text:
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) .../...
 z dnia 11.7.2022 r.
 ustanawiające środki w celu zwalczania i zapobiegania rozprzestrzenianiu się Synchytrium endobioticum (Schilbersky) Percival
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE
 1
 , w szczególności jego art. 28 ust. 1 lit. a)–h),
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)Rozporządzenie (UE) 2016/2031 stanowi podstawę przepisów Unii dotyczących środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin. Ponieważ w rozporządzeniu tym ustanowiono szereg nowych przepisów, uchyla ono ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2022 r. szereg aktów prawnych, które opierały się na poprzednich przepisach obowiązujących w tym sektorze.
 (2)Jednym z tych uchylonych aktów jest dyrektywa Rady 69/464/EWG
 2
 , w której określono środki przeciwko Synchytrium endobioticum (Schilbersky) Percival („określony agrofag”), sprawcy raka ziemniaka.
 (3)Ponadto od czasu przyjęcia tej dyrektywy dokonano nowych odkryć technicznych i naukowych dotyczących biologii i występowania określonego agrofaga, a także opracowano nowe metody badawcze służące do jego wykrywania i identyfikacji oraz zatwierdzono inne metody jego zwalczania i zapobiegania jego rozprzestrzenianiu się.
 (4)Należy zatem przyjąć nowe środki w odniesieniu do roślin Solanum tuberosum L., innych niż nasiona („określone rośliny”), w celu zwalczenia określonego agrofaga w porażonych punktach produkcji w przypadku stwierdzenia jego występowania na terytorium Unii oraz zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się. Niektóre środki ustanowione w dyrektywie 69/464/EWG, w szczególności te dotyczące wykrywania i zapobiegania rozprzestrzenianiu się określonego agrofaga, są jednak nadal odpowiednie i w związku z tym należy je przewidzieć.
 (5)Właściwe organy powinny przeprowadzać coroczne, oparte na analizie ryzyka, kontrole występowania określonego agrofaga, co najmniej poprzez ocenę wizualną bulw w punktach produkcji, w których uprawia się lub przechowuje określone rośliny, w celu zapewnienia identyfikacji i zwalczania określonego agrofaga, jeśli zostanie stwierdzone jego występowanie.
 (6)Właściwe jest, aby zasady dotyczące kontroli zawierały przepisy dotyczące pobierania próbek i przeprowadzania testów pod kątem występowania określonego agrofaga, zgodnie z najnowszymi osiągnięciami technicznymi i naukowymi. Przepisy dotyczące corocznych kontroli należy dostosować do planowanego wykorzystania określonych roślin w celu zapewnienia, aby oceny wizualne, pobieranie próbek i przeprowadzanie testów odbywały się w najbardziej odpowiednim czasie i w najbardziej odpowiednich warunkach dla każdej rośliny i jej wykorzystania.
 (7)Punkty produkcji, w których stwierdzono porażenie określonym agrofagiem, powinny zostać urzędowo zarejestrowane, a zakażone rośliny należy urzędowo uznać za zakażone, aby zapewnić ich przejrzystą kontrolę i zastosowanie odpowiednich środków w celu zwalczenia określonego agrofaga i zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się.
 (8)Należy zatem przyjąć środki dotyczące porażonych punktów produkcji i zakażonych roślin, aby zapewnić zwalczanie określonego agrofaga i zapobiec jego dalszemu rozprzestrzenianiu się. Środki te powinny obejmować ustanowienie obszarów wyznaczonych oraz odpowiednie środki w zakresie pobierania próbek, przeprowadzania testów i kontroli.
 (9)Odmiany ziemniaka należy uznać za odporne na konkretny patotyp określonego agrofaga, jeśli spełnione są określone warunki. Przeprowadzanie testów pod kątem tej odporności powinno odbywać się zgodnie z najbardziej aktualnymi protokołami technicznymi. Uznanie to jest konieczne jako jeden ze środków wprowadzonych w celu zwalczenia określonego agrofaga na obszarach wyznaczonych.
 (10)Środki wprowadzone w celu zwalczenia określonego agrofaga należy cofnąć, jeżeli obszary wyznaczone zostaną uznane za wolne od określonego agrofaga lub po upływie odpowiedniego okresu karencji, podczas którego nie uprawiano żadnych roślin żywicielskich. Jest to podejście adekwatne, biorąc pod uwagę znikome zagrożenie fitosanitarne związane z występowaniem określonego agrofaga na takich obszarach.
 (11)Aby Komisja mogła zapewnić przegląd środków wprowadzanych przez państwa członkowskie w Unii, a państwa członkowskie mogły w razie potrzeby dostosować swoje odpowiednie środki, państwa członkowskie, do dnia 31 stycznia każdego roku, powinny przekazywać Komisji i pozostałym państwom członkowskim wykaz wszystkich nowych odmian ziemniaków, które w poprzednim roku na podstawie urzędowo przeprowadzonych testów zostały uznane za odporne na określone agrofagi.
 (12)Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu zapewnienia jego stosowania możliwie jak najszybciej po uchyleniu dyrektywy 69/464/EWG.
 (13)Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Przedmiot
 W niniejszym rozporządzeniu określono środki mające na celu zwalczanie Synchytrium endobioticum (Schilbersky) Percival oraz zapobieganie jego rozprzestrzenianiu się na terytorium Unii.
 Artykuł 2
 Definicje
 Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
 1)„określony agrofag” oznacza Synchytrium endobioticum (Schilbersky) Percival;
 2)„określone rośliny” oznaczają rośliny Solanum tuberosum L., inne niż nasiona.
 Artykuł 3
 Kontrole i badania laboratoryjne określonego agrofaga
 1.Właściwe organy przeprowadzają coroczne, oparte na analizie ryzyka, kontrole występowania określonego agrofaga, co najmniej poprzez ocenę wizualną bulw w punktach produkcji, w których uprawia się lub przechowuje określone rośliny.
 2.W przypadku podejrzenia zakażenia określonych roślin określonym agrofagiem nakazane jest pobrać próbki i przebadać je pod kątem występowania określonego agrofaga, korzystając z metod określonych w załączniku I.
 3.Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim wyniki kontroli, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych w poprzednim roku. Przekazywanie tych wyników odbywa się zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
 Artykuł 4
 Uznanie punktów produkcji za porażone i określonych roślin za zakażone
 1.Właściwe organy uznają punkt produkcji za porażony określonym agrofagiem, jeśli występowanie określonego agrofaga w tym punkcie potwierdzono urzędowo badaniami, o których mowa w art. 3 ust. 2.
 2.Określone rośliny uprawiane w punkcie produkcji uznanym za porażony określonym agrofagiem lub mające kontakt z glebą, w której stwierdzono występowanie określonego agrofaga, uznaje się urzędowo za zakażone.
 Artykuł 5
 Ustanowienie obszarów wyznaczonych
 1.W przypadku gdy występowanie określonego agrofaga zostało urzędowo potwierdzone, właściwe organy bezzwłocznie wyznaczają obszar zgodnie z ust. 2. Określają patotyp, stosując metody określone w załączniku I pkt 5.
 2.Obszar wyznaczony składa się ze:
 a)strefy porażenia obejmującej co najmniej punkt produkcji uznany za porażony oraz
 b)strefy buforowej otaczającej strefę porażenia.
 Wytyczenie strefy buforowej, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), opiera się na rzetelnych zasadach naukowych, biologii określonego agrofaga, poziomie porażenia, rozmieszczeniu i częstotliwości upraw określonych roślin na danym obszarze, warunkach środowiskowych i geograficznych, a także na szczególnym ryzyku rozprzestrzeniania się zarodników przetrwalnikowych.
 3.Właściwe organy przeprowadzają odpowiednie dochodzenia w celu zidentyfikowania źródła zakażenia. Identyfikują one określone rośliny związane z danym przypadkiem zakażenia, włącznie z tymi, które mogły zostać przemieszczone przed ustanowieniem obszaru wyznaczonego.
 4.W obrębie obszaru wyznaczonego właściwe organy podnoszą świadomość podmiotów profesjonalnych na temat zagrożenia określonym agrofagiem oraz środków przyjętych w celu jego zwalczenia i zapobiegania jego rozprzestrzenianiu się poza ten obszar. Zapewniają, aby podmioty profesjonalne były świadome granic obszaru wyznaczonego, strefy porażenia i strefy buforowej oraz przepisów niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 6
 Środki zwalczania
 1.Określone rośliny pochodzące ze strefy porażenia niszczy się lub przetwarza w bezpiecznych warunkach, aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się określonego agrofaga. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie punktu produkcji, z którego pochodzą zakażone określone rośliny, całą partię, w której stwierdzono zakażone określone rośliny, niszczy się lub przetwarza w warunkach zapobiegających dalszemu rozprzestrzenianiu się określonego agrofaga.
 2.W strefie porażenia zastosowanie mają wszystkie poniższe środki:
 a)nie sadzi się, nie uprawia ani nie przechowuje określonych roślin;
 b)nie uprawia się ani nie przechowuje żadnych innych roślin przeznaczonych do ponownego sadzenia poza strefą porażenia, zarówno w gruncie, jak i w innych miejscach;
 c)z roślin innych niż rośliny, o których mowa w lit. a) i b), usuwa się glebę, stosując odpowiednie metody zapewniające brak możliwego do zidentyfikowania ryzyka rozprzestrzeniania się określonego agrofaga, zanim rośliny te zostaną przemieszczone ze strefy porażenia do strefy buforowej lub poza obszar wyznaczony, lub natychmiast po tym fakcie;
 d)maszyny czyści się z gleby i pozostałości roślinnych przed wyprowadzeniem lub natychmiast po wyprowadzeniu ich ze strefy porażenia oraz przed wprowadzeniem do jakiegokolwiek punktu produkcji znajdującego się w strefie buforowej lub poza obszarem wyznaczonym;
 e)wszelką glebę lub pozostałości pochodzące ze strefy porażenia można przemieszczać i wykorzystywać lub składować poza tą strefą wyłącznie w warunkach zapewniających brak możliwego do zidentyfikowania ryzyka rozprzestrzenienia się określonego agrofaga.
 3.Rośliny inne niż te, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), z których nie usunięto gleby, można przemieszczać poza obszar wyznaczony wyłącznie wówczas, gdy spełniono następujące dwa warunki:
 a)przewozi się je w celu usunięcia gleby z danych roślin za pomocą odpowiednich metod zapewniających brak możliwego do zidentyfikowania ryzyka rozprzestrzeniania się określonego agrofaga;
 b)transport i usuwanie gleby odbywają się pod nadzorem urzędowym, a także zastosowano odpowiednie środki, aby skutecznie zapobiec rozprzestrzenianiu się określonego agrofaga.
 4.Właściwe organy zapewniają, aby:
 a)w strefie buforowej nie uprawiano roślin przeznaczonych do ponownego sadzenia poza obszar wyznaczony;
 b)w strefie buforowej uprawiano wyłącznie określone rośliny należące do odmiany odpornej na patotypy określonego agrofaga występującego w strefie porażenia lub na wszystkie patotypy, o których wiadomo, że występują w danym państwie członkowskim, zgodnie z art. 7, i nieprzeznaczone do produkcji określonych roślin przeznaczonych do sadzenia oraz
 c)wszelką glebę lub pozostałości pochodzące ze strefy buforowej przemieszczano i wykorzystywano lub składowano poza obszarem wyznaczonym w warunkach zapewniających brak możliwego do zidentyfikowania ryzyka rozprzestrzenienia się określonego agrofaga.
 5.Państwa członkowskie powiadamiają o tych środkach Komisję i pozostałe państwa członkowskie niezwłocznie po ich podjęciu.
 Artykuł 7
 Odmiany ziemniaka odporne na patotypy określonego agrofaga
 1.Odmianę ziemniaka uznaje się za odporną na określony patotyp określonego agrofaga, jeżeli reaguje ona na kontaminację patogenem tego patotypu w taki sposób, że nie dochodzi do wytworzenia zarodników przetrwalnikowych.
 2.Przeprowadzanie testów pod kątem odporności odbywa się zgodnie z protokołem określonym w załączniku III. Stopień odporności odmian ziemniaka określa się ilościowo zgodnie ze standardową tabelą klasyfikacji przedstawioną w tabeli w załączniku III.
 3.Państwa członkowskie co roku, do dnia 31 stycznia, przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim wykaz wszystkich nowych odmian ziemniaków, które dopuszczono do obrotu w poprzednim roku i które na podstawie przeprowadzonych testów, o których mowa w ust. 2, uznano za odporne na określonego agrofaga. Podają odmiany wraz z patotypami, na które są one odporne, jak również metodę zastosowaną w celu określenia tej odporności.
 Artykuł 8
 Powiadomienie o potwierdzonym występowaniu określonego agrofaga na odpornej odmianie ziemniaka
 1.Podmioty profesjonalne oraz wszelkie inne osoby, które dowiedziały się o jakichkolwiek objawach określonego agrofaga, wynikających z przełamania lub zmiany skuteczności odporności odmiany ziemniaka, co wiąże się z podejrzeniem zmiany patotypu określonego agrofaga lub nowego patotypu, powiadamiają o tym właściwe organy.
 2.We wszystkich przypadkach zgłoszonych zgodnie z ust. 1 właściwe organy badają występujący patotyp i potwierdzają, stosując metody określone w załącznikach I i III, czy występowanie jest spowodowane zmianą patotypu określonego agrofaga, czy też nowym patotypem.
 3.Właściwe organy niezwłocznie rejestrują informacje uzyskane zgodnie z ust. 1 i 2.
 Do dnia 31 stycznia każdego roku państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim szczegółowe informacje na temat potwierdzeń występowania dokonanych zgodnie z ust. 2 w odniesieniu do poprzedniego roku.
 Artykuł 9
 Cofnięcie środków
 1.Właściwe organy mogą cofnąć środki wprowadzone na podstawie art. 6 dotyczące obszaru wyznaczonego, w przypadku gdy ten obszar wyznaczony stanie się wolny od określonego agrofaga zgodnie z warunkami określonymi w załączniku IV.
 2.Po cofnięciu środków zgodnie z ust. 1 właściwe organy przeprowadzają kontrolę podczas zbiorów pierwszej uprawy określonych roślin, które są podatne na odnośny patotyp określonego agrofaga. Pierwszy zbiór nie może być przemieszczany poza obszar wyznaczony do czasu zakończenia tej kontroli, chyba że przemieszczenie odbywa się pod kontrolą właściwego organu.
 3.Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i po upływie co najmniej 10 lat od ostatniego wykrycia określonego agrofaga w określonych częściach strefy porażenia właściwe organy mogą częściowo cofnąć środki stosowane w odpowiednich częściach obszarów wyznaczonych, zgodnie z załącznikiem IV pkt 2.
 4.Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 2 lit. a), gdy spełniono warunki częściowego cofnięcia środków przewidzianych w art. 6, można uprawiać określone rośliny nieprzeznaczone do sadzenia, pod warunkiem że należą one do odmiany odpornej na patotypy określonego agrofaga występującego w porażonym punkcie produkcji lub na wszystkie patotypy, o których wiadomo, że występują w danym państwie członkowskim.
 Artykuł 10
 Wejście w życie
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 11.7.2022 r.
 W imieniu Komisji
 Przewodnicząca
 Ursula VON DER LEYEN
 (1)
 Dz.U. L 317 z 23.11.2016, s. 4.
 (2)
 Dyrektywa Rady 69/464/EWG z dnia 8 grudnia 1969 r. w sprawie zwalczania raka ziemniaczanego (Dz.U. L 323 z 24.12.1969, s. 1).
 ---documentbreak---
 PL
 ZAŁĄCZNIK I
 Metody przeprowadzania testów w celu wykrycia i identyfikacji określonego agrofaga, o których mowa w art. 3 ust. 2
 1.Przeprowadzanie testów za pomocą zarodników
 W celu wykrywania i identyfikacji wykorzystuje się zarodnie letnie i zarodniki przetrwalnikowe, które uzyskuje się z gleby po przesianiu lub bezpośrednio z materiału roślinnego.
 2.
 Metody wykrywania
 W celu ekstrakcji z gleby zarodników określonego agrofaga stosuje się jedną z następujących metod:
 a)
 metoda przesiewania gleby opisana przez Pratt (1976)
 1
 ;
 b)
 metoda przesiewania gleby opisana przez van Leeuwen et al. (2005)
 2
 ;
 c)
 technika wirowania warstwowego do wysokowydajnego testowania próbek opisana przez Wandera et al. (2007)
 3
 .
 3.
 Metody identyfikacji
 Wyekstrahowane zarodniki określonego agrofaga identyfikuje się jedną z następujących metod:
 a)
 identyfikacja morfologiczna pod mikroskopem świetlnym przy powiększeniu 100–400x;
 b)
 konwencjonalny PCR z zastosowaniem starterów według Lévesque et al. (2001)
 4
 oraz van den Boogert et al. (2005)
 5
 ;
 c)
 PCR w czasie rzeczywistym z zastosowaniem starterów i sond według van Gent-Pelzer et al. (2010)
 6
 ;
 d)
 PCR w czasie rzeczywistym z zastosowaniem starterów i sond według Smith et al. (2014)
 7
 .
 4.
 Żywotność zarodników przetrwalnikowych
 Żywotność zarodników przetrwalnikowych można określić za pomocą badania mikroskopowego lub testu biologicznego. Żywotność zarodników można określić za pomocą badania mikroskopowego zarodni umieszczonych w laktofenolu lub w wodzie (Przetakiewicz 2015)
 8
 . Zarodnie z ziarnistą zawartością lub z protoplazmą lekko oddzieloną od ściany można uznać za żywe. Te, które uległy trwałej plazmolizie lub nie zawierają widocznej zawartości, uznaje się za martwe.
 Alternatywnie lub w przypadku wątpliwości można przeprowadzić test biologiczny zgodnie z opisem w załączniku IV pkt 3.
 5.
 Określanie patotypów
 Do określenia patotypów potrzebne są świeże narośla.
 Inokulum do badania przygotowuje się, stosując jedną z poniższych metod:
 a)
 metodę SASA (Science and Advice for Scottish Agriculture), składającą się z dwóch następujących etapów:
 (I)wytworzenie inokulum
 Starą (brązową) tkankę naroślową dzieli się na mniejsze kawałki i suszy na powietrzu w temperaturze pokojowej, aż stanie się twarda. Twardą tkankę rozdrabnia się ręcznie albo mechanicznie.
 Rozdrobniony materiał przesiewa się na sucho, zbierając frakcję od 25 do 75 μm, a następnie poddaje ekstrakcji metodą chloroformową według Pratt (1976)1;
 (ii)
 wytworzenie świeżych narośli
 Około 10 mg wyekstrahowanych zarodników przetrwalnikowych rozsypuje się na powierzchni 10 ml sterylnej wody destylowanej na małej plastikowej płytce Petriego i inkubuje w ciemności w temperaturze 20 °C do momentu kiełkowania.
 Bulwy ziemniaka z małymi kiełkami o długości około 1–2 mm umieszcza się w przezroczystych plastikowych pojemnikach wyłożonych wilgotną bibułą, z zaznaczonymi kiełkami skierowanymi do góry. Kiełki otacza się roztopioną wazeliną za pomocą strzykawki. Pierścień powinien być szczelny i na tyle wysoki, aby zawiesina zarodników nie przeciekała.
 10 ml kiełkujących zarodników przetrwalnikowych rozcieńcza się dodatkowo do 20 ml sterylną wodą i umieszcza w pierścieniach za pomocą pipety lub wyciskanej butelki, aż kiełek będzie całkowicie zanurzony w zawiesinie zarodników. Plastikowe pojemniki przykrywa się pokrywkami i inkubuje przez 4 dni w temperaturze 10 °C, po czym otwiera się je, usuwa inokulum i pierścienie wazelinowe, a pojemniki przenosi do zraszanej szklarni o temperaturze 15–18 °C (16 godzin światła);
 b)
 metodę Spiekermanna i Kotthoffa (1924)
 9
 ;
 c)
 metodę Potočka et al. (1991)
 10
 ;
 d)
 metodę Glynne-Lemmerzahl (Glynne 1925
 11
 ; Lemmerzahl 1930
 12
 ; Noble i Glynne 1970
 13
 ).
 W celu określenia wszystkich patotypów, o których wiadomo, że są istotne dla Unii (1(D1), 2(G1), 6(O1), 18(T1) i 38(Nevşehir)), stosuje się test różnicujący na podstawie reakcji na zakażenie różnych odmian określonej rośliny, jak wskazano w tabeli. Test na zakażenie przeprowadza się zgodnie z protokołem wymienionym w lit. d) (metoda Glynne'a-Lemmerzahla).
 Selektywna wrażliwość odmian ziemniaka w celu określania patotypów S. endobioticum
 Odmiana uprawna
 Patotypy S. endobioticum
 1(D1)
 2(G1)
 6(O1)
 18(T1)
 38(Nevşehir)
 Tomensa/Evora/Deodara
 S
 S
 S
 S
 S
 Irga/Producent
 R
 S
 S
 S
 S
 Talent
 R
 R*
 R*
 S
 S
 Saphir
 R
 S
 R
 R
 S
 Ikar/Gawin/Karolin/Belita
 R
 R
 R
 R
 R
 „S”: Podatne
 „R”: Odporne
 *: wskazuje na słabą podatność odmiany na S. endobioticum („występowanie pól zarodników nieotoczonych nekrozą, bez tworzenia się narośli”).
 ZAŁĄCZNIK II
 Wzór formularza kontroli, o którym mowa w art. 3
 Wzór formularza do prezentowania wyników kontroli dotyczącej raka ziemniaka ze zbiorów ziemniaków z roku poprzedzającego rok sprawozdawczy.
 Prosimy o korzystanie z niniejszej tabeli wyłącznie w odniesieniu do wyników kontroli dotyczących ziemniaków zbieranych w Państwa kraju.
 Państwo członkowskie
 lub
 obszar
 Kategoria ziemniaków
 Całkowita powierzchnia uprawy
 (ha)
 Ocena wizualna bulw
 Testy laboratoryjne
 Inne informacje
 Liczba próbek
 Liczba partii
 Wielkość próbki
 Okres pobierania próbek
 Liczba budzących podejrzenia
 Liczba próbek
 Wielkość próbek
 Rodzaj testu
 Liczba dodatnich
 próbek
 partii
 próbek
 partii
 Sadzeniaki ziemniaka
 Ziemniaki konsumpcyjne, paszowe i do przerobu przemysłowego
 Inne1 (proszę określić)
 (1) W przypadku państw, w których występują pojawy, istotne mogłoby być np. wskazanie, oddzielnie od kontroli ogólnych, liczby próbek wykorzystanych do badania lub monitorowania pojawów.
 ZAŁĄCZNIK III
 Protokół do oceny odporności odmiany, o którym mowa w art. 7 ust. 2
 Protokół do oceny odporności odmiany obejmuje następujące etapy.
 1)
 Badaniu poddaje się co najmniej 40 bulw lub oczek z każdej odmiany określonej rośliny. Dzieli się je na dwie grupy (powtórzenia).
 2)
 Test trwa z zasady dwa lata. Wyłącznie w przypadku, gdy dana odmiana okaże się krańcowo podatna na patotyp określonego agrofaga, czas trwania testu można skrócić do jednego roku.
 3)
 Przed rozpoczęciem sezonu testów inokulum poddaje się badaniom pod kątem czystości, stosując metody opisane w załączniku I.
 4)
 Test obejmuje zawsze kontrolę pozytywną w postaci odmiany określonej rośliny krańcowo podatnej na patotyp określonego agrofaga, który ma być poddawany testowi.
 5)
 Stosuje się jedną z następujących metod przeprowadzania testów:
 (I)metodę Glynne'a-Lemmerzahla (Glynne 1925, Lemmerzahl 1930, Noble i Glynne 1970);
 (ii)
 metodę Spiekermanna (Spieckermann i Kotthoff 1924) lub
 (iii)
 metodę SASA (Science and Advice for Scottish Agriculture), składającą się ze wszystkich następujących etapów:
 -przygotowanie bulw:
 bulwy wyjmuje się z chłodni około 10 dni przed planowaną inokulacją, delikatnie myje, suszy i przechowuje w ciemności w temperaturze pokojowej w celu wywołania kiełkowania.
 W każdej inokulacji uwzględnia się wysoce podatną odmianę („Morene” lub odmianę o porównywalnej podatności), aby służyła jako kontrola pozytywna;
 -kiełkowanie zarodników przetrwalnikowych:
 warunki wywołujące kiełkowanie zarodników przetrwalnikowych stwarza się 21 dni przed inokulacją.
 Około 10 mg wyekstrahowanych zarodników rozsypuje się na powierzchni 10 ml sterylnej wody destylowanej na małych plastikowych płytkach Petriego i inkubuje w ciemności w temperaturze 20 °C do momentu kiełkowania.
 Zawartość każdej płytki Petriego rozcieńcza się kolejnymi 10 ml sterylnej wody destylowanej w celu wykonania inokulacji;
 -inokulacja i inkubacja kiełków:
 gdy kiełki osiągną długość 1 mm, otacza się je roztopioną wazeliną. Pierścień wazelinowy powinien być szczelny, aby zawiesina zarodników nie przeciekała, i na tyle wysoki, aby zawiesina przykrywała kiełek.
 Na każdej bulwie otacza się pojedynczy kiełek lub pojedyncze skupisko kiełków.
 Bulwy umieszcza się w przezroczystych plastikowych pojemnikach wyłożonych wilgotną bibułą, z otoczonymi pierścieniem kiełkami skierowanymi do góry.
 Pierścienie wazelinowe wypełnia się zawiesiną zarodników za pomocą pipety lub wyciskanej butelki, aż kiełek będzie całkowicie zanurzony.
 Plastikowe pojemniki przykrywa się pokrywkami i inkubuje przez 4 dni w temperaturze 10 °C w ciemności, po czym usuwa się pierścień wazelinowy, a otwarte pojemniki umieszcza się w szklarni o temperaturze 15–18 °C i okresowo zrasza (3 razy dziennie przez 30 min.).
 W przypadkach gdy nie doszło do zakażenia, na przykład dlatego, że kiełek zgnił lub nie rozwinął się, bulwę można poddać ponownemu badaniu, używając innego kiełka;
 -ocena:
 kiełki bada się pod kątem zakażenia 28 dni po inokulacji, używając mikroskopu stereoskopowego o powiększeniu 10–15x i mikroskopu świetlnego.
 W kontroli pozytywnej, co najmniej 80 % bulw musi wykazać reakcję w stopniu 4 lub 5, jak określono w tabeli. Co najmniej jedna bulwa musi wykazać stopień 5.
 6)
 Wszystkie bulwy ocenia się i klasyfikuje w rankingu odporności od 1 do 5, jak podano w tabeli.
 7)
 Każdą badaną odmianę umieszcza się w grupie odporności („wysoce odporna”, „odporna”, „słabo podatna” lub „krańcowo podatna”) zgodnie z zakresem wyników zaobserwowanych w odpowiedniej populacji badanych pojedynczych bulw lub oczek:
 (I)odmianę uznaje się za „wysoce odporną”, jeśli wszystkie bulwy we wszystkich powtórzeniach uzyskały stopień 1;
 (ii)
 odmianę uznaje się za „odporną”, jeśli wszystkie bulwy we wszystkich powtórzeniach uzyskały stopień 1–3;
 (iii)
 odmianę uznaje się za „słabo podatną”, jeśli co najmniej jedna bulwa uzyska stopień 4 (jeżeli tylko jedna bulwa uzyska stopień 4, test można powtórzyć w celu wykluczenia domieszki innej odmiany w partii);
 (iv)
 odmianę uznaje się za „krańcowo podatną”, jeśli co najmniej jedna bulwa w jednym powtórzeniu uzyska stopień 5.
 Standardowa tabela klasyfikacji odporności testowanych populacji ziemniaków
 Standardowy stopień
 Grupa odporności
 Opis odporności
 Opis
 1
 R1
 Krańcowo odporna
 Wczesna nekroza obronna; brak widocznego tworzenia się sorusów.
 2
 R1
 Odporna
 Późna nekroza obronna; tworzenie się sorusów częściowo widoczne, zarodniki niedojrzałe lub nekrotyczne przed osiągnięciem dojrzałości.
 3
 R2
 Słabo odporna
 Bardzo późna nekroza obronna; pojedyncze dojrzałe sorusy lub pola sorusów rozwinięte, ale całkowicie otoczone nekrozą; dopuszcza się do pięciu nienekrotycznych sorusów letnich, wyraźna nekroza w innych strefach tego samego fragmentu bulwy. Nie tworzą się narośle ani zarodniki przetrwalnikowe.
 Aby dokonać wyboru między stopniami 3 i 4, konieczne może być przygotowanie preparatów mikroskopowych z zainfekowanej tkanki: jeśli nie ma zarodników przetrwalnikowych, jest to stopień 3.
 4
 S1
 Słabo podatna
 Zakażenia rozproszone; sorusy lub pola sorusów nienekrotyczne, nieliczne; późna nekroza może występować w innych miejscach zakażenia na kiełku; kiełek może być lekko zniekształcony (zgrubiały). Obecne są zarodnie przetrwalnikowe (zimowe).
 Aby dokonać wyboru między stopniami 3 i 4, konieczne może być przygotowanie preparatów mikroskopowych z zainfekowanej tkanki: jeśli występują zarodniki przetrwalnikowe, jest to stopień 4.
 5
 S2
 Krańcowo podatna
 Gęste pola zakażenia, liczne dojrzałe, nienekrotyczne sorusy i pola sorusów, pola z gęstymi nienekrotycznymi miejscami zakażenia, powszechne tworzenie narośli.
 ZAŁĄCZNIK IV
 Warunki cofnięcia środków, o którym mowa w art. 9
 1.
 Warunki cofnięcia środków
 1.1.
 Po upływie co najmniej 50 lat od ostatniego wykrycia określonego agrofaga, jeśli istnieje pozbawiony luk rejestr upraw w strefie porażenia, z którego wynika, że przez cały ten czas przestrzegano przepisów art. 6 ust. 2 i 3 oraz że strefa porażenia nie była wykorzystywana jako trwałe użytki zielone.
 1.2.
 Po upływie co najmniej 20 lat od ostatniego wykrycia określonego agrofaga, jeśli istnieje pozbawiony luk rejestr upraw, z którego wynika, że przez cały ten czas przestrzegano przepisów art. 6 ust. 2 i 3 oraz że strefa porażenia nie była wykorzystywana jako trwałe użytki zielone oraz
 -w dwóch testach biologicznych (opisanych w pkt 3) przeprowadzonych na podatnych odmianach ziemniaka nie stwierdzono żadnych oznak zakażenia określonym agrofagiem lub
 -w jednym teście biologicznym (opisanym w pkt 3) przeprowadzonym na podatnych odmianach ziemniaka nie stwierdzono żadnych oznak zakażenia określonym agrofagiem ani nie znaleziono żywych zarodników przetrwalnikowych podczas bezpośredniego badania gleby ze strefy porażenia pod mikroskopem po ekstrakcji zarodników jedną z metod przewidzianych w załączniku I pkt 2.
 Schemat pobierania gleby do testów obejmuje wszystkie poniższe etapy:
 -strefę porażenia dzieli się na jednostki o powierzchni 0,33 ha każda;
 -z każdej jednostki pobiera się 60 podpróbek do głębokości 20 cm, z miejsc równomiernie rozmieszczonych na całym obszarze lub zgrupowanych w znanych miejscach występowania ognisk choroby;
 -podpróbki miesza się dokładnie, tak aby otrzymać 3 próbki na ha.
 2.
 Częściowe cofnięcie środków
 Po upływie co najmniej 10 lat od ostatniego wykrycia określonego agrofaga na obszarach strefy porażenia można rozważyć częściowe cofnięcie środków przewidzianych w art. 6 w odniesieniu do tych obszarów, jeżeli istnieje pozbawiony luk rejestr upraw, z którego wynika, że przez cały czas przestrzegano przepisów art. 6 ust. 2 i 3, a strefa porażenia nie była wykorzystywana jako trwałe użytki zielone, oraz:
 a)
 w dwóch testach biologicznych, opisanych w pkt 3, przeprowadzonych na podatnych odmianach ziemniaka nie stwierdzono żadnych oznak zakażenia określonym agrofagiem lub
 b)
 w jednym teście biologicznym, opisanym w pkt 3, przeprowadzonym na podatnych odmianach ziemniaka nie stwierdzono żadnych oznak zakażenia określonym agrofagiem i stwierdzono mniej niż 5 żywych zarodników przetrwalnikowych na gram gleby podczas bezpośredniego badania gleby ze strefy porażenia pod mikroskopem po ekstrakcji zarodników jedną z metod przewidzianych w załączniku I pkt 2.
 Schemat pobierania gleby do testów obejmuje wszystkie poniższe etapy:
 -strefę porażenia dzieli się na jednostki o powierzchni 0,33 ha każda;
 -z każdej jednostki pobiera się 60 podpróbek do głębokości 20 cm, z miejsc równomiernie rozmieszczonych na całym obszarze lub zgrupowanych w znanych miejscach występowania ognisk choroby;
 -podpróbki miesza się dokładnie, tak aby otrzymać 3 próbki na ha.
 W przypadku gdy warunki te nie są spełnione, częściowe cofnięcie środków można rozważyć ponownie po upływie co najmniej dwuletniego okresu karencji. Przy określaniu długości tego okresu karencji państwa członkowskie biorą pod uwagę poziom zakażenia lub liczbę wykrytych żywych zarodników.
 3.
 Testy biologiczne do celów cofnięcia środków
 Kilka bulw określonych roślin inkubuje się w donicach razem z co najmniej 5 l gleby w warunkach temperatury, wilgotności i oświetlenia, które sprzyjają wzrostowi ziemniaków. Należy zastosować odmianę, która jest wysoce podatna na wszystkie patotypy (np. Deodara, Evora, Morene, Tomensa, Maritiema, Arran Chief).
 Rosnące rośliny ziemniaka przycina się, gdy osiągną wysokość około 60 cm. Po około 100 dniach nowo uformowane bulwy bada się pod kątem występowania narośli.
 Do testu zawsze włącza się negatywne kontrole gleby wolnej od określonego agrofaga oraz pozytywne kontrole gleby porażonej. Test uznaje się za ważny, jeśli na bulwach kontroli dodatniej powstają narośle, a na bulwach kontroli ujemnej nie powstają narośle. Rejestruje się warunki temperatury i wilgotności w szklarni. Narośle powstałe w próbach testowych bada się pod mikroskopem pod kątem występowania zarodni letnich lub zarodników przetrwalnikowych.
 Cały test przeprowadza się w warunkach uniemożliwiających dalsze rozprzestrzenianie się określonego agrofaga.
 (1)
 Pratt MA. (1976), „A wet-sieving and flotation technique for the detection of resting sporangia of Synchytrium endobioticum in soil”, Annals of Applied Biology nr 82, s. 21–29.
 (2)
 van Leeuwen GCM., Wander JGN., Lamers J., Meffert JP., van den Boogert PHJF., Baayen RP. (2005), „Direct examination of soil for sporangia of Synchytrium endobioticum using chloroform, calcium chloride and zinc sulphate as extraction reagents”, EPPO Bulletin nr 35, s. 25–31.
 (3)
 Wander JGN., van den Berg W., van den Boogert PHJF., Lamers JG., van Leeuwen GCM., Hendrickx G., Bonants P. (2007), „A novel technique using the Hendrickx centrifuge for extracting winter sporangia of Synchytrium endobioticum from soil”, European Journal of Plant Pathology nr 119, s. 165–174.
 (4)
 Lévesque CA., de Jong SN., Ward LJ. i de Boer SH. (2001), „Molecular phylogeny and detection of Synchytrium endobioticum, the causal agent of potato wart”, Canadian Journal of Plant Pathology nr 23, s. 200–201.
 (5)
 van den Boogert PHJF., van Gent-Pelzer MPE., Bonants PJM., de Boer SH., Wander JGN., Lévesque CA., van Leeuwen GCM., Baayen RP. (2005), „Development of PCR-based detection methods for the quarantine phytopathogen Synchytrium endobioticum, causal agent of potato wart disease”, European Journal of Plant Pathology nr 113, s. 47–57.
 (6)
 van Gent-Pelzer MPE., Krijger M., Bonants PJM. (2010), „Improved real-time PCR assay for the detection of the quarantine potato pathogen, Synchytrium endobioticum, in zonal centrifuge extracts from soil and in plants”, European Journal of Plant Pathology nr 126, s. 129–133.
 (7)
 Smith DS., Rocheleau H., Chapados JT., Abbott C., Ribero S., Redhead SA., Lévesque CA., De Boer SH. (2014), „Phylogeny of the genus Synchytrium and the development of TaqMan PCR assay for sensitive detection of Synchytrium endobioticum in soil”, Phytopathology nr 104, s. 422–432.
 (8)
 Przetakiewicz J. (2015), „The Viability of Winter Sporangia of Synchytrium endobioticum (Schilb.) Perc. from Poland.”, American Journal of Potato Research nr 92, s. 704–708.
 (9)
 Spieckermann A., Kotthoff P. (1924), „Testing potatoes for wart resistance”, Deutsche Landwirtschaftliche Presse nr 51, s. 114–115.
 (10)
 Potoček J., Krajíčková K., Klabzubová S., Krejcar Z., Hnízdil M., Novák F., Perlová V. (1991), „Identification of new Synchytrium endobioticum (Schilb.) Perc. pathotypes in Czech Republic”, Ochrana Rostlin nr 27, s. 191–205.
 (11)
 Glynne MD. (1925), „Infection experiments with wart disease of potatoes. Synchytrium endobioticum”, Annals of Applied Biology nr 12, s. 34–60.
 (12)
 Lemmerzahl J. (1930), „A new simplified method for inoculation of potato cultivars to test for wart resistance”, Züchter nr 2, s. 288–297.
 (13)
 Noble M., Glynne MD. (1970), „Wart disease of potatoes”, FAO Plant Protection Bulletin nr 18, s. 125–135.


type: other

text:
Aproximación Histórica al Traslado por Protección
 Policía Nacional de Colombia- Grupo Numero 1- Traslado por Protección
 Traslado P – Habitantes de Calle
 Traslado P – Menores de Edad
 Inexequibilidad Parágrafo 1 Art 155 Ley-1801
 Decreto Reglamentario 1284 del 2017 Regula CTP
 Artículo 155. Código Nacional de Policía
 Que era la Retención Transitoria?
 Según el decreto 1355 de 1970 en:
 Artículo 186: . En el Numeral 8 dice que es una medida correctiva.
 Artículo 192, la retención transitoria consiste en mantener al infractor en una estación o subestación de policía hasta por 24 horas.
 Artículo 207 Compete a los comandantes de estación y de subestación aplicar la medida correctiva de retenimiento en el comando.
 De que trata la Sentencia c720 del 2007?
 Esta fue una sentencia de estudio constitucional, directamente relacionada con la retención transitoria en instalaciones de policía, presentada en contra de los artículos 186, 192 y 207 del Código Nacional de Policía (decreto 1355 de 1970)
 La cual se reglamenta y limita dicha medida, haciendo un especial énfasis en la diferencia que existe entre la retención transitoria y la detención preventiva .
 El tema se concentra en la retención transitoria (186-8) como medida correctiva de policía; el artículo 192, es la definición sobre esta medida, que dice: la retención transitoria consiste en mantener al infractor en una Estación o Subestación de policía hasta por 24 horas”; y el 207 que indica la competencia de aplicación de la medida, por parte de los Comandantes de estación o subestación de policía y las causales para ello.
 La Corte Constitucional decide que esto no es posible como sanción y que tampoco es posible imponer la privación de la libertad de una persona por parte de la autoridad administrativa de policía.
 Esta se puede imponer como medio de control social y de orden público, como medida de prevención y protección no solo para el contraventor sino para las demás personas de la comunidad.
 Esto se debió a que se pueden afectar derechos fundamentales, de manera inmediata pero mínima, sin que medie autorización judicial alguna.
 Aquí la Corte declaró inexequible la primera causal que daba lugar a la retención transitoria (al que amenace, irrespete o provoque a los funcionarios de policía) y exequibles las dos restantes (al que deambule en estado de embriaguez y no consienta en ser acompañado a su domicilio y al que por estado grave de excitación pueda cometer inminente infracción penal)
 “Claro es entonces, que la retención transitoria no es una medida de castigo o correctiva, como lo anunciaba el Código Nacional de Policía Anterior, solo es aceptable como una medida de prevención y protección que posteriormente seria tratado en el nuevo código de en el Artículo 155. Que habla del Traslado por protección.”
 Requisitos o salvaguardas expresados en la sentencia para aplicar la «Retención Transitoria»
 1.Adecuar sitios para los retenidos transitorios, evitando mezclarlos con los detenidos y hasta condenados que hay en las Estaciones de Policía.
 2.Tomar la retención como la medida extrema y última para proteger a las personas.
 3.Informe escrito por la autoridad que ordena la retención, el cual deberá ser presentado de forma inmediata a la persona retenida y al Ministerio Público para su conocimiento.
 4.Avisar al retenido, no importando su estado, inmediatamente las razones de su retención y los derechos y garantías constitucionales que le asisten, entre ellas comunicarse con una persona que lo asista, permanecer en silencio, no rendir ni firmar ningún documento o declaración que lo comprometa.
 5.Tener asistencia inmediata de quien pueda asistirlo en la defensa de sus derechos.
 6.Toda retención debe ser informada inmediatamente al Ministerio Público de forma tal que se asegure que la medida no está dando lugar a una privación arbitraria de la libertad o una sanción encubierta.
 7.La persona retenida debe ser objeto de atención especializada, según el estado en el que se encuentre y a ella se le permitirá comunicarse en todo momento con la persona que pueda asistirlo para cualquier efecto.
 8.La retención solo podrá tener lugar mientras supera el estado de vulnerabilidad o de peligro o hasta que una persona responsable pueda asumir la protección requerida. En ningún caso podrá superar las 24 horas.
 9.El retenido –directa o indirectamente- debe poder interponer, en todo momento, el recurso de habeas corpus si encuentra que se trata de una privación arbitraria de la libertad.
 10. La persona que está siendo objeto de protección y que se encuentra en estado de alteración, incapacidad o especial vulnerabilidad, no puede ser ubicada en el mismo lugar destinado a los capturados – por cualquier razón- y deberá ser separado en razón de su género o de su estado de particular indefensión.
 El traslado por protección se estableció en la Ley 1801 de 2016 con el fin de amparar la vida e integridad de las personas y de terceros. Se contempla como un medio material de policía, es decir, como uno de los instrumentos jurídicos con los que cuentan los agentes para el cumplimiento de sus funciones y la imposición de medidas correctivas (Artículo 149 ley 1801) . Lo cual excluye por definición el carácter sancionatorio de la medida, considerando también que el Código de Policía (Artículo 172 ley 1801) determina, de manera expresa, que incluso las medidas correctivas no tienen una finalidad sancionatoria.
 En comparación con la retención transitoria, la cual constituye el antecedente más próximo de esta figura, el traslado por protección introduce unas modificaciones que se traducen en: (i) reducción del límite temporal de la retención, que pasó de 24 a 12 horas; (ii) presencia del Ministerio Público; (iii) prohibición de traslado a sitios de privación de la libertad; (iv) separación por sexo de las personas trasladadas; (v) exigencia de un informe escrito; (vi) deber de informar al superior jerárquico y al trasladado sobre las condiciones del traslado; (vii) posibilidad para el traslado de comunicarse con un allegado que pueda asistirlo; y (viii) prohibición de trasladar a personas por el solo hecho de estar consumiendo alcohol o drogas.
 Código Nacional de Policía Artículo 155.
 Traslado por Protección a Menores de Edad
 Inexequibilidad Parágrafo 1 Art. 155 Ley-1801
 Decreto Reglamentario 1284 del 2017 Acerca de los CTP
 Traslado por Protección a Habitantes de la Calle
 Escuela de Suboficiales y Nivel Ejecutivo ̈Gonzalo Jiménez de Quesada ̈ – ESJIM
 EXPEDIENTE D-11670 -SENTENCIA C-281/17 (Mayo 3)
 Sentencia C-720/07
 Decreto 1284 De 2017
 Código Nacional de Policía y Convivencia Colombia LEY 1801 DE 2016 Vigente
 Antiguo Código Nacional de Policía Decreto 1355 de 1970
 Código de la Infancia y la Adolescencia.
 Podrás contactar con nosotros e informarte de todos nuestros eventos a través de:
 Dirección:Kilómetro 20 Sibaté Cundinamarca
 Teléfono:(031) 5159600 Ext. 30213
 Email:esjim.oac@policia.gov.co


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 23.11.2015
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 389/52
 Presuda Općeg suda od 23. rujna 2015. – Mechadyne International protiv OHIM-a (FlexValve)
 (Predmet T-588/14) (1)
 ((„Žig Zajednice - Prijava figurativnog žiga Zajednice FlexValve - Apsolutni razlozi za odbijanje - Opisni karakter - Nepostojanje razlikovnog karaktera - Članak 7. stavak 1. točke (b) i (c) Uredbe (EZ) br. 207/2009 - Pravo na obranu - Obveza obrazlaganja - Članak 75. Uredbe br. 207/2009”))
 (2015/C 389/58)
 Jezik postupka: njemački
 Stranke
 Tužitelj Mechadyne International Ltd (Kirtlington, Ujedinjena Kraljevina) (zastupnici: S. von Petersdorff-Campen i E. Schaper, odvjetnici)
 Tuženik: Ured za usklađivanje na unutarnjem tržištu (žigovi i dizajni) (zastupnici: A. Pohlmann, a zatim S. Hanne, agenti)
 Predmet
 Tužba protiv odluke četvrtog žalbenog vijeća OHIM-a od 3. lipnja 2014. (predmet R 2435/2013-4) povodom prijave za registraciju figurativnog znaka FlexValve kao žiga Zajednice.
 Izreka
 1.
 Tužba se odbija.
 2.
 Nalaže se društvu Mechadyne International Ltd snošenje troškova.
 (1) SL C 361, 13. 10. 2014.


type: legislation

text:
 |
 52013PC0026
 Priekšlikums EIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES REGULA par Padomes Regulas (EEK) Nr. 1192/69 par kopīgiem noteikumiem uzskaites normalizēšanai dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumos atcelšanu /* COM/2013/026 final - 2013/0013 (COD) */
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1. PRIEKŠLIKUMA KONTEKSTS
 Regula (EEK) Nr. 1192/69 ļauj
 dalībvalstīm kompensēt 36 uzskaitītiem dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumiem maksājumu pienākumus,
 piemēram, zināmus ģimenes pabalstus un pensijas, kas citu
 transporta veidu uzņēmumiem nav jāatbalsta.
 Ja normalizācijas noteikumi tiek
 piemēroti pareizi, tad valsts atbalsts tiek uzskatīts par
 saderīgu ar iekšējo tirgu un dalībvalstis tiek atbrīvotas
 no valsts atbalsta paziņošanas pienākuma, lai gan dalībvalstīm
 ir pienākums oficiāli publicēt savus kompensācijas
 lēmumus. Patlaban tikai dažas dalībvalstis balstās uz regulu,
 lai pamatotu kompensācijas maksājumus.
 Regula tika pieņemta pirms dzelzceļa
 tirgus liberalizēšanas, kad dzelzceļa pārvadājumi
 Eiropā galvenokārt attīstījās valstu robežās un
 integrēti uzņēmumi gan pārzināja dzelzceļa
 pārvadājumu pakalpojumus, gan pārvaldīja dzelzceļa
 infrastruktūru. Saistībā ar šo monopolistisko tirgu regulas
 mērķis tobrīd bija izveidot vienlīdzīgus konkurences
 nosacījumus dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumiem un
 uzņēmumiem, kas pārvadājumiem izmanto citus transporta
 veidus.
 Kopš XX gadsimta 90. gadiem Eiropas
 līmenī ir pieņemta virkne tiesību aktu (to sauc arī
 par dzelzceļa tiesību aktu paketēm), lai stimulētu
 dzelzceļa transporta nozari, pakāpeniski izveidojot Eiropas
 līmenī integrētu vienotu dzelzceļa telpu. Šie tiesību
 akti ir atvēruši konkurencei dzelzceļa kravu pārvadājumu un
 starptautisko dzelzceļa pasažieru pārvadājumu tirgus un ar
 Eiropas Parlamenta un Padomes 2012/34/ES 2012. gada 21. novembra Direktīvu,
 ar ko izveido vienotu Eiropas dzelzceļa telpu
 (pārstrādātā redakcija)[1],
 ieviesuši dažus pamatprincipus, kas ietver to, ka dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumus vada saskaņā ar principiem,
 kas attiecas uz komercsabiedrībām, ka juridiskas personas, kas atbild
 par jaudas iedalīšanu un maksas uzlikšanu par dzelzceļa
 infrastruktūru, ir nodalītas no vienībām, kas nodarbojas ar
 dzelzceļa pakalpojumiem (būtisko funkciju nodalīšana), un ka
 jābūt uzskaites nodalīšanai (lai novērstu
 šķērssubsidēšanu), ka visiem dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumiem, kas licencēti atbilstīgi
 ES kritērijiem, jābūt piekļuvei dzelzceļa
 infrastruktūrai ar taisnīgiem, nediskriminējošiem noteikumiem un
 ka infrastruktūras pārvaldītāji var saņemt valsts
 finansējumu.
 Regula (EEK) Nr. 1192/69 ir pretrunā
 patlaban spēkā esošajiem likumdošanas pasākumiem un nav
 saderīga ar tiem vairāku iemeslu dēļ.
 i) Tā kā dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumi ir jāpārvalda
 saskaņā ar principiem, kas attiecas uz komercsabiedrībām,
 nav pieļaujama valsts kompensācija par apdrošināšanu,
 pensijām vai citiem administratīviem izdevumiem (izņemot
 kompensāciju par sabiedrisko pakalpojumu sniegšanu). Šis princips ne tikai
 ir ieviests ar Līguma noteikumiem par valsts atbalstu, bet tas ir arī
 konkrētāk izklāstīts "Vadlīnijās valsts atbalstam
 dzelzceļa uzņēmumiem" (2008/C 184/07).
 ii) To dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumu uzskaitījums, kuriem ir tiesības pretendēt uz
 kompensāciju saskaņā ar regulu, un to kompensācijas veidu
 klasifikācija, ko var izmaksāt dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumiem, prasa, lai notiktu infrastruktūras
 pārvaldības integrācija dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumu darbībā, un tas neatbilst būtisko funkciju
 nošķiršanas un uzskaites nodalīšanas principiem.
 iii) Regula Nr. 1192/69 nosaka
 tiesības uz kompensāciju tikai 36 dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumiem. Regulai bija nozīme, kad vēsturiskie
 dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumi konkurēja tikai ar
 citiem transporta veidiem, nevis ar citiem dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumiem, taču liberalizēta tirgus apstākļos,
 kad dzelzceļa uzņēmumi tieši konkurē ar
 tradicionālajiem monopoliem, nav lietderīgi atšķirīgi
 traktēt dažādus uzņēmumus. Ja finanšu nosacījumi
 dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumiem atšķiras
 (regulas rezultātā), jaunienācējiem nav nodrošināti
 nediskriminējoši piekļuves nosacījumi. Piemēram, jaunienācējiem
 var būt grūtības piesaistīt darbiniekus no
 vēsturiskajiem dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumiem,
 kas var piedāvāt labvēlīgākus pensiju
 nosacījumus, izmantojot subsīdijas, ko saņem saskaņā
 ar regulu.
 Kompensācijas maksājumi
 saskaņā ar minētās regulas IV kategoriju
 (pārbrauktuvju aprīkojuma izmaksas) ir izmaksas, kas saistītas
 ar infrastruktūras pārvaldītāja funkcijām, kurš
 saskaņā ar Direktīvas 2012/34/ES 8. pantu var saņemt
 valsts finansējumu. Lai gan kompensācijas maksājumi
 saskaņā ar regulas IV kategoriju būtu saderīgi ar
 spēkā esošajiem tiesību aktiem, regulas IV kategorija ir
 arī lieka.
 Tāpēc ierosinātā
 iniciatīva atcelt regulu novērsīs neatbilstības Eiropas
 Savienības tiesiskajā regulējumā un veicinās
 vienkāršošanu, svītrojot tiesību aktu, kurš tagad ir novecojis.
 2. APSPRIEŠANĀS AR
 IEINTERESĒTAJĀM PERSONĀM UN IETEKMES NOVĒRTĒJUMU
 REZULTĀTI
 2.1 Apspriešanās
 Komisija 2010. gada maijā un
 2011. gada jūnijā pieprasīja informāciju no
 dalībvalstīm par regulas piemērošanu. Atbildes atklāja, ka
 no 2007. gada līdz 2010. gadam lielākajā
 daļā dalībvalstu nav saņemti pieteikumi no dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumiem un nav izdarīti
 kompensācijas maksājumi saskaņā ar regulu.
 Lielākā daļa dalībvalstu norāda, ka nesaskata
 pastāvīgu vajadzību pēc šās regulas, un dažas skaidri
 pauž atbalstu atcelšanai vai viedokli, ka regula ir novecojusi vai
 nemūsdienīga. Dažas dalībvalstis atbalsta attiecīgo
 kategoriju saglabāšanu regulā, taču, ņemot vērā
 to, ka kompensācijas maksājumi visās kategorijās,
 izņemot IV kategoriju, nav saderīgi ar citām tiesību
 normām, šāda iespēja nav īstenojama. Pārējās
 dalībvalstis izturējās vienaldzīgi vai nepauda viedokli par
 pastāvīgu vajadzību pēc šās regulas. Tikai trīs
 dalībvalstis (Beļģija, Vācija un Īrija) ir
 paziņojušas, ka laikposmā no 2008. līdz 2010. gadam ir
 izmantojušas regulu par juridisko pamatu kompensācijas maksājumiem.
 Kompensācijas maksājumi 2010. gadā
 (aprēķinātie vai faktiskie) saskaņā ar Regulu Nr.
 1192/69, par kuriem ziņojušas dalībvalstis (miljonos euro)
 || I kategorija Zaudējumi vai darba traumas || III kategorija Pensijas || IV kategorija Pārbrauktuves || Kopā
 Beļģija || (0,322) || - || - || (0,322)
 Vācija || - || - || 72,8 || 72,8
 Īrija || - || 24,1 || 4,2 || 28,3
 Kopā || (0,322) || 24,1 || 77,0 || 100,8
 Turklāt nesen Polija informēja
 Komisiju par aptuveni 7,9 miljonu euro kompensācijas maksājumiem PKP
 PLK (IV kategorija) 2012. gadam.
 Dalībvalstīs pašlaik piemēro
 tikai trīs kategoriju kompensāciju (I, III un IV). Dažas
 kompensācijas kategorijas saskaņā ar regulu vairs nav
 spēkā (V–VIII). Nepiemēro nevienu no pārējām
 kompensācijas kategorijām (II un IX–XV).
 Izņemot gadījumu ar
 kompensāciju par sabiedrisko pakalpojumu sniegšanu, valsts
 kompensācijas maksāšana dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumiem nav saderīga ar dzelzceļa pārvadājumu
 uzņēmumu pārvaldību atbilstīgi principiem, kas attiecas
 uz komercsabiedrībām, un ES noteikumiem par valsts atbalstu,
 uzskaites nošķiršanu un nediskriminējošu piekļuvi dzelzceļa
 infrastruktūrai. Regulas IV kategorija ir lieka, ņemot
 vērā, ka valsts kompensāciju maksājumus
 infrastruktūras pārvaldītāju funkcijām jau var
 izdarīt saskaņā ar Direktīvu 2012/34/ES. Samazinot
 regulā kategoriju skaitu līdz tām, kuras ir saskaņā ar
 esošajiem tiesību aktiem, efekts būtu tāds pats kā
 atcelšanai, proti, tiktu svītrotas nesaderīgas kategorijas,
 tomēr atstājot dalībvalstīm iespēju sniegt
 infrastruktūras pārvaldītājam tā funkcijām
 atbilstošu finansējumu, ieskaitot izmaksas, kas saistītas ar
 pārbrauktuvju aprīkojumu.
 2.2 Atcelšanas ietekme
 Pamatojoties uz dalībvalstu sniegtajiem
 datiem, var secināt, ka regulas atcelšanas ietekme būtu pavisam
 niecīga.
 I kategorija
 Laikposmā no 2008. gada līdz 2010.
 gadam Beļģija saņēma pieteikumus no SNCB Holding
 saskaņā ar I kategoriju (maksājumiem, kas dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumiem jākārto, bet ko
 pārējās nozarēs sedz valsts, ieskaitot maksājumus
 attiecībā uz zaudējumiem vai traumām, kas radušies
 negadījumos darbā). 2010. gadā tika aprēķināts
 negatīvs kompensācijas atlikums saskaņā ar regulu 0,323
 miljoni euro, kas SNCB Holding jāatmaksā Beļģijas
 valstij.
 Regulas (EEK) Nr. 1192/69 atcelšanas
 ietekme būtu neievērojama attiecībā uz I kategorijas
 kompensācijas maksājumiem. SNCB būtu jāpievienojas
 esošajai privātajai negadījumu apdrošināšanas sistēmai, un
 Beļģija ir norādījusi, ka apsver šādu iespēju.
 Izmaksas, kas saistītas ar komutācijas sistēmām, tiktu
 vairāk nekā kompensētas, likvidējot administratīvo
 slogu, kas saistīts ar ikgadējo pieteikumu saņemšanu un
 kompensācijas aprēķināšanu saskaņā ar regulu.
 III kategorija
 Laikposmā no 2008. gada līdz 2010.
 gadam Īrija veica maksājumus CIE saskaņā ar
 III kategoriju (maksājumi sakarā ar izdienas un citām
 pensijām, ko dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumi sedz
 ar nosacījumiem, kuri ir citādi nekā citiem pārvadājumu
 uzņēmumiem). 2010. gadā III kategorijas kompensācija CIE
 bija EUR 24,1 miljons.
 Regulas (EEK) Nr. 1192/69 atcelšanas
 ietekme būtu niecīga attiecībā uz III kategorijas
 kompensācijas maksājumiem. Pensiju maksājumus CIE, kas
 attiecas uz darbaspēka izmaksām, kuras saistītas ar
 infrastruktūras pārvaldību, var pamatot ar Direktīvas
 2012/34/ES 8. pantu kā finansējumu infrastruktūras
 pārvaldītāja funkcijām. Pensiju maksājumus CIE,
 kas attiecas uz darbaspēka izmaksām, kuras saistītas ar
 sabiedrisko pakalpojumu pienākumiem, var pamatot kā kompensāciju
 par sabiedrisko pakalpojumu sniegšanas saistību izpildi, kas definēta
 saskaņā ar Regulu Nr. 1370/2007, un atbrīvot no
 prasības paziņot par valsts atbalstu. (Šobrīd 100 % visu
 dzelzceļa pasažieru pārvadājumu notiek saskaņā ar
 sabiedrisko pakalpojumu sniegšanas pienākumu.) Uz pensiju maksājumiem
 CIE par darbaspēka izmaksām, kas saistītas ar
 dzelzceļa pārvadājumu darbību, uz kuru neattiecas
 sabiedrisko pakalpojumu sniegšanas pienākumi (citiem vārdiem sakot,
 kravu pārvadājumi), būtu jāattiecina paziņošana par
 valsts atbalstu. Tiek lēsts, ka kravu pārvadājumi veido aptuveni
 5,2 % no CIE dzelzceļa pārvadājumu darbības —
 tas nozīmē aptuveni līdz 3,4 % no tās darbiniekiem.
 Tādējādi mazāk nekā EUR 1 miljons ar pensiju
 saistītajos maksājumos CIE ir saistīti ar dzelzceļa
 kravu pārvadājumu darbībām. Tikai uz šiem maksājumiem CIE
 (un maksājumiem CIE, kas saistīti ar dzelzceļa pasažieru
 pārvadājumiem, uz kuriem neattiecas sabiedrisko pakalpojumu
 sniegšanas saistības — kuru pašlaik nav) attiektos noteikumi par
 paziņošanu par valsts atbalstu.
 IV
 kategorija
 Īrija, Vācija un Polija ir veikušas
 maksājumus saskaņā ar IV kategoriju (pārbrauktuvju
 aprīkojuma izmaksas). Īrija 2010. gadā veica 4,2 miljonu
 euro maksājumus CIE saskaņā ar IV kategoriju.
 Plānotie Vācijas maksājumi saskaņā ar
 IV kategoriju DB Netz AG un Usedomer Bäderbahn GmbH bija
 72,8 miljonu euro apjomā par 2010. gadu, no kuriem mazāk nekā
 0,5 % tika novirzīti Usedomer Bäderbahn. Polija ir
 iecerējusi par 2012. gadu saskaņā ar IV kategoriju veikt
 aptuveni 7,9 miljonu euro kompensācijas maksājumus PKP PLK.
 Regulas (EEK) Nr. 1192/69 atcelšanas
 ietekme būtu niecīga attiecībā uz IV kategorijas
 kompensācijas maksājumiem. Uz maksājumiem CIE, DB Netz
 un PKP PLK attiektos Direktīvas 2012/34/ES 8. pants kā uz
 finansējumu infrastruktūras pārvaldītāja
 funkcijām. Šie maksājumi var turpināties pēc regulas
 atcelšanas, un tiktu likvidētas administratīvās
 formalitātes, kas saistītas ar regulas piemērošanu,
 piemēram, uzņēmumu ikgadējo normalizēšanas pieteikumu
 izskatīšana, finansiālo apgrūtinājumu vai ieguvumu
 aplēšana, kompensācijas apjoma noteikšana, pienācīga to
 lēmumu sagatavošana, kurus pieņem saskaņā ar regulas
 noteikumiem, un minēto lēmumu oficiālā publicēšana. Uz
 maksājumiem Usedomer Bäderbahn, kas ir minimāli, attiektos
 valsts atbalsta paziņošanas noteikumi.
 3. PRIEKŠLIKUMA JURIDISKIE ASPEKTI
 Priekšlikuma būtība ir Regulas (EEK)
 Nr. 1192/69 atcelšana.
 2013/0013 (COD)
 Priekšlikums
 EIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES REGULA
 par Padomes Regulas (EEK) Nr. 1192/69 par
 kopīgiem noteikumiem uzskaites normalizēšanai dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumos atcelšanu
 (Dokuments attiecas uz EEZ)
 EIROPAS PARLAMENTS UN EIROPAS
 SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par
 Eiropas Savienības darbību un jo īpaši tā 91. un
 109. pantu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas
 priekšlikumu,
 pēc leģislatīvā akta
 projekta nosūtīšanas valstu parlamentiem,
 ņemot vērā Eiropas Ekonomikas
 un sociālo lietu komitejas atzinumu[2],
 ņemot vērā Reģionu
 komitejas atzinumu[3],
 saskaņā ar parasto likumdošanas procedūru,
 tā kā:
 (1) Regula (EEK) Nr. 1192/69
 ļauj dalībvalstīm kompensēt 36 uzskaitītiem
 dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumiem maksājumu
 pienākumus, kas citu transporta veidu uzņēmumiem nav
 jāatbalsta. Pareizu normalizācijas noteikumu piemērošanas
 rezultātā dalībvalstis tiek atbrīvotas no pienākuma
 paziņot par valsts atbalstu.
 (2) Eiropas līmenī ir
 pieņemta virkne tiesību aktu, kas dzelzceļa kravu
 pārvadājumu un starptautisko dzelzceļa pasažieru
 pārvadājumu tirgus atver konkurencei un ar Eiropas Parlamenta un Padomes
 2012. gada 21. novembra Direktīvu 2012/34/ES, ar ko izveido vienotu
 Eiropas dzelzceļa telpu (pārstrādātā redakcija),
 ievieš zināmus pamatprincipus, kas ietver to, ka dzelzceļa
 pārvadājumu uzņēmumus vada saskaņā ar principiem,
 kas attiecas uz komercsabiedrībām, ka juridiskas personas, kas atbild
 par jaudas iedalīšanu un maksas uzlikšanu par dzelzceļa
 infrastruktūru, ir nodalītas no vienībām, kas nodarbojas ar
 dzelzceļa pakalpojumiem, un ka jābūt uzskaites nodalīšanai,
 ka visiem dzelzceļa pārvadājumu uzņēmumiem, kas
 licencēti atbilstīgi ES kritērijiem, jābūt
 piekļuvei dzelzceļa infrastruktūrai ar taisnīgiem,
 nediskriminējošiem noteikumiem un ka infrastruktūras
 pārvaldītāji var saņemt valsts finansējumu.
 (3) Regula (EEK) Nr. 1192/69
 ir pretrunā patlaban spēkā esošajiem likumdošanas
 pasākumiem un nav saderīga ar tiem. Konkrēti, liberalizēta
 tirgus kontekstā, kad dzelzceļa uzņēmumi tieši konkurē
 ar uzskaitītajiem dzelzceļa uzņēmumiem, vairs nav
 lietderīgi šīs abas dažādu uzņēmumu grupas
 traktēt atšķirīgi.
 (4) Līdz ar to ir
 lietderīgi atcelt Regulu (EEK) Nr. 1192/69, lai novērstu ES
 tiesību sistēmas nekonsekvenci, un tas veicinās
 vienkāršošanu, atceļot tiesību aktu, kas tagad ir novecojis,
 IR PIEŅĒMUŠI ŠO REGULU.
 1. pants
 Regula (EEK) Nr. 1192/69 tiek atcelta.
 2. pants
 Šī regula stājas spēkā
 nākamajā dienā pēc tās publicēšanas Eiropas
 Savienības Oficiālajā Vēstnesī.
 Šī regula uzliek saistības
 kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs.
 Briselē,
 Eiropas Parlamenta vārdā — Padomes
 vārdā —
 priekšsēdētājs priekšsēdētājs
 [1] OV L 343, 14.12.2012., 32. lpp.
 [2] OV C , , . lpp.
 [3] OV C , , . lpp.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 22004A0828(02)
 Συμφωνία υπό μορφήν ανταλλαγής επιστολών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Πακιστάν σύμφωνα με το άρθρο XXVIII της ΓΣΔΕ 1994 για την τροποποίηση των παραχωρήσεων όσον αφορά το ρύζι, που προβλέπονται στον πίνακα CXL της ΕΚ ο οποίος προσαρτάται στην ΓΣΔΕ 1994
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 279 της 28/08/2004 σ. 0025 - 0028
 Συμφωνία υπό μορφήν ανταλλαγής επιστολών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Πακιστάν σύμφωνα με τον άρθρο XXVIII της ΓΣΔΕ 1994 για την τροποποίηση των παραχωρήσεων όσον αφορά το ρύζι, που προβλέπονται στον πίνακα CXL της Κοινότητας ο οποίος προσαρτάται στην ΓΣΔΕ 1994
 Α. Επιστολή της Κοινότητας
 Αξιότιμε κύριε,
 Μετά τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΚ) και του Πακιστάν δυνάμει του άρθρου XXVIII της ΓΣΔΕ 1994 για την τροποποίηση των παραχωρήσεων όσον αφορά το ρύζι, που προβλέπονται στον πίνακα CXL της ΕΚ, ο οποίος προσαρτάται στη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΓΣΔΕ 1994), η ΕΚ συμφωνεί σχετικά με τα ακόλουθα συμπεράσματα.
 Οριστικό καθεστώς εισαγωγής
 Το ύψος του δασμού για το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικός ΣΟ 100620) ανέρχεται σε 65 EUR/τόνο.
 Όσον αφορά το καθεστώς εισαγωγής για το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικοί ΣΟ 10062017 και ΣΟ 10062098) των ποικιλιών Kernel (Basmati), Basmati 370, Pusa Basmati και Super Basmati, ο ειδικότερος πάγιος συντελεστής δασμού της ΕΚ είναι μηδενικός. Εν προκειμένω:
 θεσπίζεται ένα κοινοτικό σύστημα συνοριακού ελέγχου που βασίζεται στην ανάλυση του DNA. Το Πακιστάν συνεργάζεται ενεργώς με την ΕΚ για την υλοποίηση του εν λόγω συστήματος ελέγχου, ενώ η ΕΚ παρέχει την κατάλληλη συναφή τεχνική βοήθεια,
 είναι σαφές ότι το ρύζι Basmati των ποικιλιών που προαναφέρθηκαν παράγεται σε ορισμένες γεωγραφικές περιοχές και ότι το Πακιστάν θα προστατεύσει το ρύζι Basmati ως γεωγραφική ένδειξη. Η ΕΚ θα αποδεχόταν το αίτημα για την προστασία του ρυζιού Basmati ως γεωγραφικής ένδειξης βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992 , για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων(1). Η ΕΚ θα διεκπεραιώσει την εν λόγω αίτηση όσο το δυνατόν συντομότερα. Η ΕΚ παρέχει την αναγκαία συναφή τεχνική βοήθεια.
 Μεταβατική ρύθμιση
 Από την 1η Σεπτεμβρίου 2004 και έως την ημερομηνία έναρξης ισχύος του εν λόγω κοινοτικού συστήματος ελέγχου, η ΕΚ πρέπει να θεσπίσει ένα μεταβατικό καθεστώς όσον αφορά το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικοί ΣΟ 10062017 και 10062098) των ποικιλιών που περιγράφονται ανωτέρω με βάση τα ακόλουθα στοιχεία.
 Ο αυτόνομα εφαρμοζόμενος δασμολογικός συντελεστής της ΕΚ είναι μηδενικός. Ωστόσο, αν σημειωθεί διαταραχή στην αγορά, η ΕΚ θα πραγματοποιήσει διαβουλεύσεις με τις αρμόδιες αρχές του Πακιστάν ώστε να συμφωνηθεί η ενδεδειγμένη λύση. Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία, η ΕΚ επιφυλλάσσεται του δικαιώματος να επανέλθει στον πάγιο συντελεστή δασμού ύψους 65 EUR/τόνο όσον αφορά το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικός ΣΟ 100620).
 Γενικά
 Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας:
 η ΕΚ θεσπίζει χωριστές δασμολογικές κλάσεις για το ρύζι Basmati των ποικιλιών που αναφέρονται στις συμφωνίες με την Ινδία και το Πακιστάν,
 οι αρμόδιες αρχές του Πακιστάν εξακολουθούν να εκδίδουν πιστοποιητικά γνησιότητας πριν από την έκδοση των αδειών εισαγωγής και, κατά συνέπεια, διατηρείται το ισχύον σύστημα χορήγησης των πιστοποιητικών γνησιότητας.
 Η ΕΚ αναγνωρίζει ότι το Πακιστάν έχει αρχικά διαπραγματευτικά δικαιώματα όσον αφορά τις παραχωρήσεις που προσδιορίζονται στην παρούσα επιστολή.
 Η παρούσα συμφωνία εγκρίνεται από τα μέρη σύμφωνα με τις οικείες διαδικασίες τους.
 Οι διατάξεις της παρούσας συμφωνίας εφαρμόζονται από την 1η Σεπτεμβρίου 2004 .
 Παρακαλώ, να επιβεβαιώσετε τη συμφωνία της κυβέρνησής σας όσον αφορά τα ανωτέρω.
 Με εκτίμηση,
 Hecho en Bruselas, el
 V Bruselu dne
 Udfζrdiget i Bruxelles, den
 Geschehen zu Brόssel am
 Brόssel,
 Έγινε στις Βρυξέλλες, στις
 Done at Brussels,
 Fait à Bruxelles, le
 Fatto a Bruxelles, addì
 Briselÿ,
 Priimta Briuselyje,
 Kelt Brόsszelben,
 Magÿmula fi Brussel,
 Gedaan te Brussel,
 Sporzÿdzono w Brukseli, dnia
 Feito em Bruxelas,
 V Bruseli
 V Bruslju,
 Tehty Brysselissδ
 Utfδrdat i Bryssel den
 >ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΓΡΑΦΗΚΟ>
 Por la Comunidad Europea
 Za Evropskι spoleθenstvί
 For Det Europζiske Fζllesskab
 Fόr die Europδische Gemeinschaft
 Euroopa άhenduse nimel
 Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
 For the European Community
 Pour la Communautι europιenne
 Per la Comunità europea
 Eiropas Kopienas v>ISO_4>ΰrd>ISO_4>ΰ
 Europos bendrijos vardu
 az Eurσpai Kφzφssιg rιszιr>ISO_2>υl
 G>ISO_3>±all-Komunità Ewropea
 Voor de Europese Gemeenschap
 W imieniu Wspσlnoty Europejskiej
 Pela Comunidade Europeia
 Za Eurσpske spoloθenstvo
 za Evropsko skupnost
 Euroopan yhteisφn puolesta
 Pε Europeiska gemenskapens vδgnar
 >ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΓΡΑΦΗΚΟ>
 Β. Επιστολή του Πακιστάν
 Αξιότιμε κύριε,
 Λαμβάνω την τιμή να σας γνωρίσω τη λήψη της επιστολής σας με σημερινή ημερομηνία, η οποία έχει ως εξής:
 «Μετά τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΚ) και του Πακιστάν δυνάμει του άρθρου XXVIII της ΓΣΔΕ 1994 για την τροποποίηση των παραχωρήσεων όσον αφορά το ρύζι, που προβλέπονται στον πίνακα CXL της ΕΚ ο οποίος προσαρτάται στη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΓΣΔΕ 1994), η ΕΚ συμφωνεί σχετικά με τα ακόλουθα συμπεράσματα.
 Οριστικό καθεστώς εισαγωγής
 Το ύψος του δασμού για το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικός ΣΟ 100620) ανέρχεται σε 65 EUR/τόνο. Όσον αφορά το καθεστώς εισαγωγής για το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικοί ΣΟ 10062017 και ΣΟ 10062098) των ποικιλιών Kernel (Basmati), Basmati 370, Pusa Basmati και Super Basmati, ο ειδικότερος πάγιος συντελεστής δασμού της ΕΚ είναι μηδενικός. Εν προκειμένω:
 θεσπίζεται ένα κοινοτικό σύστημα συνοριακού ελέγχου που βασίζεται στην ανάλυση του DNA. Το Πακιστάν συνεργάζεται ενεργώς με την ΕΚ για την υλοποίηση του εν λόγω συστήματος ελέγχου, ενώ η ΕΚ παρέχει την κατάλληλη συναφή τεχνική βοήθεια,
 είναι σαφές ότι το ρύζι Basmati των ποικιλιών που προαναφέρθηκαν, παράγεται σε ορισμένες γεωγραφικές περιοχές και ότι το Πακιστάν θα προστατεύσει το ρύζι Basmati ως γεωγραφική ένδειξη. Η ΕΚ θα αποδεχόταν το αίτημα για προστασία του ρυζιού Basmati ως γεωγραφικής ένδειξης βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992 , για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων(2). Η ΕΚ θα διεκπεραιώσει την εν λόγω αίτηση όσο το δυνατόν συντομότερα. Η ΕΚ παρέχει την αναγκαία συναφή τεχνική βοήθεια.
 Μεταβατική ρύθμιση
 Από την 1η Σεπτεμβρίου 2004 και έως την ημερομηνία έναρξης ισχύος του εν λόγω κοινοτικού συστήματος ελέγχου, η ΕΚ πρέπει να θεσπίσει ένα μεταβατικό καθεστώς όσον αφορά το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικοί ΣΟ 10062017 και 10062098) των ποικιλιών που περιγράφονται ανωτέρω με βάση τα ακόλουθα στοιχεία.
 Ο αυτόνομα εφαρμοζόμενος δασμολογικός συντελεστής της ΕΚ είναι μηδενικός. Ωστόσο, αν σημειωθεί διαταραχή στην αγορά, η ΕΚ θα πραγματοποιήσει διαβουλεύσεις με τις αρμόδιες αρχές του Πακιστάν ώστε να συμφωνηθεί η ενδεδειγμένη λύση. Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία, η ΕΚ επιφυλλάσσεται του δικαιώματος να επανέλθει στον πάγιο συντελεστή δασμού ύψους 65 EUR/τόνο όσον αφορά το αποφλοιωμένο ρύζι (κωδικός ΣΟ 100620).
 Γενικά
 Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας:
 η ΕΚ θεσπίζει χωριστές δασμολογικές κλάσεις για το ρύζι Basmati των ποικιλιών που αναφέρονται στις συμφωνίες με την Ινδία και το Πακιστάν,
 οι αρμόδιες αρχές του Πακιστάν εξακολουθούν να εκδίδουν πιστοποιητικά γνησιότητας πριν από την έκδοση των αδειών εισαγωγής και, κατά συνέπεια, διατηρείται το ισχύον σύστημα χορήγησης των πιστοποιητικών γνησιότητας.
 Η ΕΚ αναγνωρίζει ότι το Πακιστάν έχει αρχικά διαπραγματευτικά δικαιώματα όσον αφορά τις παραχωρήσεις που προσδιορίζονται στην παρούσα επιστολή.
 Η παρούσα συμφωνία εγκρίνεται από τα μέρη σύμφωνα με τις οικείες διαδικασίες τους.
 Οι διατάξεις της παρούσας συμφωνίας εφαρμόζονται από την 1η Σεπτεμβρίου 2004 .
 Παρακαλώ, να επιβεβαιώσετε τη συμφωνία της κυβέρνησής σας όσον αφορά τα ανωτέρω.»
 Το Πακιστάν έχει την τιμή να επιβεβαιώσει τη συμφωνία του όσον αφορά το περιεχόμενο αυτής της επιστολής.
 Με εκτίμηση,
 Done at Brussels,
 Hecho en Bruselas, el
 V Bruselu dne
 Udfζrdiget i Bruxelles, den
 Geschehen zu Brόssel am
 Brόssel,
 Έγινε στις Βρυξέλλες, στις
 Fait à Bruxelles, le
 Fatto a Bruxelles, addì
 Briselÿ,
 Priimta Briuselyje,
 Kelt Brόsszelben,
 Magÿmula fi Brussel,
 Gedaan te Brussel,
 Sporzÿdzono w Brukseli, dnia
 Feito em Bruxelas,
 V Bruseli
 V Bruslju,
 Tehty Brysselissδ
 Utfδrdat i Bryssel den
 >ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΓΡΑΦΗΚΟ>
 On behalf of Pakistan
 En nombre de Pakistαn
 Za Pαkistαn
 Pε Pakistans vegne
 Im Namen Pakistans
 Pakistani nimel
 Εξ ονόματος του Πακιστάν
 Au nom du Pakistan
 Per il Pakistan
 Pakist>ISO_4>ΰnas v>ISO_4>ΰrd>ISO_4>ΰ
 Pakistano vardu
 Pakisztαn nevιben
 G>ISO_3>±an-nom tal-Pakistan
 Namens Pakistan
 W imieniu Pakistanu
 Pelo Paquistγo
 V mene Pakistanu
 V imenu Pakistana
 Pakistanin puolesta
 Pε Pakistans vδgnar
 >ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΓΡΑΦΗΚΟ>
 (1) ΕΕ L 208 της 24.7.1992, σ. 1· κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 806/2003 (ΕΕ L 122 της 16.5.2003, σ. 1).
 (2) ΕΕ L 208 της 24.7.1992, σ. 1· κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 806/2003 (ΕΕ L 122 της 16.5.2003, σ. 1).


text:
 7.1.2021
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 L 3/37
 CINNEADH Uimh. 1/2019 Ó CHOMHCHOISTE AN AONTAIS EORPAIGH AGUS MHEICSICEO
 an 16 Deireadh Fómhair 2019
 a bhaineann le leasuithe ar Iarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000 ó Chomhairle Chomhpháirteach CE-Mheicsiceo i dtaca le sainmhíniú an choincheapa táirgí tionscnaimh agus le modhanna comhair riaracháin (Andóra agus San Mairíne, agus rialacha tionscnaimh táirgeshonracha áirithe le haghaidh ceimiceán) [2021/10]
 TÁ AN COMHCHOISTE AE-MHEICSICEO,
 Ag féachaint do Chinneadh Uimh. 2/2000 ó Chomhairle Chomhpháirteach CE-Mheicsiceo an 23 Márta 2000 (1) agus d’Iarscríbhinn III a ghabhann leis, agus go háirithe Airteagal 38 d’Iarscríbhinn III,
 De bharr an mhéid seo a leanas:
 (1)
 Leagtar amach in Iarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000 (“Iarscríbhinn III”) na rialacha tionscnaimh le haghaidh táirgí de thionscnamh chríoch na bPáirtithe sa Chomhaontú maidir le Comhpháirtíocht Eacnamaíoch, Comhordú Polaitiúil agus Comhar idir an Comhphobal Eorpach agus a Bhallstáit, de pháirt, agus Stáit Aontaithe Mheicsiceo, den pháirt eile (2), a síníodh sa Bhruiséil an 8 Nollaig 1997 (“an Comhaontú”).
 (2)
 Tá aontais chustaim i bhfeidhm ag an Aontas Eorpach le Prionsacht Andóra agus le Poblacht San Mairíne, faoi seach, agus, dá thoradh sin, tugtar cóir fhabhrach d’earraí de thionscnamh Mheicsiceo nuair a onnmhairítear chuig an dá thír sin iad.
 (3)
 Tá comhaontú déanta gur mar tháirgí de thionscnamh an Aontais Eorpaigh de réir bhrí Iarscríbhinn III a ghlacfaidh Meicsiceo le táirgí faoi Chaibidlí 25 go 97 den Chóras Comhchuibhithe ar de thionscnamh Phrionsacht Andóra iad agus le táirgí faoi Chaibidlí 1 go 97 den Chóras Comhchuibhithe ar de thionscnamh Phoblacht San Mairíne iad.
 (4)
 Ba chóir, dá bhrí sin, foscríbhinn – Foscríbhinn VI – a chur le hIarscríbhinn III chun go bhféadfar, i gcás ina n-allmhairítear na táirgí sin isteach i Meicsiceo, cóir chustaim a thabhairt dóibh ar comhchosúil í leis an gcóir chustaim a thugtar do tháirgí de thionscnamh an Aontais Eorpaigh, agus chun forálacha a leagan síos maidir le hIarscríbhinn III a chur i bhfeidhm maidir leis na táirgí sin.
 (5)
 An 7 Aibreán 2017, ghlac an Comhchoiste Cinneadh Uimh. 1/2017 (3), lena gcuirtear síneadh ama le cur i bhfeidhm na rialacha tionscnaimh a leagtar síos i Nótaí 2 agus 3 d’Fhoscríbhinn II(a) a ghabhann le hIarscríbhinn III (“Nótaí 2 agus 3”) den cheathrú huair. Beidh feidhm ag an síneadh ama dá bhforáiltear i gCinneadh Uimh. 1/2017 go dtí an 31 Nollaig 2019.
 (6)
 Is iomchuí síneadh buan a chur le cur i bhfeidhm na rialacha tionscnaimh a leagtar síos i Nótaí 2 agus 3, toisc go bhfuil siad ag teacht le prionsabail nuachóiriú an Chomhaontaithe.
 (7)
 Ba cheart, dá bhrí sin, Iarscríbhinn III a leasú dá réir sin,
 TAR ÉIS AN CINNEADH SEO A GHLACADH:
 Airteagal 1
 1. Leasaítear Foscríbhinn II a ghabhann le hIarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000 de réir mar a leagtar amach in Iarscríbhinn I a ghabhann leis an gCinneadh seo.
 2. Cuirtear foscríbhinn – Foscríbhinn VI – le hIarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000 mar a leagtar amach in Iarscríbhinn II a ghabhann leis an gCinneadh seo.
 Airteagal 2
 Tiocfaidh an Cinneadh seo i bhfeidhm an chéad lá den dara mí tar éis an dáta ar a dtabharfaidh na Páirtithe fógra dá chéile gur cuireadh i gcrích na nósanna imeachta is gá chun na críche sin.
 Arna dhéanamh sa Bhruiséil, an 16 Deireadh Fómhair 2019.
 Thar ceann an Chomhchoiste
 Edita HRDA
 An tSeirbhís Eorpach Gníomhaíochta Seachtraí, Stiúrthóir Bainistíochta, Críocha Mheiriceá
 (1) IO L 157, 30.6.2000, lch. 10.
 (2) IO L 276, 28.10.2000, lch. 45.
 (3) Cinneadh Uimh. 1/2017 ó Chomhchoiste an Aontais Eorpaigh agus Mheicsiceo an 7 Aibreán 2017 a bhaineann le leasuithe ar Iarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000 ó Chomhairle Chomhpháirteach CE-Mheicsiceo an 23 Márta 2000 i dtaca le sainmhíniú an choincheapa táirgí tionscnaimh agus le modhanna comhair riaracháin (rialacha tionscnaimh táirgeshonracha áirithe le haghaidh ceimiceán).
 IARSCRÍBHINN I
 I bhFoscríbhinn II a ghabhann le hIarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000, cuirtear an méid seo a leanas in ionad na n-iontrálacha faoi cheannteidil 2914 agus 2915 den Chóras Comhchuibhithe:
 Ceannteideal CC
 Tuairisc ar an táirge
 Saothrú nó próiseáil, a rinneadh ar ábhair neamhthionscnaimh, lena mbronntar stádas tionscnaimh
 (1)
 (2)
 (3) nó (4)
 “ex 2914
 —
 Alcól dé-aicéatóin
 —
 Céatón iseabúitile meitile
 —
 Ocsaíd mheisitile
 Monarú as aicéatón
 Monarú ina ndéantar imoibriú ceimiceach (*1)
 2915
 Aigéid mhonacarbocsaileacha neamhchioglacha sháithithe agus a n-ainhidrídí, a hailídí, a sárocsaídí agus a sárocsa-aigéid; a gcuid díorthach halaiginithe, sulfónaithe, níotráitithe nó níotrósaithe, cé is moite de:
 Monarú as ábhair atá faoi cheannteideal ar bith. Mar sin féin, maidir le hábhair atá faoi cheannteidil 2915 agus 2916 a úsáidtear, ní fhéadfaidh luach na n-ábhar uile sin a bheith níos mó ná 20 % de phraghas ‘díreach ón monarcha’ an táirge
 Monarú nach bhfuil luach na n-ábhar uile a úsáideadh ann níos mó ná 40 % de phraghas ‘díreach ón monarcha’ an táirge
 —
 Ainhidríd aicéiteach, aicéatáit eitile agus n-búitile, aicéatáit vinile, aicéatáit iseapróipile agus mheitiolaimile, aigéid mhonaiclóraicéiteacha, dhéchlóraicéiteacha nó thríchlóraicéiteacha, a gcuid salann agus eistear
 Monarú as ábhair atá faoi cheannteideal ar bith. Mar sin féin, maidir le hábhair atá faoi cheannteideal 2916 a úsáidtear, ní fhéadfaidh luach na n-ábhar uile sin a bheith níos mó ná 20 % de phraghas ‘díreach ón monarcha’ an táirge
 Monarú ina ndéantar imoibriú ceimiceach (*1)
 (*1) Is éard is ‘imoibriú ceimiceach’ ann próiseas (lena n-áirítear próiseas bithcheimiceach) as a dtagann móilín ag a bhfuil struchtúr nua de thoradh naisc ionmhóilíneacha a bhriseadh agus naisc ionmhóilíneacha nua a dhéanamh, nó de thoradh eagar spásúil na n-adamh i móilín a athrú. Níor cheart na próisis seo a leanas a áireamh chun críoch a bhaineann le tionscnamh:
 (a)
 tuaslagadh in uisce nó i dtuaslagóirí eile;
 (b)
 tuaslagóirí a dhíothú, lena n-áirítear uisce tuaslagach; ná
 (c)
 breisiú nó díothú uisce criostalúcháin.”.
 IARSCRÍBHINN II
 Cuirtear an Fhoscríbhinn seo a leanas le hIarscríbhinn III a ghabhann le Cinneadh Uimh. 2/2000:
 “Foscríbhinn VI
 PRIONSACHT ANDÓRA AGUS POBLACHT SAN MAIRÍNE
 1.
 Maidir le táirgí de thionscnamh Phrionsacht Andóra atá faoi Chaibidlí 25 go 97 den Chóras Comhchuibhithe, glacfaidh Meicsiceo leis na táirgí sin faoin gcóras custaim céanna sin atá i bhfeidhm maidir le táirgí a allmhairítear ón Aontas Eorpach agus ar de thionscnamh an Aontais Eorpaigh iad, fad a fhanfaidh an t-aontas custaim arna bhunú le Cinneadh 90/680/CEE ón gComhairle (1) i bhfeidhm.
 2.
 Táirgí de thionscnamh Mheicsiceo atá faoi Chaibidlí 25 go 97 den Chóras Comhchuibhithe a allmhairítear isteach in Andóra, faigheann siad an chóir tharaife fhabhrach chéanna a fhaigheann na táirgí sin nuair a allmhairítear isteach san Aontas Eorpach iad, agus beidh sin amhlaidh fad a fhanfaidh an t-aontas custaim arna bhunú le Cinneadh 90/680/CEE an 26 Samhain 19901 i bhfeidhm.
 3.
 Maidir le táirgí de thionscnamh Phoblacht San Mairíne atá faoi Chaibidlí 1 go 97 den Chóras Comhchuibhithe, glacfaidh Meicsiceo leis na táirgí sin faoin gcóras custaim céanna sin atá i bhfeidhm maidir le táirgí a allmhairítear ón Aontas Eorpach agus ar de thionscnamh an Aontais Eorpaigh iad, fad a fhanfaidh an Comhaontú maidir le Comhar agus Aontas Custaim idir Comhphobal Eacnamaíochta na hEorpa agus Poblacht San Mairíne (2) arna dhéanamh sa Bhruiséil an 16 Nollaig 1991 i bhfeidhm.
 4.
 Táirgí de thionscnamh Mheicsiceo atá faoi Chaibidlí 1 go 97 den Chóras Comhchuibhithe a allmhairítear isteach i San Mairíne, faigheann siad an chóir tharaife fhabhrach chéanna a fhaigheann na táirgí sin nuair a allmhairítear isteach san Aontas Eorpach iad, agus beidh sin amhlaidh fad a fhanfaidh an Comhaontú maidir le Comhar agus Aontas Custaim idir Comhphobal Eacnamaíochta na hEorpa agus Poblacht San Mairíne arna dhéanamh sa Bhruiséil an 16 Nollaig 1991 i bhfeidhm.
 5.
 Beidh feidhm mutatis mutandis ag Iarscríbhinn III maidir le trádáil na dtáirgí dá dtagraítear i bpointí 1 go 4.
 6.
 Cuirfidh an t-onnmhaireoir nó a ionadaí údaraithe ‘Meicsiceo’ mar aon le ‘Prionsacht Andóra’ nó ‘Poblacht San Mairíne’ isteach i mBosca 2 den deimhniú gluaiseachta EUR.1 nó ar an dearbhú sonraisc. Ina theannta sin, cuirfear an fhaisnéis sin isteach i mBosca 4 den deimhniú gluaiseachta EUR.1, nó ar an dearbhú sonraisc i gcás táirgí de thionscnamh Phrionsacht Andóra nó Phoblacht San Mairíne.
 7.
 Seolfaidh an tAontas Eorpach samplaí de dheimhnithe gluaiseachta EUR.1 chuig Meicsiceo, mar raon leis na stampaí atá le húsáid ag Prionsacht Andóra agus ag Poblacht San Mairíne, agus seoltaí na n-údarás atá freagrach as an bpróiseas fíorúcháin i Prionsacht Andóra agus i bPoblacht San Mairíne.
 8.
 Mura gcomhlíonfaidh an t-údarás rialtais inniúil de chuid Phrionsacht Andóra nó Phoblacht San Mairíne forálacha Iarscríbhinn III, féadfaidh Meicsiceo an cás a chur faoi bhráid an Choiste Speisialta um Chomhar Custaim agus um Rialacha Tionscnaimh arna bhunú le hAirteagal 17 de Chinneadh Uimh. 2/2000, chun go gcinnfear bearta iomchuí chun an tsaincheist a réiteach”.
 (1) Cinneadh 90/680/CEE ón gComhairle an 26 Samhain 1990 maidir le comhaontú a thabhairt i gcrích i bhfoirm malartaithe litreacha idir Comhphobal Eacnamaíochta na hEorpa agus Prionsacht Andóra (IO AE L 374, 31.12.1990, lch. 13).
 (2) OJ L 84, 28.3.2002, lch. 43.


text:
 Avis juridique important
 |
 21999D0183
 Afgørelse truffet af Det Blandede EØS-udvalg nr. 183/1999 af 17. december 1999 om ændring af bilag XX (miljø) til EØS-aftalen
 EF-Tidende nr. L 074 af 15/03/2001 s. 0011 - 0011
 Afgørelse truffet af Det Blandede EØS-udvalgnr. 183/1999af 17. december 1999om ændring af bilag XX (miljø) til EØS-aftalenDET BLANDEDE EØS-UDVALG HAR -under henvisning til aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde som tilpasset ved protokollen om tilpasning af aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde, i det følgende benævnt "aftalen", særlig artikel 98, ogud fra følgende betragtninger:(1) Bilag XX til aftalen blev ændret ved afgørelse nr. 151/1999 truffet af Det Blandede EØS-udvalg den 5. november 1999(1).(2) Kommissionens beslutning 97/622/EF af 27. maj 1997 om spørgeskemaerne til medlemsstaternes rapporter om gennemførelsen af visse direktiver om affald (gennemførelse af Rådets direktiv 91/692/EØF)(2) bør indarbejdes i aftalen -TRUFFET FØLGENDE AFGØRELSE:Artikel 1Følgende punkt indsættes efter punkt 2aa (Kommissionens beslutning 94/741/EF) i bilag XX til aftalen:"2aaa. 397 D 0622: Kommissionens beslutning 97/622/EF af 27. maj 1997 om spørgeskemaerne til medlemsstaternes rapporter om gennemførelsen af visse direktiver om affald (gennemførelse af Rådets direktiv 91/692/EØF) (EFT L 256 af 19.9.1997, s. 13)."Artikel 2Teksterne til beslutning 97/622/EF på islandsk og norsk, som er knyttet til de respektive sproglige udgaver af denne afgørelse, er autentiske.Artikel 3Denne afgørelse træder i kraft den 18. december 1999, forudsat at Det Blandede EØS-udvalg har modtaget alle fornødne meddelelser i henhold til aftalens artikel 103, stk. 1.Artikel 4Denne afgørelse offentliggøres i EØS-afsnittet i og EØS-tillægget til De Europæiske Fællesskabers Tidende.Udfærdiget i Bruxelles, den 17. december 1999.På Det Blandede EØS-udvalgs vegneN. v. LiechtensteinFormand(1) EFT L 15 af 18.1.2001, s. 51.(2) EFT L 256 af 19.9.1997, s. 13.


text:
callia – Понемножку about viską - pamąstymai
 Aleksanderis - Rgp. 21, 2009, Filed under: juokinga ir įdomu, pamąstymai
 Ta teorija net ir pavadinimą savo turi – „Šešių rankos paspaudimų teorija“ arba „Six degrees of separation„. Kodėl būtent šešių? Kiek supratau, tai yra nemoksliškai-statistiškai išvestas skaičius – kažkurio tai iš bandymų suvidurkintas dydis. Teorijos esmė paprasta – visi jūs pažįstat Baraką Obamą, Maiklo Džordano žmoną (buvusią), Schumacherio vaikystes trenerį – ir kitas įžymybes. Nežinojot? ;) Žinoma, pažįstat ne asmeniškai – o per šešis tarpininkus. Juk ne tiek ir daug, tiesa.
 Nenoriu girtis savo neįspūdingais ryšiais ar panašiai, bet galiu pabandyti pateikti pavyzdį, įrodantį šią teoriją, pagal save. ;) Pavyzdžiui, aš tikrai tikiu, kad „pažįstų“ Obamą:
 Kas dėl visokių skeptiškų įvertinimų, kaip pavyzdžiui – „jeigu įsivaizduoti, kad kokiose nors Afrikose džiunglėse vis dar egzistuoja neatrasta gentys – tai visa teorija dužta į šipulius“. Teorijos šalininkai į tai atsako paprastai – „išimtys tik įrodo taisyklę“. ;) Taip pat, kaip jau minėjau, tas skaičius – šeši – yra suvidurkintas. Grandinės gali būti ilgesnės, gali būti trumpesnės.
 šeši rankos paspaudimai, šešių rankos paspaudimų teorija, six degrees of separation, teorijos Comments (5)
 Apie ką gi aš? Kažkada Vienastoks rašė patarimus kaip greičiau perskaityti knygą, tačiau tai buvo labiau praktiniai patarimai, nei kažkokia konkreti greitojo skaitymo (be jokių kabučių) technika – kuri iš tikro sukurta, pagrįsta faktais ir metodiniais nurodymais kaip visą tai pasiekti. Tikriausiai ir tų technikų yra visa krūva prigalvota. Beieškodamas daugiau naujesnės informacijos ta tematika, tai pasirodo net ir Lietuvoje yra/buvo skelbiami greitojo skaitymo 3 dienų kursai – gal ir tikrai kažkas į tą temą, bet kažkaip labai abejoju, kad triejų dienų kursų užtektų per akis. Kas dėl manęs, tai aš buvau susipažinęs su šia technika pagal gan ne nauja (1983 metų) knyga - „Техника Быстрого Чтения“ (Кузнецов О. А., Хромов Л. Н.).
 Kas būtų, jei paroje būtų 28 valandos, arba planas-chuliganas
 Aleksanderis - Bir. 11, 2009, Filed under: pamąstymai
 Turbūt kiekvienas iš mūsų nors kartą gyvenime verkė, kad 24 valandų per parą nifiga neužtenka – reikia rinktis tarp mokslų, tarp darbo, gyvenimo.. o gal tiesiog atsisakyti miego? ;)
 Juokai juokais, bet yra gan stipri argumentais pagrįsta teorija apie tai – kaip prailginti parą ir padaryti ją 28 valandų. Teorijos autoriai užduoda tokius mums visiems artimus klausimus: neišsimiegate, nes keltis reikia per anksti? nespėjate skirti daugiau laiko savo pramogoms/darbams/šeimai, kai staiga pradeda vakarėti? einate vėlai miegoti, nes nebuvote pavargę ir laiku vakare nenorėjote miego? Toliau jie siūlo prailginti parą iki 28 valandų, kas praktiškai atsakytų į tuos aukščiau iškeltus klausimus. Kaip tai gautųsi matematiškai? Paprastai, kaip dukartdu – savaitėje yra 7 dienos po 24 valandų, arba galėtų būti – 6 dienos po 28 valandas. Darbo savaitė sudarytų 4 dienos, o savaitgalį 2 dienos (arba iš viso 56 valandos) – vuuhuu, savaitgaliai būtų ilgesni. ;) Įdomiausia dalis yra tai, kad jūsų miegas ar darbo laikas nepriklausytų nuo saulės padėties (grafikas kažkiek matosi paveiksliuke). Kitaip tariant, vieną dieną jus miegate kol tamsu, kita miegate kai jau švinta, o gali gautis ir taip, kad dirbti teks per naktį (nors gal tai jau kitaip vadintųsi).
 Kaip jau sakiau, yra šioje teorijoje ir tikrai prasmingų dalykų, ji tikrai ne šiaip sau iš piršto laužta, nes čia tikrai viskas gerai apskaičiuota. Iš kur susitaupo tiek laiko? Juk nenukenčia nei jūsų miego kasdieninis laikas, o savaitgaliai net ir pailgėja. Laikas susitaupo natūraliai, nes vienos (septintos) dienos visokie pasiruošimo darbai iškrenta iš jūsų grafiko – t.y. vienu kartu mažiau ruošėtės į darbą, mažiau pietaujat, grįžinėjat namo ir panašiai. Žodžiu, šioks toks fintas ausimis, bet logikos visame tame tikrai yra.
 28 valandų para, teorijos Comments (11)
 Anonsuotas Džeimso Kamerono "Avatar 2" filmas - 62
 Filmas "Pradžia" ("Inception") - nukrito ar nenukrito? štai kur klausimas - 24
 Profiler (770.23 ms)
 SQL (354 queries in 48.68 ms)
 'REQUEST_URI' => '/category/mintys/',
 'REMOTE_PORT' => '40532',
 'REMOTE_ADDR' => '54.163.89.150',
 'UNIQUE_ID' => 'VRfVik9iHAcAAGRMOMAAAAAX',
 'REDIRECT_UNIQUE_ID' => 'VRfVik9iHAcAAGRMOMAAAAAX',
 'REDIRECT_REDIRECT_UNIQUE_ID' => 'VRfVik9iHAcAAGRMOMAAAAAX',
 'REQUEST_TIME_FLOAT' => 1427625356.1146619,
 'REQUEST_TIME' => 1427625356,
 770.2281 ms
 select count(*) from wp_gdsr_ips where `status` = 'B' and `mode` = 'S' and `ip` = '54.163.89.150';
 select count(*) from wp_gdsr_ips where `status` = 'B' and `mode` = 'R' and inet_aton(substring_index(ip, '|', 1)) <= inet_aton('54.163.89.150') and
 inet_aton(substring_index(ip, '|', -1)) >= inet_aton('54.163.89.150');
 wp_redirection_modules.type='wp' WHERE( wp_redirection_items.regex=1 OR wp_redirection_items.url='/category/mintys/');
 AND wp_terms.slug IN ('mintys')
 AND term_id IN (119)
 SELECT t.*, tt.* FROM wp_terms AS t INNER JOIN wp_term_taxonomy AS tt ON t.term_id = tt.term_id WHERE tt.taxonomy = 'category' AND t.slug = 'mintys'
 SELECT wp_posts.* FROM wp_posts WHERE ID IN (4803,3677,2733,1407,671,615,443,425);
 ON tr.term_taxonomy_id = tt.term_taxonomy_id WHERE tt.taxonomy IN ('category', 'post_tag', 'post_format') AND tr.object_id IN (425, 443, 615, 671,
 1407, 2733, 3677, 4803) ORDER BY t.name ASC;
 SELECT post_id, meta_key, meta_value FROM wp_postmeta WHERE post_id IN (425,443,615,671,1407,2733,3677,4803) ORDER BY meta_id ASC;
 'mintys' ORDER BY t.name ASC ;
 SELECT * FROM wp_gdsr_data_article WHERE post_id in (4803, 3677, 2733, 1407, 671, 615, 443, 425);
 '54.163.89.150' where p.ID in (4803, 3677, 2733, 1407, 671, 615, 443, 425) group by p.ID;
 SELECT COUNT(id) AS count FROM wp_movie_ratings WHERE watched_on >= '2015-02-27';
 SELECT COUNT(id) AS count FROM wp_movie_ratings WHERE watched_on >= '2015-03-22';


text:
 18.7.2019
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 192/46
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG 36/2019 HATÁROZATA
 (2019. március 29.)
 az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás IX. mellékletének (Pénzügyi szolgáltatások) módosításáról [2019/1222]
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodásra (a továbbiakban: az EGT-megállapodás) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 A 648/2012/EU európai parlamenti és tanácsi rendeletet kiegészítő (EU) 2015/2205 felhatalmazáson alapuló rendeletnek, az (EU) 2016/592 felhatalmazáson alapuló rendeletnek és az (EU) 2016/1178 felhatalmazáson alapuló rendeletnek a bizonyos ügylettípusokra vonatkozó elszámolási kötelezettség hatálybalépésének időpontja tekintetében történő módosításáról szóló, 2018. december 19-i (EU) 2019/396 bizottsági felhatalmazáson alapuló rendeletet (1) bele kell foglalni az EGT-megállapodásba.
 (2)
 Az EGT-megállapodás IX. mellékletét ezért ennek megfelelően módosítani kell,
 ELFOGADTA EZT A HATÁROZATOT:
 1. cikk
 Az EGT-megállapodás IX. mellékletének 31bcp. pontja ((EU) 2015/2205 felhatalmazáson alapuló bizottsági rendelet), a 31bcq. pontja ((EU) 2016/592 felhatalmazáson alapuló bizottsági rendelet) és a 31bcr. pontja ((EU) 2016/1178 felhatalmazáson alapuló bizottsági rendelet) a következő franciabekezdéssel egészül ki:
 „—
 32019 R 0396: a Bizottság (EU) 2019/396 felhatalmazáson alapuló rendelete (2018. december 19.) (HL L 71., 2019.3.13., 11. o.)”.
 2. cikk
 Az (EU) 2019/396 felhatalmazáson alapuló rendeletnek az Európai Unió Hivatalos Lapja EGT-kiegészítésében közzéteendő izlandi és norvég nyelvű szövege hiteles.
 3. cikk
 Ez a határozat 2019. március 29-én vagy az azt követő napon lép hatályba, amikor az EGT-megállapodás 103. cikkének (1) bekezdésében előírt utolsó bejelentést megtették (*1), attól függően, hogy melyik a későbbi időpont.
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében és EGT-kiegészítésében ki kell hirdetni.
 Kelt Brüsszelben, 2019. március 29.
 az EGT Vegyes Bizottság részéről
 az elnök
 Claude MAERTEN
 (1) HL L 71., 2019.3.13., 11. o.
 (*1) Alkotmányos követelmények fennállását nem jelezték.


text:
 20.8.2005
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 205/28
 Beroep, op 14 juni 2005 ingesteld door Dimitra Lantzoni tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
 (Zaak T-226/05)
 (2005/C 205/51)
 Procestaal: Frans
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 14 juni 2005 beroep ingesteld tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen door Dimitra Lantzoni, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door M. Bouché, advocaat.
 Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
 —
 het Hof van Justitie te veroordelen tot betaling van een bedrag van 50 000 euro als vergoeding van de immateriële schade die zij heeft geleden door ernstige onregelmatigheden die tot de blokkering van haar loopbaan hebben geleid;
 —
 verweerder te verwijzen in de kosten.
 Middelen en voornaamste argumenten
 Op 3 juni 2004 heeft verzoekster, ambtenaar bij het Hof van Justitie, verzocht om vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij heeft geleden door de blokkering van haar loopbaan sinds de invoering, in 2000, van het nieuwe bevorderingsstelsel. Aangezien dat verzoek en ook haar klacht zijn afgewezen, heeft zij het onderhavige beroep ingesteld. Tot staving van haar conclusies voert zij aan dat de gestelde blokkering van haar loopbaan en de door haar geleden materiële en immateriële schade te wijten zijn aan ernstige en herhaalde onregelmatigheden en onzorgvuldigheid van de administratie van het Hof, zowel ten aanzien van de beoordelingsrapporten als van de op deze basis toegekende promotiepunten.


text:
ECLI:SI:VSRS:2014:VIII.R.4.2014
 VS3006083
 spor o pristojnosti - stvarna pristojnost - odškodnina - odškodninski spor - plačilo odškodnine - nesreča pri delu
 Drugi toženec ni pravna oseba s sedežem v Republiki Sloveniji, ki bi opravljala zavarovalne posle (in pridobila ustrezna dovoljenja ter nastopala tudi v ustrezni pravno organizacijski obliki), temveč gre za gospodarsko družbo, ki se ukvarja s proizvodnjo konstrukcij in njihovih delov. Spor med tožnikom in drugim tožencem, pri katerem tožnik ni bil v delovnem razmerju, zato ni niti spor iz delovnega razmerja niti spor med delavcem in delodajalcem. Prav tako zanj ni mogoče uporabiti pravila o atrakciji pristojnosti delovnega sodišča (po drugem odstavku 5. člena ZDSS-1), saj drugi toženec ni zavarovalnica, ki bi v odškodninskem sporu, za katerega je pristojno delovno sodišče, nastopala kot sospornik prvega toženca.
 Za odločitev v sporu med tožnikom in drugim tožencem je stvarno pristojno Okrožno sodišče v Celju.
 1. Tožnik je dne 12. 5. 2010 vložil tožbo na Okrožno sodišče v Celje za plačilo zneska 56.609,63 EUR iz naslova odškodnine zaradi poškodbe pri delu.
 2. Okrožno sodišče v Celju se je s sklepom P 362/2010 z dne 16. 10. 2013 izreklo za stvarno nepristojno in po pravnomočnosti sklepa zadevo odstopilo Delovnemu sodišču v Celju. Ugotovilo je, da je ob škodnem dogodku - poškodbi pri delu med tožnikom in prvim tožencem obstajalo delovno razmerje, v zvezi z drugim tožencem pa, da sicer delovnega razmerja ni bilo, vendar je bil tožnik vključen v organiziran delovni proces na skupnem gradbišču obeh tožencev, kjer je izvajal dela po navodilih in pod nadzorom nadrejenih delavcev drugega toženca. Zato je obrazložilo, da je tudi spor med tožnikom in drugim tožencem šteti za individualni delovni spor. Pri tem se je oprlo na določbo 5. člena Zakona o delovnih in socialnih sodiščih (Ur. l. RS št. 2/2004 s spremembami, v nadaljevanju ZDSS-1).
 3. Delovno sodišče v Celju ni sprejelo pristojnosti glede spora med tožnikom in drugim tožencem. Navedlo je, da gre za spor med tožnikom - delavcem in prvim tožencem - delodajalcem, v zvezi z delovno nesrečo, ki se je zgodila na delovišču drugega toženca. Glede na dejstvo, da drugi toženec ni zavarovalnica, je v skladu s prvim in drugim odstavkom 5. člena ZDSS-1 menilo, da za odločanje v sporu med tožnikom in drugim tožencem ni pristojno delovno sodišče, temveč sodišče splošne pristojnosti.
 4. Za odločitev v sporu med tožnikom in drugim tožencem je stvarno pristojno Okrožno sodišče v Celju.
 5. Delovna sodišča so specializirana sodišča in so pristojna za reševanje samo tistih sporov, za katere zakon tako izrecno določa. V skladu z določbo točke b) prvega odstavka 5. člena ZDSS-1 je delovno sodišče pristojno za odločanje o pravicah, obveznostih in odgovornostih iz delovnega razmerja med delavcem in delodajalcem oziroma njihovimi pravnimi nasledniki. Gre torej za opredelitev individualnega delovnega spora o pravicah, obveznostih in odgovornostih tako v objektivnem pomenu (da gre za spor iz delovnega razmerja) kot v subjektivnem pomenu (da gre za spor med delavcem in delodajalcem oziroma njihovimi pravnimi nasledniki). Odškodninski spori se uvrščajo med spore o pravicah, obveznostih in odgovornostih, s tem da ZDSS-1 v drugem odstavku 5. člena stvarno pristojnost še dodatno ureja v tem smislu, da je delovno sodišče stvarno pristojno tudi za tiste odškodninske spore, v katerih poleg delavca in delodajalca oziroma njihovih pravnih naslednikov kot sospornik na toženi strani nastopa tudi zavarovalnica. Udeležba zavarovalnice v delovnem odškodninskem sporu je torej določena kot izjema in omejena zgolj na položaj sospornika.
 6. Drugi toženec ni pravna oseba s sedežem v Republiki Sloveniji, ki bi opravljala zavarovalne posle (in pridobila ustrezna dovoljenja ter nastopala tudi v ustrezni pravno organizacijski obliki), temveč gre za gospodarsko družbo, ki se ukvarja s proizvodnjo konstrukcij in njihovih delov. Spor med tožnikom in drugim tožencem, pri katerem tožnik ni bil v delovnem razmerju (1), zato ni niti spor iz delovnega razmerja niti spor med delavcem in delodajalcem. Prav tako zanj ni mogoče uporabiti pravila o atrakciji pristojnosti delovnega sodišča (po drugem odstavku 5. člena ZDSS-1), saj drugi toženec ni zavarovalnica, ki bi v odškodninskem sporu, za katerega je pristojno delovno sodišče, nastopala kot sospornik prvega toženca.
 7. Upoštevajoč obrazloženo velja za spor med tožnikom in prvim tožencem ter spor med tožnikom in drugim tožencem stvarna pristojnost različnih sodišč. Medtem ko je za spor med prvima strankama podana stvarna pristojnost specializiranega delovnega sodišča, je za spor med drugima strankama podana stvarna pristojnost okrožnega sodišča, kot sodišča splošne pristojnosti.
 8. Glede na navedeno je Vrhovno sodišče na podlagi drugega odstavka 25. člena ZPP sklenilo, kot izhaja iz izreka.
 Op. št. (1): Tega nikakor ne more spremeniti ugotovitev Okrožnega sodišča v Celju, da naj bi tožnik opravljal delo na delovišču, na katerem je prišlo do nesreče, po navodilih in nadzorom nadrejenih delavcev drugega toženca.
 Sklep VIII R 10/2014
 P2RvYy0yMDEyMDMyMTEzMDY0NDg3