type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 226 Md. 181 (1961)
 172 A.2d 875
 RUPP ET AL., TRUSTEES, ETC., ET AL.
 v.
 M.S. JOHNSTON COMPANY, INC.
 [No. 318, September Term, 1960.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided July 10, 1961.
 The cause was argued before HENDERSON, HAMMOND, PRESCOTT, HORNEY and MARBURY, JJ.
 Charles C.W. Atwater and Walter C. Mylander, Jr., with whom were Carlyle Barton, Jr., Herbert L. Rollins, Mylander & Atwater, and Niles, Barton, Gans & Markell on the brief, for the appellants.
 Charles F. Wagaman, with whom were Robert E. Clapp, Jr., and Wagaman & Wagaman on the brief, for the appellee.
 HENDERSON, J., delivered the opinion of the Court.
 The James T. Galloway Company was incorporated in 1957 by James T. Galloway and Alfred F. Flynn, Jr., who took equal shares of its stock. K & G Construction Company had been incorporated the previous year, under a similar stock arrangement, and had been engaged in the construction of cottages on a fifty-acre tract of land near Frederick. Galloway and Flynn were officers of both companies. In the latter part of 1959, Galloway and Flynn decided to build an apartment project on a portion of the tract. In September, 1959, *184 the Galloway Company applied to Metropolitan Life Insurance Company, through a mortgage brokerage firm, Weaver Bros., Inc., for a twenty-year first mortgage loan on the project, when completed, and received a commitment. On December 29, 1959, K & G Company conveyed the site, about ten acres, to the Galloway Company. A few days later Weaver Bros., Inc., acting for the Galloway Company, applied to the Maryland Trust Company (later merged with Baltimore National Bank) for a one-year construction mortgage. A deed of trust to Rupp and Tinley to secure a loan of $300,000 was executed and then recorded on January 27, 1960. Construction proceeded in due course, and a first advance payment became due and was made on February 23, 1960. Pursuant to the loan agreement, payments were to become due from time to time, according to the stages of construction, upon certification that the proper stage had been reached and that there were no intervening liens. Payment was made by crediting the amount of each advance to the checking account of the Galloway Company. In most cases the amount so credited was withdrawn by the Galloway Company and deposited to the credit of K & G Company in another bank and ultimately disbursed by K & G Company as purchasing agent for the Galloway Company.
 M.S. Johnston Company, Inc., submitted to Galloway a proposal to furnish air conditioning and heating units for the apartment project on March 28, 1960. This was on a printed form with a clause retaining title until payment. The document was executed on March 30, 1960, and signed by the vendor and K & G Construction Company only, as vendee. Mr. Lusby, the engineer and salesman of the vendor, made inquiry as to the credit of the two companies, which he knew were somehow related, but did not inquire as to which company held title to the tract where the construction was in progress, although this was a matter of public record. He made no inquiry and received no information as to the recorded deed of trust. Apparently he chose to deal with K & G Company because he was familiar with its previous work in constructing cottages. The heading of the contract listed the names of both companies, but it was signed by only one. *185 Lusby did not record the conditional contract of sale until July 21, 1960. In the meantime, some sixteen units had been installed and billed to K & G Company on June 29, 1960. Between that date and August 1, 1960, four payments were made to the Galloway Company by Baltimore National Bank pursuant to its loan agreement.
 Failing to obtain payment, the vendor offered its conditional sales contract for record. It was indexed against K & G Company. No memorandum was furnished, pursuant to the provisions of Code (1957), Art. 21, sec. 66. The clerk, however, made entries in the conditional sales docket showing the date, names of vendor and vendee, entered the word "equipment" under the heading "Description", and the amount. There was no reference to the place where the "equipment" was located. There was, however, a reference to the file (by number) where the document itself was placed. The instrument itself was not transcribed or recorded in any other fashion. There was a cross-index reference entered in the land records under the name of K & G Construction Company, the vendee.
 On August 12, 1960, K & G Company paid $2,000 on account to its indebtedness of some $14,000 to the vendor. Shortly thereafter the officers of the Bank learned that the project was in difficulty. Mr. Rupp, the officer in charge of the account, was informed by Weaver Bros., Inc., that an additional $60,000 would be needed to bring utilities to the site. Interest on the loan was overdue and unpaid. After investigation, during which it developed that various suppliers were unpaid and the matter could not be worked out, default was declared, suit for foreclosure was instituted on October 14, 1960, and sale advertised for November 2, 1960.
 The appellee filed a petition to intervene, claiming title to the sixteen units it had installed. The chancellor, after hearing, found in favor of the petitioner and pursuant to agreement of the parties, permitted the units to remain in the premises and be sold by the trustees. The order appealed from provided that $7,500 out of the proceeds should be paid to the petitioner ahead of all other claims and costs.
 The appellants contend (1) that the Bank is a subsequent *186 incumbrancer by virtue of its advances made under the loan agreement after the units were installed, (2) that the conditional sales agreement was not properly recorded or indexed so as to charge it with notice of the purported reservation of title, and (3) that the units were so affixed to the realty that they lost their character as personal property. The appellee challenges these contentions and further contends that the appellants are equitably estopped from asserting their claims. The appellants counter with a contention that on general equitable principles, apart from the recording act, the appellee is barred from asserting its claim.
 Code (1957), Art. 21, sec. 66, provides in part: "Every * * * contract for the sale of * * * any item of furnishing or equipment which is affixed to real property, wherein the title thereto, or a lien thereon, is reserved until the same be paid in whole or in part, * * * shall in respect to such reservation and condition, be void as to subsequent purchasers, mortgagees, incumbrancers, * * * until such * * * contract be in writing, signed by the vendee and be recorded as provided in this section and § 52 of Article 17, in the clerk's office of the * * * circuit courts of the various counties, * * * but in any case of any item affixed to real property, such recording shall be where such property is located and may also be where the vendee resides, or where a corporate or partnership vendee has its principal place of business in the State. Such recording shall be sufficient to give actual or constructive notice to such parties when a memorandum of the paper writing signed by the vendee or vendees, setting forth the date thereof, the amount due thereon, when and how payable and a brief description of the goods and chattels therein mentioned shall have been recorded with the clerk, aforesaid, provided, however, that, as to any item affixed to real property, such recording shall be sufficient to give notice to such third parties in transactions involving such real property only when the memorandum shall also contain a reference to such property sufficient for identification purposes and when such memorandum has been cross-indexed in the land records as provided in § 50 of Article 17. * * *."
 The appellee relies strongly upon the case of Tatelbaum v. *187 Pantex Mfg. Corp., 204 Md. 360. That case held that trustees under a deed of trust for the benefit of creditors did not come within any of the categories of persons protected by the section, although some creditors had extended credit between the date when the equipment was delivered and the date when the additional sales contract was recorded in the proper place. We think the case is distinguishable. The chief contention in that case was that the statute was discriminatory and unconstitutional because it omitted trustees eo nomine but included receivers who were in a somewhat analogous position. We held that there was a reasonable basis for classification and hence no unconstitutional discrimination. The trustees in that case had been chosen by the debtor in a voluntary assignment for the benefit of creditors. Judge Delaplaine, for the Court, pointed out (p. 373) that one of the possible reasons for the legislative exclusion was that the debtor "might have it within his power to make an assignment immediately after he purchases property on conditional contracts, and thereby cause loss to unwary vendors." He also pointed out that the creditors in that case were unsecured and could not claim to be mortgagees, incumbrancers, or creditors who acquired without notice a lien on the equipment by judicial proceedings.
 The mere fact that the trustees in the instant case are not mentioned eo nomine in the section is not fatal to their claim. In Auto. Accep. Corp. v. Universal C.I.T. Credit Corp., 216 Md. 344, 353, we held that the holder of a conditional sales contract was an "incumbrancer" within the meaning of the section. Moreover, the trustees named in the recorded deed of trust took title for the sole purpose of securing the Bank's loan and as a condition precedent thereto. The deed of trust was in the nature of a mortgage, and the trustees acted solely on behalf of the Bank. It is true that they were not simply nominal parties. Hardy v. Gibson, 213 Md. 493, 503. But the Bank was the real party in interest, as sole beneficiary under the deed of trust. If not a mortgagee in the strict sense, we think the Bank was at least an "incumbrancer." It is clear in the instant case that the future advances and payments due as the various stages of construction were reached were *188 obligatory under the building loan agreement, and not invalid. See Frank M. Ewing Co. v. Krafft Co., 222 Md. 21, 26, et seq., where the authorities were exhaustively reviewed by Judge Hammond, for the Court. See also Code (1957), Art. 66, sec. 2; Wilson v. Russell, 13 Md. 494; Eisinger Mill, etc., Co. v. Dillon, 159 Md. 185; LeBrun v. Prosise, 197 Md. 466; Watkins, Maryland Mortgages for Future Advances, 4 Md. L. Rev. 111.
 The appellee argues, however, that the lien attached from the moment the instrument was recorded, that the future advances related back, and the appellants cannot claim to be "subsequent" incumbrancers. We think the argument mistakes form for substance. The advances were not required unless and until certain stages of performance had been reached. The fourth payment was only due after "plumbing and heating roughed in", the fifth after "rough electrical work complete", the sixth after "structure trimmed out". Before making each of these payments, the last being on June 24, 1960, before the conditional sales contract was recorded, the Bank received letters from Weaver Bros., Inc., stating that inspection disclosed that construction was completed to the stage called for. It was also advised by its attorney that no liens were of record in each case. The deed of trust specifically provided that the conveyance and lien covered present and future appurtenances and "the apparatus, chattels and fixtures now or hereafter attached to or used in connection with said buildings and improvements * * *." There can be little question that the several advances were made upon the faith of installation of the heating and cooling equipment called for in the specifications.
 Under such circumstances other courts have held that the time when the advances are made, and not the time when the mortgage is recorded, is the controlling test as to whether the lender is a subsequent incumbrancer. See Mississippi Valley Trust Co. v. Cosmopolitan Club, 162 A. 396 (N.J. Ch.); McCloskey v. Henderson, 131 N.E. 865 (N.Y.); Alf Holding Corp. v. American Stove Co., 171 N.E. 703 (N.Y.); Chasnov v. Marlane Holding Co., 244 N.Y. Supp. 455 (Mun. Ct.). Code (1957), Art. 66, sec. 2, by its terms, as well as *189 by construction, is not applicable to a deed of trust in the nature of a mortgage. Eisinger Mill, etc., Co. v. Dillon, supra. It thus cannot be challenged on the ground held fatal in Leister v. Bank of Westminster, 199 Md. 241. Whether it could be challenged as one for indefinite future advances, even if a mortgage where the future payments were obligatory and timed with reference to stages of completion, is one we need not consider. But see White Eagle, etc., Bldg. & Loan Ass'n v. Canton Lumber Co., 168 Md. 199, Neeb v. Atlantic Mill, etc., Co., 176 Md. 297, and Goertz v. Backman, 195 Md. 450. The statute spells out what is recognized as the general rule, that the lien takes effect only from the date when the advances are made. See 36 Am. Jur., Mortgages, §§ 232, 235.
 Since we hold that the Bank is a subsequent incumbrancer within the meaning of Art. 21, sec. 66, we only reach the question whether the conditional contract of sale was properly recorded in connection with the advances subsequent to July 21. But since the most diligent search of the record would not have disclosed anything in the nature of a reservation of title or lien as against the Galloway Company, there is no basis for a claim of constructive notice. The appellee argues that there was actual notice, in that there was some evidence that other suppliers were unpaid. Testimony on behalf of the bank showed, however, that in the case of each complaint investigation showed either that the Galloway Company claimed that the work had not been satisfactorily performed or that payments were not thirty days in arrears. There was testimony that Johnston told a representative of the Bank in July that his bill was unpaid but was not yet thirty days overdue. These complaints would hardly have justified the Bank in not making payments for work performed as scheduled. It never received notice that Johnston claimed title to the units installed at any time prior to its last advance on August 1, 1960.
 Likewise, we think the claim of equitable estoppel is unfounded. The argument is that the deed of trust was in default, almost from the start, in the payment of interest. This was a trivial amount and under the deed of trust did not constitute an automatic default. The Bank and the trustees were *190 clearly authorized to waive a provision that was for the benefit of the lender and not for the benefit of unsecured creditors. Cf. Eisinger Mill, etc., Co. v. Dillon, supra. See also Johnson Lumber Co. v. Magruder, 218 Md. 440, 446, stressing the necessity for diligence on the part of one claiming an estoppel. The appellee's failure to ascertain that the Galloway Company held title to the site, to have it sign the conditional sales contract as vendee, or to record seasonably the instrument might well be termed a lack of reasonable diligence under the circumstances. We do not reach the question whether the units in question were so affixed to the realty as to prevent the retention of title in any event.
 Order reversed, with costs, and petition dismissed.


type: wikipedia

text:
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1686 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
 Γεγονότα
 22 Ιουλίου - Το Όλμπανι (Νέα Υόρκη) αποκτά επίσημα καταστατικό χάρτη ως δήμος.
 3 Σεπτεμβρίου - Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος: Ο Φραντσέσκο Μοροζίνι καταλαμβάνει από τους Οθωμανούς το Ναύπλιο.
 Ο Γάλλος συνθέτης Ζαν-Μπατίστ Λουλί γράφει την όπερα Αμίντ και Ρενό σε κείμενο του Κενό.
 Γεννήσεις
 24 Μαΐου - Ντάνιελ Γκάμπριελ Φαρενάιτ, Γερμανός φυσικός και εφευρέτης
 24 Ιουλίου - Μπενεντέτο Μαρτσέλο, Ιταλός συνθέτης
 31 Αυγούστου - Κάρολος, δούκας του Μπερί
 31 Οκτωβρίου - Σενεσίνο, Ιταλός καστράτο
 Θάνατοι
 17 Ιανουαρίου - Κάρλο Ντόλτσι, Ιταλός καλλιτέχνης
 21 Μαΐου - Ότο φον Γκέρικε, Γερμανός εφευρέτης και πολιτικός
 11 Δεκεμβρίου - Λουδοβίκος Β ́ των Βουρβόνων-Κοντέ, Γάλλος στρατηγός
 Δημήτριος Καντακουζηνός, πρίγκιπας της Μολδαβίας
 Έτη


type: other

text:
France, Conseil d'État, 10 juillet 2002, 239946
 Page d'accueil > Résultats de la recherche France, Conseil d'État, 10 juillet 2002, 239946
 Type d'affaire : AdministrativeNumérotation : Numéro d'arrêt : 239946Numéro NOR : CETATEXT000008122723 Identifiant URN:LEX : urn:lex;fr;conseil.etat;arret;2002-07-10;239946 Analyses : ETRANGERS - RECONDUITE A LA FRONTIERE.Texte : Vu la requête, enregistrée au secrétariat du contentieux du Conseil d'Etat le 9 novembre 2001, présentée par M. Mohamed EL X..., ; M. EL X... demande au président de la section du contentieux du Conseil d'Etat : 1°) d'annuler le jugement du 3 octobre 2001 par lequel le magistrat délégué par le président du tribunal administratif de Bastia a rejeté sa demande d'annulation de l'arrêté du 10 septembre 2001 du préfet de la Haute-Corse ordonnant sa reconduite à la frontière ;
 Considérant qu'il ressort des pièces du dossier que, contrairement à ce que soutient M. EL X..., de nationalité marocaine, la décision du 21 mai 2001 de refus du titre de séjour et celle du 6 août 2001 rejetant le recours gracieux qu'il avait formé contre ladite décision lui ont été régulièrement notifiées respectivement le 22 mai et le 7 août 2001 et que l'intéressé s'est maintenu sur le territoire français au delà du délai imparti par les dispositions précitées de l'ordonnance du 2 novembre 1945 ; qu'il était ainsi dans le cas prévu par lesdites dispositions où le préfet peut décider la reconduite d'un étranger à la frontière ;
 Considérant que la circonstance qu'il ne soit pas justifié de la notification des décisions de justice relatives à la décision refusant à M. EL X... la délivrance d'un titre de séjour est sans influence sur la légalité de l'arrêté de reconduite à la frontière dont il est l'objet ; Considérant qu'aux termes de l'article 12 bis de l'ordonnance du 2 novembre 1945 modifiée, la carte de séjour temporaire portant la mention "vie privée et familiale" prévue au premier alinéa du même article est délivrée de plein droit : "( ...) 3° A l'étranger, ne vivant pas en état de polygamie, qui justifie par tout moyen résider habituellement en France depuis plus de dix ans ou plus de quinze ans si, au cours de cette période, il a séjourné en qualité d'étudiant ( ...)" ; que si M. EL X... soutient qu'il résidait habituellement en France depuis plus de dix ans à la date de l'arrêté attaqué, il n'apporte pas de justifications suffisantes à l'appui de ses allégations ; que par suite, le moyen tiré de ce que le préfet de la Haute-Corse ne pouvait légalement prendre à son encontre l'arrêté attaqué sans méconnaître les dispositions précitées ne peut qu'être écarté ;Considérant qu'aux termes de l'article 25 de l'ordonnance du 2 novembre 1945 modifiée: "Ne peuvent faire l'objet d'un arrêté d'expulsion, en application de l'article 23 : ( ...) 8° L'étranger résidant habituellement en France dont l'état de santé nécessite une prise en charge médicale dont le défaut pourrait entraîner pour lui des conséquences d'une exceptionnelle gravité, sous réserve qu'il ne puisse effectivement bénéficier d'un traitement approprié dans le pays de renvoi. ( ...). Les étrangers mentionnés au 1° à 6° et 8° ne peuvent faire l'objet d'une mesure de reconduite à la frontière en application de l'article 22 de la présente ordonnance (.)" ; que si M. EL X... soutient qu'il est atteint d'une grave maladie au pied gauche, il ne ressort pas des pièces du dossier qu'un défaut de prise en charge médicale de l'intéressé entraînerait pour lui des conséquences d'une exceptionnelle gravité ni, en tout état de cause, qu'il ne puisse effectivement bénéficier d'un traitement approprié dans son pays d'origine ; que, par suite, le moyen tiré de ce que l'arrêté attaqué serait contraire aux dispositions précitées ne peut qu'être écarté ; Considérant qu'il résulte de ce qui précède que M. EL X... n'est pas fondé à soutenir que c'est à tort que, par le jugement attaqué, le magistrat délégué par le président du tribunal administratif de Bastia a rejeté sa demande d'annulation de l'arrêté du 10 septembre 2001 par lequel le préfet de la Haute-Corse a ordonné sa reconduite à la frontière ;
 Article 2 : La présente décision sera notifiée à M. Mohamed EL X..., au préfet de la Haute-Corse et au ministre de l'intérieur, de la sécurité intérieure et des libertés locales.Références : Arrêté 2001-09-10Ordonnance 45-2658 1945-11-02 art. 22, art. 12 bis, art. 25Publications :Proposition de citation: CE, 10 juillet 2002, n° 239946Inédit au recueil LebonTélécharger au format RTFComposition du Tribunal :Rapporteur public : Mlle FombeurOrigine de la décision Pays : FranceJuridiction : Conseil d'ÉtatDate de la décision : 10/07/2002Fonds documentaire : Legifrance Haut de page


text:
{{Titre mis en forme|Saison 6 dUrgences}}
 {{Infobox Saison de série télévisée
 | nom = Saison 6 dUrgences | image = ER logo.svg
 | légende = Logo original de la série
 | série = Urgences
 | pays =
 | chaîne = NBC
 | première diffusion =
 | dernière diffusion =
 | nombre épisodes = 22
 | saison précédente = Saison 5
 | saison suivante = Saison 7
 | liste des épisodes = Liste des épisodes
 }}
 Cet article présente le guide des épisodes de la sixième saison de la série télévisée Urgences (E.R.).
 À noter, dans un but de clarification des personnages : il existe différents « grades » concernant les employés d'un hôpital, pour plus de précision consultez la section grades de l'article principal Urgences.
 Distribution
 Acteurs principaux
 Anthony Edwards : , urgentiste titulaire
 Eriq La Salle : , titulaire en chirurgie en clinicat de chirurgie traumatologique
 Noah Wyle : , urgentiste résident de
 Julianna Margulies : Carol Hathaway, infirmière surveillante (départ lors de l'épisode 21)
 Gloria Reuben : Jeanie Boulet, assistante médicale (départ lors de l'épisode 6)
 Laura Innes : , urgentiste titulaire, chef des urgences
 Alex Kingston : , titulaire en chirurgie traumatologique, chef associée de la chirurgie
 Paul McCrane : , titulaire en chirurgie générale, chef du personnel de l'hôpital, chef de la chirurgie
 Kellie Martin : Lucy Knight, externe () (décède lors de l'épisode 14)
 Goran Višnjić : , urgentiste par intérim lors des premiers épisodes, puis urgentiste titulaire à temps plein
 Michael Michele : , résidente en pédiatrie de
 Erik Palladino : , urgentiste résident de (récurrent lors des épisodes 2 à 6, régulier dès l'épisode 7)
 Ming-Na : , urgentiste résidente de (à partir de l'épisode 10)
 Maura Tierney : Abby Lockhart, infirmière et externe de (guest lors de l'épisode 8 en tant qu'infirmière sage-femme, revient en tant que personnage régulier lors de l'épisode 12)
 Acteurs récurrents
 Membres du personnel de l'hôpital
 John Aylward : , titulaire en chirurgie générale, membre du conseil de l'hôpital
 Sam Anderson : , cardiologue titulaire, chef de la cardiologie, membre du conseil de l'hôpital
 Alan Alda : , urgentiste titulaire
 Amy Aquino : , gynécologue-obstétricienne titulaire
 John Doman : , chef de la psychiatrie
 Michael B. Silver : , psyachiatre titulaire
 : , anesthésiste
 : Perry, anesthésiste
 Megan Cole : , pathologiste
 : , radiologue
 Conni Marie Brazelton : Connie Oligario, infirmière
 Ellen Crawford : Lydia Wright, infirmière
 : Malik McGrath, infirmier
 Yvette Freeman : Haleh Adams, infirmière (dénommée Shirley Adams dans la version française)
 : Lily Jarvik, infirmière
 Laura Cerón : Ethel « Chuny » Marquez, infirmière
 Gedde Watanabe : Yosh Takata, infirmier
 Kyle Richards : Dori, infirmière
 Lucy Rodriguez : Bjerke, infirmière
 : Shirley, infirmière en chirurgie
 : Kit, infirmière en chirurgie
 : Dee McManus, infirmière volante (secours par hélicoptère)
 Troy Evans : Frank Martin, réceptionniste
 Kristin Minter : Miranda « Randi » Fronczak, réceptionniste
 Pamela Sinha : Amira, réceptionniste
 : Andrew, réceptionniste
 Emily Wagner : Doris Pickman, secouriste
 : Zadro White, secouriste
 Lynn A. Henderson : Pamela Olbes, secouriste
 Brian Lester : Brian Dumar, secouriste
 : Morales, secouriste
 Michelle Bonilla : Christine Harms, secouriste
 Erica Gimpel : Adele Neuman, services sociaux
 Autres
 John Cullum : David Greene, père de Mark Greene
 Yvonne Zima : Rachel Greene, fille de Mark Greene
 Khandi Alexander : Jackie Robbins, sœur de Peter Benton
 Lisa Nicole Carson : Carla Reese, amie de Peter Benton
 Matthew Watkins : Reese Benton, fils de Peter Benton
 Frances Sternhagen : Milicent Carter, grand-mère de John Carter
 Judy Parfitt : Isabelle Corday, mère d'Elizabeth Corday
 Mike Genovese : officier Al Grabarsky, policier
 Chad McKnight : officier Wilson, policier
 Cress Williams : Reggie Moore, policier
 David Krumholtz : Paul Sobriki, patient schizophrène récurrent
 Épisodes
 Épisode 1 : Laissez faire Weaver
 Épisode 2 : Derniers Sacrements
 Épisode 3 : Vaine Jalousie
 Épisode 4 : La Faute du père
 Épisode 5 : Vérité et Conséquences
 Épisode 6 : La Paix du monde sauvage
 Épisode 7 : Dent pour dent
 Épisode 8 : De grandes espérances
 Épisode 9 : Quand les armes parlent
 Épisode 10 : Affaires de famille
 Épisode 11 : Peine de cœur
 Épisode 12 : La Même Chanson
 Épisode 13 : Sois sereine mon cœur
 Épisode 14 : Tous pour eux
 Épisode 15 : Être patient
 Épisode 16 : Situation contrôlée
 Épisode 17 : Question de choix
 Épisode 18 : Colères
 Épisode 19 : Le temps passe plus vite que nos rêves
 Épisode 20 : La Grande Faucheuse
 Épisode 21 : L'Âme sœur
 Épisode 22 : Les Désarrois du jeune Carter
 Notes et références
 6


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Dôležité právne oznámenie
 |
 21997D0123(01)
 Úradný vestník L 021 , 23/01/1997 S. 0001 - 0002
 Rozhodnutie Spoločného výboru EHPč. 48/96zo 4. októbra 1996,ktorým sa mení a dopĺňa príloha II k Dohode o EHP (Technické predpisy, normy, testovanie a osvedčovanie)SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore, v znení protokolu, ktorým sa upravuje Dohoda o Európskom hospodárskom priestore, ďalej len "dohoda" a najmä na jej článok 98,keďže príloha II k dohode bola zmenená a doplnená rozhodnutím Spoločného výboru EHP č. 48/95 [1];keďže rozhodnutie Komisie 95/204/ES z 31. mája 1995, ktorým sa vykonáva článok 20 ods. 2 smernice Rady 89/106/EHS o stavebných výrobkoch [2], sa má včleniť do dohody,ROZHODOL TAKTO:Článok 1V prílohe II kapitoly XXI k dohode sa v bode 1 (smernica Rady 89/106/EHS) pridáva táto zarážka:"— 395 D 0204: rozhodnutie Komisie 95/204/ES z 31. mája 1995 (Ú. v. ES L 129, 14.6.1995, s. 23)."Článok 2Texty rozhodnutia 95/204/ES v islandskom a nórskom jazyku, ktoré sú priložené k príslušnej jazykovej verzii tohto rozhodnutia, sú autentické.Článok 3Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 1. novembra 1996 za predpokladu, že Spoločnému výboru EHP boli predložené všetky notifikácie podľa článku 103 ods. 1 dohody.Článok 4Toto rozhodnutie sa uverejní v časti EHP Úradného vestníka Európskych spoločenstiev a v dodatku EHP k uvedenému vestníku.V Bruseli 4. októbra 1996Za Spoločný výbor EHPpredsedaH. Hafstein[1] Ú. v. ES L 140, 13.6.1996, s. 45.[2] Ú. v. ES L 129, 14.6.1995, s. 23.--------------------------------------------------


text:
Αμνηστία ονομάζεται η δια νόμου άρση του αξιόποινου χαρακτήρα ορισμένων πράξεων με την οποία και αναστέλλεται η ισχύς των, προς κολασμό τούτων, νόμων καθώς και η ανάκριση ή δίωξη επ' αυτών των πράξεων. Με την αμνηστία επέρχεται δηλαδή η απόσβεση της ποινικής αγωγής. Η παροχή αμνηστίας ονομάζεται αμνήστευση.
 Με την αμνηστία αίρεται μόνο το αξιόποινο της αδίκου πράξης που σημαίνει ότι δεν απαλλάσσει τον αμνηστευμένο της υποχρέωσης αποζημίωσης ή χρηματικής ικανοποίησης αν τέτοια επίσης έχουν καταλογισθεί. Στον αμνηστευμένο, είναι εύλογο ότι, δεν παρέχεται το δικαίωμα αίτησης επανάληψης της δίκης προκειμένου να αποδείξει την αθωότητά του.
 Η αμνηστευμένη πράξη διαγράφεται από το ποινικό μητρώο του αμνηστευμένου. Την αμνηστία παρέχει ο Ανώτατος Άρχων (Βασιλεύς ή Πρόεδρος) κατόπιν εισήγησης και ευθύνης του αρμόδιου Υπουργού Δικαιοσύνης.
 Η Αμνηστία είναι πράξη πολιτική που αποβλέπει στο συμφέρον της Πολιτείας και που υπαγορεύεται από ποικίλες συνθήκες και ανάγκες τόσο του Κράτους όσο και από πιθανές ανάγκες κοινωνικού συμφέροντος.Αυτή αποτελούσε προνόμιο του Βασιλέως όταν θεσμοθετήθηκε και περιλήφθηκε, με αίτημα του Βασιλέως Γεωργίου Α ́, στο Σύνταγμα του 1911 άρθρο 39 ως δικαίωμα «παραχώρησης αμνηστίας μόνο επί πολιτικών εγκλημάτων επί τη ευθύνη του Υπουργείου», προκειμένου επανέλθει η τάξη από έκτροπα που σημειώθηκαν μετά από τα γεγονότα του 1909. Έτσι η διάταξη αυτή συνεχίζει έκτοτε να διατηρείται τροποποιούμενη κάθε φορά αναλόγως του Πολιτεύματος.
 Και όμως οι συζητήσεις με παράλληλες διαφωνίες περί της απονομής της, υπήρξαν επί 10ετίες πολλές τόσο ως προς την έκταση και το είδος των αδικημάτων, όσο και προς τα πρόσωπα με ή άνευ όρων. Συμποσούμενες αυτές σε κανόνες απονομής είναι
 Να απονέμεται πριν ή σε οποιοδήποτε στάδιο καταδίωξης ακόμα και κολασμού (δηλαδή και μετά εκδίκαση και οριστική καταδίκη),
 Να απονέμεται γενικά, τόσο για τη κυρία πράξη όσο και για τις επακόλουθες, της κυρίας, πράξεις και επί των συμμετασχόντων σ' αυτές, και
 (Κατ' ερμηνεία Συντάγματος υπό Κωστή και Κωνσταντόπουλο) Η αμνηστία να απονέμεται για οποιοδήποτε αδίκημα, και άνευ περιορισμού, όταν ανάγκη της Πολιτείας το απαιτήσει. Όμως στο Σύνταγμα του 1922 περιλήφθηκε αντίθετη διάταξη κατά την οποία «αμνηστία επί κοινών εγκλημάτων ουδέ δια νόμου απονέμεται» που συνέχισε να ισχύει στις νεότερες αναθεωρήσεις.
 Σημείωση: Η Αμνηστία δεν θα πρέπει να συγχέεται με την απόδοση Χάριτος που αφορά επιείκεια ή μετριασμό χρόνου έκτισης ποινής.
 Ποινικό Δίκαιο


text:
Horvatska domovina, pjesma preporodnog pjesnika Antuna Mihanovića, dala je riječi za hrvatsku državnu himnu
 "Lijepa naša domovino". Za himnu su uzeta prva i druga, te posljednja i pretposljednja kitica. Pjesma je prvi put objavljena u "Danici" br. 10, 14. ožujka 1835. godine. Postoji i prijevod na ruski jezik, koji je napravio Maksim Gorki. Mihanović je pjesmu napisao u Rijeci u staroj guvernerovoj palači.
 Izvori
 Hrvatske domoljubne pjesme
 Himne


type: legislation

text:
 23.6.2015
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 157/20
 IZVEDBENA UREDBA SVETA (EU) 2015/961
 z dne 22. junija 2015
 o izvajanju Uredbe (EU) št. 36/2012 o omejevalnih ukrepih glede na razmere v Siriji
 SVET EVROPSKE UNIJE JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe Sveta (EU) št. 36/2012 z dne 18. januarja 2012 o omejevalnih ukrepih glede na razmere v Siriji in razveljavitvi Uredbe (EU) št. 442/2011 (1) ter zlasti člena 32(1) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Svet je 18. januarja 2012 sprejel Uredbo (EU) št. 36/2012.
 (2)
 S seznama fizičnih in pravnih oseb, subjektov in organov, za katere veljajo omejevalni ukrepi, iz Priloge II k Uredbi (EU) št. 36/2012 bi bilo treba črtati eno osebo.
 (3)
 Prilogo II k Uredbi (EU) št. 36/2012 bi bilo treba ustrezno spremeniti –
 SPREJEL NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Priloga II k Uredbi (EU) št. 36/2012 se spremeni v skladu s Prilogo k tej uredbi.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Luxembourgu, 22. junija 2015
 Za Svet
 Predsednica
 F. MOGHERINI
 (1) UL L 16, 19.1.2012, str. 1.
 PRILOGA
 S seznama iz Priloge II k Uredbi (EU) št. 36/2012 se črta naslednja oseba in vnos zanjo:
 A. Osebe
 12.
 Fawwaz (
 ) Al-Assad (
 )


text:
 19.10.2006
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 L 289/38
 EMP ÜHISKOMITEE OTSUS
 nr 95/2006,
 7. juuli 2006,
 millega muudetakse EMP lepingu XXI lisa (statistika)
 EMP ÜHISKOMITEE,
 võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on muudetud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi “leping”, eriti selle artiklit 98,
 ning arvestades järgmist:
 (1)
 Lepingu XXI lisa on muudetud EMP Ühiskomitee 2. juuni 2006. aasta otsusega nr 71/2006 (1).
 (2)
 Lepingusse tuleb inkorporeerida komisjoni 22. detsembri 2005. aasta määrus (EÜ) nr 317/2006, mille alusel koostatakse nõukogu määrusega (EMÜ) nr 3924/91 sätestatud tööstustoodangu PRODCOMi loetelu aastaks 2005 (2),
 ON TEINUD JÄRGMISE OTSUSE:
 Artikkel 1
 Lepingu XXI lisa punkti 4ac (komisjoni määrus (EÜ) nr 912/2004) järele lisatakse järgmine punkt:
 “4ad.
 32006 R 0317: komisjoni määrus (EÜ) nr 317/2006, 22. detsember 2005, mille alusel koostatakse nõukogu määrusega (EMÜ) nr 3924/91 sätestatud tööstustoodangu PRODCOMi loetelu aastaks 2005 (ELT L 60, 1.3.2006, lk 1).”
 Artikkel 2
 Määruse (EÜ) nr 317/2006 islandi- ja norrakeelne tekst, mis avaldatakse Euroopa Liidu Teataja EMP kaasandes, on autentsed.
 Artikkel 3
 Käesolev otsus jõustub 8. juulil 2006 tingimusel, et EMP Ühiskomiteele on esitatud kõik lepingu artikli 103 lõike 1 kohased teated (3).
 Artikkel 4
 Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Liidu Teataja EMP osas ja EMP kaasandes.
 Brüssel, 7. juuli 2006
 EMP Ühiskomitee nimel
 eesistuja
 Oda Helen SLETNES
 (1) ELT L 245, 7.9.2006, lk 42.
 (2) ELT L 60, 1.3.2006, lk 1.
 (3) Põhiseadusest tulenevaid nõudeid ei ole nimetatud.


text:
Sklep - PDF Free Download
 Download "Sklep"
 Benjamin Rožman
 1 REPUBLIKA SLOVENIJA USTAVNO SODIŠČE Številka: Mp-1/ Datum: ODLOČBA Ustavno sodišče je v postopku odločanja o pritožbi Antona Zakrajška, Velike Lašče, ki ga zastopa Marjeta Šinkovec, odvetnica v Škofji Loki, zoper odločitev Državnega zbora Republike Slovenije o potrditvi poslanskega mandata na seji 17. januarja 2008 odloč ilo: 1. Pritožba zoper sklep Državnega zbora št /92-27/190 z dne (Uradni list RS, št. 98/07) se zavrne. 2. Pritožnik sam nosi svoje stroške s pritožbo. Obrazložitev A. 1. Pritožnik izpodbija sklep Državnega zbora Republike Slovenije (v nadaljevanju DZ) št /92-27/190 z dne , s katerim je DZ odločil, da v času, dokler poslanka Mojca Kucler Dolinar opravlja funkcijo v Vladi Republike Slovenije, in v skladu s prvim odstavkom 14. člena Zakona o poslancih (Uradni list RS, št. 48/92 in nasl. v nadaljevanju ZPos) ne more opravljati funkcije poslanke, opravlja to funkcijo v skladu z drugim odstavkom 14. člena ZPos Majda Zupan. Hkrati je na podlagi 109. člena Zakona o volitvah v Državni zbor (Uradni list RS, št. 44/92 in nasl. v nadaljevanju ZVDZ), četrtega odstavka 7. člena ZPos in 13. člena Poslovnika Državnega zbora (Uradni list RS, št. 35/02 in nasl. v nadaljevanju PoDZ-1) zavrnil pritožnikovo pritožbo zoper sklep Državne volilne komisije (v nadaljevanju DVK) št. 18/400-2/07 z dne , s katerim je ta ugotovila, da Majdi Zupan kot naslednji kandidatki po vrstnem redu dobljenega deleža glasov v skupnem številu glasov v volilnem okraju z liste NSi Nova Slovenija Krščanska ljudska stranka v 3. volilni enoti za volitve poslank in poslancev v Državni zbor pripada pravica nadomeščati poslanko Mojco Kucler Dolinar. 2. Pritožnik navaja, da je Volilna komisija 3. volilne enote na podlagi tretjega odstavka 91. člena ZVDZ pravilno ugotovila, da naj bi pritožnik in Majda Zupan na državnozborskih volitvah leta 2004 prejela enak delež glasov (14, 14 %). Zato naj bi bila
 2 2 pravilna tudi njena odločitev, da pripada pravica nadomeščati poslanko Mojco Kucler Dolinar na podlagi opravljenega žreba pritožniku. Odločitev DVK, ki je ugotovila, da pripada ta pravica Majdi Zupan, ker je prejela večji delež glasov (pri čemer naj bi upoštevala delež, določen na štiri decimalke natančno), naj bi bila zato nezakonita. Nezakonita naj bi bila tudi zato, ker naj bi bila sprejeta na javni seji, ker naj bi zanjo glasovali vsi navzoči člani in namestniki DVK, ker naj bi bila sprejeta na podlagi ugovora, ki je bil umaknjen (brez pravne podlage) in ker naj bi bila brez obrazložitve. Državnemu zboru očita, da je njegova odločitev, ki temelji na istem stališču kot odločitev DVK, prav tako nezakonita in da krši njegove pravice iz 14., 22., 23. in 44. člena Ustave. Državni zbor naj bi v postopku njenega sprejemanja storil procesne kršitve, saj naj ne bi upošteval prvega odstavka 60. člena, 61. člena in šestega odstavka 64. člena PoDZ-1. Ker je o pritožbi odločal pred iztekom pritožbenega roka, naj bi bilo kršeno načelo pravne države in načelo zaupanja v pravo. Navaja, da se DZ ni opredelil do njegovih navedb in dokaznih predlogov, zato o njegovi pritožbi sploh ni odločal v pravem pomenu besede. Pritožnik meni, da je razlaga tretjega odstavka 91. člena ZVDZ, kot sta jo zavzela DVK in DZ, samovoljna in da krši njegovo pasivno volilno pravico ter posledično pravico do sodelovanja pri upravljanju javnih zadev. Kršitev pravic iz 22. in 23. člena Ustave utemeljuje z navedbami, da sta DVK in DZ odločala pristransko in da mu nista omogočila poštenega postopka. Pritožniku naj ne bi omogočila, da se udeleži postopka kot stranka, zato naj ne bi imel možnosti, da se izjavi o okoliščinah in dejstvih, ki naj bi bili pomembni za odločitev. 3. Pritožba je bila poslana DZ in DVK. DZ v odgovoru navaja, da so pritožnikove navedbe o postopkovnih kršitvah neutemeljene, saj so bili izpolnjeni vsi poslovniški pogoji za razširitev dnevnega reda 32. seje DZ, prav tako pa je bilo poslancem pred odločanjem predloženo potrebno gradivo, ki je bilo podlaga za uvrstitev točke na dnevni red seje. Opozarja, da DZ v tej zadevi ni odločal kot organ sodne oblasti niti kot volilni organ za volitve v Državni zbor, zato odločanje o potrditvi mandata in s tem povezano odločanje o pritožbi nima narave upravne zadeve oziroma upravnega akta. Zato naj bi bilo pravno neutemeljeno pričakovanje pritožnika, da bi se moral DZ izrecno opredeliti do posameznih pritožnikovih navedb. Meni tudi, da so pritožnikovi očitki o kršitvah pravic iz 14., 43. in 44. člena Ustave pavšalni. Predlaga, da Ustavno sodišče pritožbo kot neutemeljeno zavrne. DZ je odgovoru priložil sklic 17. nujne seje Mandatno-volilne komisije z gradivom, magnetogram 17. nujne seje Mandatno-volilne komisije z dne , pregled poteka 17. nujne seje Mandatno-volilne komisije, poročilo Mandatnovolilne komisije k določitvi kandidata, ki v skladu s 14. členom ZPos opravlja funkcijo poslanca namesto poslanca, ki je prevzel funkcijo v Vladi, sklic 32. seje DZ, prečiščeno besedilo sklica 32. seje DZ z gradivom, delni magnetogram 32. seje DZ in izpodbijani sklep DZ. 4. DVK navaja, da deluje na javnih sejah. Na seji, na kateri je odločala o tem, komu pripada pravica nadomeščati poslanko Mojco Kucler Dolinar, naj bi za sprejeti sklep glasovalo pet članov in en namestnik. Navaja tudi, da je sklep Volilne komisije 3. volilne enote razveljavila na podlagi 108. člena ZVDZ. Ustavnemu sodišču je poslala obvestilo DZ o imenovanju poslanke Mojce Kucler Dolinar za ministrico v Vladi, poziv DVK, s katerim je pozvala 3. volilno enoto za posredovanje podatka, zapisnik 2. seje Volilne komisije 3. volilne enote z dne , ugovor Matjaža Dolinarja zoper odločitev Volilne komisije 3. volilne enote z dne , zapisnik 36. seje DVK, ugotovitveni sklep DVK z dne , obvestilo kandidatki o pravici, da nadomešča poslanko z dne , odgovor Majde Zupan, da je pripravljena nadomestiti poslanko z dne
 3 , zapisnik Volilne komisije 3. volilne enote z dne o izidu volitev v 3. volilni enoti za volitve poslancev v DZ in sklepe o imenovanju DVK. 5. Odgovora DZ in DVK je Ustavno sodišče poslalo pritožniku, ki v odgovoru vztraja pri zatrjevanih procesnih kršitvah v postopku pred DVK in pred DZ. Ponovno poudarja, da le zaokrožitev volilnega izida na dve decimalki natančno omogoča, da o odločitvi za mandat pri dveh kandidatih za poslanca z istim deležem prejetih glasov ne odločajo "delni", temveč celi glasovi. Zato meni, da je drugačna razlaga volilnih izidov neustavna in da krši njegovo pasivno volilno pravico. 6. Ustavno sodišče je pritožbo in odgovora DZ ter DVK poslalo tudi Majdi Zupan kot stranki z nasprotnim interesom, ki pa nanje ni odgovorila. B. 7. Kot izhaja iz zapisnika o delu Volilne komisije 3. volilne enote pri ugotavljanju izida volitev v volilni enoti na volitvah poslancev v DZ, ki so potekale , je lista NSi Nova Slovenija Krščanska ljudska stranka dobila en mandat. Na podlagi 90. in 91. člena ZVDZ je bila za poslanko s te liste izvoljena Mojca Kucler Dolinar, ki je bila s imenovana za ministrico. Na podlagi prvega odstavka 14. člena ZPos v času, ko opravlja funkcijo v Vladi, ne more opravljati hkrati tudi funkcije poslanke. V tem primeru opravlja funkcijo poslanca tisti kandidat z iste liste kandidatov, ki bi bil izvoljen, če ne bi bil izvoljen poslanec, ki je bil imenovan na funkcijo v Vladi (drugi odstavek 14. člena ZPos). V obravnavanem primeru je sporno vprašanje, komu na podlagi drugega odstavka 14. člena ZPos pripada pravica opravljati funkcijo poslanca namesto poslanke Mojce Kucler Dolinar, ali Majdi Zupan ali pritožniku. Oba sta kandidirala na volitvah poslancev v DZ oktobra 2004 na listi NSi Nova Slovenija Krščanska ljudska stranka. Gre torej za vprašanje ugotavljanja volilnih izidov v zvezi s potrditvijo nadomestnega mandata. 8. Pristojnost izvrševanja sodnega nadzora nad odločitvami DZ o potrditvi poslanskih mandatov je ena od ustavnih pristojnosti Ustavnega sodišča. Tretji odstavek 82. člena Ustave namreč določa, da DZ potrdi poslanske mandate in da je proti odločitvi DZ v skladu z zakonom mogoča pritožba na Ustavno sodišče. 9. Na podlagi tretjega odstavka 82. člena Ustave in na podlagi dvanajste alineje prvega odstavka 21. člena Zakona o Ustavnem sodišču (Uradni list RS, št. 64/07 ur. p. b. v nadaljevanju ZUstS) Ustavno sodišče odloča o pritožbah v postopku potrditve poslanskih mandatov. Na podlagi prvega odstavka 69. člena ZUstS lahko vloži pritožbo na Ustavno sodišče kandidat ali predstavnik liste kandidatov, katerega pritožbo zoper odločitev volilne komisije, ki lahko vpliva na potrditev poslanskih mandatov, je DZ v postopku potrditve poslanskih mandatov zavrnil. Pritožbo lahko vloži tudi kandidat, ki je bil na podlagi odločitve volilne komisije izvoljen, pa DZ njegovega mandata ni potrdil. Če Ustavno sodišče ugotovi, da je pritožba utemeljena in da je odločitev DZ v nasprotju z Ustavo ali zakonom, razveljavi odločitev DZ in odloči, ali se poslanski mandat potrdi ali ne (tretji odstavek 69. člena ZUstS). 10. Iz citiranih določb 69. člena ZUstS izhaja, da je Ustavno sodišče prvo in edino sodišče (sodna instanca), ki izvaja sodni nadzor nad odločitvami DZ o potrditvi
 4 4 poslanskih mandatov. Zato mora biti Ustavno sodišče zaradi zagotovitve učinkovitega sodnega varstva seznanjeno z navedbami vseh udeležencev, na katere bi ta odločitev lahko vplivala, in razpolagati z vsemi podatki oziroma dokazi, ki so pomembni za odločitev o tem, ali je volilni izid pravilen oziroma ali je bil poslanec izvoljen na zakonit način. Zato je Ustavno sodišče, upoštevaje načelo kontradiktornosti, na podlagi 22. člena Ustave pritožbo poslalo DZ in DVK, odgovor DZ in DVK pa pritožniku. Pritožbo ter odgovora DZ in DVK je poslalo tudi Majdi Zupan kot stranki z nasprotnim interesom. Ker pa postopek s pritožbo na podlagi 69. člena ZUstS pomeni sklepno fazo v sodnem varstvu aktivne in pasivne volilne pravice pri posameznih volitvah, 1 je treba v okviru tega postopka presojati le očitke o tistih zatrjevanih kršitvah, ki bi lahko vplivale na izid volitev (in s tem na potrditev poslanskih mandatov) in bi zato lahko pomenile kršitev volilne pravice iz drugega odstavka 43. člena Ustave. To pomeni, da je postopek s pritožbo poseben postopek, v katerem mora Ustavno sodišče v luči varstva volilne pravice vsebinsko presojati le tiste nepravilnosti, ki bi lahko vplivale na pravilnost volilnega izida. Namen takšne ureditve je zagotovitev čimprejšnjega polnega delovanja Državnega zbora in s tem zagotovitev učinkovitega izvrševanja funkcij zakonodajne veje oblasti. 11. V obravnavanem primeru je Volilna komisija 3. volilne enote na podlagi žreba (tretji odstavek 91. člena ZVDZ) sprejela sklep, da pripada pravica nadomeščati poslanko Mojco Kucler Dolinar pritožniku. Ugotovila je, da sta oba kandidata dobila enak delež glasov (14, 14 %), pri čemer je upoštevala delež, izražen v odstotkih na dve decimalki natančno. DVK je na seji žreb Volilne komisije 3. volilne enote razveljavila in odločila, da pripada pravica nadomeščati poslanko Mojco Kucler Dolinar Majdi Zupan kot kandidatki z večjim deležem glasov v skupnem številu glasov v volilnem okraju. Pri tem je upoštevala, da je Majda Zupan prejela 14, % glasov, pritožnik pa 14, % glasov. Njun delež naj torej ne bi bil enak, zaradi česar naj žreb ne bi bil potreben. Zoper takšno odločitev je pritožnik vložil pritožbo na DZ, ki jo je ta hkrati s potrditvijo mandata Majdi Zupan zavrnil. 12. Glavni očitek pritožnika v obravnavani zadevi se nanaša na stališče DVK in posredno tudi na stališče DZ, po katerem je treba pri ugotavljanju, kdo je prejel večji delež glasov v skupnem številu glasov v volilnem okraju, upoštevati rezultat, izračunan natančno. Pritožnik zatrjuje, da je takšna razlaga tretjega odstavka 91. člena ZVDZ samovoljna in da krši njegovo pasivno volilno pravico ter posledično tudi pravico do sodelovanja pri upravljanju javnih zadev. 13. Drugi odstavek 91. člena ZVDZ določa, da so z liste kandidatov izvoljeni kandidati po vrstnem redu dobljenega deleža glasov v skupnem številu glasov v volilnem okraju oziroma v skupnem številu glasov v dveh volilnih okrajih. V skladu s tretjim odstavkom istega člena v primeru, če sta dva kandidata dobila enak delež glasov, o izvolitvi med njima odloča žreb. Iz jezikovne razlage te določbe izhaja, da je žreb predviden le za primer, ko je delež glasov dveh kandidatov enak. ZVDZ pojma "enak" ne opredeljuje oziroma ne določa, da je treba pri oceni, kdaj gre za enak delež glasov, upoštevati rezultat, zaokrožen na dve decimalki natančno. V obravnavanem primeru je en kandidat oziroma kandidatka dobil 14, % glasov, drugi pa 14, % glasov. Deleža torej nista enaka, saj se od vključno druge decimalke naprej med seboj razlikujeta. 1 Pred tem se volilna pravica varuje v dveh vrstah volilnih postopkov: v zvezi z ugotavljanjem obstoja aktivne volilne pravice in v zvezi z zakonitostjo potrjevanja kandidatur (J. Sovdat v L. Šturm (ur.) in drugi, Komentar Ustave Republike Slovenije, Fakulteta za podiplomske in evropske študije, Ljubljana 2002, str. 783).
 5 5 Pritožnik sicer zatrjuje, da je na podlagi teleološke razlage tretjega odstavka 91. člena ZVDZ mogoče upoštevati le rezultat, ki je zaokrožen na dve decimalki natančno, saj naj bi le takšna razlaga zagotavljala, da se upoštevajo celi glasovi. Vendar takšen namen zakonodajalca iz zakonodajnega gradiva (Poročevalec DZ, št.10/92 in št. 13/92) ni razviden, prav tako pa ne izhaja iz drugih določb ZVDZ. Zakonodajalec namreč ni določil, da je treba pri ugotavljanju volilnega izida upoštevati le glasove, ki so izraženi s celimi števili, temveč prav nasprotno govori o deležu glasov. Ureditev, po kateri se upoštevajo deleži glasov, je usklajena z ureditvijo volilnih okrajev po Zakonu o določitvi volilnih enot za volitve poslancev v Državni zbor (Uradni list RS, št. 46/92 in nasl. ZDVEDZ), po kateri se volilni okraji med seboj pomembno razlikujejo glede na število prebivalcev. Ob takšni ureditvi volilnih okrajev je mogoče zagotoviti spoštovanje načela enakosti volilne pravice le tako, da je v volilnem okraju izvoljen tisti, ki je v svojem okraju dobil večji delež glasov kot drugi kandidati iz iste kandidatne liste v drugih volilnih okrajih znotraj iste volilne enote. 2 Neupoštevna je tudi navedba, da pravilnost razlage tretjega odstavka 91. člena ZVDZ, za katero se zavzema pritožnik, izhaja iz dejstva, da računalniški program za merjenje rezultatov volitev delež glasov posameznega kandidata zaokroži na dve decimalki natančno. Računalniški program je le tehnični pripomoček, ki omogoča hitrejše zbiranje in obdelavo volilnih rezultatov, ne more pa določati pomena oziroma vsebine zakonskih določb. Glede na navedeno je razlaga tretjega odstavka 91. člena ZVDZ, kot sta jo zavzela DVK in DZ, pravilna. Zato ni samovoljna. Zato pritožniku z njo ni bila kršena niti pravica iz 22. člena Ustave niti pasivna volilna pravica iz drugega odstavka 43. člena Ustave niti pravica do sodelovanja pri upravljanju javnih zadev iz 44. člena Ustave. 14. Druge zatrjevane kršitve pritožnika, ki se nanašajo na postopek odločanja pred DVK in na postopek odločanja pred DZ, niso mogle vplivati na pravilnost ugotovitve volilnega izida in s tem na pravilnost odločitve DZ. Zato se Ustavnemu sodišču z njimi ni bilo treba ukvarjati, saj pritožniku zgolj z njimi ni mogla biti kršena pasivna volilna pravica iz drugega odstavka 43. člena Ustave. Glede na navedeno je Ustavno sodišče pritožbo zavrnilo. 15. Po prvem odstavku 34. člena ZUstS nosi v postopku pred Ustavnim sodiščem vsak udeleženec svoje stroške, če Ustavno sodišče ne odloči drugače. Navedena določba se po prvem odstavku 49. člena ZUstS uporablja tudi v postopku odločanja o potrditvi poslanskih mandatov. Ker pritožnik ne navaja nobenih razlogov za drugačno odločitev, je Ustavno sodišče glede priglašenih stroškov sklenilo, kot izhaja iz 2. točke izreka te odločbe. 2 Primerjaj s sklepom Ustavnega sodišča št. U-I-128/92 z dne (Uradni list RS, št. 53/92 in OdlUS I, 75).
 6 6 C. 16. Ustavno sodišče je sprejelo to odločbo na podlagi 69. člena in prvega odstavka 34. člena v zvezi s prvim odstavkom 49. člena ZUstS ter tretje alineje tretjega odstavka 46. člena Poslovnika Ustavnega sodišča (Uradni list RS, št. 86/07) v sestavi: predsednik Jože Tratnik ter sodnici in sodniki dr. Janez Čebulj, dr. Zvonko Fišer, dr. Franc Grad, mag. Marta Klampfer, mag. Miroslav Mozetič, dr. Ciril Ribičič in dr. Mirjam Škrk. Odločbo je sprejelo soglasno. Jože Tratnik Predsednik zanj dr. Ciril Ribičič Podpredsednik
 Microsoft Word - Zapisnik 12. seje Sveta.doc
 MESTNA OBČINA LJUBLJANA ČETRTNA SKUPNOST Š E N T V I D Prušnikova 106,1210 Ljubljana Šentvid Tel. 01/512-46-07, faks: 512 06 81 e.mail: mol.sentvid@ljubljana.si Številka: 900-11/2008-2-15210 Datum: 19.12.2008


text:
Fremskridtspartiet er et dansk liberalistisk politisk parti. Partiet opstod som en populistisk græsrodsbevægelse omkring stifteren Mogens Glistrup i 1972 og var repræsenteret i Folketinget fra 1973 indtil en splittelse i 1999. Partiet deltog sidste gang i folketingsvalget 2001. Partiets ungdomsorganisation er Fremskridtspartiets Ungdom.
 Historie
 Skatteadvokat Mogens Glistrup blev kendt fra tv-programmet Focus den 30. januar 1971, hvor han fortalte om det gavnlige i at undgå skattebetaling: "Skattesnyderne i dag er at sammenligne med jernbanesabotørerne under besættelsen. De gør et farligt job, men de gør et fædrelandsnyttigt job." Glistrup arbejdede på at komme i Folketinget, i første omgang for et af de gamle partier. Lokalforeningen for det Konservative Folkeparti i Søllerød indstillede ham som kandidat på et medlemsmøde i juni 1971, men beslutningen blev underkendt af partiets kredsbestyrelse i Lyngby. Glistrup stiftede Fremskridtspartiet den 22. august 1972 klokken 14.06 i restaurant Grøften i Tivoli.
 Ideologi
 Glistrups populistiske stil gør det vanskeligt at karakterisere Fremskridtspartiet ideologisk i den tid, han ledede det. Partiet er blevet kaldt både ultraliberalistisk og populistisk, men kan også henføres til den amerikanske libertarianske tradition, som Glistrup havde stiftet bekendtskab med under sit studieophold på Berkeley i begyndelsen af 1950'erne. Også partiets senere formand Kim Behnke opfattede den amerikanske samfundsmodel som et ideal. I lighed med libertarianere ønsker partiet en afvikling af al indkomstskat og en begrænsning af statsmagten og dens bureaukrati til et absolut minimum for at sikre den enkeltes frihed. Disse krav er blevet formuleret som "begrænsning af papirvældet" og "sanering af lovgivningen". Partiet var oprindelig tilhænger af EF, men kun det indre marked, ikke den politiske overbygning i det nuværende EU.
 Fremskridtspartiet kan også ses som del af en linje af højrepopulistisk eller ultraliberale protestpartier i dansk politik, som kæmpede mod høje skatter, regulering og en voksende offentlig sektor. I 1950'erne og 60'erne blev denne holdning repræsenteret af De Uafhængige, som samarbejdede med Fremskridtspartiet ved valget i 1973, samt af Retsforbundet, der dengang blev opfattet som temmelig højreorienteret. I 1920'erne fandtes Erhvervspartiet samt Selvstyrepartiet, og i 30'erne Bondepartiet.
 Efter at den stigende indvandring spillede en rolle i debatten i 1980'erne, tilføjede partiet et krav om stop for indvandring fra de muslimske lande og en hjemsendelse af indvandrerne. Partiet stod dengang ene med krav om at begrænse indvandringen markant, og især Glistrup fremførte det med stor overbevisning. Fra den tid blev partiet forbundet med fremmedfjendskhed af sine modstandere. Ønsket om en hård indvandringspolitik adskiller partiet fra de fleste andre liberalistiske og libertarianske partier og bevægelser.
 Ved Fremskridtspartiets 32. landsmøde i oktober 2005 blev det politiske hovedmål "Samfundets og den enkeltes sikkerhed" skrevet ind i vedtægterne, men det havde været et fokus for partiet i hvert fald siden 1985.
 Indtog i Folketinget
 Fremskridtspartiet kom i Folketinget for første gang med ikke mindre end 28 mandater ved det såkaldte jordskredsvalg i 1973. På trods af den hurtige succes nåede partiet ikke at opbygge den lokale organisation. Mange medlemmer blev opstillet og valgt uden at have nogen politisk erfaring, og uden at partiet havde nået at vurdere deres politiske holdninger, men der var også lagt op til at partiet skulle være en slags folkebevægelse med frihed til personlige meningsforskelle. Partiets modvilje mod "papirnusseri" bidrog også til en løs organisationsform. Det gav anledning til interne konflikter i både organisatoriske og politiske spørgsmål. Mange gange kom medlemmer i modstrid med partiets linje i afgørende spørgsmål.
 Splittelse, Glistrups fængsling og partiets nedgang
 De interne rivninger førte i 1980'erne til en splittelse i to fløje. De blev kendt som "strammere", som ville fortsætte Fremskridtspartiets oprørske linje i Folketinget, og "slappere" der ville lempe på partiets stærke krav for at få realpolitisk indflydelse ved samarbejde med de gamle partier. Den mangeårige skattesag mod Mogens Glistrup og den følgende fængselsdom var også en medvirkende faktor til en dalende tilslutning til partiet.
 Ole Maisted, V.A. Jacobsen m.fl. brød med Fremskridtspartiet i foråret 1984 i protest mod partiets linje og dannede gruppen De frie Demokrater, som ikke deltog i folketingsvalg.
 Pia Kjærsgaard kom oprindelig i Folketinget som Glistrups stedfortræder under hans fængselsophold, men blev snart til en vigtig repræsentant for "slapper"-fløjen i partiet. I 1983-85, da Glistrup var i fængsel, mistede han meget indflydelse. I 1990 stiftede Glistrup sammen med andre partimedlemmer Trivselspartiet, men han forblev medlem af Fremskridtspartiet, indtil han blev ekskluderet i 1991.
 Pia Kjærsgaard og flere andre folketingsmedlemmer forlod Fremskridtspartiet i 1995, efter at hendes fløj kom i mindretal ved en intern afstemning. De stiftede Dansk Folkeparti med en mere midtsøgende skatte- og velfærdspolitik, men også et udpræget nationalistisk program. DF udgjorde derefter en selvstændig folketingsgruppe på 4 medlemmer.
 Glistrup vendte tilbage til Fremskridtspartiet i 1999, hvor Trivselspartiet blev nedlagt. Fremskridtspartiet var tæt på at glide ud af Folketinget, men det lykkedes at klare spærregrænsen takket være stemmeslugeren fra Nordjylland, Kirsten Jacobsen. Hun forlod Fremskridtspartiet i 1999 sammen med Kim Behnke og stiftede afviklingsgruppen Frihed 2000.
 Samlet set skyldtes de mange splittelser fra 1985 til i dag uenighed mellem slappere og strammere, på det økonomiske og skattepolitiske område, men især uenighed om hvor hård en retorik mod indvandring man skulle føre. Glistrups udtalelser til muslimer blev efterhånden mere og mere provokerende.
 Ude af Folketinget
 Efter ny underskriftsindsamling opstillede Fremskridtspartiet ved valget i 2001 uden at komme ind. Interne modsætningsforhold om den politiske linje og en overraskende udskrivning af folketingsvalg medvirkede til et ringe valgresultat.
 Mogens Glistrup valgte at forlade Fremskridtspartiet i foråret 2004 i umiddelbar tilknytning til en retssag, som han anlagde mod partiet, og som han tabte. Han blev dog året efter udnævnt til æresmedlem i Fremskridtspartiet i Københavns Amt. I sommeren 2005 genoprettede Fremskridtspartiets hovedbestyrelse Glistrups livsvarige æresmedlemskab med "tilbagevirkende kraft".
 Forud for folketingsvalget i 2005 lykkedes det ikke partiet at samle det nødvendige antal vælgererklæringer. Partiet deltog bl.a. i kommunalvalget 2005, hvor partiet stillede op i 14 kommuner og alle regioner. Ingen blev valgt ind i regionsrådene, men Aage Brusgaard blev genvalgt til kommunalbestyrelsen i Morsø, som tidligere var en af partiets højborge og den sidste kommune hvor det var repræsenteret. Ved kommunalvalget i 2009 blev Brusgaard ikke genvalgt.
 31. oktober 2006 udtalte den nyvalgte landsformand, Henrik Søndergård, at størstedelen af muslimerne i Danmark skulle smides ud, og at personer fra Dansk Front var velkomne i partiet. 29. december 2006 meddelte den forhenværende landsformand, at han forlod Fremskridtspartiet i protest mod den nyvalgte ledelse, og fremover ville repræsentere Folkebevægelsen Ret- & Velfærd.
 På Fremskridtspartiets landsmøde 27. og 28. oktober 2007 blev Ove Jensen, tidligere MF, valgt som ny landsformand. Niels Højland, Ernst Simonsen og Aage Brusgaard sad også i den ny hovedbestyrelse. Ove Jensen var sidst landsformand i en kort periode i 1984.
 Efter stifteren Mogens Glistrups død den 1. juli 2008 oplevede partiet en medlemsfremgang på cirka 50. Den 11. juli meddelte partiet at Fremskridtspartiet igen vil forsøge at opstille til folketingsvalg, men det lykkedes ikke at samle underskrifter inden valget i 2011.
 I sommeren 2010 førte uenighed til en splittelse i to fraktioner. Niels Højland blev formand for den ene fløj, og Lars Egmose blev formand for den anden. I de følgende år var der således to formænd som begge mente at de repræsenterede samme parti. Egmose-fløjen skiftede i 2013 navn til Frihedspartiet, mens Højland-fløjen fortsatte som Fremskridtpartiet.
 Partiformænd
 Ulrik Poulsen, 1974
 Palle Tillisch, 1975-1976
 A. Roland Petersen, 1976-1979
 V.A. Jacobsen, 1980-1984
 Poul Sustmann Hansen, 1984
 Ove Jensen, 1984
 Helge Dohrmann, 1984-1985
 Annette Just, 1985-1986
 Johannes Sørensen, 1987-1993
 Poul Lindholm Nielsen, 1994
 Johannes Sørensen, 1995-1999
 Per Larsen, 1999
 Aage Brusgaard, 1999-2001
 Aase Heskjær, 2001-2003
 Jørn Herkild, 2003-2006
 Henrik Søndergård, 2006-2007
 Ove Jensen, 2007-2009
 Ernst Simonsen, 2009-2010
 Lars Egmose, 2010-2013 (fraktion)
 Niels Højland 2010-
 Valgresultater
 Referencer
 Litteratur
 Kenneth Kristensen Berth: Fremskridtspartiet under Glistrup : Mogens Glistrup og Fremskridtspartiet 1972-1984, Books on Demand 2008.
 Jens Ringsmose: "Kedeligt har det i hvert fald ikke været -" : Fremskridtspartiet 1989-1995, Syddansk Universitetsforlag 2003.
 Kai Pedersen: Fremskridtspartiet – de første 25 år i dansk politik, Fremskridtspartiet 1997.
 1970'ernes litteratur om Fremskridtspartiet
 De fleste af udgivelserne har en marxistisk optik.
 Johannes Andersen: Fremskridtsbevægelsen, arbejderklassen og venstrefløjen: Et bidrag til analysen af den aktuelle konjunktur, København: Aurora 1977.
 Johannes Andersen: Socialdemokratiet i 70'erne: En bygning slår revner, København: Aurora 1978.
 Niels Arnfred, Håkan Arvisson & Herman Schmid: Småborgerskab og politisk krise i Danmark, symposium på RUC 5.-7. maj 1975. Rapport udgivet på Roskilde Universitetsforlag 1975.
 Fremskridtspartiet: Et højreorienteret protestparti for hvem?, rapport, København: Institut for Samfundsfag 1975.
 C. Jensen m.fl.: "Det danske småborgerskab og krisen", Kontext, 34 (1977).
 Bjarne Villads Larsen: Fremskridtspartiets organisation: En analyse og karakteristik af Fremskridtspartiets struktur under anvendelse af Maurice Duvergers begrebsapparat, Århus 1977.
 Poul V. Nielsen: Fremskridtsarbejderen: Kammerat og fjende, Demos 1977.
 Gunnar Rasmussen: Det småborgerlige oprør, København: Demos 1976.
 Jane Wickmann: Fremskridtspartiet – hvem og hvorfor?, København: Akademisk Forlag 1977.
 Eksterne henvisninger
 Fremskridtspartiets hjemmeside
 Nina Trige Andersen: "'Vi kendte ikke hinanden længere'" , Information.dk, 7. december 2013.
 Etableret i 1972
 Politiske partier i Danmark
 Libertarianisme
 Anarkisme


text:
 24.4.2014
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 121/49
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) No 415/2014 НА КОМИСИЯТА
 от 23 април 2014 година
 за изменение и предоставяне на дерогация от Регламент (ЕО) No 2535/2001 по отношение на управлението на тарифните квоти за млечни продукти с произход от Украйна
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 1308/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 17 декември 2013 г. за установяване на обща организация на пазарите на селскостопански продукти и за отмяна на регламенти (ЕИО) No 922/72, (ЕИО) No 234/79, (ЕО) No 1037/2001 и (ЕО) No 1234/2007 (1), и по-специално член 187, букви а) и в) от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 С Регламент (ЕС) No 374/2014 на Европейския парламент и на Съвета (2) се предвижда преференциален режим през 2014 г. по отношение на митата за внос на някои стоки с произход от Украйна. В съответствие с член 3 от посочения регламент селскостопанските продукти, изброени в приложение III към същия регламент, се допускат за внос в Съюза в рамките на ограниченията на тарифните квоти, определени в посоченото приложение. Квотите, посочени в приложение III към Регламент (ЕС) No 374/2014, се управляват от Комисията в съответствие с член 184, параграф 2, буква б) от Регламент (ЕС) No 1308/2013.
 (2)
 В приложение III към Регламент (ЕС) No 374/2014 са включени тарифни квоти за мляко и млечни продукти. Необходимо е посочените квоти да се включат в приложение I към Регламент (ЕО) No 2535/2001 на Комисията (3) и в член 19 от същия регламент да се вмъкне позоваване на съответното правило относно доказателството за произход, което се изисква за внос в рамките на посочените квоти.
 (3)
 Тъй като квотите, посочени в приложение III към Регламент (ЕС) No 374/2014, са открити само до 31 октомври 2014 г., следва да бъдат определени периодът за подаване на заявления за лицензии за внос и периодът на валидност на лицензиите за внос.
 (4)
 Съгласно член 10, параграф 1 от Регламент (ЕО) No 2535/2001 на Комисията вносителите, одобрени през май 2013 г., могат да извършват внос в рамките на квотите само в периода 1 юли 2013 г.—30 юни 2014 г. Тъй като квотите, открити за Украйна, обхващат по изключение два последователни шестмесечни периода, одобрените вносители биха могли да извършват внос само до 30 юни 2014 г., макар че съответните квоти са открити до 31 октомври 2014 г. Следователно е целесъобразно да се даде възможност на тези вносители да извършват внос в рамките на квотите, посочени в приложение III към Регламент (ЕС) No 374/2014, до 31 октомври 2014 г.
 (5)
 С Регламент за изпълнение (ЕС) No 1001/2013 на Комисията (4) някои кодове по КН от приложение I към Регламент (ЕИО) No 2658/87 на Съвета (5) бяха заменени с нови кодове по КН, които сега се различават от посочените в Регламент (ЕС) No 374/2014. Следователно новите кодове по КН следва да бъдат отразени в приложение I към Регламент (ЕО) No 2535/2001.
 (6)
 Поради това Регламент (ЕО) No 2535/2001 следва да бъде съответно изменен.
 (7)
 Тъй като квотите, посочени в приложение III към Регламент (ЕС) No 374/2014, са открити само до 31 октомври 2014 г., настоящият регламент следва да влезе в сила възможно най-скоро.
 (8)
 Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета за общата организация на селскостопанските пазари,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Регламент (ЕО) No 2535/2001 се изменя, както следва:
 а)
 в член 5 се добавя следната буква л):
 „л)
 квотите, посочени в приложение I, част Л.“;
 б)
 в член 19, параграф 1 се добавя следната буква й):
 „й)
 член 2, буква а) от Регламент (ЕС) No 374/2014 на Европейския парламент и на Съвета (6).
 (6) Регламент (ЕС) No 374/2014 на Европейския парламент и на Съвета от 16 април 2014 г. за намаляване или премахване на митата върху стоки с произход от Украйна (ОВ L 118, 22.4.2014 г., стр. 1).“;"
 в)
 в приложение I се добавя нова част Л, чийто текст се съдържа в приложението към настоящия регламент.
 Член 2
 Заявленията за лицензии за квотите, посочени в част Л от приложение I към Регламент (ЕО) No 2535/2001, добавена с член 1, буква в) от настоящия регламент, се подават най-късно до 13:00 ч. брюкселско време на 10-ия календарен ден, следващ датата на влизане в сила на настоящия регламент.
 Издадените лицензии са валидни от деня на издаването им до 31 октомври 2014 г.
 Член 3
 Чрез дерогация от член 10, параграф 1, втора алинея от Регламент (ЕО) No 2535/2001, на вносителите, одобрени през 2013 и 2014 г., се разрешава да извършват внос в рамките на квотите, посочени в добавената с член 1, буква в) от настоящия регламент част Л от приложение I към Регламент (ЕО) No 2535/2001, до 31 октомври 2014 г.
 Член 4
 Настоящият регламент влиза в сила в деня след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 23 април 2014 година.
 За Комисията
 Председател
 José Manuel BARROSO
 (1) ОВ L 347, 20.12.2013 г., стр. 671.
 (2) Регламент (ЕС) No 374/2014 на Европейския парламент и на Съвета от 16 април 2014 г. за намаляване или премахване на митата върху стоки с произход от Украйна (ОВ L 118, 22.4.2014 г., стр. 1).
 (3) Регламент (ЕО) No 2535/2001 на Комисията от 14 декември 2001 г. относно определяне на подробни правила за прилагане на Регламент (ЕО) No 1255/1999 на Съвета по отношение на режима на внос на мляко и млечни продукти и за откриване на тарифни квоти (ОВ L 341, 22.12.2001 г., стр. 29).
 (4) Регламент за изпълнение (ЕС) No 1001/2013 на Комисията от 4 октомври 2013 г. за изменение на приложение I към Регламент (ЕИО) No 2658/87 на Съвета относно тарифната и статистическа номенклатура и Общата митническа тарифа (ОВ L 290, 31.10.2013 г., стр. 1).
 (5) Регламент (ЕИО) No 2658/87 на Съвета от 23 юли 1987 г. относно тарифната и статистическа номенклатура и Общата митническа тарифа (ОВ L 256, 7.9.1987 г., стр. 1).
 ПРИЛОЖЕНИЕ
 „I. Л
 ТАРИФНИ КВОТИ, ПОСОЧЕНИ В ПРИЛОЖЕНИЕ III КЪМ РЕГЛАМЕНТ (ЕС) No 374/2014
 Номер
 на квотата
 Код по КН
 Описание (1)
 Държава на произход
 Период на внос
 Количество по квотата
 (в тонове тегло на продукта)
 Вносно мито (EUR/100 kg нетно тегло)
 09. 4600
 0401
 УКРАЙНА
 До 31 октомври 2014 г.
 8 000
 0
 0402 91
 0402 99
 0403 10 11
 0403 10 13
 0403 10 19
 0403 10 31
 Мляко и сметана, различни от тези на прах, гранули или други твърди форми; кисело мляко, неароматизирано, без прибавка на плодове или какао; ферментирали или подкиселени млечни продукти, неароматизирани, без прибавка на плодове или какао, различни от тези на прах, гранули или други твърди форми
 0403 10 33
 0403 10 39
 0403 90 51
 0403 90 53
 0403 90 59
 0403 90 61
 0403 90 63
 0403 90 69
 09. 4601
 0402 10
 УКРАЙНА
 До 31 октомври 2014 г.
 1 500
 0
 0402 21
 0402 29
 Мляко и сметана, на прах, гранули или други твърди форми; ферментирали или подкиселени млечни продукти, на прах, гранули или други твърди форми, неароматизирани, без прибавка на плодове или какао; продукти от естествени съставки на млякото, неупоменати, нито включени другаде
 0403 90 11
 0403 90 13
 0403 90 19
 0403 90 31
 0403 90 33
 0403 90 39
 0404 90 21
 0404 90 23
 0404 90 29
 0404 90 81
 0404 90 83
 0404 90 89
 09. 4602
 0405 10
 УКРАЙНА
 До 31 октомври 2014 г.
 1 500
 0
 0405 20 90
 Масло и други млечни мазнини; млечни пасти за намазване с тегловно съдържание на мазнини, по-голямо от 75 %, но по-малко от 80 %
 0405 90
 (1) Независимо от правилата за тълкуване на Комбинираната номенклатура, текстът на описанието на продуктите има само указателен характер, тъй като приложимостта на преференциалния режим в рамките на настоящото приложение се определя от обхвата на кодовете по КН.“


text:
 Avis juridique important
 |
 52002PC0462
 Πρόταση κανονισμός του Συμβουλίου που τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 για το άνοιγμα στο κοινό των ιστορικών αρχείων της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας /* COM/2002/0462 τελικό - CNS 2002/0203 */
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. 331 E της 31/12/2002 σ. 0169 - 0171
 Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ που τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 για το άνοιγμα στο κοινό των ιστορικών αρχείων της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας(υποβληθείσα από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ1. ΙΣΤΟΡΙΚΟΤο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο εξέδωσαν, στις 30 Μαΐου 2001, τον κανονισμό ΕΚ 1049/2001 ο οποίος καθορίζει το γενικό πλαίσιο για την άσκηση του δικαιώματος πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής.Το άρθρο 18 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότι η Επιτροπή εξετάζει κατά πόσον ο κανονισμός 354/83 σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα ιστορικά αρχεία της ΕΟΚ και της ΕΚΑΕ είναι σύμφωνος με τις αρχές και τους περιορισμούς που ορίζονται από το νέο κανονισμό σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα.Το άρθρο 4, παράγραφος 7 του κανονισμού ΕΚ αριθ. 1049/2001 προβλέπει ότι οι εξαιρέσεις από το δικαίωμα πρόσβασης που περιέχονται στις παραγράφους 1 έως 3 του ιδίου αυτού άρθρου εφαρμόζονται μόνο για μέγιστη περίοδο 30 ετών. Ωστόσο, οι εξαιρέσεις όσον αφορά την προστασία της ιδιωτικής ζωής (άρθρο 4, πρώτη παράγραφος, εδάφιο β) ή τα εμπορικά συμφέροντα (άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση) καθώς και ειδικές διατάξεις για τα ευαίσθητα έγγραφα (άρθρο 9) μπορούν, εφόσον κριθεί σκόπιμο, να εφαρμοστούν και πέραν αυτής της περιόδου.2. ΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ (άρθρο 1)Δεδομένου ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει αποκτήσει καθεστώς οργάνου δυνάμει του άρθρου 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα [1], δεν είναι πλέον απαραίτητο να αναφερθεί η εξομοίωσή του με τα θεσμικά όργανα στο πρώτο άρθρο. Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και η Επιτροπή των Περιφερειών εξομοιώνονται με τα όργανα που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 1 της εν λόγω συνθήκης.[1] ΕΕ C 340 της 10.11.1997, σ. 173.3. ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΡΙΟΥ ΤΩΝ 30 ΕΤΩΝ:- Προστασία της ιδιωτικής ζωής : ο κανονισμός (ΕΟΚ, ΕΥΡΑΤΟΜ) αριθ. 354/83 δεν εφαρμόζεται ούτε στους φακέλους του προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ούτε στα έγγραφα που περιλαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με την ιδιωτική ή επαγγελματική ζωή συγκεκριμένου ατόμου. τα εν λόγω έγγραφα εξαιρούνται του δικαιώματος πρόσβασης. Η εξαίρεση αυτή μιας κατηγορίας εγγράφων δεν συμβιβάζεται με τη γενική αρχή του κανονισμού ΕΚ αριθ. 1049/2001, δυνάμει της οποίας παρέχεται δυνατότητα πρόσβασης σε κάθε έγγραφο εκτός εάν η γνωστοποίηση του περιεχομένου του θα μπορούσε να θίξει κάποιο από τα συμφέροντα που προστατεύονται ρητά από τον κανονισμό. Η προστασία της ιδιωτικής ζωής συνιστά εξαίρεση στο δικαίωμα πρόσβασης, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί πέραν της προθεσμίας των τριάντα ετών υπό τους όρους που καθορίζονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 45/2001 [2].[2] ΕΕ L 8 της 12.1.2001. σ.1.- Προστασία εμπορικών συμφερόντων: το όργανο, μετά τη λήξη της προθεσμίας των 30 ετών και πριν αποφασίσει να εγκρίνει την πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα και στοιχεία των οποίων η γνωστοποίηση θα μπορούσε να θίξει εμπορικά συμφέροντα, ενημερώνει τις επιχειρήσεις ή άλλους ενδιαφερόμενους τρίτους, σύμφωνα με τους όρους εφαρμογής που καθορίζονται από το κάθε όργανο, για την πρόθεσή του να επιτρέψει την πρόσβαση του κοινού στα εν λόγω έγγραφα.- Προστασία ευαίσθητων εγγράφων: ο κανονισμός ΕΚ αριθ. 1049/2001 ορίζει ότι ευαίσθητα είναι τα έγγραφα που φέρουν τη διαβάθμιση «εμπιστευτικό» ή σε υψηλότερη κατηγορία ασφαλείας με στόχο την προστασία του δημοσίου συμφέροντος όσον αφορά τη δημόσια ασφάλεια, την άμυνα και τις στρατιωτικές υποθέσεις, τις διεθνείς σχέσεις και τη δημοσιονομική νομισματική ή οικονομική πολιτική της Κοινότητας ή ενός κράτους μέλους.Το όργανο επαληθεύει μετά την πάροδο των 30 ετών εάν πρέπει να διατηρηθεί η διαβάθμιση ενός εγγράφου ως ευαίσθητου. Εάν αυτό κριθεί σκόπιμο, δεν παρέχεται στο κοινό δυνατότητα πρόσβασης και το έγγραφο αποτελεί το αντικείμενο περιοδικής επανεξέτασης σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83.4. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ΑΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ (άρθρο 3)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφοι 1β, 1γ και 2 του κανονισμού (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 δεν είναι προσιτές στο κοινό ορισμένες κατηγορίες εγγράφων: οι συμβάσεις που έχουν συναφθεί από τον Οργανισμό Εφοδιασμού Ευρατόμ, τα έγγραφα και στοιχεία των υποθέσεων ενώπιον του Δικαστηρίου των ΕΚ ως δικαιοδοτικού οργάνου και τα έγγραφα που έχουν διαβαθμισθεί ως εμπιστευτικά ή ως ανήκοντα σε αυστηρότερη κατηγορία ασφαλείας.Στον κανονισμό ΕΚ αριθ. 1049/2001, τα έγγραφα αυτά καλύπτονται από το δικαίωμα πρόσβασης και η γνωστοποίησή τους μπορεί να απαγορευθεί μόνο βάσει των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 4 και των ειδικών διατάξεων που προβλέπονται στο άρθρο 9. Πρέπει κατά συνέπεια να καταργηθεί το καθεστώς των εξαιρέσεων ανά κατηγορία του κανονισμού ΕΟΚ, Ευρατόμ αριθ. 354/83 και να προστατεύονται, ενδεχομένως, τα έγγραφα με βάση μία από τις εξαιρέσεις στο δικαίωμα πρόσβασης η εφαρμογή της οποίας μπορεί να επεκταθεί δυνάμει του κανονισμού ΕΚ αριθ. 1049/2001.Αντίθετα, πρέπει να διατηρηθεί η εξαίρεση όσον αφορά το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1α του κανονισμού ΕΟΚ, Ευρατόμ αριθ. 354/83. Η εξαίρεση αυτή αφορά τα έγγραφα που έχουν χαρακτηρισθεί με μία από τις διαβαθμίσεις ασφαλείας του απορρήτου οι οποίες προβλέπονται στον κανονισμό αριθ. 3 του 1958 περί εφαρμογής του άρθρου 24 της συνθήκης Ευρατόμ. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου (απόφαση της 15.12.1987, Deutsche Babcock, υπόθεση 328/85, Συλλογή 1987, σ. 5119), οι διατάξεις της συνθήκης ΕΚ καθώς και εκείνες που έχουν εκδοθεί βάσει αυτής εφαρμόζονται στα θέματα που υπάγονται στη συνθήκη Ευρατόμ μόνο εφόσον δεν υπάρχουν σχετικές διατάξεις της συνθήκης αυτής. Οι διαβαθμίσεις αυτές δεν καλύπτονται συνεπώς από τους κανόνες πρόσβασης που προβλέπει ο κανονισμός ΕΚ αριθ. 1049/2001 και ο κανονισμός ΕΟΚ, Ευρατόμ αριθ. 354/83. Αντίθετα, ελλείψει διατάξεων της Ευρατόμ που απαιτούν την εξαίρεση των συμβάσεων εφοδιασμού, το άρθρο 3, παράγραφος 1β δεν μπορεί να διατηρηθεί. Ωστόσο, η προστασία των συμβάσεων εφοδιασμού διασφαλίζεται στο μέτρο που εμπίπτουν στην εξαίρεση όσον αφορά τα εμπορικά συμφέροντα.2002/0203 (CNS)Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ που τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 για το άνοιγμα στο κοινό των ιστορικών αρχείων της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής ΕνέργειαςΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,έχοντας υπόψη:τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και ιδίως το άρθρο 308,τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας και ιδίως το άρθρο 203,την πρόταση της Επιτροπής [3],[3] ΕΕ L ...τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [4],[4] ΕΕ L ...εκτιμώντας ότι :(1) Οι γενικές αρχές και οι περιορισμοί που διέπουν το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής καθορίστηκαν από τον κανονισμό ΕΚ αριθ. 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [5].[5] ΕΕ L 145 της 31.5.2001,σ. 43.(2) Δυνάμει του κανονισμού ΕΚ αριθ. 1049/2001, οι εξαιρέσεις όσον αφορά το δικαίωμα πρόσβασης που προβλέπονται στον εν λόγω κανονισμό μπορούν να εφαρμοστούν για μέγιστη περίοδο 30 ετών. Ωστόσο οι εξαιρέσεις όσον αφορά την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των εμπορικών συμφερόντων καθώς και οι επιμέρους διατάξεις για τα ευαίσθητα έγγραφα μπορούν, ενδεχομένως να εφαρμοστούν και πέραν αυτής της περιόδου.(3) Ο κανονισμός (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 του Συμβουλίου [6] προβλέπει ότι ορισμένες κατηγορίες εγγράφων δεν θα καθίστανται προσιτές στο κοινό με την περάτωση της προθεσμίας των 30 ετών μετά την εκπόνησή τους. Οι διατάξεις αυτές πρέπει να καταστούν συμβατές με τις εξαιρέσεις που προβλέπει ο κανονισμός ΕΚ αριθ. 1049/2001 όσον αφορά το δικαίωμα πρόσβασης.[6] ΕΕ L 43 της 15.2.1983, σ. 1.(4) Για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83, πρέπει να προβλεφθεί στο εξής ότι η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και η Επιτροπή των Περιφερειών εξομοιώνονται προς τα όργανα που αναφέρονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1 της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.(5) Ο κανονισμός (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 τροποποιείται αναλόγως,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:Άρθρο 1Ο κανονισμός (ΕΟΚ, Ευρατόμ) αριθ. 354/83 τροποποιείται ως εξής:1) Στο άρθρο 1, η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο :« 1. Τα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, τα οποία καλούνται στο εξής «όργανα», καταρτίζουν ιστορικά αρχεία και τα καθιστούν προσιτά στο κοινό, υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό και μετά την πάροδο 30 ετών από την ημερομηνία δημιουργίας των εγγράφων. Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και η Επιτροπή των Περιφερειών εξομοιώνονται προς τα όργανα που αναφέρονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας».2) Τα άρθρα 2 και 3 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:«Άρθρο 21. Για τα έγγραφα που υπάγονται στις εξαιρέσεις σχετικά με την ιδιωτική ζωή και την ακεραιότητα του ατόμου καθώς και τα εμπορικά συμφέροντα ενός συγκεκριμένου φυσικού ή νομικού προσώπου, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής ιδιοκτησίας, υπάρχει δυνατότητα συνέχισης της εφαρμογής των εν λόγω εξαιρέσεων και πέραν της προθεσμίας των 30 ετών εφόσον πληρούνται οι σχετικοί όροι εφαρμογής.2. Τα έγγραφα που περιλαμβάνουν πληροφορίες σχετικές με την ιδιωτική ή επαγγελματική ζωή ενός συγκεκριμένου ατόμου, συμπεριλαμβανομένων των φακέλων του προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, είναι προσιτά σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 σχετικά με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας, και ιδίως με τα άρθρα 4 και 5.3. Το όργανο, πριν αποφασίσει να εγκρίνει την πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα των οποίων η γνωστοποίηση θα μπορούσε να θίξει τα εμπορικά συμφέροντα συγκεκριμένου φυσικού ή νομικού προσώπου, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής ιδιοκτησίας, ενημερώνει την επιχείρηση ή το ενδιαφερόμενο πρόσωπο σύμφωνα με τους όρους εφαρμογής που έχουν θεσπιστεί από το κάθε όργανο, για την πρόθεσή του να παράσχει δυνατότητα πρόσβασης στο κοινό στο εν λόγω έγγραφο. Τα έγγραφα αυτά δεν κοινοποιούνται εφόσον, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που έχουν υποβληθεί από τα τρίτα ενδιαφερόμενα μέρη, το όργανο κρίνει ότι η γνωστοποίησή τους θα έθιγε τα εν λόγω εμπορικά συμφέροντα, εκτός εάν αιτιολογείται η δημοσίευση για λόγους υπερισχύοντος δημοσίου συμφέροντος.4. Τα ευαίσθητα έγγραφα κατά την έννοια του άρθρου 9 του κανονισμού ΕΚ αριθ. 1049/2001 καθίστανται προσιτά εφόσον πληρούνται οι όροι που προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη.« Άρθρο 3Εξαιρούνται από την πρόσβαση του κοινού τα έγγραφα και τα στοιχεία που έχουν διαβαθμισθεί σε κάποιο από τα καθεστώτα απορρήτου που προβλέπονται στο άρθρο 10 του κανονισμού αριθ. 3 του Συμβουλίου της 31 Ιουλίου 1958 σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 24 της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας [7], και τα οποία δεν έχουν αποχαρακτηρισθεί ».[7] ΕΕ 17 της 6.10.1958, σ. 406.3) Το άρθρο 4 καταργείται.4) Το άρθρο 6 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο :« Άρθρο 6Εφόσον υποβληθεί σε κράτος μέλος αίτηση για έγγραφο που έχει υπό την κατοχή του και το οποίο προέρχεται από κάποιο όργανο, το κράτος μέλος, στην περίπτωση που δεν είναι σαφές εάν το εν λόγω έγγραφο πρέπει ή δεν πρέπει να παρασχεθεί, συμβουλεύεται το ενδιαφερόμενο όργανο προκειμένου να λάβει απόφαση που δεν θα θίγει την υλοποίηση των στόχων του παρόντος κανονισμού.Το κράτος μέλος δύναται, αντί των ανωτέρω ενεργειών, να υποβάλει το αίτημα στο όργανο. »Άρθρο 2Ο παρών κανονισμός τίθεται σε ισχύ την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.Βρυξέλες,Για το ΣυμβούλιοΟ Πρόεδρος


text:
 16.11.2013
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 336/29
 Prasība, kas celta 2013. gada 25. septembrī — Spānija/Komisija
 (Lieta T-515/13)
 2013/C 336/62
 Tiesvedības valoda — spāņu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Spānijas Karaliste (pārstāvji — N. Díaz Abad, Abogado del Estado)
 Atbildētāja: Eiropas Komisija
 Prasītājas prasījumi:
 —
 atcelt apstrīdēto lēmumu un
 —
 piespriest atbildētājai atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti
 Šī prasība ir celta par Komisijas 2013. gada 17. jūlija Lēmumu C(2013) 4426, galīgā redakcija, par noteiktiem finanšu līzinga līgumiem piemērojamo nodokļu režīmu, pazīstamu arī kā “Spānijas finanšu līzinga sistēma” (STLS) (Valsts atbalsts SA.21233 C/2011 (ex NN/2011, ex CP 137/2006)). Šajā lēmumā Komisija uzskata, ka pasākumi, kas izriet no Likuma par uzņēmumu nodokli konsolidētā teksta 115. panta 11. punkta (iznomāto īpašumu priekšlaicīgi veiktā amortizācija), no nodokļa par tonnāžu piemērošanas izslēgtiem uzņēmumiem, kuģiem vai darbībām un no Regulas par uzņēmumu nodokli 50. panta 3. punkta, ir uzskatāmi par valsts atbalstu ekonomisko interešu grupām, kas nav saderīgs ar iekšējo tirgu.
 Prasības pamatošanai prasītāja izvirza divus pamatus.
 1)
 Ar pirmo pamatu tiek apgalvots, ka ir pārkāpts LESD 107. pants, ciktāl apstrīdētajā lēmumā izvērtētie pasākumi neatbilst nevienai no prasībām, lai tos varētu uzskatīt par valsts atbalstu, jo priekšrocībā, kas ir pieejama visiem potenciālajiem investoriem no ikvienas saimniecības nozares, nav selektivitātes elementa un iepriekš netiek paredzēti nekādi nosacījumi; tāpat nav konkurences izkropļošanas vai draudu izkropļot konkurenci, jo nevar tikt uzskatīts, ka priekšrocība, kas ir pieejama visiem bez diskriminācijas (nav pat diskriminācijas pilsonības dēļ), būtu labvēlīgāka vai var būt labvēlīgāka atsevišķu nozaru vai uzņēmumu konkurētspējai uz to konkurentu rēķina, jo visi investori varētu piedalīties tā sauktajās STLS struktūrās un gūt šīs sistēmas sniegtās priekšrocības. No tā izriet, ka nepastāv arī ietekme uz tirdzniecību starp dalībvalstīm, jo uzņēmuma dalībnieki (vai akcionāri) neveic nekādas darbības tirgū.
 2)
 Otrais pamats, kas tiek norādīts alternatīvi, ir balstīts uz vienlīdzīgas attieksmes, tiesiskās paļāvības un tiesiskās noteiktības aizsardzības principu pārkāpumu un tādējādi saskaņā ar Padomes 1999. gada 22. marta Regulas (EK) Nr. 659/1999, ar ko nosaka sīki izstrādātus noteikumus EK līguma 93. panta piemērošanai, 14. pantu atbalsts nevar tikt atgūts.


text:
 18.12.2010
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 346/34
 Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu, ko 2010. gada 15. oktobrī iesniedza Oberlandesgericht Celle (Vācija) — Joseba Andoni Aguirre Zarraga/Simone Pelz
 (Lieta C-491/10)
 ()
 2010/C 346/57
 Tiesvedības valoda — vācu
 Iesniedzējtiesa
 Oberlandesgericht Celle
 Lietas dalībnieki pamata procesā
 Prasītājs: Joseba Andoni Aguirre Zarraga
 Atbildētāja: Simone Pelz
 Prejudiciālie jautājumi
 1)
 Vai, interpretējot Briseles IIa regulas (1) 42. pantu atbilstoši Pamattiesību hartai, izpildes dalībvalsts tiesai izņēmuma kārtā pašai ir pārbaudes pilnvaras, ja izpildāmajā izcelsmes dalībvalsts spriedumā ir pieļauti smagi pamattiesību pārkāpumi?
 2)
 Vai izpildes dalībvalsts tiesai ir pienākums izpildīt izcelsmes dalībvalsts tiesas spriedumu arī tad, ja no lietas materiāliem izriet, ka apliecībā, ko saskaņā ar Briseles IIa regulas 42. pantu ir izdevusi izcelsmes dalībvalsts tiesa, ir acīmredzami nepareizas ziņas?
 (1) Padomes 2003. gada 27. novembra Regula (EK) Nr. 2201/2003 par jurisdikciju un spriedumu atzīšanu un izpildi laulības lietās un lietās par vecāku atbildību un par Regulas (EK) Nr. 1347/2000 atcelšanu (OV L 338, 1. lpp.).


text:
Οι Εχινάδες αναφέρονται από όλους τους μεγάλους αρχαίους συγγραφείς όπως ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης και ο Στράβων σαν μια μεγάλη ομάδα νησιών στο Ιόνιο Πέλαγος απέναντι από την Ακαρνανία. Το Αρχιπέλαγος των Εχινάδων περιλαμβάνει τρεις μεγάλες ομάδες νησιών : Δρακονέρες στα βόρεια, τους Μόδεια στο κέντρο και τους Ουνιάδες στα νότια. Οι Εχινάδες ανήκουν διοικητικά σε δύο μεγάλες περιφερειακές ενότητες Κεφαλλονιά και Ιθάκη. Τα έξι από τα νησιά αυτά στα οποία περιλαμβάνεται και το μεγαλύτερο Οξεία Εχινάδων ανήκουν στον Εμίρη του Κατάρ Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί, τα αγόρασε με 7.3 εκατομμύρια Στερλίνες. Στα νησιά αυτά έγιναν ιστορικά δυο από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες η Μάχη των Εχινάδων (1427) και η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν νύμφες που τιμωρήθηκαν από τον Αχελώο επειδή δεν τον υμνούσαν. Η τιμωρία τους ήταν να γίνουν νησιά. Κατά τον Όμηρο, εκεί βρισκόταν το βασίλειο των θρυλικών Ταφίων.
 Ιστορία
 Μερικά από τα νησιά αυτά έχουν ενωθεί με τη γειτονική Ακαρνανία χάρη στις αποθέσεις του ποταμού Αχελώου. Ο Ηρόδοτος σημείωσε ότι στην εποχή του τα μισά νησιά είχαν ενωθεί και ο Θουκυδίδης είχε την προσδοκία ότι στο άμεσο μέλλον όλα τα νησιά θα ενωθούν με τη στερεά. Ο Παυσανίας παρατήρησε αργότερα ότι η πρόβλεψη δεν εκπληρώθηκε επειδή οι καλλιέργειες στην Ακαρνανία ήταν λίγες και δεν μετέφερε πολλά ιζήματα ο Αχελώος, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας άλλωστε σήμερα στάθηκε ο πιο απαγορευτικός παράγοντας για την ένωση των νησιών. Ο Όμηρος αναφέρει τις Εχινάδες στην Ιλιάδα, γράφει ότι ο Μέγης, γιος του Φυλέα οδήγησε 40 πλοία για την Τροία από το Δουλίχιον στις "Ιερές Εχινάδες" που βρισκόντουσαν απέναντι από την Ήλιδα. Ο πατέρας του Φυλέα ήταν ο Αυγείας βασιλιάς των Επειών της Ήλιδας, έστειλε τον γιο του εξορία στα νησιά επειδή εξοργίστηκε μαζί του. Το Δουλίχειο αναφέρεται στην Οδύσσεια μαζί με πολλά άλλα μεγάλα νησιά όπως η Κεφαλλονιά, η Ζάκυνθος και η Ιθάκη, υποτάχθηκε στο Βασίλειο του Οδυσσέα και γνώρισε μεγάλη γονιμότητα.
 Ο Στράβων και οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς ταυτίζουν το Δουλίχιον με το νησί Μάκρη Εχινάδων. Ο Ευριπίδης στο έργο του Ιφιγένεια εν Αυλίδι ταυτίζει της Εχινάδες με τις Τηλεβοΐδες ή Τάφιες νήσους. Οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς ωστόσο ανάμεσα τους και ο Barrington Atlas of the Greek and Roman World κάνουν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στις Εχινάδες και της Τάφιες νήσους που βρίσκονται στα βορειοδυτικά ανατολικότερα από τη Λευκάδα, περιέχουν τα νησιά Μεγανήσι, Κάλαμος Λευκάδας, Καστός Λευκάδας και τις γύρω νησίδες. Ο Όμηρος περιγράφει τις Εχινάδες σαν κατοικήσιμες, ο Θουκυδίδης και ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς αντίθετα σαν ακατοίκητες. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος καταγράφει μια πόλη σε ένα από αυτά τα νησιά με το όνομα Απολλωνία, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταγράφει αντίστοιχα τα ονόματα εννέα νησιών. Η Αρτεμίτα ήταν το όνομα ενός νησιού ακόμα που ενώθηκε με τη στεριά. Ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος αναφέρεται για την Αρτεμίτα σαν μια χερσόνησο στο στόμιο του ποταμού Αχελώου. Ο Ριανός τη συνδέει με την Οξεία Εχινάδων, δίνει την εντύπωση ότι είναι μια ξεχωριστή συστάδα νησιών στα νοτιοδυτικά των Εχινάδων αλλά ο Στράβων τις περιλαμβάνει μαζί με τα υπόλοιπα νησιά με το όνομα "Εχινάδες". Η Οξεία αναφέρεται από τον Όμηρο σύμφωνα με τον Στράβων με το όνομα "Θόαι".
 Όνομα
 Οι Εχινάδες πήραν το όνομα τους από το γνωστό θαλάσσιο οργανισμό Αχινό λόγω της σκληρής και αγκαθωτής του εξωτερικής επιφάνειας, για τον ίδιο λόγο ονομαζόντουσαν Οξιαί. Ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ διαιρεί τα νησιά σε τρεις μεγάλες ομάδες, οι Πεταλάδες που πήραν το όνομα τους από το νησί Πεταλάς Εχινάδων είναι κοντά στη στερεά, άγονα και ακατοίκητα, δεν καταλαμβάνονται από τους Ιθακήσιους. Το βόρειο τμήμα οι Δρακονέρες που πήραν το όνομα τους από το νησί Δρακονέρα Εχινάδων αποτελούν το κύριο τμήμα, το νότιο είναι οι Οξιαί, στις εκβολές του Αχελώου κοντά στην Οξεία. Τα 17 από τα νησιά αυτά έχουν όνομα, τα τρία είναι βράχια και εννιά από τα δεκαεπτά είναι καλλιεργήσιμα. Οι οικισμοί αυτοί ξεκινώντας από τον νότο ήταν η Οξειά, η Αάκρη, ο Βρομώνας Εχινάδων, ο Ποντικός Εχινάδων ή Ποντηκονήσι, το Καρλονήσι Εχινάδων, το Προβάτι Εχινάδων, ο Λαμπρινός Εχινάδων και η Σοφία Εχινάδων. Η Οξεία ήταν σε χαμηλό υψόμετρο 421 μέτρα, η Μάκρη και ο Βρομώνας είναι τα επόμενα δύο νησιά σε σπουδαιότητα.
 Στις βόρειες Εχινάδες ανήκουν τα νησιά: Άπασα, Γηρόβαρης, Δρακονέρα, Καλόγηρος, Καρλονήσι, Μοδιό, Λαμπρινός, Πεταλάς, Πίστρος, Ποντικός, Πράσο, Προβάτι, Σοφία, Σωρός, Τσακαλονήσι και Φίλιππος.
 Στις νότιες Εχινάδες ανήκουν τα νησιά: Βρομώνας, Κουνέλι, Μάκρη και Οξεία.
 Οικολογία
 Τα νησιά ανήκουν στο δίκτυο Φύση 2000, μαζί με τη θαλάσσια περιοχή Καλάμου, Καστού, Μεγανησίου, Ατόκου και Αρκουδίου.
 Παραπομπές
 Πηγές
 Όμηρος, Ιλιάδα
 Arnold, Charles. Die Inseln des Mittelmeers. (German.)
 Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World.
 Smith, William, ed. (1854–1857). Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray
 Επτάνησα
 Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
 Νομός Κεφαλληνίας