type: other

text:
ECLI:NL:GHAMS:2011:BV3784 LJN BV3784, Gerechtshof Amsterdam, 08/00623, 15-12-2011, Belastingrecht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:GHAMS:2011:BV3784
 LJN BV3784, Gerechtshof Amsterdam, 08/00623
 V-N Vandaag 2012/473
 Eerste aanleg: ECLI:NL:RBHAA:2008:BD1275, Bekrachtiging/bevestiging
 ECLI:NL:GHAMS:2011:BV3784
 Kenmerk P08/00623
 tegen de uitspraak in de zaak met kenmerk AWB 07/5637 van de rechtbank Haarlem (hierna: de rechtbank) in het geding tussen
 1.1. Belanghebbende is bij beschikking met dagtekening 31 maart 2006 door de ontvanger op de voet van artikel 34 van de Invorderingswet 1990 als inlener aansprakelijk gesteld voor een deel van de onbetaald gebleven loonbelastingschulden van Uitzendbureau [A BV], voor zover betrekking hebbend op door belanghebbende van [A BV] ingeleend personeel, tot een bedrag van in totaal € 8.034, en voor de invorderingsrente die wordt belopen in het geval dat belanghebbende het desbetreffende bedrag niet tijdig betaalt.
 1.2. Na daartegen gemaakt bezwaar heeft de ontvanger bij uitspraak, gedagtekend 30 juli 2007, de aansprakelijkstelling verminderd tot € 7.938,41.
 1.3. Bij uitspraak van 17 april 2008 heeft de rechtbank het door belanghebbende ingestelde beroep gegrond verklaard, de bestreden uitspraak op bezwaar vernietigd, bepaald dat de rechtsgevolgen van dat besluit in stand blijven en de ontvanger veroordeeld in de proceskosten van belanghebbende in bezwaar en in beroep ten bedrage van € 805.
 “2.1. In 2004 en 2005 heeft de Belastingdienst een onderzoek ingesteld bij Uitzendbureau [A BV] naar de aanvaardbaarheid van de aangiften loonheffing over de periode 12 augustus 2002 tot en met 19 februari 2004.
 Het boekenonderzoek heeft tot gevolg gehad dat loonbelasting en premies volksverzekeringen zijn nageheven. De verschuldigde loonbelasting is deels berekend met toepassing van het anoniementarief.
 2.2. In het rapport inzake een door verweerder ingesteld boekenonderzoek bij [A BV], met datum rapport 25 mei 2005 is op pagina 5 vermeld: “Naar aanleiding van het onderzoek hebben wij geconstateerd dat aan de verplichtingen ingevolge artikel 29, lid 1 Wet LB 1964 ten aanzien van diverse werknemers niet is voldaan. Het gevolg hiervan is dat op het loon van de desbetreffende werknemer(s) het anoniementarief is toegepast”. De personele gegevens zijn opgenomen in bijlage 2 van het rapport.
 2.3. Op 19 februari 2004 is [A BV] failliet verklaard. Op 6 juli 2006 is het faillissement opgeheven wegens gebrek aan baten. [A BV] is blijvend in gebreke met het betalen van de aanslag loonbelasting/premies volkverzekeringen met dagtekening 26 mei 2005 voor het tijdvak 12 augustus 2002 tot en met 19 februari 2004, aanslagnummer [...4]. De hoogte van de aanslag is € 354.535.
 2.4. [A BV] heeft werknemers ter beschikking gesteld aan eiseres. De bedrijfsomschrijving van eiseres in het Handelsregister luidt: “glazenwassers en schoonmaakbedrijf”. Uit het door verweerder bij eiseres ingestelde onderzoek blijkt dat [A BV] aan eiseres in 2002 en 2003 de volgende totaalbedragen heeft gefactureerd:
 - het jaar 2002: € 40.027,03
 - het jaar 2003: € 4.998,19.
 2.5. [A BV] had een G-rekening en de bedragen die eiseres op deze rekening heeft overgeboekt zijn, voor zover zij verweerder toekomen, in mindering gebracht op het bedrag waarvoor eiseres aansprakelijk is gesteld.
 2.6. Op de facturen die [A BV] aan eiseres gestuurd heeft zijn onder meer namen en sofinummers van de aan eiseres ter beschikking gestelde werknemers vermeld. Ook zijn de data waarop de deze werknemers hebben gewerkt en het aantal gewerkte uren op de facturen vermeld.
 2.7. Tot de gedingstukken behoort een aantal kopieën van uitzendovereenkomsten tussen [A BV] en haar werknemers. De namen van tenminste twee werknemers zijn vermeld op facturen van [A BV] aan eiseres. In deze uitzendovereenkomsten is onder meer het volgende opgenomen:
 ‘Artikel 1:
 De werknemer zal met ingang van (datum in 2002 of 2003) werkzaamheden verrichten voor een derde (opdrachtgever). De werknemer werkt onder (dagelijkse) leiding en toezicht van de opdrachtgever.
 De uitzendkracht ontvangt bij aanvang van het dienstverband een nettosalaris van € .. netto per uur(maand).’
 2.8. De door eiseres van [A BV] ingehuurde werknemers werden ingezet voor de uitvoering van schoonmaak- en opruimwerkzaamheden in de bouw.
 2.9. Tot de gedingstukken behoort een kopie van een brief met datum 28 januari 2003 van eiseres aan [A BV]. In deze brief is vermeld:
 “Regelmatig worden wij geconfronteerd met het feit dat ingeleende uitzendkrachten zonder aanwijsbare redenen weggehaald worden op een project van ons. Er komt dan weer een andere kracht.
 Bij deze delen wij u mede, dat wij deze handelwijze om de volgende redenen niet langer kunnen tolereren.
 (...) Het steeds wisselen van mensen kost veel tijd aan instrueren en begeleiden door een van onze objectleidsters. (...)”
 2.10. In het rapport van een onderzoek van verweerder bij eiseres, met datum 30 januari 2006, is door [Y], directeur van eiseres tijdens een hoorgesprek onder meer verklaard:
 ‘A20 Wanneer en met wie van [A v.o.f.]of [A BV] had u het eerst contact?
 “[R] (..)”
 A21. Welke afspraken zijn er vooraf overeengekomen en zijn deze schriftelijk vastgelegd? Zo ja, heeft u daar afschriften van?
 “Zie de kopieën van de ontvangen contracten.”
 D5. Wie bepaalde wanneer, wat en hoe het werk gedaan moest worden?
 “De uitvoerder van de opdrachtgever of de objectleidster bij een schoonmaakklus.”
 D6. Wie stelde aan het ingeleende personeel gereedschap ter beschikking?
 “Als we het over schoonmaken hebben dan is dat [X BV]”
 D8. Bij wie moest het ingeleende personeel zich melden bij aanvang van het werk en wat was zijn functie?
 D9. Waaruit bestond het toezicht op of de leiding over het ingeleende personeel?
 “Of men voldeed aan de aan het werk gestelde eisen.”
 D10. Wie heeft het toezicht op of de leiding over de door het ingeleende personeel verrichte werkzaamheden en wat was zijn functie?
 “Zie mijn antwoord op vraag D8.”
 D12. Wie controleerde de voortgang en kwaliteit van het werk?
 2.11. Aan eiseres is een brief met dagtekening 3 november 1998 gestuurd door Cadans met daarbij gevoegd een folder met de titel ‘Keten- en inleenaansprakelijkheid’ en een folder met de titel ‘Aansprakelijkheid voor belastingen en premies bij onderaanneming’. In de folder ‘Keten- en inleenaansprakelijkheid’ staat onder het kopje ‘Administratieve verplichtingen’ het volgende vermeld: ‘De inlener moet een administratie voeren waaruit blijkt:
 - Welke arbeidskrachten voor hem hebben gewerkt (namen, sofinrs)
 - Op welke tijdstippen het werk is uitgevoerd (uren, dagen).
 2.2.1. In het voornoemde rapport van 25 mei 2005 (zie 2.2 van de uitspraak van de rechtbank) is tevens het volgende vermeld:
 “2 Administratie
 De voor controle door ons aangetroffen (loon)boekhoudkundige bescheiden, zijn verre van volledig. De door [A BV] gevoerde administratie is slordig, chaotisch en gebrekkig. Zo ontbreken over de jaren 2003 en 2004 jaarstukken met bijlagen, grootboek, de kolommenbalansen met de voorafgaande journaalposten (...). Tevens zijn onvolledig aangeleverd: loonstaten van personeel, loonbelastingverklaringen, afschriften van de wettelijk voorgeschreven identiteitsbewijzen personeel. (...)”
 2.2.2. De controleurs hebben blijkens het rapport geconstateerd dat ten aanzien van diverse werknemers niet is voldaan aan de verplichting om personele gegevens (n.a.w-gegevens, geboortedatum, sofi-nummer, kopie loonbelastingverklaring) te bewaren, dat geen of niet volledig ingevulde loonbelastingverklaringen in de loonadministratie zijn aangetroffen en dat evenmin kopieën van identiteitsbewijzen aanwezig waren. Het gevolg hiervan is, aldus de controleurs, dat op het loon van de desbetreffende werknemers het anoniementarief van toepassing is.
 2.2.3. Voorts wordt in het rapport op pagina 6 vermeld:
 “Naar aanleiding van het onderzoek is gebleken dat [A BV] de nettoloonafspraak hanteert.
 Bij die werknemers waar het netto uitbetaald loon niet van bekend was, is een gemiddelde per uur gehanteerd van het wel bekende netto uitbetaalde loon. Deze gemiddelde nettolonen per uur zijn voor de jaren 2002, 2003 en 2004 respectievelijk: € 5,43, € 6,82 en € 6,77.”
 2.2.4. Ter zake van de berekening van de naheffingsaanslag loonbelasting wordt in het rapport (blz. 7) vermeld dat de correcties ingevolge de toepassing van het anoniementarief voor de jaren 2002, 2003 en 2004 in bijlage 3 van het rapport zijn gespecificeerd en respectievelijk € 33.541, € 272.748 en € 19.453 bedragen. De correcties inzake de afdrachtvermindering lage lonen bedragen € 1.461 (2002) en € 8.507 (2003).
 2.2.5. Door de Belastingdienst is in het kader van de inlenersaansprakelijkheid tevens een onderzoek uitgevoerd bij belanghebbende, waarvan op 30 januari 2006 een rapport is opgesteld.
 (a) Daarin is onder meer vermeld dat de Belastingdienst Alkmaar in 2004 een “onderzoek bestuurdersaansprakelijkheid ex artikel 36 Invorderingswet 1990” heeft ingesteld. Naar aanleiding van dit onderzoek is [S BV], de enig aandeelhouder en bestuurder van [A BV], niet aansprakelijk gesteld omdat deze geen voor verhaal vatbaar vermogen had. Voorts is vermeld dat in 2005 een vermogensonderzoek door de Belastingdienst is ingesteld in samenwerking met de [Bank], waaruit onder meer is gebleken dat “er geen verhaalsmogelijkheden bekend zijn op [S BV]” en “er eveneens geen verhaalsmogelijkheden zijn op de bestuurder van [S BV] (...) [Hof: [L]]”.
 (b) In het rapport is voorts vermeld dat de openstaande schuld loonheffing van [A BV] aan enkelvoudige loonheffing bedraagt:
 “Middel Aanslagnummer Dagtekening Bedrag aanslag Bedrag open
 Loonheffing [...1] 25-02-2004 € 8.034,00 € 8.013,61
 Loonheffing [...2] 25-03-2004 € 70.593,00 € 70.593,00
 Loonheffing [...3] 26-04-2004 € 103.650,00 € 103.650,00
 Loonheffing [...4] 26-05-2005 € 354.535,00 € 354.535,00
 Totaal: € 536.812,00 € 536.791,61”
 (c) In het rapport is geconcludeerd dat belanghebbende in 2002 en 2003 fungeerde als inlener van werknemers die in loondienst waren bij [A BV].
 (d) Uit het proces-verbaal van verhoor op 22 juli 2005 door ambtenaren van de Belastingdienst Holland-Noord/Kantoor Alkmaar, van [Y], directeur van belanghebbende, hebben de controleurs geconcludeerd dat het personeel van [A BV] onder leiding of toezicht van belanghebbende werkzaamheden heeft verricht, zoals schoonmaken, glazenwassen en het verzorgen van catering in bouwketen. Er is in de jaren 2002 en 2003 voor alle werkzaamheden gefactureerd tegen een van tevoren bepaald uurtarief, aldus - nog steeds - de controleurs.
 (e) De controleurs vermelden voorts dat [A BV] houder is van een G-rekening en dat is geconstateerd dat belanghebbende, anders dan [Y] had verklaard, bedragen (gedeelten van de betalingen op facturen van [A BV]) op die G-rekening heeft gestort en niet rechtstreeks bij de Belastingdienst.
 (f) Zij hebben vervolgens de verschuldigde loonheffing met toepassing van het anoniementarief wegens het ontbreken van de wettelijk voorgeschreven gegevens/ documenten met betrekking tot de ingeleende werknemers in de administratie van [A BV], betreffende de door belanghebbende ingeleende werknemers berekend op € 14.782,71 (2002) en € 2.348,81 (2003) en op basis hiervan de aansprakelijkheid van belanghebbende, na aftrek van de afdracht c.q. betaling via de G-rekening en vrijwaring, berekend op respectievelijk € 6.741,30 (2002) en € 1.293,67 (2003) ofwel tezamen € 8.034.
 (g) In het rapport is tot slot vermeld dat een matiging van de aansprakelijkstelling “slechts op zijn plaats” is indien belanghebbende op deugdelijke wijze de identiteit van de werknemers kan aantonen en tevens gegevens overlegt aan de hand waarvan het loon ter zake van de werkzaamheden kan worden geïndividualiseerd. Belanghebbende kan dit, aldus het rapport, doen door overlegging van een door haarzelf bijgehouden administratie waarin zijn opgenomen naam, adres, woonplaats, geboortedatum en sofinummer van de betrokken werknemers, alsmede een specificatie van de door hen gewerkte uren. Een dergelijke matiging van de aansprakelijkstelling heeft in casu niet plaatsgevonden omdat, aldus de controleurs in het rapport, belanghebbende “een administratie als zodanig niet kan overleggen”.
 2.2.6. In de beschikking aansprakelijkstelling van belanghebbende van 31 maart 2006 is onder meer vermeld:
 “[Belanghebbende] heeft in de jaren 2002 t/m 2003 personeel ingeleend van [A BV], terwijl de dienstbetrekking van dat personeel tot [A BV] gehandhaafd bleef. [A BV] heeft de in het bijgevoegde rapport van onderzoek opgenomen aanslag(en) niet (volledig) betaald. In deze schuld is mede begrepen de loonbelasting/premie volksverzekeringen terzake van het door [belanghebbende] ingeleende personeel van [A BV]. (...)
 Ik stel [belanghebbende] hierbij aansprakelijk voor een bedrag van € 8.034,00. In het bijgevoegde rapport van onderzoek en bijlage 2 vindt u een specificatie van dit bedrag.”
 2.2.7. De bijlage waarnaar in de beschikking wordt verwezen is aan het in 2.2.5 bedoelde rapport gehecht. Het omvat zes pagina’s van (kennelijk spreadsheet) staten waarin zijn opgesomd:
 - nummers en data van facturen,
 - met daarachter steeds opgenomen: aantal dagen, uren, loon per uur en loondeel, loonheffing, prijs per uur, BTW, totalen, (kennelijk: storting op) G-rekening,
 - en (deels) daarbij opgenomen: namen en sofi-nummers van werknemers.
 Blijkens de op de staten vermelde factuurdata hebben de opgenomen facturen en uren betrekking op de periode 20 augustus 2002 tot en met 17 februari 2003 en bedraagt het totaal aan loonheffing over 2002 € 14.782,71 (2.102,25 uren) en over 2003 € 2.348,81 (262,50 uren). Het factuurtotaal voor 2002 bedraagt € 33.636 plus € 6.391,03 aan BTW (€ 40.027,03 in totaal) en voor 2003 € 4.200 plus € 798,19 aan BTW (in totaal € 4.998,19).
 2.2.8. In een brief van 26 juni 2007, waarin hij een eerste reactie formuleert op het bezwaarschrift van belanghebbende tegen de aansprakelijkstelling, schrijft de ontvanger onder meer het volgende:
 “Ad.2 De naheffingsaanslagen loonbelasting die op naam van [A BV] zijn opgelegd, zijn tot een onjuist bedrag vastgesteld. Als gevolg daarvan is [X BV] voor een te hoog bedrag aansprakelijk gesteld.
 De loonbelastingschuld die [A BV] onbetaald heeft gelaten staat vermeld in hoofdstuk 5.1 van het rapport [d]at is gevoegd bij de aansprakelijkheidsbeschikking. De belastingschuld heeft betrekking op de tijdvakken december 2003, januari en februari 2004, en de naheffingsaanslag die betrekking heeft op de jaren 2002-2004.
 [X BV] is aansprakelijk gesteld voor de loonbelastingschuld van [A BV] over de periode 2002 en 2003. De aanslag die betrekking heeft op het tijdvak december 2003 is opgelegd conform de aangifte die [A BV] heeft ingediend. Aan het opleggen van de aanslag loonbelasting over de periode 2002-2004 is een boekenonderzoek vooraf gegaan. Een afschrift van het rapport heb ik bijgevoegd. Bijlage 2
 Het rapport is geanonimiseerd. Van de personeelsadministratie zoals die bij [A BV] is aangetroffen is een inventarisatie gemaakt. Een afschrift hiervan is bijgevoegd. Bijlage 3 Ook dit overzicht is geanonimiseerd. Alleen de namen en de voorletters van de werknemers zijn blijven staan.
 Uit het rapport blijkt dat de inspecteur bij het vaststellen van de loonbelastingschuld bij het merendeel van de werknemers het anoniementarief heeft toegepast. Naheffing door middel van eindheffing vindt plaats tegen het gebruteerde tabeltarief. Daaronder valt ook het zgn. anoniementarief. (...)
 Ik ben van mening dat ook de naheffingsaanslag loonbelasting/premie volksverzekeringen 2002-2003 ten name van [A BV] tot een juist bedrag is opgelegd. [A BV] dan wel de curator heeft geen bezwaar aangetekend tegen de opgelegde aanslagen.”
 2.2.9. In het verweerschrift in eerste aanleg is onder 2.4 te lezen:
 “De volgende aanslag van [A BV] is - voor zover voor het onderhavige geschil van belang - niet betaald:
 - Loonbelasting/Premies Volksverzekeringen
 Tijdvak 12 augustus 2002 tot en met 19 februari 2004
 Aanslagnummer [...4] Bedrag van de aanslag € 354.535.
 Dagtekening van de aanslag 26 mei 2005”
 3.1. Evenals bij de rechtbank is in hoger beroep in geschil of belanghebbende terecht en tot het juiste bedrag aansprakelijk is gesteld voor de door [A BV] onbetaald gebleven loonbelastingschulden.
 i. Belanghebbende kan niet als inlener worden aangemerkt; er is sprake van aanneming van werk.
 ii. De beschikking aansprakelijkstelling moet vernietigd worden omdat zij onvoldoende bepaalbaar is.
 iii. Er is geen sprake (meer) van openstaande belastingschulden van [A BV] en die vennootschap kan dan ook niet (meer) in gebreke zijn.
 iv. De ontvanger heeft beginselen van behoorlijk bestuur geschonden door niet (eerst) de bestuurder(s) van [A BV] aansprakelijk te stellen en door de belastingschuld van [A BV] onnodig hoog te laten oplopen.
 v. De beschikking aansprakelijkstelling moet worden verminderd omdat belanghebbende een correcte schaduwloonadministratie heeft gevoerd althans erop mocht vertrouwen dat de Belastingdienst ook vond dat daarvan sprake was.
 vi. Het bedrag van de aansprakelijkstelling voor het jaar 2002 is te hoog vastgesteld omdat de belastingschuld van [A BV] ziet op de periode vanaf 12 augustus 2002.
 4.1.1. Met betrekking tot de vraag of belanghebbende kan worden aangemerkt als inlener als bedoeld in artikel 34 van de Invorderingswet 1990 , heeft de rechtbank in 4.3 van haar uitspraak als volgt overwogen:
 “4.3. In artikel 34 van de Invorderingswet is, voor zover van belang, het volgende bepaald: “Ingeval een werknemer met instandhouding van de dienstbetrekking tot zijn inhoudingsplichtige, de uitlener, door deze ter beschikking is gesteld aan een derde, de inlener, om onder diens toezicht of leiding werkzaam te zijn, is de inlener hoofdelijk aansprakelijk voor de loonbelasting welke de uitlener verschuldigd is in verband met het verrichten van die werkzaamheden door die werknemer alsmede voor de omzetbelasting welke de uitlener, dan wel - in geval doorlening plaatsvindt - de in het tweede lid bedoelde doorlener verschuldigd is in verband met dat ter beschikking stellen. In afwijking in zoverre van artikel 32, tweede lid, is de inlener niet aansprakelijk voor de in verband met de heffing van loonbelasting of van omzetbelasting opgelegde bestuurlijke boete.”
 4.1.2. In de eerste plaats stelt het Hof vast dat in casu is voldaan aan de voorwaarde dat arbeid wordt verricht door werknemers die in dienstbetrekking staan tot een ander dan degene ten behoeve van wie deze arbeid feitelijk wordt verricht. Tussen partijen is immers niet in geschil (en het Hof is het tegendeel niet gebleken) dat de door belanghebbende bij [A BV] betrokken arbeidskrachten moeten worden aangemerkt als werknemers van [A BV].
 4.1.3. Voorts dient te worden vastgesteld of sprake is van het door een werkgever ter beschikking stellen van werknemers aan een derde in de zin van het genoemde artikel. Dat is het geval indien de bedoelde werknemers de werkzaamheden rechtstreeks in opdracht van de derde (in casu: belanghebbende) verrichten.
 Van een ter beschikking stellen van werknemers aan een derde in de zin van het genoemde artikel 34 is geen sprake indien de door de werknemers uit te voeren werkzaamheden worden verricht ter uitvoering van een tussen de werkgever (in casu: [A BV]) en de derde (in casu: belanghebbende) gesloten overeenkomst van aanneming van werk dan wel een overeenkomst tot het verrichten van enkele diensten. Volgens belanghebbende was sprake van aanneming van werk; zij heeft in dit verband verwezen naar het arrest HR 20 juni 2008, nr. 43.160, BNB 2008/304.
 Het Hof verwerpt deze - in hoger beroep voor het eerst opgebrachte - stelling van belanghebbende. Vaststaat dat (zie 2.1, sub 2.6 en 2.7 van de uitspraak van de rechtbank, en 2.2.3) [A BV] met belanghebbende, en belanghebbende met haar opdrachtgevers, steeds prijsafspraken heeft gemaakt op basis van door de werknemers van [A BV] gewerkte uren, dat de werknemers werkten op de werkplekken van de opdrachtgevers en dat zij niet beschikten over eigen materieel en gereedschappen. Deze feiten en omstandigheden zijn bij inlening in het algemeen gebruikelijk; bij aanneming van werk daarentegen wordt in het algemeen een aanneemsom in één (vast) bedrag afgesproken, voor een bepaald, afgebakend project, wordt het werk uitgevoerd met behulp van eigen materieel en gereedschappen en ligt het projectrisico bij de aannemer. Zonder nadere (concrete) toelichting en onderbouwing - welke achterwege zijn gebleven - acht het Hof niet aannemelijk geworden dat belanghebbende kan worden beschouwd als een aannemer in de zin van artikel 35, lid 2, letter a, van de Invorderingswet 1990 . Belanghebbende heeft daaromtrent ook geen bewijs aangeboden.
 Dit een en ander geldt evenzeer voor zover belanghebbende, met de verwijzing naar het hiervoor genoemde arrest, heeft bedoeld te stellen dat zij een zogeheten eigenbouwer is als bedoeld in artikel 35, lid 3, aanhef en letter b, van de Invorderingswet 1990 .
 Bij deze stand van zaken kan naar ’s Hofs oordeel niet worden gezegd dat in de verhouding [A BV]/belanghebbende sprake was van aanneming van werk en niet van inlening.
 4.1.4. Belanghebbende heeft in hoger beroep net zoals voor de rechtbank (zie rechtsoverweging 4.4 in dier uitspraak) gesteld dat zij hoe dan ook niet als inlener kan worden aangemerkt omdat zij niet bepaalde hoe de werkzaamheden voor de opdrachtgever moesten worden verricht; zij heeft daarop naar eigen zeggen geen toezicht gehouden of daaraan leiding gegeven. Dat deed de uitvoerder van de opdrachtgever van belanghebbende en die opdrachtgever verstrekte ook het gereedschap. Belanghebbende kon de werknemers ook niet bijsturen. Die werknemers waren verantwoording verschuldigd aan [A BV]. Klachten over hun werk werden behandeld door [A BV] en [A BV] bepaalde vervolgens of de betreffende werknemers wel of niet werden ingezet bij een volgende opdracht, aldus - nog steeds - belanghebbende.
 Subsidiair op dit punt heeft belanghebbende gesteld dat zij wel voor de schoonmaakwerkzaamheden (waarop 90% van de gefactureerde uren betrekking heeft) maar niet voor de bouw(opruim)werkzaamheden als inlener kan worden aangemerkt.
 4.1.5. Voor zover belanghebbende heeft bedoeld te stellen dat [A BV] toezicht hield of leiding gaf aan de werkzaamheden van haar door belanghebbende tewerkgestelde werknemers, wordt haar stelling verworpen nu geen feiten en omstandigheden aannemelijk zijn geworden waaruit zou kunnen worden afgeleid dat [A BV] in de (rechts)verhouding tussen belanghebbende en haar opdrachtgevers de door belanghebbende gestelde rol zou hebben vervuld.
 4.1.6. De rechtbank heeft ter zake van het toezicht op en de leiding over de werkzaamheden in 4.5 van haar uitspraak overwogen:
 “4.5. Deze stelling kan eiseres niet baten. Uit het hiervoor onder 2.7, 2.9 en 2.10 aangehaalde citaten uit de fiscale onderzoeken, waaraan de rechtbank geen reden heeft te twijfelen aan de juistheid hiervan, blijkt dat eiseres de ingeleende werknemers inzette voor schoonmaak- en opruimwerkzaamheden in de bouw. In de uitzendovereenkomsten die [A BV] aanging met werknemers, die ook voor eiseres werkzaamheden hebben verricht, werd vermeld dat deze werknemers werkzaamheden verrichtte[n] onder leiding en toezicht van de opdrachtgever. Verder blijkt uit deze feiten dat de verantwoordelijke projectleiders bij eiseres de ingeleende werknemers instrueerden, begeleidden, opdrachten gaven en toezicht uitoefenden. De stelling dat eiseres niet bepaalde hoe de werkzaamheden moesten worden verricht, komt niet overeen met deze feiten en verklaringen. Wie uiteindelijk besliste of werknemers opnieuw werden ingezet bij een volgende klus is niet relevant bij de beoordeling van de vraag of sprake is van inlening als bedoeld in artikel 34 van de Invorderingswet. ”
 Het Hof neemt ook deze overweging van de rechtbank over en voegt daaraan toe dat uit de bedoelde citaten van het proces-verbaal van de FIOD (zie 2.10 van de uitspraak van de rechtbank) evenzeer kan worden afgeleid dat niet belanghebbende, maar haar diverse opdrachtgevers toezicht hielden op de opgedragen werkzaamheden en deze controleerden, zoals belanghebbende een en andermaal heeft gesteld.
 4.1.7. Het Hof acht in dit verband aannemelijk dat de door de werknemers van [A BV] verrichte werkzaamheden van een zo eenvoudige aard waren dat het in het algemeen ook niet nodig was frequent aanwijzingen te geven dan wel toezicht uit te oefenen. Van belang is voorts dat die zelfde werkzaamheden tevens door eigen personeel van belanghebbende werden verricht.
 Ter zitting van 3 november 2010 is namens belanghebbende ter zake daarvan onder meer verklaard:
 Aldus was, volgens belanghebbende, [A BV] weliswaar de uitlener maar zijzelf niet de inlener; dat was de opdrachtgever ten behoeve van wie de werkzaamheden werden verricht.
 4.1.8. Met de ontvanger komt het Hof tot de conclusie dat deze redenering van belanghebbende niet opgaat. Ook al zou niet belanghebbende maar - telkens - haar opdrachtgever toezicht op de werkzaamheden hebben gehouden of deze hebben gecontroleerd, dan nog leidt dat niet ertoe dat belanghebbende jegens [A BV] niet als inlener heeft te gelden en dienovereenkomstig aansprakelijk kan worden gehouden. In artikel 34, lid 2, aanhef en onder a, van de Invorderingswet 1990 is immers bepaald dat onder inlener mede wordt verstaan de doorlener, zijnde degene aan wie een werknemer ter beschikking is gesteld en die deze werknemer vervolgens ter beschikking stelt aan een derde om onder diens toezicht of leiding werkzaam te zijn. Naar de eigen stellingen van belanghebbende zou zij aldus als doorlener moeten worden aangemerkt.
 4.1.9. Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen acht het Hof aannemelijk dat [A BV] gedurende het tijdvak vanaf 12 augustus 2002 tot en met 17 februari 2003 werknemers van haar, met instandhouding van de dienstbetrekking, aan belanghebbende ter beschikking heeft gesteld om (a) onder toezicht of leiding van belanghebbende werkzaamheden te verrichten, en/of om (b) vervolgens door belanghebbende aan haar onderscheiden opdrachtgevers ter beschikking te worden gesteld om onder toezicht of leiding van die onderscheiden opdrachtgevers werkzaamheden te verrichten, zodat (in elk geval) belanghebbende moet worden gekwalificeerd als inlener in de zin van artikel 34, lid 1, van de Invorderingswet 1990 .
 4.2.1. Belanghebbende heeft, zie 3.2 sub ii, gesteld dat haar niet duidelijk was (en is) voor welke loonbelastingschulden van [A BV] zij aansprakelijk is gesteld.
 4.2.2. Het Hof stelt vast dat de beschikking aansprakelijkstelling niet de naheffingsaanslag(en) vermeldt voor de betaling waarvan belanghebbende aansprakelijk is gesteld en dat dit op zichzelf ook niet blijkt uit het als bijlage bij die beschikking gevoegde rapport betreffende de aansprakelijkheid van belanghebbende.
 In dit rapport is het bedrag waarvoor belanghebbende aansprakelijk is gesteld, gespecificeerd als betrekking hebbend op 2002 (€ 6.741,30) en op 2003 (€ 1.293,67), in totaal € 8.034.
 Deze bedragen zijn afgeleid uit de door [A BV] aan belanghebbende gefactureerde bedragen voor die jaren; blijkens een bijlage bij het rapport betreft dit de periode 20 augustus 2002 tot en met 17 februari 2003, althans de facturen zijn in die periode gedateerd.
 In hetzelfde rapport wordt voorts een viertal aan [A BV] opgelegde naheffingsaanslagen genoemd, gedagtekend in 2004 en 2005, met een totaal bedrag van € 536.812 en een openstaand bedrag van € 536.791,61. Op welke tijdvakken die onderscheiden naheffingsaanslagen zien, is niet uit het rapport op te maken. Het bedrag van de daarin als eerste genoemde aanslag (nummer [...1]) bedraagt € 8.034.
 Eerst uit het verweerschrift in eerste aanleg blijkt dat het volgens de ontvanger gaat om de als vierde genoemde naheffingsaanslag (nummer [...4]), ten bedrage van € 354.535 (inclusief € 18.825 heffingsrente).
 4.2.3. Belanghebbende betoogt naar aanleiding van de voorgaande feiten en omstandigheden in haar pleitnotitie voor de zitting van 3 november 2010 dat het inleentijdvak 2002-2003 niet valt te rijmen met het heffingstijdvak van de naheffingsaanslag voor welk belanghebbende aansprakelijk is gesteld; dat ving eerst aan op 12 augustus 2002. Bovendien is volgens haar de verhouding tussen de vier in het hiervoor bedoelde rapport vermelde naheffingsaanslagen niet duidelijk nu zij alle betrekking hebben op de jaren 2003 en 2004, althans zo stelt belanghebbende. De aanslag nummer [...4] omvat, aldus belanghebbende, mede de periode waarop de overige aanslagen zien. Omdat, zo vervolgt zij, de naheffingsaanslagen en de specificaties met betrekking tot de totstandkoming van de bij die aanslagen nageheven bedragen niet zijn overgelegd, is niet na te gaan in hoeverre die naheffingsaanslagen juist zijn en is belanghebbende niet in staat de hoogte van de aansprakelijkstelling deugdelijk te bestrijden. Derhalve moet de onderhavige beschikking volgens belanghebbende worden vernietigd.
 4.2.4. In zijn in 1.6 genoemde brief van 28 januari 2011 heeft de ontvanger als volgt op deze stellingen van belanghebbende gereageerd.
 Uit de specificatie bij de aansprakelijkstelling (het Hof begrijpt: de spreadsheets van de bijlage bij het controlerapport van 30 januari 2006) blijkt dat belanghebbende aansprakelijk is gesteld voor loonbelasting verschuldigd over het loon dat betrekking heeft op de perioden die zijn gefactureerd tussen 20 augustus 2002 en 17 februari 2003. Nu [A BV] per week factureerde, moge duidelijk zijn, aldus de ontvanger, dat de naheffingsaanslag voor de betaling waarvan belanghebbende deels aansprakelijk is gesteld, alle loonbelasting bevat die verschuldigd is ter zake van de werkzaamheden die ten behoeve van belanghebbende zijn verricht. Voor de onderhavige procedure is niet van belang of de aanslagen juist zijn; het gaat alleen om de juistheid van het gedeelte waarvoor belanghebbende aansprakelijk is gesteld. Dat is goed na te gaan uit de hiervoor bedoelde bijlage, aldus - nog steeds - de ontvanger.
 4.2.5. Het Hof overweegt als volgt.
 Belanghebbende heeft terecht tot uitgangspunt genomen dat zij ingevolge artikel 34 van de Invorderingswet 1990 slechts aansprakelijk kan worden gesteld voor belastingschulden van [A BV] die verband houden met door personeel van [A BV] voor haar verrichte werkzaamheden. Blijkens de als bijlage bij het rapport betreffende de aansprakelijkheid van belanghebbende gevoegde staten heeft [A BV] in elk geval vanaf 20 augustus 2002 aan belanghebbende gefactureerd.
 Uit de hiervoor weergegeven verklaring van de ontvanger (welke het Hof op het onderhavige punt voor juist houdt nu belanghebbende dit ook niet heeft betwist) maakt het Hof op dat de factuur van [A BV] met datum 20 augustus 2002 betrekking had op de voorgaande week die aanving op 12 augustus 2002, zijnde - naar tussen partijen niet in geschil is - de aanvang van het naheffingstijdvak van de aanslag nummer [...4] voor de betaling waarvan belanghebbende aansprakelijk is gesteld.
 4.2.6. Naar het oordeel van het Hof kan niet worden gezegd dat de aansprakelijkstelling onvoldoende bepaalbaar dan wel toegelicht is, gelet op de omstandigheid dat in de beschikking aansprakelijkstelling het bedrag waarvoor belanghebbende aansprakelijk wordt gesteld, is gespecificeerd (€ 8.034) en voor een nadere toelichting op de berekening van dit bedrag wordt verwezen naar het bij de beschikking gevoegde, hiervoor bedoelde rapport van 30 januari 2006, alsmede de in 4.2.4 reeds vermelde specificatie (de spreadsheets vermeld in 2.2.7).
 De bezwaren van belanghebbende dat op bladzijde 3 van het rapport vier naheffingsaanslagen worden vermeld die volgens belanghebbende alle betrekking hebben op de jaren 2003 en 2004 en dat de naheffingsaanslag nummer [...4] mede de periode omvat waarop de andere aanslagen zien, zodat het volgens belanghebbende onvoldoende duidelijk is voor welke naheffingsaanslag(en) zij aansprakelijk is gesteld, worden verworpen. Daarbij weegt het Hof mee dat de ontvanger naar aanleiding van het bezwaarschrift in zijn schriftelijke reactie van 26 juni 2007, zoals weergegeven onder 2.2.8, nader heeft gespecificeerd dat de vier in het rapport vermelde naheffingsaanslagen betrekking hebben op de tijdvakken december 2003, januari 2004, februari 2004, respectievelijk het tijdvak 2002 tot en met 2004. Nu voorts reeds in het bij de beschikking aansprakelijkstelling gevoegde rapport van onderzoek (blz. 10), gelezen in samenhang met de bij dit rapport gevoegde spreadsheets, is gespecificeerd dat belanghebbende aansprakelijk is gesteld voor belastingschulden van [A BV] die verband houden met door personeel van [A BV] verrichte werkzaamheden in de periode van 12 augustus 2002 tot en met 17 februari 2003 (waarbij bovendien in deze spreadsheets per factuur is gespecificeerd om welke belastingbedragen het gaat), is aannemelijk en ook voldoende duidelijk dat belanghebbende uitsluitend aansprakelijk is gesteld voor de belastingschuld voortvloeiend uit de naheffingsaanslag nummer [...4] voor het tijdvak 12 augustus 2002 tot en met 17 februari 2003, en wel voor dat deel van de belastingschuld dat betrekking heeft op de in de spreadsheets gespecificeerde werkzaamheden. Nu in de genoemde spreadsheets bovendien per relevante, door [A BV] aan belanghebbende uitgebrachte factuur onder meer is verbijzonderd (voor zover mogelijk ook met vermelding van de naam van de desbetreffende werknemer) welke loonbedragen het betreft (uitgesplitst in uurloon en totale loonbedragen), alsmede - per factuur en per werknemer - welke stortingen door belanghebbende op de G-rekening van [A BV] hierop in mindering zijn gebracht, kan niet worden gezegd dat belanghebbende uit deze specificaties niet kon opmaken voor welk deel van de belastingschuld ter zake van de naheffingsaanslag nummer [...4] zij aansprakelijk is gesteld of dat belanghebbende niet in staat zou zijn op basis van deze gegevens de hoogte van de aansprakelijkstelling deugdelijk te bestrijden.
 De omstandigheid dat de overige drie in het rapport van 30 januari 2006 vermelde naheffingsaanslagen gedeeltelijk betrekking hebben op hetzelfde tijdvak als de naheffingsaanslag nummer [...4] is voor belanghebbende niet relevant, aangezien niet voor misverstand vatbaar is, zoals hiervoor overwogen, dat belanghebbende niet aansprakelijk is gesteld voor belastingschulden voor de tijdvakken december 2003, januari 2004 en februari 2004 waarop deze drie andere naheffingsaanslagen betrekking hebben.
 4.2.7. Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen is het Hof van oordeel dat de ontvanger heeft voldaan aan zijn last te bewijzen welk verband er bestaat tussen de belastingschuld van [A BV] waarvoor belanghebbende door hem aansprakelijk wordt gehouden, en de werkzaamheden die personeel van [A BV] voor belanghebbende heeft verricht.
 4.3.1. Belanghebbende heeft gesteld dat er geen sprake (meer) kan zijn van openstaande schulden van [A BV] omdat op 19 februari 2004 het faillissement van die vennootschap is uitgesproken en haar boedel ingevolge artikel 24 van de Faillissementswet niet aansprakelijk is voor de uit de naderhand, op 26 mei 2005, opgelegde naheffingsaanslag voortvloeiende verbintenissen. [A BV] had derhalve ten tijde van de aansprakelijkstelling van belanghebbende op 31 maart 2006 geen betalingsverplichting uit hoofde van deze aanslag en kon dus ook niet ter zake in gebreke zijn (in de zin van artikel 49 van de Invorderingswet 1990), aldus belanghebbende.
 4.3.2. Het Hof kan belanghebbende hierin niet volgen. Haar stelling dat na een faillissement geen (invorderbare) belastingschulden meer zouden kunnen ontstaan, vindt geen steun in het recht. Een belastingschuld vloeit rechtstreeks voort uit de wet en het vaststellen van een belastingaanslag ten name van een - al of niet failliete - rechtspersoon is dan ook in wezen niets anders dan het constateren dat op die rechtspersoon in het desbetreffende jaar een belastingschuld heeft gerust. Mitsdien ligt naar ’s Hofs oordeel in het systeem van de wet besloten dat aan een rechtspersoon in faillissement op de normale wijze belastingaanslagen kunnen worden opgelegd welke tot een betalingsverplichting leiden (gelijk reeds opgelegde belastingaanslagen niet vervallen indien de rechtspersoon in faillissement geraakt) en voorts, dat een dergelijke aanslag vervolgens, op grond van diens aansprakelijkheid als (gewezen) bestuurder, inlener of aannemer, van de (gewezen) bestuurder, inlener of aannemer kan worden ingevorderd. Een andere interpretatie zou afbreuk doen aan het doel van de wettelijke regeling inzake de aansprakelijkheid van de hier bedoelde (rechts)personen. Nu de aldus aansprakelijk gestelde (gewezen) bestuurder, inlener of aannemer voldoende rechtsmiddelen ter beschikking staan om (het bedrag van) de aansprakelijkstelling in bezwaar en beroep te betwisten, kan ook niet worden gezegd dat diens belangen onvoldoende worden gewaarborgd.
 4.3.3. De stelling van belanghebbende in dit verband, dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat [A BV] door het opheffen van haar faillissement blijvend in gebreke is met de betaling van haar belastingschuld, mist feitelijke grondslag. Ook overigens kan het Hof het standpunt van belanghebbende - dat dan kennelijk inhoudt dat geen sprake kan zijn van een in gebreke zijn omdat geen betalingsverplichting is ontstaan - niet volgen. Voor zover belanghebbende zich daarbij heeft beroepen op het arrest HR 18 december 2009, nr. 08/02641, BNB 2010/72, berust zulks op een onjuiste lezing van dat arrest. Anders dan belanghebbende kennelijk meent, is in dit arrest - juist - steun te vinden voor de hiervoor uiteengezette rechtsopvatting. Immers, de Hoge Raad oordeelde - onder meer - dat, teneinde de gewezen bestuurder op de voet van artikel 36 van de Invorderingswet aansprakelijk te kunnen stellen voor de desbetreffende belastingschuld, de (door de inspecteur vastgestelde) aanslag niet (eerst) overeenkomstig artikel 8, lid 1, van de Invorderingswet bekend behoefde te worden gemaakt aan de (failliete en vervolgens ontbonden) rechtspersoon die inmiddels heeft opgehouden te bestaan omdat niet was gebleken van het bestaan van een aan deze toekomende bate, zodat vaststond dat de rechtspersoon ten name van wie de aanslag was vastgesteld die aanslag niet zou betwisten en evenmin zou betalen.
 4.4.1. Met haar in 3.2 sub iv verwoorde standpunt betoogt belanghebbende dat de ontvanger beginselen van behoorlijk bestuur heeft geschonden onder meer door niet (eerst of mede) de bestuurder van [A BV], [S BV] dan wel (naar het Hof belanghebbende begrijpt) dier bestuurder [L], aansprakelijk te stellen. Belanghebbende heeft daartoe gesteld dat niet duidelijk is welke feiten en omstandigheden aan de conclusie dat de bestuurder(s) geen verhaalsmogelijkheden boden, ten grondslag hebben gelegen en dat het onderzoek daarnaar door de Belastingdienst bovendien heeft plaatsgevonden in 2005 zodat niet bekend is of en in hoeverre er in maart 2006, toen belanghebbende aansprakelijk werd gesteld, verhaalsmogelijkheden waren.
 4.4.2. Het Hof overweegt dat het de ontvanger in beginsel vrij staat om - in redelijkheid - te kiezen welke (rechts)personen hij (hoofdelijk) aansprakelijk stelt voor de onderhavige belastingschuld en dat daarbij in verband met een voortvarende en efficiënte invordering niet van hem kan worden gevergd dat hij een diepgaand onderzoek instelt naar de mate waarin de hoofdelijke schuldenaren qua verhaalsmogelijkheden van elkaar verschillen. In beginsel is voldoende dat de ontvanger, naar hij heeft gesteld, zijn keuze om niet de bestuurder, maar de inleners van [A BV] (onder wie belanghebbende) aan te spreken, heeft gebaseerd op het in 2.2.5 vermelde “onderzoek bestuurdersaansprakelijkheid ex artikel 36 Invorderingswet 1990” van de Belastingdienst Alkmaar, uit welk onderzoek was gebleken dat [S BV] en [L] geen voor verhaal vatbaar vermogen hadden. De ontvanger heeft in aanvulling daarop verklaard - aan de juistheid van welke verklaring het Hof geen reden heeft te twijfelen - dat [A BV] ook haar loonbelastingschuld over het jaar 2001 niet heeft voldaan en dat hij er niet in geslaagd is die openstaande schuld, noch ook die over de jaren 2002 en 2003, op het vermogen van [A BV] te verhalen. Zowel in 2004 als in 2005 zijn onderzoeken, de laatste in samenwerking met de [Bank], naar de vermogens van [S BV] en [L] ingesteld en daaruit is gebleken dat [S BV] en [L] niet over vermogensbestanddelen beschikten waarop de ontvanger zijn vordering kan verhalen. Aansprakelijkstelling van de bestuurders is volgens hem dus zinloos.
 4.4.3. Tegenover deze aldus gemotiveerde keuze van de ontvanger heeft het op de weg van belanghebbende gelegen om haar stelling dat de bestuurder (van de bestuurder) van [A BV] mogelijk in 2006 wel over voor verhaal vatbaar vermogen beschikte, nader met concrete feiten en omstandigheden te onderbouwen. Datzelfde geldt voor zover zij heeft bedoeld te stellen dat de ontvanger geen serieuze poging heeft ondernomen om zich op de bestuurder (van de bestuurder) van [A BV] te verhalen. Nu zij dit een en ander heeft nagelaten, gaat het Hof verder aan haar stellingen te dezen voorbij.
 4.4.4. Al met al is het Hof van oordeel dat de ontvanger zijn keuze om niet de bestuurder (van de bestuurder) van [A BV] maar, onder anderen, belanghebbende als inlener aansprakelijk te stellen, adequaat en afdoende heeft toegelicht en dat in redelijkheid niet kan worden gezegd dat de ontvanger met zijn aldus gemotiveerde keuze in strijd heeft gehandeld met enig beginsel van behoorlijk bestuur. Hetgeen belanghebbende in dit verband overigens nog heeft gesteld, leidt niet tot een ander oordeel.
 4.4.5. Voor zover belanghebbende haar in het hoger beroepschrift aangevoerde grief heeft gehandhaafd (de pleitnotitie voor de zitting van 3 november 2010 is daarin niet eenduidig) dat zij geen regresrecht op de bestuurder (van de bestuurder) van [A BV] zou hebben omdat deze niet aansprakelijk is gesteld, overweegt het Hof dat artikel 56 van de Invorderingswet 1990 de voor een belastingschuld aansprakelijk gestelde inlener uitdrukkelijk en zonder meer - onafhankelijk van de omstandigheid of de hoofdelijk aansprakelijke bestuurder op de voet van artikel 49 van de Invorderingswet 1990 feitelijk aansprakelijk is gesteld - een regresrecht biedt op de hoofdelijk aansprakelijke bestuurder, en wel voor het bedrag dat door de inlener ter zake is voldaan.
 Ook deze grief van belanghebbende moet dus worden verworpen.
 Voor zover belanghebbende heeft bedoeld te stellen dat de bestuurder (van de bestuurder) van [A BV] hoe dan ook over onvoldoende middelen beschikt om verhaal te bieden voor haar regresvordering, overweegt het Hof dat deze mogelijke, feitelijke omstandigheid op zich niet afdoet aan de aansprakelijkheid van belanghebbende en evenmin aan haar regresrecht uit dien hoofde op [S BV] en [L].
 4.4.6. Belanghebbende verwijt de ontvanger tot slot in dit verband dat hij jegens haar als inlener onzorgvuldig heeft gehandeld door de belastingschuld van [A BV] onnodig hoog te laten oplopen doordat niet is gebleken dat de ontvanger al voor de faillietverklaring pogingen heeft ondernomen om de schade te beperken en door pas in 2005 een onderzoek naar de verhaalsmogelijkheden van de bestuurder (van de bestuurder) van [A BV] in te (doen) stellen. Belanghebbende is hierdoor volgens haar in een ongunstiger positie gebracht dan nodig was.
 Mede gelet op hetgeen hiervoor is overwogen snijdt ook deze stelling van belanghebbende naar het oordeel van het Hof geen hout. Niet kan worden gezegd dat de ontvanger jegens belanghebbende onzorgvuldig heeft gehandeld door haar als inlener voor de naheffingsaanslag aansprakelijk te houden. Belanghebbende had het als inlener overigens ook zelf in de hand om haar aansprakelijkheid uit dien hoofde te elimineren of te reduceren door de ter zake van de inlening verschuldigde loonbelasting op de G-rekening van [A BV] als bedoeld in artikel 34, lid 3, van de Invorderingswet 1990 te storten. Zij heeft dat ook feitelijk gedaan (zie in 2.2.5 hiervóór), zij het in (te) beperkte mate.
 4.5.1. Belanghebbende heeft zich ook in hoger beroep op het standpunt gesteld dat er reden is tot matiging van de aansprakelijkstelling op de voet van artikel 34§5, onderdeel 2, van de Leidraad invordering 1990 omdat zij een correcte schaduwloonadministratie heeft gevoerd althans zij erop mocht vertrouwen dat de Belastingdienst (ook) vond dat daarvan sprake was. Weliswaar ontbraken daarin de vereiste kopieën van identiteitsbewijzen, doch dit kan belanghebbende niet worden aangerekend omdat zij niet van het vereiste dat die aanwezig behoorden te zijn op de hoogte was en zij dit redelijkerwijs ook niet behoefde te zijn. Volgens belanghebbende heeft de Belastingdienst haar administratie eerder inhoudelijk beoordeeld en dit feit nimmer ter discussie gesteld. Ook uit de tekst van de brochure van Cadans (zie 2.11 van de uitspraak van de rechtbank) blijkt niet dat door een inlener (evenals door een onderaannemer) een loonadministratie moet worden gevoerd; anders, als dat duidelijk was geweest, had belanghebbende, net als van haar eigen werknemers, van de van [A BV] ingeleende arbeidskrachten een kopie legitimatiebewijs verzocht.
 Echter, in de genoemde brochure zijn alleen die gegevens vermeld die in de manurenadministratie van belanghebbende zijn opgenomen. Kennelijk is sprake van een verouderde brochure, maar het betreft een gezamenlijke brochure van Cadans en de Belastingdienst en nu deze op 3 november 1998 aan belanghebbende is toegezonden, had haar het vereiste van de kopie-identiteitsbewijzen moeten worden medegedeeld, juist nu dit een met ingang van 1 juli 1998 ingevoerd, nieuw vereiste betrof. Aldus, nog steeds, belanghebbende.
 4.5.2. De rechtbank heeft ter zake van de (schaduw)loonadministratie van belanghebbende in 4.10 en 4.11 van haar uitspraak overwogen:
 “4.10. De rechtbank stelt voorop dat algemene voorlichting in de vorm van brochures de strikte toepassing van dwingend recht alleen dan opzij kan zetten als de betrokken belastingplichtige afgaande op die voorlichting of inlichtingen een handeling heeft verricht of nagelaten waardoor hij niet alleen de wettelijk verschuldigde belasting moet betalen, maar bovendien schade lijdt. De brochures waarop eiseres zich beroept zijn in 1998 aan eiseres verstrekt terwijl de aansprakelijkstelling betrekking heeft op de jaren 2002 en 2003. Eiseres is als inlener gehouden om zelf na te gaan of en in hoeverre informatie waar zij op afgaat, nog actueel is. Zij kan reeds daarom geen gerechtvaardigd vertrouwen ontlenen aan de door haar bedoelde brochures.
 4.11. In het onderhavige geval is niet gebleken dat eiseres een zelfstandige administratie heeft gevoerd waarin is opgenomen op welke tijdstippen de ingeleende arbeidskrachten voor hem hebben gewerkt onder vermelding van namen, adressen, woonplaats, geboortedatum, sofinummers, een specificatie van de gewerkte uren en een kopie van het identiteitsbewijs. Slechts op de facturen van [A BV] aan eiseres is een deel van deze gegevens vermeld. Ook op deze grond kan de aansprakelijkstelling niet worden bestreden. Matiging van de aansprakelijkheid, waarbij eiseres overigens in het midden laat waarop deze matiging zou moeten worden gebaseerd, is naar het oordeel van de rechtbank evenmin mogelijk.”
 4.5.3. In artikel 34§5, onderdeel 2, van de Leidraad invordering 1990 is, voor zover hier van belang, het volgende vermeld:
 De ontvanger heeft in dit verband gesteld dat een dergelijke ‘schaduwloonadministratie’ ziet op matiging van de aansprakelijkheid ingeval de loonbelasting is berekend met toepassing van het anoniementarief, zoals in casu, en dat dus de belangrijkste voorwaarde voor matiging is dat de inlener op deugdelijke wijze de identiteit van de werknemer kan aantonen. Daarnaast dient hij gegevens over te leggen aan de hand waarvan het loon van de werknemer kan worden geïndividualiseerd. Volgens hem kan een administratie met als gebrek een tekortschietende vaststelling van de identiteit van de werknemers dus nimmer een schaduwloonadministratie in de zin van de Leidraad invordering 1990 vormen.
 4.5.4. Het Hof volgt de ontvanger in zijn zienswijze.
 Dit houdt in dat, ook indien de loonadministratie van belanghebbende voor het overige “goed op orde” zou zijn geweest, zoals zij heeft gesteld, reeds het ontbreken van de kopieën van identiteitsbewijzen aan matiging van de inlenersaansprakelijkheid op grond van het beleid conform de Leidraad in de weg zou staan. Nu bovendien het Hof van oordeel is dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij over een loonadministratie beschikte waarin naam, adres, woonplaatsgegevens, geboortedatum en BSN-/sofinummer van de van [A BV] ingeleende werknemers waren opgenomen, komt matiging ook reeds om die reden niet aan de orde. In dit verband is ook niet aannemelijk geworden dat belanghebbende een zodanige administratie tijdens het onderzoek naar haar aansprakelijkheid als inlener, omstreeks januari 2006, aan de controleurs ter inzage heeft verstrekt of heeft overgelegd, dan wel dat zij zulks naderhand, aan de ontvanger, heeft aangeboden te doen. Mitsdien kan niet worden gezegd dat de ontvanger beginselen van behoorlijk bestuur heeft geschonden door geen matiging op grond van het door de Belastingdienst geformuleerde beleid toe te passen. Hetgeen belanghebbende overigens in dit verband heeft gesteld leidt niet tot een ander oordeel.
 4.5.5. Ook het beroep van belanghebbende op het vertrouwensbeginsel faalt. Belanghebbende heeft haar stelling dat de Belastingdienst bij eerdere controles haar administratie als schaduwloonadministratie (als bedoeld in 4.5.3) akkoord heeft bevonden, onderbouwd met een verwijzing naar in eerste aanleg overgelegde stukken. De ontvanger heeft de stelling van belanghebbende betwist ‘bij gebrek aan wetenschap’. Het Hof begrijpt dat gemachtigden te dezen doelen op de in eerste aanleg als onderdeel van bijlage 6 bij het verweerschrift gevoegde stukken (twee rapporten van boekenonderzoeken met dagtekening 30 maart 2006, waaronder één betreffende belanghebbende) en overweegt dat het door belanghebbende gestelde vertrouwen niet uit deze rapporten kan worden afgeleid. Weliswaar is in het laatstgenoemde rapport onder 3.2 vermeld:
 doch deze opmerking noopt niet tot de conclusie dat belanghebbende beschikte over een (schaduw)administratie waarin (ook) loonbelastingverklaringen en identiteitsbewijzen van de van [A BV] ingeleende werknemers waren opgenomen. De opmerking betreft immers de administratie van de ‘eigen’ werknemers van belanghebbende (het in de administratie opnemen van loonbelastingverklaringen en identiteitsbewijzen betreffende ingeleende werknemers is niet wettelijk voorgeschreven).
 4.5.6. Wat de brochure van Cadans betreft, heeft belanghebbende in hoger beroep betwist dat niet aan het door de rechtbank in haar overweging 4.10 bedoelde, zogeheten dispositievereiste zou zijn voldaan. Belanghebbende stelt dat zij geen belastingschade lijdt maar aansprakelijkheidsschade en dat daarmee haar ‘schade-anders-dan-belasting’ een gegeven is.
 4.5.7. Naar het Hof begrijpt zou volgens belanghebbende een matiging van het bedrag van de aansprakelijkstelling hoe dan ook op haar plaats zijn, mede gezien de omstandigheid dat belanghebbende naar eigen zeggen onvoldoende verhaal biedt.
 Artikel 34 van de Invorderingswet 1990 geeft de rechter daartoe evenwel geen mogelijkheid (vergelijk, voor een vergelijkbaar oordeel betreffende de aansprakelijkheid uit hoofde van artikel 36, het arrest HR 15 mei 2009, nr. 07 /13032, BNB 2009/168).
 Ook overigens, mede gelet op hetgeen hiervoor in 4.5.4 is overwogen, valt geen rechtsregel of algemeen beginsel van behoorlijk bestuur aan te wijzen op grond waarvan in casu een matiging van het bedrag van de aansprakelijkstelling zou moeten worden toegepast.
 4.6.1. Belanghebbende heeft in hoger beroep haar standpunt dat het bedrag van de aansprakelijkstelling te hoog is vastgesteld, omdat het bedrag van de aansprakelijkstelling is gebaseerd op facturen aan belanghebbende over geheel 2002, terwijl de belastingschuld van [A BV] ziet op de periode vanaf 12 augustus 2002.
 Dit standpunt ontbeert feitelijke grondslag. Zoals het Hof in 4.2.6 heeft overwogen, is belanghebbende uitsluitend aansprakelijk gesteld voor de belastingschuld voortvloeiend uit de naheffingsaanslag nummer [...4] en is die aansprakelijkstelling gebaseerd op de door [A BV] aan belanghebbende gefactureerde bedragen over het tijdvak 12 augustus 2002 tot en met 17 februari 2003.
 4.6.2. Haar in eerste aanleg opgeworpen bezwaar, dat bij de naheffingsaanslag ten onrechte het anoniementarief is gehanteerd, heeft belanghebbende in hoger beroep niet als zodanig gehandhaafd. Het Hof ziet ook ambtshalve geen grond om aan de juistheid van de toepassing van dat tarief te twijfelen. Voor het overige heeft belanghebbende de in 2.2.4 bedoelde berekeningen als zodanig niet bestreden.
 4.7. Bij deze stand van zaken is het Hof van oordeel dat de aansprakelijkstelling tot het juiste bedrag is vastgesteld.
 4.8. De slotsom is dat het hoger beroep ongegrond is en dat de uitspraak van de rechtbank dient te worden bevestigd met aanvulling van gronden, als hiervoor aangegeven.
 Artikel 34, lid 2 a)
 Artikel 35, lid 2 a)
 Artikel 35, lid 3 b)
 Mr. P.R. van der Waal
 Russo Van der Waal


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 11951K/PRO/CJ/03
 Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητος Άνθρακος και Χάλυβος ( ΕΚΑΧ ), Πρωτόκολλο περί του οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Κοινότητος Άνθρακος και Χάλυβος, Τίτλος Ι: Υπηρεσιακή Κατάσταση των Δικαστών, Προνόμια και Ασυλίες, Άρθρο 3
 Αρθρο 3Οι δικαστές απολαύουν ετεροδικίας. Σε ό,τι αφορά τις πράξεις τους, συμπεριλαμβανομένων όσων εξέφρασαν εγγράφως ή προφορικώς, υπό την επίσημη ιδιότητά τους, εξακολουθούν να απολαύουν της ετεροδικίας και μετά την παύση των καθηκόντων τους.Το Δικαστήριο, συνεδριάζον εν ολομελεία, δύναται να άρει την ετεροδικία.Στην περίπτωση που μετά την άρση της ετεροδικίας ασκηθεί κατά δικαστού ποινική δίωξη, ο δικαστής αυτός δύναται να δικασθεί σε κάθε Κράτος μέλος μόνο από την αρμόδια αρχή, η οποία δικάζει τους δικαστές που ανήκουν στο ανώτατο εθνικό δικαστήριο.(Η τέταρτη παράγραφος καταργήθηκε από το άρθρο 28 δεύτερη παράγραφος της συνθήκης συγχωνεύσεως)


type: legislation

text:
 24.9.2011
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 247/10
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 952/2011
 z dnia 23 września 2011 r.
 dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 327/98 dla podokresu wrzesień 2011 r.
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
 uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (2), w szczególności jego art. 7 ust. 2,
 uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi (3), w szczególności jego art. 5 akapit pierwszy,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Rozporządzenie (WE) nr 327/98 otworzyło niektóre kontyngenty taryfowe na przywóz ryżu i ryżu łamanego i ustanowiło zarządzanie nimi według krajów pochodzenia i w podziale na podokresy zgodnie z załącznikiem IX do wymienionego rozporządzenia.
 (2)
 Podokres we wrześniu jest czwartym podokresem dla kontyngentów przewidzianych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 327/98 i trzecim podokresem dla kontyngentów przewidzianych w lit. d) tego ustępu, i pierwszym podokresem dla kontyngentu przewidzianego w lit. e) tego ustępu.
 (3)
 Z komunikatu sporządzonego zgodnie z art. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 327/98 wynika, że w odniesieniu do kontyngentu(-ów) o numerze (numerach) porządkowym(-ych) 09.4112 – 09.4168 wnioski złożone w ciągu pierwszych dziesięciu dni roboczych września 2011 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 wymienionego rozporządzenia odnoszą się do ilości większej niż ilość dostępna. Należy zatem określić, na jakie ilości pozwolenia na przywóz mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski dla danego(-ych) kontyngentu(-ów).
 (4)
 Ponadto z wymienionego wyżej komunikatu wynika, że w odniesieniu do kontyngentu(-ów) o numerze (numerach) porządkowym(-ych) 09.4127 – 09.4128 – 09.4129 – 09.4130 – 09.4116 – 09.4117 – 09.4118 wnioski złożone w ciągu pierwszych dziesięciu dni roboczych września 2011 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 327/98 odnoszą się do ilości mniejszej niż ilość dostępna.
 (5)
 Ilości niewykorzystane dla podokresu wrzesień w odniesieniu do kontyngentu(-ów) o numerze (numerach) porządkowym(-ych) 09.4127 – 09.4128 – 09.4129 – 09.4130 zostają przeniesione do kontyngentu o numerze porządkowym 09.4138 na następny podokres obowiązywania kontyngentu zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 327/98.
 (6)
 Należy zatem ustalić w odniesieniu do kontyngentu(-ów) o numerze (numerach) porządkowym(-ych) 09.4138 i 09.4168 całkowite ilości dostępne w następnym podokresie obowiązywania kontyngentu zgodnie z art. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 327/98.
 (7)
 W celu zapewnienia efektywnego zarządzania procedurą wydawania pozwoleń na przywóz niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie po jego opublikowaniu,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 1. Wnioski o pozwolenia na przywóz ryżu objętego kontyngentami o numerach porządkowych 09.4112 – 09.4168, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 327/98, złożone w ciągu pierwszych dziesięciu dni roboczych września 2011 r., stanowią podstawę do wydania pozwoleń na ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski, pomnożone przez współczynniki przydziału ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
 2. Całkowite ilości dostępne w ramach kontyngentu(-ów) o numerze (numerach) porządkowym(-ych) 09.4138 i 09.4168, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 327/98, w następnym podokresie obowiązywania kontyngentu ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2011 r.
 W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
 (1) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.
 (2) Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13.
 (3) Dz.U. L 37 z 11.2.1998, s. 5.
 ZAŁĄCZNIK
 Ilości, które mają zostać przydzielone w podokresie obowiązywania kontyngentu wrzesień 2011 r., oraz ilości dostępne w następnym podokresie obowiązywania kontyngentu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 327/98
 a) Kontyngent na ryż bielony lub półbielony objęty kodem CN 1006 30, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 327/98:
 Pochodzenie
 Numer porządkowy
 Współczynnik przydziału na podokres wrzesień 2011 r.
 Całkowite ilości dostępne w podokresie październik 2011 r.
 (w kg)
 Stany Zjednoczone Ameryki
 09.4127
 — (1)
 Tajlandia
 09.4128
 — (1)
 Australia
 09.4129
 — (1)
 Inne pochodzenie
 09.4130
 — (2)
 Wszystkie kraje
 09.4138
 705 795
 b) Kontyngent na ryż bielony lub półbielony objęty kodem CN 1006 30, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 327/98:
 Pochodzenie
 Numer porządkowy
 Współczynnik przydziału na podokres wrzesień 2011 r.
 Tajlandia
 09.4112
 8,333333 %
 Stany Zjednoczone Ameryki
 09.4116
 — (3)
 Indie
 09.4117
 — (3)
 Pakistan
 09.4118
 — (3)
 Inne pochodzenie
 09.4119
 — (4)
 Wszystkie kraje
 09.4166
 — (4)
 c) Kontyngent na ryż łamany objęty kodem CN 1006 40, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 327/98:
 Pochodzenie
 Numer porządkowy
 Współczynnik przydziału na podokres wrzesień 2011 r.
 Całkowite ilości dostępne w podokresie październik 2011 r.
 (w kg)
 Wszystkie kraje
 09.4168
 1,260196 %
 0
 (1) Wnioski obejmują ilości mniejsze lub równe ilościom dostępnym: wszystkie wnioski mogą zatem zostać pozytywnie rozpatrzone.
 (2) Współczynnik przydziału nie ma zastosowania dla tego podokresu: Komisja nie została powiadomiona o wpłynięciu żadnego wniosku o wydanie pozwolenia.
 (3) Współczynnik przydziału nie ma zastosowania dla tego podokresu: Komisja nie została powiadomiona o wpłynięciu żadnego wniosku o wydanie pozwolenia.
 (4) Brak ilości dostępnej dla tego podokresu.


text:
 5.10.2011
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 260/9
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 985/2011
 z 30. septembra 2011,
 ktorým sa do Registra chránených označení pôvodu a chránených zemepisných označení zapisuje názov [Vinagre de Jerez (CHOP)]
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Rady (ES) č. 510/2006 z 20. marca 2006 o ochrane zemepisných označení a označení pôvodu poľnohospodárskych výrobkov a potravín (1), a najmä na jeho článok 7 ods. 4 prvý pododsek,
 keďže:
 (1)
 V súlade s článkom 6 ods. 2 prvým pododsekom nariadenia (ES) č. 510/2006 bola žiadosť o zápis názvu „Vinagre de Jerez“ do registra, ktorú predložilo Španielsko, uverejnená v Úradnom vestníku Európskej únie
 (2).
 (2)
 Komisii nebola v súlade s článkom 7 nariadenia (ES) č. 510/2006 oznámená žiadna námietka, tento názov sa preto musí zapísať do registra,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Názov uvedený v prílohe k tomuto nariadeniu sa zapisuje do registra.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 30. septembra 2011
 Za Komisiu v mene predsedu
 Dacian CIOLOȘ
 člen Komisie
 (1) Ú. v. EÚ L 93, 31.3.2006, s. 12.
 (2) Ú. v. EÚ C 319, 24.11.2010, s. 12.
 PRÍLOHA
 Poľnohospodárske výrobky určené na ľudskú spotrebu uvedené v prílohe I k zmluve:
 Trieda 1.8. Iné výrobky prílohy I k zmluve (koreniny, atď.)
 ŠPANIELSKO
 Vinagre de Jerez (CHOP)


type: caselaw

text:
 21.9.2015
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 311/15
 Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 marca 2015 r. w sprawach połączonych T-195/11, T-458/11, T-448/12 i T-41/13, Cahier i in./Rada i Komisja, wniesione w dniu 19 maja 2015 r. przez Roberta Aubineau i in.
 (Sprawa C-227/15 P)
 (2015/C 311/20)
 Język postępowania: francuski
 Strony
 Wnoszący odwołanie: Robert Aubineau i in. (przedstawiciel: Ch.E. Gudin, adwokat)
 Druga strona postępowania: Rada, Komisja, Francja
 Żądania wnoszących odwołanie
 —
 uchylenie wyroku, który odmawia uznania zakazu nałożonego na producentów spirytusu destylowanego we własnym zakresie z nadwyżek wina własnej produkcji, uzasadniając to faktem, że mogą oni uprzednio ubiegać się o zatwierdzenie [umowy] i stać się gorzelnikami.
 —
 uchylenie wyroku, który odmawia uznania dyskryminującego charakteru rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (1), które nie przyznaje takich samych uprawnień producentom spirytusów.
 —
 uchylenie wyroku, który odmawia uznania bezprawnego zachowania oraz odpowiedzialności instytucji, które ustanowiły przepisy niezgodne z zasadą niedyskryminacji, stanowiącą ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z orzecznictwem Trybunału i art. 40 TFUE oraz będącą podstawą wspólnej organizacji rynku, jak w niniejszej sprawie.
 —
 uchylenie wyroku, który odmawia uznania szkody poniesionej przez wnoszących odwołanie wskutek obowiązywania rozporządzenia, które można interpretować na dwa sposoby, co stało się podstawą dla wszystkich sądów krajowych do surowego ukarania wnoszących odwołanie. Możliwość interpretowania rozporządzenia na dwa sposoby wynika bezpośrednio z jego tekstu, za który odpowiedzialność ponosi jego autor, w niniejszym przypadku – Komisja.
 Zarzuty i główne argumenty
 Na poparcie swego odwołania wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
 Po pierwsze, żądają, by Trybunał uchylił wyrok Sądu, który odmawia uznania dyskryminującego charakteru rozporządzenia nr 1623/2000, które nie przyznaje takich samych uprawnień producentom spirytusów.
 Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, odmawiając uznania bezprawnego zachowania oraz odpowiedzialności instytucji, które ustanowiły i interpretowały przepisy niezgodne z zasadą niedyskryminacji, stanowiącą ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z orzecznictwem Trybunału i art. 40 TFUE oraz będącą podstawą wspólnej organizacji rynku, jak w niniejszej sprawie.
 Po trzecie, zarzucają Sądowi, że nie uznał szkody poniesionej przez wnoszących odwołanie. Możliwość interpretowania rozporządzenia nr 1623/2000 na dwa sposoby stała się podstawą dla sądów krajowych do surowego karania wnoszących odwołanie, w związku z czym ta niezgodność z prawem jest przyczyną poniesionej szkody.
 Wreszcie wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi błędną wykładnię art. 65 rozporządzenia – tak co do jego sensu, jak i zakresu – który przewiduje szczególne wymogi formalne dla producentów, którzy posiadają urządzenia do destylacji i którzy sami mają zamiar dokonywania obowiązkowej destylacji swych nadwyżek.
 (1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (Dz.U. L 194, s. 45).


type: wikipedia

text:
Knopsvanen (latin: Cygnus olor) er en andefugl, der har sin primære udbredelse i Europa og det vestlige Asien. I Danmark er knopsvanen en almindelig ynglefugl og derfor den bedst kendte af de tre svanearter, der ses i landet.
 Knopsvanen er Danmarks største fugl og nu almindelig, men var omkring 1920'erne ved at blive udryddet. En totalfredning i 1926 medførte dog at bestanden kom på fode igen, så den nu næsten findes ynglende i enhver større dansk sø.
 Om efteråret flyver knopsvanen ud til kysterne blandt andet ved Vadehavet eller i fjorde, hvor den tilbringer vinteren i flokke. Knopsvanen lever næsten udelukkende af vandplanter som ålegræs og tang, men æder også græs og korn. Når den flyver, frembringer vingerne en høj, syngende lyd.
 Svanen henter vandplanter op af vandet på samme måde som svømmeænder, f.eks. gråanden, ved at vende halen i vejret og stikke hovedet ned i vandet, sådan at svanen faktisk står lodret med hovedet nedad. Er der tilstrækkeligt føde i vandskorpen, kan den nøjes med at snadre i overfladen.
 Knopsvanen blev ved en seerafstemning i Danmarks Radio i 1984 valgt til Danmarks nationalfugl.
 Beskrivelse
 De voksne knopsvaner er hvide med orangerødt næb og en sort knop over næbbet. Benene er mørkegrå. Halsen bøjes sædvanligvis i en karakteristisk S-form, når fuglen ligger på vandet.
 Voksne knopsvaner har en længde på fra 140 til 160 centimeter. Vingespændet er fra 208 cm til 238 cm. På land kan de række over 120 cm. i højden. Hannerne er større end hunnerne og har en større næbknop, men hanner og hunner har i øvrigt ens fjerdragt. For hanner ligger vægten omkring 12 kg, men kan komme op på 16 kg, og i et enkelt tilfælde er en fugl med en vægt på 23 kg registreret. Hunnen vejer omkring 10 kg. Den kan leve i op til 26 år.
 Ungfuglens fjerdragt er gråbrun og næbbet er mørkegråt. Først i en alder af cirka to år er svanerne hvide. Der findes en genetisk variant, hvor ungfuglene er hvide med lyserøde ben, de såkaldte polske svaner. Varianten er oprindeligt opstået blandt tamme knopsvaner.
 Dunungerne er hvide, grå eller lysebrune. Deres næb er grå.
 Knopsvanen er normalt tavs (på engelsk hedder knopsvanen The Mute Swan: den stumme svane), men den kan hvæse.
 Ynglebiologi
 I søer og moser yngler knopsvanen parvis, mens den fx på holme i fjorde kan yngle i kolonier.
 Reden og redebygning
 Reden, der er omfangsrig, bygges på tørre steder. Ved søer bygges reden i bredvegetationen eller på små holme, gerne lige ved vandkanten og ved kysterne oftest på strandenge. Reden består af siv, tagrør, kviste og rødder af vandplanter. Ved kysterne anvendes mest ålegræs og tang. Hannen og hunnen bygger reden i fællesskab, således at hannen henter redematerialet og hunnen bygger selve reden. Fuglene er kønsmodne i en alder af 3-6 år.
 Æglægning og rugning
 Samme par ruger på samme sted år efter år. Begge forældrefugle hjælpes ad med rugningen og senere med pasningen af ungerne. Knopsvanen lægger 5-9, (mere sjældent 10-12) æg i maj og juni. Æggene har ofte dybe furer i skallen og er hvidlige med grågrønligt anstrøg. De måler cirka 10,5 cm til 12,5 cm i længden og 7 cm til 8 cm i bredden Æggene klækker efter 34-38 døgn. Ungerne forlader reden efter cirka et døgn og bliver flyvefærdige efter 120-150 dage.
 Knopsvanen forsvarer energisk sit revir og sine unger og angriber både fugle og pattedyr, herunder mennesker, som kommer for tæt på. I det københavnske område er knopsvanerne dog ofte halvtamme og mere tolerante overfor mennesker.
 Yngelpleje
 Svanerne fodrer ikke deres dununger, men hunnen hiver vandplanter op af vandet for derefter at lade dem falde tilbage på vandoverfladen fra 10-20 cm højde. Ungerne, der holder sig tæt til hunnen, kan derefter snadre plantedelene i sig.
 Hannen holder sig inden for få meter af familien og varetager forsvaret af ungerne. Som regel er trueadfærd tilstrækkeligt. Trueadfærden består i at sprede de lukkede vinger ud til siden samtidigt med at den hvæser advarende. Om nødvendigt deltager hunnen i forsvaret med samme trueadfærd.
 Udbredelse
 Knopsvanen har sin oprindelige udbredelse i Europa og det vestlige Asien, men er også indført som prydfugl andre steder i verden, bl.a. i Nordamerika, Australien og New Zealand.
 I Danmark er knopsvanen en almindelig ynglefugl, men var omkring 1920'erne ved at blive udryddet. I 1925 var der kun cirka tre svanepar tilbage. En totalfredning i 1926 medførte dog at bestanden kom på fode igen, således at der i 1950 var 300-400 par, i 1955 1.000 par og i 1978 4.000 par. Bestanden blev i 2000 anslået til 4500-5000 par og anses nu for at være stabil.
 Noter
 Kilder/Henvisninger
 DOF's beskrivelse af Knopsvanen.
 Tommy Dybbro, Fugle i farver, 15. udgave, Politikens Forlag 2006. .
 Robinson, R.A. (2005): BTO BirdFacts: Mute Swan, Knopsvanen på de Britiske Øer.
 R. Hørring. Danmarks Fauna. Fugle I. Andefugle og Hønsefugle, side 111-114. Gads Forlag/Dansk naturhistorisk Forening 1919. Copyright udløbet.
 Danmarks fugle
 Europas fugle
 Svaner


text:
57 risultati in 596 ms ordinati per pertinenzaricerca avanzata
 ... del contratto e, in particolar modo, la polizza fideiussoria da presentare quale cauzione definitiva (art. 113 d.lgs. 12 aprile 2006 n. 163 ... (art. 46, comma 1bis e 1ter e art. 75 d.lgs. 12 aprile 2006 n. 163) che impongono di procedere al soccorso istruttorio prima ... all’esclusione dell’impresa per “insanabilità della cauzione provvisoria” è elencato anche il caso della “polizza o cauzione materialmente ... e 2 d.lgs. 12 aprile 2006, n. 163 dettata per il caso di falsa dichiarazione dei requisiti di ordine generale. Alla falsa ... – tra cui, evidentemente, anche cauzione provvisoria – consegue l’esclusione dell’impresa. 3.4. La disciplina codicistica dà rilevanza agli stati ... in procedendo – illegittimità per violazione dell’art. 46, commi 1-bis ed 1-ter del d.lgs. 23 aprile 2006, n. 163; violazione dell’art. 75 ... . L’art. 75, comma 6, d.lgs. 12 aprile 2006, n. 163, trattando delle “garanzie a corredo dell’offerta” prevede, infatti ... 2006 n. 163 da aggiudicare con il criterio dell’offerta economicamente più vantaggiosa. 2. Il bando era pubblicato sulla GUCE il 28 ... della richiesta della stazione appaltante, si rivolgeva al Sig. Noti, broker che le aveva procurato la cauzione provvisoria, senza riuscire ... ., che aveva rilasciato la cauzione provvisoria. Quest’ultima, tuttavia, disconosceva la polizza fideiussoria costituente la cauzione provvisoria...
 ... di esclusione (art. 75, comma 8, del d.l.vo 2006, n. 163)». In particolare, la sentenza ha sottolineato la diversa formulazione ... delle disposizioni di cui al comma 6 e 8 dell’art. 75, rispettivamente con riguardo alla mancata presentazione della cauzione provvisoria ... , tra l’altro, che se l’impegno di cui all’art. 75, comma 8, del d.lgs. n. 163 del 2006 dovesse intervenire successivamente alla data ... . 163 del 2006, risulta applicabile ad ogni ipotesi di mancanza, incompletezza od irregolarità degli elementi e delle dichiarazioni ... , sanabile o regolarizzabile, a fronte della previsione “a pena di esclusione” della cauzione definitiva, che garantisce l’impegno ... . Sky-Skan Inc. è incentrato sull’allegazione per cui deve ritenersi applicabile l’art. 46, comma 1-ter, del d.lgs. n. 163 del 2006 ... della questione, l’assunto di parte appellante. Gli artt. 38, comma 2-bis, e 46, comma 1-ter, del d.lgs. n. 163 del 2006, nel testo novellato ... circostanza preclusiva del soccorso istruttorio, come bene si desume dall’art. 38, comma 2-bis, del dl.lgs. n. 163 del 2006 ... ./ Ipmotive s.r.l. (per mancata produzione in seno all'offerta dell'impegno alla costituzione della cauzione definitiva ... della Commissione di gara del 18/04/2016 e della relativa proposta di esclusione dell'ATI ricorrente, richiamato nel provvedimento sub a); d...
 ... depositata in gara dal costituendo R.T.I. ai sensi dell’art. 75, del d.lgs. n. 163/2006, sia per la illegittimità dell’esclusione ... ricorrente), va ulteriormente osservato che l’art. 75, comma 6, del d.lgs. n. 163/2006, prevedeva che la garanzia provvisoria «copre ... al consolidato orientamento giurisprudenziale ... ai sensi dell'art. 75 comma 6 del D.Lgs 163/2006 e ss.mm.ii.” procedeva all'incameramento ... all’affidatario con conseguente mancata sottoscrizione del Contratto», ai sensi dell’art. 75, comma 6, del d.lgs. n. 163 del 2006. 2 ... cui anche il progettista indicato (ai sensi dell’art. 53, comma 3, del d.lgs. n. 163/2006) è tenuto a dichiarare e dimostrare il possesso dei requisiti ... , anche il difetto dei requisiti generali di cui all'art. 38, d.lg. 12 aprile 2006, n. 163 (ex multis: Consiglio di Stato, sez. V, 7 novembre ... del requisito di regolarità contributiva, ex art. 38, comma 1 lett. i) del D.Lgs. 163/2006 e ss.mm.ii. in capo al capogruppo del R.T.P ... del requisito di regolarità contributiva ex art. 38, comma 1, lett. 1) D.Lgs. 163/2006 e ss.mm.ii. in capo al capogruppo del R.T.P ... . ...” procedeva alla escussione della cauzione provvisoria n° 189295/PV del 12.11.15 per l'importo di euro 135.548,56 e “in ossequio ... della “cauzione provvisoria per fatto imputabile all'affidatario con conseguente mancata sottoscrizione del Contratto”; 3. della nota prot...
 ... è tenuta a disporne l’esclusione dalla gara, procedendo, inoltre, ad incamerare la cauzione provvisoria e a segnalare il fatto all’ANAC ... della mancanza dei prescritti requisiti di ammissione, l’incameramento della cauzione discende automaticamente dall’art. 75, comma 6, del d ... . 163 del 2006, d’ora innanzi codice) e dell’art. 10 del disciplinare di gara, nonché per eccesso di potere e carenza di motivazione ... di un requisito di partecipazione in capo alla società ricorrente. 3.2. L’art. 48, comma 1, del d. lgs. n. 163 del 2006, applicabile, “ratione ... del concorrente dalla gara, all'escussione della relativa cauzione provvisoria" e alla segnalazione del fatto all'Autorità di vigilanza ... . lgs. n. 163/2006, a mente del quale la suddetta “garanzia copre la mancata sottoscrizione del contratto per fatto dell'affidatario ... cui le sanzioni previste dall’art. 48 del d. lgs. n. 163 del 2006 non andavano applicate meccanicamente, presupponendo una dichiarazione falsa ... della nota PG/2017/380358 del 17.05.2017 (impugnata con il ricorso introduttivo) confermando la richiesta di escussione della cauzione ... e delle ordinanze sindacali, dalla quale è stata esclusa per difetto dei requisiti di capacità tecnico – organizzativa di cui all’art. 8.3 lett ... , la stazione appaltante ha proceduto all’esclusione della concorrente dalla gara, provvedimento divenuto inoppugnabile a seguito...
 ... della cauzione, la presenza di dolo o colpa grave del concorrente, a differenza del precedente articolo 75, comma 6, d.lgs. 163 del 2006 ... ai motivi di esclusione dalla gara, ma solo quelli relativi alla escussione della cauzione provvisoria, inidonei ad incidere ... ai fini dell’incameramento della cauzione provvisoria- nell’ipotesi di partecipazione alla gara dell’impresa sfornita dei requisiti ... sia alla cauzione provvisoria che a quella definitiva, della esclusione del vincolo di solidarietà tra i garanti (art. 104, c. 10 ... di escussione della cauzione provvisoria nei confronti di impresa concorrente esclusa dalla gara perché non in possesso dei requisiti ... quale cauzione provvisoria per la partecipazione alla gara; d) del disciplinare di gara nella parte in cui, all'art. 3, richiede l'iscrizione ... , con istanza di sospensiva, in relazione alla parte della sentenza relativa alla escussione della cauzione provvisoria, ai sensi dell’art ... di esclusione impugnato. Avverso la sentenza di prime cure, limitatamente alle statuizioni relative all’escussione della cauzione ... alla escussione della cauzione provvisoria, inidonee ad incidere sulla posizione giuridica dell’aggiudicataria. 2. Ciò premesso in via ... della determinazione relativa all’incameramento della cauzione provvisoria, che non potrebbe in alcun modo prescindere da un’espressa valutazione...
 ... . 48 e 75 del (previgente) D.Lgs. 163 del 2006, costituiva una conseguenza automatica del provvedimento di esclusione ... dei requisiti di ammissione alla procedura. La cauzione provvisoria costituisce, dunque, una misura di natura patrimoniale che, da un lato ... legislativo 18 aprile 2016, n. 50”. Il precedente normativo consisteva nell’art. 75 comma 6 del D.Lgs. 163/2006 (“La garanzia copre ... , l’incameramento della cauzione provvisoria costituisce una conseguenza automatica del provvedimento di esclusione dalla gara, come tale ... la “cauzione provvisoria, costituita in forma di polizza fideiussoria n. 1210027 emessa in data 27/02/2018 da codesto spettabile istituto ... . disponeva l’incameramento della cauzione, ritenendo che quest’ultimo non sia “condizionato dall'intervenuta aggiudicazione provvisoria ... della cauzione provvisoria costituisce conseguenza della violazione dell’obbligo di diligenza gravante sull’offerente e dell’inosservanza ... dei requisiti di partecipazione – per la classe, la categoria e le relative sottocategorie – prescritti a pena di esclusione dalla legge ... sovviene appunto l’istituto della cauzione, il cui incameramento, una volta accertata la mancanza dei requisiti in questione, consiste ... non richiede l'esternazione di diffusa motivazione a corredo del provvedimento di incameramento della cauzione provvisoria. 5...
 ... . n. 50/2016, a differenza della precedente normativa (art. 75 d.lgs. n. 163/2006), prevede che l'escussione della cauzione ... degli artt. 48 e 75 del d.lgs. n. 163 del 2006, costituisce una conseguenza automatica del provvedimento di esclusione per il riscontro ... nell’art. 75 comma 6 del D.Lgs. n. 163/2006 (“La garanzia copre la mancata sottoscrizione del contratto per fatto dell'affidatario ... , l’incameramento della cauzione provvisoria costituisce una conseguenza automatica del provvedimento di esclusione dalla gara, come tale ... di escutere la cauzione provvisoria, pari a euro 37.838,00, fornita dalla Impresa De Mitri s.r.l., esclusa dalla procedura aperta ... di gara. La stazione appaltante ha quindi escusso la cauzione provvisoria, ritenendo sussistere una situazione di “dolo o colpa grave ... la partecipante e quindi avviato il procedimento per l’eventuale escussione della cauzione provvisoria, assegnando il termine di 10 giorni ... - International Group), entro 15 giorni, il pagamento della cauzione provvisoria pari ad euro 37.838,00. L’escussione è stata attuata ... ) o la presentazione di un’istanza di dilazione ordinaria”. - “la cauzione provvisoria si pone quale garanzia del rispetto dell’ampio patto ... con la stazione appaltante”; - “la possibilità di incamerare la cauzione provvisoria riguarda tutte le ipotesi di mancata sottoscrizione...
 ... /2004 sulle modalità di prestazione e sul contenuto della cauzione provvisoria. L'art 38, comma 2 bis, del D.lgs. 163/2006 ... applicazione del D.lgs. 163/2006, in particolare artt. 6, 10, 11, 29, 38, 46, 59, 75, 113 e 222. Violazione del principio di tassatività ... , 46, 75, 113 del d.lgs. 163/2006; Violazione del principio di tassatività delle sanzioni amministrative, della legge n. 241/1990 ... applicazione del D.lgs. 163/2006, in particolare artt. 6, 10. 11, 38, 46, 75 e 113 e del D.M. 123/2004 — Violazione e falsa applicazione ... di cui al citato art. 38, comma 2 bis, del D.lgs. 163/2006 contrasterebbe con gli artt. 75 e 113 del D.lgs. 163/2006 e con il connesso D.M. 123 ... applicazione della sanzione pecuniaria di euro 50.000 (cinquantamila) ai sensi del comma 2 bis art. 38 D.lgs. 163/2006; - del provvedimento ... comunicazione d'irregolarità essenziali ex art. 38, comma 2 bis, del D.lgs. 163/2006 erelativa richiesta d'integrazione/regolarizzazione ... l'applicazione dell'art. 38, comma 2 bis, del D.lgs. 163/2006 e fissano in euro 50.000 (cinquantamila) la sanzione pecuniaria applicabile ... . 11 D.lgs. 163/2006 nella parte in cui approva la disciplina di gara relativa all'applicazione dell'art. 38, comma 2 bis ... , del D.lgs. 163/2006 e determina in euro 50.000 la sanzione amministrativa pecuniaria applicabile per ogni omissione/irregolarità...
 ... del disposto dell'art. 38, comma 1, lett. f), del D.Lgs. n. 163/2006; ii) di procedere alla segnalazione della predetta esclusione all'ANAC ... /2006 e ss.mm. e delle altre notizie ritenute utili emerse in fase di gara (doc. 2); 3) dell'escussione della cauzione provvisoria ... della Convenzione per fatto del concorrente aggiudicatario nonché ai sensi del combinato disposto degli artt. 48 e 75 del D.Lgs. n. 163/2006 ... possesso dei requisiti di ordine generale ex art. 38 del D.Lgs. n. 163/2006 in capo al concorrente non aggiudicatario) - e viene ... delle esclusioni dalle procedure di affidamento di lavori, servizi e forniture per mancanza dei requisiti di cui all'art. 38 del D.Lgs. n. 163 ... : i) l'esclusione del RTI ricorrente dalla gara per “l'affidamento dei servizi di pulizia ed igiene ambientale nonché degli altri servizi ... annullamento dell'esclusione dai Lotti 1, 5, 9 e 14 e riammissione in gara. In via subordinata, si chiede il risarcimento per equivalente ... . 33457/2018 del 17.10.2018, con la quale la Consip, dando seguito al provvedimento di esclusione prot. n. 12695 del 18.4.2018, già ... del Disciplinare di gara, nella parte in cui prevede che “La garanzia provvisoria copre e viene escussa per la mancata sottoscrizione ... non fornisca la prova in ordine al possesso dei requisiti di partecipazione richiesti nel Bando di gara (ivi inclusa l'ipotesi di mancato...


text:
A A12 ou Autoestrada do Sul do Tejo é uma autoestrada portuguesa, que liga Lisboa com Setúbal, ligando as duas margens da região da Área Metropolitana de Lisboa, tendo uma extensão total de 42,8 km.
 Esta autoestrada divide-se em duas partes contínuas: a primeira, de 17 km, concessionada à Lusoponte, corresponde à empreitada da Ponte Vasco da Gama, tendo início em Sacavém, no final da CRIL. A segunda, de 24 km e atribuída à Brisa, inicia-se à saída da Ponte Vasco da Gama, em plena Reserva Natural do Estuário do Tejo, junto à antiga Aldeia Galega, hoje cidade de Montijo, cruza a A2 perto de Palmela, e prolonga-se por lezírias e planícies de trigo, girassol, aveia e vinhas até chegar a Setúbal.
 O seu troço mais antigo, junto a Setúbal, foi inaugurado em finais da década de 70 para concluir o troço de autoestrada entre Lisboa e Setúbal. Em 1994, com a abertura do troço da A2 entre Palmela e a Marateca, o pequeno troço de ligação a Setúbal, de apenas 5 km, foi rebatizado como fazendo parte da A12. Nessa altura começava a tomar forma a ideia de construir uma segunda travessia sobre o Tejo, mas desta vez a norte de Lisboa. Essa travessia serviria para aliviar o tráfego existente na Ponte 25 de Abril e para criar uma nova e mais rápida alternativa para as deslocações entre o litoral norte e sul do país, que até àquele momento obrigavam à passagem pelo interior do perímetro da cidade (Avenida Marechal Craveiro Lopes e Avenida General Norton de Matos).
 Assim sendo, a A12 foi prolongada até ao Montijo, ao mesmo tempo que foi construída a Ponte Vasco da Gama, tendo ambas as infraestruturas sido inauguradas em 1998, menos de dois meses antes do início da Exposição Mundial de 1998 (EXPO '98), que se realizou em Lisboa.
 No entanto, aquilo que se tem vindo a verificar desde então é que a A12 não cumpriu de todo os objetivos a que se propôs. Talvez por ter sido construída demasiado a norte, não se tem constituído como alternativa para muitos dos condutores que diariamente passam o Tejo, e a Ponte 25 de Abril mantém-se congestionada. Por outro lado, a abertura da auto-estrada A13 (em 2005) e posteriormente da A10 (em 2007) tornaram as deslocações entre o norte e o sudeste de Lisboa não só mais rápidas como também mais cómodas, uma vez que passou a ser possível evitar a malha urbana localizada a norte da capital, entre o Carregado e Sacavém, por onde passa a A1. Esta conjugação de fatores tem feito com que o tráfego desta autoestrada esteja abaixo do previsto inicialmente.
 Traçado da A 12 no Google Maps
 Histórico de Troços
 Capacidade
 Perfil
 Tráfego
 Saídas
 Setúbal – Sacavém
 Áreas de serviço
 Área de Serviço de Alcochete (km 28)
 Autoestradas de Portugal


text:
 30.11.2006
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 333/40
 BESLUIT
 Nr. 117/2006 VAN HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER
 van 22 september 2006
 tot wijziging van bijlage II (Technische voorschriften, normen, keuring en certificatie) bij de EER-Overeenkomst
 HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER,
 Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, hierna „de Overeenkomst” genoemd, en met name op artikel 98,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bijlage II bij de Overeenkomst werd gewijzigd bij Besluit nr. 56/2006 van het Gemengd Comité van de EER van 2 juni 2006 (1).
 (2)
 Aanbeveling 2006/283/EG van de Commissie van 11 april 2006 betreffende risicoreductiemaatregelen voor de stoffen: dibutylftalaat; 3,4-dichlooraniline; di isodecyl ftalaat; 1,2-benzeendicarbonzuur, di-C 9-11 -vertakte alkylesters, C 10 -rijk; di isononyl ftalaat; 1,2-benzeendicarbonzuur, di-C 8-10 -vertakte alkylesters, C 9 -rijk; ethyleendiaminetetraacetaat; methylacetaat; monochloorazijnzuur; n-pentaan; tetranatriumethyleendiaminetetraacetaat (2) moet in de Overeenkomst worden opgenomen,
 BESLUIT:
 Artikel 1
 In hoofdstuk XV van bijlage II bij de Overeenkomst wordt onder „BESLUITEN WAARMEE OVEREENKOMSTSLUITENDE PARTIJEN REKENING DIENEN TE HOUDEN” na punt 25 (Aanbeveling 2004/394/EG van de Commissie) het volgende punt ingevoegd:
 „26.
 32006 H 0283: Aanbeveling 2006/283/EG van de Commissie van 11 april 2006 betreffende risicoreductiemaatregelen voor de stoffen: dibutylftalaat; 3,4-dichlooraniline; di isodecyl ftalaat; 1,2-benzeendicarbonzuur, di-C 9-11 -vertakte alkylesters, C 10 -rijk; di isononyl ftalaat; 1,2-benzeendicarbonzuur, di-C 8-10 -vertakte alkylesters, C 9 -rijk; ethyleendiaminetetraacetaat; methylacetaat; monochloorazijnzuur; n-pentaan; tetranatriumethyleendiaminetetraacetaat (PB L 104 van 13.4.2006, blz. 45).”
 Artikel 2
 De in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie bekend te maken teksten in de IJslandse en Noorse taal van Aanbeveling 2006/283/EG zijn authentiek.
 Artikel 3
 Dit besluit treedt in werking op 23 september 2006, op voorwaarde dat alle in artikel 103, lid 1, van de Overeenkomst bedoelde kennisgevingen aan het Gemengd Comité van de EER hebben plaatsgevonden (3).
 Artikel 4
 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het EER-gedeelte van en in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Gedaan te Brussel, 22 september 2006.
 Voor het Gemengd Comité van de EER
 De voorzitter
 Oda Helen SLETNES
 (1) PB L 245 van 7.9.2006, blz. 1.
 (2) PB L 104 van 13.4.2006, blz. 45.
 (3) Geen grondwettelijke vereisten aangegeven.


text:
 2.12.2006
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 294/46
 Sodba Sodišča prve stopnje z dne 27. septembra 2006 — Kontouli proti Svetu
 (Zadeva T-416/04) (1)
 („Uradniki - Invalidska pokojnina - Korekcijski količnik - Določitev kraja prebivališča - Odprava upravnega akta - Legitimno pričakovanje“)
 (2006/C 294/96)
 Jezik postopka: angleščina
 Stranki
 Tožeča stranka: Anna Kontouli (zastopnika: najprej V. Akritidis in M. Tragalou, nato V. Akritidis, odvetnika)
 Tožena stranka: Svet Evropske unije (zastopnika: M. Sims in D. Zahariou, zastopnika)
 Predmet
 Na eni strani zahtevek za razglasitev ničnosti odločbe Sveta z dne 5. decembra 2003 o tem, da tožeča stranka pri določitvi svoje invalidske pokojnine ni več upravičena do uporabe korekcijskega količnika za Združeno kraljestvo, in, na drugi strani, odškodninski zahtevek.
 Izrek
 1.
 Odločba Sveta z dne 5. decembra 2003 o tem, da se pri določitvi pokojnine tožeče stranke ne uporabi korekcijski količnik za Združeno kraljestvo, se v delu, kjer se ta pravica odpravlja, razglasi za nično, in sicer z retroaktivnim učinkom, za obdobje od 1. maja 2003 do 31. decembra 2003.
 2.
 V preostalem se tožba zavrne.
 3.
 Svetu se poleg lastnih stroškov naloži tudi tretjina stroškov tožeče stranke.
 (1) UL C 31, 5.2.2005.


text:
 Avis juridique important
 |
 52002PC0131
 Förslag till rådets förordning om ändring av förordning (EG) nr 3050/95 om tillfällig befrielse från autonoma tullar enligt Gemensamma tulltaxan för vissa varor som är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartyg /* KOM/2002/0131 slutlig */
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning nr 151 E , 25/06/2002 s. 0290 - 0290
 Förslag till RÅDETS FÖRORDNING om ändring av förordning (EG) nr 3050/95 om tillfällig befrielse från autonoma tullar enligt Gemensamma tulltaxan för vissa varor som är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartyg(framlagt av kommissionen)MOTIVERING1. Genom rådets förordning (EG) nr 3050/95 av den 22 december 1995 befrias ett antal varor som är avsedda att användas i luftfartyg fullständigt från tullar enligt Gemensamma tulltaxan. Befrielsen från importtullar gäller emellertid endast om varorna omfattas av kontroll i samband med varors användning för särskilda ändamål i enlighet med bestämmelserna i gemenskapens tullkodex, dvs. om de används endast för civila luftfartyg.2. Liknande tullbefrielser i kombination med samma bestämmelser om användning för särskilda ändamål infördes i Kombinerade nomenklaturen i samband med GATT-avtalet om luftfartyg. Det särskilda ändamål för vilket dessa varor får användas är inte begränsat till civila luftfartyg, utan omfattar även markträningsapparater för civil flygutbildning.3. Mot bakgrund av ovanstående är det lämpligt att anpassa bestämmelserna om användning för särskilda ändamål i rådets förordning (EG) nr 3050/95 till bestämmelserna i Kombinerade nomenklaturen och att i fråga om den befrielse från autonoma tullar som infördes genom förordning (EG) nr 3050/95 utvidga användningen för särskilda ändamål till att omfatta markträningsapparater för civil flygutbildning. Utvidgningen av begreppet kommer också att göra det lättare för näringsidkarna och tullmyndigheterna att förvalta och kontrolla användningen för särskilda ändamål.Förslag till RÅDETS FÖRORDNING om ändring av förordning (EG) nr 3050/95 om tillfällig befrielse från autonoma tullar enligt Gemensamma tulltaxan för vissa varor som är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartygEUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNINGmed beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel 26 i detta,med beaktande av kommissionens förslag [1], och[1] EGT C [...], [...], s. [...].av följande skäl:(1) Genom rådets förordning (EG) nr 3050/95 [2] har ett antal varor som är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartyg fullständigt befriats från tullar enligt Gemensamma tulltaxan. Varorna är emellertid befriade från importtullar endast om de omfattas av kontroll i samband med varors användning för särskilda ändamål i enlighet med bestämmelserna i rådets förordning (EEG) nr 2913/92 av den 12 oktober 1992 om inrättandet av en tullkodex för gemenskapen [3] (nedan kallad "tullkodexen") och i kommissionens förordning (EEG) nr 2454/93 av den 2 juli 1993 om tillämpningsföreskrifter för rådets förordning (EEG) nr 2913/92 om inrättandet av en tullkodex för gemenskapen [4], dvs. om de används endast för civila luftfartyg.[2] EGT L 320, 31.12.1995, s. 1.[3] EGT L 302, 19.10.1992, s. 1. Förordningen senast ändrad genom förordning (EG) nr 2700/2000 (EGT L 311, 12.12.2000, s. 17).[4] EGT L 253, 11.10.1993, s. 1. Förordningen senast ändrad genom förordning (EG) nr 993/2001 (EGT L 141, 28.5.2001, s. 1).(2) Liknande tullbefrielser i kombination med samma bestämmelser om användning för särskilda ändamål i tullkodexen infördes i avsnitt II B av de inledande bestämmelserna i Kombinerade nomenklaturen i samband med GATT-avtalet om luftfartyg. Det särskilda ändamål för vilket dessa varor får användas är tillverkning, reparation, underhåll, ombyggnad, modifiering eller ändring av civila luftfartyg, men även av markträningsapparater för civil flygutbildning.(3) Mot bakgrund av ovanstående är det lämpligt att ändra förordning (EG) nr 3050/95 i syfte att anpassa bestämmelserna om användning för särskilda ändamål till bestämmelserna i Kombinerade nomenklaturen, samt att utvidga den befrielse från autonoma tullar som infördes genom förordning (EG) nr 3050/95 till att omfatta markträningsapparater för civil flygutbildning. Utvidgningen kommer också att göra det lättare för näringsidkarna och tullmyndigheterna att förvalta och kontrolla användningen för särskilda ändamål.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1I artikel 1 i förordning (EG) nr 3050/95 skall första meningen ersättas med följande:"De varor som förtecknas i bilagan skall befrias fullständigt från de autonoma tullarna enligt Gemensamma tulltaxan, under förutsättning att varorna är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartyg med en tomvikt av mer än 2 000 kg eller av markträningsapparater för civil flygutbildning."Artikel 2Denna förordning träder i kraft den sjunde dagen efter det att den har offentliggjorts i Europeiska gemenskapernas officiella tidning.Den skall tillämpas från och med den 1 april 2002.Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.Utfärdad i Bryssel den [...]På rådets vägnarOrdförandeFINANSIERINGSÖVERSIKT1. Åtgärdens beteckningFörslag till rådets förordning om ändring av förordning (EG) nr 3050/95 om tillfällig befrielse från autonoma tullar enligt Gemensamma tulltaxan för vissa varor som är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartyg.2. Berörda budgetposterKapitel 12 artikel 120 (1210 + 1060).3. Rättslig grundArtikel 26 i EG-fördraget.4. Beskrivning av åtgärden4.1 Allmänt målGenom detta utkast till förslag utvidgas tillämpningen av befrielsen från autonoma tullar, vilken infördes genom rådets förordning (EG) nr 3050/95, till att omfatta markträningsapparater för civil flygutbildning. Syftet är att anpassa befrielsen från autonoma tullar till de tullbefrielser som införts i samband med GATT-avtalet om luftfartyg.4.2 Period som omfattas av åtgärden och bestämmelser om förlängningSamma som rådets förordning (EG) nr 3050/95.5. Klassificering av utgifter och inkomsterTullar enligt Gemensamma tulltaxan.6. Typ av utgift eller inkomst- Övrig:- Befrielse från tullar enligt Gemensamma tulltaxan.7. Budgetkonsekvenser7.1 Metod för att beräkna åtgärdens totala kostnad (samband mellan enskilda kostnader och den totala kostnaden)Förlusten av egna medel (tullar enligt Gemensamma tulltaxan) beräknas på grundval av de inkomster som under 2000 förlorades i samband med import av varor som är befriade från tull i enlighet med rådets förordning (EG) nr 3050/95. Den framtida inkomstförlusten för dessa varor, vilka används för markträningsapparater för civil flygutbildning, har beräknats till 3 % av den totala inkomstförlusten.Total inkomstförlust för 2000 för varor som är avsedda att användas vid byggnad, underhåll och reparation av luftfartyg 2 867 000 euroBeräknad förlust för markträningsapparater för flygutbildning (3 % av ovanstående) 86 010 euro7.2 Specificerad uppdelning av kostnadernaInkomstförlust i euro>Plats för tabell>8. Bestämmelser om bedrägeribekämpningAtt de produkter som avses i denna förordning verkligen är avsedda för de särskilda ändamålen kommer att kontrolleras i enlighet med artiklarna 291-300 i kommissionens förordning (EEG) nr 2454/93 rörande tillämpningsföreskrifter för gemenskapens tullkodex.