text:
 30.6.2020
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 206/8
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/893
 z dnia 29 czerwca 2020 r.
 w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 8, 17, 50, 76, 132, 138, 143, 157, 161, 176, 193, 217, 232 oraz 268,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Praktyczne wdrażanie rozporządzenia (UE) nr 952/2013 (zwanego dalej „kodeksem”) w połączeniu z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 (2) wykazało, że konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian do tego rozporządzenia wykonawczego w celu lepszego dostosowania go do potrzeb przedsiębiorców i administracji celnych, a także uwzględnienia zmian legislacyjnych i zmian w zakresie wdrażania systemów teleinformatycznych ustanowionych na potrzeby kodeksu.
 (2)
 W wyroku w sprawie C-661/15 (3) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził nieważność art. 145 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (4) przewidującego termin jednego roku na uwzględnienie dostosowań ceny towarów wadliwych w celu ustalenia ich wartości celnej. Według Trybunału na podstawie obowiązującego wówczas kodeksu celnego (5) dłużnik mógł uzyskać zwrot należności celnych przywozowych, proporcjonalny do obniżenia wartości celnej wynikającego z zastosowania art. 145 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, aż do upływu terminu trzech lat od powiadomienia dłużnika o tych należnościach. W art. 145 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ograniczono jednak tę możliwość do okresu 12 miesięcy, ponieważ dostosowanie do wartości celnej wynikające z zastosowania art. 145 ust. 2 tego rozporządzenia mogło być uwzględniane tylko wówczas, gdy zostało dokonane w terminie 12 miesięcy. Art. 145 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 był sprzeczny z art. 29 kodeksu celnego w związku z art. 78 i art. 236 ust. 2 tego kodeksu. Był on zatem nieważny. Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i (EWG) nr 2454/93 już nie obowiązują, ale w art. 132 lit. c) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 również ustanowiono termin jednego roku dla dostosowania wartości celnej towarów wadliwych. Należy zatem uchylić ten przepis, by było jasne, że do towarów wadliwych również ma zastosowanie ogólny termin trzech lat, ustanowiony w art. 121 ust. 1 lit. a) kodeksu, dotyczący żądania zwrotu lub umorzenia nadpłaconych należności celnych. Mając na uwadze pewność prawa, w celu wyjaśnienia, że termin jednego roku nie powinien być stosowany w tych przypadkach, należy uchylić art. 132 lit. c) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.
 (3)
 Art. 182 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 zawiera wymóg stosowania systemu teleinformatycznego ustanowionego na mocy art. 16 ust. 1 kodeksu do przedkładania, przetwarzania, przechowywania i wymiany informacji dotyczących przywozowych deklaracji skróconych oraz do późniejszej wymiany właściwych informacji. Decyzją wykonawczą (UE) 2019/2151 (6) Komisja zdecydowała o utworzeniu nowego systemu elektronicznego (ICS2) w celu wsparcia analizy ryzyka bezpieczeństwa i ochrony przed przybyciem towarów oraz związanych z tym kontroli, a mianowicie przetwarzania danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej do celów analizy i kontroli ryzyka celnego oraz wymiany informacji z nim związanych. W związku z tym należy zmienić art. 182 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, by określić cele stosowania systemu ICS2, a także – dla zapewnienia harmonizacji na obszarze celnym Unii – by zobowiązać przedsiębiorców do stosowania zharmonizowanego interfejsu dla przedsiębiorców, opracowanego przez Komisję i państwa członkowskie, do przekazywania organom celnym danych zawartych w przywozowych deklaracjach skróconych oraz do wymiany powiązanych informacji.
 (4)
 W art. 183 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 określono zasady dostarczania danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej, w tym obowiązek ich dostarczania przez różne osoby w określonych przypadkach zgodnie z art. 127 ust. 6 kodeksu (przedkładanie wielokrotne). Wdrażanie ICS2 w trzech wersjach (wersja 1, wersja 2 i wersja 3) będzie stopniowo pozwalało na przedkładanie wielokrotne danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej w odpowiednich sektorach transportu i modelach biznesowych. Należy zatem zmienić art. 183 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w celu doprecyzowania zasad mających zastosowanie do czasu pełnego wdrożenia ICS2. Miejsce wyjścia jest sytuacją w ramach istniejącego systemu kontroli importu. Za pośrednictwem tego systemu przewoźnicy działający we wszystkich rodzajach transportu (transporcie powietrznym, morskim, żegludze śródlądowej, transporcie drogowym i kolejowym), w tym przewoźnicy ekspresowi, muszą przedkładać wszystkie dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej na raz w odniesieniu do towarów, w przypadku których nie ma zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 104 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (7). Od momentu wdrożenia wersji 1 nowego systemu teleinformatycznego, w ramach transportu lotniczego, przewoźnicy ekspresowi będą dodatkowo zobowiązani do przedkładania minimalnego zestawu danych w odniesieniu do wszystkich przesyłek, niezależnie od ich wartości, a operatorzy pocztowi będą po raz pierwszy zobowiązani do przedkładania minimalnego zestawu danych, ale tylko w odniesieniu do przesyłek pocztowych, których miejscem przeznaczenia jest Unia. Zgodnie z art. 106 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 do czasu wdrożenia wersji 2 nowego systemu minimalny zestaw danych będzie uznawany za pełną skróconą deklarację przywozową w przypadku towarów w przesyłkach pocztowych oraz towarów w przesyłkach, których wartość nie przekracza 22 EUR. Od pierwszego dnia okresu wdrażania wersji 2 ICS2 możliwe będzie w transporcie lotniczym przedkładanie wielokrotne. Przewoźnicy lotniczy będą musieli zaprzestać stosowania obecnego systemu kontroli importu i stopniowo podłączać się do nowego ICS2, za pomocą którego będą musieli przedkładać odpowiedni zestaw danych z danymi zawartymi w przywozowej deklaracji skróconej. Od pierwszego dnia wdrożenia wersji 3 nowego systemu przedkładanie wielokrotne będzie możliwe w pozostałych rodzajach transportu. Przewoźnicy w tych rodzajach transportu będą musieli stopniowo podłączać się do nowego systemu. Państwa członkowskie określą daty, od których przedsiębiorcy będą zobowiązani do stosowania poszczególnych wersji nowego systemu zgodnie z pkt 6 części I załącznika do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w ramach określonych tam okresów wdrażania. Należy również zmienić art. 183 w celu doprecyzowania zasad mających zastosowanie do określania urzędu celnego pierwszego wprowadzenia, w przypadku gdy osoba przedkładająca dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej nie zna miejsca pierwszego przybycia do Unii środka transportu przewożącego towary.
 (5)
 Obowiązki informowania o danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej przez osoby inne niż przewoźnik powinny mieć zastosowanie wraz z wdrażaniem poszczególnych trzech wersji nowego systemu. W związku z tym ogólne odniesienie do wdrażania systemu kontroli importu w art. 184 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 należy zastąpić bardziej szczegółowymi odniesieniami do poszczególnych trzech wersji ICS2. Obowiązek informowania o towarach przewożonych drogą morską powinien mieć zastosowanie od momentu, w którym przewoźnik będzie zobowiązany do stosowania wersji 3 nowego systemu. Obowiązek informowania o towarach przewożonych drogą powietrzną lub drogą pocztową powinien mieć zastosowanie od momentu, w którym przewoźnik będzie zobowiązany do stosowania wersji 2 z nowego systemu.
 (6)
 Również obowiązek rejestracji przez organy celne zgłoszenia danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej i informowania o tej rejestracji powinien odzwierciedlać poszczególne wersje ICS2. W związku z tym ogólne odniesienie do wdrażania systemu kontroli importu w art. 185 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 należy zastąpić bardziej szczegółowymi odniesieniami do poszczególnych trzech wersji nowego systemu. Organy celne powinny rejestrować dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej i powiadamiać o tej rejestracji od pierwszego dnia okresu wdrażania wersji 1 ICS2. Po wdrożeniu wersji 2 tego nowego systemu w niektórych sytuacjach będzie możliwe przedkładanie wielokrotne, w związku z czym w art. 185 należy również wskazać, że począwszy od tej daty organy celne powinny być zobowiązane do natychmiastowego powiadamiania przewoźnika o rejestracji danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej przez innych przedsiębiorców, jeżeli przewoźnik wystąpił z wnioskiem o powiadamianie.
 (7)
 W art. 186 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 należy doprecyzować terminy na przeprowadzenie analizy ryzyka na podstawie danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej i przyjęcie niezbędnych środków w kontekście analizy ryzyka. W art. 186 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 należy wprowadzić przepis, że co do zasady urząd celny pierwszego wprowadzenia musi po terminowym otrzymaniu przywozowej deklaracji skróconej zakończyć analizę ryzyka przed przybyciem towarów na obszar celny Unii. Termin ten powinien być jednak krótszy w przypadku towarów przewożonych drogą powietrzną. Urząd celny pierwszego wprowadzenia powinien być zobowiązany do przeprowadzenia analizy ryzyka dotyczącej tych towarów jak najszybciej po otrzymaniu minimalnego zbioru danych z przywozowej deklaracji skróconej. Ponadto w celu zapewnienia jednolitego stosowania kontroli celnych należy również zmienić art. 186, by zdefiniować kroki, jakie urząd celny pierwszego wprowadzenia powinien podjąć, by przeprowadzić analizę ryzyka na podstawie danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej. W szczególności na podstawie art. 46, 47 i 128 kodeksu urząd celny pierwszego wprowadzenia ma wymieniać informacje z państwami członkowskimi wskazanymi w tych danych oraz z państwami członkowskimi, które zarejestrowały w ICS2 informacje dotyczące ryzyka dla bezpieczeństwa i ochrony odpowiadającego danym zawartym w przywozowej deklaracji skróconej, i wymagać od tych innych organów celnych przeprowadzenia analizy ryzyka i udostępnienia niektórych wyników tej analizy ryzyka.
 (8)
 Art. 186 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 należy również zmienić, by uprawnić urząd celny pierwszego wprowadzenia do tego, by po przeprowadzeniu analizy ryzyka wydawał zalecenie co do miejsca i środków najbardziej odpowiednich do przeprowadzenia kontroli towarów. Urząd celny właściwy dla miejsca, które wskazano w zaleceniu jako najbardziej odpowiednie do przeprowadzenia kontroli, powinien mieć możliwość zadecydowania, czy zastosuje się do zalecenia, ale powinien być w każdym razie zobowiązany do poinformowania urzędu celnego wprowadzenia, czy kontrola miała miejsce, a jeśli tak – do poinformowania go o wynikach tej kontroli. Należy ponadto ustanowić przepis proceduralny, zgodnie z którym organy celne mają stosować ICS2 do informowania o ocenach ryzyka i wynikach kontroli w przypadkach przewidzianych w art. 46 ust. 5 kodeksu lub do każdej innej wymiany wyników kontroli zgodnie z art. 47 ust. 2 kodeksu. Ponadto obowiązek przeprowadzenia analizy ryzyka po przedstawieniu towarów należy rozszerzyć, tak by objętych nim było więcej przypadków, w których obowiązek złożenia przywozowej deklaracji skróconej jest uchylony zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/2446.
 (9)
 Należy zmienić tytuł art. 187 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w celu odzwierciedlenia faktu, że zawarte w nim przepisy mają charakter przejściowy, ponieważ będą miały zastosowanie tylko do momentu wdrożenia ICS2. Do czasu uruchomienia nowego systemu organy celne powinny być zobowiązane do przeprowadzania analizy ryzyka na podstawie informacji zawartych w istniejącym systemie kontroli importu. W art. 187 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 należy wskazać, że istniejący system kontroli importu ma być stosowany do poszczególnych dat wdrożenia nowego systemu. Należy również zaktualizować odniesienia do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 w art. 187 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447. Przepisy dotyczące niedopuszczalności zwolnienia towarów przed przeprowadzeniem analizy ryzyka oraz dotyczące sposobu przeprowadzenia analizy ryzyka po zmianie przywozowej deklaracji skróconej powinny mieć również zastosowanie w okresie przejściowym i w związku z tym należy je dodać do art. 187 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.
 (10)
 W przepisach proceduralnych dotyczących sprostowania lub unieważnienia przywozowej deklaracji skróconej, określonych w art. 188 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, należy dokonać rozróżnienia między nowym ICS2 a istniejącym systemem kontroli importu. Do składania wniosków o sprostowanie lub unieważnienie przywozowej deklaracji skróconej powinien być stosowany nowy system państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość zezwalania na składanie w formie papierowej wniosków o sprostowanie lub unieważnienie deklaracji złożonych przy użyciu istniejącego systemu kontroli importu.
 (11)
 Należy zmienić art. 189 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w celu określenia odrębnych przepisów w odniesieniu do zmiany trasy statków powietrznych i statków morskich w ramach istniejącego systemu kontroli importu oraz przepisów, które będą miały zastosowanie w ramach nowego systemu teleinformatycznego ICS2.
 (12)
 W związku z wprowadzeniem formularza UE 302 w art. 1 pkt 51 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 należy zmienić art. 207 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, aby umożliwić stosowanie formularza UE 302 jako potwierdzenia unijnego statusu celnego towarów.
 (13)
 W związku ze zmianą art. 141 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 dotyczącego czynności uznawanych za zgłoszenie celne należy odpowiednio zmienić art. 218 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, aby doprecyzować, w których przypadkach niektóre formalności celne przy wprowadzaniu lub wyprowadzaniu uznaje się również za przeprowadzone poprzez czynność uznawaną za zgłoszenie celne.
 (14)
 W związku z wprowadzeniem w art. 141 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 przepisów przejściowych dotyczących zgłaszania przesyłek pocztowych poprzez ich przedstawianie organom celnym do czasu wdrożenia wersji 1 ICS2 w celu wsparcia analizy ryzyka bezpieczeństwa i ochrony przed przybyciem towarów oraz związanych z tym kontroli należy w art. 220 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 wyjaśnić, że przepisy szczególne dotyczące przyjmowania i zwalniania przesyłek pocztowych mają również charakter przejściowy.
 (15)
 Należy stworzyć przepisy proceduralne dotyczące korzystania z formularza NATO 302 oraz z formularza UE 302 w odniesieniu do procedur celnych innych niż tranzyt. Należy zatem dodać do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 nowe art. 220a i 220b. W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania przepisów proceduralnych art. 221 tego rozporządzenia powinien zobowiązywać organy celne państw członkowskich do wyznaczania urzędu celnego lub urzędów celnych odpowiedzialnych za formalności celne i kontrole dotyczące towarów, które mają być przemieszczane lub wykorzystywane z zastosowaniem formularza NATO 302 albo formularza UE 302.
 (16)
 Należy również zmienić art. 221 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w celu wyjaśnienia, że urząd celny znajdujący się w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów ma być urzędem celnym właściwym do zgłaszania do przywozu niektórych towarów wolnych od cła, jeżeli towary te są zgłaszane do celów VAT w ramach procedury innej niż procedura szczególna dla sprzedaży na odległość towarów przywożonych z terytoriów trzecich lub państw trzecich, tj. tak zwanego punktu kompleksowej obsługi importu, określonego w tytule XII rozdział 6 sekcja 4 dyrektywy Rady 2006/112/WE (8). Celem tego przepisu jest zapewnienie, by od towarów tych był pobierany VAT według stawki obowiązującej w państwie członkowskim przeznaczenia lub konsumpcji towarów.
 (17)
 Należy zmienić art. 271 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, aby zwiększyć zharmonizowane stosowanie systemu teleinformatycznego na potrzeby ujednoliconej wymiany informacji (INF). W celu ustanowienia jednolitej procedury wprowadzania wymaganych danych do tego systemu przez przedsiębiorców ci ostatni powinni wykorzystywać zharmonizowany interfejs dla przedsiębiorców.
 (18)
 W związku z wprowadzeniem w art. 221 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 obowiązku wyznaczania przez państwa członkowskie urzędu celnego odpowiedzialnego za wszystkie formalności celne i kontrole dotyczące towarów, które mają być przemieszczane lub wykorzystywane z zastosowaniem formularza NATO 302 albo formularza UE 302, art. 285 tego rozporządzenia, przewidujący taki sam obowiązek, ale tylko w odniesieniu do tranzytu, staje się zbędny i powinien zostać uchylony. Ponadto przepisy dotyczące dostarczania formularzy NATO 302 oraz przepisy proceduralne mające zastosowanie do wykorzystywania takich formularzy należy rozszerzyć na przemieszczanie w ramach tranzytu z zastosowaniem formularza UE 302. Należy zatem zmienić art. 285, 286 i 287 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2447 i dodać nowe przepisy.
 (19)
 Należy zmienić art. 321 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w celu doprecyzowania zakończenia procedury tranzytu unijnego w odniesieniu do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii z wykorzystaniem stałego transportu przesyłowego oraz w celu wyjaśnienia sytuacji prawnej takich towarów po zakończeniu procedury tranzytu unijnego.
 (20)
 Należy zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 w celu wprowadzenia możliwości specjalnego zamknięcia procedury odprawy czasowej w odniesieniu do towarów, które zostały poddane konsumpcji lub uległy zniszczeniu podczas działań wojskowych.
 (21)
 Zgodnie z art. 324 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 przedsiębiorcy mogą korzystać z uproszczonego zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego IM/EX, ponieważ produkty przetworzone są uważane za powrotnie wywiezione. Jednakże w przypadkach gdy towary nieunijne objęte procedurą uszlachetniania czynnego IM/EX podlegałyby między innymi środkowi polityki handlowej, gdyby zgłoszono je do dopuszczenia do obrotu, takie uproszczone zamknięcie nie jest dozwolone. Niektóre środki polityki handlowej są ustanawiane na potrzeby uprzedniego nadzoru unijnego, który ma zastosowanie jedynie w przypadku dopuszczenia do obrotu. Takie środki mające wpływ na stosowanie art. 324 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 zostały ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/670 (9) w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów z żelaza i stali oraz w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2018/640 (10) w odniesieniu do przywozu niektórych produktów z aluminium. Należy zezwolić przedsiębiorcom na korzystanie z uproszczenia ustanowionego w art. 324 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 z mocą wsteczną od 3 lat przed wejściem w życie tej zmiany, pod warunkiem że dostarczą oni dane wymagane zgodnie z odpowiednimi środkami nadzoru. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 324 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.
 (22)
 W celu zapewnienia zakończenia procedury wywozu towarów przemieszczanych stałym transportem przesyłowym należy w art. 331 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 wyjaśnić, kiedy takie towary uznaje się za przedstawione organom celnym.
 (23)
 Załącznik 23-02 do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 zawiera określone kody CN i opisy produktów, które nie są już używane z powodu zmian we wspólnej taryfie celnej (11). Konieczna jest zatem aktualizacja załącznika 23-02, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że jest to pierwsza aktualizacja od dnia 1 maja 2016 r., kiedy to zaczęły obowiązywać unijny kodeks celny, rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 i rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447.
 (24)
 Aby umożliwić większą elastyczność w procedurze ciągłości działania w tranzycie oraz zmniejszyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne, należy przedłużyć okres ważności papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia, o których mowa w załączniku 72-04 do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.
 (25)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Zmiany w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2447
 W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2447 wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 uchyla się art. 132 lit. c);
 2)
 art. 182–186 otrzymują brzmienie:
 „Artykuł 182
 System teleinformatyczny na potrzeby przywozowych deklaracji skróconych
 (art. 16 kodeksu)
 1. System teleinformatyczny ustanowiony na mocy art. 16 ust. 1 kodeksu stosuje się do:
 a)
 przedkładania, przetwarzania i przechowywania danych zawartych w przywozowych deklaracjach skróconych i innych informacji dotyczących tych deklaracji, związanych z analizą ryzyka celnego do celów bezpieczeństwa i ochrony, w tym wsparcia ochrony lotnictwa cywilnego, i związanych ze środkami, które należy przyjąć na podstawie wyników tej analizy;
 b)
 wymiany informacji dotyczących danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej i wyników analizy ryzyka w odniesieniu do przywozowych deklaracji skróconych, dotyczących innych informacji niezbędnych do przeprowadzenia tej analizy ryzyka oraz dotyczących środków przyjętych na podstawie analizy ryzyka, w tym zaleceń dotyczących miejsc kontroli i wyników tych kontroli;
 c)
 wymiany informacji na potrzeby monitorowania i oceny wdrażania wspólnych kryteriów i norm ryzyka w zakresie bezpieczeństwa i ochrony oraz środków kontroli i priorytetowych obszarów kontroli, o których mowa w art. 46 ust. 3 kodeksu.
 Daty opracowania i uruchomienia wersji w ramach stopniowego wdrażania systemu są określone w projekcie systemu kontroli importu 2 w ramach UKC (ICS2) w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/2151 (*1).
 1a. Przedsiębiorcy korzystają ze zharmonizowanego unijnego interfejsu dla przedsiębiorców, opracowanego we wzajemnym porozumieniu przez Komisję i państwa członkowskie, do przedkładania informacji, składania wniosków o sprostowanie, składania wniosków o unieważnienie, przetwarzania i przechowywania danych zawartych w przywozowych deklaracjach skróconych oraz do wymiany powiązanych informacji z organami celnymi.
 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu do dat wdrożenia systemu teleinformatycznego, o którym w nim mowa zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151, stosuje się teleinformatyczny system przedkładania i wymiany informacji dotyczących przywozowych deklaracji skróconych, określony w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, zgodnie z art. 185 ust. 1, art. 187 i art. 188 ust. 3 tego rozporządzenia.
 Artykuł 183
 Złożenie przywozowej deklaracji skróconej
 (art. 127 ust. 4, 5 i 6 kodeksu)
 1. W przypadku gdy nie ma zastosowania żadne ze zwolnień z obowiązku złożenia przywozowej deklaracji skróconej określonych w art. 104 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej w odniesieniu do towarów przewożonych transportem lotniczym dostarcza się w następujący sposób:
 a)
 przewoźnicy lotniczy składają pełną skróconą deklarację przywozową za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 2, do daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wersji 2 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
 b)
 przewoźnicy ekspresowi składają:
 —
 w przypadku gdy wartość rzeczywista przesyłki przekracza 22 EUR – pełną przywozową deklarację skróconą za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 2, do daty określonej w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 jako termin rozpoczęcia okresu wdrażania wersji 2 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia,
 —
 w przypadku wszystkich przesyłek – minimalny zestaw danych, o którym mowa w art. 106 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wersji 1 tego systemu;
 c)
 operatorzy pocztowi przedkładają minimalny zestaw danych, o którym mowa w art. 106 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, w odniesieniu do przesyłek, których miejscem przeznaczenia jest jedno z państw członkowskich, za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wersji 1 tego systemu;
 d)
 poprzez przedłożenie co najmniej jednego zestawu danych za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 2 tego systemu.
 1a. W przypadku gdy nie ma zastosowania żadne ze zwolnień z obowiązku złożenia przywozowej deklaracji skróconej określonych w art. 104 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej w odniesieniu do towarów przewożonych transportem morskim, żeglugą śródlądową, transportem drogowym lub kolejowym dostarcza się w następujący sposób:
 a)
 poprzez złożenie pełnej skróconej deklaracji przywozowej za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 2, do daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 3 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
 b)
 poprzez przedłożenie co najmniej jednego zestawu danych za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 3 tego systemu.
 2. W przypadku gdy przywozowa deklaracja skrócona zostaje złożona poprzez przedłożenie więcej niż jednego zestawu danych lub poprzez przedłożenie minimalnego zestawu danych, o którym mowa w art. 106 ust. 2 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, osoba przedkładająca częściowy lub minimalny zestaw danych dokonuje tego w urzędzie celnym, który zgodnie z jej wiedzą powinien być urzędem celnym pierwszego wprowadzenia. Jeżeli osoba ta nie zna miejsca na obszarze celnym Unii, do którego środek transportu przewożący towary ma zgodnie z oczekiwaniem dotrzeć w pierwszej kolejności, urząd celny pierwszego wprowadzenia można określić na podstawie miejsca, do którego towary są wysyłane.
 Artykuł 184
 Zobowiązania w zakresie udzielania informacji dotyczących przekazywania danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej przez osoby inne niż przewoźnik
 (art. 127 ust. 6 kodeksu)
 1. Od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 3 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 112 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, przewoźnik i każda z osób wydających konosament przekazuje w danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej informacje o tożsamości wszystkich osób, z którymi przewoźnik i osoba wydająca konosament zawarli umowę przewozu i które nie dostarczyły im danych wymaganych do sporządzenia przywozowej deklaracji skróconej.
 Jeżeli odbiorca wskazany w konosamencie jako nieposiadający konosamentów stanowiących jego podstawę nie udostępnia wymaganych danych osobie wydającej konosament, osoba ta przekazuje w danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej informacje o tożsamości odbiorcy.
 2. Od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 3 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 112 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, osoba wydająca konosament informuje osobę, która zawarła z nią umowę przewozu, o wydaniu takiego konosamentu.
 W przypadku zawarcia umowy o wspólnym załadunku towarów osoba wydająca konosament informuje osobę, z którą zawarto taką umowę, o wydaniu konosamentu.
 3. Od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 2 systemu, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 113 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, przewoźnik i każda z osób wydających lotniczy list przewozowy przekazuje w danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej informacje o tożsamości wszystkich osób, z którymi przewoźnik i osoba wydająca lotniczy list przewozowy zawarli umowę przewozu lub które wydały lotniczy list przewozowy obejmujący te same towary i które nie udostępniły im danych wymaganych do sporządzenia przywozowej deklaracji skróconej.
 4. Od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 2 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 113 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, osoba wydająca lotniczy list przewozowy informuje osobę, która zawarła z nią umowę przewozu, o wydaniu takiego konosamentu.
 W przypadku zawarcia umowy o wspólnym załadunku towarów osoba wydająca lotniczy list przewozowy informuje osobę, która zawarła z nią umowę przewozu, o wydaniu takiego lotniczego listu przewozowego.
 5. Od daty określonej zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia wersji 2 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 113a ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, przewoźnik przekazuje w danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej informacje o tożsamości operatora pocztowego lub przewoźnika ekspresowego, który nie udostępnił mu danych wymaganych do sporządzenia przywozowej deklaracji skróconej.
 Artykuł 185
 Rejestracja przywozowej deklaracji skróconej
 (art. 127 ust. 1 kodeksu)
 1. Organy celne rejestrują przywozową deklarację skróconą po jej otrzymaniu, niezwłocznie powiadamiają zgłaszającego lub jego przedstawiciela o zarejestrowaniu deklaracji oraz przekazują takiej osobie numer referencyjny przywozowej deklaracji skróconej (MRN) wraz z datą rejestracji deklaracji.
 2. Od daty określonej w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 jako termin rozpoczęcia okresu wdrażania wersji 1 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej zostały dostarczone poprzez złożenie co najmniej minimalnego zestawu danych, o którym mowa w art. 106 ust. 2 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, lub poprzez złożenie więcej niż jednego zestawu danych, organy celne:
 a)
 rejestrują każdy przypadek przedłożenia danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej po otrzymaniu takich danych;
 b)
 niezwłocznie powiadamiają o rejestracji osobę, która przedłożyła zestaw danych;
 c)
 przekazują tej osobie MRN przypisany do każdego przedłożenia wraz z datą jego rejestracji.
 3. Organy celne niezwłocznie powiadamiają przewoźnika o rejestracji, o ile zwrócił się on o przekazanie mu takiego powiadomienia i dysponuje dostępem do systemów teleinformatycznych, o których mowa w art. 182 niniejszego rozporządzenia:
 a)
 w przypadku złożenia przywozowej deklaracji skróconej przez osobę, o której mowa w art. 127 ust. 4 akapit drugi kodeksu;
 b)
 w przypadku dostarczenia danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 127 ust. 6 kodeksu.
 4. Obowiązek informowania przewoźnika w przypadkach, o których mowa w ust. 3 lit. b), ma zastosowanie od daty określonej w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 jako termin rozpoczęcia okresu wdrażania wersji 2 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że przewoźnik ma dostęp do tego systemu.
 Artykuł 186
 Analiza ryzyka i kontrole dotyczące przywozowych deklaracji skróconych
 (art. 46 ust. 3 i 5, art. 47 ust. 2 i art. 128 kodeksu)
 1. Analiza ryzyka kończona jest przed przybyciem towarów do urzędu celnego pierwszego wprowadzenia, o ile przywozowa deklaracja skrócona została złożona w terminie wskazanym w art. 105–109 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, chyba że dojdzie do wykrycia ryzyka lub zajdzie konieczność przeprowadzenia dodatkowej analizy ryzyka.
 Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego, pierwszą analizę ryzyka dotyczącą towarów, które mają zostać wprowadzone na obszar celny Unii drogą powietrzną przeprowadza się jak najszybciej po otrzymaniu minimalnego zestawu danych z przywozowej deklaracji skróconej, o którym mowa w art. 106 ust. 2 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446.
 2. Urząd celny pierwszego wprowadzenia kończy analizę ryzyka głównie do celów bezpieczeństwa i ochrony po następującej wymianie informacji za pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 182 ust. 1:
 a)
 niezwłocznie po rejestracji urząd celny pierwszego wprowadzenia udostępnia dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej organom celnym państw członkowskich wskazanym w tych danych oraz organom celnym pozostałych państw członkowskich, które zarejestrowały w systemie informacje dotyczące ryzyka w zakresie bezpieczeństwa i ochrony, które odpowiadają danym zawartym w tej przywozowej deklaracji skróconej;
 b)
 w terminach określonych w art. 105–109 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 organy celne państw członkowskich, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, przeprowadzają analizę ryzyka głównie do celów bezpieczeństwa i ochrony oraz, jeżeli stwierdzą ryzyko, udostępniają wyniki urzędowi celnemu pierwszego wprowadzenia;
 c)
 urząd celny pierwszego wprowadzenia uwzględnia informacje na temat wyników analizy ryzyka przekazane przez organy celne państw członkowskich, o których mowa w lit. a), w celu przeprowadzenia analizy ryzyka;
 d)
 urząd celny pierwszego wprowadzenia udostępnia wyniki przeprowadzonej analizy ryzyka organom celnym państw członkowskich, które wniosły wkład do przeprowadzenia analizy ryzyka, oraz tym, których przemieszczanie towarów potencjalnie dotyczy;
 e)
 urząd celny pierwszego wprowadzenia powiadamia o zakończeniu analizy ryzyka następujące osoby, o ile zwróciły się one o przekazywanie im takiego powiadomienia i dysponują dostępem do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1:
 (i)
 zgłaszający lub jego przedstawiciel;
 (ii)
 przewoźnik, jeżeli osobą inną niż zgłaszający i jego przedstawiciel.
 3. Jeżeli urząd celny pierwszego wprowadzenia wymaga dodatkowych informacji na temat danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej na potrzeby zakończenia analizy ryzyka, analiza taka kończona jest po otrzymaniu stosownych informacji.
 W tym celu urząd celny pierwszego wprowadzenia zwraca się o udzielenie takich informacji do osoby, która złożyła przywozową deklarację skróconą, lub – w stosownych przypadkach – do osoby, która przekazała dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej. Jeżeli taka osoba nie jest przewoźnikiem, urząd celny pierwszego wprowadzenia przekazuje stosowne informacje przewoźnikowi, o ile przewoźnik zażądał takiej informacji i dysponuje dostępem do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1.
 4. W przypadku gdy urząd celny pierwszego wprowadzenia ma uzasadnione powody, by przypuszczać, że towary wprowadzane drogą powietrzną mogą stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lotnictwa, żąda on, by przesyłka przed jej załadowaniem na statek powietrzny udający się na obszar celny Unii została poddana kontroli bezpieczeństwa z uwagi na fakt, że stanowi ona ładunek i przesyłkę wysokiego ryzyka zgodnie z pkt 6.7 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 (*2) i pkt 6.7.3 załącznika do decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 8005 final z dnia 16 listopada 2015 r. ustanawiającej szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego obejmujących informacje, o których mowa w art. 18 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 300/2008.
 Urząd celny pierwszego wprowadzenia powiadamia następujące osoby, o ile dysponują one dostępem do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia:
 a)
 zgłaszający lub jego przedstawiciel;
 b)
 przewoźnik, jeżeli osobą inną niż zgłaszający i jego przedstawiciel.
 Po otrzymaniu powiadomienia osoba, która złożyła przywozową deklarację skróconą, lub – w stosownych przypadkach – osoba, która przedłożyła dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej, przekazuje urzędowi celnemu pierwszego wprowadzenia wyniki tej kontroli bezpieczeństwa oraz wszelkie istotne informacje z tym związane. Analiza ryzyka kończona jest dopiero po uzyskaniu wspomnianych informacji.
 5. W przypadku gdy urząd celny pierwszego wprowadzenia ma uzasadnione powody, by uznać, że towary wprowadzane drogą powietrzną lub przesyłka kontenerowa wprowadzana drogą morską, jak określono w art. 105 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, stanowią tak poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i ochrony, że wymagane jest natychmiastowe działanie, nakazuje on, by ładunek nie był ładowany na dany środek transportu.
 Urząd celny pierwszego wprowadzenia powiadamia następujące osoby, o ile dysponują one dostępem do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia:
 a)
 zgłaszający lub jego przedstawiciel;
 b)
 przewoźnik, jeżeli osobą inną niż zgłaszający i jego przedstawiciel.
 Powiadomienia tego dokonuje się niezwłocznie po wykryciu takiego ryzyka, a w przypadku wprowadzania przesyłki kontenerowej drogą morską, o czym mowa w art. 105 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, najpóźniej w ciągu 24 godzin od otrzymania przez przewoźnika przywozowej deklaracji skróconej lub, w stosownych przypadkach, danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej.
 Urząd celny pierwszego wprowadzenia informuje również niezwłocznie o tym powiadomieniu organy celne wszystkich państw członkowskich i udostępnia im odpowiednie dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej.
 6. Jeżeli stwierdzono, że dana przesyłka stanowi zagrożenie, którego charakter wymaga podjęcia natychmiastowych działań po przybyciu środka transportu, urząd celny pierwszego wprowadzenia podejmuje takie działania po przybyciu towarów.
 7. Po zakończeniu analizy ryzyka urząd celny pierwszego wprowadzenia może zalecić, za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1, najbardziej odpowiednie miejsce i środki do przeprowadzenia kontroli.
 Urząd celny właściwy dla miejsca, które wskazano w zaleceniu jako najbardziej odpowiednie do przeprowadzenia kontroli, podejmuje decyzję w sprawie kontroli i udostępnia za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1, wyniki tej decyzji wszystkim urzędom celnym, których przemieszczanie towarów potencjalnie dotyczy, najpóźniej w momencie przedstawienia towarów w urzędzie celnym pierwszego wprowadzenia.
 7a. W przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 5 i art. 47 ust. 2 kodeksu, urzędy celne udostępniają wyniki swoich kontroli celnych innym organom celnym państw członkowskich za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, oraz wymieniają informacje dotyczące ryzyka za pomocą systemu, o którym mowa w art. 36 niniejszego rozporządzenia.
 8. W przypadku gdy na obszar celny Unii wprowadzane są towary, które zwolniono z wymogu złożenia przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. c)–k), m) i n) oraz art. 104 ust. 2–4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, analizę ryzyka przeprowadza się po przedstawieniu towarów.
 9. Towary przedstawione organom celnym mogą zostać zwolnione do procedury celnej lub powrotnie wywiezione po przeprowadzeniu analizy ryzyka i uzyskaniu wyników tej analizy oraz – w stosownych przypadkach – po podjęciu środków umożliwiających zwolnienie takich towarów.
 10. Analizę ryzyka przeprowadza się również w przypadku sprostowania danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 129 kodeksu. W takiej sytuacji, nie naruszając terminu określonego w ust. 5 akapit trzeci niniejszego artykułu dla przesyłek kontenerowych wprowadzanych drogą morską, analiza ryzyka kończona jest niezwłocznie po otrzymaniu takich danych, chyba że dojdzie do wykrycia ryzyka lub zajdzie konieczność przeprowadzenia dodatkowej analizy ryzyka.
 (*1) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/2151 z dnia 13 grudnia 2019 r. ustanawiająca program prac dotyczący rozwoju i wdrażania systemów teleinformatycznych przewidziany w unijnym kodeksie celnym (Dz.U. L 325 z 16.12.2019, s. 168)."
 (*2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego (Dz.U. L 299 z 14.11.2015, s. 1).”;"
 3)
 w art. 187 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 tytuł oraz ust. 1 otrzymują brzmienie:
 „Artykuł 187
 Przepisy przejściowe dotyczące analizy ryzyka
 (art. 128 kodeksu)
 1. Na zasadzie odstępstwa od art. 186 niniejszego rozporządzenia do dat określonych zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 w odniesieniu do wdrożenia systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, analiza ryzyka opiera się na informacjach zawartych w przywozowych deklaracjach skróconych, składanych i wymienianych w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 182 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.”;
 b)
 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
 „5. W przypadku gdy na obszar celny Unii wprowadzane są towary, które zwolniono z wymogu złożenia przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. c)–k), m) i n) oraz art. 104 ust. 2–4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, analizę ryzyka przeprowadza się po przedstawieniu towarów, w miarę możliwości w oparciu o deklarację do czasowego składowania lub zgłoszenie celne obejmujące te towary.”;
 c)
 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:
 „6. Towary przedstawione organom celnym mogą zostać zwolnione do procedury celnej lub powrotnie wywiezione po przeprowadzeniu analizy ryzyka i uzyskaniu wyników tej analizy oraz – w stosownych przypadkach – po podjęciu środków umożliwiających zwolnienie takich towarów.
 7. Analizę ryzyka przeprowadza się również w przypadku sprostowania danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 129 kodeksu. W takiej sytuacji, nie naruszając terminu określonego w ust. 3 niniejszego artykułu dla przesyłek kontenerowych wprowadzanych drogą morską, analizę ryzyka przeprowadza się niezwłocznie po otrzymaniu takich danych, chyba że dojdzie do wykrycia ryzyka lub zajdzie konieczność przeprowadzenia dodatkowej analizy ryzyka.”;
 4)
 art. 188 i 189 otrzymują brzmienie:
 „Artykuł 188
 Sprostowanie i unieważnienie przywozowej deklaracji skróconej
 (art. 129 ust. 1 kodeksu)
 1. Do składania wniosków o sprostowanie lub unieważnienie przywozowej deklaracji skróconej lub zawartych w niej danych stosuje się system teleinformatyczny, o którym mowa w art. 182 ust. 1.
 W przypadku gdy o sprostowanie lub unieważnienie danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej wnoszą różne osoby, każda z tych osób może wnosić o sprostowanie lub unieważnienie tylko tych danych, które sama przekazała.
 2. Organy celne niezwłocznie powiadamiają osobę, która złożyła wniosek o sprostowanie lub unieważnienie, o podjętej przez siebie decyzji o rejestracji lub odrzuceniu tego wniosku.
 Jeżeli wniosek o sprostowanie lub unieważnienie danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej zostanie złożony przez osobę inną niż przewoźnik, organy celne powiadamiają o tym fakcie również przewoźnika, o ile przewoźnik zwrócił się o przekazanie mu takiego powiadomienia i dysponuje dostępem do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1.
 3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą zezwolić, by wnioski o sprostowanie lub unieważnienie danych zawartych w przywozowej deklaracji skróconej, która została złożona za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 2, były składane z wykorzystaniem środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, o których mowa w art. 6 ust. 1 kodeksu.;
 Artykuł 189
 Zmiana trasy statku morskiego lub statku powietrznego przybywającego na obszar celny Unii
 (art. 133 kodeksu)
 1. Jeżeli po złożeniu przywozowej deklaracji skróconej za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 2, trasa statku morskiego lub statku powietrznego zostaje zmieniona, wskutek czego statek ten przybędzie w pierwszej kolejności do urzędu celnego znajdującego się w państwie członkowskim, które w przywozowej deklaracji skróconej nie zostało wskazane jako kraj przejazdu, operator tego środka transportu informuje urząd celny wskazany w przywozowej deklaracji skróconej jako urząd celny pierwszego wprowadzenia o zmianie trasy i przekazuje powiadomienie o przybyciu do faktycznego urzędu celnego pierwszego wprowadzenia.
 Przepisy akapitu pierwszego niniejszego artykułu nie mają zastosowania do towarów, które zostały wprowadzone na obszar celny Unii w ramach procedury tranzytu, o której mowa w art. 141 kodeksu.
 2. Urząd celny wskazany w przywozowej deklaracji skróconej jako urząd celny pierwszego wprowadzenia przekazuje stosowne informacje urzędowi celnemu, który zgodnie z uzyskanymi informacjami ma być urzędem celnym pierwszego wprowadzenia po zmianie trasy, niezwłocznie po otrzymaniu takich informacji na zasadach określonych w ust. 1. Taki urząd udostępnia stosowne dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej i wyniki analizy ryzyka urzędowi celnemu pierwszego wprowadzenia.
 3. Od daty określonej w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 jako data rozpoczęcia okresu wdrażania wersji 2 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy trasa statku powietrznego zostaje zmieniona, wskutek czego statek ten przybył w pierwszej kolejności do urzędu celnego znajdującego się w państwie członkowskim, które w przywozowej deklaracji skróconej nie zostało wskazane jako kraj przejazdu, faktyczny urząd celny pierwszego wprowadzenia wyszukuje, za pośrednictwem tego systemu, dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej, wyniki analizy ryzyka oraz zalecenia kontrolne wystosowane przez planowany urząd celny pierwszego wprowadzenia.
 4. Od daty określonej w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151 jako termin rozpoczęcia okresu wdrażania wersji 3 systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy trasa statku morskiego zostaje zmieniona, wskutek czego statek ten przybył w pierwszej kolejności do urzędu celnego znajdującego się w państwie członkowskim, które w przywozowej deklaracji skróconej nie zostało wskazane jako kraj przejazdu, faktyczny urząd celny pierwszego wprowadzenia wyszukuje, za pośrednictwem tego systemu, dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej, wyniki analizy ryzyka oraz zalecenia kontrolne wystosowane przez planowany urząd celny pierwszego wprowadzenia.”;
 5)
 art. 207 otrzymuje brzmienie:
 „Artykuł 207
 Potwierdzenie unijnego statusu celnego towarów w postaci karnetów TIR lub ATA lub formularzy 302
 (art. 6 ust. 3 i art. 153 ust. 2 kodeksu)
 1. Zgodnie z art. 127 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 towary unijne oznacza się w karnecie TIR lub ATA lub w formularzu NATO 302 lub formularzu UE 302 kodem »T2L« lub »T2LF«. Osoba uprawniona do korzystania z procedury może, w stosownych przypadkach, zastosować jeden z tych kodów, opatrując odpowiednie dokumenty swoim podpisem w miejscu przeznaczonym na opis towarów przed ich przedstawieniem urzędowi celnemu wyjścia do zatwierdzenia. Odpowiedni kod »T2L« lub »T2LF« zatwierdza się odciskiem pieczęci urzędu celnego wyjścia, któremu towarzyszy podpis właściwego urzędnika.
 Jeżeli chodzi o formularz NATO 302 w formie elektronicznej lub formularz UE 302 w formie elektronicznej, osoba uprawniona do korzystania z procedury może również umieścić na nich jeden ze wspomnianych kodów. W takim przypadku zatwierdzenia przez urząd wyjścia dokonuje się w formie elektronicznej.
 2. W przypadku gdy karnet TIR, karnet ATA, formularz NATO 302 lub formularz UE 302 obejmuje zarówno towary unijne, jak i towary nieunijne, takie towary wymienia się osobno, a kod »T2L« lub – w stosownych przypadkach – »T2LF« umieszcza się w taki sposób, by oczywiste było, iż odnosi się wyłącznie do towarów unijnych.”;
 6)
 w art. 218 tytuł i zdanie wprowadzające otrzymują brzmienie:
 „Artykuł 218
 Formalności celne uznawane za podjęte w wyniku czynności, o których mowa w art. 141 ust. 1, 2, 4, 4a, 5 i 6–8 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446
 (art. 6 ust. 3 lit. a), art. 139, art. 158 ust. 2, art. 172, art. 194 i art. 267 kodeksu)
 Do celów art. 138, 139 i 140 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 następujące formalności celne, w stosownych przypadkach, uznaje się za dopełnione w przypadku podjęcia czynności, o których mowa w art. 141 ust. 1, 2, 4, 4a, 5 i 6–8 tego rozporządzenia delegowanego:”;
 7)
 art. 220 otrzymuje brzmienie:
 „Artykuł 220
 Przepisy przejściowe dotyczące towarów w przesyłkach pocztowych
 (art. 158 ust. 2, art. 172 i art. 194 kodeksu)
 1. Dla celów art. 138 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 zgłoszenie celne towarów, o którym mowa w art. 141 ust. 3 tego rozporządzenia delegowanego, uznaje się za przyjęte, a towary za zwolnione w chwili dostarczenia towarów odbiorcy.
 2. Jeżeli dostarczenie towarów odbiorcy okazało się niemożliwe, uznaje się, że zgłoszenie celne nie zostało złożone.
 Towary, które nie zostały dostarczone odbiorcy, uznaje się za objęte czasowym składowaniem do chwili ich zniszczenia, powrotnego wywozu lub zadysponowania w inny sposób zgodnie z art. 198 kodeksu.”;
 8)
 dodaje się art. 220a i 220b w brzmieniu:
 „Artykuł 220a
 Przepisy proceduralne mające zastosowanie do korzystania z formularza NATO 302 w odniesieniu do procedur celnych innych niż tranzyt
 (art. 6 ust. 3 i art. 158 ust. 2 kodeksu)
 1. Urząd celny wyznaczony przez państwo członkowskie, w którym rozpoczynają się działania wojskowe na obszarze celnym Unii, dostarcza siłom NATO stacjonującym na jego terytorium formularze NATO 302, które:
 a)
 zostały uprzednio uwierzytelnione pieczęcią i podpisem urzędnika tego urzędu;
 b)
 zostały opatrzone numerem seryjnym;
 c)
 zawierają pełny adres tego wyznaczonego urzędu celnego, któremu należy zwrócić egzemplarz formularza NATO 302.
 2. W chwili wysyłki towarów siły NATO podejmują jedną z następujących czynności:
 a)
 przekazują dane zawarte w formularzu NATO 302 wyznaczonemu urzędowi celnemu drogą elektroniczną;
 b)
 wypełniają formularz NATO 302 i załączają do niego oświadczenie, że sprawują kontrolę nad przemieszczaniem towarów, poświadczając takie oświadczenie swoim podpisem i pieczęcią i opatrując je datą.
 3. Jeżeli siły NATO podejmą czynności wskazane w ust. 2 lit. b), przekazują niezwłocznie jeden egzemplarz formularza NATO 302 urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił NATO, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.
 Pozostałe egzemplarze formularza NATO 302 zostają dostarczone wraz z przesyłką do sił NATO przeznaczenia, które opatrują je pieczęcią i podpisują po przybyciu towarów.
 W chwili przybycia towarów dwa egzemplarze formularza zostają przekazane urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił NATO przeznaczenia.
 Ten wyznaczony urząd celny zatrzymuje jeden egzemplarz, a drugi zwraca urzędowi celnemu odpowiedzialnemu za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił NATO, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.
 Artykuł 220b
 Przepisy proceduralne mające zastosowanie do korzystania z formularza UE 302 w odniesieniu do procedur celnych innych niż tranzyt
 (art. 6 ust. 3 i art. 158 ust. 2 kodeksu)
 1. Urząd celny wyznaczony przez państwo członkowskie, w którym rozpoczynają się działania wojskowe na obszarze celnym Unii, dostarcza siłom zbrojnym państwa członkowskiego stacjonującym na jego terytorium formularze UE 302, które:
 a)
 zostały uprzednio uwierzytelnione pieczęcią i podpisem urzędnika tego urzędu;
 b)
 zostały opatrzone numerem seryjnym;
 c)
 zawierają pełny adres tego wyznaczonego urzędu celnego, któremu należy zwrócić egzemplarz formularza UE 302.
 2. W chwili wysyłki towarów siły zbrojne państwa członkowskiego podejmują jedną z następujących czynności:
 a)
 przekazują dane zawarte w formularzu UE 302 wyznaczonemu urzędowi celnemu drogą elektroniczną;
 b)
 wypełniają formularz UE 302 i załączają do niego oświadczenie, że sprawują kontrolę nad przemieszczaniem towarów, poświadczając takie oświadczenie swoim podpisem i pieczęcią i opatrując je datą.
 3. Jeżeli siły zbrojne państwa członkowskiego podejmą czynności wskazane w ust. 2 lit. b), przekazują niezwłocznie jeden egzemplarz formularza UE 302 urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił zbrojnych państwa członkowskiego, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.
 Pozostałe egzemplarze formularza UE 302 zostają dostarczone wraz z przesyłką do sił zbrojnych państwa członkowskiego przeznaczenia, które opatrują je pieczęcią i podpisują po przybyciu towarów.
 W chwili przybycia towarów dwa egzemplarze formularza zostają przekazane urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił zbrojnych państwa członkowskiego przeznaczenia.
 Ten wyznaczony urząd celny zatrzymuje jeden egzemplarz, a drugi zwraca urzędowi celnemu odpowiedzialnemu za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił zbrojnych państwa członkowskiego, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.”;
 9)
 w art. 221 dodaje się ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:
 „4. Urzędem celnym właściwym do zgłaszania do dopuszczenia do obrotu towarów w przesyłce objętej zwolnieniem z należności celnych przywozowych zgodnie z art. 23 ust. 1 lub art. 25 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 (*3), w ramach procedury VAT innej niż procedura szczególna dla sprzedaży na odległość towarów przywożonych z terytoriów trzecich lub państw trzecich, określona w tytule XII rozdział 6 sekcja 4 dyrektywy Rady 2006/112/WE (*4), jest urząd celny znajdujący się w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
 5. Organ celny w każdym państwie członkowskim, na którego terytorium stacjonują siły NATO upoważnione do korzystania z formularza NATO 302, wyznacza urząd celny odpowiedzialny lub urzędy celne odpowiedzialne za formalności celne i kontrole dotyczące towarów, które mają być przemieszczane lub wykorzystywane w kontekście działań wojskowych.
 6. Organ celny w każdym państwie członkowskim wyznacza urząd celny lub urzędy celne odpowiedzialne za formalności celne i kontrole dotyczące towarów, które mają być przemieszczane lub wykorzystywane w kontekście działań wojskowych prowadzonych z zastosowaniem formularza UE 302.
 (*3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 324 z 10.12.2009, s. 23)."
 (*4) Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).”;"
 10)
 w art. 271 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
 „1a. Do celów ujednoliconej wymiany informacji (INF) dotyczącej procedur, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorcy wykorzystują zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.”;
 b)
 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Ustępy 1 i 1a niniejszego artykułu stosuje się od dnia wdrożenia systemu teleinformatycznego do obsługi Arkuszy Informacyjnych (INF) dla Procedur Specjalnych w ramach UKC, określonego w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2019/2151.”;
 11)
 w tytule VII rozdział 2 sekcja 1 nagłówek podsekcji 4 otrzymuje brzmienie:
 „Podsekcja 4
 Przemieszczanie towarów z zastosowaniem formularza NATO 302 lub formularza UE 302;
 ”
 12)
 uchyla się art. 285;
 13)
 art. 286 otrzymuje brzmienie:
 „Artykuł 286
 Dostarczanie formularzy NATO 302 siłom NATO
 (art. 226 ust. 3 lit. e) i art. 227 ust. 2 lit. e) kodeksu)
 Wyznaczony urząd celny państwa członkowskiego wyjścia dostarcza siłom NATO stacjonującym na terytorium danego państwa formularze NATO 302, które:
 a)
 zostały uprzednio uwierzytelnione pieczęcią i podpisem urzędnika tego urzędu;
 b)
 zostały opatrzone numerem seryjnym;
 c)
 zawierają pełny adres tego wyznaczonego urzędu celnego, któremu należy zwrócić egzemplarz formularza NATO 302.”;
 14)
 dodaje się art. 286a w brzmieniu:
 „Artykuł 286a
 Dostarczanie formularzy UE 302 siłom zbrojnym państw członkowskich
 (art. 226 ust. 3 lit. a) i art. 227 ust. 2 lit. a) kodeksu)
 Wyznaczony urząd celny państwa członkowskiego wyjścia dostarcza siłom zbrojnym państwa członkowskiego stacjonującym na terytorium danego państwa formularze UE 302, które:
 a)
 zostały uprzednio uwierzytelnione pieczęcią i podpisem urzędnika tego urzędu;
 b)
 zostały opatrzone numerem seryjnym;
 c)
 zawierają pełny adres tego wyznaczonego urzędu celnego, któremu należy zwrócić egzemplarz formularza UE 302.”;
 15)
 art. 287 otrzymuje brzmienie:
 „Artykuł 287
 Przepisy proceduralne dotyczące korzystania z formularza NATO 302
 (art. 226 ust. 3 lit. e) i art. 227 ust. 2 lit. e) kodeksu)
 1. W chwili wysyłki towarów siły NATO podejmują jedną z następujących czynności:
 a)
 przekazują dane zawarte w formularzu NATO 302 urzędowi celnemu wyjścia lub wprowadzenia drogą elektroniczną;
 b)
 wypełniają formularz NATO 302 i załączają do niego oświadczenie, że sprawują kontrolę nad przemieszczaniem towarów, poświadczając takie oświadczenie swoim podpisem i pieczęcią i opatrując je datą.
 2. Jeżeli siły NATO przekazały dane zawarte w formularzu NATO 302 drogą elektroniczną zgodnie z ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio przepisy art. 294, 296, 304, 306 oraz 314–316 niniejszego rozporządzenia.
 3. Jeżeli siły NATO podejmą czynności wskazane w ust. 1 lit. b), przekazują niezwłocznie jeden egzemplarz formularza NATO 302 wyznaczonemu urzędowi celnemu odpowiedzialnemu za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił NATO, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.
 Pozostałe egzemplarze formularza NATO 302 zostają dostarczone wraz z przesyłką do sił NATO przeznaczenia, które opatrują je pieczęcią i podpisują po przybyciu towarów.
 W chwili przybycia towarów dwa egzemplarze formularza NATO 302 zostają przekazane urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił NATO przeznaczenia.
 Ten wyznaczony urząd celny zatrzymuje jeden egzemplarz formularza NATO 302, a drugi zwraca urzędowi celnemu odpowiedzialnemu za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił NATO, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.”;
 16)
 dodaje się art. 287a w brzmieniu:
 „Artykuł 287a
 Przepisy proceduralne dotyczące korzystania z formularza UE 302
 (art. 226 ust. 3 lit. a) i art. 227 ust. 2 lit. a) kodeksu)
 1. W chwili wysyłki towarów siły zbrojne państwa członkowskiego podejmują jedną z następujących czynności:
 a)
 przekazują dane zawarte w formularzu UE 302 urzędowi celnemu wyjścia lub wprowadzenia drogą elektroniczną;
 b)
 wypełniają formularz UE 302 i załączają do niego oświadczenie, że sprawują kontrolę nad przemieszczaniem towarów, poświadczając takie oświadczenie swoim podpisem i pieczęcią i opatrując je datą.
 2. Jeżeli siły zbrojne państwa członkowskiego przekazały dane zawarte w formularzu UE 302 drogą elektroniczną zgodnie z ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio przepisy art. 294, 296, 304, 306 oraz 314–316.
 3. Jeżeli siły zbrojne państwa członkowskiego podejmą czynności wskazane w ust. 1 lit. b), przekazują niezwłocznie jeden egzemplarz formularza UE 302 urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił zbrojnych państwa członkowskiego, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.
 Pozostałe egzemplarze formularza UE 302 zostają dostarczone wraz z przesyłką do sił zbrojnych państwa członkowskiego przeznaczenia, które opatrują je pieczęcią i podpisują po przybyciu towarów.
 W chwili przybycia towarów dwa egzemplarze formularza UE 302 zostają przekazane urzędowi celnemu wyznaczonemu jako odpowiedzialny za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił zbrojnych państwa członkowskiego przeznaczenia.
 Ten wyznaczony urząd celny zatrzymuje jeden egzemplarz formularza UE 302, a drugi zwraca urzędowi celnemu odpowiedzialnemu za formalności celne i kontrole przeprowadzane w odniesieniu do sił zbrojnych państwa członkowskiego, które dokonują wysyłki towarów lub na rzecz których towary są wysyłane.”;
 17)
 w art. 321 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
 „5. Procedurę tranzytu unijnego uznaje się za zakończoną:
 a)
 w chwili dokonania odpowiedniego wpisu w ewidencji handlowej odbiorcy lub
 b)
 gdy operator stałego transportu przesyłowego poświadczył, że towary przesyłane stałym transportem przesyłowym:
 (i)
 zostały dostarczone do zakładu odbiorcy;
 (ii)
 zostały przyjęte do systemu dystrybucyjnego odbiorcy; lub
 (iii)
 opuściły obszar celny Unii.”;
 b)
 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
 „6. Od momentu zakończenia procedury tranzytu unijnego zgodnie z ust. 5 lit. a) lub lit. b) ppkt (i) lub (ii) towary nieunijne uznaje się za czasowo składowane.”;
 18)
 dodaje się art. 323a w brzmieniu:
 „Artykuł 323a
 Specjalne zamknięcie procedury w odniesieniu do towarów, które mają być przemieszczane lub wykorzystywane w kontekście działań wojskowych
 (art. 215 kodeksu)
 Do celów zamknięcia procedury odprawy czasowej w odniesieniu do towarów określonych w art. 235a rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 ich konsumpcję lub zniszczenie uważa się za powrotny wywóz, o ile ilość, która została poddana konsumpcji lub uległa zniszczeniu, odpowiada charakterowi działań wojskowych.”;
 19)
 w art. 324 ust. 2 lit. a) dodaje się akapit w brzmieniu:
 „Ust. 1 ma jednak zastosowanie w przypadkach, gdy towary nieunijne objęte procedurą uszlachetniania czynnego IM/EX podlegałyby uprzedniemu nadzorowi unijnemu, gdyby zgłoszono je do dopuszczenia do obrotu, pod warunkiem że posiadacz pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego IM/EX dostarczy dane zgodnie z odpowiednim środkiem nadzoru.”;
 20)
 w art. 331 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
 „3. Jeżeli towary przesyłane stałym transportem przesyłowym są wyprowadzane z obszaru celnego Unii z wykorzystaniem takiego transportu, towary te uznaje się za przedstawione organom celnym w chwili umieszczenia ich w stałym transporcie przesyłowym.”;
 21)
 w załączniku 23-02 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
 22)
 w załączniku 72-04 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 w części I rozdział III punkt 19.3 otrzymuje brzmienie:
 „19.3.
 Okres ważności poświadczenia zabezpieczenia generalnego lub poświadczenia zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia nie może przekroczyć pięciu lat. Urząd celny zabezpieczenia może jednak przedłużyć ten okres jednorazowo o nie więcej niż pięć lat.
 Jeżeli w okresie ważności poświadczenia urząd celny zabezpieczenia zostanie poinformowany, że w wyniku licznych zmian poświadczenie nie jest wystarczająco czytelne i może zostać odrzucone przez urząd celny wyjścia, urząd celny zabezpieczenia unieważnia poświadczenie i w razie potrzeby wydaje nowe.
 Poświadczenia o okresie ważności wynoszącym dwa lata zachowują ważność. Urząd celny zabezpieczenia może przedłużyć ich okres ważności o drugi okres nie dłuższy niż pięć lat.”;
 b)
 w części II rozdział II:
 (i)
 tytuł otrzymuje brzmienie:
 „ROZDZIAŁ II
 Wzór specjalnej pieczęci stosowanej przez upoważnionego nadawcę/upoważnionego wystawcę”;
 (ii)
 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
 „5.
 Upoważniony nadawca/upoważniony wystawca”.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Art. 1 pkt 1 stosuje się od dnia 1 maja 2016 r.
 Art. 1 pkt 19 stosuje się od dnia 12 lipca 2017 r.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 29 czerwca 2020 r.
 W imieniu Komisji
 Przewodnicząca
 Ursula VON DER LEYEN
 (1) Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.
 (2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).
 (3) Wyrok Trybunału z dnia 12 października 2017 r. w sprawie C-661/15, X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, ECLI:EU:C:2017:753.
 (4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).
 (5) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).
 (6) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/2151 z dnia 13 grudnia 2019 r. ustanawiająca program prac dotyczący rozwoju i wdrażania systemów teleinformatycznych przewidziany w unijnym kodeksie celnym (Dz.U. L 325 z 16.12.2019, s. 168).
 (7) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).
 (8) Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).
 (9) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/670 z dnia 28 kwietnia 2016 r. wprowadzające uprzedni nadzór unijny nad przywozem niektórych wyrobów z żelaza i stali pochodzących z niektórych państw trzecich (Dz.U. L 115 z 29.4.2016, s. 37).
 (10) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/640 z dnia 25 kwietnia 2018 r. wprowadzające uprzedni nadzór unijny nad przywozem niektórych wyrobów z aluminium pochodzących z niektórych państw trzecich (Dz.U. L 106 z 26.4.2018, s. 7).
 (11) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).
 ZAŁĄCZNIK
 W załączniku 23-02 do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 tabela otrzymuje brzmienie:
 „WYKAZ TOWARÓW OKREŚLONYCH W ART. 142 UST. 6
 Opis towarów w niniejszej tabeli ma charakter wyłącznie orientacyjny i nie narusza reguł interpretacji Nomenklatury scalonej. Do celów niniejszego załącznika zakres ustaleń ustanowionych w art. 142 ust. 6 określony jest przez zakres kodów CN obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
 Kod CN (TARIC)
 Opis towarów
 Okres obowiązywania
 0701 90 50
 Młode ziemniaki
 od 1.1 do 30.6
 0703 10 19
 Cebula (inna niż dymka)
 od 1.1 do 31.12
 0703 20 00
 Czosnek
 od 1.1 do 31.12
 0708 20 00
 Fasola (Vigna spp., Phaseolus spp.)
 od 1.1 do 31.12
 0709200010
 Szparagi, zielone
 od 1.1 do 31.12
 0709200090
 Szparagi, pozostałe
 od 1.1 do 31.12
 0709 60 10
 Słodka papryka
 od 1.1 do 31.12
 0714 20 10
 Ziemniaki słodkie, świeże, całe, przeznaczone do spożycia przez ludzi
 od 1.1 do 31.12
 0804300090
 Ananasy, inne niż suszone
 od 1.1 do 31.12
 0804400010
 Awokado, świeże
 od 1.1 do 31.12
 0805 10 22
 0805 10 24
 0805 10 28
 Pomarańcze słodkie, świeże
 od 1.6 do 30.11
 0805211010
 0805219011
 0805219091
 Mandarynki (włącznie z tangerynami i satsumami), świeże
 od 1.3 do 31.10
 0805220011
 Monrealesy, świeże
 od 1.3 do 31.10
 0805220020
 Klementynki (inne niż monrealesy), świeże
 od 1.3 do 31.10
 0805290011
 0805290021
 0805290091
 Wilkingi i podobne hybrydy cytrusowe, świeże
 od 1.3 do 31.10
 0805400011
 0805400031
 Grejpfruty, włącznie z pomelo, świeże, białe
 od 1.1 do 31.12
 0805400019
 0805400039
 Grejpfruty, włącznie z pomelo, świeże, różowe
 od 1.1 do 31.12
 0805509010
 Limony (Citrus aurantifolia, Citrus latifolia), świeże
 od 1.1 do 31.12
 0806 10 10
 Winogrona stołowe
 od 21.11 do 20.7
 0807 11 00
 Arbuzy
 od 1.1 do 31.12
 0807190050
 Amarillo, Cuper, Honey dew (włącznie z Cantalene), Onteniente, Piel de sapo (włącznie z Verde Liso), Rochet, Tendral, Futuro
 od 1.1 do 31.12
 0807190090
 Pozostałe melony
 od 1.1 do 31.12
 0808309010
 Gruszki odmiany Nashi (Pyrus pyrifolia), Ya (Pyrus bretscheideri)
 od 1.5 do 30.6
 0808309090
 Gruszki, pozostałe
 od 1.5 do 30.6
 0809 10 00
 Morele
 od 1.1 do 31.5
 od 1.8 do 31.12
 0809 30 10
 Nektaryny
 od 1.1 do 10.6
 od 1.10 do 31.12
 0809 30 90
 Brzoskwinie
 od 1.1 do 10.6
 od 1.10 do 31.12
 0809 40 05
 Śliwki
 od 1.10 do 10.6
 0810 10 00
 Truskawki i poziomki
 od 1.1 do 31.12
 0810 20 10
 Maliny
 od 1.1 do 31.12
 0810 50 00
 Owoce kiwi
 od 1.1 do 31.12”


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 117 S1005 IS: Hemp Economic Mobilization Plan Act of 2021
 U.S. Senate
 2021-03-25
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 II117th CONGRESS1st SessionS. 1005IN THE SENATE OF THE UNITED STATESMarch 25, 2021Mr. Paul introduced the following bill; which was read twice and referred to the Committee on Agriculture, Nutrition, and ForestryA BILLTo amend the Agricultural Marketing Act of 1946 to modify the definition of hemp, and for other purposes.1.Short titleThis Act may be cited as the Hemp Economic Mobilization Plan Act of 2021 or the HEMP Act of 2021.2.Hemp production(a)Definition of hemp(1)In generalSection 297A(1) of the Agricultural Marketing Act of 1946 (7 U.S.C. 1639o(1)) is amended by striking 0.3 percent and inserting 1 percent.(2)Conforming amendmentSection 297B(e)(2)(A)(iii) of the Agricultural Marketing Act of 1946 (7 U.S.C. 1639p(e)(2)(A)(iii)) is amended by striking 0.3 percent and inserting 1 percent.(b)Testing for delta-9 THC; documentation during transport(1)State and Tribal plansSection 297B(a)(2)(A) of the Agricultural Marketing Act of 1946 (7 U.S.C. 1639p(a)(2)(A)) is amended—(A)in clause (ii)—(i)by inserting the measurement of uncertainty of which is not greater than 0.075 percent, after methods,; and(ii)by striking hemp and inserting products derived from hemp plants;(B)in clause (vi), by striking and at the end;(C)by redesignating clause (vii) as clause (viii);(D)by inserting after clause (vi) the following:(vii)a requirement that any person transporting hemp shall keep with the shipment of hemp—(I)a copy of a valid license or other required authorization from the State department of agriculture or Tribal government, as applicable, or a license from the Secretary, issued to the producer, as is required to be submitted to the Secretary under clause (vi), as applicable, and collected by the Secretary under section 297C(d)(2)(C); or (II)a copy of a certificate from a laboratory demonstrating that the hemp contains a delta-9 tetrahydrocannabinol concentration of not more than 1 percent on a dry weight basis; and; and(E)in clause (viii) (as so redesignated), by striking the practices and procedures described in clauses (i) through (vi) and inserting clauses (i) through (vii).(2)Department of Agriculture planSection 297C(a)(2) of the Agricultural Marketing Act of 1946 (7 U.S.C. 1639q(a)(2)) is amended—(A)in subparagraph (B)—(i)by inserting the measurement of uncertainty of which is not greater than 0.075 percent, after methods,; and (ii)by striking hemp and inserting products derived from hemp plants;(B)in subparagraph (E), by striking and at the end;(C)in subparagraph (F), by striking the period at the end and inserting ; and; and(D)by adding at the end the following:(G)a requirement that any person transporting hemp shall keep with the shipment of hemp—(i)a copy of a valid license or other required authorization from a State department of agriculture or Tribal government, as applicable, or a license from the Secretary, issued to the producer, as is required to be submitted to the Secretary under section 297B(a)(2)(A)(vi), as applicable, and collected by the Secretary under subsection (d)(2)(C); or(ii)a copy of a certificate from a laboratory demonstrating that the hemp contains a delta-9 tetrahydrocannabinol concentration of not more than 1 percent on a dry weight basis..(c)Conforming revisions to regulationsNot later than 90 days after the date of enactment of this Act, without regard to the notice and comment provisions of section 553 of title 5, United States Code, the Secretary of Agriculture shall revise part 990 of title 7, Code of Federal Regulations, to make any conforming changes that are necessary as a result of this section and the amendments made by this section.


type: caselaw

text:
 214 Md. 570 (1957)
 136 A.2d 573
 POLLITT
 v.
 BRUSH-MOORE NEWSPAPERS, INC. (Two Appeals In One Record)
 [No. 39, September Term, 1957.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided November 25, 1957.
 *572 The cause was argued before BRUNE, C.J., and COLLINS,[1] HENDERSON, HAMMOND and PRESCOTT, JJ.
 Richard M. Pollitt and John B. Robins, with whom were Robins & Robins and Vaughn E. Richardson on the brief, for appellant.
 Charles E. Hearne, Jr., with whom were Hearne, Fox & Bailey and William H. Vodrey, Jr., on the brief, for appellee.
 COLLINS,[1] J., delivered the opinion of the Court.
 Here are two appeals by Jesse M. Pollitt, Sheriff of Wicomico County, plaintiff, appellant, from judgments for costs entered for the Brush-Moore Newspapers, Inc., defendant, appellee, as a result of the sustaining of general demurrers to the plaintiff's declarations in two cases for libel.
 For the purposes of this case, the declaration in case No. 2133 alleges that the defendant falsely and maliciously printed an auditors' report about the plaintiff in one of its newspapers called the "Salisbury Times". The newspaper article carried the following words as here summarized. Better records are urged for the sheriff's office. Auditors think the Sheriff of Wicomico County should keep better records. They said so in their report of the examination of the records of the sheriff and jail. In their report new legislation and some changes in the sheriff's methods are recommended. "It is also noted that in one instance, there is an apparent non-compliance with Maryland law by his failure to maintain a record of the fees and charges to be collected." The recommended legislation is that the sheriff return all legal papers to the court of their origin within a prescribed time. The report "Urges New Law". The sheriff's office would function better if such a law were passed. "Incompleteness of the sheriff's office records concerning fees and collection costs were noted in the report." The report of the auditors was qualified because *573 the sheriff accounts only for collections and maintains no record of any fees and charges to be collected by him. The Maryland law requires that the sheriff shall maintain "in such books as may be required and furnished him, an official record of the fees and charges to be collected by him. Whenever a sheriff shall retire from office leaving uncollected any costs, fees or money lawfully payable to him, it shall be his successor's duty to collect and pay over the same, * * *. Previous reports recommended that such a book be kept and it was repeated in this latest examination. * * * Concerning other records of the sheriff's office, the reports said: `We examined the procedure for booking prisoners at the jail and found the record incomplete.'" (Italics supplied.) A plain paper book with hand-placed pencil ruling had been used. Entries were made mostly in pencil. "A printed book with pre-numbered pages made in ink was recommended by the auditors." Also the recommendation of the installation of a machine to write receipts was made. The declaration further alleged: "Last August, The Times carried a story on a purported erasure on the jail log which erased the name of a county employee booked on a minor traffic charge. A fictitious name was substituted on the record. Since then, the sheriff, Jesse M. Pollitt, has withheld the jail book from reporters of the Times and barred its reports access to the jail." The declaration further stated that the words "We have examined the procedure for booking prisoners at the jail and found the record incomplete," were false and malicious and libelous per se in that they imputed conduct tending to degrade the plaintiff and to lead the public to believe that the plaintiff was guilty of a misdemeanor under Maryland law, which requires the sheriff to keep records which the newspaper article said he did not keep. It is further alleged that the plaintiff never violated the law. In fact, the auditors' report, from which the defendant purports to be quoting, did not contain the statement published in the Salisbury Times, but in fact the auditors' report stated: "We examined the procedure for booking prisoners at the jail and found the record to be complete." The entire newspaper article containing the auditors' report was written in such a manner as *574 to create a false, inaccurate and misleading impression in the minds of the public by taking certain portions therefrom out of the context and by carefully omitting other portions, all of which was designed to and intended to degrade the plaintiff and expose him to contempt and ridicule and to prejudice his reputation as a private citizen and as a public official.
 Plaintiff relies on the italicized words above quoted from the newspaper article as charging him with the commission of a crime. The defendant contends that the alleged defamatory words are privileged. It relies on Powell v. American T. & L. Co., 131 Md. 539, 102 A. 747. It is a well known principle of law in this State that a qualified privilege cannot be raised on demurrer. Walker v. D'Alesandro, 212 Md. 163, 169, 129 A.2d 148, and cases there cited. Defendant admits in its brief that the above italicized word "incomplete" was in error and that the word in the auditors' report was "complete". The demurrer admits the publication by the defendant and that the words are false and malicious. Flaks v. Clark, 143 Md. 377, 122 A. 383; Cobourn v. Moore, 158 Md. 358, 148 A. 546. As to the claim that all reports of the proceedings of superior tribunals and legislative bodies are privileged, we see no reason why an auditors' report should be in this classification.
 Plaintiff contends that the words in the aforesaid declaration are libelous per se. With this contention we agree. It is true, as contended by the defendant, that in an action for slander, in order to constitute words actionable per se, they must impute to the plaintiff an indictable offense for which corporal punishment is the immediate penalty. Griffin v. Moore, 43 Md. 246.
 Chapter 233, Acts of 1953, relating to Wicomico County, provides in part:
 "It shall be the duty of the Sheriff to keep a book at the county jail in which he shall keep a correct and full statement or schedule of all prisoners committed to his custody, showing by what authority, the offense charged, the time when received and the time of discharge, which statement or schedule, together *575 with all books, papers and commitments kept by him pertaining to prisoners in the jail shall at all times be open to the inspection of the County Commissioners, State's Attorney and Grand Jury, and should the Sheriff neglect or refuse to keep said book or comply with any of the duties which he is hereby required to perform, he shall be guilty of a misdemeanor and subject to indictment, and upon conviction thereof he shall be fined a sum not exceeding One Hundred Dollars ($100.00)." (Italics supplied.)
 Even in slander it is not necessary to set out the offense supposed to be imputed with the same precision as required in an indictment. If it is done in such language, as in ordinary "lay conversation" will impute the crime, or be understood to impute guilt, that will be sufficient. Blumhardt v. Rohr, 70 Md. 328, 17 A. 266. In Snyder v. Fulton, 34 Md. 128, a newspaper published an assertion that the plaintiff, a news boy who sold papers on a train between Washington and Baltimore, "takes every occasion to insult Republican passengers". Also, that he "appears to have been in collusion with the ruffians" and that "on approaching the city he went around (in the cars) to take a vote of the passengers, the object being evidently to spot the Republicans, that the assailants might know who were their friends and who their opponents." The court stated (p. 134) that these words were libelous per se and said: "To make defamatory words actionable per se, when they are written or published, it is not necessary that they should charge a party with a crime or offense which would subject him to indictment or ignominious punishment. There is a broad and just distinction, in this respect, between spoken words and words written or published." In Foley v. Hoffman, 188 Md. 273, 284, 52 A.2d 476, it is said: "The scope of libel is wider than that of slander * * *."
 The majority rule in other jurisdictions seems to be that charging one with any crime, regardless of the degree of punishment, is libelous per se. In Webb v. Beavan, 11 *576 Q.B.D. 609, Baron Pollock said: "The expression `indictable offence' seems to have crept into the text-books, but I think the passages in Comyn's Digest are conclusive to shew that words which impute any criminal offence are actional per se." See also 116 Am. St. Rep. 802, 813; Thorley v. Kerry, 4 Taunt 355, 128 Eng. Rep. 367; Wilson v. Savino, 10 N.J. 11, 89 A.2d 399; Ray v. Citizen-News Co., 14 Cal. App. 2d 6, 57 P.2d 527; Jones v. Brinkley, 174 N.C. 23, 93 S.E. 372; Davis v. Macon Telegraph Pub. Co., 93 Ga. App. 633, 92 S.E.2d 619. As to the minority view see Proto v. Bridgeport Herald Corp., 136 Conn. 557, 72 A.2d 820; M. Rosenberg & Sons v. Craft, 182 Va. 512, 29 S.E.2d 375. We therefore conclude that for the purpose of the demurrer the declaration alleges the commission of a crime and is libelous per se.
 Restatement of Torts, Chapter 24, Section 569d, in discussing the fact that libelous and slanderous imputations of crime are distinguished, states in part:
 "There is also a substantial residuum of criminal imputations which constitute libel although they would not support an action for slander * * *. Thus, * * * it is immaterial that the crime charged is not an indictable offense or that it is not punishable by imprisonment or death. It is enough that the crime is of a character such as to harm the reputation of the person charged therewith in the eyes of a substantial minority of respectable persons. On the other hand, there are some crimes so trivial that an imputation thereof is not defamatory at all and can, therefore, support an action neither for slander nor libel. Thus, the violations of many traffic and other municipal ordinances, purely regulatory in character, is not regarded as either socially or morally reprehensible, especially when unintentional or unavoidable. Such a charge of crime has no tendency adversely to affect reputation and is not, therefore, defamatory."
 See also 33 American Jurisprudence, page 44. The crime *577 charged here appears to be more than a mere traffic violation, and one that would harm the reputation of the plaintiff.
 Plaintiff further contends that the newspaper article was libelous per se for the further reason that the words therein impute to the plaintiff conduct or characteristics incompatible with the proper conduct of his office. With this contention we agree. In Restatement of Torts, Chapter 24, Section 569e, after discussing words necessary to constitute slander per se, it is said:
 "There is, however, a residuum of charges which are actionable as libels under the rule stated in this Section although they would be insufficient to support an action for slander * * *. Thus, to constitute a libel it is enough that the defamatory utterances impute any misconduct whatever in the conduct of the other's calling. The charge of a single act of misconduct may be sufficient to support an action for libel, although such a charge does not necessarily imply that want of skill, learning or competence which the public reasonably demands of those who carry on a trade, business or profession and thus would not be actionable per se as slander * * *."
 The question seems to depend upon whether the words charged the plaintiff with conduct which should make him unfit to faithfully and correctly discharge the duties of his office. Stannard v. Wilcox & Gibbs, 118 Md. 151, 84 A. 335. See also Negley v. Farrow, 60 Md. 158. The defendant relies strongly on the case of Kilgour v. Evening Star Co., 96 Md. 16, 23, 53 A. 716. In that case this Court found that the charge published against the State's Attorney was not libelous per se because the reasonable inference from the newspaper article was that, after investigation, the State's Attorney deemed an inquest unnecessary and he would therefore decline to recommend the payment of the expenses of the inquest, the State's Attorney having no power or duty to regulate the expenses of a coroner's inquest. In that case, this Court stated the general rule that:
 "`Words spoken of a person in his office, trade, *578 profession, business or means of getting a livelihood, which tend to expose him to the hazard of losing his office, or which charge him with fraud, indirect dealings or incapacity and thereby tend to injure him in his trade, profession or business, are actionable without proof of special damage, even though such words if spoken or written of an ordinary person, might not be actionable per se.' 18 Am. & Eng. Ency. of Law, p. 942 (2nd ed.); Wilson v. Cottman, 65 Md. 197.
 "`The words must go so far as to impute to him some incapacity or lack of due qualification to fill the position, or some positive past misconduct which will injuriously affect him in it.' Sillars v. Collier, 151 Mass. 50; Newell on Defamation, Slander and Libel, ch. 8, p. 178; Townsend, Libel and Slander, secs. 188, 189."
 In Bowie v. Evening News, 148 Md. 569, 129 A. 797, a newspaper article, taken as a whole and including the headlines, stated that the sheriff of Anne Arundel County, in a charge to the grand jury, was given a stinging rebuke by the trial judge who declared that the increase in bootlegging was a disgrace to the county and that a "clean up of conditions was in order". The article stated that the sheriff was charged with being connected in some way with the increase in bootlegging and with permitting attempts to tamper with a state's witness in those cases. This Court there said: "The plaintiff was a public official, enjoying his office as a result of public confidence and trust * * * [;] the natural and likely impression which it [the news article] would convey to the average and ordinary reader would be that the court had rebuked Bowie [the plaintiff] because his conduct had shown him unfit to perform the duties of his office * * *". The Kilgour case was distinguished because in that case there was no imputation upon the motives or capacity of the State's Attorney as State's Attorney. This Court also said in the Bowie case: "But here there is no question that the charges are sufficient to impute unfitness to Bowie, * * *." In Foley *579 v. Hoffman, supra, the defendant, Foley, the county treasurer, published remarks about the plaintiff, Hoffman, who had been defendant's chief clerk, which this Court held imputed to the plaintiff, not a particular act of carelessness or carelessness in some particular minor respect, but general incapacity or lack of due qualification to fill the position of chief clerk, and that he was justified in removing him from his staff on the grounds of inefficiency and neglect. It was there held that the demurrer was properly overruled because the words were libelous per se. The article in the Foley case was certainly more libelous than the one before us here. However, here the plaintiff is charged with not only failing to keep a complete record of prisoners at the jail, but with non-compliance with the law on account of incompleteness of records concerning fees and collection costs. See also Dicken v. Shepherd, 22 Md. 399; Blumhardt v. Rohr, supra; Powell v. American T. & L. Co., supra; Howe v. Thompson, 35 S.D. 1, 150 N.W. 301; Walsh v. Miami Herald Publishing Co. (Fla., 1955), 80 So. 2d 669; Cross v. Gannett Publishing Co., 151 Me. 491, 121 A.2d 355; Santos v. Gallin, 108 F. Supp. 831 (S.D.N.Y.).
 There are, of course, cases which hold that the statements did not relate to plaintiff's performance of his office, employment or business. Newbold v. Bradstreet, 57 Md. 38; Stannard v. Wilcox & Gibbs, supra; Flaks v. Clark, supra; Cobourn v. Moore, supra; Gough v. Tribune-Journal Co., 73 Idaho 173, 249 P.2d 192. In Hendrix v. Mobile Register, 202 Ala. 616, 81 So. 558, it was held that the offense charged was a single act or omission and therefore not libelous.
 Plaintiff also claims that the printed newspaper article tended to degrade and expose him to contempt and ridicule. With this contention we agree. In Goldsborough v. Orem & Johnson, 103 Md. 671, 64 A. 36, the declaration alleged that the defendant falsely published of the plaintiff and of the majority of the members of the vestry of the church that they did "`relentlessly turn their back upon legal and moral obligation to the detriment of a rector (meaning the said Reverend Thomas Carter Page) who suffered himself to become debilitated while plodding along the path of duty to his *580 congregation (meaning the congregation of the said Christ Protestant Episcopal Church of Cambridge),' and the defendants meant thereby that the said four members of said vestry, including the plaintiff, voting for the said resolution as aforesaid, and in particular the plaintiff, had relentlessly violated legal and moral obligations." On demurrer it was held that this publication was libelous per se and such words charged the plaintiff with conduct calculated to make him the object of scorn and contempt of all honorable men. For the same reasons that the article here before us charged the plaintiff with conduct incompatible with the proper conduct of his office, it also charged him with conduct tending to degrade and expose him to contempt and ridicule.
 There is nothing in the declarations in either of the cases before us here to indicate that the plaintiff is a candidate for office. Therefore, cases dealing with libel against candidates for office are not pertinent here.
 The declaration in case No. 2140 charged that defendant published in the Salisbury Times an article which contained the following words: "DISCHARGED JAIL TURNKEY CAMPAIGNS FOR GOP SHERIFF. Emerson T. Dykes, Parsonsburg, who was discharged as turnkey at the Wicomico county jail on Nov. 11, announced today he was on a two-year campaign to elect a Republican sheriff. Mr. Dykes is not a candidate for the job. He said that his discharge came after Sheriff Jesse M. Pollitt engaged in an altercation with the family of an out-of-state prisoner, the prisoner's attorney, Walter Webster, and himself. Mr. Dykes said that after the exchange of words, the family refused to post the collateral with Sheriff Pollitt but gave it to him and the prisoner was released. He said he was sent home by the sheriff on the same day and had been replaced by Arthur W. Oliphant, Zion Road. Election for sheriff, and other county offices, is in 1958." The declaration further alleged that the above article was incorrect, false and malicious. The defendant well knew or by reasonable care could have ascertained that said words were false. The plaintiff for a number of years has been sheriff of Wicomico County, and that said publication was designed to and intended to degrade the plaintiff or expose *581 him to contempt and ridicule and to prejudice his reputation as a private citizen and as a public official.
 Plaintiff in this case does not claim that there is anything libelous in the article about discharging Mr. Dykes. However, he claims that, by stating that he, as sheriff, engaged in an altercation with the family of an out-of-state prisoner, the prisoner's attorney, and others, he was charged with lack of qualities expected of a sheriff. The declaration does not indicate the nature of altercation. The sheriff may have been justified in such altercation. Therefore, we see nothing in this article that imputes to the sheriff conduct incompatible with the proper conduct of his office or that tended to degrade him or expose him to public contempt and ridicule.
 We are of opinion that the demurrer should have been overruled in No. 2133 and was properly sustained in No. 2140.
 Judgment in No. 2133, reversed, with costs, and case remanded for further proceedings. Judgment in No. 2140 affirmed, with costs.
 NOTES
 [1] Reporter's Note: After the retirement of Judge Collins, the Court adopted this opinion and ordered it filed as the opinion of the Court.
 [1] Reporter's Note: After the retirement of Judge Collins, the Court adopted this opinion and ordered it filed as the opinion of the Court.


type: wikipedia

text:
Mortal Kombat Arcade Kollection é um jogo eletrônico de luta lançado no ano de 2011, desenvolvido pela Other Ocean Interactive e pela Netherrealm Studios e publicado pela Warner Bros Games. É uma compilação das versões originais do arcade da série de luta Mortal Kombat. A coleção inclui: Mortal Kombat (1992), Mortal Kombat II (1993) e Ultimate Mortal Kombat 3 (1995).
 O jogo foi lançado após o cancelamento de um remake em HD dos três primeiros títulos da franquia, que se chamaria Mortal Kombat HD Arcade Kollection. Mortal Kombat Arcade Kollection foi lançado em mídia digital na PlayStation Network e na Xbox Live em 31 de agosto de 2011 e para o PC em 1 de fevereiro de 2012, através da Steam.
 Jogabilidade
 O jogo inclui jogabilidade on-line e até os personagens desbloqueáveis podem ser usados nesse modo.
 Desenvolvimento
 O jogo supostamente era pra ser um remake em HD dos primeiros jogos de Mortal Kombat, e os sprites dos personagens seriam completamente refeitos com novos atores, isso tudo antes de ser cancelado.
 A Other Ocean Interactive estava desenvolvendo o jogo, o estúdio é o mesmo que criou Ultimate Mortal Kombat para o Nintendo DS. O projeto sequer havia sido anunciado até o cancelamento, e então a Other Ocean resolveu lançar apenas uma compilação que emulava os títulos clássicos de Arcade.
 Alguns modelos 3D para os Animalities e para Mileena que foram feitos para Mortal Kombat Arcade Kollection HD vazaram pelo artista Jeremy Kohar em 2013. Anteriormente, um pouco mais de conteúdo da filmagem foi revelado pelo artista John Montenegro.
 Ligações externas
 Jogos da série Mortal Kombat
 Jogos para PlayStation 3
 Jogos para Xbox 360
 Jogos eletrônicos de 2011
 Jogos eletrônicos de luta
 Jogos eletrônicos da Warner Bros. Interactive Entertainment
 Jogos certificados para o Games for Windows