jurisdiction: EU

text:
 22.12.2011
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 341/41
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) NR. 1371/2011 AL COMISIEI
 din 21 decembrie 2011
 de modificare a Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 961/2011 de impunere a unor condiții speciale de reglementare a importurilor de hrană pentru animale și alimente originare sau expediate din Japonia, în urma accidentului de la centrala nucleară Fukushima
 (Text cu relevanță pentru SEE)
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (CE) nr. 178/2002 al Parlamentului European și al Consiliului din 28 ianuarie 2002 de stabilire a principiilor și a cerințelor generale ale legislației alimentare, de instituire a Autorității Europene pentru Siguranța Alimentară și de stabilire a procedurilor în domeniul siguranței produselor alimentare (1), în special articolul 53 alineatul (1) litera (b) punctul (ii),
 întrucât:
 (1)
 Articolul 53 din Regulamentul (CE) nr. 178/2002 prevede posibilitatea adoptării de măsuri de urgență adecvate la nivelul Uniunii pentru alimentele și hrana pentru animale importate dintr-o țară terță, în scopul de a proteja sănătatea publică, sănătatea animală sau mediul, în cazul în care riscul nu poate fi limitat în mod satisfăcător prin măsurile luate individual de către statele membre.
 (2)
 În urma accidentului de la centrala nucleară Fukushima produs la 11 martie 2011, Comisia a fost informată că nivelurile de radionuclide în anumite alimente originare din Japonia, precum laptele și spanacul, depășesc nivelurile de acțiune pentru alimente aplicabile în Japonia. O astfel de contaminare poate reprezenta o amenințare pentru sănătatea publică și animală în Uniune și, prin urmare, a fost adoptat Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 961/2011 al Comisiei (2).
 (3)
 Autoritățile japoneze monitorizează prezența radioactivității în hrana pentru animale și în alimente și se poate observa, pe baza rapoartelor privind rezultatele analizelor, că anumite produse pentru hrana animalelor și alimente din prefecturile situate în apropierea centralei nucleare de la Fukushima continuă să prezinte niveluri de radioactivitate mai mari decât nivelurile maxime. Prin urmare, este necesar să se prelungească data aplicării măsurilor cu trei luni suplimentare.
 (4)
 Un număr semnificativ de eșantioane prelevate de autoritățile japoneze din hrana pentru animale și din alimente produse în prefectura Nagano arată că producția de hrană pentru animale și de alimente în prefectura susmenționată este afectată într-o foarte mică măsură de accidentul de la centrala nucleară din Fukushima, întrucât din peste 1 800 de eșantioane de hrană pentru animale și alimente prelevate în Nagano, doar un eșantion de ciuperci prezenta niveluri de radioactivitate neconforme. În special, aproape toate eșantioanele au prezentat niveluri de radioactivitate nedetectabile și doar în câteva eșantioane au fost detectate niveluri semnificative de radioactivitate. Prin urmare, este adecvată eliminarea prefecturii respective din zona în care este obligatorie testarea tuturor alimentelor și a hranei pentru animale originare din aceste prefecturi înainte de a fi exportate în Uniune.
 (5)
 Rezultatele analizei controalelor la import efectuate de către autoritățile competente din statele membre au fost foarte favorabile până în prezent și ele indică faptul că măsurile de control instituite pentru hrana pentru animale și alimentele destinate exportului către UE sunt aplicate corect și eficient de autoritățile japoneze. Prin urmare, este adecvat să se ia în considerare, la următoarea revizuire a măsurilor, o reducere a frecvenței controalelor la import.
 (6)
 Având în vedere că timpul de înjumătățire al iodului-131 este scurt (aproximativ 8 zile) și că în ultima perioadă nu s-a constatat nicio nouă emisie de iod-131 în mediu, prezența iodului-131 nu mai este constatată în hrana animalelor și în alimente sau în mediu. Întrucât posibilitatea emisiei în continuare a iodului-131 este foarte redusă, este adecvat să nu se mai solicite analiza prezenței iodului-131.
 (7)
 Pentru a facilita eliberarea certificatelor, este adecvat să se permită autorității competente să numească o instanță care să fie autorizată să semneze, în anumite cazuri, certificate sub autoritatea și supravegherea autorității competente din Japonia.
 (8)
 Prin urmare, este adecvat ca Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 961/2011 să fie modificat în consecință.
 (9)
 Măsurile prevăzute în prezentul regulament sunt conforme cu avizul Comitetului permanent pentru lanțul alimentar și sănătatea animală,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Dispoziții de modificare
 Regulamentul (UE) nr. 961/2011 se modifică după cum urmează:
 1.
 La articolul 2, alineatul (3) se înlocuiește cu următorul text:
 „(3) Fiecare transport de produse menționate la articolul 1 este însoțit de o declarație care atestă faptul că:
 (a)
 produsul a fost recoltat și/sau prelucrat înainte de 11 martie 2011; sau
 (b)
 produsul este originar din sau a fost expediat dintr-o altă prefectură decât Fukushima, Gunma, Ibaraki, Tochigi, Miyagi, Yamanashi, Saitama, Tokyo, Chiba, Kanagawa și Shizuoka; sau
 (c)
 produsul a fost expediat din prefecturile Fukushima, Gunma, Ibaraki, Tochigi, Miyagi, Yamanashi, Saitama, Tokyo, Chiba, Kanagawa și Shizuoka, dar nu este originar dintr-una dintre aceste prefecturi și nu a fost expus radioactivității în cursul tranzitării; sau
 (d)
 în cazul în care produsul este originar din prefecturile Fukushima, Gunma, Ibaraki, Tochigi, Miyagi, Yamanashi, Saitama, Tokyo, Chiba, Kanagawa și Shizuoka, produsul nu conține radionuclizii cesiu-134 și cesiu-137 la niveluri mai mari decât nivelurile maxime prevăzute în anexa II la prezentul regulament.”
 2.
 La articolul 2, alineatul (5) se înlocuiește cu următorul text:
 „(5) Declarația la care se face referire la alineatul (3) trebuie întocmită în conformitate cu modelul prezentat în anexa I. Pentru produsele precizate la alineatul (3) litera (a), (b) sau (c), declarația trebuie semnată de un reprezentant autorizat al autorității competente din Japonia sau de către un reprezentant autorizat al unei instanțe autorizate de către autoritatea competentă din Japonia sub autoritatea și supravegherea autorității competente. În cazul produselor menționate la alineatul (3) litera (d), declarația trebuie semnată de un reprezentant autorizat al autorității competente din Japonia și trebuie însoțită de un raport de analiză care conține rezultatele prelevării de eșantioane și ale analizei.”
 3.
 La articolul 5, alineatul (1) se înlocuiește cu următorul text:
 „(1) Autoritățile competente de la punctul de inspecție la frontieră sau de la punctul de intrare desemnat efectuează:
 (a)
 controale ale documentelor pentru toate transporturile de produse menționate la articolul 1; și
 (b)
 controale fizice, inclusiv analize de laborator pentru detectarea prezenței cesiului-134 și cesiului-137, efectuate asupra a cel puțin:
 —
 10 % din transporturile de produse menționate la articolul 2 alineatul (3) litera (d); și
 —
 20 % din transporturile de produse menționate la articolul 2 alineatul (3) literele (b) și (c).”
 4.
 La articolul 10 al doilea paragraf, data de 31 decembrie 2011 se înlocuiește cu data de 31 martie 2012.
 5.
 Anexa I se înlocuiește cu textul din anexa la prezentul regulament.
 Articolul 2
 Intrarea în vigoare
 Prezentul regulament intră în vigoare în a treia zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 21 decembrie 2011.
 Pentru Comisie
 Președintele
 José Manuel BARROSO
 (1) JO L 31, 1.2.2002, p. 1.
 (2) JO L 252, 28.9.2011, p. 10.
 ANEXĂ
 „ANEXA I


type: caselaw

text:
 5.6.2010
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 148/47
 Beroep ingesteld op 8 april 2010 — Longevity Health Products/BHIM — Tecnifar (E-PLEX)
 (Zaak T-161/10)
 2010/C 148/77
 Taal van het verzoekschrift: Engels
 Partijen
 Verzoekende partij: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamas) (vertegenwoordiger: J. Korab, advocaat)
 Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
 Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, SA (Lissabon, Portugal)
 Conclusies
 —
 het beroep van verzoekster ontvankelijk verklaren;
 —
 de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 5 februari 2010 in zaak R 662/2009-4 vernietigen en de oppositie van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep afwijzen met betrekking tot farmaceutische en veterinaire geneesmiddelen, met uitzondering van geneesmiddelen voor ziektes die verband houden met het centrale zenuwstelsel, en
 —
 verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.
 Middelen en voornaamste argumenten
 Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster
 Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „E-PLEX” voor waren en diensten van de klassen 3, 5 en 35
 Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep
 Oppositiemerk of -teken: Portugees woordmerk „EPILEX” voor waren van klasse 5
 Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie
 Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke verwerping van het beroep
 Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 van de Raad, aangezien de kamer van beroep ten onrechte heeft geoordeeld dat er gevaar voor verwarring van de betrokken merken bestond.


type: wikipedia

text:
De 25ste editie van de strijd om de Champions Trophy had plaats van zaterdag 16 augustus tot en met zondag 24 augustus 2003 in het Wagener-stadion in Amstelveen. Deelnemende landen waren: Argentinië, Australië, Duitsland, India, gastland en titelverdediger Nederland en Pakistan. Het toernooi zou oorspronkelijk in Milton Keynes worden gehouden, maar de Engelse hockeybond kreeg de financiering niet rond en gaf de organisatie terug. Duitsland vaardigde een veredelde B-ploeg af met het oog op het naderende Europees kampioenschap in Barcelona.
 Selecties
 {{Kolommen3|Kolom1=
 Kamaldeep Singh (gk)
 Dilip Tirkey
 Jugraj Singh
 Baljeet Saini
 Viren Rasquinha
 Bimal Lakra
 Ignace Tirkey
 Prabhjyot Singh
 Deepak Thakur
 |Kolom2=
 Gagan Ajit Singh
 Dhanraj Pillay
 Devesh Chauhan (gk)
 Kanwalpreet Singh
 Vikram Pillay
 V S Vinay
 Tejbir Singh
 Baljit Singh Dhillon
 Didar Singh
 |Kolom3=
 Bondscoach: Rajinder Singh
 }}
 Scheidsrechters
 Uitslagen voorronde
 Zaterdag 16 augustus
 Pakistan-Australië 4-4
 Nederland-India 4-3
 Zondag 17 augustus
 Argentinië-Pakistan 5-6
 Australië-Nederland 3-5
 India-Duitsland 3-2
 Maandag 18 augustus
 Duitsland-Argentinië 1-3
 Dinsdag 19 augustus
 India-Australië 1-4
 Nederland-Pakistan 2-2
 Woensdag 20 augustus
 Australië-Duitsland 6-1
 Argentinië-India 4-2
 Donderdag 21 augustus
 Pakistan-Duitsland 5-2
 Nederland-Argentinië 6-3
 Vrijdag 22 augustus
 India-Pakistan 7-4
 Zaterdag 23 augustus
 Argentinië-Australië 3-8
 Nederland-Duitsland 6-0
 Eindstand voorronde
 Play-offs
 Om vijfde plaats
 Troostfinale
 Finale
 Eindstand
 Topscorers
 In onderstaand overzicht zijn alleen de spelers opgenomen met vijf of meer treffers achter hun naam.
 Nederlandse selectie
 Bondscoach: Joost Bellaart
 Assistent-bondscoach: Michel van den Heuvel
 Manager: Floris Jan Bovelander
 Dokter: Piet-Hein Kolkman
 Fysiotherapeuten: Reinier van Dantzig en Jan Stappenbelt
 Hockey in 2003
 2003
 Hockey in Nederland
 Sportevenement in Amstelveen


text:
Trečiasis pasaulis () – ekonomiškai silpnai išsivysčiusios pasaulio valstybės, kurioms nepriskiriamos buvusio socialistinio bloko šalys. Sąvoką 1952 m. įvedė prancūzų demografas Alfred Sauvy kaip analogiją „trečiajam luomui“ Prancūzijos revoliucijos metu. Kai Francas Fanonas 1961 m. savo kūrinyje „Šios žemės prakeiktieji“ Trečiąjį pasaulį prilygino kolonizuotam, neišsivysčiusiam pasauliui ir šią sąvoką įvedė į tarptautinį naudojimą, prancūziškai kalbančiose šalyse ši sąvoka jau buvo įprasta. Iš pradžių „trečiuoju pasauliu“ buvo vadinamos Rytų-Vakarų konflikte ir jo sukurtuose kariniuose blokuose nedalyvaujančios šalys; šiais laikais ši sąvoka dažnai ne visai teisingai taikoma kaip sinonimas besivystančioms šalims.
 Sąvokos taikymas
 Iki XX a. 9-to dešimtmečio „trečiojo pasaulio“ sąvoką komplikavo tai, kad „trečiuoju pasauliu“ buvo vadinamos tiek visos ekonomiškai atsilikusios nuo Vakarų šalys, tiek tos šalys, kurios demonstravo savo neprisijungimo prie karinių - politinių blokų politiką.
 Besivystančios šalys
 Dažniausiai Trečiuoju pasauliu vadinamos ekonomiškai neišsivysčiusios daugiausia Azijos, Afrikos ir Lotynų Amerikos šalys, beveik visos buvusios kolonijos.
 Trečiojo pasaulio šalims šiuo metu priskiriamose valstybėse gyvena apie 80 % pasaulio gyventojų ir ši santykinė dalis turi tendenciją didėti. Nestabilūs trečiojo pasaulio režimai, ypač po to, kai neteko konkuruojančių Rytų ir Vakarų paramos, tampa vienu svarbiausių nestabilumo tarptautiniuose santykiuose šaltiniu.
 Neprisijungusios šalys
 „Trečiajam pasauliui“ taip pat buvo priskiriamos visos valstybės, kurios nebuvo Jungtinių Amerikos Valstijų arba Tarybų Sąjungos sąjungininkėmis ar bent jau atvirai nestojo vienos iš jų pusėn. Pačios trečiojo pasaulio šalys priėmė šią sąvoką per „neprisijungusiųjų“ šalių organizaciją, kuriai ilgą laiką vadovavo Jugoslavija, Indonezija ir Egiptas.
 Trečiojo pasaulio esmė pasidarė žymiai aiškesnė po Rytų ir Vakarų konfrontacijos pabaigos. Nustojus dėl „trečiojo pasaulio“ konkuruoti Vakarams ir Rytams, jis tapo tam tikra prasme „užmirštas“ ir sulaukia vis mažiau dėmesio. Šiuo metu „trečiuoju pasauliu“ vadinamos besivystančios (t. y. nepasiekusios Vakarų ekonominio išsivystymo) pasaulio šalys, o pasaulis pradėtas skirstyti ne į Rytus ir Vakarus, o į Šiaurę ir Pietus. Dažnai „trečiajam pasauliui“ priskiriamos ir buvusios socialistinės šalys (ar bent jų dalis), praradusios savo socialistinį statusą pasauliniuose ekonominiuose ir politiniuose santykiuose.
 Būdingi bruožai
 Trečiojo pasaulio šalys daugiausia išsidėsčiusios Afrikoje, Lotynų Amerikoje ir Azijoje. Beveik visos jos yra buvusios Europos valstybių kolonijos. Trečiojo pasaulio šalims yra būdingi šie bendri bruožai:
 žemas gyvenimo standartas (mažos pajamos, didelė nelygybė);
 spartus gyventojų skaičiaus augimas;
 didelė gyventojų dalis badauja arba negauna pakankamo maitinimo;
 menkas gyventojų išsilavinimas, didelis beraščių skaičius;
 trumpa vidutinė gyventojų gyvenimo trukmė ir aukštas naujagimių mirtingumas;
 ekonomikos priklausomybė nuo naudingųjų iškasenų arba žemės ūkio produkcijos eksporto;
 menka industrializacija, ribotas naujų technologijų taikymas, menka dalis pasaulio prekyboje;
 prasta infrastruktūra, įskaitant kelius;
 didžiuliai skirtumai tarp vieno ar kelių metropolinių centrų ir likusios šalies;
 tradicinės socialinės struktūros;
 prastai kontroliuojamas užkrečiamų ligų plitimas;
 nestabilios ir korumpuotos vyriausybės;
 politinis nestabilumas šalių viduje ir tarptautiniuose santykiuose.
 Sąvokos taikymo prasmingumas
 Kai kurių mokslininkų nuomone „trečiojo pasaulio“ sąvoka apskritai yra praradusi savo prasmę. Jei Rytų-Vakarų konfrontacijos metu „trečiuoju pasauliu“ buvo galima laikyti į šią konfrontaciją tiesiogiai neįsitraukusias šalis, tai šiuo metu ši sąvoka nebėra tokia aiški. Viena vertus, „trečiasis pasaulis“ išsiplėtė dalimi buvo socialistinio bloko šalių, kita vertus, pati sąvoka dabar apima tokias skirtingas šalis, kad jas mažai kas bendro jungia. Keičiant „trečiojo pasaulio“ sąvoka „besivystančiomis šalimis“ iš principo niekas nesikeičia, nes į šią sąvoką papuola tokios skirtingos šalys ir regionai kaip Lotynų Amerika, naujosios industrinės pietryčių Azijos šalys, Juodoji Afrika, buvusios socialistinės šalys.
 Tik nedaugelis trečiojo pasaulio šalių laikomos demokratiškomis. Kaip formaliai atitinkančias politinės demokratijos standartus galime paminėti Kosta Riką, Indiją ir Botsvaną bei dar keletą „trečiojo pasaulio“ šalių. Kitos „trečiojo pasaulio“ šalys, nors ir turi formaliai veikiančias demokratines institucijas nesilaiko tam tikrų liberalioms demokratijoms būdingų standartų ir laikomos tik dalinai laisvomis. Tai tokios šalys kaip Kolumbija, Šri Lanka, Salvadoras ar Gvatemala.
 Tačiau būdingiausia trečiojo pasaulio šalių politinė sistema yra nedemokratinė – oligarchija, karinė diktatūra arba absoliutinė monarchija. Galime pastebėti, kad kai kurios šalys, kurios bandė pereiti prie tam tikrų demokratinių politinės valdžios formavimo formų, pvz., Alžyras, grįžo prie ankstesnių autoritarinių modelių daugiausia dėl valdančiosios grupuotės baimės, kad demokratija atneš suirutę arba islamistų įsigalėjimą (tai ypač būdinga musulmoniškoms šalims).
 Šalia to, kad valstybės valdymas paprastai yra nedemokratinis, trečiojo pasaulio šalims paprastai prikišama ir tai, kad jos neturi efektyviai funkcionuojančių valdžios institucijų, o ir esamos yra paralyžuotos korupcijos.
 Kadangi daugelis „trečiojo pasaulio šalių“ po išsivadavimo iš kolonializmo valstybinę valdžią formavo dažniausiai ne rinkimų keliu arba per vienpartinius rinkimus, šioms valstybėms reikėjo surasti kitus būdus kaip užtikrinti savo legitimaciją. Išvaduotojų iš kolonializmo aureolė laikui bėgant blėso ir politinės legitimacijos trūkumą buvo bandoma kompensuoti įvairių slaptųjų tarnybų veikla. Kartu augo armijos ir įvairių saugumo struktūrų vaidmuo, ir ne tik autoritariniuose - kariniuose režimuose. Armijos vaidmuo neapsiribojo vien gynybos funkcijomis, bet buvo svarbus užimtumo faktorius, be to tiesiogiai ar netiesiogiai kontroliavo ištisas ūkio šakas nuo maisto pramonės iki ginklų gamybos (ypatingai tokiose valstybėse kaip Egiptas, Irakas ir Sirija).
 Per pastaruosius 2-3 dešimtmečius vietoj "trečiojo pasaulio" labiau linkstama vartoti terminą "besivystančios šalys".
 Šaltiniai
 Politologija


text:
Oružane snage su oružana sila neke zemlje, obučena i opremljena za rat. Sastoji se od svih njenih vojnih postrojbi. Često se oružane snage koristi izraz vojska. Svrha vojske je djelovati u ratu i miru, u ratu čuvati integritet države koju se brani, u miru vojska često služi kao pomoć građanima u izvanrednim okolnostima (požari, potresi, poplave, itd), a sve su učestalija sudjelovanja manjih ili većih vojnih postrojbi u mirovnim misijama širom svijeta, obično pod pokroviteljstvom Ujedinjenih naroda.
 Grane i rodovi
 kopnena vojska
 pješaštvo
 topništvo (topničko-raketne postrojbe)
 oklopništvo (oklopne postojbe)
 ratna mornarica
 ratno zrakoplovstvo i PZO
 postrojbe za posebne namjene
 Poveznice
 Oružane snage Republike Hrvatske
 Vojna povijest
 Izvori
 Vanjske poveznice
 Hrvatska enciklopedija, članak "oružane snage"
 Vojna znanost
 Grane i rodovi vojske
 eo:armeo
 zh-cn:武装力量


type: contracts

text:
 28.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 L 198/12
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΉΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΤΟΥ ΕΟΧ αριθ. 28/2005
 της 11 Μαρτίου 2005
 για την τροποποίηση του παραρτήματος Ι (Κτηνιατρικά και φυτοϋγειονομικά θέματα) της συμφωνίας για τον ΕΟΧ
 Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΟΧ,
 Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο προσαρμογής της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, εφεξής «η συμφωνία», και ιδίως το άρθρο 98,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)
 Το παράρτημα Ι της συμφωνίας τροποποιήθηκε από την απόφαση αριθ. 1/2005 της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ, της 8 Φεβρουαρίου 2005 (1).
 (2)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1259/2004 της Επιτροπής, της 8 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών ήδη εγκεκριμένων σε ζωοτροφές (2), πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία.
 (3)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1288/2004 της Επιτροπής, της 14 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών και την προσωρινή έγκριση μιας ήδη εγκεκριμένης πρόσθετης ύλης για νέα χρήση σε ζωοτροφές (3), πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία.
 (4)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1332/2004 της Επιτροπής, της 20 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών στις ζωοτροφές (4), πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία.
 (5)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1333/2004 της Επιτροπής, της 20 Ιουλίου 2004, για μόνιμη έγκριση συγκεκριμένης πρόσθετης ύλης σε ζωοτροφές (5), πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία.
 (6)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1453/2004 της Επιτροπής, της 20 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών στις ζωοτροφές (6), πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία.
 (7)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1465/2004 της Επιτροπής, της 17 Αυγούστου 2004, περί μόνιμης έγκρισης μιας πρόσθετης ύλης στις ζωοτροφές (7), πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία,
 ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:
 Άρθρο 1
 Μετά το σημείο 1μδ [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 852/2003 της Επιτροπής] στο κεφάλαιο ΙΙ του παραρτήματος Ι της συμφωνίας παρεμβάλλονται τα ακόλουθα σημεία:
 «1με.
 32004 R 1259: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1259/2004 της Επιτροπής, της 8 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών ήδη εγκεκριμένων σε ζωοτροφές (ΕΕ L 239 της 9.7.2004, σ. 8).
 1μστ.
 32004 R 1288: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1288/2004 της Επιτροπής, της 14 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών και την προσωρινή έγκριση μιας ήδη εγκεκριμένης πρόσθετης ύλης για νέα χρήση σε ζωοτροφές (ΕΕ L 243 της 15.7.2004, σ. 10).
 1μζ.
 32004 R 1332: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1332/2004 της Επιτροπής, της 20 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών στις ζωοτροφές (ΕΕ L 247 της 21.7.2004, σ. 8).
 1μη.
 32004 R 1333: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1333/2004 της Επιτροπής, της 20 Ιουλίου 2004, για μόνιμη έγκριση συγκεκριμένης πρόσθετης ύλης σε ζωοτροφές (ΕΕ L 247 της 21.7.2004, σ. 11).
 1μθ.
 32004 R 1453: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1453/2004 της Επιτροπής, της 16 Ιουλίου 2004, σχετικά με τη μόνιμη έγκριση ορισμένων πρόσθετων υλών στις ζωοτροφές (ΕΕ L 269 της 17.8.2004, σ. 3).
 1ν.
 32004 R 1465: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1465/2004 της Επιτροπής, της 17 Ιουλίου 2004, περί μόνιμης έγκρισης μιας πρόσθετης ύλης στις ζωοτροφές (ΕΕ L 270 της 18.8.2004, σ. 11).»
 Άρθρο 2
 Τα κείμενα των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 1259/2004, (ΕΚ) αριθ. 1288/2004, (ΕΚ) αριθ. 1332/2004, (ΕΚ) αριθ. 1333/2004, (ΕΚ) αριθ. 1453/2004 και (ΕΚ) αριθ. 1465/2004 στην ισλανδική και νορβηγική γλώσσα, τα οποία δημοσιεύονται στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυθεντικά.
 Άρθρο 3
 Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει στις 12 Μαρτίου 2005 υπό την προϋπόθεση ότι έχουν πραγματοποιηθεί προς τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ όλες οι κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 103 παράγραφος 1 της συμφωνίας (8).
 Άρθρο 4
 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στο τμήμα ΕΟΧ και στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Βρυξέλλες, 11 Μαρτίου 2005.
 Για τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ
 Ο Πρόεδρος
 Richard WRIGHT
 (1) EE L 161 της 23.6.2005, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 239 της 9.7.2004, σ. 8.
 (3) ΕΕ L 243 της 15.7.2004, σ. 10.
 (4) ΕΕ L 247 της 21.7.2004, σ. 8.
 (5) ΕΕ L 247 της 21.7.2004, σ. 11.
 (6) ΕΕ L 269 της 17.8.2004, σ. 3.
 (7) ΕΕ L 270 της 18.8.2004, σ. 11.
 (8) Δεν έχουν αναφερθεί συνταγματικές απαιτήσεις.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 114 S1024 RS: Great Lakes Restoration Initiative Act of 2015
 U.S. Senate
 2015-04-21
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 IICalendar No. 372114th CONGRESS2d SessionS. 1024[Report No. 114–211]IN THE SENATE OF THE UNITED STATESApril 21, 2015Mr. Kirk (for himself and Mr. Portman) introduced the following bill; which was read twice and referred to the Committee on Environment and Public WorksFebruary 24, 2016Reported by Mr. Inhofe, with an amendmentStrike out all after the enacting clause and insert the part printed in italicA BILLTo authorize the Great Lakes Restoration Initiative, and for other purposes.
 1.Short titleThis Act may be cited as the Great Lakes Restoration Initiative Act of 2015. 2.Great Lakes Restoration InitiativeSection 118(c) of the Federal Water Pollution Control Act (33 U.S.C. 1268(c)) is amended by striking paragraph (7) and inserting the following:
 (7)Great Lakes Restoration Initiative
 (A)EstablishmentThere is established in the Agency a Great Lakes Restoration Initiative (referred to in this paragraph as the Initiative) to carry out programs and projects for Great Lakes protection and restoration.
 (B)Focus areasThe Initiative shall prioritize programs and projects carried out in coordination with non-Federal partners and programs and projects that address priority areas each fiscal year, including—
 (i)the remediation of toxic substances and areas of concern; (ii)the prevention and control of invasive species and the impacts of invasive species;
 (iii)the protection and restoration of nearshore health and the prevention and mitigation of nonpoint source pollution;
 (iv)habitat and wildlife protection and restoration, including wetlands restoration and preservation; and
 (v)accountability, monitoring, evaluation, communication, and partnership activities. (C)ProjectsUnder the Initiative, the Agency shall collaborate with Federal partners, including the Great Lakes Interagency Task Force, to select the best combination of programs and projects for Great Lakes protection and restoration using appropriate principles and criteria, including whether a program or project provides—
 (i)the ability to achieve strategic and measurable environmental outcomes that implement the Great Lakes Action Plan and the Great Lakes Water Quality Agreement;
 (ii)the feasibility of— (I)prompt implementation;
 (II)timely achievement of results; and (III)resource leveraging; and
 (iii)the opportunity to improve interagency and inter-organizational coordination and collaboration to reduce duplication and streamline efforts.
 (D)Implementation of projects
 (i)In generalFunds made available to carry out the Initiative shall be used to strategically implement— (I)Federal projects; and
 (II)projects carried out in coordination with States, Indian tribes, municipalities, institutions of higher education, and other organizations.
 (ii)Transfer of fundsWith amounts made available for the Initiative each fiscal year, the Administrator may— (I)transfer not more than $300,000,000 to the head of any Federal department or agency, with the concurrence of the department or agency head, to carry out activities to support the Initiative and the Great Lakes Water Quality Agreement; and
 (II)enter into an interagency agreement with the head of any Federal department or agency to carry out activities described in subclause (I).
 (E)Scope
 (i)In generalProjects shall be carried out under the Initiative on multiple levels, including— (I)Great Lakes-wide; and
 (II)Great Lakes basin-wide. (ii)LimitationNo funds made available to carry out the Initiative may be used for any water infrastructure activity (other than a green infrastructure project that improves habitat and other ecosystem functions in the Great Lakes) for which amounts are made available from—
 (I)a State water pollution control revolving fund established under title VI; or (II)a State drinking water revolving loan fund established under section 1452 of the Safe Drinking Water Act (42 U.S.C. 300j–12).
 (F)Activities by other Federal agenciesEach relevant Federal department or agency shall, to the maximum extent practicable— (i)maintain the base level of funding for the Great Lakes activities of that department or agency without regard to funding under the Initiative; and
 (ii)identify new activities and projects to support the environmental goals of the Initiative. (G)FundingThere is authorized to be appropriated to carry out the Initiative $300,000,000 for each of fiscal years 2016 through 2020..
 1.Short titleThis Act may be cited as the Great Lakes Restoration Initiative Act of 2016. 2.Great Lakes Restoration InitiativeSection 118(c) of the Federal Water Pollution Control Act (33 U.S.C. 1268(c)) is amended by striking paragraph (7) and inserting the following:
 (7)Great Lakes Restoration Initiative
 (A)EstablishmentThere is established in the Agency a Great Lakes Restoration Initiative (referred to in this paragraph as the Initiative) to carry out programs and projects for Great Lakes protection and restoration.
 (B)Focus areasEach fiscal year under a 5-year Initiative Action Plan, the Initiative shall prioritize programs and projects, carried out in coordination with non-Federal partners, that address priority areas, such as—
 (i)the remediation of toxic substances and areas of concern; (ii)the prevention and control of invasive species and the impacts of invasive species;
 (iii)the protection and restoration of nearshore health and the prevention and mitigation of nonpoint source pollution;
 (iv)habitat and wildlife protection and restoration, including wetlands restoration and preservation; and
 (v)accountability, monitoring, evaluation, communication, and partnership activities. (C)ProjectsUnder the Initiative, the Agency shall collaborate with Federal partners, including the Great Lakes Interagency Task Force, to select the best combination of programs and projects for Great Lakes protection and restoration using appropriate principles and criteria, including whether a program or project provides—
 (i)the ability to achieve strategic and measurable environmental outcomes that implement the Great Lakes Action Plan and the Great Lakes Water Quality Agreement;
 (ii)the feasibility of— (I)prompt implementation;
 (II)timely achievement of results; and (III)resource leveraging; and
 (iii)the opportunity to improve interagency and inter-organizational coordination and collaboration to reduce duplication and streamline efforts.
 (D)Implementation of projects
 (i)In generalSubject to subparagraph (G)(ii), funds made available to carry out the Initiative shall be used to strategically implement—
 (I)Federal projects; and (II)projects carried out in coordination with States, Indian tribes, municipalities, institutions of higher education, and other organizations.
 (ii)Transfer of fundsWith amounts made available for the Initiative each fiscal year, the Administrator may— (I)transfer not more than $300,000,000 to the head of any Federal department or agency, with the concurrence of the department or agency head, to carry out activities to support the Initiative and the Great Lakes Water Quality Agreement;
 (II)enter into an interagency agreement with the head of any Federal department or agency to carry out activities described in subclause (I); and
 (III)make grants to governmental entities, nonprofit organizations, institutions, and individuals for planning, research, monitoring, outreach, and implementation of projects in furtherance of the Initiative and the Great Lakes Water Quality Agreement.
 (E)Scope
 (i)In generalProjects shall be carried out under the Initiative on multiple levels, including— (I)Great Lakes-wide; and
 (II)Great Lakes basin-wide. (ii)LimitationNo funds made available to carry out the Initiative may be used for any water infrastructure activity (other than a green infrastructure project that improves habitat and other ecosystem functions in the Great Lakes) for which amounts are made available from—
 (I)a State water pollution control revolving fund established under title VI; or (II)a State drinking water revolving loan fund established under section 1452 of the Safe Drinking Water Act (42 U.S.C. 300j–12).
 (F)Activities by other Federal agenciesEach relevant Federal department or agency shall, to the maximum extent practicable— (i)maintain the base level of funding for the Great Lakes activities of that department or agency without regard to funding under the Initiative; and
 (ii)identify new activities and projects to support the environmental goals of the Initiative and the Great Lakes Water Quality Agreement.
 (G)Funding
 (i)In generalThere is authorized to be appropriated to carry out this paragraph $300,000,000 for each of fiscal years 2017 through 2021.
 (ii)LimitationNothing in this paragraph creates, expands, or amends the authority of the Administrator to implement programs or projects under—
 (I)this section; (II)the Initiative Action Plan; or
 (III)the Great Lakes Water Quality Agreement..February 24, 2016Reported with an amendment


text:
Roland Freisler (Celle, 30 oktober 1893 – Berlijn, 3 februari 1945) was een Duitse nationaalsocialistische jurist, staatssecretaris van het ministerie van Justitie, en voorzitter van het zogeheten Volksgerichtshof. Hij nam deel aan de Wannseeconferentie, veroordeelde Hans Scholl en Sophie Scholl ter dood en leidde de schijnprocessen tegen de deelnemers aan de militaire samenzwering tegen Hitler van 20 juli 1944.
 Levensloop
 Freisler als communist
 De jurist Freisler diende in de Eerste Wereldoorlog als luitenant in het Duitse leger aan het oostfront. In 1915 kwam hij in Russische krijgsgevangenschap terecht. Volgens sommige geruchten leerde hij Russisch, werd communist, en werd mogelijk bolsjewistisch commissaris. De enige aanwijzing hiervoor is echter dat Freisler na het opheffen van het Russische krijgsgevangenenkamp na de Oktoberrevolutie in 1917 nog twee jaar in Rusland bleef.
 In 1920 keerde hij terug naar Duitsland. Twee jaar later promoveerde hij aan de universiteit van Jena in de rechtsgeleerdheid op het onderwerp "Grundsätzliches über die Betriebsorganisation" (Grondbeginselen van de bedrijfsorganisatie). Hierna begon hij een advocatenpraktijk.
 Vroege NSDAP-carrière
 In 1925 werd Freisler lid van de NSDAP. In de Weimarrepubliek verdedigde hij regelmatig nazi's. Daarnaast werd hij afgevaardigde in de Pruisische Landdag en later lid van de Rijksdag.
 Een Gauleiter van de Kasselse NSDAP karakteriseerde Freisler in 1927 als volgt:
 Van 1933 tot 1934 was Freisler staatssecretaris bij het Pruisische ministerie van justitie, van 1934 tot 1942 bij het rijksministerie van justitie. In die hoedanigheid trad hij op bij de Wannseeconferentie. Hij combineerde sublieme kennis van de wetteksten, scherpzinnigheid en overweldigend spraakgebruik met trouw aan de partijlijn en een fascistische ideologie. Dit maakte hem tot de meest gevreesde rechter in Duitsland en tot personificatie van de meest radicaal antiliberale rechtsstandpunten van de nazi's.
 Dat hij toch niet verder is doorgestoten in de rangen van de partij, komt volgens Uwe Wesel door het volgende:
 Freisler was een einzelgänger, hij had geen invloedrijke mensen achter zich staan die hem een hoger baantje hadden kunnen geven.
 In de ogen van de nationaalsocialistische elite werd Freisler door het optreden van zijn broer Oswald gecompromitteerd. Oswald Freisler overtrad vooral de partijlijn, doordat hij in politiek belangrijke processen die de NSDAP voor propagandadoeleinden wilde gebruiken, als verdediger optrad en daarbij het NSDAP-insigne duidelijk zichtbaar droeg. Dat maakte een eenduidige interpretatie van het standpunt van de partij wat moeilijker. Propagandaminister Joseph Goebbels berispte Roland Freisler over het gedrag van zijn broer en meldde dit voorval aan Hitler, die besloot om Oswald onmiddellijk uit de NSDAP te stoten.
 President van het Volksgerichtshof
 Op 20 augustus 1942 werd Freisler door Adolf Hitler aangewezen als opvolger van Otto Georg Thierack (die de nieuwe rijksminister van justitie werd) als president van het Volksgerichtshof, het nazistische tribunaal voor in de ogen van de nazi's politieke misdrijven. De competentie van het Volksgerichtshof werd uitgebreid naar onder meer economische delicten en benadeling van de Wehrmacht.
 Onder Freisler nam het aantal veroordelingen tot de doodstraf sterk toe. Ongeveer 90 procent van alle rechtszaken eindigden met een vaak van tevoren vaststaande doodstraf of levenslange gevangenisstraf. Tussen 1942 en 1945 werden meer dan 5000 doodvonnissen geveld, waarvan ongeveer 2600 door de door Freisler zelf geleide "Eerste Senaat" van het gerecht. Daarmee is Freisler in zijn eentje in de drie jaar dat hij bij het Volksgerichtshof werkte voor evenveel doodvonnissen verantwoordelijk als alle andere kamers van het hof tezamen in de totale tijd van zijn bestaan van 1934 tot 1945.
 Freisler combineerde de functies van rechter en aanklager in één persoon. Hij stond bekend om het vernederen en toeschreeuwen van de verdachten, en werd niet voor niets spottend "Razende Roland" genoemd. Freisler leidde onder andere de showprocessen tegen leden van de verzetsgroep Die Weiße Rose en tegen de leden van de aanslag op Hitler van 20 juli 1944. Deze processen liet hij filmen. Om de verdachten belachelijk te maken tijdens het proces liet Freisler hun bretels, riemen en stropdassen wegnemen. Ook liet hij hen een te grote broek aantrekken zodat zij tijdens de behandeling van hun zaak hun broek met hun handen vast moesten houden. Freisler schreeuwde tijdens het verloop van het proces zo hard dat de technici, die voor de filmopname moesten zorgen, grote problemen hadden om de woorden van de verdachten hoorbaar te maken.
 Freisler schreeuwde meteen bij aanvang van het tweede showproces tegen de leden van Die Weiße Rose dat het nationaalsocialisme tegen "zulke verraders" geen wetboek nodig had om tot een veroordeling te komen. Een medewerker aan de rechtbanktafel schoof een wetboek door aan Freisler. Deze pakte het wetboek en smeet dit vervolgens demonstratief de rechtszaal in en schreeuwde: "Ik heb geen wetboek nodig meneer, IK ben de wet hier!" Dit was een duidelijk signaal voor de veroordeelden: hier regeerde volstrekte wetteloosheid, uitgevoerd door Freisler zelf.
 Een treffend voorbeeld is de volgende dialoog in het proces tegen Graf Schwerin von Schwanenfeld:
 Freisler: "Waar beschuldigt u het nationaalsocialisme van?"
 Graf Schwerin: "Ik dacht aan de vele moorden."
 Freisler: "Moorden?"
 Graf Schwerin: "In binnen- en buitenland."
 Freisler: "U bent een vuile schoft! Bezwijkt u niet onder uw laagheid? Ja of nee?"
 Graf Schwerin: "Meneer de president!"
 Freisler: "Ja of nee, ik wil een duidelijk antwoord!"
 Graf Schwerin: "Nee."
 Freisler: "U kunt ook niet meer bezwijken want u bent niet meer dan een hoopje ellende dat geen enkel respect meer voor zichzelf heeft!"
 Als Freisler zelf de leiding van het proces had, bestemde hij zichzelf vaak als griffier. Zo was hij dus ook bevoegd tot het opstellen van het schriftelijke vonnis. Beraadslagingen in de raadkamer leidde hij bij tijd en wijle in met "die kop moet eraf".
 Overlijden
 Bij een geallieerd bombardement op Berlijn op 3 februari 1945 werd Freisler door een omvallende zuil of een neervallende balk verpletterd, althans, dat is de gangbare lezing. Volgens andere bronnen was hij echter gewond geraakt door bomscherven en doodgebloed. Het is niet duidelijk of hij stierf omdat hij niet op tijd in de schuilkelder kon komen, of omdat hij nog enige aktes in het archief wilde inzien.
 Pensioenaffaire rond Freislers weduwe
 In 1985 ontstond nog een schandaaltje vanwege het pensioen van Freislers weduwe, Marion Freisler, die na de oorlog onder een andere naam in München woonde. In 1974 was het pensioen van de weduwe door het Versorgungsamt (het bureau voor de verzorging van oorlogsslachtoffers) met DM 400 verhoogd met als reden dat haar overleden echtgenoot, als hij niet overleden zou zijn, vanwege zijn beroepsmatige kwaliteiten na de oorlog waarschijnlijk als officier van justitie of als hoge ambtenaar had kunnen werken.
 Deze beslissing werd door een lid van het Beierse parlement scherp veroordeeld. De Beierse landsregering zag echter geen aanleiding om maatregelen te nemen. Marion Freisler overleed in 1997.
 Literatuur
 Beatrice en Helmut Heiber (Hrg.): Die Rückseite des Hakenkreuzes. Absonderliches aus den Akten des Dritten Reiches. München: dtv dokumente 1993.
 Ingo Müller: Furchtbare Juristen. Die unbewältigte Vergangenheit unserer Justiz. München: Kindler 1987.
 Helmut Ortner: Der Hinrichter.
 Zie ook
 Hans Frank
 Carl Schmitt
 Otto Georg Thierack
 Externe links
 Biografie Roland Freisler
 Biografie en foto's van Freisler
 Uwe Wesel: Drei Todesurteile pro Tag, artikel over Roland Freisler op www.zeit.de, 3 februari 2005
 Foto
 Duits advocaat
 Duits communist
 Duits militair in de Eerste Wereldoorlog
 Duits persoon in de Tweede Wereldoorlog
 Duits staatssecretaris
 Duits rechter
 Holocaustpleger
 NSDAP-lid
 Pruisisch Landdaglid


type: other

text:
Hoofdstuk 22: Frans Boons tbs 'er vermoorde een mede-tbs er...en krijgt levenslang - Blik op de Wereld
 Hoofdstuk 22: Frans Boons tbs 'er vermoorde een mede-tbs er...en krijgt levenslang
 Frans Boons werd verpleegd in de Pompekliniek te Nijmegen. De Pompekliniek is een particuliere instelling voor forensische psychiatrie in Nijmegen.
 Op het internet wordt als voornaamste doel van de Pompekliniek aangegeven als 'bijdragen aan de veiligheid van de maatschappij'. Ongeveer drie kwart van de tbs-patiënten die naar de Pompestichting komen, heeft een persoonlijkheidsstoornis. Veel patiënten hebben tevens een verslavingsprobleem. Patiënten met een persoonlijkheidsstoornis worden (voor het grootste deel) behandeld in de Pompekliniek in Nijmegen. Zij komen uit een gevangenis, waar zij (een deel van) de straf hebben uitgezeten die de rechten hen tegelijk met de tbs heeft opgelegd. Of zij komen uit een andere tbs-kliniek waar hun behandeling onvoldoende van de grond kwam.
 22.1 Vermissing Hennie Klein Overmeen
 Sinds begin december 2003 werd de TBS 'er, de 53- jarige Hennie Klein Overmeen vermist. Hij is sinds 4 december niet meer gezien. Hij kwam altijd keurig op tijd terug, dus toen dat in december 2003 niet gebeurde, kreeg de kliniek meteen argwaan. Het tv programma Opsporing Verzocht besteedde drie maal aandacht aan de verdwijning van Klein Overmeen
 Op 2 maart 2004 vermeldt de Gelderlander 'Aanhouding om verdwijning TBS 'er'
 De politie heeft twee personen aangehouden die worden verdacht van betrokkenheid bij de verdwijning van een patiënt van de Pompe-kliniek in Nijmegen. De 53-jarige Hennie Klein Overmeen is op 4 december van het vorig jaar voor het laatst gezien. Hoewel zijn lichaam nog niet is gevonden, heeft de politie afgelopen vrijdag een 44-jarige bewoner van dezelfde tbs-instelling aangehouden op verdenking van moord of doodslag. ,,Het gaat absoluut niet om een normale vermissing'', zegt een woordvoerder van de politie[1].
 22.2 Arrestatie Frans Boons
 Klein Overmeen zat al acht jaar in de Pompe-kliniek. Hij was veroordeeld wegens een zedendelict. Als deelnemer van een resocialisatieprogramma woonde hij in een opvanghuis buiten de kliniek. Nadat hij op 4 december een Sinterklaasviering had bijgewoond, verliet hij het opvanghuis voor een afspraak met een vrouw. Deze afspraak was door de 44-jarige Nijmegenaar geregeld. De politie weet niet wie deze vrouw is en of Klein Overmeen bij deze afspraak is komen opdagen.
 De politie in Nijmegen is begonnen in de ochtend van 4 maart 2004 met graafwerkzaamheden naar het stoffelijk overschot van de 53-jarige Hennie Klein Overmeen. De man, die in tbs-instelling de Pompekliniek in Nijmegen verbleef, wordt sinds begin december vermist. Een woordvoerder van de politie meldt opgravingen op een braakliggend terrein aan de Nieuwe Dukenburgseweg op basis van getuigenverklaringen.
 In een groot gebied rond de Pompekliniek was de recherche op zoek naar de plek waar het lichaam van Klein Overmeen begraven zou zijn. Het bewuste bosje, onderdeel van een parkje met vijver aan de kruising van de Weg door Jonkerbos met de Tarweweg, stond op een lijst van locaties waar de politie vandaag met grondradar en lijkenspeurhonden wilde speuren. Bij een voorverkenning gisteren kort na het middaguur stuitten twee rechercheurs op een plek omgewoelde aarde. Toen duidelijk werd dat er een lijk lag begraven, hebben zij direct de technische recherche ingeschakeld. Het gebied is vervolgens urenlang afgezet voor sporenonderzoek. Op de vindplek werd een tent geplaatst. Daaromheen plaatsten medewerkers van de gemeente hekken met doek.
 Op 9 maart 2004 vond de politie het stoffelijk overschot van Henny Klein Overmeen. Bij sectie bleek dat hij met een zwaar voorwerp met heftig botsend geweld op zijn borst en hoofd was geslagen en dat hij, nadat hij levend was begraven, was gestikt.. Het is de vraag of het slachtoffer iets van het begraven en de verstikking heeft gemerkt, aangezien hij door klappen op zijn hoofd met een bats al zodanig gewond was, dat hij volgens de deskundigen vrijwel zeker daaraan zou zijn overleden als hij niet gestikt was.
 Als verdachten waren al eerder twee personen aangehouden. De mannelijke verdachte bleek de TBS 'er Frans Boons te zijn en de vrouwelijke verdachte zijn 27-jarige vriendin die 40 dagen zou worden vastgehouden in verband met de moord. In opdracht van Frans Boons heeft de vrouw een dag na de verdwijning de tbs-kliniek gemeld dat Klein Overmeen ,,de eerste dagen niet thuis zou komen''.
 De toe 44-jarige Frans Boons en Klein Overmeen zaten beiden in de Pompekliniek in Nijmegen. De verdachte zou Klein Overmeen op vier december 2003 na een ruzie met een schop hebben geslagen. Vervolgens zou hij hem levend begraven hebben achter de kliniek.
 22.3 Frans Boons eerder veroordeeld voor moord op nichtje in 1994
 Frans Boons was in 1995 veroordeeld voor de moord in 1994 op zijn 15-jarig nichtje Manuela van Beek uit Eindhoven. De moord op Manuela, op vijf mei 1994, vond plaats in het toenmalige huis van haar oom in Woensel. Elf dagen na de moord werd hij aangehouden. Manuela van Beek, leerlinge van de Groenschool in Eindhoven, was bij haar oom in Woensel op bezoek toen ze werd gewurgd.
 De man legde indertijd wisselende verklaringen over de moord af; iemand anders zou haar in zijn huis hebben gewurgd. Hij heeft wel altijd toegegeven het lijk van Manuela naar het Philips de Jonghpark te hebben vervoerd waar het een dag na de moord door een wandelaar werd gevonden. Hij kreeg van de Bossche rechtbank voor doodslag zes jaar cel en tbs opgelegd. In hoger beroep werd hij in 1996 veroordeeld tot acht jaar cel en tbs. Na onderzoek bleek dat Frans Boons op de dag van de moord een bats had gekocht in de buurt van de kliniek. Het staat vast dat verdachte op 4 december 2003 omstreeks 18.00 uur een bats gekocht heeft. Verdachte heeft deze aankoop eerst ontkend en daarna verschillende verklaringen gegeven voor de omstandigheid dat hij toen gezien is met een bats en de reden van de aankoop ervan. Alle even ongeloofwaardig[2].
 Die bats is begin maart 2004 in het Goffertpark in Nijmegen gevonden, nog voor het lijk op 9 maart werd gevonden. Ook hadden de verdachte en zijn vriendin het gsm-toestel van het slachtoffer in hun bezit.
 22.4 Strafzaak Rechtbank Arnhem
 Uit de uitspraak van de rechtbank te Arnhem:
 De telefoon van [slachtoffer] is teruggevonden in het huis van zijn vriendin. Zij heeft deze telefoon op 6 december 2003 van verdachte bekomen en in zijn opdracht verstopt.
 Verdachte ontkent geweten te hebben dat die telefoon toebehoorde aan [slachtoffer]. De rechtbank acht deze ontkenning ongeloofwaardig. Verdachte heeft [naam] nog voor de ontdekking van het lijk van [slachtoffer] schriftelijk opgedragen de telefoon te verstoppen in geval van onderzoek. Bovendien heeft hij verschillende verklaringen afgelegd over hoe hij aan de telefoon is gekomen. Voorts telt dat verdachte niet wenst aan te geven van wie hij deze telefoon uiteindelijk heeft gekocht[3].
 De rechtbank wordt eveneens bevestigd in haar beslissing door de omstandigheid dat de ontwijkende verklaringen die verdachte heeft afgelegd in het kader van de jegens hem gerezen verdenking over zijn betrokkenheid bij eerst verdwijning en daarna dood van [slachtoffer] grote gelijkenis vertonen met die afgelegd in het kader van de jegens hem gerezen verdenking over betrokkenheid bij de dood van zijn nichtje in 1994[4].
 22.5 Motivering van de rechtbank om levenslange gevangenisstraf op te leggen:
 Motivering van de rechtbank om levenslange gevangenisstraf op te leggen:
 Verdachte is reeds eerder voor een levensdelict veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf en de maatregel van terbeschikkingstelling. Vanaf april 1999 verbleef verdachte in het kader van de hem opgelegde TBS-maatregel in de Pompekliniek te Nijmegen. Uit de TBS-verlengingsadviezen van 2000 en 2002 leidt de rechtbank af dat bij verdachte sprake is van een stoornis van de geestvermogens en een gebrekkige ontwikkeling, te weten een karakterneurose met onder meer een beperkte autonomie en gebrekkige gewetensvorming.
 Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen oordeelt de rechtbank dat voor de afdoening van de onderhavige zaak geen andere straf in aanmerking komt dan een levenslange gevangenisstraf. Tegen de levenslange gevangenisstraf waartoe Frans Boons op 11 maart 2005 werd veroordeeld wordt in hoger beroep gegaan.
 22.6 Hoger beroep Gerechtshof Arnhem
 Het Gerechtshof te Arnhem komt bijeen op 27 maart 2006, 13 juni 2006, 4 september 2006, 18 oktober 2006, 8 januari 2007, 4 april 2007. Op 4 september 2006 eist het OM opnieuw levenslang tegen Frans Boons. De aanklager stelde dat een andere straf dan levenslang niet op zijn plaats is. B. zat al in de tbs-kliniek vanwege de moord op zijn 15-jarige nichtje, maar heeft na vier jaar behandeling geen vooruitgang geboekt. Hij is een onverminderd gevaar voor de samenleving, volgens advocaat-generaal R. Langeler[5]. Volgens de advocaten van B., E van der Meer en Wim Anker, is er ondanks uitgebreide technische onderzoeken geen keihard bewijs dat hun cliënt in verband met de moord brengt[6]. Ze eisen voor hun cliënt vrijspraak.
 Frans Boons gebruikt zijn laatste woord om te weerspreken dat hij onverminderd gevaarlijk zou zijn voor de samenleving. "Hoe kan ik dat nou, met alle vrijheden en onbegeleide verloven die ik al na drie jaar in de tbs-kliniek heb verworven[7]", zei hij.
 Op 8 oktober 2006 stelt het Hof te Arnhem de uitspraak over Frans Boons uit. Het Hof motiveert het uitstel door te stellen dat het Hof nog onvoldoende weet over de geestelijke gesteldheid van de verdachte[8]. De behandeling zal daarom op 18 oktober worden heropend en voortgezet.
 Volgens het OM heeft B. zijn slachtoffer in december 2003 in de val gelokt. Klein Overheem dacht dat hij een afspraakje met een vrouw had, via het dadingbureau, waarvoor zijn medebewoner zou hebben bemiddeld. B. heeft het slachtoffer die avond volgens de aanklaagster, advocaat-generaal R. Langeler, met een schop tegen het hoofd en ribben geslagen en daarna levend begraven. Het graf waarin het slachtoffer is gesticht, werd pas op 9 maart 2004 ontdekt.
 22.7 Motivering Gerechtshof om levenslange gevangenisstraf op te leggen
 Delen van de motivering Gerechtshof te Arnhem om Frans B. wederom tot levenslang te veroordelen[9]
 Zowel het slachtoffer als verdachte waren rond de tijd van het gebeuren in het kader van een TBS-maatregel opgenomen in de Pompekliniek. Het latere slachtoffer was vanwege zijn verder -gaande resocialisatie inmiddels zelfstandig woonachtig in een dependance van de kliniek. Uit het dossier valt een beeld te vormen van een tamelijk kwetsbare man, niet alleen in fysiek opzicht maar ook in psychische zin. Het slachtoffer was over het algemeen niet ongelukkig met zijn leven, dat zich tamelijk gestructureerd en daardoor ook in zekere zin beschermd afspeelde binnen de grenzen van zijn behandeling. Het enige dat hij miste was naar eigen zeggen een vrouw. Verdachte, die inmiddels binnen de kliniek eveneens een aantal vrijheden had verkregen, wist gaandeweg het vertrouwen van het slachtoffer te winnen en spiegelde het hem voor dat hij wel een ‘date’ voor hem kon regelen. Voor een bedrag van € 500 liet het slachtoffer zich – zogenaamd door bemiddeling van verdachte – inschrijven bij een bemiddelingsbureau. Verdachte fabriceerde in dit verband een vals inschrijvingsbewijs op zijn computer, dat hij aan het slachtoffer ter hand stelde. Het is aannemelijk geworden dat het slachtoffer in de vooravond van 4 december 2003, na de Sinterklaasviering in de Pompekliniek, het terrein van de instelling verliet om, in zijn voorstelling, een vrouw te ontmoeten naar aanleiding van een door verdachte geregelde ‘date’.
 Wat feitelijk verdachte tot zijn handelen heeft gebracht, is tot dusverre niet onomstotelijk komen vast te staan. Verdachte heeft van het begin af aan elke betrokkenheid bij het gebeuren ontkend. Het hof acht het echter aannemelijk geworden dat verdachte uit pure zelfzucht heeft gehandeld, door het slachtoffer eerst geld af te troggelen en vervolgens, omdat hij vreesde dat een en ander aan het licht zou komen, heeft besloten om het slachtoffer uit de weg te ruimen. Gebleken is dat verdachte er op was gebrand om de inmiddels door hem verworven vrijheden binnen de TBS-instelling, en dan met name zijn verlofmogelijkheden, niet te verliezen. Enig ander motief is niet aannemelijk geworden. In ieder geval is het hof, zowel uit het dossier als uit de waarneming van de persoon van de verdachte, overtuigend gebleken dat het slachtoffer op geen enkele wijze – in fysiek noch in geestelijk opzicht – tegen verdachte opgewassen moet zijn geweest.
 Van verregaande gevoelloosheid getuigt ook het handelen van verdachte na de verdwijning van het slachtoffer, waardoor naar valt te begrijpen binnen de Pompekliniek veel ongerustheid ontstond. Gedurende de periode dat het slachtoffer onvindbaar was – doch waarbij al snel het ergste werd gevreesd - heeft verdachte op geen enkele wijze blijk gegeven van zijn betrokken -heid bij de verdwijning van het slachtoffer, dat pas na drie maanden in de kuil waarin hij was begraven in het bosperceel werd gevonden. Integendeel, verdachte heeft, door het ophangen van een – zoals hij later ook heeft toegegeven – verzonnen verhaal dat hijzelf die avond was overvallen in het bos, getracht de aandacht af te leiden van zijn betrokkenheid bij de verdwijning van het slachtoffer en nadien nog, door tussenkomst van anderen, valse informatie over de mogelijke verblijfplaats van het slachtoffer aan de kliniek doorgegeven, om daarmee de suggestie te wekken dat het slachtoffer nog in leven was. Daarmee heeft verdachte het leed, dat samenhing met de onverklaarbare verdwijning van het slachtoffer, op een hem ook zeer kwalijk te nemen manier verergerd.
 Bij het bepalen van de straf moet ook hetgeen is gebleken omtrent de persoon van verdachte in aanmerking worden genomen. In het geval van verdachte is naast de buitengewone ernst van het feit dat thans ten laste van hem is bewezen verklaard, de recidive van verdachte zoals blijkt uit het justitieel documentatieregister een factor van groot belang bij de straftoemeting. Op 2 april 1996 is verdachte ter zake van doodslag door het gerechtshof te ‘'s-Hertogenbosch veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaren alsmede terbeschikkingstelling met last tot verpleging van overheidswege. Uit het dossier van die strafzaak, dat in de onderhavige zaak bij de processtukken is gevoegd, blijkt dat verdachte in 1994 zijn toen vijftien jaar oude nichtje, dat zo nu en dan bij hem thuis huishoudelijke klusjes verrichtte, op eveneens uiterst gewelddadige wijze, door slaan en schoppen over het hele lichaam en verwurging, om het leven heeft gebracht. Daarna heeft hij het levenloze lichaam van het meisje in een stuk vloerbedekking gerold en de volgende dag, na haar in zijn fietskarretje te hebben getransporteerd, in een nabijgelegen park in de struiken verborgen. Nog geheel los van al hetgeen nog nader omtrent de persoon van verdachte is gebleken – en waaraan hierna nog zal worden gerefereerd – moet worden geconstateerd dat verdachte door de strafrechtelijke reactie op dat eerdere feit, bestaande uit de vervolging, berechting en oplegging van een langdurige gevangenisstraf in combinatie met een strafrechtelijke maatregel, gevolgd door de tenuitvoerlegging daarvan, zich niet heeft laten weerhouden van het opnieuw plegen van een levensdelict, en dan ook nog in een verzwaarde variant van het delict waarvoor hij eerder was veroordeeld. Dat maakt dat er gegronde vrees bestaat dat verdachte nogmaals een zeer ernstig delict begaat, hetgeen ter bescherming van de maatschappij zo goed als maar enigszins mogelijk is moet worden uitgesloten. Het hof is van oordeel dat de ernst van het thans bewezen verklaarde feit, in combinatie met het recidivegevaar dat van verdachte uitgaat, het opleggen van levenslange gevangenisstraf onontkoombaar maakt.
 Ten aanzien van de vraag naar de toerekeningsvatbaarheid van verdachte in relatie tot het huidige aan de orde zijnde delict onthouden beide deskundigen zich van een oordeel, omdat de verdachte het tenlastegelegde ontkent. Wel stelt dr. Kaiser (p.21): Betrokkene ontkent het ten laste gelegde. Uitgaande van hetgeen betrokkene wel vertelt kan gesteld worden dat betrok -kene handelde met een minimum aan empathie met een lacunaire gewetensfunctie omtrent hetgeen hij erover vertelt.
 Drs. De Groot en dr. Kaiser hebben in verband met de ontkennende houding van verdachte geen oordeel gegeven omtrent het gevaar voor herhaling van een delict van de aard als het ten laste gelegde. Dat zij zich onthouden van enig oordeel op dit punt valt te verklaren uit hun specifieke rol als deskundige in een fase van het strafproces waarin nog open is of tot een bewezenverklaring zal worden gekomen. Het hof, dat anders dan de deskundigen uitgaat van het bewezen verklaarde delict, dient zich gelet op de doeleinden van de strafrechtspleging wel een oordeel te vormen over het gevaar voor herhaling. In dat verband wordt als vaststaand feit geconstateerd dat verdachte, ondanks een eerdere strafoplegging en een gevorderde behandeling in het kader van zijn terbeschikkingstelling,zich wederom schuldig heeft gemaakt aan een levensdelict. Daarnaast valt uit de rapportages, zoals zo-even vermeld, af te leiden dat verdachtes handelen wordt gekenmerkt door een lacunaire gewetensfunctie en een – zoals ook door het hof is geconstateerd – totaal gebrek aan empathie. Ook moet worden geconstateerd dat deze persoonskenmerken in 1994, ten tijde van het plegen door verdachte van de doodslag op zijn vijftienjarige nichtje, ook al aanwezig waren en dat de behandeling van deze stoornis in het kader van de terbeschikkingstelling geen positief resultaat heeft gehad. Hooguit kan sprake geweest zijn van een schijnaanpassing.
 Er bleef de verdediging van Frans Boons niets anders over dan cassatie aan te vragen bij de Hoge Raad.
 22.8 Cassatie Hoge Raad
 Uit een toelichting bij het arrest van de Hoge Raad van 16 juni 2009[10]:
 De verdachte heeft cassatieberoep ingesteld tegen de uitspraak van het hof Arnhem.
 Volgens de advocaat van de verdachte, mr. J. Boksem, advocaat in Leeuwarden, had het hof de verdachte geen levenslange gevangenisstraf mogen opleggen, omdat de Nederlandse wet niet voorziet in een periodieke toetsing van de tenuitvoerlegging van deze straf. Daarom wordt in strijd met de waarborgen van het EVRM de verdachte ieder perspectief op vrijlating onthouden.
 Op 30 september 2008 heeft advocaat-generaal mr. G. Knigge in zijn conclusie de Hoge Raad geadviseerd de uitspraak van het hof in stand te laten. Hij heeft in een conclusie de ontwikkelingen in de rechtspraak van het Europese hof in Straatsburg uitvoerig weergegeven en kritische beschouwingen gewijd aan de Nederlandse situatie.
 Levenslange gevangenisstraf mag worden opgelegd. Het opleggen van levenslange gevangenisstraf is op zichzelf niet in strijd met het Europees verdrag voor de rechten van de mens. Dat een dergelijke gevangenisstraf ook daadwerkelijk levenslang kan duren, levert geen strijd op met het verdrag. De verdachte mag echter niet ieder perspectief op vrijlating worden onthouden. Daarom moet er de mogelijkheid bestaan om die straf te verkorten. In Nederland bestaat die mogelijkheid omdat ook aan een levenslang gestrafte gratie kan worden verleend.
 De Hoge Raad merkt wel op dat in 2000 de “volgprocedure langgestraften” is vervallen. Dat was een mogelijkheid om tot tussentijdse beoordeling van de tenuitvoerlegging van de levenslange gevangenisstraf te komen. Dat kon leiden tot ambtshalve gratieverlening en omzetting van de levenslange gevangenisstraf in een tijdelijke. Maar ook al is die regeling ingetrokken, gratie is nog steeds mogelijk, zij het dat het nu meer van het initiatief van de veroordeelde afhangt dan vroeger.
 Het staat niet vast dat in Nederland een opgelegde levenslange gevangenisstraf in geen enkel geval wordt verkort, zoals de verdediging had gesteld. Maar, zo zegt de Hoge Raad, als zou komen vast te staan dat een levenslange gevangenisstraf in Nederland in feite nooit wordt verkort, zodat een gratieverzoek dus in alle gevallen bij voorbaat kansloos zou zijn, kan dat van betekenis zijn voor de vraag of oplegging van een levenslange gevangenisstraf of de voortzetting van deze straf zich verdraagt met de eisen die het EVRM stelt.
 De uitspraak van het hof Arnhem is definitief geworden.
 [1] Gelderlander 02-03-2004 Aanhouding om verdwijning TBS 'er
 [2] Rechtbank Arnhem LJN AS 9903 11-03-2005
 [4] Rechtbank Arnhem LJN AS 9903 11-03-2005
 [5] Volkskrant 04-09-2006 OM eist opnieuw levenslang
 [7] Volkskrant 04-09-2006 OM eist opnieuw levenslang
 [8] Volkskrant 18--9-06 Nog geen uitspraak in moordzaak Pompekliniek. Zie tevens Trouw 18-09-2006 Hof wil meer weten over moordverdachte Frans B.
 [9] Gerechtshof Arnhem LJN BA 3178 18-04-2007
 [10] Hoge Raad LJN BF 3741 30-09-2008
 Anker & Anker: Overzicht levenslang gestraften in Nederland Bijgewerkt tot 1 december 2008.
 Zie verder Hoofdstuk 23: Levenslang Louis Hagemann in zaak Bolhaar