type: other

text:
Kisfaludi András: A Ptk. koncepciójának vitája a Legfelsőbb Bíróságon (PJK, 2002/5-6., 31-33. o.) - Új Ptk. – az új Polgári Törvénykönyv és Kommentár
 Az új Ptk. Koncepciójának szakmai vitája során sokan hozzászóltak a Koncepcióhoz, sokan kifejtették véleményüket, s konkrét javaslatokat is megfogalmaztak. A beérkezett véleményeket a Kodifikációs Szerkesztőbizottság tételesen feldolgozta, megvizsgálta és – ha az észrevétel erre alkalmas volt – beépítette a Koncepcióba. Bár minden hozzászóló véleménye figyelemre tarthatott számot, mégis kiemelkedő jelentősége volt a bíróságok, bírák által kifejtett véleményeknek, hiszen a bíróságok mint jogvitákban eljáró és döntést hozó szervek hosszú távon befolyásolni tudják a jog fejlődését, s talán a jelenlegi szabályozás esetleges hiányosságaival kapcsolatban is ők rendelkeznek a legátfogóbb ismeretekkel.
 Ennek köszönhető, hogy a Legfelsőbb Bíróság Polgári Kollégiuma a más intézményektől beérkezett hozzászólásokhoz, véleményekhez képest sokkal részletesebb, alaposabb észrevételeket fogalmazott meg, amikkel kapcsolatban az volt a Kodifikációs Szerkesztőbizottság véleménye, hogy ezeket az észrevételeket kétoldalú eszmecsere keretében lehetne leghatékonyabban feldolgozni, hiszen így mód nyílna az álláspontok mindkét oldalon való pontosabb kifejtésére, adott esetben közvetítő, kompromisszumos javaslatok megfogalmazására, s kölcsönös elfogadására.
 Ilyen okból került sor 2002. szeptember 9-én a Legfelsőbb Bíróság Polgári Kollégiumának tanácselnöki értekezlete és a Polgári Jogi Kodifikációs Szerkesztőbizottság közös ülésére. Az ülésen nem kerülhetett sor a Legfelsőbb Bíróság által tett összes észrevétel megvitatására, csupán néhány, kiemelkedő jelentőségű pont tárgyalására. A részletekbe menő vitát megelőzően Dr. Murányi Katalin, a Polgári Kollégium vezetője jelezte, hogy támogatják azokat a koncepcionális javaslatokat, amelyek a telekkönyv intézményének a bírósági szervezeten belüli visszaállítását, illetve a jogi személyek egységes, bírósági nyilvántartásának felállítását célozzák. Az alábbiakban a tanácskozáson ezt követően elhangzott legfontosabb gondolatokat foglaljuk össze, kiemelve azokat a főbb témaköröket, amelyek köré a hozzászólások csoportosultak.
 1. Az élettársi viszony az új Ptk.-ban
 A Polgári Kollégium írásban kifejtett véleménye határozott ellenvéleményt fogalmazott meg a Koncepciónak az élettársi viszonyok szabályozására vonatkozó javaslataival szemben. Bár a Koncepció maga meglehetősen szűk körben kívánt a jelenleginél több jogot biztosítani az élettársaknak, a Legfelsőbb Bíróság szerint azonban még ez sem lenne szükséges, álláspontjuk szerint nem kellene túlterjeszkedni a jelenlegi szabályozáson. Különösen vitatták azt a megoldást, hogy az élettársakra vonatkozó szabályok vagy akár csak azok egy része a Ptk. Családjogi Könyvében kerüljenek elhelyezésre, hiszen ez azt sugallná, hogy a törvény az élettársi viszonyt családjogi kapcsolattá minősítené, ami pedig éppen a felek (az élettársak) szándékával állna szöges ellentétben, s egyébként sem lenne beilleszthető a családjog “házasság-rokonság-gyámság” hármas pillérén alapuló szabályozásába.
 A Legfelsőbb Bíróság tanácselnökei a tanácskozáson is megerősítették, hogy helyesebbnek látnák a kérdést a Családjogi Könyvön kívül (esetleg külön, önálló könyvben vagy a Személyek joga körében) rendezni, illetve, ha mégis a Családjogi Könyvbe kerülne a szabályozás, akkor más, valóban családjogi intézményektől elkülönítve kellene a szabályokat elhelyezni, ezzel is kifejezve ezek eltérő lényegét. Az érvelést kiegészítették azzal, hogy téves a Koncepciónak az a kiindulási alapja, ami szerint az élettársi viszony a családi viszonyokhoz közeledik, s ennek megfelelően a szabályozásnak is közelednie kell a két területen. Utaltak arra, hogy az egynemű személyek élettársi közösségének elismerésével éppen a családtól való különbségek erősödtek fel. Az élettársi viszonyok vagyoni következményeinek hatékony rendezését a törvényi szabályozás nélkül is megoldhatónak látnák azzal, hogy az élettársak szabadon, vagy legalább is a házassági vagyonjogi szerződéshez képest kevesebb kötöttséggel köthetnének vagyonjogi szerződést egymással.
 A felvetésekre válaszolva Weiss Emilia, a Családjogi Könyvre vonatkozó koncepciót kidolgozó munkacsoport vezetője utalt arra, hogy az élettársi kapcsolatok léte és terjedése megkerülhetetlen tény, amit például olyan adatok igazolnak, amik szerint a gyermekek 30%-a élettársi kapcsolatból születik. Vitatkozott azzal a megközelítéssel, ami abból indul ki, hogy az élettársak azért nem kötnek házasságot, mert kapcsolatukhoz semmilyen jogkövetkezményt nem kívánnak fűzni. Meglátása szerint az esetek egy jelentős részében nem helytálló az a kép, ami szerint az élettársak kölcsönösen nem kívánták a házasságot, hanem sokszor csak az egyik fél ellenezte azt, s a kiszolgáltatottabb fél kénytelen volt tudomásul venni ezt a helyzetet. Ennek megfelelően tehát az élettársak is igényelhetnek jogi védelmet. Ennek a jogi védelemnek a terjedelme nem lehet kisebb, mint a jelenlegi szabályozás szerinti, sőt, a Koncepció által javasolt csekély mértékű túlterjeszkedés a szabályozás jelenlegi szintjén a nemzetközi mércével mért minimumot jelentené.
 Az élettársakra vonatkozó szabályozás elhelyezését illetően Vékás Lajos azt a kompromisszumos javaslatot fogalmazta meg, hogy az élettársakra vonatozó olyan szabályokat, amelyek szervesen kapcsolhatók más jogterülethez (pl. az élettársak lakáshasználata a lakásbérleti szerződés szabályaihoz, az élettársnak az örökhagyóval közösen lakott, a hagyatékhoz tartozó lakásra biztosítandó dologi hatályú használati jogát a törvényes öröklés szabályai között), a Családjogi Könyvön kívüli kapcsolódási pontjaiknál kellene elhelyezni, s csak azokkal az élettársi viszonyra vonatkozó szabályokkal kellene “megterhelni” a Családjogi Könyvet, amelyek máshol nem helyezhetők el. Ilyen lenne mindenekelőtt az élettársak vagyonjogi viszonyainak, illetve az élettársi tartásnak a szabályozása, aminek viszont a Családjogi Könyvön belül elkülönült szerkezeti egységet kellene nyitni.
 2. A szerződés érvénytelensége és az érvénytelenség jogkövetkezményei
 Ebben a témakörben bevezetőként Vékás Lajos, a Kodifikációs Szerkesztőbizottság elnöke jelezte, hogy a Koncepció szakmai vitája során az érvénytelenséggel kapcsolatos szabályozási javaslat annyiban változott, hogy irreverzibilis szolgáltatások esetén a szerződő felek viszonyát a jogalap nélküli gazdagodás szabályainak alkalmazásával kelljen rendezni. Ezt követően került sor a részletek megvitatására az alábbi főbb kérdéskörökben.
 a) A jogalap nélküli gazdagodás szabályainak alkalmazása az érvénytelenség jogkövetkezményei között
 A hozzászólók nem voltak egységes véleményen a jogalap nélküli gazdagodás szabályainak az érvénytelenség jogkövetkezményei között való alkalmazásának hatékonyságát illetően. Egyesek szerint ez semmit nem oldana meg, sőt bonyodalmakat okozna, s nehezítené a bírók dolgát a jogviták rendezése során. Mások viszont abból kiindulva, hogy nem létező szerződés esetén ma is a jogalap nélküli gazdagodás szabályai szerint kell lezárni a felek jogviszonyát, arra a következtetésre jutottak, hogy ez a jogintézmény olyankor is hatékonyan alkalmazható lehet, amikor a szerződés érvénytelensége miatt nem fejtheti ki a célzott joghatást, s az eredeti állapot nem állítható helyre.
 b) A semmisség hivatalból történő észlelése és a jogkövetkezmények hivatalból való alkalmazása
 Ugyancsak eltértek az álláspontok – s nemcsak a Szerkesztőbizottság és a Polgári Kollégium tanácselnökei között – a szerződés semmisségének hivatalból való észlelését és a jogkövetkezmények hivatalbóli alkalmazását illetően. Talán többségben voltak azok, akik támogathatónak látták a Koncepció azon javaslatát, hogy a bíróság ne legyen köteles hivatalból dönteni a jogkövetkezményekről. Ha ugyanis a felek a semmisség bírósági megállapítása után el tudják rendezni egymás között a jogviszony lezárását, akkor felesleges erről a bíróságnak dönteni, ha pedig a felek erre nem képesek, akkor úgyis a bírósághoz fordulnak a jogkövetkezményeket is levonó döntés meghozatala érdekében. Elhangzott olyan vélemény is, hogy a bíróság magát a semmisséget se legyen köteles hivatalból észlelni.
 Mások csak a jelenlegi bírósági gyakorlatból kiolvasható hivatalbóliságot tartották elfogadhatónak mind a semmisség megállapítását, mind pedig a jogkövetkezmények levonását tekintve. Azzal érveltek, hogy az anyagi jognak az a rendelkezése, amely egy szerződést semmisnek mond ki, minden körülmények között érvényre kell, hogy jusson, s az érvényesülés nem függhet perjogi kérdésektől. Azt a kompromisszumos javaslatot sem látták keresztülvihetőnek, hogy a jogszabálysértés miatti semmisséget kelljen hivatalból vizsgálni, a többi semmisségi okot azonban nem. Többen ugyanis úgy ítélték meg, hogy az érvénytelenségi okok között nem szabad különbséget tenni a jogkövetkezmények alkalmazása terén.
 Vékás Lajos a vitában úgy érvelt, hogy a jogkövetkezmények levonásának kérelemhez kötöttsége a mai körülmények között a felek autonómiája, a tulajdonosi jogok védelmének elve és a felek perbeli önállóságának elve miatt aligha kérdőjelezhető meg.
 c) A semmisségre való hivatkozás korlátai
 A Legfelsőbb Bíróság Polgári Kollégiumának tanácselnökei nem értettek egyet a Koncepcióban javasolt azon megkülönböztetéssel, ami szerint a semmis szerződés érvénytelenségére bárki hivatkozhatna, de az érvénytelenség megállapítására irányuló keresetet csak jogi érdekeltséggel rendelkező vagy jogszabály által keresetindításra felhatalmazott személy terjeszthetne elő. Álláspontjuk szerint a bírósági gyakorlatban kialakult, s a hatályos szabályokat megszorítóan értelmező álláspontot egyértelműen tükröztetni kellene a törvénykönyvben. Ha ugyanis benne marad a kódexben az a rendelkezés, amely szerint a semmisségre bárki hivatkozhat, ez anyagi jogi jogosultságot, s ezáltal perbeli legitimációt keletkeztet ténylegesen bárki részére a semmisség miatti per megindítására. Ha ezt az új Ptk. nem kívánja megengedni, akkor ezt a rendelkezést ki kell hagyni a törvényszövegből, s nem szabad továbbra is a bírósági gyakorlatra hagyni a kérdés megoldását.
 d) Az alaki hiba mint érvénytelenségi ok
 Bírálták a Legfelsőbb Bírósági tanácselnökök a Koncepciónak azt az elgondolását, hogy az alaki okok miatt érvénytelen, de a felek által teljesített szerződés érvénytelenségére ne lehessen hivatkozni, tehát, hogy a teljesítés orvosolja az alaki hibából eredő érvénytelenséget. Különösen az ingatlanokra vonatkozó szerződéseknél látnák aggályosnak ezt a rendelkezést.
 Vékás Lajos a javaslat magyarázataként elmondta, hogy a Koncepció azokat az eseteket akarta a mainál differenciáltabban kezelni, amikor a felek közös akaratából már ki is alakult a szerződés tartalmának megfelelő állapot, s utóbb valamelyik fél pusztán a megfelelő alakiság hiányára hivatkozva próbál meg a szerződésben vállalt kötelezettségeitől szabadulni.
 A fenti vitapontok alapján lefolytatott vita eredményeit a Kodifikációs Szerkesztőbizottság elnöke az alábbiakban foglalta össze:
 – A Koncepció nem kívánja kizárni annak lehetőségét, hogy a bíróságok hivatalból észleljék a szerződés semmisségét.
 – Az érvénytelenség jogkövetkezményeinek alkalmazására azonban a semmis szerződések esetén is csak kérelemre kerülhetne sor.
 – A Koncepciót ki kell egészíteni olyan értelemben, hogy az alaki hibából eredő érvénytelenséget csak a szerződés teljes egészében történő teljesítése orvosolhatja, s az indokolásban ki kell térni arra is, hogy ez a szabály ingatlanoknál nem érvényesülhet, hiszen az ingatlan tulajdonjogának átruházására irányuló szerződés teljesítése csak a tulajdonjog átruházásával történik meg, amihez viszont ingatlan-nyilvántartási bejegyzés szükséges, ez pedig – az ingatlan-nyilvántartási jogszabályok értelmében – nem történhet meg megfelelő alakiságok nélkül kötött szerződés esetén.
 – A jogalap nélküli gazdagodás intézményének a szerződés érvénytelensége jogkövetkezményeinek körében való alkalmazhatósága további érdemi vizsgálódást igényel.
 – A kódexnek egyértelműen rendeznie kell, hogy milyen személyi kör hivatkozhat egy szerződés semmisségére, illetve indíthat pert a semmisség megállapítása és a jogkövetkezmények alkalmazása érdekében.
 3. Kártérítési jog
 A Legfelsőbb Bíróság Polgári Kollégiumának írásbeli észrevételei már egyértelműen leszögezték, hogy nem értenek egyet a Koncepciónak azzal a javaslatával, hogy mind a szerződésszegésért, mind pedig a szerződésen kívüli károkozásért való felelősséget objektív alapon szabályozza az új Ptk. A bíróság véleménye szerint a Koncepciónak a bírósági gyakorlatra hivatkozó kiindulási pontja hibás mindkét esetben. A szerződésszegésből eredő károkért való felelősség körében ugyanis csak az ügyek egy meghatározott csoportjában, s egy meghatározott időszakban lehetett igaz az, hogy gyakorlatilag nem nyílt mód a vétlenségre hivatkozva a felelősség alóli mentesülésre, mert a bíróságok az adott helyzetben általában elvárható magatartási mércét igen magasra, lényegében az elháríthatatlanságig emelték. Az üzleti élet szerződésein kívüli szerződések világában azonban a bíróság alkalmazta a kimentési szabályt. Ugyanígy ténybelileg elfogadhatatlannak tartották a Koncepciónak azt a megállapítását, hogy a szerződésen kívüli károkozásokból eredő ügyekben a bíróságok az elháríthatatlan károkok esetén mentesítették csupán a károkozókat a felelősség alól. A bírák álláspontja szerint tehát a több évtized alatt kialakult és a jelenlegi szabályozásnak megfelelő bírói gyakorlat nem igényli a szabályozás módosítását, sőt a javasolt változtatások elfogadhatatlan, helyenként abszurd eredményekre vezetnének.
 Helyesebbnek látnák, ha a szabályozás differenciáltabbá válna, s a szigorítási igényeknek nem az általános szabály szigorításával, hanem azoknak az eseteknek a meghatározásával felelne meg az új Ptk., amelyeknél az objektív felelősség elfogadható.
 Lábady Tamás és Zlinszky János, a Kodifikációs Szerkesztőbizottság tagjai ezzel szemben arra hívták fel a figyelmet, hogy a polgári jognak a jogellenességet kell szankcionálnia a reparáció eszközével. A kiindulási pont tehát az lehet, hogy a jogellenes károkozás esetén a károkozó kártérítési felelősséggel tartozik, s legfeljebb az esetleges kimentési okokon lehet gondolkodni. Ezt a szemléletet tükrözi a Koncepció, s ez megfelelne a Marton Géza által kidolgozott felelősségi elméletnek.
 Bár az álláspontok érdemben nem közeledtek, a Kodifikációs
 Szerkesztőbizottság lehetőséget látott arra, hogy a szerződésen kívül okozott károkért való felelősség körében felülvizsgálja a Koncepciót, s e körben esetleg visszatérjen a vétkességi alapú felelősség intézményéhez.
 4. A személyhez fűződő jogok megsértésének szankciói
 Boytha György, a Kodifikációs Szerkesztőbizottság nevében tájékoztatta a tanácselnöki értekezletet arról, hogy a korábban lefolytatott szakmai viták eredményeként módosult a nem vagyoni kár és a Koncepció szerinti sérelemdíj szabályozására vonatkozó elképzelés. A jelenlegi Koncepció abból indul ki, hogy lényegi különbség van a vagyont ért sérelmek és a személyiségi jogok megsértése között. Ennek a különbözőségnek pedig a szankció és a szankció alkalmazásának különbségében is tükröződnie kell. A következetes megoldás az lenne, ha a vagyoni sérelmekre a kártérítési szankciót alkalmaznánk – a kártérítésre vonatkozó szabályoknál előírt feltételek mellett -, míg a személyiségi jogok megsértésének általános szankciója a sérelemdíj lenne, aminek nem lenne feltétele hátrány kimutatása, s aminek mértékét ennek megfelelően nem a hátrányok mértéke, hanem a méltányosság határozná meg – figyelembe véve akár a felek vagyoni helyzetét is. E mellett megmaradhatnának a személyhez fűződő jogok megsértésének Ptk.-ban szabályozott egyéb szankciói is (pl. elégtétel adása, ami viszont az új rendszerben nem lehetne pénzbeli elégtétel), a nem vagyoni kártérítés azonban felesleges intézménnyé válna, s ezért meg is szűnne. Mivel a sérelemdíj nem kártérítési szankció lenne, ezért szerkezetileg sem a Kötelmi Jogi Könyvben, hanem a személyhez fűződő jogok körében, a Személyek Joga Könyvben nyerne elhelyezést.
 Bár volt olyan tanácselnök, aki ezt a javaslatot üdvözlendőnek tartotta, erőteljesen megfogalmazódott az az észrevétel, hogy a felvázolt új koncepció merőben ellentétes a Legfelsőbb Bíróság által eddig személyiségvédelmi perekben folytatott gyakorlatával, amely mind a mai napig csak akkor hajlandó nem vagyoni kártérítést megítélni, ha a személyiségi jogaiban sérelmet szenvedő fél a jogsértéssel okozati összefüggésben valamilyen hátrányt szenved.
 Fölvetődött továbbá az a szempont, hogy ha a sérelemdíj fizetésére kötelezésnek nem feltétele hátrány bizonyítása, akkor egészen kis összegű sérelemdíjak megállapítására is sor kerülhetne a gyakorlatban, ami pedig nevetségessé tenné a személyiségvédelmi eljárásokat. Az sem tűnt azonban minden résztvevő számára elfogadhatónak, hogy a törvény fix összegben meghatározza a sérelemdíj lehetséges minimumát.
 Címkék: élettársi viszony, érvénytelenség, kártérítési jog, Kisfaludi András, koncepció, Legfelsőbb Bíróság, PJK 2002-5-6, semmisség, személyhez fűződő jogok, új Ptk.
 Előző bejegyzésHerpai Annamária, Gondosné Pusztahelyi Réka*: Összefoglaló a Miskolcon 2002. május 21-én megrendezett Polgári Jogi Kodifikációs Konferenciáról (PJK, 2002/5-6., 38-43. o.) Következő bejegyzésMenyhárd Attila: Észrevételek és javaslatok az új Polgári Törvénykönyv dologi jogi koncepciójának kiegészítéséhez (PJK, 2002/5-6., 7-30. o.)


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 1.6.2013
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 156/50
 Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Bouwfonds Ontwikkeling i Schouten & De Jong Projectontwikkeling przeciwko Komisji
 (Sprawa T-193/13)
 2013/C 156/92
 Język postępowania: niderlandzki
 Strony
 Strona skarżąca: Bouwfonds Ontwikkeling BV (Hoevelaken, Niderlandy) i Schouten & De Jong Projectontwikkeling BV (Leidschendam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Pijnacker Hordijk i X. Reintjes)
 Strona pozwana: Komisja Europejska
 Żądania
 Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
 —
 stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
 —
 obciążenie Komisji kosztami postępowania.
 Zarzuty i główne argumenty
 Skarga została wniesiona na decyzję C(2013) 87 Komisji z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie pomocy państwa SA.24123 (2012/C) (ex. 2011/NN) przyznanej przez Niderlandy — Zarzucana sprzedaż nieruchomości poniżej ceny rynkowej przez gminę Leidschendam-Voorburg.
 Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.
 1)
 Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia podstawowego wymogu dochowania przez Komisję odpowiedniego terminu przy wykonywaniu jej kompetencji i w związku z tym naruszenie zasady pewności prawa, prawa do obrony i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
 W związku z tym, że po uzyskaniu wiadomości o spornych środkach do wydania spornej decyzji upłynęło 38 miesięcy Komisja w sposób zarzucalny zwlekała z postępowaniem i wskutek tego naruszyła podstawowy wymóg dochowania odpowiedniego terminu. Nadzwyczajnie długi czas dochodzenia utrudnił skarżącym obalanie argumentów Komisji, w związku z czym Komisja swym zachowaniem naruszyła również prawo do obrony.
 2)
 Zarzut drugi dotyczący poważnych nieprawidłowości przy ustalaniu i ocenie rozpatrywanego stanu faktycznego, względnie naruszenia obowiązku uzasadnienia, względnie naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez błędne zastosowanie zasady inwestora prywatnego.
 W ostatecznej ocenie skarżące nie uzyskały korzyści finansowej i w żadnym razie nie uzyskały korzyści finansowej, która mogłaby zostać uznana jako bezprawna pomoc państwa.
 Komisja błędnie obliczyła kwotę rzekomej korzyści między innymi poprzez przypisanie w 100 % gminie uzgodnionych obniżek, podczas gdy cena została obniżona na rzecz publiczno-prywatnego stowarzyszenia, w ramach którego gmina ponosiła 50 % ryzyka. Ponadto Komisja nie uwzględniła obniżek cen uprzednio uzgodnionych w ramach owego stowarzyszenia.
 Ponadto w zaskarżonej decyzji Komisja nieprawidłowo zastosowała zasadę prywatnego inwestora porównując działanie gminy do hipotetycznego działania fikcyjnego prywatnego inwestora, co byłoby niewykonalne pod względem prawnym i ponadto finansowo nadzwyczaj niekorzystne.
 3)
 Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 3 TFUE
 W przypadku, gdyby stwierdzono zaistnienie pomocy państwa, wówczas w każdym razie jest ona w pełnym zakresie zgodna z rynkiem wewnętrznym. Komisja błędnie uznała, że gmina nie może wskazać interesu wspólnotowego w zakresie dotyczącym spornych środków. Komisja dokonała przy tym oceny spornych środków w latach 2009/2010 błędnie wskazując kontekst (korzystniejszej) sytuacji na rynku w roku 2004.
 W związku z tym Komisja nie dostrzegła, że sporne środki były konieczne, celowe i proporcjonalne, aby ponownie ożywić zaniedbane centrum miasta Leidschendam, a więc w celu odpowiadającemu w sposób wyraźny opisanemu w art. 3 TUE i art. 174 TFUE i uznanemu unijnemu celowi spójności gospodarczej i społecznej. W żadnym razie nie można mówić o nieuzasadnionym zakłóceniu konkurencji.


text:
 17.4.2004
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 94/29
 Pedido de decisão prejudicial apresentado por decisão do Arbeidsrechtbank Gent, de 17 de Fevereiro de 2004, no processo entre Roger Noteboom e Rijksdienst voor Pensioenen.
 (Processo C — 101/04)
 (2004/C 94/66)
 Foi submetido ao Tribunal de Justiça das Comunidades Europeias um pedido de decisão prejudicial apresentado por decisão do Arbeidsrechtbank Gent, de 17 de Fevereiro de 2004, no processo entre Roger Noteboom e Rijksdienst voor Pensioenen, que deu entrada na Secretaria do Tribunal de Justiça em 26 de Fevereiro de 2004.
 O Arbeidsrechtbank Gent solicita ao Tribunal de Justiça que se pronuncie sobre as seguintes questões:
 1)
 O subsídio de férias contemplado no artigo 22.o do K. B. n.o 50, de 24 de Outubro de 1967, e no artigo 56.o do K. B. de 21 de Dezembro de 1967 inclui-se no âmbito de aplicação material do Regulamento n.o 1408/7 (1) e, mais concretamente, entre as «prestações de velhice» previstas no artigo 4.o, n.o 1, alínea c), do referido regulamento?
 2)
 O artigo 45.o, n.os 1 e 6, do Regulamento n.o 1408/71 deve ser interpretado no sentido de que o R.V.P., enquanto instituição competente, deve ter em conta, na determinação do direito a subsídio de férias, os períodos de seguro cumpridos noutro Estado-Membro?
 3)
 Em caso de resposta negativa à segunda questão, a norma do artigo 71.o, n.o 1, alínea a), ii), do Regulamento n.o 1408/71, nos termos da qual a prestação é fixada em conformidade com a legislação do Estado-Membro de residência do trabalhador fronteiriço «como se tivesse estado sujeito a essa legislação no decurso do último emprego», só se aplica relativamente às prestações de desemprego, ou também se aplica relativamente a outras prestações como, designadamente, o subsídio de férias contemplado no artigo 22.o do K. B. n.o 50, de 24 de Outubro de 1967, e no artigo 56.o do K. B. de 21 de Dezembro de 1967?
 (1) JO 1971 L 149, p. 2.


type: legislation

text:
 |
 52012PC0466
 Förslag till RÅDETS FÖRORDNING om fördelningen av fiskemöjligheterna enligt protokollet om fastställande av de fiskemöjligheter och den ekonomiska ersättning som föreskrivs i partnerskapsavtalet om fiske mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och Republiken Kiribati, å andra sidan /* COM/2012/0466 final - 2012/0227 (NLE) */
 MOTIVERING
 På grundval av det mandat som kommissionen har
 fått av rådet[1],
 har kommissionen för Europeiska unionens räkning fört förhandlingar med
 Republiken Kiribati om förnyelse av protokollet till partnerskapsavtalet om
 fiske mellan Europeiska unionen och Republiken Kiribati. Som avslutning på
 förhandlingarna paraferades ett nytt protokoll den 3 juni 2012. Det nya
 protokollet täcker en period på tre år från och med den 16 september 2012.
 Förfarandet för fördelning av fiskemöjligheter
 enligt protokollet inleds parallellt med förfarandena för rådets beslut, med
 Europaparlamentets godkännande, om ingående av det nya protokollet, och rådets
 beslut om undertecknande, på EU:s vägnar, och provisorisk tillämpning av det
 nya protokollet.
 Det nya protokollet är i linje med målen för
 partnerskapsavtalet om fiske som syftar till att stärka samarbetet mellan
 Europeiska unionen och Republiken Kiribati och skapa en ram för partnerskap för
 att utveckla en politik för hållbart fiske och ansvarsfullt utnyttjande av fiskeriresurserna
 i Republiken Kiribatis exklusiva ekonomiska zon i båda parters intresse.
 Parterna har enats om att samarbeta för att
 genomföra en sektoriell fiskeripolitik i Republiken Kiribati och kommer att
 fortsätta den politiska dialogen om planeringen av denna.
 Det nya protokollet omfattar en sammanlagd
 ekonomisk ersättning på 1 325 000 euro per år för hela perioden.
 Beloppet fördelas enligt följande: a) 975 000 euro per år för tillträde
 till Republiken Kiribatis exklusiva ekonomiska zon och b) 350 000 euro per
 år i form av ett ytterligare stöd från EU till Republiken Kiribatis
 fiskeripolitik.
 Kommissionen föreslår därför att rådet antar
 denna förordning.
 2012/0227 (NLE)
 Förslag till
 RÅDETS FÖRORDNING
 om fördelningen av fiskemöjligheterna enligt
 protokollet om fastställande av de fiskemöjligheter och den ekonomiska
 ersättning som föreskrivs i partnerskapsavtalet om fiske mellan Europeiska
 gemenskapen, å ena sidan, och Republiken Kiribati, å andra sidan
 EUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT
 DENNA FÖRORDNING
 med beaktande av fördraget om Europeiska
 unionens funktionssätt, särskilt artikel 43.3,
 med beaktande av Europeiska kommissionens
 förslag, och
 av följande skäl:
 (1) Rådet antog den 23 juli 2007
 förordning (EG) nr 893/2007[2]
 om ingående av ett partnerskapsavtal om fiske mellan Europeiska gemenskapen, å
 ena sidan, och Republiken Kiribati, å andra sidan.
 (2) Eftersom det nu gällande
 protokollet om fastställande av de fiskemöjligheter och den ekonomiska
 ersättning som föreskrivs i partnerskapsavtalet om fiske mellan Europeiska
 gemenskapen, å ena sidan, och Republiken Kiribati, å andra sidan (nedan kallat protokollet),
 löper ut den 15 september 2012 paraferades ett nytt protokoll den 3 juni
 2012. Det nya protokollet ger unionens fiskefartyg fiskemöjligheter i Republiken
 Kiribatis vatten.
 (3) Den ... antog rådet beslut
 ..../2012[3]
 om undertecknande och provisorisk tillämpning av det nya protokollet.
 (4) Det bör fastställas vilken
 metod som ska användas vid fördelningen av fiskemöjligheterna mellan
 medlemsstaterna under det nya protokollets tillämpningstid, i enlighet med
 artikel 20 i rådets förordning (EG) nr 2371/2002 av den 20 december 2002
 om bevarande och hållbart utnyttjande av fiskeresurserna inom ramen för den
 gemensamma fiskeripolitiken[4].
 (5) Enligt artikel 10.1 i rådets
 förordning (EG) nr 1006/2008 av den 29 september 2008 om tillstånd till
 fiskeverksamhet för gemenskapens fiskefartyg i vatten utanför gemenskapens
 vatten och om tillträde för fartyg från tredjeland till gemenskapens vatten[5] ska
 kommissionen underrätta de berörda medlemsstaterna om det framgår att antalet
 fisketillstånd eller fiskemöjligheter som tilldelats unionen enligt protokollet
 inte utnyttjas till fullo. Om inget svar inkommit inom den tidsfrist som ska
 fastställas av rådet ska detta anses vara en bekräftelse på att den berörda
 medlemsstatens fartyg inte till fullo utnyttjar sina fiskemöjligheter under den
 angivna perioden. Denna tidsfrist bör fastställas.
 (6) Med tanke på att det gällande
 protokollet löper ut den 15 september 2012 och att det nya protokollet kommer
 att tillämpas provisoriskt från och med den 16 september 2012, bör denna
 förordning tillämpas från och med den 16 september 2012.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 1. De fiskemöjligheter som fastställs i
 protokollet ska fördelas mellan medlemsstaterna enligt följande:
 a) Notfartyg:
 Spanien – 3 fartyg
 Frankrike – 1 fartyg
 b) Långrevsfartyg:
 Spanien – 3 fartyg
 Portugal – 3 fartyg
 2. Förordning (EG) nr 1006/2008
 ska tillämpas utan att det påverkar partnerskapsavtalet om fiske mellan
 Europeiska unionen, å ena sidan, och Republiken Kiribati, å andra sidan.
 3. Om ansökningarna om fisketillstånd
 från de medlemsstater som avses i punkt 1 inte uttömmer de fiskemöjligheter som
 fastställs i protokollet ska kommissionen beakta ansökningar om fisketillstånd
 från alla andra medlemsstater i enlighet med artikel 10 i förordning (EG)
 nr 1006/2008.
 4. Den tidsfrist som avses i artikel
 10.1 i förordning (EG) nr 1006/2008 ska vara tio arbetsdagar.
 Artikel 2
 Denna förordning träder i kraft dagen efter
 det att den har offentliggjorts i Europeiska unionens officiella tidning.
 Den ska tillämpas från och med den 16
 september 2012.
 Denna förordning är till alla delar bindande
 och direkt tillämplig i alla medlemsstater.
 Utfärdad i Bryssel den
 På
 rådets vägnar
 Ordförande
 [1] Antaget
 vid rådets (jordbruk och fiske) 3155:e möte tisdagen den 20 mars 2012 som de
 ”A”-punkter som förtecknas i 7707/12.
 [2] EUT L
 205, 7.8.2007, s. 1.
 [3] EUT L
 [...], [...], s. [...].
 Please insert the
 date, the number and the OJ reference for the Decision.
 [4] EGT L
 358, 31.12.2002, s. 59.
 [5] EUT L
 286, 29.10.2008, s. 33.


text:
Protocol -/2011 | Legislatie gratuita
 Protocol - 2011 in vigoare prin Ordin 803 2014
 Protocol - 2011 ratificat de Legea 76 2013
 Protocol Nr.- din 27.05.2011
 pentru managementul durabil al pădurilor la Convenţia-cadru privind protecţia şi dezvoltarea durabilă a Carpaţilor*)
 ACT EMIS DE: Act Internaţional
 ACT PUBLICAT ÎN MONITORUL OFICIAL NR. 202 din 09 aprilie 2013
 _____*) Traducere.Părţile prezentului protocol,în conformitate cu sarcinile ce le revin în baza Convenţiei-cadru privind protecţia şi dezvoltarea durabilă a Carpaţilor, din 22 mai 2003 (Kiev, Ucraina, denumită în continuare Convenţia Carpatică), de a urma o politică cuprinzătoare de protecţie şi dezvoltare durabilă a munţilor Carpaţi,cunoscând faptul că presiunea antropică asupra pădurilor din Carpaţi va creşte în continuare,căutând sporirea conştientizării multiplelor funcţii ale pădurilor, precum şi a beneficiilor managementului forestier durabil în Carpaţi, cu referire la bazinele de sechestrare a carbonului, la sursa de apă şi biodiversitate, dar şi la contribuţia la dezvoltarea rurală,în conformitate cu obligaţiile ce le revin în baza articolului 7 din Convenţia-cadru privind protejarea şi dezvoltarea durabilă a Carpaţilor,amintind în special Declaraţia de la Rio, Instrumentul fără obligaţii juridice al Naţiunilor Unite, aplicabil tuturor tipurilor de păduri, deciziile Forumului Naţiunilor Unite privind pădurile, Declaraţia de la Johannesburg privind dezvoltarea durabilă şi Planul de implementare a Summitului mondial privind dezvoltarea durabilă, Convenţia-cadru a Naţiunilor Unite privind schimbările climatice şi protocolul acesteia de la Kyoto, Convenţia privind diversitatea biologică şi în special programul său de lucru şi deciziile relevante cu privire la biodiversitatea pădurilor, rezoluţiile Conferinţei ministeriale pentru protecţia pădurilor în Europa, Convenţia privind protejarea patrimoniului mondial, cultural şi natural, Convenţia europeană a peisajului, aplicarea legislaţiei forestiere şi procesele de guvernare,luând notă, în continuare, de faptul că majoritatea părţilor, ca state membre ale Uniunii Europene, au în vedere Strategia forestieră pentru Uniunea Europeană şi planul său de acţiune pentru păduri,urmărind asigurarea unei implementări mai eficiente a unor astfel de instrumente existente şi bazându-se pe alte programe internaţionale,convinse de faptul că eforturile de protecţie, menţinere şi administrare durabilă a pădurilor din Carpaţi necesită o cooperare regională,conştiente de valoarea adăugată a cooperării transfrontaliere în scopul obţinerii coerenţei ecologice,dorind să coopereze pentru managementul durabil şi protecţia pădurilor din Carpaţi,au convenit următoarele: Capitolul IObligaţii generale Articolul 1Obiective şi principii generale 1. Obiectivul Protocolului privind managementul durabil al pădurilor (denumit în continuare Protocolul ) este acela de a promova managementul durabil şi protecţia pădurilor carpatice, aducând astfel beneficii generaţiilor actuale şi celor viitoare. 2. Pentru a realiza obiectivele menţionate mai sus, Părţile vor desfăşura activităţi şi vor coopera în următoarele domenii: a)menţinerea sau extinderea suprafeţei ocupate de păduri; b)asigurarea funcţiilor de producţie ale pădurilor şi rolul acestora în dezvoltarea rurală; c)promovarea utilizării raţionale a resurselor lemnoase ca material ecologic şi regenerabil; d)promovarea utilizării durabile a produselor forestiere nelemnoase; e)îmbunătăţirea sănătăţii şi vitalităţii pădurilor; f)îmbunătăţirea conservării şi utilizării durabile a componentelor diversităţii biologice forestiere; g)identificarea şi protejarea pădurilor naturale, în special a celor virgine; h)promovarea restaurării pădurilor aflate aproape de stadiul natural; i)întărirea rolului sectorului forestier în diminuarea schimbărilor climatice; j)îmbunătăţirea funcţiilor de protecţie ale pădurilor, cum ar fi prevenirea inundaţiilor, a alunecărilor de teren şi în general reglarea ciclului apei; k)promovarea patrimoniului cultural al pădurilor; l)sporirea funcţiilor sociale ale pădurilor; m)promovarea participării autorităţilor şi comunităţilor regionale şi locale la managementul pădurilor; n)identificarea, crearea şi aplicarea schemelor adecvate de plată pentru bunurile şi serviciile de mediu furnizate de păduri; o)consolidarea guvernării sectorului forestier şi aplicarea legislaţiei forestiere, acordând o atenţie deosebită combaterii exploatărilor forestiere ilegale şi a comerţului aferent; p)identificarea, dezvoltarea şi implementarea celor mai bune practici în gestionarea pădurilor şi în silvicultura apropiată de natură; q)promovarea şi coordonarea cercetării ştiinţifice şi a schimbului de informaţii privind pădurile din Carpaţi. Articolul 2Politici care urmăresc realizarea unui management durabil al pădurilor din Carpaţi Părţile vor dezvolta şi implementa politici şi strategii pe teritoriul lor naţional în vederea realizării managementului durabil al pădurilor din Carpaţi, luând în considerare politicile şi strategiile dezvoltate şi implementate de alte Părţi. În acest scop, Părţile fac schimb de informaţii relevante cu alte Părţi. Articolul 3Integrarea în cadrul politicilor sectoriale a obiectivelor managementului durabil şi protecţia pădurilor din Carpaţi 1. Părţile vor lua în considerare obiectivele acestui Protocol în celelalte politici, în special în cele privind conservarea biodiversităţii, protecţia solului, dezvoltarea rurală, gestionarea apei şi a bazinelor hidrografice, schimbările climatice, turismul, industria şi energia, patrimoniul cultural şi păstrarea tradiţiilor, planificarea spaţială, transportul şi infrastructura. 2. Părţile vor coopera în privinţa integrării obiectivelor managementului durabil şi protecţia pădurilor din Carpaţi în alte politici şi strategii sectoriale adoptate la nivel regional şi/sau global care ar putea influenţa managementul forestier durabil în Carpaţi. Articolul 4Participarea autorităţilor şi comunităţilor regionale şi locale 1. Părţile vor defini, în cadrul instituţional existent, cel mai bun nivel de coordonare şi cooperare între instituţiile naţionale şi autorităţile regionale şi locale pentru a încuraja responsabilitatea comună în procesul de implementare a prezentului Protocol. 2. Părţile vor lua măsuri pentru a implica sau facilita implicarea comunităţilor şi proprietarilor de păduri şi a administratorilor direct interesaţi în diferitele etape de pregătire şi implementare a acestor politici şi măsuri. Articolul 5Cooperarea internaţională 1. Părţile vor încuraja cooperarea internaţională activă între autorităţile competente, în ceea ce priveşte managementul durabil şi protecţia pădurilor din Carpaţi. 2. Părţile vor facilita cooperarea internaţională între autorităţile regionale şi locale din Carpaţi şi vor căuta cele mai adecvate soluţii la problemele comune. Capitolul IIÎntindere geografică şi definiţii Articolul 6Întinderea geografică 1. Prezentul protocol se aplică regiunii carpatice (denumită în continuare Carpaţi), după cum a fost definită la conferinţa Părţilor a Convenţiei Carpatice. 2. Fiecare Parte poate extinde aplicarea acestui Protocol către alte părţi din teritoriul naţional al acesteia, în baza transmiterii unei declaraţii la depozitar. Articolul 7Definiţii În sensul acestui Protocol: a)management durabil al pădurilor înseamnă administrarea şi folosirea pădurii şi a terenurilor forestiere într-un mod şi ritm care să le menţină biodiversitatea, productivitatea, vitalitatea şi capacitatea de regenerare, precum şi potenţialul de a îndeplini în prezent şi în viitor, funcţii ecologice, economice şi sociale relevante, la nivel local, naţional şi global, şi care să nu dăuneze celorlalte ecosisteme; b)silvicultură apropiată de natură înseamnă un sistem de gestionare a pădurilor care asigură restaurarea, dezvoltarea şi tratarea continuă a arboretelor similare din punct de vedere al compoziţiei speciilor, structurii şi dinamicii cu cele ale pădurilor naturale caracteristice condiţiilor staţionale din zona respectivă; c)reţea ecologică înseamnă un sistem de arii care sunt conectate din punct de vedere ecologic şi fizic, constând în zone centrale, coridoare şi zone-tampon; d)scheme de certificare a pădurilor sunt scheme de certificare pentru managementul forestier durabil, care includ obiective clare, criterii măsurabile, evaluare independentă şi implicare şi care sunt credibile pentru grupurile importante ale factorilor interesaţi; e)păduri naturale sunt păduri compuse din specii indigene de arbori pentru zonă, care prezintă cele mai multe din principalele caracteristici şi elemente-cheie ale ecosistemelor native, cum ar fi complexitatea, structura şi diversitatea; f)Părţi înseamnă Părţile prezentului Protocol; g)arie protejată înseamnă o zonă definită din punct de vedere geografic care este desemnată şi administrată pentru atingerea unor obiective specifice de conservare; h)protecţia pădurilor înseamnă componenta conservării naturii, şi anume protejarea, menţinerea, reabilitarea şi folosirea durabilă a resurselor pădurii pentru a asigura funcţiile ecosistemului forestier; i)restaurarea pădurilor apropiate de natură înseamnă managementul aplicat în zonele forestiere, care urmăreşte să sprijine procesele naturale ale refacerii pădurilor, astfel încât structura arboretelor, biodiversitatea, funcţiile, procesele şi în special compoziţia speciilor pădurilor restaurate să fie cât mai apropiate posibil de cele ale pădurii iniţiale, prin modificarea treptată a arboretelor secundare; j)utilizarea durabilă a lemnului este o abordare integrată a procesării şi utilizării finale de către consumatori a lemnului provenit din păduri administrate într-un mod durabil; k)păduri virgine înseamnă păduri naturale a căror dezvoltare nu a fost influenţată în mod direct de activităţile oamenilor. Capitolul IIIMăsuri specifice Articolul 8Menţinerea şi extinderea suprafeţei fondului forestier 1. Fiecare Parte va lua măsuri pe teritoriul naţional pentru a menţine, prin management forestier durabil şi planificare spaţială, suprafaţa existentă a fondului forestier ca o componentă-cheie a peisajului carpatic. 2. Fiecare Parte va lua măsuri pe teritoriul naţional pentru a extinde suprafaţa fondului forestier din Carpaţi, dacă acestea sunt adecvate pentru îndeplinirea obiectivelor art. 1, luând în considerare importanţa ecologică ridicată a păşunilor naturale şi seminaturale, precum şi celelalte obiective ale Convenţiei Carpatice şi ale protocoalelor acesteia. Articolul 9Asigurarea funcţiilor de producţie ale pădurilor şi rolul acestora în dezvoltarea rurală 1. Fiecare Parte va lua măsuri pe teritoriul naţional pentru a asigura funcţiile de producţie ale pădurilor şi pentru a creşte rolul acestora în dezvoltarea rurală prin politici adecvate, adaptate la structura proprietăţii şi la utilizarea durabilă a lemnului. 2. Părţile vor promova şi asigura surse de venit rezultate din resursele forestiere, asigurând astfel susţinerea proprietarilor de păduri, administratorilor şi asociaţilor acestora, pentru a reduce problemele asociate cu fragmentarea proprietăţii terenurilor, pentru a stimula iniţiativele bazate pe piaţă, inclusiv schemele de certificare forestieră, pentru a aplica legislaţia specifică pădurilor, acordându-se atenţie specială combaterii tăierilor ilegale şi comerţului asociat, pentru a promova exploatarea şi comercializarea durabilă a produselor forestiere nelemnoase şi pentru a dezvolta şi extinde utilizarea sistemelor de plată pentru serviciile ecosistemelor forestiere. Articolul 10Identificarea şi protecţia pădurilor naturale, în special a celor virgine 1. Fiecare Parte va lua măsuri pe teritoriul naţional, pentru identificarea şi protecţia pădurilor naturale, în special a celor virgine din Carpaţi, prin instituirea de arii naturale protejate suficiente ca număr şi suprafaţă şi prin implementarea altor măsuri specifice de protecţie. 2. Fiecare Parte va lua măsuri pentru includerea în arii naturale protejate a unor suprafeţe suficiente pentru toate tipurile de păduri naturale identificate în Carpaţi. 3. În particular, fiecare Parte va lua măsuri specifice pentru conservarea resurselor genetice ale pădurilor naturale, în special a celor virgine. 4. Fiecare Parte va lua măsuri specifice pentru compensarea costurilor sau pierderilor economice rezultate în urma aplicării măsurilor luate în conformitate cu alin. 1, 2 şi 3. Articolul 11Managementul pădurilor în ariile naturale protejate 1. Fiecare Parte va lua măsuri pentru a asigura compatibilitatea între planurile de management ale ariilor naturale protejate şi amenajamentele silvice din ariile naturale protejate. 2. Părţile vor coopera la elaborarea ghidurilor pentru managementul pădurilor, inclusiv pentru silvicultura apropiată de natură în arii naturale protejate şi, acolo unde este cazul, în situri Natura 2000. Articolul 12Îmbunătăţirea funcţiilor de protecţie ale pădurilor Fiecare Parte va lua măsuri pe teritoriul naţional pentru a asigura funcţiile de protecţie ale pădurilor, cum ar fi eficientizarea prevenirii inundaţiilor, eroziunii solului, alunecărilor de teren, avalanşelor şi căderilor de pietre, prin promovarea metodelor de management durabil al pădurilor, mărind astfel stabilitatea şi rezistenţa la factori perturbatori naturali şi antropici. Articolul 13Promovarea restaurării pădurilor apropiate de natură 1. Fiecare Parte va lua măsuri pe teritoriul naţional pentru a promova restaurarea pădurilor apropiate de natură. 2. Părţile vor lua în considerare, unde este cazul, crearea de programe pentru protecţia şi reintroducerea speciilor autohtone rare de arbori în ecosistemul lor natural. Articolul 14Silvicultura şi schimbările climatice 1. Fiecare Parte va urmări elaborarea politicilor în scopul creşterii rolului sectorului forestier în atenuarea schimbărilor climatice, acordând atenţie specială determinării echilibrului corect dintre creşterea bazinelor de stocare a carbonului în ecosistemele forestiere, promovarea utilizării energiei regenerabile din lemn şi utilizarea durabilă a produselor din lemn ca înlocuitori de materii prime provenite din resurse neregenerabile. 2. Fiecare Parte, luând în considerare efectele schimbărilor climatice, va urmări elaborarea politicilor adaptative şi măsurilor care au ca scop creşterea stabilităţii şi rezistenţei pădurilor din Carpaţi. 3. Fiecare Parte, luând în considerare vulnerabilitatea crescută a pădurii faţă de incendii şi alte fenomene extreme datorate schimbărilor climatice, va lua măsuri adecvate pentru a reduce riscurile şi a atenua efectele. Articolul 15Funcţiile sociale ale pădurilor 1. Fiecare Parte va defini, în cadrul instituţional existent, scheme viabile pentru coordonarea şi cooperarea dintre instituţii şi autorităţi regionale şi locale preocupate de managementul resurselor forestiere, cu implicarea altor factori locali, astfel încât să sporească funcţia socială a pădurilor. 2. Fiecare Parte, luând în considerare valoarea ridicată a pădurilor în dezvoltarea turismului, va lua în considerare politicile durabile pentru turism la întocmirea amenajamentelor silvice. 3. Fiecare Parte va promova patrimoniul cultural şi cunoştinţele despre practicile tradiţionale legate de managementul pădurilor, inclusiv în învăţământul la toate nivelele. Articolul 16Silvicultura, speciile sălbatice şi reţelele ecologice 1. Fiecare Parte va aplica metode de management durabil pentru speciile sălbatice, în special prin reglementări coordonate în zonele de frontieră, acordându-se atenţie specială la controlul mărimii populaţiilor de erbivore care să permită regenerarea naturală a pădurilor, precum şi monitorizarea şi managementul populaţiilor de carnivore mari, în conformitate cu capacitatea de suport a ecosistemelor forestiere. 2. Părţile vor coopera la armonizarea politicilor lor legate de reţelele ecologice şi de obiectivele şi măsurile managementului pădurilor. Articolul 17Sisteme compatibile de monitorizare şi informatice 1. Părţile vor coopera, în cadrul existent de iniţiative internaţionale, pentru armonizarea monitorizării forestiere în Carpaţi, care să conducă la atingerea obiectivelor prezentului Protocol. 2. Părţile vor coopera pentru a dezvolta un sistem informatic comun privind starea pădurilor din Carpaţi, în conformitate cu art. 12 din Convenţia Carpatică. 3. Părţile vor coopera pentru armonizarea bazelor de date şi pentru a se asigura că rezultatele naţionale ale monitorizării forestiere sunt integrate într-un sistem informatic comun. Articolul 18Coordonarea cercetării ştiinţifice şi a schimbului de informaţii 1. Fiecare Parte va coordona şi va coopera în domeniul cercetării ştiinţifice realizate pe teritoriul naţional sau de către instituţiile sale ştiinţifice, cu privire la obiectivele generale ale prezentului Protocol. 2. Părţile vor încuraja cooperarea internaţională între instituţiile ştiinţifice cu privire la managementul forestier durabil în Carpaţi, în special pentru angajarea în programe şi proiecte de cercetare comune în Carpaţi. 3. Părţile vor încuraja organizarea simpozioanelor şi conferinţelor pentru schimbul de informaţii ştiinţifice şi experienţă practică. 4. Fiecare Parte va schimba informaţii şi experienţă cu alte Părţi privind metodele legate de activităţile menţionate la art. 1 alin. 2. Articolul 19Programe şi proiecte comune Fiecare Parte va participa, în funcţie de nevoile şi posibilităţile sale, la programe şi proiecte comune privind activităţile desfăşurate în comun de către Părţi în Carpaţi. Capitolul IVImplementare, monitorizare şi evaluare Articolul 20Implementare 1. Fiecare Parte va lua măsuri juridice şi administrative pentru asigurarea implementării prevederilor prezentului Protocol. 2. Fiecare Parte va explora posibilităţile de susţinere, prin măsuri fiscale şi/sau financiare, a implementării prevederilor acestui Protocol. 3. Fiecare Parte va desemna o autoritate naţională relevantă responsabilă cu implementarea prezentului Protocol şi va pune aceste informaţii la dispoziţia celorlalte Părţi. Respectivele autorităţi naţionale vor fi responsabile pentru monitorizarea efectelor măsurilor menţionate la alin. 1 şi 2. 4. Părţile vor dezvolta şi adopta Planul strategic de acţiune specific privind implementarea prezentului Protocol. Articolul 21Educaţie, informare şi conştientizare publică 1. Părţile vor promova instruirea, informarea şi conştientizarea publicului privind obiectivele, măsurile şi implementarea prezentului Protocol. 2. Părţile vor asigura accesul publicului la informaţiile privind implementarea prezentului Protocol. Articolul 22Întrunirea Părţilor 1. Conferinţa Părţilor Convenţiei Carpatice reprezintă totodată întrunirea Părţilor la prezentul Protocol. 2. Părţile Convenţiei Carpatice care nu sunt părţi ale prezentului Protocol pot participa ca observatori la conferinţa Părţilor ce reprezintă întrunirea Părţilor prezentului Protocol. Atunci când conferinţa Părţilor reprezintă întrunirea Părţilor prezentului Protocol, deciziile potrivit prezentului Protocol se vor lua de către cei care sunt Parte la acesta. 3. Atunci când conferinţa Părţilor reprezintă întrunirea Părţilor prezentului Protocol, orice membru al biroului conferinţei Părţilor care este Parte a Convenţiei Carpatice, dar care în acel moment nu este Parte la prezentul Protocol, va fi înlocuit de un membru care va fi ales de către şi dintre Părţile prezentului Protocol. 4. Regulamentul de procedură al conferinţei Părţilor se va aplica mutatis mutandis la întâlnirea Părţilor, cu excepţia cazurilor în care conferinţa Părţilor servind drept întrunire a Părţilor la acest Protocol va decide altfel prin consens. 5. Prima întrunire a conferinţei Părţilor ce va servi drept întrunire a Părţilor prezentului Protocol va fi convocată de secretariat coroborat cu prima întrunire a conferinţei Părţilor programată după data intrării în vigoare a acestui Protocol. Întrunirile ordinare ulterioare ale conferinţei Părţilor servind drept întrunire a Părţilor prezentului Protocol vor fi convocate împreună cu şedinţele ordinare ale conferinţei Părţilor, dacă la conferinţa Părţilor servind drept întrunire a Părţilor prezentului Protocol nu se va decide altfel. 6. Conferinţa Părţilor servind drept întrunire a Părţilor prezentului Protocol va lua, în cadrul mandatului său, deciziile necesare de a promova implementarea eficientă a acestuia. Aceasta va îndeplini funcţiile atribuite în baza prezentului Protocol şi: a)va formula recomandări în orice chestiuni necesare pentru implementarea prezentului Protocol; b)va stabili organismele subsidiare considerate necesare pentru implementarea prezentului Protocol; c)va analiza şi adopta, după caz, amendamente la prezentul Protocol, considerate necesare pentru implementarea prezentului Protocol; şi d)va exercita orice alte funcţii necesare în vederea implementării prezentului Protocol. Articolul 23Secretariatul 1. Secretariatul creat în baza art. 15 al Convenţiei Carpatice va servi drept secretariat pentru prezentul Protocol. 2. Art. 15 alin. 2 al Convenţiei Carpatice privind funcţiunile secretariatului se va aplica mutatis mutandis şi prezentului Protocol. Articolul 24Organisme subsidiare 1. Orice organism subsidiar constituit prin sau în conformitate cu Convenţia Carpatică poate deservi şi Protocolului, prin decizia conferinţei Părţilor ce va servi drept întrunire a Părţilor prezentului Protocol, caz în care întrunirea Părţilor va trebui să specifice ce atribuţii va exercita respectivul organism. 2. Părţile Convenţiei Carpatice care nu sunt Părţi ale prezentului Protocol pot participa ca observatori la întrunirile oricăror astfel de organisme auxiliare. Atunci când un organism subsidiar al Convenţiei Carpatice serveşte drept organism subsidiar al prezentului Protocol, deciziile potrivit Protocolului se vor lua numai de cei care sunt Parte la acesta. 3. Atunci când un organism subsidiar al Convenţiei Carpatice îşi exercită funcţiile cu privire la chestiunile referitoare la prezentul Protocol, oricare dintre membrii biroului respectivului organism subsidiar care reprezintă o Parte a Convenţiei Carpatice, dar nu şi o Parte la prezentul Protocol, va fi înlocuit de un membru care va fi ales de către şi dintre Părţile Protocolului. Articolul 25Monitorizarea îndeplinirii obligaţiilor 1. Părţile vor raporta regulat conferinţei Părţilor măsurile legate de prezentul Protocol şi rezultatele măsurilor adoptate. Conferinţa Părţilor va determina intervalele şi forma în care vor fi prezentate rapoartele. 2. Observatorii pot prezenta orice informaţii sau rapoarte cu privire la implementarea şi respectarea prevederilor Prezentului Protocol la conferinţa Părţilor şi/sau Comitetului de implementare al Convenţiei Carpatice (denumit în continuare Comitetul de implementare). 3. Comitetul de implementare va colecta, evalua şi analiza informaţiile relevante pentru implementarea prezentului Protocol şi va monitoriza respectarea prevederilor prezentului Protocol de către Părţi. 4. Comitetul de implementare va prezenta conferinţei Părţilor recomandări privind implementarea şi măsurile necesare pentru conformarea cu prezentul Protocol. 5. Conferinţa părţilor va adopta sau recomanda măsurile necesare. Articolul 26Evaluarea eficacităţii prevederilor 1. Părţile vor examina şi evalua cu regularitate eficacitatea prevederilor prezentului Protocol. Conferinţa Părţilor poate lua în considerare adoptarea unor amendamente la prezentul Protocol pentru a realiza obiectivele acestuia. 2. Părţile vor facilita participarea autorităţilor regionale şi locale şi a altor factori interesaţi în procesul descris la alin. 1. Capitolul VDispoziţii finale Articolul 27Legăturile dintre Convenţia Carpatică şi Protocol 1. Prezentul Protocol este Protocolul încheiat în cadrul Convenţiei Carpatice în sensul art. 2 alin. 3 şi al altor articole relevante ale Convenţiei Carpatice. 2. Prevederile art. 19, 20, art. 21 alin. 2-4 şi art. 22 ale Convenţiei Carpatice privind intrarea în vigoare, amendarea sau retragerea din acest Protocol şi rezolvarea disputelor sunt aplicabile mutatis mutandis şi în cazul prezentului Protocol. Numai o Parte semnatară a Convenţiei Carpatice poate deveni Parte la prezentul Protocol. Articolul 28Semnare 1. Prezentul Protocol va fi deschis pentru semnare la depozitar, începând cu data de 27 mai 2011, până în data de 27 mai 2012. 2. În cazul Părţilor care îşi exprimă consimţământul cu privire la prezentul Protocol la o dată ulterioară, prezentul Protocol va intra în vigoare în a nouăsprezecea zi după depunerea instrumentului de ratificare. După intrarea în vigoare a unui amendament la prezentul Protocol, oricare nouă parte a Protocolului menţionat va deveni Parte la Protocolul amendat. Articolul 29Notificări Depozitarul va notifica fiecare Parte cu privire la prezentul Protocol, pentru: a)orice semnătură; b)depunerea oricărui instrument de ratificare, acceptare sau aprobare; c)orice dată de intrare în vigoare; d)orice declaraţie a Părţilor sau a semnatarilor; e)orice reclamaţie notificată de o Parte, inclusiv data la care aceasta va intra în vigoare. Articolul 30Rezerve Nu pot fi formulate rezerve faţă de acest Protocol. Articolul 31Depozitar Depozitarul prezentului Protocol este Guvernul Ucrainei. Încheiat la Bratislava, în data de 27 mai 2011, într-un singur exemplar, în limba engleză. Originalul prezentului Protocol va fi depus la depozitar, iar acesta va distribui copii legalizate fiecăreia dintre părţi. Pentru conformitate, subsemnaţii, fiind autorizaţi în mod corespunzător, au semnat prezentul Protocol: În numele Guvernului Republicii Cehe În numele Guvernului Republicii Ungare În numele Guvernului Republicii Polone În numele Guvernului României În numele Guvernului Republicii Serbia În numele Guvernului Republicii Slovace În numele Guvernului Ucrainei
 COMENTARII la Protocol -/2011
 Momentan nu exista niciun comentariu la Protocol - din 2011
 Alte acte pe aceeaşi temă cu Protocol -/2011
 Ordin 803 2014
 Legea 76 2013


text:
 28.6.2012
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 168/14
 VYKONÁVACIE NARIADENIE RADY (EÚ) č. 560/2012
 z 26. júna 2012,
 ktorým sa ukončuje čiastočné predbežné preskúmanie antidumpingových opatrení na dovoz určitého polyetyléntereftalátu (PET) s pôvodom v Indii
 RADA EURÓPSKEJ ÚNIE,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Rady (ES) č. 1225/2009 z 30. novembra 2009 o ochrane pred dumpingovými dovozmi z krajín, ktoré nie sú členmi Európskeho spoločenstva (1) (ďalej len „základné nariadenie“), a najmä na jeho článok 11 ods. 3,
 so zreteľom na návrh, ktorý predložila Európska komisia po porade s poradným výborom,
 keďže:
 1. POSTUP
 1.1. Platné opatrenia
 (1)
 Nariadením (ES) č. 2604/2000 (2) Rada uložila konečné antidumpingové clo na dovoz polyetyléntereftalátu (ďalej len „PET“) s pôvodom okrem iného v Indii. Následne sa uskutočnilo preskúmanie podľa článku 11 ods. 4 základného nariadenia týkajúce sa spoločnosti South Asian Petrochem Ltd a jeho konečné zistenia a závery sú uvedené v nariadení Rady (ES) č. 1646/2005 (3). Po preskúmaní pred uplynutím platnosti Rada nariadením (ES) č. 192/2007 (4) uložila konečné antidumpingové clo na ďalšie obdobie piatich rokov. Antidumpingové opatrenia boli po čiastočnom predbežnom preskúmaní (ďalej len „posledné revízne prešetrovanie“) zmenené a doplnené nariadením Rady (ES) č. 1286/2008 (5). Opatrenia spočívajú v osobitných antidumpingových clách. Sadzba cla sa pohybuje vo výške od 87,5 EUR do 200,9 EUR za tonu pre jednotlivo uvedených indických výrobcov so sadzbou zostatkového cla vo výške 153,6 EUR za tonu uloženého na dovoz od ostatných výrobcov (ďalej len „súčasné clá“).
 (2)
 V nadväznosti na zmenu názvu jednej indickej spoločnosti, South Asian Petrochem Ltd, oznámením 2010/C 335/06 (6), Komisia dospela k záveru, že zistenia o antidumpingu týkajúce sa spoločnosti South Asian Petrochem Ltd by sa mali vzťahovať na spoločnosť Dhunseri Petrochem & Tea Limited.
 (3)
 Nariadením (ES) č. 2603/2000 (7) Rada uložila konečné vyrovnávacie clo na dovoz PET s pôvodom okrem iného v Indii. V nadväznosti na zrýchlené preskúmanie podľa článku 20 nariadenia Rady (ES) č. 597/2009 z 11. júna 2009 o ochrane pred subvencovanými dovozmi z krajín, ktoré nie sú členmi Európskeho spoločenstva (8) (ďalej len „základné antisubvenčné nariadenie“), sa konečné opatrenia zmenili a doplnili, ako sa stanovuje v nariadení Rady (ES) č. 1645/2005 (9). Po preskúmaní pred uplynutím platnosti Rada nariadením (ES) č. 193/2007 (10) uložila konečné vyrovnávacie clo na ďalšie obdobie piatich rokov. Vyrovnávacie opatrenia boli po poslednom revíznom prešetrovaní zmenené a doplnené nariadením Rady (ES) č. 1286/2008. Uvedené vyrovnávacie opatrenia spočívajú v osobitnom cle. Sadzba cla sa pohybuje od 0 EUR do 106,5 EUR za tonu pre jednotlivo uvedených indických výrobcov so sadzbou zostatkového cla vo výške 69,4 EUR za tonu uloženého na dovoz od ostatných výrobcov (ďalej len „súčasné vyrovnávacie opatrenia“).
 (4)
 V nadväznosti na zmenu názvu jednej indickej spoločnosti, South Asian Petrochem Ltd, oznámením 2010/C 335/07 (11), Komisia dospela k záveru, že antisubvenčné zistenia týkajúce sa spoločnosti South Asian Petrochem Ltd by sa mali vzťahovať na spoločnosť Dhunseri Petrochem & Tea Limited.
 (5)
 Rozhodnutím 2005/697/ES (12) Komisia prijala ponuky záväzkov predložené spoločnosťou South Asian Petrochem Ltd, pričom stanovila minimálnu dovoznú cenu (ďalej len „záväzok“). V nadväznosti na zmenu názvu dospela Komisia oznámením 2010/C 335/05 (13) k záveru, že ponuka záväzku predložená spoločnosťou South Asian Petrochem Ltd by sa mala vzťahovať na spoločnosť Dhunseri Petrochem & Tea Limited.
 1.2. Žiadosť o preskúmanie
 (6)
 Žiadosť o čiastočné predbežné preskúmanie podľa článku 11 ods. 3 základného nariadenia podala spoločnosť Dhunseri Petrochem & Tea Ltd, indický vyvážajúci výrobca PET (ďalej len „žiadateľ“). Žiadosť bola obmedzená na preskúmanie dumpingu v súvislosti so žiadateľom. Žiadateľ súčasne požiadal o preskúmanie súčasných vyrovnávacích opatrení. Na dovoz výrobkov vyrábaných žiadateľom sa uplatňuje antidumpingové clo a vyrovnávacie clo a na predaj výrobkov žiadateľa do Únie sa vzťahuje uvedený záväzok.
 (7)
 Žiadateľ poskytol dôkazy prima facie, že na vyrovnanie dumpingu už nie je potrebné ďalej uplatňovať súčasné clo na súčasnej úrovni. Žiadateľ najmä tvrdil, že došlo k významným zmenám výrobných nákladov spoločnosti a že tieto zmeny od uloženia súčasných ciel viedli k podstatne nižšiemu dumpingovému rozpätiu. Zo žiadateľovho porovnania jeho cien na domácom trhu a jeho vývozných cien do Únie vyplynulo podstatne nižšie dumpingové rozpätie, ako je úroveň súčasných ciel.
 1.3. Začatie čiastočného predbežného preskúmania
 (8)
 Po porade s poradným výborom Komisia stanovila, že žiadosť obsahuje dostatočné dôkazy prima facie na začatie čiastočného predbežného preskúmania, a prostredníctvom oznámenia 2011/C 102/09 (14)2. apríla 2011 informovala o začatí čiastočného predbežného preskúmania v súlade s článkom 11 ods. 3 základného nariadenia, obmedzeného na preskúmanie dumpingu v súvislosti so žiadateľom (ďalej len „oznámenie o začatí preskúmania“).
 1.4. Paralelné čiastočné predbežné preskúmanie vyrovnávacích opatrení
 (9)
 Komisia 2. apríla 2011 prostredníctvom oznámenia 2011/C 102/08 (15) informovala o začatí čiastočného predbežného preskúmania subvencovania v súvislosti so žiadateľom podľa článku 19 základného antisubvenčného nariadenia.
 (10)
 V rámci čiastočného predbežného preskúmania vyrovnávacích opatrení sa zistilo, že zmeny nemajú trvalý charakter. Dôsledkom toho bolo revízne prešetrovanie ukončené bez zmien a doplnení platných opatrení.
 1.5. Príslušné strany
 (11)
 Komisia o začatí preskúmania oficiálne informovala žiadateľa, zástupcov vyvážajúcej krajiny a združenie výrobcov z Únie. Zainteresované strany mali možnosť vyjadriť svoje názory písomne a požiadať o vypočutie v lehote stanovenej v oznámení o začatí prešetrovania.
 (12)
 Všetky zainteresované strany boli informované o možnosti požiadať o vypočutie. Bolo požiadané o jedno vypočutie a tejto žiadosti bolo vyhovené.
 (13)
 S cieľom získať informácie považované za potrebné na účely prešetrovania Komisia zaslala žiadateľovi dotazník, ktorý bol lehote stanovenej na tento účel vyplnený a zaslaný späť.
 (14)
 Komisia si vyžiadala a preverila všetky informácie, ktoré považovala za potrebné na stanovenie dumpingu. Komisia vykonala overovaciu návštevu v priestoroch žiadateľa v Kalkate a Haldii v Indii.
 2. STIAHNUTIE ŽIADOSTI A UKONČENIE KONANIA
 (15)
 Listom zaslaným 18. apríla 2012 Komisii žiadateľ formálne stiahol svoju žiadosť o čiastočné predbežné preskúmanie antidumpingových opatrení uplatňujúcich sa na dovoz PET s pôvodom v Indii. Opodstatnenosť stiahnutia tejto žiadosti vychádza najmä z ďalšieho rozšírenia výrobnej kapacity žiadateľa, ktorá je dôkazom toho, že zmeny týkajúce sa dumpingu nemajú trvalý charakter vzhľadom na bezprostredné ďalšie zníženie výrobných nákladov. Žiadateľ tvrdil, že kontinuálny proces zavádzania zmien spochybňuje trvalý charakter zmien zistených počas prešetrovania. Zistilo sa, že hoci niektoré zo zmien zistených počas prešetrovania majú trvalý charakter, spoločnosť sa naozaj nachádza v kontinuálnom procese zmien.
 (16)
 Vzhľadom na stiahnutie žiadosti sa zvažovalo, či by pokračovanie revízneho prešetrovania z úradnej moci bolo opodstatnené. Útvary Komisie nenašli žiadne presvedčivé dôvody poukazujúce na to, že ukončenie prešetrovania by nemuselo byť v záujme Únie. Vzhľadom na uvedené by sa revízne prešetrovanie malo ukončiť.
 (17)
 Zainteresované strany boli informované o úmysle ukončiť revízne prešetrovanie a dostali príležitosť vyjadriť pripomienky.
 (18)
 Preto sa dospelo k záveru, že preskúmanie týkajúce sa dovozu PET s pôvodom v Indii by sa malo ukončiť bez toho, aby sa zmenili a doplnili platné antidumpingové opatrenia,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Čiastočné predbežné preskúmanie antidumpingových opatrení uplatniteľných na dovoz určitého polyetyléntereftalátu s pôvodom v Indii, ktoré sa začalo podľa článku 11 ods. 3 nariadenia (ES) č. 1225/2009, sa týmto ukončuje bez zmeny a doplnenia platných antidumpingových opatrení.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dňom nasledujúcim po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Luxemburgu 26. júna 2012
 Za Radu
 predseda
 N. WAMMEN
 (1) Ú. v. EÚ L 343, 22.12.2009, s. 51.
 (2) Ú. v. ES L 301, 30.11.2000, s. 21.
 (3) Ú. v. EÚ L 266, 11.10.2005, s. 10.
 (4) Ú. v. EÚ L 59, 27.2.2007, s. 1.
 (5) Ú. v. EÚ L 340, 19.12.2008, s. 1.
 (6) Ú. v. EÚ C 335, 11.12.2010, s. 6.
 (7) Ú. v. ES L 301, 30.11.2000, s. 1.
 (8) Ú. v. EÚ L 188, 18.7.2009, s. 93.
 (9) Ú. v. EÚ L 266, 11.10.2005, s. 1.
 (10) Ú. v. EÚ L 59, 27.2.2007, s. 34.
 (11) Ú. v. EÚ C 335, 11.12.2010, s. 7.
 (12) Ú. v. EÚ L 226, 11.10.2005, s. 62.
 (13) Ú. v. EÚ C 335, 11.12.2010, s. 5.
 (14) Ú. v. EÚ C 102, 2.4.2011, s. 18.
 (15) Ú. v. EÚ C 102, 2.4.2011, s. 15.


text:
4.9.2017
 IT
 Gazzetta ufficiale dell’Unione europea
 C 293/29
 Sentenza del Tribunale 20 luglio 2017 — Spagna/Commissione
 (Causa T-143/15) (1)
 ((«FEAGA e FEASR - Spese escluse dal finanziamento - Spese effettuate dalla Spagna - Aiuti diretti disaccoppiati per gli anni di domanda 2008 e 2009 - Carenze nel sistema di controllo - Determinazione dei campioni di controllo - Onere della prova - Fondi per lo sviluppo rurale nella comunità autonoma della Castiglia e León per gli anni di domanda 2008 e 2009 - Controlli in loco - Controlli chiave - Proporzionalità»))
 (2017/C 293/33)
 Lingua processuale: lo spagnolo
 Parti
 Ricorrente: Regno di Spagna (rappresentanti: Sampol Pucurull e J. García-Valdecasas Dorrego, agenti)
 Convenuta: Commissione europea (rappresentanti: D. Triantafyllou e I. Galindo Martín, agenti)
 Oggetto
 Domanda fondata sull’articolo 263 TFUE e diretta all’annullamento parziale della decisione di esecuzione (UE) 2015/103 della Commissione, del 16 gennaio 2015, recante esclusione dal finanziamento dell’Unione europea di alcune spese sostenute dagli Stati membri nell’ambito del Fondo europeo agricolo di garanzia (FEAGA) e del Fondo europeo agricolo per lo sviluppo rurale (FEASR) (GU 2015, L 16, pag. 33).
 Dispositivo
 1)
 La decisione di esecuzione (UE) 2015/103 della Commissione, del 16 gennaio 2015, recante esclusione dal finanziamento dell’Unione europea di alcune spese sostenute dagli Stati membri nell’ambito del Fondo europeo agricolo di garanzia (FEAGA) e del Fondo europeo agricolo per lo sviluppo rurale (FEASR), è annullata nella parte in cui concerne la rettifica finanziaria imposta al Regno di Spagna a seguito dell’inchiesta AA/2009/007/ES per l’anno di domanda 2009.
 2)
 Per il resto, il ricorso è respinto.
 3)
 Ciascuna delle parti sopporterà le proprie spese.
 (1) GU C 178 dell’1.6.2015.


type: contracts

text:
 Ważna informacja prawna
 |
 12006E/PRO/32
 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Wersja skonsolidowana) - D. Protokoły dołączone do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską - Protokół (nr 32) w sprawie systemu publicznego nadawania w Państwach Członkowskich (1997)
 Dziennik Urzędowy C 321 E , 29/12/2006 P. 0313 - 0313
 Protokół (nr 32)w sprawie systemu publicznego nadawania w Państwach Członkowskich (1997)WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,UWAŻAJĄC, że system publicznego nadawania w Państwach Członkowskich jest bezpośrednio związany z potrzebami demokratycznymi, społecznymi i kulturowymi każdego społeczeństwa oraz z koniecznością zachowania pluralizmu w mediach,PRZYJĘŁY następujące postanowienia interpretacyjne, które są dołączone do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,Postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie naruszają kompetencji Państw Członkowskich w zakresie zapewnienia finansowania publicznego nadawania w zakresie, w jakim takie finansowanie przyznaje się organizacjom nadawczym w celu wypełnienia misji służby publicznej, która została powierzona, określona i zorganizowana przez każde Państwo Członkowskie, oraz w zakresie, w jakim takie finansowanie nie wpływa na warunki handlowe i konkurencję we Wspólnocie w zakresie, w jakim byłoby to sprzeczne ze wspólnym interesem, przy uwzględnieniu konieczności realizacji mandatu tej służby publicznej.--------------------------------------------------


text:
 23.11.2013
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 344/54
 Wyrok Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Rada przeciwko AY
 (Sprawa T-167/12 P) (1)
 (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2010 r. - Porównanie osiągnięć - Dokształcanie zawodowe - Pomyślne przejście egzaminów w ramach programu kształcenia urzędników grupy funkcyjnej AST w procedurze akredytacji celem dostępu do grupy funkcyjnej AD - Wypaczenie dowodów)
 2013/C 344/96
 Język postępowania: francuski
 Strony
 Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Jensen, pełnomocnicy)
 Druga strona postępowania: AY (Bousval, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)
 Przedmiot
 Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie F-23/11 AY przeciwko Radzie.
 Sentencja
 1)
 Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie F-23/11 AY przeciwko Radzie zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność odmownej decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie awansowania AY do grupy AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2010 r. i w jakim obciążył Radę całością kosztów postępowania (pkt 1 i 4 sentencji tego wyroku).
 2)
 Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania.
 3)
 Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.
 (1) Dz.U C 180 z 27.7.2012.


text:
 30.6.2011
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 171/34
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 34/2011
 av den 1 april 2011
 om ändring av bilaga XIII (Transport) till EES-avtalet
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR BESLUTAT FÖLJANDE
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, ändrat genom protokollet med justeringar av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, nedan kallat avtalet, särskilt artikel 98, och
 av följande skäl:
 (1)
 Bilaga XIII till avtalet ändrades genom gemensamma EES-kommitténs beslut nr 5/2011 av den 11 februari 2011 (1).
 (2)
 Kommissionens förordning (EU) nr 1071/2010 av den 22 november 2010 om ändring av förordning (EG) nr 474/2006 om upprättande av en gemenskapsförteckning över lufttrafikföretag som har belagts med verksamhetsförbud i gemenskapen (2) bör införlivas med avtalet.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Följande strecksats ska läggas till i punkt 66zab (kommissionens förordning (EG) nr 474/2006) i bilaga XIII till avtalet:
 ”—
 32010 R 1071: Kommissionens förordning (EU) nr 1071/2010 av den 22 november 2010 (EUT L 306, 23.11.2010, s. 44)”.
 Artikel 2
 Texterna till förordning (EU) nr 1071/2010 på isländska och norska, som ska offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, ska vara giltiga.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 2 april 2011, under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i avtalet har gjorts till gemensamma EES-kommittén (3).
 Artikel 4
 Detta beslut ska offentliggöras i EES-delen av, och EES-supplementet till, Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 1 april 2011.
 På gemensamma EES-kommitténs vägnar
 Gianluca GRIPPA
 Tillförordnad ordförande
 (1) EUT L 93, 7.4.2011, s. 33.
 (2) EUT L 306, 23.11.2010, s. 44.
 (3) Inga konstitutionella krav angivna.


text:
 12.4.2017
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 99/26
 SKLEP št. 48/2017 SKUPNEGA ODBORA, USTANOVLJENEGA V OKVIRU SPORAZUMA O VZAJEMNEM PRIZNAVANJU MED EVROPSKO SKUPNOSTJO IN ZDRUŽENIMI DRŽAVAMI AMERIKE
 z dne 27. marca 2017
 v zvezi z uvrstitvijo organov za ugotavljanje skladnosti na seznam v področni prilogi o elektromagnetni združljivosti [2017/690]
 SKUPNI ODBOR JE –
 ob upoštevanju Sporazuma o vzajemnem priznavanju med Evropsko skupnostjo in Združenimi državami Amerike ter zlasti členov 7 in 14 Sporazuma,
 ob upoštevanju, da Skupni odbor odloča o uvrstitvi organov za ugotavljanje skladnosti na seznam v področni prilogi –
 SKLENIL:
 1.
 Organ za ugotavljanje skladnosti iz Dodatka A se doda na seznam organov za ugotavljanje skladnosti v stolpec „Dostop ES na trg ZDA“ oddelka V področne priloge o elektromagnetni združljivosti.
 2.
 Pogodbenici sta se dogovorili o posebnih pristojnostih organa za ugotavljanje skladnosti iz Dodatka A v zvezi z izdelki in postopki za ugotavljanje skladnosti in bosta poskrbeli za njihovo izvajanje.
 Ta sklep, sestavljen v dveh izvodih, podpišejo predstavniki Skupnega odbora, pooblaščeni, da v imenu pogodbenic spremenijo Sporazum. Ta sklep začne veljati na dan zadnjega podpisa.
 V imenu Združenih držav Amerike
 James C. SANFORD
 Podpisano v Washingtonu, DC, 6. marca 2017
 V imenu Evropske unije
 Ignacio IRUARRIZAGA
 Podpisano v Bruslju, 27. marca 2017
 Dodatek A
 Organ ES za ugotavljanje skladnosti, dodan na seznam organov za ugotavljanje skladnosti v stolpec „Dostop ES na trg ZDA“ oddelka V področne priloge o elektromagnetni združljivosti
 TÜV RHEINLAND ITALIA S.R.L.
 via E. Mattei, 3
 20010 Pogliano Milanese
 ITALIJA