text:
♦ › Czynności › 0112-KDIL1-1.4012.620.2018.2.RW
 Dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych przez Bank.
 Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2018 r. (data wpływu 28 sierpnia 2018 r.) uzupełnionym pismem z dnia 26 listopada 2018 r. (data wpływu 27 listopada 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych przez Bank – jest prawidłowe.
 W dniu 28 sierpnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych przez Bank. Pismem z dnia 26 listopada 2018 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisu sprawy.
 Zgodnie z Prawem bankowym (Ustawa z dnia 29.08.1997 r. Prawo bankowe), Bank świadczy „czynności bankowe” będące usługami finansowymi, które podlegają zwolnieniu z podatku VAT zgodnie z zapisami art. 43 ust. 1 pkt 7, 37-41 Ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług.
 W związku z uchyleniem dnia 01.07.2017 r. artykułu 43 ust. 13 ustawy VAT, „usługi pomocnicze” do świadczonych usług z art. 43 ust. 1 pkt 7, 37-41 zostały wykreślone ze zwolnienia podatkiem VAT. Pojawiły się wątpliwości, które usługi świadczone przez Bank stanowią „usługę pomocniczą”?
 Przeprowadzona analiza wykazała wątpliwości przy opodatkowaniu podatkiem VAT pobieranych opłat dotyczących następujących usług:
 Opłata za wydanie zaświadczenia/opinii dla klienta na jego wniosek, typu:
 opinia bankowa o kredytobiorcy, pożyczkobiorcy oraz zleceniodawcy gwarancji lub poręczenia
 zaświadczenie o wysokości zadłużenia z tytułu kredytu lub pożyczki
 stwierdzenie, że klient nie figuruje jako dłużnik
 przebiegu spłat kapitału i odsetek
 potwierdzenie salda na rachunku klienta
 informacja o posiadanym rachunku bankowym
 Wydanie wyciągów, historii rachunków, zestawie transakcji na wniosek klienta.
 Wydanie kopii umów na wniosek klienta.
 Opłata za wysłanie wezwania do zapłaty.
 Przyjęcie i odwołanie zastrzeżenia dokumentów tożsamości od osób nie będących klientami Banku.
 Opłata za inspekcję w ramach monitoringu kredytów z dopłat ARiMR.
 W uzupełnieniu wniosku poinformowano, że z usług wskazanych we wniosku usługa: „Opłata za inspekcję w ramach monitoringu kredytów z dopłat ARiMR” oraz „Opłata za wysłanie wezwania do zapłaty” świadczone są w związku z zawartą umową kredytową i w trakcie jej trwania. Usługi te nie mogą funkcjonować samoistnie, a ich celem jest zrealizowanie usługi zasadniczej – udzielenie kredytu/pożyczki.
 Usługi wskazane we wniosku świadczone są na rzecz klientów banku, za wyjątkiem usługi „Przyjęcie i odwołanie zastrzeżenia dokumentów tożsamości od osób nie będących klientami Banku”.
 Opłata za wydanie zaświadczenia/opinii dla klienta na jego wniosek typu:
 Wydanie wyciągów, historii rachunków, zestawień transakcji na wniosek klienta
 Wydanie kopii umów na wniosek klienta,
 stanowią odrębne, poboczne usługi do usługi zasadniczej. Ich celem nie jest wykonanie usługi zasadniczej, ale nie mogą funkcjonować samoistnie.
 Jaką stawką podatku VAT powinny być objęte wskazane opłaty pobierane przez Bank?
 Zdaniem Wnioskodawcy, z wymienionych opłat, tylko opłaty dotyczące wysyłania wezwań do zapłaty i wszelkiego rodzaju monity, jako czynności sankcyjne, powinny pozostać poza podatkiem VAT.
 Pozostałe czynności mogą stanowić usługę „samą w sobie”, a zatem powinny zostać objęte stawką podatku VAT w wysokości 23%.
 W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych przez Bank jest prawidłowe.
 Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
 W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
 Zaś zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
 Jak wskazuje art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
 Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, obowiązującym do 30 czerwca 2017 r. zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.
 Powyższego przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy obowiązujący do 30 czerwca 2017 r. ).
 Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2017 r., zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:
 W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37–41 ustawy o podatku od towarów i usług, miały na celu implementację do krajowego porządku prawnego przepisów art. 135 ust. 1 lit. a-f Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347, str. 1, z późn. zm. (zwanej dalej: Dyrektywą), zgodnie z którymi zwolnieniu od tego podatku podlegają wymienione transakcje z dziedziny finansów i ubezpieczeń. Przepisy art. 43 ust. 13 i 14 ustawy nie mają wprawdzie bezpośredniego odpowiednika w przepisach Dyrektywy, stanowiły – jak pierwotnie uznano – odzwierciedlenie tez wynikających z orzecznictwa TSUE, odnoszącego się do kwestii możliwości zastosowania, w świetle przepisów ww. Dyrektywy, zwolnienia dla części składowej usługi wykonywanej przez podmiot trzeci (np. wyroki w sprawach C–2/95 SDC, C–235/00 CSC, C–169/04 Abbey National, C–350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj), co odniesiono także do usługi ubezpieczeń. Mając jednak na uwadze orzeczenie TSUE w sprawie C–40/15, gdzie TSUE orzekł o braku analogii transakcji ubezpieczeniowych z usługami finansowymi, oraz zawężającą wykładnię Trybunału w odniesieniu do części składowej usługi finansowej, zasadne stało się usunięcie ust. 13 i 14 w art. 43 ustawy.
 Celem przedmiotowej zmiany jest ściślejsze odwzorowanie przepisów Dyrektywy dotyczących zakresu stosowania zwolnienia do usług finansowych i ubezpieczeniowych oraz orzecznictwa TSUE. Z uwagi na to, że interpretacja zgodna z orzecznictwem TSUE w zakresie usług finansowych może i powinna zostać wyprowadzona bezpośrednio z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 7 i 38–41, przepis art. 43 ust. 13 jest zbędny. Przy dokonywaniu interpretacji przepisów art. 43 ust. 1 pkt 7 i 38–41 ustawy o VAT, uwzględnić należy orzecznictwo TSUE, dotyczące usług finansowych (w tym usług stanowiących element usług finansowych). Ze zwolnienia będą nadal korzystać usługi stanowiące element usług finansowych wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7 i 38–41, jeżeli takie zwolnienie wynika z orzecznictwa TSUE.
 Z opisu sprawy wynika, że zgodnie z Prawem bankowym, Wnioskodawca (Bank) świadczy „czynności bankowe” będące usługami finansowymi, które podlegają zwolnieniu z podatku VAT zgodnie z zapisami art. 43 ust. 1 pkt 7, 37-41 Ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług. W związku z uchyleniem dnia 01.07.2017 r. artykułu 43 ust. 13 ustawy, „usługi pomocnicze” do świadczonych usług z art. 43 ust. 1 pkt 7, 37-41 zostały wykreślone ze zwolnienia podatkiem VAT. Pojawiły się wątpliwości, które usługi świadczone przez Bank stanowią „usługę pomocniczą”? Przeprowadzona analiza wykazała wątpliwości przy opodatkowaniu podatkiem VAT pobieranych opłat dotyczących następujących usług:
 Ponadto z uzupełnienia wniosku wynika, że z usług wskazanych we wniosku usługa: „Opłata za inspekcję w ramach monitoringu kredytów z dopłat ARiMR” oraz „Opłata za wysłanie wezwania do zapłaty” świadczone są w związku z zawartą umową kredytową i w trakcie jej trwania. Usługi te nie mogą funkcjonować samoistnie, a ich celem jest zrealizowanie usługi zasadniczej – udzielenie kredytu/pożyczki.
 W związku z powyższym opisem Wnioskodawca ma wątpliwości jaką stawką podatku VAT powinny być objęte wskazane opłaty pobierane przez Bank.
 Z uwagi na powołane przepisy, jak również przedstawioną powyżej analizę wprowadzanych zmian od 1 lipca 2017 r. w ustawie o podatku od towarów i usług, w celu ustalenia stawki bądź zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług, uwzględnić należy orzecznictwo TSUE dotyczące usług finansowych (w tym usług stanowiących element usług finansowych).
 Istotne w tym zakresie są – co wskazano powyżej – orzeczenia TSUE, z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 SDC, z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd., oraz z 28 lipca 2011 r. C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj.
 W wyroku w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) dotyczącym zwolnień przedmiotowych na gruncie wspólnego systemu VAT, TSUE wskazał cechy charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków stosowania zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art. 13 (B) B (d) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy 2006/112/WE). Sprawa dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na rzecz banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego. SDC świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi przez jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi swoich członków. Trybunał orzekł, że ani sposób wykonywania usług, ani charakter prawny usługodawcy, ani nawet brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego usługi z ostatecznym odbiorcą nie wykluczają zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 13 (B) (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy, pod warunkiem, że usługi świadczone przez dany podmiot są przez klienta Banku postrzegane jako element otrzymanej usługi finansowej.
 W wyroku tym TSUE zawarł kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE - w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).
 Mając zatem na uwadze powyższą analizę podnieść należy, że usługi świadczone przez Bank za które pobierane są opłaty za wydanie zaświadczenia/opinii dla klienta na jego wniosek, typu: opinia bankowa o kredytobiorcy, pożyczkobiorcy oraz zleceniodawcy gwarancji lub poręczenia, ocena sytuacji ekonomiczno-finansowej, zaświadczenie o wysokości zadłużenia z tytułu kredytu lub pożyczki, stwierdzenie, że klient nie figuruje jako dłużnik, przebiegu spłat kapitału i odsetek, potwierdzenie salda na rachunku klienta, informacja o posiadanym rachunku bankowym; wydanie wyciągów, historii rachunków, zestawie transakcji na wniosek klienta; wydanie kopii umów na wniosek klienta – jak wskazano w uzupełnieniu wniosku – świadczone są na rzecz klientów banku, ponadto stanowią odrębne, poboczne usługi do usługi zasadniczej. Ich celem nie jest wykonanie usługi zasadniczej, ale nie mogą funkcjonować samoistnie.
 Wyżej wymienione czynności, stanowią zatem odrębną całość jednakże nie są specyficzne („Specyficzny” według Słownika Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe: https://sjp.pwn.pl) oznacza: właściwy wyłącznie danej osobie, rzeczy lub zjawisku; charakterystyczny, swoisty) i istotne ((„Istotny” według Słownika Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe: https://sjp.pwn.pl) oznacza: istotny m.in. główny, podstawowy) dla usług bankowych. Opisane czynności nie mają charakteru ocennego czy merytorycznego, w dużej mierze zawężają się do obsługi klientów Banku, nie wychodzą poza aspekt techniczno-organizacyjny czynności administracyjnych. Czynności te również bezpośrednio nie zmieniają sytuacji prawnej lub finansowej klientów Banku. Usługi te mają charakter jedynie usługi technicznej, informacyjnej.
 Także czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w zakresie opłat za inspekcję w ramach monitoringu kredytów z dopłat ARiMR świadczone w związku z zawartą umową kredytową i w trakcie jej trwania nie zmieniają sytuacji prawnej lub finansowej klientów Banku i nie zmierzają do zawarcia transakcji udzielenia pożyczki/kredytu.
 Natomiast usługi świadczone przez Bank takie jak: przyjęcie i odwołanie zastrzeżenia dokumentów tożsamości od osób nie będących klientami Banku, nie są w ogóle świadczone na rzecz klientów banku, stanowią jedynie usługi administracyjno-techniczne, nie będąc usługami specyficznymi dla usług bankowych.
 Zatem usługi świadczone przez Bank, za które pobierane są opłaty za wydanie zaświadczenia/opinii dla klienta na jego wniosek, typu: opinia bankowa o kredytobiorcy, pożyczkobiorcy oraz zleceniodawcy gwarancji lub poręczenia, ocena sytuacji ekonomiczno-finansowej, zaświadczenie o wysokości zadłużenia z tytułu kredytu lub pożyczki, stwierdzenie, że klient nie figuruje jako dłużnik, przebiegu spłat kapitału i odsetek, potwierdzenie salda na rachunku klienta, informacja o posiadanym rachunku bankowym; wydanie wyciągów, historii rachunków, zestawie transakcji na wniosek klienta; wydanie kopii umów na wniosek klienta oraz przyjęcie i odwołanie zastrzeżenia dokumentów tożsamości od osób nie będących klientami Banku, a także w zakresie opłat za inspekcję w ramach monitoringu kredytów z dopłat ARiMR – nie korzystają/nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 7 oraz 37-41 ustawy, opodatkowane będą zatem podstawową 23% stawką podatku VAT.
 Odnosząc się natomiast do wymienionych we wniosku opłat za wysłanie wezwań do zapłaty należy wskazać, że opłaty o charakterze karnym nie powinny być traktowane jako wynagrodzenie za usługę finansową. Ich zapłata stanowi swoistą konsekwencję zachowania się kredytobiorcy, niezgodną z zawartą umową, czyli np. nieterminowe płatności czy niewykonanie czynności określonych umową. Opłaty karne nie są częścią kwoty należnej z tytułu świadczenia usług, ani też nie mają wpływu na cenę tych usług. Podobnie w przypadku pobieranych opłat za upomnienia, wezwania do zapłaty, opłaty za monity, itd., stwierdzić należy, że opłaty te nie stanowią odpłatności za świadczenie usług w rozumieniu przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Są one naliczane tylko w sytuacjach, gdy kontrahent nie wywiązuje się z postanowień zawartych w umowie, natomiast nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usługi. Wnioskodawca domagając się zapłaty opisanych we wniosku opłat karnych, nie realizuje usługi finansowej. Domaga się tylko pewnego rodzaju rekompensaty, wynikającej z faktu niedopełnienia przez Kredytobiorcę warunków umowy.
 Odszkodowania oraz kary umowne nie należą do katalogu czynności podlegających opodatkowaniu. W szczególności nie stanowią odpłatności za świadczenie usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Płatności takie mają wyłącznie charakter rekompensaty za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, zaś podmiot dokonujący płatności nie uzyskuje jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego do tej płatności. Zatem wskazane opłaty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
 W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że Wnioskodawca w zamian za otrzymane opłaty sankcyjne nie świadczy na rzecz klientów żadnych usług. Nie można uznać za usługę czynności polegających na wysłaniu monitu w różnej formie czy wezwania do zapłaty do kredytobiorcy, który w terminie nie uiścił należności za wykonanie na jego rzecz usług; nie stanowi żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym pobierane opłaty sankcyjne nie stanowią odpłatności za skonkretyzowane świadczenie. W przypadku przedstawionych we wniosku opłat brak jest związku pomiędzy świadczeniem a wynagrodzeniem. Klient Banku obciążany wskazanymi opłatami sankcyjnymi nie nabywa żadnego świadczenia, z którego chociażby potencjalnie mógłby odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym. W analizowanym przypadku nie jest spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy zapłatą należności sankcyjnych przez kredytobiorcę, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tych kwot podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
 Tym samym otrzymane przez Wnioskodawcę kwoty w postaci opłat za czynności o charakterze sankcyjnym nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług. Istota wymienionych we wniosku opłat sankcyjnych polega na tym, że nie stanowią one wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie przez Wnioskodawcę jakichkolwiek usług na rzecz klientów, a są jedynie konsekwencją niewywiązania się bądź nieterminowego wywiązania się przez tych klientów z ciążących na nich zobowiązań. Tym samym opłaty te nie mogą być uznane za wynagrodzenie należne od klientów za dokonaną przez Wnioskodawcę sprzedaż usług.
 Zatem pobierane przez Bank opłaty o charakterze sankcyjnym – opłaty za wysłanie wezwania do zapłaty nie powinny być objęte zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, gdyż nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
 Zauważyć także należy, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Zatem w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
 0112-KDIL1-1.4012.620.2018.2.RW


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 52000PC0529
 Proposta de regulamento do Parlamento Europeu e do Conselho relativo às condições de polícia sanitária aplicáveis à circulaçãos em carácter comercial de animais de companhia /* COM/2000/0529 final - COD 2000/0221 */
 Jornal Oficial no 029 E de 30/01/2001 p. 0239 - 0243
 Proposta de REGULAMENTO DO PARLAMENTO EUROPEU E DO CONSELHO relativo às condições de polícia sanitária aplicáveis à circulação sem carácter comercial de animais de companhia(Apresentada pela Comissão)EXPOSIÇÃO DE MOTIVOSSão necessárias medidas fixadas ao nível comunitário para uma maior coerência das regulamentações aplicáveis, nos Estados-membros, à circulação não comercial de animais de companhia.Com efeito, as tentativas de harmonização das condições de polícia sanitária aplicáveis à circulação não comercial de animais de companhia não resultaram, devido ao problema colocado pela raiva, uma doença que tem estatutos muito diferentes nos vários Estados-membros.Porém, no caso da raiva, a situação registou melhorias espectaculares no conjunto do território da Comunidade, desde a execução de campanhas de vacinação das populações de raposas, nas regiões endémicas, na última década.O número de casos de raiva nos carnívoros domésticos (cães e gatos) desceu assim de 499 em 1991 para 5 em 1998.Esta evolução muito favorável levou as autoridades britânicas a decidir abandonar o sistema de quarentena de seis meses, historicamente aplicado aos cães e gatos que entram no território do Reino Unido.Na sequência de uma consulta pública amplamente favorável, foi adoptado um sistema alternativo pelo Reino Unido, com base nas conclusões de um grupo de peritos independentes. O sistema só está previsto para aos animais provenientes dos Estados-membros e, a prazo, para os provenientes de determinados países terceiros onde a raiva é inexistente ou está bem controlada. Sabe-se, desde já, que oferece uma segurança equivalente à da quarentena.O sistema pode consistir no seguinte:-Identificação electrónica dos animais-Vacinação com uma vacina inactivada-Controlo da resposta imunitária à vacinação por titulação de anticorpos a realizar mais de seis meses antes da circulação dos animais.A Suécia já tinha adoptado, em 1994, um dispositivo baseado nos mesmos princípios apesar de sensivelmente diferente quanto à sua execução.No respeitante à circulação para os Estados-membros «historicamente indemnes de raiva», as disposições do presente projecto são, nas suas grandes linhas, decalcadas no sistema alternativo adoptado pelo Reino Unido.Só é requerida a vacinação para a circulação de animais entre os Estados-membros diferentes daqueles a que se refere o parágrafo anterior. Numa lógica regional, a mesma regra é aplicada aos países e territórios terceiros cujo estatuto é assimilável ao da Comunidade, como a Suíça.Numa segunda fase, é conveniente tornar mais rigorosa a regulamentação aplicável aos cães e gatos provenientes dos países terceiros e reforçar os controlos da circulação destes animais.Verifica-se, com efeito, que, atendendo ao facto de a doença ter sido dominada em todos os Estados-membros, as introduções de animais provenientes de regiões endémicas constitui agora o principal risco em matéria de raiva.No respeitante à circulação destes animais, o presente regulamento estabelece disposições mais rigorosas do que as actualmente aplicadas em determinados Estados-membros continentais em que não é requerida a titulação de anticorpos (esta análise está prevista nas recomendações do Código Zoosanitário do Gabinete Internacional das Epizootias no respeitante às importações provenientes de países infectados).No que se refere aos países terceiros indemnes ou àqueles em que se pode considerar que a doença está suficientemente controlada, o princípio geral é de que a vacinação, por si só, sem titulação de anticorpos, oferece uma resposta adequada.O conjunto do dispositivo baseia-se nos dados científicos disponíveis, por forma a reduzir para um nível aceitável os riscos sanitários induzidos pela circulação dos animais domésticos, não se podendo considerar que constitui um entrave injustificado à referida circulação.Por último, está prevista uma disposição que permite a um Estado-membro exigir garantias adicionais sempre que uma situação específica o justifique.2000/0221 (COD)Proposta deREGULAMENTO DO PARLAMENTO EUROPEU E DO CONSELHOrelativo às condições de polícia sanitária aplicáveis à circulação sem carácter comercial de animais de companhiaO PARLAMENTO EUROPEU E O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia e, nomeadamente, os seus artigos 37o e 152o, n° 4, alínea b),Tendo em conta a proposta da Comissão [1],[1] JO C de , p. .Tendo em conta o parecer do Comité Económico e Social [2],[2] JO C de , p. .Tendo em conta o parecer do Comité das Regiões [3],[3] JO C de , p. .Deliberando em conformidade com o procedimento referido no artigo 251o do Tratado [4],[4] JO C de , p. .Considerando o seguinte:(1) É necessária a harmonização das condições de polícia sanitária aplicáveis à circulação dos animais de companhia sem qualquer carácter comercial entre Estados-membros e em proveniência de países terceiros, podendo apenas medidas fixadas ao nível comunitário permitir atingir esse objectivo.(2) O presente regulamento visa os movimentos de animais vivos abrangidos pelo Anexo I do Tratado. Algumas das suas disposições, nomeadamente relativas à raiva, têm directamente por objectivo a protecção da saúde pública ao passo que outras visam unicamente a saúde animal. Convém, por conseguinte, adoptar como fundamentos jurídicos os artigos 37° e 152°, n° 4, alínea b).(3) A melhoria da situação no conjunto do território da Comunidade em matéria de raiva foi espectacular nos dez últimos anos, na sequência de programas de vacinação oral das raposas nas regiões afectadas pela epidemia de raiva da raposa que se propagou pelo Nordeste da Europa a partir dos anos sessenta.(4) Esta melhoria levou o Reino Unido e a Suécia a abandonar o sistema de quarentena de seis meses, em vigor desde há várias décadas, em benefício de um sistema alternativo menos coercivo que oferece um nível de segurança equivalente.(5) Os casos de raiva observados nos carnívoros de companhia no território da Comunidade dizem, agora, na sua maioria, respeito a animais originários de países terceiros em que perdura uma endemia de raiva de tipo citadino.(6) É, pois, conveniente reforçar as condições de polícia sanitária geralmente aplicáveis até à data pelos Estados-membros às introduções de carnívoros de companhia provenientes desses países terceiros.(7) Contudo, é conveniente prever, no caso dos controlos aplicáveis às introduções no território da Comunidade, derrogações no respeitante à circulação de animais provenientes de países terceiros ou territórios que pertencem, no plano sanitário, ao mesmo conjunto geográfico que a Comunidade.(8) As medidas estabelecidas pelo presente regulamento destinam-se a assegurar um nível de segurança suficiente no respeitante aos riscos sanitários em causa. Não constituem um entrave injustificado à circulação de animais abrangida pelo seu âmbito de aplicação, dado que se baseiam nas conclusões dos grupos de peritos consultados nesta matéria, e, nomeadamente, um relatório do Comité Científico e Veterinário de 16 de Setembro de 1997.(9) É conveniente estabelecer igualmente um quadro jurídico para os requisitos sanitários aplicáveis à circulação não comercial de espécies de animais não sensíveis à raiva ou epidemiologicamente não significativas no referente a esta doença.(10) O presente regulamento deve ser aplicável sem prejuízo das disposições adoptadas no âmbito do Regulamento (CE) no 338/97 do Conselho, de 9 de Dezembro de 1996, relativo à protecção de espécies da fauna e da flora selvagens através do controlo do seu comércio [5], com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n° 1476/1999 da Comissão [6].[5] JO L 61 de 3.3.1997, p. 1.[6] JO L 171 de 7.7.1999, p. 5.(11) Covém que as medidas necessárias à execução do presente regulamento, que são medidas de carácter geral nos termos do artigo 2° da Decisão 1999/468/CE, do Conselho, de 28 de Junho de 1999, que fixa as regras de exercício das competências de execução atribuídas à Comissão [7], sejam aprovadas nos termos do procedimento de regulamentação previsto no artigo 5° da referida Decisão 1999/468/CE.[7] JO L 184 de 17.7.1999, p. 23.ADOPTARAM O PRESENTE REGULAMENTO:Artigo 1oO presente regulamento fixa as condições de polícia sanitária a observar em matéria de circulação sem carácter comercial de animais de companhia, assim como as regras relativas ao controlo da circulação destes animais.Artigo 2oO presente regulamento aplica-se à circulação entre Estados-membros ou em proveniência de países terceiros, de animais das espécies referidas no Anexo I acompanhados do seu proprietário ou de uma pessoa singular por eles responsável aquando da sua circulação e que não sejam destinados a ser objecto de venda ou transferência de propriedade, sem prejuízo do segundo parágrafo do artigo 4°.O presente regulamento é aplicável sem prejuízo das disposições adoptadas no âmbito do Regulamento (CE) n° 338/97.Artigo 3oOs animais das espécies referidas no Anexo I, Parte A, são considerados identificados se possuírem:a) uma tatuagem claramente legível ou,b) um sistema de identificação electrónica (respondedor).No caso referido na alínea b), sempre que o respondedor não estiver em conformidade com a norma ISO 11784 ou com o anexo A da norma ISO 11785, a pessoa responsável pelo animal deve, aquando de qualquer controlo, fornecer os meios necessários para a leitura do respondedor.Artigo 4oA circulação, entre Estados-membros ou em proveniência de um país terceiro ou de um território referido no Anexo II, Parte B, de animais das espécies referidas no Anexo I, Parte B não é submetida a qualquer exigência de polícia sanitária.As condições aplicáveis à circulação entre Estados-membros de animais das espécies não referidas no Anexo I são fixadas de acordo com o procedimento previsto no n° 3 do artigo 16o.As condições aplicáveis à circulação de animais das espécies referidas no Anexo I, Parte B em proveniência de países terceiros não inscritos no Anexo II, Parte B são fixadas de acordo com o procedimento previsto no n° 3 do artigo 16°.Artigo 5oOs animais das espécies referidas no Anexo I, Parte A que circulem entre Estados-membros ou em proveniência de um país terceiro referido no Anexo II, Parte B devem satisfazer as condições fixadas no Anexo III, Parte A.Sempre que um Estado-membro de destino figurar na lista do Anexo II, Parte A, poderão ser exigidas as condições suplementares estabelecidas no Anexo III, Parte B.Em derrogação do segundo parágrafo, os Estados-membros de destino que figuram na lista do Anexo II, Parte A, podem dispensar de qualquer condição relativa à raiva a circulação, com destino ao seu território, de animais provenientes de um Estado-membro que figure na mesma lista ou de um país terceiro que figure na lista do Anexo II, Parte B, Secção 1. Desse facto informarão a Comissão e os outros Estados-membros.A pedido de um Estado-membro ou por iniciativa da Comissão, sempre que a situação da raiva num Estado-membro ou num país terceiro referido no Anexo II, Parte B o justificar, poderá ser tomada uma decisão, de acordo com o procedimento previsto no n° 3 do artigo 16°, por forma a que os animais das espécies referidas no Anexo I, Parte A em proveniência desse Estado-membro ou desse país terceiro satisfaçam as condições fixadas no artigo 6o.Artigo 6oOs animais das espécies referidas no Anexo I, Parte A em proveniência de países terceiros não referidos no Anexo II, Parte B devem satisfazer as condições fixadas no Anexo III, Parte C.Todavia, sempre que sejam introduzidos directamente no território de um Estado-membro que figure na lista do Anexo II, Parte A, poderão ser submetidos a uma quarentena cujas regras são fixadas pelo Estado-membro interessado que desse facto informa a Comissão.Artigo 7oNo respeitante à raiva, sempre que as condições aplicáveis à circulação de animais abrangida pelo presente regulamento prevejam uma titulação de anticorpos, esse teste deverá ser realizado por um laboratório aprovado em conformidade com a Decisão 2000/258/CE do Conselho [8].[8] JO L 79 de 30.3.2000, p. 40.Artigo 8oOs Estados-membros podem, devido a uma situação específica face a uma doença que não é objecto de nenhuma disposição no presente regulamento, nos três meses seguintes à entrada em vigor do presente regulamento, submeter à Comissão um pedido de garantia complementar para os animais de companhia introduzidos no seu território.O pedido será acompanhado de um relatório sobre a sua situação relativamente à doença em questão, que justifique a necessidade de uma garantia complementar para evitar o risco de introdução desta última.As garantias complementares previstas no presente artigo são adoptadas após parecer do Comité Científico Veterinário, de acordo com o procedimento previsto no n° 2 do artigo 16°.As medidas nacionais em vigor aquando da entrada em vigor do presente regulamento podem ser mantidas na pendência da adopção das garantias complementares previstas no presente artigo.Sempre que uma situação específica o justifique, poderá ser tomada uma decisão, a pedido de um Estado-membro ou por iniciativa da Comissão, de acordo com o procedimento previsto no n° 2 do artigo 16°, com vista à adopção de medidas necessárias para evitar qualquer risco induzido por essa situação.Artigo 9oNo respeitante à circulação de animais das espécies referidas no Anexo I, Parte A, poderão ser fixadas pela Comissão exigências diferentes das fixadas pelo presente regulamento, em conformidade com o procedimento previsto no n° 2 do artigo 16°.Os modelos do certificado que deve acompanhar os animais das espécies referidas no Anexo I, Parte A que circulam na acepção do presente regulamento são estabelecidos pela Comissão em conformidade com o procedimento previsto no n° 2 do artigo 16°.Artigo 10o1. Os anexos são alterados em conformidade com o procedimento previsto no n° 3 do artigo 16°, a fim de ter em conta a evolução, no território da Comunidade, da situação relativa às doenças das espécies abrangidas pelo presente regulamento, nomeadamente à raiva.2. Aquando da inscrição de um país terceiro no Anexo II, Parte B, serão tidos em conta:a) a estrutura e a organização dos seus serviços veterinários,b) o seu estatuto no referente à raiva,c) a regulamentação aplicável às importações de carnívoros,d) as disposições regulamentares em vigor nos casos em que se trate da colocação no mercado das vacinas anti-rábicas (lista das vacinas autorizadas).Artigo 11oOs Estados-membros tomarão as medidas necessárias para que os animais de companhia introduzidos no território da Comunidade em proveniência de países terceiros diferentes dos constantes do Anexo II, Parte B, Secção 1 sejam controlados pela autoridade competente do ponto de entrada no território da Comunidade.Os Estados-membros designam a autoridade incumbida desses controlos e desse facto informam imediatamente a Comissão.Artigo 12oCada Estado-membro estabelece e comunica aos outros Estados-membros e à Comissão a lista dos pontos de entrada referidos no artigo 11o.Os pontos de entrada devem possuir instalações adaptadas ao acolhimento dos animais abrangidos pelo presente regulamento, em caso de necessidade e especialmente sempre que a sua entrada no território da Comunidade não seja autorizada, na pendência da sua reexpedição ou de qualquer outra decisão administrativa.Artigo 13oAquando da circulação do animal, a pessoa por ele responsável deve poder apresentar às autoridades incumbidas dos controlos, um certificado veterinário que prove a conformidade do animal com as condições requeridas para a circulação em causa.Se os controlos revelarem que o animal não satisfaz as exigências estabelecidas pelo presente regulamento, a autoridade competente decidirá:a) quer a reexpedição do animal,b) quer a sua sujeição a uma quarentena, pelo período de tempo necessário para se conformar com as exigências sanitárias,c) quer, em última instância, o seu sacrifício, nos casos em que a reexpedição ou a sujeição a quarentena não são possíveis.Artigo 14oAs eventuais medidas de aplicação necessárias para a protecção da saúde pública são adoptadas de acordo com o procedimento previsto no n° 3 do artigo 16°.As eventuais outras medidas de aplicação necessárias são adoptadas de acordo com o procedimento previsto no n° 2 do artigo 16°.Artigo 15oAs eventuais disposições transitórias necessárias para a protecção da saúde pública são adoptadas de acordo com o procedimento previsto no n°3 do artigo 16°.As eventuais outras disposições transitórias necessárias são adoptadas de acordo com o procedimento previsto no n° 2 do artigo 16°.Artigo 16o1. A Comissão é assistida pelo Comité Veterinário Permanente instituído pelo artigo 1o da Decisão 68/361/CEE do Conselho [9].[9] JO L 255 de 18.10.1968, p. 23.2. O procedimento de regulamentação previsto no artigo 5° da Decisão 1999/468/CE, é aplicável com observância do seu artigo 7° sempre que se remeta para o presente número.3. O procedimento de regulamentação previsto no artigo 5° da Decisão 1999/468/CE, é aplicável com observância do seu artigo 7° e do seu artigo 8°, sempre que se remeta para o presente número.4. O prazo previsto no no 6 do artigo 5o da Decisão 1999/468/CE é fixado em um mês.Artigo 17oO presente regulamento entra em vigor no vigésimo dia seguinte ao da data da sua publicação no Jornal Oficial das Comunidades Europeias.É aplicável a partir de 1 de Janeiro de 2002.O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-membros.Feito em Bruxelas, emPelo Parlamento Europeu Pelo ConselhoA Presidente O PresidenteANEXO IESPÉCIES DE ANIMAISPARTE ACãoGatoPARTE BAracnídeos e insectos, peixes, anfíbios, répteis, aves: todas as espéciesMamíferos: furão, coelho, cobaia, hamsterANEXO IILISTA DE PAÍSES E DE TERRITÓRIOSPARTE ASuéciaIrlandaReino UnidoPARTE BSecção 1AndorraIslândiaLiechtensteinMónacoNoruegaSão MarinhoSuíçaVaticanoIlha de Man, ilhas Anglo-NormandasSecção 2ANEXO IIICONDIÇÕES VETERINÁRIASPARTE AOs animais são acompanhados de um certificado emitido por um veterinário habilitado pela autoridade competente e que ateste uma vacinação anti-rábica efectuada:-num animal identificado em conformidade com o artigo 3o do presente regulamento,-desde há mais de um mês e menos de um ano no caso de uma vacinação básica, sendo esta última efectuada após a idade de três meses,-desde há menos de um ano no caso de revacinação,-com uma vacina inactivada em conformidade com a norma internacional (O.M.S.).PARTE BEm complemento de um atestado relativo à vacinação anti-rábica em conformidade com o disposto na Parte A, os animais são acompanhados de um certificado que ateste:-uma titulação de anticorpos neutralizantes pelo menos igual a 0,5 UI/ml efectuada com base numa colheita realizada-mais de seis meses antes da circulação do animal e-mais de trinta dias após a vacinação efectuada antes de o animal circular.A colheita destinada à titulação de anticorpos e a vacinação que a precede devem ser realizadas por um veterinário habilitado pela autoridade competente de um Estado-membro ou de um país terceiro referido no Anexo II, Parte B.PARTE COs animais são acompanhados de um certificado emitido por um veterinário habilitado por um serviço veterinário oficial que ateste:a) Uma vacinação anti-rábica em conformidade com o disposto na Parte A;b) uma titulação de anticorpos neutralizantes pelo menos igual a 0,5 UI/ml efectuada com base numa colheita realizada por um veterinário habilitado:-mais de seis meses antes da circulação do animal e-mais de trinta dias após a vacinação efectuada antes de o animal circular.


type: wikipedia

text:
Робърт Пол „Тад“ Уилямс () е американски писател.
 Биография и творчество
 Роден е през 1957 г. в Сан Хосе. Автор е на фентъзито „Спомен, печал и трън“.
 Тад Уилямс се е занимавал с различни неща – компютри, музика, работа в телевизията, но постига своя успех, когато започва да се занимава с писателска работа. Неговата първа книга е Tailchaser’s Song, но най-известните му книги са тези от трилогията „Спомен, печал и трън“. След тяхното издаване пише книги, които се докосват по-слабо до фентъзито.
 Библиография
 Самостоятелни романи
 Tailchasers Song (1985)
 Caliban's Hour (1993)
 Tad Williams' Mirror World: An Illustrated Novel (1998)
 The War of the Flowers (2003)
 Diary of a Dragon (2012)
 Серия „Спомен, печал и трън“ (Memory, Sorrow and Thorn)
 Престолът от драконова кост, The Dragonbone Chair (1988)
 Камъкът на раздялата, The Stone of Farewell (1990)
 Към кулата на зеления ангел, To Green Angel Tower (1993)
 To Green Angel Tower Part 2 (2016)
 Otherland
 City of Golden Shadow (1996)
 River of Blue Fire (1998)
 Mountain of Black Glass (1999)
 Sea of Silver Light (2001)
 Shadowmarch
 Shadowmarch (2004)
 Shadowplay (2007)
 Shadowrise (2010)
 Shadowheart (2010)
 Angel Doloriel / Bobby Dollar
 The Dirty Streets of Heaven (2012)
 Happy Hour in Hell (2013)
 Sleeping Late on Judgement Day (2014)
 God Rest Ye Merry, Gentlepig (2014)
 Участие в общи серии с други писатели
 Серия „Полетът на дракона“ (Dragonflight)
 Child of an Ancient City (1992) – с Кирики Хофман
 от серията има още 13 романа от различни автори
 Източници
 Биография и библиография във „Fantasticfiction“
 Външни препратки
 Официален сайт на Тад Уилямс
 Американски фентъзи писатели
 Американски писатели фантасти
 Личности (Сан Хосе - Калифорния)


text:
Lietavská Svinná-Babkov je obec na Slovensku v okrese Žilina v Žilinskom kraji. Obec vznikla administratívnym spojením Lietavskej Svinnej, Kňazovej Lehoty a Babkova.
 Poloha a prírodné pomery
 Obec leží v južnej časti okresu v Žilinskej kotline v údolí riečky Svinianka.
 Dejiny
 Lietavská svinná sa po prvýkrát spomína v roku 1393 a podliehala panstvu Lietavského hradu. Kňazova Lehota sa spomína od roku 1393, s Lietavskou Svinnou sa administratívne spojila v roku 1907. V tom istom roku sa spomína aj Babkov, ktorý sa s Lietavskou Svinnou spojil v roku 1981.
 Najvýznamnejšou historickou pamiatkou v obci je murovaná zvonica z roku 1606, v ktorej, podľa legendy, visí zvon pochádzajúci z Lietavského hradu s rodovým erbom Turzovcov. V centre obce oproti zvonici stojí moderný Kostol Sedembolestnej Panny Márie.
 Referencie
 Pozri aj
 Lietavský hrad
 Iné projekty
 Externé odkazy
 neoficiálna stránka obce
 Obce okresu Žilina