text:
Ο Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Ολλανδικά: Rembrandt Harmenszoon van Rijn, IPA: [ˈrɛmbrɑnt ˈɦɑrmə(n)soːn vɑn ˈrɛin], 15 Ιουλίου 1606 - 4 Οκτωβρίου 1669), γνωστός ευρύτερα ως Ρέμπραντ, ήταν πολύ σημαντικός Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα, που σήμερα συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων όλων των εποχών.
 Το όνομά του συμβολίζει την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ολλανδίας, στην οποία ανήκει χρονικά το έργο του. Φιλοτέχνησε συνολικά περίπου 890 πίνακες, περισσότερα από 1000 σχέδια ζωγραφικής και περίπου 430 χαρακτικά, αν και μέρος των έργων που αποδίδονται στον Ρέμπραντ –κυρίως έργα ζωγραφικής και σχέδια– αμφισβητείται. Περισσότερο στο πρώιμο και λιγότερο στο ύστερο έργο του, κυριάρχησαν οι προσωπογραφίες, ωστόσο διακρίθηκε σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, αναπαριστώντας επίσης, τοπιογραφίες, καθώς και ιστορικές, βιβλικές, μυθολογικές ή αλληγορικές σκηνές. Το σύνολο του έργου του χαρακτηρίζεται στην πορεία του χρόνου από εκτεταμένες και βαθιές αλλαγές στο ύφος του, ένδειξη μίας διαρκούς αναζήτησης. Ακόμη σε κάθε μεμονωμένο έργο ή εκδοχή του, παρατηρούνται συνεχείς μετασχηματισμοί πριν την κατάληξη σε μία τελική εικαστική μορφή.
 Γεννημένος στο Λέιντεν της Ολλανδίας, φοίτησε στο λατινικό σχολείο και στο πανεπιστήμιο της πόλης, ωστόσο πολύ σύντομα στράφηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική, μαθητεύοντας στο πλευρό διακεκριμένων καλλιτεχνών της εποχής, όπως του Γιάκομπ Ίσαακ φαν Σβάνενμπουρχ και αργότερα του Πίτερ Λάστμαν. Ως αυτόνομος ζωγράφος, φιλοτέχνησε τα πρώτα έργα του στο Λέιντεν, στο ίδιο εργαστήριο με τον Γιαν Λίφενς, πριν εγκατασταθεί στο Άμστερνταμ. Κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να διακριθεί, αναλαμβάνοντας σημαντικές παραγγελίες και αποκτώντας μεγάλη φήμη τόσο στην Ολλανδία όσο και διεθνώς. Κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, σημαντικά οικονομικά προβλήματα οδήγησαν στην πτώχευσή του, παρά το γεγονός πως η φήμη του παρέμεινε σχεδόν ακλόνητη ενόσω ζούσε, αλλά και μετά το θάνατό του.
 Βιογραφία
 Ο Ρέμπραντ γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1606 στο Λέιντεν της Ολλανδίας και ήταν το δεύτερο νεότερο από τα παιδιά του Χάρμεν φαν Ράιν (Harmen Gerritsz. van Rijn, π. 1568–1630) και της Κορνηλίας (Νεέλτχεν) φαν Ζόιτμπρουκ (Cornelia (Neeltgen) Willemsdr. van Zuytbrouck, 1568–1640). Ο πατέρας του ήταν μυλωνάς και συνιδιοκτήτης, από το 1589, ενός μύλου που έφερε το επώνυμό του, στην όχθη του Ρήνου, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη εύπορου φούρναρη. Μαζί απέκτησαν δέκα παιδιά, από τα οποία επιβίωσαν τελικά τα επτά. Κύρια πηγή πληροφοριών για τα νεανικά χρόνια του Ρέμπραντ αποτελεί η βιογραφία του Γιαν Γιάνσον Όρλερς (Jan Janszoon Orlers), γραμμένη το 1641, σύμφωνα με την οποία ο Ρέμπραντ σπούδασε στο λατινικό σχολείο της πόλης, όπου διδάχθηκε λατινικά, ελληνικά, κλασική λογοτεχνία και Ιστορία, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας ειδικεύτηκαν ως τεχνίτες ή έμποροι. Το Μάιο του 1620 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, ωστόσο σύμφωνα με τον Orlers δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του καθώς, κατόπιν επιθυμίας του ίδιου, ξεκίνησε να εκπαιδεύεται ως ζωγράφος. Αρχικά μαθήτευσε, για τρία χρόνια, στο πλευρό του διακεκριμένου Ολλανδού ζωγράφου Γιάκομπ φαν Σβάνενμπουρχ (Jacob van Swanenburgh, 1571–1638), ο οποίος διέθετε εργαστήριο στο Λέιντεν και είχε εργαστεί στο παρελθόν στην Ιταλία. Δεύτερος δάσκαλος του Ρέμπραντ, για διάστημα έξι μηνών, υπήρξε ο φημισμένος ζωγράφος Πίτερ Λάστμαν, που εργαζόταν στο Άμστερνταμ. Αν και συντομότερη, η μαθητεία του στο εργαστήριο του Λάστμαν θεωρείται πως επέδρασε αποφασιστικά στην εξέλιξη της τεχνοτροπίας του. Η επιλογή του Ρέμπραντ να παραμείνει στην Ολλανδία μπορεί να θεωρηθεί ασυνήθιστη, καθώς ήταν αρκετά διαδεδομένη πρακτική των νέων και φιλόδοξων ζωγράφων να ταξιδεύουν στην Ιταλία. Ο Λάστμαν διακρινόταν κυρίως για τις ιστορικές συνθέσεις του, στα πρότυπα του Ραφαήλ, γεγονός που μάλλον μαρτυρά πως ο Ρέμπραντ επιθυμούσε να ακολουθήσει ανάλογη θεματολογία. Οι ιστορικοί πίνακες, αποτελούσαν ένα από τα δυσκολότερα είδη ζωγραφικής, καθώς απαιτούσαν συνδυασμό γνώσεων και ικανότητα σε αρκετά είδη όπως η τοπιογραφία ή οι προσωπογραφίες και η ρεαλιστική αναπαράσταση των ανθρώπινων εκφράσεων και χειρονομιών. Αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς μαθήτευσε στο εργαστήριο του Λάστμαν, τα πρώτα έργα του Ρέμπραντ, που χρονολογούνται το 1625-26, εμφανίζουν σημαντικές επιρροές από την τεχνοτροπία τού δασκάλου του και θεωρείται εξίσου πιθανό να φιλοτεχνήθηκαν στο Λέιντεν, μετά την επιστροφή του από το Άμστερνταμ, ή υπό την εποπτεία του Λάστμαν στο εργαστήριό του. Ο βιογράφος του Ρέμπραντ, Άρνολντ Χαουμπράκεν (1660-1719), αναφέρει επίσης ως δάσκαλό του τον Γιάκομπ Πάινας (Jakob Pynas) (π. 1585-1650).
 Το 1626, ο Ρέμπραντ επέστρεψε στο Λέιντεν με σκοπό να εργαστεί ως αυτόνομος ζωγράφος. Το επόμενο διάστημα ολοκλήρωσε τα έργα της πρώτης δημιουργικής του περιόδου, στο εργαστήριο που μοιραζόταν με τον Γιαν Λίφενς (1607-74). Είναι πολύ πιθανό πως οι δύο ζωγράφοι άσκησαν επιρροή μεταξύ τους, ενώ το γεγονός πως φιλοτέχνησαν πίνακες της ίδιας θεματολογίας ενδεχομένως να υποδηλώνει πως συνυπήρχε το στοιχείο του ανταγωνισμού. Σύντομα, ο Ρέμπραντ άρχισε να δέχεται αρκετές παραγγελίες, έχοντας αποκτήσει φήμη ως ζωγράφος, γεγονός στο οποίο συνέβαλε και η συνεργασία του με τον έμπορο τέχνης Χέντρικ φαν Όιλενμπουρχ και πιστοποιείται εν μέρει από την επίσκεψη στο εργαστήριό τους, τού γραμματέα του πρίγκιπα Φρέντερικ Χέντρικ, ο οποίος εξελίχθηκε σε σημαντικό μαικήνα του. Στο Λέιντεν, ο Ρέμπραντ ολοκλήρωσε τα πρώτα χαρακτικά έργα του, ενώ απέκτησε επίσης τους πρώτους μαθητές του. Η φήμη και το έργο του Ρέμπραντ αποτελούσαν πόλο έλξης νέων ζωγράφων που επιθυμούσαν να εργαστούν στο εργαστήριό του, κυρίως μετά το πρώτο στάδιο τής βασικής εκπαίδευσής τους. Θεωρείται πιθανό πως ορισμένοι από τους μαθητές του, όπως ο Isack Jourderville (π. 1613-48), υπήρξαν αργότερα βοηθοί του.
 Πιθανώς στα τέλη του 1631 ο Ρέμπραντ εγκατέλειψε οριστικά τη γενέτειρά του με προορισμό το Άμστερνταμ που αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο και αναπτυσσόταν με ταχείς ρυθμούς. Σχετικά με την άφιξη του Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ δεν είναι κοινά αποδεκτό πως συνέβη το 1631. Ορισμένοι μελετητές του έργου του, υποστηρίζουν πως για ένα διάστημα μοίρασε το χρόνο του μεταξύ Λέιντεν και Άμστερνταμ, χωρίς να έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην ολλανδική πρωτεύουσα. Νωρίτερα, είχε επενδύσει χρήματα στην επιχείρηση του Όιλενμπουρχ και τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια εργάστηκε ο ίδιος στο εργαστήριό του, το οποίο αναλάμβανε πολυάριθμες παραγγελίες για προσωπογραφίες, αντιγραφές και αποκαταστάσεις πινάκων. Εκεί γνώρισε πιθανότατα την Σάσκια φαν Όιλενμπουρχ (1612-42), ανιψιά του εμπόρου έργων τέχνης και κόρη εύπορης οικογένειας, την οποία παντρεύτηκε στις 22 Ιουνίου του 1634 στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας του Φρίσλαντ. Τον ίδιο χρόνο, έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο Άμστερνταμ. Στις 15 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους βαφτίστηκε ο πρώτος του γιος, με το όνομα Ρουμπάρτους, ο οποίος όμως πέθανε περίπου δύο μήνες αργότερα. Την ίδια τύχη είχαν οι δύο κόρες τους, βαφτισμένες και οι δύο με το όνομα Κορνέλια, και γεννημένες το 1638 και 1639 αντίστοιχα, οι οποίες έζησαν μόλις δύο εβδομάδες. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1641, βαφτίστηκε ο δεύτερος γιος τους, Τίτους φαν Ράιν, στο Άμστερνταμ, την ίδια περίοδο που η φήμη του Ρέμπραντ είχε εξαπλωθεί και αποτελούσε έναν από τους κορυφαίους ζωγράφους τής πόλης. Ο Άγγλος ταξιδιώτης Peter Mundy, επισκεπτόμενος το Άμστερνταμ το 1640 εκθείασε τον Ρέμπραντ περιγράφοντάς τον ως εξαίρετο στην τέχνη της ζωγραφικής, ενώ ο Όρλερς ανέφερε πως ήταν ο πλέον αναγνωρισμένος ζωγράφος του αιώνα.
 Στις 14 Ιουνίου του 1642, πέθανε η σύζυγός του από φυματίωση, γεγονός που τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό, σε μία περίοδο που υπήρξε γενικά πηγή πολλών προσωπικών και νομικών προβλημάτων στη ζωή του Ρέμπραντ. Μετά το θάνατο της Σάσκια, προσέλαβε για βοήθεια την Χέιρτγε Ντιρξ (Geertje Dirckx, π. 1600/15-1656), η οποία ανέλαβε προσωρινά τη φροντίδα τού γιου του, πριν αντικατασταθεί από την Χέντρικγε Στόφελς. Ο Ρέμπραντ διατήρησε σχέσεις με την Ντιρξ, η οποία περιέλαβε τον γιο του στη διαθήκη της αλλά αργότερα μήνυσε τον Ρέμπραντ για αθέτηση υπόσχεσης γάμου. Τελικά, εκείνος αναγκάστηκε να της αποδίδει ένα ετήσιο επίδομα. Πιθανώς από διάθεση εκδίκησης, ο Ρέμπραντ, με τη βοήθεια του αδελφού τής Γκέερτγε, ξεκίνησε μία προσπάθεια δυσφήμισής της, η οποία οδήγησε στην καταδίκη και φυλάκισή της μέχρι το 1655, στη φυλακή της Γκούντα. Η Χέντρικγε Στόφελς αποτέλεσε σύντροφο του Ρέμπραντ μέχρι το τέλος της ζωής της και μαζί απέκτησαν μία κόρη, η οποία βαφτίστηκε με το όνομα Κορνέλια, στις 30 Οκτωβρίου του 1654. Τον ίδιο χρόνο, η Χέντρικγε οδηγήθηκε στο Συμβούλιο της Εκκλησίας του Άμστερνταμ, κατηγορούμενη για ανηθικότητα, εξαιτίας της συγκατοίκησής τους. Την ίδια περίοδο, παρά τη φήμη που διατηρούσε, ο Ρέμπραντ αντιμετώπισε σημαντικά οικονομικά προβλήματα, κυρίως εξαιτίας κακής διαχείρισης τής περιουσίας του, δημιουργώντας χρέη τα οποία δεν ήταν τελικά σε θέση να πληρώσει. Το 1656, δήλωσε πτώχευση και δημοπρατήθηκε το σπίτι και μέρος της συλλογής έργων τέχνης που είχε δημιουργήσει, χωρίς ωστόσο τα έσοδα να καλύψουν ολόκληρο το ποσό των χρεών του. Η διαδικασία εκχώρησης περιουσιακών στοιχείων του αποτελεί σήμερα πρωτογενή πηγή από την οποία αντλούνται πληροφορίες για τα υπάρχοντά του και αντικείμενα της συλλογής του κατά τη δεδομένη χρονική στιγμή. Μεταξύ των 22 βιβλίων που περιέχονταν στη βιβλιοθήκη του, συγκαταλέγονται βιβλία τέχνης, όπως η σπουδή του Άλμπρεχτ Ντύρερ για τις αναλογίες και ένα γερμανικό βιβλίο με ξυλογραφίες, ένα αντίτυπο της τραγωδίας Medea του Γιαν Σιξ, ένα έργο του Ιώσηπου φιλοτεχνημένο από τον Ελβετό ζωγράφο Τομπίας Στίμερ, καθώς και μία έκδοση της Βίβλου. Δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισε μαζί με το γιο του και την Χέντρικγε στο Ρόζενχραχτ (Rozengracht), ενώ το 1660, το εργαστήριό του μεταφέρθηκε στο όνομά τους, με τον Ρέμπραντ να αποτελεί τυπικά υπάλληλό τους, εξακολουθώντας να έχει μαθητές και να αναλαμβάνει παραγγελίες. Παρά τα οικονομικά και προσωπικά προβλήματα που είχαν προηγηθεί, οι πίνακες που φιλοτέχνησε την περίοδο αυτή μαρτυρούν πως η κοινωνική και καλλιτεχνική του θέση δεν επηρεάστηκαν από τις εξελίξεις. Τον Ιούλιο του 1663 σημειώθηκε ο θάνατος της Χέντρικγε Στόφελς, αφήνοντας τον γιο του ως μοναδικό διαχειριστή των οικονομικών του υποθέσεων. Ο Τίτους παντρεύτηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1668 την Μαγκνταλένα φαν Λόο (Magdalena van Loo), κόρη ενός οικογενειακού φίλου, ωστόσο πέθανε έξι μήνες αργότερα από πανούκλα, ενώ η σύζυγός του κυοφορούσε την κόρη τους, η οποία βαφτίστηκε στις 22 Μαρτίου του 1669. Ο Ρέμπραντ πέθανε την ίδια χρονιά, στις 4 Οκτωβρίου, και ενταφιάστηκε στην εκκλησία Βέστερκερκ, σε άγνωστο σημείο. Μετά το θάνατό του, πραγματοποιήθηκε καταγραφή της περιουσίας του, χωρίς ωστόσο να καταγραφούν λεπτομερώς οι πίνακες που βρέθηκαν στη συλλογή του.
 Έργο
 Πρώιμα έργα και η περίοδος στο Λέιντεν
 Τα πρώιμα έργα του Ρέμπραντ, που ολοκληρώθηκαν κατά την περίοδο της εκπαίδευσής του δίπλα στον Σβάνενμπουρχ, δεν διασώζονται εκτός από δύο πίνακες που τού αποδίδονται, χωρίς ωστόσο να μπορεί να πιστοποιηθεί η αυθεντικότητά τους. Ο Λιθοβολισμός του αγίου Στεφάνου (1626, Λυών, Μουσείο Καλών Τεχνών) είναι το παλαιότερο σωζόμενο έργο του και φέρει στοιχεία που μαρτυρούν την επίδραση του Λάστμαν. Στο έργο Ο γάιδαρος του προφήτη Βαλαάμ (1626, Μουσείο Cognacq-Jay), ο Ρέμπραντ βασίστηκε σε μία ανάλογη σκηνή του Λάστμαν, αποδίδοντας όμως με ακόμη μεγαλύτερη εκφραστικότητα τις κινήσεις των μορφών. Στον πίνακα Η Βάφτιση του ευνούχου (1626, Catharijneconvent), που αναγνωρίστηκε ως έργο του Ρέμπραντ το 1976, χρησιμοποίησε επίσης μορφές και λεπτομέρειες από μία ή περισσότερες εκδοχές τού δασκάλου του, πάνω στο ίδιο θέμα. Όπως και με ένα ακόμη από τα πρώιμα έργα του, την Εκδίωξη των εμπόρων από το ναό (1626, Μουσείο Πούσκιν), ο Ρέμπραντ προσπάθησε από νωρίς να διακριθεί ως «ιστορικός ζωγράφος», ασκούμενος στην έκφραση των προσώπων και των χειρονομιών, έτσι ώστε να αποδώσει πιστά τα ανθρώπινα «πάθη», δηλαδή την ψυχική κατάσταση και έκφραση των μορφών. Μία ριζική αλλαγή στο ύφος των έργων του παρατηρήθηκε στα τέλη του 1626 και αφορούσε στη χρήση του φωτός. Ο Ρέμπραντ επέλεξε να φωτίζει πολύ έντονα τις σημαντικές στιγμές της δράσης, πρακτική που ακολούθησε σχεδόν σε όλα τα μεταγενέστερα έργα του, αφήνοντας παράλληλα μεγάλο τμήμα του χώρου στη σκιά. Ακολουθώντας ανάλογη πορεία με τον Καραβάτζιο, ο Ρέμπραντ χρησιμοποίησε με δεξιοτεχνία τα στοιχεία του φωτισμού και των φωτοσκιάσεων, προκειμένου να δώσει έμφαση στη δραματικότητα των σκηνών, θυσιάζοντας συχνά πολλές λεπτομέρειες τής σύνθεσης. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της πρακτικής αποτέλεσαν θρησκευτικές και βιβλικές σκηνές που φιλοτέχνησε, όπως Η Υπαπαντή (π. 1627, Hamburger Kunshalle) και η Συζήτηση σοφών (Πέτρος και Παύλος;) (1628, Εθνική Πινακοθήκη Βικτόρια). Στην Υπαπαντή, όπως και σε άλλα έργα, ο Ρέμπραντ απέδωσε με δραματικό τρόπο το φωτισμό, έτσι ώστε να αποτελεί ουσιαστικά συμπληρωματικό στοιχείο της δράσης. Η κατεύθυνση του φωτός δε συμφωνεί απαραίτητα με τον φυσικό φωτισμό της σκηνής. Υποθέτουμε πως το φως διέρχεται από ένα παράθυρο της στέγης του ναού, ενώ το σκοτάδι που κυριαρχεί στο χώρο αποκλείει την ύπαρξη άλλων παραθύρων.
 Την περίοδο κατά την οποία εργαζόταν στο Λέιντεν, ο Ρέμπραντ μοιράστηκε το ίδιο εργαστήριο με τον ζωγράφο Γιαν Λίφενς και θεωρείται πιθανό πως υπήρξε συναγωνισμός μεταξύ τους. Τα αυτοβιογραφικά κείμενα του γραμματέα του πρίγκιπα και διπλωμάτη Κονσταντίν Χόυχενς, που επισκέφτηκε το εργαστήριό τους το 1628, αποτελούν τις πρώτες κριτικές αναφορές σχετικά με την τέχνη του Ρέμπραντ, προσφέροντας επιπλέον συγκρίσεις με το έργο του Λίφενς. Ο Χόυχενς επαίνεσε το έργο και των δύο ζωγράφων, επισημαίνοντας την τάση του Ρέμπραντ να φιλοτεχνεί πίνακες μικρότερων διαστάσεων από τους αντίστοιχους του Λίφενς, της ίδιας θεματολογίας. Μαζί με τον Λίφενς, ο Ρέμπραντ ανέπτυξε ένα νέο τύπο ζωγραφικής (tronie) που αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, συνδυασμό προσωπογραφίας και ιστορικής ζωγραφικής. Σε αυτό το είδος, ο Ρέμπραντ πειραματίστηκε κυρίως με διαφορετικές στάσεις ή εκφράσεις, όπως για παράδειγμα στην Αυτοπροσωπογραφία με ανοιχτό στόμα (1629, Alte Pinakothek). Κατά τα τελευταία χρόνια της παραμονής του στο Λέιντεν, φιλοτέχνησε μία σειρά από βιβλικές σκηνές, καθώς και έργα που αναπαριστούσαν μόνο μία ανθρώπινη μορφή, όπως Ο προφήτης Ιερεμίας θρηνώντας για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (1630, Ρέικσμουζεουμ) και Ο Απόστολος Παύλος στη φυλακή (1627, Κρατική Πινακοθήκη Στουτγκάρδης). Σημαντικό στοιχείο της δομής των πινάκων αυτών, αποτελεί το γεγονός πως η απεικόνιση μόνο μίας μορφής ανάγεται σε ιστορική αφήγηση, παρά την απουσία δράσης που θα υποδήλωνε ή θα μαρτυρούσε τα γεγονότα. Ανάμεσα στους σημαντικότερους πίνακες της περιόδου του Λέιντεν, ανήκει επίσης η ελαιογραφία με τίτλο Υπαπαντή (1631, Mauritshuis), έργο που συνδυάζει την έμφαση στη λεπτομέρεια και τα πλούσια εκφραστικά μέσα που ανέπτυξε ο Ρέμπραντ στην απόδοση και χρήση ενός δραματικού φωτισμού της σκηνής.
 Στο εργαστήριο του Λέιντεν, ο Ρέμπραντ ολοκλήρωσε επίσης τα πρώτα χαρακτικά έργα του, το παλαιότερο από τα οποία χρονολογείται το 1626. Τα επόμενα χρόνια, σημείωσε αξιοσημείωτη εξέλιξη στην οξυγραφία και τη χάραξη με βελόνα, επιτυγχάνοντας την απόδοση φωτοσκιάσεων, όπως για παράδειγμα στην Ανάσταση του Λαζάρου (π. 1632, Ρέικσμουζεουμ), έργο για το οποίο δανείστηκε μορφές από την ομώνυμη ελαιογραφία του. Ολοκλήρωσε επίσης μία σειρά από χαρακτικά με αυτοπροσωπογραφίες του, τα οποία αποτελούσαν πιθανότατα σπουδές πάνω σε διαφορετικές εκφράσεις του προσώπου.
 Η περίοδος στο Άμστερνταμ: 1631-42
 Μετά την εγκατάστασή του στο Άμστερνταμ και τη στενή συνεργασία του με τον έμπορο έργων τέχνης Χέντρικ φαν Όιλενμπουρχ , ο Ρέμπραντ ανέλαβε τις πρώτες παραγγελίες για προσωπογραφίες, μεταξύ αυτών το πορτρέτο τού εμπόρου και φίλου τού Όιλενμπουρχ Nicolaes Ruts, καθώς και το ομαδικό πορτρέτο Μάθημα ανατομίας του καθηγητή Τουλπ (1632, Mauritshuis), το οποίο φιλοτεχνήθηκε για τη Συντεχνία των Χειρουργών του Άμστερνταμ και αποτελεί παράλληλα ένα είδος ιστορικής καταγραφής των μαθημάτων ανατομίας που παραδόθηκαν τον Ιανουάριο του 1632 από τον Νικολάες Τουλπ. Η συγκεκριμένη σύνθεση του Ρέμπραντ δεν ακολουθεί τα παραδοσιακά πρότυπα των ομαδικών προσωπογραφιών. Απέδωσε τη σκηνή με ξεχωριστό τρόπο, απεικονίζοντας τα πρόσωπα όχι το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά γύρω από το υπό εξέταση πτώμα. Τόσο οι μύες όσο και οι τένοντες του χεριού, απεικονίζονται ρεαλιστικά και σύμφωνα με τις ανατομικές γνώσεις της εποχής. Θεωρείται πιθανό πως ο Ρέμπραντ απέκτησε κάποιες βασικές γνώσεις γύρω από την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, πιθανώς έχοντας μελετήσει το έργο του Αντρέα Βεσάλιους, του οποίου γύψινα εκμαγεία χεριών βρέθηκαν στα υπάρχοντα του Ρέμπραντ μετά το θάνατό του.
 Οι προσωπογραφίες του Ρέμπραντ δεν ανταποκρίνονταν πάντα στις παραδοσιακές μορφές παρουσίασης. Συχνά συνέθετε πορτρέτα στα πρότυπα των ιστορικών πινάκων του, ενώ σε περιπτώσεις που οι παραγγελιοδότες του δεν το επέτρεπαν, ακολουθούσε την παραδοσιακή τεχνοτροπία που κυριαρχούσε. Το γεγονός πως έλαβε παραγγελίες από επιφανείς προσωπικότητες αποτελεί ένδειξη πως οι προσωπογραφίες του ήταν εξαιρετικά ακριβείς και ρεαλιστικές απεικονίσεις. Ο Χόυχενς σχολίασε την προσωπογραφία του Γιάκομπ ντε Γκέυν γράφοντας χαρακτηριστικά: «Αυτό είναι το χέρι του Ρέμπραντ και το πρόσωπο του de Gheyn. Τι μπέρδεμα, αναγνώστη, είναι ο ντε Γκέυν κι όμως δεν είναι». Η αναφορά αυτή θεωρείται ενδεικτική του θαυμασμού για το έργο του. Από την άλλη πλευρά, η ικανότητά του να αποδίδει ρεαλιστικά τα εικονιζόμενα πρόσωπα έχει επίσης αμφισβητηθεί. Η σύγκριση πορτρέτων του Ρέμπραντ με αντίστοιχα άλλων ζωγράφων, για το ίδιο πρόσωπο, όπως η προσωπογραφία του Johannes Wtenbogaert (1577–1644) που φιλοτεχνήθηκε επίσης από τους Μίχιελ φαν Μίρεφελντ και Γιάκομπ Μπάκερ, αναδεικνύει πως ο Ρέμπραντ υπήρξε λιγότερο ακριβής στην απόδοση των φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών. Σε κάθε περίπτωση, ο Ρέμπραντ απέκτησε εξαιρετική φήμη ως προσωπογράφος, με αποτέλεσμα να αναλάβει πολυάριθμες παραγγελίες. Την περίοδο 1630-35 χρονολογούνται επίσης αρκετές αυτοπροσωπογραφίες του, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει εκείνη που, όπως πιστεύεται, απεικονίζει τον Ρέμπραντ υψώνοντας ένα ποτήρι, μαζί με τη σύζυγό του Σάσκια. Στην διάρκεια των πρώτων χρόνων του γάμου του, η Σάσκια απεικονίστηκε σε αρκετούς πίνακές του, με χαρακτηριστικό δείγμα τη σειρά έργων των ομώνυμων έργων Η Σάσκια ως Φλώρα στα οποία αποδόθηκε ως η θεά της άνοιξης και της γονιμότητας.
 Παράλληλα με τις προσωπογραφίες που αναλάμβανε, ο Ρέμπραντ συνέχισε να φιλοτεχνεί ιστορικά θέματα, δανεισμένα κυρίως από τη Βίβλο και την κλασική αρχαιότητα. Κατά τη δεκαετία του 1630, τού ανατέθηκε από την αυλή του πρίγκιπα η δημιουργία μίας σειράς έργων, με σκηνές από τα πάθη του Χριστού. Στο πλαίσιο αυτών των θρησκευτικών συνθέσεων, ολοκλήρωσε την Ύψωση του Σταυρού (π. 1633, Staatgemäldesammlungen), την Αποκαθήλωση (π. 1633, Staatgemäldesammlungen), τον Ενταφιασμό (π. 1636-39, Staatgemäldesammlungen) και την Ανάσταση (π. 1635-39, Staatgemäldesammlungen). Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται επίσης από έργα που βρίσκονται πολύ κοντά στα πρότυπα της μπαρόκ τέχνης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ελαιογραφία Τρικυμία στη Θάλασσα της Γαλιλαίας (1633, μουσείο Isabella Stewart Gardner). Ολοκλήρωσε επίσης ένα μικρό αριθμό έργων που δεν αποτελούσαν παραγγελίες, όπως τη Θυσία του Αβραάμ (1635, Ερμιτάζ), έργο για το οποίο πιθανώς δανείστηκε τη μορφή του Ισαάκ από ανάλογο έργο του Ρούμπενς. Ο Ρέμπραντ δεν ήταν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και σχεδίασε εκ νέου το θέμα. Όταν αργότερα κάποιος από τους μαθητές του επεξεργάστηκε το αναθεωρημένο έργο, εκείνος υπέγραψε τη νέα ελαιογραφία (1636, Alte Pinakothek) με το όνομά του, σημειώνοντας πως επρόκειτο για αναθεωρημένο έργο.
 Ο Ρέμπραντ επηρεάστηκε γενικά από το έργο των Φλαμανδών ζωγράφων και ειδικότερα του Ρούμπενς, όπως μαρτυρά ενδεικτικά το έργο Η τύφλωση του Σαμψών (1636, Ινστιτούτο Τέχνης Städel), συγγενές με αρκετές αιματηρές και βίαιες σκηνές από το βίο των αγίων που φιλοτέχνησε ο Ρούμπενς. Η μορφή του Σαμψών παρουσιάζει επίσης ομοιότητες με εκείνη του Προμηθέα στο έργο Προμηθέας Δεσμώτης του Φλαμανδού ζωγράφου. Μετά την ολοκλήρωση του πίνακα, ο Ρέμπραντ εγκατέλειψε εν μέρει τις δραματικές συνθέσεις. Το 1636 φιλοτέχνησε ένα από τα πλέον εντυπωσιακά γυμνά, στην ιστορία της ολλανδικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα, με τον τίτλο Δανάη (1636, Ερμιτάζ). Ο πίνακας συνδέεται με προγενέστερους τού Ρέμπραντ και αποτελεί μέρος μίας σειράς έργων μυθολογικής θεματολογίας. Μέρος της δραστηριότητάς του αφιερώθηκε επίσης σε θρησκευτικά έργα, για τα οποία σημαντικότερη επιρροή υπήρξε ο Πίτερ Λάστμαν. Οι πολυάριθμες θρησκευτικές συνθέσεις του έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Δεν επιβεβαιώνεται, από ιστορικά έγγραφα, αν ανήκε σε κάποια θρησκευτική κοινότητα. Σύμφωνα με μία αναφορά του Ιταλού αβά Φιλίππο Μπαλντινούτσι, που χρονολογείται το 1686, ο Ρέμπραντ υπήρξε μέλος της κοινότητας των Αναβαπτιστών, ωστόσο κάτι τέτοιο δείχνει μάλλον απίθανο, καθώς όλα τα παιδιά του βαφτίστηκαν, πρακτική που βρισκόταν σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις των Αναβαπτιστών. Είναι πιθανό πως ο Ρέμπραντ αρνήθηκε συνειδητά τη συμμετοχή του σε οποιαδήποτε θρησκευτική ομάδα. Λιγότερες σε αριθμό υπήρξαν οι τοπιογραφίες του Ρέμπραντ, που χρονολογούνται περίπου από το δεύτερο μισό του 1630. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει το Τοπίο με τον Καλό Σαμαρείτη (1638, Czartoryski), πίνακας στον οποίο το βιβλικό θέμα είναι δευτερεύον, με την έμφαση να δίνεται στη σύνθεση ενός ατμοσφαιρικού τοπίου. Ο Ρέμπραντ υπήρξε συλλέκτης έργων του Φλαμανδού τοπιογράφου Χέρκουλες Σέγκερς, από τον οποίο θεωρείται πιθανό πως επηρεάστηκε, με δεδομένο τον θαυμασμό που έτρεφε στο έργο του.
 Η περίοδος στο Άμστερνταμ: 1642-69
 Κεντρική θέση στο σύνολο τού έργου του κατέχει η ελαιογραφία που είναι γνωστή ως η Νυχτερινή περίπολος και φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1642 μονοπωλώντας όπως φαίνεται το ενδιαφέρον του, καθώς λίγα έργα καταγράφονται τον ίδιο χρόνο. Ο πίνακας εκτέθηκε στη μεγάλη αίθουσα του κτιρίου της Πολιτοφυλακής (Kloveniersdoelen) και αναπαριστά τον λοχαγό Φρανς Μπάνινγκ Κοκ, «Άρχοντα του Πούμερλαντ και του Ίλπενταμ», να δίνει εντολή προετοιμασίας του λόχου για περιπολία. Η ονομασία νυχτερινή περίπολος χρησιμοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, καθώς ο ολλανδικός λόχος δεν περιπολούσε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Επιπλέον, οι σκοτεινοί τόνοι του πίνακα, που δίνουν την εντύπωση πως η σκηνή διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της νύχτας, αποτελούν περισσότερο αποτέλεσμα της φθοράς του λόγω της οξείδωσης των χρωμάτων. To 1715, ο πίνακας ακρωτηριάστηκε στα δυο του άκρα, προκειμένου να χωρέσει ανάμεσα σε δυο πόρτες ώστε να χρησιμοποιηθεί για τη διακόσμηση του δημαρχείου του Άμστερνταμ. Το έργο απεικονίζει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, όπως την προετοιμασία των όπλων, τη χρήση του τουφεκιού και του τυμπάνου, στο πλαίσιο της κοινής δράσης ενός οργανωμένου συνόλου. Το 17ο αιώνα, ο πίνακας ήταν πολύ γνωστός, ακόμη και πέρα από τα σύνορα Ολλανδίας, γεγονός που επιβεβαιώνουν σχετικές επαινετικές κριτικές σύγχρονων καλλιτεχνών, όπως του Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν, αποδίδοντας ιδιαίτερη αξία στην αίσθηση της κίνησης των μορφών, γεγονός που διαφοροποιούσε το έργο από άλλα στατικά ομαδικά πορτρέτα. Σήμερα, το έργο εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους πίνακες στην ιστορία της δυτικής τέχνης.
 Η τροπή των γεγονότων στην προσωπική ζωή του Ρέμπραντ και ειδικότερα ο θάνατος της συζύγου του επέδρασαν καταλυτικά στο έργο του, περιορίζοντας σημαντικά την επιθυμία του να αναλάβει παραγγελίες. Από το 1642 και για τα επόμενα δέκα περίπου χρόνια, η παραγωγικότητά του μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό, ενώ τα έργα που φιλοτέχνησε παρουσιάζουν διαφοροποιήσεις σε σύγκριση με τα προγενέστερα. Την περίοδο 1642-43 αλλά και μετά το 1647, ζωγράφισε ελάχιστα, γεγονός που συνιστά ένα από τα «αινίγματα» της καλλιτεχνικής του πορείας. Το 1649 δεν καταγράφεται επίσης κανένας πίνακας ζωγραφικής του Ρέμπραντ, παρά μόνο χαρακτικά έργα του.
 Η διαμάχη του με την Χέερτγε Ντιρξ πιθανώς εξηγεί σε ένα βαθμό το μικρό αριθμό έργων που ολοκλήρωσε την περίοδο αυτή, ενδεχόμενο που ενισχύεται από το γεγονός πως ολοκλήρωσε περισσότερα έργα μετά τη φυλάκισή της. Τη δεκαετία του 1640, το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του αφιερώθηκε σε σχέδια και χαρακτικά έργα. Σε αυτή χρονολογούνται σχεδόν όλα τα τοπία που χάραξε ο Ρέμπραντ, με το νεότερο από αυτά να ανήκει στο 1652. Ιδιαίτερα σημαντικά θεωρούνται επίσης τα χαρακτικά που αναπαριστούν θρησκευτικές σκηνές, όπως η Ανάσταση του Λαζάρου (1642) και η Θυσία του Αβραάμ (1655, Αλμπερτίνα, Συλλογή Γραφικών και Χαρακτικών). Μετά το 1652, άρχισε να αναλαμβάνει εκ νέου παραγγελίες, προερχόμενες ακόμη και εκτός Ολλανδίας, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο πίνακας της προσωπογραφίας του Ομήρου κατά παραγγελία του Σικελού ευγενούς εμπόρου Αντόνιο Ρούφο, καθώς και το έργο Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου (1653, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης), για την ολοκλήρωση του οποίου συμβουλεύτηκε πιθανώς κάποιον κλασικό φιλόλογο, ενδεχομένως τον φίλο του Γιαν Σιξ. Η στενή σχέση του με τον Σιξ πιστοποιείται επίσης από την προσωπογραφία τού τελευταίου, την οποία φιλοτέχνησε ο Ρέμπραντ το 1654 και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα πορτρέτα του. Δύο χρόνια αργότερα, την περίοδο κατά την οποία αντιμετώπιζε έντονα οικονομικά προβλήματα, δέχθηκε τη σημαντικότερη επίσημη παραγγελία του, από την εποχή τής ανάληψης τής Νυχτερινής περιπόλου, για τον πίνακα Μάθημα ανατομίας του καθηγητή Deyman (1656, Ρέικσμουζεουμ).
 Απόγειο της σταδιοδρομίας του, ως ιστορικού ζωγράφου, θεωρείται η συνεισφορά του στη διακόσμηση τού νέου δημαρχείου τού Άμστερνταμ. Ο Ρέμπραντ φιλοτέχνησε, για το σκοπό αυτό, τον πίνακα Συνωμοσία του Claudius Civilis (1661-62, Εθνικό Μουσείο Στοκχόλμης), μέρος ενός μεγαλύτερου έργου, που εμφανίζει ομοιότητες με τις πολυπρόσωπες συνθέσεις της πρώτης περιόδου του. Παρά την πτώχευσή του, ο Ρέμπραντ διατήρησε την καλλιτεχνική και κοινωνική θέση του, εξακολουθώντας να αναλαμβάνει παραγγελίες για προσωπογραφίες. Ιδιαίτερη θέση κατέχει το τελευταίο ομαδικό πορτρέτο που ολοκλήρωσε, Οι σύνδικοι της συντεχνίας των υφασματεμπόρων (1662, Ρέικσμουζεουμ). Η προσωπογραφία αυτή, ακολουθεί επιφανειακά τα πρότυπα των παραδοσιακών συνθέσεων, τις οποίες όμως ξεπερνά σε πυκνότητα και ζωντάνια. Αναπαριστά τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της συντεχνίας να δίνουν τις αναφορές τους, όπως φαίνεται από το ανοιχτό βιβλίο. Μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου ξεχωρίζει ο ταμίας στα δεξιά του πίνακα, κρατώντας ένα πουγκί, καθώς και ο επιθεωρητής του οίκου, όρθιος στο βάθος. Τα πρόσωπα της σκηνής στρέφονται σε κάποιο σημείο έξω από τον πίνακα, έτσι ώστε κανένα να μην κοιτά κατάματα το θεατή. Προσχέδια του έργου, αλλά και λεπτομερέστερη εξέτασή του με τη βοήθεια ακτίνων Χ, αποδεικνύουν πως ο Ρέμπραντ άλλαξε αρκετές φορές τη θέση και τη στάση του πρώτου όρθιου, από αριστερά, σύνδικου. Στην τελική εκδοχή, εμφανίζεται μάλλον τη στιγμή που επιχειρεί να σταθεί όρθιος ή να καθίσει, προκειμένου να απαντήσει σε κάποια ερώτηση που του απευθύνεται ή έχοντας ολοκληρώσει την ομιλία του αντίστοιχα. Στα δημοφιλέστερα έργα του Ρέμπραντ ανήκει επίσης ο πίνακας Εβραία Νύφη (ή Ισαάκ και Ρεβέκκα) (1666, Ρέικσμουζεουμ), που έγινε αντικείμενο πολλαπλών ερμηνειών. Σύμφωνα με μία άποψη, το έργο απεικονίζει έναν Εβραίο πατέρα που αποχαιρετά την κόρη του που παντρεύεται, αν και δεν είναι βέβαιο αν πρόκειται για προσωπογραφία ή ιστορικό έργο.
 Πληροφορίες για την οργάνωση του εργαστηρίου του Ρέμπραντ αντλούνται από κείμενα καλλιτεχνών που είχαν μαθητεύσει κοντά του ή απλά τον είχαν γνωρίσει αποκομίζοντας γνώση για τις μεθόδους εργασίας του. Σύμφωνα με αναφορές του Γιοάχιμ φαν Σάντραρτ (Joachim van Sandrart), ο Ρέμπραντ διέθετε «αναρίθμητους εξέχοντες μαθητές για καθοδήγηση και εκπαίδευση». Ο μέγιστος αριθμός των μαθητών που αναλάμβανε να εκπαιδεύει κάθε ζωγράφος καθορίζονταν από τη συντεχνία του Αγίου Λουκά, ωστόσο ο Ρέμπραντ φαίνεται πως είχε περισσότερους από όσους επιτρεπόταν. Ορισμένοι από αυτούς, όπως ο Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν που υπήρξε μαθητής του σε ηλικία δεκατριών ετών, συνέχιζαν να εργάζονται μαζί του επί σειρά ετών, ενώ άλλοι επέλεγαν να μαθητεύσουν στο πλευρό του αφού είχαν ολοκληρώσει τη βασική εκπαίδευσή τους υπό την εποπτεία κάποιου άλλου ζωγράφου. Το εργαστήριο τού Ρέμπραντ αποτελούσε κατά συνέπεια ένα είδος «σχολής», βασισμένο σε ιταλικά πρότυπα, έχοντας μία μάλλον ασυνήθιστη δομή και λειτουργία σε σύγκριση με εργαστήρια άλλων καλλιτεχνών στην Ολλανδία και διατηρώντας παράλληλα έναν έντονα εμπορικό χαρακτήρα. Θεωρείται βέβαιο πως ο Ρέμπραντ υπέγραφε έργα που είχαν ολοκληρωθεί από μαθητές του, γεγονός το οποίο σε συνδυασμό με τη μίμηση του ύφους και της τεχνικής του, από μέρους τους, δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στην πιστοποίηση της αυθεντικότητας αρκετών έργων. Δεν διαθέτουμε έναν πλήρη κατάλογο των μαθητών του, ωστόσο μεταξύ αυτών ξεχώρισαν οι ζωγράφοι Κάρελ Φαμπρίτιους (1622-54), Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν (1627-78), Χέρριτ Ντάου (1613-75), Νικολάες Μάες (1643-93), Βίλεμ Ντροστ (1633-59) και Χόφερτ Φλινκ (1615-60). Όπως συνηθιζόταν κατά τον 17ο αιώνα, το ξύλο που χρησιμοποιούσε ο Ρέμπραντ και τα μέλη του εργαστηρίου του ήταν κατά κύριο λόγο από βαλανιδιές, οι οποίες όμως κόβονταν σε διαφορετικές περιοχές. Ξύλο λεύκας, καρυδιάς ή οξυάς επίσης συναντάται σε συνθέσεις που προέρχονται από το εργαστήριο του Ρέμπραντ, σε μικρότερο ποσοστό. Αξιοσημείωτο θεωρείται το γεγονός πως ο Ρέμπραντ έκανε επιπλέον χρήση τροπικών ειδών για τα ταμπλό του, πιθανώς για λόγους πειραματισμού ή οικονομίας. Αναλύσεις σε μικροσκοπικό επίπεδο μαρτυρούν πως εκτός από αυθεντικό μαόνι, από τις περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Αμερικής, το οποίο αναφέρεται σε αρκετές από τις συνθέσεις του, χρησιμοποίησε στην πραγματικότητα πληθώρα τροπικών ειδών, οι οποίες όμως δεν είναι δυνατό να ταυτοποιηθούν χωρίς δενδροχρονολογική ανάλυση.
 Αναγνώριση και κριτική
 Ο Ρέμπραντ κατάφερε να αποκτήσει σημαντική καλλιτεχνική και κοινωνική αναγνώριση στην εποχή του, ακόμη και κατά τη διάρκεια της χρεοκοπίας του. Εκτιμάται μέχρι σήμερα για τη δεξιοτεχνία του στη ζωγραφική και το σχέδιο, την υψηλή ποιότητα και τον πλούτο τής τέχνης του. Όπως διαφαίνεται από τη μελέτη του έργου του, υπήρξε καινοτόμος στην τεχνική, αναζητώντας διαρκώς νέους εκφραστικούς τρόπους, έτσι ώστε να κατατάσσεται στους καλλιτέχνες των οποίων η εξέλιξη δεν διακόπηκε στη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους. Ο Ρέμπραντ εισχώρησε στους αριστοκρατικούς κύκλους τού Άμστερνταμ, συναναστρεφόμενος με λόγιους, λογοτέχνες, εμπόρους και άλλους καλλιτέχνες, επωφελούμενος από την κοινωνική επιρροή τους.
 Η πρώτη σύγχρονη εκτεταμένη αναφορά και κριτική στο έργο του Ρέμπραντ παρέχεται από τον Ολλανδό διπλωμάτη, ποιητή και μουσικό Κονσταντίν Χόυχενς (Constantijn Huygens). Η αυτοβιογραφία του, γραμμένη περίπου το 1630, περιέχει αναφορές στη ζωγραφική και μεταξύ άλλων διακρίνει τον νεαρό Ρέμπραντ και τον Λίβενς ως δύο καλλιτέχνες που βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο με τους σημαντικότερους γνωστούς ζωγράφους της εποχής, έχοντας το ταλέντο να τους ξεπεράσουν. Ο Χόυχενς θεωρούσε το πρώιμο έργο του Ρέμπραντ ανώτερο από εκείνο του Λίβενς σε ό,τι αφορά στην αναπαράσταση της συναισθηματικής έκφρασης. Ειδικότερα, κάνοντας ξεχωριστή αναφορά στον πίνακα Ο Ιούδας Επιστρέφει Τα Τριάκοντα Αργύρια (1629, ιδιωτ. συλλογή, Αγγλία), ο Χόυχενς εκθίασε το έργο, κάνοντας μνεία στον τρόπο με τον οποίο χειριζόταν την έκφραση, τις χειρονομίες και την κίνηση των μορφών. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1630 και την ολοκλήρωση μιας σειράς θρησκευτικών πινάκων για τον πρίγκιπα της Οράνζ, ο Ρέμπραντ ήταν ήδη διάσημος και ευρύτερα αναγνωρισμένος ζωγράφος. Η φήμη του ξεπερνούσε τα σύνορα της Ολλανδίας, όπως μαρτυρούν δύο πίνακές του που βρίσκονταν περίπου το 1640 στη συλλογή του Καρόλου Α' της Αγγλίας.
 Μετά το θάνατό του, στα τέλη του 17ου αιώνα, ορισμένοι συγγραφείς και καλλιτέχνες, όπως οι Joachim van Sandrart και Roger de Piles, άσκησαν εντονότερη κριτική στο έργο του, η οποία συνδεόταν με την άνοδο του κλασικισμού που διαμόρφωνε ριζικά διαφορετικές αισθητικές αντιλήψεις. Ειδικότερα, ο αδιαπραγμάτευτος ρεαλισμός του Ρέμπραντ ερχόταν σε αντίθεση με τις εξιδανικευμένες προσεγγίσεις του κλασικισμού. Κατά τον φαν Σάντραρτ, ο Ρέμπραντ αμφισβητούσε τους καθιερωμένους «κανόνες της τέχνης», υποστηρίζοντας πως ένας καλλιτέχνης έπρεπε να στηρίζεται στην παρατήρηση, χωρίς να ακολουθεί κάποιο κανόνα. Η κριτική που τού ασκήθηκε συνέβαλε μεταγενέστερα στη δημιουργία ενός «μύθου», σύμφωνα με τον οποίο υπήρξε μία «υποτιμημένη ιδιοφυΐα» ή ακόμη πως η φήμη του εξασθένισε σημαντικά κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η εκτενής ιστορική μελέτη της ζωής και του έργου του από τά τέλη του 19ου αιώνα, βασισμένη μεταξύ άλλων σε λεπτομερέστερη έρευνα εγγράφων και αρχείων για τον Ρέμπραντ, οδήγησε σε μία πιο αντικειμενική θεώρηση της θέσης του, αν και η ρομαντική αντίληψη του καλλιτέχνη, ως μοναχικής και ακατανόητης ιδιοφυΐας διαδραμάτισε για μεγάλο διάστημα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας του. Σε αυτό συνέβαλαν αρκετές κριτικές στο έργο του, όπως του Γάλλου ζωγράφου Εζέν Φρομεντέν (Eugène Fromentin), ο οποίος σχολιάζοντας την τεχνική του Ρέμπραντ ανέφερε πως τα έργα του δεν γίνονταν πλήρως κατανοητά στην εποχή τους, αλλά θεωρούνταν μάλλον πνευματικό προϊόν ενός αλχημιστή. Σύμφωνα με τον Emmens, αλλά και νεότερους μελετητές του έργου του, η κριτική αυτή – κοινή για αρκετούς ζωγράφους της εποχής – εστιάστηκε στο πρόσωπο του Ρέμπραντ ακριβώς γιατί παρέμενε μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων της εποχής, αποτελώντας δεσπόζουσα φυσιογνωμία της ολλανδικής τέχνης. Εξάλλου, είναι συχνές οι επαινετικές αναφορές στο έργο και στην αξία του Ρέμπραντ από σύγχρονούς του καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα από τον Gérard de Lairesse, ο οποίος περιέγραψε τον Ρέμπραντ ως τον σπουδαιότερο ζωγράφο της εποχής του. Ο μύθος σχετικά με την εξασθένιση της φήμης του σχετίστηκε επίσης με την περίοδο κατά την οποία μειώθηκε σημαντικά η καλλιτεχνική του παραγωγή, ειδικά στο διάστημα μετά το θάνατο της συζύγου του και τα γεγονότα που ακολούθησαν στην προσωπική του ζωή. Η δεκαετία του 1890 έχει χαρακτηριστεί ως η «δεκαετία του Ρέμπραντ», σε ό,τι αφορά την απήχηση του έργου του, η οποία κορυφώθηκε με την έκδοση του πρώτου εικονογραφημένου καταλόγου έργων του, το 1897, από τους Bode και Hofstede de Groot, αλλά και τις διεθνείς εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Άμστερνταμ και στο Λονδίνο την περίοδο 1898-99.
 Αυθεντικότητα και κατάλογος έργων
 Αρκετοί από τους πίνακες και τα σχέδια ζωγραφικής που αποδίδονται στον Ρέμπραντ βρίσκονται υπό καθεστώς αμφισβήτησης τής αυθεντικότητάς τους. Το πρόβλημα της σύνθεσης του καταλόγου των έργων του είναι μικρότερο σε ότι αφορά τα χαρακτικά του, τα οποία καταγράφτηκαν με αρκετά μεγάλη ακρίβεια κατά τον 18ο αιώνα, ενώ λεπτομερείς περιγραφές των διαδοχικών εκδοχών τους παρουσιάστηκαν στα μέσα του 20ού αιώνα. Εξαιτίας του πλήθους των μαθητών που είχε ο Ρέμπραντ, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά και της πρακτικής που ίσχυε για τους μαθητές της εποχής να αντιγράφουν και να μιμούνται το ύφος του δασκάλου τους, αρκετά από τα έργα που είχαν φιλοτεχνήσει αποδόθηκαν λανθασμένα στον Ρέμπραντ, προκαλώντας αβεβαιότητα σε ότι αφορά την αυθεντικότητα αρκετών πινάκων. Το πρόβλημα αυτό είναι συνυφασμένο επίσης με το γεγονός πως μόνο για ένα μικρό αριθμό τους υπάρχουν ιστορικές αναφορές ή πηγές, που να πιστοποιούν ότι αποτελούν δημιουργίες του. Στα τέλη του 20ου αιώνα, η εφαρμογή κατάλληλων επιστημονικών μεθόδων ανάλυσής τους, πρόσφερε περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την τεχνική του, έτσι ώστε τελικά να αναπαραχθεί, στο πλαίσιο μίας περισσότερο εκτεταμένης και συστηματικής έρευνας.
 Η πρώτη προσπάθεια καταγραφής των έργων του Ρέμπραντ ανάγεται στο 1836, έτος έκδοσης του έβδομου τόμου του καταλόγου του Τζον Σμιθ Catalogue Raisonné of the works of the most Eminent Dutch, Flemish and French Painters. Για τη σύνθεση του καταλόγου, ο Σμιθ δεν επιδίωξε να εξακριβώσει την αυθεντικότητα των έργων, για αρκετά από τα οποία δεν υπήρχε βεβαιότητα πως είχαν φιλοτεχνηθεί από τον Ρέμπραντ. Περιλάμβανε 620 πίνακες ζωγραφικής, ταξινομημένους ανάλογα με το θέμα τους και όχι χρονολογικά ή βάσει της γεωγραφίας τους. Λιγότερο σημαντικός, ως προς την καταλογογράφηση των έργων ζωγραφικής του Ρέμπραντ, υπήρξε ο μεταγενέστερος κατάλογος του κριτικού τέχνης Σαρλ Μπλαν (Charles Blanc), L’Œuvre de Rembrandt (1859-61), ο οποίος αν και περιλάμβανε κυρίως τα χαρακτικά έργα του, στον πρώτο τόμο του παρείχε επίσης ένα κατάλογο των πινάκων του. Ο Μπλαν προσέγγισε τα έργα βάσει της γεωγραφικής κατανομής τους και εστίασε περισσότερο στην κριτική και λιγότερο στη σύνθεση ενός μεθοδικά οργανωμένου καταλόγου. Ακολούθησε ο κατάλογος του Κάρελ Φόσμερ (Carel Vosmaer) που ολοκληρώθηκε το 1868 και υπήρξε ο πλέον καινοτόμος για την εποχή του, καθώς για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε μια χρονολογική ταξινόμηση των έργων του Ρέμπραντ, τόσο των πινάκων όσο και των χαρακτικών και των σχεδίων του. Έχοντας επίγνωση των αδυναμιών των προγενέστερων καταλόγων, η οργάνωση του καταλόγου του Βίλχελμ Μπόντε (Wilhelm Bode) υπήρξε πιο συστηματική σε σχέση με τις προσπάθειες των Σμιθ, Μπλαν και Βοσμέρ, ακολουθώντας την γεωγραφική κατανομή των έργων. Ακολούθησε η έρευνα και ο κατάλογος του Βίλχελμ Βαλέντινερ (Wilhelm Valentiner), με συνολικά 711 έργα, που ολοκληρώθηκε το 1921. Το 1935, ο Άμπραχαμ Μπρέντιους, με την πολύτιμη συμβολή άλλων Ολλανδών ιστορικών τέχνης, ολοκλήρωσε τον δικό του κατάλογο, οργανωμένος θεματικά και περιλαμβάνοντας κατά τον ίδιο μόνο αυθεντικά έργα του Ρέμπραντ. Περιείχε συνολικά 630 πίνακες και αποτέλεσε τον πρότυπο κατάλογο μέχρι τη δεκαετία του 1960.
 Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οργανώθηκε ένα ειδικό ερευνητικό πρόγραμμα (Rembrandt Research Project), αποτελούμενο από Ολλανδούς ιστορικούς τέχνης καθώς και ειδικούς επιστήμονες, για την καταγραφή όλων των αυθεντικών πινάκων του Ρέμπραντ. Στο πλαίσιο του προγράμματος, επανεξετάστηκε ο προγενέστερος κατάλογος του Μπρέντιους, αναθεωρημένος το 1969 από τον Horst Gerson με συνολικά 420 έργα. Τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος εκδόθηκαν σε πέντε τόμους (1982, 1986, 1989, 2005 και 2010), με τον καθένα να καλύπτει διαφορετικές πτυχές του έργου του. Ένας έκτος συγκεντρωτικός και αναθεωρημένος τόμος εκδόθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 2014. Η ταξινόμηση του συνόλου των έργων έγινε για τους τρεις πρώτους τόμους σε τρεις κατηγορίες: η πρώτη περιλάμβανε τους αυθεντικούς πίνακες του Ρέμπραντ, η δεύτερη εκείνους που δεν ήταν δυνατό να χαρακτηριστούν ή να αποχαρακτηριστούν ως αυθεντικοί, και τέλος η τελευταία κατηγορία περιείχε τους πίνακες που δεν αποδίδονταν στον Ρέμπραντ. Η κατηγοριοποίηση αυτή, βασισμένη επίσης στη χρονολογική σειρά των έργων, εγκαταλείφθηκε στην προετοιμασία των δύο τελευταίων εκδόσεων της ερευνητικής ομάδας. Μέχρι σήμερα, η εξέταση της αυθεντικότητας έργων του Ρέμπραντ συνεχίζεται, παραμένοντας ένα ανοιχτό πεδίο έρευνας. Το 2005, τέσσερις νέες ελαιογραφίες που αποδίδονταν σε μαθητές του, αναγνωρίστηκαν ως αυθεντικά έργα του.
 Έργα
 βλ. και λήμμα Κατάλογος έργων ζωγραφικής του Ρέμπραντ
 Η παραβολή του άφρονος πλουσίου , 1627, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Σαμψών και Δαλιδά , 1628-30, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Αυτοπροσωπογραφία, 1629, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Ο Ιερεμίας θρηνεί την καταστροφή της Ιερουσαλήμ , 1630, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Σαούλ και Δαβίδ , 1630, Φρανκφούρτη, Μουσείο Σταίντελ
 Ο μεθυσμένος Λωτ , 1630, Φρανκφούρτη, Μουσείο Σταίντελ
 Η μητέρα του καλλιτέχνη διαβάζει , 1631, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Αθηνά , 1631, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η αρπαγή της Περσεφόνης , 1631, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ , 1632, Χάγη, Mauritshuis
 Φιλόσοφος σε διαλογισμό , 1632, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Προσωπογραφία της αδελφής του καλλιτέχνη , 1632, Μιλάνο, Πινακοθήκη Μπρέρα
 Το κήρυγμα του Ιωάννη Βαπτιστή , 1633, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Σταύρωση, 1633, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Η Αποκαθήλωση, 1633, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Μαργαρίτα φαν Μπίλντερμπέεκ , 1633, Φραγκφούρτη, Μουσείο Σταίντελ
 Ο Ιωσήφ διηγείται τα όνειρά του , 1634, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Αυτοπροσωπογραφία , 1634 Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Αγία Οικογένεια, 1634, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Σοφονίσβη ή Αρτεμισία, , 1634, Μαδρίτη, Μουσείο ντελ Πράδο
 Ίδε ο άνθρωπος , 1634, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Φλόρα , 1634, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Ο Σαμψών κατηγορεί τον πατέρα του , 1635, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Αυτοπροσωπογραφία με την Σάσκια στα γόνατά του , 1635, Πινακοθήκη της Δρέσδης
 Η αρπαγή του Γανυμήδη , 1635, Πινακοθήκη της Δρέσδης
 Το δείπνο του Βαλτάσαρ, 1635, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Η Σάσκια με αρκαδική ενδυμασία (Φλόρα) , 1635, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Η θυσία του Αβραάμ , 1635, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ εγκαταλείπει τον Τωβία, , 1637, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Η Ταφή, 1636-39, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Η τύφλωση του Σαμψών , 1636, Φραγκφούρτη, Μουσείο Σταίντελ
 Δανάη , Αγία Πετρούπολη, 1636-43, Ερμιτάζ
 Τοπίο με τοξωτή γέφυρα , 1638, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Ανάσταση, 1639, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Ο Σαμψών αποκαλύπτει το μυστικό του στο γαμήλιο συμπόσιο , 1638, Πινακοθήκη της Δρέσδης
 Το πέτρινο γεφύρι , 1638-40, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Προσωπογραφία του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία , 1639, Φλωρεντία, Ουφίτσι
 Η Σωσάννα και οι πρεσβύτεροι , 1638-47, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Ο κυνηγός των πουλιών και το θήραμα , 1639, Πινακοθήκη της Δρέσδης
 Η Αγία Οικογένεια με την Αγία Άννα , 1640, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Αυτοπροσωπογραφία στα 34 , 1640, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Ο Κορνέλις Άνσλο συζητά με την γυναίκα του , 1641, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Σάσκια με κόκκινο λουλούδι , 1641, Πινακοθήκη της Δρέσδης
 Νυχτερινή περίπολος , 1642, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Δαβίδ και Ιωνάθαν , 1642, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Σάσκια φαν Ουίλενμπουργκ , 1643, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Ο Χριστός και η μοιχαλίς , 1644, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Προσωπογραφία γενειοφόρου , 1645, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Προσωπογραφία γέρου , 1645, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Τωβίτ και Άννα , 1645, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Το όνειρο του Ιωσήφ , 1645, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Αγία Οικογένεια με αγγέλους , 1645, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Η προσκύνηση των ποιμένων, 1646, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Νεαρός Εβραίος ως Χριστός , 1648, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Το δείπνο στην Εμμαούς, , 1648, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Μεγάλη αυτοπροσωπογραφία , 1652, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
 Η Χεντρίκγε Στόφελς με γούνα , 1652, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Γέρος σε πολυθρόνα , 1652, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Γέρος με κόκκινο καπέλλο , 1654, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Χεντρίκγε Στόφελς στο παράθυρο , 1654, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η Βηρσαβεέ με το γράμμα του Δαβίδ , 1654, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Γυναίκα που λούζεται σε ρέμα (η Χεντρίκγε Στόφελς ;) , 1654, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Προσωπογραφία γέρου Εβραίου , 1654, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Προσωπογραφία γέρου στα κόκκινα , 1654, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Ο Ιωσήφ και η γυναίκα του Πετεφρή , 1655, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Το σφαγμένο βόδι , 1655, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Μάθημα ανατομίας του δρ. Ντάυμαν , 1656, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Προσωπογραφία νεαρού Εβραίου , 1657, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Μικρή αυτοπροσωπογραφία , 1657, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
 Ο Μωυσής συντρίβει τις Εντολές , 1659, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Χριστός και Σαμαρείτις , 1659, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η πάλη του Ιακώβ με τον άγγελο , 1659, Πινακοθήκη του Βερολίνου
 Η άρνηση του Αγίου Πέτρου , 1660, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Ο γιος του καλλιτέχνη Τίτος ως μοναχός , 1660, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Αυτοπροσωπογραφία μπροστά στο καβαλέτο , 1660, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Ο γιος του καλλιτέχνη Τίτος διαβάζει, , 1660-65, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
 Η επιστροφή του ασώτου , 1660-65, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
 Ο καλλιτέχνης ως Άγιος Παύλος , 1661, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Ο αναστημένος Χριστός, 1661, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
 Ο Έυαγγελιστής Ματθαίος και ο άγγελος, 1661, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
 Μαργκαρέτα ντε Χέιρ , 1661, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Προσωπογραφία του Γιάκομπ Τριπ, , 1661, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Οι σύνδικοι της Συντεχνίας Υφασματεμπόρων , 1662, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Ο Όμηρος υπαγορεύει τους στίχους του , 1663, Χάγη, Mauritshuis
 Ο Φρέντερικ Ρίχελ έφιππος , 1663, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Η Εβραία νύφη , 1665, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ
 Προσωπογραφία του Ιωάννη Κομένιου , 1665, Φλωρεντία, Ουφίτσι
 Άντρας με καπέλλο στολισμένο με μαργαριτάρια , 1667, Πινακοθήκη της Δρέσδης
 Προσωπογραφία του καλλιτέχνη σε γεροντική ηλικία , 1669, Φλωρεντία, Ουφίτσι
 Αυτοπροσωπογραφία στα 63 , 1669, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου
 Χρονολόγιο
 Αστεροειδής 4511 Ρέμπραντ
 Ο αστεροειδής 4511 Ρέμπραντ (4511 Rembrandt), που ανακαλύφθηκε το 1935, πήρε το όνομά του από τον διάσημο Ολλανδό ζωγράφο.
 Σημειώσεις
 Βιβλιογραφία
 Simon Schama, Rembrandt's Eyes, Knopf, 2001. ISBN 0-375-70981-9
 Gary Schwartz, The Rembrandt Book, Harry N. Abrams, Inc., 2006. ISBN 0-8109-4317-4
 Michael Bockemuhl, Rembrandt 1606-1669: The Mystery of the Revealed Form, Taschen, 2000. ISBN 3-8228-6320-3
 Mariet Westermann, Rembrandt, Phaidon Press, 2000. ISBN 0-7148-3857-8
 Ernst van de Wetering, Rembrandt: The Painter at Work, Amsterdam University Press, 1997
 Amy Golahny, Rembrandt's Reading: The Artist's Bookshelf of Ancient Poetry and History, Amsterdam University Press, 2003. ISBN 90-5356-609-0
 Paul Crenshaw, Rembrandt's Bankruptcy: The Artist, His Patrons, and the Art World in Seventeeth-Century Netherlands, Washington University, St Louis
 Svetlana Alpers, Rembrandt's Enterprise: The Studio and the Market, University Of Chicago Press, 1995. ISBN 0-226-01518-1
 H. Perry Chapman, Rembrandt's Self-Portraits: A Study in Seventeenth-Century Identity, Princeton University Press, 1992. ISBN 0-691-00296-7
 W. L. Strauss, M. van der Meulen, The Rembrandt Documents, New York: Abaris Books, 1979.
 J. Bruyn, B. Haak, S. H. Levie, P. J. J. van Thiel and E. van de Wetering, A Corpus of Rembrandt Paintings, Vol. I-III
 E. van de Wetering (ed.), A Corpus of Rembrandt Paintings, Volume IV
 Catherine B. Scallen, Rembrandt, Reputation and the Practice of Connoisseurship, Amsterdam University Press, 2004, ISBN 90-5356-625-2
 Δείτε επίσης
 Οικία - Μουσείο Ρέμπραντ
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Έργα Ρέμπραντ με χρονική σειρά
 Rembrandt Research Project
 Rembrandthuis - Μουσείο Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ ,
 Rembrandt van Rijn - Πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του Ρέμπραντ
 Rijksmuseum στο Άμστερνταμ
 Artcyclopedia
 Ρέμπραντ: Ο ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, εφημερίδα Η Καθημερινή, δημοσίευση 17 Ιουλίου 2006.
 Souren Melikian, The Human Condition in Rembrandt's Eyes, International Herald Tribune, 26 Ιουνίου 1999
 Ολλανδοί ζωγράφοι
 Ολλανδοί χαράκτες
 Ζωγράφοι του Μπαρόκ
 Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 19.11.2015
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 302/71
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2015/2079
 z dne 18. novembra 2015
 o odprtju in upravljanju uvozne tarifne kvote Unije za sveže in zamrznjeno goveje in telečje meso s poreklom iz Ukrajine
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1308/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 17. decembra 2013 o vzpostavitvi skupne ureditve trgov kmetijskih proizvodov in razveljavitvi uredb Sveta (EGS) št. 922/72, (EGS) št. 234/79, (ES) št. 1037/2001 in (ES) št. 1234/2007 (1), zlasti točk (a), (c) in (d) člena 187 Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Svet je s Sklepom Sveta 2014/668/EU (2) odobril podpis v imenu Evropske unije in začasno uporabo Sporazuma o pridružitvi med Evropsko unijo in njenimi državami članicami na eni strani ter Ukrajino na drugi strani (v nadaljnjem besedilu: Sporazum). Sporazum določa odpravo carinskih dajatev za uvoz blaga s poreklom iz Ukrajine v skladu s Prilogo I-A k poglavju I. Dodatek k navedeni prilogi določa tarifno kvoto Unije za goveje in telečje meso.
 (2)
 Do začetka veljavnosti Sporazuma se je v skladu z Uredbo (EU) št. 374/2014 Evropskega parlamenta in Sveta (3) za leti 2014 in 2015 odprla uvozna tarifna kvota za goveje in telečje meso ter se upravlja v skladu z Izvedbeno uredbo Komisije (EU) št. 411/2014 (4).
 (3)
 Sporazum se začasno uporablja od 1. januarja 2016. Zato je treba odpreti letna obdobja veljavnosti uvozne tarifne kvote od 1. januarja 2016 naprej. Da bi ustrezno upoštevali zahteve po preskrbi obstoječih in nastajajočih trgov proizvodnje, predelave in potrošnje v Uniji v sektorju govejega in telečjega mesa, kar zadeva konkurenčnost, zanesljivost in trajnost preskrbe, ter potrebo po ohranjanju ravnovesja na teh trgih je primerno, da te kvote upravlja Komisija v skladu s členom 184(2)(b) Uredbe (EU) št. 1308/2013.
 (4)
 Člen 6(3) Uredbe Komisije (ES) št. 1301/2006 (5) določa, da lahko uredbe Komisije, ki urejajo določeno uvozno tarifno kvoto, predvidijo uporabo sistema, v skladu s katerim se kvote upravljajo tako, da se najprej dodelijo uvozne pravice in nato izdajo uvozna dovoljenja. Tak sistem bi tržnim udeležencem, ki so pridobili uvozne pravice, omogočil, da se v obdobju veljavnosti kvote glede na svoje dejanske trgovinske tokove odločijo, kdaj želijo vložiti zahtevek za uvozna dovoljenja.
 (5)
 Uredba Komisije (ES) št. 376/2008 (6) in Uredba Komisije (ES) št. 382/2008 (7) določata skupna podrobna pravila za uporabo sistema uvoznih in izvoznih dovoljenj ter potrdil o vnaprejšnji določitvi za kmetijske proizvode oziroma za vložitev zahtevka za uvozna in izvozna dovoljenja v sektorju govejega in telečjega mesa. Navedeni uredbi bi se morali uporabljati za uvozna dovoljenja, izdana na podlagi te uredbe, razen kadar so primerna odstopanja.
 (6)
 Poleg tega bi se za uvozna dovoljenja, izdana na podlagi te uredbe, brez poseganja v dodatne pogoje, določene v tej uredbi, morale uporabljati določbe Uredbe (ES) št. 1301/2006, ki se nanašajo na zahtevke za uvozne pravice, status vlagateljev in izdajo uvoznih dovoljenj.
 (7)
 Zaradi ustreznega upravljanja tarifnih kvot bi bilo treba ob vložitvi zahtevka za uvozne pravice položiti varščino.
 (8)
 Tržni udeleženci bi morali biti obvezani, da vložijo zahtevek za uvozna dovoljenja za vse dodeljene uvozne pravice, ob upoštevanju obveznosti iz člena 23(1) Delegirane uredbe Komisije (EU) št. 907/2014 (8).
 (9)
 Izvedbena uredba Komisije (EU) št. 1001/2013 (9) je nadomestila nekatere oznake KN v Prilogi I k Uredbi Sveta (EGS) št. 2658/87 (10) z novimi oznakami KN, ki se zdaj razlikujejo od tistih, ki so navedene v Dodatku k Prilogi I-A k poglavju I Sporazuma. Zato bi se morale nove oznake KN uporabiti v Prilogi I k tej uredbi.
 (10)
 Ukrepi iz te uredbe so v skladu z mnenjem Odbora za skupno ureditev kmetijskih trgov –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Odprtje in upravljanje tarifne kvote
 1. S to uredbo se od leta 2016 naprej odpre in upravlja letna uvozna tarifna kvota za proizvode iz Priloge I, in sicer za obdobje od 1. januarja do 31. decembra.
 2. Količina proizvodov, za katero velja kvota iz odstavka 1, carinska stopnja, ki se uporablja, in ustrezne zaporedne številke so določene v Prilogi I.
 3. Uvozna tarifna kvota iz odstavka 1 se upravlja v skladu z metodo iz člena 184(2)(b) Uredbe (EU) št. 1308/2013 ter tako, da se najprej dodelijo uvozne pravice in nato izdajo uvozna dovoljenja.
 4. Uporabljajo se uredbe (ES) št. 1301/2006, (ES) št. 376/2008 in (ES) št. 382/2008, razen če ni v tej uredbi drugače določeno.
 Člen 2
 Obdobja veljavnosti uvozne tarifne kvote
 Količina proizvodov, določena za letno uvozno tarifno kvoto in za posamezno zaporedno številko, določeno v Prilogi I, se razdeli na štiri podobdobja:
 (a)
 25 % od 1. januarja do 31. marca;
 (b)
 25 % od 1. aprila do 30. junija;
 (c)
 25 % od 1. julija do 30. septembra;
 (d)
 25 % od 1. oktobra do 31. decembra.
 Člen 3
 Zahtevki za uvozne pravice in dodelitev uvoznih pravic
 1. Zahtevki za uvozne pravice se vložijo prvih sedem dni v mesecu pred posameznim podobdobjem iz člena 2.
 2. Ob vložitvi zahtevka za uvozne pravice se položi varščina v višini 6 EUR na 100 kilogramov neto teže.
 3. Vlagatelji zahtevkov za uvozne pravice ob prvem vloženem zahtevku za dano kvotno leto predložijo dokazilo, da so uvozili količino govejega mesa z oznako KN 0201 ali 0202 sami ali da je bila uvožena v njihovem imenu v skladu z ustreznimi carinskimi predpisi (v nadaljnjem besedilu: referenčna količina). Takšno dokazilo se nanaša na 12-mesečno obdobje, ki se konča en mesec pred prvim zahtevkom. Podjetje, ki je nastalo z združitvijo podjetij, od katerih je vsako uvozilo referenčne količine, lahko navedene referenčne količine uporabi kot osnovo za svoj zahtevek.
 4. Skupna količina proizvodov, ki jo zajema zahtevek za uvozne pravice, vložen v podobdobju iz člena 2, ne presega 25 % referenčne količine vlagatelja. Pristojni organ zavrne zahtevke, ki tega pravila ne izpolnjujejo.
 5. Države članice Komisijo do 14. dne v mesecu, v katerem se vložijo zahtevki, obvestijo o celotni količini proizvodov iz vseh zahtevkov, vključno z obvestili o ničnih zahtevkih, izraženi v kilogramih teže proizvoda.
 6. Uvozne pravice se dodelijo od 23. dne v mesecu, v katerem se vložijo zahtevki, in najpozneje do zadnjega dne v navedenem mesecu.
 7. Kadar je zaradi uporabe koeficienta dodelitve iz člena 7(2) Uredbe (ES) št. 1301/2006 število uvoznih pravic, ki se dodelijo, manjše od števila uvoznih pravic, za katere je bil vložen zahtevek, se položena varščina v skladu s členom 3(2) te uredbe takoj sorazmerno sprosti.
 8. Uvozne pravice veljajo od prvega dne podobdobja, za katerega se vloži zahtevek, do konca letnega obdobja veljavnosti kvote. Uvozne pravice niso prenosljive.
 Člen 4
 Zahtevki za uvozna dovoljenja in dodelitev uvoznih dovoljenj
 1. Za sprostitev količin, dodeljenih v skladu z uvozno tarifno kvoto iz člena 1(1), v prosti promet je treba predložiti uvozno dovoljenje.
 2. Zahtevki za uvozna dovoljenja zajemajo celotno količino dodeljenih uvoznih pravic. Upošteva se obveznost iz člena 23(1) Delegirane uredbe (EU) št. 907/2014.
 3. Zahtevki za uvozna dovoljenja se lahko vložijo le v državi članici, v kateri je vlagatelj zahtevka zaprosil za uvozne pravice in jih pridobil v skladu z uvozno tarifno kvoto iz člena 1(1).
 4. Z vsako izdajo uvoznega dovoljenja se ustrezno zmanjšajo pridobljene uvozne pravice in varščina, ki je bila položena v skladu s členom 3(2), se takoj sorazmerno sprosti.
 5. Uvozna dovoljenja se izdajo na zahtevek in na ime tržnega udeleženca, ki je pridobil uvozne pravice.
 6. Zahtevki za uvozna dovoljenja lahko vključujejo samo eno zaporedno številko. Lahko se nanašajo na več proizvodov z različnimi oznakami KN. V takih primerih se vse oznake KN in njihova poimenovanja navedejo v poljih 15 in 16 zahtevka za dovoljenje in samega dovoljenja.
 7. Zahtevki za uvozna dovoljenja in uvozna dovoljenja vsebujejo naslednje podatke:
 (a)
 v polju 8 ime „Ukrajina“ kot država porekla, polje „da“ pa je označeno s križcem;
 (b)
 v polju 20 eno od navedb iz Priloge II.
 8. V vsakem uvoznem dovoljenju je navedena količina za posamezno oznako KN.
 9. Z odstopanjem od člena 5(3)(b) Uredbe (ES) št. 382/2008 veljajo uvozna dovoljenja 30 dni od dne dejanske izdaje dovoljenja v smislu člena 22(2) Uredbe (ES) št. 376/2008. Veljavnost uvoznega dovoljenja se izteče najpozneje 31. decembra posameznega obdobja veljavnosti uvozne tarifne kvote.
 Člen 5
 Obveščanje Komisije
 1. Ne glede na drugi pododstavek člena 11(1) Uredbe (ES) št. 1301/2006 države članice Komisijo najpozneje 10. dan v mesecu, ki sledi zadnjemu dnevu posameznega podobdobja, obvestijo o količinah, vključno z obvestili o ničnih zahtevkih, ki so zajete v uvoznih dovoljenjih, izdanih v navedenem podobdobju.
 2. Ne glede na drugi pododstavek člena 11(1) Uredbe (ES) št. 1301/2006 države članice Komisijo obvestijo o količinah, vključno z obvestili o ničnih zahtevkih, ki so zajete v neuporabljenih ali delno uporabljenih uvoznih dovoljenjih in ustrezajo razliki med količinami, navedenimi na hrbtni strani uvoznih dovoljenj, in količinami, za katere so bila dovoljenja izdana:
 (a)
 vključno z obvestili iz člena 3(5) te uredbe v zvezi z zahtevki, vloženimi za zadnje podobdobje;
 (b)
 za količine, ki ob prvem obvestilu iz točke (a) še niso bile prijavljene, najpozneje do 30. aprila po koncu posameznega obdobja veljavnosti uvozne tarifne kvote.
 3. Države članice najpozneje do 30. aprila po koncu posameznega obdobja veljavnosti uvozne tarifne kvote Komisijo obvestijo o količinah proizvodov, ki so bile dejansko sproščene v prosti promet v navedenem obdobju veljavnosti uvozne tarifne kvote.
 4. V obvestilih iz odstavkov 1, 2 in 3 je količina izražena v kilogramih teže proizvoda.
 Člen 6
 Začetek veljavnosti
 Ta uredba začne veljati tretji dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 18. novembra 2015
 Za Komisijo
 Predsednik
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) UL L 347, 20.12.2013, str. 671.
 (2) Sklep Sveta 2014/668/EU z dne 23. junija 2014 o podpisu Sporazuma o pridružitvi med Evropsko unijo in Evropsko skupnostjo za atomsko energijo in njunimi državami članicami na eni strani ter Ukrajino na drugi strani, v imenu Evropske unije, in o njegovi začasni uporabi, kar zadeva naslov III (razen določb v zvezi z obravnavo državljanov tretjih držav, ki so zakonito zaposleni kot delavci na ozemlju druge pogodbenice) ter naslove IV, V, VI in VII Sporazuma ter z njim povezanih prilog in protokolov (UL L 278, 20.9.2014, str. 1).
 (3) Uredba (EU) št. 374/2014 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 16. aprila 2014 o znižanju ali odpravi carinskih dajatev za blago s poreklom iz Ukrajine (UL L 118, 22.4.2014, str. 1).
 (4) Izvedbena uredba Komisije (EU) št. 411/2014 z dne 23. aprila 2014 o odprtju in upravljanju uvozne tarifne kvote Unije za sveže in zamrznjeno goveje in telečje meso s poreklom iz Ukrajine (UL L 121, 24.4.2014, str. 27).
 (5) Uredba Komisije (ES) št. 1301/2006 z dne 31. avgusta 2006 o določitvi skupnih pravil za upravljanje uvoznih tarifnih kvot za kmetijske proizvode, ki se upravljajo s sistemom uvoznih dovoljenj (UL L 238, 1.9.2006, str. 13).
 (6) Uredba Komisije (ES) št. 376/2008 z dne 23. aprila 2008 o določitvi skupnih podrobnih pravil za uporabo sistema uvoznih in izvoznih dovoljenj in potrdil o vnaprejšnji določitvi za kmetijske proizvode (UL L 114, 26.4.2008, str. 3).
 (7) Uredba Komisije (ES) št. 382/2008 z dne 21. aprila 2008 o pravilih za uporabo uvoznih in izvoznih dovoljenj za goveje in telečje meso (UL L 115, 29.4.2008, str. 10).
 (8) Delegirana uredba Komisije (EU) št. 907/2014 z dne 11. marca 2014 o dopolnitvi Uredbe (EU) št. 1306/2013 Evropskega parlamenta in Sveta v zvezi s plačilnimi agencijami in ostalimi organi, finančnim upravljanjem, potrditvijo obračunov, varščinami in uporabo eura (UL L 255, 28.8.2014, str. 18).
 (9) Izvedbena uredba Komisije (EU) št. 1001/2013 z dne 4. oktobra 2013 o spremembi Priloge I k Uredbi Sveta (EGS) št. 2658/87 o tarifni in statistični nomenklaturi ter skupni carinski tarifi (UL L 290, 31.10.2013, str. 1).
 (10) Uredba Sveta (EGS) št. 2658/87 z dne 23. julija 1987 o tarifni in statistični nomenklaturi ter skupni carinski tarifi (UL L 256, 7.9.1987, str. 1).
 PRILOGA I
 Ne glede na pravila za razlago kombinirane nomenklature se besedilo poimenovanja proizvodov šteje za okvirno, saj je uporaba preferencialnega režima v tej prilogi določena z oznakami KN.
 Zaporedna številka
 Oznaka KN
 Poimenovanje
 Količina v tonah (neto teža)
 Veljavna carina
 (EUR/tono)
 09.4270
 0201 10 00
 0201 20 20
 0201 20 30
 0201 20 50
 0201 20 90
 0201 30 00
 0202 10 00
 0202 20 10
 0202 20 30
 0202 20 50
 0202 20 90
 0202 30 10
 0202 30 50
 0202 30 90
 goveje meso, sveže, ohlajeno ali zamrznjeno
 12 000
 0
 PRILOGA II
 Navedbe iz člena 4(7)(b)
 —
 v bolgarščini: Регламент за изпълнение (ЕC) 2015/2079
 —
 v španščini: Reglamento de Ejecución (UE) 2015/2079
 —
 v češčini: Prováděcí nařízení (EU) 2015/2079
 —
 v danščini: Gennemførelsesforordning (EU) 2015/2079
 —
 v nemščini: Durchführungsverordnung (EU) 2015/2079
 —
 v estonščini: Rakendusmäärus (EL) 2015/2079
 —
 v grščini: Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/2079
 —
 v angleščini: Implementing Regulation (EU) 2015/2079
 —
 v francoščini: Règlement d'exécution (UE) 2015/2079
 —
 v hrvaščini: Provedbena uredba (EU) 2015/2079
 —
 v italijanščini: Regolamento di esecuzione (UE) 2015/2079
 —
 v latvijščini: Īstenošanas regula (ES) 2015/2079
 —
 v litovščini: Įgyvendinimo reglamentas (ES) 2015/2079
 —
 v madžarščini: (EU) 2015/2079 végrehajtási rendelet
 —
 v malteščini: Regolament ta' Implimentazzjoni (UE) 2015/2079
 —
 v nizozemščini: Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2079
 —
 v poljščini: Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2079
 —
 v portugalščini: Regulamento de Execução (UE) 2015/2079
 —
 v romunščini: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/2079
 —
 v slovaščini: Vykonávacie nariadenie (EÚ) 2015/2079
 —
 v slovenščini: Izvedbena uredba (EU) 2015/2079
 —
 v finščini: Täytäntöönpanoasetus (EU) 2015/2079
 —
 v švedščini: Genomförandeförordning (EU) 2015/2079


type: wikipedia

text:
 Събития
 Джозеф Кристли открива кислорода.
 21 юли – Подписан е Кючуккайнарджийският договор, с който се прекратява Руско-турската война от 1768 – 1774 г.
 Родени
 Лазар Български, български светец
 25 март – Франсоа Мари Доден, френски зоолог
 21 април – Жан-Батист Био, френски физик
 20 юли – Огюст Мармон, френски маршал
 5 септември – Каспар Давид Фридрих, немски художник
 Починали
 30 март – Каролина фон Пфалц-Цвайбрюкен, ландграфиня на Хесен-Дармщат
 8 май – Хенри Бейкър, английски естестволог (р. 1698)
 16 декември – Франсоа Кене, френски икономист, физиократ


type: caselaw

text:
C 146/36 DA Den Europæiske Unions Tidende 21.6.2003
 Slettelse af sag C-107/02 (1) Slettelse af sag C-192/02 ( 1)
 (2003/C 146/60) (2003/C 146/63)
 Ved kendelse af 4. marts 2003 har præsidenten for De Ved kendelse af 7. marts 2003 har præsidenten for De
 Europæiske Fællesskabers Domstol besluttet, at sag C-107/ Europæiske Fællesskabers Domstol besluttet, at sag C-192/
 02, Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber mod 02, Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber mod
 Forbundsrepublikken Tyskland, skal slettes af registeret. Republikken Østrig, skal slettes af registeret.
 ( 1) EFT C 191 af 10.8.2002. (1 ) EFT C 169 af 13.7.2002.
 Slettelse af sag C-149/02 (1) Slettelse af sag C-343/02 ( 1)
 (2003/C 146/61) (2003/C 146/64)
 Ved kendelse af 6. marts 2003 har præsidenten for De Ved kendelse af 2. april 2003 har præsidenten for De
 Europæiske Fællesskabers Domstol besluttet, at sag C-149/ Europæiske Fællesskabers Domstol besluttet, at sag C-343/02,
 02, Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber mod Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber mod Den
 Kongeriget Nederlandene, skal slettes af registeret. Franske Republik, skal slettes af registeret.
 ( 1) EFT C 156 af 29.6.2002. (1 ) EFT C 261 af 26.10.2002.
 Slettelse af sag C-155/02 (1) Slettelse af sag C-363/02 ( 1)
 (2003/C 146/62) (2003/C 146/65)
 Ved kendelse af 10. april 2003 har præsidenten for De Ved kendelse af 3. april 2003 har præsidenten for De
 Europæiske Fællesskabers Domstol besluttet, at sag C-155/ Europæiske Fællesskabers Domstol besluttet, at sag C-363/02,
 02, Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber mod Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber mod Den
 Republikken Østrig, skal slettes af registeret. Portugisiske Republik, skal slettes af registeret.
 ( 1) EFT C 169 af 13.7.2002. (1 ) EFT C 305 af 7.12.2002.


text:
ARCHIVES HISTORIQUES
 DE LA COMMISSION
 COLLECTION RELIEE DES
 DOCUMENTS "COM"
 COM (88) 832
 Vol. 1988/0272
 ---pagebreak--- Disclaimer
 Conformément au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983 concernant
 l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique européenne et de
 la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983, p. 1) modifié en dernier
 lieu par le règlement (UE) 2015/496 du Conseil du 17 mars 2015 (JO L79 du 25. 3.2015, p. 1), ce
 dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents classifiés présents dans ce dossier
 ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit règlement ou sont considérés déclassifiés
 conformément aux articles 26(3) et 59(2) de la décision (UE, Euratom) 2015/444 de la
 Commission du 13 mars 2015 concernant les règles de sécurité aux fins de la protection des
 informations classifiées de l'Union européenne.
 In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983 concerning
 the opening to the public of the historical archives of the European Economic Community and the
 European Atomic Energy Community (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as last amended by Council
 Regulation (EU) 2015/496 of 17 March 2015 (OJ L 79, 27.3.2015, p. 1), this file is open to the
 public. Where necessary, classified documents in this file have been declassified in conformity
 with Article 5 of the aforementioned regulation or are considered declassified in conformity with
 Articles (26.3) and 59(2) of the Commission Decision (EU, Euratom) 2015/444 of 13 March 2015
 on the security rules for protecting EU classified information.
 In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom 1. Februar
 1983 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und
 der Europäischen Atomgemeinschaft (ABI. L 43 vom 15.2.1983, S. 1), zuletzt geändert durch die
 Verordnung (EU) Nr. 2015/496 vom 17. März 2015 (ABI. L 79 vom 25.3.2015, S. 1), ist dieser Akt
 der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit erforderlich, wurden die Verschlusssachen in diesem Akt in
 Übereinstimmung mit Artikel 5 der genannten Verordnung freigegeben; beziehungsweise werden
 sie auf Grundlage von Artikel 26(3) und 59(2) der Entscheidung der Kommission (EU, Euratom)
 2015/444 vom 13. März 2015 über die Sicherheitsvorschriften für den Schutz von EU-
 Verschlusssachen als herabgestuft angesehen.
 ---pagebreak--- COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS
 COM ( 88 ) 832 final
 Bruxelas , 14 de Dezembro de 1988
 Proposta de
 REGULAMENTO ( CEE ) DO CONSELHO
 que Instaura uma medida especifica a favor de
 determinadas leguminosas para grão
 ( apresentada pela Comissão )
 ---pagebreak--- EXPOSE DES MOTIFS
 Objet : aide en faveur de la production de certaines légumineuses
 ( pois chiches , lentilles et vesces ).
 Le projet de règlement en objet prévoit un régime d' aide à l' hectare
 pour le maintien des productions de pois chiches , lentilles et vesces .
 Cette mesure complémentaire tient compte du régime qui à l' heure
 actuelle , est en vigueur pour le " set-as I de / J achère Jaune ".
 En effet , la prime octroyée dans le cadre du retrait des terres
 arables aurait pu Inciter certaines exploitations , actuellement
 consacrées aux productions en cause et se situant en dehors des
 régions concernées par le set-aside , de se reconvertir vers d' autres
 eu I tures .
 Le régime proposé dans ce projet de règlement vise à octroyer une aide
 aux hectares cultivés , pendant les campagnes 1985 - 1986 - 1987 , en
 fonction des primes qui sont fixées par les Etats membres , dans le
 cadre du règlement ( CEE ) n° 797 / 85 du Conseil .
 La Commission fixera , en même temps que le niveau de l' aide par
 hectare , les éventuelles réductions de cette aide en fonction des
 tranches de dépassement du seuil des superficies existantes .
 La fiche financière annexée reprend les éléments nécessaires pour
 déterminer le coût de la mesure à supporter par le FEOGA - garantie .
 ---pagebreak--- Proposta de Regulamento do Conselho
 que Instaura uma medida especifica a favor de
 determinadas leguminosas para grão
 0 CONSELHO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS ,
 Tendo em conta o Tratado que Institui a Comunidade Económica Europeia e ,
 nomeadamente , o seu artigo 43° ,
 Tendo em conta a proposta da Comissão ,
 Tendo em conta o parecer do Parlamento Europeu ,
 Tendo em conta o parecer do Comité Económico e Social ,
 Considerando que a manutenção das culturas de legumi nosas para grão , ta Is como
 as lent i lhas , o gr ão-de -blco e a ervilhaca , é do Int eresse económico comun Itár
 e evita um desequ I librlo nos mercados comun I târ ios ;
 ---pagebreak--- 2
 Considerando que o Conselho , no âmbito do regime de ajuda à retirada das terras
 aráveis , instaurado pelo Regulamento ( CEE ) n° 797/ 85 , de 12 de Março de 1985 ,
 relativo à melhoria da eficácia das estruturas agr Icolasí 1 ) , com a última
 redacção que lhe foi dada pelo Regulamento ( CEE ) n° 1094/88Í 2 ), prevê que
 certos Estados-membros podem autorizar , nas terras aráveis retiradas da produção
 em aplicação das citadas medidas , a cultura de lentilhas , grão-de-bico e
 ervl Ihaca -, que o objectivo da manutenção das citadas culturas pode igualmente
 alcançar -se através da concessão de uma ajuda por hectare , em relação às
 superfícies existentes , durante o período de aplicação do regime de retirada de
 terras aráveis ; que , em consequência , o montante da ajuda concedida deve ser
 fixado em função dos níveis da ajuda paga no âmbito do regime do Regulamento
 ( CEE ) n° 797 / 85 ;
 Considerando que , por outro lado , a concessão da ajuda não deve ter por efeito
 fomentar o aumento das superfícies destinadas às produções em causa ; que , em
 consequência , é conveniente determinar uma superfície máxima garantida que ,
 quando excedida , Implique uma redução da ajuda para a campanha de
 comercialização seguinte ,
 ADOPTOU 0 PRESENTE REGULAMENTO :
 Artigo 1 o
 É estabelecida uma ajuda para a produção das seguintes leguminosas para grão :
 I ent i I has
 do código NC 0713 40 90
 ( 1 ) JO n° L 93 de 30.03.1985 , p.
 ( 2 ) JO n° L 106 de 27.04.1988 , p.
 ---pagebreak--- 3
 - grão- de-b I co
 do código NC 0713 20 90
 - 6 ervllhaca das espécies Viela Sativa L. o VI cia Ervllla Wllld .
 do código NC ex 0713 90 90
 Artigo 2°
 1 . A ajuda concedida destlna-se à produção das leguminosas para grão mencionadas
 no artigo 1 o , por campanha de comercialização . A campanha inicia -se em 1 de
 Julho e termina em 30 de Junho .
 A ajuda não será concedida para as superfícies que sejam objecto de uma ajuda
 destinada a Incentivar a retirada das terras aráveis em aplicação do
 Regulamento ( CEE ) n° 797/ 85 .
 0 montante da ajuda é fixado por hectare de superfície semeada e colhida . É
 função da ajuda concedida em relação às superfícies em que são semeados os
 produtos do artigo 1 o , no âmbito do regime de ajuda destinado a incentivar a
 retirada das terras aráveis .
 2 . Se as superfícies destinadas à produção das referidas leguminosas para grão
 excederem uma superfície máxima garantida comunitária , o montante da ajuda da
 campanha de comercialização seguinte é reduzido em proporção ao excesso
 verificado . A superfície máxima garantida é Igual à média das superfícies
 cultivadas na Comunidade durante as campanhas de comercialização de 1985 / 86 ,
 1986 / 87 e 1987 / 88 .
 As superfícies de terras aráveis em relação às quais é aplicado o n° 3 ,
 terceiro parágrafo da alínea b ), do artigo 1° -A do Regulamento ( CEE )
 n° 797 / 85 , não são consideradas para efeitos da verificação prevista no
 primei ro parágrafo .
 ---pagebreak--- - 4 -
 Artigo 3°
 A ajuda à produção , Instituída pelo presente regulamento , é considerada uma
 medida de Intervenção destinada à regularização dos mercados agrícolas na
 acepção do n° 3 do artigo 3 o do Regulamento ( CEE ) n° 729/70 do Conselho ^ 3 ).
 Art Igo 4°
 A Comissão adoptará as regras de execução do presente regulamento segundo o
 procedimento previsto no artigo 22° do Regulamento ( CEE ) n° 426 / 86 , que
 estabelece a organização comum de mercado no sector dos produtos transformados à
 base de frutas e produtos hortícolas ^ 4 ) , com a última redacção que lhe foi dada
 pelo Regulamento ( CEE ) n° 2247/88(5 ). Segundo esse procedimento , a Comissão
 fixa o montante da ajuda , bem como a superfície máxima garantida -, a Comissão , se
 necessário , verifica o excesso sobre a superfície máxima garantida e determina a
 consequente redução do montante da ajuda .
 Artigo 5°
 0 presente regulamento entra em vigor ...
 A medida especifica instaurada pelo presente regulamento é aplicável durante o
 período de aplicação do regime de ajuda destinado a Incentivar a retirada das
 terras aráveis previsto pelo Regulamento ( CEE ) n° 797 / 85 do Conselho .
 0 presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e dlrectamente
 aplicável em todos os Estados-membros .
 Fe I to em Bruxe I as , Pelo Conselho .
 ( 3 ) JO n f> L 94 de 28.04.1970 , p. 1 .
 ( 4 ) JO n° L 49 de 27.02.1986 , p. 1 .
 ( 5 ) JO n° L 198 de 26 . C7 . 1988 , p. 21 .
 Г
 h
 ---pagebreak--- FICHE FINRNtlEEE DATE P a-Ÿ?
 1 . LIGNE BUDGÉTAIRE : 151A (à créer ) CREDITS : /
 2 . INTITULE DE -.A MESURE : Régime d' aide à la production en faveur de certaines
 légumineuses à grains
 3 . BASE JURISIOUE Art . A3 du Traité
 A. OBJECTIFS DE LA MESURE : Maintien de ces productions dans la Communauté , compte tenu
 de l' application visée à l' article premier b is paragraphe 3
 troisième alinéa sous b ) du règlement ( CEE ) n° 797 / 85
 ■, ('"set-asi de / j achère jaune ").
 5 . INCIDENCES FINANCIÈRES PERIODE DE 12 MOIS EXERCICE EN COURS ( 89 ) EXERCICE SUIVANT ( 90 )
 5.0 DEPENSES A LA CHARGE
 - OU BUDGET DES CE
 25 p. m . 25
 gfcSlTUttfe' INTERVENTIONS )
 ïtfBÎBSÏIÏ4*
 5 .) UH&Ék
 1 991 1992
 5.0.1 PREVISIGNS SES DEPENSES
 ■ 25 25
 S. Ui feMtfEftfMAMIWSKM
 5.2 MODE DE CALCUL :
 300.000 ha environ ( moyenne des hectares cultivés pendant les années 1985 -
 1986 - 1987 )
 x 75 Ecu / ha ( prime moyenne estimée ) =
 • 22,5 Mió ECU ( A ) x 1,125 ( DT ) = 25 Mió ECU ( B ).
 6.0 FINANCEMENT POSSIBLE PAR CREDITS INSCRITS AU CHAPITRE CONCERNE DU BUDGET EN COURS D' EXECUTION MUI
 4.1 FINANCEMENT POSSIBLE PAR VIREMENT ENTRE CHAPITRES DU BUDGET EN C0U«S D'-EXECUTION MA Mr
 6.2 NECESSITE D‘UN BUDGET SUPPLEMENTAIRE fcöifcfc
 6.3 CREDITS A INSCRIRE DANS LES BUDGETS FUTURS oui / kfcfc
 OBSERVATIONS :
 7


type: other

text:
YAG-menestystä janalaisille
 Janakkalan Janan yleisurheilijat osallistuivat isolla joukkueella Youth Athletics Gameseihin. Ensimmäisenä kilpailupäivänä Sanni Kuparinen heitti N17-kiekossa kultaa tuloksella 40,06. Nilla Rättyä heitti saman kilpailun viidenneksi tuloksella 33,68. Tuuli Kulju hyppäsi T11-pituuden karsinnassa ennätyksekseen 3,72 (16:s). T12-kiekossa Salla Savikko heitti ennätyksekseen 23,65 (13:s).
 Lauantaina juhlittiin kolmea mitalia, kun Maija Harju voitti T9-sarjan 1000 metrin kävelyn ajalla 6.07,05. Aika on Harjun henkilökohtainen ennätys sekä myös sarjan kauden kärkiaika. Kävelyssä tuli myös toinen kulta, kun P15-sarjan Sulo Aalto voitti 3000 metrin kävelyn ajalla 15.51,26. Tulos on sekä 15- että 17-vuotiaiden kauden kärkiaika. Päivän kolmas kultamitali saatiin P10-keihäässä, kun Akusti Ruokangas heitti kultaa ennätyksellään 28,24.
 T14-moukarissa Sara Savikko pyöräytti ennätyksekseen 22,10. T11-kuulassa Tuuli Kulju työnsi seitsemänneksi ennätyksellään 9,01. 60 metrillä hän paransi ennätyksensä lukemaan 9,42. N17-kolmiloikassa Petra Kallionpää loikki kauden parhaakseen 10,61 (12:s). T15-sarjan 100 metrin alkuerissä Emma Kuikka juoksi ennätyksekseen 13,71 ja Ronja Kallionpää kauden parhaakseen ajan 14,85.
 T14-sarjan 100 metrin alkuerissä Ilona Mononen juoksi ennätyksekseen 14,77. Pitemmillä matkoilla viihtyvä Mononen kohensi myös 300 metrillä ennätystään lukemaan 47,06. T15-kiekossa Ronja Kallionpää heitti kymmenenneksi tuloksella 29,69. N17-kuulassa Sanni Kuparinen oli 11:s tuloksella 11,37.
 13-sarjan 60 metrillä Lotta Jalonen juoksi ennätyksekseen 9,22. P11-pituudessa Aaro Savikko hyppäsi 3,74.
 T12-sarjan pituudessa Salla Savikko hyppäsi 3,71 ja T14-sarjan pituudessa Sara Savikko hyppäsi 3,92. N17-sarjan 300 metrillä Petra Kallionpää juoksi kauden parhaakseen 46,99.
 Sunnuntain kilpailussa Helmi Lipsanen juoksi T12-sarjan 60 metrin aidoissa ennätyksekseen 11,66. 1000 metrillä Lipsanen juoksi eränsä voittoon ennätyksellään 3.27,70. Kokonaiskilpailussa sijoitus oli 12:s. T14-keihäässä Sara Savikko heitti ennätyksekseen 19,70. T15-sarjan kolmiloikassa Emma Kuikka loikki 9,69. Korkeudessa hän ylitti 135 (23:s). T13-sarjan 60 metrin aidoissa Lotta Jalonen juoksi ajan 11,31. Korkeudessa Jalonen päivitti ennätyksekseen 135. T14-sarjan 800 metrillä Ilonan Mononen juoksi viidenneksi ajalla 2.29,32
 P14-keihäässä Onni Ruokangas heitti neljänneksi tuloksella 56,16. P12-sarjan kiekossa Kalle Eklund heitti 14,23 (17:s). M17-sarjan 800 metrillä Olli Harju juoksi oman eränsä voittoon ennätyksellään 2.09,72. Kokonaiskilpailussa hänen sijoituksensa oli yhdeksäs. P11-keihäässä Kalle Eklund heitti ennätyksekseen 12,98.
 (T12-keihäs, tulokset puuttuvat).


type: contracts

text:
Svarbus teisinis pranešimas
 |
 22003D0148
 Oficialusis leidinys L 041 , 12/02/2004 p. 0035 - 0036
 EEE jungtinio komiteto sprendimasNr. 148/20032003 m. lapkričio 7 d.iš dalies keičiantis EEE susitarimo II priedą (Techniniai reglamentai, standartai, bandymai ir sertifikavimas)EEE JUNGTINIS KOMITETAS,Atsižvelgdamas į Europos ekonominės erdvės susitarimą, patikslintą Protokolu, patikslinančiu Europos ekonominės erdvės susitarimą, toliau — Susitarimas, ypač į jo 98 straipsnį,kadangi:(1) Susitarimo II priedas buvo iš dalies pakeistas 2003 m. rugsėjo 26 d. EEE jungtinio komiteto sprendimu Nr. 109/2003 [1].(2) 2003 m. balandžio 11 d. Komisijos direktyva 2003/31/EB, iš dalies pakeičianti Tarybos direktyvą 91/414/EEB, kad būtų įrašytos veikliosios medžiagos 2,4-DB, beta-ciflutrinas, ciflutrinas, iprodionas, linuronas, maleino hidrazidas ir pendimetalinas [2], turi būti įtraukta į Susitarimą.(3) 2003 m. gegužės 15 d. Komisijos direktyva 2003/39/EB, iš dalies pakeičianti Tarybos direktyvą 91/414/EEB, kad būtų įrašytos veikliosios medžiagos propinebas ir propizamidas [3], turi būti įtraukta į Susitarimą,NUSPRENDĖ:1 straipsnisSusitarimo II priedo XV skyriaus 12a punktas (Tarybos direktyva 91/414/EEB) papildomas šiomis įtraukomis:"— 32003 L 0031: 2003 m. balandžio 11 d. Komisijos direktyva 2003/31/EB (OL L 101, 2003 4 23, p. 3),— 32003 L 0039: 2003 m. gegužės 15 d. Komisijos direktyva 2003/39/EB (OL L 124, 2003 5 20, p. 30)."2 straipsnisDirektyvų 2003/31/EB ir 2003/39/EB tekstai islandų ir norvegų kalbomis, kurie turi būti paskelbti Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE priede, yra autentiški.3 straipsnisŠis sprendimas įsigalioja 2003 m. lapkričio 8 d., jei EEE jungtiniam komitetui buvo pateikti visi pranešimai pagal Susitarimo 103 straipsnio 1 dalį [4].4 straipsnisŠis sprendimas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE dalyje ir EEE priede.Priimta Briuselyje, 2003 m. lapkričio 7 d.EEE jungtinio komiteto varduPirmininkasHSH Prinz Nikolaus von Liechtenstein[1] OL L 331, 2003 12 18, p. 22.[2] OL L 101, 2003 4 23, p. 3.[3] OL L 124, 2003 5 20, p. 30.[4] Konstituciniai reikalavimai nenurodyti.--------------------------------------------------


text:
 24.10.2009
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 256/13
 2009 m. rugpjūčio 12 d. Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Jungtinė Karalystė) pateiktas prašymas priimti prejudicinį sprendimą byloje Secretary of State for the Home Department prieš Maria Dias
 (Byla C-325/09)
 2009/C 256/26
 Proceso kalba: anglų
 Prašymą priimti prejudicinį sprendimą pateikęs teismas
 Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)
 Šalys pagrindinėje byloje
 Ieškovė: Secretary of State for the Home Department
 Atsakovė: Maria Dias
 Prejudiciniai klausimai
 1.
 Jei Europos Sąjungos pilietė, esanti valstybėje narėje, kurios pilietė ji nėra, prieš perkeliant į nacionalinę teisę Direktyvą 2004/38/EB (1) turėjo teisėtai pagal Direktyvos 68/360/EEB (2) 4 straipsnio 2 dalį išduotą leidimą gyventi, tačiau galiojant leidimui savo valia tam tikrą laiką nedirbo, neturėjo pakankamai lėšų ir neatitiko tokio leidimo išdavimo sąlygų, ar šis asmuo vien dėl to, kad turėjo leidimą minėtu laikotarpiu išlieka asmeniu, kuris „legaliai gyveno“ priimančioje valstybėje narėje tam, jog pagal Direktyvos 2004/38/EB 16 straipsnio 1 dalį vėliau įgytų nuolatinę teisę gyventi?
 2.
 Jei iki 2006 m. balandžio 30 d. pasibaigę 5 metai ištisai gyvenant kaip darbuotojui yra netinkami, kad atsirastų teisė nuolat gyventi, įtvirtinta Direktyvos 2004/38 16 straipsnio 1 dalyje, ar dėl tokio ištisinio gyvenimo kaip darbuotojui nuolatinė teisė gyventi atsiranda tiesiogiai pagal ES sutarties 18 straipsnio 1 dalį dėl direktyvoje esančios spragos?
 (1) 2004 m. balandžio 29 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyva 2004/38/EB dėl Sąjungos piliečių ir jų šeimos narių teisės laisvai judėti ir gyventi valstybių narių teritorijoje, iš dalies keičianti Reglamentą (EEB) Nr. 1612/68 ir panaikinanti Direktyvas 64/221/EEB, 68/360/EEB, 72/194/EEB, 73/148/EEB, 75/34/EEB, 75/35/EEB, 90/364/EEB, 90/365/EEB ir 93/96/EEB
 OL L 158, p. 77; 2004 m. specialusis leidimas lietuvių k., 5 sk., 5 t., p. 46.
 (2) 1968 m. spalio 15 d. Tarybos Direktyva dėl valstybių narių darbuotojų bei jų šeimų judėjimo ir teisės apsigyventi Bendrijoje apribojimų panaikinimo
 OL L 257, p. 13; 2004 m. specialusis leidimas lietuvių k., 5 sk., 1 t., p. 27.