type: other

text:
BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 1737/09 - Subsidiarität und substantiierte Begründung bei einer Überprüfung der Leistungsberechtigung von Sozialleistungen i.R.e. Verfassungsbeschwerde | Urteile auf anwalt24.de
 BVerfG, 31.08.2009 - 1 BvR 3227/08 - Zulässigkeit einer Verfassungsbeschwerde üb......BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 1737/09 - Subsidiarität und substantiierte Begründung...BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 615/09 - Verfassungsbeschwerde i.R.d. Versagung von B...BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 1262/09 - Versagung von Beratungshilfe nach dem Berat...BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 2604/08 - Verfassungsbeschwerde betreffend die Versag...BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 227/08 - Versagung von Beratungshilfe i.R.e. Kostenüb...BVerfG, 11.08.2009 - 2 BvR 941/08 - Grenzen der Rechtsprechung bei der Auslegung...BVerfG, 11.08.2009 - 2 BvR 343/09 - Ausschluss eines Richter des Bundesverfassun...BVerfG, 10.08.2009 - 1 BvQ 34/09 - Antrag auf Erlass einer einstweiligen Anordnu...BVerfG, 10.08.2009 - 1 BvL 15/09 - Frage der Verfassungsmäßigkeit der Regelungen...BVerfG, 07.08.2009 - 1 BvQ 35/09 - Einstweilige Anordnung zum Verbleib der Kinde...BVerfG, 06.08.2009 - 2 BvR 2280/07 - Verfassungsmäßigkeit der Anordnung der Abga...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 281/09 - Anspruch eines Sozialhilfeempfängers auf Ber...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 319/09 - Anspruch eines Bürgers mit geringem Einkomme...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1549/08 - Verfassungsbeschwerde betreffend die Versag...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1553/08 - Verfassungsbeschwerde betreffend die Versag...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1587/08 - Verfassungsbeschwerde betreffend die Versag...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1554/08 - Anspruch auf Rechtswahrnehmungsgleichheit i...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1550/08 - Verfassungsbeschwerden betreffend die Versa...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1551/08 - Verfassungsbeschwerden betreffend die Versa...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 1552/08 - Verfassungsbeschwerden betreffend die Versa...BVerfG, 06.08.2009 - 1 BvR 320/09 - Verfassungsbeschwerde betreffend der Versagu......BVerfG, 03.08.2009 - 1 BvR 369/08 - Vereinbarkeit der Voraussetzungen für die Au...
 BVerfG, 13.08.2009 - 1 BvR 1737/09 - Subsidiarität und substantiierte Begründung bei einer Überprüfung der Leistungsberechtigung von Sozialleistungen i.R.e. Verfassungsbeschwerde
 BundesverfassungsgerichtBeschl. v. 13.08.2009, Az.: 1 BvR 1737/09Gericht: BVerfGEntscheidungsform: BeschlussDatum: 13.08.2009Referenz: JurionRS 2009, 22004Aktenzeichen: 1 BvR 1737/09 Verfahrensgang:vorgehend:SG Mainz - 19.05.2009 - AZ: S 9 AS 501/09 ERLSG Rheinland-Pfalz - 18.06.2009 - AZ: L 3 AS 286/09 B ERRechtsgrundlagen:§ 60 Abs. 1 S. 1 Nr. 1, 3 SGB I§ 23 Abs. 1 S. 2 BVerfGG§ 92 BVerfGGVerfahrensgegenstand:Verfassungsbeschwerde des Herrn .Cgegen a) den Beschluss des Landessozialgerichts Rheinland-Pfalz vom 18. Juni 2009 - L 3 AS 286/09 B ER -, b) den Beschluss des Sozialgerichts Mainz vom 19. Mai 2009 - S 9 AS 501/09 ER -, c) die "Aufforderung" der Arbeitsgemeinschaft Bad Kreuznach vom 22. April 2009In dem Verfahren ... hat die 2. Kammer des Ersten Senats des Bundesverfassungsgerichts durch die Richterin Hohmann-Dennhardt und die Richter Gaier,Kirchhof gemäß § 93b in Verbindung mit § 93a BVerfGG in der Fassung der Bekanntmachung vom 11. August 1993 (BGBl I S. 1473) am 13. August 2009 einstimmig beschlossen:Tenor:Die Verfassungsbeschwerde wird nicht zur Entscheidung angenommen.Gründe1Die Verfassungsbeschwerde ist nicht zur Entscheidung anzunehmen. Annahmegründe im Sinne von § 93a Abs. 2 BVerfGG liegen nicht vor. Die Verfassungsbeschwerde hat weder grundsätzliche Bedeutung noch ist ihre Annahme zur Durchsetzung der als verletzt gerügten Grundrechte angezeigt, denn sie ist unzulässig.2Der Zulässigkeit steht bereits der Grundsatz der Subsidiarität der Verfassungsbeschwerde entgegen. Dieser Grundsatz fordert, dass der Beschwerdeführer über die Rechtswegerschöpfung im einstweiligen Rechtsschutzverfahren hinaus die ihm zur Verfügung stehenden Möglichkeiten ergreift, um eine Korrektur der geltend gemachten Verfassungsverletzung zu erreichen oder sie zu verhindern. Das bedeutet, dass auch die Erschöpfung des Rechtswegs in der Hauptsache geboten sein kann, wenn sich dort die Chance bietet, der verfassungsrechtlichen Beschwer abzuhelfen (vgl. BVerfGE 79, 275 <278 f.> [BVerfG 01.02.1989 - 1 BvR 1290/85]; 104, 65 <70 f.>; BVerfGK 10, 265 <267 f.>). Dies ist regelmäßig dann anzunehmen, wenn - wie hier - mit der Verfassungsbeschwerde Grundrechtsverletzungen gerügt werden, die sich auf die Hauptsache beziehen (vgl. BVerfGE 104, 65 <71> [BVerfG 09.10.2001 - 1 BvR 622/01]; BVerfGK 10, 265 <268>). Letztinstanzliche gerichtliche Entscheidungen im Eilverfahren können nur in Ausnahmefällen zulässigerweise mit der Verfassungsbeschwerde angegriffen werden (vgl. BVerfGK 10, 227 <230>). Die Notwendigkeit, vorab das Klageverfahren durchzuführen, entfällt allerdings, wenn dies für den Beschwerdeführer nicht zumutbar ist (vgl. BVerfGE 79, 275 <278 f.> [BVerfG 01.02.1989 - 1 BvR 1290/85]; 104, 65 <70 f.>). Eine solche Unzumutbarkeit ist aber weder vom Beschwerdeführer dargetan noch sonst ersichtlich.3Die Verfassungsbeschwerde ist zudem nicht substantiiert begründet (§ 23 Abs. 1 Satz 2, § 92 BVerfGG). Der Beschwerdeführer lässt außer Acht, dass mit § 60 Abs. 1 Satz 1 Nr. 1 und 3 SGB I eine parlamentsgesetzliche Grundlage für die Aufforderung, Kontoauszüge vorzulegen, existiert. Er setzt sich auch nicht mit der bereits ergangenen sozialgerichtlichen Rechtsprechung zu der Frage der Vorlagepflicht von Kontoauszügen (vgl. insbesondere BSG, Urteil vom 19. September 2008 - B 14 AS 45/07 R -, [...]; BSG, Urteil vom 19. Februar 2009 - B 4 AS 10/08 R -, [...]) auseinander. Er berücksichtigt überdies nicht, dass Eingriffe in das Recht auf informationelle Selbstbestimmung nicht durchweg unzulässig sind, sondern dass es auf eine Abwägung zwischen der behaupteten grundrechtlichen Beeinträchtigung einerseits und dem damit verfolgten Zweck andererseits ankommt (vgl. BVerfGE 118, 168 <193 ff.>). Der Einzelne muss Beschränkungen seines Rechts hinnehmen, die durch überwiegendes Allgemeininteresse gerechtfertigt sind (vgl. BVerfGE 65, 1 <43 f.>; BVerfG, Beschluss der 1. Kammer des Ersten Senats vom 25. Februar 2008 - 1 BvR 3255/07 -, NJW 2008, S. 1435 <1436>). Das Bundesverfassungsgericht hat bereits entschieden, dass es bei der Überprüfung der Leistungsberechtigung bei Sozialleistungen um die Verfolgung eines bedeutsamen Gemeinwohlbelangs handelt (BVerfGE 118, 168 <193, 196>) und dass es dem Gedanken des sozialen Rechtsstaats widerspricht, dass Mittel der Allgemeinheit mangels genügender Kontrolle auch in Fällen in Anspruch genommen werden können, in denen wirkliche Bedürftigkeit nicht vorliegt (BVerfGE 9, 20 <35>). Der Beschwerdeführer legt nicht dar, weshalb seine grundrechtliche Position stärker ins Gewicht fallen sollte.4Von einer weiteren Begründung wird nach § 93a Abs. 1 Satz 3 BVerfGG abgesehen.5Diese Entscheidung ist unanfechtbar.Hohmann-DennhardtGaierKirchhofHinweis: Das Dokument wurde redaktionell aufgearbeitet und unterliegt in dieser Form einem besonderen urheberrechtlichen Schutz. Eine Nutzung über die Vertragsbedingungen der Nutzungsvereinbarung hinaus - insbesondere eine gewerbliche Weiterverarbeitung außerhalb der Grenzen der Vertragsbedingungen - ist nicht gestattet.
 BVerfG, 13.08.2009BVerfG, 13.08.2009


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 16.1.2020
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 12/13
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/35
 z dnia 15 stycznia 2020 r.
 zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (1), w szczególności jego art. 20 ust. 2,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/755 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich (2), w szczególności jego art. 16 ust. 2,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/159 Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła ostateczne środki ochronne na niektóre wyroby ze stali („rozporządzenie w sprawie środków ostatecznych”) (3). Środki wprowadzone tym rozporządzeniem obejmują kontyngent taryfowy w odniesieniu do 26 kategorii wyrobów ze stali, ustalony na poziomie wystarczająco wysokim do zachowania tradycyjnych przepływów handlowych. W szczególności ustanowiono progi ilościowe w odniesieniu do przywozu w latach 2015–2017, podwyższone o 5 %, aby zapewnić wystarczającą podaż i konkurencję na rynku UE. Cło w wysokości 25 % miałoby zastosowanie jedynie powyżej tych ustalonych progów ilościowych dla poszczególnych kategorii produktu.
 (2)
 Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1590 (4) („rozporządzenie zmieniające”) Komisja zmieniła te środki w następstwie dochodzenia przeglądowego, aby odzwierciedlić okoliczności, które uległy zmianie w okresie obowiązywania środków, oraz aby zwiększyć skuteczność środków, mając na względzie interes Unii.
 (3)
 W ramach wspomnianego dochodzenia przeglądowego niektóre strony, w tym Europejskie Stowarzyszenie Producentów Samochodów („ACEA”), zwróciły się z wnioskiem o wyłączenie kategorii produktu 4B (obejmującej produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi, wykorzystywane głównie w sektorze motoryzacyjnym) z zakresu środków. ACEA utrzymywało, że wykorzystywanie tej kategorii produktu przez unijny przemysł motoryzacyjny ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania zwykłej działalności handlowej tego przemysłu. Jakkolwiek Komisja uznała, że wyodrębnienie tradycyjnych przepływów handlowych rodzajów produktów wykorzystywanych przez przemysł motoryzacyjny leży w interesie Unii, nie stwierdziła żadnych podstaw do takiego prostego wykluczenia tej kategorii produktu z systemu kontyngentów taryfowych. Po zasięgnięciu opinii wszystkich zainteresowanych stron Komisja postanowiła zatem, że zamiast wprowadzać wyłączenie, należy ograniczyć stosowanie produktów kategorii 4B (która może również obejmować produkty do innych zastosowań) tylko do przywozu produktów, w odniesieniu do których można wykazać ich końcowe przeznaczenie dla sektora motoryzacyjnego. W związku z tym w drodze rozporządzenia zmieniającego odnośny przywóz został objęty procedurą końcowego przeznaczenia, o której mowa w art. 254 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (5). Większość podmiotów sektora motoryzacyjnego i dostawców stali dla tego sektora przyjęła to rozwiązanie z zadowoleniem, ponieważ zapewniało ono wyłączne wykorzystanie kontyngentu taryfowego dla kategorii produktu 4B przez unijny przemysł motoryzacyjny przy jednoczesnej ochronie tradycyjnych przepływów handlowych. Wyniki konsultacji z członkami WTO również nie wykazały sprzeciwu wobec tej zmiany w odniesieniu do kategorii 4B.
 (4)
 Po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego Komisja pozostawała w ścisłym kontakcie z ACEA i eksporterami (w szczególności koreańskimi) wyrobów stalowych należących do kategorii 4B. Biorąc pod uwagę, że przywóz produktu objętego wymogiem dotyczącym przeznaczenia końcowego nie był prowadzony bezpośrednio przez przemysł wykorzystujący ten produkt, wdrożenie tej procedury wymagało ścisłej współpracy między wszystkimi stronami zaangażowanymi w proces przywozu, począwszy od początkowych zamówień aż do momentu dotarcia przywożonego produktu do odbiorcy końcowego. Komisja została poinformowana, że niezbędna ścisła współpraca różnych podmiotów (obejmująca rozszerzenie dotychczasowych zezwoleń wydanych unijnemu przemysłowi motoryzacyjnemu, udzielanie nowych zezwoleń importerom lub przekazywanie praw i obowiązków między różnymi stronami uczestniczącymi w powiązanym łańcuchu dostaw) nie przebiegała zgodnie z pierwotnymi założeniami. W rezultacie znaczna część przywozu w ramach kategorii produktu 4B nie mogła się odbywać po wejściu w życie zmienionych środków, mimo ścisłej współpracy Komisji, eksporterów, importerów stali oraz krajowych organów celnych państw członkowskich UE i państw trzecich w celu rozwiązania tych problemów. Nie było również możliwe przyspieszenie procesu administracyjnego w celu uzyskania niezbędnych zezwoleń w zakresie końcowego przeznaczenia.
 (5)
 Okazało się ponadto, że każde rozwiązanie mające na celu wdrożenie skutecznej procedury końcowego przeznaczenia byłoby czasochłonne i nie dawałoby gwarancji odpowiednich i natychmiastowych środków zaradczych. Jednocześnie znaczna część produktów kategorii 4B jest przetrzymywana na granicy celnej Unii w oczekiwaniu na odprawę celną. Skutkuje to poważnym zakłóceniem lub nawet przerwaniem łańcuchów dostaw działających na zasadzie „dokładnie na czas”, w szczególności biorąc pod uwagę, że przemysł motoryzacyjny Unii w dużym stopniu polega na wysoko wyspecjalizowanych gatunkach stali. Zważywszy na potencjalne negatywne skutki gospodarcze oraz fakt, że takie ograniczenia wyraźnie stoją w sprzeczności z celem Komisji, jakim jest zapewnienie utrzymania tradycyjnych przepływów handlowych w interesie Unii, Komisja, po zasięgnięciu opinii wszystkich stron zaangażowanych w tę sprawę, jest zdania, że należy uchylić procedurę końcowego przeznaczenia w odniesieniu do tej kategorii produktu.
 (6)
 Należy zatem ponownie zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 i załączniki do niego, aby odpowiednio odzwierciedlić sytuację, która miała miejsce przed wprowadzeniem wymogu dotyczącego końcowego przeznaczenia w odniesieniu do kategorii 4 A i 4B w drodze rozporządzenia zmieniającego.
 (7)
 Po konsultacjach z Koreą, czyli krajem wywozu, na który mechanizm końcowego przeznaczenia miał największy wpływ, Komisja uznała, że należy również zmienić przydział kontyngentów taryfowych między kategoriami produktu 4 A i 4B w odniesieniu do tego kraju, ustalony w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/159. Jest to konieczne w celu uwzględnienia ilości gatunków stali przeznaczonych do wykorzystania przez przemysł motoryzacyjny, przywożonych w ramach kategorii produktu 4 A od czasu wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego, ze względu na brak możliwości ich przywozu w ramach kategorii produktu 4B podlegającej mechanizmowi końcowego przeznaczenia.
 (8)
 Komisja nadal jest zdania, że interes Unii może wymagać na późniejszym etapie wprowadzenia szczególnego mechanizmu – czy to procedury końcowego przeznaczenia (po rozwiązaniu kwestii związanych z wdrożeniem), czy jakiegokolwiek alternatywnego systemu, w celu wyodrębnienia w ramach kategorii produktowej 4B przywozu „gatunków motoryzacyjnych” stali. Kwestie te zostaną w związku z tym ponownie ocenione w kontekście przyszłego dochodzenia przeglądowego na podstawie uwag i propozycji zgłoszonych przez zainteresowane strony oraz z uwzględnieniem innych zmian mających wpływ na tę kategorię produktu. W tym względzie zwraca się również uwagę, że Komisja wszczęła niedawno dochodzenie w sprawie obejścia środków antydumpingowych względem przywozu niektórych rodzajów stali odpornych na korozję pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wchodzących w zakres kategorii produktu 4 (6).
 (9)
 Niniejszemu rozporządzeniu należy nadać moc wsteczną, tym samym uchylając ze skutkiem od dnia 1 października 2019 r. wymóg w zakresie końcowego przeznaczenia wprowadzony rozporządzeniem zmieniającym. Umożliwi to również zwrot wszelkich ewentualnych ceł ochronnych zapłaconych na podstawie kontyngentu taryfowego ustanowionego w rozporządzeniu zmieniającym, które nie są już uzasadnione w następstwie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
 (10)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Środków Ochronnych ustanowionego na podstawie odpowiednio art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2015/478 i art. 22 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2015/755,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 1. Art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159 otrzymuje brzmienie:
 „2. W przypadku każdej kategorii produktu objętej dochodzeniem, z wyjątkiem kategorii produktu 1 i kategorii produktu 25, część każdego kontyngentu taryfowego przydziela się państwom określonym w załączniku IV.”.
 2. Sekcję dotyczącą kategorii 4 A i 4B załącznika IV.1 pt. „Wielkość kontyngentów taryfowych” rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2019 r.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 15 stycznia 2020 r.
 W imieniu Komisji
 Ursula VON DER LEYEN
 Przewodnicząca
 (1) Dz.U. L 83 z 27.3.2015, s. 16.
 (2) Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 33.
 (3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. L 31 z 1.2.2019, s. 27).
 (4) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1590 z dnia 26 września 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. L 248 z 27.9.2019, s. 28).
 (5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).
 (6) Dz.U. L 304 z 26.11.2019, s. 10.
 ZAŁĄCZNIK
 Numer produktu
 Kategoria produktu
 Kody CN (TARIC)
 Przydział według kraju (w stosownych przypadkach)
 Od 2.02.2019 do 30.06.2019
 Od 1.07.2019 do 30.06.2020
 Od 1.07.2020 do 30.06.2021
 Stawka cła dodatkowego
 Numery porządkowe
 Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto)
 Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto)
 Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto)
 4.A (1)
 Produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi
 Kody TARIC: 7210410020 , 7210490020 7210610020 , 7210690020 , 7212300020 , 7212506120 , 7212506920 , 7225920020 , 7225990011 , 7225990022 , 7225990040 , 7225990091 , 7225990092 , 7226993010 , 7226997011 , 7226997091 , 7226997094
 Republika Korei
 69 571,10
 328 792,63
 180 804,79
 25 %
 09.8816
 Indie
 83 060,42
 209 574,26
 215 861,48
 25 %
 09.8817
 Pozostałe państwa
 761 518,93
 1 921 429,81
 1 979 072,71
 25 %
 (2)
 4.B (3)
 Kody CN: 7210 20 00 , 7210 30 00 , 7210 90 80 , 7212 20 00 , 7212 50 20 , 7212 50 30 , 7212 50 40 , 7212 50 90 , 7225 91 00 , 7226 99 10
 Kody TARIC: 7210410080 , 7210490080 , 7210610080 , 7210690080 , 7212300080 , 7212506180 , 7212506980 , 7225920080 , 7225990025 , 7225990095 , 7226993090 , 7226997019 , 7226997096
 Chiny
 204 951,07
 517 123,19
 532 636,89
 25 %
 09.8821
 Republika Korei
 249 533,26
 476 356,93
 648 499,26
 25 %
 09.8822
 Indie
 118 594,25
 299 231,59
 308 208,54
 25 %
 09.8823
 Tajwan
 49 248,78
 124 262,26
 127 990,13
 25 %
 09.8824
 Pozostałe państwa
 125 598,05
 316 903,26
 326 410,36
 25 %
 (4)
 (1) Produkty objęte cłami antydumpingowymi.
 (2) Od 2.2.2019 r. do 31.3.2019 r., od 1.7.2019 r. do 31.3.2020 r. i od 1.7.2020 r. do 31.3.2021 r.: 09.8609.
 Od 1.4.2019 r. do 30.6.2019 r., od 1.4.2020 r. do 30.6.2020 r. i od 1.4.2021 r. do 30.6.2021 r.: 09.8610.
 (3) Produkty niepodlegające cłom antydumpingowym (w tym produkty motoryzacyjne).
 (4) Od 2.2.2019 r. do 31.3.2019 r., od 1.7.2019 r. do 31.3.2020 r. i od 1.7.2020 r. do 31.3.2021 r.: 09.8611.
 Od 1.4.2019 r. do 30.6.2019 r., od 1.4.2020 r. do 30.6.2020 r. i od 1.4.2021 r. do 30.6.2021 r.: 09.8612.


type: contracts

text:
 23.2.2006
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 53/25
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 137/2005
 av den 2 december 2005
 om ändring av bilaga I (Veterinära frågor och växtskyddsfrågor) till EES-avtalet
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR BESLUTAT FÖLJANDE
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, ändrat genom protokollet med justeringar av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, nedan kallat ”avtalet”, särskilt artikel 98, och
 av följande skäl:
 (1)
 Bilaga I till avtalet ändrades genom gemensamma EES-kommitténs beslut nr 93/2005 (1).
 (2)
 Kommissionens beslut 2005/13/EG av den 3 januari 2005 om ändring av beslut 2001/881/EG om upprättande av en förteckning över gränskontrollstationer som godkänts för veterinärkontroller av djur och animalieprodukter från tredje land och om uppdatering av de närmare bestämmelserna för kontroller som skall utföras av experter från kommissionen (2) bör införlivas med avtalet.
 (3)
 Kommissionens beslut 2005/67/EG av den 28 januari 2005 om ändring av bilagorna I och II till beslut 2003/634/EG om godkännande av program för att erhålla status som godkänd zon eller godkänd odling i en icke godkänd zon med avseende på viral hemorragisk septikemi (VHS) och infektiös hematopoietisk nekros (IHN) hos fisk (3) bör införlivas med avtalet.
 (4)
 Kommissionens beslut 2005/102/EG av den 26 januari 2005 om ändring av besluten 2001/881/EG och 2002/459/EG med avseende på förteckningen över gränskontrollstationer (4) bör införlivas med avtalet.
 (5)
 Kommissionens beslut 2005/104/EG av den 3 februari 2005 om ändring av beslut 2002/300/EG om upprättande av en förteckning över godkända zoner med avseende på Bonamia ostreae och/eller Marteilia refringens
 (5) bör införlivas med avtalet.
 (6)
 Kommissionens beslut 2005/107/EG av den 2 februari 2005 om ändring av bilagorna I och II till beslut 2002/308/EG om upprättande av förteckningar över godkända zoner och godkända anläggningar med avseende på någon av eller båda fisksjukdomarna viral hemorragisk septokemi (VHS) och infektiös hematopoietisk nekros (IHN) (6) bör införlivas med avtalet.
 (7)
 Kommissionens beslut 2005/123/EG av den 9 februari 2005 om ändring av beslut 2004/292/EG om idrifttagande av systemet TRACES och om ändring av beslut 92/486/EEG (7) bör införlivas med avtalet.
 (8)
 Det här beslutet bör inte gälla Liechtenstein.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Kapitel I i bilaga I till avtalet skall ändras i enlighet med bilagan till detta beslut.
 Artikel 2
 Texterna till besluten 2005/13/EG, 2005/67/EG, 2005/102/EG, 2005/104/EG, 2005/107/EG och 2005/123/EG på isländska och norska, som skall offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, skall vara giltiga.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 3 december 2005, under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i avtalet har gjorts till gemensamma EES-kommittén (8).
 Artikel 4
 Detta beslut skall offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 2 december 2005.
 På gemensamma EES-kommitténs vägnar
 Hans furstliga höghet prins Nikolaus von LIECHTENSTEIN
 Ordförande
 (1) EUT L 306, 24.11.2005, s. 14.
 (2) EUT L 6, 8.1.2005, s. 8.
 (3) EUT L 27, 29.1.2005, s. 55.
 (4) EUT L 33, 5.2.2005, s. 30.
 (5) EUT L 33, 5.2.2005, s. 71.
 (6) EUT L 34, 8.2.2005, s. 21.
 (7) EUT L 39, 11.2.2005, s. 53.
 (8) Inga konstitutionella krav angivna.
 BILAGA
 Kapitel I i bilaga I till avtalet skall ändras på följande sätt:
 1.
 Följande strecksats skall läggas till i del 1.2 punkt 12 (kommissionens beslut 92/486/EEG):
 ”–
 32005 D 0123: Kommissionens beslut 2005/123/EG (EUT L 39, 11.2.2005, s. 53).”
 2.
 Följande strecksats skall läggas till i del 1.2 punkt 39 (kommissionens beslut 2001/881/EG):
 ”–
 32005 D 0013: Kommissionens beslut 2005/13/EG (EUT L 6, 8.1.2005, s. 8).”
 3.
 Följande strecksats skall läggas till i del 1.2 punkt 39 (kommissionens beslut 2001/881/EG) och punkt 46 (kommissionens beslut 2002/459/EG):
 ”–
 32005 D 0102: Kommissionens beslut 2005/102/EG (EUT L 33, 5.2.2005, s. 30).”
 4.
 Följande skall läggas till i del 1.2 punkt 118 (kommissionens beslut 2004/292/EG):
 ”, ändrat genom:
 —
 32005 D 0123: Kommissionens beslut 2005/123/EG (EUT L 39, 11.2.2005, s. 53).”
 5.
 Följande strecksats skall läggas till i del 4.2 punkt 65 (kommissionens beslut 2002/300/EG):
 ”–
 32005 D 0104: Kommissionens beslut 2005/104/EG (EUT L 33, 5.2.2005, s. 71).”
 6.
 Följande strecksats skall läggas till i del 4.2 punkt 66 (kommissionens beslut 2002/308/EG):
 ”–
 32005 D 0107: Kommissionens beslut 2005/107/EG (EUT L 34, 8.2.2005, s. 21).”
 7.
 Följande strecksats skall läggas till i del 4.2 punkt 55 (kommissionens beslut 2003/634/EG) under rubriken ”RÄTTSAKTER SOM EFTASTATERNA OCH EFTAS ÖVERVAKNINGSMYNDIGHET SKALL TA VEDERBÖRLIG HÄNSYN TILL”:
 ”–
 32005 D 0067: Kommissionens beslut 2005/67/EG (EUT L 27, 29.1.2005, s. 55).”


type: caselaw

text:
C 55/22 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 20.2.98
 vqoämot jai rtmsónexm epifxämsxm lirhxsotä, oqiäfei: ÛO Diacqaugä sgy tpoheärexy C-169/97 (1)
 lirhxsoäy, o opoiäoy eqcórsgje tpoä sgm idioäsgsa atsgä jasó (98/C 55/43)
 sgm peqiäodo lesantä 1gy Iamotaqiäot 1938 jai 1gy Iamotaqiäot
 1945 jai cia som opoiäo jasabkgähgjam aruakirsijeäy eiruoqeäy
 sxm opoiäxm so poroä ameäqvesai rso esgärio poroä sot detseä- Le diósang sgy 18gy Repselbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 qot edauiäot, sejlaiäqesai oäsi eävei pqobeiä re epaqjeiäy jasa- Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 bokeäy cia ma apodeivheiä rtmgähgy jai jtäqia aparvoäkgrg diacqaugä sgy tpoheärexy C-169/97: Episqopgä sxm Etqx-
 jahÂ okoäjkgqg sgm peqiäodo lesantä sgy gleqolgmiäay pot paøjxäm Joimosgäsxm jasó Pqosocakijgäy Dglojqasiäay.
 eäpatre g apodedeicleämg aparvoäkgrg jai sgy 1gy Iamota-
 qiäot 1946.ë (1) EE C 199 sgy 28.6.1997.
 So óqhqo 32ter eäjso edóuio sot amxseäqx barikijotä diasóc-
 lasoy, sgy 21gy Dejelbqiäot 1967, oqiäfei: ÛSo sejlgäqio sxm
 dtäo pqogcotleämxm edauiäxm amasqeäpesai loämo cia siy peqioä-
 doty aparvokgärexy cia siy opoiäey o emdiaueqoälemoy lpoqeiä
 ma fgsgärei rtämsang rso pkaiärio ókkot bekcijotä rtmsanio- Diacqaugä sgy tpoheärexy C-193/96 (1)
 dosijotä rtrsgälasoy, enaiqotleämot sot rtmsaniodosijotä
 rtrsgälasoy sxm amenaqsgäsxm epacceklasixäm, gä rso pkaiärio (98/C 55/44)
 rtmsaniodosijotä rtrsgälasoy sgy akkodapgäy.ë
 Le diósang sgy 25gy Repselbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Aposekeiä lia diósang, oäpxy atsgä sot óqhqot 32 eäjso eäjsot slgälasoy sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 edóuio sot amxseäqx barikijotä diasóclasoy, sgy 21gy mosgäsxm apouórire sg diacqaugä sgy tpoheärexy C-193/96:
 Dejelbqiäot 1967, lia jasó so óqhqo 46b paqócqauoy 2 sot (aiäsgrg sot Verwaltungsgericht Köln cia sgm eäjdorg pqodi-
 jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/71 qgäsqa leixärexy, amarsokgäy jarsijgäy apouórexy): Richard Buchen GmbH jasó Bezirks-
 gä jasaqcgärexy pot pqobkeäpesai apoä sg moloheriäa jqósoty regierung Köln.
 leäkoty, g opoiäa qgäsqa dem eävei euaqlocgä epiä paqovgäy pot
 tpokociäfesai rtäluxma le so óqhqo 46 paqócqauoy 1
 (1) EE C 210 sgy 20.7.1996.
 rsoiveiäo a) rgleiäo i);
 Diacqaugä sgy tpoheärexy C-322/96 (1) Diacqaugä sgy tpoheärexy C-205/97 (1)
 (98/C 55/42) (98/C 55/45)
 Le diósang sgy 12gy Repselbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Le diósang sgy 5gy Dejelbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 diacqaugä sgy tpoheärexy C-322/96: (aiäsgrg sot Supremo
 diacqaugä sgy tpoheärexy C-205/97 (aiäsgrg sot Supremo
 Tribunal Administrativo cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apo-
 Tribunal Administrativo cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy
 uórexy): ICT Ð InduÂstria e ComeÂrcio TeÃxtil SA jasó
 apouórexy): Fazenda PuÂblica jasó AssociacËÄao Nacional de
 Fazenda PuÂblica.
 Transportes PuÂblicos RodoviaÂrios de Mercadorias (Antram),
 paqirsaleämot sot MinisteÂrio PuÂblico.
 (1) EE C 336 sgy 9.11.1996.
 (1) EE C 252 sgy 16.8.1997.


text:
 17.4.2004
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 94/56
 Budějovický Budvar, národní podnikin 10.2.2004 sisämarkkinoiden harmonisointivirastoa vastaan nostama kanne
 (Asia T-56/04)
 (2004/C 94/147)
 Oikeudenkäyntikieli: ranska
 Budějovický Budvar, národní podnik, kotipaikka České Budějovice (Tshekin tasavalta) on nostanut 10.2.2004 Euroopan yhteisöjen ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuimessa kanteen sisämarkkinoiden harmonisointivirastoa vastaan. Kantajan edustaja on asianajaja Fabienne Fajgenbaum.
 Anheuser-Busch Incorporated osallistui myös asian käsittelyyn toisessa valituslautakunnassa.
 Kantaja vaatii, että ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuin
 —
 kumoaa vastaajan toisen valituslautakunnan 3.12.2003 tekemän ratkaisun
 —
 hylkää Anheuser-Buschin 1.4.1996 jättämän rekisteröintihakemuksen BUDWEISER luokkaan 21 kuuluvia tavaroita varten
 —
 velvoittaa Anheuser-Buschin korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Yhteisön tavaramerkin hakija:
 Anheuser-Busch Incorporated
 Haettu tavaramerkki:
 Sanamerkki BUDWEISER - hakemus nro 24661 luokkaan 21 kuuluvia tavaroita varten (kotitaloustarvikkeet jne.)
 Sen tavaramerkki- tai merkkioikeuden haltija, johon väitemenettelyssä on vedottu:
 Kantaja
 Tavaramerkki- tai merkkioikeus, johon väitemenettelyssä on vedottu
 Alkuperänimitykset BUDWEISER BIER, BUDWEISER BIER-BUDVAR, BUDWEISER BUDVAR
 Väiteosaston ratkaisu:
 Väitteen hylkääminen
 Valituslautakunnan ratkaisu:
 Valituksen hylkääminen
 Kanneperusteet:
 Asetuksen N:o 40/94 (1) 8 artiklan 4 kohdan virheellinen soveltaminen. Kantaja, joka on oikeutettu käyttämään edellä mainittuja alkuperänimityksiä Ranskassa, väittää voivansa Ranskan lainsäädännön mukaan vastustaa hakemuksen kohteena olevan tavaramerkin rekisteröintiä ilman, että sen on osoitettava kyseessä olevien nimitysten tunnettuus Ranskan alueella ja ilman, että sen on tarpeen selvittää, voiko riidanalaisen tavaramerkin käyttö johtaa kyseessä olevien nimitysten tunnettuuden väärinkäyttöön tai sen heikentämiseen.
 (1) Yhteisön tavaramerkistä 20 päivänä joulukuuta 1993 annettu neuvoston asetus (EY) N:o 40/94 (EYVL L 11, 14.1.1994, s. 1).


text:
 Ważna informacja prawna
 |
 22002D0006
 Dziennik Urzędowy L 088 , 04/04/2002 P. 0012 - 0013
 Decyzja Wspólnego Komitetu EOGnr 6/2002z dnia 1 lutego 2002 r.zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOGWSPÓLNY KOMITET EOG,uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją 158/2001 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 11 grudnia 2001 r. [1].(2) Dyrektywę Komisji 2001/53/WE z dnia 10 lipca 2001 r. wprowadzającą zmiany do dyrektywy Rady 96/98/WE o wyposażeniu morskim [2], należy włączyć do Porozumienia,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1W załączniku XIII do Porozumienia pkt 56d (dyrektywa Rady 96/98/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:"— 32001 L 0053: dyrektywa Komisji 2001/53/WE z dnia 10 lipca 2001 r. (Dz.U. L 204 z 28.7.2001, str. 1)."Artykuł 2Teksty dyrektywy 2001/53/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 2 lutego 2002 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy w artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 1 lutego 2002 r.W imieniu Wspólnego Komitetu EOGP. WesterlundPrzewodniczący[1] Dz.U. L 65 z 7.3.2002, str. 36.[2] Dz.U. L 204 z 28.7.2001, str. 1.[3] Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.--------------------------------------------------


text:
Conflitto di interessi: alle S.r.l. non si applica la disciplina delle S.p.a.. // T&P
 Conflitto di interessi: alle S.r.l. non si applica la disciplina delle S.p.a..
 La norma di cui all’art. 2368, co. 3, c.c., che detta, in tema di società per azioni, la disciplina della costituzione dell’assemblea e della validità delle delibere assunte, non può trovare applicazione analogica con riferimento alle società a responsabilità limitata.
 Questo è quanto sancito dal Tribunale di Milano con la sentenza n. 11289 depositata il 10 novembre 2017.
 La vicenda sulla quale si è pronunciato il Tribunale di Milano, Sezione Specializzata in materia di impresa, nasce dall’impugnativa proposta dall’amministratore di una società a responsabilità limitata, nonché titolare di una quota pari al 50% del capitale sociale della medesima, avverso la delibera assembleare con la quale veniva approvata un’azione sociale di responsabilità nei suoi confronti.
 La deliberazione, in particolare, era stata assunta con il solo voto dell’altro socio, titolare de rimanente 50% del capitale, essendosi l’attore astenuto considerata la propria palese posizione di conflitto di interessi. L’amministratore, dunque, formulava una domanda di accertamento avente ad oggetto l’inesistenza ed invalidità della deliberazione assembleare, sul presupposto del mancato raggiungimento del quorum deliberativo, pari alla maggioranza assoluta del capitale sociale, richiesto espressamente dallo statuto sociale.
 Si costituiva, quindi, in giudizio la società, la quale chiedeva l’integrale rigetto delle domande attoree. La convenuta, infatti, sostenendo l’applicabilità dell’art. 2368, co. 3, c.c. alla fattispecie, riteneva che, invero, fosse stato raggiunto il quorum deliberativo espressamente previsto dallo statuto e, pertanto, la delibera fosse da ritenersi pienamente valida ed efficace.
 La disposizione di cui all’art. 2368 c.c., che disciplina la costituzione dell’assemblea e la validità delle deliberazioni assunte dalla medesima nelle società per azioni, infatti, al terzo comma sancisce che le azioni “per le quali non è stato esercitato il diritto di voto a seguito della dichiarazione del soggetto al quale spetta il diritto di voto di astenersi per conflitto di interessi non sono computate ai fini del calcolo della maggioranza della quota di capitale richiesta per l’approvazione della deliberazione“.
 All’esito del giudizio di primo grado, il Tribunale lombardo, pur nella consapevolezza di diverse posizioni interpretative, ha ritenuto di non accogliere la tesi proposta dalla società secondo cui la predetta norma troverebbe applicazione in via analogica anche con riferimento all’attività deliberativa delle s.r.l.
 I giudici milanesi, infatti, hanno innanzitutto rilevato come, riconosciuta con la riforma del 2003 la piena autonomia dei due modelli societari in questione, l’applicabilità in via analogica della disciplina delle s.p.a. alle s.r.l deve essere ritenuta ammissibile solamente laddove venga verificata la sussistenza di un effettivo vuoto normativo nonché la comunanza dei principi di regolazione della materia, in relazione alla disciplina di interesse.
 Ebbene, nel caso di specie, il Tribunale di Milano ha stabilito che la disciplina assembleare prevista per i due modelli societari è caratterizzata da un’impostazione completamente differente.
 Infatti, mentre per le s.p.a. il legislatore ha dettato una “disciplina analitica di carattere imperativo che riconosce solo specifiche ipotesi di possibile deroga statutaria“, con riferimento alle s.r.l., le norme di rilievo “risultano costruite su un generale rinvio alla autonomia statutaria [..] e la formulazione invece di limitate disposizioni regolamentari relative a fattispecie specifiche, peraltro generalmente dettate in via meramente surrogatoria rispetto ad un eventuale silenzio dell’atto costitutivo“.
 Peraltro, come correttamente individuato dal giudice adito, le norme relative all’attività assembleare nelle società a responsabilità limitata non fanno alcun rinvio alla disciplina delle s.p.a., e, dunque, si pongono come disciplina formalmente autonoma.
 Infine, e ciò appare di notevole rilevanza, la ratio alla base delle due discipline risulta assolutamente non compatibile. Infatti, mentre la disciplina delle società per azioni è chiaramente volta a garantire la funzionalità dell’ente e tutelare l’interesse dei terzi, le norme circa il conflitto di interesse relative alle s.r.l. riguardano esclusivamente i rapporti tra i soci e non, invece, interessi sovraordinati di soggetti estranei alla società.
 Alla luce di tali considerazioni sancita l’inapplicabilità dell’art. 2368, co. 3, c.c. al caso di specie, il Tribunale di Milano ha annullato la delibera assembleare impugnata, in quanto adottata senza il quorum deliberativo pattiziamente previsto dai soci.
 La sentenza in esame appare particolarmente interessante poiché, con la stessa, il Tribunale di Milano, Sezione specializzata in Materia d’Impresa, si è pronunciato sul delicato tema dell’applicabilità, in via analogica, alle società a responsabilità limitata, della disciplina dettata in materia di s.p.a..
 Nella fattispecie, in particolare, i giudici milanesi hanno escluso che la norma prevista dall’art. 2368, co. 3 c.c., che disciplina il conflitto di interessi nelle s.p.a., possa trovare applicazione con riferimento alle società a responsabilità limitata, in quanto non è ravvisabile una ratio comune sottesa alla diversa disciplina delle due forme societarie.
 Alessandro VastaGianluca CambareriAlberto FantiniFrancesco AngeliniCarmine Bruno
 FONTE: Corriere del Veneto, Il Gazzettino Venezia Mestre, La Nuova di Venezia e Mestre, Tutto Sport, Diritto24, TopLegal, Legalcommunity
 Presentato il 24 luglio scorso al Comune di Venezia lo Studio di fattibilità per il nuovo impianto che sorgerà nel [...]


type: wikipedia

text:
is a Japanese architectural translator. Chief of Studio OJMM.
 The major fields of his work include translation in architecture and art as well as designing and writing.
 Biography
 Makio was born and still lives in Osaka.
 After his master's degree at RMIT University(Australia), he learned about design, architecture and languages of many countries.
 Established Studio OJMM in 2003 and incorporated as Fraze Craze Inc. in 2014.
 Bibliography
 Major Translations
 Contemporary Architect's Concept Series (INAX Corporation)
 GA series (A.D.A. EDITA Tokyo)
 In charge of translation in "Journal of Architecture and Building Science" of AIJ (Architectural Institute of Japan)
 Others
 Planning, editing, and interviewing at "Gakugei Cafe" series (Gakugei Shuppansha Publishing)
 PhD (engineering), First-class registered architect
 First president of Osaka Next Rotary Club
 References
 External links
 Fraze Craze Inc. Official Website
 Gakugei Cafe (in Japanese)
 Living people
 Japanese translators
 Year of birth missing (living people)


text:
İlker Erbay (born 14 June 1984) is a Turkish former footballer.
 References
 1984 births
 Footballers from Istanbul
 Living people
 Turkish footballers
 Association football midfielders
 Galatasaray S.K. footballers
 Elazığspor footballers
 Beylerbeyi S.K. footballers
 Mersin İdman Yurdu footballers
 Gaziantep F.K. footballers
 Kocaelispor footballers
 Kayseri Erciyesspor footballers
 Orduspor footballers
 Tepecikspor footballers
 Fethiyespor footballers
 Alanyaspor footballers
 Turanspor footballers
 Bayrampaşaspor footballers
 Süper Lig players
 TFF First League players
 TFF Second League players
 TFF Third League players


text:
Sticlele sunt solide amorfe, necristaline, adesea transparente, care au aplicații practice, tehnologice și decorațiuni diverse (sticlă de geam, sticlărie de masă, optoelectronică etc.). Se obține prin topirea unui amestec format din nisip, sodă și calcar. Cel mai cunoscut tip de sticlă (precum și cel mai vechi) este „sticla de siliciu”, având la bază dioxid de siliciu, constituentul primar al nisipului. Dintre multele tipuri de sticlă existente, sticla de geam este cea mai cunoscută. Acesta este fabricată din circa 75% dioxid de siliciu (SiO2), oxid de sodiu (Na2O) obținut prin descompunerea carbonatului de sodiu (Na2CO3), oxid de calciu (CaO), precum și alți câțiva aditivi minori.
 Generalități
 Sticlele sunt materiale amorfe (necristalizate), cu rezistență mecanică și duritate mare, cu coeficient de dilatare mic. La temperaturi mai înalte se comportă ca lichidele subrăcite cu vâscozitate mare. Nu au punct de topire definit. Prin încălzire se înmoaie treptat, până la lichefiere, ceea ce permite prelucrarea sticlei prin suflare, presare, turnare, laminare.
 Sticlele se obțin, în general, prin topirea în cuptoare speciale a unui amestec format din nisip de cuarț, piatră de var, carbonat de sodiu (sau de potasiu) și materiale auxiliare.
 Proprietățile fizice ale sticlelor sunt determinate de compoziția lor.
 Sticla obișnuită (sticla de sodiu sau potasiu)
 Sticla de sodiu are compoziția aproximativă 6SiO2·CaO·Na2O. Se întrebuințează la fabricarea geamurilor și a ambalajelor de sticlă. Sticla de potasiu are compoziția 6SiO2·CaO·K2O și este rezistentă la variații de temperatură. Se folosește la fabricarea vaselor de laborator.
 Cristalul (sticla de plumb)
 Cristalul (sticlă de plumb) este o sticlă în care sodiul și calciul s-au înlocuit cu potasiu și plumb (6SiO2·PbO·K2O) și se caracterizează prin proprietăți de refracție bune și densitate mare. Flintul și ștrasul conțin un procent de plumb mai mare decât cristalul. Flintul se folosește pentru prisme și lentile optice.
 Sticla Jena, Pyrex sau Duran
 Prin adăugarea unor cantități mici de oxid de aluminiu (Al2O3) sau trioxid de bor (B2O3) se obțin sticle rezistente la variații bruște de temperatură care se folosesc la fabricarea vaselor de laborator. Au o rezistență chimică mare și un coeficient de dilatare mic.
 Sticlele colorate
 Se obțin dacă se adaugă în topitură unii oxizi metalici (de Fe,Co,Cr,Cu etc.), care formează silicații colorați. În industria sticlei se utilizează drept coloranți un număr foarte mare de substanțe care se încadrează de obicei în trei categorii: coloranții ionici, coloranții moleculari și coloranții coloidali.
 Coloranții ionici sunt, în general, oxizii metalici.
 De exemplu, sticla roșie conține și oxid de cupru, sticla galbenă sulfat de cadmiu, sticla albastră oxid de cobalt, sticla verde oxid de crom, sticla violetă oxid de mangan. Trioxidul de uraniu dă o culoare galben-verde însoțită de o frumoasă fluorescență verde.
 Coloranții moleculari sunt reprezentați de seleniu care dă o culoare roz, de sulf care dă o culoare galbenă sau galbenă-cafenie si mai ales de sulfurile și seleniurile diferitelor elemente. Foarte utilizat este amestecul CdS + CdSe care dă o culoare roșie-rubinie a cărei nuanță depinde de raportul dintre cei doi componenți.
 Coloranții coloidali sunt, de fapt, metalele care, prin tratamente termice adecvate, sunt dispersate sub formă de soluție coloidală imprimând sticlei culori ce depind de dimensiunile particulelor coloidale. Astfel, aurul fin dispersat în sticlă dă o culoare roșie-rubinie foarte frumoasă. Argintul dă nuanțe de la galben la cafeniu.
 Sticlele colorate se topesc în creuzete cu capacități de ordinul sutelor de litri sau în cuptoare mici în care temperatura, și mai ales caracterul mediului, se pot controla riguros.
 Sticlele colorate se utilizează, în afara obiectelor de menaj, în numeroase domenii importante.
 Marii consumatori de sticlă colorată sunt transporturile aeriene, navele, terestre. Semnalizările luminoase în transporturi au o deosebită importanță; culorile utilizate de obicei fiind roșul, verdele, albastrul și galbenul.
 Sticlele colorate se utilizează și drept filtre pentru anumite radiații. Pentru protejarea ochilor sudorilor sau a celor ce privesc în cuptoare incandescente se utilizează așa-numitele sticle de cobalt dar și alte sticle care pot reține radicali calorici sau ultraviolete.
 Filtrele colorate intra în componenta unor aparate optice sau de analiză, utilizate în laboratoare de fizică, chimie sau tehnică fotografică.
 Primele forme de sticlă
 Plinius menționează în Istoria naturală o poveste despre descoperirea sticlei. Pe scurt, un grup de marinari fenicieni de pe un vas ce transporta sodă a venit la țărm spre a face focul. Plaja întinsă era plină de nisip, dar nici un bolovan pentru a ține vasul la foc. Marinarilor le-a venit ideea de a folosi câțiva bulgări de sodă de pe corabie. Și au făcut focul, pregătindu-și mâncarea și apoi dormind. Dimineață, scormonind din întâmplare prin cenușa focului, un marinar a găsit câteva pietricele lucioase, care nu semănau cu nici un material obișnuit. Erau bucățele de sticlă.
 Întâmplarea a fost verificată de oamenii de știință, care au dovedit că focul făcut pe plajă, chiar și pe bază de cărbune, nu poate duce la temperaturi suficient de mari pentru producerea topirii nisipului (prima condiție pentru apariția sticlei). Povestea lui Pliniu a fost catalogată ca fiind falsă. Indiferent dacă povestea cu bulgării de sodă este sau nu adevărată, pe plajele și deșerturile nisipoase din zonele bântuite de furtuni cu trăsnete se găsesc destul de frecvent forme de sticlă naturală, formată de temperatura ridicată a trăsnetului. În anumite locuri din SUA (ex. Florida sau California) acestea se comercializează, fiind vândute turiștilor fie în formele ciudate naturale, fie cu anumite prelucrări.
 Sticla naturală, creată de lovitura trăsnetului, este prima formă de sticlă cunoscută de către om.
 Prima industrie a sticlei s-a dezvoltat însă în Egiptul antic. Aici s-a descoperit faptul că, acoperind pereții unui vas din lut cu un amestec de nisip umed și sodă, la ardere acesta se transforma în smalț, adică într-o peliculă subțire de sticlă. Ulterior amestecul din care se obținea smalțul a fost îmbogățit cu var, acesta devenind un element de primă importanță în producerea sticlei. Prin intermediul altor adaosuri (ca fier, cupru, mangan etc), egiptenii au obținut smalț de mai multe culori (albastru, galben, violet, purpuriu etc). Ulterior s-au obținut din amestecul ce producea smalțul, odată ars în cantități mai mari decât subțirea pojghiță de pe un vas, bulgărași de smalț sau sticlă. Astfel au apărut primele obiecte făcute din sticlă - mărgelele. Se apreciază că cele mai vechi mărgele din sticlă au cca. 5000-6000 ani vechime.
 În urmă cu cca. 3000 de ani se ajunsese deja, de la mărgelele de sticlă inițiale, la felurite obiecte din sticlă, de mici dimensiuni în imensa lor majoritate: flacoane pentru parfumuri, cupe pentru băut, vase pentru îmbălsămare etc.
 Trebuie subliniat că în toată această epocă sticla produsă de egipteni era opacă! Din amestecul simplu (fără adaosuri) se obținea o sticlă verde-maronie, asemănătoare ca aspect cu zahărul ars din zilele noastre. Pentru obținerea unei sticle transparente era nevoie de o temperatură de minimum 1500 grade Celsius, ce nu puteau fi obținute cu tehnologia egipteană.
 Realizarea vaselor din sticlă se făcea cu mare greutate. La capătul unei vergele de fier se fixa un amestec de lut și nisip, de forma dorită. Sticla fierbinte, vâscoasă, se turna pe o masă din piatră și se întindea cu altă vergea din fier. Apoi meșterul sticlar răsucea bila, făcând sticla vâscoasă să se lipească de ea, luând forma dorită. Procesul tehnologic era greu și periculos, iar prețul sticlei era apropiat de cel al pietrelor prețioase. Tot egiptenii au meritul de a fi fost primii în a realiza proteze oculare.
 Sticla romană
 Romanii au preluat de la egipteni tehnologia producerii sticlei. Dar, ca în multe alte domenii, au perfecționat spectaculos tehnologia inițială. În sec. I d.Hr., un meșter roman anonim a înlocuit vergeaua metalică printr-o țeavă metalică, având la capătul dinspre meșter un muștiuc din lemn, care ferea omul de temperatura înaltă a țevii. Adunând la capătul metalic o bilă din sticlă lichidă și suflând, se obținea o bulă din sticlă ce putea fi apoi ușor modelată.
 Această tehnologie nouă a fost făcută posibilă și de cuptoarele avansate ale romanilor, care permiteau atingerea unor temperaturi mai înalte și obținerea, în locul sticlei vâscoase a egiptenilor - imposibil de prelucrat prin suflare - a unei sticle aproape lichide.
 Sticla romană comună, de culoare verzuie (opacă) a început să fie folosită tot mai mult. Era întrebuințată pentru cupe și pocale, pentru vase de apă, ulei, vin, parfum etc, pentru biberoane și alte obiecte practice.
 Sticla romană scumpă era obținută din nisipuri albe, foarte pure, fiind incoloră și translucidă (încă nu transparentă!). Era folosită pentru veselă, bibelouri, podoabe și ornamente prețioase.
 Alături de aceste culori fundamentale, meșterii romani au izbutit a face nenumărate alte varietăți de sticlă, de la cele ce păreau a fi piatră prețioasă (smarald, safir, opal, peruzea, rubin) până la cele care imitau lemnul sau fructele (ca formă și culoare).
 În această epocă apare și ornamentarea cu aplicații din sticlă, ca și folosirea formelor sau matrițelor pentru prelucrări complexe (vase care imitau chipuri sau reprezentau scene de luptă etc). De asemenea se realizează primele fire din sticlă, destinate în special colierelor și altor podoabe feminine.
 Un produs roman din sticlă a cărui tehnologie nu a fost lămurită este butoiul din sticlă. Acestea erau de mari dimensiuni, putând cuprinde chiar și un adult, iar felul în care au fost suflate nu este încă lămurit (se fac felurite presupuneri, dar nu există siguranță). Prin acest mister butoiul din sticlă se înscrie pe o listă a produselor romane din sticlă alături de care stau cupele murrhine și diatretele.
 Cupele murrhine erau mult, mult mai scumpe decât aurul, cele mai ieftine valorând una prețul a zeci de sclavi! Erau mici, fără ornamente, dar aveau străluciri uluitoare, în mii de scânteieri multicolore. Pentru un singur vas de acest fel Nero a dat nu mai puțin de șaptezeci de talanți (echivalentul a trei sute de sclavi tineri, puternici). Tehnica exactă de producere nu se cunoaște, ci doar unele elemente tehnice.
 La fel de scumpe și misterioase sunt diatretele. Acestea erau un fel de vase din sticlă duble, cu o cupă în interior și o dantelă de sticlă în exterior. Această dantelă nu atingea cupa interioară, permițând ținerea ori consumarea unor băuturi fierbinți fără pericol de ardere (pentru mână).
 Altă formă de utilizare a sticlei în care romanii au dovedit un mare talent a fost mozaicul. Realizate fie din ceramică ori piatră smălțuită, fie integral din sticlă, mozaicurile romane au rămas până astăzi un exemplu concludent de măiestrie și rafinament artistic.
 Se cuvine a menționa în final așa-numitele vase de Portland, ca vasul Audgio și vasul lui Alexandru Sever. Ele erau lucrate în două straturi, primul de un albastru deosebit de frumos iar al doilea, mult mai subțire, din sticlă albă ca laptele. Odată izbutită realizarea vasului - deosebit de dificilă - urma partea cea mai grea: gravarea. Aceasta se realiza prin zgârierea sticlei albe cu diamant, adâncirea treptată a zgârieturilor și desprinderea sticlei albe fărâmă cu fărâmă. Orice greșeală distrugea vasul.
 Cu toate inovațiile lor romanii nu au izbutit însă a obține sticlă transparentă (ci doar translucidă) și ca urmare nici geamul, nici oglinda din sticlă.
 Sticla de Murano
 În laguna venețiană, la 2 km de coastă, se află Insula Murano. Populația este de cca. 5000 locuitori. În acest mic orășel (în România echivalentul unei comune mai mari) s-a dezvoltat înaintea perioadei moderne o industrie a sticlei devenită celebră.
 Ca parte a Republicii Venețiene Insula Murano se bucura de o anume autonomie internă. Nu doar că avea propriul cod de legi și propriul Sfat suprem, ci chiar și monedă proprie și un ambasador la Veneția.
 Demn de observat este faptul că atunci când un om de rând izbutea să devină meșter sticlar era înnobilat și înscris în Cartea de aur a insulei. Meșterii sticlari din Murano erau considerați egalii celor mai nobile familii din Veneția. Pe de altă parte, ei erau urmăriți în permanență de poliția venețiană și supuși unei legi severe, care interzicea părăsirea insulei și mai ales a domeniilor venețiene. Unele dintre prevederi sunau astfel: „Dacă vreun lucrător sau meșter sticlar va înstrăina arta sa din Veneția în dauna republicii, i se va trimite ordin să se întoarcă în țară. Dacă nu se va supune acestui ordin, vor fi aruncate în închisoare persoanele lui cele mai apropiate, pentru ca prin aceasta să fie silit să se întoarcă. Dacă nu va abandona totuși hotărârea de a rămâne în străinătate, se va trimite după el o persoană însărcinată cu misiunea de a-l ucide”.
 Această duritate îngrozitoare, care mergea până la întemnițare și asasini plătiți, avea o justificare serioasă: prețul unui vas de Murano era gigantic. Iar pierderea unui asemenea privilegiu economic însemna o lovitură foarte grea pentru Veneția, o țară în general lipsită de resurse interne.
 Sticla de Murano se făcea după rețete secrete, la care se adăuga o măiestrie unică a prelucrării sticlei obținute.
 De la lux la practic: Sticla englezească și germană
 Dacă venețienii făceau la Murano obiecte din sticlă de foarte mare valoare, în schimb epoca modernă a deschis calea către industria sticlăriei în sensul propriu al cuvântului.
 Primele încercări le-au făcut englezii. Ei au introdus cărbunele în procesul de producție al sticlei și au dezvoltat o industrie în care calitatea consta mai ales în rezistență și aplicabilitate practică, frumusețea fiind o problemă secundară.
 Ca o paranteză, putem spune că unele încercări de preluare a metodelor englezești au fost făcut în sec. XVII și de germani. Aceștia însă, sub influența mai mare a Veneției, nu au rezistat tentației de a crea tot felul de obiecte originale din sticlă, cu o fantezie demnă de un neam latin. Printre acestea cele mai răspândite au fost paharele kutrofle și respectiv "paharul de pedeapsă". Primele necesitau multă răbdare, vinul curgând din ele picătură cu picătură, dar cu un șuierat ascuțit, ca al berzei. "Paharul de pedeapsă" avea forma unei ciuperci răsturnate, și din el se putea bea tot numai picătură cu picătură, dar pe deasupra rotind tot timpul "ciuperca".
 Introducerea cărbunelui în producerea sticlei s-a făcut de către englezi din necesitate: lipsea lemnul folosit în alte fabrici de sticlă din lume. Procedeul Talwell de ardere a cărbunelui (1618) a făcut ca sticla să fie obținută dintr-o singură ardere, nu din două, ca mai înainte. Totuși temperatura maximă a cuptorului era sub 1300 grade Celsius, iar eficiența scăzută.
 După cca. 200 de ani un german, Friederic Siemens, a realizat ceea ce a fost ulterior cunoscut drept Cuptorul Siemens: un cuptor cu recuperator de căldură. Bazat nu pe cărbune, ci pe gaz, acesta folosea aerul fierbinte eliminat de cuptor pentru a preîncălzi aerul și gazul înainte de ardere.
 A fost de ajuns să apară și cuptorul cu vană, pentru a se deschide calea industriei moderne a sticlăriei, iar sticla să devină, cu toată noblețea sa, din obiect de lux, obiect practic, de largă întrebuințare.
 În zilele noastre acest tip de sticlă este ales mai cu seamă de cei bogați.
 Cuptoare de sinterizare, ardere, uscare
 Aceste cuptoare sunt utilizate pentru producerea diferitelor ceramici prin diferitele procese termice bine stabilite, în funcție de materialul care se utilizează.
 Note
 Lectură suplimentară
 Sticla transilvăneană în secolele XVII-XVIII soluții tehnice, tendințe artistice, Ligia Fulga, Editura Economică, 2004
 Legături externe
 Istoria milenară a sticlei, e-referate.ro
 Povestea sticlei, 24 ianuarie 2008, Adela Cristina Teodorescu, Jurnalul Național
 Sticlărie de lux și vitralii în arta bizantină, 19 iunie 2008, C. Delvoye, CrestinOrtodox.ro
 Vezi și
 Fibră de sticlă
 Științe aplicate
 Sticlă
 Arte decorative


jurisdiction: US

text:
 242 Md. 543 (1966)
 219 A.2d 815
 VAN
 v.
 McPARTLAND
 [No. 210, September Term, 1965.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided May 27, 1966.
 The cause was argued before PRESCOTT, C.J., and MARBURY, OPPENHEIMER, BARNES and McWILLIAMS, JJ.
 William H. Geppert and Hugh A. McMullen, with whom were Gunter & Geppert on the brief, for appellant.
 Milton Gerson, with whom was Simon F. Reilly on the brief, for appellee.
 McWILLIAMS, J., delivered the opinion of the Court.
 Here is an unusual variation on a familiar theme. Detective Captain James E. Van (appellant), while driving his own automobile north on Frederick Street[1] in Cumberland, struck Loretta G. McPartland, widow (appellee), aged 68, as she was crossing[2] Frederick Street. From the $5,000 judgment, entered on the verdict of an Allegany County jury in her favor, Capt. Van has taken this appeal.
 Van contends primarily and principally that appellee was guilty of contributory negligence as a matter of law. He lists *546 other contentions but it will not be necessary for us to consider them.
 It was clear and cold on 30 January 1964. After a busy day at headquarters Capt. Van decided to leave a little early. No doubt this was one of the perquisites accorded him by reason of his 37 years' service. Homeward bound he approached the intersection of Frederick and Centre Streets a little before five o'clock. The traffic light controls at the northeast corner were manned by Officer Stanken. Although the light was green Officer Stanken was expediting the flow of traffic through the intersection with arm signals. Van, "three or four car lengths" behind the car in front of him, entered the intersection and went on through it. Frederick Street immediately beyond the intersection bears left about 45 degrees.
 Meanwhile, appellee, on her way to Twigg's store (somewhere west of Frederick Street) was walking along the north side of Centre Street intending to cross Frederick Street. She stopped at the intersection and "looked." She said she saw Van's "car standing over there" waiting for the light to change. She testified she "started across the street" and had her "left foot on [the opposite curb] and * * * [her right] foot in the air when * * * [she] was hit."
 Van, as he came through the intersection, "saw no one except people standing on the curb, [and] the traffic officer * * *." He "didn't see Mrs. McPartland until she was about a foot from * * * [his] car * * *." He applied his brakes "just a fraction too late to avoid the impact." "* * * [A]t the impact [he said], * * * the upper portion of her body sort of came back on the hood toward the windshield and then * * * when the car stopped [within a foot or two, he testified] she * * * slipped to the ground." At the time he estimated the distance from the front of his car to the building line on Centre Street to be 26 to 27 feet. Immediately he jumped out of his car and found her "sitting in a slumped position * * * right in front of the car." Officer Stanken and several bystanders helped him "put her in the rear seat." He left immediately for the hospital.
 Officer Stanken testified "there was a good bit of traffic that day" and he had been "trying to get the traffic out of Frederick Street." He recalled that after Van's car passed him he *547 "heard the squeal of tires." He turned "around and * * * saw the car striking the lady." He said "she rolled up onto the hood * * * and fell back down onto the road * * * in front of the car." She was lying "approximately in the middle of the street * * * about 33 feet from where [he] was standing." He testified also that (according to his measurements) she was 24 feet from the crosswalk and 10 feet from the west curb of Frederick Street.
 Perry W. Fields, a retired bus driver, helped Officer Stanken and Van put the appellee into the rear seat. He said she was 2 feet in front of the car and about 10 feet from the west curb of Frederick Street. The distance from the crosswalk to where she was sitting in the street, in his judgment, "was around about 20 or 22 feet."
 It was suggested at argument that the jury could have found from the evidence that appellee was actually in the crosswalk when she was struck. There were no "lines or other marking[s]" (Code, Art. 66 1/2, § 2 (a) (9) (1957)) indicating a pedestrian crossing. Counsel argued, however, that since she crossed where "everyone crossed" a finding that she was in the crosswalk was justified. We rejected a similar argument in State v. Miller, 199 Md. 521, 526, 87 A.2d 401 (1952). Custom or habit, we said, "does not entitle * * * [pedestrians] * * * to establish a crosswalk which then gives them the right of way." Counsel also attach some importance to the fact that Centre Street changes direction slightly at this intersection and that if the lines of the sidewalk are "prolonged" they would enclose an area which would support a finding that appellee was in the crosswalk. But counsel have misread the statute. The statute defines the crosswalk as "that portion of a roadway ordinarily included within the prolongation or connection of the lateral lines of sidewalks at intersections." Code, Art. 66 1/2, § 2 (a) (9) (1957). (Emphasis supplied.) Prolongation of the lateral lines of the sidewalk obviously applies in cases where there is no change in the direction of the street at the intersection. Where there is a change of direction or where some other asymmetrical condition prevails the lines of the sidewalk at one curb should be connected with the lines of the sidewalk at the opposite curb to delineate the crosswalk.
 *548 Appellee does not, in so many words, say that she was in the crosswalk (as we have defined it), nor indeed do any of the witnesses who testified on her behalf. She was shown a photograph upon which she made a mark to indicate the spot where she contends she was struck. Her mark, alongside a utility pole, is about 5 feet west of and clearly outside of the crosswalk. Moreover it seems to us quite likely she has confused the pole standing where she made the mark with a similar pole about 20 feet further up the street and approximately where she was picked up by Van, Fields and Officer Stanken.
 Since appellee was crossing between crosswalks she was bound to accommodate herself to whatever vehicles were using the street. In Love v. State, Use of Nelson, 217 Md. 290, 297, 142 A.2d 590 (1958), Chief Judge Brune, for the Court, restated the familiar principles of law which are controlling here:
 "It is true that crossing a street between crosswalks has repeatedly been held or said not to constitute negligence per se (Nelson v. Seiler, 154 Md. 63, 76, 139 A. 564; Slaysman v. Gerst, 159 Md. 292, 150 A. 728; Legum v. State, Use of Moran, 167 Md. 339, 173 A. 565), but as was pointed out in Henderson v. Brown, 214 Md. 463, 468, 135 A.2d 881, a pedestrian crossing between intersections `must use the greatest care for his own protection. While both the pedestrian and the driver have an equal right to use the street, the amount of diligence and care needed on the part of each is shifted from one to the other according to where the accident happens. When a pedestrian crosses between intersections, the law requires him to know that he must accommodate himself to vehicles on the road, that he cannot dispute their right-of-way but must cross only as the traffic affords safe opportunity.'
 "Cases in this State are numerous and uniform in holding that a pedestrian crossing a street between intersections is guilty of contributory negligence if he fails to look for approaching motor vehicles, or, if having looked, he fails to see such a vehicle, and so fails to guard against being struck by it. Webb-Pepploe *549 v. Cooper, 159 Md. 426, 151 A. 235; Thompson v. Sun Cab Co., supra; Jackson v. Forwood, 186 Md. 379, 47 A.2d 81; Billmeyer v. State, Use of Whiteman, 192 Md. 419, 64 A.2d 755; Dean v. Scott, 196 Md. 70, 75 A.2d 83; Males v. Davidson, 200 Md. 296, 89 A.2d 597; and Henderson v. Brown, 214 Md. 463, 135 A.2d 881, above cited. For an extensive review of cases dealing with the rights of motorists and pedestrians under the Maryland right of way law down to 1950, see Due and Bishop, Motorists and Pedestrians, 11 Md. L. Rev. 1."
 There remains for consideration appellee's assertion that she "looked" and that when she looked Van's car was stopped on the other side of Centre Street. In disposing of this aspect of the case we think it might be helpful to set forth precisely what was said by appellee:
 "* * * and I stood there for a while and I looked over and I saw this [Van's] car;"
 * * *
 "Q. Was the car moving or was it stopped? A. It was stopped."
 * * *
 "Q. And did you look? A. I looked.
 Q. And what did you see? A. I saw the car standing over there."
 * * *
 "Q. Before you stepped off the curb did you look to your left to see if any traffic was coming? A. Yes, I did.
 Q. Was there any traffic coming? A. I didn't see any cars.
 Q. If there was traffic coming you didn't see them; is that right? A. No.
 Q. And did you observe a police officer standing in the street directing traffic? A. No.
 Q. You did not. A. No."
 *550 * * *
 "Q. Did you look again to the left to look for cars?
 A. I looked and still the car was stopped there and I crossed.
 Q. I want to get the details of this so the Court and jury will understand. You stepped off of the curb and you looked again to your left to see the car; is that right? A. Yes, sir.
 Q. And was the car still stopped? A. Yes, sir.
 Q. Then you started on across. A. Right.
 Q. Did you look again? A. No.
 Q. You did not look again at any time? A. No.
 Q. So you looked when you were on the sidewalk, you looked once to the left, saw the car standing there, you stepped off of the curb and looked again and saw the car standing there; is that right? A. That is right.
 Q. Then you walked on across the entire intersection without again looking to your left; is that correct? A. That is right."
 Appellee contends that what we said in Henderson v. Brown, 214 Md. 463, 468-69, 135 A.2d 881 (1957) (quoted below) absolves her of contributory negligence as a matter of law:
 "Maryland cases have adopted the language of Judge Cardozo in Knapp v. Barrett, 216 N.Y. 226, 230, as to one who crosses the street: `The law does not say how often he must look, or precisely how far, or when or from where. If, for example, he looks as he starts to cross, and the way seems clear, he is not bound as a matter of law to look again.' In Maryland the language, generally if not always, has been applied where the pedestrian was crossing at a crosswalk, it being said that having looked and seen no vehicle, or having seen a vehicle at a distance justifiably thought to be safe, the wayfarer was entitled to assume that an oncoming vehicle would respect his right-of-way. See, for example, Merrifield v. Hoffberger, 147 Md. 134; Taxicab Co. v. Ottenritter, 151 Md. 525; Shaivitz v. Etmanski, 164 Md. 125; Legum v. Moran, 167 Md. *551 339; Sheriff Motor Co. v. Parker, 169 Md. 79. The same rule might well apply, under some circumstances, when the pedestrian was crossing where he did not have the right-of-way. If, as he started to cross, he looked, and the view gave him credible assurance of adequate opportunity and ability to cross safely, he might not, as a matter of law, be said to be negligent in failing to look again, although common prudence would seem to say that it would be better to do so." (Emphasis supplied.)
 It will be observed that Judge Hammond chose his words with care. He said the rule "might * * * apply under some circumstances." (Emphasis supplied.) He said further that if "the view gave * * * [appellee] credible assurance of adequate opportunity and ability to cross safely" she might not be contributorily negligent as a matter of law, in failing to look again. We do not see how this language can be applicable here.
 Van said at least one car preceded him through the intersection. Seifert corroborated this. Mrs. LaMarca said "traffic was stopped on Centre Street." Mrs. Dixon (testifying for appellee, as did Seifert and Mrs. LaMarca) said traffic was stopped on Centre Street and that "at that time of the evening there is quite a lot of traffic there." Perry Fields testified that traffic on Centre Street had stopped and that "traffic was moving through Frederick Street." Officer Stanken said the light was green for traffic on Frederick Street and that "there was a good bit of traffic that day." In the circumstances the appellee's view could not have given her "credible assurance" that she had "adequate opportunity and ability to cross safely" and her statement that when she looked she saw nothing (on either Frederick or Centre Streets), except Van's motionless car, must be disregarded as impossible. It will be recalled that she did not say no traffic was there but that she did not see it. Had she looked she was bound to have seen the northbound traffic on Frederick Street. Even if it were possible to accept her statement at its face value it seems to us she could have crossed safely the remainder of the one lane of Frederick Street before Van could have proceeded from a dead stop on the other side of Centre Street to the point where she was picked up by Officer Stanken.
 *552 Having examined the evidence in the light most favorable to the appellee and having given her the benefit of all plausible inferences, Dorsey v. General Elevator, 241 Md. 99, 101, 215 A.2d 757 (1966), we must conclude she was contributorily negligent as a matter of law.
 Judgment reversed. Costs to be paid by appellee.
 NOTES
 [1] A one-way street on the right side of which parking is allowed leaving only one lane for traffic.
 [2] From the side (east) on which cars were parked to the west side.


text:
120/1996 Z. z. Zákon Národnej rady Slovenskej republiky, ktorým sa mení a dopĺňa zákon Národnej rady Slovenskej rep... | Aktuálne znenie
 Zákon č. 120/1996 Z. z.Zákon Národnej rady Slovenskej republiky, ktorým sa mení a dopĺňa zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 263/1993 Z. z. o verejnom obstarávaní tovarov, služieb a verejných prác (Zákon o verejnom obstarávaní) v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 81/1994 Z. z.
 Čiastka 44/1996
 Platnosť od 25.04.1996 do31.12.1999
 Účinnosť od 25.04.1996 do31.12.1999
 Aktuálne znenie 25.04.1996 - 31.12.1999
 z 21. marca 1996,
 ktorým sa mení a dopĺňa zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 263/1993 Z. z. o verejnom obstarávaní tovarov, služieb a verejných prác (Zákon o verejnom obstarávaní) v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 81/1994 Z. z.
 Zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 263/1993 Z. z. o verejnom obstarávaní tovarov, služieb a verejných prác (Zákon o verejnom obstarávaní) v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 81/1994 Z. z. sa mení a dopĺňa takto:
 „(1) Účelom zákona je ustanoviť postup pri obstarávaní tovarov, služieb a verejných prác uhrádzaných z verejných prostriedkov s cieľom dosiahnuť ich hospodárne vynakladanie, efektívne využitie, zabezpečiť priehľadnosť procesu obstarávania, rovnaké podmienky pre uchádzačov a podporiť rozvoj konkurenčného prostredia. Ďalej ustanovuje pôsobnosť Ministerstva výstavby a verejných prác Slovenskej republiky (ďalej len „ministerstvo“) pri verejnom obstarávaní tovarov, služieb a verejných prác.“.
 2. V § 1 ods. 2 písm.c) sa bodka nahrádza čiarkou a pripája sa písmeno d), ktoré znie:
 „d) zmeniť postupy obstarávania používané v iných štátoch, ak sídlo obstarávateľa je mimo územia Slovenskej republiky.“.
 „(3) Zákon sa nevzťahuje ani na nadobúdanie
 b) hnuteľných vecí prevodom správy s výnimkou plnenia záväzkov vyplývajúcich z obchodno-záväzkových vzťahov.“.
 4. V § 2 ods. 1 sa za slovo „nájmom“ vkladá čiarka a slová „kúpou prenajatej veci“ a slová „alebo verejné práce“ sa nahrádzajú slovami „a verejné práce, ak sú uhrádzané úplne alebo čiastočne z verejných prostriedkov“.
 „(2) Obstarávateľ je
 e) verejnoprávna organizácia zriadená osobitným zákonom. 4b)“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom 4), 4a) a 4b) znejú:
 „4) Zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 303/1995 Z. z. o rozpočtových pravidlách.
 4b) Napr. zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 273/1994 Z. z. o zdravotnom poistení, financovaní zdravotného poistenia, o zriadení Všeobecnej zdravotnej poisťovne a o zriaďovaní rezortných, odvetvových, podnikových a občianskych zdravotných poisťovní v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 374/1994 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 98/1995 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 231/1995 Z. z. a zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 304/1995 Z. z., zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 274/1994 Z. z. o Sociálnej poisťovni v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 374/1994 Z. z. a zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 304/1995 Z. z.“.
 6. V § 2 ods. 5 znie:
 „(5) Verejné práce sú práce na uskutočňovanie stavieb vrátane ich údržby a činnosti s nimi súvisiace,4c) z ktorých charakteru vyplýva uspokojovanie verejných potrieb, a uhrádzajú sa úplne alebo čiastočne z verejných prostriedkov.“.
 „4c) Napr. § 46a zákona č. 50/1976 Zb. o územnom plánovaní a stavebnom poriadku (stavebný zákon) v znení zákona č. 103/1990 Zb., zákona č. 262/1992 Zb., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 136/1995 Z. z. a zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 199/1995 Z. z.“.
 7. V § 2 ods. 6 a 7 znejú:
 „(6) Verejné prostriedky sú finančné prostriedky obstarávateľa určené na úhradu tovarov, služieb a verejných prác.
 (7) Uchádzačom je podnikateľ,4d) ktorý predložil obstarávateľovi súťažný návrh, alebo ten, koho obstarávateľ vyzval, aby vstúpil do procesu obstarávania s cieľom získať verejnú objednávku.“.
 „4d) § 2 ods. 2 Obchodného zákonníka.“.
 8. V § 2 ods. 9 znie:
 „(9) Zábezpeka je zloženie finančných prostriedkov na účet obstarávateľa, poskytnutie bankovej záruky 4e) alebo uzavretie zmluvy o záložnom práve k cenným papierom, ktoré sú verejne obchodovateľné.4f) Slúži na zabezpečenie plnenia povinnosti uchádzača, ktorý sa zúčastní na procese verejného obstarávania.“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom 4e) a 4f) znejú:
 „4e) § 313 až 322 Obchodného zákonníka.
 4f) Zákon č. 600/1992 Zb. o cenných papieroch v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 88/1994 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 246/1994 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 249/1994 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 171/1995 Z. z. a zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 304/1995 Z. z.“.
 9. § 2 sa dopĺňa odsekom 11, ktorý znie:
 „(11) Predkvalifikácia je zisťovanie uchádzačov verejnej súťaže, ktorí sú spôsobilí dodať tovary, služby a verejné práce. Predkvalifikačné doklady sú doklady, ktoré preukazujú podnikateľské oprávnenie, odbornú, technickú, finančnú a inú spôsobilosť uchádzača.4g)“.
 Poznámka pod čiarou k odkazu 4g) znie:
 „4g) Napr. § 2 ods. 2 Obchodného zákonníka, zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 136/1995 Z. z. o odbornej spôsobilosti na vybrané činnosti vo výstavbe a o zmene a doplnení zákona č. 50/1976 Zb. o územnom plánovaní a stavebnom poriadku (stavebný zákon) v znení neskorších predpisov, zákon Slovenskej národnej rady č. 138/1992 Zb. o autorizovaných architektoch a autorizovaných stavebných inžinieroch.“.
 (3) Právnické osoby zriadené zákonom za účelom regulácie trhu komodít alebo vytvárania a ochraňovania hmotných rezerv môžu obstarávať tovary aj obchodnou činnosťou na komoditnej burze podľa osobitného zákona.5a)“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom 5) a 5a) znejú:
 „5) § 281 až 288 Obchodného zákonníka.
 5a) § 21 ods. 1 písm. c) zákona č. 229/1992 Zb. o komoditných burzách.“.
 12. V § 4 novooznačené odseky 2 a 3 znejú:
 „(2) Oznámenie o vyhlásení verejnej súťaže obstarávateľ uverejní
 b) v Obchodnom vestníku Slovenskej republiky a v zahraničnej periodickej tlači, ktorej odporúčaný zoznam vydáva ministerstvo
 m) ďalšie podmienky verejnej súťaže.“.
 13. V § 4 novooznačený odsek 4 sa dopĺňa písmenom c), ktoré znie:
 „c) lehotu na oznámenie výsledku predkvalifikácie.“.
 14. V § 4 ods. 6, 7 a 8 sa vypúšťajú.
 15. V § 5 ods. 1 sa vypúšťa bodka a pripájajú sa slová „a súťažným podkladom.“.
 16. V § 5 ods. 2 znie:
 „(2) Obstarávateľ vylúči uchádzača z verejnej súťaže, ak
 a za ďalších podmienok uvedených v § 11 ods. 4, § 13 ods. 6 a § 14 ods. 6 tohto zákona. Vylúčenie s uvedením dôvodu obstarávateľ bezodkladne oznámi uchádzačovi.“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom 8a), 8b), 8c), 8d) a 8e) znejú:
 „8a) Napr. zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 136/1995 Z. z. v znení neskorších predpisov.
 8c) Zákon č. 273/1994 Z. z. v znení neskorších predpisov.
 Zákon č. 274/1994 Z. z. v znení neskorších predpisov.
 8e) § 118, § 118a, § 121, § 122, § 124, § 124a, § 124b, § 124c,
 § 125, § 127, § 128, § 128a, § 128b, § 140, § 141, § 142, § 143, § 144, § 145, § 145a, § 146, § 147, § 148, § 148b, § 148c, § 149, § 150, § 151 a § 152 zákona č. 140/1961 Zb. Trestný zákon v znení zákona č. 120/1962 Zb., zákona č. 53/1963 Zb., zákona č. 56/1965 Zb., zákona č. 81/1966 Zb., zákona č. 148/1969 Zb., zákona č. 45/1973 Zb., zákona č. 43/1980 Zb., zákona č. 159/1989 Zb., zákona č. 47/1990 Zb., zákona č. 175/1990 Zb., zákona č. 457/1990 Zb., zákona č. 545/1990 Zb., zákona č. 490/1991 Zb., zákona č. 557/1991 Zb., zákona č. 60/1992 Zb., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 177/1993 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 248/1994 Z. z., zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 102/1995 Z. z. a zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 100/1996 Z. z.“.
 17. V § 5 ods. 3 znie:
 „(3) Uchádzač preukazuje splnenie podmienok ustanovených v odseku 2 v
 d) písmene h) výpisom z registra trestov.“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom 8f) a 8g) znejú:
 „8f) § 27 až 34 Obchodného zákonníka.
 § 60 zákona č. 455/1991 Zb. o živnostenskom podnikaní (živnostenský zákon) v znení neskorších predpisov.
 8g) Napr. § 22 zákona č. 511/1992 Zb. v znení neskorších predpisov.“.
 18. V § 6 ods. 3 sa na konci pripája táto veta:
 „Obstarávateľ nesmie požadovať ani prijať od uchádzačov odmeny alebo iné úhrady za ich účasť na verejnej súťaži.“.
 19. § 6 sa dopĺňa odsekom 4, ktorý znie:
 „(4) Každý, kto sa zúčastní na príprave súťažných podkladov, je povinný zachovávať mlčanlivosť o ich obsahu až do termínu, v ktorom sa budú poskytovať uchádzačom.“.
 20. V § 7 ods. 1 znie:
 „(1) Súťažné podklady obsahujú
 n) miesto, deň a hodinu otvárania súťažných návrhov.“.
 „10) § 269 a 292 Obchodného zákonníka.“.
 21. V § 7 sa odsek 2 vypúšťa a doterajšie odseky 3 a 4 sa označujú ako odseky 2 a 3.
 (6) Súťažný návrh doručený po lehote na predkladanie súťažných návrhov obstarávateľ vráti odosielateľovi neotvorený. Táto skutočnosť oprávňuje odosielateľa požiadať obstarávateľa o vrátenie zábezpeky.“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom14) a 14a) znejú:
 „14) § 282 Obchodného zákonníka.
 § 122 ods. 2 Občianskeho zákonníka.
 14a) § 829 Občianskeho zákonníka.
 Zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 181/1995 Z. z. o pozemkových spoločenstvách.“.
 23. V § 12 ods. 1 znie:
 „(1) Ak obstarávateľ požaduje od uchádzačov zábezpeku, v podmienkach verejnej súťaže určí jej výšku a podmienky zloženia. Doklad o zložení zábezpeky je súčasťou súťažného návrhu. Zábezpeka prepadne v prospech obstarávateľa, ak uchádzač
 c) bol podľa § 5 ods. 2 vylúčený.“.
 24. V § 12 ods. 3 sa slová „na oznámenie vybraného návrhu“ nahrádzajú slovami „viazanosti súťažných návrhov“ a za slovo „zábezpeku“ sa vkladajú slová „vrátane úrokov, ak mu ich jeho peňažný ústav poskytuje,“.
 25. § 12 sa dopĺňa odsekom 4, ktorý znie:
 „(4) Obstarávateľ vráti uchádzačovi zábezpeku, ktorá bola zložená na jeho účet, bez úrokov, ktoré by mu prináležali podľa odseku 3, do siedmich dní od doručenia žiadosti uchádzača o jej vrátenie, ak
 c) uchádzač nepredložil odôvodnenie návrhu ceny podľa § 14 ods. 6. “.
 (9) Uchádzači sú oprávnení nahliadnuť do zápisnice do troch rokov po uplynutí lehoty viazanosti súťažných návrhov.“.
 (12) Informácie o obsahu hodnotených súťažných návrhov a ustanovení ich poradia sú dôverné a obstarávateľ a členovia komisie ich nesmú uverejniť ani poskytnúť iným osobám s výnimkou osôb uvedených v § 16 ods. 2.“.
 Poznámky pod čiarou k odkazom 14b) a 14c) znejú:
 „14b) § 116 Občianskeho zákonníka.
 14c) Napr. § 19 zákona Slovenskej národnej rady č. 132/1990 Zb. o advokácii, § 11 zákona Slovenskej národnej rady č. 138/1992 Zb.“.
 28. V § 15 ods. 1 znie:
 „(1) Po vyhodnotení verejnej súťaže je obstarávateľ povinný najneskôr 15 dní pred uplynutím lehoty viazanosti súťažných návrhov [§ 4 ods. 3 písm. l)] písomne vyrozumieť uchádzača vyhodnoteného na prvom mieste, že jeho súťažný návrh prijíma, a vyzvať ho na predloženie dokladov, ktoré podľa § 5 ods. 3 písm. b) preukázal čestným vyhlásením. Súčasne môže oznámiť uchádzačom vyhodnoteným na druhom a treťom mieste ich umiestnenie a predĺženie lehoty viazanosti ich súťažného návrhu o 30 dní pre prípad, že nedôjde k uzavretiu zmluvy s uchádzačom vyhodnoteným na prvom mieste. Ostatným uchádzačom oznámi v lehote viazanosti súťažných návrhov, že vo verejnej súťaži neuspeli. Ak uchádzač v lehote viazanosti súťažných návrhov predloží doklady a uzavretie zmluvy neodmietne, zmluva sa uzavrie.“.
 29. V § 15 ods. 2 znie:
 „(2) Ak obstarávateľ oznámil uchádzačom umiestneným na ďalších miestach ich umiestnenie podľa odseku 1, a uchádzač vyhodnotený na prvom mieste odmietne zmluvu uzavrieť alebo z dôvodov na jeho strane nedôjde k uzavretiu zmluvy, obstarávateľ uzavrie zmluvu s uchádzačom vyhodnoteným na druhom mieste. Ak tento uchádzač odmietne zmluvu uzavrieť alebo z dôvodov na jeho strane nedôjde k uzavretiu zmluvy, obstarávateľ uzavrie zmluvu s uchádzačom vyhodnoteným na treťom mieste. Podmienkou uzavretia zmluvy je predloženie dokladov podľa odseku 1.“.
 30. V § 15 v novooznačenom odseku 3 sa za slovo „obstarávateľ“ vkladajú slová „bez zbytočného odkladu“.
 31. V § 15 novooznačený odsek 4 znie:
 „(4) Obstarávateľ oznámi po uplynutí lehoty viazanosti súťažných návrhov výsledok verejnej súťaže spôsobom, akým bola vyhlásená. Ak bolo podľa § 14 ods. 8 určené poradie súťažných návrhov, uvedie obchodné mená, trvalé pobyty alebo sídla uchádzačov, ktorí boli vyhodnotení na prvom, druhom a treťom mieste.“.
 32. Za § 15 sa vkladá nový § 15a, ktorý vrátane nadpisu znie:
 (2) Odôvodnenie zrušenia verejnej súťaže podľa odseku 1 tvorí súčasť dokumentácie o verejnej súťaži.“.
 33. V § 16 ods. 1 písm. b) a f) sa slovo „záznam“ nahrádza slovom „zápisnica“.
 34. V § 16 ods. 1 písm. e) sa vypúšťajú slová „(návrh na uzavretie zmluvy)“.
 35. V § 16 ods. 1 písm. g) sa slovo „záznam“ nahrádza slovom „protokol“.
 36. V § 16 ods. 1 sa dopĺňa písmenom h), ktoré znie:
 „h) rovnopis uzavretej zmluvy.“.
 37. V § 16 ods. 2 sa za slová „Najvyššiemu kontrolnému úradu Slovenskej republiky,“ vkladajú slová „Úradu vlády Slovenskej republiky,“.
 38. V § 16 ods. 4 sa slová „na oznámenie vybraného návrhu“ nahrádzajú slovami „viazanosti súťažných návrhov“.
 „(1) Užšia súťaž je forma obstarávania, ktorou obstarávateľ uskutočňuje výber uchádzača na základe výzvy na podávanie súťažných návrhov doručenej určitému počtu uchádzačov, najmenej však trom. Pre obsah výzvy platí § 4 ods. 3.“.
 40. V § 17 ods. 2 sa vypúšťa písmeno e).
 41. V § 17 ods. 4 sa slová „inak platia ustanovenia § 4 ods. 2 a § 5 až § 16“ nahrádzajú slovami „sa primerane použijú ustanovenia druhej časti zákona s výnimkou § 4 ods. 1, 2 a 4“.
 42. V § 18 ods. 1 znie:
 „(1) Rokovacie konanie je forma obstarávania, ktorou sa uskutočňuje výber uchádzača na základe výzvy na podávanie návrhu na uzavretie zmluvy doručenej určitému počtu uchádzačov, najmenej však trom.“.
 43. V § 18 ods. 2 písm. b) sa slová „§ 3 ods. 1 a § 3 ods. 2 písm. a)“ nahrádzajú slovami „§ 4 alebo § 17“.
 44. V § 18 ods. 2 písm. c) sa slová „§ 3 ods. 1 a § 3 ods. 2 písm. a)“ nahrádzajú slovami „§ 4 alebo § 17“ a slovo „nezavinil“ sa nahrádza slovom „nespôsobil“.
 45. V § 18 ods. 6 sa slová „na oznámenie najvhodnejšieho návrhu“ nahrádzajú slovami „viazanosti návrhov na uzavretie zmluvy“.
 46. V § 18 ods. 9 znie:
 „(9) Komisia vyberie najvhodnejší z návrhov na uzavretie zmluvy, ktoré predložili najmenej traja uchádzači. Rozhodnutie komisie je pre obstarávateľa záväzné. Obstarávateľ v lehote viazanosti návrhov na uzavretie zmluvy uzavrie zmluvu s úspešným uchádzačom a súčasne ostatným uchádzačom oznámi, že neuspeli.“.
 47. V § 18 ods. 10 sa slovo „záznam“ nahrádza slovom „protokol“, vypúšťa sa bodka a pripájajú sa slová „a rovnopis zmluvy.“ Na konci sa pripája táto veta: „Na obsah protokolu sa primerane vzťahujú ustanovenia § 14 ods. 9 a 10.“.
 48. V § 19 ods. 2 znie:
 „(2) Obstarávateľ použije formu cenovej ponuky, ak súčet predpokladaných cien predmetov obstarávania rovnakého druhu uvedených v odseku 1 je v období jedného kalendárneho roka nižší ako 500 000 Sk.“.
 49. V § 19 ods. 5 sa za slovom „dodania“ vypúšťa čiarka a slová „a ak ide o právnickú osobu, pripojí doklad o právnej subjektivite“ sa nahrádzajú slovami „a pripojí doklad o oprávnení podnikať4c)“.
 50. V § 19 ods. 6 sa slová „ktorú nesmie meniť“ nahrádzajú slovami „ktorá je záväzným podkladom na úhradu predmetu obstarávania“.
 51. V § 19 ods. 8 znie:
 „(8) O výsledku výberu cenovej ponuky sa vedie dokumentácia, ktorej súčasťou je výzva na podanie cenovej ponuky a cenové ponuky uchádzačov, prípadne rovnopis zmluvy.“.
 52. Vypúšťajú sa nadpisy „Štvrtá časť“ a „Mimoriadna forma obstarávania“.
 53. § 20 vrátane nadpisu znie:
 (2) Dokumentácia o priamom zadaní obsahuje odôvodnenie výberu formy obstarávania, zmluvné a účtovné doklady. V prípade uvedenom v odseku 1 písm. f) sa odôvodnenie neuvádza.“.
 54. Doterajší nadpis „Piata časť“ sa označuje ako „Štvrtá časť“.
 55. § 21 vrátane nadpisu znie:
 (1) Štátny dohľad nad verejným obstarávaním vykonáva ministerstvo.
 (2) Obsahom štátneho dohľadu je
 a) dohliadať na dodržiavanie tohto zákona a na zistené nedostatky19) upozorňovať obstarávateľa, prípadne nadriadený orgán obstarávateľa,
 b) dohliadať na pripravenosť obstarávania akcií limitovaných v § 4 ods. 2 písm. b),
 c) vykonávať previerky použitých foriem obstarávania,
 d) zaujímať stanoviská k sťažnostiam, petíciám, oznámeniam a podnetom v oblasti verejného obstarávania,
 e) ukladať pokuty podľa § 23,
 f) metodicky usmerňovať účastníkov procesu obstarávania.
 (3) Pri výkone štátneho dohľadu sa vzťahy medzi ministerstvom a preverovaným obstarávateľom spravujú osobitným predpisom.19a)“.
 „19) § 39 Občianskeho zákonníka.
 19a) § 10, § 11 ods. 1 písm. b), d) a ods. 2 písm. a) a g), § 12 ods. 2 a 3, § 13 ods. 1 a 7 zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 10/1996 Z. z. o kontrole v štátnej správe.“.
 56. V § 22 ods. 2 sa slová „verejnej súťaži“ nahrádzajú slovami „verejnom obstarávaní“.
 57. § 23 vrátane nadpisu znie:
 (1) Ministerstvo môže uložiť obstarávateľovi pokutu, ak
 (3) Ministerstvo uloží pokutu do jedného roka odo dňa, keď sa o porušení ustanovení tohto zákona dozvedelo, najneskôr však do troch rokov odo dňa, keď došlo k tomuto porušeniu.
 (5) Na postup pri ukladaní a vymáhaní pokút sa vzťahujú všeobecné predpisy o správnom konaní.24)“.
 Poznámka pod čiarou k odkazu 24) znie:
 „24) Zákon č. 71/1967 Zb. o správnom konaní (správny poriadok).“.
 58. V § 24 sa slovo „riešia“ nahrádza slovom „rozhodujú“.
 59. Za § 24 sa vkladá nový § 24a, ktorý znie:
 Zmluva uzavretá v rozpore s týmto zákonom je neplatná.“.
 Predseda Národnej rady Slovenskej republiky sa splnomocňuje, aby v Zbierke zákonov Slovenskej republiky vyhlásil úplné znenie zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 263/1993 Z. z. o verejnom obstarávaní tovarov, služieb a verejných prác (Zákon o verejnom obstarávaní), ako vyplýva zo zmien a doplnení výkonaných zákonom Národnej rady Slovenskej republiky č. 81/1994 Z. z. a týmto zákonom.


text:
Kavkazská Albánie je severovýchodně od Arménie malé historické území ve východním Kavkazu, jež je dnes součástí západního Ázerbájdžánu a na němž se od 2. století př. n. l. po 8. stol. n. l. rozkládalo stejnojmenně označované království.
 Kavkazská Albánie nemá nic společného s Albánií evropskou. Název Albánie je starořecký a označuje horskou zemi.
 Historie
 Od 1. století n. l. zde existovalo samostatné království, které zaniklo v roce 510, když jej dobyli Sásánovci. Albánci v této době byli pod silným kulturním vlivem sousední Arménie, od které převzali (podle Fausta Byzantského) křesťanství, písmo a jazyk. Arménská církev také kontrolovala albánskou církevní organizaci.
 Pro toto úzké spojení s Arménií byly dějiny Arménie a kavkazské Albánie spojeny. V roce 628 založil byzantský císař pravděpodobně arménského původu Herakleios království kavkazské Albánie a ustanovil v něm za vládce dynastii Mihranovců, která zde vládla i později pod kontrolou chalífů až do roku 821, kdy tento stát definitivně zaniká.
 Významným dějepiscem tohoto království byl Movses Kalankatuaci neboli Dasxuranci (10. století), který napsal Dějiny kavkazských Albánců.
 Odkazy
 Reference
 Externí odkazy
 Zaniklé státy Asie
 Dějiny Arménie
 Pravěk a starověk na území Ázerbájdžánu
 Kavkaz