text:
Lucia de Berk deel 10 - Blik op de Wereld
 Lucia de Berk deel 10
 Tussenarrest gerechtshof Arnhem. Beslissing op onderzoekswensen. Het hof geeft ten aanzien van vier feiten opdracht tot nader onderzoek. Voor een gedeelte is dat onderzoek van feitelijke aard, zoals laboratoriumonderzoek.
 Ook geeft het hof een viertal medische deskundigen opdracht te rapporteren over een aantal aan hen voorgelegde vragen. Voorts wordt opdracht gegeven tot het opmaken van een aanvullend reclasseringsrapport. Een aantal onderzoekswensen van het openbaar ministerie wordt afgewezen. Een (groter) aantal andere onderzoeken acht het hof vooralsnog niet noodzakelijk.
 LJN: BH3386, Gerechtshof Arnhem , 21-004292-08
 Datum uitspraak: 19-02-2009
 Datum publicatie: 19-02-2009
 Inhoudsindicatie: Tussenarrest. Beslissing op onderzoekswensen.
 Het hof geeft ten aanzien van vier feiten opdracht tot nader onderzoek. Voor een gedeelte is dat onderzoek van feitelijke aard, zoals laboratoriumonderzoek. Ook geeft het hof een viertal medische deskundigen opdracht te rapporteren over een aantal aan hen voorgelegde vragen. Voorts wordt opdracht gegeven tot het opmaken van een aanvullend reclasseringsrapport. Een aantal onderzoekswensen van het openbaar ministerie wordt afgewezen. Een (groter) aantal andere onderzoeken acht het hof vooralsnog niet noodzakelijk.
 Uitspraak d.d.: 19 februari 2009
 Tussenarrest van de meervoudige kamer voor strafzaken, gewezen na verwijzing van de zaak door de Hoge Raad der Nederlanden, op de voet van artikel 467 van het Wetboek van Strafvordering, bij arrest van 7 oktober 2008 in de strafzaak tegen:
 De rechtbank te 's-Gravenhage heeft de verdachte bij vonnis van 24 maart 2003 (LJN AF6172) ter zake van dagvaarding I de feiten 1, 6 primair, 8 primair, 10 primair opleverende “moord, meermalen gepleegd”; 2 primair, 5 primair, 17 subsidiair opleverende “poging tot moord, meermalen gepleegd”, 25 primair opleverende “diefstal, meermalen gepleegd”; en ter zake van dagvaarding II de feiten 1 primair opleverende “medeplegen van valsheid in geschrift en valsheid in geschrift”, 2 opleverende “in de gevallen waarin een wettelijk voorschrift een verklaring onder ede vordert, schriftelijk een valse verklaring afleggen”, 3 opleverende “valsheid in geschrift, meermalen gepleegd” en 4 primair opleverende “medeplegen van verduistering, meermalen gepleegd” veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf.
 Het gerechtshof te 's-Gravenhage heeft in hoger beroep bij arrest van 18 juni 2004 (LJN AP2846) het vonnis vernietigd en opnieuw recht gedaan. Het gerechtshof te ‘s-Gravenhage heeft verdachte ter zake van (na hernummering) de feiten 1, 6 primair, 7 primair, 8 primair, 10 primair, 13 primair, 16 primair, opleverende “moord, meermalen gepleegd”, 2 primair, 5 primair, 9 primair, opleverende “poging tot moord, meermalen gepleegd”, 22 primair opleverende “diefstal”, 23 primair opleverende “medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd”, 24 opleverende “in de gevallen waarin een wettelijk voorschrift een verklaring onder ede vordert, mondeling een valse verklaring onder ede afleggen”, 25 opleverende: “valsheid in geschrift, meermalen gepleegd” en 26 primair opleverende “verduistering, meermalen gepleegd” veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf en daarbij bevolen dat de verdachte ter beschikking zal worden gesteld met bevel tot verpleging van overheidswege.
 De verdachte heeft tegen het arrest van het gerechtshof te 's-Gravenhage beroep in cassatie ingesteld.
 De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van 14 maart 2006 (LJN AU5496, NJ 2007, 345) het arrest van het gerechtshof te 's-Gravenhage vernietigd, doch uitsluitend wat betreft de strafbaarheid van verdachte en ter zake van de sanctieoplegging, en de zaak naar het gerechtshof te Amsterdam verwezen teneinde deze in zoverre op het bestaande hoger beroep opnieuw te berechten en af te doen.
 Bij arrest van 13 juli 2006 (LJN AY3864) heeft het gerechtshof te Amsterdam het vonnis waarvan beroep, voor zover aan het oordeel van het Hof onderworpen, vernietigd, de verdachte strafbaar verklaard ter zake van de bewezenverklaarde feiten en haar veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf.
 Naar aanleiding van de resultaten van een door de procureur-generaal geëntameerd onderzoek is op 17 juni 2008 door hem een vordering tot herziening ingediend bij de Hoge Raad der Nederlanden.
 Bij arrest van 7 oktober 2008 (LJN BD4153, NJ 2009, 44) heeft de Hoge Raad der Nederlanden de aanvrage tot herziening gegrond verklaard en, voor zover nodig, de opschorting of schorsing van de tenuitvoerlegging bevolen van voormelde arresten van het gerechtshof te 's-Gravenhage van 18 juni 2004 en het gerechtshof te Amsterdam van 13 juli 2006, voor zover de veroordeelde daarbij is veroordeeld ter zake van het onder 1, 2 primair, 5 primair, 6 primair, 7 primair, 8 primair, 9 primair, 10 primair, 13 primair en 16 primair tenlastegelegde en de zaak verwezen naar het gerechtshof te Arnhem, opdat de zaak op de voet van artikel 467, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering wat betreft de voormelde feiten opnieuw zal worden behandeld en afgedaan teneinde hetzij het gewijsde te handhaven, hetzij met vernietiging daarvan recht te doen en daarbij mede voor de overige feiten (22 primair, 23 primair, 24, 25 en 26 primair) op de voet van artikel 476, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering de straf te bepalen.
 Dit tussenarrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in eerste aanleg, de terechtzittingen in hoger beroep van het gerechtshof te ’s-Gravenhage en Amsterdam en van dit hof na verwijzing op de terechtzitting van 5 februari 2009.
 Het hof heeft kennisgenomen van de verzoeken van de advocaten-generaal en hetgeen overigens door hen naar voren is gebracht. Het hof heeft voorts kennis genomen van hetgeen namens verdachte door haar raadslieden, mr A.A. Franken, advocaat te Amsterdam en mr A.P. Visser, advocaat te ‘s-Gravenhage naar voren is gebracht.
 3. Overzicht van de diverse onderzoekswensen
 3.1 De verzoeken van het openbaar ministerie
 Door het openbaar ministerie is ter terechtzitting van 5 februari 2009 een rapport van Independent Forensic Services overgelegd, dat op verzoek van het openbaar ministerie is opgemaakt en dat op 3 februari 2009 is ontvangen. Eén van de conclusies in dit rapport is, aldus het openbaar ministerie, dat door de diverse deskundigen (begrijpelijk) de nadruk zeer is gelegd op de wetenschappelijk-theoretische benadering, terwijl de waarheidsvinding beter gediend zou kunnen zijn met een forensisch-criminalistische benadering. Deze benadering ligt, aldus het openbaar ministerie, ten grondslag aan alle hierna te melden verzoeken.
 De verzoeken van het openbaar ministerie zijn hieronder voor zover mogelijk verkort weergegeven. Gezien alle verzoeken en de omvang van het nadere onderzoek stelt het openbaar ministerie voor de zaak ‘open’ te verwijzen naar de raadsheer-commissaris, belast met de behandeling van strafzaken in dit hof.
 3.1.1 Ad feit 1 ([slachtoffer 1]):
 Het openbaar ministerie verzoekt nader onderzoek te laten verrichten door deskundigen, bij voorkeur ook forensisch deskundigen, naar – zo begrijpt het hof – het door prof.dr. J. Meulenbelt in zijn rapportage beschreven uitputtingsscenario. Het openbaar ministerie heeft daartoe het volgende aangevoerd:
 - Met betrekking tot de zaak van baby [slachtoffer 1] wordt de vraag of er sprake is geweest van een fatale dosis digoxine vanuit algemene uitgangspunten beoordeeld. Daarbij lijkt weinig aandacht te zijn besteed aan de smalle therapeutische bandbreedte van digoxine en de daarmee verband houdende noodzaak van zogenaamde titrering van de patiënt. In de strafrechtelijke context is het van belang of zij óók zou zijn overleden als er geen digoxine aan haar was toegediend. Deze vraag is níet onderzocht en wél relevant, omdat het patiëntje wel degelijk specifieke digoxine-intoxicatieverschijnselen vertoonde (misselijk, braken, diarree). De omstandigheid, dat het patiëntje die verschijnselen wel vaker (of al langer) had, sluit een relatie met een digoxinevergiftiging geenszins uit.
 - Hetzelfde geldt voor het brede hartcomplex dat is waargenomen. De geconstateerde bloedgas- en lactaatwaarden bevestigen niet het beeld van een voortdurend zuurstoftekort dat tot uitputting (en daarmee tot het overlijden) heeft geleid. Ook de acute verslechtering van baby [slachtoffer 1] past niet in het beeld van uitputting, omdat bij uitputting juist sprake zou zijn van een geleidelijke terugloop van ademhalings- en hartfunctie. Kortom: de aangetroffen waarden vormen in combinatie met hetgeen door de artsen is waargenomen geen steun voor het uitputtingsscenario. De obductie- en sectiebevindingen doen dat evenmin.
 Het openbaar ministerie verzoekt onderzoek te laten doen naar, zoals uit het dossier blijkt, biopten die tijdens de obductie van baby [slachtoffer 1] zijn genomen van organen en lichaamsweefsel. Deze zijn indertijd voor onderzoek naar het NFI gestuurd, maar nooit onderzocht.
 Het openbaar ministerie verzoekt, teneinde – kort gezegd – meer duidelijkheid te verkrijgen over de herkomst van de bij de sectie op baby [slachtoffer 1] aangetroffen “gaasjes”, een aantal getuigen te horen, te weten:
 - de obductie-arts [getuige 1];
 - de sectie-arts [getuige 2];
 - de obductie-assistent(en);
 - de kinderarts [getuige 3];
 - verbalisant [getuige 4].
 Met betrekking tot – onder meer – de vraag in welke toestand het lichaam van baby [slachtoffer 1] naar het mortuarium is gebracht, verzoekt het openbaar ministerie, te horen:
 - verpleegkundige [getuige 5];
 - verpleegkundige [getuige 6];
 - schouwarts [getuige 7].
 Het openbaar ministerie verzoekt tevens te horen de persoon die het lichaam van baby [slachtoffer 1] in ontvangst heeft genomen in het mortuarium.
 Door het Juliana Kinderziekenhuis is indertijd een zogenaamd “babygram” gemaakt, dat naar het NFI is gestuurd en dat vervolgens van het NFI zou zijn terug ontvangen. Dit babygram dient naar de mening van het openbaar ministerie bij de stukken gevoegd te worden.
 Het openbaar ministerie sluit zich aan bij de (vooraf door het hof bij brieven van 22 respectievelijk 28 januari 2009 kenbaar gemaakte) wens van dit hof tot nadere rapportages van de deskundigen Tytgat en Aderjan in de zaak van baby [slachtoffer 1]. Naar de mening van het openbaar ministerie verdient het aanbeveling prof. Aderjan zijn rapport in de Duitse taal te laten opstellen (waarin hij beter “thuis” is dan in de Engelse taal) en dit rapport door een tolk (het hof begrijpt: een beëdigde vertaler) te laten vertalen.
 Het openbaar ministerie verzoekt ten slotte – ten aanzien van dit feit – naast de door de advocaat-generaal mr Knigge in zijn rapportage genoemde deskundigen (Tytgat en Aderjan) ook de eveneens genoemde deskundigen Cirimele en Rohrig, alsmede Uges, De Wolff en Lusthof over de verschillende “stellingen” te horen, dan wel nader te laten rapporteren. Bij de uit te brengen rapporten (of de nadere verhoren) zal steeds de genoemde forensisch-criminalistische context aan de orde moeten komen.
 3.1.2 Ad feit 2 ([slachtoffer 2]):
 Het openbaar ministerie verzoekt nader onderzoek te laten verrichten door een deskundige, naar de vraag: “Hoe dragend is onafhankelijke medische informatie voor de conclusie dat geen sprake kan zijn geweest van een primaire hartstilstand, maar van een primaire apneu?”
 3.1.3 Ad feit 5 ([slachtoffer 3]):
 Het openbaar ministerie verzoekt, teneinde – kort gezegd – meer duidelijkheid te verkrijgen met betrekking tot het tijdstip waarop voor het eerst een comateuze toestand wordt vastgesteld, een aantal getuigen te horen, te weten de behandelend artsen:
 - [getuige 9]
 - [getuige10].
 Het openbaar ministerie verzoekt voorts de getuige verpleegkundige [getuige 11] andermaal te horen. Zij heeft bij het hof te ’s-Gravenhage verklaard [slachtoffer 3] in goede toestand te hebben overgedragen aan verdachte. De betrouwbaarheid van haar verklaring wordt door dat hof met name gestoeld op het verband dat zij legt tussen de bewuste gebeurtenis en het afkoppelen van sondevoeding en een afgelaste Ph-meting, aldus het openbaar ministerie. Van belang lijkt het, na te gaan of die “koppeling” daadwerkelijk op grond van haar herinnering is gemaakt of dat zij inmiddels (weer) bekend was gemaakt met deze gegevens.
 Het openbaar ministerie verzoekt in dit verband ook de getuige verpleegkundige [getuige 12] andermaal te horen.
 Het openbaar ministerie sluit zich aan bij de door het hof (bij brief van 22 januari 2009) voorgestelde medisch-farmacologische toetsing van de tot bewijs gebezigde deskundigenberichten. Tegen het aanzoeken van dr. Meulenbelt bestaat daarbij geen bezwaar.
 Het openbaar ministerie verzoekt daarnaast nog een deskundige te bevragen, die met name op het gebied van de farmacologie deskundig is en voorts de deskundige [getuige 13] te bevragen om zijn conclusie (“scherpe hartritmes, bizar E.E.G., wijzend op intoxicatie”) nader toe te lichten.
 3.1.4 Ad feit 6 ([slachtoffer 3]):
 Met betrekking tot de mogelijkheid of de combinatie van de aan [slachtoffer 3] toegediende sederende medicatie tot een plotselinge ademstilstand heeft kunnen leiden, verzoekt het openbaar ministerie de arts [getuige 10] te horen, dan wel een deskundige te benoemen, teneinde dit nader toe lichten.
 Bij [slachtoffer 3] is na overlijden nog lidocaïne aangetroffen, hoewel deze stof (gebruikt bij de narcose) al afgebroken had moeten zijn, gelet op de daarvoor algemeen geldende halfwaardetijden. Het openbaar ministerie verzoekt [getuige 10] of Lusthof of Vulto te bevragen of dit gegeven van belang is in combinatie met het hiervoor onder (1) genoemde.
 Bij [slachtoffer 3] is bloed geprikt vlak vóór het overlijden. De waarden worden als “goed” beoordeeld, maar de analyse lijkt zich niet in het dossier te bevinden. Het openbaar ministerie verzoekt deze zo mogelijk alsnog aan het dossier toe te voegen.
 3.1.5 Ad feit 7 ([slachtoffer 4]):
 Het openbaar ministerie verzoekt aan deskundigen (bijvoorbeeld Stoelinga, maar eventueel ook Visser of een andere, te benoemen deskundige) vragen te stellen met betrekking tot de door Stoelinga genoemde mogelijke oorzaak van een harttamponade.
 Het openbaar ministerie wenst duidelijkheid te verkrijgen met betrekking tot de vraag, waaruit de spray (waarmee [slachtoffer 4] ten tijde van het overlijden werd behandeld) bestond. Het hof begrijpt dat in dit verband eveneens wordt verzocht een deskundige te benoemen.
 3.1.6 Ad feit 8 ([slachtoffer 5]):
 Het openbaar ministerie verzoekt een deskundige in ieder geval de volgende (en mogelijk nog andere) vragen te laten beantwoorden:
 - Is er op 11 oktober 2000 om 02.50 uur sprake van een significante toename van de hartslag, gelet op de éérder gemeten waarden van hartslag en bloeddruk (op 10 oktober vóór de scopie en ná de scopie)?
 - Zo ja, kan dat in combinatie met een lage bloeddruk mogelijk een acute verbloeding verklaren? Dit, afgezet tegen het feit, dat het Hb-gehalte op 11 oktober om 02.58 uur 6,7 mmol/l bedroeg en kort na het overlijden 5,1 mmol/l.
 - Is er een relatie tussen ademhaling en een mogelijke verbloeding? Zo ja, welke?
 - Is het spijtserum nog relevant?
 3.1.7 Ad feit 9 ([slachtoffer 6]):
 Het openbaar ministerie verzoekt om de deskundige Stoelinga nader te horen, omtrent de vraag, wat voor hem de meest duidelijke aanwijzing is geweest om te stellen, dat hier geen sprake kon zijn van een sepsis, die een apneu zou hebben veroorzaakt.
 3.1.8 Ad feit 10 ([slachtoffer 7]):
 Er bestaat, aldus het openbaar ministerie, een opmerkelijk verschil tussen hetgeen de getuige verpleegkundige [getuige 14] zegt te hebben waargenomen (namelijk dat patiënte erg gebraakt zou hebben) en de verklaring van verdachte, die over een “zucht” spreekt.
 Het openbaar ministerie verzoekt daarom de volgende getuigen nader te horen, te weten:
 - de betreffende schouwarts;
 - de getuige verpleegkundige [getuige 14];
 - de getuige [getuige 15] (een medepatiënte).
 3.1.9 Ad feit 13 ([slachtoffer 8]):
 Het openbaar ministerie verzoekt de arts [getuige 16] en de verpleegkundige [getuige 17] als getuigen te horen, om onder meer duidelijkheid te verkrijgen omtrent de tijden waarop ’s nachts de “rondes” werden gelopen, maar ook over de aanwezigheid, dan wel de activiteiten van verdachte op de afdeling, het geven van een injectie door verdachte en eventuele andere bijzonderheden.
 Het openbaar ministerie verzoekt de zoon van de overleden heer [slachtoffer 8] andermaal te horen, naar aanleiding van – zo begrijpt het hof – bij het openbaar ministerie gerezen vraagpunten met betrekking tot zijn eerdere verklaring.
 Het openbaar ministerie verzoekt voorts een deskundige te benoemen en deze in ieder geval de volgende (en mogelijk nog andere) vraag te laten beantwoorden: “Is het (gelet op het medische dossier) aannemelijk dat [slachtoffer 8] is overleden aan een lever-abces, in aanmerking nemende het feit, dat al op 1 oktober 1997 is gestart met antibiotica en dat er géén temperatuurschommelingen zijn waargenomen?”
 3.1.10 Ad feit 16 ([slachtoffer 9]):
 Het openbaar ministerie heeft ten aanzien van de in het ziekenhuis gebruikte zogenaamde IVAC een aantal vragen geformuleerd. Het verzoekt deze aan de fabrikant van de IVAC voor te leggen, dan wel deze door een te benoemen deskundige te laten beantwoorden.
 3.1.11 Algemeen vraagpunt:
 Naar aanleiding van de door het hof in de zaak [slachtoffer 2] (bewezen als poging moord) voorgestelde toetsing van de bewijsredenering van het hof te ‘s-Gravenhage aan het alternatieve scenario, zoals geschetst door prof. Derksen, verzoekt het openbaar ministerie voorts om een wetenschappelijke toetsing van de conclusies van het hof te ’s-Gravenhage op medische waarschijnlijkheid in alle overige zaken. Bij een dergelijk onderzoek moeten, aldus het openbaar ministerie, mede forensisch deskundigen worden ingeschakeld.
 3.1.12 Verzoek naar aanleiding van de doorzoekingen op 26 januari 2009:
 Afgelopen november is, aldus het openbaar ministerie, informatie binnengekomen, waaruit bleek dat iemand mogelijk nog in het bezit was van dagboeken van verdachte, waarin aantekeningen zouden staan die van belang kunnen zijn voor de waarheidsvinding met betrekking tot de levensdelicten, die dit hof nu opnieuw moet onderzoeken. De verdenking ontstond, dat deze persoon zich schuldig maakte aan het verbergen van materiaal dat van belang kon zijn voor de waarheidsvinding (art. 189 Sr). Om die reden heeft op maandag 26 januari jl. onder leiding van de rechter-commissaris in ‘s-Gravenhage onderzoek plaatsgevonden. Bij dit onderzoek zijn de dagboekaantekeningen niet aangetroffen.
 Het openbaar ministerie verzoekt om die reden in het kader van de behandeling van de strafzaak bij dit Hof als getuige te horen degene(n) van wie wordt gezegd, dat zij over het bestaan van die dagboekaantekeningen en/of over de inhoud daarvan iets kunnen zeggen.
 3.2 De door het hof voorgestelde onderzoekshandelingen
 Bij brieven van 22 januari 2009 en 28 januari 2009 heeft het hof de verdediging en het openbaar ministerie op voorhand in kennis gesteld van de door het hof voorgestelde onderzoekshandelingen. Deze zijn ter openbare terechtzitting van 5 februari 2009 aan de orde gesteld en de verdediging en het openbaar ministerie zijn in de gelegenheid gesteld hun reactie op deze voorgestelde onderzoekshandelingen te geven. Kort weergeven, luiden zij als volgt:
 a. Het hof wil kennis nemen van de in de conclusie van advocaat-generaal mr. Knigge onder 2.1.5 gememoreerde “wetenschappelijke mening” van prof.dr. J.K.P.T. Tytgat en acht het daarom gewenst dat, zoals in onderdeel 2.1.6 van de conclusie wordt gesuggereerd, prof. Tytgat om nadere rapportage wordt gevraagd.
 b. Het zelfde geldt -mutatis mutandis- voor de in onderdeel 2.2.6 van de conclusie genoemde nadere rapportage door prof.dr. R. Aderjan.
 c. Het hof acht een nader deskundigenbericht inzake de bij [slachtoffer 3] beschreven chloralhydraatwaarden wenselijk. Daar ziet het hof een zekere discrepantie tussen de bewijsconstructie van het hof te ‘s-Gravenhage bij dat feit en hetgeen prof.dr. A.A. Derksen in zijn boek daarover schrijft. Zonder nadere beoordeling door een deskundige is het voor juristen lastig om te zeggen waar het gelijk ligt. Er wordt een toxicologische/farmacologische redenering gevolgd en die behoeft wat betreft het hof deskundige toelichting. Als aan te zoeken deskundige denkt het hof daarbij aan prof.dr. J. Meulenbelt.
 d. Het hof acht het aangewezen dat omtrent verdachte een reclasseringsrapport wordt uitgebracht.
 e. Het hof acht een nader deskundigenbericht wenselijk over de vraag of de bij [slachtoffer 2] op 1 september 2001 omstreeks 12.00 uur geconstateerde ademstilstand en hartstilstand, die reanimatie noodzakelijk maakten, verklaarbaar kunnen zijn zonder de door het gerechtshof te ‘s-Gravenhage bewezen verklaarde handelingen van verdachte. Als aan te zoeken deskundige denkt het hof daarbij wederom aan prof.dr. J. Meulenbelt, in die zin dat hij zich ook nu op zijn initiatief kan doen bijstaan door andere deskundigen.
 3.3 Verzoeken van de verdediging
 De raadsman van verdachte, mr A.A. Franken, heeft het hof op voorhand laten weten, dat er van de zijde van de verdediging in dit stadium van het geding vooralsnog geen onderzoekswensen zullen worden geformuleerd. De verdediging sluit niet uit dat op enig moment alsnog verzoeken zullen worden gedaan, indien nieuwe onderzoeksresultaten daartoe aanleiding geven. Ter terechtzitting van 5 februari 2009 heeft de verdediging dit standpunt gehandhaafd.
 4. Beoordeling van de verzoeken / de voorgestelde onderzoekshandelingen
 4.1 Algemene beschouwing
 4.1.1 Het openbaar ministerie heeft een groot aantal verzoeken gedaan, met als meest verstrekkende verzoek – zoals hiervoor weergegeven onder 3.1.11 – om bij alle levensdelicten waar sprake is van een onverwacht en medisch onverklaarbaar overlijden, wetenschappelijk te laten toetsen de medische waarschijnlijkheid van het oordeel dat het daarbij zou gaan om een onnatuurlijke dood, veroorzaakt door menselijk handelen, mede door (forensisch) deskundigen in te schakelen.
 Hoewel het Arnhemse hof de tien ten laste gelegde levensdelicten wederom ten gronde zal moeten onderzoeken en daarbij niet gebonden is aan de bewijsconstructie van het Haagse hof, lijkt de aanname gerechtvaardigd dat de door het hof te nemen beslissingen in belangrijke mate zullen moeten worden gebaseerd op het in de opsporingsfase en tijdens de eerdere behandelingen ter terechtzitting verkregen, feitelijk bewijsmateriaal. Het gaat immers om uitputtende onderzoeken -waarin het geenszins heeft ontbroken aan een "forensisch-criminalistische benadering"- en om feiten en omstandigheden in de periode van 1997 tot en met 2001. De waarde van nieuwe of hernieuwde getuigenverklaringen, acht tot twaalf jaar later, is daardoor beperkt te achten. Wel blijft onverminderd van belang de wetenschappelijke waardering van het beschikbaar materiaal. Dit speelt echter, naar het oordeel van het hof, niet bij alle feiten een even belangrijke rol.
 Om die reden geeft het hof er in dit stadium de voorkeur aan, daarmee voortgaande op de door de advocaat-generaal mr Knigge in de herzieningsprocedure ingeslagen weg, om eerst een aantal in het oog springende vraagpunten te laten onderzoeken ten aanzien van de feiten 1 en 5. Daar voegt het hof twee feiten aan toe, omdat het daarbij gaat om hetzelfde patiëntje (feit 6) respectievelijk om een overzichtelijk medisch dossier met eenvoudige vraagstelling (feit 2). Dit nader onderzoek kan betrekkelijk snel worden uitgevoerd op basis van het beschikbare materiaal.
 Op basis van de uitkomst van dit nader onderzoek zal beoordeeld worden of een bredere aanpak, zoals die het openbaar ministerie thans reeds voor ogen staat, van belang moet worden geacht.
 4.1.2 Het hof acht het van belang, dat in dit stadium van de procedure de genoemde vier incidenten nader worden beoordeeld. Daarbij zullen de hierna per incident geformuleerde vragen aan een deskundige worden voorgelegd. De deskundige zal daartoe in het bezit worden gesteld van de volledige (deel)dossiers en mag zich doen bijstaan door andere deskundigen. Het hof zal daartoe de zaak verwijzen naar de raadsheer-commissaris, belast met de behandeling van strafzaken in dit hof. De raadsheer-commissaris zal zo mogelijk de door het hof genoemde deskundigen dienen te benoemen. Indien dit niet mogelijk blijkt, zal de raadsheer-commissaris -gehoord de advocaten-generaal en de raadslieden- een andere deskundige dienen aan te zoeken en te benoemen.
 4.2 Nader onderzoek met betrekking tot de tenlastegelegde moord op [slachtoffer 1] (feit 1)
 Als feit 1 is tenlastegelegd de moord op [slachtoffer 1] (geboren op 12 maart 2001) op 4 september 2001. In het kader van de herzieningsprocedure is door een aantal deskundigen over deze zaak gerapporteerd.
 4.2.1 Nadere rapportage door prof.dr. J.K.P.T. Tytgat en prof.dr. R. Aderjan
 Zowel de verdediging als het openbaar ministerie hebben zich aangesloten bij het voorstel van dit hof om prof.dr. J.K.P.T. Tytgat respectievelijk prof.dr. R. Aderjan een nadere rapportage te laten uitbrengen, zoals hiervoor weergegeven onder 3.2 onder a en b. Het hof zal dienovereenkomstig beslissen.
 Het hof zal de zaak daartoe verwijzen naar de raadsheer-commissaris, belast met de behandeling van strafzaken in dit hof, met verzoek de beide personen als deskundige te benoemen en hen vervolgens de opdracht te geven een nadere rapportage op te stellen in navolging van hetgeen zij reeds op verzoek van advocaat-generaal mr Knigge aan hem hebben gerapporteerd.
 De raadsheer-commissaris dient daarbij tevens te onderzoeken, of de door prof. Aderjan in diens brief van 5 maart 2008 gestelde vraag naar de herkomst van het onderzochte monster hersenweefsel beantwoord kan worden. Hieraan bestaat enige twijfel, nu de patholoog mevrouw [getuige 2] bij gelegenheid van haar verhoor ter terechtzitting van het gerechtshof te ’s-Gravenhage op 9 februari 2004 heeft verklaard: “Ik kon de hersenen niet meer goed herkennen omdat ze te sterk postmortaal veranderd waren.” De eveneens door prof. Aderjan gestelde vraag naar de twijfel omtrent de repesentativiteit van het onderzochte monster bloederig vocht kan worden beantwoord door hem het rapport van prof. Meulenbelt te doen toekomen.
 De aanbeveling van het openbaar ministerie om prof.dr. R. Aderjan zijn rapport in de Duitse taal te laten opstellen (waarin hij, aldus het openbaar ministerie, beter “thuis” is dan in de Engelse taal) en dit rapport vervolgens te laten vertalen, zal door de raadsheer-commissaris in diens contacten met prof.dr. R. Aderjan kunnen worden besproken en ter beoordeling aan hen worden overgelaten.
 4.2.2 Nadere rapportage door prof.dr. J. Meulenbelt
 Het hof acht het van belang, dat de tot deskundige te benoemen prof.dr. J. Meulenbelt ingaat op de door de advocaat-generaal ter terechtzitting geponeerde stelling, dat uit de “opgeblazen” trend graphs zou blijken, dat het hart als eerste is gaan falen en niet de ademhaling.
 4.2.3 Onderzoek van de bij de obductie genomen biopten
 Bij de obductie in het Juliana Kinderziekenhuis is weefsel en een orgaanmonster veiliggesteld, in beslag genomen en ter beschikking gesteld van het NFI. De advocaat-generaal heeft aangevoerd dat dit materiaal niet is onderzocht en nog steeds beschikbaar is. Dit is een nieuw gegeven van feitelijke aard.
 Het hof acht het aangewezen dat de raadsheer-commissaris onderzoekt of dit materiaal nog beschikbaar is en of het (nog) bruikbaar is voor onderzoek. Bij bevestigende beantwoording van deze vragen dient het materiaal alsnog te worden onderzocht op de aanwezigheid van stoffen, die zouden kunnen wijzen op het toedienen van digoxine in de periode tussen 16 juli 2001 (het beëindigen van de medicatie) en het overlijden op 4 september 2001.
 Het onderzoek dient bij voorkeur te geschieden door een door de raadsheer-commissaris te benoemen deskundige van het “Institut de Médecine Légale et de Médecine Sociale” te Straatsburg, Frankrijk, dat eerder ook al onderzoek heeft gedaan in deze zaak.
 De eventuele resultaten van dit nader onderzoek dienen ter beschikking te worden gesteld van de deskundigen prof.dr. J. Meulenbelt, prof.dr. J.K.P.T. Tytgat en prof.dr. R. Aderjan met de vraag, of deze hen aanleiding geven tot nadere beschouwingen.
 4.2.4 Nader onderzoek naar de herkomst van de gaasjes met bloederig vocht
 De advocaten-generaal hebben een groot aantal vragen geformuleerd met betrekking tot de gaasjes. Het is daarbij niet steeds duidelijk wat de context is, waarin deze vragen gezien moeten worden.
 Een aantal vragen lijkt te passen in een scenario, waarbij er gaasjes in het lichaam zijn achtergebleven bij de hartoperatie op 16 juli 2001 in het LUMC. Naar het oordeel van het hof wordt dit scenario afdoende weerlegd door de op 19 februari 2004 ten overstaan van het gerechtshof te ’s-Gravenhage door de patholoog-anatoom [getuige 1] afgelegde verklaring. Hij zegt met zoveel woorden: “Op de obductie-afdeling hebben we geen gazen. Er is alleen pleistermateriaal aanwezig om wonden af te dekken en af te dichten. Gazen zijn daar niet geschikt voor. Als er gazen op de obductie-afdeling aanwezig zijn, zijn deze met de patiënt meegekomen. De aanwezigheid noteer ik niet in mijn obductieverslag, tenzij ik bij een patiënt die geopereerd is inwendig gazen aantref en het een gaas is dat bij de operatie achtergebleven moet zijn. Dat wordt wel genoteerd. De andere gazen worden niet genoteerd omdat het heel verschillend is hoe de patiënten van de verschillende afdelingen naar ons toe komen. Soms worden er op de afdeling zelf al gazen verwijderd en soms niet. Dat vormt
 geen onderdeel van het vinden van de overlijdensoorzaak bij een normale obductie. Gazen
 zijn altijd uitwendig. Gazen horen niet inwendig aanwezig te zijn. Als dit het geval is, wordt dit wel door mij vermeld aangezien dat geen normale bevinding is. Bij het uitwendige gedeelte van het lichaam worden gazen gebruikt voor afdekking na bloedafname of anderszins. Dat is normaal binnen de behandeling van een patiënt. Ik heb in het lichaam
 van [slachtoffer 1] geen gaasjes aangetroffen.”(cursivering hof).
 Naar het oordeel van het hof staat buiten redelijke twijfel vast, dat de gaasjes na de obductie in het lichaam terecht zijn gekomen. Bij gelegenheid van voormeld verhoor heeft de patholoog-anatoom [getuige 1] immers ook nog verklaard: “Ik kan mij niet herinneren of op het lichaam van [slachtoffer 1] gaasjes aanwezig waren. Bij een obductie opent de obductie-assistent na overleg met mij het lichaam. Voordat de obductie-assistent het lichaam opent, verwijdert hij eventueel aanwezige gazen, drains en dergelijke. Deze zaken worden in
 een bak gelegd die naast de patiënt staat. Op het moment dat ik bij de obductie kom, zijn deze zaken niet meer op het lichaam aanwezig. Aan het einde van de obductie sluit de obductie-assistent het lichaam. Alle organen en eventueel door de obductie-assistent verwijderde gazen en andere materialen die aan het begin van de obductie bij de patiënt aanwezig waren, gaan dan terug in het lichaam.”(cursivering hof). Het hof leidt hieruit af dat óók gazen, die oorspronkelijk aan of bij het lichaam aanwezig waren, in het lichaam worden verzameld. Het woord terug moet kennelijk niet letterlijk worden genomen.
 De patholoog mw [getuige 2] heeft bij gelegenheid van haar verhoor ter terechtzitting van het gerechtshof te ’s-Gravenhage op 9 februari 2001 verklaard: “Ik weet niet meer precies waar in het lichaam zich de gazen met bloederig vocht bevonden. Ik betwijfel of mijn assistenten dat nog wel weten. Het was netter geweest als ik dat in mijn rapport wel had aangegeven.
 De organen uit de borst- en buikholte worden in het lichaam teruggeplaatst met gaasjes. Het zou heel goed kunnen dat de gaasjes op alle organen hebben gelegen. Het gebruik van gaasjes is niet ongebruikelijk; in het NFI gebruiken we evenwel celstof.”
 De assistenten van mw [getuige 2] zijn op 2 maart 2004 ter terechtzitting van het gerechtshof te ’s-Gravenhage gehoord. De assistent [getuige 18] heeft verklaard: “Heel af en toe komen wij in het lichaam waarop sectie wordt gepleegd gaasjes tegen. Meestal heeft de betreffende persoon een operatie ondergaan en is deze op onnatuurlijke wijze komen te overlijden. Alles wordt dan in de toestand gelaten zoals het was ten tijde van het overlijden, dus gaasjes die in het lichaam waren geplaatst blijven daar zitten. De gaasjes kunnen ook afkomstig zijn van een eerdere obductie. In de meeste gevallen echter is niet eerder een obductie op een lichaam gepleegd.“(cursivering hof).
 Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel, dat nader onderzoek naar de herkomst van de gaasjes niet noodzakelijk is en dat de representativiteit van het onderzochte monster bloederig vocht discutabel blijft.
 In dit verband acht het hof ook het toevoegen aan het dossier van het voorafgaand aan de sectie gemaakte “babygram” (een röntgenopname ter controle op oude botbreuken, aldus Willemsen in voormeld verhoor) niet noodzakelijk.
 Het staat de advocaten-generaal uiteraard vrij om dit babygram op te vragen en desgeraden aan het dossier toe te voegen.
 4.3 Nader onderzoek met betrekking tot de tenlastegelegde poging tot moord op [slachtoffer 2] (feit 2)
 Als feit 2 is tenlastegelegd de poging tot moord op [slachtoffer 2] (geboren op 16 september 2000) op 1 september 2001. Het gerechtshof te ’s-Gravenhage heeft daarbij een aantal door de verdediging aangedragen natuurlijke oorzaken uitgesloten.
 Het hof acht het van belang, dat de tot deskundige te benoemen prof.dr. J. Meulenbelt op grond van alle zich in het dossier bevindende gegevens (het medisch dossier en de door verdachte, getuigen en deskundigen afgelegde verklaringen) antwoord geeft op de vragen:
 4.4 Nader onderzoek met betrekking tot de tenlastegelegde poging tot moord op [slachtoffer 3] (feit 5)
 In zijn bewijsconstructie van de poging tot moord op [slachtoffer 3] (geboren op 20 juni 1994) op 25 januari 2001 (feit 5) heeft het gerechtshof te ‘s-Gravenhage het rapport van dr. A.G. Vulto, ziekenhuisapotheker/farmacoloog d.d. 3 september 2002 tot uitgangspunt genomen. In zijn arrest (rechtsoverwegingen 10.3.1 t/m 10.3.41) antwoordt het gerechtshof te ‘s-Gravenhage op een aantal verweren van de verdediging, die het hof alle verwerpt. Het hof te ‘s-Gravenhage bezigt daartoe op verschillende plaatsen toxicologische/farmacologische redeneringen (rechtsoverwegingen 10.3.18, 10.3.19, 10.3.20, in het bijzonder 10.3.21, 10.3.25). In zijn boek “Lucia de B.; reconstructie van een gerechtelijke dwaling” levert prof.dr. A.A. Derksen onderbouwde kritiek op de redenering van het gerechtshof te ‘s-Gravenhage en schetst hij een alternatief scenario (hoofdstuk 4).
 Het hof verzoekt de tot deskundige te benoemen prof.dr. J. Meulenbelt op grond van zijn deskundigheid de volgende vragen te beantwoorden:
 4.5 Nader onderzoek met betrekking tot de tenlastegelegde moord op [slachtoffer 3]
 Ten aanzien van de tenlastegelegde moord op [slachtoffer 3] op 23 februari 2001 (feit 6) acht het hof het van belang, dat de tot deskundige te benoemen prof.dr. J. Meulenbelt de door de advocaat-generaal geformuleerde vragen beantwoordt:
 - Heeft de combinatie van de aan [slachtoffer 3] toegediende sederende medicatie tot een plotselinge ademstilstand kunnen leiden, aangenomen dat de bloedwaarden ongeveer 45 minuten voor het overlijden normaal waren?
 - Is het gegeven dat na overlijden bij [slachtoffer 3] nog lidocaïne is aangetroffen, van belang? (Aannemende dat deze bij de narcose gebruikte stof, gelet op de algemeen geldende halfwaardetijd, al afgebroken had moeten zijn.)
 4.6 De doorzoekingen op 26 januari 2009
 Het hof acht het voorshands niet noodzakelijk om in de zaak tegen verdachte op verzoek van het openbaar ministerie nog niet bekend gemaakte personen als getuigen te horen, die mogelijkerwijs iets kunnen zeggen over het bestaan en de inhoud van de dagboekaantekeningen, die niet bij de doorzoekingen op 26 januari 2009 zijn aangetroffen. Het staat het openbaar ministerie vrij om desgewenst de resultaten van dat separaat aan deze zaak in ‘s-Gravenhage lopende onderzoek aan het dossier toe te voegen.
 4.7 Reclasseringsrapport
 Door de verdediging is ter terechtzitting aangevoerd, dat er tegen dit voorstel van het hof vanwege de beeld- en mythevorming die er omtrent verdachte heeft plaatsgevonden, enige bezwaren bestaan. Indien in de op te maken rapportage vooral de actuele situatie van verdachte wordt beschreven en niet haar gehele voorgeschiedenis, dan zijn er geen overwegende bezwaren.
 Het openbaar ministerie heeft zich ten aanzien van het verzochte reclasseringsrapport gerefereerd aan het oordeel van het hof.
 Ter terechtzitting van 5 februari 2009 heeft de voorzitter reeds aangegeven, dat het hof met de voorgestelde rapportage alleen een “update” voor ogen heeft met betrekking tot de toestand van verdachte ná de behandelingen in de eerdere instanties.
 Het hof verzoekt de advocaat-generaal te bevorderen dat er omtrent verdachte een reclasseringsrapport wordt opgemaakt, met inachtneming van hetgeen hier is weergegeven.
 4.8 De overige verzoeken van het openbaar ministerie
 Uit hetgeen onder 4.1 is overwogen volgt dat het hof – behoudens zoals hiervoor weergegeven – de overige verzoeken en voorgestelde onderzoekshandelingen van het openbaar ministerie vooralsnog niet noodzakelijk acht. De definitieve beslissing van het hof op die verzoeken (voor zover deze in de toekomst nog zullen worden gehandhaafd) zal worden aangehouden.
 5. De voortgang van de zaak
 Het lijkt niet opportuun om, gelet op de complexiteit van de bevolen onderzoekshandelingen en de te verwachten tijdsduur van de uitvoering, al in dit tussenarrest een nadere datum te bepalen, waarop het onderzoek zal worden voortgezet.
 Indien en voor zover de uitkomst van enig bij dit tussenarrest bepaald onderzoek daartoe aanleiding geeft, dan wel op uitdrukkelijk verzoek daartoe van het openbaar ministerie of de verdediging, zal er op de kortst mogelijk termijn een nieuwe behandeling worden bepaald .
 Stelt de stukken in handen van de raadsheer-commissaris, belast met de behandeling van strafzaken in dit hof, met voormelde doelen. Indien dit de raadsheer-commissaris noodzakelijk voorkomt kunnen deze opdrachten of een deel daarvan worden doorgeleid aan de rechter-commissaris, belast met de behandeling van strafzaken in de rechtbank Arnhem.
 Wijst af het verzoek tot nader onderzoek met betrekking tot de herkomst van de gaasjes (feit 1).
 Houdt de beslissing op de overige, niet toegewezen verzoeken van het openbaar ministerie aan.
 Verzoekt de advocaat-generaal te bevorderen dat er omtrent verdachte een aanvullend reclasseringsrapport wordt opgemaakt.
 Beveelt de oproeping van de verdachte tegen het nog nader te bepalen tijdstip, met tijdige kennisgeving daarvan aan de raadslieden van de verdachte.
 in tegenwoordigheid van mr M.J. Ouweneel en K.J.F. Roelofs, griffiers,
 en op 19 februari 2009 ter openbare terechtzitting uitgesproken.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 AN COIMISIÚN EORPACH
 An Bhruiséil,17.4.2015
 COM(2015) 157 final
 2015/0082(COD)
 Togra le haghaidh
 RIALACHÁN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLE
 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an tAontas Eorpach agus Poblacht na Casacstáine (Códúchán)
 MEABHRÁN MÍNIÚCHÁIN
 1.I gcomhthéacs Eoraip ar son na ndaoine, cuireann an Coimisiún Eorpach an-bhéim ar shimpliú agus ar shoiléiriú dhlí an Aontais ionas go mbeidh sé níos soiléire agus níos so-aimsithe do na saoránaigh agus, dá réir sin, go gcruthófar deiseanna nua dóibh agus seans chun úsáid a bhaint as na cearta sonracha a bhronntar orthu.
 Ní féidir an aidhm sin a bhaint amach fad agus atá líon mór forálacha a leasaíodh roinnt uaireanta, agus leasuithe suntasacha a bheith i gceist go minic, scaipthe anseo agus ansiúd, rud a fhágann go mbíonn gá le cuardach a dhéanamh ar roinnt de na forálacha sin san ionstraim bhunaidh agus ar roinnt eile acu in ionstraimí leasaitheacha níos déanaí. Dá bhrí sin, is gá mórobair thaighde i bhfoirm comparáide idir go leor ionstraimí éagsúla chun na rialacha atá i bhfeidhm faoi láthair a shainaithint.
 Ar an gcúis sin, tá gá freisin le códú a dhéanamh ar rialacha a leasaíodh go minic má tá an dlí le bheith soiléir agus trédhearcach.
 2.Chinn an Coimisiún, dá bhrí sin, ar an 1 Aibreán 1987
 1
 , treoir a thabhairt dá fhoireann á rá gur cheart gach gníomh a chódú i ndiaidh deich leasú ar a mhéad, agus cuireadh i bhfios dóibh gur bunriachtanas é sin agus gur cheart féachaint le códú a dhéanamh ag eatraimh is giorra ná sin ar na téacsanna a bhfuil siad freagrach astu lena chinntiú go bhfuil na forálacha atá iontu soiléir agus sothuigthe.
 3.Dearbhaíodh an méid sin i gConclúidí Uachtaránacht na Comhairle Eorpaí i nDún Éideann (Nollaig 1992)
 2
 , agus cuireadh i bhfios an tábhacht a bhaineann le códú mar go dtugann sé cinnteacht faoin dlí is infheidhme maidir le hábhar ar leith tráth ar leith.
 Ní foláir an nós imeachta coitianta a bhaineann le glacadh ghníomhartha an Aontais a chomhlíonadh go huile agus go hiomlán le linn an códú á dhéanamh.
 Ós rud é nach ceadmhach aon athruithe a dhéanamh ar shubstaint na n-ionstraimí lena mbaineann an códúchán, tháinig Parlaimint na hEorpa, an Chomhairle agus an Coimisiún ar chomhaontú, trí chomhaontú idirinstitiúideach dar dáta an 20 Nollaig 1994, go bhféadfar nós imeachta luathaithe a úsáid chun ionstraimí códaithe a ghlacadh go mear.
 4.Is é is cuspóir don togra seo códú a dhéanamh ar Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008 ón gComhairle an 8 Nollaig 2008 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an Comhphobal Eorpach agus Poblacht na Casacstáine
 3
 . Glacfaidh an Rialachán nua ionad na ngníomhartha éagsúla a chuimsítear ann
 4
 ; caomhnaíonn an togra seo go huile agus go hiomlán inneachar na ngníomhartha atá á gcódú agus, ar an ábhar sin, ní dhéanann sé ach iad a thabhairt le chéile agus gan ach na leasuithe foirmiúla sin amháin a dhéanamh a bhfuil gá leo don phróiseas códúcháin féin.
 5.Rinneadh an togra códúcháin a tharraingt suas ar bhonn réamh-chomhdhlúthú, i 23 theanga oifigiúla, ar Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008 agus ar na hionstraimí lena leasaítear é. Is í Oifig Foilseachán an Aontais Eorpaigh a rinne an comhdhlúthú sin trí chóras próiseála sonraí. I gcás uimhreacha nua a bheith tugtha do na hAirteagail, taispeántar an comhghaol idir an tseanuimhir agus an uimhir nua i dtábla atá leagtha amach in Iarscríbhinn VII a ghabhann leis an Rialachán códaithe.
 ê 1340/2008 (oiriúnaithe)
 2015/0082 (COD)
 Togra le haghaidh
 RIALACHÁN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLE
 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an Ö tAontas Õ Eorpach agus Poblacht na Casacstáine (Códúchán)
 TÁ PARLAIMINT NA hEORPA AGUS COMHAIRLE AN AONTAIS EORPAIGH,
 Ag féachaint don Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, agus go háirithe Airteagal 207(2) de,
 Ag féachaint don togra ón gCoimisiún Eorpach,
 Tar éis dóibh an dréachtghníomh reachtach a chur chuig na parlaimintí náisiúnta,
 Ag féachaint don tuairim ó Choiste Eacnamaíoch agus Sóisialta na hEorpa
 5
 ,
 Ag gníomhú dóibh i gcomhréir leis an ngnáthnós imeachta reachtach,
 De bharr an méid seo a leanas:
 ê
 (1)Rinneadh Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008
 6
 a leasú go substaintiúil roinnt uaireanta
 7
 . Ar mhaithe le soiléire agus réasúntacht ba cheart an Rialachán sin a chódú.
 ê 1340/2008 aithris 1
 (2)Tá foráil in Airteagal 17(1) den Comhaontú um Chomhpháirtíocht agus um Chomhar idir na Comhphobail Eorpacha agus a gcuid Ballstát agus Poblacht na Casacstáine
 8
 go mbeidh trádáil i dtáirgí áirithe cruach faoi réir comhaontú sonrach maidir le socruithe cainníochtúla.
 ê 1340/2008 aithris 2
 (3)An Comhaontú idir an Comhphobal Eorpach agus Rialtas Phoblacht na Casacstáine maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach
 9
 a cuireadh i gcrích an 19 Iúil 2005, chuaigh sé in éag an 31 Nollaig 2006.
 ê 1340/2008 aithris 3
 (4)Go dtí go ndéanfar comhaontú nua a shíniú agus a theacht i bhfeidhm nó go dtí aontachas na Casacstáine san Eagraíocht Dhomhanda Trádála (EDT), leagadh síos teorainneacha cainníochtúla, ag tosú in 2007, i Rialachán (CE) Uimh. 1870/2006 ón gComhairle
 10
 , Rialacháin (CE) Uimh. 1531/2007 ón gComhairle
 11
 agus Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008.
 ê 1340/2008 aithris 5
 (5)Is gá modh a chur ar fáil chun an córas seo a riar laistigh den Aontas sa chaoi go ndéanfar cur chun feidhme an chonartha nua a éascú agus déanfar sin trí fhorálacha cosúla a mholadh an oiread is féidir.
 ê 1340/2008 aithris 6
 (6)Is gá a áirithiú go ndéanfar tír thionscnaimh na dtáirgí atá i gceist a scrúdú agus tá modhanna oiriúnacha chomhar riaracháin sonraithe chun é sin a dhéanamh.
 ê 1340/2008 aithris 7
 (7)Táirgí a cuireadh i saorlimistéar nó táirgí arna n-allmhairiú faoi na socruithe lena rialaítear trádstórais custaim, allmhairiú sealadach nó próiseáil isteach (an córas fionraí), níor cheart iad a chur san áireamh sna teorainneacha cainníochtúla arna mbunú do na táirgí atá i gceist.
 ê 1340/2008 aithris 8
 (8)Chun an Rialachán seo a chur i bhfeidhm go héifeachtach, beidh gá ceadúnas allmhairiúcháin Aontais a úsáid chun go rachaidh na táirgí atá i gceist i saorchúrsaíocht san Aontas.
 ê 1340/2008 aithris 9 (oiriúnaithe)
 (9)Chun a áirithiú nach sárófar na teorainneacha cainníochtúla is infheidhme, is gá nós imeachta Ö a leagan síos Õ a fhágfaidh nach ndéanfaidh údaráis inniúla na mBallstát ceadúnais allmhairiúcháin a eisiúint sula mbeidh deimhniú faighte ón gCoimisiún go bhfuil méideanna iomchuí fós ar fáil laistigh den teorainn chainníochtúil atá i gceist.
 ê 38/2014 Art. 1 agus Iarscríbhinn .7 (oiriúnaithe)
 (10)Chun gur féidir srianta áirithe a riar go héifeachtach, ba cheart an chumhacht chun gníomhartha a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 290 den Chonradh a tharmligean chuig an gCoimisiún i Ö leith Õ leasuithe ar Iarscríbhinn V a ghabhann leis an Rialachán seo. Tá sé Ö thar a bheith Õ tábhachtach go rachaidh an Coimisiún i mbun comhairliúcháin iomchuí le linn a chuid oibre ullmhúcháin, lena n-áirítear Ö le Õ saineolaithe. Ba cheart don Choimisiún Ö a áirithiú Õ, agus gníomhartha tarmligthe á n-ullmhú agus á dtarraingt suas aige, go ndéanfar na doiciméid ábhartha a tharchur Ö an tráth céanna Õ, go tráthúil agus go hiomchuí chuig Parlaimint na hEorpa agus chuig an gComhairle,
 ê 1340/2008 (oiriúnaithe)
 TAR ÉIS AN RIALACHÁN SEO A GHLACADH:
 Airteagal 1
 1. Beidh feidhm ag an Rialachán seo maidir le táirgí cruach de thionscnamh Phoblacht na Casacstáine atá liostaithe in Iarscríbhinn I a allmhairiú san Aontas.
 2. Déanfar na táirgí dá dtagraítear i mír 1 a aicmiú sna grúpaí táirgí atá leagtha amach in Iarscríbhinn I.
 3. Bunófar aicmiú na dtáirgí atá liostaithe in Iarscríbhinn I ar an Ainmníocht Chomhcheangailte (AC) a bunaíodh faoi Rialachán (CEE) Uimh. 2658/87 ón gComhairle
 12
 .
 4. Cinnfear áit bhunaidh na dtáirgí dá dtagraítear i mír 1 a chinneadh i gcomhréir leis na rialacha atá i bhfeidhm san Aontas.
 Airteagal 2
 1. Beidh allmhairiú na dtáirgí cruach de thionscnamh Phoblacht na Casacstáine atá liostaithe in Iarscríbhinn I go dtí an tAontas faoi réir na dteorainneacha cainníochtúla atá leagtha síos in Iarscríbhinn V. Chun na táirgí de thionscnamh Phoblacht na Casacstáine atá liostaithe in Iarscríbhinn I a scaoileadh chun saorchúrsaíochta san Aontas, beidh gá deimhniú tionscnaimh, atá leagtha amach in Iarscríbhinn II, agus ceadúnas allmhairiúcháin arna eisiúint ag údaráis na mBallstát i gcomhréir le hAirteagal 4 a thíolaic.
 2. Chun a áirithiú nach sáróidh na cainníochtaí ar eisíodh ceadúnais allmhairiúcháin ina leith na teorainneacha iomlán cainníochtúil do gach grúpa táirgí tráth ar bith, ní eiseoidh na húdaráis inniúla atá liostaithe in Iarscríbhinn IV na ceadúnais allmhairiúcháin ach tar éis deimhniú a fháil ón gCoimisiún go bhfuil cainníochtaí fós ar fáil laistigh de na teorainneacha cainníochtúla don ghrúpa táirgí cruach ábhartha i ndáil leis an tír is soláthraí, ar sheol an tallmhaireoir nó na hallmhaireoirí iarratais isteach chuig na húdaráis sin ina leith.
 3. Cuirfear na hallmhairí údaraithe san áireamh i gcoinne na teorainne chainníochtúil atá leagtha síos in Iarscríbhinn V. Measfar gur tharla loingsiú táirgí ar an dáta ar lódáladh ar an modh iompair onnmhairiúcháin iad.
 Airteagal 3
 1. Ní bheidh feidhm ag na teorainneacha cainníochtúla atá leagtha síos in Iarscríbhinn V maidir le táirgí a cuireadh i saorlimistéar nó i dtrádstóras saor ná táirgí arna n-allmhairiú faoi na socruithe lena rialaítear trádstórais custaim, allmhairiú sealadach nó próiseáil isteach (an córas fionraí),
 2. I gcás ina ndéantar na táirgí dá dtagraítear i mír 1 a scaoileadh chun saorchúrsaíochta ina dhiaidh sin, bíodh siad gan athrú nó bíodh saoirsiú nó próiseáil déanta orthu, beidh feidhm ag Airteagal 2(2) agus cuirfear na táirgí a scaoileadh mar sin san áireamh i gcoinne na teorainne cainníochtúil atá leagtha síos in Iarscríbhinn V.
 Airteagal 4
 1. Chun críche Airteagal 2(2) a chur i bhfeidhm, sula n-eiseofar ceadúnais allmhairiúcháin, tabharfaidh na húdaráis inniúla atá liostaithe in Iarscríbhinn IV fógra don Choimisiún maidir le líon na n-iarrataí ar cheadúnais allmhairiúcháin atá faighte acu, agus na ceadúnais bunaidh onnmhairiúcháin ag gabháil leo. Tabharfaidh an Coimisiún fógra ar ais ina ndéarfar an bhfuil an chainníocht/na cainníochtaí a iarradh ar fáil chun a n-allmhairithe; déanfar sin san ord croineolaíoch ina bhfuarthas fógraí na mBallstát lena mbaineann (bonn 'tagadh do sheal mar a tháinig tú féin').
 2. Iarrataí bailí a bheidh sna hiarrataí a bheidh ag gabháil leis na fógraí don Choimisiún má bhunaíonn siad na nithe seo a leanas go soiléir i ngach cás: an tír onnmhairiúcháin, an cód táirge lena mbaineann, na méideanna atá le hallmhairiú, uimhir an cheadúnais onnmhairiúcháin, cuóta na bliana agus an Ballstát ina bhfuil sé beartaithe na táirgí a chur i saorchúrsaíocht.
 3. A mhéad is féidir, tabharfaidh an Coimisiún deimhniú do na húdaráis inniúla atá liostaithe in Iarscríbhinn IV faoin méid iomlán a cuireadh in iúl sna hiarrataí ar tugadh fógra ina leith do gach grúpa táirgí.
 4. Tabharfaidh na húdaráis inniúla atá liostaithe in Iarscríbhinn IV fógra láithreach don Choimisiún tar éis aon chainníocht nár úsáideadh feadh tréimhse bailíochta an cheadúnais allmhairiúcháin a bheith curtha in iúl dóibh. Cuirfear cainníochtaí gan úsáid den sórt sin leis na cainníochtaí atá fágtha i dteorainn chainníochtúil iomlán an Aontais do gach grúpa táirgí go huathoibríoch.
 5. Déanfar na fógraí dá dtagraítear i mír 1 go mír 4 a chur in iúl go leictreonach laistigh den líonra comhtháite a bhunófar chuige sin, ach amháin más gá, ar mhórchúiseanna teicniúla, modhanna eile cumarsáide a úsáid go sealadach.
 6. Eiseofar na ceadúnais allmhairiúcháin nó na doiciméid choibhéiseacha i gcomhréir le hAirteagal 12 go hAirteagal 16.
 7. Tabharfaidh údaráis inniúla na mBallstát fógra don Choimisiún maidir le haon cheadúnas allmhairiúcháin nó doiciméad coibhéiseach a eisíodh cheana féin a bheith curtha ar ceal sna cásanna ina bhfuil na ceadúnais onnmhairiúcháin chomhfhreagracha tarraingthe siar nó curtha ar ceal ag údaráis inniúla Phoblacht na Casacstáine. Más rud é gur chuir údaráis inniúla Phoblacht na Casacstáine in iúl don Choimisiún nó d'údaráis inniúla Ballstáit gur tarraingíodh siar nó gur cuireadh ar ceal ceadúnas onnmhairiúcháin tar éis na táirgí lena mbaineann a bheith allmhairithe isteach san Aontas, déanfar na cainníochtaí atá i gceist a fhritháireamh i gcoinne na teorainne cainníochtúla ábhartha atá leagtha síos in Iarscríbhinn V.
 Airteagal 5
 1. Sá chás gur léiríodh don Choimisiún go ndearnadh táirgí de thionscnamh Phoblacht na Casacstáine atá liostaithe in Iarscríbhinn I a thrasloingsiú, a athródú nó a allmhairiú isteach san Aontas ar bhealach eile faoinar imchéimníodh na teorainneacha cainníochtúla dá dtagraítear in Airteagal 2 agus gur gá na coigeartuithe riachtanacha a dhéanamh, iarrfaidh sé comhairliúcháin a oscailt sa chaoi go mbeifear in ann teacht ar chomhaontú faoin gcoigeartú riachtanach atá le déanamh ar na teorainneacha cainníochtúla comhfhreagracha.
 2. Go dtí go mbeidh toradh ar na comhairliúcháin dá dtagraítear i mír 1, féadfaidh an Coimisiún a iarraidh ar Phoblacht na Casacstáine na céimeanna réamhchúramacha a thabhairt lena áirithiú go mbeifear in ann coigeartuithe a chomhaontófar sna comhairliúcháin sin a dhéanamh.
 3. Má theipeann ar an Aontas agus ar Phoblacht na Casacstáine teacht ar réiteach sásúil agus má thugann an Coimisiún dá aird go bhfuil fianaise shoiléir ann maidir le himchéimniú, tabharfar de chumhacht don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 17 chun méid comhionann táirgí de thionscnamh Phoblacht na Casacstáine a bhaint de na teorainneacha cainníochtúla agus chun Iarscríbhinn V a leasú dá réir sin.
 I gcás ina ndéanfadh moilliú ar ghníomhú chun aghaidh a thabhairt ar fhianaise shoiléir maidir le himchéimniú dochar ar dheacair é a leigheas agus dá bhrí sin go n-éileofaí amhlaidh ar mhórchúiseanna práinne, beidh feidhm ag an nós imeachta dá bhforáiltear in Airteagal 18 maidir le gníomhartha tarmligthe a ghlacfar de bhun na chéad fhomhíre.
 Airteagal 6
 1. Beidh ceadúnas onnmhairiúcháin, a eiseoidh údaráis inniúla Phoblacht na Casacstáine, de dhíth i ndáil le haon choinsíneacht de tháirgí cruach atá faoi réir na dteorainneacha cainníochtúla atá leagtha síos in Iarscríbhinn V suas go dtí leibhéal na dteorainneacha sin.
 2. Déanfaidh an t-allmhaireoir an leagan bunaidh den cheadúnas onnmhairiúcháin a thíolacadh chun críocha eisiúint an cheadúnais allmhairiúcháin dá dtagraítear in Airteagal 12.
 Airteagal 7
 1. Beidh an ceadúnas onnmhairiúcháin le haghaidh teorainneacha cainníochtúla ag teacht leis an múnla samplach atá leagtha amach in Iarscríbhinn II agus deimhneofar leis, inter alia, go ndearna cainníochta na n-earraí atá i dtrácht a fhritháireamh i gcoinne na teorainne cainníochtúla a bunaíodh don ghrúpa táirgí lena mbaineann.
 2. Gach ceadúnas onnmhairiúcháin, ní chumhdóidh sé ach ceann amháin de na grúpaí táirge atá liostaithe in Iarscríbhinn I.
 Airteagal 8
 Déanfar onnmhairí a fhritháireamh i gcoinne na dteorainneacha cainníochtúla ábhartha atá leagtha síos in Iarscríbhinn V agus déanfar iad a loingsiú laistigh de bhrí Airteagal 2(3).
 Airteagal 9
 1. Féadfaidh cóipeanna breise, a mbeidh sé curtha in iúl go cuí gur cóipeanna iad, a bheith san áireamh sa cheadúnas onnmhairiúcháin dá dtagraítear in Airteagal 6. Déanfar an ceadúnas onnmhairiúcháin agus na cóipeanna de, chomh maith le deimhniú na tíre tionscnaimh agus cóipeanna de, a tharraingt suas i mBéarla.
 2. Má dhéantar na doiciméid dá dtagraítear i mír 1 a chomhlíonadh de láimh, ní mór na hiontrálacha a dhéanamh i ndúch agus i mbloclitreacha.
 3. Méid 210 × 297 mm a bheidh sna ceadúnais onnmhairiúcháin nó doiciméid choibhéiseacha. Páipéar bán scríbhneoireachta, bián air, gan laíon meicniúil ann agus le meáchan nach bhfuil níos lú ná 25 g/m2 a bheidh sa pháipéar. Beidh cúlra patrúin giolóise clóite ar gach chuid a fhágfaidh go mbeidh aon fhalsú ar mhodhanna meicniúla nó ceimiceacha le feiceáil leis an tsúil.
 4. Ní ghlacfaidh na húdaráis inniúla san Aontas ach leis an leagan bunaidh mar leagan atá bailí chun críocha allmhairiúcháin i gcomhréir le forálacha an Rialacháin seo.
 5. Beidh sraithuimhir chaighdeánaithe, bíodh sé clóite nó nach mbíodh, ar gach ceadúnas onnmhairiúcháin nó doiciméad coibhéiseach lena mbeifear in ann é a shainaithint.
 ê 1012/2014 Art.1.1 (oiriúnaithe)
 6. Beidh an dá eilimint seo a leanas sa tsraithuimhir dá dtagraítear i mír 5:
 –dhá litir lena sainaithnítear an tír onnmhairiúcháin, mar seo a leanas:
 KZ = Poblacht na Casacstáine;
 –dhá litir lena sainaithnítear an Ballstát atá beartaithe a bheith mar cheann scríbe, mar seo a leanas:
 BE = An Bheilg
 BG = An Bhulgáir
 CZ = Poblacht na Seice
 DK = An Danmhairg
 DE = An Ghearmáin
 EE = An Eastóin
 IE = Éire
 GR = An Ghréig
 ES = An Spáinn
 FR = An Fhrainc
 HR = An Chróit
 IT = An Iodáil
 CY = An Chipir
 LV = An Laitvia
 LT = An Liotuáin
 LU = Lucsamburg
 HU = An Ungáir
 MT = Málta
 NL = An Ísiltír
 AT = An Ostair
 PL = An Pholainn
 PT = An Phortaingéil
 RO = An Rómáin
 SI = An tSlóivéin
 SK = An tSlóvaic
 FI = An Fhionlainn
 SE = An tSualainn
 GB = An Ríocht Aontaithe;
 –uimhir aon dhigit amháin lena sainaithnítear bliain an chuóta a fhreagraíonn don fhigiúr deiridh den bhliain atá i gceist, Ö mar shampla Õ '9' i gcás na bliana 2009;
 –uimhir dhá dhigit lena sainaithnítear an oifig eisiúna sa tír onnmhairiúcháin;
 –uimhir chúig dhigit a théann go seicheamhach ó 00 001 agus 99 999 a shannfar don Bhallstát sonrach atá mar cheann scríbe.
 ê 1340/2008 (oiriúnaithe)
 Airteagal 10
 Féadfar ceadúnas onnmhairiúcháin a eisiúint tar éis loingsiú na dtáirgí lena mbaineann sé. Sna cásanna sin beidh an formhuiniú 'arna eisiúint go siarghabhálach' air.
 Airteagal 11
 Sa chás go ngoidtear, go gcailltear nó go scriostar ceadúnas onnmhairiúcháin, féadfaidh an t-onnmhaireoir iarratas a dhéanamh leis an údarás inniúil a d'eisigh an doiciméad, dúblach a dhéanamh bunaithe ar na doiciméid onnmhairiúcháin atá Ö i seilbh an onnmhaireora Õ.
 Beidh an formhuiniú 'dúblach' ar an gceadúnas dúblach arna eisiúint ar an mbealach seo. Beidh dáta an bhuncheadúnais air.
 Airteagal 12
 1. Sa mhéid go mbeidh sé deimhnithe ag an gCoimisiún de bhun Airteagal 4 go bhfuil an méid a iarradh ar fáil laistigh den teorainn chainníochtúil atá i gceist, eiseoidh údaráis inniúla na mBallstát ceadúnas allmhairiúcháin laistigh de chúig lá oibre ar a mhéad ón uair a dhéanfaidh an t-allmhaireoir an leagan bunaidh den cheadúnas onnmhairiúcháin comhfhreagrach a thíolacadh. Ní mór an tíolacadh sin a chur i gcrích tráth nach déanaí ná an 31 Márta den bhliain ina dhiaidh na bliana a loingsíodh na hearraí atá cumhdaithe ag an gceadúnas. Eiseoidh údaráis inniúla aon Bhallstáit na ceadúnais allmhairiúcháin beag beann ar an mBallstát atá curtha in iúl ar an gceadúnas onnmhairiúcháin, sa mhéid go mbeidh sé deimhnithe ag an gCoimisiún, de bhun Airteagal 4, go bhfuil an méid a iarradh ar fáil laistigh den teorainn chainníochtúil atá i gceist.
 2. Beidh na ceadúnais allmhairiúcháin bailí ar feadh ceithre mhí ó dháta a n-eisiúna. Ar iarraidh chuí-réasúnaithe ón allmhaireoir, féadfaidh údaráis inniúla Ballstáit an tréimhse bailíochta a shíneadh ar feadh tréimhse eile nach faide ná ceithre mhí.
 3. Déanfar na ceadúnais allmhairiúcháin a tharraingt suas san fhoirm atá leagtha amach in Iarscríbhinn III agus beidh siad bailí ar fud chríoch chustaim an Aontais.
 4. Beidh na nithe seo a leanas sa dearbhú nó san iarratas a dhéanfaidh an t-allmhaireoir chun an ceadúnas allmhairiúcháin a fháil:
 (a)ainm agus seoladh iomlán an onnmhaireora;
 (b)ainm agus seoladh iomlán an allmhaireora;
 (c)tuairisc chruinn ar na hearraí agus ar an gcód/na cóid TARIC;
 (d)tír thionscnaimh na n-earraí;
 (e)tír na coinsíneachta;
 (f)an grúpa táirgí iomchuí agus an méid atá ann de na táirgí atá i gceist;
 (g)an meáchan glan de réir cheannteideal TARIC;
 (h)luach c.á.l. na dtáirgí ag teorainn an Aontais de réir cheannteideal TARIC;
 (i)más tarnábhar nó táirgí faoi bhun caighdeáin atá sna táirgí lena mbaineann;
 (j)más iomchuí, an dáta íocaíochta agus an dáta seachadta agus cóip den bhille lódála agus den chonradh ceannaigh;
 (k)dáta agus uimhir an cheadúnais onnmhairiúcháin;
 (l)aon chomhad inmheánach a úsáidtear chun críocha riaracháin;
 (m)dáta agus síniú an allmhaireora.
 5. Ní leagfar oibleagáid ar allmhaireoirí an chainníocht iomlán atá cumhdaithe faoi cheadúnas allmhairiúcháin a allmhairiú in aon choinsíneacht amháin.
 Airteagal 13
 Beidh bailíocht na gceadúnas allmhairiúcháin arna n-eisiúint ag údaráis inniúla an Bhallstáit faoi réir bhailíocht na gceadúnas onnmhairiúcháin agus faoi réir na gcainníochtaí a thugtar le fios ar na ceadúnais onnmhairiúcháin arna n-eisiúint ag údaráis inniúla Phoblacht na Casacstáine ar a bhfuil na ceadúnais allmhairiúcháin bunaithe.
 Airteagal 14
 Eiseoidh údaráis inniúla an Bhallstáit na ceadúnais allmhairiúcháin i gcomhréir le hAirteagal 2(2) agus gan idirdhealú a dhéanamh ar aon allmhaireoir san Aontas beag beann ar an áit atá ag a bhunaíocht san Aontas, gan dochar do choinníollacha eile atá riachtanach faoi na rialacha atá ann faoi láthair a chomhlíonadh.
 Airteagal 15
 1. Má fhionnann an Coimisiún go sáraíonn na cainníochtaí iomlán atá cumhdaithe ag ceadúnais onnmhairiúcháin arna n-eisiúint ag Poblacht na Casacstáine i gcás grúpa táirgí ar leith an teorainn chainníochtúil atá socraithe don ghrúpa táirgí sin, cuirfear údaráis inniúla na gceadúnas sna Ballstáit ar an eolas láithreach chun eisiúint ceadúnas eile allmhairiúcháin a chur ar fionraí. Sa chás sin, cuirfidh an Coimisiún tús le comhairliúcháin láithreach.
 2. Diúltóidh údaráis inniúla Ballstáit ceadúnais allmhairiúcháin a eisiúint do tháirgí de thionscnamh Phoblacht na Casacstáine nach bhfuil cumhdaithe ag ceadúnais onnmhairiúcháin arna n-eisiúint i gcomhréir le hAirteagal 6 go hAirteagal 11.
 Airteagal 16
 1. Na foirmeacha a bheidh le húsáid ag údaráis inniúla na mBallstát chun na ceadúnais allmhairiúcháin dá dtagraítear in Airteagal 12 a eisiúint, beidh siad ag teacht leis an leagan samplach den cheadúnas allmhairiúcháin atá leagtha amach in Iarscríbhinn III.
 2. Déanfar foirmeacha na gceadúnas allmhairiúcháin agus sleachta astu a tharraingt i ndúblach, cóip amháin, í marcáilte 'Cóip an tsealbhóra' agus a mbeidh an uimhir 1 uirthi, le heisiúint chuig an iarratasóir, agus an chóip eile, í marcáilte 'Cóip don údarás eisiúna' agus a mbeidh an uimhir 2 uirthi, lena choimeád ag an údarás a d'eisigh an ceadúnas. Chun críocha riaracháin féadfaidh na húdaráis inniúla cóipeanna breise a chur le foirm 2.
 3. Déanfar foirmeacha a phriontáil ar pháipéar bán a bheidh saor ó laíon meicniúil, cóirithe don scríobh agus meáchan idir 55 g agus 65 g/m2 ann. Is é 210 × 297 mm an mhéid a bheidh iontu; Is é 4,24 mm a bheidh mar spás idir na línte (an séú cuid d'orlach); beidh leagan amach na bhfoirmeacha le leanúint go beacht. Ar an dá thaobh de chóip Uimh. 1, is é sin an ceadúnas féin, beidh de bhreis cúlra patrúin giolóise clóite dearg chun aon fhalsú trí mheán meicniúil nó ceimiceach a nochtadh.
 4. Beidh na Ballstáit freagrach as na foirmeacha a chur á gcló. Is féidir na foirmeacha a phriontáil freisin ag clódóirí arna gceapadh ag an mBallstát ina bhfuil siad bunaithe. Sa chás deireanach sin, caithfear tagairt don cheapachán ag an mBallstát a bheith le feiceáil ar gach foirm. Beidh ainm agus seoladh an chlódóra ar gach foirm nó beidh marc uirthi chun an clódóir a shainaithint.
 5. Tabharfar uimhir eisiúna do na ceadúnais allmhairiúcháin nó do na sleachta díobh tráth a n-eisiúna, uimhir a chinnfidh údaráis inniúla an Bhallstáit. Tabharfar fógra don Choimisiún faoi uimhir an cheadúnais allmhairiúcháin go leictreonach laistigh den líonra comhtháite arna mbunú faoi Airteagal 4.
 6. Déanfar na ceadúnais agus sleachta a chomhlíonadh i dteanga oifigiúil, nó i gceann de theangacha oifigiúla, Bhallstát a n-eisiúna.
 7. I mbosca 10, cuirfidh na húdaráis inniúla an grúpa táirgí cruach iomchuí in iúl.
 8. Cuirfear marcanna na ngníomhaireachtaí eisiúna agus na n-údarás féichiúnaithe orthu le stampa. Mar sin féin, is féidir preas cabhraíochta, maille le litreacha nó figiúirí arna bhfáil trí pholladh, nó clóite ar an gceadúnas, a chur in ionad stampa an údaráis eisiúna. Bainfidh na húdaráis eisiúna úsáid as aon mhodh crioscaíldíonach chun an méid atá sannta a thaifead ar chaoi a fhágfaidh nach féidir figiúirí nó tagairtí a chur isteach.
 9. Beidh bosca ar chúl chóip Uimh. 1 agus cóip Uimh. 2 inar féidir cainníochtaí a chur isteach, cainníochtaí a chuirfidh na húdaráis chustaim isteach tráth a mbeidh na foirmiúlachtaí allmhairiúcháin curtha i gcrích, nó a chuirfidh na húdaráis riaracháin inniúla isteach nuair a eiseofar sliocht. Más rud é nach leor an spás atá curtha ar fáil chun iontrálacha dochair a chur isteach ar an gceadúnas nó ar an sliocht as, féadfaidh na húdaráis inniúla leathanach breise amháin nó níos mó a cheangal leis a bheidh ar aon dul leo sin atá ar chúl chóip Uimh. 1 agus cóip Uimh. 2. Cuirfidh na húdaráis féichiúnaithe a stampa ar an gceadúnas sa chaoi go mbeidh leath amháin de ar an gceadúnas nó ar an sliocht de agus go mbeidh an leath eile ar an leathanach forlíontach. Má tá níos mó ná leathanach forlíontach amháin ann, cuirfear stampa eile thar gach leathanach agus an leathanach roimhe ar an gcaoi chéanna.
 10. Na ceadúnais allmhairiúcháin agus sleachta arna n-eisiúint, agus na hiontrálacha agus formhuinithe arna ndéanamh ag údaráis i mBallstát amháin, beidh an éifeacht dlí chéanna acu i ngach ceann de na Ballstáit eile agus a bheidh ag doiciméid arna n-eisiúint, agus iontrálacha agus formhuinithe arna ndéanamh ag údaráis na mBallstát sin.
 11. Féadfaidh údaráis inniúla na mBallstát lena mbaineann a chur de cheangal a bhfuil sna ceadúnais nó sna sleachta a aistriú go teanga oifigiúil nó go ceann de theangacha oifigiúla an Bhallstáit sin, má tá sé fíor-riachtanach é sin a dhéanamh.
 Airteagal 17
 1 Ö Is faoi réir na gcoinníollacha a leagtar síos san Airteagal seo a thugtar an chumhacht don Choimisiún chun gníomhartha tarmligthe a ghlacadh. Õ
 2. Ö Déanfar an chumhacht chun gníomhartha tarmligthe a ghlacadh dá dtagraítear in Airteagal 5(3) a thabhairt don Choimisiún go ceann tréimhse cúig bliana amhail ón 20 Feabhra 2014. Déanfaidh an Coimisiún tuarascáil i leith tharmligean na cumhachta a dhréachtú tráth nach déanaí ná naoi mí roimh dheireadh na tréimhse cúig bliana. Déanfar tarmligean na cumhachta a fhadú go hintuigthe go ceann tréimhsí comhfhaid, mura rud é go gcuireann Parlaimint na hEorpa nó an Chomhairle in aghaidh an fhadaithe sin tráth nach déanaí ná trí mhí roimh dheireadh gach tréimhse. Õ
 3. Ö Féadfaidh Parlaimint na hEorpa nó an Chomhairle tarmligean na cumhachta dá dtagraítear in Airteagal 5(3) a chúlghairm aon tráth. Déanfaidh cinneadh chun cúlghairm a dhéanamh deireadh a chur le tarmligean na cumhachta atá sonraithe sa chinneadh sin. Gabhfaidh éifeacht leis an lá tar éis fhoilsiú an chinnidh in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh nó ar dháta is déanaí a shonrófar sa chinneadh. Ní dhéanfaidh sé difear do bhailíocht aon ghníomhartha tarmligthe atá i bhfeidhm cheana féin. Õ
 4. A luaithe a ghlacfaidh sé gníomh tarmligthe, tabharfaidh an Coimisiún fógra do Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle ina leith an tráth céanna.
 5. Ö Ní thiocfaidh gníomh tarmligthe a ghlacfar de bhun Airteagal 5(3) i bhfeidhm ach amháin mura mbeidh aon agóid curtha in iúl ag Parlaimint na hEorpa nó ag an gComhairle laistigh de thréimhse dhá mhí tar éis fógra faoin ngníomh sin a thabhairt do Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle, nó, más rud é, roimh dheireadh na tréimhse sin, go mbeidh Parlaimint na hEorpa agus an Chomhairle araon tar éis a chur in iúl don Choimisiún nach ndéanfaidh said aon agóid. Déanfar an tréimhse sin a fhadú dhá mhí ar thionscnamh Pharlaimint na hEorpa nó na Comhairle. Õ
 Airteagal 18
 1. Tiocfaidh gníomhartha tarmligthe a ghlactar faoin Airteagal seo i bhfeidhm gan mhoill agus beidh feidhm acu ar choinníoll nach léirítear aon agóid i gcomhréir le mír 2. Déanfar na cúiseanna le húsáid a bhaint as an nós imeachta práinne a lua san fhógra faoi ghníomhartha tarmligthe a thugtar do Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle.
 2. Féadfaidh Parlaimint na hEorpa nó an Chomhairle agóid a dhéanamh i gcoinne gníomh tarmligthe i gcomhréir leis an nós imeachta dá dtagraítear in Airteagal 17(5). Sa chás sin, déanfaidh an Coimisiún an gníomh tarmligthe a aisghairm gan mhoill tar éis do Pharlaimint na hEorpa nó don Chomhairle fógra a thabhairt don Choimisiún maidir leis an gcinneadh chun agóid a dhéanamh.
 ê
 Airteagal 19
 Aisghairtear Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008.
 Déanfar tagairtí don Rialachán aisghairthe a fhorléiriú mar thagairtí don Rialachán seo agus léifear iad i gcomhréir leis an tábla comhghaoil atá in Iarscríbhinn VII.
 ê 1340/2008 (oiriúnaithe)
 Airteagal 20
 Tiocfaidh an Rialachán seo i bhfeidhm an fichiú lá tar éis lá a fhoilsithe in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh. I gcás aontachas na Casacstáine in EDT, rachaidh an Rialachán seo in éag amhail dháta an aontachais
 13
 .
 Beidh an Rialachán seo ina cheangal go huile agus go hiomlán agus beidh sé infheidhme go díreach i ngach Ballstát.
 Arna dhéanamh sa Bhruiséil,
 Thar ceann Pharlaimint na hEorpa
 Thar ceann na Comhairle
 An tUachtarán
 An tUachtarán
 (1)
 COM(87) 868 miontuairiscí.
 (2)
 Féach Iarscríbhinn 3 a ghabhann le Cuid A de na Conclúidí.
 (3)
 Códú a cuireadh ar chlár reachtaíochta 2015.
 (4)
 Féach Iarscríbhinn VI a ghabhann leis an togra seo.
 (5)
 IO C [...], [...], [...].
 (6)
 Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008 ón gComhairle an 8 Nollaig 2008 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an Comhphobal Eorpach agus Poblacht na Casacstáine (IO L 348, 24.12.2008, lch. 1).
 (7)
 Féach Iarscríbhinn VI.
 (8)
 IO L 196, an 28.7.1999, lch. 3.
 (9)
 IO L 232, an 8.9.2005, lch. 64.
 (10)
 Rialachán (CE) Uimh. 1870/2006 ón gComhairle an 11 Nollaig 2006 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an Comhphobal agus Poblacht na Casacstáine (IO L 360, 19.12.2006, lch. 1).
 (11)
 Rialachán (CE) Uimh. 1531/2007 ón gComhairle an 10 Nollaig 2007 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an Comhphobal Eorpach agus Poblacht na Casacstáine (IO L 337, 21.12.2007, lch. 2).
 (12)
 Rialachán (CEE) Uimh. 2658/87 ón gComhairle an 23 Iúil 1987 maidir leis an ainmníocht taraife agus staidrimh agus leis an gComhthairif Chustaim (IO L 256, 7.9.1987, lch. 1).
 (13)
 Foilseoidh an Coimisiún an dáta a rachaidh sé in éag in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh.
 ---documentbreak---
 AN COIMISIÚN EORPACH
 An Bhruiséil,17.4.2015
 COM(2015) 157 final
 IARSCRÍBHINNÍ
 Togra le haghaidh
 RIALACHÁN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLE)
 maidir le trádáil i dtáirgí áirithe cruach idir an tAontas Eorpach agus Poblacht na Casacstáine (Códúchán)
 ê 1340/2008
 IARSCRÍBHINN I
 SA TÁIRGÍ COTHROMROLLTA
 SA1.Cornaí
 7208100000
 7208250000
 7208260000
 7208270000
 7208360000
 7208370010
 7208370090
 7208380010
 7208380090
 7208390010
 7208390090
 7211140010
 7211190010
 7219110000
 7219121000
 7219129000
 7219131000
 7219139000
 7219141000
 7219149000
 7225301000
 7225303010
 7225309000
 7225401510
 7225502010
 SA2.Pláta trom
 7208400010
 7208512000
 7208519100
 7208519800
 7208529100
 7208521000
 7208529900
 7208531000
 7211130000
 SA3.Táirgí cothromrollta eile
 7208400090
 7208539000
 7208540000
 7208908010
 7209150000
 7209161000
 7209169000
 7209171000
 7209179000
 7209181000
 7209189100
 7209189900
 7209250000
 7209261000
 7209269000
 7209271000
 7209279000
 7209281000
 7209289000
 7209908010
 7210110010
 7210122010
 7210128010
 7210200010
 7210300010
 7210410010
 7210490010
 7210500010
 7210610010
 7210690010
 7210701010
 7210708010
 7210903010
 7210904010
 7210908091
 7211140090
 7211190090
 7211232010
 7211233010
 7211233091
 7211238010
 7211238091
 7211290010
 7211908010
 7212101000
 7212109011
 7212200011
 7212300011
 7212402010
 7212402091
 7212408011
 7212502011
 7212503011
 7212504011
 7212506111
 7212506911
 7212509013
 7212600011
 7212600091
 7219211000
 7219219000
 7219221000
 7219229000
 7219230000
 7219240000
 7219310000
 7219321000
 7219329000
 7219331000
 7219339000
 7219341000
 7219349000
 7219351000
 7219359000
 7225401290
 7225409000
 _____________
 IARSCRÍBHINN II
 _____________
 IARSCRÍBHINN III
 _____________
 ê 1012/2014 Art. 1.2 agus Iarscríbhinn (oiriúnaithe)
 IARSCRÍBHINN IV
 СПИСЪК НА КОМПЕТЕНТНИТЕ НАЦИОНАЛНИ ОРГАНИ
 LISTA DE LAS AUTORIDADES NACIONALES COMPETENTES
 SEZNAM PŘÍSLUŠNÝCH VNITROSTÁTNÍCH ORGÁNŮ
 LISTE OVER KOMPETENTE NATIONALE MYNDIGHEDER
 LISTE DER ZUSTÄNDIGEN BEHÖRDEN DER MITGLIEDSTAATEN
 PÄDEVATE RIIKLIKE ASUTUSTE NIMEKIRI
 ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΕΚΔΟΣΗΣ ΑΔΕΙΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ
 LIST OF THE COMPETENT NATIONAL AUTHORITIES
 LISTE DES AUTORITÉS NATIONALES COMPÉTENTES
 POPIS NADLEŽNIH NACIONALNIH TIJELA
 ELENCO DELLE COMPETENTI AUTORITÀ NAZIONALI
 VALSTU KOMPETENTO IESTĀŽU SARAKSTS
 ATSAKINGŲ NACIONALINIŲ INSTITUCIJŲ SĄRAŠAS
 AZ ILLETÉKES NEMZETI HATÓSÁGOK LISTÁJA
 LISTA TAL-AWTORITAJIET NAZZJONALI KOMPETENTI
 LIJST VAN BEVOEGDE NATIONALE INSTANTIES
 WYKAZ WŁAŚCIWYCH ORGANÓW KRAJOWYCH
 LISTA DAS AUTORIDADES NACIONAIS COMPETENTES
 LISTA AUTORITĂȚILOR NAȚIONALE COMPETENTE
 ZOZNAM PRÍSLUŠNÝCH ŠTÁTNYCH ORGÁNOV
 SEZNAM PRISTOJNIH NACIONALNIH ORGANOV
 LUETTELO TOIMIVALTAISISTA KANSALLISISTA VIRANOMAISISTA
 FÖRTECKNING ÖVER BEHÖRIGA NATIONELLA MYNDIGHETER
 BELGIQUE/BELGIË
 Service public fédéral de l'économie, des PME, des classes moyennes et de l'énergie
 Direction générale des Analyses économiques et de l'Economie internationale
 Service des licences
 Ruedu Progrès 50
 B-1210 Bruxelles
 Fax (32-2) 277 50 63
 Federale Overheidsdienst Economie, KMO,
 Middenstand & Energie
 Algemene Directie Economische Analyses en Internationale Economie
 Dienst Vergunningen
 Vooruitgangstraat 50
 B-1210 Brussel
 Fax (32-2) 277 50 63
 БЪЛГАРИЯ
 Министерство на икономиката
 дирекция „Регистриране, лицензиране и контрол“
 ул. „Славянска“ No 8
 1052 София
 тел.: (359-2) 940 70 01
 факс: (359-2) 987 21 90, (359-2) 981 99 70
 ČESKÁ REPUBLIKA
 Ministerstvo průmyslu a obchodu
 Licenční správa
 Na Františku 32
 CZ-110 15 Praha 1
 Fax (420) 224 21 21 33
 DANMARK
 Erhvervs- og Byggestyrelsen
 Økonomi- og Erhvervsministeriet
 Langelinie Allé 17
 DK-2100 København Ø
 Fax (45) 35 46 60 01
 DEUTSCHLAND
 Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle,
 (BAFA)
 Frankfurter Straße 29—35
 D-65760 Eschborn 1
 Fax (49) 6196 90 88 00
 EESTI
 Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium
 Harju 11
 EE-15072 Tallinn
 Faks: +372 631 3660
 IRELAND
 Department of Enterprise, Trade and Employment
 Import/Export Licensing, Block C
 Earlsfort Centre
 Hatch Street
 IE-Dublin 2
 Fax +353-1-631 25 62
 ΕΛΛΑΣ
 Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας
 Γενική Διεύθυνση Διεθνούς Οικονομικής και Εμπορικής Πολιτικής
 Δ/νση Συντονισμού Εμπορίου και Εμπορικών Καθεστώτων
 Τμήμα Β ́: Ειδικών Καθεστώτων Εισαγωγών
 Οδός Κορνάρου 1
 GR-105 63 Αθήνα
 Τηλ. (30-210) 328 60 41-43
 Φαξ (30-210) 328 60 94
 Email:
 e3a@mnec.gr
 ESPAÑA
 Ministerio de Industria, Turismo y Comercio
 Secretaría General de Comercio Exterior
 Subdirección General de Comercio Exterior de Productos Industriales
 Paseo de la Castellana 162
 E-28046 Madrid
 Fax +34-91 349 38 31
 FRANCE
 Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie
 Direction générale des entreprises
 Sous-direction des biens de consommation
 Bureau textile-importations
 Le Bervil
 12, rue Villiot
 F-75572 Paris Cedex 12
 Fax (33) 153 44 91 81
 HRVATSKA
 Ministarstvo vanjskih i europskih poslova
 Trg N. Š. Zrinskog 7-8,
 10000 Zagreb
 Tel. (385) 1 6444626
 Fax (385) 1 6444601
 ITALIA
 Ministero dello Sviluppo Economico
 Direzione Generale per la Politica Commerciale
 DIV. III
 Viale America, 341
 I-00144 Roma
 Tel. (39) 06 59 64 24 71/59 64 22 79
 Fax (39) 06 59 93 22 35/59 93 26 36
 E-mail: polcom3@mincomes.it
 ΚΥΠΡΟΣ
 Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού
 Υπηρεσία Εμπορίου
 Μονάδα Έκδοσης Αδειών Εισαγωγής/Εξαγωγής
 Οδός Ανδρέα Αραούζου Αρ. 6
 CY-1421 Λευκωσία
 Φαξ (357) 22 37 51 20
 LATVIJA
 Latvijas Republikas Ekonomikas ministrija
 Brīvības iela 55
 LV-1519 Rīga
 Fakss: +371-728 08 82
 LIETUVA
 Lietuvos Respublikos ūkio ministerija
 Investicijų ir eksporto departamentas
 Gedimino pr. 38/2
 LT-01104 Vilnius
 Faks. +370-5-26 23 974
 LUXEMBOURG
 Ministère de l'économie et du commerce extérieur
 Office des licences
 BP 113
 L-2011 Luxembourg
 Fax (352) 46 61 38
 MAGYARORSZÁG
 Magyar Kereskedelmi Engedélyezési Hivatal
 Margit krt. 85.
 HU-1024 Budapest
 Fax (36-1) 336 73 02
 MALTA
 Diviżjoni għall-Kummerċ
 Servizzi Kummerċjali
 Lascaris
 MT-Valletta CMR02
 Fax (356) 25 69 02 99
 NEDERLAND
 Belastingdienst/Douane centrale dienst voor in- en uitvoer
 Postbus 30003, Engelse Kamp 2
 NL-9700 RD Groningen
 Fax (31-50) 523 23 41
 ÖSTERREICH
 Bundesministerium für Wirtschaft und Arbeit
 Außenwirtschaftsadministration
 Abteilung C2/2
 Stubenring 1
 A-1011 Wien
 Fax (43-1) 7 11 00/83 86
 POLSKA
 Ministerstwo Gospodarki
 Plac Trzech Krzyży 3/5
 00-507 Warszawa
 Polska
 Fax (48-22) 693 40 21/693 40 22
 PORTUGAL
 Ministério das Finanças e da Administração Pública
 Direcção-Geral das Alfândegas e dos Impostos
 Especiais sobre o Consumo
 Rua da Alfândega, n.o 5, r/c
 P-1149-006 Lisboa
 Fax (+ 351) 218 81 39 90
 ROMÂNIA
 Ministerul pentru Întreprinderi Mici și Mijlocii, Comerț, Turism și Profesii Liberale
 Direcția Generală Politici Comerciale
 Str. Ion Câmpineanu, nr. 16
 București, sector 1
 Cod poștal 010036
 Tel. (40-21) 315 00 81
 Fax (40-21) 315 04 54
 e-mail: clc@dce.gov.ro
 SLOVENIJA
 Ministrstvo za finance
 Carinska uprava Republike Slovenije
 Carinski urad Jesenice
 Spodnji plavž 6C
 SI-4270 Jesenice
 Faks (386-4) 297 44 72
 SLOVENSKO
 Odbor obchodnej politiky
 Ministerstvo hospodárstva
 Mierová 19
 827 15 Bratislava 212
 Slovenská republika
 Fax (421-2) 48 54 31 16
 SUOMI/FINLAND
 Tulli (Finnish Customs)
 PL 512
 FI-00101 Helsinki
 P. +358 295 52 00
 F. +358-20-492 28 52
 Tullen
 PB 512
 FI-00101 Helsingfors
 Ö Tfn +358 295 52 00 Õ
 Fax +358-20-492 28 52
 SVERIGE
 Kommerskollegium
 Box 6803
 S-113 86 Stockholm
 Fax (46-8) 30 67 59
 UNITED KINGDOM
 Department of Trade and Industry
 Import Licensing Branch
 Queensway House — West Precinct
 Billingham
 UK-TS23 2NF
 Fax (44-1642) 36 42 69
 _____________
 ê 1340/2008
 IARSCRÍBHINN V
 TEORAINNEACHA CAINNÍOCHTÚLA
 Táirgí
 Tonaí in aghaidh na bliana
 SA. Táirgí cothroma
 SA1. Cornaí
 87125
 SA2. Pláta trom
 0
 SA3. Táirgí cothroma eile
 117875
 _____________
 é
 IARSCRÍBHINN VI
 An Rialachán Aisghairthe agus liosta de na leasuithe comhleanúnacha a rinneadh air
 Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008 ón gComhairle
 (IO L 348, 24.12.2008, lch. 1)
 Rialachán (AE) Uimh. 38/2014 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle
 (IO L 18, 21.1.2014, lch. 52)
 Pointe 7 den Iarscríbhinn, agus an pointe sin amháin
 Rialachán (AE) Uimh. 1012/2014 ón gComhairle
 (IO L 283, 27.9.2014, lch. 2)
 _____________
 IARSCRÍBHINN VII
 An Tábla Comhghaoil
 Rialachán (CE) Uimh. 1340/2008
 An Rialachán seo
 Airteagail 1 go 16
 Airteagail 1 go 16
 Airteagal 16a
 Airteagal 17
 Airteagal 16b
 Airteagal 18
 –
 Airteagal 19
 Airteagal 17
 Airteagal 20
 Iarscríbhinní I go V
 Iarscríbhinní I go V
 –
 Iarscríbhinn VI
 –
 Iarscríbhinn VII
 _____________


type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 243 Md. 121 (1966)
 220 A.2d 139
 UNITED STATES FIDELITY & GUARANTY COMPANY
 v.
 BACKUS, ET AL.
 [No. 363, September Term, 1965.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided June 8, 1966.
 The cause was argued before HAMMOND, HORNEY, OPPENHEIMER, BARNES and McWILLIAMS, JJ.
 William J. Rowan, III, with whom were Robert C. Heeney and Heeney, McAuliffe & McAuliffe on the brief, for appellant.
 Arthur V. Butler, with whom were Butler & Gorman and Edward J. Gorman, Jr. on the brief, for appellees.
 *124 BARNES, J., delivered the opinion of the Court.
 United States Fidelity and Guaranty Company (USF&G), the appellant, filed a petition under the Uniform Declaratory Judgment Act, Code (1957), Article 31A, in the Circuit Court for Montgomery County against the appellees seeking a declaration that Phoenix Assurance Company of New York (Phoenix) had the obligation to defend and pay all sums which James L. McVicker and Eugene B. Gingell, trading as Rockville Crane Rental Company (Rockville Crane), should become legally obligated to pay as damages. Judge Shure denied the declaratory relief sought by USF&G.
 The facts are not in dispute. USF&G, a casualty insurance company, insured Rockville Crane for personal injury liability resulting from the operation of certain equipment owned by Rockville Crane. Phoenix, also a casualty insurance company, insured Maloney Concrete Company (Maloney Concrete) under an automobile liability policy in which Phoenix agreed to insure Maloney Concrete and all other persons within the meaning of the word "insured", as defined in the policy, against losses for liability for injuries to persons arising out of the use of the trucks of Maloney Concrete and also agreed in the policy to defend all actions against the persons insured by the policy. Coverage A of the policy under the heading of "Insuring Agreements", recites:
 "I COVERAGE A  BODILY INJURY LIABILITY
 To pay on behalf of the insured all sums which the insured shall become legally obligated to pay as damages because of bodily injury, sickness or disease, including death at any time resulting therefrom, sustained by any person, caused by accident and arising out of the ownership, maintenance or use of any automobile."
 Under III, Definition of Insured, the policy provides:
 "The unqualified word `insured' includes the named insured and also includes any person while using an owned automobile or a hired automobile and any person or organization legally responsible for the use *125 thereof, provided the actual use of the automobile is by the named insured or with his permission, and any executive officer of the named insured with respect to the use of a non-owned automobile in the business of the named insured. The insurance with respect to any person or organization other than the named insured does not apply."
 Under the heading "Conditions" and the subheading "Purposes of Use Defined" appears the following:
 "(c) Use of an automobile includes the loading and unloading thereof."
 On December 20, 1962 James Backus, an employee of a sub-contractor on the construction job was injured at a construction project in Montgomery County when a bucket of concrete being lifted by Rockville Crane fell and struck a steel bar which then caused injury to Mr. Backus. Maloney Concrete had contracted to sell mixed concrete and deliver it to the job site. In the course of that contract, mixed concrete was poured by the truck driver into the crane bucket and the bucket was filled. This bucket was attached to the crane, operated by Rockville Crane, by a cable which had a hook at its end without any safety catch and was then lifted up to the building under construction. The crane operator "jiggled" the bucket off the hook to which it was attached, the bucket filled with concrete fell, struck a steel beam on the ground, which in turn injured Mr. Backus.
 USF&G on behalf of Rockville Crane obtained a general release from Mr. Backus for $1,133.23 and in May, 1964 filed the declaratory judgment action. In July 1964, Backus sued Rockville Crane for damages allegedly sustained. In May 1965, the lower court declared that Phoenix had no obligation to defend the action or pay any damages, and this appeal followed.
 The dispositive question in the case is whether or not Rockville Crane and its crane operator were "using" the Maloney Concrete truck within the meaning of the "loading and unloading" clause of the Phoenix automobile liability policy covering that truck.
 *126 The meaning and application of the "loading and unloading" clause involved in this case has been the subject of many decisions, which, generally speaking, have followed two different theories in regard to the scope of "unloading." They are as follows: 1) the "coming to rest doctrine" (the minority rule) which interprets the "unloading" clause to comprise only the actual removing or lifting of the article from the motor vehicle up to the moment when (a) the goods which had been taken off the motor vehicle actually came to rest, and (b) every connection of the motor vehicle with the process of unloading had ceased; and 2) the "complete operation doctrine" (the majority rule) which interprets the "loading and unloading" clause to cover the entire process involved in the movement of goods from the moment they are given into the possession of the insured until they are turned over at the place of destination to the person to whom delivery is to be made, and the facts in each case must establish a sufficient causal relationship between the actions necessary to load or unload the motor vehicle and the accident for which recovery is sought.
 The two doctrines and many of the cases applying them are carefully considered in Pacific Automobile Insurance Company v. Commercial Casualty Insurance Company of New York, 108 Utah 500, 161 P.2d 423, 160 A.L.R. 1251 (1945) and in the helpful Annotation in the American Law Reports entitled Risks within "loading and unloading" clause of automobile liability insurance policy, 95 A.L.R. 2d 1122. See Risjord, "Loading and Unloading", 13 Vanderbilt Law Review 903 (1960) and Henry B. Suter, "Loading and Unloading", 31 Insurance Counsel Journal 112 (1964). See also Raffel v. Travelers Indemnity Co., 141 Conn. 389, 106 A.2d 716 (1954).
 We have not heretofore had occasion to pass upon this interesting question. Chief Judge Thomsen of the United States District Court for the District of Maryland in American Auto. Ins. Co. v. Master Bldg. Supply & Lbr. Co., 179 F. Supp. 699 (1959), a case involving this question, indicated that in his opinion, "the `complete operation' rule would be applied by the Maryland courts in such a case as this."
 We do not find it necessary to decide in this case which of the two doctrines should be applied in Maryland as we have *127 concluded that under either doctrine, Phoenix would not be required to defend and pay any damages recovered in the Backus action.
 It seems clear that under the "coming to rest" doctrine, the cement "came to rest" when it was deposited in the bucket provided by the purchaser at the job site. See Stammer v. Kitzmiller, 226 Wis. 348, 276 N.W. 629 (1937); American Casualty Co. v. Fisher, 195 Ga. 136, 23 S.E.2d 395 (1942); St. Paul-Mercury Indemnity Co. v. Standard Accident Ins. Co., 216 Minn. 103, 11 N.W.2d 794 (1943).
 Assuming, without deciding, that the "complete operation" doctrine applies, we are of the opinion that under the facts of this case, the delivery of the particular concrete was completed when it was delivered "at the site" by being placed in the bucket and there was no causal connection between the unloading by the truck operator and the accident which allegedly resulted in injuries to Mr. Backus.
 In the case at bar, the contract between the purchaser of the mixed concrete and Maloney Concrete in regard to delivery was clear and unambiguous. It was to be delivered "at the job site," and was not to be delivered "in place." The contract in regard to delivery was fully performed when the truck operator placed the concrete in the bucket provided by the purchaser "at the site" to receive it. After the bucket was filled, possession passed to the crane operator who then had full and complete control over it. The crane operator was acting under instructions of the general contractor, as purchaser, in regard to when and how to place the concrete at various places on the construction. This was entirely unconnected with the Maloney Concrete truck and its operator. There is no suggestion that the truck operator negligently or improperly placed the concrete in the bucket or that the method of pouring the concrete into the bucket had anything to do with the subsequent fall of the bucket. On the contrary, the stipulated facts establish that the bucket fell because there was no safety catch on the cable to hold the bucket and that the bucket fell when the cable was "jiggled" by the crane operator. The truck operator had nothing whatever to do with the fall of the bucket and there is no causal relation established between the actions necessary to unload the truck and the accident *128 for which recovery is sought. Under these circumstances, the "complete operation" doctrine, if applicable, would not impose liability under the "loading and unloading" clause in the insurance policy. See Maryland Casualty Co. v. United Corp. of Mass., 35 F. Supp. 570 (D. Mass. 1940); Zurich General Accident & Liability Ins. Co. v. American Mutual Liability Ins. Co., 118 N.J. Law 317, 192 A. 387 (1937); Handley v. Oakley, 10 Wash.2d 396, 116 P.2d 833 (1941); Rogers v. Continental Casualty Co., 155 So. 2d 641 (Fla. App. 1963); General Accident Fire & Life Assur. Corp. v. Brown, 35 Ill. App. 2d 43, 181 N.E.2d 191 (1962); and Ferry v. Protective Indemnity Co., 155 Pa. Super. 266, 38 A.2d 493 (1944).
 The case at bar is to be distinguished from the American Automobile Insurance Company case supra, as in that case the truck operator carried sheetrock to the place in the dwelling as directed by the owner, and there was no evidence showing that thereafter and until the time the sheetrock fell, it had been touched by anyone. Judge Thomsen recognized that the facts in the case must ultimately establish a causal connection between the use and unloading of the motor vehicle and the injuries inflicted but that issue would be subsequently resolved in the state court action. In the case at bar, however, the stipulated facts establish that there was no causal relationship between the use and unloading of the vehicle and the injuries inflicted.
 We are not unmindful that our decision is apparently contrary to those reached by the majority of the Court in Lamberti v. Anaco Equipment Co., 16 A.D.2d 121, 226 N.Y.S.2d 70 (1962); by the Court in Travelers Insurance Co. v. W.F. Saunders & Sons, Inc., 18 A.D.2d 126, 238 N.Y.S.2d 495 (1963); and by the Supreme Court of Texas in Travelers Ins. Co. v. Employers Casualty Co., 380 S.W.2d 610 (Tex. 1964), and by the majority of the Court in St. Paul Mercury Insurance Co. v. Huitt, 336 F.2d 37 (6th Cir.1964). Although the decisions in those cases can perhaps be distinguished from the case at bar upon the precise terms of the contract in this case for the delivery of the concrete, we are of the opinion that even upon the facts in those cases, the courts have expanded the application of the "loading and unloading" clause beyond what we consider was the intention of the parties to the insurance *129 policies involved in those cases and  with great respect  we decline to follow them.
 The opinions of the courts in the four cases mentioned have, in our opinion, overlooked the basic coverage provided for in the policy which was to provide for payment of sums which the insured must pay "caused by accident and arising out of the ownership, maintenance or use of any automobile." The term "insured" includes any person "while using an owned or a hired automobile and any person or organization legally responsible for the use thereof, provided the actual use of the automobile is by the named insured or with his permission * * *." This means that where the injury is caused by a third person who is not connected with the truck and who has no legal relationship with the named insured and who under usual circumstances would not be using the truck of the named insured, it must be established before the coverage of the policy becomes applicable, that such a third party was in the actual use of the truck at the time of the injury, either with the express or the implied permission of the named insured. The "loading and unloading" clause broadens the meaning of the word "use", but to have coverage under the policy it must be proved that the third person causing the injury was in the actual use of the truck with the express or implied permission of the named insured. This is clearly pointed out by the Supreme Court of Ohio (which follows the "complete operation" doctrine) in Travelers Insurance Co. v. Buckeye Union Casualty Co., 172 Ohio St. 507, 178 N.E.2d 792, 95 A.L.R. 2d 1114 (1961). Circuit Judge McAllister in his dissenting opinion in St. Paul Mercury Insurance Co. v. Huitt, supra (he was the only judge of the Court of Appeals for the Sixth Circuit who sat in the Huitt case) cited the Buckeye Union Casualty Co. case with approval and was of the opinion that the decision in that case should have been followed in the Huitt case.
 A recent case, almost exactly in point on the facts with the case at bar and which supports our decision in this case, is San Fernando Valley Crane Service, Inc. v. Travelers Insurance Co., 229 Cal. App. 2d 229, 40 Cal. Rptr. 165 (1964), petition for hearing denied by the Supreme Court of California (10-15-64). California by prior decisions follows the "complete *130 operation" doctrine. Mr. Justice Ford, speaking for a unanimous court, in San Fernando, stated:
 "[I]t cannot be reasonably said that such expansion of the meaning of the term `the use of' the motor vehicle is without limitation. In determining the scope of the coverage afforded, consideration must be given to the intention of the parties to the contract of insurance. It is not reasonable to conclude that such parties intended an extension of coverage to an accident occurring after concrete has been placed in a receptacle furnished by or on behalf of the purchaser and while it is being mechanically conveyed to a location some distance above the ground. This is so whether the place of ultimate use be many stories above the ground or whether the form in which the concrete is to be poured is at an elevation such as that involved in the present case." (page 236 of 229 C.A.2d; page 170 of 40 Cal. Rptr.)
 After noting the contrary views expressed in Lamberti, W.F. Saunders & Sons, Inc., and Huitt, all supra, Mr. Justice Ford stated:
 "But the more cogent reasoning leads to the conclusion that when Consolidated, [the company supplying the mixed concrete], as it had contracted to do, brought the concrete to the job site and deposited it in the receptacle provided by or on behalf of the purchaser, the truck was then unloaded insofar as the concrete so deposited was concerned. At that time that concrete had been placed in the hands of the receiver at the designated reception point." (pages 236-237 of 229 C.A.2d; page 170 of 40 Cal. Rptr.)
 We are of the opinion that the better reasoning is found in the Buckeye Union Casualty Company and San Fernando Valley Crane Service cases and that we should follow the reasoning of those cases.
 In view of our decision upon the principal question presented, *131 it is unnecessary for us to pass upon whether or not Phoenix was the primary insurer.
 Judgment affirmed, the appellant to pay the costs.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 11957E/PRO/BEI/22
 TRAKTAT OM OPRETTELSE AF DET EUROPAEISKE OEKONOMISKE FAELLESSKAB, PROTOKOL VEDROERENDE VEDTAEGTERNE FOR DEN EUROPAEISKE INVESTERINGSBANK, ARTIKEL 22
 Artikel 22.1. Banken laaner paa de internationale kapitalmarkeder de midler, der er noedvendige til gennemfoerelsen af dens opgaver.2. Banken kan optage laan paa en Medlemsstats kapitalmarked inden for rammerne af den lovgivning, der gaelder for indenlandske emissioner, eller - saafremt en Medlemsstat ikke har en saadan lovgivning - naar denne Medlemsstat og Banken har forhandlet og er blevet enige om det laan, som Banken overvejer at optage.Medlemsstatens kompetente myndigheder kan kun naegte deres samtykke, hvis alvorlige vanskeligheder paa kapitalmarkedet i denne Stat maa frygtes.