text:
z dnia 17 września 2009 r.(*)
 Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i art. 11 ust. 2 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia – Wypadek samochodowy – Cesja ustawowa praw ofiary na rzecz instytucji zabezpieczenia społecznego – Powództwo regresowe przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną – Cel polegający na ochronie strony słabszej
 W sprawie C‐347/08
 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 68 WE i 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesgericht Feldkirch (Austria) postanowieniem z dnia 14 lipca 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 lipca 2008 r., w postępowaniu:
 w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Ó Caoimh, J. Klučka (sprawozdawca), U. Lõhmus i P. Lindh, sędziowie,
 uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 lipca 2009 r.,
 – w imieniu Vorarlberger Gebietskrankenkasse przez A. Wittwera, Rechtsanwalt,
 – w imieniu WGV‐Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG przez A. Webera, Rechtsanwalt,
 – w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer oraz G. Kunnerta, działających w charakterze pełnomocników,
 – w imieniu rządu hiszpańskiego przez J. Lópeza‐Medela Básconesa, działającego w charakterze pełnomocnika,
 – w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez A.M. Rouchaud‐Joët oraz S. Grünheid, działające w charakterze pełnomocników,
 2 Wniosek ten został złożony w związku z powództwem regresowym wniesionym przez Vorarlberger Gebietskrankenkasse z siedzibą w Dornbirn (Austria) (zwaną dalej „VGKK”) przeciwko WGV‐Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG z siedzibą w Stuttgarcie (Niemcy) (zwanej dalej „WGV‐SAV”).
 3 Motywy 11–13 rozporządzenia nr 44/2001 przewidują:
 (13) W sprawach dotyczących ubezpieczenia, umów zawartych pomiędzy konsumentami i z zakresu prawa pracy strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne”.
 4 Normy jurysdykcyjne ustanowione rozporządzeniem nr 44/2001 zebrane są w rozdziale II, złożonym z art. 2–31.
 5 Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia, zawarty w sekcji 1 rozdziału II, zatytułowanej „Przepisy ogólne”, stanowi:
 6 Artykuł 3 ust. 1 tego rozporządzenia, wchodzący w skład tej samej sekcji, stanowi:
 7 W art. 8–14 sekcji 3 rozdziału II, zatytułowanej „Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia”, zawarte są normy jurysdykcyjne w sprawach ubezpieczeniowych.
 8 Zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia:
 9 Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi:
 „Ubezpieczyciel mający miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego może być pozwany:
 b) w innym państwie członkowskim w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia – przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania; [...]”.
 10 Zgodnie z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia:
 11 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (Dz.U. L 181, s. 65), w brzmieniu nadanym jej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r. (Dz.U. L 149, s. 14, zwana dalej „dyrektywą 2000/26”), przewiduje w art. 3, zatytułowanym „Bezpośrednie prawo pozwania” [prawo do wytoczenia powództwa bezpośredniego]:
 „Każde państwo członkowskie zapewnia, że stronom pokrzywdzonym [poszkodowanym], określonym w art. 1, w wypadkach w rozumieniu tego przepisu przysługuje bezpośrednie prawo pozwania zakładu ubezpieczeń ubezpieczającego [prawo do wytoczenia powództwa bezpośredniego przeciwko zakładowi ubezpieczeń ubezpieczającego] osobę odpowiedzialną w zakresie odpowiedzialności cywilnej”.
 12 Dla potrzeb definicji „osoby poszkodowanej” art. 2 lit. d) tej dyrektywy odsyła do art. 1 pkt 2 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1).
 Dyrektywa 72/166
 13 W rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 72/166 „osoba poszkodowana” oznacza osobę, której przysługuje odszkodowanie z powodu strat lub szkód spowodowanych przez pojazdy.
 14 Zgodnie z § 332 ust. 1 Allgemeines Sozialversicherungsgesetz (ustawy o powszechnym ubezpieczeniu społecznym, zwanej dalej „ASVG”):
 „Jeżeli osoby, którym zgodnie z postanowieniami niniejszej ustawy federalnej przysługują świadczenia [...], są uprawnione na podstawie innych ustaw do dochodzenia naprawienia szkody powstałej w wyniku zdarzenia ubezpieczeniowego, roszczenie odszkodowawcze przechodzi na ubezpieczyciela w zakresie, w jakim jest on zobowiązany do wypłaty tych świadczeń”.
 15 Paragraf 1394 Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego, zwanego dalej „ABGB”) stanowi:
 „Prawa nabywcy są tożsame z prawami zbywcy w odniesieniu do przeniesionej wierzytelności”.
 16 W dniu 10 marca 2006 r. na niemieckiej autostradzie miał miejsce wypadek drogowy, w którym brały udział Ch. Gaukel, kierująca pojazdem ubezpieczonym od odpowiedzialności cywilnej w WGV‐SAV oraz D. Kerti, kierująca innym pojazdem. D. Kerti, ze względu na sytuację na drodze została zmuszona do gwałtownego hamowania, po czym kierująca samochodem jadącym bezpośrednio za nią Ch. Gaukel uderzyła w tył jej pojazdu. Wskutek zderzenia D. Kerti doznała nadwerężenia części szyjnej kręgosłupa i musiała poddać się rozmaitym zabiegom medycznym. Ponadto lekarze prowadzący wystawili jej zaświadczenie o niezdolności do pracy od dnia 15 marca 2006 r. do dnia 21 marca 2006 r. VGKK, jako instytucja zabezpieczenia społecznego, pokryła koszty za swą ubezpieczoną, D. Kerti.
 17 W okresie od 2 stycznia 2006 r. do 20 sierpnia 2007 r. D. Kerti zamieszkiwała w Bludenz (Austria). Od tego czasu przebywa w Ubstadt‐Weiher (Niemcy).
 18 Opierając się na cesji ustawowej praw D. Kerti, VGKK wystosowała w dniu 22 września 2006 r. pismo do WGV‐SAV, przedstawiając jej zgodnie z § 332 ASVG poniesione przez VGKK koszty świadczeń na rzecz swojej ubezpieczonej, z terminem zapłaty do dnia 24 października 2006 r. VGKK twierdziła bowiem, że wyłączna odpowiedzialność za spowodowanie wypadku ciąży na ubezpieczonej w WGV‐SAV.
 19 Z uwagi na to, że zapłata nie nastąpiła, w dniu 13 lutego 2008 r. VGKK wystąpiła do Bezirksgericht Dornbirn (Austria) z powództwem regresowym przeciwko WGV‐SAV. WGV‐SAV, kwestionując powództwo co do istoty, podniosła również brak jurysdykcji międzynarodowej sądu, do którego wniesiono pozew. Po pierwsze, podniosła, że sporne roszczenia, co się tyczy ich źródła, są roszczeniami D. Kerti, która w chwili wniesienia pozwu miała miejsce pobytu w Niemczech. Po drugie, wskazała, że spór toczy się między stronami, które znajdują się w równorzędnej pozycji, w związku z czym strona powodowa nie wymaga szczególnej ochrony w rozumieniu rozporządzenia nr 44/2001.
 20 Postanowieniem z dnia 21 maja 2008 r. Bezirksgericht Dornbirn odrzucił pozew ze względu na brak jurysdykcji międzynarodowej.
 21 VGKK odwołała się zatem do Landesgericht Feldkirch, wnosząc o uchylenie postanowienia z dnia 21 maja 2008 r. i nakazanie sądowi pierwszej instancji kontynuowania postępowania.
 22 Landesgericht Feldkirch wskazuje trzy argumenty przemawiające na rzecz jurysdykcji sądów austriackich. Po pierwsze, należy według niego uważać VGKK za osobę poszkodowaną, ponieważ wypłaciła świadczenia D. Kerti w następstwie jej wypadku. Po drugie, z uwagi na cesję ustawową na podstawie § 332 ASVG już z chwilą wypadku VGKK wstąpiła we wszystkie prawa D. Kerti. Ponieważ weszła w pozycję prawną swojej ubezpieczonej, powołuje się w pozwie na prawa ubezpieczonej, a nie swoje własne. Po trzecie, w przypadku poważnego wypadku powodującego szkody na osobie bezpośredni poszkodowany zachowuje roszczenia o zadośćuczynienie i naprawienie szkód materialnych. Może on ich dochodzić przed sądem swojego miejsca zamieszkania. W takiej sytuacji roszczenia o zwrot kosztów leczenia i ewentualnie renty przechodzą na zakład ubezpieczeń społecznych. Jeżeli zakład ten nie mógłby powołać się na tę samą jurysdykcję, musiałby wystąpić z powództwem regresowym do sądu innego państwa członkowskiego. W takich warunkach te same okoliczności byłyby oceniane przez sądy różnych państw członkowskich, co mogłoby okazać się sprzeczne z celami rozporządzenia nr 44/2001, gdyż mogłoby dojść do wydawania przez sądy różnych państw członkowskich niemożliwych do pogodzenia ze sobą orzeczeń.
 23 Jednakże zdaniem sądu odsyłającego dwa argumenty przemawiają przeciwko uznaniu jurysdykcji sądów austriackich. Po pierwsze, celem dyrektywy 2000/26 jest ochrona strony słabszej poprzez uproszczenie i ułatwienie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w przypadku wypadków drogowych z elementem zagranicznym. Tymczasem, jak wskazuje sąd odsyłający, powołując się na wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie C‐463/06 FBTO Schadeverzekeringen, Zb.Orz. s. I‐11321, instytucji zabezpieczenia społecznego nie sposób uważać za stronę słabą, zasługującą na ochronę przy stosowaniu przepisów o jurysdykcji międzynarodowej. Po drugie, w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 mowa jest jedynie o osobie poszkodowanej, a nie o ewentualnym ustawowym nabywcy praw.
 24 W tych okolicznościach Landesgericht Feldkirch postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
 „1) Czy odesłanie w art. 11 ust. 2 [rozporządzenia nr 44/2001] do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że instytucja zabezpieczenia społecznego, która z mocy ustawy nabyła roszczenia strony bezpośrednio poszkodowanej [§ 332 ASVG], może wytoczyć powództwo bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi przed sądem państwa członkowskiego swojej siedziby, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich?
 Czy jurysdykcja ta ma miejsce również wtedy, gdy strona bezpośrednio poszkodowana nie ma w chwili wniesienia powództwa do sądu miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu w państwie członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń społecznych ma swoje przedsiębiorstwo?”.
 25 Tytułem wstępu należy zauważyć, że istnieją rozbieżności między różnymi wersjami językowymi art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001. I tak w wersji francuskiej użyto terminu „victime”, którego wykładnia semantyczna odsyła do osoby, która bezpośrednio poniosła szkodę. Natomiast w wersji niemieckiej, będącej wersją języka postępowania, użyto wyrażenia „der Geschädigte”, co oznacza osobę poszkodowaną. Termin ten może więc oznaczać nie tylko osobę, która bezpośrednio poniosła szkodę, ale również tę, która poniosła szkodę jedynie pośrednio.
 26 W tej kwestii z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konieczność jednolitej wykładni prawa wspólnotowego nie pozwala w razie wątpliwości na interpretację brzmienia przepisu w oderwaniu, lecz przeciwnie, wymaga dokonywania jego wykładni w świetle wersji w pozostałych językach urzędowych (zob. wyroki: z dnia 12 lipca 1979 r. w sprawie 9/79 Koschniske, Rec. s. 2717, pkt 6; z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C‐296/95 EMU Tabac i in., Rec. s. I‐1605, pkt 36; z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C‐174/05 Zuid‐Hollandse Milieufederatie i Natuur en Milieu, Zb.Orz. s. I‐2443, pkt 20) oraz z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego stanowi część (wyrok z dnia 27 października 1977 r. w sprawie 30/77 Bouchereau, Rec. s. 1999, pkt 14).
 27 W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że po pierwsze, podobnie jak w wersji niemieckiej, w innych wersjach językowych art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 użyto wyrażenia „osoba poszkodowana”. Jest tak w wersji hiszpańskiej („persona perjudicada”), czeskiej („poškozený”), duńskiej („skadelidte”), estońskiej („kahju kannatanud pool”), włoskiej („persona lesa”), polskiej („poszkodowany”), słowackiej („poškodený”) i szwedzkiej („skadelidande”). Po drugie, w ww. wyroku w sprawie FBTO Schadeverzekeringen, pkt 26, Trybunał orzekł, że funkcją odesłania z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 jest dodanie do listy powodów wymienionych w art. 9 ust. 1 lit. b) tego samego rozporządzenia osób, które poniosły szkodę, bez zawężania ich kręgu wyłącznie do tych, które poniosły szkodę bezpośrednio.
 28 Z powyższego wynika, że art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje osobę poszkodowaną.
 29 Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że instytucja zabezpieczenia społecznego, która z mocy ustawy nabyła roszczenia strony bezpośrednio poszkodowanej w wypadku drogowym, może wytoczyć powództwo bezpośrednie przed sądem państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną za wypadek, posiadającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.
 30 Trybunał orzekł już, że odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, w którym osoba poszkodowana ma miejsce zamieszkania, są właściwe do rozpoznania powództwa wytoczonego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich (ww. wyrok w sprawie FBTO Schadeverzekeringen, pkt 31).
 31 Co się tyczy spraw z zakresu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za wypadki drogowe, z art. 1 pkt 2 dyrektywy 72/166 i z art. 3 dyrektywy 2000/26 interpretowanych w świetle motywu 16a dyrektywy 2000/26 wynika, że osoba poszkodowana ma prawo wytoczenia powództwa przed sądami swego miejsca zamieszkania przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną za wypadek.
 32 Należy zatem ustalić, czy prawo to przysługuje również instytucji zabezpieczenia społecznego, ustawowemu nabywcy praw ofiary wypadku drogowego.
 33 W tej kwestii VGKK podnosi, że poniosła szkodę, wypłacając świadczenia swojej ubezpieczonej. W konsekwencji uważa, że należy ją uznać za osobą poszkodowaną zgodnie z autonomiczną wykładnią tego pojęcia. Ponadto jako ustawowy nabywca praw swojej ubezpieczonej weszła, jak twierdzi, zgodnie z prawem austriackim, nie tylko w jej prawa materialne, ale także proceduralne, w tym uprawnienie przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001. Gdyby było inaczej, tj. gdyby istniały różnice w ramach cesji ustawowej, pozbawiłoby to znaczenia tę instytucję prawną.
 34 Rząd hiszpański podkreśla w szczególności, że w przypadku śmierci osoby poszkodowanej jej spadkobiercy, tj. ustawowi nabywcy jej praw, powinni mieć prawo do wniesienia do sądu ich miejsca zamieszkania sprawy o odszkodowanie przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną, tak samo jak mógłby był to uczynić za życia ich spadkodawca.
 35 W celu zapewnienia rozporządzeniu nr 44/2001 pełnej skuteczności i autonomicznej wykładni, należy odnieść się przede wszystkim do jego systematyki i jego celów (wyroki: z dnia 14 lipca 1983 r. w sprawie 201/82 Gerling Konzern Speziale Kreditversicherung i in., Rec. s. 2503, pkt 11; z dnia 20 marca 1997 r. w sprawie C‐295/95 Farrell, Rec. s. I‐1683, pkt 12, 13; z dnia 3 lipca 1997 r. w sprawie C‐269/95 Benincasa, s. I‐3767, pkt 12; z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C‐433/01 Blijdenstein, Rec. s. I‐981, pkt 24). W konsekwencji stosowanie szczególnych instytucji prawnych, takich jak cesja ustawowa, przewidziane w prawie austriackim i w porządkach prawnych państw członkowskich, nie może mieć wpływu na wykładnię tego rozporządzenia. W przeciwnym razie wykładnia rozporządzenia nr 44/2001 byłaby zależna od prawa krajowego państw członkowskich, a jednolite stosowanie tego rozporządzenia we Wspólnocie byłoby zagrożone.
 36 W tej kwestii motyw 11 rozporządzenia nr 44/2001 przewiduje, że przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne i powinny zależeć zasadniczo od miejsca zamieszkania pozwanego, a tak ustalona jurysdykcja powinna mieć miejsce zawsze, z wyjątkiem kilku dokładnie określonych przypadków, w których ze względu na przedmiot sporu lub umowę stron uzasadnione jest inne kryterium powiązania.
 37 I tak jurysdykcja sądów tego państwa członkowskiego, na którego terytorium pozwany ma miejsce zamieszkania, niezależnie od jego obywatelstwa, stanowi w systemie tego rozporządzenia zasadę ogólną, wyrażoną w jego art. 2 ust. 1 (wyroki: z dnia 19 stycznia 1993 r. w sprawie C‐89/91 Shearson Lehman Hutton, Rec. s. I‐139, pkt 14; z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie C‐265/02 Frahuil, Rec. s. I‐1543, pkt 23; z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie C‐103/05 Reisch Montage, Zb.Orz. s. I‐6827, pkt 22; z dnia 11 października 2007 r. w sprawie C‐98/06 Freeport, Zb.Orz. s. I‐8319, pkt 34).
 38 Artykuł 3 ust. 1 tego rozporządzenia zawiera odstępstwo od tej zasady ogólnej. Przewiduje on bowiem, że osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane przed sądy innego państwa członkowskiego, ale jedynie na podstawie sekcji 2–7 rozdziału II rozporządzenia nr 44/2001 (ww. wyroki: w sprawie Reisch Montage, pkt 22; w sprawie Freeport, pkt 34).
 39 W konsekwencji normy jurysdykcyjne stanowiące odstępstwo od zasady ogólnej nie mogą być interpretowane w sposób wykraczający poza przypadki wprost wymienione w rozporządzeniu nr 44/2001 (zob. w szczególności wyroki: z dnia 21 czerwca 1978 r. w sprawie 150/77 Bertrand, Rec. s. 1431, pkt 17; z dnia 17 czerwca 1992 r. w sprawie C‐26/91 Handte, Rec. s. I‐3967, pkt 14; ww. wyrok w sprawie Shearson Lehman Hutton, pkt 16; wyrok z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie C‐412/98 Group Josi, Rec. s. I‐5925, pkt 49; ww. wyrok w sprawie Freeport, pkt 35).
 40 Sekcja 3 rozdziału II ustanawia autonomiczny system podziału kompetencji sądowych w sprawach dotyczących ubezpieczeń (wyrok z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C‐112/03 Société financière et industrielle du Peloux, Zb.Orz. s. I‐3707, pkt 29). Zgodnie z motywem 13 rozporządzenia nr 44/2001 celem tej sekcji jest ochrona strony słabszej przez przepisy jurysdykcyjne bardziej dla niej korzystne niż przepisy ogólne.
 41 Funkcja ochronna tych przepisów oznacza, że stosowanie szczególnych norm jurysdykcyjnych ustanowionych w tym celu w rozporządzeniu nie obejmuje osób, wobec których taka ochrona nie jest uzasadniona.
 42 Tymczasem nie podnoszono, by instytucja zabezpieczenia społecznego, jak VGKK, była stroną gospodarczo słabszą i prawnie mniej doświadczoną niż ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej, jak WGV‐SAV. Trybunał wskazał już w sposób ogólny, że nie jest uzasadniona żadna szczególna ochrona w stosunkach pomiędzy profesjonalnymi uczestnikami obrotu w sektorze ubezpieczeń, spośród których żaden nie może zostać uznany za znajdującego się w słabszej pozycji w stosunku do drugiego (wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C‐77/04 GIE Réunion européenne i in., Zb.Orz. s. I‐4509, pkt 20).
 43 W konsekwencji instytucja zabezpieczenia społecznego, ustawowy nabywca praw osoby bezpośrednio poszkodowanej w wypadku samochodowym, nie może powoływać się na przepisy art. 9 ust. 1 lit. b) w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 w celu wystąpienia z powództwem bezpośrednim do sądu swego państwa członkowskiego przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną za ten wypadek, posiadającemu siedzibę w innym państwie członkowskim.
 44 Natomiast taki ustawowy nabywca praw osoby bezpośrednio poszkodowanej, który może zostać uznany za stronę słabszą, powinien móc skorzystać ze szczególnych norm kompetencyjnych określonych w tych przepisach. Miałoby to miejsce w szczególności, jak wskazuje rząd hiszpański, w przypadku spadkobierców ofiary wypadku.
 45 Ponadto stwierdzenie z pkt 43 niniejszego wyroku znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału dotyczącym norm szczególnych w sprawach dotyczących umów konsumenckich, zamieszczonych w sekcji 4 rozdziału II rozporządzenia nr 44/2001, których celem jest również ochrona strony słabszej. Trybunał wskazał już bowiem, że nabywca praw, który w ramach wykonywania działalności zawodowej wytacza powództwo, by dochodzić wierzytelności zbywcy wynikającej z umowy zawartej przez konsumenta, nie może korzystać ze szczególnych norm kompetencyjnych przewidzianych dla spraw z zakresu umów konsumenckich, gdyż ich celem jest ochrona strony gospodarczo słabszej i prawnie mniej doświadczonej (ww. wyrok w sprawie Shearson Lehman Hutton, pkt 20–24).
 46 Stwierdzenie z pkt 43 niniejszego wyroku znajduje dodatkowe potwierdzenie w ww. wyroku w sprawie Blijdenstein. W pkt 34 tego wyroku Trybunał dokonał wykładni art. 5 pkt 2 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32), zmienionej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Dz.U. L 304, s. 1 i – tekst zmieniony – s. 77), Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej (Dz.U. L 388, s. 1) oraz Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej (Dz.U. L 285, s. 1), w ten sposób, że postanowienie to nie pozwala instytucji publicznej na występowanie do sądów tego umawiającego się państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, z powództwem regresowym o zwrot kwot wypłaconych wierzycielowi alimentacyjnemu, w którego prawa wstąpił, przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu zamieszkałemu w innym państwie członkowskim, ponieważ ta instytucja nie jest stroną słabszą w stosunku do tego dłużnika alimentacyjnego.
 47 W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy udzielić następującej odpowiedzi: odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że instytucja zabezpieczenia społecznego, która z mocy ustawy nabyła roszczenia strony bezpośrednio poszkodowanej w wypadku drogowym, nie może wytoczyć powództwa bezpośredniego przed sądem państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną za ten wypadek, posiadającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.
 48 W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze nie jest konieczna analiza drugiego pytania przedstawionego przez sąd odsyłający.
 49 Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
 Odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że instytucja zabezpieczenia społecznego, która z mocy ustawy nabyła roszczenia strony bezpośrednio poszkodowanej w wypadku drogowym, nie może wytoczyć powództwa bezpośredniego przed sądem państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną za ten wypadek, posiadającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.


type: wikipedia

text:
 Tapahtumia
 14. tammikuuta – Kristian VII kruunattiin Tanskan kuninkaaksi.
 23. helmikuuta – Lorraine liittyi Puolan kuninkaan Stanislaus I:n kuoltua jälleen Ranskaan.
 26. kesäkuuta – Ruotsissa kiellettiin kahvi ja useita muita ylellisyystuotteita vuoden 1766 ylellisyysasetuksella (Den svenska överflödsförordningen).
 29. marraskuuta Wolfgang Amadeus Mozart palasi Salzburgiin Mozartin perheen suurelta Euroopan-kiertueelta (Tournée européenne de la famille Mozart).
 2. joulukuuta – Ruotsissa, johon nykyinen Suomikin tuolloin pääosin kuului, otettiin käyttöön maailman ensimmäinen lehdistönvapauslaki (tryckfrihetsförordning).
 5. joulukuuta – Taidehuutokauppakamari Christie’s perustettiin Lontoossa.
 Henry Cavendish valmisti puhdasta vetyä antamalla raudan reagoida laimean rikkihapon kanssa ja tutki ensimmäisenä sen ominaisuuksia tarkemmin. Cavendish nimitti valmistamaasa kaasua ”herkästi syttyväksi ilmaksi”.
 Temmeksestä tuli rukoushuonekunta.
 Maanjäristys tuhosi Cumanán kaupungin nykyisen Venezuelan alueella.
 Jens Juelin maalaus Selvportræt.
 Syntyneitä
 1. tammikuuta – Hugh McVay, yhdysvaltalainen demokraattipoliitikko ja Alabaman kuvernööri (k. 1851)
 1. tammikuuta – Magdalena Rudenschöld, ruotsalainen aatelinen (k. 1823)
 6. tammikuuta – Mihály Fazekas, unkarilainen kasvitieteilijä ja runoilija (k. 1828)
 6. tammikuuta – José Gaspar Rodríguez de Francia, paraguaylainen poliitikko (k. 1840)
 19. tammikuuta – Carl Christoffer Gjörwell (nuorempi), ruotsalainen arkkitehti (k. 1837)
 25. tammikuuta – Hans Christoph Ernst von Gagern, saksalainen paroni ja valtiomies (k. 1852)
 1. helmikuuta – Johannes Sundell, suomalainen runoilija (k. 1831)
 10. helmikuuta – Benjamin Smith Barton, yhdysvaltalainen kasvitieteilijä (k. 1815)
 14. helmikuuta – Thomas Malthus, englantilainen väestötieteilijä ja taloustieteilijä (k. 1834)
 24. maaliskuuta – Adolf Fredrik von Willebrand, suomalainen juristi, hovioikeuden presidentti ja senaattori (k. 1845)
 28. maaliskuuta – Joseph Weigl, itävaltalainen sellisti ja säveltäjä (k. 1846)
 1. huhtikuuta – François-Xavier Fabre, ranskalainen taidemaalari (k. 1837)
 4. huhtikuuta – Fredrik Adolf Pelander, suomalainen vänrikki, Vänrikki Stoolin mahdollinen esikuva (k. 1827)
 22. huhtikuuta – Anne-Louise-Germaine Necker, Madame de Staël, ranskansveitsiläinen kirjailija ja esseisti (k. 1817)
 30. toukokuuta – Robert Darwin, englantilainen lääkäri, Charles Darwinin isä (k. 1848)
 5. kesäkuuta – Gustav Ernst von Stackelberg, baltiansaksalaissyntyinen kreivi ja venäläinen diplomaatti (k. 1850)
 19. kesäkuuta – Edward Tiffin, yhdysvaltalainen poliitikko, Ohion ensimmäinen kuvernööri (k. 1829)
 21. kesäkuuta – Emmanuel de Las Cases, ranskalainen kreivi ja kirjailija (k. 1842)
 27. kesäkuuta – Pierre Toussaint, paavin kunnianarvoisaksi julistama haitilaissyntyinen kampaaja ja hostellinpitäjä, alkujaan orja (k. 1853)
 6. heinäkuuta – Alexander Wilson, yhdysvaltalainen ornitologi (k. 1813)
 20. heinäkuuta – Thomas Bruce, Elginin 7. jaarli, Lordi Elgin, brittiläinen diplomaatti (k. 1841)
 22. heinäkuuta – Niclas Wilhelm Sutthoff, suomalainen Venäjän armeijan kenraalimajuri (k. 1835)
 6. elokuuta – William Hyde Wollaston, brittiläinen kemisti, palladiumin ja rodiumin löytäjä (k. 1828)
 13. elokuuta – Carl von Otter, ruotsalainen eversti (k. 1813)
 16. elokuuta – Carolina Nairne, skottilainen lauluntekijä (k. 1845)
 23. elokuuta – Louis Bertrand de Sivray, ranskalainen paroni ja kenraali (k. 1859)
 3. syyskuuta – Charles de Lacretelle, ranskalainen asianajaja, lehtimies ja historioitsija (k. 1844)
 6. syyskuuta – John Dalton, englantilainen kemisti, meteorologi ja fyysikko (k. 1844)
 24. syyskuuta – John Farey, englantilainen geologi ja matemaatikko (k. 1826)
 25. syyskuuta – Armand Emmanuel du Plessis de Richelieu, ranskalainen valtiomies, pääministeri ja Ranskan akatemian jäsen (k. 1822)
 23. lokakuuta – Emmanuel de Grouchy, ranskalainen marsalkka (k. 1847)
 2. marraskuuta – Joseph Radetzky, itävaltalainen marsalkka (k. 1858)
 16. marraskuuta – Rodolphe Kreutzer, ranskalainen muusikko (k. 1831)
 12. joulukuuta – Nikolai Karamzin, venäläinen historioitsija ja kirjailija (k. 1826)
 23. joulukuuta – Wilhelm Hisinger, ruotsalainen kaivostenomistaja, kemisti ja mineralogi (k 1852)
 29. joulukuuta – Charles Macintosh, skotlantilainen keksijä ja kemisti (k. 1843)
 Aaron Alexandre, saksalais-englantilais-ranskalainen kirjailija, opettaja ja shakinpelaaja (k. 1850)
 Adam Laxman, suomalaissyntyinen venäläinen tutkimusmatkailija (k. 1806)
 John Mawe, englantilainen geologi ja mineralogi (k. 1829)
 Franz Xaver Süssmayr, itävaltalainen säveltäjä (k. 1803)
 Kuolleita
 1. tammikuuta – James Stuart, Skotlannin ja Englannin kruununtavoittelija (s. 1701)
 14. tammikuuta – Fredrik V, Tanskan kuningas (s. 1723)
 20. tammikuuta – Jakob Stenius vanhempi, "Korpi-Jaakko", suomalainen kirkkoherra, talousmies ja raivaaja (s. 1704)
 23. tammikuuta – William Caslon, englantilainen kirjasinleikkaaja ja kaivertaja (s. 1692)
 5. helmikuuta – Leopold Daun, itävaltalainen marsalkka (s. 1705)
 23. helmikuuta – Stanisław Leszczyński, Puola-Liettuan kuningas Stanislaus I (s. 1677)
 10. maaliskuuta – Jane Colden, amerikkalainen kasvitieteilijä (s. 1724)
 20. maaliskuuta – Giovanni Battista Pescetti, italialainen muusikko (s. 1704)
 7. huhtikuuta – Ivan Albertovitš Korff, venäläinen diplomaatti (s. 1697)
 21. huhtikuuta – Aleksei Bestužev-Rjumin, venäläinen kreivi (s. 1693)
 22. huhtikuuta – Elisabet Farnese, Espanjan kuningatar ja sijaishallitsija, kuningas Filip V:n toinen puoliso (s. 1692)
 6. heinäkuuta – Inoue Masatsune, japanilainen daimio (s. 1725)
 11. heinäkuuta – Isabel de Farnesio, Espanjan kuningatar (s. 1692)
 16. elokuuta – Henrik Johan Carlborg, suomalainen kirkkoherra ja valtiopäivämies (s. 1694)
 26. syyskuuta – Frances Sheridan, irlantilainen romaani- ja näytelmäkirjailija (s. 1724)
 3. marraskuuta – Thomas Abbt, saksalainen kirjailija ja filosofi (s. 1738)
 9. marraskuuta – Unico Wilhelm van Wassenaer, alankomaalainen diplomaatti ja säveltäjä (s. 1692)
 16. marraskuuta – Dominikus Zimmermann, saksalainen arkkitehti (s. 1685)
 8. joulukuuta – Peter Murbeck, ruotsalainen kansansaarnaaja (s. 1708)
 12. joulukuuta – Johann Christoph Gottsched, saksalainen kirjailija (s. 1700)
 26. joulukuuta – Johann Jakob Quistorp, saksalainen luterilainen teologi, fysiikan ja metafysiikan professori (s. 1717)
 Henric Johan Kreij, suomalainen kauppias, tehtailija ja kartanonomistaja (s. 1698)
 Wilhelm Ross, suomalainen kappalainen, itämaisten kielten tutkija ja tutkimusmatkailija (s. 1719 tai 1718)
 Isaac Ware, englantilainen arkkitehti ja arkkitehtuurikriitikko (k. 1704)
 Henrik Wright, ruotsalainen eversti, von Wright -aatelissuvun kantaisä (s. 1685)
 Katso myös
 Kirjallisuusvuosi 1766


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 7.12.2015
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 406/26
 Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 28 wrzenia 2015 r. przez Komisję Europejską
 (Sprawa C-522/15 P)
 (2015/C 406/26)
 Język postępowania: włoski
 Strony
 Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, V. Bottka, pełnomocnicy)
 Druga strona postępowania: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA
 Żądania wnoszącego odwołanie
 —
 i) Uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której obniżono w nim kwotę podstawową grzywny nałożonej na SLM stwierdzając że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono okoliczności iż w przypadku jednej części naruszenia SLM nie uczestniczyła w zewnętrznym aspekcie Club Italia;
 —
 ii) uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której obniża kwotę grzywny nałożonej na SLM do 1,956 mln EUR, anulując równocześnie grzywnę nałożoną na SLM solidarnie z Ori Martin;
 —
 (iii) w ramach wykonywania nieograniczonej kompetencji do orzekania, ponowne obliczenie kwoty grzywny wymagającej nałożenia, zgodnie z żądaniem Komisji
 —
 iv) obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania.
 Zarzuty i główne argumenty
 Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne błędnie uznając, że kwota podstawowa grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji na SLM wynosiła 19,8 mln EUR a nie 15,965 mln jak stwierdzono w drugiej decyzji sprostowującej, z których 14 mln EUR solidarnie z Ori Martin.
 Sąd naruszył prawo stosując przepisy dotyczące odpowiedzialności solidarnej w zakresie grzywien i obliczania maksymalnego limitu wynoszącego 10 %, określając ostateczną wysokość grzywny, za którą odpowiedzialna jest SLM na 1,956 mln EUR zgodnie z limitem 10 % obrotu światowego uzyskanego przez SLM w danym roku, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1). W niniejszej sprawie wyrok powinien był wskazywać, że SLM była obowiązana do zapłaty nie tylko 1,956 mln EUR indywidualnie, lecz także dodatkowych13,3 mln EUR solidarnie z Ori Martin. Obliczanie maksymalnych limitów powinno było bowiem odbyć się oddzielnie, a mianowicie indywidualnie dla SLM w odniesieniu do okresu uczestnictwa w naruszeniu, podczas którego spółka ta nie była kontrolowana przez Ori Martin (limit maksymalny dotyczący światowych obrotów SLM) oraz solidarnie dla SLM z Ori Martin w odniesieniu do okresu podczas, którego spółka dominująca sprawowała kontrolę nad spółką zależną (maksymalny limit dotyczący światowych obrotów Ori Martin, który w niniejszej sprawie nie został osiągnięty).
 (1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s 1).


type: contracts

text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 21998A0328(02)
 Euroopa Liidu Teataja L 096 , 28/03/1998 Lk 0042 - 0044
 Oslo ja pariisi merereostuse vältimise konventsioonidOslo ja pariisi komisjonide ühiskohtumineOslos, 17–21. juuni 1996Parcomi otsus 96/1heksakloroetaani kasutamise järkjärgulise kaotamise kohta mitteraudmetallitööstusesTULETADES MEELDE PARCOMi otsust 92/4 heksakloroetaani (HKE) kasutamise järkjärgulise kaotamise kohta sekundaarses alumiiniumitööstuses ja primaarses alumiiniumitööstuses koos integreeritud valukodadega;TULETADES MEELDE PARCOMi otsust 93/1 heksakloroetaani (HKE) kasutamise järkjärgulise kaotamise kohta mitteraudmetallitööstuses;ARVESTADES, et toksilised, püsivad ja bioakumulatsiooniks võimelised halogeenorgaanilised ühendid on kiireloomulisi meetmeid nõudva merereostuse põhjuseks;ARVESTADES, et need ained kuuluvad Pariisi Konventsiooni prioriteetide loetelusse;ARVESTADES, et heksakloroetaani kasutatakse kuni praeguse ajani mitteraudmetallitööstuses peamiselt magneesiumi- ja alumiiniumivalukodades gaase eemaldava vahendina;ARVESTADES, et juba on olemas analoogilist või isegi paremat tehnilist efektiivsust ja tootlikkust tagavad süsteemid ja alternatiivsed ained ning et mõnede alternatiivsete tehnoloogiatega kaasneb väiksem ökoloogiline risk;ARVESTADES, et magneesiumi- ja alumiiniumisulamite tootmisel on teatavate rakenduste korral vajalikud piiratud erandid selleks, et anda väikese ja keskmise suurusega valukodadele mõistlik ajavahemik kohandumiseks;OTSUSTAVAD MAISMAALT LÄHTUVA MEREREOSTUSE VÄLTIMISE KONVENTSIOONI LEPINGUOSALISED, ET:1. Programmid ja meetmed1.1. HKE igasugune kasutamine alumiiniumitööstuses (kaasa arvatud alumiiniumi valavad integreeritud ja integreerimata valukojad) kaotatakse järk-järgult võimaluse korral 31. detsembriks 1996 ja hiljemalt 31. detsembriks 1997.1.2. HKE igasugune kasutamine mitteraudmetallitööstuses kaotatakse järk-järgult 31. detsembriks 1997.1.3. Selle otsuse eranditena võib heksakloroetaani kasutada:a) tera rafineerimiseks magneesiumisulamite AZ81, AZ91 ja AZ92 valmistamisel;b) integreerimata alumiiniumivalukodades, mis toodavad spetsiaalseid valusid kõrgeid kvaliteedi- ja ohutusstandardeid eeldavate rakenduste jaoks, kui keskmine tarbimine on väiksem kui 1,5 kg heksakloroetaani päevas.Vajadus nende erandite järele vaadatakse üle 1998. aastal.1.4. Kompetentsed ametiasutused peaksid hindama võimalike alternatiivsete tehnoloogiate riske ja kasu.2. Jõustumine2.1. Käesolev otsus asendab PARCOMi otsuseid 92/4 ja 93/1 ja jõustub alates kuupäevast, mil sekretariaat saab kinnituse lepinguosalistelt, kellele kuulub Pariisi komisjonis vähemalt kolm neljandikku kõikidest häältest, millega väljendatakse niiviisi toimimise seisukohta.2.2. Asendus avaldab mõju igale lepinguosalisele alates:a) punktis 2.1 mainitud kuupäevast võib) kuupäevast, mil ta saab sekretariaadilt taolise teate,olenevalt sellest, kumb on hilisem.3. Rakendusaruanded3.1. Käesoleva otsuse rakendusaruanded tehakse vastavale Kirde-Atlandi merekeskkonna kaitse töörühma koosolekule, mis eelneb Kirde-Atlandi merekeskkonna kaitse kohtumisele 1999. aastal. Aruandes tuleb kasutada liites sätestatud vormi niipalju kui võimalik.--------------------------------------------------LiidePARCOMi otsuse 96/1 heksakloroetaani kasutamise järkjärgulise kaotamise kohta mitteraudmetallitööstuses rakendusaruande vorm+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


text:
Keith Barr is a former Gaelic footballer who played for the Erins Isle club and the Dublin county team.
 Sporting career
 Barr made his inter county championship debut against Wicklow in 1989. Keith was on the 1995 All-Ireland winning team when Dublin narrowly defeated Tyrone. He won two National football league titles with Dublin, in 1991 and again in the National football league final replay against Donegal. Although, Barr had come on as a substitute against Donegal in 1993, he did not appear in the replayed game but still received his winners medal. Barr has been awarded two GAA All-Star awards, the first in 1991 and the second in Dublin's All-Ireland winning year. He also has a Compromise rules medals for Ireland's victory over Australia in 1990.
 In 1991, Dublin had 3 draws in a row against Meath, a game which in Meath winning the fourth game by a scoreline of 2-10 to 0-15. It was claimed by Jimmy Keaveney, that Keith Barr's penalty miss was the turning point in the game. He was adamant that Barr had been instructed to take the point, but he went for glory and subsequently missed his chance. Although it is also claimed that the penalty miss was due to Mick Lyons of Meath running alongside Barr as he took the penalty, a penalty retake was never given.
 References
 External links
 Player profile
 1968 births
 Living people
 Dublin inter-county Gaelic footballers
 Erins Isle Gaelic footballers
 Gaelic football backs
 Winners of one All-Ireland medal (Gaelic football)


type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 51995PC0291
 Förslag till rådets förordning (EG) om återanpassnings- och återuppbyggnadsprojekt i utvecklingsländer
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning nr C 235 , 09/09/1995 s. 0011
 Förslag till rådets förordning (EG) om återanpassnings- och återuppbyggnadsprojekt i utvecklingsländer (95/C 235/08) KOM(95) 291 slutlig - 95/0165(SYN)(Framlagt av kommissionen den 28 juni 1995)EUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNINGmed beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel 130w i detta,med beaktande av kommissionens förslag,i samarbete med Europaparlamentet (1), ochmed beaktande av följande:I sitt meddelande till rådet och parlamentet av den 12 maj 1993 om ett särskilt stödprogram för återanpassning i utvecklingsländer (2), framhävde kommissionen den specifika karaktären hos och omfattningen av det återanpassnings- och återuppbyggnadsbistånd som behövs i utvecklingsländer vilka har utsatts för allvarlig ödeläggelse genom krig, samhällsoroligheter eller naturkatastrofer.Rådets slutsatser av den 2 december 1993 om återanpassningsbistånd definierar de viktigaste målen, villkoren och kriterierna för sådant bistånd och betonar behovet av intim koordinering mellan kommissionen och medlemsstaterna när biståndet skall planeras och genomföras (3).Europaparlamentet betonade i sin resolution av den 16 november 1993 (4) omfattningen av utvecklingsländernas behov av återanpassningsbistånd och föreslog upprättandet av en speciell ekonomisk ram för detta syfte i gemenskapens budget.Budgetmyndigheten införde i 1994 års budget en ny post B7-5076 för finansiering av återanpassnings- och återuppbyggnadsprojekt i utvecklingsländer.Förfaranden bör fastställas för administrering av sådana projekt.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1 Gemenskapen skall genomföra återanpassnings- och återuppbyggnadsprojekt i utvecklingsländer eller -regioner som har utsatts för avsevärd ödeläggelse genom krig, samhällsoroligheter och destabilisering. Projekt med begränsad varaktighet skall utformas för att bidra till att återupprätta en fungerande ekonomi och den institutionella kompetens som krävs för att återskapa social och politisk stabilitet i de berörda länderna och tillfredsställa de drabbade människornas behov. Projekten måste gradvis ersätta humanitär hjälpverksamhet och bereda väg för ett återupptagande av långsiktigt utvecklingsbistånd.Artikel 2 Prioriteringen för projekt i enlighet med denna förordning skall vara återupptagande av produktionen, fysisk och institutionell återanpassning av den grundläggande infrastrukturen, social reintegration och återupprättande av den institutionella kompetens som krävs under återanpassningsperioden, särskilt på lokal nivå.Artikel 3 Samarbetspartners som enligt den här förordningen är kvalificerade för ekonomiskt stöd är statliga förvaltningar och statliga organ på nationell, regional och lokal nivå, lokala myndigheter och andra lokala organ, internationella organisationer och icke-statliga organisationer.Artikel 4 1. De instrument som skall användas i de projekt som avses i artikel 1 är studier, tekniskt stöd, utbildning eller andra tjänster, material och arbeten, liksom revision och utvärderings- och övervakningsuppdrag.2. Finansiering från gemenskapens sida kan omfatta både investeringskostnader, undantaget inköp av fast egendom, och projektkostnader, i lokal eller utländsk valuta, beroende på projektets behov.3. En systematisk satsning skall göras för att få de aktörer eller partner som i sista hand gynnas av projektet (länder, lokalsamhällen, företag osv.) att bidra, i synnerhet ekonomiskt, alltefter deras möjligheter och det ifrågavarande projektets karaktär.4. Möjligheter skall sökas för samfinansiering, särskilt med medlemsstater. Nödvändiga åtgärder skall vidtas för att uttrycka gemenskapskaraktären hos de stöd som ges i enlighet med den här förordningen.5. För att förstärka sammanhållning och komplementaritet mellan de projekt som finansieras genom gemenskapen och de som finansieras genom medlemsstaterna, i syfte att säkerställa en optimal effektivitet för alla dessa projekt, skall kommissionen vidta alla nödvändiga samordningsåtgärder, särskilta) inrättandet av ett system för systematiskt utbyte av information om de finansierade projekten och de projekt som man planerar skall finansieras av gemenskapen och medlemsstaterna,b) en samordning på den plats där projekten genomförs genom regelbundna möten och informationsutbyte mellan kommissionens och medlemsstaternas företrädare i det eller de länder som får stöd.Artikel 5 Ekonomiskt stöd i enlighet med den här förordningen skall anta formen av bidrag.Artikel 6 1. Kommissionen skall bedöma värdet av, besluta om och administrera projekt som omfattas av den här förordningen i enlighet med gällande budgettekniker och andra förfaranden, och i synnerhet de som fastläggs i den finansförordning som är tillämplig på Europeiska gemenskapernas allmänna budget.2. Beslut som rör bidrag större än 2 miljoner ecu till enskilda projekt vilka finansieras i enlighet med denna förordning eller varje förändring som leder till en ökning överstigande 20 % av den summa som ursprungligen godkänts för ett sådant projekt, skall bli föremål för det förfarande som fastställs i artikel 7.3. Alla ekonomiska överenskommelser eller avtal som sluts i enlighet med den här förordningen skall möjliggöra för kommissionen och för revisionsrätten att utföra kontroller på platsen i enlighet med brukliga förfaranden fastlagda av kommissionen enligt gällande regler, och i synnerhet reglerna i den finansförordning som är til lämplig på Europeiska gemenskapernas allmänna budget.4. När projekten är föremål för ekonomiska överenskommelser mellan gemenskapen och mottagarlandet, skall sådana överenskommelser föreskriva att betalning av skatter, tullar och andra avgifter inte skall täckas av gemenskapen.5. Deltagande i anbudsinfordran och givande av kontrakt skall vara öppet på lika villkor för fysiska och juridiska personer i medlemsstaterna och i mottagarlandet. Det kan utsträckas till andra utvecklingsländer, och i väl underbyggda undantagsfall, till andra tredje länder.6. Material skall härröra från medlemsstaterna, mottagarlandet eller andra utvecklingsländer. I undantagsfall, där omständigheterna motiverar det, kan material härröra från annat håll.Artikel 7 1. Kommissionen skall biträdas av en rådgivande kommitté bestående av företrädare för medlemsstaterna, med en företrädare för kommissionen som ordförande, nämligen, enligt land eller region som tar emot stödåtgärderna,a) för länderna i Afrika, Västindien och Stillahavsområdet, Europeiska utvecklingsfondskommittén, som inrättades genom artikel 21 i det interna avtalet nr 91/401/EEG om finansiering och förvaltning av gemenskapens stöd inom ramen för det fjärde Lomékonventionen, och som antogs den 16 juli 1990 av medlemsstaternas företrädare församlade i rådet,b) för Medelhavsländerna, kommittén MED, som inrättades genom artikel 15 i förordning EEG nr 1762/92, fastställd den 29 juni 1992 av rådet,c) för länderna i Latinamerika och Asien, kommittén ALA, som inrättades genom artikel 15 i förordning EEG nr 443/92, och antogs den 25 februari 1992 av rådet.2. Kommissionens företrädare skall förelägga kommittén ett förslag till åtgärder. Kommittén skall yttra sig över förslaget inom den tid som ordföranden bestämmer med hänsyn till hur brådskande frågan är, om nödvändigt genom omröstning.Yttrandet skall protokollföras och dessutom har varje medlemsstat rätt att begära att få sin uppfattning tagen till protokollet. Kommissionen skall ta största hänsyn till det yttrande som kommittén avgett. Den skall underrätta kommittén om det sätt på vilket dess yttrande har beaktats.Artikel 8 En gång per år skall en diskussion föras på grundval av en presentation gjord av kommissionens företrädare gällande de allmänna riktlinjerna för det kommande årets projekt inom ramen för en gemensamt möte mellan de tre kommittéer som avses i artikel 7.1.Artikel 9 Efter varje budgetår skall kommissionen inge en rapport till parlamentet och rådet, vari skall ingå en sammanfattning av de projekt som finansierats under budgetårets lopp och en utvärdering av genomförandet av den här förordningen under den perioden.Sammanfattningen skall i synnerhet innehålla upplysningar om dem med vilka avtal har slutits.Rapporten skall också framlägga slutsatserna från alla oberoende utvärderingar av enskilda projekt.Artikel 10 Denna förordning träder i kraft den tredje dagen efter det att den har offentliggjorts i Europeiska gemenskapernas officiella tidning.Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.(1) Yttrande lämnat om . . . (EGT nr . . ., . . .) och beslut av den . . . (EGT nr . . ., av . . .).(2) KOM(93) 204, 12.5.1993.(3) Rådet 10641/93, 2.12.1993.(4) PE A3-0329/93, dok. 176.642, 16.11.1993.


text:
 Avis juridique important
 |
 22002D0118
 2002/118/CE: Decisão n.° 3/2001 do Conselho de Associação entre as Comunidades Europeias e os seus Estados-Membros, por um lado, e a República da Hungria, por outro, de 29 de Junho de 2001, que adopta os termos e as condições para a participação da República da Hungria no programa "Cultura 2000"
 Jornal Oficial no L 045 de 15/02/2002 p. 0038 - 0040
 Decisão n.o 3/2001 do Conselho de Associação entre as Comunidades Europeias e os seus Estados-Membros, por um lado, e a República da Hungria, por outrode 29 de Junho de 2001que adopta os termos e as condições para a participação da República da Hungria no programa "Cultura 2000"(2002/118/CE)O CONSELHO DE ASSOCIAÇÃO,Tendo em conta o Protocolo Complementar do Acordo Europeu que cria uma Associação entre as Comunidades Europeias e os seus Estados-Membros por um lado, e a República da Hungria, por outro, relativo à participação da Hungria em programas comunitários(1), e, nomeadamente, os seus artigos 1.o e 2.o,Considerando o seguinte:(1) Nos termos do artigo 1.o do Protocolo Complementar, a Hungria pode participar em programas-quadro, programas específicos, projectos ou outras acções da Comunidade, designadamente no domínio da cultura.(2) Nos termos do artigo 2.o do referido protocolo, os termos e condições para a participação da Hungria neste domínio serão decididos pelo Conselho de Associação,DECIDE:Artigo 1.oA Hungria participa no programa "Cultura 2000" de acordo com os termos e as condições fixados nos anexos I e II que fazem parte integrante da presente decisão.Artigo 2.oA presente decisão entra em vigor no primeiro dia do mês subsequente à sua aprovação.A presente decisão é aplicável durante o período de duração do programa "Cultura 2000", com efeitos desde 1 de Janeiro de 2001.Feito em Bruxelas, em 29 de Junho de 2001.Pelo Conselho de AssociaçãoO PresidenteJ. Martonyi(1) JO L 317 de 30.12.1995, p. 30.ANEXO ITermos e condições da participação da República da Hungria no programa "Cultura 2000"1. Salvo disposição em contrário da presente decisão, a Hungria participará nas actividades do programa "Cultura 2000" (a seguir designado "programa"), segundo os objectivos, critérios, procedimentos e prazos definidos na Decisão n.o 508/2000/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 14 de Fevereiro de 2000, que cria o programa(1).2. Para participar nos programas, a Hungria pagará uma contribuição anual para o orçamento geral da União Europeia em conformidade com os termos previstos no anexo II. Se necessário, a fim de ter em conta a evolução dos programas ou a evolução da capacidade de absorção da Hungria, o Comité de Associação pode adaptar esta contribuição a fim de evitar desequilíbrios orçamentais na execução do programa.3. Os termos e as condições de apresentação, avaliação e selecção das candidaturas de instituições, organizações e particulares elegíveis da Hungria serão os mesmos que os aplicáveis às instituições, organizações e particulares elegíveis da Comunidade. Aquando da nomeação de peritos independentes para a assistir na avaliação dos projectos, a Comissão poderá tomar em consideração peritos húngaros de acordo com as disposições pertinentes da decisão que estabelece o programa.4. A fim de assegurar a dimensão comunitária do programa, para serem elegíveis para assistência financeira comunitária, as acções e os projectos devem incluir pelo menos um parceiro de um dos Estados-Membros da Comunidade.5. O montante máximo do auxílio financeiro para as actividades dos pontos de contacto culturais não excede 50 % do orçamento global para as suas actividades.6. Sem prejuízo das responsabilidades da Comissão e do Tribunal de Contas das Comunidades Europeias quanto ao acompanhamento e à avaliação do programa nos termos do artigo 8.o da Decisão n.o 508/2000/CE, a participação da Hungria no programa será permanentemente acompanhada com base numa parceria entre a Hungria e a Comissão das Comunidades Europeias. A Hungria submeterá à Comissão os relatórios pertinentes e participará em outras actividades específicas da Comunidade nesse contexto.7. Em conformidade com os regulamentos financeiros da Comunidade, as disposições contratuais celebradas com - ou por - organismos da Hungria deverão prever controlos e auditorias a realizar pela - ou sob a autoridade da - Comissão e do Tribunal de Contas. No que respeita às auditorias financeiras, estas podem ser realizadas com o objectivo de controlar as receitas e despesas daqueles organismos relativas às obrigações contratuais para com a Comunidade. Num espírito de cooperação e de interesse mútuo, as autoridades competentes da Hungria fornecerão, se necessário, a assistência razoável e possível à realização daqueles controlos e auditorias.8. Sem prejuízo do disposto no artigo 5.o da Decisão n.o 508/2000/CE, os representantes da Hungria participarão com o estatuto de observadores no comité do programa relativamente aos pontos que lhes interessam. Este comité reunir-se-á sem a presença de representantes da Hungria para abordar os restantes pontos, bem como no momento da votação.9. A língua a utilizar em todos os contactos com a Comissão no que diz respeito aos processos de candidatura, aos contratos, aos relatórios e em todos os outros documentos administrativos dos programas será uma das línguas oficiais da Comunidade.10. A Comunidade e a Hungria poderão, a todo o momento, pôr termo às acções empreendidas no âmbito da presente decisão, mediante uma notificação escrita com uma antecedência de 12 meses. Os projectos e acções em curso no momento da denúncia prosseguirão até à sua conclusão nas condições estabelecidas na presente decisão.(1) JO L 63 de 10.3.2000, p. 1.ANEXO IIContribuição financeira da República da Hungria para o programa "Cultura 2000"1. A contribuição financeira a pagar pela Hungria para o orçamento geral da União Europeia para participar no programa é a seguinte:>POSIÇÃO NUMA TABELA>2. A contribuição da Hungria acima referida será paga, em parte, a partir do seu orçamento nacional e, em parte, a partir do programa nacional Phare para a Hungria. Sujeitos a um processo de programação Phare distinto, os fundos Phare solicitados serão transferidos para a Hungria mediante um protocolo de financiamento distinto. Juntamente com a parte proveniente do orçamento nacional da Hungria, estes fundos constituirão a contribuição nacional da Hungria a partir da qual serão efectuados os pagamentos com base nos pedidos anuais de mobilização de fundos da Comissão.3. Os fundos Phare deverão ser pagos de acordo com o seguinte calendário:>POSIÇÃO NUMA TABELA>O remanescente da contribuição da Hungria será coberto pelo seu orçamento nacional.4. O Regulamento Financeiro aplicável ao orçamento geral das Comunidades Europeias aplicar-se-á nomeadamente à gestão da contribuição da Hungria.As despesas de deslocação e as ajudas de custo dos representantes e peritos húngaros para a participação, a título de observadores, nos trabalhos do comité referido no ponto 8 do anexo I e em outras reuniões relacionadas com a execução do programa serão reembolsadas pela Comissão nos termos e em conformidade com os procedimentos actualmente em vigor aplicáveis aos peritos não governamentais dos Estados-Membros da União Europeia.5. Após a entrada em vigor da presente decisão e no início de cada exercício seguinte, a Comissão enviará à Hungria um pedido de mobilização de fundos correspondentes à sua contribuição para o programa nos termos da presente decisão.Essa contribuição será expressa em euros e depositada numa conta bancária em euros da Comissão.A Hungria pagará a sua contribuição de acordo com o seguinte pedido de mobilização de fundos:- até 1 de Maio, no que respeita à parte financiada pelo seu orçamento nacional, desde que o pedido de mobilização de fundos seja enviado pela Comissão até 1 de Abril ou, o mais tardar, um mês após o envio do pedido, se este for posterior,- até 1 de Maio, no que respeita à parte financiada pelo programa Phare, desde que os montantes correspondentes tenham sido enviados para a Hungria até essa altura ou dentro de um prazo máximo de 30 dias após o envio desses fundos para a Hungria.Qualquer atraso no pagamento da contribuição dará origem ao pagamento de juros pela Hungria sobre o montante remanescente a contar da data de vencimento. A taxa de juros será a taxa aplicada pelo Banco Central Europeu, na data do vencimento, às suas operações em euros, acrescida de 1,5 pontos percentuais.


text:
14. 4. 86 Jornal Oficial das Comunidades Europeias N? C 85/9
 Proposta de Regulamento (CEE) do Conselho que fixa, para a campanha de comercialização de
 1986/1987, determinados preços no sector do açúcar e a qualidade-tipo das beterrabas
 COM(86) 20 final
 (Submetida pela Comissão ao Conselho em 14 de Fevereiro de 1986)
 (86/C 85/07)
 O CONSELHO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, to da beterraba às fábricas e na base de um rendimento que
 pode ser avaliado para a Comunidade em 130 quilogramas
 de açúcar branco por tonelada de beterraba com 16 % de
 Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade
 teor em açúcar;
 Económica Europeia e, nomeadamente, o seu artigo 43?,
 Considerando que as disposições ad hoc fixam os preços de
 Tendo em conta o Regulamento (CEE) n? 1785/81 do intervenção para a açúcar branco e os preços da beterraba,
 Conselho, de 30 de Junho de 1981, que estabelece a para os países aderentes,
 organização comum de mercado no sector do açúcar ( l ), com
 a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CEE)
 n? (2) e, nomeadamente, o n? 3 do seu artigo 2?, o ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
 n? 4 do seu artigo 3? e o n? 3 do seu artigo 4?, Artigo 1 ?
 1. O preço indicativo do açúcar branco é fixado em
 Tendo em conta a proposta da Comissão, 57,03 ECUs por 100 quilogramas.
 Tendo em conta o parecer do Parlamento Europeu, 2. O preço de intervenção do açúcar branco é fixado em
 54,18 ECUs por 100 quilogramas para as zonas não
 Considerando que, aquando da fixação dos preços do deficitárias da Comunidade, com exclusão da Espanha.
 açúcar, é necessário ter em conta tanto os objectivos da
 política agrícola comum como a contribuição que a Comu-
 nidade entende dar ao desenvolvimento harmonioso do
 comércio mundial; que a política agrícola comum tem, Artigo 2?
 nomeadamente, por objectivo assegurar à população agríco-
 la um nível de vida equitativo, garantir a segurança dos O preço de base da beterraba válido na Comunidade, com
 abastecimentos e assegurar preços razoáveis nos fornecimen- exclusão da Espanha e de Portugal, é fixado em 40,89 ECUs
 tos aos consumidores; por tonelada no estádio de entrega no centro de colheita.
 Considerando que, a fim de se atingirem estes objectivos, é Artigo 3?
 necessário fixar o preço indicativo do açúcar a um nível que,
 tendo em conta nomeadamente, o nível que dele deriva para As beterrabas da qualidade-tipo apresentam as seguintes
 o preço de intervenção, assegure aos produtores de beterraba características:
 ou de cana uma remuneração equitativa, respeitando os
 interesses dos consumidores e que seja susceptível de manter a) Qualidade sã, leal e comercializável,
 uma relação equilibrada entre os preços dos principais
 produtos agrícolas; b) Teor em açúcar de 16 % aquando da recepção.
 Considerando que, dadas as características que regem o Artigo 4?
 mercado do açúcar, a comercialização apresenta riscos
 relativamente limitados; que, portanto, para a fixação do O presente regulamento entra em vigor no terceiro dia
 preço de intervenção do açúcar, a diferença entre o preço seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial das Comu-
 indicativo e o preço de intervenção pode ser fixado a um nível nidades Europeias.
 relativamente baixo.
 O presente regulamento é aplicável para a campanha de
 Considerando que o preço de base da beterraba deve ser comercialização de 1986/1987.
 estabelecido tendo em conta o preço de intervenção, bem
 como as despesas relativas à transformação e ao fornecimen-
 O presente regulamento é obrigatório em todos os seus
 (») JOn? L 177 de 1.7. 1981, p. 4. elementos e directamente aplicável em todos os Estados-
 (2) JOn? L74de 18.3. 1982, p. 1. -membros.


text:
 31.10.2014
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 314/1
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) Nr. 1164/2014 VAN DE COMMISSIE
 van 31 oktober 2014
 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 411/2014 betreffende de opening en de wijze van beheer van een tariefcontingent van de Unie voor de invoer van vers en bevroren rundvlees van oorsprong uit Oekraïne
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (1), en met name artikel 187, onder a), c) en d),
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Verordening (EU) nr. 374/2014 van het Europees Parlement en de Raad (2) zijn voor 2014 preferentiële regelingen vastgesteld met betrekking tot douanerechten voor de invoer van bepaalde goederen van oorsprong uit Oekraïne. Overeenkomstig artikel 3 van die verordening mogen de in bijlage III bij die verordening vermelde landbouwproducten in de Unie worden ingevoerd binnen de grenzen van de in die bijlage opgenomen tariefcontingenten.
 (2)
 Bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 411/2014 van de Commissie (3) wordt tot en met 31 oktober 2014 een tariefcontingent van de Unie voor de invoer van rundvlees van oorsprong uit Oekraïne geopend en beheerd.
 (3)
 Verordening (EU) nr. 374/2014 is gewijzigd bij Verordening (EU) nr. 1150/2014 van het Europees Parlement en de Raad (4). De wijziging heeft vooral tot doel de toepassing van Verordening (EU) nr. 374/2014 tot en met 31 december 2015 te verlengen en de contingenthoeveelheden voor 2015 te bepalen. Daarom moet Uitvoeringsverordening (EU) nr. 411/2014 worden gewijzigd.
 (4)
 De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 Wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 411/2014
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 411/2014 wordt als volgt gewijzigd:
 1)
 Artikel 2 wordt vervangen door:
 „Artikel 2
 Invoertariefcontingentperioden
 1. Het in artikel 1, lid 1, bedoelde invoertariefcontingent is geopend van 25 april tot en met 31 december 2014 en van 1 januari tot en met 31 december 2015.
 2. De voor 2015 vastgestelde hoeveelheid van het jaarlijkse invoertariefcontingent voor het in bijlage I opgenomen volgnummer, wordt als volgt opgesplitst over vier deelperioden:
 a)
 25 % voor de deelperiode van 1 januari tot en met 31 maart;
 b)
 25 % voor de deelperiode van 1 april tot en met 30 juni;
 c)
 25 % voor de deelperiode van 1 juli tot en met 30 september;
 d)
 25 % voor de deelperiode van 1 oktober tot en met 31 december.”
 .
 2)
 Artikel 3 wordt als volgt gewijzigd:
 a)
 de titel wordt vervangen door:
 „Aanvragen voor invoerrechten voor de contingentperiode 2014”;
 b)
 in lid 8 wordt de datum „31 oktober 2014” vervangen door „31 december 2014”.
 3)
 Het volgende artikel 3 bis wordt ingevoegd:
 „Artikel 3 bis
 Aanvragen voor invoerrechten voor de contingentperiode 2015
 1. Aanvragen voor invoerrechten worden ingediend gedurende de eerste zeven dagen van de maand vóór elke in artikel 2, lid 2, genoemde deelperiode.
 2. Bij het indienen van de aanvraag voor invoerrechten wordt een zekerheid van 6 EUR per 100 kg nettogewicht gesteld.
 3. Aanvragers van invoerrechten tonen bij het indienen van hun eerste aanvraag voor een bepaald contingentjaar aan dat in de periode van twaalf maanden onmiddellijk voorafgaand aan hun eerste aanvraag een hoeveelheid rundvlees van GN-code 0201 of 0202 overeenkomstig de betrokken douanebepalingen door henzelf of voor hun rekening is ingevoerd (hierna „referentiehoeveelheid” genoemd). Een bedrijf dat is ontstaan uit een fusie tussen bedrijven die elk referentiehoeveelheden hebben ingevoerd, mag deze referentiehoeveelheden gebruiken als basis voor zijn aanvraag.
 4. De totale hoeveelheid waarvoor in de deelperiode van het invoertariefcontingent een aanvraag voor invoerrechten wordt ingediend, mag niet groter zijn dan 25 % van de referentiehoeveelheid van de aanvrager. Aanvragen die niet aan deze bepaling voldoen, worden door de bevoegde autoriteiten afgewezen.
 5. De lidstaten melden uiterlijk op de veertiende dag van de maand waarin aanvragen zijn ingediend, aan de Commissie welke de totale in kilogram productgewicht uitgedrukte hoeveelheden zijn waarvoor aanvragen zijn ingediend, ook als deze hoeveelheden nul bedragen.
 6. De invoerrechten worden toegekend met ingang van de drieëntwintigste dag van de maand waarin aanvragen zijn ingediend, tot en met de laatste dag van die maand.
 7. Indien de toepassing van de in artikel 7, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1301/2006 bedoelde toewijzingscoëfficiënt ertoe leidt dat minder invoerrechten kunnen worden toegewezen dan werden aangevraagd, wordt de krachtens lid 2 gestelde zekerheid onverwijld naar evenredigheid vrijgegeven.
 8. De invoerrechten gelden met ingang van de eerste dag van de deelperiode waarvoor de aanvraag is ingediend, tot en met 31 december 2015. De invoerrechten zijn niet overdraagbaar.”.
 4)
 Artikel 4 wordt als volgt gewijzigd:
 a)
 de titel wordt vervangen door:
 „Afgifte van invoercertificaten voor de contingentperiode 2014”;
 b)
 in lid 8 wordt de datum „31 oktober 2014” vervangen door „31 december 2014”.
 5)
 Het volgende artikel 4 bis wordt ingevoegd:
 „Artikel 4 bis
 Afgifte van invoercertificaten voor de contingentperiode 2015
 1. De hoeveelheden waarvoor in het kader van het in artikel 1, lid 1, bedoelde invoertariefcontingent invoerrechten zijn toegewezen, mogen pas na het overleggen van een invoercertificaat in het vrije verkeer worden gebracht.
 2. De invoercertificaataanvragen hebben betrekking op de totale hoeveelheid waarvoor invoerrechten zijn toegewezen. De in artikel 23, lid 1, van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 907/2014 van de Commissie (5) bedoelde verplichting wordt in acht genomen.
 3. Certificaataanvragen mogen slechts worden ingediend in de lidstaat waar de aanvrager invoerrechten in het kader van het in artikel 1, lid 1, bedoelde invoertariefcontingent heeft gevraagd en gekregen.
 4. Telkens wanneer een invoercertificaat wordt afgegeven, worden de gekregen invoerrechten naar evenredigheid verlaagd en wordt de krachtens artikel 3 bis, lid 2, gestelde zekerheid onverwijld naar evenredigheid vrijgegeven.
 5. Een invoercertificaat wordt afgegeven op aanvraag en op naam van de marktdeelnemer die de invoerrechten heeft gekregen.
 6. Op de certificaataanvraag wordt slechts één volgnummer vermeld. De aanvraag mag betrekking hebben op verscheidene producten die onder verschillende GN-codes vallen. In dat geval worden alle GN-codes in vak 15 en de desbetreffende omschrijvingen in vak 16 van de certificaataanvraag en het certificaat vermeld.
 7. De certificaataanvragen en de invoercertificaten bevatten de volgende gegevens:
 a)
 in vak 8, de naam „Oekraïne” als land van oorsprong, en een kruisje bij het vak „ja”;
 b)
 in vak 20, één van de in bijlage II opgenomen vermeldingen.
 8. Op elk certificaat wordt de hoeveelheid per GN-code vermeld.
 9. In afwijking van artikel 5, lid 3, onder b), van Verordening (EG) nr. 382/2008 zijn de invoercertificaten dertig dagen geldig met ingang van de in artikel 22, lid 2, van Verordening (EG) nr. 376/2008 bedoelde datum waarop deze feitelijk zijn afgegeven. De geldigheidsduur van de invoercertificaten verloopt evenwel uiterlijk op 31 december 2015.
 (5) Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 907/2014 van de Commissie van 11 maart 2014 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de betaalorganen en andere instanties, het financieel beheer, de goedkeuring van de rekeningen, de zekerheden en het gebruik van de euro (PB L 255 van 28.8.2014, blz. 18).”"
 .
 6)
 Artikel 5 wordt vervangen door:
 „Artikel 5
 Meldingen aan de Commissie voor de contingentperiode 2014
 1. In afwijking van artikel 11, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 1301/2006 melden de lidstaten de volgende gegevens aan de Commissie:
 a)
 uiterlijk op 10 januari 2015, de producthoeveelheden, ook als deze nul bedragen, waarvoor tijdens de contingentperiode invoercertificaten zijn afgegeven;
 b)
 uiterlijk op 30 april 2015, de producthoeveelheden, ook als deze nul bedragen, waarvoor de betrokken invoercertificaten of gedeelten daarvan niet zijn gebruikt en die overeenstemmen met het verschil tussen de op de achterzijde van de invoercertificaten vermelde hoeveelheden en de hoeveelheden waarvoor die invoercertificaten zijn afgegeven.
 2. Uiterlijk op 30 april 2015 melden de lidstaten aan de Commissie welke producthoeveelheden daadwerkelijk in het vrije verkeer zijn gebracht gedurende de invoertariefcontingentperiode 2014.
 3. De op grond van de leden 1 en 2 gemelde hoeveelheid wordt uitgedrukt in kilogram.”.
 7)
 Het volgende artikel 5 bis wordt ingevoegd:
 „Artikel 5 bis
 Meldingen aan de Commissie voor de contingentperiode 2015
 1. In afwijking van artikel 11, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 1301/2006 melden de lidstaten uiterlijk op de tiende dag van de maand na de laatste dag van elke deelperiode aan de Commissie voor welke hoeveelheden, ook als deze nul bedragen, zij tijdens die deelperiode certificaten hebben afgegeven.
 2. In afwijking van artikel 11, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 1301/2006 delen de lidstaten aan de Commissie de hoeveelheden mee, ook als deze nul bedragen, waarvoor de betrokken invoercertificaten of gedeelten daarvan niet zijn gebruikt en die overeenstemmen met het verschil tussen de op de achterzijde van de invoercertificaten vermelde hoeveelheden en de hoeveelheden waarvoor die invoercertificaten zijn afgegeven:
 a)
 samen met de in artikel 3 bis, lid 5, van deze verordening bedoelde meldingen inzake de certificaataanvragen die zijn ingediend voor de laatste deelperiode van de invoertariefcontingentperiode 2015;
 b)
 uiterlijk op 30 april 2016, voor hoeveelheden die ten tijde van de eerste, onder a), bedoelde melding nog niet zijn meegedeeld.
 3. Uiterlijk op 30 april 2016 melden de lidstaten aan de Commissie welke producthoeveelheden daadwerkelijk in het vrije verkeer zijn gebracht gedurende die invoertariefcontingentperiode.
 4. De op grond van de leden 1, 2 en 3 gemelde hoeveelheid wordt uitgedrukt in kilogram productgewicht.”.
 8)
 Bijlage I wordt vervangen door de bijlage bij de onderhavige verordening.
 Artikel 2
 Inwerkingtreding en toepassing
 Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Zij is van toepassing met ingang van 2 november 2014.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 31 oktober 2014.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 José Manuel BARROSO
 (1) PB L 347 van 20.12.2013, blz. 671.
 (2) Verordening (EU) nr. 374/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 tot verlaging of afschaffing van douanerechten op goederen van oorsprong uit Oekraïne (PB L 118 van 22.4.2014, blz. 1).
 (3) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 411/2014 van de Commissie van 23 april 2014 betreffende de opening en de wijze van beheer van een tariefcontingent van de Unie voor de invoer van vers en bevroren rundvlees van oorsprong uit Oekraïne (PB L 121 van 24.4.2014, blz. 27).
 (4) Verordening (EU) nr. 1150/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 29 oktober 2014 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 374/2014 tot verlaging of afschaffing van douanerechten op goederen van oorsprong uit Oekraïne (PB L 313 van 31.10.2014, blz. 1).
 BIJLAGE
 „BIJLAGE I
 Onverminderd de bepalingen voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur wordt de omschrijving van de goederen slechts als indicatief beschouwd, aangezien in het kader van deze bijlage de GN-codes het preferentiestelsel bepalen.
 Volgnummer
 GN-code
 Omschrijving
 Invoerperiode
 Hoeveelheid (in ton nettogewicht)
 Geldend recht
 (EUR/t)
 09.4270
 0201 10 00
 0201 20 20
 0201 20 30
 0201 20 50
 0201 20 90
 0201 30 00
 0202 10 00
 0202 20 10
 0202 20 30
 0202 20 50
 0202 20 90
 0202 30 10
 0202 30 50
 0202 30 90
 Vlees van runderen, vers, gekoeld of bevroren
 Jaar 2014
 Jaar 2015
 12 000
 12 000
 0”


text:
 23.2.2006
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 L 53/36
 EEZ APVIENOTĀS KOMITEJAS LĒMUMS
 Nr. 141/2005
 (2005. gada 2. decembris),
 ar ko groza EEZ līguma I pielikumu (Veterinārijas un fitosanitārijas jautājumi)
 EEZ APVIENOTĀ KOMITEJA,
 ņemot vērā Eiropas Ekonomikas zonas līgumu, kas grozīts ar protokolu, ar ko pielāgo Eiropas Ekonomikas zonas līgumu, turpmāk tekstā – “Līgums”, un jo īpaši tā 98. pantu,
 tā kā:
 (1)
 Līguma I pielikums ir grozīts ar EEZ Apvienotās komitejas Lēmumu Nr. 110/2005 (1).
 (2)
 Komisijas 2005. gada 2. marta Lēmums 2005/200/EK, ar ko atļauj Igaunijai, Latvijai, Lietuvai un Maltai noteikt stingrākas prasības attiecībā uz vējauzu (Avena fatua) klātbūtni graudaugu sēklās (2), ir jāiekļauj Līgumā.
 (3)
 Komisijas 2005. gada 15. aprīļa Lēmums 2005/310/EK, ar ko paredz pagaidu tirdzniecību ar Glycine max sugas sēklām, kas neatbilst Padomes Direktīvas 2002/57/EK prasībām (3), ir jāiekļauj Līgumā.
 (4)
 Komisijas 2005. gada 8. marta Lēmums 2005/325/EK, ar ko Čehiju, Igauniju, Kipru, Latviju, Lietuvu, Maltu un Poliju atbrīvo no pienākuma dažām sugām piemērot Padomes Direktīvas 66/401/EEK, 66/402/EEK, 68/193/EEK, 1999/105/EK un 2002/57/EK attiecīgi par lopbarības augu sēklu, graudaugu sēklu, vīnogulāju veģetatīvās pavairošanas materiāla, meža reproduktīvā materiāla un eļļas augu un šķiedraugu sēklu tirdzniecību (4), ir jāiekļauj Līgumā,
 IR NOLĒMUSI ŠĀDI.
 1. pants
 Līguma I pielikuma III nodaļas 2. daļu groza šādi.
 1.
 Aiz 40. punkta iekļauj šādu punktu (Komisijas Lēmums 2005/114/EK):
 “41.
 32005 D 0310: Komisijas 2005. gada 15. aprīļa Lēmums 2005/310/EK, ar ko paredz pagaidu tirdzniecību ar Glycine max sugas sēklām, kas neatbilst Padomes Direktīvas 2002/57/EK prasībām (OV L 99, 19.4.2005., 13. lpp.).”
 2.
 Zem virsraksta “TIESĪBU AKTI, KAS PIENĀCĪGI JĀŅEM VĒRĀ EBTA VALSTĪM UN EBTA UZRAUDZĪBAS IESTĀDEI” pēc 73. punkta (Komisijas Lēmums 1999/416/EK) pievieno šādus punktus:
 “74.
 32005 D 0200: Komisijas 2005. gada 2. marta Lēmums 2005/200/EK, ar ko atļauj Igaunijai, Latvijai, Lietuvai un Maltai noteikt stingrākas prasības attiecībā uz vējauzu (Avena fatua) klātbūtni graudaugu sēklās (OV L 70, 16.3.2005., 19. lpp.).
 75.
 32005 D 0325: Komisijas 2005. gada 8. marta Lēmums 2005/325/EK, ar ko Čehiju, Igauniju, Kipru, Latviju, Lietuvu, Maltu un Poliju atbrīvo no pienākuma dažām sugām piemērot Padomes Direktīvas 66/401/EEK, 66/402/EEK, 68/193/EEK, 1999/105/EK un 2002/57/EK attiecīgi par lopbarības augu sēklu, graudaugu sēklu, vīnogulāju veģetatīvās pavairošanas materiāla, meža reproduktīvā materiāla un eļļas augu un šķiedraugu sēklu tirdzniecību (OV L 109, 29.4.2005., 1. lpp.).
 Šā līguma mērķiem minētā lēmuma noteikumos veic šādu pielāgojumu:
 Lēmumā minētās atsauces uz citiem tiesību aktiem uzskata par atbilstošām, ciktāl un kādā veidā šie tiesību akti ir iekļauti Līgumā.”
 2. pants
 Lēmumu 2005/200/EK, 2005/310/EK un 2005/325/EK teksts islandiešu un norvēģu valodā, kas jāpublicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ pielikumā, ir autentisks.
 3. pants
 Šis lēmums stājas spēkā 2005. gada 3. decembrī ar noteikumu, ka EEZ Apvienotajai komitejai ir iesniegti visi paziņojumi saskaņā ar Līguma 103. panta 1. punktu (5).
 4. pants
 Šo lēmumu publicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ iedaļā un EEZ pielikumā.
 Briselē, 2005. gada 2. decembrī
 EEZ Apvienotās komitejas vārdā –
 priekšsēdētājs
 HSH Prinz Nikolaus von LIECHTENSTEIN
 (1) OV L 339, 22.12.2005., 6. lpp.
 (2) OV L 70, 16.3.2005., 19. lpp.
 (3) OV L 99, 19.4.2005., 13. lpp.
 (4) OV L 109, 29.4.2005., 1. lpp.
 (5) Konstitucionālās prasības nav norādītas.


text:
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 202/274
 PRÓTACAL (Uimh. 9)
 A BHAINEANN LEIS AN gCINNEADH ÓN gCOMHAIRLE MAIDIR LE CUR CHUN FEIDHME Airteagal 16(4) DEN CHONRADH AR AN AONTAS EORPACH AGUS Airteagal 238(2) DEN CHONRADH AR FHEIDHMIÚ AN AONTAIS EORPAIGH IDIR AN 1 SAMHAIN 2014 AGUS AN 31 MÁRTA 2017, DE PHÁIRT AMHÁIN, AGUS ÓN 1 AIBREÁN 2017 AR AGHAIDH, DEN PHÁIRT EILE
 TÁ NA hARDPHÁIRTITHE CONARTHACHA,
 AG CUR SAN ÁIREAMH a thábhachtaí agus a bhunúsaí atá sé, nuair a fhormheasfar Conradh Liospóin, go dtiocfar ar chomhaontú ar an gCinneadh ón gComhairle maidir le cur chun feidhme Airteagal 16(4) den Chonradh ar an Aontas Eorpach agus Airteagal 238(2) den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh idir an 1 Samhain 2014 agus an 31 Márta 2017, de pháirt amháin, agus ón 1 Aibreán 2017 ar aghaidh, den pháirt eile (dá ngairtear "an Cinneadh" anseo feasta),
 TAR ÉIS COMHAONTÚ ar na forálacha seo a leanas, a chuirfear i gceangal leis an gConradh ar an Aontas Eorpach agus leis an gConradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh:
 Airteagal aonair
 Sula bpléifidh an Chomhairle aon dréacht a mbeadh sé d'aidhm aige an Cinneadh nó ceann dá fhorálacha a leasú nó a aisghairm, nó a raon feidhme nó a bhrí a mhodhnú go hindíreach trí ghníomh dlíthiúil eile de chuid an Aontais a mhodhnú, déanfaidh an Chomhairle Eorpach an dréacht sin a phlé roimh ré, ag gníomhú di trí chomhthoil i gcomhréir le hAirteagal 15(4) den Chonradh ar an Aontas Eorpach.