type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 21.9.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 274/20
 Acțiune introdusă la 24 iulie 2013 — Perfetti Van Melle/OAPI (DAISY)
 (Cauza T-381/13)
 2013/C 274/33
 Limba în care a fost formulată acțiunea: italiana
 Părțile
 Reclamantă: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Italia) (reprezentant: P. Testa, avocat)
 Pârât: Oficiul pentru Armonizare în cadrul Pieței Interne (mărci, desene și modele industriale)
 Concluziile
 Reclamanta solicită Tribunalului:
 —
 anularea Deciziei Camerei întâi de recurs din 10 aprilie 2013 în cauza R 427/2012-1 în măsura în care prin aceasta este respinsă cererea de înregistrare a mărcii „DAISY” pentru produsele următoare: produse de cofetărie, de patiserie, bomboane, bomboane moi, caramele, caramel, gumă de mestecat, gelatină (pentru cofetărie), lemn dulce, acadele, toffee, prăjituri, zahăr, ciocolată, cacao;
 —
 obligarea OAPI la plata cheltuielilor de judecată.
 Motivele și principalele argumente
 Marca comunitară vizată: marca comunitară verbală „DAISY” pentru produse din clasa 30 — cererea de înregistrare a mărcii comunitare nr. 10 267 037.
 Decizia examinatorului: respinge cererea.
 Decizia camerei de recurs: respinge calea de atac.
 Motivele invocate:
 —
 încălcarea articolului 7 alineatul (1) litera (c) din Regulamentul nr. 207/2009 întrucât cuvântul „DAISY” nu are caracter descriptiv;
 —
 încălcarea articolului 7 alineatul (1) litera (c) din Regulamentul nr. 207/2009 întrucât cuvântul „DAISY” nu descrie o caracteristică esențială a produsului;
 —
 încălcarea articolului 7 alineatul (1) litera (b) din Regulamentul nr. 207/2009 întrucât termenul „DAISY” prezintă caracter distinctiv pentru produse de cofetărie.


text:
4 . 3 . 95 I DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften Nr. C 54/1
 I
 (Mitteilungen)
 GERICHTSHOF
 GERICHTSHOF
 Leistung des Amtseides der neuen Mitglieder des Gerichtshofes
 ( 95/C 54/01 )
 Herr Leif Sevon, Herr Peter Jann und Herr Hans Ragnemalm haben, nachdem sie durch Beschluß der
 Vertreter der Regierungen der Mitgliedstaaten der Europäischen Gemeinschaften vom 1 . Januar
 1995 ( x ) zu Richtern am Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften ernannt worden waren, am
 18 . Januar 1995 ihren Amtseid vor dem Gerichtshof geleistet.
 Herr Dámaso Ruiz-Jarabo Colomer und Herr Nial Fennelly haben, nachdem sie durch Beschluß der
 Vertreter der Regierungen der Mitgliedstaaten der Europäischen Gemeinschaften vom 1 . Januar
 1995 (*) und vom 18 . Januar 1995 (2) zu Generalanwälten am Gerichtshof der Europäischen
 Gemeinschaften ernannt worden waren, am 18 . Januar 1995 ihren Ämtseid vor dem Gerichtshof
 geleistet.
 Leistung des Amtseides der neuen Mitglieder des Gerichts erster Instanz der Europäischen
 Gemeinschaften
 ( 95/C 54/02 )
 Frau Pernilla Lindh, Frau Virpi Tiili und Herr Josef Azizi haben, nachdem sie durch Beschluß der
 Vertreter der Regierungen der Mitgliedstaaten der Europäischen Gemeinschaften vom 1 . Januar
 1995 ( 3 ) zu Richtern am Gericht erster Instanz der Europäischen Gemeinschaften ernannt worden
 waren, am 18 . Januar 1995 ihren Amtseid vor dem Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften
 geleistet.
 (!) ABl . Nr. L 1 vom 1 . 1 . 1995 , S. 223 .
 (2 ) ABl . Nr. L 17 vom 25 . 1 . 1 995 , S. 14 .
 (3 ) ABl . Nr. L 1 vom 1 . 1 . 1995 , S. 224 .


text:
 22.12.2007
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 315/5
 Urteil des Gerichtshofs (Erste Kammer) vom 18. Oktober 2007 — Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc in Liquidation, Livio Danielis, Domenico D'Alessandro/Kommission der Europäischen Gemeinschaften
 (Rechtssache C-62/05 P) (1)
 (Rechtsmittel - Verordnung (EWG) Nr. 1430/79 - Erlass von Einfuhrabgaben - Zigarettenladung mit Bestimmungsland Spanien - Im gemeinschaftlichen Versandverfahren begangener Betrug)
 (2007/C 315/07)
 Verfahrenssprache: Italienisch
 Verfahrensbeteiligte
 Rechtsmittelführer: Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc in Liquidation, Livio Danielis, Domenico D'Alessandro (Prozessbevollmächtigter: G. Leone, avvocato)
 Anderer Verfahrensbeteiligter: Kommission der Europäischen Gemeinschaften (Bevollmächtigte: X. Lewis im Beistand von G. Bambara, avvocato)
 Gegenstand
 Rechtsmittel gegen das Urteil des Gerichts erster Instanz (Fünfte Kammer) vom 14. Dezember 2004 in der Rechtssache T-332/02 (Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc u. a./Kommission der Europäischen Gemeinschaften), mit dem eine Klage auf Nichtigerklärung der Entscheidung der Kommission vom 28. Juni 2002 (Sache REM 14/01) abgewiesen wurde, in der den italienischen Behörden mitgeteilt wurde, dass kein Erlass der Einfuhrzölle auf eine für Spanien bestimmte Ladung Zigaretten gewährt werde, weil ein von Dritten begangener Betrug im Rahmen eines gemeinschaftlichen Versandverfahrens keinen besonderen Umstand darstelle, der den Erlass der Einfuhrzölle rechtfertige
 Tenor
 1.
 Das Rechtsmittel wird zurückgewiesen.
 2.
 Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc in Liquidation sowie L. Danielis und D. D'Alessandro tragen die Kosten.
 (1) ABl. C 82 vom 2.4.2005.


type: contracts

text:
 11/Sv. 123
 HR
 Službeni list Europske unije
 14
 22003A1223(02)
 L 338/32
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 PROTOKOL
 o izmjeni Konvencije o odgovornosti trećim stranama u području nuklearne energije od 29. srpnja 1960., kako je izmijenjena Dodatnim protokolom od 28. siječnja 1964. i Protokolom od 16. studenoga 1982.
 VLADE Savezne Republike Njemačke, Kraljevine Belgije, Kraljevine Danske, Kraljevine Španjolske, Republike Finske, Francuske Republike, Helenske Republike, Talijanske Republike, Kraljevine Norveške, Kraljevine Nizozemske, Portugalske Republike, Ujedinjene Kraljevine Velike Britanije i Sjeverne Irske, Republike Slovenije, Kraljevine Švedske, Švicarske Konfederacije i Republike Turske,
 SMATRAJUĆI da je poželjno izmijeniti Konvenciju o odgovornosti trećim stranama u području nuklearne energije, zaključenu u Parizu 29. srpnja 1960. u okviru Organizacije za europsku gospodarsku suradnju, sada Organizacije za gospodarsku suradnju i razvoj, kako je izmijenjena Dodatnim protokolom potpisanim u Parizu 28. siječnja 1964. i Protokolom potpisanim u Parizu 16. studenoga 1982.,
 SPORAZUMJELE su se:
 I.
 Konvencija o odgovornosti trećim stranama u području nuklearne energije od 29. srpnja 1960., kako je izmijenjena Dodatnim protokolom od 28. siječnja 1964. i Protokolom od 16. studenoga 1982., izmjenjuje se i glasi:
 A.
 podstavci i. i ii. stavka (a) članka 1. zamjenjuju se sljedećim:
 „(i)
 „Nuklearna nesreća” označava svaki događaj ili niz događaja istoga podrijetla koji uzrokuju nuklearnu štetu.
 ii.
 „Nuklearno postrojenje” označava reaktore osim reaktora koji su dio prijevoznih sredstava; tvornice za proizvodnju ili preradu nuklearnih tvari; tvornice za separaciju izotopa nuklearnoga goriva; tvornice za ponovnu preradu ozračenog nuklearnog goriva; postrojenja za skladištenje nuklearnih tvari osim skladištenja za vrijeme prijevoza takvih tvari; postrojenja za odlaganje nuklearnih tvari; bilo koji reaktor, tvornica, pogon ili postrojenje koje je u postupku razgradnje; i ostala postrojenja u kojima ima nuklearnoga goriva ili ostalih radioaktivnih proizvoda ili otpada što Upravno vijeće za nuklearnu energiju Organizacije (dalje u tekstu „Upravno vijeće”) s vremena na vrijeme utvrđuje; svaka ugovorna stranka može utvrditi da se dva ili više nuklearnih postrojenja jednoga korisnika koja se nalaze na istoj lokaciji, zajedno s bilo kojim drugim objektima na istom prostoru na kojemu se drži nuklearno gorivo ili radioaktivni proizvodi ili otpad, smatraju jednim nuklearnim postrojenjem.”
 B.
 četiri nova podstavka vii., viii., ix. i x. dodaju se stavku (a) članka 1. i glase:
 „(vii)
 „Nuklearna šteta” označava:
 1.
 smrt ili tjelesnu ozljedu;
 2.
 gubitak ili oštećenje imovine;
 i svaku sljedeću štetu u opsegu koji utvrđuje zakonodavstvo nadležnoga suda,
 3.
 gospodarski gubitak nastao zbog gubitka ili štete gore navedene u podstavcima 1. ili 2. ako nije uključena u navedenim podstavcima, ako ju je pretrpjela osoba koja ima pravo tražiti naknadu zbog takvoga gubitka ili štete;
 4.
 troškove mjera za dovođenje zagađenoga okoliša u prvobitno stanje, osim ako je to onečišćenje beznačajno, ako su se takve mjere stvarno poduzele ili se trebaju poduzeti, i ako nisu uključene u gornji podstavak 2.;
 5.
 gubitak prihoda koji proizlazi iz izravnoga gospodarskoga interesa u bilo kojoj uporabi ili uživanju okoliša, do kojega je došlo zbog značajnog onečišćenja toga okoliša, i ako nije uključen u gornji podstavak 2.;
 6.
 troškove preventivnih mjera i bilo kojega gubitka ili štete prouzročene takvim mjerama,
 što se tiče gornjih podstavaka 1. do 5., u slučaju da gubitak ili šteta nastane ili je posljedica ionizirajućeg zračenja koje potječe od bilo kojeg izvora zračenja u nuklearnom postrojenju, ili od nuklearnoga goriva ili radioaktivnih proizvoda ili otpada u nuklearnim tvarima ili od njih, ili nuklearnih tvari koje dolaze iz, potječu iz, ili se šalju u nuklearno postrojenje, bez obzira na to potječu li od radioaktivnih svojstava takvih tvari, ili od kombinacije radioaktivnih svojstava s otrovnim, eksplozivnim ili drugim opasnim svojstvima takve tvari;
 viii.
 „mjere za dovođenje u prvobitno stanje” sve su razumne mjere koje su odobrila nadležna tijela države u kojoj su se mjere poduzele, i kojima je cilj da dovedu u prvobitno stanje oštećene ili uništene sastavnice okoliša, ili da uvedu, prema potrebi, jednakovrijedne sastavnice u okoliš. U zakonodavstvu države koja je pretrpjela nuklearnu štetu određuje se tko ima pravo poduzeti takve mjere;
 ix.
 „preventivne mjere” sve su razumne mjere koje je poduzela bilo koja osoba nakon nuklearne nesreće ili događaja koji je prouzročio ozbiljnu i neposrednu prijetnju od nastanka nuklearne štete, da se spriječi ili smanji nuklearna šteta iz podstavaka (a) točke vii. 1. do 5., podložno bilo kojem odobrenju nadležnih tijela koje se zahtjeva u zakonu države u kojoj su se mjere poduzele;
 x.
 „razumne mjere” mjere su koje se prema zakonu nadležnoga suda smatraju prikladnim i razmjernim, uzimajući u obzir sve okolnosti, na primjer:
 1.
 vrstu i opseg nastale nuklearne štete ili, u slučaju preventivnih mjera, vrstu i opseg rizika od nastanka takve štete;
 2.
 opseg u kojem su, u vrijeme poduzimanja, takve mjere vjerojatno učinkovite; i
 3.
 odgovarajuću znanstvenu i tehničku stručnost;”
 C.
 članak 2. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Ova se Konvencija primjenjuje na nuklearnu štetu nastalu na području ili u bilo kojemu pomorskome pojasu utvrđenome u skladu s međunarodnim zakonom, ili, osim na području države koja nije ugovorna stranka i nije navedena pod točkama ii. do (iv.) ovog stavka, na brodu ili zrakoplovu koji je registrirala:
 i.
 ugovorna stranka;
 ii.
 država koja nije ugovorna stranka koja je, za vrijeme nuklearne nesreće, ugovorna stranka Bečke konvencije o građanskoj odgovornosti za nuklearnu štetu od 21. svibnja 1963. i svake izmjene Konvencije koja je na snazi za tu stranku, i Zajedničkog protokola o primjeni Bečke konvencije i Pariške konvencije od 21. rujna 1988., međutim, pod uvjetom da je ugovorna stranka Pariške konvencije na čijem se području nalazi postrojenje odgovornog korisnika ugovorna stranka toga Zajedničkoga protokola;
 iii.
 država koja nije ugovorna stranka koja, za vrijeme nuklearne nesreće, nema nuklearno postrojenje na svom državnom području ili u bilo kojemu pomorskome pojasu utvrđenome u skladu s međunarodnim zakonom; ili
 iv.
 svaka druga država koja nije ugovorna stranka i koja, za vrijeme nuklearne nesreće, ima na snazi zakonodavstvo o nuklearnoj odgovornosti koje nudi jednakovrijedne obostrane koristi, i koje se temelji na načelima koja su istovjetna načelima ove Konvencije, uključujući, inter alia, objektivnu odgovornost odgovornog korisnika, isključivu odgovornost korisnika ili odredbu s jednakim učinkom, isključivu nadležnost nadležnoga suda, jednaki tretman svih žrtava nuklearne nesreće, priznavanje i izvršavanje presuda, slobodan prijenos naknade, kamata i troškova.
 (b)
 Ništa u ovome članku ne sprječava ugovornu stranku, na čijem se području nalazi nuklearno postrojenje odgovornoga korisnika, da utvrdi šire područje primjene ove Konvencije na temelju svoga zakonodavstva.”
 D.
 članak 3. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Korisnik nuklearnoga postrojenja odgovaran je, u skladu s ovom Konvencijom, za nuklearnu štetu osim:
 i.
 štete na samome nuklearnome postrojenju i bilo kojemu drugome nuklearnome postrojenju, uključujući nuklearno postrojenje u izgradnji, na mjestu gdje se to postrojenje nalazi; i
 ii.
 štete na bilo kojoj imovini na tom istom mjestu koje se koristi ili se ima koristiti u vezi s bilo kojim takvim postrojenjem,
 ako se dokaže da je tu štetu uzrokovala nuklearna nesreća u tom postrojenju ili nesreća koja uključuje nuklearne tvari koje proizlaze iz tog postrojenja, osim ako je drukčije propisano u članku 4.
 (b)
 Ako je nuklearna šteta uzrokovana zajedno nuklearnom nesrećom i događajem koji nije nuklearna nesreća, taj se dio štete koji je uzrokovan tim drugim događajem, u slučaju da ga nije moguće sa sigurnošću razdvojiti od nuklearne štete uzrokovane nuklearnom nesrećom, smatra nuklearnom štetom uzrokovanom nuklearnom nesrećom. Kada je nuklearna šteta uzrokovana zajednički nuklearnom nesrećom i ispuštanjem ionizirajućeg zračenja koje nije obuhvaćeno ovom Konvencijom, ništa u ovoj Konvencija ne ograničava niti na drugi način utječe na odgovornost bilo koje osobe u vezi s ispuštanjem ionizirajućeg zračenja.”
 E.
 stavci (c) i (d) članka 4. trebaju biti označeni kao stavci (d) i (e), a dodaje se novi stavak (c) koji glasi:
 „(c)
 Prijenos odgovornosti na korisnika drugog nuklearnog postrojenja sukladno stavcima (a) točki i. i ii. i (b) točki i. i ii. ovog članka može se dogoditi samo ako korisnik ima izravan gospodarski interes za nuklearne tvari koje su u tijeku prijevoza.”
 F.
 Stavci (b) i (d) članka 5. zamjenjuju se sljedećim:
 „(b)
 Ako je, međutim, nuklearna šteta uzrokovana nuklearnom nesrećom koja se dogodila na nuklearnom postrojenju i uključuje samo nuklearne tvari koje su tamo uskladištene za vrijeme prijevoza, korisnik nuklearnog postrojenja nije odgovoran ako drugi korisnik ili osoba snose odgovornost sukladno članku 4.
 (d)
 Ako za nuklearnu štetu odgovara više korisnika u skladu s ovom Konvencijom, odgovornost je tih korisnika zajednička i solidarna, pod uvjetom da je, ako je takva odgovornost posljedica nuklearne štete uzrokovane nuklearnom nesrećom u vezi s nuklearnim tvarima u tijeku prijevoza na istom prijevoznom sredstvu, ili, u slučaju skladištenja za vrijeme prijevoza, u istom nuklearnom postrojenju, ukupni je maksimalni iznos za koji su ti korisnici odgovorni najviši iznos koji se za bilo koga od njih utvrdio sukladno članku 7. Ni u kojem se slučaju od bilo kojega korisnika ne zahtijeva da, u vezi s nuklearnom nesrećom, plati veći iznos od onoga koji se za njega utvrdio sukladno članku 7.”;
 G.
 Stavci (c) i (e) članka 6. zamjenjuju se sljedećim:
 „(c)
 i.
 Ništa u ovoj Konvenciji ne utječe na odgovornost:
 1.
 bilo kojega pojedinca za nuklearnu štetu uzrokovanu nuklearnom nesrećom za koju korisnik, na temelju članka 3. stavka (a) ili članka 9., prema ovoj Konvenciji nije odgovoran i koju je taj pojedinac prouzročio poduzimanjem ili nepoduzimanjem radnji s namjerom da prouzroči štetu;
 2.
 osobe koja ima odobrenje za korištenje reaktora koji je dio prijevoznog sredstva za nuklearnu štetu uzrokovanu nuklearnom nesrećom kada korisnik nije odgovoran za takvu štetu sukladno članku 4. stavku (a) točki iii. ili stavku (b) točki iii.
 ii.
 Izvan ove Konvencije korisnik ne odgovara za nuklearnu štetu uzrokovanu nuklearnom nesrećom.”
 „(e)
 Ako korisnik dokaže da je nuklearnu štetu u cijelosti ili djelomično uzrokovala krajnja nepažnja osobe koja je pretrpjela štetu ili zbog toga što je takva osoba poduzela ili propustila poduzeti neku radnju s namjerom da nanese štetu, nadležni sud može, ako je to predviđeno nacionalnim pravom, korisnika u cijelosti ili djelomično osloboditi njegove obveze da nadoknadi štetu koju je takva osoba pretrpjela.”;
 H.
 Članak 7. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Svaka ugovorna stranka prema svome zakonodavstvu određuje da odgovornost korisnika za nuklearnu štetu uzrokovanu bilo kojom nuklearnom nesrećom ne iznosi manje od 700 milijuna eura.
 (b)
 Neovisno o stavku (a) ovog članka i članku 21. stavku (c), svaka ugovorna stranka može,
 i.
 uzimajući u obzir vrstu nuklearnoga postrojenja i vjerojatne posljedice nuklearne nesreće koju bi to postrojenje moglo prouzročiti, utvrditi niži iznos odgovornosti za to postrojenje, pod uvjetom da ni u kojem slučaju tako utvrđeni iznos nije niži od 70 milijuna eura; i
 ii.
 uzimajući u obzir prirodu nuklearnih tvari i vjerojatne posljedice nuklearne nesreće koju bi te tvari mogle prouzročiti, utvrditi niži iznos odgovornosti za prijevoz nuklearnih tvari, pod uvjetom da ni u kojem slučaju tako utvrđeni iznos nije niži od 80 milijuna eura.
 (c)
 Naknada za nuklearnu štetu prouzročenu na prijevoznim sredstvima na kojima su nuklearne tvari bile za vrijeme nuklearne nesreće neće rezultirati smanjenjem odgovornosti korisnika za drugu nuklearnu štetu na iznos niži od 80 milijuna eura, ili bilo koji veći iznos koji je utvrdilo zakonodavstvo ugovorne stranke.
 (d)
 Iznos odgovornosti korisnika nuklearnih postrojenja na državnom području ugovorne stranke koji je utvrđen u skladu sa stavkom (a) ili (b) ovog članka ili u skladu sa člankom 21. stavkom (c), kao i odredbe bilo kojeg zakonodavstva ugovorne stranke sukladno stavku (c) ovog članka primjenjuju se na odgovornost takvih korisnika gdje god se nuklearna nesreća dogodi.
 (e)
 Ugovorna stranka može za provoz nuklearnih tvari preko svoga područja postaviti uvjet da se maksimalni iznos odgovornosti odnosnog stranog korisnika poveća, ako smatra da takav iznos primjereno ne pokriva rizik od nuklearne nesreće tijekom provoza, pod uvjetom da tako povećani maksimalni iznos ne prelazi maksimalni iznos odgovornosti korisnika nuklearnih postrojenja koja se nalaze na njenom državnom području.
 (f)
 Odredbe stavka (e) ovog članka ne primjenjuju se:
 i.
 na pomorski prijevoz ako, prema međunarodnom pravu, u slučaju krajnje nužde postoji pravo ulaska u luke takve ugovorne stranke ili pravo neškodljivoga prolaska preko njenog državnog područja; ili
 ii.
 na zračni prijevoz ako, sporazumom ili prema međunarodnome zakonu, postoji pravo preleta ili slijetanja na državnom području takve ugovorne stranke.
 (g)
 U slučajevima u kojima se Konvencija primjenjuje na državu koja nije ugovorna stranka u skladu s člankom 2. stavkom (a) točkom iv., svaka ugovorna stranka u vezi s nuklearnom štetom može utvrditi iznose odgovornosti niže od minimalnih iznosa utvrđenih prema ovome članku ili prema članku 21. stavku (c) u mjeri u kojoj takva država ne nudi uzajamnu korist u jednakovrijednome iznosu.
 (h)
 Sve kamate i troškovi koje je sud dosudio u sporovima o naknadi štete prema ovoj Konvenciji ne smatraju se naknadom štete u smislu ove Konvencije, te ih korisnik plaća pored svih svota za koje je odgovoran u skladu s ovim člankom.
 (i)
 Svote navedene u ovome članku mogu se preračunati u cijelim brojkama u nacionalnoj valuti.
 (j)
 Svaka ugovorna stranka osigurava da osobe koje su pretrpjele štetu iskoriste svoje pravo na naknadu bez da pokrenu zasebne postupke u vezi s izvorima sredstava predviđenim za takvu naknadu.”;
 I.
 Članak 8. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Pravo na naknadu prema ovoj Konvenciji podliježe zastari ili prestanku ako se ne podnese tužba,
 i.
 u odnosu na smrt ili tjelesnu ozljedu, u roku od 30 godina od dana kada se dogodila nuklearna nesreća;
 ii.
 u odnosu na ostalu nuklearnu štetu, u roku od deset godina od dana kada se dogodila nuklearna nesreća.
 (b)
 Nacionalnim se zakonodavstvom može, međutim, utvrditi duže razdoblje od onog navedenog u podstavku i. ili ii. stavku (a) ovog članka, ako je ugovorna stranka na čijem se državnom području nalazi nuklearno postrojenje odgovornog korisnika poduzela mjere za pokrivanje odgovornosti toga korisnika za bilo koje tužbe za naknadu štete koje su se pokrenule nakon isteka razdoblja navedenoga u podstavku i. ili ii. stavka (a) ovog članka i tijekom tog dužeg razdoblja.
 (c)
 Ako je, međutim, duže razdoblje utvrđeno u skladu sa stavkom (b) ovog članka, tužba za naknadu štete podnesena u tome razdoblju ni u kojem slučaju ne utječe na pravo na naknadu štete prema ovoj Konvenciji bilo koje osobe koja je podnijela tužbu protiv korisnika,
 i.
 u razdoblju od 30 godina za tjelesnu povredu ili smrt;
 ii.
 u razdoblju od 10 godina za drugu nuklearnu štetu.
 (d)
 Nacionalnim zakonodavstvom može se utvrditi razdoblje od najmanje tri godine za zastaru ili prestanak prava na naknadu štete prema Konvenciji, računajući od dana kada je osoba, koja je pretrpjela nuklearnu štetu znala, ili od dana kada je osoba trebala znati za nuklearnu štetu kao i za odgovornoga korisnika, pod uvjetom da nisu premašeni rokovi utvrđeni sukladno stavcima (a) i (b) ovog članka.
 (e)
 Ako se odredbe članka 13. stavka (f) točke ii. primjenjuju, pravo na naknadu štete, međutim, ne podliježe zastari ili prestanku ako se u roku predviđenom u stavcima (a), (b) i (d) ovog članka,
 i.
 prije odluke Suda iz članka 17., podnese tužba na jednom od sudova između kojih Sud može odabrati; ako Sud utvrdi da nadležni sud nije isti sud na kojemu je tužba već podnesena, može odrediti datum do kojega se tužba mora podnijeti tako utvrđenome nadležnome sudu; ili
 ii.
 od dotične se ugovorne stranke zahtijeva da pokrene postupak u kojemu će Sud odrediti nadležni sud sukladno članku 13. stavku (f) alineji ii., te se tužba podnosi odmah nakon takvoga utvrđivanja u roku koji određuje Sud.
 (f)
 Osim ako se nacionalnim pravom ne predviđa drukčije, svaka osoba koja je pretrpjela nuklearnu štetu uzrokovanu nuklearnom nesrećom i koja je podnijela tužbu za naknadu štete u razdoblju predviđenom u ovom članku može izmijeniti svoj zahtjev u vezi s bilo kakvim pogoršanjem nuklearne štete nakon isteka tog razdoblja, pod uvjetom da nadležni sud nije donio konačnu presudu.”;
 J.
 Članak 9. zamjenjuje se sljedećim:
 „Korisnik ne odgovara za nuklearnu štetu uzrokovanu nuklearnom nesrećom koja je neposredna posljedica oružanoga sukoba, neprijateljstva, građanskoga rata ili pobune.”;
 K.
 Članak 10. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Za pokriće odgovornosti prema ovoj Konvenciji, korisnik je dužan imati i održavati osiguranje ili drugo financijsko jamstvo u iznosu utvrđenom sukladno članku 7. stavku (a) ili članku 7. stavku (b) ili članku 21. stavku (c) i takve vrste i s uvjetima koje odredi nadležno tijelo javne vlasti.
 (b)
 Ako iznos za pokriće odgovornosti korisnika nije ograničen, ugovorna stranka na čijem se državnom području nalazi nuklearno postrojenje odgovornog korisnika utvrđuje ograničenje financijskog jamstva odgovornog korisnika, pod uvjetom da bilo koje tako utvrđeno ograničenje nije niže od iznosa navedenog u članku 7. stavku (a) ili članku 7. stavku (b).
 (c)
 Ugovorna stranka na čijem se državnom području nalazi nuklearno postrojenje odgovornog korisnika osigurava isplate zahtjeva za naknadu nuklearne štete koji su dosuđeni protiv korisnika, pružanjem potrebnih sredstava u slučaju da osiguranje ili drugo financijsko jamstvo nije dostupno ili je nedovoljno za podmirenje takvih zahtjeva, do iznosa koji nije niži od iznosa navedenoga u članku 7. stavku (a) ili članku 21. stavku (c).
 (d)
 Ni jedan osiguravatelj ili drugi financijski jamac ne može raskinuti ili otkazati osiguranje ili financijsko jamstvo koji su predviđeni u stavku (a) ili (b) ovog članka bez pisane obavijesti nadležnom tijelu javne vlasti najmanje dva mjeseca unaprijed ili, ako se takvo osiguranje ili drugo financijsko jamstvo odnose na prijevoz nuklearnih tvari, u tijeku prijevoza na koji se odnose.
 (e)
 Svote predviđene kao osiguranje, reosiguranje, ili drugo financijsko jamstvo mogu se upotrijebiti samo za naknadu nuklearne štete uzrokovane nuklearnom nesrećom.”;
 L.
 Članak 12. zamjenjuje se sljedećim:
 „Naknada koja se plaća prema ovoj Konvenciji, premije osiguranja i reosiguranja, svote predviđene kao osiguranje, reosiguranje, ili drugo financijsko jamstvo koji se zahtijevaju sukladno članku 10., te kamata i troškovi navedeni u članku 7. stavku (h), slobodno se prenose između monetarnih područja ugovornih stranaka.”;
 M.
 Članak 13. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Osim ako je drukčije predviđeno u ovome članku, nad tužbama podnesenima na temelju članaka 3., 4. i 6. stavka (a) nadležni su samo sudovi ugovorne stranke na čijem se državnom području nuklearna nesreća dogodila.
 (b)
 Ako se nuklearna nesreća dogodi na području isključive gospodarske zone ugovorne stranke ili, ako takva zona nije bila uspostavljena, na području koje ne premašuje granice isključive gospodarske zone ako bi se ta zona uspostavila, nadležnost nad tužbama u vezi s nuklearnom štetom uzrokovanom tom nuklearnom nesrećom, u smislu ove Konvencije, imaju samo sudovi te stranke, pod uvjetom da je dotična ugovorna stranka obavijestila glavnog tajnika Organizacije o takvom području prije nuklearne nesreće. Ništa u ovome stavku ne tumači se tako da se dozvoljava uspostava nadležnosti ili razgraničenje pomorskoga pojasa na način protivan međunarodnom pravu mora.
 (c)
 Ako se nuklearna nesreća dogodi izvan državnog područja ugovorne stranke, ili ako se dogodi na području za koje nije dana nikakva obavijest sukladno stavku (b) ovog članka, ili ako se mjesto nuklearne nesreće ne može sa sigurnošću utvrditi, nadležnost nad tužbama imaju sudovi ugovorne stranke na čijem se državnom području nuklearno postrojenje odgovornog korisnika nalazi.
 (d)
 Ako se nuklearna nesreća dogodi na području na kojemu se okolnosti iz članka 17. stavka (d) primjenjuju, nadležnost imaju sudovi za koje je, na zahtjev dotične ugovorne stranke, Sud naveden u članku 17. utvrdio da su sudovi ugovorne stranke koja je najbliže povezana s nesrećom i na koju najviše utječu njene posljedice.
 (e)
 Uspostava nadležnosti na temelju ovog članka, kao i obavijest o području prema točki (b) ovog članka, ne stvara nikakvo pravo ili obvezu niti postavlja presedan u vezi s razgraničenjem pomorskih pojasa između država na suprotnim ili susjednim obalama.
 (f)
 Ako nadležnost imaju sudovi više od jedne ugovorne stranke na temelju stavaka (a), (b) ili (c) ovog članka, nadležnost imaju:
 i.
 ako se nuklearna nesreća dogodila djelomično izvan područja bilo koje ugovorne stranke i dijelom na području samo jedne ugovorne stranke, sudovi te ugovorne stranke; i
 ii.
 u svakom drugom slučaju, sudovi za koje je, na zahtjev odnosne ugovorne stranke, Sud naveden u članku 17. utvrdio da su sudovi te ugovorne stranke koja je najbliže povezana s nesrećom i na koju najviše utječu njene posljedice.
 (g)
 Ugovorna stranka čiji sudovi imaju nadležnost osigurava da u vezi s tužbama za naknadu nuklearne štete:
 i.
 svaka država može podnijeti tužbu u ime osoba koje su pretrpjele nuklearnu štetu, koje su državljani te države ili imaju prebivalište ili boravište na njenom državnom području, te koje su s tim suglasne; i
 ii.
 svaka osoba može podnijeti tužbu za provedbu prava prema ovoj Konvenciji stečenih subrogacijom ili prijenosom.
 (h)
 Ugovorna stranka čiji sudovi imaju nadležnost prema ovoj Konvenciji osiguravaju da samo jedan od njenih sudova bude nadležan pri odlučivanju o naknadi za nuklearnu štetu koju je prouzročila bilo koja nuklearna nesreća, a kriteriji za takav odabir određeni su u nacionalnom zakonodavstvu te ugovorne stranke.
 (i)
 Presude koje je prema ovome članku izrekao nadležni sud nakon suđenja, ili zbog izostanka na ročištu, kada postanu izvršne prema pravu koje primjenjuje taj sud, postaju izvršne na državnom području bilo koje druge ugovorne stranke čim se ispune formalnosti koje zahtjeva odnosna ugovorna stranka. Bit spora ne može biti predmetom novog postupka. Gornje odredbe ne primjenjuju se na privremene presude.
 (j)
 Ako se prema ovoj Konvenciji podnese tužba protiv ugovorne stranke, ta se ugovorna stranka ne može pozvati na imunitete od suđenja pred sudom koji je nadležan prema ovom članku, osim u pogledu mjera izvršenja.”;
 N.
 Stavak (b) članka 14. zamjenjuje se sljedećim:
 „(b)
 „Nacionalno pravo” i „nacionalno zakonodavstvo” označavaju pravo ili nacionalno zakonodavstvo suda koji prema ovoj Konvenciji ima nadležnost nad zahtjevima koji proizlaze iz nuklearne nesreće, isključujući pravila o sukobu zakona u vezi s takvim zahtjevima. To pravo ili zakonodavstvo primjenjuje se na sve predmete, bilo da su materijalni ili postupkovni koji nisu posebno uređeni ovom Konvencijom.”;
 O.
 Stavak (b) članka 15. zamjenjuje se sljedećim:
 „(b)
 Ako naknada za nuklearnu štetu prelazi 700 milijuna eura navedenih u članku 7. stavku (a), svaka takva mjera u bilo kojem obliku može se primijeniti pod uvjetima koji mogu odstupati od odredaba ove Konvencije.”;
 P.
 Novi članak 16.a dodaje se nakon članka 16. i glasi:
 „Članak 16.a
 Ova Konvencija ne utječe na prava i obveze ugovorne stranke prema općim pravilima međunarodnog javnog prava.”;
 Q.
 Članak 17. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 U slučaju spora između dviju ili više ugovornih stranaka o tumačenju ili primjeni ove Konvencije, stranke u sporu savjetuju se radi njegova rješavanja pregovorima ili drugim mirnim sredstvima rješavanja sporova.
 (b)
 Ako se spor naveden u stavku (a) ne riješi u roku od šest mjeseci od datuma kada su stranke u sporu takav spor prepoznale, ugovorne se stranke sastaju da bi strankama u sporu pomogle da postignu prijateljsko rješenje.
 (c)
 Ako u roku od tri mjeseca od sastanka iz stavka (b) ne dođe do rješenja spora, spor se, na zahtjev bilo koje stranke, podnosi Europskom sudu za nuklearnu energiju koji se uspostavio Konvencijom od 20. prosinca 1957. o uspostavi sigurnosnoga nadzora u području nuklearne energije.
 (d)
 Sporovi u vezi s razgraničenjem pomorskih granica izvan su područja primjene ove Konvencije.”;
 R.
 Članak 18. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Rezerve u vezi jedne ili više odredbi ove Konvencije mogu se izraziti bilo kada prije ratifikacije, prihvata ili odobrenja, ili pristupanja ovoj Konvenciji ili prije obavijesti prema članku 23. u vezi s bilo kojim (kojima) područjem navedenim u obavijesti, te su prihvatljive samo ako su potpisnice izričito prihvatile uvjete tih rezervi.
 (b)
 Takav prihvat ne zahtijeva se od potpisnice koja nije sama ratificirala, prihvatila ili odobrila ovu Konvenciju u roku od dvanaest mjeseci od datuma kada je primila obavijest o takvoj rezervi od glavnog tajnika Organizacije u skladu sa člankom 24.
 (c)
 Bilo koja rezerva primljena u skladu s ovim člankom može se bilo kada povući obaviješću koja je upućena glavnom tajniku Organizacije.”;
 S.
 Članak 19. zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 Ova Konvencija podliježe ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju. Isprave o ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju polažu se kod glavnog tajnika Organizacije.
 (b)
 Ova Konvencija stupa na snagu kada ispravu o ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju položi najmanje pet potpisnica. Za svaku potpisnicu koja je ratificira, prihvati ili odobri kasnije, ova Konvencija stupa na snagu po polaganju njenih isprava o ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju.”;
 T.
 Članak 20. zamjenjuje se sljedećim:
 „Izmjene ove Konvencije usvajaju se zajedničkim sporazumom svih ugovornih stranaka. Stupaju na snagu kada ih ratificira, prihvati ili odobri dvije trećine ugovornih stranaka. Za svaku ugovornu stranku koja ih ratificira, prihvati ili odobri kasnije, izmjene stupaju na snagu na dan ratifikacije, prihvata ili odobrenja.”;
 U.
 Novi stavak (c) dodaje se članku 21. i glasi:
 „(c)
 Neovisno o članku 7. stavku (a), ako vlada koja nije potpisnica ove Konvencije njoj pristupi nakon 1. siječnja 1999., ona na temelju svog zakonodavstva može utvrditi da se odgovornost korisnika za nuklearnu štetu uzrokovanu bilo kojom nuklearnom nesrećom može ograničiti, u razdoblju od najviše pet godina od datuma usvajanja Protokola od (datum) o izmjeni ove Konvencije, na prijelazni iznos od najmanje 350 milijuna eura za nuklearnu nesreću koja se dogodila u tom razdoblju.”;
 V.
 Stavak (c) članka 22. treba biti označen kao stavak (d), a dodaje se novi stavak (c) koji glasi:
 „(c)
 Ugovorne se stranke nakon isteka svakog razdoblja od pet godina od stupanja na snagu ove Konvencije međusobno savjetuju o svim problemima od zajedničkog interesa u vezi s primjenom ove Konvencije, a posebno da bi razmotrile jesu li povećanje odgovornosti i iznosa financijskoga jamstva prema ovoj Konvenciji poželjni.”;
 W.
 Stavak (b) članka 23. zamjenjuje se sljedećim:
 „(b)
 Svaka potpisnica ili ugovorna stranka može, za vrijeme potpisivanja, ratifikacije, prihvata ili odobrenja ili pristupanja ovoj Konvenciji ili bilo kada kasnije, glavnog tajnika Organizacije obavijestiti da se ova Konvencija primjenjuje na ona njena područja, uključujući područja za čije je međunarodne odnose odgovorna, na koja se ova Konvencija ne primjenjuje u skladu sa stavkom (a) ovog članka i koja su navedena u obavijesti. Svaka se takva obavijest, u vezi s bilo kojim (kojima) područjem navedenim u njoj, može povući obavješćivanjem glavnog tajnika Organizacije 12 mjeseci prije isteka toga razdoblja.”;
 X.
 Članak 24. zamjenjuje se sljedećim:
 „Glavni tajnik Organizacije sve potpisnice i vlade koje pristupaju Konvenciji izvještava o primitku bilo koje isprave o ratifikaciji, prihvatu, odobrenju, pristupanju ili otkazivanju, bilo koje obavijesti prema članku 13. stavku (b) i članku 23., o odlukama Upravnog odbora prema članku 1. stavku (a) točki ii., članku 1. stavku (a) točki iii. i članku 1. stavku (b), o datumu stupanja na snagu Konvencije, o svakoj izmjeni teksta Konvencije i o datumu stupanja na snagu te izmjene, te o svim rezervama izraženima u skladu s člankom 18.”.
 Y.
 Izraz „šteta” koji se pojavljuje u sljedećim člancima zamjenjuje se izrazom „nuklearna šteta”:
 —
 članku 4. stavcima (a) i (b),
 —
 članku 5. stavcima (a) i (c),
 —
 članku 6. stavcima (a), (b), (d), (f) i (h);
 Z.
 U prvoj rečenici članka 4. teksta na francuskom riječ „stockage” zamjenjuje se riječju „entreposage”, a u istome članku riječ „transportées” zamjenjuje se riječima „en cours de transport”. U stavku (h) članka 6. teksta na engleskom, riječ „workmen’s” zamjenjuje se riječju „workers”.
 AA.
 Prilog II. Konvenciji briše se.
 II.
 (a)
 Odredbe su ovog Protokola za njegove stranke sastavni dio Konvencije o odgovornosti trećim stranama u području nuklearne energije od 29. srpnja 1960., kako je izmijenjena Dodatnim protokolom od 28. siječnja 1964. i Protokolom od 16. studenoga 1982. (dalje u tekstu „Konvencija”), koja je poznata kao „Konvencija o odgovornosti trećim stranama u području nuklearne energije od 29. srpnja 1960., kako je izmijenjena Dodatnim protokolom od 28. siječnja 1964., Protokolom od 16. studenoga 1982. i Protokolom od ...”
 (b)
 Ovaj Protokol podliježe ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju. Isprava o ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju polaže se kod glavnoga tajnika Organizacije za gospodarsku suradnju i razvoj.
 (c)
 Potpisnice ovog Protokola koji su već ratificirale ili pristupile Konvenciji izražavaju svoju namjeru da ratificiraju, prihvate ili odobre ovaj Protokol što je moguće prije. Ostale potpisnice ovog Protokola obvezuju se da će ga ratificirati, prihvatiti ili odobriti istodobno s ratifikacijom Konvencije.
 (d)
 Ovaj Protokol otvoren je za pristupanje u skladu s odredbama članka 21. Konvencije. Pristupanja Konvenciji prihvaćaju se samo ako ih prati pristupanje ovom Protokolu.
 (e)
 Ovaj Protokol stupa na snagu u skladu s odredbama članka 20. Konvencije.
 (f)
 Glavni tajnik Organizacije za gospodarsku suradnju i razvoj obavješćuje sve potpisnice i vlade koje pristupaju o primitku svih isprava o ratifikaciji, prihvatu, odobrenju ili pristupanju ovom Protokolu.


type: wikipedia

text:
Le théâtre romain de Mérida est un théâtre antique de la ville espagnole de Mérida, en Estrémadure (sud-ouest de l'Espagne), construit en 15-16 sur ordre de Marcus Vipsanius Agrippa. Comptant parmi les théâtres romains les mieux préservés au monde, il est inscrit - avec l' amphithéâtre romain attenant - au patrimoine mondial de l'UNESCO.
 Il est toujours utilisé pour des représentations classiques, notamment lors du Festival de Teatro Clásico, qui a lieu chaque été depuis 1933 et qui est visité par environ 100 000 touristes par an.
 Localisation
 Le théâtre romain de Mérida est situé au sud de l'amphithéâtre romain et à proximité d'autres monuments de la ville, tels que le Museo Nacional de Arte Romano, le Museo de Arte Visigodo ou l'Arc de Trajan.
 Description
 Le théâtre a un diamètre de 95 mètres et peut accueillir environ .
 La scène, qui est due à un remaniement de la fin du Ier ou du début du , a été reconstituée pour deux rangées de colonnes corinthiennes. L'orchestre est composé d'un demi-cercle de 30 mètres de diamètre.
 Derrière le théâtre, il y a un jardin.
 Histoire
 Fouilles
 Entre 1910 et 1915, des fouilles ont été entreprises, pour mettre en lumière la structure, sous la direction de l' archéologue José Ramón Mélida Alinari.
 Galerie
 Notes
 Articles connexes
 Amphithéâtre romain de Mérida
 Ensemble archéologique de Mérida
 Théâtre latin
 Liens externes
 Teatro romano (Mérida) sur Enciclopedia.es
 Teatro romano de Mérida sur Spain.info
 Teatro romano de Mérida dans Viajar por Extremadura
 Théâtre romain en Espagne
 Salle de théâtre en Espagne
 Augusta Emerita
 Patrimoine du Ier siècle av. J.-C.
 Ensemble archéologique de Mérida
 Monument dans la province de Badajoz
 Monument romain en Estrémadure


type: legislation

text:
 COMISSÃO EUROPEIA
 Bruxelas, 12.5.2020
 COM(2020) 192 final
 2020/0076(NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 relativa à posição a adotar, em nome da União Europeia, no âmbito do Comité APE instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estadosx001eMembros, por outro, no que diz respeito à adoção dos procedimentos de resolução de litígios e do código de conduta dos árbitros
 EXPOSIÇÃO DE MOTIVOS
 1.Objeto da proposta
 A presente proposta diz respeito à decisão que define a posição a adotar, em nome da União Europeia («União»), no âmbito do Comité APE instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro (a seguir designado «Acordo»)
 1
 , no que diz respeito à adoção prevista dos procedimentos de resolução de litígios e do código de conduta dos árbitros.
 2.Contexto da proposta
 2.1.Acordo de Parceria Económica Intercalar UE‐Costa do Marfim
 O Acordo visa estabelecer um quadro inicial para um acordo de parceria económica, em conformidade com o Acordo de Cotonu. O Acordo tem sido aplicado a título provisório desde 3 de setembro de 2016.
 2.2.Comité APE
 O Comité APE é o órgão institucional conjunto do Acordo. O artigo 73.o do Acordo prevê que cabe ao Comité APE a administração de todos os domínios abrangidos pelo Acordo e a realização de todas as tarefas nele mencionadas. O Comité APE toma as suas decisões por mútuo acordo. O funcionamento do Comité APE é descrito no seu regulamento interno
 2
 .
 2.3.Ato previsto do Comité APE
 Na sua quinta reunião, em [data], o Comité APE deverá adotar uma decisão sobre os procedimentos de resolução de litígios («ato previsto»).
 O artigo 59.o, n.o 1, do Acordo estabelece que os processos de resolução dos litígios previstos são regidos pelo regulamento processual a adotar pelo Comité APE.
 O ato previsto tem por objetivo estabelecer as regras e os procedimentos relativos à execução das ações previstas no título V do Acordo para a resolução dos litígios que possam surgir entre as Partes. A adoção dessas regras constitui um elemento essencial para finalizar o quadro operacional das disposições do Acordo relativas à resolução de litígios.
 3.Posição a adotar em nome da União
 A presente proposta de decisão do Conselho determina a posição a adotar, em nome da União, no âmbito do Comité APE instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro, no que respeita ao estabelecimento dos procedimentos de resolução de litígios e do código de conduta dos árbitros.
 As Partes no Acordo acordaram no presente projeto de decisão, rubricaram‐no na quarta reunião do Comité APE em 27 e 28 de novembro de 2019 e, sob reserva dos procedimentos de tomada de decisões da União Europeia, deverão adotá‐lo na próxima reunião do Comité APE, que deverá ter lugar no final de 2020.
 A presente decisão é essencial para tornar operacionais as disposições do Acordo incluídas no título V referentes à prevenção e resolução de litígios, assegurando, assim, a boa execução do Acordo.
 4.Base jurídica
 4.1.Base jurídica processual
 4.1.1.Princípios
 O artigo 218.o, n.o 9, do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia (TFUE) prevê a adoção de decisões que definem «as posições a tomar em nome da União numa instância criada por um acordo, quando essa instância for chamada a adotar atos que produzam efeitos jurídicos, com exceção dos atos que completem ou alterem o quadro institucional do acordo».
 A noção de «atos que produzam efeitos jurídicos» inclui os atos que produzem efeitos jurídicos por força das normas do direito internacional que regem a instância em questão. Esta noção inclui ainda os instrumentos que não têm um efeito vinculativo por força do direito internacional, mas que «tendem a influenciar de forma determinante o conteúdo da regulamentação adotada pelo legislador da União»
 3
 .
 4.1.2.Aplicação ao caso em apreço
 O Comité APE é um organismo criado por um acordo, a saber, o Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro.
 O ato que o Comité APE deve adotar é um ato que produz efeitos jurídicos. O ato previsto será vinculativo por força do direito internacional, em conformidade com os artigos 59.o e 67.o do Acordo.
 O ato previsto não completa nem altera o quadro institucional do Acordo.
 A base jurídica processual da decisão proposta é, por conseguinte, o artigo 218.o, n.o 9, do TFUE.
 4.2.Base jurídica material
 4.2.1.Princípios
 A base jurídica material de uma decisão ao abrigo do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE depende essencialmente do objetivo e do conteúdo do ato previsto em relação ao qual é adotada uma posição em nome da União. Se o ato previsto prosseguir duas finalidades ou tiver duas componentes, e se uma dessas finalidades ou componentes for identificável como sendo principal e a outra apenas acessória, a decisão a adotar ao abrigo do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE deve assentar numa única base jurídica material, a saber, a que for exigida pela finalidade ou pela componente principal ou preponderante.
 4.2.2.Aplicação ao caso em apreço
 O principal objetivo e o conteúdo do ato previsto dizem respeito à política comercial comum. A base jurídica material da decisão proposta é, por conseguinte, o artigo 207.o do TFUE.
 4.3.Conclusão
 A base jurídica da decisão proposta deve ser o artigo 207.o, n.o 4, primeiro parágrafo, do TFUE, em conjugação com o artigo 218.o, n.o 9, do TFUE.
 5.PUBLICAÇÃO DO ATO PREVISTO
 Dado que a decisão do Comité APE irá alterar o Acordo, é adequado publicá‐la no Jornal Oficial da União Europeia após a sua adoção.
 2020/0076 (NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 relativa à posição a adotar, em nome da União Europeia, no âmbito do Comité APE instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro, no que diz respeito à adoção dos procedimentos de resolução de litígios e do código de conduta dos árbitros
 O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
 Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o artigo 207.o, n.o 4, primeiro parágrafo, em conjugação com o artigo 218.o, n.o 9,
 Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia,
 Considerando o seguinte:
 (1)O Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro (a seguir designado «Acordo»)
 4
 foi assinado em nome da União por meio da Decisão 2009/156/CE do Conselho
 5
 . O Acordo tem sido aplicado a título provisório desde 3 de setembro de 2016.
 (2)Em conformidade com o artigo 59.o, n.o 1, do Acordo, o Comité APE deve adotar o regulamento processual e o código de conduta que regem os procedimentos de resolução de litígios.
 (3)O Comité APE, na sua próxima reunião anual, deve adotar uma decisão que estabelece os procedimentos de resolução de litígios e o código de conduta dos árbitros.
 (4)É conveniente estabelecer a posição a tomar, em nome da União, no âmbito do Comité APE, dado que a decisão prevista será vinculativa para a União.
 (5)Por conseguinte, é conveniente que a posição da União no âmbito do Comité APE se baseie no projeto de decisão em anexo,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 A posição a adotar, em nome da União, no âmbito do Comité APE instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro, baseia‐se no projeto de decisão do Comité APE relativa à adoção dos procedimentos de resolução de litígios e do código de conduta dos árbitros que acompanha a presente decisão.
 Artigo 2.o
 A presente decisão entra em vigor no dia da sua adoção.
 Feito em Bruxelas, em
 Pelo Conselho
 O Presidente
 (1)
 JO L 59 de 1.11.2017, p. 3.
 (2)
 JO L 194 de 31.7.2018, p. 158.
 (3)
 Ver Acórdão do Tribunal de Justiça de 7 de outubro de 2014, Alemanha/Conselho, C‐399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, n.os 61 a 64.
 (4)
 JO L 59 de 3.3.2009, p. 3.
 (5)
 Decisão 2009/156/CE do Conselho, de 21 de novembro de 2008, relativa à assinatura e à aplicação a título provisório do Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro (JO L 59 de 3.3.2009, p. 1).
 ---documentbreak---
 COMISSÃO EUROPEIA
 Bruxelas, 12.5.2020
 COM(2020) 192 final
 ANEXO
 da
 Proposta de Decisão do Conselho
 relativa à posição a adotar, em nome da União Europeia, no âmbito do Comité APE instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados-Membros, por outro, no que diz respeito à adoção dos procedimentos de resolução de litígios e do código de conduta dos árbitros
 PROJETO DE
 DECISÃO N.o 1./2020 DO COMITÉ APE
 instituído pelo Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro
 de ....
 que adota os procedimentos de resolução de litígios e o código de conduta dos árbitros
 O COMITÉ APE,
 Tendo em conta o Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a Comunidade Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro (a seguir designado «Acordo»), assinado em Bruxelas em 26 de novembro de 2008 e aplicado a título provisório desde 3 de setembro de 2016, nomeadamente o artigo 59.o, n.o 1, e o artigo 73.o,
 Considerando o seguinte:
 (1)O artigo 59.o, n.o 1, do Acordo estabelece que os procedimentos previstos no capítulo 3 (Procedimentos de resolução dos litígios) do título V (Prevenção e Resolução de Litígios) do Acordo são regidos pelo regulamento processual da resolução de litígios que será adotado pelo Comité APE.
 (2)Para a sua aplicação, o Acordo mencionado prevê, nos termos do seu artigo 73.o, que o Comité APE é responsável pela administração de todos os domínios abrangidos pelo Acordo e pela realização de todas as tarefas nele mencionadas,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 1.Os procedimentos de resolução de litígios e o código de conduta dos árbitros são estabelecidos conforme constam do anexo.
 2.Os referidos regras procedimentos e o referido código de conduta não prejudicam quaisquer regras específicas estabelecidas no Acordo ou que possam vir a ser decididas pelo Comité APE.
 Artigo 2.o
 A presente decisão entra em vigor na data da sua assinatura.
 Feito em [local], [data]
 Pela República da Costa do Marfim
 Pela União Europeia
 ANEXO
 PROCEDIMENTO DE RESOLUÇÃO DE LITÍGIOS
 Artigo 1.o
 Definições
 Para efeitos de aplicação do presente regulamento processual, entende‐se por:
 Consultor, uma pessoa singular encarregada por uma das Partes de prestar serviços de consultoria ou assistência no âmbito de um processo de arbitragem;
 Painel de arbitragem, um painel constituído nos termos do artigo 50.o do Acordo;
 Árbitro, um membro de um painel de arbitragem constituído nos termos do artigo 50.o do Acordo;
 Assistente, uma pessoa singular que, em conformidade com as condições de nomeação de um árbitro, conduz uma investigação ou presta apoio ao árbitro;
 Dia, um dia de calendário;
 Dia não útil, sábados, domingos e quaisquer outros dias designados por uma Parte como feriado para efeitos das presentes regras;
 Representante de uma das Partes, um funcionário ou qualquer pessoa singular nomeada por um ministério ou organismo do Estado ou por qualquer outra entidade pública de uma das Partes, que a representa para efeitos de um litígio relacionado com o presente Acordo;
 Parte demandada, a Parte que se alegue estar a violar as disposições referidas no artigo 46.o do Acordo;
 Parte demandante, a Parte que requeira a constituição de um painel de arbitragem nos termos do artigo 49.o do Acordo.
 Artigo 2.o
 Âmbito de aplicação
 1.As disposições do presente anexo completam e especificam o Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a União Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro (a seguir designado «Acordo»), nomeadamente o artigo 49.o e seguintes relativos à arbitragem.
 2.O presente regulamento processual destina‐se a permitir às Partes resolver os litígios que possam surgir entre si através de uma solução mutuamente satisfatória graças ao mecanismo de arbitragem.
 3.Todas as Partes podem recorrer à arbitragem no contexto da aplicação do Acordo de Parceria Económica Intercalar entre a Costa do Marfim, por um lado, e a União Europeia e os seus Estados‐Membros, por outro, tendo em vista a resolução dos litígios que possam surgir entre si.
 Artigo 3.o
 Início do processo de arbitragem e notificações
 1.Considera‐se que o processo de arbitragem é iniciado na data em que o pedido de constituição de um painel de arbitragem for recebido pela outra Parte demandada e pelo Comité APE, em conformidade com o disposto no artigo 49.o, n.o 2, do Acordo.
 2.Entende‐se por «notificação», na aceção do presente regulamento processual, qualquer pedido, aviso, comunicação escrita ou outro documento relacionado com o processo de arbitragem, entendendo‐se que:
 a)Todas as notificações do painel de arbitragem devem ser enviadas em simultâneo às duas Partes;
 b)Todas as notificações de uma Parte e dirigidas ao painel de arbitragem devem ser enviadas simultaneamente em cópia à outra Parte;
 c)Todas as notificações de uma Parte e dirigidas à outra Parte devem ser enviadas, se for caso disso, simultaneamente em cópia ao painel de arbitragem.
 3.Qualquer notificação deve ser efetuada por via eletrónica ou, sempre que apropriado, por qualquer outro meio de telecomunicação que permita registar o envio. Salvo prova em contrário, essa notificação é considerada como recebida na data de envio.
 4.Todas as notificações devem ser dirigidas à Direção‐Geral do Comércio da Comissão Europeia da União Europeia e ao coordenador designado pela Costa do Marfim.
 5.Os pequenos erros de redação contidos em qualquer notificação relacionadas com o processo de arbitragem podem ser corrigidos através do envio de uma nova notificação que indique claramente as alterações efetuadas.
 6.Sempre que o último dia de entrega de uma notificação não for um dia útil para a Parte Costa do Marfim ou para a União Europeia, a notificação pode ser entregue no dia útil seguinte. Nenhuma notificação ou pedido, independentemente da sua natureza, pode ser considerado como recebido num dia que não seja dia útil.
 7.Em função da natureza das questões objeto de litígio, todos os pedidos e notificações dirigidos ao Comité APE, em conformidade com o presente regulamento processual são igualmente enviados em cópia aos outros organismos institucionais competentes.
 Artigo 4.o
 Nomeação dos árbitros
 1.Se, em conformidade com o artigo 50.o do Acordo, um árbitro for selecionado por sorteio, o presidente do Comité APE deve informar sem demora às Partes a data, a hora e o local do sorteio.
 2.As Partes podem assistir ao sorteio e este deve ser efetuado na presença das Partes.
 3.O presidente do Comité APE deve informar, por escrito, cada pessoa que tenha sido nomeada como árbitro. Cada pessoa deve confirmar a sua disponibilidade a ambas as Partes no prazo de cinco dias a contar da data em que tiver sido informada da sua nomeação.
 4.Os árbitros devem ser selecionados por sorteio de entre as pessoas oficialmente propostas por uma das Partes ou por ambas as Partes, caso a lista de árbitros prevista no artigo 64.o do Acordo não tenha sido estabelecida ou não contenha nomes suficientes no momento em que é efetuado um pedido nos termos do artigo 50.o, n.o 2, do Acordo.
 Artigo 5.o
 Concertação das Partes com o painel de arbitragem
 1.Salvo acordo em contrário das Partes, estas reúnem‐se com o painel de arbitragem no prazo de sete dias a contar da constituição deste último, a fim de determinar os assuntos que as Partes ou o painel de arbitragem considerem adequados, nomeadamente:
 a)A remuneração e as despesas dos árbitros, que devem ser conformes às regras da OMC;
 b)A remuneração dos assistentes dos árbitros, cujo montante total não pode ultrapassar 50 % da remuneração total dos árbitros;
 c)O calendário do processo.
 2.Os árbitros e os representantes das Partes podem participar nessa reunião por telefone ou videoconferência.
 3.Salvo acordo em contrário das Partes, no prazo de cinco dias a contar da data da constituição do painel de arbitragem, o mandato do painel de arbitragem é o seguinte:
 «examinar, à luz das disposições pertinentes do Acordo, a questão referida no pedido de constituição do painel de arbitragem, pronunciar‐se sobre a compatibilidade da medida em causa com as disposições do artigo 46.o do Acordo e deliberar em conformidade com os artigos 52.o, 62.o e 63.o do Acordo.».
 4.As Partes devem notificar o painel de arbitragem do mandato acordado no prazo de três dias a contar do seu acordo sobre o mandato.
 Artigo 6.o
 Comunicações escritas
 A Parte demandante deve entregar as suas observações iniciais, por escrito, o mais tardar vinte dias após a data da constituição do painel de arbitragem. A Parte demandada deve entregar a sua contra‐argumentação por escrito o mais tardar vinte dias após a data da entrega das observações escritas iniciais.
 Artigo 7.o
 Funcionamento dos painéis de arbitragem
 1.O presidente do painel de arbitragem preside a todas as suas reuniões. O painel de arbitragem pode delegar no seu presidente as decisões de natureza administrativa e processual no domínio em questão.
 2.De acordo com o artigo 9.o do presente regulamento processual, os árbitros e as pessoas convocadas estão presentes nas audiências. Salvo disposição em contrário do Acordo ou do presente regulamento processual e sem prejuízo do disposto no artigo 9.o, n.o 5, do presente regulamento processual, o painel de arbitragem pode desempenhar as suas funções por telefone, por fax ou por quaisquer outros meios, nomeadamente informáticos.
 3.Nas deliberações do painel de arbitragem apenas podem participar os árbitros, mas o painel de arbitragem pode autorizar a presença dos seus assistentes durante as deliberações.
 4.A elaboração de qualquer projeto de decisão é da responsabilidade do painel de arbitragem e não pode ser delegada.
 5.As constatações, as determinações e as recomendações do painel de arbitragem referidas nos artigos 51.o e 52.o do Acordo devem, na medida do possível, ser adotadas por consenso, mas se a obtenção de um consenso não for possível, por maioria dos seus membros. Os árbitros não podem emitir pareceres distintos sobre matérias em que não existe unanimidade.
 6.Se surgir uma questão processual não abrangida pelas disposições do título V do Acordo (Prevenção e Resolução de Litígios), o painel de arbitragem, após consulta das Partes, pode adotar um procedimento adequado compatível com essas disposições e que garanta a igualdade de tratamento das Partes.
 7.O painel de arbitragem deve informar as Partes, por escrito, dos motivos pelos quais a alteração ou o ajustamento foi efetuado e comunicar‐lhes o prazo ou o ajustamento necessários, se considerar que é preciso alterar qualquer prazo aplicável ao processo para além dos prazos previstos no título V do Acordo (Prevenção e Resolução de Litígios) ou introduzir qualquer outro ajustamento de natureza processual ou administrativa. O painel de arbitragem, após ter consultado as Partes, pode adotar essa alteração ou esse ajustamento.
 8.Todos os prazos referidos nas presentes regras processuais podem ser alterados por consentimento mútuo das Partes. A pedido de uma Parte, o painel de arbitragem pode alterar os prazos aplicáveis ao processo.
 9.A pedido conjunto das Partes, o painel de arbitragem suspende o processo a qualquer momento por um período acordado pelas Partes, que não pode ser superior a doze meses consecutivos.
 10.Em caso de suspensão, os prazos aplicáveis são prorrogados pelo período correspondente ao período em que o processo apresentado ao painel de arbitragem esteve suspenso. O painel de arbitragem retoma o processo a qualquer momento, mediante pedido escrito conjunto das Partes, ou no termo do prazo de suspensão acordado, mediante pedido escrito de uma das Partes. O pedido deve ser notificado ao presidente do painel de arbitragem, bem como à outra Parte, conforme adequado. Se o processo apresentado ao painel de arbitragem tiver sido suspenso por mais de doze meses consecutivos, o poder conferido para a constituição do painel de arbitragem cessa e é encerrado o processo apresentado a este painel de arbitragem. As Partes podem, a qualquer momento, chegar a acordo para encerrar o processo apresentado ao painel de arbitragem. As Partes devem informar em conjunto o presidente do painel de arbitragem do referido acordo.
 11.O encerramento dos trabalhos do painel de arbitragem não prejudica os direitos das Partes noutro processo sobre a mesma questão nos termos do título V do Acordo (Prevenção e Resolução de Litígios).
 Artigo 8.o
 Substituição
 1.Se um árbitro não puder participar no processo, se retirar ou for substituído, deve ser selecionado um substituto, em conformidade com o artigo 50.o do Acordo.
 2.Se uma Parte considerar que um árbitro não cumpre as exigências do código de conduta e que, por esta razão, deve ser substituído, essa Parte notifica a outra Parte no prazo de quinze dias a contar da data em que tomou conhecimento das circunstâncias subjacentes ao alegado incumprimento, por parte do árbitro, do código de conduta estabelecido.
 3.As Partes devem consultar‐se no prazo de quinze dias a contar da data da notificação referida no n.o 2. As Partes informam o árbitro do seu alegado incumprimento e podem solicitar ao árbitro que tome medidas para o corrigir. Podem igualmente, se assim o entenderem, destituir o árbitro e selecionar um novo árbitro nos termos do artigo 50.o, n.o 2, e, se for caso disso, do artigo 50.o, n.o 3, do Acordo.
 4.Se as Partes não chegarem a acordo quanto à necessidade de substituir um árbitro que não seja o presidente, a questão, a pedido de qualquer das Partes, pode ser remetida para o presidente do painel de arbitragem, cuja decisão não é passível de recurso.
 5.Se, em conformidade com o pedido, o presidente concluir que um árbitro não cumpre as exigências do código de conduta dos árbitros, deve ser selecionado um novo árbitro nos termos do artigo 50.o, n.o 3, do Acordo.
 6.Se uma Parte considerar que o presidente do painel de arbitragem não cumpre as exigências do código de conduta dos árbitros, as Partes consultam‐se e, se assim o entenderem, exoneram o presidente e selecionam um substituto nos termos do artigo 50.o do Acordo.
 7.Se as Partes não chegarem a acordo quanto à necessidade de substituir o presidente, a questão, a pedido de qualquer das Partes, pode ser remetida para uma das pessoas constantes da lista das pessoas selecionadas para desempenhar as funções de presidente do painel de arbitragem, estabelecida nos termos do artigo 64.o do Acordo. O nome deve ser selecionado por sorteio pelo presidente do Comité APE. A pessoa selecionada decide se o presidente cumpre ou não as exigências do código de conduta dos árbitros. Esta decisão não é passível de recurso.
 8.Se for decidido que o presidente não cumpre as exigências do código de conduta dos árbitros, um novo presidente deve ser selecionado nos termos do artigo 50.o, n.o 3, do Acordo.
 Artigo 9.o
 Audições
 1.Com base no calendário determinado em conformidade com o artigo 5.o, n.o 1, após consulta das Partes e dos outros árbitros, o presidente do painel de arbitragem deve comunicar às Partes a data, a hora e o local da audição. Essas informações são igualmente tornadas públicas pela Parte responsável pela gestão logística do processo, sem prejuízo do disposto no artigo 11.o
 2.Salvo acordo em contrário das Partes, a audição realiza‐se em Bruxelas, se a Parte demandante for a Parte Costa do Marfim, e em Abidjan, se a Parte demandante for a União Europeia.
 3.O painel de arbitragem pode convocar audições adicionais se as Partes assim o acordarem.
 4.Todos os árbitros devem estar presentes durante toda a audição.
 5.Podem participar nas audições, independentemente de o processo ser ou não público:
 a)Os representantes das Partes;
 b)Os consultores das Partes;
 c)O pessoal administrativo, os intérpretes, os tradutores e os estenógrafos judiciais;
 d)Os assistentes dos árbitros;
 e)Os peritos, escolhidos pelo painel de arbitragem nos termos do artigo 60.o do Acordo.
 6.O mais tardar cinco dias úteis antes da data da audição, cada uma das Partes deve entregar ao painel de arbitragem e à outra Parte uma lista dos nomes das pessoas singulares que vão fazer alegações ou apresentações orais na audição em nome dessa Parte, bem como de outros representantes ou consultores que vão estar presentes na audição.
 7.O painel de arbitragem deve conduzir a audição do modo a seguir indicado, assegurando que a Parte demandante e a Parte demandada dispõem do mesmo tempo de uso da palavra:
 Alegação
 a)Alegação da Parte demandante;
 b)Alegação da Parte demandada.
 Contestação
 a)Réplica da Parte demandante;
 b)Tréplica da Parte demandada.
 8.O painel de arbitragem pode dirigir perguntas a qualquer das Partes em qualquer momento da audição.
 9.O painel deve tomar as medidas necessárias para a transcrição da audição, que deve ser transmitida às Partes num prazo de 15 dias após a audição. As Partes podem apresentar as suas observações sobre a transcrição e o painel de arbitragem pode ter em conta essas observações no prazo de cinco dias a contar da transmissão do documento.
 10.No prazo de dez dias a contar da data da audição, qualquer das Partes pode entregar aos árbitros e à outra Parte observações escritas adicionais relativas a qualquer questão suscitada durante a audição.
 Artigo 10.o
 Perguntas escritas
 1.O painel de arbitragem pode, a qualquer momento dos trabalhos, dirigir perguntas por escrito a uma ou a ambas as Partes. Cada uma das Partes deve receber uma cópia de todas as perguntas formuladas pelo painel de arbitragem.
 2.A Parte a que o painel de arbitragem dirigir perguntas escritas deve entregar uma cópia de todas as suas respostas escritas à outra Parte. Qualquer das Partes deve ter a oportunidade de comentar por escrito as respostas da outra Parte no prazo de cinco dias a contar da data de receção da referida resposta.
 Artigo 11.o
 Transparência e confidencialidade
 1.Cada Parte, assim como o painel de arbitragem, devem manter a confidencialidade de todas informações que a outra Parte tenha apresentado ao painel de arbitragem e que tenha classificado como confidenciais. Sempre que as observações de uma das Partes dirigidas ao painel de arbitragem contenham informações confidenciais, essa Parte deve igualmente apresentar, no prazo de quinze dias, uma versão não confidencial das observações que possa ser divulgada ao público.
 2.Nenhuma disposição do presente regulamento processual obsta a que uma Parte divulgue ao público as suas próprias posições, desde que, ao fazer referência às informações apresentadas pela outra Parte, não divulgue informações que a outra Parte tenha classificado como confidenciais.
 3.O painel de arbitragem reúne‐se à porta fechada sempre que as observações e as alegações de uma das Partes contiverem informações comerciais confidenciais. As Partes mantêm o caráter confidencial das audições do painel de arbitragem sempre que as audições se realizarem à porta fechada.
 Artigo 12.o
 Contactos ex parte
 1.O painel de arbitragem abstém‐se de se reunir ou de estabelecer contacto com uma das Partes na ausência da outra Parte.
 2.Nenhum árbitro pode discutir com uma ou com ambas as Partes qualquer aspeto relacionado com o processo na ausência dos outros árbitros.
 Artigo 13.o
 Observações amicus curiae
 1.As entidades não governamentais estabelecidas no território de uma das Partes podem comunicar informações amicus curiae ao painel de arbitragem em conformidade com o disposto nos n.os 2 a 5.
 2.Salvo acordo em contrário das Partes nos cinco dias seguintes à data da constituição do painel de arbitragem, este pode receber observações escritas não solicitadas, desde que sejam apresentadas no prazo de dez dias a contar da data em que foi constituído, não excedam, em caso algum, quinze páginas datilografadas, incluindo anexos, e se revistam de importância direta para a matéria que o painel de arbitragem analisa.
 3.Cada comunicação deve conter a descrição da pessoa, singular ou coletiva, que as apresenta, incluindo a natureza das suas atividades e a fonte do seu financiamento, e especificar a natureza do interesse dessa pessoa no processo de arbitragem. São redigidas nas línguas escolhidas pelas Partes, em conformidade com o artigo 16.o, n.os 1 e 2, do presente regulamento processual.
 4.Devem ser comunicadas às Partes para que estas formulem os seus comentários. As Partes podem apresentar os seus comentários ao painel de arbitragem no prazo de dez dias a contar da data de transmissão das observações.
 5.O painel de arbitragem enumera na sua decisão todas as observações que tiver recebido e que forem conformes com o presente regulamento processual. O painel de arbitragem não é obrigado a abordar, na sua decisão, as alegações apresentadas nessas observações. O painel de arbitragem apresenta as informações obtidas às Partes para que formulem os seus comentários.
 Artigo 14.o
 Casos urgentes
 Nos casos urgentes referidos no artigo 52.o, n.o 2, do Acordo, o painel de arbitragem, após ter consultado as Partes, ajusta os prazos mencionados no presente regulamento processual e comunica esses ajustamentos às Partes.
 Artigo 15.o
 Custos
 1.Cada Parte deve suportar os seus custos de participação no processo de arbitragem.
 2.A Parte demandada é responsável pela gestão logística do processo de arbitragem, designadamente pela organização das audições e suporta todos os custos decorrentes da gestão logística da audição. No entanto, as Partes devem assumir conjunta e equitativamente as outras despesas administrativas do processo de arbitragem, bem como a remuneração e as despesas dos árbitros e a remuneração e as despesas dos respetivos assistentes.
 Artigo 16.o
 Língua do processo, tradução e interpretação
 1.Durante as consultas referidas no artigo 50.o, n.o 2, do Acordo e o mais tardar durante a reunião referida no artigo 5.o, n.o 1, do presente regulamento processual, as Partes esforçam‐se por acordar numa língua de trabalho comum para qualquer processo perante o painel de arbitragem.
 2.Se as Partes não chegarem a acordo sobre uma língua de trabalho comum, cada Parte deve tomar a seu cargo a tradução das suas observações escritas para a língua escolhida pela outra Parte, salvo se as observações estiverem redigidas numa das línguas de trabalho da OMC. A Parte demandada toma as medidas necessárias para assegurar a interpretação das observações orais para as línguas escolhidas pelas Partes.
 3.Os relatórios e as decisões do painel de arbitragem são redigidos na língua ou nas línguas escolhidas pelas Partes. Se as Partes não acordaram numa língua de trabalho comum, o relatório intercalar e o relatório final do painel de arbitragem são apresentados numa das línguas de trabalho da OMC.
 4.Os custos incorridos com a tradução de uma decisão do painel de arbitragem na língua ou línguas escolhidas pelas Partes são suportados em partes iguais pelas Partes.
 5.Qualquer das Partes pode formular comentários sobre a exatidão da versão traduzida de um documento redigido em conformidade com o presente regulamento processual.
 6.Cada Parte suporta os custos de tradução das suas observações escritas. Os custos incorridos com a tradução de uma decisão de arbitragem devem ser suportados em partes iguais pelas Partes.
 Artigo 17.o
 Cálculo dos prazos
 Todos os prazos fixados no título V (Prevenção e Resolução de Litígios) do Acordo e no presente regulamento processual, incluindo os prazos fixados para os painéis de arbitragem notificarem as suas decisões, podem ser alterados por mútuo consentimento das Partes e correspondem ao número de dias de calendário a contar do dia seguinte ao ato ou facto a que se referem, salvo especificação em contrário.
 Artigo 18.o
 Outros processos
 Os prazos fixados no presente regulamento processual são ajustados em função dos prazos especiais fixados para a adoção de uma decisão pelo painel de arbitragem no âmbito dos processos previstos pelos artigos 54.o a 57.o do Acordo.
 Anexo do procedimento de resolução de litígios
 CÓDIGO DE CONDUTA DOS ÁRBITROS
 Artigo 1.o
 Definições
 Para efeitos de aplicação do presente código de conduta, entende‐se por:
 –«Árbitro», um membro de um painel de arbitragem constituído nos termos do artigo 50.o do Acordo;
 –«Assistente», uma pessoa singular que, em conformidade com as condições de nomeação de um árbitro, conduz uma investigação ou presta apoio ao árbitro;
 –«Candidato», uma pessoa cujo nome figura na lista de árbitros referida no artigo 64.o do Acordo e cuja seleção como árbitro é ponderada nos termos do artigo 50.o do Acordo;
 –«Mediador», uma pessoa singular que efetua uma mediação nos termos do artigo 48.o do Acordo;
 –«Pessoal», relativamente a um árbitro, as pessoas singulares, que não os assistentes, que estejam sob a direção e a supervisão desse árbitro.
 Artigo 2.o
 Princípios fundamentais
 1.A fim de preservar a integridade e a imparcialidade do mecanismo de resolução de litígios, cada candidato e cada árbitro deve:
 a)Familiarizar‐se com o presente código de conduta;
 b)Ser independente e imparcial;
 c)Evitar conflitos de interesses diretos ou indiretos;
 d)Respeitar os princípios deontológicos e evitar ações das quais se possa presumir que houve violação desse princípio ou da obrigação de imparcialidade;
 e)Observar regras elevadas de conduta; e
 f)Não ser influenciado por interesses próprios, pressões exteriores, considerações de ordem política, exigências da opinião pública, lealdade para com uma das Partes ou receio de críticas.
 2.Os árbitros não podem, direta ou indiretamente, incorrer numa obrigação ou aceitar qualquer benefício que interfira, ou pareça interferir, com o correto desempenho das suas funções.
 3.Nenhum árbitro pode utilizar a sua posição de árbitro no painel de arbitragem para promover quaisquer interesses pessoais ou privados. Os árbitros devem evitar ações das quais se possa presumir que terceiros estão numa posição especial para os influenciar.
 4.Os árbitros não podem permitir que as suas decisões ou conduta presentes ou passadas sejam influenciadas por relações ou responsabilidades de caráter financeiro, comercial, profissional, familiar ou social.
 5.Os árbitros devem evitar estabelecer quaisquer relações ou adquirir quaisquer interesses financeiros que possam afetar a sua imparcialidade ou suscitar dúvidas razoáveis quanto ao seu respeito pelos princípios deontológicos ou à sua imparcialidade.
 Artigo 3.o
 Obrigação de declaração
 1.Antes da confirmação da respetiva seleção como árbitro nos termos do artigo 50.o do Acordo, os candidatos devem declarar quaisquer interesses, relações ou assuntos que possam afetar a sua independência ou imparcialidade ou que possam suscitar dúvidas razoáveis quanto ao seu respeito pelos princípios deontológicos ou quanto à sua imparcialidade no âmbito do processo.
 2.Para o efeito, os candidatos esforçam‐se, na medida do possível, para se inteirarem desses interesses, relações e assuntos, nomeadamente de natureza financeira, profissional ou se relacionados com o seu emprego ou a sua família.
 3.A obrigação de declaração nos termos do n.o 1 constitui um dever constante que exige que um árbitro declare os interesses, relações ou assuntos que possam surgir durante qualquer fase do processo.
 4.Os candidatos ou os árbitros devem comunicar ao Comité APE todos os assuntos relacionados com violações efetivas ou potenciais do presente código de conduta, a fim de serem considerados pelas Partes, assim que deles tenham conhecimento.
 Artigo 4.o
 Funções dos árbitros
 1.Após a aceitação da sua nomeação, um árbitro deve estar disponível para desempenhar de forma expedita a integralidade das suas funções, durante todo o processo, de forma justa e diligente.
 2.Os árbitros devem considerar apenas as questões suscitadas no âmbito do processo e que sejam necessárias para uma decisão, não devendo delegar as funções de decisão numa terceira pessoa.
 3.Os árbitros devem tomar todas as medidas necessárias para assegurar que os seus assistentes e o seu pessoal têm conhecimento e respeitam o disposto nos artigos 2.o, 3.o, 4.o e 6.o do presente código de conduta.
 Artigo 5.o
 Obrigações dos antigos árbitros
 Os antigos árbitros devem evitar quaisquer ações que possam suscitar dúvidas quanto à sua imparcialidade aquando do exercício dos seus deveres como árbitros ou quanto à eventualidade de terem retirado vantagens da decisão do painel de arbitragem.
 Artigo 6.o
 Confidencialidade
 1.Os árbitros ou antigos árbitros não podem divulgar nem fazer uso de informações confidenciais relacionadas com o processo ou obtidas durante o mesmo, exceto para os fins do próprio processo, e não podem divulgar nem utilizar, em caso algum, essas informações para obter vantagens pessoais ou vantagens para terceiros nem para afetar negativamente o interesse de terceiros.
 2.Um árbitro não pode divulgar a totalidade ou parte da decisão do painel de arbitragem antes da sua publicação em conformidade com o artigo 63.o do Acordo.
 3.Um árbitro ou antigo árbitro não pode divulgar em nenhum momento as deliberações do painel de arbitragem ou as posições de qualquer dos membros.
 Artigo 7.o
 Despesas
 Cada árbitro deve manter um registo e apresentar às Partes um balanço final do tempo consagrado ao processo e as respetivas despesas, bem como o tempo despendido pelos seus assistentes e respetivas despesas.
 Artigo 8.o
 Mediadores
 O presente código de conduta aplica‐se, mutatis mutandis, aos mediadores.


text:
 5.5.2012
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 133/21
 Arrêt du Tribunal du 21 mars 2012 — Marine Harvest Norway et Alsaker Fjordbruk/Conseil
 (Affaire T-113/06) (1)
 (Dumping - Importations de saumon originaire de Norvège - Définition de l’industrie communautaire - Produit similaire - Composition de l’échantillon des producteurs communautaires)
 2012/C 133/40
 Langue de procédure: l’anglais
 Parties
 Parties requérantes: Marine Harvest Norway AS, venant aux droits de Fjord Seafood Norway AS (Bergen, Norvège); et Alsaker Fjordbruk AS (Onarheim, Norvège) (représentants: J. M. Juuhl-Langseth et P. Dyrberg, avocats)
 Partie défenderesse: Conseil de l’Union européenne (représentants: J.-P. Hix et B. Driessen, agents, assistés de G. Berrisch, avocat)
 Partie intervenante au soutien de la partie défenderesse: Commission européenne (représentants: initialement P. Stancanelli et K. Talabér-Ritz, puis K. Talabér-Ritz, T. Scharf et H. van Vliet, agents, assistés de E. McGovern, barrister)
 Objet
 Demande d’annulation du règlement (CE) no 85/2006 du Conseil, du 17 janvier 2006, instituant un droit antidumping définitif et portant perception définitive du droit provisoire institué sur les importations de saumon d’élevage originaire de Norvège (JO L 15, p. 1).
 Dispositif
 1)
 Le règlement (CE) no 85/2006 du Conseil, du 17 janvier 2006, instituant un droit antidumping définitif et portant perception définitive du droit provisoire institué sur les importations de saumon d’élevage originaire de Norvège, est annulé en tant qu’il concerne Marine Harvest Norway AS, venant aux droits de Fjord Seafood Norway AS, pour les droits antidumping appliqués aux importations provenant de cette dernière jusqu’au 18 septembre 2007, et Alsaker Fjordbruk AS.
 2)
 Le recours est rejeté pour le surplus.
 3)
 Le Conseil de l’Union européenne supportera ses propres dépens ainsi que ceux exposés par Marine Harvest Norway, venant aux droits de Fjord Seafood Norway, et Alsaker Fjordbruk.
 4)
 La Commission européenne supportera ses propres dépens.
 (1) JO C 131 du 3.6.2006.


text:
 Avis juridique important
 |
 22002D0872
 2002/872/CE: Decisione n. 16/2002, del 16 aprile 2002, del comitato misto istituito dall'accordo sul reciproco riconoscimento tra la Comunità europea e gli Stati Uniti d'America, in merito alla modifica dell'allegato settoriale relativo ai dispositivi medici
 Gazzetta ufficiale n. L 302 del 06/11/2002 pag. 0030 - 0030
 Decisione n. 16/2002del 16 aprile 2002del comitato misto istituito dall'accordo sul reciproco riconoscimento tra la Comunità europea e gli Stati Uniti d'America, in merito alla modifica dell'allegato settoriale relativo ai dispositivi medici(2002/872/CE)IL COMITATO MISTO,visto l'accordo sul reciproco riconoscimento tra la Comunità europea e gli Stati Uniti d'America, in particolare l'articolo 14, paragrafo 4, lettera b),considerando che, conformemente all'articolo 21, paragrafo 2, gli allegati settoriali possono essere emendati, tramite il comitato misto, mediante accordo scritto tra le parti,notando, da un lato, i progressi compiuti in materia di attività per l'instaurazione della fiducia reciproca previste dall'allegato settoriale sui dispositivi medici,riconoscendo d'altronde che, non essendo ancora state completate le rimanenti attività di instaurazione della reciproca fiducia, il periodo transitorio deve essere prorogato,DECIDE:1. L'allegato settoriale sui dispositivi medici è modificato come segue:a) La prima frase dell'articolo 5 dell'allegato settoriale sui dispositivi medici è interamente soppressa e sostituita dal testo seguente: "A decorrere dalla data di entrata in vigore dell'accordo, inizia immediatamente un periodo di transizione di cinque anni. In base ai progressi fatti durante il periodo transitorio, in particolare nel momento in cui le parti ritengono che nell'appendice 5 figuri un numero rappresentativo di organismi di valutazione della conformità, conformemente all'articolo 9, il comitato misto può decidere di porre fine al periodo transitorio e di passare alla fase operativa."b) La prima frase dell'articolo 9 dell'allegato settoriale sui dispositivi medici è interamente soppressa e sostituita dal testo seguente: "Prima di passare alla fase operativa, le parti procedono a una valutazione congiunta dell'equivalenza degli OVC che hanno partecipato alle attività di sviluppo della reciproca fiducia."2. La presente decisione, redatta in duplice copia, è firmata dai rappresentanti del comitato misto autorizzati ad agire per conto delle parti al fine di modificare l'accordo. La presente decisione ha effetto a decorrere dalla data dell'ultima di tali firme.Firmato a Washington DC, il 4 aprile 2002.A nome degli Stati Uniti d'AmericaJames SanfordFirmato a Bruxelles, il 16 aprile 2002.A nome della Comunità europeaPhilippe Meyer


text:
 12.3.2015
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 67/9
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) 2015/405
 af 11. marts 2015
 om godkendelse af alpha-cypermethrin som et aktivstof til anvendelse i biocidholdige produkter af produkttype 18
 (EØS-relevant tekst)
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 528/2012 af 22. maj 2012 om tilgængeliggørelse på markedet og anvendelse af biocidholdige produkter (1), særlig artikel 89, stk. 1, tredje afsnit, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 I Kommissionens delegerede forordning (EU) nr. 1062/2014 (2) er der opstillet en liste over aktivstoffer, som skal vurderes med henblik på eventuel godkendelse til brug i biocidholdige produkter eller optagelse i bilag I til forordning (EU) nr. 528/2012. Listen omfatter alpha-cypermethrin.
 (2)
 Alpha-cypermethrin er vurderet i overensstemmelse med artikel 90, stk. 2, i forordning (EU) nr. 528/2012 til anvendelse i biocidholdige produkter til produkttype 18, insekticider, acaricider og produkter til bekæmpelse af andre leddyr som defineret i bilag V til forordning (EU) nr. 528/2012.
 (3)
 Belgien blev udpeget som kompetent vurderingsmyndighed og sendte en vurderingsrapport sammen med sine henstillinger til Kommissionen den 17. november 2011 i overensstemmelse med artikel 14, stk. 4 og 6, i Kommissionens forordning (EF) nr. 1451/2007 (3).
 (4)
 Den 17. juni 2014 fremsatte Udvalget for Biocidholdige Produkter Det Europæiske Kemikalieagenturs udtalelse, hvori der var taget hensyn til den kompetente vurderingsmyndigheds konklusioner.
 (5)
 Det fremgår af denne udtalelse, at de biocidholdige produkter, som anvendes til produkttype 18, og som indeholder alpha-cypermethrin, kan forventes at opfylde kravene i artikel 5 i Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 98/8/EF (4), forudsat at visse specifikationer og betingelser vedrørende deres anvendelse er opfyldt.
 (6)
 Derfor bør alpha-cypermethrin godkendes til anvendelse i biocidholdige produkter af produkttype 18, forudsat at visse specifikationer og betingelser er opfyldt.
 (7)
 Da vurderingerne ikke omfattede nanomaterialer, bør godkendelsen ikke omfatte sådanne materialer i medfør af artikel 4, stk. 4, i forordning (EU) nr. 528/2012.
 (8)
 Der bør gå en vis tid, inden et aktivstof godkendes, således at de berørte parter kan træffe de fornødne forberedelser til at opfylde de nye krav.
 (9)
 Foranstaltningerne i denne forordning er i overensstemmelse med udtalelse fra Det Stående Udvalg for Biocidholdige Produkter —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 Alpha-cypermethrin godkendes som aktivstof til anvendelse i biocidholdige produkter af produkttype 18, så længe de i bilaget anførte specifikationer og betingelser overholdes.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 11. marts 2015.
 På Kommissionens vegne
 Jean-Claude JUNCKER
 Formand
 (1) EUT L 167 af 27.6.2012, s. 1.
 (2) Kommissionens delegerede forordning (EU) nr. 1062/2014 af 4. august 2014 om arbejdsprogrammet for systematisk undersøgelse af alle eksisterende aktive stoffer, der er indeholdt i biocidholdige produkter, der er omhandlet i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 528/2012 (EUT L 294 af 10.10.2014, s. 1).
 (3) Kommissionens forordning (EF) nr. 1451/2007 af 4. december 2007 om den anden fase af det tiårs arbejdsprogram, der er omhandlet i artikel 16, stk. 2, i Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 98/8/EF om markedsføring af biocidholdige produkter (EUT L 325 af 11.12.2007, s. 3).
 (4) Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 98/8/EF af 16. februar 1998 om markedsføring af biocidholdige produkter (EFT L 123 af 24.4.1998, s. 1).
 BILAG
 Almindeligt anvendt navn
 IUPAC-navn
 Identifikationsnr.
 Aktivstoffets minimumsrenhedsgrad (1)
 Godkendelsesdato
 Udløbsdato for godkendelsen
 Produkttype
 Særlige betingelser (2)
 Alpha-Cypermethrin
 IUPAC-navn:
 Reaktionsblanding af (S)-α-cyano-3-phenoxybenzyl-(1R,3R)-3-(2,2 dichlorvinyl)-2,2-dimethylcyclopropancarboxylat og (R)-α-cyano-3-phenoxybenzyl-(1S,3S)-3-(2,2-dichlorvinyl)-2,2 imethylcyclopropancarboxylat (1:1)
 EF-nr.: Ikke angivet
 CAS-nr.: 67375-30-8
 930 g/kg
 Summen af isomererne efter forholdet 1: 1
 1. juli 2016
 30. juni 2026
 18
 Ved vurderingen af produktet skal der lægges særlig vægt på den eksponering, den risiko og den effektivitet, der er forbundet med alle anvendelser, der er omfattet af ansøgningen om godkendelse, men som ikke har været behandlet i risikovurderingen af aktivstoffet på EU-plan.
 Godkendelserne for biocidholdige produkters vedkommende meddeles på følgende betingelser:
 (1)
 For erhvervsmæssig brugere skal der fastsættes sikre arbejdsprocedurer og passende administrative foranstaltninger. I tilfælde hvor eksponeringen ikke kan nedbringes ved andre midler, skal produkter anvendes med de fornødne personlige værnemidler.
 (2)
 For at forebygge risici for vandmiljøet må produkter til behandling af overflader, som hyppigt rengøres med vand, kun anvendes til behandling af revner og sprækker, medmindre det godtgøres i ansøgningen om godkendelse af et produkt, at risiciene for vandmiljøet kan begrænses til et acceptabelt niveau.
 (1) Renheden som angivet i denne kolonne er det minimum af renheden af aktivstoffet, der er anvendt til vurderingen efter artikel 8 i forordning (EU) nr. 528/2012. Aktivstoffet i det produkt, der bringes i omsætning, kan have samme eller en anden renhedsgrad, hvis der er påvist teknisk ækvivalens med det vurderede aktivstof.
 (2) Med henblik på gennemførelsen af de fælles principper i bilag VI til forordning (EU) nr. 528/2012 findes indholdet og konklusionerne af vurderingsrapporterne på Kommissionens websted: http://ec.europa.eu/environment/chemicals/biocides/index_en.htm.