text:
 30.3.2017
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 85/41
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 219/2015
 ze dne 25. září 2015,
 kterým se mění příloha V (Volný pohyb pracovníků) Dohody o EHP [2017/526]
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“), a zejména na článek 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/54/EU ze dne 16. dubna 2014 o opatřeních usnadňujících výkon práv udělených pracovníkům v souvislosti s jejich volným pohybem (1) by měla být začleněna do Dohody o EHP.
 (2)
 Příloha V Dohody o EHP by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Za bod 7 (zrušený) přílohy V Dohody o EHP se doplňuje nový bod, který zní:
 „8.
 32014 L 0054: směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/54/EU ze dne 16. dubna 2014 o opatřeních usnadňujících výkon práv udělených pracovníkům v souvislosti s jejich volným pohybem (Úř. věst. L 128, 30.4.2014, s. 8).
 Pro účely této dohody se uvedená směrnice upravuje takto:
 a)
 Slova „občané Unie“ se nahrazují slovy „státní příslušníci členských států EU a států ESVO“ v odpovídajícím mluvnickém tvaru.
 b)
 Slova „pracovníci Unie“ se nahrazují slovy „pracovníci“ v odpovídajícím mluvnickém tvaru.
 c)
 V článku 1 se slova „článkem 45 Smlouvy o fungování EU“ nahrazují slovy „článkem 28 Dohody o EHP“ a v článku 3 se slova „článku 45 Smlouvy o fungování EU“ nahrazují slovy „článku 28 Dohody o EHP“.
 d)
 V článku 4 se slova „pravidel Unie pro volný pohyb pracovníků“ nahrazují slovy „pravidel pro volný pohyb pracovníků podle Dohody o EHP“.
 e)
 V článku 6 se slova „právem Unie“ nahrazují slovy „Dohodou o EHP“.
 f)
 V článku 7 se slova „s článkem 21 Smlouvy o fungování EU a“ nepoužijí.“
 Článek 2
 Znění směrnice 2014/54/EU v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou platná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 26. září 2015 za předpokladu, že jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody o EHP (*1).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 25. září 2015.
 Za Smíšený výbor EHP
 předsedkyně
 Ingrid SCHULERUD
 (1) Úř. věst. L 128, 30.4.2014, s. 8.
 (*1) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 22002A0912(02)
 Avtal genom skriftväxling mellan Europeiska gemenskapen och Republiken Indien om garantipriser för rörsocker för leveransperioden 2000/2001
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning nr L 244 , 12/09/2002 s. 0036 - 0037
 Avtalgenom skriftväxling mellan Europeiska gemenskapen och Republiken Indien om garantipriser för rörsocker för leveransperioden 2000/2001A. Skrivelse nr 1Bryssel den 14 december 2001Företrädarna för Indien och kommissionen, på Europeiska gemenskapens vägnar, har inom ramen för de förhandlingar som avses i artikel 5.4 i avtalet mellan Europeiska ekonomiska gemenskapen och Indien kommit överens om följande:För leveransperioden 1 juli 2000-30 juni 2001 skall, såvitt avser intervention i enlighet med artikel 6 i avtalet, de garantipriser som avses i artikel 5.4 i avtalet vara följande, nämligen>Plats för tabell>Dessa priser skall avse socker av standardkvalitet enligt gemenskapslagstiftningens definition, i opackat skick, cif, fritt gemenskapens europeiska hamnar. Införandet av dessa priser påverkar inte på något sätt de avtalsslutande parternas respektive ståndpunkter när det gäller principerna för fastställelse av garantipriserna.Jag vore tacksam om Ni ville bekräfta mottagandet av denna skrivelse och det förhållandet att denna skrivelse och Ert svar utgör ett avtal mellan Er regering och gemenskapen.Med utmärkt högaktningPå Europeiska unionens råds vägnar>PIC FILE= "L_2002244SV.003602.TIF">B. Skrivelse nr 2Bryssel den 14 december 2001Jag har äran bekräfta att jag mottagit Er idag daterade skrivelse av följande lydelse:"Företrädarna för Indien och kommissionen, på Europeiska gemenskapens vägnar, har inom ramen för de förhandlingar som avses i artikel 5.4 i avtalet mellan Europeiska ekonomiska gemenskapen och Indien kommit överens om följande:För leveransperioden 1 juli 2000-30 juni 2001 skall, såvitt avser intervention i enlighet med artikel 6 i avtalet, de garantipriser som avses i artikel 5.4 i avtalet vara följande, nämligen>Plats för tabell>Dessa priser skall avse socker av standardkvalitet enligt gemenskapslagstiftningens definition, i opackat skick, cif, fritt gemenskapens europeiska hamnar. Införandet av dessa priser påverkar inte på något sätt de avtalsslutande parternas respektive ståndpunkter när det gäller principerna för fastställelse av garantipriserna.Jag vore tacksam om Ni ville bekräfta mottagandet av denna skrivelse och det förhållandet att denna skrivelse och Ert svar utgör ett avtal mellan Er regering och gemenskapen.".Jag har äran bekräfta att min regering är införstådd med vad som ovan anförs.Med utmärkt högaktningFör Republiken Indiens regering>PIC FILE= "L_2002244SV.003701.TIF">


type: other

text:
Orzeczenie III AUa 1674/15 Sąd Apelacyjny w Gdańsku
 Sąd Apelacyjny w Gdańsku z 2016-03-03
 III AUa 1674/15
 art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137 poz. 887 ze zm.), art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
 Sygn. akt III AUa 1674/15
 po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. w Gdańsku
 na skutek apelacji A. N.
 od wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt IV U 289/15
 1. zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję w ten sposób, że stwierdza, iż A. N. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 1 października 2014 r.;
 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na rzecz A. N. kwotę 210,00 (dwieście dziesięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje.
 SSA Lucyna Ramlo SSA Grażyna Horbulewicz SSO del. Maria Ołtarzewska
 W dniu 16 kwietnia 2015 r. A. N. wywiodła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 13 marca 2015 r. stwierdzającej, że nie podlega ona ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
 W odpowiedzi na odwołanie, pozwany wniósł o jego oddalenie.
 Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy we Włocławku IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że A. N. do 30 września 2014 r. zatrudniona była na podstawie umowy o pracę. Z dniem 20 sierpnia 2014 r. w (...) dokonany został wpis odnoszący się do prowadzenia przez nią pozarolniczej działalności gospodarczej – działalności rachunkowo – księgowej, doradztwa podatkowego.
 W okresie poprzedzającym zgłoszenie prowadzenia przez odwołującą pozarolniczej działalności gospodarczej świadczyła ona usługi księgowe na rzecz Stowarzyszenia (...), z którym następnie zawarła umowę dotyczącą sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego za rok 2014 r.
 W dniu 2 września 2014 r. A. N. zakupiła wizytówki, w dniu 14 września 2014 r.- pieczątkę, w dniu 3 października 2014 r. - oprogramowanie (...), a w dniu 6 października 2014 r. szyld (tablicę reklamową). A. N. - będąc w ciąży - zawarła umowy dotyczące obsługi księgowej (prowadzenia książki przychodów i rozchodów oraz rozliczania składek na ubezpieczenie społeczne pracodawcy) z B. G. (w dniu 20 sierpnia 2014 r.), J. P. (5 września 2014 r.), Ł. A. (28 października 2014 r.), M. S. (2 lutego 2015 r. – przy czym usługi na jego rzecz świadczyła wcześniej) uzyskując z tego tytułu świadczenia miesięcznie w kwocie odpowiednio 100 zł (od stycznia 2015 r. – 200 zł), 50 zł, 150 zł i 100 zł (przy czym pierwsze faktury z 31 sierpnia 2014 r. dla M. S. i B. G. dotyczyły usługi rachunkowej za miesiąc lipiec). Takie same usługi A. N. świadczyła także na rzecz M. T. (1). Łączne przychody A. N. w okresie od 20 sierpnia do 30 listopada 2014 r. wyniosły 1100 zł i były niższe od wydatków rzeczowych opiewających na kwotę 1275,87 zł. W dniu 3 listopada 2014 r. A. N. zawarła ze swą siostrą A. B. (studentką studiów dziennych (...)) – na okres od 3 listopada 2014 r. do 31 marca 2015 r. umowę zlecenia obejmującą wykonywanie przez zleceniobiorcę na rzecz odwołującej prac biurowych, wprowadzanie dokumentów do programu księgowego, wyliczanie podatku dochodowego oraz sporządzanie deklaracji VAT 7 – za wynagrodzeniem w kwocie 100 zł miesięcznie. Także w okresie objętym powyższą umową dokumenty przekazywane były przez klientów A. N. bezpośrednio jej samej.
 A. N. dokonała zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego siebie jako płatnika składek i osoby ubezpieczonej od dnia 20 sierpnia 2014 r. – w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego (z uwagi na zbieg tytułów ubezpieczenia – umowa o pracę) a od l października 2014 r. do ubezpieczeń emerytalno - rentowych i dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej z zadeklarowaną podstawą wymiaru składek w kwocie 9.365 zł (od stycznia 2015 r.- 2.375,40 zł). Od 14 listopada 2014 r. A. N. stała się niezdolna do pracy.
 Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy A. N. w objętym zaskarżoną decyzją okresie od dnia 1 października 2014 r. faktycznie prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, czy też działalności takowej nie prowadziła, a uzyskanie wpisu do ewidencji w okresie ciąży, w krótkim okresie przed powstaniem niezdolności do pracy, miało na celu jedynie zgłoszenie się do ubezpieczeń społecznych i skorzystanie ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego.
 Rozważając powyższą kwestię, Sąd oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie trwania postępowania i ujawnionym na rozprawie, przede wszystkim w postaci dokumentów zebranych w aktach sprawy oraz w aktach organu rentowego. Przedmiotowy materiał Sąd uznał za rzetelny i wiarygodny, albowiem strony w trakcie postępowania nie kwestionowały jego prawdziwości. Tym samym brak jest przesłanek, by odmówić powyższym dokumentom przymiotu wiarygodności.
 W zakresie dotyczącym działań dokonywanych przez odwołującą, jako element wskazywanej przez nią pozarolniczej działalności gospodarczej ustalenia oparte zostały zarówno na treści powołanych dokumentów, jak i na treści korespondujących z nimi, spójnych co do zasady zeznań świadków i samej odwołującej, którzy w istocie w pełni zgodnie wskazali zakres tychże działań jak również fakt wcześniejszej (przed wskazywanym podjęciem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej) współpracy odwołującej ze stowarzyszeniem (...), na którego rzecz świadczyła już wówczas takie same usługi. Na marginesie Sąd zaznaczył, że wystawione przez odwołującą faktury z dnia 31 sierpnia 2014 r. - dotyczące świadczonych na rzecz B. G. oraz M. S. usług – z uwzględnieniem daty dokonywania stosownych czynności odnoszących się do ubezpieczeń społecznych oraz daty dokonywania rozliczeń podatkowych i zapłaty należnego w danym miesiącu podatku wskazują, iż także w odniesieniu do nich czynności te dokonywane były (w kontekście zapłaty pełnej należności za świadczone usługi) już przed datą formalnego podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej.
 Poza sporem - w kontekście zgodnych w tym zakresie stanowisk stron - pozostawała zarówno data zgłoszenia do właściwego rejestru faktu prowadzenia przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej, jak i czynności związane z jej zgłoszeniem do ubezpieczeń społecznych i deklarowaną przez nią podstawą wymiaru składek na te ubezpieczenia. W kontekście powołanych dowodów ze źródeł osobowych i w pełni korespondujących z nimi dokumentów nie budził w sprawie wątpliwości także efekt finansowy prowadzonej przez odwołującą działalności - w zakresie zarówno przychodów jak i wydatków.
 Podkreślić przy tym należy, iż w ustalonym powyżej zakresie, stan faktyczny w sprawie w istocie nie był kwestionowany bądź też nie został podważony jakimikolwiek przeciwnymi dowodami. Sporną pozostawała jego ocena w kontekście możliwości uznania zaistnienia podstawy do podlegania przez odwołującą ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia przez nią pozarolniczej działalności gospodarczej.
 W tym zakresie w ocenie sądu mimo, iż wskazane powyżej okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości, to jednak nie pozwalają one na jednoznaczne ustalenie, iż wnioskodawczyni faktycznie podjęła prowadzenie zgłoszonej pozarolniczej działalności gospodarczej - jako działalności odpowiadającej definicji z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ocena ta nie może oczywiście abstrahować od bezspornego faktu, iż odwołująca w momencie zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej spodziewała się dziecka a okres na jaki zawarta była przez nią umowa o pracę kończył się. Okoliczności te w pełni uzasadniać mogłyby podjęcie działalności we własnym zakresie – tym bardziej prowadzonej w miejscu zamieszkania (nawet jeżeli fakt urodzenia dziecka w jakimś okresie wyłączał by dokonywanie w tym zakresie stosownych czynności). Niewątpliwie bowiem zarówno stan ciąży, jak i przewidywane okresy związanej z tym przerwy w prowadzeniu działalności w żaden sposób nie wyłączają zasadności jej podjęcia. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie ocenie podlegać muszą one w zestawieniu z pozostałymi okolicznościami, w tym działaniami samej odwołującej. W tym zakresie fakt zawarcia jedynie nieznacznej ilości umów – dotyczących przy tym czynności, jakie wykonywane były przez nią już wcześniej w ramach świadczenia usług przed zarejestrowaniem działalności gospodarczej – chociaż sam przez się nie wskazuje jednoznacznie na brak zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej odpowiadającej powołanej wyżej definicji, oceniony musi być z uwzględnieniem także pozostałych działań odwołującej – przede wszystkim odnoszących się do ekonomicznego uzasadnienia podejmowanych decyzji. Te zaś uznać należało za skrajnie nieracjonalne. Dysponowanie bowiem niewielkimi w początkowym okresie (i nie zwiększającymi się istotnie z czasem) dochodami wiązać się winno ze stosownym do istniejących możliwości ograniczeniem bieżących kosztów prowadzenia takowej działalności, a w szczególności z brakiem ich zwiększania ponad niezbędną potrzebę. Racjonalność działań wnioskodawczyni dotyczących zatem wskazania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (nie znajdującej jakiegokolwiek oparcia w wysokości przychodów z prowadzonej działalności) można zatem ocenić jedynie w kontekście celu uzyskania wysokich świadczeń z ubezpieczeń społecznych. W sytuacji zatem, gdy działalność wnioskodawczyni nie przynosiła jakichkolwiek dochodów, a wręcz przy generowanej przez nią stracie, decyzja o zapłacie miesięcznie składek w wysokości przekraczającej kilkumiesięczne przychody w pełni podważa ideę wykonywania działalności gospodarczej, jako prowadzonej w celu zarobkowym, a więc mającej nie tylko pokryć koszty z nią związane ale także dostarczyć osobie ją prowadzącej stosowych środków utrzymania. Powołanych okoliczności nie sposób zakwalifikować wyłącznie, jako elementu ryzyka naturalnie związanego z prowadzeniem działalności.
 Nie można także pominąć nieznacznego okresu czasu pomiędzy datą zarejestrowania działalności gospodarczej, a powstaniem niezdolności do pracy wnioskodawczyni. O ile bowiem sam fakt podjęcia takiej działalności w okresie ciąży nie świadczy o braku zamiaru jej prowadzenia, o tyle jednak każdorazowo ocenić należy ten zamiar w świetle okoliczności konkretnej sprawy. Podjęcie zaś działań o zakresie w istocie nieznacznie przekraczającym dotychczas dokonywane czynności (choćby w kontekście świadczenia już wcześniej usług na rzecz Stowarzyszenia (...)), generujących przy tym powstanie znaczących kosztów, nie świadczy o woli prowadzenia działalności gospodarczej jako zarobkowej i wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły.
 Reasumując Sąd stanął na stanowisku, że A. N. nie rozpoczęła faktycznie prowadzenia działalności gospodarczej odpowiadającej definicji zawartej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Zamiarem odwołującej się, będącej w spornym okresie w ciąży, nie było bowiem prowadzenie działalności gospodarczej, rozumianej jako zarobkowa działalność wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Usługi przez nią wykonane uznać należało za dokonywane jedynie w celu stworzenia pozoru prowadzenia działalności.
 Wobec powyższego Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja ZUS odpowiada prawu, albowiem o obowiązku ubezpieczeń nie przesądza wola ubezpieczonego, czy też organu rentowego, a jedynie przepisy prawa. W świetle zaś art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 6 pkt 1, art. 11 ust. 2 i art. 12 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podleganie ubezpieczeniu społecznemu związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem brak jej prowadzenia oznacza brak podlegania ubezpieczeniom społecznym z tego tytułu.
 Z tych względów Sąd na mocy art. 477 14 §1 k.p.c. oddalił odwołanie ubezpieczonej.
 Apelację od wyroku wywiodła wnioskodawczyni zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego:
 1. art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia istoty i definicji działalności gospodarczej, a w szczególności jej zarobkowego charakteru,
 2. art. 18 ust. 8 oraz art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez ich niezastosowanie w ustalonym w sprawie stanie faktycznym i ustalenie, iż wskazana podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie znajdowała oparcia w wysokości faktycznie osiąganych przychodów, podczas gdy działanie odwołującej się było zgodne z dyspozycją wyżej wskazanych przepisów,
 II. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania. W świetle tychże zasad, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków oraz przedłożonych dokumentów, nie można zaakceptować poczynionego ustalenia, iż działalność gospodarcza odwołującej miała charakter pozorny i zmierzający wyłącznie do uzyskania wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego.
 Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie odwołania poprzez uznanie, iż A. N. podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 1 października 2014 r. oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz odwołującej kosztów procesu według norm przepisanych, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.
 W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podniosła, iż wykonywała zgłoszoną działalność gospodarczą od 20 sierpnia 2014 r. w sposób ciągły i zorganizowany, na własny rachunek i ryzyko, w celu zarobkowym. Poczyniony przez Sąd I instancji zarzut jakoby odwołująca jeszcze przed formalnym podjęciem działalności gospodarczej wykonywała usługi rachunkowe na rzecz B. G. oraz M. S., jako zarzut mający dodatkowo świadczyć o pozorności działalności gospodarczej odwołującej, jest chybiony. Rozliczeń za miesiąc poprzedni (w kontekście zarzutu za miesiąc lipiec 2014 r.) dokonuje się do dnia 25-go miesiąca następnego. Odwołująca rozpoczęła działalność gospodarczą 20 sierpnia 2014 r., we wskazanym wyżej terminie wykonała wszystkie zlecone jej zadania i dlatego też zgodnie z umową wystawiła w dniu 31 sierpnia 2014 r. odpowiednią fakturę.
 Skarżąca podkreśliła, że nie każda podjęta działalność gospodarcza dostarcza od samego początku oczekiwanych i spodziewanych dochodów. Początkowi przedsiębiorcy mimo ponoszonych strat nie zaprzestają prowadzenia działalności gospodarczej i oczekują ich zwrotu w dalszej perspektywie, licząc na to, iż poczynione wydatki i nakłady zwrócą się w przyszłości. W kontekście powyższego wybór przez odwołującą się wysokiej podstawy ubezpieczenia był jak najbardziej racjonalny i uzasadniony.
 Dodatkowo wnioskodawczyni zaznaczyła, że na kanwie wydarzeń i kontrowersji związanych z przepisami dotyczącymi ubezpieczeń społecznych osób wykonujących pozarolniczą działalność gospodarczą można odnieść wrażenie, że zarzut pozorności działalności gospodarczej, czy nienależnie wysokich świadczeń pojawia się zawsze, gdy okazuje się, iż początkującym przedsiębiorcą jest kobieta w ciąży. Bezspornym jest, iż ustawodawca nie zakazuje kobietom w ciąży wykonywania (w tym podejmowania) działalności gospodarczej. Mało tego, podejmowanie przez kobietę w ciąży działalności gospodarczej, nawet wyłącznie w celu uzyskania świadczeń społecznych, nie może być ocenianie negatywnie z punktu widzenia systemu ubezpieczeń społecznych. Podjęcie przez nią działalności gospodarczej jest w pełni legalne i powinno takim pozostawać nawet przy zadeklarowaniu przez nią maksymalnych stawek ubezpieczeniowych.
 Odwołując się do sposobu rozumowania Sądu I instancji zakładając czysto hipotetycznie, że odwołująca zadeklarowałaby z początkiem podejmowanej przez nią działalności gospodarczej minimalną z możliwych w jej sytuacji, podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne najprawdopodobniej nie byłaby ona uznana za pozbawioną waloru zarobkowego i nieracjonalną z punktu widzenia ekonomicznego.
 Mając na uwadze powyższe apelacja jest w pełni uzasadniona i konieczna.
 Apelacja wnioskodawczyni skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji i stwierdzeniem, iż A. N., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 1 października 2014 r.
 Analizując trafność zarzutów apelacyjnych zważyć w pierwszej kolejności należy, iż Sąd Okręgowy, przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, w następstwie czego poczynił trafne ustalenia faktyczne, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i w tym zakresie Sąd Odwoławczy podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu Okręgowego i przyjmuje je za swoje, nie widząc w związku z tym konieczności ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776).
 Podkreślić jednak trzeba, że Sąd I instancji pomimo trafnych ustaleń faktycznych dokonał nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, na co zasadnie zwróciła uwagę skarżąca w apelacji, jak również błędnej subsumcji przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 5 oraz art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442) oraz art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447), w następstwie czego wyprowadził błędne wnioski, skutkujące nieprawidłowym rozstrzygnięciem.
 W ocenie Sądu Apelacyjnego, orzeczenie Sądu I instancji istotnie nie jest trafne, albowiem zasadną jest poczyniona przez skarżącą uwaga, iż Sąd pomimo faktu, że nie zakwestionował samego faktu zarejestrowania przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej w zakresie obsługi rachunkowo-księgowej oraz doradztwa podatkowego, to ostatecznie doszedł do przekonania, że przedmiotowa działalność gospodarcza nie odpowiadała definicji z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a wszystkie podjęte przez skarżącą czynności miały na celu jedynie stworzenie pozoru prowadzenia działalności celem uzyskania przez nią świadczeń z ubezpieczenia społecznego z tytułu macierzyństwa. Zdaniem Sądu Apelacyjnego przedmiotowe ustalenie jest błędne.
 Faktem jest - jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji - że A. N. do 30 września 2014 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę. W dniu 20 sierpnia 2014 r. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wnioskodawczyni zarejestrowała własną działalność gospodarczą, wskazując jako jej przedmiot: działalność rachunkowo - księgową oraz doradztwo podatkowe. Kolejno, w dniu 2 września 2014 r. ubezpieczona dokonała zakupu wizytówek, w dniu 14 września 2014 r.- pieczątki, w dniu 3 października 2014 r. - oprogramowania INSERT RACHMISTRZ, zaś w dniu 6 października 2014 r. tablicy reklamowej.
 W okresie poprzedzającym zgłoszenie prowadzenia działalności gospodarczej wnioskodawczyni świadczyła usługi księgowe na rzecz Stowarzyszenia (...), z którym następnie zawarła umowę dotyczącą sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego za rok 2014.
 Sąd Okręgowy uznał, że w przypadku ubezpieczonej nie było powodów, dla których zarejestrowała ona pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której świadczyła już usługi m.in dla podmiotu, z którym uprzednio związana była umową dotyczącą sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego. Sąd Odwoławczy nie podziela tak skonstruowanego poglądu.
 Stosownie do dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą. Ponadto w art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy systemowej wskazano, iż za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się osobę prowadzącą tę działalność na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. Jak wyjaśnił Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 29 stycznia 2013 r. (III AUa 685/12 LEX nr 1282580), z mocy art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność taka podlega obowiązkowemu zgłoszeniu organowi ewidencyjnemu (art. 25 ust. 1). Wpis do ewidencji legalizuje wykonywanie działalności gospodarczej oraz wyznacza czasowe granice bycia przedsiębiorcą. Wynikają z niego również inne konsekwencje prawne, przewidziane w prawie podatkowym, finansowym, jak również w prawie ubezpieczenia społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005 r., I UK 105/04, OSNAPiUS 2005, Nr 13, poz. 198).
 Mając na uwadze zaprezentowane poglądy judykatury podkreślić należy, że ocena, czy działalność gospodarcza jest wykonywana, należy przede wszystkim do sfery ustaleń faktycznych, a dopiero w następnej kolejności - do ich kwalifikacji prawnej.
 W wyroku z dnia 14 września 2007 r., III UK 35/07 Sąd Najwyższy wskazał, że obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej pozarolniczą działalność - w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego prowadzenia tej działalności, przy czym działalność gospodarcza to prawnie określona sytuacja, którą trzeba oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych, wypełniających znamiona tej działalności lub ich niewypełniających. Prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z tą działalnością związanych, czy też nie. Tym samym do powstania obowiązku ubezpieczenia wymagane jest faktyczne prowadzenie tej działalności. Wykonywanie pozarolniczej działalności gospodarczej w świetle powyższego to rzeczywista działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Rozpoczęcie działalności polega na podjęciu w celu zarobkowym działań określonych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności (por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 czerwca 2001 r., sygn. akt II UKN 428/00, por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2005 r., sygn. akt I UK 80/05, OSNP 2006r, nr 19-20, poz. 309). Z tego powodu wpisowi nadawano zawsze charakter deklaratoryjny, a nie - konstytutywny. Nie kreował on również bytu prawnego przedsiębiorcy. Określanie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powodowało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 179/06, LEX nr 276729). Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone, co oznacza, iż okres prowadzenia działalności gospodarczej wynikającej z wpisu do ewidencji może być korygowany, lecz czynność ta musi być powiązana z wynikami postępowania dowodowego. W takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne.
 Ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej powstaje z mocy prawa. Wprawdzie w decyzjach dotyczących tej kwestii używa się niejako zwyczajowo sformułowania „obejmuje ubezpieczeniem społecznym”, jednakże nie zmienia to faktu, że ubezpieczenie to powstaje z mocy prawa, a decyzja organu rentowego ma jedynie charakter deklaratoryjny, potwierdzający powstanie prawa z chwilą ziszczenia się jego ustawowych przesłanek. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 13 pkt 4 ustawy systemowej kreuje obowiązek podlegania osób prowadzących pozarolniczą działalność ubezpieczeniom z mocy ustawy od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Tak więc, to nie decyzja organu rentowego powoduje powstanie tego obowiązku, a jedynie potwierdza ona ten obowiązek. Decyzja ta wydawana jest na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy systemowej i nie jest decyzją kształtującą prawa i obowiązki, a jedynie decyzją potwierdzającą przebieg ubezpieczeń. Innymi słowy, o obowiązku ubezpieczenia przesądzają przepisy prawa, a nie wola ubezpieczonego lub organu rentowego.
 A zatem obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą wynika z faktycznego prowadzenia tej działalności.
 Mając na uwadze poczynione w sprawie ustalenia Sądu I instancji, które Sąd Apelacyjny podzielił, Sąd Odwoławczy stanął na stanowisku, że działalność prowadzona przez A. N. spełnia wymogi z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Postępowanie dowodowe wykazało w szczególności, że ubezpieczona miała zamiar i w rzeczywistości prowadziła działalność gospodarczą w sposób stały, zorganizowany i ciągły oraz w celu zarobkowym, a dokonywane przez nią czynności, nie miały na celu jedynie pozoracji takiego stanu rzeczy.
 Wnioskodawczyni bezsprzecznie po dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w dalszym ciągu, co najmniej do 14 listopada 2014 r., tj. do daty, od której przebywała na zwolnieniu lekarskim, prowadziła działalność w przedmiocie świadczenia usług rachunkowo księgowych i doradztwa podatkowego w sposób zorganizowany i ciągły, tj. w sposób, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, iż ciągłość, jako cecha działalności gospodarczej oznacza zamiar podmiotu podejmującego i wykonującego działalność gospodarczą, objawiający się w pewnej metodzie postępowania (powtarzalność czynności) właściwej rodzajowi działalności gospodarczej (A. Powałowski, S. Koroluk, Podejmowanie działalności gospodarczej w świetle regulacji prawnych, Bydgoszcz–Gdańsk 2005, s. 37). Nie oznacza to oczywiście utożsamiania ciągłości z koniecznością wykonywania działalności gospodarczej bez przerwy. Z punktu widzenia ciągłości działalności gospodarczej istotny jednak staje się zamiar powtarzalności określonych czynności w celu osiągnięcia dochodu (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., II OSK 333/11, LEX nr 992553). Ciągłość musi być elementem zamiaru podmiotu podejmującego działalność gospodarczą (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2012 r., II SA/Po 427/12, (...)). Należy ponadto zwrócić uwagę, iż ciągłość oznacza, że działalność gospodarcza nastawiona jest na z góry nieokreślony czas (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 stycznia 2008 r., I UK 208/07, LEX nr 442841).
 Podsumowując, ciągłość działalności gospodarczej należy wiązać z regularnie występującymi, powtarzającymi się i trwającymi czynnościami. Przeciwieństwem ciągłości działalności są czynności wykonywane okazjonalnie, jednorazowo, sporadycznie (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., II SA 1089/96, Pr. Gosp. 1998, nr 1, s. 32). Co istotne, to zamiar powtarzalności w odniesieniu do aktywności (działalności) decyduje o pozytywnym lub negatywnym zaistnieniu tej przesłanki.
 Przekładając powyższe na grunt analizowanej sprawy zważyć należy, iż bezsprzecznie wnioskodawczyni dokonując zarejestrowania prowadzenia działalności gospodarczej miała faktyczny zamiar jej prowadzenia, o czym w szczególności świadczy fakt dokonania zakupu programu Insert Rachmistrz, zawarte z klientami umowy o świadczenie usług z zakresu księgowości, czy umowa zlecenia zawarta z A. B., obejmująca wykonanie prac administracyjno – biurowych. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że wnioskodawczyni kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynikającym z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zadeklarowana podstawa wymiaru składek skarżącej aktualnie, tj. na styczeń 2016 r., wynosi 2.433,00 zł.
 Wnioskodawczyni - jak wykazało postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd I instancji - w sposób nie budzący wątpliwości wykazała, że przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od września 2014 r. stale, w sposób zorganizowany i ciągły wykonywała wynikające z jej przedmiotu czynności, tj. świadczyła usługi rachunkowo-księgowe oraz doradztwo podatkowe. Mało tego przygotowując się do prowadzenia działalności gospodarczej, wnioskodawczyni dokonała szeregu czynności, tj. zakup programu rachunkowego, wykonanie pieczątki, tablic reklamowych czy zakup wizytówek, które czynią uprawnionym wniosek, że jej zamiarem było faktyczne podjęcie wykonywania działalności gospodarczej oraz jej wykonywanie w sposób zorganizowany i ciągły w celu zarobkowym. O zamiarze wnioskodawczyni świadczy niewątpliwie również okoliczność, że - już przygotowując się do formalnego prowadzenia działalności gospodarczej - zawarła umowy dotyczące obsługi księgowej (prowadzenia książki przychodów i rozchodów oraz rozliczania składek na ubezpieczenie społeczne pracodawcy) z B. G. (w dniu 20 sierpnia 2014 r.), J. P. (5 września 2014 r.), a następnie z Ł. A. (28 października 2014 r.) i z M. S. (2 lutego 2015 r.), z których dochód pozwolił jej na pokrycie kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w początkowym jej okresie. Nadto wnioskodawczyni w dniu 3 listopada 2014 r. zawarła ze swoją siostrą A. B. umowę zlecenia na okres od 3 listopada 2014 r. do 31 marca 2015 r. obejmującą wykonywanie prac biurowych, wprowadzanie dokumentów do programu księgowego, wyliczanie podatku dochodowego oraz sporządzanie deklaracji VAT 7 – za wynagrodzeniem w kwocie 100 zł miesięcznie, co oznacza, że co najmniej do marca 2015 r. zamierzała prowadzić działalność gospodarczą w zadeklarowanym w (...) przedmiocie. O tym, że prowadziła działalność gospodarczą bezsprzecznie świadczą również przedłożone przez nią w toku postępowania administracyjnego dokumenty, tj. umowa o prowadzenie ewidencji podatkowej ryczałtu ewidencjonowanego oraz rozliczeń składek na ubezpieczenie społeczne pracodawcy z dnia 28 października 2014 r., z dnia 5 września 2014 r., z dnia 20 sierpnia 2014 r., faktura VAT z 11 listopada 2014 r., z 29 października 2014 r., z 11 października 2014 r., z 3 października 2014 r., z 6 października 2014 r., z 27 września 2014 r., z 14 września 2014 r., z dnia 2 września 2014 r., z dnia 3 listopada 2014 r. (nr 4/11/2014, nr 3/11/2014, nr 2/11/2014, nr 1/11/2014), z dnia 1 października 2014 r. (nr 3/10/2014, nr 2/10/2014, nr 1/10/2014), z dnia 30 września 2014 r. (nr 3/09/2014, nr 2/09/2014, nr 1/09/2014), z dnia 31 sierpnia 2014 r.(nr 2/08/2014, nr 1/08/2014), czy umowa OC z dnia 22 września 2014 r.
 Faktem jest - co podnosił Sąd I instancji - że ubezpieczona w okresie od sierpnia do listopada 2014 r. osiągnęła bardzo niski przychód, przy jednoczesnym zadeklarowaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne od kwoty 9.365,00 zł niemniej jednak powyższe w żadnej mierze nie może - wespół z poczynionymi wyżej ustaleniami - prowadzić do wniosku, że wykonywana działalność gospodarcza nie miała zarobkowego charakteru, względnie do ustalenia, że podjęte przez skarżącą czynności zmierzały de facto do upozorowania jej prowadzenia. Zaznaczyć bowiem trzeba, że po stronie osoby prowadzącej pozarolniczą działalność istnieje uprawnienie do zadeklarowania w granicach zakreślonych ustawą dowolnej kwoty, jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, wobec czego sposób, w jaki realizuje to uprawnienie zależy wyłącznie od jej decyzji. Ingerencja w tę sferę jakiegokolwiek innego podmiotu - w tym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - jest niedopuszczalna, chyba że ma wyraźne umocowanie w przepisach.
 W ocenie Sądu II instancji, w oparciu o przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody, uznać należało, że A. N. zdołała wykazać, iż od 20 sierpnia 2014 r. faktycznie podjęła i prowadziła działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług księgowo-rachunkowych oraz doradztwie podatkowym. Zważyć również trzeba, że działanie ubezpieczonej - na co zwracał uwagę pozwany w odpowiedzi na odwołanie - jako przyszłej matki, zmierzające do uzyskania tytułu do podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym zasługuje na pełną aprobatę, zwłaszcza w kontekście dokonanych w analizowanej sprawie ustaleń, z których jednoznacznie wynika, że podjęte przez wnioskodawczynię kroki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie były pozorne (art. 83 k.c.), ani nie zmierzały do obejścia obowiązujących przepisów prawa. Wnioskodawczyni bowiem dysponowała wiedzą, że w dniu 30 września 2014 r. nastąpi upływ czasu, na jaki została zawarta umowa o pracę z M. T. (2), i że najprawdopodobniej pracodawczyni nie zamierza podpisać z nią kolejnej umowy, stąd podjęcie decyzji w zakresie zarejestrowania i prowadzenia własnej działalności gospodarczej wydaje się być racjonalne i uzasadnione. Nadto ubezpieczona wykazała z całą stanowczością, że podjętą w dniu 20 sierpnia 2014 r. działalność gospodarczą prowadziła, co z kolei nie może skutkować aktualnie - do czego dążył pozwany wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję - wyłączeniem jej z podlegania ubezpieczeniom społecznym.
 Mało tego, jak wyjaśniał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 marca 2013 r. (III AUa 1542/12, LEX nr 1311944), którego pogląd Sąd meriti w całej rozciągłości podziela i przyjmuje za własny, prawidłowo przebiegająca ciąża ubezpieczonej nie może być uznana za przeszkodę do skutecznego rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej, zwłaszcza jeśli działalność ta nie wymaga wysiłku fizycznego oraz pozwala na ustalenie elastycznych godzin wykonywania usług, a nawet świadczenie pracy we własnym domu. Samo rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w okresie ciąży, nie jest w żadnym zakresie sprzeczne z prawem.
 Nadto, Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że podjęcie i wykonywanie przez kobietę w ciąży pozarolniczej działalności gospodarczej, do prowadzenia której posiada niezbędne doświadczenie i kwalifikacje - co bezsprzecznie miało miejsce w analizowanej sprawie - nawet gdyby głównym motywem było uzyskanie przez nią wyższych świadczeń z ubezpieczeń społecznych nie jest naganne, ani tym bardziej sprzeczne z prawem, jeżeli działalność ta - co w niniejszej sprawie zostało wykazane - była faktycznie wykonywana (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie III UK 156/05, publik. LEX nr 272549), dlatego też czynienie wnioskodawczyni zarzutu, że odprowadzała składki od wysokiej podstawy wymiaru, jest bezzasadne.
 Na zakończenie Sąd Apelacyjny podkreśla, że czym innym jest określenie podstawy składki oraz wymiar świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a czym innym sam tytuł podlegania ubezpieczeniom społecznym. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu rentowego, dotyczy wyłącznie kwestii podlegania przez wnioskodawczynię ubezpieczeniom społecznym i nie obejmowała wysokości świadczenia z ubezpieczenia społecznego, która to kwestia może być przedmiotem decyzji tzw. „wymiarowej” i nie jest przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, iż organ rentowy nie jest uprawniony do kwestionowania kwoty zadeklarowanej przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność, jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, jeżeli mieści się ona w granicach określonych ustawą z 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2010 r., II UZP 1/10, OSNP 2010/21-22/267).
 Reasumując, Sąd Apelacyjny uznał, że wnioskodawczyni od dnia 20 sierpnia 2014 r. faktycznie prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą i z tego tytułu podlegała od dnia 1 października 2014 r., tj. od dnia dokonania zgłoszenia do ubezpieczeń emerytalno - rentowych i dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej (z uwagi na zawartą do dnia 30 września 2014 r. umowę o pracę) obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu oraz dobrowolnie chorobowemu. Z tych względów Sąd, podzielając apelację wnioskodawczyni i uznając wyrok Sąd I instancji za błędny, na mocy art. 386 § 1 k.p.c. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
 Zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 2 w zw. z § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), przy uwzględnieniu treści art. 108 § l k.p.c., art. 98 § l i 3 k.p.c. Sąd Apelacyjny, orzekł o kosztach postępowania w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz wnioskodawczyni kwotę 210 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje (punkt 2 sentencji).
 SSA Grażyna Horbulewicz SSA Lucyna Ramlo SSO del.Maria Ołtarzewska


type: legislation

text:
 |
 52011PC0577
 Propuesta de DECISIÓN DEL CONSEJO por la que se modifica la Decisión 2007/659/CE en lo relativo al periodo de aplicación y el contingente anual que pueden beneficiarse de un tipo reducido de impuesto especial /* COM/2011/0577 final - 2011/0248 (CNS) */
 EXPOSICIÓN DE MOTIVOS
 1.
 CONTEXTO DE LA PROPUESTA
 El artículo 349 del Tratado de
 Funcionamiento de la Unión Europea (TFUE), que se aplica a las regiones
 ultraperiféricas de la Unión y donde se incluyen los departamentos franceses de
 ultramar (DU), prevé que, habida cuenta de la particular situación económica y
 social estructural de las regiones ultraperiféricas, la cual se ve agravada por
 su lejanía, insularidad, reducida superficie, relieve y clima adversos, por la
 dependencia económica de un reducido número de productos, así como por la
 inmanencia de todos estos factores, que, combinados, obstaculizan gravemente su
 desarrollo, el Consejo, a propuesta de la Comisión y previa consulta al
 Parlamento Europeo, adopte las medidas específicas destinadas, particularmente,
 a fijar las condiciones de aplicación de los Tratados en estas regiones,
 incluidas las políticas comunes. Estas medidas específicas afectan
 fundamentalmente a la política fiscal. El Consejo adoptará las medidas
 contempladas en el párrafo primero teniendo en cuenta las características
 y exigencias especiales de las regiones ultraperiféricas, sin poner en
 peligro la integridad y coherencia del ordenamiento jurídico de la Unión,
 incluido el mercado interior y las políticas comunes.
 La Decisión 2007/659/CE del Consejo, de 9
 de octubre de 2007, adoptada en virtud del artículo 299, párrafo 2, del Tratado
 CE (actualmente artículo 349 del TFUE), autoriza a Francia a aplicar, en su
 territorio metropolitano y sobre el ron tradicional producido en los departamentos
 franceses de ultramar, un tipo reducido de impuesto especial que podrá ser
 inferior al tipo mínimo de impuesto especial sobre el alcohol establecido en la
 Directiva 92/84/CEE, pero que no podrá ser inferior en más del 50 % al tipo
 normal nacional del impuesto especial sobre el alcohol. El tipo reducido de
 impuesto especial se limitará a un contingente anual de 108 000
 hectolitros de alcohol puro. La excepción expirará el 31 de diciembre de 2012.
 De acuerdo con el artículo 4 de la
 Decisión 2007/659/CE, el 29 de junio de 2010, las autoridades francesas
 presentaron a la Comisión el informe previsto en esta disposición. Este informe
 contiene dos solicitudes. En primer lugar, las autoridades francesas piden que
 el contingente anual de 108 000 hectolitros se amplíe a 125 000
 hectolitros de alcohol puro (hap) con el objetivo de ajustar el contingente a
 la evolución del mercado del ron en la Unión. En segundo lugar, solicitan que
 el periodo de aplicación de la Decisión 2007/659/CE se prorrogue un año, hasta el
 31 de diciembre de 2013, a fin de hacer coincidir el término de este periodo
 con el término del periodo de aplicación de la decisión de la Comisión, tomada
 el 27 de junio de 2007, en materia de ayudas estatales y que hace referencia al
 mismo asunto (Ayuda estatal no N 530/2006).
 2.
 CONSULTA DE LAS PARTES INTERESADAS Y EVALUACIÓN DE
 IMPACTO
 No ha sido necesario recurrir a
 asesoramiento externo ni se ha realizado un análisis de impacto. Sin embargo,
 se han examinado con cuidado los datos estadísticos aportados por las
 autoridades francesas sobre la cantidades de ron despachadas al consumo.
 La evolución de las cantidades de ron
 despachadas al consumo es la siguiente:
 Evolución del mercado de ron en el mercado europeo
 Años || Total || Ron de países terceros || Ron de los DU || % DU
 1986 || 313 459 || 152 252 || 161 207 || 51%
 1987 || 300 152 || 158 117 || 142 035 || 47%
 1988 || 252 877 || 130 976 || 121 901 || 48%
 1989 || 293 462 || 161 485 || 131 977 || 45%
 1990 || 368 913 || 227 975 || 140 938 || 38%
 1991 || 336 252 || 221 861 || 114 391 || 34%
 1992 || 332 145 || 223 522 || 108 623 || 33%
 1993 || 322 743 || 231 059 || 91 684 || 28%
 1994 || 357 936 || 253 215 || 104 721 || 29%
 1995 || 284 178 || 184 835 || 99 343 || 35%
 1996 || 359 295 || 249 239 || 110 056 || 31%
 1997 || 453 050 || 354 858 || 98 192 || 22%
 1998 || 500 295 || 395 031 || 105 264 || 21%
 1999 || 567 449 || 428 790 || 138 659 || 24%
 2000 || 645 237 || 495 625 || 149 612 || 23%
 2001 || 695 033 || 534 316 || 160 717 || 23%
 2002 || 734 249 || 557 458 || 176 791 || 24%
 2003 || 880 653 || 713 535 || 167 118 || 19%
 2004 || 727 772 || 569 278 || 158 494 || 22%
 2005 || 726 876 || 571 317 || 155 559 || 21%
 2006 || 791 542 || 626 157 || 165 385 || 21%
 2007 || 785 695 || 608 449 || 177 246 || 23%
 2008 || 851 748 || 657 725 || 194 023 || 23%
 Fuente: Eurostat
 Evolución de la venta de ron para el
 consumo en Francia metropolitana (cantidad expresada en hectolitros de alcohol
 puro)
 || Despacho a consumo «tipo reducido» || Fuera de contingente || País tercero || Total
 2010 || 105 700 || 40 600 || 20 000 || 166 300
 2009 || 102 400 || 32 400 || ||
 2008 || 99 500 || 33 000 || ||
 2007 || 96 100 || 33 500 || ||
 2006 || 90 000 || 33 500 || ||
 2005 || 90 000 || 35 500 || 5 500 || 131 000
 2004 || 87 900 || 30 800 || ||
 2003 || 86 400 || 26 200 || ||
 2002 || 86 900 || 37 000 || ||
 2001 || 86 200 || 26 500 || ||
 2000 || 78 300 || 30 000 || 1 000 || 109 300
 De acuerdo con la información aportada
 por las autoridades francesas, desde que se adoptó la Decisión 2007/659/CE, las
 cantidades de ron tradicional con derecho a un tipo reducido de impuesto
 especial que se han comercializado han experimentado un aumento progresivo. Así
 pues, han pasado de 96 100 hap en 2007 a 105 700 hap en 2010, lo que
 significa un aumento anual del 3,2%. Si esta progresión continúa produciéndose
 al mismo ritmo, las cantidades de ron tradicional comercializadas deberían ser,
 aproximadamente, de 109 100 hap en 2011, 112 600 hap en 2012 y
 116 200 hap en 2013, sobrepasando así el contingente de 108 000 hap
 establecido en la Decisión 2007/659/CE. Desde 2005, la progresión del consumo
 de ron se puede constatar también en el mercado de la Unión.
 En comparación con el lugar que ocupa en
 el mercado de la Unión, el ron procedente de terceros países que se despacha al
 consumo ocupa una posición débil en el mercado francés. Sin embargo, es
 necesario advertir que esa proporción está aumentando progresivamente, ya que
 en 2000 representaba menos del 1%; en 2005, el 4,2%; y en 2010, el 12%. Las
 últimas cifras indican que el ron de países terceros acapara el 77% del mercado
 de la Unión, frente al 23% registrado en los DU.
 3.
 ASPECTOS JURÍDICOS DE LA PROPUESTA
 Resumen de la acción propuesta Adaptar, en vista de las constataciones realizadas, el contingente de 108 000 hectolitros de alcohol puro. Se propone aumentar el contingente de 108 000 hap previsto en la Decisión 2007/659/CE a 120 000 hap. Teniendo en cuenta que las cantidades de ron comercializadas entre 2007 y 2010 aumentaron un 3,2%, se estima que en 2013 se comercialicen 116 200 hap de ron. Aumentar el contingente hasta la cantidad de 120 000 hap permitiría cubrir un aumento anual del 4,3% en las cantidades de ron comercializadas, un poco superior al aumento del 3,2% producido en el periodo 2007-2010. Prorrogar un año el periodo de aplicación de la Decisión 2007/659/CE a fin de hacer coincidir el término de este periodo con el término del periodo de aplicación de la Decisión de la Comisión, tomada el 27 de junio de 2007, en materia de ayudas estatales y que hace referencia al mismo asunto (Ayuda estatal no N 530/2006).
 Base jurídica Artículo 349 del TFUE.
 Principio de subsidiariedad Compete exclusivamente al Consejo adoptar, de conformidad con el artículo 349 del TFUE, medidas específicas en favor de las regiones ultraperiféricas a fin de adaptar la aplicación de los Tratados, incluidas las políticas comunes, a dichas regiones, a causa de sus desventajas permanentes, que repercuten en su situación económica y social. Por lo tanto, la propuesta se ajusta al principio de subsidiariedad.
 Principio de proporcionalidad La propuesta se ajusta al principio de proporcionalidad por las razones siguientes:
 Solo pretende adaptar la Decisión 2007/659/CE en los casos en los que la modificación sea necesaria. El nuevo contingente anual de ron con derecho a aplicar un tipo reducido de impuesto especial se ha calculado según la evolución de las cantidades de ron comercializadas durante el periodo 2007-2010. ||
 Prorrogar un año, hasta el 31 de diciembre de 2013, el periodo de aplicación de la Decisión 2007/659/CE es una medida justificada a la vista de las constataciones realizadas y persigue hacer coincidir el término de dicho periodo de aplicación con el término del periodo de aplicación de la Decisión de la Comisión, tomada el 27 de junio de 2007, en materia de ayudas estatales y que hace referencia al mismo asunto (Ayuda estatal no N 530/2006).
 Instrumentos elegidos
 Instrumento propuesto: Decisión del Consejo.
 Otros instrumentos no habrían sido adecuados por las razones que se exponen a continuación. El propio texto objeto de la modificación es una Decisión del Consejo adoptada en virtud de la misma base jurídica (por entonces, el artículo 299, apartado 2, del Tratado CE).
 4.
 REPERCUSIONES PRESUPUESTARIAS
 La propuesta no incide de forma alguna en
 el presupuesto de la Unión Europea.
 2011/0248 (CNS)
 Propuesta de
 DECISIÓN DEL CONSEJO
 por la que se modifica la Decisión
 2007/659/CE en lo relativo al periodo de aplicación y el contingente anual que
 pueden beneficiarse de un tipo reducido de impuesto especial
 EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA,
 Visto el Tratado de Funcionamiento de la
 Unión Europea y, en particular, su artículo 349,
 Vista la propuesta de la Comisión
 Europea,
 Previa transmisión del proyecto de acto
 legislativo a los parlamentos nacionales,
 Visto el dictamen del Parlamento Europeo[1],
 de conformidad con un procedimiento
 legislativo especial,
 Considerando lo siguiente:
 (1)
 La Decisión 2007/659/CE del Consejo, de 9 de
 octubre de 2007, por la que se autoriza a la República Francesa a aplicar un
 tipo reducido de impuesto especial sobre el ron «tradicional» producido en sus
 departamentos de ultramar y por la que se deroga la Decisión 2002/166/CE[2], autoriza a las
 autoridades francesas a aplicar, en el territorio metropolitano de Francia y
 para el ron tradicional producido en los departamentos franceses de ultramar,
 un tipo reducido de impuesto especial que puede ser inferior al tipo mínimo de
 impuesto especial previsto por la Directiva 92/84/CE, pero que no puede ser
 inferior en más del 50 % al tipo normal nacional del impuesto especial
 sobre el alcohol. El ron «tradicional» al que puede aplicarse este tipo reducido
 de impuesto especial se indica en el anexo II, punto 1, letra f), del
 Reglamento (CE) no 110/2008 , de 15 de enero de 2008, relativo a la definición,
 designación, presentación, etiquetado y protección de la indicación geográfica
 de bebidas espirituosas de las bebidas espirituosas y por el que se deroga el
 Reglamento (CEE) no 1576/89 del Consejo. El tipo reducido de impuesto especial
 se limitará a un contingente anual de 108 000 hectolitros de alcohol puro.
 La excepción expirará el 31 de diciembre de 2012.
 (2)
 En conformidad con el artículo 4 de la
 Decisión 2007/659/CE, el 29 de junio de 2010, las autoridades francesas
 presentaron a la Comisión el informe previsto en dicha disposición. Este
 informe contiene dos solicitudes. En primer lugar, las autoridades francesas piden
 que el contingente anual de 108 000 hectolitros se amplíe a 125 000
 hectolitros de alcohol puro (hap) con el objetivo de ajustar, tal y como se
 especifica en dicha disposición, el contingente a la evolución del mercado del
 ron en la Unión. En segundo lugar, solicitan prorrogar un año el periodo de
 aplicación de la Decisión 2007/659/CE, hasta el 31 de diciembre de 2013, a fin
 de hacer coincidir el término de este periodo con el fin del periodo de
 aplicación de la Decisión de la Comisión, tomada el 27 de junio de 2007, en
 materia de ayudas estatales y que hace referencia al mismo asunto (Ayuda
 estatal no N 530/2006).
 (3)
 De acuerdo con la información aportada por las
 autoridades francesas, desde que se adoptó la Decisión 2007/659/CE, las
 cantidades de ron tradicional comercializadas han
 experimentado un aumento progresivo, pasando de 96 100 hap en 2007 a 105 700
 hap en 2010, lo que constituye un aumento anual del 3,2%. Si esta progresión
 continúa produciéndose al mismo ritmo, las cantidades de ron tradicional comercializadas
 deberían ser, aproximadamente, de 109 100 hap en 2011, 112 600
 hap en 2012 y 116 200 hap en 2013, sobrepasando así el contingente de 108
 000 hap establecido en la Decisión 2007/659/CE. Por tanto, procede aumentar el
 contingente de 108 000 hap establecido en la Decisión 2007/659/CE a 120 000
 hap. Esta ampliación permitirá cubrir un aumento anual del 4,3% en las
 cantidades de ron comercializadas, un poco superior al aumento del 3,2%
 producido en el periodo 2007-2010.
 (4)
 A la vista de este análisis, también se
 justifica ampliar un año más el periodo de aplicación de la Decisión
 2007/659/CE, a fin de hacer coincidir el término de este periodo con el término
 del periodo de aplicación de la Decisión ya mencionada en materia de ayudas
 estatales.
 HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN:
 Artículo 1
 La Decisión 2007/659/CE queda modificada
 como sigue:
 1) El título se sustituye por el
 siguiente:
 «Decisión del Consejo, de 9 de octubre de
 2007, por la que se autoriza a la República Francesa a aplicar un tipo reducido
 de impuesto especial sobre el ron «tradicional» producido en Guadalupe,
 Guayana, Martinica o Reunión».
 El artículo 1 se sustituye por el texto
 siguiente:
 «No obstante lo dispuesto en el artículo
 90 del Tratado, se autoriza a Francia a prorrogar la aplicación, en su
 territorio metropolitano, de un tipo de impuesto especial sobre el ron
 “tradicional” producido en Guadalupe, Guayana, Martinica y Reunión inferior al
 tipo íntegro del impuesto sobre el alcohol establecido en el artículo 3 de la
 Directiva 92/84/CEE».
 El artículo 2 se sustituye por el texto
 siguiente:
 «La excepción mencionada en el artículo 1
 se limitará al ron tal como se define en anexo II, punto 1, letra f), del
 Reglamento (CEE) n° 110/2008 del Consejo, de 15 de enero de 2008, relativo a la
 definición, designación, presentación, etiquetado y protección de las
 indicaciones geográficas de bebidas espirituosas y por el que se deroga el
 Reglamento (CEE) no 1576/89 del Consejo[3],
 y producido en Guadalupe, Guayana, Martinica o Reunión a partir de caña de
 azúcar cosechada en el lugar de fabricación, con un contenido en sustancias
 volátiles distintas de los alcoholes etílico y metílico igual o superior a 225
 gramos por hectolitro de alcohol puro y un grado alcohólico adquirido igual o
 superior a 40 % vol.».
 4) En el artículo 3, el apartado 1 se
 sustituye por el texto siguiente:
 "1. El tipo reducido de impuesto
 especial aplicable al producto que se menciona en el artículo 2 se limitará a
 un contingente anual de 108 000 hectolitros de alcohol hasta el 31 de diciembre
 de 2010. Para el periodo comprendido entre el 1 de enero de 2011 y el 31 de
 diciembre de 2013, el contingente será de 120 000 hectolitros".
 5) En el artículo 5, la fecha «31 de
 diciembre de 2012» se sustituye por «31 de diciembre de 2013».
 Artículo 2
 La
 destinataria de la presente Decisión es la República Francesa.
 Hecho en Bruselas, el
 Por
 el Consejo
 El
 Presidente
 [1] DO C [...] de [...] p. [...]
 [2] DO L 270 de 13.1.2007, p. 12.
 [3] DO L 39 de 13.2.2008, p. 16.


type: wikipedia

text:
Kris Laferla (twieled fit-23 ta' Marzu 1967) huwa eks-plejer tal-futbol Malti li kien jilgħab bħala midfilder difensiv matul il-karriera tiegħu. Notevolment, huwa lagħab għal Valletta u Sliema Wanderers.
 Karriera
 Laferla kiseb id-debutt tiegħu fl-ewwel tim għall-Luxol St. Andrews fit-12 ta' Diċembru 1983 fid-dro ta' 0-0 kontra Birżebbuġa. Hu ngħaqad ma Valletta fl-istaġun 1985–1986, li għamel debutt tiegħu fil-logħba tad-Diviżjoni Premier kontra Żurrieq fl-1 ta' Settembru 1985. L-ewwel gowl tiegħu kien ġie skorjat minn penalti fil-logħba kontra Tarxien fis-6 ta' Settembru 1986. Huwa mar ma' Sliema Wanderers qrib it-tmiem tal-karriera tiegħu u għamel id-debutt magħhom fl-1 ta' Jannar 2003 f'rebħa ta' 5-0 kontra Marsa. Laferla ukoll lagħab futbol internazzjonali mat-Tim nazzjonali Malti billi deher 65 darba u skorja 6 gowls u kien kkmanda lit-tim fi 18-il okkażjoni (3 wara li l-kaptan oriġinali ġie sostitwit). Id-debutt wasal fis-16 ta' Novembru 1986 f'telfa ta' 0-5 kontra l-Iżvezja. Huwa mfakkar meta falla penalti li kien ser inaqqas id-distakk ta' 2-0 kontra l-Italja fl-1993, fejn il-logħba spiċċat 2-1 favur l-Azzurri, kif ukoll logħob aktar minn 500 logħba fil-Premier League Malti matul il-karriera tiegħu. Laferla kien kaptan għal numru ta 'snin fid-1990ijiet ma Valletta, meta t-tim kien dejjem fuq jew qrib il-quċċata tad-Diviżjoni Premier. Huwa kien magħruf għall-ħiliet ta' tmexxija tiegħu, iżda wkoll biex jagħmel il-plejers versatili. Għalkemm primarjament użat bħala midfilder difensiv, huwa kien ukoll impjegat fil-pożizzjonijiet difensivi varji u f'okkażjonijiet rari anki fl-attakk.
 Ħajja personali
 Wara l-karriera fil-futbol, Laferla sar sid ta' klabb tax-xorb f'Paceville. Huwa miżżewweġ bi tliet itfal.
 Referenzi
 Ħoloq esterni
 Twieldu fl-1967
 Nies ħajjin
 Futbolers Maltin
 Plejers ta' Luxol St. Andrews FC
 Plejers ta' Valletta FC
 Plejers ta' Sliema Wanderers FC
 Plejers tal-Premier League Malti


text:
Højesteret har taget stilling til, hvorvidt en medarbejders optagelse af en samtale med vedkommendes arbejdsgiver var i overensstemmelse med databeskyttelseslovgivningen, og om optagelsen kunne berettige en opsigelse eller bortvisning. Læs mere om sagen i denne nyhed.
 Under et møde den 11. oktober 2016 mellem en kundekonsulent (M), to sælgere og direktøren (A) i virksomheden kastede M en computermus efter A. A råbte herefter, at M skulle forlade lokalet. Mødet blev dog afsluttet stilfærdigt, og M genoptog bagefter sit arbejde, men forlod arbejdspladsen tidligere end sædvanligt.
 Senere på dagen modtog M en mail fra A, hvori der stod, at A betragtede ansættelsesforholdet for ophørt samme dag efter M's eget valg. I en e-mail dagen efter meddelte M, at han efter aftale med virksomhedens HR-chef havde afspadseret dagen før. M anlagde derefter sag mod A for uberettiget bortvisning.
 M blev den 27. januar 2017 bortvist med virkning fra den 11. oktober 2016 med henvis-ning til, at A under sagen om M's bortvisning var blevet bekendt med, at M i hemmelighed havde lydoptaget mødet den 11. oktober 2016 uden at oplyse det til de andre mødedeltagere.
 Vestre Landsret fandt, at M ikke kunne anses for bortvist allerede den 11. oktober 2016, fordi M efter episoden med computermusen havde fortsat sit arbejde, og fordi den e-mail, som A samme dag sendte til M, ikke opfyldte kravene til en bortvisningsskrivelse. Landsretten fandt dog, at M's hemmelige lydoptagelse af mødet den 11. oktober 2016 var en grov misligholdelse af M's loyalitetspligt overfor A. Derfor var A berettiget til at bortvise M med virkning fra den dag, optagelserne fandt sted, selvom A først blev bekendt med optagelserne flere måneder senere.
 Læs vores tidligere nyhed om samme sag
 Højesteret tog i sagen både stilling til, hvorvidt M's kast med computermusen samt M's hemmelige lydoptagelse af mødet kunne begrunde en bortvisning. Højesteret udtalte indledningsvist, at M's kast med computermusen under de foreliggende omstændigheder ikke havde karakter af en så groft misligholdelse af ansættelsesforholdet, at det kunne føre til en bortvisning.
 Dernæst skulle Højesteret tage stilling til, om M groft havde misligholdt sit ansættelsesforhold ved at lydoptage samtalen med A uden at have informeret A eller de øvrige deltagere på mødet.
 I den forbindelse anførte Højesteret indledningsvist, at M ikke havde overtrådt straffeloven ved hemmeligt at have lydoptaget en samtale, som han selv deltog i, jf. § 263, stk. 2, nr. 2, modsætningsvis. Dette kunne dog i sig selv ikke føre til, at M ikke havde misligholdt sin ansættelsesaftale.
 Højesteret vurderede efterfølgende, om optagelsen var sket i strid med databeskyttelseslovgivningen. Det følger både af databeskyttelsesforordningen og databeskyttelsesloven, at behandling, eksempelvis ved optagelse af en samtale, af personoplysninger kun må ske, hvis behandlingen varetager et sagligt formål.
 Derudover anførte Højesteret at spørgsmålet om, hvorvidt behandlingen varetager et sag-ligt formål, måtte bero på en konkret afvejning, hvor man inddrager hensynet til den ansatte og afvejer det overfor hensynet til arbejdsgiveren og de øvrige berørte. Selv om det ikke var muligt udtømmende at angive specifikke kriterier for denne afvejning af hensyn, udtalte Højesteret dog, at blandt andet formålet med og baggrunden for optagelsen skulle inddrages i afvejningen, samt om M havde en særlig grund til at sikre sig bevis for en tilsidesættelse af sine rettigheder.
 Højesteret vurderede også, at det måtte indgå i vurderingen, hvilke personoplysninger M forventede at optage, herunder om M forventede at optage rent private forhold eller oplysninger af fortrolig art som f.eks. forretningshemmeligheder.
 Efter en samlet vurdering fandt Højesteret, at M's hemmelige lydoptagelse og den efterfølgende anvendelse af den var sket i overensstemmelse med databeskyttelseslovgivningen, og den kunne derfor hverken begrunde en bortvisning eller en opsigelse af M. Højesteret udtalte dog også, at en overtrædelse af databeskyttelseslovgivningen ikke altid kan sidestilles med, at medarbejderen har misligholdt sin ansættelsesaftale i en sådan grad, at en opsigelse eller bortvisning var berettiget.
 Både ansættelsesretligt og persondataretligt er der tale om en meget interessant afgørelse. Det interessante i afgørelsen er, at Højesteret vælger at vurdere, hvorvidt behandlingen er sket i overensstemmelse med databeskyttelseslovgivningen i bedømmelsen af, hvorvidt medarbejderen har misligholdt sin ansættelseskontrakt ved hemmeligt at optage samtalen.
 Afgørelsen viser desuden, at man i den forbindelse skal foretage en afvejning i forholdet mellem hensynet til den, der optager samtalen, og hensynet til de øvrige tilstedeværende og berørte. Ligeledes viser afgørelsen, at blandt andet formålet og baggrunden for optagelsen skulle inddrages i denne vurdering, og om medarbejderen har en særlig grund til at sikre sig bevis for en tilsidesættelse af sine rettigheder.
 Som Højesteret også anfører, så er det ikke muligt udtømmende at opliste de nærmere kriterier, der skal indgå i denne vurdering. Det må i stedet bero på sagens konkrete omstændigheder.
 Slutteligt viser afgørelsen fra Højesteret også, at ikke enhver overtrædelse af databeskyttelseslovgivningen kan begrunde en opsigelse eller en bortvisning.


text:
Mārtiņš Freimanis (dzimis Liepājā, miris Rīgā) bija latviešu mūziķis, grupas "Tumsa" vokālists, arī komponists, aktieris, dzejnieks un televīzijas raidījumu vadītājs. Sadarbojies ar vairākiem Latvijā pazīstamiem māksliniekiem, tai skaitā Lauri Reiniku, "Putnu balle", PeR, Kristīnu Zaharovu. Viņa dziesmas vairākkārt ir kvalificējušās Eirovīzijas nacionālajai atlasei.
 Bērnība un jaunība
 Bērnību pavadījis Aizputē, kur beidzis vidusskolu. Pēc tam studēja angļu filoloģiju Liepājas Pedagoģijas akadēmijā, tomēr to nepabeidza.
 Darbība grupā "Tumsa"
 1994. gada nogalē Mārtiņš Freimanis kļuva par grupas "Tumsa" solistu, aizvietojot Fēliksu Ķiģeli. Kopā ar grupu ir iznākuši 6 albumi. 21. gadsimta sākumā, kad grupa jau bija nostabilizējusies Latvijas mūzikā, Mārtiņš Freimanis sāka komponēt dziesmas un rakstīt dziesmu tekstus arī citiem izpildītājiem. 2002. gadā viņš uzsāka sadarbību ar Lauri Reiniku, kad Mārtiņš Freimanis sarakstīja vārdus viņa komponētajām un izpildītajām dziesmām latviešu valodā.
 Dalība Eirovīzijas dziesmu konkursā
 2003. gadā Mārtiņš Freimanis kopā ar Lauri Reiniku un Yanu Kay izveidoja grupu F.L.Y., kas ar dziesmu Hello From Mars uzvarēja Latvijas Eirovīzijas nacionālajā atlasē. Lielajā finālkoncertā, kas norisinājās Rīgā, grupa ieguva 24. vietu. 2004. gadā viņš iesāka sadarbību ar grupu "Putnu Balle", komponējot viņu dziesmas. 2005. gada Eirovīzijā ar Mārtiņa Freimaņa dziesmu The War Is Not Over piedalījās "Putnu Balles" dalībnieki Valters & Kaža, kas konkursā ieguva 5. vietu. Šo dziesmu Dānijas grupa "Michael Learns to Rock" iekļāva septītajā studijas albumā Eternity.
 Aktiera karjera
 Kā aktieris M. Freimanis uzmanību izpelnījās titullomā Liepājas teātra izrādē "Kaupēn, mans mīļais". 2005. gadā M. Freimanis piedalījās Arvīda Krieva kinofilmā "Man patīk, ka meitene skumst". debitēja Latvijas Televīzijas seriālā "Neprāta cena", piedalījies arī seriāla turpinājumā TV3 "UgunsGrēks". Piedalījies 2011. gadā iznākušajā dokumentālajā filmā "Kaupēns".
 M. Freimaņa nozīmīgāko kinolomu skatītāji ieraudzīja jau pēc viņa nāves 2011. gada iznākušajā A. Krieva filmā "Dancis pa trim", kur M. Freimanis spēlēja divas galvenās lomas — Otrā pasaules kara vācu virsnieku Ginteru Hartvigu un mūsdienu jaunieti Ati.
 Citi sasniegumi
 2004. gadā klajā nāca Mārtiņa Freimaņa dzejas krājums "Zālīte truša dvēselei", kurā līdzās dzejoļiem atradās arī viņa dziesmu teksti. 2007. gadā kopā ar ierakstu kompānijas "Mikrofona Ieraksti" vadītāju Elitu Mīlgrāvi piedalījās šovā "Dziedi ar zvaigzni". 2010. gada rudenī bija TV3 šova "Dziedi ar zvaigzni. Milžu cīņas" žūrijas loceklis.
 Nāve
 Freimanis smagas elpceļu saslimšanas dēļ tika ievietots Latvijas Infektoloģijas centrā, kur plkst. 1.20 mira. Kā sākotnējie nāves iemesli tika minēta elpceļu saslimšana, bet vēlāk atklājās, ka Freimanis miris no vispārējas organisma intoksikācijas, kuras galvenais cēlonis bija akūts toksiskais hepatīts. Kā papildu cēloņi minēti arī taukainā hepatoze trešajā stadijā un vāja sirdsdarbība, kas izraisījusi nieru mazspēju, kā arī slapjais pleirīts pēc kārtīgi neārstētas saaukstēšanās. Nedēļā pēc viņa nāves notika vairāki viņa piemiņai veltīti pasākumi. Atvadīšanās no Mārtiņa Freimaņa notika Rīgas krematorijā, pēc tam viņa pelni tika nogādāti Liepājā, kur notika vēl viens atvadu pasākums.
 Filmogrāfija
 Atsauces
 Ārējās saites
 Intervija:
 Intervija:
 1977. gadā dzimušie
 Liepājā dzimušie
 2011. gadā mirušie
 Latviešu dziedātāji
 Latvijas dzejnieki
 Latviešu kinoaktieri
 Latvijas kinoaktieri
 Latviešu komponisti
 Latviešu teātra aktieri
 Latviešu valodā rakstošie
 2003. gada Eirovīzijas dziesmu konkursa dalībnieki
 Latvijas Eirovīzijas dziesmu konkursa dalībnieki


text:
 Avis juridique important
 |
 21995D0928(01)
 Απόφαση της Μεικτής Επιτροπής ΕΟΧ αριθ. 27/95 της 19ης Μαΐου 1995 για την τροποποίηση του παραρτήματος ΧΙΙΙ (Μεταφορές) της συμφωνίας ΕΟΧ
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 231 της 28/09/1995 σ. 0057 - 0058
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΟΧ αριθ. 27/95 της 19ης Μαΐου 1995 για την τροποποίηση του παραρτήματος ΧΙΙΙ (Μεταφορές) της συμφωνίας ΕΟΧΗ ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΟΧ, Έχοντας υπόψη: τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, όπως προσαρμόσθηκε με το πρωτόκολλο προσαρμογής της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, εφεξής καλούμενη «η συμφωνία», και ιδίως το άρθρο 98, Εκτιμώντας: ότι το παράρτημα ΧΙΙΙ της συμφωνίας τροποποιήθηκε με την απόφαση της Μεικτής Επιτροπής ΕΟΧ αριθ. 21/94 της 28ης Οκτωβρίου 1994 (1) 7 ότι πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2812/94 της Επιτροπής της 18ης Νοεμβρίου 1994 για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1101/89 του Συμβουλίου όσον αφορά την προσαρμογή των όρων που ισχύουν για τη θέση σε λειτουργία νέας μεταφορικής ικανότητας στην εσωτερική ναυσιπλοΐα (2) 7 ότι πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 3314/94 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1994 για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1101/89 σχετικά με τη διαρθρωτική εξυγίανση της εσωτερικής ναυσιπλοΐας (3), ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ: Άρθρο 1 Στο σημείο 44 [κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1101/89 του Συμβουλίου] στο παράρτημα ΧΙΙΙ της συμφωνίας πριν από την προσαρμογή προστίθενται τα ακόλουθα: «- 394 R 2812: κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2812/94 της Επιτροπής της 18ης Νοεμβρίου 1994 (ΕΕ αριθ. L 298 της 19. 11. 1994, σ. 22), - 394 R 3314: κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 3314/94 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1994 (ΕΕ αριθ. L 350 της 31. 12. 1994, σ. 8)». Άρθρο 2 Τα κείμενα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2812/94 και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 3314/94 στην ισλανδική και νορβηγική γλώσσα, τα οποία προσαρτώνται στις αντίστοιχες γλωσσικές εκδόσεις της παρούσας απόφασης, είναι αυθεντικά. Άρθρο 3 Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την 1η Ιουνίου 1995, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν πραγματοποιηθεί προς τη Μεικτή Επιτροπή ΕΟΧ όλες οι κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 103 παράγραφος 1 της συμφωνίας. Άρθρο 4 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στο τμήμα ΕΟΧ και στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Βρυξέλλες, 19 Μαΐου 1995. Για τη Μεικτή Επιτροπή ΕΟΧ Ο Πρόεδρος P. BENAVIDES