text:
El Análisis de Peligros y Puntos Críticos de Control (HACCP, por sus siglas en inglés, o APPCC) es un proceso sistemático preventivo para garantizar la inocuidad alimentaria, de forma lógica y objetiva. Es de aplicación en industria alimentaria aunque también se aplica en la industria farmacéutica, cosmética y también en todo tipo de industrias que fabriquen materiales en contacto con los alimentos. En el se identifican, evalúan y previenen todos los riesgos de contaminación de los productos a nivel físico, químico y biológico a lo largo de todos los procesos de la cadena de producción, estableciendo medidas preventivas y correctivas para su control tendentes a asegurar la inocuidad.
 En 1959 comenzó el desarrollo del APPCC, siendo los pioneros del mismo la compañía Pillsbury junto con la NASA y laboratorios de la Armada de los Estados Unidos. El proceso inicial consistía en un sistema denominado análisis modal de fallos y efectos (AMFE), cuya utilidad reside en el estudio de causas y los efectos que producen.
 El APPCC nace con el objetivo de desarrollar sistemas que proporcionen un alto nivel de garantía sobre la seguridad de alimentos y de sustituir los sistemas de control de calidad de la época basados en el estudio del producto final que no aportaban demasiada información sobre la medida de introducir correcciones. Al principio su aplicación no tuvo demasiado éxito y el impulso dado por la Administración de Drogas y Alimentos (FDA) no tuvo repercusión. En los años 80 instituciones a nivel mundial impulsaron su aplicación. Entre otros, la Organización Mundial de la Salud.
 Historia y reseña del sistema ACCPP: métodos primitivos y modernos para la preservación de alimentos
 Los seres humanos han estado preocupados por la disponibilidad de alimentos desde los albores de su existencia. Los humanos prehistóricos fueron cazadores y recolectores que necesitaban encontrar y capturar comida. A medida que pasó el tiempo, el hombre comenzó a cultivar y preservar sus propios alimentos. Más tarde en la historia, los humanos se interesaron en la preparación, conservación y en el mantenimiento de un suministro estable de alimentos. Los avances en la organización social, desde pequeños grupos cazadores y recolectores nómadas a grupos más grandes con vida comunitaria en un lugar fijo, condujeron a la necesidad de una fuente confiable de alimentos.
 Se cree que los métodos para guardar comida para cuando haga falta empezaron con el secado al aire, la salazón, y el uso de especies y hierbas, para luego avanzar hacia tecnologías más sofisticadas como enlatados y congelación. Los avances en la tecnología llevaron miles de años y muchos ocurrieron por accidente.
 La transferencia de tecnología aconteció lentamente debido a la falta de comunicación y de comercio entre grupos sociales geográficamente dispersos. Sin embargo, cuando el comercio y la comunicación se incrementaron, las tecnologías primitivas de preservación de alimentos fueron transferidas de una cultura a otra. Dos ejemplos de esto son: (1) el secado de granos y el almacenamiento de los mismos en grandes graneros en el Medio Oriente y África y (2) la introducción de la pasta, una forma diferente de preservar cereales, desde China a Europa por el explorador Marco Polo. A medida que el comercio se hizo más importante, se desarrolló una legislación para controlar la cantidad y la calidad de bienes comercializados, incluidos los alimentos y los servicios. El primer código integral escrito fue establecido por Hammurabi, alrededor del año 2500 antes de Cristo. Más adelante, hubo leyes explicadas en la Torah y en la Santa Biblia (ver Levítico, Capítulo 11 y Deuteronomio, Capítulo 7). Dado a que es imposible hacer aquí una cronología de todos los avances tecnológicos en la preservación de alimentos, solamente se tratarán más adelante algunos de los adelantos más importantes que han influenciado a las técnicas modernas para elaborar alimentos inocuos al alcance de todos.
 En ese sentido, es importante aclarar que no todos los métodos modernos son nuevos: aún se utilizan métodos primitivos de preservación como el secado, salazón, y ahumado. Otros métodos para la preservación de alimentos utilizados habitualmente incluyen preservación por calor para elaboración de conservas en envases herméticamente sellados, pasteurización, congelación, secado por liofilización y secado al aire. El uso de estos métodos de preservación fue la primera respuesta preventiva documentada para anticipar peligros. Comenzó así la metodología anticipatoria y preventiva que llegó a ser conocida como ACCPP.
 Antecedentes del sistema ACCPP
 En algún momento, los científicos descubrieron que los organismos microscópicos podrían causar deterioro en los alimentos. Esto condujo a la teoría de que los alimentos podían ser preservados si los organismos causantes podían destruidos y evitar su reingreso al producto alimenticio. Para que esto sucediera, la temperatura y el contenido de agua en el alimento debían ser reducidos a niveles que impidieran el crecimiento de los organismos causantes de la descomposición. Louis Pasteur y Clarence Birdseye fueron líderes en la tecnología de procesamiento de alimentos. Asimismo, la investigación de gurúes de la Calidad en áreas no relacionadas con la industria alimenticia, como Walter A. Shewhart, Joseph M. Juran y W. Edwards Deming la adaptaron otros y la aplicaron al control de calidad en la producción y preservación de alimentos.
 Uno de los primeros esfuerzos colaborativos entre la industria y el gobierno de Estados Unidos se centró en el problema de las enfermedades transmitidas por la leche. En la década de 1920, dos asociaciones industriales y una asociación profesional desarrollaron normas para accesorios utilizados en los equipos de manipulación de lácteos y alimentos. Estas normas para accesorios recibieron el nombre de Normas de Lácteos 3-A.
 La inocuidad láctea se logró al controlar los siguientes factores, que son elementos de lo que hoy se conoce conceptualmente como análisis de peligros y puntos críticos de control (ACCPP) en la inocuidad de productos:
 La salud e higiene del ganado lechero
 Los tiempos de recolección y la temperatura de la leche desde la recolección hasta el procesamiento
 El uso de tratamiento térmico terminal para reducir el contenido microbiano
 La estandarización de equipos
 La escrupulosa limpieza de las plantas de procesamiento y equipos
 La temperatura del producto procesado luego de la pasteurización y durante el tránsito y almacenamiento
 A medida que el modo de vida en los Estados Unidos pasaba de ser agrícola a urbano, hubo un aumento en la necesidad de procesar alimentos para ser transportados en masa y consumidos en las ciudades. El énfasis inicial en productos agrícolas sin procesar cambió a productos procesados. Actualmente, los alimentos se preparan fuera de la casa para el consumo en el hogar, restaurantes, escuelas, hospitales, asilos, y cárceles; consumo a bordo en aviones, barcos y trenes; durante campamentos o en tiempos de guerra, e incluso en vehículos espaciales.
 Estos nuevos modos de consumo requirieron el desarrollo de nuevos métodos en la elaboración, empaque, y almacenamiento de alimentos para asegurar que la disponibilidad de los mismos sea inocua, nutritiva y sana.
 ACCPP y el programa espacial
 A finales de la década de 1950, la NASA vio la necesidad de tener alimentos especiales para los viajes espaciales. Los primeros vehículos espaciales fueron pequeños, y no había cuartos para aparatos estándar de cocina: refrigerador, horno, congelador; ni para alacenas, armarios, y mesas o mostradores, comúnmente usados para el almacenamiento y preparación de alimentos. Además, existía la preocupación acerca de la clase de alimentos que un astronauta podría tomar en una travesía espacial que proveyeran apropiada nutrición, que tuvieran buen sabor y fueran inocuos. Era importante también que el vehículo espacial y su contenido no introdujeran microorganismos nocivos en el espacio.
 Antes del inicio de la era espacial, la calidad e inocuidad de los alimentos eran controladas principalmente con inspección de producto terminado. Sin embargo, la NASA quería seguridad de que la inocuidad estuviera inmersa desde el diseño, en el proceso de elaboración de los alimentos. En los primeros años de la década de 1960, se le solicitó a la compañía Pillsbury que desarrollara la primera comida espacial, así como también el diseño de un sistema para controlar la inocuidad de los alimentos espaciales, usados primero en los vuelos Mercury y luego en los vuelos Gemini y Apollo. En la NASA también había preocupación por las migas y restos de alimentos que pudieran flotar en la cabina y ensuciar los instrumentos de los vehículos espaciales. Pillsbury resolvió fácilmente el problema de las migas y restos recubriendo porciones de alimentos del tamaño de un bocado para prevenir migajas. No obstante, tenían entre manos una tarea enorme, extremadamente difícil, que era asegurar la calidad microbiológica de los alimentos espaciales.
 Para asegurar que los alimentos utilizados en el programa espacial fueran inocuos, Pillsbury desarrolló el sistema de Análisis de Peligros y Puntos Críticos de Control (ACCPP), el cual se diseñó para prevenir peligros de inocuidad. Debido a la evaluación sistemática de los ingredientes, ambientes y procesos usados en la elaboración de un alimento, a la identificación de áreas con riesgos potenciales, y a la identificación de puntos críticos de control (esto es, determinar aquellos puntos en el proceso que deben ser controlados para prevenir un riesgo inaceptable), los fabricantes tendrían el aseguramiento del proceso y de la integridad del producto.
 Cuando los vuelos de la NASA se volvieron más largos, los requisitos logísticos adicionales hicieron que Pillsbury perfeccionara el sistema de ACCPP. Pillsbury colaboró con la NASA y con los Laboratorios Natick del Ejército de Estados Unidos para desarrollar el ACCPP como un sistema proactivo de fabricación y provisión de alimentos inocuos para los viajeros espaciales. Para la época del desembarco del Eagle y de la llegada del hombre a la luna en 1969, Pillsbury había desarrollado el ACCPP tal como lo conocemos hoy en día.
 En 1967, la Administración de Alimentos y Medicamentos (FDA) y la industria alimentaria comenzaron un programa piloto de autocertificación que fue diseñado para incorporar los conceptos de ACCPP en los procesos de fabricación de alimentos. A los participantes de la autocertificación se les solicitó que compartieran con la FDA información sobre sus productos, procesos, y control de calidad, incluyendo los cambios planeados. Los objetivos generales fueron: (1) hacer que los participantes de la industria apliquen más control en sus operaciones y (2) entregar a la FDA una mejor visión sobre los controles ejercidos por los participantes de la industria que la que se obtendría por inspecciones al azar. Este programa estaba adelantado a su tiempo. En ese momento, se consideró políticamente incorrecto, por lo que sintió la ira del Congreso y de los consumidores, quienes desconfiaron que la industria fuera capaz de “autocertificarse”. La FDA modificó el programa y eliminó el nombre “autocertificación”, llamándolo “programa cooperativo de aseguramiento de calidad”. Sin embargo, el programa renovado (el cual se descontinuó más adelante) mantuvo el rol central del ACCPP.
 Aplicación de ACCPP en otras industrias
 En los primeros años de la década de 1970, Pillsbury transfirió el concepto de ACCPP desde el programa espacial hacia la producción en sus plantas comerciales. Esta tecnología también fue transferida hacia la FDA por medio de un contrato de entrenamiento en los conceptos de ACCPP para el personal de la FDA. A principios de la década de 1960, el Departamento de Servicios de Salud del Estado de California fue pionero en la aplicación de los principios de ACCPP en su industria de conservas. Este programa se convirtió en el prototipo de una reglamentación: Code of Federal Regulations (CFR) título 21, parte 113, promulgado por la FDA a mediados de la década de 1970 en respuesta a la demanda de la industria. Este reglamento incorpora los conceptos de ACCPP para la producción de conservas de alimentos con bajo contenido de ácido en envases herméticamente sellados. Hoy en día, el ACCPP es obligatorio en el programa de inocuidad alimentaria para pescados, mariscos (21 CFR parte 123) y otros productos de la FDA.
 Después de todo, el ACCPP ha sido utilizado en las plantas procesadoras de alimentos desde finales de la década de 1960 pero no había sido adoptado a gran escala. Quizás, las circunstancias eran correctas, los funcionarios de salud pública estaban preocupados por los patógenos emergentes y la preocupación de los consumidores y la industria era la inocuidad de los alimentos. Estos sectores con intereses convergentes sabían que había que tener un mejor modo de asegurar la inocuidad de los alimentos. De manera similar, la economía se había globalizado y la inocuidad de los alimentos se había convertido en una preocupación internacional, más que algo simplemente nacional.
 Una sucesión de informes por parte de tres grupos prestigiosos abrieron las puertas del mundo al ACCPP:
 En 1985, Criterios Microbiológicos para alimentos e Ingredientes alimenticios, de la Academia Nacional de Ciencias (National Academy of Sciences).
 En 1988, el Reporte de la Comisión Internacional para las Especificaciones Microbiológicas en Alimentos (ICMSF, por sus siglas en inglés: International Commission for the Microbiological Specifications for Food)
 En 1991, Directrices para la Aplicación del Sistema de Análisis de Peligros y Puntos Críticos de Control (ACCPP) de la Comisión del Código Alimentario “Codex Alimentarius, adoptada en 1993, por la Comisión mixta FAO/OMS del Código alimentario, 20° Sesión” (Joint FAO/WHO Codex Commission, 20th Session, 1993).
 Hoy en día, la tecnología de los sistemas de alimentación espacial se ha transferido al sector privado y está siendo utilizada en sistemas de alimentación para los ancianos. El uso del ACCPP ha sido realmente fusionado con los requisitos de un sistema de gestión, como resultado de esto, se han publicado varias normas de gestión de inocuidad alimentaria, incluyendo las siguientes:
 La serie de Normas ISO 22000 e ISO 22002
 La Norma Global para Inocuidad de los alimentos del BRC (BRC Global Standard for Food Safety)
 La Norma de Alimentos de IFS
 El Código SQF (Industria Alimenticia)
 La Global Food Safety Initiative (GFSI) ha desarrollado un proceso de benchmarking para determinar si un plan de auditoría cumple los requisitos especificados para inocuidad de los alimentos, que son considerados necesarios en la producción de alimentos inocuos. El plan de benchmarking consiste de dos partes: (1) los requisitos de inocuidad de los alimentos y (2) los requisitos que los organismos de acreditación y certificación deben evaluar para proveer la certificación. Nótese que la Norma ISO 22000 no es de certificación. Sin embargo, la FSSC 22000 es un programa de certificación que utiliza la familia de las Normas ISO 22000 y 22002. La Norma FSSC 22000 ha sido estudiada comparativamente y se determinó que cumple con los requisitos de la GFSI.
 La FSMA (Food Safety Modernization Act) se promulgó el 4 de enero de 2011. Esta ley obligó a la FDA a desarrollar reglamentos para exigir que todos los establecimientos distintos a los de productos cárnicos y avícolas, implementaran el análisis de peligros
 Los siete principios del APPCC
 Existen siete principios básicos en los que se fundamentan las bases del APPCC:
 Principio 1: Análisis de Riesgos
 Tras realizar un diagrama de flujo para cada producto elaborado, se analizan todos los peligros potenciales (físicos, químicos y biológicos) que pueden aparecer en cada etapa del proceso y las medidas preventivas. Sólo se estudiarán aquellos riesgos potencialmente peligrosos para el consumidor. En ningún caso se estudiarán peligros que comprometan la calidad del producto.
 Principio 2: Identificar los puntos críticos de control (PCC)
 Una vez conocidos los peligros existentes y las medidas preventivas a tomar para evitarlos, se deben determinar los puntos críticos en los que hay que realizar un control para lograr la seguridad del producto, es decir, determinar los PCC.
 Para realizar la determinación de los PCC se deben tener en cuenta aspectos tales como materia prima, factores intrínsecos del producto, diseño del proceso, máquinas o equipos de producción, personal, envases, almacenamiento, distribución y prerrequisitos.
 Existen diferentes metodologías para el estudio de los peligros. Lo primero que debe hacerse es definir cuáles de los peligros detectados a lo largo del análisis son significantes (son peligros relevantes). Para definir la significancia se pueden utilizar dos métodos diferentes.
 Por un lado, se tiene el Índice de Criticidad que consiste en valorar de 1 a 5 en cada fase o etapa los peligros en función de su probabilidad, severidad y persistencia. Una vez aplicada la fórmula, todas aquellas fases analizadas cuyo Índice de Criticidad sea 20 o mayor de 20 se analizarán mediante el árbol de decisión.
 La fórmula para realizar el cálculo del Índice de Criticidad es la siguiente:
 Probabilidad: ( P )
 Severidad: ( S )
 Persistencia: ( Pr )
 Otro método para la evaluación de la significancia es el modelo bidimensional (recomendado por la FAO{}), a través del cual podemos definir en función de la severidad y la probabilidad cuales de los peligros a estudio consideramos que son significantes o no.
 Por último debemos analizar todos los peligros significantes a través del Árbol de decisión, que es una herramienta recomendada por el Codex Alimentarius que consiste en una secuencia ordenada de preguntas que se aplican a cada peligro de cada etapa del proceso y ayuda junto con los prerrequisitos a determinar cuáles de los peligros representan Puntos de Control Crítico.
 Principio 3: Establecer los límites críticos
 Debemos establecer para cada PCC los límites críticos de las medidas de control, que marcarán la diferencia entre lo seguro y lo que no lo es. Tiene que incluir un parámetro medible (como temperatura, concentración máxima) aunque también pueden ser valores subjetivos.
 Cuando un valor aparece fuera de los límites, indica la presencia de una desviación y que por tanto, el proceso está fuera de control, de tal forma que el producto puede resultar peligroso para el consumidor.
 Principio 4: Establecer un sistema de vigilancia de los PCC
 Debemos determinar qué acciones debemos realizar para saber si el proceso se está realizando bajo las condiciones que hemos fijado y que por tanto, se encuentra bajo control.
 Estas acciones se realizan para cada PCC, estableciendo además la frecuencia de vigilancia, es decir, cada cuánto tiempo debe comprobarse, y quién realiza esa supervisión o vigilancia al documento.
 Principio 5: Establecer las acciones correctivas para cada uno de los puntos de control crítico establecidos
 Que permitan actuar cuando el anterior principio de vigilancia determine de uno de estos puntos no está controlado.
 Principio 6: Establecer un sistema de verificación
 Debe haber un sistema de verificación encaminado a confirmar que el sistema funciona correctamente, es decir, si éste identifica y reduce hasta niveles aceptables todos los peligros significativos para el alimento.
 Principio 7: Crear un sistema de documentación
 Todos los procedimientos deben estar documentados y debe haber registros apropiados para estos principios y su aplicación, y que estos sistemas de PCC puedan ser reconocidos por la norma establecida.
 Pasos para la implementación
 Los pasos a seguir para implantar un sistema APPCC son 12.
 El proceso de implementación deberá seguir las diferentes fases para una implantación óptima:
 Formar el equipo de trabajo: dicho equipo ha de ser multidisciplinario, intentando que formen parte del mismo trabajadores de todos los departamentos involucrados en la inocuidad alimentaria (ej: producción, control de calidad, mantenimiento). Algunas de las responsabilidades de dicho equipo serán: definir la especificaciones de cada producto; realizar cuántos análisis de peligros sean necesarios para detectar puntos críticos; actualizar el sistema siempre que se considere necesario y controlar que se realizan todos los controles y registros requeridos por el sistema.
 Describir los productos: para cada producto deberemos indicar sus especificaciones, debiendo indicar como mínimo las siguientes características: ingredientes del producto; metodología de preparación; consumidor final al que va destinado; características de consumo; características microbiológicas, físicas y químicas; vida útil o caducidad; características de almacenamiento y consumidor final.
 Identificar el uso esperado del producto por los consumidores: se deberá indicar al consumidor al que va destinado si contiene alérgenos.
 Desarrollar el diagrama de flujo y la descripción del proceso: el diagrama de flujo es un instrumento básico para la detección de los peligros por etapas, y corresponde a una representación gráfica que consiste en una secuencia lógica de los procesos que se desarrollan en la empresa. Para realizar la descripción del proceso es muy importante además de definir todas y cada una de las actividades a desarrollar para elaborar el producto, incluir una descripción exhaustiva de las instalaciones y de la distribución del producto a lo largo del proceso de producción.
 Realizar el análisis de peligros asociados a la producción e identificar las medidas preventivas (Principio APPCC no1).
 Identificar los puntos de control críticos (PCC) (Principio APPCC no2).
 Establecer límites críticos para cada PCC (Principio APPCC no3).
 Establecer un sistema de supervisión o vigilancia (Principio APPCC no4).
 Establecer las acciones correctoras (Principio APPCC no5).
 Establecer sistema de registro y archivo de datos (Principio APPCC no6).
 Establecer un sistema de verificación del sistema (Principio APPCC no7).
 Realizar una revisión del sistema.
 Planes de apoyo
 El Real Decreto 2207/1995, ya derogado, al igual que el Codex Alimentarius, establece diferentes mecanismos para asegurar la higiene en todo tipo de industrias. Dichos mecanismos son:
 Aplicación de un sistema de Análisis de Peligros y Puntos de Control Críticos.
 Cumplimiento de los requisitos previos de higiene, también denominados planes de apoyo o prerrequisitos.
 En la Comunidad Europea, estos mecanismos están regulados actualmente por el Reglamento Europeo 852/2004 y el Reglamento Europeo 853/2004.
 El objetivo del sistema APPCC es identificar y mantener controlados los peligros de contaminación relevantes en una industria alimentaria, pero este estudio y el control resultante del mismo no tendría ningún sentido si la empresa alimentaria no trabajó con anterioridad siguiendo unas prácticas higiénicas y manteniendo unas condiciones ambientales operativas adecuadas.
 Estos requisitos previos se presentan en todas las etapas de producción de las industrias, independientemente del sector en el que se desarrollen, e irán encaminadas a actuar como medidas preventivas para el control de los peligros generales, dejando que el APPCC controle exclusivamente los PCC.
 Al implementar un sistema APPCC, se debe tener muy en cuenta que primeramente debemos definir estos planes de apoyo, ya que los mismos nos ayudarán a aplicar medidas preventivas para los riesgos fácilmente evitables a través de la implantación de medidas de higiene correctas, y además nos facilita la detección de PCC.
 Es indispensable que dichos planes de apoyo estén documentados, que registren correctamente los parámetros de operación y que existan registros que demuestren su implantación porque "lo que no está escrito no existe".
 La estructura de los planes será común para todos, debiendo responder cada uno a las siguientes preguntas: ¿quién es el responsable?, ¿qué debe hacer?, ¿cómo?, ¿cuándo? y ¿dónde?
 Los planes de apoyo que se deberán definir para asegurar estas correctas prácticas higiénicas serán los siguientes:
 Plan de Formación
 Plan de Limpieza y Desinfección
 Plan de Control de Plagas
 Plan de Buenas Prácticas de Fabricación y Manipulación
 Plan de Homologación de Proveedores
 Plan de Identificación y Trazabilidad
 Plan de Control de Agua
 Plan de Control de Residuos
 Plan de Mantenimiento
 Plan de Control y Seguimiento de Equipos de Medición (Calibración)
 Con el fin de completar la documentación que debe formar parte del sistema y así poder asegurar que existen verdaderas garantías de los productos elaborados, se deberán establecer procedimientos de comprobación que nos ayuden a detectar posibles desviaciones de las especificaciones para poder aplicar medidas correctoras que permitan volver al control del proceso.
 Existen cuatro tipos principales de comprobación:
 Observación visual
 Valoración sensorial
 Determinación físico-química
 Examen microbiológico
 Para definir de forma adecuada la metodología a seguir para realizar las comprobaciones necesarias que aseguren el correcto funcionamiento del sistema, definiremos los procedimientos de:
 Verificación y Validación del sistema
 Plan de Auditorías
 Por último, no sería posible aplicar un APPCC adecuado sin que se apliquen prácticas correctas de registro eficaces y precisas. Por ello se deben documentar todos los procedimientos o planes de apoyo del sistema, y los sistemas de documentación y registro. Deben definir de forma concreta cada operación en cuestión. Por ello definiremos de forma pormenorizada el Plan de Control de Documentación.
 APPCC y sistemas de calidad
 El APPCC no es un sistema de gestión de calidad, sino un sistema de gestión de seguridad alimentaria que se debe definir como premisa para la implantación de un sistema de gestión de calidad, como requisito legal obligatorio aplicable a todo establecimiento alimentario necesario para la obtención de la certificación.
 Un sistema de gestión de calidad debe valorar todas las actividades desarrolladas en una empresa para producir un producto además de cumplir la legislación que le aplique, es por ello que cuando una empresa de alimentación desea obtener un certificado tipo ISO 9001, debe demostrar que cumple la legislación y que tiene en operación un APPCC.
 Aunque algunas entidades certificadoras ofrecen la posibilidad de certificar el sistema de autocontrol (APPCC), su verdadera aptitud será determinada por los Servicios Oficiales de Inspección bien por el Ministerio de Sanidad y Consumo o por los organismos que tengan la competencia en cada Comunidad Autónoma.
 Podemos diferenciar distintos sistemas de calidad en función de su contenido y/o de las empresas a las que vaya dirigido. Por un lado tenemos la familia de las normas ISO a través de las cuales se analizan todos los procesos de la empresa con el fin de lograr una mejora continua en cada uno de ellos, la cual es de aplicación en todo tipo de empresas, ya que es un tipo de norma centrada en mejorar los procesos de gestión.
 Se pueden diferenciar varios sistemas, como pueden ser BRC o Norma Mundial de Inocuidad Alimentaria, IFS o ISO 22000, que son específicos para empresas alimentarias y cuya estructura contempla por una parte una serie de requisitos higiénicos concretos de instalaciones, manipulación, transporte, etc y por otra parte incluye directrices para implantar un sistema de gestión de calidad similar al de la familia ISO 9001.
 Dentro de la documentación del sistema de calidad se puede contemplar el APPCC en un único documento que forme parte del sistema o integrando los distintos aspectos a tener en cuenta dentro los diferentes procedimientos que compondrán el sistema de gestión de la calidad.
 En los últimos años se están desarrollando herramientas de tipo software, específicos, para la gestión del APPCC, que ayudan al usuario a hacer el análisis de peligros, determinar los puntos críticos, gestionar la documentación asociada a los prerrequisitos y al APPCC, facilitando, en definitiva, la gestión del sistema de calidad.
 Referencias
 Véase también
 alimento espacial
 Día de la Inocuidad Alimentaria (FAO OMS CODEX)
 RFID Data Suite como sistema para el control de la trazabilidad
 software de trazabilidad
 tecnología RFID
 trazabilidad
 Bibliografía
 Recopilación de la Normativa Alimentaria (Paquete de higiene) www.boe.es
 - Requisitos Previos del sistema APPCC. Seguridad Alimentaria (2.a Edición).
 - Diseño del Sistema APPCC.
 - Manual del sistema APPCC en sectores productivos. 2009.
 - NORMA Oficial Mexicana NOM-251-SSA1-2009, Prácticas de higiene para el proceso de alimentos, bebidas o suplementos alimenticio
 Software FUD APPCC
 John G. Surak and Steven Wilson, ed. (2014) «1» The Certified HACCP Auditor Handbook (en inglés) ASQ Quality Press
 Enlaces externos
 FAO
 Codex alimentarius
 Agencia Catalana de Seguridad Alimentaria - Base de datos de legislación
 12 Preguntas típicas sobre el sistema Haccp e inocuidad alimentaria
 Software control APPCC
 Higiene
 Seguridad alimentaria
 Tecnología de los alimentos


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 3.9.2015
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 L 230/18
 DECISÃO DO COMITÉ MISTO DO EEE
 N.o 219/2014
 de 24 de outubro de 2014
 que altera o anexo II (Regulamentação técnica, normas, ensaios e certificação) do Acordo EEE [2015/1443]
 O COMITÉ MISTO DO EEE,
 Tendo em conta o Acordo sobre o Espaço Económico Europeu, a seguir designado por «Acordo EEE», nomeadamente o artigo 98.o,
 Considerando o seguinte:
 (1)
 O Regulamento (UE) n.o 474/2014 da Comissão, de 8 de maio de 2014, que altera o anexo XVII do Regulamento (CE) n.o 1907/2006 do Parlamento Europeu e do Conselho relativo ao registo, avaliação, autorização e restrição dos produtos químicos (REACH), no que respeita ao 1,4-diclorobenzeno (1), deve ser incorporado no Acordo EEE.
 (2)
 O anexo II do Acordo EEE deve, por conseguinte, ser alterado em conformidade,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 No anexo II, capítulo XV, do Acordo EEE, ao ponto 12zc [Regulamento (CE) n.o 1907/2006 do Parlamento Europeu e do Conselho] é aditado o seguinte travessão:
 «—
 32014 R 0474: Regulamento (UE) n.o 474/2014 da Comissão, de 8 de maio de 2014 (JO L 136 de 9.5.2014, p. 19).»
 Artigo 2.o
 Fazem fé os textos do Regulamento (UE) n.o 474/2014 nas línguas islandesa e norueguesa, que serão publicados no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Artigo 3.o
 A presente decisão entra em vigor em 1 de novembro de 2014, desde que tenham sido efetuadas todas as notificações previstas no artigo 103.o, n.o 1, do Acordo EEE (2).
 Artigo 4.o
 A presente decisão é publicada na Secção EEE e no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Feito em Bruxelas, em 24 de outubro de 2014.
 Pelo Comité Misto do EEE
 O Presidente
 Kurt JÄGER
 (1) JO L 136 de 9.5.2014, p. 19.
 (2) Não foram indicados requisitos constitucionais.


type: caselaw

text:
 4.4.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 148/34
 Caingean arna tabhairt an 18 Feabhra 2022 – Kande Mupompa v an Chomhairle
 (Cás T-90/22)
 (2022/C 148/54)
 Teanga an cháis: an Fhraincis
 Páirtithe
 Iarratasóir: Alex Kande Mupompa (Kinshasa, Poblacht Dhaonlathach an Chongó) (ionadaithe: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme agus T. Payan, díodóirí)
 Cosantóir: Comhairle an Aontais Eorpaigh
 An t-ordú atá á lorg
 Iarrann an t-iarratasóir ar an gCúirt Ghinearálta:
 —
 Cinneadh (CBES) 2021/2181 ón gComhairle an 9 Nollaig 2021 a neamhniú (1), a mhéid a choimeádtar leis an t-iarratasóir faoi Uimh. 7 den iarscríbhinn a ghabhann leis an gCinneadh sin;
 —
 Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2021/2177 ón gComhairle an 9 Nollaig 2021 (2) a neamhniú, a mhéid a choimeádtar leis an t-iarratasóir faoi Uimh. 7 d’Iarscríbhinn I a ghabhann leis an Rialachán sin;
 —
 a ordú don Chomhairle na costais a íoc.
 Saincheisteanna dlí agus príomhargóintí
 Mar thaca leis an gcaingean, ardaíonn an t-iarratasóir dhá shaincheist dlí.
 1.
 An chéad saincheist dlí lena maítear go ndearnadh sárú ar chearta na cosanta. I ndáil leis sin, déanann an t-iarratasóir roinnt gearán maidir le sárú a chearta le linn na nósanna imeachta a raibh mar thoradh orthu gur ghlac an Chomhairle na bearta sriantacha ina choinne agus gur athnuaigh sí iad agus, go háirithe, sárú ar a cheart chun éisteacht a fháil faoi choinníollacha inghlactha.
 2.
 An dara saincheist dlí lena maítear go bhfuil earráid fhollasach measúnaithe déanta ag an gComhairle maidir le rannpháirtíocht an iarratasóra i ngníomhartha ar sáruithe tromchúiseacha iad ar chearta an duine i bPoblacht Dhaonlathach an Chongó. Cáineann an t-iarratasóir comhthéacs an athbhreithnithe roimh an athnuachan chonspóidte ar na bearta sriantacha agus conspóideann sé go bhfuil aon bhaint aige faoi láthair leis na fíorais ar a bhfuil an cinneadh chun é a áireamh ar liosta na ndaoine a chumhdaítear le Cinneadh 2010/788/CBES bunaithe.
 (1) Cinneadh (CBES) 2021/2181 ón gComhairle an 9 Nollaig 2021 lena leasaítear Cinneadh 2010/788/CBES a bhaineann le bearta sriantacha i gcoinne Phoblacht Dhaonlathach an Chongó (IO 2021 L 443, lch. 75).
 (2) Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2021/2177 ón gComhairle an 9 Nollaig 2021 lena gcuirtear chun feidhme Airteagal 9 de Rialachán (CE) Uimh. 1183/2005 lena bhforchuirtear bearta sriantacha sonracha áirithe a dhírítear i gcoinne daoine atá ag gníomhú de shárú ar an lánchosc arm i dtaca le Poblacht Dhaonlathach an Chongó (IO 2021 L 443, lch. 3).


text:
 9.5.2008
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 116/29
 Recours introduit le 31 mars 2008 — Gres La Sagra/OHMI — Ceramicalcora (VENATTO marble stone)
 (Affaire T-130/08)
 (2008/C 116/53)
 Langue de dépôt du recours: l'espagnol
 Parties
 Partie requérante: Gres La Sagra, SL (Alameda de la Sagra, Espagne) (représentants: Mme T. Villate Consonni, avocate, et M. J. Calderón Chavero, avocat)
 Partie défenderesse: Office de l'harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles)
 Autre partie devant la chambre de recours: Ceramicalcora, SA (Alcora, Espagne)
 Conclusions de la partie requérante
 —
 annuler la décision de la quatrième chambre de recours de l'Office de l'harmonisation dans le marché intérieur (OHMI) du 30 janvier 2008 dans l'affaire R-1609/2006-4;
 —
 accorder, sur le fondement de l'annulation prononcée antérieurement, l'enregistrement de la marque no 3 109 006 non seulement pour les services de classe 39 (déjà réalisé, eu égard au rejet devenu définitif de l'opposition no B690695 à l'égard de ces services), mais également pour les autres produits et services des classes 19, 21 et 40, et
 —
 condamner l'OHMI et les autres parties aux dépens de la présente affaire.
 Moyens et principaux arguments
 Demandeur de la marque communautaire: la partie requérante
 Marque communautaire concernée: marque figurative «VENATTO (marble stone)» (demande d'enregistrement no 3 109 006) pour des produits et des services des classes 19, 21, 39 et 40.
 Titulaire de la marque ou du signe invoqué à l'appui de l'opposition: CARAMICALCORA S.A.
 Marque ou signe invoqué à l'appui de l'opposition: les marques espagnoles comprenant le signe «VENETO (cerámicas)» (no 2 115 543; 2 056 688, 2 056 689 et 2 056 699) pour des produits et services relevant respectivement des classes 27, 19, 21 et 39.
 Décision de la division d'opposition: Accueil partiel de l'opposition au motif qu'il existerait un risque de confusion sur le territoire pertinent pour les produits et services litigieux relevant des classes 19, 21 et 40, mais qu'il n'existerait pas de tel risque à l'égard des services litigieux de classe 39.
 Décision de la chambre de recours: Rejet du recours.
 Moyens invoqués: Violation de l'article 8, paragraphe 1, sous b), du règlement (CE) no 40/94 sur la marque communautaire.


text:
 Avis juridique important
 |
 21993A0309(02)
 Accordo concernente le relazioni nel settore della pesca tra la Comunità economica europea e la Repubblica lettone
 Gazzetta ufficiale n. L 056 del 09/03/1993 pag. 0006 - 0008 edizione speciale finlandese: capitolo 4 tomo 5 pag. 0011 edizione speciale svedese/ capitolo 4 tomo 5 pag. 0011
 ACCORDO concernente le relazioni nel settore della pesca tra la Comunità economica europea e la Repubblica LetoneLA COMUNITÀ ECONOMICA EUROPEA, in appresso denominata « Comunità », e LA REPUBBLICA LETTONE, in appresso denominata « Lettonia », in appresso denominate « parti contraenti », CONSIDERANDO gli stretti rapporti esistenti tra la Comunità e la Lettonia, ed in particolare quelli allacciati nell'ambito dell'accordo di cooperazione tra la Comunità e la Lettonia, nonché la comune volontà di intensificare tali rapporti; CONSIDERANDO la comune volontà delle parti contraenti di garantire la conservazione ed una gestione razionale degli stock ittici nelle acque adiacenti alle rispettive coste; VISTE le disposizioni della convenzione delle Nazioni Unite sul diritto del mare; RICORDANDO che l'estensione, da parte degli Stati costieri, delle zone in cui essi esercitano la loro giurisdizione sulle risorse alieutiche, nonché l'esplicazione, all'interno di queste zone, dei rispettivi diritti sovrani per quanto concerne l'esplorazione, lo sfruttamento, la conservazione e la gestione di dette risorse, devono essere attuate conformemente ai principi del diritto internazionale; VISTO che la Lettonia ha istituito una zona economica esclusiva, entro la quale essa esercita diritti sovrani per quanto concerne l'esplorazione, lo sfruttamento, la conservazione e la gestione delle risorse ivi presenti; che la Comunità ha riconosciuto ai propri Stati membri il diritto di estendere fino a 200 miglia marine i limiti della rispettiva zona di pesca (definita in appresso « zona su cui si esercita la giurisdizione della Comunità in materia di pesca »), fermo restando che le attività alieutiche entro detti limiti sono soggette alla politica comune della pesca adottata dalla Comunità; TENUTO CONTO che una parte delle risorse alieutiche del Mar Baltico consiste in stock comuni o strettamente collegati, sfruttati da pescatori di entrambe le parti contraenti; che, ai fini di una conservazione efficace e di una gestione razionale di tali stock, è indispensabile una cooperazione tra le parti contraenti, segnatamente nei fori internazionali appropriati, quali la Commissione internazionale sulla pesca nel Mar Baltico; CONVINTE dell'interesse che, per ciascuna delle due parti contraenti, presenta l'attività alieutica nella zona del Baltico che rientra sotto la giurisdizione della controparte in materia di pesca; RISOLUTE ad intensificare la loro cooperazione economica nel settore della pesca marittima, segnatamente mediante la promozione di « joint ventures »; DESIDEROSE di stabilire le condizioni e le modalità per l'esercizio delle attività di pesca che rivestono un interesse comune per le parti contraenti, HANNO CONVENUTO QUANTO SEGUE: Articolo 1 Le parti contraenti cooperano per garantire la conservazione e la gestione razionale degli stock ittici presenti nelle zone che ricadono sotto la giurisdizione delle parti medesime in materia di pesca e nelle zone adiacenti. Le parti contraenti si adoperano, direttamente o attraverso gli organismi regionali appropriati, per concludere con parti terze misure volte alla conservazione e allo sfruttamento razionale di detti stock, comprese la fissazione e l'assegnazione di catture totali ammissibili. Articolo 2 Ciascuna delle due parti contraenti concede ai pescherecci della controparte l'accesso nella zona del Baltico che ricade sotto la propria giurisdizione in materia di pesca, per esercitarvi l'attività alieutica conformemente alle disposizioni sotto esposte. Articolo 3 1. Ciascuna parte contraente stabilisce annualmente per la zona del Baltico su cui esercita la propria giurisdizione in materia di pesca, fatti salvi gli adeguamenti resi eventualmente necessari da circostanze impreviste e tenendo presente la necessità di una gestione razionale delle risorse vive: a) il totale ammesso di cattura per stock singoli o congiunti, tenendo conto dei dati scientifici più precisi esistenti in materia, dell'interdipendenza degli stock, dell'operato delle organizzazioni internazionali competenti e di altri fattori pertinenti; b) dopo opportune consultazioni, la quantità che può essere assegnata ai pescherecci della controparte, tenendo conto dell'obiettivo prefisso, che è quello di instaurare un equilibrio vicendevolmente soddisfacente nelle relazioni reciproche in materia di pesca; c) intese reciproche sull'accesso alle rispettive zone, nel contesto di programmi congiunti per la gestione di stock comuni. 2. Ciascuna parte contraente adotta le altre misure che giudica necessarie per conservare o riportare gli stock ittici ai livelli atti a produrre le massime rese sostenibili. Siffatte misure, così come ogni misura adottata successivamente alla fissazione annuale delle possibilità di pesca, devono tener conto della necessità di non compromettere il pieno esercizio dei diritti di pesca concessi in virtù del presente accordo. Articolo 4 Ciascuna parte contraente può subordinare al rilascio di una licenza l'esercizio della pesca nella zona soggetta alla sua giurisdizione, da parte dei pescherecci della controparte. Le parti contraenti si consultano per decidere a quali limiti assoggettare il rilascio di tali licenze. L'autorità competente di ciascuna parte contraente comunica in tempo debito alla controparte il nome, il numero di immatricolazione e gli altri elementi di identificazione dei pescherecci che possono essere autorizzati ad esercitare la loro attività nella zona soggetta alla giurisdizione della controparte. Quest'ultima rilascia le licenze tenendo conto dei limiti convenuti. Articolo 5 1. Ciascuna parte contraente provvede con disposizioni adeguate a che i propri pescherecci e quelli di paesi terzi cui ha accordato diritti di pesca si attengano alle misure di conservazione concordate fra le parti contraenti in virtù del presente accordo. 2. I pescherecci di ciascuna parte contraente che esercitino la propria attività nella zona soggetta alla giurisdizione della controparte si conformano alle misure di conservazione, alle misure di controllo, alle altre clausole e condizioni ed a tutte le norme e regolamentazioni che disciplinano l'attività alieutica in quella zona. 3. Ciascuna parte contraente comunica alla controparte ogni nuova misura o condizione adottata per disciplinare l'attività alieutica nella zona soggetta alla sua giurisdizione in materia di pesca. 4. Le misure volte a disciplinare la pesca, adottate da ogni parte contraente a fini di conservazione, devono essere fondate su criteri scientifici obiettivi e non devono discriminare la controparte né de iure né de facto. 5. Nella zona soggetta alla sua giurisdizione in materia di pesca, ogni parte contraente adotta, conformemente al diritto internazionale e per mutua intesa, le misure che si rendessero eventualmente necessarie per garantire l'osservanza delle disposizioni del presente accordo da parte dei pescherecci della controparte. Articolo 6 Le parti contraenti si impegnano a cooperare ed a facilitare le ricerche scientifiche necessarie, in particolare per quanto riguarda: a) gli stock presenti nelle zone soggette, in materia di pesca, alla giurisdizione di entrambe le parti, al fine di armonizzare, per quanto possibile, le misure intese a disciplinare la cattura di tali stock; b) gli stock d'interesse comune presenti sia nelle zone soggette alla giurisdizione delle due parti contraenti, sia nella parte di mare ad esse adiacente. Articolo 7 Per contribuire a migliorare le conoscenze e le attitudini professionali delle persone attive nel settore della pesca, la Comunità si occupa con particolare cura, nei limiti ed in conformità delle disposizioni concordate nel quadro delle consultazioni annuali, del fabbisogno di formazione della Lettonia nel settore citato. La Lettonia utilizzerà i contributi finanziari all'uopo concessi in modo da non ledere gli interessi della Comunità. Articolo 8 1. Le parti contraenti promuovono la conclusione di « joint ventures » nel settore della pesca tra imprese della Comunità ed imprese lettoni. 2. La Lettonia promuove e mantiene un'atmosfera favorevole e stabile per la conclusione e il funzionamento delle « joint ventures ». In particolare, essa applica a tal fine regimi di promozione e di tutela degli investimenti, che garantiscano a tutte le imprese comunitarie partecipanti alle « joint ventures » un trattamento non discriminatorio, equo e leale. 3. Conformemente alle disposizioni concordate nel quadro delle consultazioni annuali, la Comunità può coadiuvare la Lettonia nelle azioni intese a conseguire gli obiettivi enunciati nel presente articolo. La Lettonia utilizzerà i contributi finanziari all'uopo concessi dalla Comunità in modo da non ledere gli interessi dei partner comunitari delle « joint ventures ». Articolo 9 Le parti contraenti, al momento di tracciare un bilancio delle loro relazioni in materia di pesca che sia soddisfacente per entrambe, tengono conto dei contributi finanziari concessi dalla Comunità alla Lettonia in virtù degli articoli 7 e 8. Articolo 10 1. Le parti contraenti si consultano per tutto quanto riguarda la messa in atto ed il corretto funzionamento del presente accordo. 2. Le parti contraenti si consultano in caso di controversia sull'interpretazione o sull'applicazione del presente accordo. Articolo 11 1. Nessuna disposizione del presente accordo inficia o pregiudica in alcun modo le opinioni di ciascuna parte contraente su qualunque questione attinente al diritto del mare. 2. Il presente accordo non pregiudica la delimitazione delle zone economiche esclusive o delle zone di pesca tra la Lettonia e gli Stati membri della Comunità economica europea. Articolo 12 Il presente accordo si applica, da una parte, ai territori in cui si applica il trattato che istituisce la Comunità economica europea, alle condizioni in esso indicate, e, dall'altra, al territorio della Repubblica Lettone. Articolo 13 Il presente accordo entra in vigore il giorno in cui le parti contraenti notificano la conclusione delle procedure all'uopo necessarie. Articolo 14 Il presente accordo è concluso per un periodo iniziale di dieci anni a decorrere dalla data della sua entrata in vigore. Qualora non venga denunciato da una delle parti contraenti mediante notifica trasmessa almeno nove mesi prima della scadenza di detto decennio, l'accordo è prorogato per ulteriori periodi di sei anni, salvo denuncia notificata almeno nove mesi prima della fine di ciascun periodo. Fatto a Riga il 16 luglio 1992 in duplice copia, in lingua inglese e lettone, ciascuno di detti testi facente ugualmente fede. In caso di controversia, prevale il testo inglese dell'accordo. A conferma di quanto sopra, hanno firmato il presente accordo i sottoscritti, debitamente abilitati a tal fine. Per la Comunità economica europea Per la Repubblica Lettone


type: other

text:
Kawżi maqħquda T-239/04 u T-323/04: Sentenza tal-Qorti tal-Prim'Istanza tat- 12 ta' Settembru 2007 — L-Italja u Brandt Italia vs Il-Kummissjoni ( Għajnuna mill-Istat — Leġiżlazzjoni li tipprovdi miżuri urġenti favur l-impjiegi għall-impriżi f'diffikultà — Deċiżjoni li tiddikjara l-għajnuna mill-Istat inkompatibbli mas-suq komuni u li tordna l-irkupru ta' l-għajnuna mogħtija ) - EU Law and Publications
 Kawżi maqħquda T-239/04 u T-323/04: Sentenza tal-Qorti tal-Prim'Istanza tat- 12 ta' Settembru 2007 — L-Italja u Brandt Italia vs Il-Kummissjoni ( Għajnuna mill-Istat — Leġiżlazzjoni li tipprovdi miżuri urġenti favur l-impjiegi għall-impriżi f'diffikultà — Deċiżjoni li tiddikjara l-għajnuna mill-Istat inkompatibbli mas-suq komuni u li tordna l-irkupru ta' l-għajnuna mogħtija )
 Suġġett: għajnuna għall-impjieg, għajnuna għall-impriżi, għajnuna mill-Istat, Il-Kummissjoni Ewropea, kontroll tal-għajnuna mill-Istat, kumpanija f'diffikultajiet, l-Italja, rikors għal annullament
 CELEX : C2007/247/39
 OJ : JOC_2007_247_R_0026_01
 Kawżi magħquda T-425/04, T-444/04, T-450/04 u T-456/04: Sentenza tal-Qorti Ġenerali tal- 21 ta’ Mejju 2010 — Franza vs Il-Kummissjoni ( “Għajnuna mill-Istat — Miżuri finanzjarji favur France Télécom —...
 3.7.2010 MT Il-Ġurnal Uffiċjali tal-...
 Suġġett: azzjoni għat-tħassir ta’ deċiżjoni tal-KE, Franza, għajnuna mill-Istat, Il-Kummissjoni Ewropea, industrija tat-telekomunikazzjoni, kontroll tal-għajnuna mill-Istat
 Kawża T-222/04: Sentenza tal-Qorti tal-Prim’Istanza tal- 11 ta’ Gunju 2009 — L-Italja vs Il-Kummissjoni ( Għajnuna mill-Istat — Skema ta’ għajnuna mogħtija mill-awtoritajiet Taljani lil ċerti impriżi...
 Suġġett: azzjoni għal nuqqas ta’ twettiq ta’ obbligu, eżenzjoni mit-taxxa, għajnuna mill-Istat, il-Qorti Ġenerali, l-Italja, servizz pubbliku, sistema ta' tassazzjoni, sistema ta’ għajnuna, suq komuni
 Kawżi magħquda T-265/04, T-292/04 u T-504/04: Sentenza tal-Qorti tal-Prim’Istanza tal- 4 ta’ Marzu 2009 – Tirrenia di Navigazione e.a. vs Il-Kummissjoni ( Għajnuna mill-Istat — Trasport marittimu —...
 Suġġett: azzjoni għat-tħassir ta’ deċiżjoni tal-KE, Il-Kummissjoni Ewropea, il-Qorti Ġenerali, kontroll tal-għajnuna mill-Istat, kumpanija tat-trasport, l-Italja, servizz pubbliku, trasport marittimu


type: legislation

text:
 26.1.2016
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 17/3
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2016/80 НА КОМИСИЯТА
 от 13 януари 2016 година
 за вписване на наименование в регистъра на защитените наименования за произход и защитените географски указания [Σταφίδα Σουλτανίνα Κρήτης (Stafida Soultanina Kritis) (ЗГУ)]
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 1151/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 21 ноември 2012 г. относно схемите за качество на селскостопанските продукти и храни (1), и по-специално член 52, параграф 3, буква б) от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 В съответствие с член 50, параграф 2, буква а) от Регламент (ЕС) No 1151/2012 подаденото от Гърция заявление за регистрация на наименованието „Σταφίδα Σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis) беше публикувано в Официален вестник на Европейския съюз
 (2).
 (2)
 На 26 юни 2014 г. Комисията получи уведомление за възражение от Измирската стокова борса (Турция). Посоченото по-горе уведомление за възражение е последвано от мотивирано възражение, изпратено с писмо от 26 август 2014 г.
 (3)
 Комисията разгледа възражението и е установено, че то е приемливо по смисъла на член 10 от Регламент (ЕС) No 1151/2012. С писмо от 26 септември 2014 г. тя прикани заинтересованите страни да проведат необходимите консултации, за да постигнат съгласие помежду си в съответствие с техните вътрешни процедури.
 (4)
 Не бе постигнато споразумение между страните в определения срок.
 (5)
 Съответно Комисията следва да приеме решение в съответствие с процедурата по член 52, параграф 3, буква б) от Регламент (ЕС) No 1151/2012.
 (6)
 Възразяващата страна твърди, че заявлението не съответства на условията, предвидени в член 5, член 6, параграфи 3 и 4 и член 7, параграф 1 от Регламент (ЕС) No 1151/2012. Според становището на възразяващата страна характеристиките на продукта не са отличителни, тъй като климатичните и почвените условия, които са решаващ елемент за качеството на продукта, са същите като в Турция. Освен това думите „sultan“ и „sultaniye“ имат етимологичен произход от Турция (т.е. Анадола). Поради това наименованието „soultanina“ би могло да се дължи на Турция. Освен това се твърди, че продукт с наименование „Aegean Sultana“, подобен на „Σταφίδα σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis), е регистриран в Турция като защитено наименование за произход, и е станал търговска марка. Наличието на термина „Soultanina“ в гръцкото наименование съответно би застрашило турското регистрирано наименование, би създало нелоялна конкуренция и би подвело потребителите. Последно, думата „Soultanina“ e омоним на наименование, което вече фигурира в регистъра и следователно не може да бъде регистрирано. Поради това заявлението следва да бъде изцяло отхвърлено.
 (7)
 Независимо от посочените по-горе твърдения, представени от възразяващата страна, ЗГУ „Σταφίδα σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis) следва да бъде регистрирано по следните причини.
 (8)
 Безспорно е, че наименованието произхожда от Анадола. Въпреки това, тъй като наименованието „Soultanina“ действително се отнася до лозов сорт, който се отглежда в много страни, то вече не е свързано с мястото на произход. Поради това от правна гледна точка то може да се отнася за продукт, който не е с произход от Анадола. „Soultanina“ вече е била класифицирана като лозов сорт съгласно Регламент (ЕИО) No 3800/81 на Комисията (3), който понастоящем е отменен. В действащата понастоящем правна рамка за „Soultanina“ беше подадено уведомление като за винен сорт лози по смисъла на член 63, параграф 1, буква г) от Регламент (ЕО) No 607/2009 на Комисията (4).
 (9)
 По отношение на специфичните характеристики на „Σταφίδα σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis) (ЗГУ) в единния документ точно и изчерпателно се описва връзката между специфичните качества на продукта и географския район. Продуктът се характеризира с високо съдържание на захар (най-малко 75 %) и с ниско съдържание на влага (максимум 16 %). Благодарение на варовитите почви на остров Крит виреят растения, които раждат плодове с много добро качество, дължащо се на високото съдържание на захари. Ниските количества на валежите и големият брой часове слънцегреене през юли и август, когато гроздето узрява, оказват благоприятно влияние върху концентрацията на захари. Дъждовете през този период водят до намаляване на захарите в гроздето, а това понижава качеството му. Топлото и сухо време и практиката на потапяне на гроздето в алкален разтвор преди изсушаването им водят до бърза загуба на вода и едновременно повишаване на съдържанието на захари, поради което потъмняването спира и стафидите придобиват характерния си цвят. Измирската стокова борса не даде валидни основания за оспорването на тези твърдения.
 (10)
 Турският продукт „Aegean Sultanas“ не представлява ЗНП, регистриран в съответствие с правото на ЕС. Той не е със специална защита съгласно Регламент (ЕС) No 1151/2012. По-специално, не може да се счита за вероятно той да възпрепятства регистрацията на омонимно наименование съгласно член 6, параграф 3 от Регламент (ЕС) No 1151/2012. При всички случаи „Soultanina“ не е наименование на продукт, който е омонимен с „Aegean Sultanas“.
 (11)
 Наименованието „Soultanina“ само по себе си няма вероятност да подведе потребителите относно произхода на продукта, тъй като той е общоизвестен като лозов сорт, който може да бъде отглеждан навсякъде по света. Освен това в този конкретен случай наименованието „Soultanina“ се придружава от географски термин („Kritis“), който премахва всякакво хипотетичното съмнение относно произхода на продукта.
 (12)
 Независимо от защитата, предоставена на „Σταφίδα σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis), наименованието „Soultanina“ може да продължи да се използва на територията на Съюза, при условие че се спазват принципите и правилата, приложими съгласно правния ред на Съюза.
 (13)
 Във възражението не се съдържат точни данни за предполагаемата регистрирана търговска марка. Не се споменава търговска марка, регистрирана от страна на Турция на територията на ЕС.
 (14)
 Поради горепосочените причини се стигна до заключението, че наименованието „Σταφίδα σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis) (ЗГУ) следва да бъде вписано в регистъра на защитените наименования за произход и защитените географски указания.
 (15)
 Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета по качеството на селскостопанските продукти,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Регистрира се наименованието „Σταφίδα Σουλτανίνα Κρήτης“ (Stafida Soultanina Kritis) (ЗГУ).
 Наименованието в първия параграф се използва за определяне на продукт от клас 1.6. „Плодове, зеленчуци и зърнени храни, пресни или преработени“ от приложение XI към Регламент за изпълнение (ЕС) No 668/2014 на Комисията (5).
 Член 2
 Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 13 януари 2016 година.
 За Комисията
 Председател
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) ОВ L 343, 14.12.2012 г., стр. 1.
 (2) ОВ C 101, 5.4.2014 г., стр. 7.
 (3) Регламент (ЕИО) No 3800/81 на Комисията от 16 декември 1981 г. за определяне на класификацията на сортовете лози (ОВ L 381, 31.12.1981 г., стр. 1).
 (4) Регламент (ЕО) No 607/2009 на Комисията от 14 юли 2009 г. относно определяне на някои подробни правила за прилагането на Регламент (ЕО) No 479/2008 на Съвета по отношение на защитените наименования за произход и защитените географски указания, традиционните наименования, етикетирането и представянето на определени лозаро-винарски продукти (ОВ L 193, 24.7.2009 г., стр. 60).
 (5) Регламент за изпълнение (ЕС) No 668/2014 на Комисията от 13 юни 2014 г. за определяне на правила за прилагането на Регламент (ЕС) No 1151/2012 на Европейския парламент и на Съвета относно схемите за качество на селскостопанските продукти и храни (ОВ L 179, 19.6.2014 г., стр. 36).


type: wikipedia

text:
Raggiunse la posizione di capo del Laboratorio di Artropodi dell'Istituto Paleontologico dell'Accademia delle Scienze dell'URSS (ora Accademia Russa delle Scienze) a Mosca. Studente di Andrej Vasil'evič Martynov, fu un prolifico tassonomo che descrisse numerosi nuovi taxa, inclusi i ditteri fossili, e pubblicò importanti lavori sugli insetti fossili. Il suo lavoro è attualmente oggetto di revisione da parte dell'attuale generazione di paleoentomologi russi.
 Opere principali
 Rohdendorf, B.B. 1937. [Dipteran insects, Vol. 19, No. 1: Fam. Sarcophagidae (Part 1), Fauna of the USSR, New Series,] No. 12 Moscow & Leningrad, 501pp.
 Rohdendorf, B.B. 1962. Order Diptera. In B.B. Rohdendorf (editor), Fundamentals of Paleontology, vol. 9, Arthropoda-Tracheata and Chelicerata: 444–502.
 Rohdendorf, B.B. 1964. Trudy Paleontol. Inst. 100, 311 pp.
 Rohdendorf, B.B. 1974. The historical development of Diptera. University of Alberta Press, Edmonton. 360 pp.
 Rohdendorf, B.B. 1967. [Directions in the historical development of sarcophagids (Diptera, Sarcophagidae)] Moscow, 92pp.
 Rohdendorf, B.B. e Rasnitsyn, A.P. (Editors) 1980. [A historical development of the class of insects] Moscow, 269pp.
 Bibliografia
 , pp. 12–16.
 Collegamenti esterni
 Biography
 Fossil Diptera Catalog - Major Workers and Collections


text:
8.1.2016
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 L 5/9
 Pagal tarptautinę viešąją teisę juridinę galią turi tik JT EEK tekstų originalai. Šios taisyklės statusas ir įsigaliojimo data turėtų būti tikrinami pagal paskutinę statusą nurodančio JT EEK dokumento TRANS/WP.29/343 versiją, kurią galima rasti
 http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html.
 Jungtinių Tautų Europos ekonominės komisijos (JT EEK) taisyklė Nr. 121 „Vienodos transporto priemonių patvirtinimo nuostatos dėl rankinių valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių padėties ir identifikavimo“ [2016/18]
 Įtrauktas visas galiojantis tekstas, įskaitant:
 01 serijos pakeitimus. Įsigaliojimo data – 2015 m. birželio 15 d.
 TURINYS
 TAISYKLĖ
 1.
 Taikymo sritis
 2.
 Sąvokų apibrėžtys
 3.
 Patvirtinimo paraiška
 4.
 Patvirtinimas
 5.
 Specifikacijos
 6.
 Transporto priemonės tipo ar valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių specifikacijos sąlygų pakeitimai ir patvirtinto tipo išplėtimas
 7.
 Gamybos atitiktis
 8.
 Baudos už gamybos neatitiktį
 9.
 Visiškas gamybos nutraukimas
 10.
 Už patvirtinimo bandymus atsakingų techninių tarnybų ir tipo patvirtinimo institucijų pavadinimai bei adresai
 11.
 Įvadinės nuostatos
 12.
 Pereinamojo laikotarpio nuostatos
 PRIEDAI:
 1.
 Pranešimas apie transporto priemonės tipo patvirtinimo suteikimą, patvirtinto tipo išplėtimą, atsisakymą suteikti patvirtinimą arba patvirtinimo panaikinimą, atsižvelgiant į rankinių valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių padėtį ir identifikavimą, remiantis Taisykle Nr. 121
 2.
 Patvirtinimo ženklų išdėstymas
 1. TAIKYMO SRITIS
 Ši taisyklė taikoma M ir N kategorijų transporto priemonėms (1). Joje pateikiami motorinių transporto priemonių rankinių valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių padėties, identifikavimo, spalvos ir apšvietimo reikalavimai. Ji parengta siekiant užtikrinti, kad transporto priemonės valdikliai, signalinės lemputės ir indikatoriai būtų pasiekiami bei matomi ir juos būtų galima lengviau pasirinkti dienos ir nakties sąlygomis, kad sumažėtų su sauga susijusios rizikos, kylančios vairuotojui nukreipus dėmesį nuo vairavimo ir pasirinkus ne tą valdiklį, veiksnių.
 2. SĄVOKŲ APIBRĖŽTYS
 Šioje taisyklėje:
 2.1. Valdiklis– rankinio valdymo įtaiso dalis, kuria vairuotojas gali pakeisti transporto priemonės ar jos posistemės būseną ar veikimą.
 2.2. Įtaisas– elementas arba elementų sąranka, naudojama vienai arba daugiau funkcijų atlikti.
 2.3. Indikatorius– įtaisas, rodantis fizinių charakteristikų vertes, kurias jis yra sukurtas fiksuoti.
 2.4. Bendroji erdvė– plotas, kuriame gali būtų rodomi ne mažiau kaip du su funkcijomis susiję dalykai (pvz., simboliai), tačiau ne vienu metu.
 2.5. Signalinė lemputė– vaizdo signalas, kuris įsižiebęs, rodo, ar įtaisas yra įjungtas, ar jis veikia tinkamai, ar jo būsena arba veikimas yra sutrikęs, ar jis yra sugedęs.
 2.6. Greta– padėtis, kai tarp žyminčiojo simbolio ir juo žymimos signalinės lemputės, indikatoriaus ar valdiklio nėra jokio kito valdiklio, signalinės lemputės, indikatoriaus ar kito atitraukti dėmesį galinčio dalyko.
 2.7. Gamintojas– fizinis ar juridinis asmuo, atsakingas patvirtinimą suteikiančiai institucijai už visus tipo tvirtinimo procedūros reikalus ir gamybos atitikties užtikrinimą. Fizinis ar juridinis asmuo nebūtinai turi tiesiogiai dalyvauti visuose transporto priemonės, sistemos, sudedamosios dalies ar atskirojo techninio junginio, kurios tipo tvirtinimo procedūra atliekama, gamybos etapuose.
 2.8. Transporto priemonės tipas– motorinės transporto priemonės, kurios nesiskiria viduje išsidėsčiusia įranga, galinčia turėti įtakos valdiklių, signalinių lempučių bei indikatorių identifikavimo simboliams ir valdiklių veikimui.
 2.9. Transporto priemonės patvirtinimas– transporto priemonės tipo patvirtinimas, atsižvelgiant į įrengimo būdą, grafinį dizainą, įskaitomumą, spalvą ir valdiklių, signalinių lempučių bei indikatorių ryškumą.
 3. PATVIRTINIMO PARAIŠKA
 3.1. Transporto priemonės tipo patvirtinimo, atsižvelgiant į valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių specifikaciją, paraišką teikia transporto priemonės gamintojas arba jo tinkamai įgaliotas atstovas.
 3.2. Kartu su ja pateikiami trys toliau minimų dokumentų egzemplioriai ir šie duomenys:
 3.2.1.
 transporto priemonės tipo aprašas;
 3.2.2.
 gamintojo numatytų ir šios taisyklės lentelėje nurodytų įtaisų – valdiklių, signalinių lempučių ar indikatorių – sąrašas;
 3.2.3.
 valdiklius, signalines lemputes ir indikatorius žyminčių simbolių grafinis dizainas ir
 3.2.4.
 brėžiniai ir (arba) nuotraukos, rodančios valdiklių išdėstymą ir signalinių lempučių bei indikatorių padėtį transporto priemonėje.
 3.3. Už patvirtinimo bandymus atsakingai techninei tarnybai pateikiama tvirtintino tipo transporto priemonė arba jos reprezentatyvioji dalis, kurioje sumontuotas visas valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių rinkinys, nustatytas 3.2.2 punkte.
 4. PATVIRTINIMAS
 4.1. Jeigu pagal šią taisyklę tvirtinti pateikto tipo transporto priemonė atitinka šios taisyklės reikalavimus, turi būti suteiktas to transporto priemonės tipo patvirtinimas.
 4.2. Kiekvienam patvirtintam tipui suteikiamas patvirtinimo numeris. Pirmaisiais dviem skaitmenimis (šiuo metu 01 atitinka 01 pakeitimų seriją) nurodoma pakeitimų, į kuriuos įtraukti patvirtinant tipą padaryti naujausi ir svarbiausi taisyklės techniniai pakeitimai, serija. Ta pati susitariančioji šalis negali suteikti to paties numerio kitam transporto priemonės tipui arba tam pačiam transporto priemonės tipui, pateiktam su įranga, nenurodyta 3.2.2 punkte pateiktame sąraše, vadovaujantis šios taisyklės 6 punkto nuostatomis.
 4.3. Pranešimas apie transporto priemonės tipo patvirtinimą, patvirtinto tipo išplėtimą, nepatvirtinimą, patvirtinimo panaikinimą arba visišką gamybos nutraukimą pagal šią taisyklę perduodamas šią taisyklę taikančioms 1958 m. Susitarimo šalims naudojant šios taisyklės 1 priede pateikto pavyzdžio formą.
 4.4. Prie kiekvienos transporto priemonės, atitinkančios pagal šią taisyklę patvirtintą transporto priemonių tipą, aiškiai matomoje ir lengvai prieinamoje vietoje, nurodytoje patvirtinimo formoje, pritvirtinamas tarptautinis patvirtinimo ženklas. Šį tarptautinį patvirtinimo ženklą sudaro:
 4.4.1.
 apskritimas, kuriame įrašyta raidė E ir tipą patvirtinusios šalies skiriamasis numeris (2);
 4.4.2.
 į dešinę nuo 4.4.1 punkte nurodyto apskritimo – šios taisyklės numeris, toliau raidė R, brūkšnelis ir patvirtinimo numeris.
 4.5. Jeigu transporto priemonė šalyje, patvirtinusioje tipą pagal šią taisyklę, atitinka transporto priemonių tipą, patvirtintą pagal vieną ar kelias kitas prie Susitarimo pridėtas taisykles, 4.4.1 punkte nurodyto ženklo kartoti nereikia; tokiu atveju visų taisyklių, pagal kurias patvirtinimas suteiktas šalyje, patvirtinusioje tipą pagal šią taisyklę, papildomi numeriai ir ženklai pateikiami vertikaliais stulpeliais 4.4.1 punkte nurodyto ženklo dešinėje.
 4.6. Patvirtinimo ženklas turi būti aiškiai įskaitomas ir nenutrinamas.
 4.7. Patvirtinimo ženklas tvirtinamas greta arba ant gamintojo pritvirtintos transporto priemonės duomenų plokštelės.
 4.8. Šios taisyklės 2 priede pateikiama patvirtinimo ženklų išdėstymo pavyzdžių.
 5. SPECIFIKACIJOS
 Transporto priemonė, kurioje sumontuoti lentelėje išvardyti valdikliai, signalinės lemputės ar indikatoriai, turi atitikti šioje taisyklėje nustatytus minėtų valdiklių, signalinių lempučių ar indikatorių padėties, identifikavimo, spalvos ir apšvietimo reikalavimus.
 5.1. Vieta
 5.1.1. Valdikliai, kuriuos naudoja transporto priemonės vairuotojas, turi būti išdėstyti taip, kad vairuotojas juos galėtų naudoti 5.6.2 punkte nustatytomis sąlygomis.
 5.1.2. Signalinės lemputės ir indikatoriai turi būti išdėstyti taip, kad 5.6.1 ir 5.6.2 punktuose nustatytomis sąlygomis nakties ir dienos metu vairuotojas juos galėtų matyti ir atpažinti. Neįjungtos signalinės lemputės ir indikatoriai gali likti nematomi ir neatpažįstami.
 5.1.3. Signalines lemputes, indikatorius ir valdiklius žymintys ženklai pritvirtinami ant jais pažymėtų signalinių lempučių, indikatorių ir valdiklių arba greta. Jeigu valdiklis yra daugiafunkcinis, ženklai nebūtinai turi būti pritvirtinti greta. Nepaisant to, jie turi būti kuo arčiau minėto daugiafunkcinio valdiklio.
 5.1.4. Nepaisant 5.1.1, 5.1.2 ir 5.1.3 punktų, jeigu įtaisoma keleivio oro pagalvės išjungimo signalinė lemputė, ji turi būti įrengta transporto priemonės viduje ir į priekį bei į viršų nuo kuo labiau į priekį pastumtų vairuotojo ir priekinių keleivio (-ių) sėdynių konstrukcijos H taško. Signalinė lemputė, kuria priekinėje sėdynėje sėdintys asmenys įspėjami apie tai, kad keleivių oro pagalvė yra išjungta, vairuotojui ir priekiniam (-s) keleiviui (-iams) turi būti matoma visomis vairavimo sąlygomis.
 5.2. Identifikavimas
 5.2.1. Kai įrengiami lentelės 3 skiltyje išvardyti valdikliai, signalinės lemputės ir indikatoriai, jie pažymimi lentelės 2 skiltyje nurodytais simboliais. Šis reikalavimas netaikomas garsinio signalo (įspėjamojo garsinio signalo) valdikliui, kuris aktyvuojamas siauru žiedo tipo valdikliu arba saugos diržo kobiniu. Jeigu simbolis naudojamas lentelėje neišvardytiems, tačiau įrengtiems valdikliams, signalinėms lemputėms ar indikatoriams identifikuoti, šiam tikslui rekomenduojama naudoti standarte ISO 2575:2004 nustatytus simbolius, jei minėti simboliai tinka aptariamai paskirčiai.
 5.2.2. Lentelėje ar standarte ISO 2575:2000 nenurodytam valdikliui, signalinei lemputei ar indikatoriui identifikuoti gamintojas gali naudoti savo sukurtą simbolį. Minėtas simbolis gali būti sudarytas iš tarptautiniu mastu pripažintų raidinių ar skaitmeninių simbolių. Visi naudojami simboliai turi atitikti standarto ISO 2575:2004 4 dalyje nustatytus dizaino principus.
 5.2.3. Jei būtina aiškumo tikslais, kartu su lentelėje ar standarte ISO 2575:2004 nurodytais simboliais galima naudoti pagalbinius simbolius.
 5.2.4. Kiekvienas gamintojo naudojamas papildomas ar pagalbinis simbolis neturi būti painiojamas su kuriais nors šioje taisyklėje nurodytais simboliais.
 5.2.5. Kai sujungiamas tai pačiai funkcijai skirtas valdiklis, indikatorius ar signalinė lemputė, šis derinys gali būti identifikuojamas vienu simboliu.
 5.2.6. Išskyrus 5.2.7 punkte nurodytus atvejus, visi lentelėje ar standarte ISO 2575:2004 nurodytų signalinių lempučių, indikatorių ir valdiklių identifikavimo ženklai turi būti išdėstyti dešinėje viršutinėje pusėje nuo vairuotojo. Jeigu valdiklis yra sukamojo tipo, šis punktas jam taikomas, kai valdiklio padėtis yra išjungimo padėtis.
 5.2.7. Dešinėje viršutinėje pusėje nuo vairuotojo neprivaloma išdėstyti šių įtaisų identifikavimo ženklų:
 5.2.7.1.
 garsinio signalo valdiklio,
 5.2.7.2.
 bet kokio valdiklio, signalinės lemputės ar indikatoriaus ant vairo, jei vairas išdėstytas taip, kad motorinė transporto priemonė judėtų bet kaip kitaip, tik ne tiesiai į priekį, bei
 5.2.7.3.
 bet kokio sukamojo tipo valdiklio, kuris neturi išjungimo padėties.
 5.2.8. Kiekvienas automatinės transporto priemonės greičio sistemos (važiavimo režimo programinio reguliatoriaus) ir šildymo bei oro kondicionavimo sistemos (-ų) valdiklis turi būti identifikuotas tokių sistemų funkcijoms žymėti skirtais ženklais.
 5.2.9. Kiekvienas įrengtas valdiklis, kuriuo sistemos funkcija reguliuojama ištisinėje srityje, turi būti pažymėtas ženklais, skirtais tokios funkcijos reguliavimo srities riboms žymėti.
 Jeigu temperatūros funkcijos reguliavimo intervalui žymėti naudojamas spalvinis kodas, karščio ribos identifikuojamos raudona spalva, o šalčio – mėlyna spalva. Jeigu funkcijos statusą ar ribą rodo nuo tos funkcijos valdiklio atskirtas arba esantis ne greta jo indikatorius, tiek valdiklis, tiek indikatorius privalo būti pažymėti atskirais ženklais, laikantis 5.1.3 punkto reikalavimų.
 5.2.10. Automatinės funkcijos gali būti pažymėtos simboliu, žyminčiu lentelės 1 skiltyje nurodytą atitinkamą įtaisą, ir papildoma (-omis) raide (-ėmis) A arba „AUTO“ ant ženklo išorės kontūro arba greta jo.
 5.3. Apšvietimas
 5.3.1. Kai tik įsijungia gabaritiniai žibintai, turi būti apšviesti valdiklių identifikavimo ženklai, prie kurių lentelės 4 skiltyje nurodytas žodis „Taip“. Ši nuostata netaikoma grindyse, grindų tunelyje, vairuojamojo rato ir vairo kolonėlėje ar priekinio stiklo panelio srityje išdėstytiems valdikliams arba šildymo bei oro kondicionavimo sistemos valdikliams, jeigu sistema oro nenukreipia tiesiogiai į priekinį stiklą.
 5.3.2. Indikatoriai ir juos žymintys ženklai, prie kurių lentelės 4 skiltyje nurodytas žodis „Taip“, turi būti apšviečiami visada, kai nustatoma tokia prietaiso, kuriuo įjungiamas ir (arba) išjungiamas variklis, padėtis, kad variklis gali veikti, ir kai įsijungia gabaritiniai žibintai.
 5.3.3. Indikatoriai, juos žymintys ženklai ir valdiklius žymintys ženklai neturi būti apšviečiami, kai priekiniai žibintai ima mirksėti arba naudojami kaip dienos žibintai.
 5.3.4. Gamintojo nuožiūra bet kuris valdiklis, indikatorius ar juos žymintys ženklai gali būti apšviečiami bet kuriuo metu.
 5.3.5. Signalinė lemputė neturi šviesti, išskyrus atvejus, kai ji pagal paskirtį rodo triktį ar transporto priemonės būseną arba kai ji yra tikrinama.
 5.3.6. Signalinės lemputės apšvietimo ryškumas
 Turi būti pasirūpinta, kad signalines lemputes ir jas žyminčius ženklus vairuotojas matytų bet kokiomis vairavimo sąlygomis.
 5.4. Spalva
 5.4.1. Kiekvienos lentelėje išvardytos signalinės lemputės šviesos spalva turi būti tokia, kaip nurodyta šios lentelės 5 skiltyje.
 5.4.1.1. Nepaisant to, jeigu transporto priemonėje, kaip nurodyta lentelėje, lemputės jau yra sumontuotos laikantis 5 skiltyje nurodytų spalvų naudojimo sąlygų, kiekvienas 18 išnašos ženkliuku pažymėtas simbolis gali būti pavaizduotas kitomis spalvomis, kurioms, laikantis bendrojo spalvinio kodo, perteikiama skirtinga reikšmė, kaip siūloma standarto ISO 2575:2004 5 dalyje.
 5.4.2. Lentelėje nenurodyti indikatoriai, signalinės lemputės, indikatorius žymintys ženklai ir valdikliai gali būti bet kokios gamintojo pasirinktos spalvos, tačiau minėta spalva neturi kelti painiavos arba uždengti kurią nors lentelėje nurodytą signalinę lemputę, valdiklį ar indikatorių žyminčių ženklų. Spalva pasirenkama pagal standarto ISO 2575:2004 5 dalyje pateiktas gaires.
 5.4.3. Kiekvienas signalinei lemputei, valdikliui ar indikatoriui pažymėti naudojamas simbolis turi aiškiai matytis fone.
 5.4.4. Tamsiąją bet kurio simbolio dalį galima pakeisti jo išorės kontūrais.
 5.5. Sudėtinei informacijai rodyti skirta bendroji erdvė
 5.5.1. Bendroji erdvė gali būti naudojama bet kokio šaltinio pateikiamai informacijai, jeigu laikomasi šių reikalavimų:
 5.5.1.1.
 kai bendrojoje erdvėje signalinių lempučių ir indikatorių rodoma atitinkama informacija pateikiama esant kuriai nors toliau nustatytai sąlygai;
 5.5.1.2.
 kai, esant toliau nustatytoms sąlygoms, suveikia dvi ar daugiau signalinių lempučių, informacija:
 5.5.1.2.1.
 nuosekliai automatiškai pakartojama arba
 5.5.1.2.2.
 parodoma taip, kad būtų matoma, arba vairuotojui sudaromos sąlygos ją peržiūrėti 5.6.2 punkte nustatytomis sąlygomis.
 5.5.1.3.
 Stabdžių sistemos trikties kontrolės, tolimosios šviesos žibinto, posūkio žibinto ir saugos diržo lempučių negalima išdėstyti toje pačioje bendrojoje erdvėje.
 5.5.1.4.
 Jeigu stabdžių sistemos trikties kontrolės, tolimosios šviesos žibinto, posūkio žibinto ar saugos diržo lemputės išdėstomos bendrojoje erdvėje, bet kuris kitas joje esantis simbolis, susidarius atitinkamai susijusiai būsenai, turi būti perkeltas.
 5.5.1.5.
 Rodoma informacija gali būti atšaukta automatiškai arba vairuotojo, išskyrus, kai ji pateikiama stabdžių sistemos trikties kontrolės, tolimosios šviesos žibinto, posūkio žibinto ir saugos diržo lemputėmis.
 5.5.1.6.
 Signalinių lempučių spalvos naudojimo reikalavimai netaikomi bendrojoje erdvėje pateikiamoms signalinėms lemputėms, jeigu specialiose taisyklėse nenustatyta kitaip.
 5.6. Sąlygos
 5.6.1. Vairuotojas prisitaikė prie aplinkos apšvietimo.
 5.6.2. Vairuotojas, kurio judesius riboja sumontuota ir pagal gamintojo instrukcijas sureguliuota apsaugos nuo smūgio sistema, gali laisvai judėti tik tiek, kiek leidžia minėta sistema.
 6. TRANSPORTO PRIEMONĖS TIPO AR VALDIKLIŲ, SIGNALINIŲ LEMPUČIŲ IR INDIKATORIŲ SPECIFIKACIJOS SĄLYGŲ PAKEITIMAI IR PATVIRTINTO TIPO IŠPLĖTIMAS
 6.1. Apie kiekvieną transporto priemonės tipo, valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių specifikacijos sąlygų arba 3.2.2 punkte pateikto sąrašo pakeitimą pranešama to transporto priemonės tipo patvirtinimą suteikusiai tipo patvirtinimo institucijai. Tuomet ši institucija gali:
 6.1.1.
 manyti, kad pakeitimai greičiausiai neturės pastebimo neigiamo poveikio ir kad bet kokiu atveju transporto priemonė vis tiek atitinka reikalavimus, arba
 6.1.2.
 reikalauti iš techninės tarnybos, atsakingos už vertinimą, kitos vertinimo ataskaitos.
 6.2. Apie tipo patvirtinimą arba nepatvirtinimą, nurodant pakeitimus, šią taisyklę taikančioms susitariančiosioms šalims pranešama 4.3 punkte aprašyta tvarka.
 6.3. Patvirtintą tipą išplečianti kompetentinga institucija suteikia kiekvienam pranešimui apie tokį išplėtimą išplėtimo serijos numerį ir praneša apie tai kitoms šią taisyklę taikančioms 1958 m. Susitarimo šalims, naudodama šios taisyklės 1 priede pateikto pavyzdžio pranešimo formą.
 7. GAMYBOS ATITIKTIS
 Gamybos atitikties procedūros turi atitikti nustatytąsias Susitarimo 2 priedėlyje (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), ir jas taikant galioja toliau nurodyti reikalavimai.
 7.1.
 Pagal šią taisyklę patvirtinta transporto priemonė turi būti pagaminta taip, kad atitiktų tipą, patvirtintą pagal 5 dalyje pateiktus reikalavimus.
 7.2.
 Tipo patvirtinimą suteikusi institucija bet kuriuo metu gali patikrinti kiekvienoje gamybos įmonėje taikomų kontrolės metodų atitiktį. Paprastai šios patikros atliekamos kartą per dvejus metus.
 8. SANKCIJOS UŽ GAMYBOS NEATITIKTĮ
 8.1. Pagal šią taisyklę transporto priemonių tipui suteiktas patvirtinimas gali būti panaikintas, jei nesilaikoma reikalavimų arba jei patvirtinimo ženklą turinti transporto priemonė neatitinka patvirtinto tipo.
 8.2. Jeigu šią taisyklę taikanti Susitarimo šalis panaikina savo anksčiau suteiktą patvirtinimą, ji apie tai kitoms šią taisyklę taikančioms susitariančiosioms šalims nedelsdama praneša naudodama šios taisyklės 1 priede pateikto pavyzdžio pranešimo formą.
 9. VISIŠKAS GAMYBOS NUTRAUKIMAS
 Visiškai nutraukęs pagal šią taisyklę patvirtinto tipo transporto priemonių gamybą, tipo patvirtinimo sertifikato turėtojas apie tai informuoja tipą patvirtinusią instituciją. Tokį pranešimą gavusi institucija apie tai praneša kitoms šią taisyklę taikančioms susitariančiosioms šalims, naudodama šios taisyklės 1 priede pateikto pavyzdžio pranešimo formą.
 10. UŽ PATVIRTINIMO BANDYMUS ATSAKINGŲ TECHNINIŲ TARNYBŲ IR TIPO PATVIRTINIMO INSTITUCIJŲ PAVADINIMAI BEI ADRESAI
 Šią taisyklę taikančios 1958 m. Susitarimo šalys Jungtinių Tautų sekretoriatui praneša už patvirtinimo bandymus atsakingų techninių tarnybų ir tipo patvirtinimo institucijų, kurios tvirtina tipą ir kurioms turi būti siunčiami pranešimai apie kitose šalyse patvirtintą tipą, patvirtinto tipo išplėtimą, nepatvirtinimą ar patvirtinimo panaikinimą, pavadinimus ir adresus.
 11. ĮVADINĖS NUOSTATOS
 11.1. Įsigaliojus šiai taisyklei, šią taisyklę taikančios susitariančiosios šalys neturi:
 a)
 atsisakyti suteikti EEK transporto priemonės tipo patvirtinimo, remdamosi šia taisykle;
 b)
 drausti parduoti ar eksploatuoti transporto priemonę, kurios tipas patvirtintas atsižvelgiant į valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių specifikaciją,
 jeigu transporto priemonės tipas atitinka šios taisyklės reikalavimus.
 11.2. Dvejus metus nuo šios taisyklės įsigaliojimo šią taisyklę taikančios susitariančiosios šalys neturi atsisakyti suteikti nacionalinio transporto priemonės tipo patvirtinimo dėl valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių specifikacijos, jeigu transporto priemonės tipas neatitinka šios taisyklės reikalavimų.
 12. PEREINAMOJO LAIKOTARPIO NUOSTATOS
 12.1. Nuo šios taisyklės 01 serijos pakeitimų įsigaliojimo dienos nė viena šią taisyklę taikanti susitariančioji šalis neturi atsisakyti suteikti nacionalinį arba regioninį transporto priemonės, kurios tipas patvirtintas pagal šią taisyklę su 01 serijos pakeitimais, tipo patvirtinimą.
 12.2. Šią taisyklę taikančios susitariančiosios šalys neturi atsisakyti suteikti patvirtinto tipo išplėtimo pagal ankstesnės šios taisyklės serijos pakeitimus.
 12.3. Praėjus 24 mėnesiams nuo 01 serijos pakeitimų įsigaliojimo datos, šią taisyklę taikančios susitariančiosios šalys suteikia tipo patvirtinimus tik jeigu tvirtinamas transporto priemonių tipas atitinka šios taisyklės su 01 serijos pakeitimais reikalavimus.
 Simboliai, apšvietimas ir spalvos
 Nr.
 1 skiltis
 2 skiltis
 3 skiltis
 4 skiltis
 5 skiltis
 Įtaisas
 Simbolis (4)
 Funkcija
 Apšvietimas
 Spalva
 1.
 Pagrindinis apšvietimo jungiklis
 Signalinė lemputė gali neveikti kaip gabaritinio (šoninio) žibinto signalinė lemputė.
 (3)
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė (14)
 Taip
 Žalia
 2.
 Priekiniai artimosios šviesos žibintai
 (3)
 (8)
 (15)
 Valdiklis
 Ne
 —
 Signalinė lemputė
 Taip
 Žalia
 3.
 Priekiniai tolimosios šviesos žibintai
 (3)
 (15)
 (20)
 Valdiklis
 Ne
 —
 Signalinė lemputė
 Taip
 Mėlyna
 3b
 Automatinės tolimosios šviesos funkcijos
 arba
 (3)
 (8)
 (15)
 Valdiklis
 Ne
 —
 Signalinė lemputė
 Taip
 —
 4.
 Priekinio žibinto valymo įtaisas (su atskiru veikimo valdikliu)
 (15)
 Valdiklis
 Ne
 5.
 Posūkio žibinto lemputė
 (3)
 (5)
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė
 Taip
 Žalia
 6.
 Įspėjamasis pavojaus signalas
 (3)
 Valdiklis
 Taip
 Signalinė lemputė (6)
 Taip
 Raudona
 7.
 Priekiniai rūko žibintai
 (3)
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė
 Taip
 Žalia
 8.
 Galinis rūko žibintas
 (3)
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 9.
 Degalų kiekis
 arba
 (20)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 Indikatorius
 Taip
 10.
 Variklio alyvos slėgis
 (7)
 (20)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Raudona
 Indikatorius
 Taip
 11.
 Variklio aušalo temperatūra
 (7)
 (20)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Raudona
 Indikatorius
 Taip
 12.
 Elektros įkrovos būsena
 (20)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Raudona
 Indikatorius
 Taip
 13.
 Priekinio stiklo valytuvai
 (nepertraukiamojo veikimo)
 Valdiklis
 Taip
 14.
 Centrinis langų užraktas
 arba
 Valdiklis
 Ne
 15.
 Priekinio stiklo apliejikliai
 Valdiklis
 Taip
 16.
 Priekinio stiklo apliejiklių ir valytuvų sistema
 Valdiklis
 Taip
 17.
 Įtaisas nuo priekinio stiklo apledėjimo ir aprasojimo
 (su atskiru veikimo valdikliu)
 Valdiklis
 Taip
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 18.
 Įtaisas nuo galinio stiklo apledėjimo ir aprasojimo
 (su atskiru veikimo valdikliu)
 Valdiklis
 Taip
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 19.
 Gabaritiniai, šoniniai gabaritiniai ir (arba) galiniai gabaritiniai žibintai
 (3)
 (8)
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė (14)
 Taip (8)
 Žalia
 20.
 Stovėjimo žibintai
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė
 Taip
 Žalia
 21.
 Saugos diržas
 arba
 Signalinė lemputė
 Taip
 Raudona
 22.
 Oro pagalvės veikimo triktis
 (10)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona ir (arba) raudona
 23.
 Šoninės oro pagalvės veikimo triktis
 (9)
 (10)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona ir (arba) raudona
 24.
 Keleivio oro pagalvės išjungimas
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 25.
 Stabdžių sistemos veikimo triktis
 (10)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Žr. atitinkamai taisyklę Nr. 13-H ir Nr. 13
 26.
 Stabdžių antiblokavimo sistemos veikimo triktis
 (11)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 27.
 Spidometras
 km/h, jeigu rodoma kilometrais, arba mph, jeigu rodoma myliomis (16)
 Indikatorius
 Taip
 28.
 Stovėjimo stabdys
 (11)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Žr. atitinkamai taisyklę Nr. 13-H ir Nr. 13
 29.
 Garsinis signalas
 Valdiklis
 Ne
 30.
 Variklio kompiuterinė diagnostika arba variklio veikimo triktis
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 31.
 Dyzelinio variklio išankstinis pašildymas
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 32.
 Paleidiklis (šaltojo paleidimo įtaisas)
 Valdiklis
 Ne
 Signalinė lemputė
 Geltona
 33.
 Oro kondicionavimo sistema
 arba A/C
 Valdiklis
 Taip
 34.
 Automatinės pavaros valdymo padėtis
 (stovėjimo)
 (atbulinė)
 (neutrali)
 (važiavimo)
 P R N D (12)
 Indikatorius
 Taip
 35.
 Variklio užvedimas
 (13)
 (21)
 Valdiklis
 Ne
 36.
 Variklio sustabdymas
 (13)
 (21)
 Valdiklis
 Taip
 37.
 Stabdžių antdėklų dilimo būklė
 (11)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 38.
 Šildymo sistema
 Valdiklis
 Taip
 39.
 Šildymo ir (arba) kondicionavimo ventiliatorius
 (3)
 Valdiklis
 Taip
 40.
 Priekinio žibinto lygio reguliavimas
 arba
 ir
 (15)
 Valdiklis
 Ne
 41.
 Odometras
 km, jeigu rodoma kilometrais, arba mylios, jeigu rodoma myliomis (17)
 Indikatorius
 Taip
 42a.
 Mažas slėgis padangoje
 (įskaitant triktį)
 (18)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 42b.
 Mažas slėgis padangoje
 (įskaitant triktį),
 rodantis pažeistą padangą
 (18)
 (19)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 43.
 Elektroninė stabilumo kontrolė
 arba ESC (19)
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 44.
 Elektroninės stabilumo kontrolės sistemos išjungimas
 arba ESC OFF (19)
 (22)
 Valdiklis
 Taip
 Signalinė lemputė
 Taip
 Geltona
 (1) Kaip apibrėžta Suvestinėje rezoliucijoje dėl transporto priemonių konstrukcijos (R.E.3) (dokumentas ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3, para. 2, www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html).
 (2) 1958 m. Susitarimo šalių skiriamieji numeriai yra nurodyti Suvestinės rezoliucijos dėl transporto priemonių konstrukcijos (R.E.3) 3 priede, dokumentas ECE/TRANS/WP.29/78/Rev. 3 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.
 (3) Apibrėžta simbolio erdvė gali būti nuspalvinta.
 (4) Šioje taisyklėje nurodyti simboliai iš esmės tapatūs standarte ISO 2575:2004 aprašytiems simboliams. Turi būti išlaikyti standarte ISO 2575:2004 nurodyti proporcijų ir matmenų dydžiai.
 (5) Rodyklių pora laikoma vienu simboliu. Jeigu kairiojo ir dešiniojo posūkių signalinės lemputės ar valdikliai veikia atskirai, abi rodyklės gali būti laikomos atskirais simboliais ir atitinkamai išdėstomos.
 (6) Nebūtina, jeigu paprastai atskirai veikiančios posūkio signalinių lempučių rodyklės mirksi vienu metu kaip ir avarinio sustojimo signalinė lemputė.
 (7) Variklio alyvos slėgio ir variklio aušalo temperatūros simbolių deriniui leidžiama naudoti vieną signalinę lemputę.
 (8) Jeigu funkcija sujungiama su pagrindiniu apšvietimo jungikliu, atskiri identifikavimo ženklai yra nebūtini.
 (9) Jeigu oro pagalvės veikimo trikčiai rodyti naudojama viena signalinė lemputė, turi būti naudojamas oro pagalvės veikimo trikties simbolis (22).
 (10) Susitariančiosios šalys, šios taisyklės įsigaliojimo dieną leidusios ar reikalavusios naudoti šią funkciją aprašantį tekstą, gali ir toliau šešiasdešimt mėnesių nuo šios taisyklės įsigaliojimo datos leisti ar reikalauti naudoti šį tekstą kartu su simboliais, nustatytais šiose šalyse registruotinoms transporto priemonėms.
 (11) Jeigu oro pagalvės veikimo trikčiai rodyti naudojama viena signalinė lemputė, turi būti naudojamas oro pagalvės veikimo trikties simbolis (22).
 (12) Raidė D gali būti pakeista arba papildyta kitu (-ais) raidiniu (-iais) ar skaitmeniniu (-iais) ženklu (-ais), kurį (-iuos) gamintojas pasirenka papildomiems pasirinkimo režimams žymėti.
 (13) Naudojama, kai variklio valdiklis atskirtas nuo rakto užrakto sistemos.
 (14) Nebūtina, jeigu, suveikus pagrindiniam apšvietimo jungikliui, prietaisų skydelio šviesos užsidega automatiškai.
 (15) Užuot naudojus simbolius su keturiais brūkšniais, galima naudoti simbolius su penkiais brūkšniais, ir atvirkščiai.
 (16) Privalomas tekstas gali būti parašytas didžiosiomis ir (arba) mažosiomis raidėmis.
 (17) Privalomas tekstas privalo būti parašytas mažosiomis raidėmis. Jeigu pateikiama myliomis, gali būti vartojama santrumpa.
 (18) Be to, bet kuri mažo slėgio padangų signalinių lemputė gali būti naudojama slėgio padangose stebėsenos sistemos (TPMS) veikimo trikčiai rodyti.
 (19) Parodyti transporto priemonės gabaritai yra rekomenduojami, bet ne privalomi. Galima naudoti kitus transporto priemonės gabaritus, kad faktiniai aptariamos transporto priemonės gabaritai būtų kuo aiškesni.
 (20) Simbolis gali būti kitokios spalvos, nei nurodyta 5 skiltyje, kurioms, laikantis bendrojo spalvinio kodo, perteikiama skirtinga reikšmė, kaip siūloma standarto ISO 2575–2004 5 dalyje.
 (21) Funkcijos „start“ („paleisti“) ir „stop“ („sustabdyti“) gali būti vykdomos vienu valdikliu. Užuot naudojus nustatytą (-us) simbolį (-ius), leidžiama naudoti tekstą „START“ („PALEISTI“) ir (arba) „STOP“ („SUSTABDYTI“) arba simbolių junginį ir tekstą. Tekstas gali būti parašytas didžiosiomis ir (arba) mažosiomis raidėmis.
 (22) Papildomos raidės „OFF“ gali būti ant įtaiso Nr. 43 simbolio kontūrų arba greta jo. Raidžių „OFF“ arba „ESC OFF“ šriftui netaikomi apribojimai (pastaba: raidės „OFF“ arba „ESC OFF“ turi būti parašytos anglų kalba ir neturi būti išverstos į kitą kalbą).
 1 PRIEDAS
 PRANEŠIMAS
 (Didžiausias formatas: A4 (210 × 297 mm))
 2 PRIEDAS
 PATVIRTINIMO ŽENKLŲ IŠDĖSTYMAS
 A PAVYZDYS
 (Žr. šios taisyklės 4.4 punktą)
 Pavaizduotas prie transporto priemonės pritvirtintas patvirtinimo ženklas rodo, kad konkretus transporto priemonės tipas dėl rankinių valdiklių, signalinių lempučių ir indikatorių padėties ir identifikavimo buvo patvirtintas Nyderlanduose (E4) pagal Taisyklę Nr. 121, jo patvirtinimo numeris – 011234. Pirmieji du patvirtinimo numerio skaitmenys rodo, kad patvirtinimas buvo suteiktas pagal Taisyklės Nr. 121 su 01 serijos pakeitimais reikalavimus.
 B PAVYZDYS
 (Žr. šios taisyklės 4.5 punktą)
 Pavaizduotas prie transporto priemonės pritvirtintas patvirtinimo ženklas rodo, kad konkretus transporto priemonės tipas buvo patvirtintas Nyderlanduose (E4) pagal taisykles Nr. 121 ir Nr. 33 (1). Pirmieji du patvirtinimo numerio skaitmenys rodo, kad tuo metu, kai buvo suteikti šie patvirtinimai, į Taisyklę Nr. 121 jau buvo įtraukti 01 serijos pakeitimai, o Taisykle Nr. 33 buvo pradinės redakcijos.
 (1) Numeris pateiktas tik kaip pavyzdys.


text:
Is éard atá sa bhairdne (nó filíocht na mbard) ná na scríbhinní a rinne aicme filí a fuair oiliúint i mbardscoileanna na hÉireann agus na hAlban, trí lár na 17ú haoise in Éirinn agus go luath san 18ú haois in Albain. Tá formhór na dtéacsanna atá ar marthain scríofa sa Mheán-Ghaeilge nó sa Nua-Ghaeilge Mhoch. Cé go raibh go leor lámhscríbhinní ann, is fíorbheagán díobh a foilsíodh. Meastar gur tréimhse í a bhí an-chobhsaí ó thaobh stíl litríochta mar gheall ar an teanga fhoirmiúil liteartha nár athraigh mórán.
 Shíolraigh na baird (nó na filí) ó na draoithe de réir Iúl Caesar. Ba iad na filí an aicme is airde den Aos Dána.
 Liosta Bard
 Anluan Mac Aodhagáin
 Athairne Mac Eoghain
 Aodh Ollabhar Ó Carrthoidh
 Seaán Ó Clumháin
 Brian Ó Corcrán
 Brian Ó Corcrán
 Tadhg mac Dáire
 Aonghus Fionn Ó Dálaigh
 Aonghus Mac Cearbhaill Bhuide Ó Dálaigh
 Cormac Mhac Taidhg Bhallaigh Ó Dálaigh
 Domhnall Mac Taidhg Ó Dálaigh
 Donnchadh Mór Ó Dálaigh
 Gofraidh Fionn Ó Dálaigh
 Lochlann Óg Ó Dálaigh,
 Fionn Ó Dálaigh
 Eochaidh Ó hEoghusa
 Giolla Brighde Ó hEoghusa
 Mathghamhain Ó Hifearnáin
 Aodh Mac Diarmuda Mac an Bhaird
 Eoghan Mac an Bhaird
 Fearghal mac Domhnuill Ruaidh mac an Bhaird
 Fearghal Óg Mac an Bhaird
 Gofraidh Mac Briain Mac an Bhaird
 Laoisioch Mac an Bhaird
 Giolla Brighde Mac Con Midhe
 Eoghan Mac Craith
 Maolmhuire Mac Craith
 Tadhg mac Dáire
 Seaán Buidhe Mac Bruaideadha
 Fear Feasa Ó'n Cháinte
 Fear Flatha Ó Gnímh
 Flaithrí Ó Maoil Chonaire
 Philip Bocht Ó hUiginn
 Tadhg Mór Ó hUiginn
 Maol Sheachluinn na n-Uirsgéal Ó hUiginn
 Filí na hÉireann


text:
20.7.2017
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 L 189/18
 EEE JUNGTINIO KOMITETO SPRENDIMAS
 Nr. 13/2016
 2016 m. vasario 5 d.
 kuriuo iš dalies keičiamas EEE susitarimo II priedas (Techniniai reglamentai, standartai, tyrimai ir sertifikavimas) [2017/1296]
 EEE JUNGTINIS KOMITETAS,
 atsižvelgdamas į Europos ekonominės erdvės susitarimą (toliau – EEE susitarimas), ypač į jo 98 straipsnį,
 kadangi:
 (1)
 į EEE susitarimą turi būti įtrauktas 2015 m. spalio 12 d. Komisijos reglamentas (ES) 2015/1832, kuriuo dėl eritritolio (E 968) naudojimo kaip aromato ir skonio stipriklio mažiau kalorijų turinčiuose aromatizuotuose gėrimuose arba aromatizuotuose gėrimuose be papildomų cukrų iš dalies keičiamas Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (EB) Nr. 1333/2008 II priedas (1);
 (2)
 šis sprendimas susijęs su teisės aktais dėl maisto produktų. Teisės aktai dėl maisto produktų netaikomi Lichtenšteinui tol, kol jam taikomas Europos bendrijos ir Šveicarijos Konfederacijos susitarimas dėl prekybos žemės ūkio produktais, kaip nustatyta EEE susitarimo II priedo XII skyriaus įžangoje. Todėl šis sprendimas netaikomas Lichtenšteinui;
 (3)
 todėl EEE susitarimo II priedas turėtų būti atitinkamai iš dalies pakeistas,
 PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 EEE susitarimo II priedo XII skyriaus 54zzzzr punktas (Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (EB) Nr. 1333/2008) papildomas šia įtrauka:
 „—
 32015 R 1832: 2015 m. spalio 12 d. Komisijos reglamentas (ES) 2015/1832 (OL L 266, 2015 10 13, p. 27).“
 2 straipsnis
 Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE priede skelbtinas Reglamento (ES) 2015/1832 tekstas islandų ir norvegų kalbomis yra autentiškas.
 3 straipsnis
 Šis sprendimas įsigalioja 2016 m. vasario 6 d., jei buvo pateikti visi pranešimai pagal EEE susitarimo 103 straipsnio 1 dalį (*1).
 4 straipsnis
 Šis sprendimas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE skyriuje ir EEE priede.
 Priimta Briuselyje 2016 m. vasario 5 d.
 EEE jungtinio komiteto vardu
 Pirmininkas
 Claude MAERTEN
 (1) OL L 266, 2015 10 13, p. 27.
 (*1) Konstitucinių reikalavimų nenurodyta.