text:
Wzory pism procesowych i sądowych w postępowaniu restrukturyzacyjnym - Piotr Zimmerman, Małgorzata Brzozowska, Patryk Filipiak, Anna Hrycaj, Bartosz Groele, Monika Gajdzińska-Sudomir, Maciej Geromin, Bartosz Sierakowski, Anna Żuława, Anna Michalska - epub – Ibuk.pl
 Piotr Zimmerman, Małgorzata Brzozowska, Patryk Filipiak, Anna Hrycaj, Bartosz Groele, Monika Gajdzińska-Sudomir, Maciej Geromin, Bartosz Sierakowski, Anna Żuława, Anna Michalska
 Anna Michalska, Małgorzata Brzozowska
 Rozdział I. Postępowanie o zatwierdzenie układu 23 1. Wniosek dłużnika o zatwierdzenie układu przyjętego w postępowaniu o zatwierdzenie układu 25 2. Wniosek dłużnika o zatwierdzenie układu częściowego w toku postępowania o zatwierdzenie układu 35 3. Wzór karty do głosowania nad układem częściowym w postępowaniu o zatwierdzenie układu 45 4. Zastrzeżenia wierzyciela co do kryteriów wyboru objęcia układem częściowym 50 5. Wniosek wierzyciela o udzielenie informacji o sytuacji majątkowej dłużnika i możliwości wykonania układu 53
 Rozdział II. Postępowanie o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego 57 6. Wniosek dłużnika o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego 59 7. Wniosek dłużnika o otwarcie postępowania układowego 67 8. Wniosek dłużnika o otwarcie postępowania sanacyjnego 76 9. Wniosek wierzyciela o otwarcie postępowania sanacyjnego 86 10. Zażalenie dłużnika na postanowienie o odmowie otwarcia postępowania układowego 93 11. Zażalenie dłużnika na postanowienie o odmowie otwarcia postępowania sanacyjnego 100 12. Zażalenie dłużnika na postanowienie stwierdzające niezgodność z prawem kryteriów wyodrębnienia wierzycieli objętych układem częściowym 105 13. Propozycja innych kryteriów wyodrębnienia wierzycieli objętych układem częściowym 110 14. Zażalenie wierzyciela prowadzącego egzekucję na postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego i zajęciu rachunku bankowego (na etapie rozpoznawania wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego) 114
 Rozdział III. Postępowanie po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego 119 15. Oświadczenie dłużnika o wskazaniu i wydaniu majątku oraz o wydaniu dokumentów (postępowanie sanacyjne) 121 16. Wniosek dłużnika o uchylenie zajęcia dokonanego przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym 124 17. Wniosek dłużnika o stwierdzenie przez sędziego -komisarza zawieszenia postępowania egzekucyjnego (postępowanie układowe) 128 18. Wniosek dłużnika o zawieszenie postępowania egzekucyjnego co do wierzytelności nieobjętych układem (postępowanie układowe) 132 19. Wniosek dłużnika o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie zajęcia rachunku (na etapie wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego) 136 20. Wniosek dłużnika o zmianę nadzorcy sądowego lub zarządcy 140 21. Zażalenie na postanowienie sędziego -komisarza w przedmiocie zatwierdzenia sprawozdania rachunkowego zarządcy 144 22. Wniosek dłużnika o powołanie nadzorcy sądowego w przyspieszonym postępowaniu układowym lub postępowaniu układowym albo zarządcy w postępowaniu sanacyjnym 147 23. Zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego zarządcy 151 24. Uchwała zgromadzenia wierzycieli w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia zarządcy 155 25. Oświadczenie dłużnika o poparciu uchwały zgromadzenia wierzycieli w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia zarządcy 157 26. Wniosek wierzyciela o dopuszczenie do udziału w sprawie 159 27. Wniosek dłużnika o ustanowienie rady wierzycieli w przyspieszonym postępowaniu układowym 163 28. Wniosek wierzycieli o powołanie na członka rady wierzycieli wierzyciela wskazanego przez wnioskodawcę w przyspieszonym postępowaniu układowym, postępowaniu układowym lub w postępowaniu sanacyjnym 166 29. Wniosek wierzyciela o zmianę składu rady wierzycieli w przyspieszonym postępowaniu układowym, postępowaniu układowym lub w postępowaniu sanacyjnym 171 30. Regulamin rady wierzycieli 176 31. Zastrzeżenia dłużnika co do umieszczenia wierzytelności w spisie wierzytelności sporządzonym w toku przyspieszonego postępowania układowego 182 32. Sprzeciw wierzyciela co do pominięcia wierzytelności w spisie wierzytelności sporządzonym w postępowaniu układowym 185 33. Zażalenie wierzyciela na postanowienie w przedmiocie sprzeciwu co do pominięcia wierzytelności w spisie wierzytelności sporządzonym w toku postępowania sanacyjnego 190 34. Wniosek wierzyciela o nadanie klauzuli wykonalności wyciągowi ze spisu wierzytelności 196 35. Wniosek wierzyciela o dokonanie zwrotu dokumentów złożonych w celu udowodnienia wierzytelności 199 36. Wniosek wierzyciela, którego wierzytelność jest sporna i została uprawdopodobniona, o dopuszczenie do udziału w zgromadzeniu wierzycieli zwołanym w celu głosowania nad układem w toku przyspieszonego postępowania układowego 202 37. Propozycje układowe składane przez dłużnika 206 38. Propozycje układowe nabywców lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych 217 39. Propozycje układowe dłużnika (układ częściowy) 223 40. Zastrzeżenia uczestników postępowania przeciwko przyjętemu układowi 227 41. Oświadczenie wierzyciela o potrąceniu 231
 Rozdział IV. Umorzenie i zakończenie postępowania restrukturyzacyjnego 235 42. Wniosek dłużnika o umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego 237 43. Wniosek wierzyciela o umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego 241 44. Uproszczony wniosek dłużnika o otwarcie postępowania sanacyjnego 245 45. Uproszczony wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości 251
 Rozdział V. Zmiana i uchylenie układu 257 46. Wniosek wierzyciela o dokonanie zmiany zatwierdzonego układu 259 47. Wniosek wierzyciela o uchylenie układu 263 48. Zażalenie wierzyciela na postanowienie o odmowie otwarcia postępowania o zmianę układu 267 49. Wniosek dłużnika o wydanie postanowienia o wykonaniu układu 272
 50. Wstępny plan restrukturyzacyjny 279 51. Plan restrukturyzacyjny 286 52. Oświadczenie zarządcy o braku przeszkód do pełnienia funkcji 306 53. Oświadczenie zarządcy o zawarciu umowy ubezpieczenia 308 54. Wniosek o zmianę zarządcy 311 55. Zawiadomienie o ustanowieniu zarządcy oraz utracie prawa zarządu 314 56. Okresowe sprawozdanie z czynności nadzorcy sądowego 320 57. Okresowe sprawozdanie z czynności zarządcy 323 58. Okresowe sprawozdanie rachunkowe zarządcy 327 59. Sprawozdanie końcowe zarządcy 330 60. Pouczenie dłużnika przez nadzorcę układu o odpowiedzialności karnej 333 61. Pouczenie dłużnika przez nadzorcę sądowego o odpowiedzialności karnej 337 62. Spis wierzytelności 340 63. Spis wierzytelności spornych 346 64. Wniosek nadzorcy sądowego o ustalenie wynagrodzenia 349 65. Spis inwentarza w postępowaniu sanacyjnym 354 66. Wniosek zarządcy o ustalenie wynagrodzenia wstępnego (postępowanie sanacyjne) 358 67. Wniosek zarządcy o ustalenie wynagrodzenia ostatecznego (postępowanie sanacyjne) 364 68. Sprawozdanie zarządcy z wykonania planu restrukturyzacyjnego 370 69. Opinia nadzorcy sądowego o możliwości wykonania układu 375 70. Wniosek zarządcy do rady wierzycieli o wyrażenie zgody na zaciągnięcie kredytu 379 71. Wniosek zarządcy do rady wierzycieli o wyrażenie zgody na dzierżawę przedsiębiorstwa 384 72. Okresowe sprawozdanie z wykonywania planu restrukturyzacyjnego oraz układu 387 73. Wniosek tymczasowego nadzorcy sądowego o ustalenie wynagrodzenia 391 74. Wniosek zarządcy do sędziego-komisarza o wyrażenie zgody na odstąpienie od umowy wzajemnej w całości 394 75. Wniosek zarządcy do sędziego-komisarza o wyrażenie zgody na odstąpienie od umowy wzajemnej w części 398 76. Oświadczenie zarządcy o odstąpieniu od umowy wzajemnej w całości 402 77. Oświadczenie zarządcy o odstąpieniu od umowy wzajemnej w części 404 78. Zawiadomienie dłużnika o ustanowieniu nadzorcy sądowego 406 79. Pozew zarządcy o ustalenie bezskuteczności czynności prawnej 412 80. Wniosek zarządcy do sędziego-komisarza o uznanie części wynagrodzenia reprezentanta lub pracownika dłużnika za bezskuteczne 416 81. Oświadczenie nadzorcy sądowego o wstąpieniu do postępowania sądowoadministracyjnego 421 82. Oświadczenie nadzorcy sądowego o wstąpieniu do postępowania cywilnego 423 83. Oświadczenie zarządcy o wstąpieniu do postępowania cywilnego 426 84. Wniosek zarządcy do sędziego -komisarza o wyrażenie zgody na sprzedaż mienia 428 85. Odrębny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży rzeczy obciążonej 432
 Rozdział I. Postępowanie o zatwierdzenie układu 439 1. Formalna kontrola wniosku o zatwierdzenie układu 441 86. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zatwierdzenie układu 441 87. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu nadzorcy układu do uzupełnienia braków formalnych sprawozdania 445 88. Zarządzenie przewodniczącego informujące dłużnika, że nadzorca nie uzupełnił braków formalnych sprawozdania i go nie poprawił 448 89. Postanowienie sądu o zawiadomieniu organu założycielskiego o złożeniu wniosku o zatwierdzenie układu przedsiębiorstwa państwowego 451 2. Rozpoznanie wniosku o zatwierdzenie układu 453 90. Postanowienie sądu o odrzuceniu wniosku o zatwierdzenie układu 453 91. Postanowienie sądu o umorzeniu postępowania 457 92. Postanowienie sądu o odmowie zatwierdzenia układu 460 93. Postanowienie sądu o zatwierdzeniu układu 466
 Rozdział II. Postępowanie o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego 471 1. Formalna kontrola wniosku restrukturyzacyjnego 473 1.1. Formalna kontrola wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego 473 94. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego 473 95. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia zaliczki 476 96. Postanowienie sądu o żądaniu dalszej zaliczki 478 97. Postanowienie sądu o zawiadomieniu organu założycielskiego o złożeniu wniosku o zatwierdzenie układu przedsiębiorstwa państwowego 480 1.2. Formalna kontrola wniosku o otwarcie postępowania układowego 482 98. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o otwarcie postępowania układowego 482 99. Postanowienie sądu o żądaniu zaliczki 485 1.3. Formalna kontrola wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego 487 100. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego złożonego przez dłużnika 487 101. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego złożonego przez wierzyciela 491 102. Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych uproszczonego wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego 494 2. Przekazanie sprawy według właściwości 497 103. Postanowienie sądu o przekazaniu sprawy o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego według właściwości 497 3. Zbieg postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego 500 104. Postanowienie sądu o zawiadomieniu sądu upadłościowego o złożeniu wniosku restrukturyzacyjnego 500 105. Postanowienie sądu o wstrzymaniu rozpoznania wniosku restrukturyzacyjnego do czasu uprawomocnienia się ogłoszenia upadłości dłużnika 503 106. Postanowienie sądu o odmowie zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu wskutek uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika 506 107. Postanowienie sądu o odmowie otwarcia postępowania układowego wskutek uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika 509 4. Zabezpieczenie majątku dłużnika 513 108. Postanowienie sądu o ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego 513 109. Postanowienie sądu o ustaleniu wynagrodzenia tymczasowego nadzorcy sądowego 520 110. Postanowienie sądu o ustanowieniu tymczasowego zarządcy 525 111. Postanowienie sądu o ustaleniu wynagrodzenia tymczasowego zarządcy 532 112. Postanowienie sądu o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego i uchyleniu zajęcia rachunku bankowego 5365. Orzeczenia w przedmiocie rozpoznania wniosku restrukturyzacyjnego 540 113. Postanowienie sądu o odrzuceniu wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego 540 114. Postanowienie sądu o umorzeniu postępowania o otwarcie postępowania układowego 543 115. Postanowienie sądu o odmowie otwarcia przyspieszonego postępowania układowego 546 116. Postanowienie sądu o odmowie otwarcia postępowania układowego 553 117. Postanowienie sądu o odmowie otwarcia postępowania sanacyjnego 556 118. Postanowienie sądu o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego z wniosku dłużnika (na przykładzie postępowania sanacyjnego) 563 119. Postanowienie sądu o otwarciu postępowania sanacyjnego z wniosku wierzyciela 573
 Rozdział III. Postępowanie po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego 587 1. Skutki otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego co do majątku dłużnika 589 120. Postanowienie sądu o uchyleniu zarządu własnego dłużnika i ustanowieniu zarządcy (przyspieszone postępowanie układowe, postępowanie układowe) 589 121. Postanowienie sądu o cofnięciu dłużnikowi zezwolenia na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią majątku (postępowanie sanacyjne) 593 122. Postanowienie sędziego -komisarza o tym, aby ustalenia składu masy układowej dokonał dłużnik pod nadzorem nadzorcy sądowego (postępowanie układowe) 595 2. Skutki otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego co do zobowiązań dłużnika, majątkowych stosunków małżeńskich oraz spadków nabytych przez dłużnika 597 123. Postanowienie sędziego-komisarza o wyrażeniu zgody na odstąpienie od umowy wzajemnej (postępowanie sanacyjne) 597 124. Postanowienie sędziego-komisarza o wyrażeniu zgody na zbycie składników majątku dłużnika (postępowanie sanacyjne) 601 3. Skutki otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego co do innych postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych, egzekucyjnych oraz przed sądami polubownymi 604 125. Postanowienie sędziego -komisarza o stwierdzeniu zawieszenia postępowania egzekucyjnego (przyspieszone postępowanie układowe, postępowanie układowe, postępowanie sanacyjne) 604 126. Postanowienie sędziego -komisarza o uchyleniu zajęć (przyspieszone postępowanie układowe, postępowanie układowe, postępowanie sanacyjne) 607 4. Bezskuteczność czynności dłużnika 610 127. Postanowienie sędziego-komisarza o uznaniu, że określona część wynagrodzenia reprezentanta dłużnika jest bezskuteczna wobec masy sanacyjnej (postępowanie sanacyjne) 610 128. Postanowienie sędziego-komisarza o wyrażeniu zgody na zwolnienie drugiej strony bezskutecznej czynności prawnej dłużnika z obowiązku przekazania do masy sanacyjnej tego, co wskutek tej czynności ubyło z majątku dłużnika (postępowanie sanacyjne) 615 129. Postanowienie sędziego-komisarza o wskazaniu osoby obowiązanej do przekazania do majątku dłużnika tego, co wskutek czynności bezskutecznej ubyło z tego majątku i określenie zakresu jej obowiązku (postępowanie sanacyjne) 619 5. Plan restrukturyzacyjny 623 130. Postanowienie sędziego-komisarza o wyrażeniu zgody na zlecenie sporządzenia planu restrukturyzacyjnego osobom trzecim 623 131. Postanowienie sędziego-komisarza o zatwierdzeniu planu restrukturyzacyjnego (postępowanie sanacyjne) 625 132. Postanowienie sędziego-komisarza o zakazaniu wdrażania niektórych działań przewidzianych w planie restrukturyzacyjnym (postępowanie sanacyjne) 628 6. Sąd i sędzia-komisarz 631 133. Postanowienie o powołaniu zastępcy sędziego-komisarza 631 134. Postanowienie sędziego-komisarza o oznaczeniu czynności, których wykonywanie przez nadzorcę sądowego/zarządcę jest niedopuszczalne bez zezwolenia sędziego-komisarza lub rady wierzycieli 633 7. Nadzorca, nadzorca sądowy, zarządca 636 135. Postanowienie sądu o zmianie nadzorcy sądowego na jego wniosek 636 136. Postanowienie sądu o zmianie nadzorcy sądowego na podstawie uchwały rady wierzycieli podjętej w trybie określonym w art. 133 ust. 2 pr. rest. 639 137. Postanowienie sądu o zmianie zarządcy na wniosek dłużnika 642 138. Postanowienie sądu o odmowie zmiany zarządcy na wniosek dłużnika 645 139. Postanowienie sądu o stwierdzeniu wygaśnięcia funkcji zarządcy 648 140. Postanowienie sędziego-komisarza o stwierdzeniu uchybienia w czynnościach nadzorcy sądowego 651 141. Postanowienie sędziego-komisarza o upomnieniu nadzorcy sądowego 654 142. Postanowienie sędziego-komisarza o nałożeniu grzywny na zarządcę 659 143. Postanowienie sądu o odwołaniu zarządcy 664 144. Postanowienie sądu o zawieszeniu zarządcy w wykonywaniu jego czynności 671 145. Postanowienie sędziego-komisarza o zatwierdzeniu sprawozdania rachunkowego zarządcy 674 146. Postanowienie sędziego-komisarza o odmowie uznania określonego wydatku 679 147. Postanowienie sędziego-komisarza o sprostowaniu sprawozdania rachunkowego zarządcy 685 148. Postanowienie sądu o zatwierdzeniu sprawozdania końcowego zarządcy 689 149. Postanowienie sądu o odmowie zatwierdzenia sprawozdania końcowego zarządcy 694 150. Postanowienie sądu o ustaleniu wynagrodzenia nadzorcy sądowego 700 151. Postanowienie sądu o ustaleniu wstępnego wynagrodzenia zarządcy 708 152. Postanowienie sędziego-komisarza o dalszych zaliczkach na wynagrodzenie zarządcy 714 153. Postanowienie sądu o wynagrodzeniu zarządcy 716 8. Uczestnicy postępowania 724 8.1. Dłużnik 724 154. Postanowienie sędziego-komisarza o ustanowieniu kuratora dla dłużnika 724 155. Postanowienie sędziego-komisarza o wynagrodzeniu i zwrocie wydatków kuratora ustanowionego dla dłużnika 728 156. Postanowienie sędziego-komisarza o ustanowieniu kuratora dla spadkobierców dłużnika 734 157. Postanowienie sądu o uchyleniu zarządu własnego dłużnika i ustanowieniu zarządcy 737 8.2. Wierzyciele 744 158. Postanowienie sędziego-komisarza o dopuszczeniu wierzyciela do udziału w sprawie 744 159. Postanowienie sędziego-komisarza o ustanowieniu kuratora dla wierzyciela 746 9. Spis wierzytelności 749 160. Postanowienie sędziego-komisarza o rozpoznaniu sprzeciwu wierzyciela co do pominięcia jego wierzytelności w spisie wierzytelności 749 161. Postanowienie sądu rozpoznające zażalenie na postanowienie sędziego-komisarza rozpoznające sprzeciw od spisu wierzytelności 756 162. Postanowienie sędziego-komisarza o zatwierdzeniu spisu wierzytelności w przyspieszonym postępowaniu układowym 768 163. Postanowienie sędziego-komisarza o zatwierdzeniu spisu wierzytelności w postępowaniu sanacyjnym 770 164. Postanowienie sędziego-komisarza o wykreśleniu z urzędu wierzytelności ze spisu wierzytelności 772 165. Postanowienie sędziego-komisarza o zmianie spisu wierzytelności 776 166. Postanowienie sędziego-komisarza o zmianie spisu wierzytelności (drugi wariant w przyspieszonym postępowaniu układowym) 779 10. Rada wierzycieli 781 167. Postanowienie sędziego-komisarza o ustanowieniu rady wierzycieli 781 168. Postanowienie sędziego-komisarza o odwołaniu członka rady wierzycieli, który nie pełni należycie swoich obowiązków 786 169. Postanowienie sędziego-komisarza o zmianie składu rady wierzycieli na podstawie art. 126 ust. 1 pr. rest. 790 170. Postanowienie sędziego-komisarza o pozostawieniu bez rozpoznania zarzutów od uchwały rady wierzycieli 793 171. Postanowienie sędziego-komisarza o uchyleniu uchwały rady wierzycieli na skutek rozpoznania zarzutów 796 11. Zgromadzenie wierzycieli 802 172. Postanowienie sędziego-komisarza o zwołaniu zgromadzenia wierzycieli 802 173. Postanowienie sędziego-komisarza o stwierdzeniu przyjęcia uchwały zgromadzenia wierzycieli 806 174. Postanowienie sędziego-komisarza o stwierdzeniu przyjęcia i uchyleniu uchwały zgromadzenia wierzycieli 810 12. Postanowienia ogólne wydawane po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego 813 175. Postanowienie sądu o połączeniu do wspólnego rozpoznania spraw restrukturyzacyjnych prowadzonych wobec wspólników spółki cywilnej 813 13. Układ 815 176. Postanowienie sędziego-komisarza o stwierdzeniu przyjęcia układu 815 177. Postanowienie sądu o zatwierdzeniu układu częściowego 820 178. Postanowienie sądu o odmowie zatwierdzenia układu 823 179. Postanowienie sądu o wykonaniu układu 825 180. Postanowienie sądu o otwarciu postępowania o zmianę układu 829 181. Postanowienie sądu o uchyleniu układu 833 14. Umorzenie i zakończenie postępowania restrukturyzacyjnego 837 182. Postanowienie sądu o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego (obligatoryjne) 837 183. Postanowienie sądu o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego (fakultatywne) 841 184. Postanowienie sądu o umorzeniu przyspieszonego postępowania układowego (art. 326 ust. 1 pr. rest.) 847 185. Postanowienie sądu o umorzeniu postępowania sanacyjnego (art. 326 ust. 2 pr. rest.) 852 186. Postanowienie sądu o umorzeniu postępowania sanacyjnego (art. 326 ust. 3 pr. rest.) 858 187. Postanowienie sądu o oddaleniu wniosku o umorzenie postępowania sanacyjnego (art. 326 ust. 3 pr. rest.) 864 188. Postanowienie sądu nakazujące przymusowe odebranie majątku od zarządcy 870 189. Postanowienie sądu o zasądzeniu kosztów przechowania ksiąg, korespondencji i dokumentów dłużnika od osób uprawnionych do reprezentowania dłużnika 873 190. Postanowienie sądu o zarządzeniu likwidacji majątku dłużnika i określeniu sposobu likwidacji 877
 BIBLIOGRAFIA 881
 Wzory pism procesowych i sądowych w postępowaniu restrukturyzacyjnym - RECENZJE


type: wikipedia

text:
Historia (eller historievetenskap) är en vetenskaplig disciplin inom det humanistiska fältet. I sin vidaste definition avhandlar historieämnet all mänsklig verksamhet i det förflutna som vi känner till i det närvarande. Det akademiska ämnet historia vill skapa en sammanhängande framställning och en systematisk analys av förgångna händelser som har betydelse för människan.
 De som arbetar yrkesmässigt med historia kallas historiker. En professionell historiker har vanligen påbörjat eller genomfört en forskarutbildning i historia. Det finns dock också amatörhistoriker.
 Etymologi
 Ordet ”historia” härstammar från det grekiska ordet ἱστορία (historía), ”att lära av undersökningen” och från ordet ἱστορέω (historéo), ”att undersöka”, ”att observera”, ”att förutspå”, som i sin tur kom från ordet ἵστωρ (hístor), ”en klok man”, ”en som vet rätt”, ”en domare”.
 Översikt
 Ett grundläggande problem inom historisk forskning är källorna, då det många gånger endast finns fragmentariska lämningar av mänsklig verksamhet inom ett visst område. Ämnets närmare innebörd måste därför preciseras genom användandet av en viss historieteoretisk metod. Inom historievetenskapen diskuterar man traditionellt frågor som rör historiesyn och kravet på objektivitet i historieskrivningen. I diskussioner om historiesyn är det centralt vad en historiker uppfattar som drivkrafterna för historisk utveckling. Två historiker kan vara helt överens om vilka händelser som ett historiskt förlopp består av: till exempel franska revolutionen 1789; men på grund av olika historiesyn kan de ha helt olika förklaringar av orsakerna till förloppet.
 Traditionellt dras en gräns mellan arkeologiämnet och historievetenskapen. Arkeologer arbetar med att analysera fyndmaterial och kring fyndmaterialet utveckla resonemang om historiskt liv. Historikern arbetar huvudsakligen med skriftliga källor och att beaktar källans dubbla egenskaper: källan som kvarleva från det historiska förlopp i vilket den uppstått och ingått och källan som berättelse – krönikeartad eller förklarande – om händelser. Att granska, tolka och skapa en förståelse av källan och dess äkthet samt dess förhållande till andra källor kallas källkritik. Källkritiken omnämns ofta som historievetenskapens främsta bidrag till den vetenskapsteoretiska utvecklingen.
 Uppdelning
 Eftersom ämnet historia är så stort, behövs det någon form av organisation för att kategorisera alla underavdelningar. Medan författare, som H.G. Wells, Will Durant och Ariel Durant har skrivit universalhistoria, specialiserar sig de flesta historiker numera inom något fack.
 Det finns flera sätt att klassificera historiska ämnen:
 Kronologiskt (efter tid eller datum).
 Geografiskt (efter region).
 Nationellt (efter nation).
 Etniskt (efter etnisk grupp).
 Ämne (efter ämne eller typ).
 Några av ämnets underdiscipliner är ekonomisk historia, kulturhistoria, idéhistoria, marinhistoria, militärhistoria, politisk historia, kyrkohistoria, religionshistoria, socialhistoria, agrarhistoria och genushistoria.
 Historieskrivningens historia
 Som historieämnets fader brukar Herodotos hållas; före honom blandades historia med religiösa myter, som hos logograferna.
 Historieämnets vetenskapliga akademisering tog fart på 1800-talet. Den tyske historikern Leopold von Ranke krävde en högre grad av saklighet i historieskrivningen. Ofta citeras hans ord att historikern skall skriva historien som den verkligen varit – ”wie es eigentlich gewesen”. Positivismen hade stort inflytande över ämnet under slutet av 1800-talet.
 Historieskrivningen i Sverige
 1800-talet: politisk historia och stora översiktsverk
 Historia som vetenskapligt ämne professionaliserades under 1800-talet. Inflytelserika svenska historiker under denna period var först Erik Gustaf Geijer och därefter Fredrik Ferdinand Carlson, Carl Gustaf Malmström och Clas Theodor Odhner. Antalet akademiska historiker var dock ytterst få – fyra professorsstolar och ett fåtal andra tjänster.
 Geijer blev professor i Uppsala 1817 och publicerade mellan 1825 och 1838 tre omfattande översiktsverk över Sveriges historia: Svea rikes hävder (om forntiden), Svenska folkets historia (fram till drottning Kristinas abdikation 1654) och Teckning av frihetstiden (fram till 1789). Geijer framhävde mäktiga personers roll i historien och värderade de historiska aktörernas moraliska hållning. Geijers fokus på den politiska makten blev kännetecknande för efterföljande svenska historiker.
 Geijers efterföljare på professorsstolen i Uppsala var Fredrik Ferdinand Carlsson. Förutom professorsstolen i Uppsala (från 1847) var han ecklestiastikminister under två perioder och ledamot av Svenska Akademien. I likhet med Leopold von Ranke (som han träffade i Berlin) sökte han en objektiv historieskrivning utifrån samtida källor. Carlsson fortsatte Geijers arbete med den svenska statens politiska historia och utgick främst från officiellt källmaterial. Han bidrog också till historieforskningens professionalisering genom att bidra till grundandet av Svenska historiska föreningen (1880) och Historisk tidskrift (1881).
 Anders Fryxell (kyrkoherde, ledamot i Svenska Akademien och författare av texten till Ack Värmeland, du sköna) nådde ett stort publikt genomslag med sitt livsverk Berättelser ur svenska historien (1823–1879). Han gick till angrepp mot de etablerade historikerna vid lärosätena, bland annat genom att försvara adeln gentemot kungamakten och genom att använda ett bredare källmaterial än bara statsmaktens officiella källor. Enligt Rolf Torstendahl var hans källanvändning ”nyckfull, omedveten och okritisk”.
 Kring sekelskiftet 1900 var Harald Hjärne, professor i Uppsala 1889–1913 tillika riksdagsman och ledamot i Svenska Akademien, den tongivande gestalten i svensk historisk forskning. Under hans ledning disputerade ett sextiotal historiker vid Uppsala universitet.
 Tidigt 1900-tal
 Under det tidiga 1900-talet utvecklades källkritiken, i Sverige bland annat i miljön kring Lundabröderna Curt Weibull (professor i Göteborg 1925) och Lauritz Weibull (professor i Lund 1919). Genombrottet för denna nya källkritiska historieskrivning var Lauritz Weibulls Kritiska undersökningar i Nordens historia omkring år 1000 från 1911. Källor som använts flitigt av 1800-talets historiker – till exempel isländska sagor och Adam av Bremens skrifter – förkastades helt eller delvis. I senare studier granskade L. Weibull ett flertal historiska skeenden, bland annat i publikationerna Erik den helige (1917), Stockholms blodbad (1928) och Unionsmötet i Kalmar 1397 (1930).
 Lauritz Weibull utmanade också den etablerade facktidskriften Historisk tidskrift med egna tidskriftsprojekt, först Historisk tidskrift för Skåneland (1901–1921) och därefter Scandia (grundad 1928).
 Se även
 Epok
 Historiebruk
 Historiografi
 Kulturhistoria
 Populärhistoria
 Sveriges historia
 Källor
 Externa länkar
 The History Place
 Historia.se - Portalen för historisk statistik
 Worldchronology: Kronologisk sammanställning av politisk utveckling i alla stater
 SO-rummet: Historia (för grundskola och gymnasiet)
 Wikipedia:Basartiklar


type: other

text:
BOE.es - Documento BOE-A-2016-3789
 Documento BOE-A-2016-3789
 «BOE» núm. 95, de 20 de abril de 2016, páginas 26764 a 26774 (11 págs.)
 BOE-A-2016-3789
 Visto el fallo de la sentencia n.o 37/2016 dictada por la Sala de lo Social de la Audiencia Nacional, recaída en el procedimiento n.o 5/2016, seguido por la demanda de CC.OO. Industria y MCA-UGT, contra la empresa CPM Expertus Field Marketing SAU, y cuantos formaron parte de la comisión negociadora del Convenio colectivo de la citada empresa, y el Ministerio Fiscal, sobre impugnación de Convenio colectivo,
 Primero.–En el «Boletín Oficial del Estado» de 19 de diciembre de 2013, se publicó la resolución de la Dirección General de Empleo, de 5 de diciembre de 2013, en la que se ordenaba inscribir en el correspondiente Registro de convenios y acuerdos colectivos de trabajo con funcionamiento a través de medios electrónicos de ese Centro Directivo y publicar en el «Boletín Oficial del Estado», el Convenio colectivo de la empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU, (Código De Convenio n.o 90101722012013).
 Segundo.–El 23 de marzo de 2016 tuvo entrada en el registro general del Departamento la sentencia antecitada de la Sala de lo Social de la Audiencia Nacional, en cuyo fallo se acuerda declarar nulo el Convenio colectivo de la empresa CPM Expertus Field Marketing SAU, publicado en el BOE del 19 de diciembre de 2013.
 Ordenar la inscripción de dicha sentencia de la Audiencia Nacional recaída en el procedimiento n.o 5/2016 y relativa al Convenio colectivo de la empresa CPM Expertus Field Marketing SAU, en el correspondiente Registro de convenios y acuerdos colectivos de trabajo con funcionamiento a través de medios electrónicos de este centro directivo.
 Madrid, 4 de abril de 2016.–El Director General de Empleo, Xavier Jean Braulio Thibault Aranda
 Secretaría doña Marta Jaureguizar Serrano
 Sentencia n.o: 37/16.
 Fecha de juicio: 2/3/2016.
 Fecha sentencia: 8/3/16.
 Tipo y núm. procedimiento: Impugnación de convenios 00005/16.
 Ponente: Ramón Gallo Llanos.
 Demandante/s:
 CC.OO.-Industria, representado por la Letrada doña Blanca Suárez Garrido. MCA-UGT, representado por el Letrado don Saturnino Gil Serrano.
 CPM Expertus Field Marketing, SAU, representado por el Letrado D. Santiago Ballesteros Álvarez. Matias Guillermo Toro Hernández. Rte. empresarial CPM Expertus Field. Marketing, SAU, representado por el Letrado don Santiago Ballesteros Álvarez. Santiago Ballesteros Álvarez. Rte. empresarial CPM Expertus Field. Marketing, SAU, Letrado de la empresa. José Sánchez Sanz. Rte trabajadores CPM Expertus Field Marketing, SAU, representado por el Letrado don Santiago Ballesteros Álvarez. Francisco Javier Piquet Gastón. Rte. trabajadores CPM Expertus Field. Marketing, SAU, representado por el Letrado don Santiago Ballesteros Álvarez.
 No comparecen estando citados en legal forma: Josep Rovira Sánchez, Rte empresarial CPM Expertus Field Marketing, SAU y Miguel Ángel Martí Lacueva, representantes de los trabajadores CPM Expertus, Fieldmarketing, SAU.
 Breve resumen de la sentencia: Una vez más la SSAN anula un convenio colectivo por considerar que no se colmó con el principio de correspondencia a la hora de conformar la Comisión negociadora. Se reitera con cita de las Ss. TS de 7 de marzo de 2012 y de la SAN de 4 de mayo de 2015 que no resulta posible iniciar la negociación de convenio de empresa, para una vez concluida, modificar su ámbito de aplicación a fin de subsanar defectos en la representatividad de la comisión negociadora.
 Audiencia Nacional-Sala de lo Social.
 Goya, 14 (Madrid). Tfno: 914007258 MVM NIG: 28079 24 4 2016 0000005.
 ANS105 sentencia IMC impugnación de Convenios 0000005 /2016.
 Procedimiento de origen: Sobre: Impug. Convenios.
 Ponente Ilmo. señor Ramón Gallo Llanos.
 Sentencia 37/16
 Doña Emilia Ruiz Jarabo Quemada.
 En Madrid, a ocho de marzo de dos mil dieciséis.
 En el procedimiento núm. demanda 000005/2016 seguido por demanda suscrita conjuntamente por MCA-UGT y CC.OO.-Industria sobre impugnación de Convenio Colectivo, contra la empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU y cuantos formaron parte de la Comisión negociadora del Convenio colectivo impugnado, habiendo sido parte el Ministerio Fiscal, ha sido Ponente el Ilmo. Sr. don Ramón Gallo Llanos que expresa el parecer del Tribunal.
 Primero.–Según consta en autos, el día 12 de enero de 2016 se presentó demanda en nombre de MCA-UGT y CC.OO.-Industria, frente a las personas arriba referidas como demandadas sobre impugnación de Convenio colectivo.
 Segundo.–La Sala acordó el registro de la demanda bajo el número 2/2016 y designó ponente señalándose el día 2 de marzo de 2016 para los actos de conciliación y, en su caso, juicio.
 Los letrados que suscribieron la demanda se afirmaron y ratificaron en el contenido de la misma, solicitando se dictase sentencia en la que se declare la nulidad íntegra del convenio colectivo de la empresa demandada. Argumentaron que el Convenio que se impugna se negoció sin colmar con el principio de correspondencia, ya que fue negociado únicamente con los representantes unitarios de determinados centros de trabajo de la empresa, quedando centros de la misma sin representación en la negociación.
 El letrado de los demandados solicitó se desestimase la demanda, argumentando que el Convenio que se impugna en realidad no se trata de un Convenio de aplicación a toda la empresa, sino simplemente de un convenio de aplicación a las provincias de Barcelona y Madrid, representados en la Comisión negociadora.
 Seguidamente, se procedió a la proposición y práctica de la prueba, admitiéndose y practicándose la prueba documental; formulándose seguidamente las partes sus conclusiones, elevando a definitivas sus peticiones iniciales, solicitándose por el Ministerio Fiscal el dictado de sentencia estimatoria de la demanda, quedando los autos vistos y conclusos para sentencia.
 Cuarto.–De conformidad con el artículo 85.6 de la LRJS los hechos controvertidos son los siguientes: el objeto de la empresa es el merchandising como regla general la contratación es temporal reincidente –el Convenio que se venía aplicando era el Merchandising de 1988– los únicos centros con representación eran los de Madrid y Barcelona. En Madrid hay un centro en calle Bambú que eligió un delegado para negociar el convenio. En Barcelona hay dos centros que eligieron un comité único con cinco miembros; eligieron a dos miembros para negociar el convenio, uno de UGT, uno de CC.OO. en las primeras 4 actas de negociación del convenio figura de ámbito estatal; en la 5.a acta se clasifica, se subsana el ámbito y se centra a Madrid y Barcelona. Al registrar el convenio había 107 trabajadores fijos, actualmente hay más de 2.000 trabajadores en Madrid y Barcelona –en el resto de centros a los trabajadores se les aplica el convenio de Merchandising o reposición de 2009–. Los 2614 trabajadores son movimientos, no trabajadores.
 Primero.–La Federación de Metal, Construcción y Afines de la Unión General de Trabajadores –MCA-UGT– está integrada en la Unión General de Trabajadores, sindicato más representativo a nivel estatal, según dispone el artículo 6 de la LOLS. Del mismo modo, la Federación de Industria de Comisiones Obreras, está integrada en la Confederación Sindical de Comisiones Obreras, sindicato más representativo a nivel estatal, conforme a lo dispuesto en el artículo 6 de la LOLS.
 Segundo.–El 19 de diciembre de 2013 apareció publicado en el BOE la resolución, de 5 de diciembre anterior, de la Dirección General de Empleo, por la que se registra y publica el denominado Convenio colectivo para la empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU.
 El ámbito funcional del Convenio se determina en su artículo 2 de la siguiente manera:
 «Artículo 2. Ámbito funcional y personal.
 La realización de toda clase de actividades de promoción comercial y logística de bienes y mercancías, incluida su ubicación y movimiento en tiendas y demás establecimientos y cadenas de distribución, y todas aquellas otras útiles a las empresas comerciales, industriales o de servicios que sean auxiliares o derivadas de ellas, en particular, los de venta directa, toma y análisis de datos, colaboración en las relaciones entre ellas y la prestación de servicios de asesoría y asistencia en sus políticas de mercado y frente a los usuarios, consumidores y clientes. desarrollan actividades de promoción, apoyo y/o venta de productos o servicios.
 Actividad promocional de productos o servicios en cualquier forma y etapa de su desarrollo en la acción comercial.
 Actividades en ferias, congresos y eventos en cualquiera de sus manifestaciones.
 Gestión del material de publicidad y promocional en el lugar de venta, incluido escaparates, viales de centros comerciales, eventos, etc.
 Servicios de logística interna, gestión de mercancías, preparación de pedidos, clasificación de cartería y paquetería, así como su almacenaje y distribución.
 Servicios relacionados con los procesos auxiliares, en cadenas de producción, en actividades industriales y back office.
 Organización de eventos como conferencias, reuniones de trabajo, presentaciones, fiestas, formación, etc.
 Servicios en general, en todo tipo de establecimientos e instalaciones, ya sean industriales, comerciales y/o de carácter lúdico-cultural, museos, edificios emblemáticos, bibliotecas, etc.
 Otros servicios que dentro de la actividad indispensable de la empresa cliente, sea complementaria a la que es propiamente la venta del producto o servicio.
 Queda expresamente excluido del ámbito de aplicación del presente Convenio el personal de alta dirección, cuya relación laboral de carácter especial se regula en el Real Decreto 1382/1985, de 1 de agosto, o normativa que lo sustituya, así como las restantes actividades y relaciones que se contemplen en el número 3 del artículo 1, y en el artículo 2 del Estatuto de los Trabajadores.»
 El ámbito territorial se fija en el artículo 3 que reza de la forma siguiente:
 «El presente Convenio Colectivo es de aplicación en todos los centros de trabajo que tiene CPM Expertus Field Marketing, Sociedad Anónima Unipersonal, en la provincia de Barcelona y provincia de Madrid, y durante la vigencia del mismo.»
 El ámbito temporal se determina en el artículo 4 de la siguiente forma:
 «El presente Convenio colectivo entrará en vigor a partir del 1 de Julio del 2013, con independencia de su publicación en el «Boletín Oficial del Estado» y mantendrá su vigencia hasta el 31 de diciembre de 2017.»
 Tercero.–El día 25 de septiembre de 2013 se constituyó la Comisión negociadora para la negociación del Convenio Colectivo de ámbito estatal de la Empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU extendiéndose el acta correspondiente, que obra al descriptor número 52 y que damos por reproducida, en ella consta expresamente en su punto primero que: «Los Señores asistentes representantes de la empresa y de los trabajadores se reconocen, recíprocamente como interlocutores válidos y con legitimación suficiente para estudiar, analizar, y negociar sobre el Convenio Colectivo de ámbito estatal de la empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU».
 Cuarto.–Los negociadores en representación de los trabajadores fueron un delegado de personal de un centro que la empresa tiene en Madrid, calle Bambú, 8, de 28036 Madrid y dos miembros de un Comité de Empresa del centro de trabajo de la empresa sito en Can Rabia n.o 9-11, de 08017 Barcelona, no constando que otros tres miembros del comité fueran convocados, ni que participaran en el proceso de negociación.
 En la provincia de Barcelona la empresa tiene al menos otro centro de trabajo sito en la sede social de la misma, calle Henri Dunant, n.o 9-11, Sant Cugat del Vallés (Barcelona).
 Quinto.–El día 14 de octubre de 2013 se celebró reunión de la Comisión negociadora, extendiéndose el acta obrante al descriptor 51 que damos por reproducida, en ella las partes negociadoras acuerdan por unanimidad el texto del I Convenio Colectivo de ámbito estatal de la Empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU.
 Sexto.–Habiéndose presentado el día 18 de octubre ante la Subdirección General de Relaciones Laborales de la Dirección General de Empleo adscrita a la Secretaria de estado de Empleo del Ministerio de empleo y Seguridad Social, el texto del convenio para su depósito y Publicación, el día 6 de noviembre de 2013 se emite por dicha Subdirección general Comunicación de subsanación cuyo contenido consta en la documental aportada por los actores en el acto de la vista y que damos por reproducida, si bien debemos hacer constar que refiere lo siguiente: «no resulta conforme a la legalidad el artículo 3 del Convenio donde se recoge que su ámbito de aplicación se extiende a todos los centros y lugares de trabajo que tiene Expertus Field Marketing sociedad anónima Unipersonal, repartidos en todo el territorio nacional, así como aquellos que pudieran abrirse en un futuro y durante la vigencia del mismo».
 Séptimo.–El día 25 de noviembre de 2013 se celebra reunión de la autodenominada: «Comisión negociadora del I Convenio de ámbito interautonómico de la empresa demandada, si bien se expresa a continuación que la misma la integran los miembros de la mesa negociadora del Convenio estatal de la misma a fin de proceder a la subsanación de los artículos 1 y 3 del texto del convenio, siendo el texto acordado del artículo 3 el siguiente: «El presente Convenio Colectivo es de aplicación en todos los centros de trabajo que tiene CPM Expertus Field Marketing, Sociedad Anónima Unipersonal, en la provincia de Barcelona y provincia de Madrid, y durante la vigencia del mismo».
 Octavo.–La página web de la Compañía indica que cuenta con tiene delegaciones en La Coruña, Alicante, Barcelona, Almagro (Ciudad Real), Las Palmas de Gran Canaria; León, Madrid, Murcia, Málaga, Palma de Mallorca, Santa Cruz de Tenerife, Sevilla, Valencia y Zaragoza.
 Se han cumplido las previsiones legales..
 Primero.–La Sala de lo Social de la Audiencia Nacional es competente para conocer del presente proceso de conformidad con lo dispuesto en los artículos 9, 5 y 67 de la Ley Orgánica 6/85, de 1 de julio, del Poder Judicial, en relación con lo establecido en los artículos 8.1 y 2.h) de la Ley 36/2011, de 10 de octubre, reguladora de la Jurisdicción Social.
 Segundo.–De conformidad con lo prevenido en el artículo 97, 2 de la Ley 36/2011, de 10 de octubre los hechos declarados probados se deducen bien de las siguientes fuentes de prueba:
 El hecho primero es notorio y no necesitado de prueba alguna.
 El hecho segundo es pacífico.
 El hecho tercero se deduce tanto del acta de constitución de la Comisión negociadora –descriptor 52–.
 El hecho cuarto se deduce del referido descriptor 52 en relación con los oficios remitidos por la CAM y por la Generalitat de Cataluña –descriptores 20 a 26–.
 El hecho quinto del descriptor 51.
 El hecho sexto de la documental aportada por los actores en el acto de la vista.
 El hecho séptimo del acta obrante al descriptor 38.
 El hecho octavo del descriptor 57.
 Tercero.–Por las organizaciones sindicales actoras se pretende se decrete la nulidad del convenio colectivo de la empresa demandada por considerar que el mismo, como tal convenio de empresa, fue negociado por partes no legitimadas a tal fin al no colmar la representación social que lo negoció con el principio de correspondencia tal y como viene siendo interpretado por la Sala IV del TS, se alega que quiso negociar un convenio de ámbito empresarial y que resulta posible la subsanación de tal ámbito de aplicación en un momento posterior, ya la efecto se cita la doctrina expuesta en la STS de 7-3-2012 y en la SAN de 4-5-2015. A esta pretensión se ha adherido el Ministerio público.
 Cuarto.–En primer lugar se ha de señalar que sobre la legitimación desde el lado de los trabajadores para negociar un Convenio Colectivo de empresa las SS de esta Sala de 17 de septiembre y 9 de septiembre de 2015 exponen lo siguiente: La sentencia de esta Sala de 12 de marzo de 2015 –cuyos argumentos fueron ya reiterados en la posterior Sentencia de 4 de mayo de 2015– razonaba de la forma siguiente: El artículo 87.1 ET, que regula la legitimación para la negociación de convenios colectivos de empresa, grupos de empresa, empresas en red, centro de trabajo o grupos de trabajadores con perfil profesional específico, dice textualmente lo siguiente: «En representación de los trabajadores estarán legitimados para negociar en los convenios de empresa y de ámbito inferior, el comité de empresa, los delegados de personal, en su caso, o las secciones sindicales si las hubiere que, en su conjunto, sumen la mayoría de los miembros del comité. La intervención en la negociación corresponderá a las secciones sindicales cuando éstas así lo acuerden, siempre que sumen la mayoría de los miembros del comité de empresa o entre los delegados de personal. Cuando se trate de convenios para un grupo de empresas, así como en los convenios que afecten a una pluralidad de empresas vinculadas por razones organizativas o productivas y nominativamente identificadas en su ámbito de aplicación, la legitimación para negociar en representación de los trabajadores será la que se establece en el apartado 2 de este artículo para la negociación de los convenios sectoriales. En los convenios dirigidos a un grupo de trabajadores con perfil profesional específico, estarán legitimados para negociar las secciones sindicales que hayan sido designadas mayoritariamente por sus representados a través de votación personal, libre, directa y secreta». El artículo 88.1 ET, que regula la comisión negociadora dispone que el reparto de miembros con voz y voto en el seno de la comisión negociadora se efectuará con respeto al derecho de todos los legitimados según el artículo anterior y en proporción a su representatividad, previniéndose en el apartado cuarto de dicho artículo que en los convenios no sectoriales el número de miembros en representación de cada parte no excederá de trece. Finalmente, el artículo 89.3 ET, que regula la tramitación de la negociación, prevé que los acuerdos de la comisión requerirán, en cualquier caso, el voto favorable de la mayoría de cada una de las dos representaciones.
 El presupuesto constitutivo, para que un convenio colectivo sea estatutario, es que se hayan respetado las reglas de legitimación, contenidas en los artículos 87 y 88 ET, cuya concurrencia demuestra que los sujetos negociadores gozan de un apoyo relevante de los trabajadores en la unidad de negociación que permite reconocer que su representatividad es de intereses, como ha defendido la doctrina constitucional, por todas STC 4/1983) y 58/1985. Las reglas de legitimación son de derecho necesario absoluto, como ha mantenido la doctrina constitucional en STC 73/1984), donde se ha subrayado que «las reglas relativas a la legitimación constituyen un presupuesto de la negociación colectiva, que escapa al poder de disposición de las partes negociadoras que no pueden modificarlas libremente».
 Así pues, si los negociadores del convenio no ostentan las legitimaciones inicial y deliberativa, predicadas por los artículos 87.1 y 88 ET, el convenio colectivo no tendrá naturaleza estatutaria y no podrá desplegar eficacia jurídica normativa y eficacia general «erga omnes» Cuando la empresa cuenta con más de un centro de trabajo, como sucede aquí, se plantea un problema de correspondencia entre la representación y la unidad de negociación, cuando los representantes de los trabajadores han sido elegidos por alguno o algunos de los centros de trabajo, puesto que su representatividad queda limitada a los ámbitos en los que fueron elegidos, a tenor con lo dispuesto en los artículos 62 y 63 ET La solución en estos supuestos pasaría por la atribución de legitimación al comité intercentros, pero dicha opción solo es posible cuando se ha acordado así en convenio colectivo estatutario, tal y como dispone el artículo 63.3 ET, lo cual es imposible cuando se negocia el primer convenio de empresa, como sucede en la empresa demandada. Otra fórmula viable, cuando haya representantes de los trabajadores en todos los centros de trabajo afectados, es atribuir la legitimación al conjunto de comités y delegados de personal de los diferentes centros de trabajo. Cuando no sucede así, cuando la empresa cuente con representantes en alguno o algunos de sus centros de trabajo, pero no en todos ellos, los representantes de alguno o alguno de los centros de trabajo no están legitimados para negociar un convenio de empresa, sin quebrar el principio de correspondencia.
 La jurisprudencia se ha ocupado del tema, por todas STS 7 de marzo de 2012 (casación 37/2011), en relación con la elección de una delegada de personal en un centro de trabajo de Madrid, teniendo la empresa centros de trabajo en otras provincias. La referida sentencia dice «Consta igualmente en los hechos declarados probados no impugnados de la sentencia de instancia que el día 9 de septiembre de 2008 se constituyó la Comisión negociadora del Convenio, compuesta por un total de 4 miembros, figurando como representantes de los trabajadores doña Evangelina y doña Teresa, y como representantes de la empresa don José Francisco y doña Fátima...». En consecuencia, limitada la representatividad de la única delegada de personal que formaba parte en representación de los trabajadores en la comisión negociadora del convenio colectivo al centro de trabajo de Madrid aunque en abstracto tuviera capacidad convencional para negociar un convenio colectivo de empresa (arg. ex art. 87.1 ET) y hubiera tenido legitimación para negociar e intervenir como única representante de los trabajadores en una negociación colectiva de empresa circunscrita a su centro de trabajo, sin embargo, en el presente caso, carecía de dicha legitimación (arg. ex arts. 87.1 y 88.1 ET) dado que lo que se negociaba era un convenio de empresa de ámbito estatal, como resulta del artículo 2 del convenio colectivo impugnado («El presente convenio colectivo será de ámbito estatal, quedando incluidos en el mismo todos los centros y/o puestos de trabajo a que se refiere su ámbito funcional que se hallen emplazados en territorio español»), así como se deduce de la Autoridad administrativa laboral de ámbito estatal que ordenó sus inscripción en el correspondiente registro del Ministerio de Trabajo y su publicación en el BOE (de fecha 10 de abril de 2009). «Atendidas las irregularidades señaladas, debe entenderse que las mismas conculcan la legalidad vigente en materia de capacidad y legitimación para negociar y, derivadamente, sobre la composición de la comisión negociadora en los convenios de ámbito empresarial que pretendan tener ámbito territorial estatal, como el impugnado, y no siendo tales esenciales vicios por su naturaleza susceptibles de subsanación o de corrección, ni siquiera reduciendo su ámbito al centro de trabajo de Madrid al no ser tal la voluntad de las partes ni la finalidad con la que se constituyó la comisión negociadora, procede, –sin necesidad, por ello, de devolver las actuaciones a la Sala de instancia para que resuelva sobre el fondo del asunto, al existir datos suficientes en lo actuado para resolver sobre la cuestión planteada en los recursos de ambas partes–, desestimar el recurso empresarial y estimar el interpuesto por el Sindicato demandante, en los términos expuestos, decretando la nulidad total del convenio colectivo impugnado, con las consecuencias a ello inherentes, condenado a la parte demandada a estar y pasar por esta declaración con las consecuencias a ella inherentes, debiendo comunicarse la sentencia a la autoridad laboral, en especial a los efectos de constancia en el registro correspondiente y a la publicación del fallo en el “Boletín Oficial del Estado” en que el convenio anulado fue en su día insertado ( artículo 194.2 y 3 LPL).» Dicho criterio ha sido mantenido por esta Sala en sentencias de 24 de abril; 11 y 16 de septiembre de 2013, proced. 79; 219/2013 y 314/2013, 29 de enero de 2014, proced. 431/2013, 5 y 17 de febrero de 2014, proced. 447/2013 y 470/203; 13 de junio de 2014, proced. 104/2014; 30 de junio de 2014, proced. 80/2014; 4 de julio de 2014, proced. 120/2014, 5 de septiembre de 2014, proced. 167/2014 y 17 de febrero de 2015, proced. 326/2014 por considerar que un delegado e incluso un comité de empresa de centro de trabajo no pueden negociar un convenio de empresa, que afecte a otros centros de trabajo, porque vulneraría frontalmente el principio de correspondencia, exigido por la jurisprudencia.»
 Esta doctrina que exponíamos ha de entenderse, matizada y completada por la expuesta en las Ss. del Tribunal Supremo de 20 de mayo –rec 6/2014– y de 10 de junio de 2015 –rec. 175/2014–, resultando especialmente relevante esta última, según la cual, el principio de correspondencia ha de llevar a la inexorable conclusión de que los representantes unitarios cuya representatividad quede circunscrita a un único centro de trabajo de la empresa, se encuentran impedidos para concurrir a la negociación de un Convenio de empresa, por cuanto que en si bien todos ellos en su conjunto y en un momento determinado pudieran gozar de la representatividad de todos los centros de trabajo de la empresa, en modo alguno representan a los trabajadores adscritos a los eventuales centros de trabajo que pueda el empleador abrir en un futuro. Así en dicha resolución que confirma la Sentencia de esta Sala de 25 de septiembre de 2013, se razona lo siguiente:» Se hace evidente aquí que el comité de empresa del centro de trabajo de Pozuelo no podía tener atribuida la representación de los trabajadores de otros centros de trabajo distintos y que, por tanto, carecía de legitimación para negociar un convenio colectivo que pudiera extender su ámbito de aplicación fuera del límite geográfico que se correspondía con su propia representatividad. Es cierto que en el momento de la publicación del convenio no consta que existieran otros centros de trabajo y que, en consecuencia, la empresa solo podía negociar con la representación del único centro existente; pero ello no impide declarar que la cláusula del artículo 3 del convenio, en la que se dispone un ámbito geográfico estatal, excede de las posibilidades de disposición de la comisión negociadora, tal y como ésta había quedado integrada. Hubiera o no otros centros de trabajo constituidos en el momento de la negociación y publicación del convenio, se producía una falta de congruencia entre el ámbito de representación del banco social y el ámbito de eficacia del convenio. La ruptura de aquella correspondencia antes indicada ponía en peligro la participación de los ulteriores trabajadores incorporados a la empresa en centros de trabajo distintos. De ahí que no cabía a las partes negociadoras incluir una regla de imposición futura de un convenio en cuya negociación no pudieron haber intervenido dichos trabajadores. En suma, se produjo una infracción de las legalidad vigente en materia de capacidad y legitimación para negociar y, derivadamente, sobre la composición de la comisión negociadora en los convenios de ámbito empresarial que pretendan tener ámbito territorial estatal, pues la capacidad del comité de empresa para negociar estaba reducida al centro de trabajo.
 Quinto.–Igualmente debe descartarse la posibilidad de que si una Comisión Negociadora se constituye inicialmente con la finalidad de negociar un Convenio de ámbito empresarial, una vez concluida la negociación pueda alterarse tal ámbito de aplicación. Al respecto cabe traer a colación la doctrina contenida en la SAN de 4 de mayo de 2015 proceso 62/2015 (Ana Naya García):
 «El hecho de que las Delegadas de Personal careciesen de legitimación para negociar un Convenio de empresa pues no representaban a la totalidad de los trabajadores de la misma, sino únicamente a los adscritos a los centros de trabajo en los que han sido elegidos, por mor de lo que dispone el artículo 62.1 ET, ya que no todos los centro de trabajo tenían representantes unitarios, no acudiendo, si quiera, a la negociación la totalidad de las Delegadas de Personal, pues la misma se llevó a cabo sin la presencia de la Delegada del Centro de las Guarda (Pontevedra), hace que el proceso negociador estuviese viciado de nulidad en su propio origen, sin que con arreglo a lo arriba expuesto –concretamente los razonamientos contenidos en la STS de 7 de marzo de 2012– resulte subsanable dicho vicio posteriormente, reduciendo el ámbito del Convenio a los centros de trabajo efectivamente representados en la comisión negociadora pues la intención de las partes era la de negociar un convenio de empresa.
 Entendemos que la adopción de un Convenio de ámbito inferior al de empresa hubiera requerido de un nuevo proceso negociador, pues existen sustanciales diferencias entre las características de uno y otro tipo de Convenios que impiden que lo que se comenzó a negociar como Convenio de empresa, termine acordado como Convenio de ámbito inferior. Tales diferencias se deducen del contenido del apartado 2 del artículo 84 del Estatuto de los Trabajadores en su actual redacción. (“La regulación de las condiciones establecidas en un convenio de empresa, que podrá negociarse en cualquier momento de la vigencia de convenios colectivos de ámbito superior, tendrá prioridad aplicativa respecto del convenio sectorial estatal, autonómico o de ámbito inferior en las siguientes materias:
 Los acuerdos y convenios colectivos a que se refiere el artículo 83.2 no podrán disponer de la prioridad aplicativa prevista en este apartado”).
 Con arreglo al precepto reproducido el Convenio de empresa puede negociarse en cualquier momento aun cuando hubiere un Convenio en vigor, de lo que cabe inferir que en todo caso existe un deber de negociar el Convenio de empresa, deber este que no es predicable de igual forma respecto del convenio de ámbito inferior si existe un convenio en vigor, de manera que en este caso tanto la empresa como los representantes de los representantes de los trabajadores puedan rehusar acudir a la negociación (artículo 89.1 ET). Igualmente es de reseñar que la prioridad aplicativa del Convenio de empresa sobre el de ámbito superior en aquellas materias que relaciona el referido artículo 84.2 ET, hace que el proceso de conformación de la voluntad de las partes en la negociación de este instrumento normativo no pueda resultar válido para la adopción de un instrumento de ámbito inferior que carece de tal preferencia.»
 Sexto.–La aplicación de las consideraciones expuestas al supuesto que nos describe el relato histórico de la presente resolución ha de llevar a la estimación de la demanda y la consiguiente declaración de nulidad del Convenio en su totalidad.
 A dicha conclusión nos lleva la palmaria, por más que en el acto de la vista se haya intentado ocultar, intención de las partes negociadoras de negociar un Convenio de empresa que se deduce con claridad tanto del acta en la que se constituye la Comisión negociadora –momento en el que se ha de plasmar con arreglo a la Doctrina que se acaba de exponer el objeto de la negociación– en el que se expresa con palmaria claridad que se pretende negociar un Convenio de ámbito empresarial, como del inicial texto del Convenio cuyo ámbito territorial expresado en el artículo 3 evidencia la vocación empresarial del texto del Convenio.
 Constando que quienes negociaron no colmaban el principio de correspondencia, por carecer de representación respecto de aquellos centros por los que no habían sido elegidos, que bien ya existían o bien pudieran abrirse en un futuro, y no resultando posible, como se ha expuesto, transformar lo que se negoció como un convenio de empresa en un Convenio de aplicación limitada a determinados centros de trabajo, procede, como se anunciaba, estimar la demanda.
 Estimando la demanda interpuesta por UGT Y CC.OO. a la que se ha adherido el Ministerio Fiscal frente a la empresa CPM Expertus Field Marketing, SAU, Matias Guillermo Toro Hernández, Santiago Ballesteros Alvarez, Jose Sanchez Sanz, Francisco Javier Piquet Gaston, Josep Rovira Sánchez y Miguel Ángel Martí Lacueva, sobre impugnación de Convenio Colectivo, y, en consecuencia, declaramos Nulo el I Convenio Colectivo de la empresa demandada, publicado en BOE de 19 de diciembre de 2013.
 Al tiempo de preparar ante la Sala de lo Social de la Audiencia Nacional el Recurso de Casación, el recurrente, si no goza del beneficio de Justicia gratuita, deberá acreditar haber hecho el depósito de 600 euros previsto en el artículo 229.1.b) de la Ley reguladora de la Jurisdicción Social, y, en el caso de haber sido condenado en sentencia al pago de alguna cantidad, haber consignado la cantidad objeto de condena de conformidad con el artículo 230 del mismo texto legal, todo ello en la cuenta corriente que la Sala tiene abierta en el Banco de Santander, sucursal de la calle Barquillo, 49, si es por transferencia con el n.o 0049 3569 92 0005001274 haciendo constar en las observaciones el n.o 2419 0000 00 0005 16; si es en efectivo en la cuenta n.o 2419 0000 00 0005 16, pudiéndose sustituir la consignación en metálico por el aseguramiento mediante aval bancario, en el que conste la responsabilidad solidaria del avalista.
 Se advierte, igualmente, a las partes que preparen Recurso de Casación contra esta resolución judicial, que, según lo previsto en la Ley 10/2014, de 20 de noviembre, modificada por el Real Decreto Legislativo 3/13 de 22 de febrero, por la que se regulan determinadas tasas en el ámbito de la Administración de Justicia y del Instituto Nacional de Toxicología y Ciencias Forenses, con el escrito de interposición del recurso de casación habrán de presentar justificante de pago de la tasa por el ejercicio de la potestad jurisdiccional a que se refiere dicha norma legal, siempre que no concurra alguna de las causas de exención por razones objetivas o subjetivas a que se refiere la citada norma, tasa que se satisfará mediante autoliquidación según las reglas establecidas por el Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas en la Orden HAP/2662/2012,de 13 de diciembre.
 PUBLICA la Sentencia de la AN de 8 de marzo de 2016 que DECLARA la nulidad del Convenio publicado por Resolución de 5 de diciembre de 2013 (Ref. BOE-A-2013-13330).


text:
Le tunnel de Sant'Antonio-Cepina est un tunnel routier à galerie unique bidirectionnel à double voie traversant les Alpes, en Lombardie (Italie). Long de près de 8 km, il fait partie de la route nationale 38 dello Stelvio.
 Histoire
 Le tunnel a été construit à la suite du glissement de terrain de Valteline en 1987 ayant causé la mort de 53 personnes.
 Ouvert au trafic le , il se caractérise en trois ouvrages successifs reliés entre eux : Sant'Antonio (2,360 m) + Tola (1,757 m) + Cepina (3,241 m) + parties artificielles = 7,925 m.
 Le tunnel transporte la SS 38 jusqu'à Bormio.
 Notes et références
 Voir aussi
 Articles connexes
 Liste des tunnels les plus longs du monde
 Liste des tunnels les plus longs d'Italie
 Sant'Antonio-Cepinao
 Transport en Lombardie
 Province de Sondrio


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
29.8.2009
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 205/11
 Sentenza della Corte (Quinta Sezione) 30 giugno 2009 — Commissione delle Comunità europee/Regno del Belgio
 (Causa C-490/08) (1)
 (Inadempimento di uno Stato - Direttiva 2005/68/CE - Riassicurazione - Omessa trasposizione nei termini impartiti)
 2009/C 205/20
 Lingua processuale: il francese
 Parti
 Ricorrente: Commissione delle Comunità europee (rappresentante: N. Yerrell, agente)
 Convenuto: Regno del Belgio (rappresentante: D. Haven, agente)
 Oggetto
 Inadempimento di uno Stato — Omessa attuazione o comunicazione, nei termini impartiti, delle disposizioni necessarie per conformarsi alla direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio 16 novembre 2005, 2005/68/CE, relativa alla riassicurazione e recante modifica delle direttive 73/239/CEE e 92/49/CEE del Consiglio nonché delle direttive 98/78/CE e 2002/83/CE (GU L 323, pag. 1)
 Dispositivo
 1)
 Il Regno del Belgio, non avendo adottato, nei termini impartiti, le disposizioni legislative, regolamentari ed amministrative necessarie per conformarsi alla direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio 16 novembre 2005, 2005/68/CE, relativa alla riassicurazione e recante modifica delle direttive 73/239/CEE e 92/49/CEE del Consiglio nonché delle direttive 98/78/CE e 2002/83/CE, è venuto meno agli obblighi ad esso incombenti ai sensi di tale direttiva.
 2)
 Il Regno del Belgio è condannato alle spese.
 (1) GU C 6 del 10.1.2009.


text:
Il-Peramelemorphia huwa ordni ta' mammiferi marsupjali, eżattament il-bandikuti tal-kontinent Awstraljan.
 Din l-ordni hija kklassifikata fil-klassi Mammalia, fis-sottoklassi Theria, fl-infraklassi Metatheria (il-marsupjali) u fis-superordni Australidelphia (il-marsupjali Awstraljani kollha u l-kolokolo tal-kontinent tal-Amerika ta' isfel) ma' erba' ordnijiet oħra.
 Il-Peramelemorphia jikkonsisti minn tliet superfamilji (Perameloidea, Thylacotingoidea u Yaraloidea), 5 familji (Chaeropodidae, Peramelidae, Thylacomyidae, Thylacotingidae u Yaralidae) u tnejn minnhom biss, il-Peramelidae u t-Thylacomyidae għadhom rapreżentati bi speċi ħajjin, filwaqt il-Chaeropodidae hija kkunsidrata estinta (għalkemm hemm possibilita li l-bandikut tas-saqajn ta' ħanżir li huwa magħruf xjentifikament bħala Chaeropus ecaudatus, għadu jgħix f' partijiet remoti fid-deżerti Awstraljani).
 Din l-ordni, tiġbor fiha bosta ġeneri u numru mdaqqas ta' speċi kemm estinti, kif ukoll estanti jew ħajjin u dawn tal-aħħar huma madwar 20 speċi, li kollha kemm huma jagħmlu parti mis-superfamilja Perameloidea ('l aktar superfamilja ta' suċċess ta' din l-ordni).
 Il-Peramelemorphia, flimkien ma' erba' ordnijiet oħra, in-Notoryctemorphia, id-Dasyuromorphia, id-Diprotodontia u l-Microbiotheria, jifforma s-superordni Australidelphia.
 (għal aktar informazzjoni ara l-artikli Bandikuti, Bandikuti fniek, Bandikut tas-saqajn ta' ħanżir)
 Lista ta' l-ispeċi ħajjin ta' l-ordni Peramelemorphia
 Ordni Peramelemorphia
 Superfamilja Perameloidea
 Familja Peramelidae
 Sottofamilja Peramelinae
 Ġeneru Isoodon: (Bandikuti ta' mneħierhom qasir)
 Bandikut dehbi jew Bandikut ta' mnieħru qasir dehebi, Isoodon auratus
 Bandikut kannella tat-Tramuntana jew Bandikut ta' mnieħru qasir tat-Tramuntana, Isoodon macrourus
 Bandikut kannella ta' Nofsinhar jew Bandikut ta' mnieħru qasir ta' Nofsinhar, Isoodon obesulus
 Ġeneru Perameles: (Bandikuti ta' mniħierhom twil)
 Bandikut imbarri tal-Punent , Perameles bougainville
 Bandikut tad-deżert, Perameles eremiana
 Bandikut imbarri tal-Lvant jew Bnadikut ta' Gunn, Perameles gunnii
 Bandikut ta' mnieħru twil jew Bandikut ta' mnieħru twil komuni, Perameles nasuta
 Sottofamilja Peroryctinae
 Ġeneru Peroryctes: (Bandikuti ta' mniħierhom twil ta' Gwinea l-Ġdida)
 Bandikut ġgant, Peroryctes broadbenti (Ramsay,1879)
 Bandikut ta' Raffray, Peroryctes raffrayana (Milne-Edwards,1878)
 Sottofamilja Echymiperinae
 Ġeneru Microperoryctes: (Bandikuti ġrieden ta' Gwinea l-Ġdida)
 Sottoġeneru Microperoryctes
 Bandikut ġurdien jew Bandikut ġurdien komuni,Microperoryctes murina
 Sottoġeneru Ornoryctes
 Bandikut ġurdien ta' Arfak jew Bandikut pigmew ta' Arfak, Microperoryctes aplini
 Bandikut ġurdien ta' l-istrixxi tal-Punent jew Bandikut ta' l-istrixxi tal-Punent, Microperoryctes longicauda
 Bandikut ġurdien ta' l-istrixxi tal-Lvant jew Bandikut ta' l-istrixxi tal-Lvant, Microperoryctes ornata
 Bandikut ġurdien ta' Papwa jew Bandikut ta' Papwa, Microperoryctes papuensis
 Ġeneru Echymipera: (Bandikuti tax-xewk ta' Gwinea l-Ġdida)
 Bandikut tax-xewk ta' Klara,Echymipera clara
 Bandikut tax-xewk ta' David,Echymipera davidi
 Bandikut tax-xewk ta' Menzie,Echymipera echinista
 Bandikut tax-xewk komuni,Echymipera kalubu
 Bandikut tax-xewk ta' mnieħru twil,Echymipera rufescens
 Ġeneru Rhynchomeles: (Bandikut ta' Seram)
 Bandikut ta' Seram, Rhynchomeles prattorum
 Familja Chaeropodidae
 Ġeneru Chaeropus: (Bandikut ta' saqajħ ta' ħanżir)
 Bandikut ta' saqajħ ta' ħanżir, Chaeropus ecaudatus
 Familja Thylacomyidae
 Ġeneru Macrotis (Bilbijiet jew Bandikuti fniek)
 Bilbi kbir jew Bandikut fenek kbir, Macrotis lagotis
 Bilbi żgħir jew Bandikut fenek żgħir, Macrotis leucura
 Tassonomija ta' l-ordni Peramelemorphia
 L-akbar inċertezza fit-tassonomija ta' l-ordni Peramelemorphia huwa l-ġeneru Thylacotinga. Dan minn numru żgħir ta' tassonomisti u għal ftit żmien, kien ġie kklassifikat bħala l-uniku ġeneru fis-Superfamilja Thylacotingoidea u fil-Familja Thylacotingidae. Iżda l-llum il-ġurnata għalkemm dejjem b' dubji, hemm ħjiel li dan il-ġeneru jista jkun l-aktar relatat fil-qrib ma' dak tal-bilbijiet il-ġeneru Macrotis.
 Ordni Peramelemorphia (Kirsch,1968)
 Superfamilja Yaraloidea
 Familja Yaralidae
 Ġeneru Yarala (Filan & Muirhead,1995)
 Yarala burchfieldi (Filan & Muirhead,1995)
 Yarala kida (Schwartz,2006)
 Superfamilja Perameloidea (Gray,1825)
 Familja incertae sedis
 Ġeneru Thylacotinga (Archer & Godthelp & Hand,1993)
 Thylacotinga bartholomai (Archer & Godthelp & Hand,1993)
 Familja Peramelidae (Gray,1825)
 Sottofamilja Ischnodontinae
 Ġeneru Ischnodon (Stirton,1955)
 Ischnodon australis (Stirton,1955)
 Sottofamilja Peramelinae (Gray,1825)
 Ġeneru Isoodon (Desmarest,1817)
 Isoodon obesulus (Ramsay,1887)
 Isoodon obesulus auratus (Ramsay,1887)
 Isoodon obesulus barrowensis (Thomas,1901)
 Isoodon macrourus (Gould,1842)
 Isoodon macrourus macrourus (Gould,1842)
 Isoodon macrourus torosa (Ramsay,1877)
 Isoodon macrourus moresbyensis (Ramsay,1877)
 Isoodon obesulus (Shaw,1797)
 Isoodon obesulus affinis (Waterhouse,1846)
 Isoodon obesulus arnhemensis (Lyne & Mort,1981)
 Isoodon obesulus fusciventer (J.E. Gray,1841)
 Isoodon obesulus nauticus (Thomas,1922)
 Isoodon obesulus obesulus (Shaw,1797)
 Isoodon obesulus peninsulae (Thomas,1922)
 Ġeneru Perameles (Geoffroy,1803)
 Perameles allinghamensis (Archer & Wade,1976)
 Perameles bougainville (Quoy & Gaimard,1824)
 Perameles bougainville bougainville (Quoy & Gaimard,1824)
 Perameles bougainville fasciata (Gray,1841)
 Perameles bougainville myosuros (Wagner,1841)
 Perameles bougainville notina (Thomas,1922)
 Perameles bowensis (Archer & Dawson & Muirhead,1997)
 Perameles eremiana (Spencer,1897)
 Perameles gunnii (Gray,1838)
 Perameles nasuta (Geoffroy,1804)
 Perameles nasuta nasuta (Geoffroy,1804)
 Perameles nasuta pallescens (Thomas,1923)
 Perameles sobbei (Price,2002)
 Sottofamilja Peroryctinae (Groves & Flannery,1990)
 Ġeneru Peroryctes (Thomas,1906)
 Peroryctes broadbenti (Ramsay,1879)
 Peroryctes tedfordi (Archer & Lundelius & Turnbull,2003)
 Peroryctes raffrayana (Milne-Edwards,1878)
 Peroryctes raffrayana raffrayana (Milne-Edwards,1878)
 Peroryctes raffrayana rothschildi (Förster,1913)
 Sottofamilja Echymiperinae (McKenna & Bell,1997)
 Ġeneru Microperoryctes Stein,1932)
 Sottoġeneru Microperoryctes (Stein,1932)
 Microperoryctes murina (Stein,1932)
 Sottoġeneru Ornoryctes (Tate & Archbold,1937)
 Microperoryctes aplini (Helgen & Flannery,2004)
 Microperoryctes longicauda (Peters & Doria,1876)
 Microperoryctes longicauda dorsalis (Thomas,1922)
 Microperoryctes longicauda longicauda (Peters & Doria,1876)
 Microperoryctes ornata (Thomas,1903)
 Microperoryctes ornata magna (Laurie,1952)
 Microperoryctes ornata ornata (Thomas,1903)
 Microperoryctes papuensis (Laurie,1952)
 Ġeneru Echymipera (Lesson,1842)
 Echymipera clara (Stein,1932)
 Echymipera davidi (Flannery,1990)
 Echymipera echinista (Menzies,1990)
 Echymipera kalubu (Fischer,1829)
 Echymipera kalubu kalubu (Fischer,1829)
 Echymipera kalubu cockerellii (Ramsay,1877)
 Echymipera kalubu oriomo (Tate & Archbold,1936)
 Echymipera kalubu philipi (Troughton,1945)
 Echymipera rufescens (Peters & Doria,1875)
 Echymipera rufescens australis (Tate,1948)
 Echymipera rufescens rufescens (Peters & Doria,1875)
 Ġeneru Rhynchomeles (Thomas,1920)
 Rhynchomeles prattorum (Thomas,1920)
 Familja Chaeropodidae (Gill,1872)
 Ġeneru Chaeropus (Ogilby,1838)
 Chaeropus ecaudatus (Ogilby,1838)
 Familja Thylacomyidae (Bensley,1903)
 Ġeneru Macrotis (Reid,1837)
 Macrotis lagotis (Reid,1837)
 Macrotis lagotis cambrica (Troughton,1932)
 Macrotis lagotis grandis (Troughton,1932)
 Macrotis lagotis interjecta (Troughton,1932)
 Macrotis lagotis lagotis (Reid,1837)
 Macrotis lagotis nigripes (Jones,1923)
 Macrotis lagotis sagitta (Thomas,1905)
 Macrotis leucura (Thomas,1887)
 Referenzi
 Groves, Colin (16 November 2005). Wilson, D. E., and Reeder, D. M. (eds): Mammal Species of the World, 3rd edition, Johns Hopkins University Press 38-42. ISBN 0-8018-8221-4.
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, Baltimore 1999. ISBN 0-8018-5789-9.
 Schwartz, L.R. (2006). "A new species of bandicot from the Oligocene of Northern Australia and implications for correlating Australian Tertiary mammal faunas". Palaeontology 49 (5): 991–998.
 Turnbull, W.D. et al. (2003). "Dasyurids, perameloids, phalangeroids and vomabatoids from the early Pliocene Hamilton fauna, Victoria, Australia". Bulletin of the American Museum of Natural History 279: 513–540.
 Muirhead, J. (2000). "Yaraloidea (marsupialia, peramelemorphia), a new superfamily of marsupial and a description and analysis of the cranium of the Miocene Yarala burchfieldi". Journal of Paleontology 74 (3): 512–523.
 Muirhead, J. and Filan, S.L. (1995). "Yarala burchfieldi, a pleisomorphic bandicoot (marsupialia, peramelemorphia) from Oligo-Miocene deposits of Riversleigh, northwestern Queensland". Journal of Paleontology 69 (1): 127–134.
 Ħoloq esterni
 Tassonomija tal-Mammiferi.
 Siġra filoġenetika tal-Marsupjali.
 Peramelemorphia


text:
Veliki Bukovec je općina i selo u Hrvatskoj.
 Zemljopis
 Selo Veliki Bukovec smješteno je na samom rubu Varaždinske i početku Koprivničko-križevačke županije. Okruženo je rijekama Plitvicom, Bednjom i Dravom, koja je najveća i na njoj je drugo najveće akumulacijsko jezero toga tipa u Hrvatskoj. Susjedna sela su Kapela Podravska i Dubovica, a najbliža općina Mali Bukovec.
 Stanovništvo
 Prema popisu iz 2001. Veliki Bukovec ima 701 stanovnika, većinom Hrvata. Popis 2011. 1.438 stanovnika
 Spomenici i znamenitosti
 Dvorac Drašković
 Crkva svetog Franje Asiškog
 Obrazovanje
 Šport
 NK Bukovčan Veliki Bukovec (3. ŽNL Varaždinska, 2008./09.)
 Vanjske poveznice
 Službene stranice
 NK "Bukovčan"
 Općine u Varaždinskoj županiji


text:
Фракталът е структура, за която се установява нетривиално самоподобие със собствените ѝ части. В много отношения това контрастира с обичайните „гладки“ обекти в традиционната математика и геометрия. Фракталът се представя като геометричен обект, който е радикално „начупен“. Терминът фрактал (от латинското fractus, счупен) е въведен през 1975 от Беноа Манделброт, за да привлече вниманието към тези обекти. Като математически куриози те са известни още от 19 в.
 Строго погледнато, фракталите са начупени в произволно малки мащаби, така че реално могат да бъдат изобразявани само техни крайни апроксимации. Най-често фракталът се генерира (например на монитор) от повтаряща се схема, обикновено рекурсивен или итерационен процес. Това позволява представяне на неговите характерни особености – самоподобността и възпроизвеждането на цялостната структура независимо от увеличението.
 Често привеждани примери за фрактали са множеството на Манделброт, канторовото множество, триъгълникът и килимът на Сиерпински, кривата на Пеано и снежинката на Кох. Срещани често в природата обекти като облаци, планини, водосборни басейни или кръвоносни системи, са примери за приблизителни фрактали, тъй като имат горна и долна граница на увеличението.
 Различни видове фрактали са изучавани първоначално като математически обекти и терминът „фрактал“ е получил различни определения. „Фракталната геометрия“ е неформална област от математиката, в която са събрани разнородни елементи свързвани с изучаване на фракталите и особеното им поведение. Тя намира приложение в науката, техниката и компютърното изкуство.
 История
 Обекти, които днес се наричат фрактали, са открити и изследвани дълго преди появата на самата дума. През 1872 Карл Вайерщрас открива пример за функция с неинтуитивното свойство да е непрекъсната навсякъде без да е диференцируема никъде (Функция на Вайерщрас). Графиката на тази функция в наши дни би била наречена фрактал. През 1904 Хелге фон Кох, недоволен от твърде абстрактната и аналитична дефиниция на Вайерщрас, дава по-геометрично определение на подобна функция, която днес се нарича снежинка на Кох. Идеята за самоподобни криви е доразвита от Пол Пиер Леви. През 1938 той публикува Равнинни или пространствени криви и повърхнини, състоящи се от части, подобни на цялото, където описва две фрактални криви – C-крива на Леви и драконова крива на Леви.
 Георг Кантор дава примери за подмножества на реалната права с необичайни свойства. Тези канторови множества (Прах на Кантор) също днес се определят като фрактали. Опитвайки се да разберат обекти, подобни на канторовите множества, математици като Константин Каратеодори и Феликс Хаусдорф обобщават интутивната идея за размерност като вклюват и не цели стойности. Итеративни функции в комплексната равнина са изследвани в края на 19 и началото на 20 век от Анри Поанкаре, Феликс Клайн, Пиер Фату и Гастон Жулиа. Без помощта на съвременната компютърна графика, обаче, те не са имали възможността да визулизират откритите от тях обекти.
 През 1960-те Беноа Манделброт започва да изследва самоподобността и публикува своята статия озаглавена Колко дълго е крайбрежието на Великобритания? Статистическа самоподобност и дробна размерност. Осланяйки се на визуални аналогии, Манделброт упява да установи връзка между елементи на математиката, несвързвани дотогава. Научно-популярната книга, в която излага своите идеи и търсения, добива световна известност. След нейното излизане, през 1975, той въвежда започва да употребява съществителното фрактал.
 Прилагането на компютърна визуализация към фракталната геометрия дава силен визуален аргумент за връзките на фракталната геометрия с далеч по-широки области на математиката и науката, отколкото се е смятало преди това, особено в областта на нелинейната динамика, теорията на хаоса и комплексните системи. Пример за това е нютоновият фрактал – изобразяване на характеристики на решението по метода на Нютон като фрактал, което показва как границите между различните решения са фрактали, а самите решения са странни атрактори. Фракталната геометрия се използва и при компресиране на данни и моделиране на сложни органични и геоложки системи, например растежа на дърветата или развитието на речните басейни.
 Колко дълго е крайбрежието на Великобритания?
 Люис Фрай Ричардсън е пацифист и математик, изучавал причините за войната между две страни. Той решава да потърси зависимостта между размера на общата им граница и вероятността две страни да влязат във война. Като част от своята работа, той изследва как се изменя получената дължина на границата при промяна на единицата за измерване. Той публикува емпирична статистика, цитирана по-късно от Манделброт в неговата работа Колко дълго е крайбрежието на Великобритания? Статистическа самоподобност и дробна размерност.
 Да предположим, че крайбрежието на остров Великобритания се измерва с единица мярка 200-километрова отсечка, като двата края на отсечката едновременно опират в брега (можем да си представим, че измерваме с пергел с такъв разтвор). След това отсечката се намалява наполовина и процесът на измерване се повтаря, а след това се намалява на една четвърт от първоначалната и т.н.
 Забелязва се, че колкото по-малка е отсечката, толкова по-голям е крайният резултат. Може да се предположи, че тези стойности ще клонят към някакво крайно число, което ще е „реалната“ дължина на крайбрежието, но Ричардсън доказва, че всъщност измерванията на дължината на бреговата линия клонят към безкрайност.
 Тези изследвания на Ричардсън са игнорирани от научната общност до публикацията на Манделброт през 1967. Днес те се считат за част от началото на съвременните изследвания на фракталите.
 Категории фрактали
 Фракталите могат да се групират в три общи категории, според начина на дефиниране и генериране:
 Системите от итеративни функции имат фиксирано правило за геометрично отместване (канторово множество, килим на Сиерпински, въже на Сиерпински, крива на Пеано, снежинка на Кох, драконова крива на Леви).
 Фрактали, определени от рекурсивна зависимост във всяка точка от дадено пространство (например комплексната равнина). Примери за този вид са множеството на Манделброт и фракталът на Ляпунов. Понякога тези фрактали се наричат фрактали с време на излизане.
 Случайните фрактали са генерирани от стохастичен, а не от детерминистичен процес, например фракталните пейзажи и полетите на Леви.
 Фракталите могат да се класифицират и според самоподобността. Наблюдават се три вида самоподобност:
 Точна самоподобност – най-силната самоподобност. Фракталът е идентичен в различни мащаби. Фракталите, дефинирани от итеративни функции, често притежават това свойство.
 Квазисамоподобност – по-слаба форма на самоподобност, при която фракталът изглежда приблизително, но не напълно, идентичен в различни мащаби. Квазисамоподобните фрактали съдържат малки копия на целия фрактал в деформирани и изродени форми. Фракталите, дефинирани от рекурсивни функции обикновено са квазисамоподобни, но не точно самоподобни.
 Статистическа самоподобност – най-слабата форма на себеподобност. Фракталът има числени или статистически характеристики, които се запазват в различни мащаби. Най-убедителната дефиниция на „фрактал“ предполага някаква форма на самоподобност. Самата фрактална размерност е числена характеристика, която се запазва в различните мащаби. Случайните фрактали са пример за статистическа самоподобност.
 Трябва да се отбележи, че не всички самоподобни обекти са фрактали. Например реалната права е точно самоподобна, но идеята, че евклидовите обекти са фрактали, се споделя от малцина. Според Манделброт дефиницията на „фрактал“ трябва да включва не само „истинските“ фрактали, но и традиционните евклидови обекти, тъй като ирационалните числа на числовата права имат сложни непериодични свойства.
 Тъй като фракталите имат безкрайно фина структура, никой естествен обект не може да бъде фрактал. Въпреки това, някои естествени обекти проявяват свойства, сходни на тези на фракталите, но в ограничен обхват на мащаба.
 Дефиниции
 Специфичните характеристики на фракталите, макар и интуитивно разбираеми, са извънредно трудни за прецизно математическо дефиниране. Проблемите с дефинирането на фракталите включват:
 няма точно значение на „прекалено неравномерен“
 няма единствено определение на „размерност“
 има много начини, по които един обект може да бъде самоподобен
 не всеки фрактал е дефиниран рекурсивно
 Следните дефиниции на фрактал са предлагани, но всяка от тях си има недостатъци:
 Обект, който е самоподобен в някакъв смисъл (включително нелинейната самоподобност и статистическата самоподобност) – това е проста интуитивна дефиниция, но е много трудно да се прецизира математически. Тя също включва и обектите на традиционната евклидова геометрия, които по принцип не се считат за фрактали.
 Обект с не-цяла хаусдорфова размерност – но това изключва някои обекти, които по принцип се считат за фрактали, като кривата на Пеано и границата на множеството на Манделброт.
 Множество с хаусдорфова размерност, която строго надхвърля неговата топологична размерност – това е най-широко възприетата математическа дефиниция, но изисква известна математическа подготовка, за да бъде разбрана.
 Примери
 Дърветата и папратите са естествени фрактали и могат да бъдат компютърно моделирани с рекурсивни алгоритми. Рекурсивната им природа проличава от следния пример – ако се вземе отделен клон от дърво или лист от папрат, може да се види, че то е миниатюрно копие на цялото, не идентично, но подобно по същество.
 Сравнително проста група примери са канторовите множества, при които все по-малки отворени интервали са изваждани от единичния интервал [0, 1], оставяйки множество, което може да бъде (или да не бъде) самоподобно при увеличение и може да има (или да няма) размерност d, за което 0 < d < 1. Просто правило, като изключването на цифрата 7 от десетичните дроби, генерира множество, което е самоподобно при 10-кратно увеличение и има размерност log 9/log 10 (стойността се запазва, независимо от основата на логаритъма), и така демонстрира връзката между двете концепции.
 Фракталите по принцип са с неравномерна (не гладка) форма и, следователно, не са обекти, дефинируеми от традиционната геометрия. Това означава, че те имат значителна подробност, забележима при произволен мащаб. Самоподобността се явява, защото приближението просто разкрива сходна картина. Такива множества обикновено се дефинират чрез рекурсия.
 Например една обичайна евклидова фигура като окръжността изглежда все по-плоска при увеличение. При безкрайно увеличение, би било невъзможно окръжността да се отличи от правата. Фракталите са различни. Обичайната концепция за кривина, представляваща реципрочната стойност на радиуса на апроксимирана окръжност, е неприложима. При фракталите увеличението разкрива подробности, незабележими преди това.
 Някои обичайни примери за фрактали са множеството на Манделброт, фракталът на Ляпунов, канторовото множество, килимът и триъгълникът на Сиерпински, кривата на Пеано и снежинката на Кох.
 Приблизителни фрактали се срещат често в природата. Тези обекти имат сложна структура в широк, но ограничен, обхват на мащаба. Тези естествено срещащи се фрактали, като облаци, планини, водосборни басейни и кръвоносни системи, имат горна и долна граница на увеличението.
 Източници
 Вижте също
 Фрактално изкуство
 Фрактален пейзаж
 Графтал
 Алгоритъм диамант-квадрат
 Хаусдорфова размерност
 Гастон Жулиа
 Беноа Манделброт
 Нелинейна динамика
 Турбулентност
 Теория на хаоса
 Външни препратки
 на български език
 Фракталите. За математиката на природата.
 Еволюцията и хаосът. За произхода на живота .
 Някои идеи за практическо приложение на фракталните изображения
 Фрактална анимация. Множество на Манделброт.
 Фрактална анимация. Метод на Нютон
 Фрактална анимация и електронна музика
 Маргарита Серафимова, Съдържанието на формите: изкуство и фракталност
 на английски език
 Фрактали, фрактална размерност, хаос, криви, запълващи равнината
 Свойства на фракталите
 Информация за фракталите от FAQS.org
 Примери на фрактали
 Фрактално изкуство
 Фрактални пейзажи
 Фрактална размерност
 Фрактален анализ
 Гравитационно множество на Мичъл-Грийн
 Начало на фрактална индустрия