type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Tärkeä oikeudellinen huomautus
 |
 22006A0816(01)
 Kumppanuuden perustamisesta Euroopan yhteisöjen ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan kesken tehtyyn kumppanuus- ja yhteistyösopimukseen tehty pöytäkirja Tšekin tasavallan, Viron tasavallan, Kyproksen tasavallan, Latvian tasavallan, Liettuan tasavallan, Unkarin tasavallan, Maltan tasavallan, Puolan tasavallan, Slovenian tasavallan ja Slovakian tasavallan Euroopan unioniin liittymisen huomioon ottamiseksi
 Kumppanuuden perustamisesta Euroopan yhteisöjen ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan kesken tehtyyn kumppanuus- ja yhteistyösopimukseen tehtypöytäkirjaTšekin tasavallan, Viron tasavallan, Kyproksen tasavallan, Latvian tasavallan, Liettuan tasavallan, Unkarin tasavallan, Maltan tasavallan, Puolan tasavallan, Slovenian tasavallan ja Slovakian tasavallan Euroopan unioniin liittymisen huomioon ottamiseksiBELGIAN KUNINGASKUNTA,TŠEKIN TASAVALTA,TANSKAN KUNINGASKUNTA,SAKSAN LIITTOTASAVALTA,VIRON TASAVALTA,HELLEENIEN TASAVALTA,ESPANJAN KUNINGASKUNTA,RANSKAN TASAVALTA,IRLANTI,ITALIAN TASAVALTA,KYPROKSEN TASAVALTA,LATVIAN TASAVALTA,LIETTUAN TASAVALTA,LUXEMBURGIN SUURHERTTUAKUNTA,UNKARIN TASAVALTA,MALTAN TASAVALTA,ALANKOMAIDEN KUNINGASKUNTA,ITÄVALLAN TASAVALTA,PUOLAN TASAVALTA,PORTUGALIN TASAVALTA,SLOVENIAN TASAVALTA,SLOVAKIAN TASAVALTA,SUOMEN TASAVALTA,RUOTSIN KUNINGASKUNTA,ISON-BRITANNIAN JA POHJOIS-IRLANNIN YHDISTYNYT KUNINGASKUNTA,jäljempänä "jäsenvaltiot", joita edustaa Euroopan unionin neuvosto, jaEUROOPAN YHTEISÖ JA EUROOPAN ATOMIENERGIAYHTEISÖ,jäljempänä "yhteisöt", joita edustavat Euroopan unionin neuvosto ja Euroopan yhteisöjen komissio,sekäMOLDOVAN TASAVALTA,jotkaOTTAVAT HUOMIOON Tšekin, Viron, Kyproksen, Latvian, Liettuan, Unkarin, Maltan, Puolan, Slovenian ja Slovakian liittymisen Euroopan unioniin 1 päivänä toukokuuta 2004,OVAT SOPINEET SEURAAVAA:1 artiklaTšekki, Viro, Kypros, Latvia, Liettua, Unkari, Malta, Puola, Slovenia ja Slovakia ovat kumppanuuden perustamisesta Euroopan yhteisöjen ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan kesken tehdyn ja 28 päivänä marraskuuta 1994 Brysselissä allekirjoitetun kumppanuus- ja yhteistyösopimuksen, jäljempänä "sopimus", osapuolia ja kukin niistä hyväksyy ja ottaa muiden jäsenvaltioiden tavoin huomioon sopimuksen ja sopimuksen kanssa samanaikaisesti allekirjoitettuun päätösasiakirjaan liitetyt julistukset, kirjeenvaihdon ja Moldovan tasavallan antaman julistuksen sekä sopimukseen 15 päivänä toukokuuta 1997 tehdyn pöytäkirjan, joka tuli voimaan 12 päivänä lokakuuta 2000.2 artiklaEuroopan unionissa viime aikoina tapahtuneen institutionaalisen kehityksen huomioon ottamiseksi osapuolet sopivat, että Euroopan hiili- ja teräsyhteisön perustamissopimuksen voimassaolon päätyttyä sopimuksen viittauksia Euroopan hiili- ja teräsyhteisöön pidetään viittauksina Euroopan yhteisöön, jolle siirtyivät kaikki Euroopan hiili- ja teräsyhteisölle sopimuksen perusteella kuuluneet oikeudet ja velvollisuudet.3 artiklaTämä pöytäkirja on erottamaton osa sopimusta.4 artikla1. Yhteisöt, jäsenvaltioiden puolesta toimiva Euroopan unionin neuvosto ja Moldovan tasavalta hyväksyvät tämän pöytäkirjan omien menettelyjensä mukaisesti.2. Osapuolet ilmoittavat toisilleen edellisessä kappaleessa mainittujen menettelyjensä loppuun saattamisesta. Hyväksymisasiakirjat talletetaan Euroopan unionin neuvoston pääsihteeristöön.5 artikla1. Tämä pöytäkirja tulee voimaan samana päivänä kuin vuoden 2003 liittymissopimus, mikäli kaikki hyväksymisasiakirjat on talletettu ennen kyseistä päivää.2. Jos kaikkia tämän pöytäkirjan hyväksymisasiakirjoja ei ole talletettu ennen kyseistä päivää, tämä pöytäkirja tulee voimaan viimeisen hyväksymisasiakirjan tallettamista seuraavan kuukauden ensimmäisenä päivänä.3. Jos kaikkia tämän pöytäkirjan hyväksymisasiakirjoja ei ole talletettu ennen 1 päivää toukokuuta 2004, tämä pöytäkirja tulee väliaikaisesti voimaan 1 päivästä toukokuuta 2004.6 artiklaSopimuksen, päätösasiakirjan ja kaikkien sen liitteenä olevien asiakirjojen sekä kumppanuus- ja yhteistyösopimukseen 15 päivänä toukokuuta 1997 tehdyn pöytäkirjan tekstit on laadittu latvian, liettuan, maltan, puolan, slovakin, sloveenin, tšekin, unkarin ja viron kielillä.Nämä tekstit ovat tämän pöytäkirjan liitteinä [1] ja ne ovat yhtä todistusvoimaisia kuin sopimuksen, päätösasiakirjan ja sen liitteenä olevien asiakirjojen sekä kumppanuus- ja yhteistyösopimukseen 15 päivänä toukokuuta 1997 tehdyn pöytäkirjan muilla kielillä laaditut tekstit.7 artiklaTämä pöytäkirja laaditaan kahtena kappaleena englannin, espanjan, hollannin, italian, kreikan, latvian, liettuan, maltan, portugalin, puolan, ranskan, ruotsin, saksan, slovakin, sloveenin, suomen, tanskan, tšekin, unkarin, viron ja moldovan kielellä, ja jokainen teksti on yhtä todistusvoimainen.Hecho en Bruselas, el treinta de abril de dos mil cuatro.V Bruselu dne třicátého dubna dva tisíce čtyři.Udfærdiget i Bruxelles den tredivte april to tusind og fire.Geschehen zu Brüssel am dreißigsten April zweitausendundvier.Kahe tuhande neljanda aasta kolmekümnendal aprillil Brüsselis.Έγινε στις Βρυξέλλες, στις τριάντα Απριλίου δύο χιλιάδες τέσσερα.Done at Brussels on the thirtieth day of April in the year two thousand and four.Fait à Bruxelles, le trente avril deux mille quatre.Fatto a Bruxelles, addì trenta aprile duemilaquattro.Briselē, divi tūkstoši ceturtā gada trīsdesmitajā aprīlī.Priimta du tūkstančiai ketvirtų metų balandžio trisdešimtą dieną Briuselyje.Kelt Brüsszelben, a kétezer-negyedik év április havának tizenharmadik napján.Magħmul fi Brussel fit-tletin jum ta' April tas-sena elfejn u erbgħa.Gedaan te Brussel, de dertigste april tweeduizendvier.Sporządzono w Brukseli, dnia trzynastego kwietnia roku dwa tysiące czwartego.Feito em Bruxelas, em trinta de Abril de dois mil e quatro.V Bruseli tridsiateho apríla dvetisícštyri.V Bruslju, dne tridesetega aprila leta dva tisoč štiri.Tehty Brysselissä kolmantenakymmenentenä päivänä huhtikuuta vuonna kaksituhattaneljä.Som skedde i Bryssel den trettionde april tjugohundrafyra.Întocmit la Bruxelles în a treizecea zi a lunii aprilie în anul doua mii patru.Por los Estados miembrosZa členské státyFor medlemsstaterneFür die MitgliedstaatenLiikmesriikide nimelΓια τα κράτη μέληFor the Member StatesPour les États membresPer gli Stati membriDalībvalstu vārdāValstybių narių varduA tagállamok részérőlGħall-Istati MembriVoor de lidstatenW imieniu Państw CzłonkowskichPelos Estados-MembrosZa členské štátyZa države članiceJäsenvaltioiden puolestaPå medlemsstaternas vägnarPentru Statele Membre+++++ TIFF +++++Por las Comunidades EuropeasZa Evropská společenstvíFor De Europæiske FællesskaberFür die Europäischen GemeinschaftenEuroopa ühenduste nimelΓια τις Ευρωπαϊκές ΚοινότητεςFor the European CommunitiesPour les Communautés européennesPer le Comunità europeeEiropas Kopienu vārdāEuropos Bendrijų varduAz Európai Közösségek részérőlGħall-Komunitajiet EwropejVoor de Europese GemeenschappenW imieniu Wspólnot EuropejskichPelas Comunidades EuropeiasZa Európske spoločenstváZa Evropske skupnostiEuroopan yhteisöjen puolestaPå Europeiska gemenskapernas vägnarPentru Comunitatile Europene+++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++Por la República de MoldovaZa Moldavskou republikuFor Republikken MoldovaFür die Republik MoldauMoldova Vabariigi nimelΓια τη Δημοκρατία της ΜολδαβίαςFor the Republic of MoldovaPour la République de MoldovaPer la Repubblica di MoldovaMoldovas Republikas vārdāMoldovos Respublikos varduMoldova részérőlGħar-Repubblika tal-MoldavjaVoor de Republiek MoldaviëW imieniu Republiki MołdowyPela República da MoldáviaZa Moldavskú republikuZa Republiko MoldavijoMoldovan tasavallan puolestaPå Republiken Moldaviens vägnarPentru Republica Moldova+++++ TIFF +++++[1] Sopimuksen latvian-, liettuan-, maltan-, puolan-, slovakin-, sloveenin-, tšekin-, unkarin- ja vironkieliset toisinnot julkaistaan myöhemmin Euroopan unionin virallisen lehden erityispainoksessa.--------------------------------------------------


type: legislation

text:
 EUROOPA KOMISJON
 Brüssel,24.5.2016
 COM(2016) 282 final
 2016/0147(NLE)
 Ettepanek:
 NÕUKOGU OTSUS
 Euroopa Liidu nimel Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooniga loodud ühiskomitees võetava seisukoha kohta seoses Gruusia taotlusega ühineda kõnealuse konventsiooniga
 SELETUSKIRI
 1.ETTEPANEKU TAUST
 •Ettepaneku põhjused ja eesmärgid
 Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondlikus konventsioonis
 1
 (edaspidi „konventsioon“) kehtestatakse sätted nende kaupade päritolu kohta, millega kaubeldakse konventsiooniosaliste vahel sõlmitud asjaomaste lepingute alusel.
 Konventsiooni artikli 5 lõikes 1 sätestatakse, et kolmandad isikud võivad konventsiooni osaliseks saada, kui kandidaatriigil või -territooriumil on vähemalt ühe konventsiooniosalisega sõlmitud kehtiv, sooduspäritolureegleid hõlmav vabakaubandusleping. Konventsiooni artikli 2 lõikes 2 on sätestatud, et konventsiooni mõistes tähendab kolmas isik mis tahes naaberriiki või -territooriumi, mis ei kuulu konventsiooniosaliste hulka.
 Gruusia esitas 23. septembril 2015 konventsiooni hoiulevõtjale (Euroopa Liidu Nõukogu peasekretariaat) kirjaliku taotluse konventsiooniosaliseks saamiseks.
 Gruusia ametiasutused kinnitavad, et Gruusia on sõlminud vabakaubanduslepingu kahe konventsiooniosalisega, nimelt ELi ja Türgiga. Seega täidab Gruusia konventsiooni artikli 5 lõikes 1 sätestatud tingimust, mis võimaldab saada konventsiooniosaliseks.
 Kooskõlas konventsiooni artikli 4 lõike 3 punktiga b tuleks seega konventsiooni ühiskomiteele esitada taotlus, et võetaks vastu otsus, millega kutsutakse Gruusiat konventsiooniga ühinema. Ühiskomitees võetava ELi seisukoha kehtestab nõukogu.
 Komisjoni sõnul ei ole Gruusia ühinemiseks vaja võtta üleminekumeetmeid vastavalt konventsiooni artikli 4 lõike 3 punktile c.
 2.ÕIGUSLIK ALUS, SUBSIDIAARSUS JA PROPORTSIONAALSUS
 •Õiguslik alus
 Nõukogu otsuse õiguslik alus on Euroopa Liidu toimimise lepingu artikli 207 lõike 4 esimene lõik koostoimes artikli 218 lõikega 9.
 •Subsidiaarsus (ainupädevusse mittekuuluva valdkonna puhul)
 Ettepanek tehakse liidu ainupädevusse kuuluvas valdkonnas.
 •Vahendi valik
 Kavandatav vahend: nõukogu otsus.
 3.JÄRELHINDAMISE, SIDUSRÜHMADEGA KONSULTEERIMISE JA MÕJU HINDAMISTE TULEMUSED
 •Konsulteerimine sidusrühmadega
 Konventsiooniosalisi ja liikmesriike teavitati taotlusest konventsiooni ühiskomitee kohtumisel 25. novembril 2015.
 •
 Eksperdiarvamuste kogumine ja kasutamine
 Välisekspertide arvamusi ei olnud vaja kasutada.
 •
 Mõju hindamine
 Mõju hindamine ei olnud vajalik, kuna kolmanda isiku ühinemine konventsiooniga toimub vaid tingimusel, et kolmandal isikul on kehtiv vabakaubandusleping vähemalt ühe konventsiooniosalisega.
 2016/0147 (NLE)
 Ettepanek:
 NÕUKOGU OTSUS
 Euroopa Liidu nimel Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooniga loodud ühiskomitees võetava seisukoha kohta seoses Gruusia taotlusega ühineda kõnealuse konventsiooniga
 EUROOPA LIIDU NÕUKOGU,
 võttes arvesse Euroopa Liidu toimimise lepingut, eriti artikli 207 lõike 4 esimest lõiku koostoimes artikli 218 lõikega 9,
 võttes arvesse Euroopa Komisjoni ettepanekut
 ning arvestades järgmist:
 (1)Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondlik konventsioon
 2
 (edaspidi „konventsioon“) jõustus 1. detsembril 2012.
 (2)Konventsiooni artikli 5 lõikes 1 sätestatakse, et kolmandad isikud võivad konventsiooni osaliseks saada, kui kandidaatriigil või -territooriumil on vähemalt ühe konventsiooniosalisega sõlmitud kehtiv, sooduspäritolureegleid hõlmav vabakaubandusleping.
 (3)Gruusia esitas 23. septembril 2015 konventsiooni hoiulevõtjale kirjaliku taotluse konventsiooniosaliseks saamiseks.
 (4)Gruusia on sõlminud kehtiva vabakaubanduslepingu kahe konventsiooniosalisega, nimelt Türgi ja EL-iga, ning ta täidab konventsiooni artikli 5 lõikes 1 sätestatud tingimust, mis võimaldab saada konventsiooniosaliseks.
 (5)Kooskõlas konventsiooni artikli 4 lõike 3 punktiga b võtab ühiskomitee vastu otsuse kolmandale isikule konventsiooniga ühinemise kutse esitamise kohta.
 (6)Liidu seisukoht ühiskomitees on nõustuda otsusega, mis lubab Gruusial konventsiooniga ühineda,
 ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA OTSUSE:
 Artikkel 1
 Euroopa Liidu seisukoht Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooni ühiskomitees seoses Gruusia taotlusega ühineda kõnealuse konventsiooniga põhineb ühiskomitee otsuse eelnõul, mis on lisatud käesolevale otsusele.
 Liidu esindajad ühiskomitees võivad otsustada teha nimetatud otsuse eelnõus väiksemaid muudatusi ilma nõukogu täiendava otsuseta.
 Artikkel 2
 Ühiskomitee otsus avaldatakse pärast selle vastuvõtmist Euroopa Liidu Teatajas.
 Artikkel 3
 Käesolev otsus jõustub selle vastuvõtmise kuupäeval.
 Brüssel,
 Nõukogu nimel
 eesistuja
 (1)
 ELT L 54, 26.2.2013, lk 4.
 (2)
 ELT L 54, 26.2.2013, lk 4.
 ---documentbreak---
 EUROOPA KOMISJON
 Brüssel,24.5.2016
 COM(2016) 282 final
 LISA
 järgmise dokumendi juurde:
 Ettepanek: nõukogu otsus
 Euroopa Liidu nimel Euroopa - Vahemere piikonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooniga loodud ühiskomitees võetava seisukoha kohta seoses Gruusia taotlusega ühineda kõnealuse konventsiooniga
 MANUS
 Eelnõu:
 Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite PIIRKONDLIKU KONVENTSIOONI ÜHISKOMITEE OTSUS
 nr
 kuupäev
 seoses Gruusia taotlusega ühineda Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooniga
 Ühiskomitee,
 võttes arvesse Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondlikku konventsiooni,
 1
 (edaspidi „konventsioon”),
 ning arvestades järgmist:
 (1)Konventsiooni artikli 5 lõikes 1 sätestatakse, et kolmandad isikud võivad konventsiooni osaliseks saada, kui kandidaatriigil või -territooriumil on vähemalt ühe konventsiooniosalisega sõlmitud kehtiv, sooduspäritolureegleid hõlmav vabakaubandusleping.
 (2)Gruusia esitas 23. septembril 2015 konventsiooni hoiulevõtjale kirjaliku taotluse konventsiooniosaliseks saamiseks.
 (3)Gruusial on kehtiv vabakaubandusleping kahe konventsiooniosalisega ja ta täidab konventsiooni artikli 5 lõikes 1 sätestatud tingimust, mis võimaldab saada konventsiooniosaliseks.
 (4)Kooskõlas konventsiooni artikli 4 lõike 3 punktiga b võtab ühiskomitee vastu otsuse kolmandale isikule konventsiooniga ühinemise kutse esitamise kohta,
 ON TEINUD JÄRGMISE OTSUSE:
 Artikkel 1
 Gruusiat kutsutakse Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooniga ühinema.
 Artikkel 2
 Käesolev otsus jõustub selle vastuvõtmise päeval.
 Brüssel,
 Ühiskomitee nimel
 eesistuja
 (1)
 ELT L 54, 26.2.2013, lk 4.


type: caselaw

text:
 20.6.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 237/67
 Caingean arna tabhairt an 28 Aibreán 2022 – Growth Finance Plus v EUIPO (catlover)
 (Cás T-232/22)
 (2022/C 237/90)
 Teanga an cháis: an Ghearmáinis
 Páirtithe
 Iarratasóir: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, an Eilvéis) (ionadaí: H. Twelmeier, Dlíodóir)
 Cosantóir: Oifig Maoine Intleachtúla an Aontais Eorpaigh (EUIPO)
 Sonraí na n-imeachtaí os comhair EUIPO
 Trádmharc atá faoi cheist: Iarratas ar fhocalmharc de chuid an Aontais Eorpaigh “catlover” – Iarratas Uimh. 18 107 485
 Cinneadh atá faoi chonspóid: Cinneadh ón gCúigiú Bord Achomhairc de EUIPO an 7 Feabhra 2022 i gCás R 717/2020-5
 An t-ordú atá á lorg
 Iarrann an t-iarratasóir ar an gCúirt Ghinearálta:
 —
 an cinneadh atá faoi chonspóid a chur ar neamhní;
 —
 a ordú do EUIPO na costais a íoc.
 Saincheist dlí arna maíomh
 Sárú ar Airteagal 7(1)(b) de Rialachán (AE) 2017/1001 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle.


text:
 Ważna informacja prawna
 |
 42000A0922(04)
 Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0069 - 0075
 Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpaniido Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska umową podpisaną w Paryżu dnia 27 listopada 1990 rokuKRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republiką Włoską, która przystąpiła do Konwencji z 1990 roku na podstawie Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, z jednej strony,i KRÓLESTWO HISZPANII z drugiej strony,uwzględniając podpisanie dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego roku w Bonn Protokołu w sprawie przystąpienia Rządu Królestwa Hiszpanii do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zmienionego Protokołem w sprawie przystąpienia Rządu Republiki Włoskiej podpisanym w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku,w oparciu o artykuł 140 Konwencji z 1990 roku,UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym Królestwo Hiszpanii przystępuje do Konwencji z 1990 roku.Artykuł 21. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w przypadku Królestwa Hiszpanii: funkcjonariusze Cuerpo Nacional de Policía (policja krajowa) i Cuerpo de la Guardia Civil w wykonywaniu policyjnych zadań, jak również urzędnicy administracji celnej na warunkach określonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku odnoszącym się do ich uprawnień w dziedzinie nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów.2. Organem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii jest: La Dirección General de la Policía (Dyrekcja Generalna Policji).Artykuł 31. Funkcjonariuszami, określonymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku, są w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii: członkowie Cuerpo Nacional de Policía i Cuerpo de la Guardia Civil w wykonywaniu policyjnych zadań kryminalnych i urzędnicy administracji celnej na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku odnoszącym się do ich uprawnień w dziedzinie nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów.2. Przy podpisywaniu niniejszej Umowy Rządy Republiki Francuskiej i Królestwa Hiszpanii składają deklarację, w której ustalają sposoby realizacji prawa pościgu na swoim terytorium zgodnie z artykułem 41 ustęp 2–4 Konwencji z 1990 roku.3. Przy podpisywaniu niniejszej Umowy, Rząd Królestwa Hiszpanii składa wobec Rządu Republiki Portugalskiej deklarację określającą, na podstawie artykułu 41 ustęp 2–4, procedurę pościgu na terytorium Hiszpanii.Artykuł 4Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku, w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii jest Ministerstwo Sprawiedliwości.Artykuł 51. Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.2. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęciu lub zatwierdzeniu, przez pięć Państw – Sygnatariuszy Konwencji z 1990 roku i przez Królestwo Hiszpanii, nie wcześniej jednak niż w dniu wejścia w życie Konwencji z 1990 roku. W odniesieniu do Republiki Włoskiej Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęciu lub zatwierdzeniu, nie wcześniej jednak niż w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy zawartej między pozostałymi Umawiającymi się Stronami.3. Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.Artykuł 61. Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Królestwa Hiszpanii uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku, sporządzony w języku francuskim, niderlandzkim i niemieckim.2. Treść Konwencji z 1990 roku, sporządzona w języku hiszpańskim, załączona jest do niniejszej Umowy i jest w równiej mierze autentyczna jak treść Konwencji z 1990 roku sporządzona w języku francuskim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim.Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.Sporządzono w Bonn dnia dwudziestego piątego czerwca roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego, w jednym oryginale w języku niderlandzkim, francuskim, niemieckim, włoskim i hiszpańskim, przy czym każdy z pięciu tekstów jest jednakowo autentyczny, oryginały składa się w archiwach Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga, który przekazuje uwierzytelniony odpis każdej z Umawiających się Stron.W imieniu Rządu Królestwa Belgii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Federalnej Niemiec+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Hiszpanii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Francuskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Włoskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Niderlandów+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------AKT KOŃCOWYI. Przy podpisywaniu Umowy o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii do podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska Umową podpisaną dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, Królestwo Hiszpanii przyjmuje Akt Końcowy, Protokół oraz wspólną deklarację Ministrów i Sekretarzy Stanu, podpisane w tym samym czasie co Konwencja z 1990 roku.Królestwo Hiszpanii podpisało wspólne deklaracje i przyjęło zawarte w nich deklaracje jednostronne.Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Republiki Portugalskiej uwierzytelniony odpis Aktu Końcowego, Protokołu oraz wspólnej deklaracji Ministrów i Sekretarzy Stanu, podpisanych w tym samym czasie co Konwencja z 1990 roku, w języku francuskim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim.Teksty Aktu Końcowego, Protokołu oraz wspólnej deklaracji, podpisane w tym samym czasie co Konwencja z 1990 roku, sporządzone w języku hiszpańskim, dołączone są do niniejszego Aktu Końcowego i są jednakowo autentyczne jak teksty sporządzone w języku francuskim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim.II. Przy podpisywaniu Umowy o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska Umową podpisaną dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, Umawiające się Strony przyjęły następujące deklaracje:1. Wspólna deklaracja w sprawie artykułu 5 Umowy o przystąpieniuPaństwa – Sygnatariusze, przed wejściem w życie Umowy o przystąpieniu, informują się wzajemnie o wszystkich okolicznościach, które mają znaczenie dla Konwencji z 1990 roku oraz dla wejścia w życie Umowy o przystąpieniu.Umowa o przystąpieniu wejdzie w życie między pięcioma Państwami – Sygnatariuszami Konwencji z 1990 roku a Królestwem Hiszpanii dopiero gdy w tych sześciu państwach spełnione zostaną warunki dla wprowadzenia w życie Konwencji z 1990 roku i faktycznie przeprowadzone zostaną kontrole na granicach zewnętrznych. W odniesieniu do Republiki Włoskiej niniejsza Umowa o przystąpieniu wejdzie w życie dopiero gdy warunki dla wprowadzenia w życie Konwencji z 1990 roku zostaną spełnione przez Państwa – Sygnatariuszy tej Umowy, a kontrola na zewnętrznych granicach będzie skuteczna.2. Wspólna deklaracja w sprawie artykułu 9 ustęp 2 Konwencji z 1990 rokuUmawiające się Strony określają, że w momencie podpisania Umowy o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii do Konwencji z 1990 roku, jako wspólna regulacja wizowa zgodnie z artykułem 9 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku, obowiązuje wspólna regulacja wizowa stosowana od dnia 19 czerwca 1990 roku między Państwami – Sygnatariuszami Konwencji z 1990 roku.Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Rząd Królestwa Hiszpanii zobowiązuje się do stosowania, najpóźniej z chwilą wejścia w życie niniejszej Umowy, wspólnej regulacji wizowej w odniesieniu do przypadków omawianych ostatnio w trakcie negocjacji dotyczących przystąpienia Królestwa Hiszpanii do Konwencji z 1990 roku.3. Wspólna deklaracja w sprawie ochrony danychUmawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Rząd Królestwa Hiszpanii zobowiązuje się do podjęcia wszelkich wymaganych działań przed ratyfikacją Umowy o przystąpieniu do Konwencji z 1990 roku, aby zapewnić, że prawo hiszpańskie zostało uzupełnione zgodnie z Konwencją Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 roku o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, z uwzględnieniem zalecenia Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (87) 15 z dnia 17 września 1987 roku regulującego wykorzystywanie danych osobowych przez służby policyjne, w taki sposób, aby zapewnić pełne stosowanie postanowień artykułów 117 i 126 oraz pozostałych postanowień Konwencji z 1990 roku dotyczących prawnej ochrony danych osobowych, celem zagwarantowania standardu ochrony danych odpowiadającego odpowiednim postanowieniom Konwencji z 1990 roku.III. Umawiające się Strony przyjmują następujące deklaracje Królestwa Hiszpanii:1. Deklaracja w sprawie miast Ceuta i Melillaa) Przeprowadzane obecnie kontrole osobowe i towarowe przy wjeździe z miast Ceuta i Melilla na obszar celny Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej są kontynuowane zgodnie z protokołem 2 Umowy o przystąpieniu Hiszpanii do Wspólnot Europejskich.b) Przepisy szczególne, dotyczące zwolnienia z obowiązku wizowego w lokalnym ruchu granicznym między miastami Ceuta i Melilla a prowincjami marokańskimi Tetuán i Nador, stosuje się nadal.c) Obywatele Maroka niemający miejsca zamieszkania w prowincjach Tetuán lub Nador, a zamierzający wjechać wyłącznie na terytorium miast Ceuta lub Melilla, nadal podlegają obowiązkowi wizowemu. Ważność takich wiz jest ograniczona wyłącznie do tych dwóch miast, wizy takie mogą uprawniać do wielokrotnych wjazdów i wyjazdów ("visado limitado múltiple"), zgodnie z postanowieniami artykułu 10 ustęp 3 i artykułu 11 ustęp 1 litera a) Konwencji z 1990 roku.d) Stosując te postanowienia, Hiszpania uwzględnia interesy innych Umawiających się Stron.e) Zgodnie z prawem krajowym, w celu sprawdzania, czy podróżni nadal spełniają warunki określone w artykule 5 Konwencji z 1990 roku, na których podstawie zezwolono im na wjazd na terytorium hiszpańskie po kontroli na granicy zewnętrznej, Hiszpania nadal przeprowadza kontrole (tożsamości i dokumentów) na połączeniach morskich i lotniczych wychodzących z miast Ceuta i Melilla, których wyłącznym miejscem docelowym jest terytorium Hiszpanii.W tym samym celu Hiszpania nadal kontroluje również przeloty wewnętrzne i regularne połączenia promowe z kierunku miast Ceuta i Melilla, z przeznaczeniem na terytorium innej umawiającej się Strony.2. Deklaracja w sprawie stosowania Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych i Europejskiej Konwencji o ekstradycji.Królestwo Hiszpanii zobowiązuje się powstrzymać od powoływania się na zastrzeżenia i deklaracje zgłoszone podczas ratyfikacji Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 roku oraz Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku, w zakresie, w jakim są one niezgodne z Konwencją z 1990 roku.3. Deklaracja w sprawie artykułu 121 Konwencji z 1990 rokuRząd Królestwa Hiszpanii deklaruje, że od podpisania Umowy o przystąpieniu do Konwencji z 1990 roku, będzie stosować uproszczone kontrole zdrowia roślin zgodnie z art. 121 tej Konwencji, z wyłączeniem świeżych owoców cytrusowych i palm.Rząd Królestwa Hiszpanii oświadcza, że do dnia 1 stycznia 1992 roku przeprowadzać będzie ocenę ryzyka wystąpienia plagi w odniesieniu do świeżych owoców cytrusowych i palm, która, w przypadku stwierdzenia zagrożenia przeniesienia lub rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, może, po wejściu w życie Umowy o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii, uzasadniać zastosowanie wyłączenia zgodnie z artykułem 121 ustęp 2 Konwencji 1990 roku.4. Deklaracja w sprawie Umowy o przystąpieniu Republiki Portugalskiej do Konwencji z 1990 rokuPrzy podpisywaniu niniejszej Umowy Królestwo Hiszpanii przyjmuje do wiadomości treść Umowy o przystąpieniu Republiki Portugalskiej do Konwencji z 1990 roku oraz związanej deklaracji i Aktu Końcowego.Sporządzono w Bonn dnia dwudziestego piątego czerwca roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego, w jednym oryginale w języku niderlandzkim, francuskim, niemieckim, włoskim i hiszpańskim, przy czym każdy z pięciu tekstów jest jednakowo autentyczny, oryginały składa się w archiwach Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga, który przekazuje uwierzytelniony odpis każdej z Umawiających się Stron.W imieniu Rządu Królestwa Belgii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Federalnej Niemiec+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Hiszpanii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Francuskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Włoskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Niderlandów+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------DEKLARACJA MINISTRÓW I SEKRETARZY STANUDnia dwudziestego piątego czerwca roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego przedstawiciele rządów Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów podpisali w Bonn umowę o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii do podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 roku Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska umową podpisaną dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu.Przyjęli oni do wiadomości, że przedstawiciel Rządu Królestwa Hiszpanii wyraził gotowość przyłączenia się do deklaracji złożonej w dniu 19 czerwca 1990 roku przez Ministrów i Sekretarzy Stanu, przedstawicieli rządów Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów, oraz do decyzji przyjętej w tym samym dniu w związku z podpisaniem Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, do których przystąpił Rząd Republiki Włoskiej.--------------------------------------------------


text:
 COMISSÃO EUROPEIA
 Bruxelas, 22.4.2015
 COM(2015) 174 final
 2015/0090(COD)
 Proposta de
 REGULAMENTO DO PARLAMENTO EUROPEU E DO CONSELHO
 que revoga a Diretiva 76/621/CEE do Conselho, relativa à fixação do teor máximo de ácido erúcico nos óleos e gorduras, e o Regulamento (CE) n.o 320/2006 do Conselho, que estabelece um regime temporário de reestruturação da indústria açucareira
 EXPOSIÇÃO DE MOTIVOS
 Diversos atos adotados nas últimas décadas já deixaram de produzir efeitos, mas continuam tecnicamente em vigor. Tornaram-se obsoletos devido ao seu carácter temporário ou porque o seu conteúdo foi retomado por atos subsequentes. No acordo interinstitucional «Legislar melhor», o Parlamento Europeu, o Conselho e a Comissão acordaram na atualização e na redução do volume da legislação comunitária através da revogação dos atos que já não são aplicados. Para melhorar a transparência e a segurança jurídica da legislação da União, os atos que perderam relevância devem ser eliminados do acervo comunitário.
 A Comissão realizou vários exercícios de eliminação de legislação obsoleta do acervo comunitário, em parte através do procedimento tradicional de revogação, em parte por declaração da obsolescência dos atos da Comissão em causa. A Comissão identificou dois atos do Conselho relativos à política agrícola comum, baseados nos artigos 42.o e 43.o do Tratado (ex-artigos 36.o e 37.o), que, embora continuem formalmente em vigor, deixaram de produzir efeitos práticos. A declaração da obsolescência de atos adotados pelo Conselho não faz parte dos poderes conferidos à Comissão. A bem da segurança jurídica, a Comissão sugere que os atos indicados na presente proposta sejam revogados pelo Conselho e pelo Parlamento Europeu.
 2015/0090 (COD)
 Proposta de
 REGULAMENTO DO PARLAMENTO EUROPEU E DO CONSELHO
 que revoga a Diretiva 76/621/CEE do Conselho, relativa à fixação do teor máximo de ácido erúcico nos óleos e gorduras, e o Regulamento (CE) n.o 320/2006 do Conselho, que estabelece um regime temporário de reestruturação da indústria açucareira
 O PARLAMENTO EUROPEU E O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
 Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o artigo 42.o, primeiro parágrafo, e o artigo 43.o, n.o 2,
 Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia,
 Após transmissão do projeto de ato legislativo aos parlamentos nacionais,
 Tendo em conta o parecer do Comité Económico e Social Europeu
 1
 ,
 Deliberando de acordo com o processo legislativo ordinário,
 Considerando o seguinte:
 (1)Uma maior transparência da legislação da União constitui elemento essencial da estratégia «Legislar melhor» que as instituições da União estão a pôr em prática. Nesta perspetiva, é conveniente eliminar da legislação em vigor os atos que deixaram de produzir efeitos reais.
 (2)Os seguintes atos legislativos, relativos à política agrícola comum, tornaram-se obsoletos, apesar de se manterem formalmente em vigor:
 –Diretiva 76/621/CEE do Conselho
 2
 . O conteúdo desta diretiva foi retomado pelo Regulamento (CE) n.o 1881/2006 da Comissão
 3
 ;
 –Regulamento (CE) n.o 320/2006 do Conselho
 4
 . A aplicabilidade do regime temporário que este regulamento estabelece cessou na campanha de comercialização de 2009/2010.
 (3)Por motivos de clareza e segurança jurídica, devem ser revogados os referidos atos obsoletos,
 ADOTARAM O PRESENTE REGULAMENTO:
 Artigo 1.o
 São revogados a Diretiva 76/621/CEE e o Regulamento (CE) n.o 320/2006.
 Artigo 2.o
 O presente regulamento entra em vigor no terceiro dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
 O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
 Feito em Bruxelas, em
 Pelo Parlamento Europeu
 Pelo Conselho
 O Presidente
 O Presidente
 (1)
 JO C de , p. .
 (2)
 Diretiva 76/621/CEE do Conselho, de 20 de julho de 1976, relativa à fixação do teor máximo de ácido erúcico nos óleos e gorduras destinados diretamente à alimentação humana, bem como nos géneros alimentícios adicionados de óleos ou gorduras (JO L 202 de 28.7.1976, p. 35).
 (3)
 Regulamento (CE) n.o 1881/2006 da Comissão, de 19 de dezembro de 2006, que fixa os teores máximos de certos contaminantes presentes nos géneros alimentícios (JO L 364 de 20.12.2006, p. 5).
 (4)
 Regulamento (CE) n.o 320/2006 do Conselho, de 20 de fevereiro de 2006, que estabelece um regime temporário de reestruturação da indústria açucareira na Comunidade e altera o Regulamento (CE) n.o 1290/2005 relativo ao financiamento da política agrícola comum (JO L 58 de 28.2.2006, p. 42).


text:
 Anunţ juridic important
 |
 21997D0710(01)
 Jurnalul Oficial L 182 , 10/07/1997 p. 0028 - 0029 ediţie specială în limba cehă capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 ediţie specială în limba estonă capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 ediţie specială în limba maghiară capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 ediţie specială în limba lituaniană capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 LV.ES capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 MT.ES capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 PL.ES capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 SK.ES capitol 11 volum 02 p. 238 - 239 ediţie specială în limba slovenă capitol 11 volum 02 p. 238 - 239
 Decizia nr. 58/96 a Comitetului mixt al SEEdin 28 octombrie 1996de modificare a anexei XV (Ajutoare de stat) la Acordul SEECOMITETUL MIXT AL SEE,având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare "acordul", în special articolul 98,întrucât anexa XV la acord a fost modificată prin Decizia nr. 16/96 a Comitetului Mixt al SEE [1];întrucât Consiliul adoptă Regulamentul (CE) nr. 3094/95 din 22 decembrie 1995 privind ajutorul acordat în domeniul construcțiilor navale [2], care încorporează obligațiile asumate în conformitate cu Acordul Organizației pentru Cooperare și Dezvoltare Economică (OCDE) privind respectarea condițiilor de concurență normale în domeniul construcțiilor și reparațiilor navale comerciale;întrucât, în conformitate cu articolul 10 din Regulamentul (CE) nr. 3094/95, articolele relevante din Directiva 90/684/CEE a Consiliului din 21 decembrie 1990 privind ajutorul acordat în domeniul construcțiilor navale [3], astfel cum a fost modificată ultima dată prin Directiva 94/73/CE [4], rămâne în vigoare, cu condiția ca Acordul OCDE privind respectarea condițiilor de concurență normale în industria construcțiilor și reparațiilor navale comerciale să nu intre în vigoare la 1 ianuarie 1996, până la intrarea în vigoare a acestui acord, dar până la 1 octombrie 1996;întrucât Consiliul adoptă Regulamentul (CE) nr. 1904/96 [5] de prelungire a articolelor relevante din Directiva 90/684/CEE până la 31 decembrie 1997 în cazul amânării acordului OCDE până la o dată ulterioară datei de 1 octombrie 1996;întrucât articolele relevante din Directiva 90/684/CEE, astfel cum a fost încorporată în Acordul SEE, ar trebui, pentru a menține omogenitatea normelor pe teritoriul SEE, să rămână în vigoare pe teritoriul SEE pe întreaga perioadă în care rămâne în vigoare în Uniunea Europeană;întrucât punctul 1B din anexa XV la acord trebuie, în consecință, modificat,DECIDE:Articolul 1La adaptarea (t) la punctul 1B (Directiva 60/684/CEE a Consiliului) din anexa XV la acord, data " 1 octombrie 1996" se înlocuiește cu " 31 decembrie 1997".Articolul 2Prezenta decizie intră în vigoare la 1 noiembrie 1996, cu condiția transmiterii prealabile către Comitetul Mixt al SEE a tuturor notificărilor în temeiul articolului 103 alineatul (1) din acord. Se aplică de la 1 ianuarie 1996.Articolul 3Prezenta decizie se publică în Secțiunea SEE și în Suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Comunităților Europene.Adoptată la Bruxelles, 28 octombrie 1996.Pentru Comitetul mixt al SEEPreședinteleH. Hafstein[1] JO L 124, 23.5.1996, p. 19.[2] JO L 332, 30.12.1995, p. 1.[3] JO L 380, 31.12.1990, p. 27.[4] JO L 351, 21.12.1994, p. 10.[5] JO L 251, 3.10.1996, p. 5.--------------------------------------------------


text:
 1.8.2009
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 180/40
 Hotărârea Tribunalului de Primă Instanță din 19 iunie 2009 — Socratec/Comisia
 (Cauza T-269/03) (1)
 („Concurență - Concentrări - Piața sistemelor de telematică rutieră - Reclamantă al cărei faliment a fost declarat în cursul procedurii - Dispariția interesului de a exercita acțiunea - Nepronunțarea asupra fondului”)
 2009/C 180/73
 Limba de procedură: germana
 Părțile
 Reclamantă: Socratec — Satellite Navigation Consulting, Research & Technology GmbH (Ratisbonne) (reprezentanți: M. Adolf și M. Lüken, avocați)
 Pârâtă: Comisia Comunităților Europene (reprezentanți: inițial S. Rating, ulterior A. Whelan și K. Mojzesowicz, și în final K. Mojzesowicz și X. Lewis, agenți)
 Intervenientă în susținerea reclamantei: Qualcomm Wireless Business Solutions Europe BV (Waarle, Țările de Jos) (reprezentanți: G. Berrisch și D.W. Hull, solicitor)
 Interveniente în susținerea pârâtei: Daimler AG, fostă DaimlerChrysler AG (Stuttgart, Germania); Daimler Financial Services AG, fostă DaimlerChrysler Services AG (Berlin, Germania); Deutsche Telekom AG (Bonn, Germania); Toll Collect GmbH (Berlin) (reprezentanți: J. Schütze și A. von Graevenitz, avocați) și Republica Federală Germania (reprezentanți: inițial C. D. Quassowski și S. Flockermann, ulterior M. Lumma, agenți, asistați de U. Karpenstein și A. Rosenfeld, avocați)
 Obiectul
 Cerere de anulare a Deciziei 2003/792/CE a Comisiei din 30 aprilie 2003 de declarare a unei operațiuni de concentrare ca fiind compatibilă cu piața comună și cu Acordul privind SEE (Cazul COMP/M.2903 — Societate în comun DaimlerChrysler/Deutsche Telekom) (JO L 300, p. 62)
 Dispozitivul
 1)
 Constată că nu mai este necesar să se pronunțe asupra fondului cauzei.
 2)
 Obligă Socratec — Satellite Navigation Consulting, Research & Technology GmbH să suporte propriile cheltuieli de judecată, precum și cheltuielile de judecată efectuate de Comisie, de Daimler AG, de Daimler Financial Services AG, de Deutsche Telekom AG și de Toll Collect GmbH.
 3)
 Qualcomm Wireless Business Solutions Europe BV suportă propriile cheltuieli de judecată.
 4)
 Republica Federală Germania suportă propriile cheltuieli de judecată.
 (1) JO C 251, 18.10.2003.


type: other

text:
Treść orzeczenia II C 302/14 - Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie
 II C 302/14 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Warszawie z 2015-02-17
 Sygn. akt II C 302/14
 Sąd Okręgowy w Warszawie II Wydział Cywilny w składzie:
 SSR (del) Magdalena Antosiewicz
 Kosma Fabijański
 po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. w Warszawie
 na rozprawie sprawy z powództwa G. S. i T. S.
 II. Zasądza od G. S. i T. S. solidarnie na rzecz (...) S.A. w W. kwotę 7217 (siedem tysięcy dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
 Sygn. akt.: II C 302/14
 W dniu 11 kwietnia 2014 r. małżonkowie G. i T. S. wnieśli pozew przeciwko (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W., wnosząc o ustalenie
 - na podstawie art. 189 k.p.c. – iż postanowienia §7 ust. 4 oraz §9 ust. 2 regulaminu Kredytu Hipotecznego nr (...) udzielonego przez (...) są niedozwolone w rozumieniu przepisu art. 385 1 § 1 k.c. i nie wiążą stron.
 W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, iż powództwo o ustalenie ma na celu kontrolę indywidualną treści umowy łączącej strony poprzez zbadanie zgodności § 7 ust. 4 Regulaminu Kredytu Hipotecznego udzielanego przez (...), stanowiącego integralną część Umowy kredytu hipotecznego nr (...), zgodnie z treścią którego: „W przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej, wypłata kredytu następuje według kursu nie niższego niż kurs kupna zgodnie z Tabelą obowiązującą w momencie wypłaty środków z kredytu. W przypadku wypłaty kredytu w transzach, stosuje się kurs nie niższy niż kurs kupna zgodnie z Tabelą obowiązującą w momencie wypłaty poszczególnych transz. Saldo zadłużenia z tytułu kredytu wyrażone jest w walucie obcej i obliczane jest według kursu stosowanego przy uruchomieniu kredytu. W przypadku wypłaty kredytu
 w transzach, saldo zadłużenia z tytułu kredytu obliczane jest według kursów stosowanych przy wypłacie poszczególnych transz.”, oraz § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego udzielanego przez (...), stanowiącego integralną część Umowy kredytu hipotecznego nr (...), który stanowi, iż: „W przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej:
 1) raty kredytu podlegające spłacie wyrażone są w walucie obcej i w dniu
 wymagalności raty kredytu pobierane są z rachunku bankowego, o którym mowa
 w ust. 1, według kursu sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu;
 2) jeżeli dzień wymagalności raty kredytu przypada na dzień wolny od pracy, stosuje się kurs sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu.”
 Powodowie, powołując się na treść art. 385 1 § 1 k.c. i art. 385 § 3 k.c. podnieśli, iż zaskarżone postanowienia umowne są regulacjami odnoszącymi się do określania wysokości salda zadłużenia oraz rat spłaty obliczanych na podstawie tabeli kursu walut ustalanej przez Bank, na które to regulacje nie mieli żadnego wpływu. Postanowienia zostały zawarte w Regulaminie kredytu hipotecznego udzielanego przez (...), stanowiącym integralną część umowy kredytowej i będącym wzorcem opracowanym i stosowanym przez (...) w zakresie hipotecznych kredytów konsumenckich.
 W ocenie powodów, tego rodzaju zapisy umowne - narzucone przez Bank przy zawarciu umowy - świadczą o naruszeniu zasady równorzędnego traktowania konsumentów. G. i T. S. podnieśli, iż postanowienia Regulaminu Kredytu Hipotecznego nie były przedmiotem uzgodnień między stronami ani elementem mogącym podlegać negocjacjom. Postanowienia umożliwiały Bankowi dowolne kształtowanie kursów sprzedaży oraz ustalanie kursów walut obcych, na podstawie których obliczone zostało saldo zadłużenia, wysokość rat spłaconych przez powodów w okresie do lipca 2009 roku.
 W ocenie powodów, zaskarżone postanowienia umowne uznać należy za sprzeczne
 z dobrymi obyczajami oraz w sposób rażący naruszające ich interesy. W uzasadnieniu pozwu powodowie podnieśli, że nie byli informowani o możliwości wahań kursowych. Nadto wskazali, iż identyczne postanowienia umowne obowiązujące w (...) Bank S.A. dotyczące ogólnych warunków umów, zostały wpisane w dniu 15 maja 2012 roku do rejestru klauzul niedozwolonych, prowadzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pod pozycjami 3178 i 3179, na skutek wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Sądu Okręgowego w Warszawie, sygn. akt: XVII AmC 426/09, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, sygn. akt: VI Ca 420/11.
 Zdaniem małżonków G. i T. S. rozszerzona prawomocność wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone
 (art. 479 43 w zw. z art. 365 k.p.c.) nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa przez tego samego lub innego powoda przeciwko innemu przedsiębiorcy, niebiorącemu udziału
 w postępowaniu, w którym zapadł wyrok, stosującemu takie same lub podobne postanowienia wzorca.
 Powodowie wskazali, iż ustalenie w toku niniejszego postępowania czy przedmiotowe postanowienia stanowią klauzule niedozwolone, jest konieczne do usunięcia stanu niepewności, w zakresie treści stosunku prawnego, który łączy strony, w szczególności prawa pozwanego Banku do przeliczenia waluty kredytu.
 W uzasadnieniu pozwu powodowie podnieśli także, iż pomimo dokonanej w dniu
 29 lipca 2011 roku nowelizacji ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, nie mają oni zapewnionej dostatecznej ochrony celem zaskarżenia umowy w zakresie sposobu wyliczenia ich salda zadłużenia w dacie uruchomienia kredytu, jak również części kredytu, która została przez nich spłacona w okresie przed zawarciem aneksu nr (...) do Umowy. Powodowie wskazali, iż art. 69 ust. 2 pkt 4a Prawa bankowego nie odnosi się do tej części kredytu, która została przez powodów spłacona.
 W ocenie małżonków G. i T. S., posiadają oni interes prawny
 w wytoczeniu niniejszego powództwa, którego celem jest usunięcie niepewności w zakresie łączącego ich z Bankiem stosunku prawnego, w szczególności uznania za bezskuteczne wiążących i klauzul umownych.
 W odpowiedzi na pozew (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o odrzucenie pozwu, ewentualnie o oddalenie powództwa w całości, nadto o zasądzenie od G. i T. S. na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych (odpowiedź na pozew – k. 96-102, k. 116-122).
 Pozwany wskazał, iż rozszerzona prawomocność wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone wyłącza możliwość wytoczenia powództwa przez tego samego lub innego powoda przeciwko innemu przedsiębiorcy, niebiorącemu udziału w postępowaniu, w którym zapadł wyrok, stosującemu takie same lub podobne postanowienie wzorca z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, jak również względy celowościowe i funkcjonalne. Nadto wywodzenie skutków prawnych dokonanego wpisu do klauzul niedozwolonych możliwe jest jedynie w odniesieniu do umów zawieranych po dniu dokonania wpisu do rejestru klauzul niedozwolonych, a zawierających postanowienia tożsame z postanowieniami będącymi przedmiotem wpisu. Pozwany podniósł, iż treść postanowień § 7 ust. 4 oraz § 9 ust. 2 Regulaminu nie jest tożsama z przywołanymi przez stronę powodową postanowieniami dotyczącymi Banku (...) S.A.
 Pozwany podniósł także, iż do postanowień § 7 ust. 4 oraz § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) nie ma zastosowania przepis art. 381 1 § 1 zd. 1 k.c. z uwagi na okoliczność, iż kurs stanowi cenę, zatem w przypadku kredytu indeksowanego do waluty obcej cena waluty stanowi wartość podstawowego świadczenia stron, jakim jest spłata kredytu i poszczególnych rat w określonej wysokości.
 Pozwany wskazał, iż w Regulaminie Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) wprowadzone zostały postanowienia dotyczące ustalania kursów walut obcych obowiązujących, przewidujące w sposób precyzyjny sposób ustalania kursów walut obcych, zatem nie ma podstaw do przyjęcia stanu niepewności w zakresie łączącego powodów stosunku prawnego.
 Pozwany wskazał, iż zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 roku o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, wyrównana została sytuacja osób, które zawarty umowy o walutowy kredyt zabezpieczony hipoteką i które zdecydowały się na dokonywanie jego spłaty bezpośrednio w walucie indeksacyjnej. W ocenie pozwanego, roszczenia powodów stoją w sprzeczności z przejętym rozwiązaniem ustawowym, zważywszy na okoliczność, iż powodowie mieli możliwość zapoznania się z treścią umowy o kredyt hipoteczny, wzorcami umowy przed jej zawarciem oraz to od ich woli zależała spłata kredytu w określony sposób.
 Pozwany podniósł nadto, iż małżonkowie G. i T. S. pominęli w swojej argumentacji dokonaną zmianę obowiązującego wzorca postanowień, zatem oparli swoje roszczenia na nieobowiązującym stanie faktycznym i prawnym, a co za tym idzie, nie mają interesu prawnego w wytoczeniu przedmiotowego powództwa.
 T. S. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą od 1993r. W 2008 r. wraz z małżonką G. S. postanowili wziąć kredyt w celu m.in. zakupu domu. Zapoznali się z różnymi ofertami banków, a zdecydowali się na podpisanie umowy kredytowej z (...) SA Oddział w Polsce z siedzibą w W.. Małżonkom S. ofertę banku przedstawiał pełnomocnik banku, S. D., który w tym celu dzwonił i przychodził do powodów do domu. Na skutek namowy S. D., G. i T. małżonkowie S., wybrali ofertę pozwanego (zeznania powoda).
 W dniu 17 czerwca 2008 roku małżonkowie G. i T. S. zawarli z (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. umowę kredytu hipotecznego nr (...), na mocy której Bank udzielił powodom kredytu
 w kwocie(...) zł na zakup domu na rynku wtórnym. Zgodnie z § 2 wskazanej Umowy, udzielony kredyt został indeksowany do waluty obcej CHF (frank szwajcarski) (dowód: umowa o kredyt hipoteczny nr (...) z dnia 17.06.2008 – k. 14-18).
 W dniu zawarcia przedmiotowej Umowy, średni kurs franka szwajcarskiego – zgodnie
 z tabelą kursów średnich NBP nr (...) z dnia 17 czerwca 2008 roku - wynosił 2.0958 zł (wydruk z Internetowego Serwisu Informacyjnego Narodowego Banku Polskiego – k. 38).
 Na mocy art. 42e ust. 2 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. 1997, Nr 140, poz. 939), (...) Spółka Akcyjna jako bank krajowy, z dniem
 19 września 2011 roku (tj. z dniem wpisu do Rejestru Przedsiębiorców pod numerem KRS (...)) wstąpiła z mocy prawa we wszystkie prawa i obowiązki (...) S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce, w tym prawa i obowiązki wynikające
 z Umowy o kredyt hipoteczny nr (...). Z dniem połączenia (...) Bank (...) S.A. wstąpił z mocy prawa na podstawie art. 494 § 1 k.s.h. we wszystkie prawa i obowiązki (...) Spółka Akcyjna.
 Stosownie do treści § 2 ust. 1 zd. 2 Umowy o kredyt hipoteczny, kredyt był indeksowany do waluty obcej franka szwajcarskiego (CHF). Zgodnie z § 6 ust. 4 przedmiotowej Umowy, kredyt był spłacany w miesięcznych ratach równych i podlegał spłacie w 132 ratach spłaty. § 15 ust. 1 Umowy stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym Umową zastosowanie mają postanowienia Regulaminu, tj. Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) ( umowa o kredyt hipoteczny nr (...) z dnia 17.06.2008 – k. 14-18, Regulamin kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) stanowiący załącznik nr 1 do Umowy o kredyt hipoteczny -– k. 20-28).
 Zgodnie z § 7 ust. 4 Regulaminu, w przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej, wypłata kredytu następuje według kursu nie niższego niż kurs kupna zgodnie z Tabelą obowiązującą w momencie wypłaty środków z kredytu. W przypadku wypłaty kredytu
 w transzach stosuje się kurs nie niższy niż kurs kupna zgodnie z Tabelą obowiązującą
 w momencie wypłaty poszczególnych transz. Saldo zadłużenia z tytułu kredytu wyrażone jest w walucie obcej i obliczane jest według kursu stosowanego przy uruchomieniu kredytu.
 W przypadku wypłaty kredytu w transzach, saldo zadłużenia z tytułu kredytu obliczane jest według kursów stosowanych przy wypłacie poszczególnych transz ( umowa o kredyt hipoteczny nr (...) z dnia 17.06.2008 – k. 14-18).
 Zgodnie z § 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...), zawierającym definicje pojęć w nim zawartych, Tabela oznacza tabelę kursów walut obowiązujących w Banku (załącznik nr (...) do Umowy o kredyt hipoteczny - regulamin kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) k. 20-28).
 Z kolei § 9 ust. 2 Regulaminu stanowi, iż w przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej:
 wymagalności raty kredytu pobierane są z rachunku bankowego, o którym mowa w ust. 1,
 według kursu sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec dnia roboczego
 poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu;
 2) jeżeli dzień wymagalności raty kredytu przypada na dzień wolny od pracy, stosuje
 się kurs sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec ostatniego dnia
 roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu (załącznik nr(...) do Umowy o kredyt hipoteczny - regulamin kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) k. 20-28).
 Wraz z umową G. i T. S. podpisali oświadczenie, iż m. in. zapoznali się z kwestią ryzyka kursowego w przypadku udzielenia kredytu indeksowanego do waluty obcej, będąc w pełni świadomymi ryzyka kursowego, zrezygnowali z możliwości zaciągnięcia kredytu w złotych polskich i dokonali wyboru zaciągnięcia kredytu indeksowanego do waluty obcej, są świadomi, iż ponoszą ryzyko kursowe związane z wahaniem kursów waluty, do której indeksowany jest kredyt (oświadczenie k.112, zeznania A. S. (1)).
 G. i T. S. nie podejmowali żadnej próby negocjowania postanowień Regulaminu, podpisali przedstawione im wzorzec umowy oraz Regulamin (zeznania powoda T. S.).
 W dniu 07 lipca 2009 roku strony zawarły Aneks nr (...) do Umowy kredytu hipotecznego nr (...), na mocy którego postanowiono, iż spłata kredytu będzie następowała w walucie obcej CHF. Do zawarcia aneksu doszło na wniosek powodów
 w związku z przyjętym przez Bank kursem dla obliczania wysokości poszczególnych rat spłaty kredytu w odniesieniu do rynkowych cen walut (Aneks nr (...) sporządzony w dniu 07.07.2009 do Umowy o kredyt hipoteczny z dnia 17.06.2008 – k. 29-32).
 W okresie od 17 czerwca 2008 roku do 13 lipca 2009 roku G. i T. S. dokonali spłaty kredytu w wysokości (...) zł na poczet kapitału oraz kwoty (...)zł na poczet odsetek. Wysokość poszczególnych rat została obliczona w oparciu o klauzulę waloryzacyjną, zgodnie z Tabelą kursów walut obowiązującą w pozwanym Banku. W okresie od 14 lipca 2009r. do 15 listopada 2013 r. spłacili kapitał w wysokości (...) CHF oraz odsetek w łącznej wysokości (...) CHF(k.33).
 Pozwany wprowadził zmiany do Regulaminu dwukrotnie: 1 lipca 2013 r. oraz 19 maja 2014r.
 Pismem z dnia 1 lipca 2014 r., z uwagi na wystąpienie zaległości w spłacie kredytu powyżej 60 dni, Kierownik Zespołu Departamentu Windykacji Bankowości Detalicznej wezwał ostatecznie G. S. do zapłaty w nieprzekraczalnym terminie do 7 dni od daty otrzymania wezwania pełnej kwoty zaległości, która na dzień 1 lipca 2014 r. wynosiła(...) CHF (ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 01.07.2014 dotyczące umowy o kredyt hipoteczny – k. 84).
 Sąd ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy na podstawie wymienionych dokumentów, w szczególności: umowy o kredyt hipoteczny nr (...)
 z dnia 17.06.2008 – k. 14-18, wydruku z Internetowego Serwisu Informacyjnego Narodowego Banku Polskiego – k. 38, załącznika nr (...) do Umowy o kredyt hipoteczny - Regulaminu kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) k. 20-28, Aneksu nr (...) sporządzonego w dniu 07.07.2009 do Umowy o kredyt hipoteczny z dnia 17.06.2008 –
 k. 29-32, wyciągu z harmonogramu spłat kolejnych rat kredytu, data wydruku: 21/10/2013 – k. 58, wyciągu z harmonogramu spłat kolejnych rat kredytu, data wydruku: 05/02/2014 –
 k. 59, pisma dotyczącego spłaty kredytu – k. 60-61, ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 01.07.2014 dotyczącego umowy o kredyt hipoteczny – k. 84, pisma informującego o zmianie „Regulaminu kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) z dniem 01 lipca 2013 r. oraz z dniem 19 maja 2014 r. – k. 105-106, k. 107-111, k. 139-140, k. 141-145, oświadczenia kredytobiorcy związanego z zaciągnięciem kredytu zabezpieczonego hipoteką z dnia 17.06.2008 – k. 112, k. 146.
 Powyższy stan faktyczny był niesporny pomiędzy stronami. Sąd uznał materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie za wiarygodny, albowiem jego autentyczność nie została zakwestionowana przez strony, zatem nie budziła wątpliwości.
 Zeznania świadków: A. E. ds. Kredytów Hipotecznych w (...) Bank (...) S.A. oraz A. S. (2) – pracownika (...) S.A. (protokół rozprawy głównej z dnia 0402.2015 – k. 191-196) były w niewielkim stopniu przydatne w zakresie ustalania stanu faktycznego. Należy wskazać, iż świadkowie nie znali ani powodów, ani też nie pamiętali konkretnej umowy. A. S. (1) zeznawała o potencjalnej możliwości negocjowania umów, jednakże nie potrafiła wskazać ani jednej umowy z tamtego okresu, która była indywidulanie negocjowana .
 Zarówno świadek A. S. (1), jak i świadek A. S. (2) zeznali, iż klienci (...) mieli prawo wyboru zawierania kredytu w walucie obcej. Doradca Banku informował klientów o ryzyku związanym ze zmianą kursu walut zgodnie z instrukcją obowiązująca w danej placówce, co prowadziło do podpisania przez powodów G. i T. S. stosownego aneksu do zawartej wcześniej umowy o kredyt hipoteczny. Wskazać należy, że powodowie - składając wniosek o kredyt hipoteczny indeksowany do waluty obcej – podpisywali oświadczenie o świadomości klienta o istnieniu ryzyka kursowego. Powyższe wynikało nie tylko z przyjętej Rekomendacji S, ale również z wewnętrznych ustaleń banku. W powyższym zakresie zeznania świadków są wiarygodne i korespondują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
 Sąd uznał za wiarygodne zeznania złożone przez powoda T. S.
 w zakresie wskazanych okoliczności zawarcia kredytu oraz celu jego przeznaczenia (zeznania powoda T. S. – k. 194-195).
 Zgodnie z art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Interes prawny zachodzi wówczas, jeżeli sam skutek, jaki wywoła zapadły prawomocny wyrok, zapewni powodom ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący lub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości.
 W niniejszej sprawie, powodowie G. i T. S. - powołując się na postanowienia umowne obowiązujące w Banku (...) S.A., wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - domagali się uznania postanowień § 7 ust. 4 oraz § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) za niedozwolone w rozumieniu przepisu art. 385 1 § 1 k.p.c. i niewiążące stron. Wskazali, iż ich interes prawny wyraża się w istniejącej niepewności co do treści stosunku prawnego łączącego strony, w szczególności w zakresie sposobu obliczenia salda zadłużenia, jak również rat spłacanych przez nich w okresie od czerwca 2008 r. do lipca 2009 r., regulowanych przez postanowienia umowne niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c.
 W pierwszej kolejności wskazać należy, że postanowienia § 7 ust. 4 oraz § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) nie są tożsame
 z przywołanymi przez powodów postanowieniami dotyczącymi Banku (...) S.A., wpisanymi do rejestru klauzul niedozwolonych. W ocenie Sądu, okoliczność, iż podobna do spornej klauzula została wpisana wcześniej do rejestru, nie powoduje automatycznie uznania, że postanowienie zawarte w przedmiotowym Regulaminie udzielanym przez (...) jest abuzywne. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. VI ACa 486/1 OSOKiK, SOKiK dokonując kontroli wzorca nie czyni tego in abstracto, ale odnosi się do konkretnego postanowienia konkretnego wzorca, uwzględniając przy tym pozostałe postanowienia tego wzorca (art. 385 (( 2)) i 385 (( 3)) k.c.). Z tego też względu wykluczyć należy uznanie, iż moc wiążąca wyroku i powaga rzeczy osądzonej może rozciągać się na podobne lub nawet takie same postanowienia stosowane przez innego przedsiębiorcę w innym wzorcu.
 Podzielić należy stanowisko zaprezentowane w toku postępowania przez pozwanego, iż z uwagi na rozszerzoną skuteczność kontroli abstrakcyjnej, dopiero wpis do rejestru niedozwolonych klauzul umownych powoduje zakaz stosowania postanowienia, odnoszący się nie tylko do podmiotu, wobec którego zostało wydane orzeczenie będące podstawą wpisu, ale również do wszystkich przedsiębiorców stosujących wzorce umów w obrocie
 z konsumentami (tak też: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. III SZP 3/06). Jedynie na marginesie wskazać należy, że odmienna interpretacja byłaby sprzeczna
 z dyrektywą nr 93/13/WE z dnia 05 kwietnia 1993 r. o nieuczciwych warunkach umownych w umowach konsumenckich.
 W świetle powyższego, wywodzenie skutków prawnych dokonanego wpisu do klauzul niedozwolonych możliwe jest w odniesieniu do umów zawieranych po dniu dokonania wpisu do rejestru klauzul niedozwolonych, a zawierających postanowienia tożsame
 z postanowieniami będącymi przedmiotem wpisu. Kwestionowane przez powodów postanowienia § 7 ust. 4 oraz § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) nie są jednak tożsame z przywołanymi postanowieniami dotyczącymi Banku (...) S.A.
 Zgodnie z art. 385 1 §1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienie umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenie stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały w sposób jednoznaczny. Zatem możliwość uznania danego postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowanie go z praktyki stosowania zależna jest od spełnienia łącznie kilku przesłanek. Po pierwsze, postanowienie nie zostało uzgodnione indywidualnie, a więc nie podlegało negocjacjom, ale zostało niejako narzucone konsumentowi. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienia, nie były uzgodnione indywidualnie z powodami. Powodowie nie mieli rzeczywistego wpływu na treść powyższych postanowień. Postanowienia były częścią regulaminu, zaproponowanego przez Bank. Po drugie, ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami. Po trzecie, ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta. Po czwarte, postanowienia umowy nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron.
 Odnosząc się do ostatniej przesłanki tj. kwestii charakteru zaskarżonych postanowień. Postanowienia § 7 ust. 4 i § 9 ust. 2 Regulaminu nie były postanowieniami określającymi główne świadczenia stron. Główne świadczenie stron to taki element umowy, bez uzgodnienia których nie doszłoby do jej zawarcia. Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony kwotę środków pieniężnych, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z nich na zasadach określonych w umowie, zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Główne świadczenie strony powodowej, określające wysokość kredytu zostało określone w walucie polskiej w umowie o kredyt. Zaskarżone postanowienia regulaminu nie określają wysokości kredytu, a jedynie dotyczą sposobu przeliczenia salda zadłużenia oraz wysokości poszczególnych rat na walutę obcą.
 Dobre obyczaje to w zasadzie równoważnik „zasad współżycia społecznego”, do zasad tych zalicza się reguły postępowania zgodne z etyką, moralnością i aprobowanymi społecznie obyczajami. „Interesy” konsumenta należy rozumieć szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny, jednakże naruszenie interesów musi mieć charakter rażący. Należy uwzględnić nie tylko wielkość poniesionych i grożących strat i niebezpieczeństw, ale tez względy subiektywne, związane z konsumentem. W ocenie Sądu powyższe przesłanki nie zostały spełnione.
 W ocenie Sądu, roszczenie G. i T. S. dotyczy w istocie kwestii ustalania kursów walut obcych obowiązujących w (...) Bank (...) S.A. z siedzibą
 w W.. Podnieść należy, iż przepisy prawa obowiązujące w dacie zawarcia umowy kredytu, podobnie jak obecnie obowiązujące, nie zakazują posługiwania się przez przedsiębiorców działających na rynku kursami walut różniącymi się od kursu NBP.
 Zgodnie z § 14 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) możliwe było dokonanie zmiany waluty kredytu. Kredytobiorca mógł dokonywać spłaty bezpośrednio w walucie, zgodnie z jego wnioskiem na podstawie zawartego aneksu. Oznacza to, że małżonkowie G. i T. S. już w chwili zawierania umowy o kredyt hipoteczny byli świadomi możliwości zmiany waluty lub skorzystania z możliwości automatyzmu wymiany waluty w ramach oferty Banku. Tym samym w kontekście całego wzorca umowy nie sposób twierdzić, iż w tym konkretnym przypadku mamy do czynienia
 z postanowieniem abuzywnym. Podkreślić należy, że G. i T. S. mieli możliwość wyboru waluty kredytu, a skorzystanie z tej możliwości zależało od ich swobodnej woli.
 Obnosząc się do nowelizacji przepisów ustawy – Prawo bankowe, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 165 poz. 984), która weszła w życie dnia 26 sierpnia 2011 roku,
 w przypadku kredytów lub pożyczek pieniężnych zaciągniętych przez kredytobiorcę lub pożyczkobiorcę przed dniem wejścia w życie ustawy zastosowanie ma art. 69 ust. 2 pkt 4a oraz art. 75b ustawy, o której mowa w art. 1, w stosunku do tych kredytów lub pożyczek pieniężnych, które nie zostały całkowicie spłacone - do tej części kredytu lub pożyczki, która pozostała do spłacenia. W tym zakresie bank dokonuje bezpłatnie stosownej zmiany umowy kredytowej lub umowy pożyczki.
 Zgodnie z uzasadnieniem do wskazanej wyżej ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, rozwiązania przewidziane
 w projekcie miały zastosowanie nie tylko do umów nowo zawieranych, ale również do umów o kredyt zabezpieczony hipoteką, które zostały zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy, lecz nie nastąpiła spłata pełnej kwoty kredytu.
 Bezspornym jest zatem, iż powyższe rozwiązanie zapewniało wyrównanie sytuacji osób, które zawarły już umowy o walutowy kredyt zabezpieczony hipoteką i które zdecydowały się na dokonywanie jego spłaty bezpośrednio w walucie indeksacyjnej. Przedmiotowa nowelizacja kompleksowo uregulowała sytuację klientów, którzy zawarli umowę przed dniem wejścia w życie ustawy zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw.
 Zgodnie z wprowadzonym wyżej wskazaną ustawą pkt 4a w art. 69 ustawy Prawo bankowe, umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności „w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu.
 Jedynie na marginesie wskazać należy, że przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2011 roku o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw nie było obligatoryjnym postanowieniem umowy kredytu, a zastosowanie rozwiązania przewidzianych ustawą o zmianie ustawy Prawo bankowe ograniczono odnośnie do tych kredytów lub pożyczek pieniężnych, które nie zostały całkowicie spłacone jedynie do tej części kredytu lub pożyczki, która pozostała do spłacenia.
 W świetle powyższe uznać należy, iż roszczenia powodów stoją w sprzeczności
 z przyjętym rozwiązaniem ustawowym, a zastosowanie rozwiązania dopuszczającego stosowanie przedmiotowego rozwiązania do części już spłaconej oznaczałoby niedopuszczalne retroaktywne działanie przepisu prawa.
 Odnosząc się do kwestionowanego przez powodów G. i T. S. postanowienia zawartego w § 7 ust. 4 Regulaminu Kredytu Hipotecznego, podnieść należy co następuje.
 Powodowie podnieśli, iż postanowienie § 7 ust. 4 Regulaminu Kredytu Hipotecznego następującej treści: „Aktualne saldo zadłużenia w walucie kredytu Kredytobiorca otrzymuje listownie na podstawie § 11” powoduje nierówne rozłożenie praw, obowiązków i ryzyka pomiędzy stronami, jak również kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny
 z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.
 Niewątpliwym jest, iż w przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej saldo kredytu ulega zmianie, między innymi z powodu zachodzących zmian kursu waluty i spłacania kredytu przez kredytobiorcę. W świetle powyższego nie można w ocenie Sądu uznać, iż postanowienie przewidujące informowanie konsumenta o wysokości aktualnego zadłużenia w jakikolwiek sposób kształtuje prawa konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami bądź rażąco narusza jego interesy. Bezspornym jest, że w celu zapewnienia należytego wykonania umowy istnieje nie tylko konieczność, ale i obowiązek informowania konsumentów o wysokości aktualnego zadłużenia.
 Nie sposób także podzielić stanowiska strony powodowej odnośnie stanu niepewności w zakresie łączącego jej stosunku prawnego. Wskazać bowiem należy, iż w Regulaminie Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) wprowadzone zostały postanowienia dotyczące ustalania obowiązujących kursów walut obcych, przewidujące w sposób precyzyjny sposób ustalania kursów walut obcych.
 Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż pierwsza zmiana w tym zakresie wprowadzona została w dniu 01 lipca 2013 roku, druga zaś dnia 19 maja 2014 roku. Podnieść dodatkowo należy, iż powodowie G. i T. S. zawarli aneks do umowy kredytu, który przewiduje sposób spłaty kredytu bezpośrednio w walucie obcej. W świetle powyższego, zarówno z uwagi na zawarcie aneksu do umowy kredytu oraz na dokonaną zmianę Regulaminu Kredytu Hipotecznego, kwestionowane przez powodów G. i T. S. postanowienia Regulaminu udzielonego przez (...) nie mają względem nich zastosowania.
 W ocenie Sądu, zmiana obowiązującego powodów wzorca, a wcześniej aneksowanie umowy, spowodowało, iż wobec zmiany stanu faktycznego w części niespłaconej kredytu i spłaconej w okresie po zawarciu aneksu, małżonkowie G. i T. S., nie posiadają oni interesu prawnego w wytoczeniu przedmiotowego powództwa.
 W ocenie Sądu nie można również podzielić stanowiska powodów, zgodnie z którym kwestionowane postanowienia § 7 ust. 4 oraz § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego, rażąco naruszały interes prawny G. S. i T. S.. Podzielając pogląd Sądu Apelacyjnego w Białymstoku Wydział I Cywilny zawarty w wyroku z dnia 05 lutego 2014 r. (sygn. akt I ACa 801/13), w przypadku stwierdzenia abuzywności niedozwolone postanowienia umowne byłyby zastąpione rozwiązaniami wprowadzonymi ustawą z 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, a tym samym zastosowanie miałyby wprowadzone przez Bank przepisy dotyczące zasad określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut. Kredyt zdenominowany w walucie obcej nie jest kredytem w złotych, a tym samym nie sposób uznać, że w miejsce niewiążących - zdaniem powodów - postanowień umownych nie wejdą żadne inne postanowienia umowne, które pozwoliłyby zdenominować udzielony kredyt w CHF.
 Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie, powodowie mieli możliwość zapoznania się z wzorami umów, treścią samej umowy tuż przed jej zawarciem oraz Regulaminem Kredytu Hipotecznego, który jest dokumentem powszechnie dostępnym. Nadto zgodnie z treścią § 4 ust. 1 Regulaminu Kredytu Hipotecznego udzielanego przez (...), stanowiącego integralną część Umowy kredytu hipotecznego nr (...), „Kredyt udzielany jest w złotych. Na wniosek Wnioskodawcy Bank udziela kredytu indeksowanego do waluty obcej. W przypadku kredytu indeksowanego do waluty obcej Wnioskodawca wnioskuje o kwotę kredytu wyrażoną w złotych,
 z zaznaczeniem, że wniosek dotyczy kredytu indeksowanego do waluty obcej." Bezspornym jest zatem, że powodowie mieli wpływ na treść zawartej umowy o kredyt hipoteczny.
 Nie można również uznać, iż w niniejszym przypadku mamy do czynienia
 z rażącym naruszeniem interesów powodów i kształtowaniem ich praw i obowiązków
 w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami. Kwestionowane przez G. i T. S. postanowienia § 7 ust. 4 i § 9 ust. 2 Regulaminu Kredytu Hipotecznego Udzielanego przez (...) wskazywały jedynie na przyjmowane kursy walut do przeliczenia kredytów indeksowanych do waluty obcej, jak i poszczególnych rat.
 W ocenie Sądu, kwestionowane przez stronę powodową postanowienia Regulaminu nie uprawniają pozwanego do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w umowie, ponieważ: treść umowy nie ulega zmianie, a jedynie kurs waluty będący następstwem zmian na międzynarodowych rynkach walutowych, nadto przyczyny zmiany kursu waluty – niezależne od powodów - są wskazane w umowie. Zmiana kursu waluty nie wynika z arbitralnej decyzji Banku w oderwaniu od zmian na rynkach walutowych.
 Treść § 9 ust. 2 Regulaminu precyzyjnie wskazywała, jaki kurs i z jakiej chwili należy przyjąć przy spłacie poszczególnych rat. Bank nie jest przy tym postawiony w korzystniejszej sytuacji, ponieważ: kredytobiorca przy spłacie raty mógł znać już kurs („obowiązujący (...) na koniec dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności spłaty rafy kredytu"), nadto kurs wynika z czynników niezależnych od banku, będących wynikiem zmian zachodzących na rynkach walutowych, a także jest precyzyjnym technicznym określeniem, który kurs należy przyjąć w przypadku podjęcia decyzji przez Klienta o spłacaniu kredytu przez zakup waluty w banku powodując, że konsument mógł go zweryfikować. Z charakteru kredytu indeksowanego do waluty obcej wynika, że podstawowym zobowiązaniem jest indeksowane do waluty obcej, a tym samym spłata w złotych polega de facto na sprzedaży waluty.
 § 9 ust. 2 niestosowanego już Regulaminu określał zatem jedynie zasady, terminy określenia kursu i sposób spłaty zobowiązania, nie prowadząc jakiegokolwiek uprzywilejowania banku, a tym bardziej rażącego naruszenia interesów konsumenta.
 Wskazać należy, że konsument - poinformowany o ryzyku walutowym - samodzielnie podejmuje decyzje o zaciągnięciu kredytu indeksowanego do waluty obcej, jednakże ma możliwość spłaty kredytu także w tej walucie. W świetle powyższego podkreślić należy, że
 w chwili zawarcia umowy konsument mógł dokonać oceny celowości i opłacalności zaciągniętego kredytu. W tym miejscu wskazać należy, że Bank wręcza przed zawarciem umowy egzemplarze wzorców umowy.
 W ocenie Sądu przyjęcie, iż postanowienia § 7 ust. 4 i § 9 ust. 2 Regulaminu stanowiły postanowienia niedozwolone - podczas gdy określały jedynie techniczne wskazania, jaki kurs należy przyjąć przy jednoczesnym wskazaniu sposobu określania kursu - prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 69 ust. 1 pkt. 4a Prawa bankowego, nakazującego wskazanie sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu.
 Podkreślenia wymaga okoliczność, iż charakter kredytów indeksowanych do waluty obcej - której dotyczą przedmiotowe postanowienia - związany jest z podjęciem przez konsumenta decyzji o zawarciu umowy o kredyt w walucie obcej, której kursy ulegają zmianom niezależnie od kredytodawcy. Tym samym zasadnym jest wskazanie, iż zobowiązanie wyrażone w złotych może ulegać zmianie w związku z wahaniami kursowymi. Wynika to z faktu, że podstawową walutą zobowiązania jest waluta obca, w oparciu o którą przeliczane jest aktualne zobowiązania na złote. Konsument uprawniony jest jednak w każdym czasie do podjęcia decyzji o spłacie kredytu w podstawowej walucie zobowiązania (waluta obca) lub zdecydować się na pewien automatyzm spłaty w złotych.
 W niniejszej sprawie należy podkreślić również to, iż powodowie korzystali ze znacznie korzystniejszego kursu niż inni kredytobiorcy biorący kredyt w złotówkach, powodowie mieli niższe raty, a jednocześnie złożyli oświadczenie, że są świadomi ryzyka kursowego, jak również tego, iż będą ponosić ryzyko kursowe.
 Mając na uwadze, iż wskazane postanowienia wskazują jedynie jaki kurs należy przyjąć w przypadku niepodjęcia przez konsumenta decyzji o spłacie kredytu w podstawowej walucie obcej, w której wyrażony jest kredyt, jak również mając na względzie fakt, iż od woli konsumenta zależy spłata kredytu w określony sposób, nie sposób – zdaniem Sądu - uznać w takiej sytuacji rażącego naruszenia interesów konsumenta.
 Dodatkowo należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie brak jest interesu prawnego w wytoczeniu powództwa. Obecnie nie zachodzi niepewność wymagająca usunięcia w ramach powództwa opartego na treści art. 189 kpc. Co do rat niespłaconych, należy wskazać, iż nie obowiązują już zaskarżone postanowienia, ze względu na zmianę stanu prawnego poprzez wprowadzenie nowelizacji z dnia 29 lipca 2011 r. oraz umowy. Odnośnie zaś do rat spłaconych, w ocenie Sądu, powodowie również nie mają interesu prawnego w ustalaniu za niedozwolone postanowień umownych do tej części kredytu spłaconego w okresie od zawarcia umowy kredytowej do 7 lipca 2009r. Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, iż nie ma niepewności w przedmiotowym stosunku prawnym. Przedmiotowe postanowienia zostały zmienione i nie obowiązują powoda w kształcie przez niego wskazanym. Nadto należy dodać, iż jeżeli po stronie powodowej, powstała nadpłata, przysługuje powództwo o świadczenie, w ramach tego powództwa możliwa byłaby kontrola legalności zastosowanego postanowienia umownego, co czyni brak interesu prawnego w wystąpieniu z niniejszym powództwem. Podkreślić należy, iż strona powodowa, poza ogólnymi zarzutami odnośnie abuzywnego charakteru klauzul, nie wskazała konkretnych faktów. Wypada zwrócić uwagę, iż w wypadku uwzględnienia powództwa w oparciu o art. 189 kpc, w miejsce niewiążących postanowień umowy, weszłyby rozwiązania wprowadzone ustawą z 29 lipca 2011 r., a tym samym zastosowanie miałyby wprowadzone przez Bank przepisy dotyczące zasad określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut.
 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.
 O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Na podstawie art. 98 k.p.c. Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania obciążając nimi stronę powodową, jako przegrywającą spór w całości. Na koszty procesu składają się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 7200 zł (§ 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu) oraz kwota 17 zł – opłata skarbowa za pełnomocnictwo poniesiona przez pozwanego.
 Dodano: 5 listopada 2015 , Opublikował(a): Damian Siliwoniuk
 Osoba, która wytworzyła informację: del) Magdalena Antosiewicz
 Data wytworzenia informacji: 17 lutego 2015


text:
Kokku: 189| Näitan: 1 - 20
 3-17-1268/31 Riigikohtu halduskolleegium 13.12.2019
 JahiS § 40 lg 4
 JahiS § 6 lg 1 p 1
 JahiS § 13
 JahiS § 25 lg 1 kohaselt tuleb jahiseltsil sõlmida suurulukijahi korraldamiseks moodustatud jahipiirkonnas (vt JahiS § 5, JahiS eelnõu 351 SE seletuskirja lk 6) jahipidamiseks maaomanikega lepingud. Üldjuhul tohib siiski päikesetõusust päikeseloojanguni jahti pidada ka nendel kinnistutel, mille omanikuga lepingut sõlmitud ei ole. Jahti ei või pidada üksnes kinnistutel, millel maaomanik on jahi pidamise keelanud (JahiS § 25 lg 2).
 Lisaks võib maaomanik oma kinnistu jahipidamiseks kasutamist reguleerida sellele piirdeid rajades või seda tähistades (JahiS § 25 lg 2). Nimetatud norm haakub KeÜS igaüheõiguste normidega, mille kohaselt võib igaüks eeldada luba viibida võõral maal (v.a õuemaa), kui maaomanik pole maatükki piiranud või tähistanud viisil, millest ilmneb tahe piirata võõraste sealviibimist (KeÜS § 32 lg 2) (RKTK otsus nr 2-16-13427/34, p 18).
 Kui kinnisasi on piiratud või tähistatud selliselt, et sellest võib järeldada kinnisasja omaniku soovi, et seal keegi ei viibiks, võib sellest ka järeldada, et ta ei soovi, et seal jahti peetaks. Omanikul on õigus keelata oma maal ka ainuüksi jahipidamist või seada selleks tingimusi (JahiS § 6 p 3). Lisaks on tal õigus lubada oma kinnisasjal jahti pidada ka siis, kui kinnisasi on tarastatud, samuti öisel ajal (RKTK otsus nr 2-16-13427/34, p 19).
 KeÜS norme täpsustavad normid JahiS-s on vajalikud sellepärast, et küttimise eesmärgil, seejuures enamasti relvaga võõral kinnistul viibimine kujutab endast intensiivsemat omandiõigusesse sekkumist kui näiteks matkamine või seente-marjade korjamine. Erinormideta ei oleks selge, kas võõrast maad võib jahipidamiseks kasutada. JahiS-s on täpsustatud, et jahipidamine ei ole lubatud hoonetest 200 m raadiuses, samuti seda, et omanik ei tohi keelata oma maal viibimist jahisaaduste äraviimiseks, haavatud uluki jälitamiseks ning ulukite kaudu leviva haiguse tõkestamiseks (JahiS § 25 lg 3).
 Lisaks eeltoodule võib omanik alati keelata oma maal jahipidamise või viibimise ka kohapeal teatavaks tehtava suulise tahteavaldusega. (p-d 10 ja 11)
 JahiS § 6 p-s 1 on sätestatud maaomaniku õigus korraldada oma maal väikeulukijahti. Väikeulukijahti korraldades otsustab maaomanik, kui palju ulukeid tohib küttida, millisele jahitunnistust omavale isikule võib kinnistul jahipidamiseks jahiloa anda ja kui kaua jahiluba kehtib (JahiS § 22 lg 3 p 1, JahiS § 40 lg 5). Jahiselts on kohustatud andma väikeuluki jahiloa tasuta maaomanikule endale või tema määratud isikule (JahiS § 40 lg 4).
 JahiS seletuskirjas on maaomanike väikeulukijahi korraldamise õigust selgitatud sellega, et seaduses eristatakse suur- ja väikeulukite küttimise põhimõtteid, mh ei moodustata väikeulukite küttimiseks jahipiirkondi. Maaomanikele on antud korraldusõigus, et võimaldada neil endil ennetada väikeulukite tekitatud kahjustusi (vt seletuskirja lk-d 3 ja 5). (p 13)
 JahiS § 6 p 1 (maaomaniku õigus korraldada oma maal väikeulukite jahti) on erinorm JahiS § 13 suhtes (jahiseltsi õigus korraldada jahipiirkonnas jahti). Maaomaniku korraldusõigus on seejuures piiratud tema kinnisasjaga ja üksnes väikeulukijahiga. Maaomanikul on ka õigus seada oma maal jahipidamiseks tingimusi või jahipidamine keelata (JahiS § 6 p 3). JahiS § 6 p 3 annab maaomanikule võimaluse ka jahiseltsi korraldatava jahi tingimustes kaasa rääkida.
 JahiS võimaldab maaomanikul samal ajal keelata jahiseltsi korraldatav jahipidamine oma maal ning kasutada õigust korraldada seal ise väikeulukijahti. Selline tõlgendus kaitseb maaomaniku põhiseaduslikku omandiõigust, mida pole põhjust kitsendada, kui seadus ei sätesta selleks selget alust (PS § 32 lg 2). (p 14)
 Kui maaomanik ei keela jahiseltsil oma kinnistul jahti korraldada ega sea sellele takistusi, hüvitab jahiselts seaduses ettenähtud tingimustel talle ulukikahju (JahiS § 43, § 44 lg 1, lg 5 p-d 1 ja 8). Seega on seaduses sätestatud maaomanikule pakutav hüve, mis võib teda motiveerida jahiseltsiga lepingut sõlmima või jahipidamist võimaldama. (p 15)
 Maaomanik ei saa võõrastel oma kinnistul jahipidamist sama tõhusalt keelata kinnistu piiramise või tähistamise abil (vt JahiS § 25 lg 2). Praktikas võib olla äärmiselt keeruline tähistada kinnisasja nii, et looduses liikuv jahimees tähiseid märkaks ja mõistaks maaomaniku soovi jahipidamist keelata. Igal juhul tooks see maaomanikule kaasa märkimisväärse koormuse ja kulu. (p 16)
 Kolleegiumi tõlgendus ei suurenda ohtu, et väikeulukeid kütitakse liiga palju. Väikeulukite küttimismahu otsustab oma kinnisasja piires maaomanik. Üksnes juhul, kui maaomanik pole piiranguid seadnud, otsustab küttimismahu jahiselts (JahiS § 22 lg 3). Ei ole põhjust arvata, et väikeulukeid kütitaks vähem juhul, kui maaomanik lubab oma kinnistul lisaks enda korraldatavale jahile ka jahiseltsi korraldatavat jahti. (p 17)
 KeÜS norme (vt § 32 lg 2) täpsustavad normid JahiS-s on vajalikud sellepärast, et küttimise eesmärgil, seejuures enamasti relvaga võõral kinnistul viibimine kujutab endast intensiivsemat omandiõigusesse sekkumist kui näiteks matkamine või seente-marjade korjamine. Erinormideta ei oleks selge, kas võõrast maad võib jahipidamiseks kasutada. JahiS-s on täpsustatud, et jahipidamine ei ole lubatud hoonetest 200 m raadiuses, samuti seda, et omanik ei tohi keelata oma maal viibimist jahisaaduste äraviimiseks, haavatud uluki jälitamiseks ning ulukite kaudu leviva haiguse tõkestamiseks (JahiS § 25 lg 3). (p 11)
 Tõlgendus, mis seab maaomaniku võimaluse kaitsta ise oma kinnistut väikeulukikahju eest sõltuvusse tema valmidusest lubada ka jahiseltsi korraldatavat jahipidamist oma kinnistul või sõlmida jahiseltsiga leping, misläbi jahiselts saaks survestada maaomanikku temaga lepingut sõlmima või kinnistul jahiseltsi korraldatavat jahti lubama, ei ole kooskõlas omandiõiguse kaitsega. (p 15)


text:
PČR, PS 1998-2002, 49. schůze, část 132 (26. 4. 2002)
 4. V § 58 odst. 2 písm. b) se slova "a na pořízení hmotného a nehmotného krátkodobého majetku" zrušují.
 § 59 odst. 2 včetně poznámky pod čarou č. 29 zní: Příspěvková organizace z fondu odměn hradí:
 a) přednostně překročení prostředků na plat, jehož výše se zjišťuje podle zvláštního právního předpisu, odkaz na poznámku 29;
 b) pracovníkům složky mzdy podle vlastního rozhodnutí.
 Poznámka 29 pod čarou zní: Nařízení vlády č. 447/2000 Sb., o způsobu odměňování výše prostředků vynakládaných na platy a na odměny za pracovní pohotovost zaměstnanců odměňovaných podle zákona o platu a odměně za pracovní pohotovost v rozpočtových a některých dalších organizačních orgánech.
 Bude-li návrh přijat, znamená to ovšem i úpravu názvu zákona.
 Místopředseda PSP František Brožík: Děkuji vám, pane poslanče. Kdo se dále hlásí do podrobné rozpravy? Pokud se nikdo do podrobné rozpravy nehlásí, podrobnou rozpravu končím. Žádné návrhy na zamítnutí ani vrácení nezazněly, končím proti i druhé čtení tohoto návrhu zákona. Končím projednávání bodu č. 33. Děkuji panu radnímu i zpravodaji za odvedenou práci.
 Přistoupíme k dalšímu bodu, kterým je bod
 Návrh poslanců Petra Nečase a Miloše Titze na vydání ústavního zákona,
 ve znění ústavního zákona č. 347/1997 Sb., ústavního zákona č. 300/2000 Sb.
 a ústavního zákona č. 395/2001 Sb. a ústavního zákona č. 448/2001 Sb.
 /sněmovní tisk 1214/ - druhé čtení
 Z pověření předsedy výboru pro obranu a bezpečnost Petra Nečase úvodní slovo přednese pan poslanec Petr Koháček.
 Poslanec Petr Koháček: Vážený pane předsedající, dámy a pánové, dovolte mi, abych z pověření předkladatelů odůvodnil návrh malé novely Ústavy České republiky obsažený v tisku 1214. Tato novela se týká článku 43. V předchozí úpravě jsme za jistých podmínek zmocnili vládu k vysílání našich vojáků do zahraničí, a to v limitu do 60 dnů. O tomto aktu musí vláda neprodleně informovat obě komory našeho Parlamentu. Na tomto ustanovení se nenavrhuje měnit nic.
 S tímto ustanovením jsme však zároveň zmocnili vládu rozhodnout o průjezdech a přeletech ozbrojených sil jiných států přes naše území nebo nad naším územím a o každé takové akci neprodleně informovat obě komory Parlamentu. Právě toto ustanovení se ukázalo jako problematické a obtížně realizovatelné, protože naši spojenci a další spřátelené státy zpravidla žádají o průjezd či přelet velmi krátkou dobu před jejich uskutečněním, a dochází tak k faktické nemožnosti splnit požadavky kladené Ústavou České republiky.
 Je třeba si také uvědomit, že takových akcí je velké množství. Například v roce 2000 se uskutečnilo 490 průjezdů nebo přeletů armád cizích států přes naše území nebo nad naším územím. Proto se nyní navrhuje, aby vláda o průjezdech a přeletech ozbrojených sil jiných států nad naším nebo přes naše území informovala obě komory Parlamentu pouze v pravidelných zprávách dvakrát ročně.
 Místopředseda PSP František Brožík: Děkuji vám, pane poslanče. Předložený návrh jsme v prvém čtení přikázali k projednání výboru ústavně právnímu a výboru zahraničnímu. Jejich usnesení byla rozdána jako sněmovní tisky 1214/2 a 1214/3. Prosím, aby se slova ujal zpravodaj ústavně právního výboru pan poslanec Martin Starec a připravil se zpravodaj zahraničního výboru pan poslanec Lubomír Zaorálek.
 Poslanec Martin Starec: Vážený pane předsedající, vážená vládo, máme před sebou usnesení ústavně právního výboru č. 253 ze dne 10. dubna 2002 k tisku 1214/2. Ústavně právní výbor k tomuto návrhu zákona, který předložili poslanci Nečas a Titz, přijal toto usnesení: za prvé doporučuje Poslanecké sněmovně Parlamentu, aby návrh byl schválen, za druhé doporučuje Poslanecké sněmovně, aby přijala k návrhu zákona jedinou změnu, a ta změna se týká dne vyhlášení.
 Samozřejmě, že tuto změnu mohu jenom doporučit. Mám k tomu jenom několik poznámek. Diskuse v ústavně právním výboru v podstatě navázala na diskusi, která byla zde v Poslanecké sněmovně, trošku měla více technicistní rozměr než ústavně právní a v podstatě bude na každém poslanci, aby zvážil, jestli důvody, které jsou uváděny v důvodové zprávě k tomuto tisku, povedou k tomu, že návrh neschválí, či pro něj bude hlasovat, nebo nehlasovat. Zpravodaj už na ústavně právním výboru prohlásil, že podpoří tuto normu. Činí tak v tuto chvíli i v Poslanecké sněmovně, i když se domnívá, že mohou být předloženy návrhy od jasného souhlasu až po nejasný nesouhlas, včetně pokusu o zamítnutí tohoto tisku.
 Tolik k mé zpravodajské zprávě. Bude-li potřeba, přihlásím se v obecné rozpravě.
 Místopředseda PSP František Brožík: Děkuji vám, pane poslanče. Prosím, aby se slova ujal zpravodaj zahraničního výboru pan poslanec Lubomír Zaorálek.
 Poslanec Lubomír Zaorálek: Děkuji, pane předsedající. Jenom bych stručně okomentoval to, že v zahraničním výboru nakonec byl odhlasován návrh na zamítnutí tohoto návrhu. Pokud bych měl zmínit ty hlavní důvody, které v této debatě vedly k tomu, že hlasování takto dopadlo, tak musím říci, že je jich několik. Jednak to bylo, že je otázka, jestli tento způsob úpravy ústavy, který by se dal asi zase zjednodušeně nazvat "salámovým", kdy takto po kouskách budeme předělávat celou ústavu, je způsobem vhodným. Jestli teď před volbami se máme zrovna zabývat takovouto změnou, protože v té debatě bylo odmítnuto to, že se jedná o marginální úpravu, třeba s poukazem na skutečnost, že v německém Bundestagu před časem proběhla zrovna na toto téma velice důkladná a dlouhotrvající diskuse, ve které se mluvilo o tom, jak je to vlastně s tím, kdo má řídit armádu, jestli parlament, exekutiva, a jak mají být ty role rozděleny. Odbýt to u nás tím, že se jedná o maličkou novelu, kterou uděláme nyní krátce před volbami, nám připadalo nepřípadné a nepřesné.
 Základní věc je, jestli je vhodné se takovouto změnou zabývat v této chvíli, v situaci krátce před volbami. A potom, že bylo odmítnuto i to, aby se Parlament stal jenom jakýmsi referenčním místem, které bude jednou za půl roku sumarizovat množství přeletů a přesunů ozbrojených sil zahraničních států. To připadalo poslancům pravděpodobně také nedůstojné Parlamentu a zároveň asi řada pokládá za důležité, aby Parlament měl v takovýchto věcech z principu možnost se podobným přeletem nebo přesunem zabývat včas a odmítnout ho, aby tu možnost měl, aby o ni nepřišel. To jsou podle mě hlavní důvody, které zazněly v debatě a vedly k zamítnutí.
 Místopředseda PSP František Brožík: Děkuji vám, pane poslanče. Otevírám obecnou rozpravu, do které se písemně přihlásil pan poslanec Zdeněk Jičínský.
 Poslanec Zdeněk Jičínský: Vážený pane předsedající, kolegyně a kolegové, uvedl jsem argumenty pro návrh na zamítnutí už v obecné rozpravě v prvém čtení. Řadu z nich teď znovu opakoval, znovu rozvedl pan poslanec Zaorálek jménem zahraničního výboru, který dospěl ke stejnému návrhu. Přesto se chci k některým vrátit.
 Říkám to i proto, že samozřejmě projednáváme návrh na jednotlivé změny ústavy - změny ústavy velmi dílčí, z jistého hlediska technické, ale málokterá změna ústavy má pouze technický charakter, už proto, že jde o změnu ústavy.


type: wikipedia

text:
O Château Frontenac é um grande hotel e uma das atrações mais famosas da cidade de Quebec, na província de Quebec, Canadá.
 História
 O hotel foi inaugurado em 1893 e comemorou seu centenário em 1993. O local onde o hotel foi construído abrigava a antiga sede de governo do Quebec. O hotel possui um total de 650 quartos e cerca de 77 metros de altura. O útlimo andar do edifício abriga um observatório, que oferece uma vista espetacular de muitos quilômetros do rio São Lourenço. Com seu telhado de cobre, o hotel é considerado o melhor da cidade, um dos mais prestigiosos do país.
 O Château Frontenac foi um dos hotéis-castelos construídos pela Canadian Pacific Railway, a maior companhia ferroviária do Canadá, entre o final do século XIX e o começo do século XX. O objetivo dessas construções de hotéis luxuosos era incentivar o turismo de alta classe e, assim, o transporte de passageiros nos trens da companhia.
 O Château Frontenac foi nomeado em honra do Conde de Frontenac, que foi governador da Nova França (1672-1682 & 1689-1698). O castelo foi construído não muito longe do centro antigo da cidade. O arquiteto responsável pelo projeto foi Bruce Price.
 Na Segunda Guerra Mundial, Franklin Delano Roosevelt, presidente dos Estados Unidos, Winston Churchill, primeiro-ministro do Reino Unido, e William Lyon Mackenzie King, primeiro-ministro do Canadá, reuniram-se na cidade para discutir o rumo da guerra, hospedando-se no Château Frontenac, onde eles e outras pessoas foram os únicos hóspedes permitidos no hotel, por questões de segurança.
 O hotel é administrado pela companhia Hotéis e Resorts Fairmont, cuja sede está localizada em Toronto, Ontário. Em 31 de outubro de 2000, a Fairmont vendeu o Château Frontenac para a Legacy Hotels REIT por $185 milhões de dólares canadenses. Entretanto, a Fairmont tem um contrato de administração de longo período.
 Lista de hóspedes famosos
 George VI do Reino Unido
 Rainha Elizabeth
 Princesa Grace de Mônaco
 Chiang Kai-shek
 Charles de Gaulle
 Ronald Reagan
 François Mitterrand
 André, Duque de Iorque
 Sarah, Duquesa de Iorque
 Charles Lindberg
 Alfred Hitchcock
 Montgomery Clift
 Vista panorâmica
 Galeria de Imagens
 Ligações externas
 Website oficial do Château Frontenac
 Hotéis do Quebec
 Hotéis da Canadian Pacific Railway
 Fairmont Hotels and Resorts
 Quebec (cidade)