type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
22.9.2007
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 223/20
 Sag anlagt den 4. juni 2007 — Marcuccio mod Kommissionen
 (Sag F-21/07)
 (2007/C 223/35)
 Processprog: italiensk
 Parter
 Sagsøger: Luigi Marcuccio (Tricase, Italien) (ved avvocato G. Cipressa)
 Sagsøgt: Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber
 Sagsøgerens påstande
 —
 Annullation af den stiltiende afgørelse (herefter »den anfægtede afgørelse«), hvorved sagsøgerens ansøgning af 30. december 2005, der blev afsendt den 17. januar 2006, blev afslået.
 —
 Om fornødent annulleres ansættelsesmyndighedens afgørelse af 15. november 2006, hvorved sagsøgerens klage over den anfægtede afgørelse afslås.
 —
 Kommissionen tilpligtes at betale den erstatning, sagsøgeren fremsatte krav om ved skrivelse af 30. december 2005, dvs. 100 000 EUR, eller et større eller mindre beløb, som Personaleretten finder rimeligt og passende.
 —
 Kommissionen tilpligtes at betale sagsøgeren yderligere et beløb på 50 000 EUR, eller et større eller mindre beløb, som Personaleretten finder rimeligt og passende i erstatning for det tab, der er forvoldt efter fremsættelsen af dette krav.
 —
 Kommissionen tilpligtes at betale sagsøgeren morarenter på 10 % om året med renters rente fra datoen for kravets fremsættelse, dvs. fra den 30. december 2005, og indtil betaling sker, og mere generelt indtil de omtvistede noter er fuldstændigt tilintetgjort, eller i det omfang med renters rente og fra den skæringsdato, Personaleretten anser for rimelig og passende, beregnet af 100 000 EUR, eller et større eller mindre beløb, som Personaleretten finder rimeligt og passende.
 —
 Kommissionen tilpligtes straks at tilintetgøre originalerne og alle kopierne af noten af 20. februar 2001, prot. 951883, og af noten af 15. november 2006, samt, såfremt den eksisterer, af den skrivelse, Kommissionen henviser til i skrivelsen af 15. november 2006.
 —
 Kommissionen tilpligtes at underrette sagsøgeren, når tilintetgørelsen har fundet sted, idet det for hver tilintetgjort akts vedkommende i det væsentlige oplyses, hvor der før tilintetgørelsen forefandtes materiale, og alle omstændigheder vedrørende det tilintetgjorte materiales tid, sted og hermed forbundne handlinger, navnlig stedet og navnet på den ansvarlige tjenestemand.
 —
 Kommissionen tilpligtes at betale 100 EUR til sagsøgeren eller et større eller mindre beløb, som Personaleretten finder rimeligt og passende, for hver dag Kommissionen forhaler tilintetgørelsen, med virkning fra datoen for dommens afsigelse, og indtil sagsøgeren får meddelelse om, at tilintetgørelsen har fundet sted.
 —
 Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber tilpligtes at betale sagens omkostninger.
 Søgsmålsgrunde og væsentligste argumenter
 Den foreliggende sag udspringer af nogle udtalelser, der er indeholdt i nogle af de noter, der hidrører fra Kommissionen. Sagsøgeren er af den opfattelse, at det af disse fremgår, at der foreligger ulovlige akter og handlinger, samt at der er tale om en ulovlig adfærd ved behandlingen af følsomme oplysninger vedrørende hans person.
 Sagsøgeren gør følgende tre anbringender gældende til støtte for sit søgsmål:
 1)
 Der foreligger manglende begrundelse, for så vidt sagsøgerens ansøgning kun blev stiltiende afslået, og Kommissionens begrundelse i noten af 15. november er utilstrækkelig, ulogisk og prætentiøs.
 2)
 Der foreligger en tilsidesættelse af gældende ret, eftersom betingelserne for at tilkende sagsøgeren den erstatning, han fremsatte krav om den 30. december 2005, foreligger: Kommissionen har udfærdiget ulovlige retsakter, forvansket de faktiske omstændigheder og udvist en ansvarspådragende adfærd, sagsøgeren har lidt skade, og den fornødne årsagsforbindelse mellem skaden og den dadelværdige adfærd foreligger.
 3)
 Der er tale om en tilsidesættelse af omsorgsforpligtelsen og forpligtelsen til at iagttage god forvaltningsskik, idet det fremgår af sagens akter, at Kommissionen har undladt at tage behørigt hensyn til sagsøgerens interesser og har udfærdiget adskillige retsakter og foretaget tilhørende handlinger, der — som følge af deres ulovlige karakter og den lange periode, hvorunder de er begået — udgør en tilsidesættelse af disse forpligtelser, hvoraf den sidstnævnte desuden er fastsat i artikel 41 i Den Europæiske Unions charter om grundlæggende rettigheder.


type: wikipedia

text:
Arthur Robert Hinks, CBE, FRS, angleški astronom in geograf, * 26. maj 1873, London, Anglija, † 14. april 1945, Royston, Hertfordshire, Anglija.
 Življenje in delo
 Hinks je bil najstarejši sin Roberta in Mary Hinks. Študiral je na Kolidžu Trinity (Trinity College) v Cambridgeu. Leta 1895 je diplomiral in postal pomočnik na Observatoriju Cambridge, ki ga je tedaj vodil sir Ball.
 Leta 1899 se je Hinks poročil z Lily Mary, ki mu je rodila dva sinova.
 S paralakso asteroida 433 Eros, ki ga je dve leti prej 13. avgusta 1898 v Observatoriju Urania v Københavnu odkril Witt, je leta 1901 izračunal astronomsko enoto. Leta 1902 je v Cambridge prišel raziskovalni asistent Russell, s katerim je Hinks delal na zvezdnih paralaksah s pomočjo fotografije.
 Od leta 1903 do 1913 je bil tajnik Kraljeve astronomske družbe (RAS), leta 1913 pa so ga izvolili za podpredsednika. Od leta 1913 do svoje smrti je bil dvajseti profesor astronomije na Kolidžu Gresham v londonskem predelu Holborn.
 Leta 1911 je prvi ugotovil, da se kroglaste zvezdne kopice pojavljajo samo na eni strani neba.
 Priznanja
 Nagrade
 Leta 1912 je za svoje zelo natančno delo o Sončevi paralaksi prejel zlato medaljo Kraljeve astronomske družbe (RAS) in leta 1913 so ga izbrali za člana Kraljeve družbe.
 Sklici
 Angleški astronomi
 Angleški geografi
 Angleški akademiki
 Člani Kraljeve družbe
 Greshamovi profesorji astronomije
 Poveljniki reda britanskega imperija
 Prejemniki Zlate medalje Kraljeve astronomske družbe


type: other

text:
Aree Tematiche Esperienze Formative Percorsi Spirituali Ambiente del culto: assemblea e tempio
 In verità vi erano luoghi ove i fedeli si riunivano per il culto, intorno alla tavola della Eucaristia; ma l’affermazione indicava il superamento delle concezioni religiose giudaiche e pagane che localizzavano il culto in determinati luoghi sacri, mentre la nuova religione lo vede come azione di una comunità.
 1. Dal tempio di Gerusalemme al tempio spirituale
 Il culto del popolo di Dio nell’Antico Testamento ha luoghi privilegiati. Al tempo dei Patriarchi sono i santuari di Sichem, Bethel, Mambrè, cui è legato il ricordo di particolari manifestazioni divine. Durante il viaggio e il soggiorno nel deserto, la “tenda dell’incontro” è il segno della presenza del Signore fra il suo popolo, ed il luogo ove Mosè parla con Dio, Aronne offre i sacrifici, il popolo convocato prega. Aspirazione di Davide è dare stabilità al luogo santo ove il Signore si incontra con il suo popolo. Tale aspirazione sarà realizzata da Salomone, che lo inaugura con solenne cerimonia e con ispirata preghiera (1 Re 8).
 La legge dell’unità del culto e dell’unicità del luogo sacro (cfr. Deuteronomio cap. 12) porta ad una centralizzazione del culto che si può ormai svolgere solo a Gerusalemme. Il tempio è segno della presenza di Dio fra il suo popolo, abitazione del Signore che ha scelto Gerusalemme come trono della sua gloria, luogo ove Dio ascolta la preghiera dei suoi fedeli e la esaudisce. Con i pellegrinaggi annuali al tempio fiorisce una suggestiva spiritualità intorno alla casa di Dio. Ma vi è anche il pericolo di materializzare la religione; contro di esso reagiscono i profeti, affermando che “l’Altissimo non abita in case fatte da mano d’uomo” (Is. 66,1).
 Con la venuta del Cristo il tempio perde la sua funzione. “Distruggete questo santuario; in tre giorni io lo ricostruirò. Egli parlava del santuario del suo corpo” (Giov. 2,19). Il luogo privilegiato della presenza del Signore è ormai l’Umanità di Gesù; dopo la Ascensione nella gloria, l’Umanità gloriosa rimane il luogo dell’incontro degli uomini con Dio. L’economia antica è superata, anche nel culto; Gesù dice alla Samaritana che è venuto il tempo in cui non si adorerà più Dio “in questo o in quel luogo”. I veri adoratori del Padre sono ormai coloro che, santificati dallo Spirito, sono uniti al Cristo. Sulla terra la presenza del Signore è assicurata alla comunità dei suoi fedeli: “Dove due o tre sono riuniti nel mio nome, là sono io, in mezzo a loro” (NT. 18,20; cfr. C.L. art. 7).
 Nel culto nuovo ciò che vale innanzitutto non è il luogo ma la comunità riunita, l’assemblea dei fedeli. Essi costituiscono il tempio del Dio vivente (2 Cor. 6,16); come pietre vive, essi formano il tempio spirituale, costruito su Cristo, pietra angolare (1 Pt. 2,4 s). In questo tempio vivo, santificato dallo Spirito, Dio cerca la sua gloria. Sulla terra la Chiesa è ancora in costruzione, in cammino; in Cielo, nella Gerusalemme celeste, l’assemblea dei beati non avrà bisogno di un tempio: “In essa non vidi alcun Tempio, perché il suo Tempio è il Signore, Dio onnipotente e l’agnello” (Apoc. 21,2).
 2. L’assemblea liturgica
 “Le azioni liturgiche non sono azioni private, ma celebrazioni della Chiesa, che è ‘sacramento di unità, cioè popolo santo radunato e ordinato sotto la guida dei vescovi” (C.L. art. 26). Le azioni sacre della liturgia appartengono all’intero Corpo della Chiesa; concretamente però esse si celebrano in un gruppo di fedeli riuniti intorno al ministro celebrante. “Ogni volta che i riti comportano, secondo la particolare natura di ciascuno, una celebrazione comunitaria caratterizzata dalla presenza e dalla partecipazione attiva dei fedeli, si inculchi che questa, per quanto è possibile, deve essere preferita alla celebrazione individuale e quasi privata” (C.L. art. 27). Anche se in certe situazioni le azioni liturgiche si possono celebrare senza l’intervento di una comunità di fedeli, rimane vero che esse sono, di diritto, ecclesiali e che per loro natura richiedono di essere svolte in una assemblea.
 L’assemblea liturgica è la riunione dei fedeli, convocati dalla Parola di Dio annunciata da un suo ministro, per celebrare i misteri della salvezza, per parteciparvi in un eventuale atto sacramentale (specialmente l’Eucaristia), per pregare in comune e impegnarsi nella carità. Ogni assemblea liturgica è una porzione di Chiesa, riunita in un certo luogo; in essa si esprime la Chiesa nella sua realtà di comunità di redenti, chiamati alla salvezza, sotto la guida di ministri gerarchici che hanno missione e poteri da Dio per condurre a questa salvezza. Essa è veramente “Ecclesia”, nel senso greco di adunanza di convocati, riunione di chiamati.
 L’assemblea è riunione dei cristiani nella fraternità, quindi senza esclusioni e senza distinzioni: chiunque è battezzato ed in comunione con la Chiesa può accedervi e partecipare alla comune celebrazione. Per lo più le assemblee si caratterizzano per località: riunione di fedeli che abitano in un certo territorio; ma senza chiusura a quelli che vengono da altra località. Per certi atti però è necessaria l’appartenenza giuridica ad una certa comunità, come nel caso del Matrimonio. Nella assemblea del culto si stabilisce un legame intimo fra i partecipanti, esso dovrebbe rimanere come vincolo di carità e pegno di collaborazione anche al di fuori dell’azione sacra. Per questo si preferisce che ciascun fedele partecipi alla assemblea liturgica della comunità parrocchiale cui appartiene. Ma si danno assemblee anche di comunità religiose, di istituti di educazione, di associazioni, ecc.
 L’assemblea cultuale cristiana è gerarchica, presieduta da un ministro sacro che, per propria autorità o per delega, guida la celebrazione ponendo gli atti principali, specialmente quelli sacramentali. In una Chiesa diocesana, il grande sacerdote del popolo cristiano è il vescovo. La piena espressione della Chiesa si ha infatti “nella partecipazione piena e attiva di tutto il popolo santo di Dio alle stesse celebrazioni liturgiche, soprattutto alla stessa Eucaristia, alla medesima preghiera, al medesimo altare cui presiede il vescovo circondato dai suoi sacerdoti e ministri” (C.L. art. 41). “Poiché nella sua Chiesa il vescovo non può presiedere personalmente, sempre e dappertutto, l’intero suo gregge, deve costituire dei gruppi di fedeli”; i sacerdoti che presiedono le assemblee liturgiche di questi gruppi più ristretti “fanno le veci del vescovo”. Fra questi gruppi hanno un posto preminente le parrocchie. (C.L. art. 42).
 Nell’esercizio del suo ministero sacerdotale il vescovo è segno del Cristo sacerdote presente alla comunità dei suoi fedeli; così anche il prete celebrante è segno del Cristo, in quanto agisce in suo nome e per sua autorità (C.L. art. 7; 33). Gli abiti sacri che i celebranti indossano esprimono questa posizione di preminenza nei riguardi della assemblea dei fedeli e la sacralità delle funzioni che essi compiono.
 Nello svolgimento della celebrazione il celebrante è coadiuvato da ministri che compiono diverse funzioni:
 - i ministri della lettura: lettori e diacono;
 - ministri del celebrante: i ministranti, nelle celebrazioni solenni il celebrante è coadiuvato dal diacono, e da accoliti;
 - ministri al servizio del popolo: un tempo il diacono aveva il compito di rivolgersi al popolo, indicandogli ciò che doveva fare; oggi vi è il commentatore che aiuta i fedeli a partecipare consapevolmente e armoniosamente alla celebrazione;
 - i cantori: distinti dall’assemblea, ma con la funzione di guidare questa nel canto.
 “Anche i ministranti, i lettori, i commentatori, e i membri della schola cantorum svolgono un vero ministero liturgico” (C.L. art. 29).
 L’azione sacra compiuta dalla assemblea comporta la collaborazione armoniosa di più persone, senza sovrapposizioni e duplicazioni, come purtroppo è avvenuto nei secoli scorsi. “Nelle celebrazioni liturgiche ciascuno, ministro o semplice fedele, svolgendo il proprio ufficio, si limita a compiere tutto e soltanto ciò che, secondo la natura del rito e le norme liturgiche, è di sua competenza” CC. 1. art. 28). I prossimi libri liturgici dovranno indicare chiaramente le parti spettanti ai fedeli, che troveranno nel rito le forme adatte ad esprimere la loro attiva partecipazione (C.L. art. 30).
 Tutto ciò che si fa nella celebrazione deve manifestare l’organica collaborazione di tutti nella azione sacra. Questa si esprime particolarmente nelle orazioni che il sacerdote fa a nome ed in favore dell’assemblea. Precedute da un saluto e da una risposta (Il Signore sia con voi - e con il tuo Spirito), sono introdotte da un invito che il celebrante rivolge a tutta l’assemblea (Preghiamo; Pregate, fratelli; Rendiamo grazie al Signore, nostro Dio) e vengono formulate al plurale. A conclusione della recitazione della formula, l’assemblea interviene a ratificare, approvare, sottoscrivere quanto è stato detto dal suo “presidente”, con l’Amen. Questa acclamazione, derivata dall’ebraico e presente in tutte le liturgie, nonostante le diverse lingue, è formula di adesione, approvazione, consenso, partecipazione. In essa la assemblea manifesta la sua partecipazione all’orazione che ha seguito in silenzio, ma con intelligenza ed interiore adesione.
 Anche il comune comportamento esprime la partecipazione vigile, pronta e comunitaria all’azione sacra. Le posizioni del corpo hanno pure un loro significato. Lo stare in piedi è la posizione tipica della preghiera cristiana, poiché il fedele è redento da Cristo, con lui risorto, da lui elevato alla dignità di figlio di Dio. Come il sacerdote sta in piedi, all’altare, così i fedeli stanno ritti davanti al Padre, con rispettosa fiducia e confidente sicurezza; essi mostrano di attendere vigilanti e pronti il ritorno del Signore. Lo stare in ginocchio è segno di pentimento e di umile supplica, oltre che di profonda adorazione. L’assemblea si inginocchia nei momenti penitenziali, durante le umili invocazioni, e per esprimere adorazione al Signore presente nell’Eucaristia. Per l’ascolto della Parola di Dio, anche per il canto di meditazione, nei periodi di attesa, ci si pone a sedere.
 3. Il tempio cristiano
 Una riunione richiede uno spazio; una assemblea religiosa esige un ambiente protetto e raccolto; una celebrazione sacra si deve svolgere in una assemblea di fedeli, sottratta a sguardi curiosi, increduli o beffardi. Fin dagli inizi la comunità cristiana ha cercato i luoghi della sua adunanza: a Gerusalemme nel Cenacolo, o nella casa di Maria madre di Marco; nelle altre città presso qualche casa privata. Ben presto si adatteranno locali, o se ne costruiranno di nuovi, per i servizi cultuali e caritativi della comunità. Gli edifici di culto si moltiplicheranno con la libertà concessa alla nuova religione.
 E’ interessante notare come gli edifici per il culto cristiano differiscano notevolmente dai templi pagani, e dallo stesso tempio ebraico. I templi pagani consistevano essenzialmente nella “cella dell’idolo”, indicante l’abitazione della divinità. Anche il tempio di Gerusalemme era strutturato sul “sancta sanctorum”. I fedeli rimanevano all’esterno. Il tempio cristiano invece è una vasta sala che ospita l’assemblea; è la casa dell’assemblea (domus ecclesiae) prima ancora che casa di Dio (domus Dei). Non v’è culto senza assemblea dei fedeli, mentre vi può essere anche indipendentemente da un apposito locale sacro. Il termine che designa il popolo cristiano raccolto per il culto (ecclesia) verrà un po’ alla volta ad indicare anche l’edificio che l’accoglie. I templi cristiani si chiameranno: ecclesiae, chiese.
 Non solo viene trasferito all’edificio il termine, ma anche la qualità sacra della comunità che in esso si aduna. Il luogo del culto viene considerato sacro, perché in esso si riunisce un popolo santo, perché è santificato dalla presenza del Signore, perché vi si svolgono le celebrazioni degli augusti misteri cristiani. Per distinguerlo dalle altre costruzioni ed indicare che ormai è adibito esclusivamente al culto, esso viene consacrato con apposito rito. Come il popolo cristiano è purificato dall’acqua battesimale e consacrato nell’unzione crismale, così anche il tempio viene purificato con una cerimonia di lustrazione e viene consacrato con unzioni di sacro crisma (cfr. il rito della dedicazione di una chiesa nel secondo libro del Pontificale romano).
 Nella spiritualità cristiana e nella preghiera liturgica l’edificio sacro, materiale e visibile, diviene simbolo dell’edificio spirituale ed invisibile che si forma nelle celebrazioni sacre. La liturgia applica al tempio cristiano ciò che il Nuovo Testamento dice della Chiesa vivente, costruzione di Dio e tempio dello Spirito Santo. I testi della Messa per la dedicazione della chiesa, come gli inni e le antifone dell’Ufficio corrispondente, sono permeati di un simbolico suggestivo che vede nel tempio l’immagine della Chiesa che si edifica e che si prepara ad essere il tempio della gloria di Dio per l’eternità.
 Lungo i secoli l’edificio sacro ha assunto forme varie, secondo gli stili architettonici dominanti, ma ha sempre conservato alcune caratteristiche fondamentali: uno spazio per l’assemblea del popolo cristiano ed uno spazio per l’azione dei ministri sacri. Il distacco dei fedeli dal culto ha dato origine a soluzioni architettoniche in cui il “presbiterio” risultava quasi separato dalla “navata”, rendendo difficoltosa la partecipazione attiva del popolo. Oggi si tende a costruire le chiese con criteri di funzionalità, comprendendo che l’edificio sacro è la casa della assemblea liturgica, che deve svolgere le celebrazioni in uno spazio convenientemente articolato (C.L. art. 124).
 Nella Istruzione del 26 sett. 1964 si danno disposizioni precise (nn. 90—99) sulla “costruzione delle chiese e degli altari, in modo da facilitare la partecipazione attiva dei fedeli”. Nel “presbiterio” prendono rilievo la sede presidenziale, da cui il celebrante presiede l’assemblea e dirige le celebrazioni, e l’ambone, luogo della proclamazione della Parola di Dio. La posizione dell’altare verso il popolo, e la collocazione in luogo dignitoso e adeguato del tabernacolo, rendono più visibile e funzionale la celebrazione eucaristica.
 Infatti non si deve mescolare il senso della Riserva Eucaristica con il senso della Celebrazione Eucaristica e non si deve sovrapporre la venerazione per la Riserva alla Celebrazione Eucaristica.
 Ultima modifica Lunedì 09 Maggio 2011 15:16
 Altro in questa categoria: « La partecipazione attiva alla Liturgia I tempi sacri della Liturgia »


type: contracts

text:
 Svarīgs juridisks paziņojums
 |
 22006A1208(02)
 Protokols ar ko nosaka Eiropas Kopienas un Mauritanijas Islama Republikas zvejniecibas partnerattiecibu noliguma paredzetas zvejas iespejas un finansialo ieguldijumu
 Oficiālais Vēstnesis L 343 , 08/12/2006 Lpp. 0009 - 0060
 Protokols,ar ko nosaka Eiropas Kopienas un Mauritānijas Islāma Republikas zvejniecības partnerattiecību nolīgumā paredzētās zvejas iespējas un finansiālo ieguldījumu1. pantsPiemērošanas laikposms un zvejas iespējas1. Zvejas iespējas, kas no 2006. gada 1. augusta uz diviem gadiem piešķirtas saskaņā ar nolīguma 5. un 6. pantu, ir noteiktas šim protokolam pievienotajā tabulā. Minētās zvejas iespējas ir daļa no kopējās zvejas piepūles, kas norādīta III pielikumā un ko Mauritānijas iestādes noteikušas un regulāri atjaunina, pamatojoties uz pieejamajiem zinātniskajiem atzinumiem.2. Šā panta 1. punktu piemēro saskaņā ar šā protokola 4. un 5. pantu.3. Saskaņā ar nolīguma 6. pantu kuģi, kas peld ar Eiropas Kopienas dalībvalsts karogu, Mauritānijas zvejas zonās var zvejot tikai tad, ja tiem ir zvejas licence, kura izdota saskaņā ar šo protokolu un tā pielikumiem.2. pantsFinansiālais ieguldījums un maksāšanas kārtība1. Nolīguma 7. pantā minētais finansiālais ieguldījums ir 86 miljoni EUR gadā [1]. No šīs summas 11 miljonus EUR gadā šā protokola 1. pantā minētajā periodā Mauritānija izmanto nolīguma 7. panta 1. punkta b) apakšpunktā paredzētajam finansiālajam atbalstam valsts zvejniecības politikas īstenošanai, un tajā ietilpst arī 1 miljonu EUR liels ikgadējs atbalsts Bandargēnas (Banc d’Arguin) Nacionālajam parkam.2. Šā panta 1. punktu piemēro atbilstīgi šā protokola 4., 5., 6., 7., 9., 10. un 13. pantam.3. Finansiālo ieguldījumu Kopiena izmaksā vēlākais 2006. gada 31. decembrī pirmajā gadā un vēlākais 1. augustā turpmākajos gados.4. Finansiālo ieguldījumu ieskaita vienā Mauritānijas Islāma Republikas Valsts kases kontā, kurš atvērts Mauritānijas Centrālajā bankā un kura rekvizītus paziņo Ministrija.5. Atbilstīgi šā protokola 6. pantam lēmumus par finansiālā ieguldījuma un Bandargēnas Nacionālajam parkam paredzētā finansiālā atbalsta sadali pieņem saskaņā ar Mauritānijas likumu par finansēm, un līdzekļu izmantošana ir eksluzīvā Mauritānijas kompetencē.3. pantsZinātniskā sadarbība1. Puses apņemas veicināt atbildīgu zveju Mauritānijas zvejas zonās, pamatojoties uz zvejas resursu ilgtspējīgas pārvaldības principiem.2. Protokola piemērošanas laikā Puses sadarbosies, lai sīkāk izpētītu noteiktus jautājumus saistībā ar resursu stāvokli Mauritānijas zvejas zonās; tālab vismaz reizi gadā notiek Apvienotās zinātniskās komitejas sanāksme saskaņā ar nolīguma 4. panta 1. punktu. Ja to pieprasa kāda no Pusēm un ja vajadzīgs saskaņā ar nolīgumu, šī Apvienotā zinātniskā komiteja var sanākt arī biežāk.3. Pamatojoties uz Apvienotās zinātniskās komitejas secinājumiem un, ievērojot labākos pieejamos zinātniskos ieteikumus, Puses konsultējas nolīguma 10. pantā paredzētajā Apvienotajā komitejā, lai vajadzības gadījumā pēc savstarpējas vienošanās pieņemtu pasākumus zvejas resursu ilgtspējīgai pārvaldībai.4. Apvienotās zinātniskās komitejas uzdevumi ir šādi:a) sagatavot ikgadēju zinātnisko ziņojumu par šajā nolīgumā paredzētajiem zvejas veidiem;b) izstrādāt un ieviest gada programmu noteiktu zinātnisku jautājumu risināšanai, lai uzlabotu izpratni par zvejas resursu stāvokli un izmaiņām ekosistēmās;c) saskaņā ar komitejā vienprātīgi pieņemtu procedūru pētīt zinātniskos jautājumus, kuri rodas nolīguma īstenošanas gaitā;d) līdz ar citiem pasākumiem vajadzības gadījumā veikt pētnieciskās zvejas reisus, lai noteiktu zvejas iespējas un šo iespēju izmantojuma režīmu, kas garantē resursu un to ekosistēmas saglabāšanu.4. pantsZvejas iespēju pārskatīšana1. Šā protokola 1. pantā minētās zvejas iespējas pēc savstarpējas vienošanās var palielināt, ciktāl nolīguma 4. panta 1. punktā minētās Apvienotās zinātniskās komitejas secinājumi apstiprina to, ka šāds palielinājums neapdraudēs Mauritānijas resursu ilgtspējīgu pārvaldību. Tādā gadījumā šā protokola 2. panta 1. punktā minēto finansiālo ieguldījumu samērīgi un proporcionāli laikam palielina. Tomēr Eiropas Kopienas maksātā finansiālā ieguldījuma kopējā summa nedrīkst pārsniegt šā protokola 2. panta 1. punktā norādīto summu vairāk par divām reizēm, un tai jāsaglabājas proporcionālai zvejas iespēju palielinājumam.2. Ja turpretim Puses vienojas pieņemt pasākumus, kas minēti šā protokola 3. panta 3. punktā un kas paredz šā protokola 1. pantā minēto zvejas iespēju samazināšanu, finansiālo ieguldījumu samērīgi un proporcionāli laikam samazina. Neskarot šā protokola 6. panta noteikumus, Eiropas Kopiena var apturēt finansiālā ieguldījuma maksājumus, ja tā nespēj izmantot šajā protokolā paredzētās zvejas iespējas.3. Var pārskatīt arī zvejas iespēju sadalījumu dažādu tipu kuģiem, ja Puses par to vienojas un ja pārskatīšanu veic saskaņā ar Apvienotās zinātniskās komitejas ieteikumiem par to krājumu pārvaldību, kurus šāda pārdale var ietekmēt. Puses vienojas par attiecīgu finansiālā ieguldījuma korekciju, ja tā vajadzīga pārskatītā zvejas iespēju sadalījuma dēļ.4. Par šā panta 1., 2. un 3. punktā paredzētajiem zvejas iespēju pārdalījumiem Puses vienojas nolīguma 10. pantā paredzētajā Apvienotajā komitejā.5. pantsPētnieciskā zveja1. Puses var veikt pētnieciskās zvejas reisus Mauritānijas zvejas zonās saskaņā ar nolīguma 4. pantā paredzētās Apvienotās zinātniskās komitejas atzinumu. Tādēļ pēc vienas Puses pieprasījuma Puses apspriežas un katrā atsevišķā gadījumā pieņem lēmumu par jauniem zvejas resursiem, nosacījumiem un citiem attiecīgajiem parametriem.2. Pētnieciskās zvejas licences piešķir izmēģinājuma veidā uz laiku, kas nepārsniedz sešus mēnešus, un saskaņā ar nolīguma 6. panta 2. punktu. Tās izdod par maksu.3. Ja Puses secina, ka pētnieciskā zveja ir bijusi sekmīga, tad, vienlaikus rūpējoties par ekosistēmu un jūras ūdeņu dzīvo resursu saglabāšanu, Kopienas kuģiem uz laiku līdz šā protokola piemērošanas beigām, ievērojot pieļaujamo zvejas piepūli, var piešķirt jaunas zvejas iespējas saskaņā ar šā protokola 4. pantā paredzēto apspriešanās procedūru. Finansiālo ieguldījumu palielina saskaņā ar 4. panta noteikumiem.4. Pētniecisko zveju veic ciešā sadarbībā ar Mauritānijas Okeanogrāfijas pētniecības un zvejniecības institūtu (IMROP). IMROP pieņem lēmumu par to, kuri pētnieki un novērotāji strādās uz kuģa, un šīs grupas izmaksas sedz kuģa īpašnieks. Pētnieciskajā zvejā iegūtos datus iekļauj IMROP sagatavotā ziņojumā, kuru dara zināmu Ministrijai.5. Pētnieciskās zvejas laikā gūtā nozveja pieder kuģa īpašniekam. Aizliegts zvejot nereglamentēta izmēra sugas un sugas, kuru zveju, turēšanu uz kuģa un tirdzniecību neatļauj Mauritānijas tiesību akti.6. Ja Puses nevienojas par pretējo, kuģi, kas darbojas pētnieciskās zvejas režīmā, visas nozvejas izkrauj Mauritānijā.6. pantsPartnerattiecību nolīguma ieguldījums Mauritānijas zvejniecības politikas īstenošanā1. Nolīguma 7. panta 1. punkta b) apakšpunktā minētais finansiālais atbalsts saskaņā ar šā protokola 2. panta 1. punktu ir 11 miljoni EUR gadā. Šis finansiālais atbalsts paredzēts, lai izstrādātu un īstenotu Valsts stratēģiju Mauritānijas zvejniecības un jūras ekonomikas ilgtspējīgai attīstībai (Stratégie Nationale de Développement durable du secteur des Pêches et de l’Economie Maritime de Mauritanie), tā sākot ilgstpējīgu un atbildīgu zveju Mauritānijas ūdeņos, un jo īpaši 3. punktā minētajām atbalsta jomām, kas sīkāk raksturotas IV pielikumā, kā arī Bandargēnas Nacionālajam parkam.2. Mauritānija atbild par 1. punktā minētā finansiālā atbalsta summas izlietojumu, kura pamatā ir pēc Pušu vienošanās izvirzīti mērķi un to īstenošanas programmas.3. Neskarot Pušu izvirzītos mērķus un saskaņā ar prioritātēm Valsts stratēģijā Mauritānijas zvejniecības un jūras ekonomikas ilgtspējīgai attīstībai, un lai nodrošinātu ilgstspējīgu un atbildīgu nozares pārvaldību, Puses vienojas galveno uzmanību pievērst šādām atbalsta jomām.a) Pārvaldības uzlabošana zvejniecības nozarē- Atbalsts kontrolētai maza apjoma un piekrastes zvejniecības attīstībai, jo īpaši zvejas attīstības plānu izstrāde, to izpildes kontrole un šo plānu izvērtēšana.- Programmas, kuru mērķi ir zvejas resursu pilnīgāka apzināšana.- Atbalsts zvejas piepūles pārvaldībai.- Specializētu laboratoriju izveide Mauritānijas Okeanogrāfijas pētniecības un zvejniecības institūta (IMROP) paspārnē, šo laboratoriju aprīkojuma modernizēšana un datoranalīzes un statistiskās analīzes sistēmu izstrāde.b) Zvejniecības nozares straujāka integrēšana Mauritānijas ekonomikā- Infrastruktūras, jo īpaši ostu infrastruktūras attīstīšana, izmantojot tādas ieguldījumu programmas kā Nuadibu (Nouadhibou) ostas renovācija un Nuakšotas (Nouakchott) zivju tirgus renovācija, lai varētu izkraut individuālo zvejnieku gūtās nozvejas.- Finansiālā atbalsta pasākumi Mauritānijas rūpnieciskās zvejas flotes pārstrukturēšanai.- Maza apjoma zvejas flotes modernizācijas programmas izstrāde, lai nodrošinātu pārtikas higiēnas un nekaitīguma normu ievērošanu, un jo īpaši tādas iniciatīvas kā – ilgtermiņā – koka kanoe nomaiņa ar kanoe, kas būvētas no piemērotāka materiāla un apgādātas ar nozvejas saglabāšanas līdzekļiem.- Atbalsta un ieguldījumu programmas zvejas uzraudzības uzlabošanai, piemēram, vienīgi uzraudzības iestāžu un IMROP lietojumam paredzētu pietauvošanās pontonu izveide ostās un uzraudzības metodēm un tehnoloģijām, īpaši VMS, veltītas apmācību programmas izstrāde.- Programmas un iniciatīvas zvejas produktu būtiskai uzlabošanai, jo īpaši ar tādu pasākumu palīdzību, kas vērsti uz izkrauto un pārstrādāto produktu sanitārā un fitosanitārā stāvokļa uzlabošanu.c) Pārvaldes iestāžu darbspējas nostiprināšana un darbības uzlabošana- Apmācību un atbalsta programmas izstrāde, lai paaugstinātu drošību uz jūras un uzlabotu glābšanas darbus jūrā, jo īpaši attiecībā uz maza apjoma zvejas floti.- Atbalsta programmas Mauritānijas Zvejniecības un jūras ekonomikas ministrijas tehniskajiem dienestiem, kas atbild par nozares pārvaldību.- Rīcības plāns nozares pārvaldībā iesaistīto dienestu darba efektivitātes uzlabošanai.- Zvejas licenču un kuģu novērošanas pārvaldības sistēmas izveide un nostiprināšana.7. pantsMauritānijas zvejniecības politikas īstenošanai paredzētā atbalsta sniegšanas metodes1. Neskarot šā protokola 6. panta 3. punktu, Eiropas Kopiena un Ministrija nolīguma 10. pantā paredzētajā Apvienotajā komitejā saskaņā ar IV pielikumā ietvertajām vadlīnijām un pēc šā protokola stāšanās spēkā vienojas par šādiem jautājumiem:a) gada un daudzgadu vadlīnijas Mauritānijas zvejniecības politikas prioritāšu īstenošanai, lai sāktu ilgstpējīgu un atbildīgu zveju, un jo īpaši tās, kas minētas šā protokola 6. panta 3. punktā;b) gada un daudzgadu mērķi, kas jāsasniedz, kā arī kritēriji un rādītāji, kas jāizmanto ikgadējā iegūto rezultātu novērtējumā.2. Izmaiņas šajās vadlīnijās, mērķos, kritērijos un novērtēšanas rādītājos Puses apstiprina Apvienotajā komitejā.3. Šā protokola piemērošanas pirmajā gadā, tiklīdz Apvienotajā komitejā ir apstiprinātas vadlīnijas, mērķi, kritēriji un novērtēšanas rādītāji, Eiropas Kopiena jāinformē par to, kā Mauritānija ir paredzējusi izlietot šā protokola 6. panta 1. punktā minēto finansiālo atbalstu. Par katra nākamā gada līdzekļu izlietojumu Ministrija informē Eiropas Kopienu ne vēlāk kā iepriekšējā gada 30. septembrī.4. Ne vēlāk kā trīs mēnešus pēc šā protokola piemērošanas gadadienas Ministrija nosūta Delegācijai gada ziņojumu par iegūto rezultātu īstenošanu un arī par konstatētajām grūtībām.Komisija patur tiesības prasīt Mauritānijas iestādēm papildu informāciju par šiem rezultātiem, lai nolīguma 10. pantā paredzētajā Apvienotajā komitejā apspriestos ar Mauritānijas iestādēm un pieņemtu korektīvus pasākumus, kas ļauj sasniegt izvirzītos mērķus.8. pantsKopienas uzņēmēju ekonomiskā integrēšanās Mauritānijas zvejniecības nozarē1. Puses apņemas veicināt Kopienas uzņēmēju ekonomisko integrēšanos Mauritānijas zvejniecības nozarē kopumā.2. Lai veicinātu svaigo produktu nozares attīstību, Mauritānija Kopienas uzņēmējiem, kuri zivis izkrauj Mauritānijas ostās (jo īpaši lai to pārdotu vietējiem uzņēmumiem, lai pievienoto vērtību zvejas produktiem dotu Mauritānijas vietējie uzņēmēji vai lai Mauritānijas zvejas zonās gūtās nozvejas tālāk vestu pa sauszemi), samazina maksas, kas iekasējamas saskaņā ar šā protokola I pielikumu un Mauritānijas attiecīgajiem tiesību aktiem.3. Puses turklāt nolemj izveidot darba grupu, lai noteiktu, kādi šķēršļi ir Kopienas tiešiem ieguldījumiem Mauritānijas zvejniecības nozarē, kādas šajā jomā ir izdevības vai atbalsta iespējas un kādi pasākumi jāveic, lai mīkstinātu šo ieguldījumu nosacījumus.9. pantsStrīdi un protokola piemērošanas apturēšana1. Visus Pušu strīdus par šā protokola un tā pielikumu interpretāciju vai piemērošanu risina, Pusēm apspriežoties nolīguma 10. pantā paredzētajā Apvienotajā komitejā, kuru vajadzības gadījumā sapulcina ārkārtas sanāksmē.2. Protokola piemērošanu var apturēt pēc vienas Puses iniciatīvas, ja Pušu strīdu uzskata par nopietnu un ja apspriedēs Apvienotajā komitejā, kā paredzēts iepriekš 1. punktā, nav panākts izlīgums.3. Lai apturētu protokola piemērošanu, ieinteresētajai Pusei vismaz trīs mēnešus pirms dienas, kad apturēšanai jāstājas spēkā, rakstveidā jāpaziņo par savu nodomu.4. Atkāpjoties no iepriekš 1., 2. un 3. punktā paredzētās apturēšanas procedūras, Kopiena ir tiesīga tūlīt pārtraukt protokola piemērošanu, ja Mauritānija nepilda saistības, kuras tā uzņēmusies valsts zvejniecības politikas īstenošanai. Par šādu pārtraukšanu nekavējoties paziņo Mauritānijas iestādēm.5. Apturēšanas gadījumā Puses turpina apspriesties, lai strīdu atrisinātu izlīgstot. Ja izdodas panākt izlīgumu, protokola piemērošanu atsāk un finansiālo ieguldījumu samērīgi un proporcionāli laikam samazina atkarībā no laikposma, kurā protokola piemērošana bija apturēta.10. pantsProtokola piemērošanas apturēšana nemaksāšanas gadījumāIevērojot šā protokola 4. pantu, ja Eiropas Kopiena neveic 2. pantā paredzētos maksājumus, šā protokola piemērošanu var apturēt ar šādiem nosacījumiem.a) Ministrija paziņo Eiropas Komisijai par nemaksāšanu. Eiropas Komisija izdara vajadzīgās pārbaudes un attiecīgā gadījumā ne vēlāk kā 30 darbdienās pēc paziņojuma saņemšanas veic maksājumu.b) Ja maksājums nav veikts un tas nav ticis pienācīgi pamatots iepriekš a) punktā paredzētajā termiņā, kompetentās Mauritānijas iestādes ir tiesīgas apturēt šā protokola piemērošanu. Par to tās tūlīt informē Eiropas Komisiju.c) Protokola piemērošanu atsāk, tiklīdz ir veikti attiecīgie maksājumi.11. pantsPiemērojamie valsts tiesību aktiNeskarot nolīguma noteikumus, kuģu darbību, ko veic saskaņā ar šo protokolu un tā pielikumiem, jo īpaši izkraušanu, pārkraušanu, ostu pakalpojumu izmantošanu, preču iepirkšanu, un visas pārējās darbības reglamentē Mauritānijas tiesību akti.12. pantsPiemērošanas ilgumsŠo protokolu un tā pielikumus piemēro divus gadus, sākot no 2006. gada 1. augusta; Puses ar klusuciešot izteiktu piekrišanu tos var divreiz pagarināt vēl uz diviem gadiem, ja vien to piemērošanu neizbeidz saskaņā ar 13. pantu.13. pantsDarbības izbeigšana1. Protokola piemērošanas izbeigšanā ieinteresētā Puse vismaz sešus mēnešus pirms sākotnējā vai katra nākamā termiņa beigām rakstveidā paziņo otrai Pusei par savu nodomu izbeigt protokola piemērošanu.2. Ar iepriekšējā punktā minētā paziņojuma nosūtīšanu sākas Pušu apspriedes.14. pantsStāšanās spēkāŠis protokols un tā pielikumi stājas spēkā nolīguma spēkā stāšanās dienā.[1] Šai summai jāpieskaita I pielikuma III nodaļā paredzētās maksas – kopā aptuveni 22 miljoni EUR gadā –, kuras kuģu īpašnieki maksā tieši Mauritānijai, attiecīgo summu ieskaitot I pielikuma IV nodaļā noteiktajā kontā.--------------------------------------------------


text:
 27.6.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 244/17
 Iarraidh ar réamhrialú ó Verwaltungsgericht Sigmaringen (an Ghearmáin) a taisceadh an 23 Márta 2022 – A.A. v. Bundesrepublik Deutschland
 (Cás C-216/22)
 (2022/C 244/22)
 Teanga an cháis: an Ghearmáinis
 An chúirt a rinne an tarchur
 Verwaltungsgericht Sigmaringen
 Páirtithe sna príomhimeachtaí
 Iarratasóir: A.A.
 Cosantóir: Bundesrepublik Deutschland
 Na ceisteanna a tharchuirtear
 1.
 a.
 An bhfuil foráil náisiúnta ar dá réir nach bhfuil athiarratas inghlactha ach i gcás ina bhfuil an staid fhíorasach agus dhlíthiúil a bhí mar bhunús leis an gcinneadh diúltaithe bunaidh tar éis athrú i bhfabhar an iarratasóra ina dhiaidh sin i gcomhréir le hAirteagal 33(2)(d) agus Airteagal 40(2) de Threoir 2013/32/AE? (1)
 b.
 An gcuirtear, le hAirteagal 33(2)(d) agus Airteagal 40(2) de Threoir 2013/32, bac ar fhoráil náisiúnta ar dá réir nach gcaitear le cinneadh ó Chúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh (sa chás seo, i dtarchur chun réamhrialú faoi Airteagal 267 CFAE) mar “eilimint nua” nó “imthoisc nua” nó “cinneadh nua” mura gcinntear neamhcomhréireacht idir an fhoráil náisiúnta agus dlí an Aontais leis an gcinneadh sin, ar cinneadh é atá teoranta do léirmhíniú ar dhlí an Aontais? Cad iad na coinníollacha, más iomchuí, nach mór a bheith ann chun breithiúnas de Chúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh, nach ndéantar ann ach léirmhíniú ar dhlí an Aontais, a chur san áireamh mar “eilimint nua” nó “imthoisc nua” nó “cinneadh nua”?
 2.
 Más freagra dearfach a thabharfar ar Cheist 1a agus 1b, an gcaithfear Airteagal 33(2)(d) agus Airteagal 40(2) de Threoir 2013/32 a léirmhíniú sa chaoi go gcaithfear breithiúnas de Chúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh ina rialaítear go bhfuil toimhde láidir ann go bhfuil baint idir diúltú do sheirbhís mhíleata a dhéanamh faoi na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 9(2)(e) de Threoir 2011/95/AE (2) agus ceann de na cúig fhoras in Airteagal 10 den Treoir sin a chur san áireamh mar “eilimint nua” nó “imthoisc nua” nó “cinneadh nua”?
 3.
 a.
 An gcaithfear Airteagal 46(1)(a)(ii) de Threoir 2013/32 a léirmhíniú sa chaoi go bhfuil an leigheas breithiúnach i leith cinneadh maidir le do-ghlacthacht arna dhéanamh ag an údarás cinntitheach de réir bhrí Airteagal 33(2)(d) agus Airteagal 40(5) de Threoir 2013/32 teoranta do scrúdú i dtaobh an raibh an ceart ag an údarás cinntitheach gur comhlíonadh na coinníollacha chun a mheas go raibh an t-athiarratas ar thearmann do-ghlactha faoi Airteagal 33(2)(d) agus Airteagal 40(2) agus (5) de Threoir 2013/32?
 b.
 Más freagra diúltach a thabharfar ar Cheist 3a, an gcaithfear Airteagal 46(1)(a)(ii) de Threoir 2013/32 a léirmhíniú sa chaoi go gcumhdaíonn an leigheas breithiúnach i gcoinne cinneadh maidir le do-ghlacthacht scrúdú freisin i dtaobh an gcomhlíontar na coinníollacha i leith cosaint idirnáisiúnta a dheonú de réir bhrí Airteagal 2(b) de Threoir 2011/95 má chinneann an chúirt, tar éis di a scrúdú féin a dhéanamh, nach gcomhlíontar na coinníollacha chun an t-athiarratas ar thearmann a dhiúltú toisc é a bheith do-ghlactha?
 c.
 Más freagra dearfach a thabharfar ar Cheist 3b, an gcuirtear ceangal le cinneadh den sórt sin ón gcúirt go bhfuil na ráthaíochtaí speisialta nós imeachta faoin tríú habairt d’Airteagal 40(3) in éineacht leis na rialacha i gCaibidil II de Threoir 2013/32 tugtha don iarratasóir ar dtús? An féidir leis an gcúirt an nós imeachta sin a sheoladh í féin nó an gcaithfeadh sí – tar éis di, más gá, na himeachtaí dlí a chur ar fionraí – é a tharmligean chuig an údarás cinntitheach? An féidir leis an iarratasóir comhlíonadh na ráthaíochtaí nós imeachta sin a tharscaoileadh?
 (1) Treoir 2013/32/AE ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 26 Meitheamh 2013 maidir le nósanna imeachta coiteanna chun stádas cosanta idirnáisiúnta a dheonú agus a tharraingt siar (IO 2013 L 180, lch. 60).
 (2) Treoir 2011/95/AE ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 13 Nollaig 2011 maidir le caighdeáin i dtaca le cáiliú náisiúnach tríú tír nó daoine gan stát mar thairbhithe de chosaint idirnáisiúnta, ar mhaithe le stádas aonfhoirmeach do dhídeanaithe nó do dhaoine atá incháilithe le haghaidh cosanta coimhdí agus inneachar na cosanta a thugtar (IO 2011 L 337, lch. 9).


text:
voyage metabief
 Offrez-vous une évasion
 tel : 03 81 49 45 45
 Du 09 au 15 Mai 2011
 Inscription le plus rapidement possible auprès de vos délégués ou en téléphonant au 05 55 00 82 26 ou 05 55 00 61 42
 Estimation du coût = 600 € par personne (en fonction du nombre)
 A l'inscription : 200 €
 2ème Acompte le 30 janvier 2011,
 200 € Solde le 31 mars 2011
 Départ 9 Mai
 5h30 Place de la Coop à
 Vers 8h30 arrêt petit déjeuner
 Déjeuner vers 12h30 Après le déjeuner continuation vers
 Dîner et nuit tranquille
 Journée Patrimoine de l'UNESCO
 Avec guide visite de la ville de Besançon
 Sur les rives du Doubs, déjeuner animé dans une ambiance de taverne du XVIIème siècle et visite de la Citadelle de Besançon.
 Pour l'excursion en Suisse,
 une carte d'identité de moins de
 10 ans est obligatoire
 Journée Morteau
 Visite du musée de l'horlogerie,
 repas croisière en bateau à
 Villers le Lac. Arrêt au Tuyé chez Papy Gaby.
 Les salines, découverte des salines de Salins,
 déjeuner au restaurant, visite des salines d'Arc et Senans
 comme tout a une fin
 départ pour le Limousin
 avec arrêt repas.
 Matin : visite du château de Joux. Après-midi : l'Odyssée Blanche, grande meute de chiens polaires et rennes puis arrêt au tremplin international de saut à ski, au retour, découverte de la source du Doubs
 Journée Suisse :
 La Suisse avec guide, le chocolat et la Riviera Suisse, escapade à Gruyère, visite de la chocolaterie Nestlé (Cailler) à Broc
 et déjeuner dans la ville.
 L'après midi, retour par Montreux,
 balade au bord du lac Léman,
 puis arrêt à Lausanne avec la visite
 du hall du musée Olympique
 et de ses jardins.
 1-318-1' odyssée blanche le parc des rennes
 2-345- dans Gruyère en Suisse
 3-358- salines de Salins les Bains
 4-372- arrête petit déjeuner à Laqueuille
 5-386-croisière à Besançon sur le Doubs
 6-394- hôtel pour hirondelle installé par la ville de Besançon
 7-407-repas dans la citadelle de Besançon
 8-452-dégustation à volonté de chocolat
 9-455-le groupe devant le château de Gruyère en suisse
 10-461-musée de l'horlogerie
 L'escapade qu'il ne fallait pas rater...
 L'amicale des retraités de Magnac-Bourg vient d'effectuer son traditionnel voyage sur sept jours avec comme destination, cette année, le Jura. Le départ eu lieu aux aurores à bord d'un confortable car conduit par Jean-Louis .
 Petit-déjeuner et repas furent pris sur la route avant d'arriver en fin d'après-midi au point d'attache, Métabief. Le lendemain, sous la houlette de Vanessa (le guide), la visite de Besançon et de la distillerie Guy eurent lieu. Le 3e jour, le programme prévoyait la visite du Château de Joux, l'odyssée blanche, arrêt au tremplin international de saut à ski, découverte de la source du Doubs et enfin arrêt au Tuyé Decreuse. Ouf ! Les quatrième, cinquième et sixième jours furent également bien remplis avec une escapade en Suisse plus une visite-dégustation dans une chocolaterie à Broc ; repas et visite de la ville de Gruyère ; découverte du musée de l'horlogerie ; repas sur le Doubs et visite des chutes, arrêt à la fromagerie de Métabief ;visite des salines, de Salin-les-Bains et la saline royale d'Arc et Senans enfin les sources de la Loue. Le dernier jour, après le petit-déjeuner, les globe-trotters s'en retournèrent vers Magnac-Bourg.
 Ce séjour se déroula idéalement, dans la bonne humeur et sous un soleil radieux !


text:
25 Cdo 4308/2016
 Nejvyšší soud České republiky rozhodl v senátě složeném z předsedkyně JUDr. Marty Škárové a soudců JUDr. Roberta Waltra a JUDr. Ivany Tomkové v právní věci žalobců: a) Ing. M. D. a b) V. D. , oba zastoupeni Mgr. Stanislavem Němcem, advokátem se sídlem Postupice 58, proti žalované: Advokátní kancelář Klára Samková, s. r. o. , IČO: 28386671, se sídlem Praha 2, Španělská 742/6, zastoupena JUDr. Zuzanou Navrátilovou, advokátkou se sídlem Praha 3, Jeseniova 1151/55, o 298 855 Kč s příslušenstvím, vedené u Obvodního soudu pro Prahu 2 pod sp. zn. 11 C 97/2014, o dovolání žalované proti rozsudku Městského soudu v Praze ze dne 13. 4. 2016, č. j. 69 Co 26/2016-212, takto:
 I. Dovolání se odmítá . II. Žalovaná je povinna nahradit oběma žalobcům náklady dovolacího řízení ve výši 11 470,80 Kč k rukám zástupce žalobců Mgr. Stanislava Němce do tří dnů od právní moci tohoto usnesení.
 Obvodní soud pro Prahu 2 rozsudkem ze dne 29. 5. 2015, č. j. 11 C 97/2014-166, uložil žalované povinnost zaplatit žalobcům 298 855 Kč s příslušenstvím a rozhodl o náhradě nákladů řízení. Rozhodnutí vychází ze zjištění, že žalobci udělili žalované plnou moc k zastupování ve všech věcech týkajících se sporu o zaplacení 153 393 Kč s příslušenstvím, vedeného u Obvodního soudu pro Prahu 6 pod sp. zn. 28 C 63/2012, v němž se manželé S. domáhali na žalobcích úhrady přeplatku z vyúčtování služeb spojených s nájmem bytu za roky 2008, 2009 a 2010. Ve věci byl vydán platební rozkaz, v němž bylo uloženo žalobcům ve stanovené lhůtě uhradit 153 393 Kč s příslušenstvím a náklady řízení ve výši 46 646 Kč nebo ve stejné lhůtě podat proti platebnímu rozkazu odpor, a v případě, že podají odpor, aby se ve lhůtě 30 dnů ode dne podání odporu písemně k žalobě vyjádřili, s poučením podle § 153a odst. 3 o. s. ř. Žalovaná včas podala odpor, avšak zmeškala lhůtu k vyjádření, v důsledku toho nastala zákonná fikce uznání nároku a byl vydán rozsudek pro uznání, na jehož základě žalobci zaplatili manželům S. 291 186 Kč a dále zaplatili soudní poplatek z odvolání a náklady odvolacího řízení, a v tomto řízení uplatnili nárok na náhradu těchto výdajů, způsobených vadným výkonem advokacie žalovanou. Manželům S. jakožto nájemcům byl účtován nedoplatek za služby za rok 2004 ve výši 38 527 Kč, za rok 2005 ve výši 49 050 Kč, za rok 2006 ve výši 48 652 Kč, za rok 2007 ve výši 36 296 Kč, a přeplatek za rok 2008 ve výši 36 313 Kč, za rok 2009 ve výši 67 977 Kč, za rok 2010 ve výši 59 728 Kč. Vyúčtování služeb za rok 2004, 2008, 2009 a 2010 neobsahovala předepsané náležitosti, a proto nevyvolala splatnost nedoplatku. Dne 31. 5. 2012 provedli žalobci vůči manželům S. zápočet jejich nedoplatků za období 2004 až 2007 a přeplatků za období 2008 až 2010 podle již opravených vyúčtování a manželům S. byl zápočet doručen dne 5. 6. 2012. Došlo tak k zápočtu vzájemných pohledávek vzniklých z titulu přeplatků a nedoplatků z vyúčtování služeb za roky 2004 10. Po zápočtu manželé S. dlužili žalobcům částku 8 507 Kč. Soud dovodil, že žalobci prokázali, že nebýt pochybení žalované, byli by ve sporu úspěšní, žalovaná zmeškáním lhůty pro vyjádření porušila své povinnosti podle § 16 zákona o advokacii, čímž žalobcům vznikla škoda v celkové výši 298 855 Kč, jelikož jim bylo znemožněno bránit se uplatněným nárokům a vznikly jim další náklady v odvolacím řízení.
 K odvolání žalované Městský soud v Praze rozsudkem ze dne 13. 4. 2016, č. j. 69 Co 26/2016-166, rozsudek soudu prvního stupně ve vyhovujícím výroku ve věci samé ohledně částky 210 338 Kč s úrokem z prodlení potvrdil, ohledně částky 59 728 Kč s úrokem z prodlení jej změnil tak, že v tomto rozsahu žalobu zamítl, a ohledně částky 28 789 Kč s úrokem z prodlení a ve výroku o náhradě nákladů řízení jej zrušil a věc v tomto rozsahu vrátil soudu prvního stupně k dalšímu řízení. S ohledem na zjištění o tom, kdy žalobci provedli řádná vyúčtování služeb od r. 2004, odvolací soud dovodil, že nemohly být účinně započteny částky, u nichž došlo k promlčení, nájemci S. požadovali plnění z původních, chybných vyúčtování, která za r. 2008 a 2009 nebyla splatná, a proto uzavřel, že při řádném postupu žalované by úspěch žalobců ve sporu byl ve výši 210.338 Kč, tedy o 59 728 Kč nižší, a v tomto rozsahu žalobu zamítl.
 Rozsudek odvolacího soudu napadla žalovaná dovoláním s tím, že odvolací soud se odchýlil od ustálené rozhodovací praxe dovolacího soudu. Namítá, že odvolací soud se dostatečně nevypořádal s jejími argumenty a že jeho rozhodnutí není řádně odůvodněno, neboť nevysvětlil, z čeho dovozuje neexistenci pohledávek manželů S. vůči žalobcům, a v tomto směru postupoval v rozporu s rozhodnutími Nejvyššího soudu sp. zn. 28 Cdo 1336/2006 a sp. zn. 30 Cdo 4389/2009, v nichž se uvádí, že nejde-li o situaci, kdy právní řešení bez dalšího vyplývá ze zákonného textu, soud musí v odůvodnění rozhodnutí dostatečným způsobem vysvětlit své právní úvahy. Namítá nesprávné právní posouzení existence a splatnosti pohledávek manželů S. vůči žalobcům, v této otázce se odvolací soud odchýlil od ustálené soudní praxe, která podmínku řádného vyúčtování dovozuje pouze ve vztahu ke splatnosti nedoplatku či přeplatku z vyúčtování za služby a nikoli k jejich samotné existenci. V této souvislosti poukázala na rozsudky Nejvyššího soudu sp. zn. 21 Cdo 803/2002 a sp. zn. 26 Cdo 4742/2010. Uvádí, že v den podání žaloby manželé S. již disponovali řádnými vyúčtováními za roky 2008 a 2009 a jejich pohledávky z přeplatků za roky 2008 a 2009 musely být ke dni doručení žaloby splatné, a je tedy zřejmé, že musely existovat. Nesouhlasí s tím, že by vadné vyúčtování způsobilo neexistenci pohledávky či dluhu plynoucího z přeplatku či nedoplatku vyúčtování záloh za služby, proto je závěr odvolacího soudu o neexistenci pohledávek nesprávný. Dovozuje, že žalobci neprokázali vznik škody v tvrzené výši, když jim byla rozsudkem uložena povinnost uhradit dluh, proti kterému nemohli nic namítat. Navrhla, aby rozsudek odvolacího soudu byl v napadeném rozsahu zrušen a věc mu byla vrácena k dalšímu řízení.
 Ve vyjádření k dovolání žalobci uvedli, že rozhodnutí odvolacího soudu není v rozporu s judikaturou, na níž dovolatelka poukazuje, vznáší námitky skutkového charakteru a v rozporu s § 241a odst. 6 o. s. ř. uplatňuje nové skutečnosti. Pokud dovolatelka vytýká odvolacímu soudu, že se nevypořádal s jejími argumenty a své rozhodnutí řádně neodůvodnil, tuto námitku neupřesnila a žalobci jsou toho názoru, že se všemi námitkami dovolatelky se odvolací soud dostatečně vypořádal. Dovozují, že jim škoda vznikla v důsledku porušení povinnosti žalované, odvolací soud rozhodl v tomto směru správně a přístup žalované v celé věci považují za rozporný s dobrými mravy i s pravidly profesionální etiky advokáta. Mají za to, že dovolání žalované není přípustné.
 Nejvyšší soud jako soud dovolací (§ 10a o. s. ř.) po zjištění, že dovolání bylo podáno včas, dospěl k závěru, že dovolání není přípustné.
 Rozhodnutí odvolacího soudu vychází ze skutkových zjištění, že žalobci jako pronajímatelé vyúčtovali nájemcům úhrady za služby spojené s nájmem bytu za roky 2004 až 2009 původně chybně bez potřebných náležitostí, a proto na základě takto vadných vyúčtování nebyly z nich vyplývající nedoplatky či přeplatky splatné, teprve dodatečně žalobci provedli řádná vyúčtování. Z důvodu nesplatnosti pohledávek z vadného vyúčtování nemohlo dojít k úspěšnému jednostrannému započtení přeplatků a nedoplatků v r. 2012.
 Pokud dovolatelka spatřuje nesprávné právní posouzení v závěru odvolacího soudu o neexistenci pohledávek z vyúčtování záloh na služby spojené s nájmem bytu, nelze jí přisvědčit. Odvolací soud zcela jasně na počátku svých právních úvah uvedl, že na základě původního vyúčtování bez potřebných náležitostí nemohlo dojít ke splatnosti vyúčtovaných nedoplatků a přeplatků; následně při řešení otázky jednostranného zápočtu vzájemných pohledávek uvedl sice, že pohledávky, jež nájemci uplatnili z původních chybných vyúčtování přeplatků za r. 2008 a 2009, nemohly kvůli vadnému vyúčtování existovat, a že z neexistentních pohledávek nemohli žalobci s úspěchem požadovat úroky z prodlení, vzápětí se však opět v této souvislosti zabýval otázkou splatnosti pohledávek v závislosti na předložení řádného vyúčtování záloh na služby. Podle názoru dovolacího soudu k namítanému pochybení v právním posouzení odvolacího soudu v tomto směru nedošlo, neboť nelze nahlížet izolovaně pouze na jedno slovo, byť chybně uvedené, mimo kontext celého odůvodnění. Odvolací soud v souvislosti se svými předchozími závěry při řešení úspěšnosti jednostranného zápočtu ze strany nájemců pouze ne zcela přesně v odůvodnění svého rozhodnutí vyjádřil, že z nesplatné pohledávky neexistuje povinnost k plnění. Nejde tedy o nesprávný právní názor, nýbrž z kontextu celého obsahu odůvodnění lze dovodit, že namísto neexistující povinnosti splnit pohledávku odvolací soud zkráceně použil nevhodné spojení neexistující pohledávka . To však nic nemění na jeho závěru, že žaloba na plnění z nesplatné pohledávky by, nebýt pochybení dovolatelky, nebyla plně úspěšná.
 Neobstojí proto ani námitka nedostatečného odůvodnění závěru o neexistující pohledávce v písemném vyhotovení rozsudku odvolacího soudu. Paušální námitka pak v obecné poloze není způsobilá založit přípustnost dovolání podle § 237 o. s. ř., stejně jako námitky skutkového charakteru.
 Ze shora uvedených důvodů Nejvyšší soud dovolání podle § 243c odst. 1 o. s. ř. odmítl.
 O náhradě nákladů dovolacího řízení dovolací soud rozhodl dle § 243c odst. 3, § 224 odst. 1, § 151 odst. 1 a § 146 odst. 3 o. s. ř. Náklady žalobců v dovolacím řízení sestávají z odměny za zastupování advokátem za jeden úkon (vyjádření k dovolání, které bylo sepsáno dne 15. 8. 2016) ve výši 9 180 Kč (§ 7 bod 6. vyhlášky č. 177/1996 Sb., o odměňování advokátů a náhradách advokátů za poskytování právních služeb, ve znění pozdějších změn, dále jen vyhláška), a z náhrady hotových výdajů dle § 13 odst. 3 vyhlášky v částce 300 Kč, celkem tedy 6 360 Kč.), vše zvýšeno o 21% DPH podle § 137 odst. 3 o. s. ř., tj. celkem 11 470,80 Kč.


text:
ECLI:NL:CRVB:2012:BY3169 LJN BY3169, Centrale Raad van Beroep, 10/3833 WMO, 26-10-2012, BestuursrechtSocialezekerheidsrecht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:CRVB:2012:BY3169
 LJN BY3169, Centrale Raad van Beroep, 10/3833 WMO
 Datum uitspraak: 26-10-2012
 10/3833 WMO
 USZ 2012/364
 JWWB 2012/202
 Geen vergoeding immateriële schade.
 Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 10 juni 2010, 09/2770 (aangevallen uitspraak)
 het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam (college)
 Datum uitspraak 26 oktober 2012.
 Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 22 juni 2012. Appellante is vertegenwoordigd door mr. W.G. Fischer, kantoorgenoot van mr. Cerezo-Weijsenfeld. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. F.G. Veldstra.
 1.1. Appellante, geboren in 1965, is afkomstig uit Nigeria en woont sedert 1995 in Amsterdam. In mei 2006 is appellante gedetineerd. Haar kinderen zijn ondergebracht in een pleeggezin en Bureau Jeugdzorg (BJAA) is belast met het tijdelijke gezag over de kinderen. Na haar detentie is appellante nog enige tijd in vreemdelingenbewaring geweest maar deze is op 19 juni 2008 opgeheven. Zij is vervolgens teruggekeerd naar Amsterdam, waar zij tijdelijk heeft ingewoond bij een kennis. De kinderen bleven in het pleeggezin omdat appellante geen eigen woning en inkomsten heeft. Bij beschikking van 28 januari 2009 heeft de rechtbank appellante met de uitoefening van het gezag over haar kinderen belast. De rechtbank heeft in haar oordeel meegewogen dat appellante, die een veelvuldig contact heeft met haar kinderen door ze dagelijks van school op te halen en ze 's avonds weer bij de pleegouders terug te brengen, heeft verklaard dat zij de kinderen vrijwillig zal laten verblijven in het pleeggezin tot zij een woonplek heeft gevonden.
 De Raad ontleent aan de aangevallen uitspraak voorts de volgende feiten en omstandigheden, waarbij voor eiseres appellante en voor verweerder het college moet worden gelezen.
 1.2. Eiseres had aanvankelijk een vergunning om in Nederland te verblijven, maar deze is in 2005 of 2006 door omstandigheden niet verlengd waardoor zij haar legale verblijfsstatus heeft verloren. De twee kinderen van eiseres zijn in Nederland geboren en minderjarig. De kinderen verblijven rechtmatig in Nederland met een reguliere verblijfsvergunning.
 1.3. Verweerder heeft bij besluit van 24 september 2008 de eerdere aanvraag van eiseres van 8 augustus 2008 om toelating tot de maatschappelijke opvang geweigerd. Eiseres heeft hiertegen bezwaar, beroep en hoger beroep ingesteld.
 1.4. De Centrale Raad van Beroep (CRvB) heeft in hoger beroep beslist dat verweerder de aanvraag van 8 augustus 2008 op goede gronden heeft afgewezen. Omtrent het beroep van eiseres op schending van artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden (EVRM), heeft de CRvB overwogen dat eiseres toendertijd weliswaar slechts een beperkt gezinsleven kon uitoefenen omdat zij vanwege haar verblijfsstatus geen middelen had om met haar kinderen in een huis te wonen, maar dat niettemin niet kan worden gezegd dat door de weigering van verweerder om aan eiseres de door haar gewenste maatschappelijke opvang aan te bieden, de normale ontwikkeling van het privé- en gezinsleven van eisers en de kinderen onmogelijk werd gemaakt. De CRvB heeft hierbij van belang geacht dat eiseres het gezag heeft over haar kinderen en dat toen dagelijks langdurig contact met hen had zodat zij een - zij het beperkt - gezinsleven met haar kinderen kon voeren. Volgens de CRvB is daardoor geen sprake van een zodanige aantasting van de “very essence” van het EVRM dat dit zou moeten leiden tot de positieve verplichting van de staat om maatschappelijke opvang te bieden. Naar het oordeel van de CRvB kon in die omstandigheden in redelijkheid niet worden volgehouden dat de weigering van maatschappelijke opvang op grond van de verblijfsstatus van eiseres geen blijk gaf van een “fair balance” tussen de publieke belangen betrokken bij de weigering van bijstand en de particuliere belangen van eiseres. Naar het oordeel van de CRvB was in die situatie dan ook geen sprake van een ongerechtvaardige schending van artikel 8 van het EVRM (zie de uitspraak van 15 april 2010 te vinden op www.rechtspraak.nl onder LJ-nummer BM3583).”
 1.5. Op 24 oktober 2008 heeft appellante wederom een verzoek om toegang tot de maatschappelijke opvang ingevolge de WMO ingediend. Bij besluit van 11 december 2008 heeft het college de aanvraag niet in behandeling genomen omdat appellante niet beschikte over een geldige verblijfsstatus. Bij besluit op bezwaar van 13 mei 2009 heeft het college de motivering aangevuld met artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en, bij afwezigheid van nova, het bezwaar ongegrond verklaard.
 1.6. Hangende het beroep heeft appellante de rechtbank op 17 mei 2010 bericht dat aan haar een vergunning tot verblijf is verstrekt en dat aan haar kinderen een uitkering ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB) is toegekend. Een toelating tot de maatschappelijke opvang is niet meer nodig. Appellante heeft verzocht om vergoeding van de door haar geleden immateriële schade en in verband daarmee om een oordeel over de rechtmatigheid van het bestreden besluit. Appellante heeft aan haar verzoek om schadevergoeding ten grondslag gelegd dat sprake is van schending van artikel 8 van het EVRM . Totdat het arrest van het gerechtshof Amsterdam van 9 november 2009 is gewezen, waarin is geoordeeld dat appellante en haar beide kinderen samen moeten verblijven, is een inbreuk gemaakt op artikel 8 van het EVRM en dit komt voor rekening van de gemeente.
 2.1. Bij de aangevallen uitspraak is de rechtbank tot het oordeel gekomen dat het bestreden besluit geen stand kan houden. Dat appellante niet rechtmatig in Nederland verbleef, maakt niet dat haar aanvraag ongenoegzaam of onvolledig is zoals bedoeld in artikel 4:5, eerste lid van de Awb . De grond dat sprake is van een aanvraag als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb kan evenmin stand houden. Bij een aanvraag als de onderhavige, welke vooraf is gegaan door een eerdere aanvraag, kan niet worden gesproken van een herhaalde aanvraag als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb . Het bestreden besluit is onrechtmatig. De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd, het besluit van 11 december 2008 herroepen en de aanvraag afgewezen omdat appellante had verklaard geen belang meer te hebben bij toelating tot de maatschappelijke opvang, met bepalingen omtrent proceskosten en griffierecht.
 2.2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank voorts het verzoek om schadevergoeding afgewezen. De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een ongerechtvaardigde inbreuk op artikel 8 van het EVRM . De rechtbank verwijst naar de uitspraak van de Raad van 15 april 2010, LJN BM3583, waarin is uitgegaan van dezelfde feiten en omstandigheden en waarin de Raad heeft geoordeeld dat geen sprake is van een inbreuk op artikel 8 van het EVRM . De rechtbank ziet geen aanknopingspunten om in de onderhavige zaak tot een ander oordeel te komen. Voor zover appellante de uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 9 november 2009 en de brief van Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam van 14 januari 2009 als een onderbouwing van de inbreuk op artikel 8 van het EVRM ziet, heeft de rechtbank verwezen naar haar uitspraak van 8 juni 2009 (09/4932 WWB) waarin is geoordeeld dat deze stukken niet tot de conclusie leiden dat sprake is van een schending van artikel 8 van het EVRM .
 3. Appellante heeft in hoger beroep gesteld dat in verband met de uitspraak van de Raad van 15 april 2010 een klacht is ingediend bij het EHRM. Voorts heeft appellante gesteld dat de redenering van de rechtbank onjuist is. Het staat vast dat sprake is van een inbreuk op het familieleven, neergelegd in artikel 8 van het EVRM. Het gezag van de moeder was aangetast. Bureau Jeugdzorg had de tijdelijke voogdij en bepaalde waar de kinderen verbleven. Er was sprake van een scheiding van moeder en kinderen tegen hun wil. Er werd ook een uithuisplaatsing uitgesproken.
 4.1. Volgens vaste rechtspraak van de Raad dient in het kader van het bestuursrecht voor de beantwoording van de vraag of er voldoende aanleiding bestaat om schadevergoeding toe te kennen, zoveel mogelijk aansluiting te worden gezocht bij het civielrechtelijke schadevergoedingsrecht. Voor nadeel dat niet in vermogensschade bestaat, heeft een benadeelde overeenkomstig artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van het BW recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. De wetgever heeft bij de laatste categorie het oog gehad op ernstige inbreuken op de persoonlijke levenssfeer alsook op persoonlijkheidsrechten van de betrokkene (CRvB 5 januari 2010, LJN BL0342). In het licht hiervan is voor vergoeding van immateriële schade onvoldoende dat sprake is van een meer of minder sterk psychisch onbehagen en van een zich gekwetst voelen door het onrechtmatig gebleken besluit (CRvB 27 augustus 2008, LJN BF1067).
 De Raad heeft in zijn rechtspraak overwogen dat ook een ingrijpende aantasting van een fundamenteel recht kan worden aangemerkt als een aantasting in de persoon in de zin van artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van het BW , zonder dat nodig is dat geestelijk letsel is vastgesteld (CRvB 5 juni 2012, LJN BW7531). De vraag of sprake is van feitelijk letsel is daarbij niet van belang (CRvB 8 juni 2010, LJN BM8044 onder verwijzing naar de arresten van de Hoge Raad van 9 juli 2004, LJN AO7721 en 18 maart 2005, LJN AR5213).
 4.2. Appellante heeft aan haar verzoek om immateriële schadevergoeding de onrechtmatigheid van het bestreden besluit ten grondslag gelegd en gesteld dat sprake is van schending van artikel 8 van het EVRM . Doordat haar verzoek om toegang tot de maatschappelijke opvang ingevolge de WMO niet werd toegewezen, werd een inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van appellante en haar kinderen. De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak geoordeeld dat het bestreden besluit onrechtmatig is doch niet wegens schending van artikel 8 van het EVRM .
 4.3. De Raad ziet zich gesteld voor de vraag of sprake is van een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer en daarmee mogelijk ook van een aantasting in de persoon van artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van het BW . De Raad ziet met de rechtbank geen aanknopingspunten om - in afwijking van hetgeen de Raad heeft geoordeeld in zijn uitspraak van 15 april 2010 - thans tot het oordeel te komen dat sprake is van een ongerechtvaardigde inbreuk op artikel 8 van het EVRM. In de uitspraak van 11 juni 2009, LJN BI9325, inzake een afgewezen aanvraag van appellante uit juli 2008 om een uitkering ingevolge de WWB is de Raad eveneens tot het oordeel gekomen dat geen sprake was van een ongerechtvaardigde inbreuk op artikel 8 van het EVRM . Appellante heeft onvoldoende onderbouwd dat de feiten en omstandigheden die aan de orde zijn in het huidige geschil, in betekenende mate zijn gewijzigd ten opzichte van feiten en omstandigheden die ten grondslag lagen aan de uitspraak van 15 april 2010 of anders moeten worden beoordeeld dan in die uitspraak is gedaan.
 Ter zitting heeft de gemachtigde van appellante meegedeeld dat de bij het EHRM ingediende klacht niet ontvankelijk is verklaard. Tot een oordeel van het EHRM inzake de gestelde schending van artikel 8 van het EVRM zal het dus niet komen.
 4.4. Daarbij komt dat de beslissingen van de rechtbank, het gerechtshof en Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam inzake het ouderlijk gezag en uithuisplaatsing van de kinderen hun oorsprong vinden in de detentie van appellante, in de daardoor veroorzaakte scheiding van haar kinderen en daarmee in haar onvermogen in adequate opvang en verzorging van haar kinderen te voorzien. Het door appellante gestelde gebrek aan voortvarendheid in het herstel van het ouderlijk gezag en het herstel van het volle gezinsleven door deze instanties na haar detentie, kan niet aan het college worden toegerekend. Het college noch de gemeente Amsterdam heeft een doorslaggevende rol gehad bij het tot stand komen van deze beslissingen.
 4.5. Uit hetgeen onder 4.1 tot en met 4.4 is overwogen volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking.
 Deze uitspraak is gedaan door M.M. van der Kade als voorzitter en T.L. de Vries en E.E.V. Lenos als leden, in tegenwoordigheid van G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 26 oktober 2012.
 ECLI:NL:HR:2004:AO7721, 9-7-2004
 ECLI:NL:HR:2005:AR5213, 18-3-2005
 ECLI:NL:CRVB:2008:BF1067, 27-8-2008
 ECLI:NL:CRVB:2009:BI9325, 11-6-2009
 ECLI:NL:CRVB:2010:BL0342, 5-1-2010
 ECLI:NL:CRVB:2010:BM3583, 15-4-2010
 ECLI:NL:CRVB:2010:BM8044, 8-6-2010
 ECLI:NL:CRVB:2012:BW7531, 5-6-2012
 Artikel 4:5, lid 1
 Mr. E.C. Cerezo - Weijsenfeld


text:
 26.11.2015
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 311/36
 ETA:n SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 283/2014,
 annettu 12 päivänä joulukuuta 2014,
 ETA-sopimuksen liitteen XII (Pääomien vapaa liikkuvuus) muuttamisesta [2015/2150]
 ETA:N SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, jäljempänä ’ETA-sopimus’, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Asetuksen (EU) N:o 260/2012 muuttamisesta unionin laajuisiin tilisiirtoihin ja suoraveloituksiin siirtymisen osalta 26 päivänä helmikuuta 2014 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EU) N:o 248/2014 (1) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (2)
 Sen vuoksi olisi muutettava ETA-sopimuksen liitettä XII,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 Lisätään ETA-sopimuksen liitteessä XII olevaan 3a kohtaan (Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EU) N:o 260/2012) seuraava:
 ”, sellaisena kuin se on muutettuna seuraavalla:
 —
 32014 R 0248: Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EU) N:o 248/2014, annettu 26 päivänä helmikuuta 2014 (EUVL L 84, 20.3.2014, s. 1)”.
 2 artikla
 Asetuksen (EU) N:o 248/2014 islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 13 päivänä joulukuuta 2014, jos kaikki ETA-sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty (2).
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 12 päivänä joulukuuta 2014.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Kurt JÄGER
 (1) EUVL L 84, 20.3.2014, s. 1.
 (2) Valtiosäännön asettamista vaatimuksista on ilmoitettu.


text:
 26.10.2015
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 354/37
 Sentenza tal-Qorti Ġenerali tal-10 ta’ Settembru 2015 – Laverana vs UASI (ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION)
 (Kawża T-608/14) (1)
 ([“Trade mark Komunitarja - Applikazzjoni għat-trade mark Komunitarja figurattiva ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION - Raġuni assoluta għal rifjut - Karattru deskrittiv - Artikolu 7(1)(c) tar-Regolament (KE) Nru 207/2009”])
 (2015/C 354/44)
 Lingwa tal-kawża: il-Ġermaniż
 Partijiet
 Rikorrenti: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, il-Ġermanja) (rappreżentanti: J. Wachinger, M. Zöbisch u D. Chatterjee, avukati)
 Konvenut: L-Uffiċċju għall-Armonizzazzjoni fis-Suq Intern (Trade marks u Disinni) (rappreżentanti: D. Walicka u D. Botis, aġenti)
 Suġġett
 Rikors ippreżentat kontra d-deċiżjoni tar-Raba’ Bord tal-Appell tal-UASI tat-2 ta’ Ġunju 2014 (Każ R 121/2014-4), dwar applikazzjoni għar-reġistrazzjoni tas-sinjal figurattiv ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION bħala trade mark Komunitarja.
 Dispożittiv
 1)
 Ir-rikors huwa miċħud.
 2)
 Laverana GmbH & Co. KG hija kkundannata għall-ispejjeż.
 (1) ĠU C 361, 13.10.2014.


type: legislation

text:
 Viktigt rättsligt meddelande
 |
 52004PC0827
 Förslag till rådets förordning om ändring av förteckningarna över insolvensförfaranden, likvidationsförfaranden och förvaltare i bilagorna A, B and C till förordning (EG) nr 1346/2000 om insolvensförfaranden /* KOM/2004/0827 slutlig */
 Bryssel den 22.12.2004KOM(2004) 827 slutligFörslag tillRÅDETS FÖRORDNINGom ändring av förteckningarna över insolvensförfaranden, likvidationsförfaranden och förvaltare i bilagorna A, B and C till förordning (EG) nr 1346/2000 om insolvensförfaranden(framlagt av kommissionen)MOTIVERING+++++ TABLE +++++Förslag tillRÅDETS FÖRORDNINGom ändring av förteckningarna över insolvensförfaranden, likvidationsförfaranden och förvaltare i bilagorna A, B and C till förordning (EG) nr 1346/2000 om insolvensförfarandenEUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNINGmed beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen,med beaktande av rådets förordning (EG) nr 1346/2000 av den 29 maj 2000 om insolvensförfaranden[1], särskilt artikel 45 i denna,med beaktande av kommissionens förslag[2], ochav följande skäl:I bilagorna till förordning (EG) nr 1346/2000 förtecknas benämningarna i medlemsstaternas nationella lagstiftning på de förfaranden och de förvaltare som denna förordning är tillämplig på. I bilaga A till förordning (EG) nr 1346/2000 förtecknas de insolvensförfaranden som avses i artikel 2 a i denna förordning. I bilaga B förtecknas likvidationsförfaranden som avses i artikel 2 c och i bilaga C förtecknas förvaltare som avses i artikel 2 b i denna förordning.Bilagorna A, B och C till förordning (EG) nr 1346/2000 ändrades genom 2003 års anslutningsakt för att även omfatta insolvensförfaranden, likvidationsförfaranden och förvaltare i de nya medlemsstaterna.Belgien, Spanien, Italien, Lettland, Litauen, Malta, Ungern, Österrike, Polen, Portugal och Förenade kungariket har, i enlighet artikel 45 i förordning (EG) nr 1346/2000, till kommissionen anmält ändringar av de förteckningar som återfinns i bilagorna A, B och C.Förordning (EG) nr 1346/2000 bör ändras i enlighet härmed.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1Förordning (EG) nr 1346/2000 ändras på följande sätt:(1) Bilaga A skall ersättas med texten i denna förordnings bilaga A.(2) Bilaga B skall ersättas med texten i denna förordnings bilaga B.(3) Bilaga C skall ersättas med texten i denna förordnings bilaga C.Artikel 2Denna förordning träder i kraft dagen efter det att den har offentliggjorts i Europeiska unionens officiella tidning .Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.Utfärdad i Bryssel denPå rådets vägnarOrdförandeBILAGA A Insolvensförfaranden som avses i artikel 2 aBELGIË/BELGIQUE- Het faillissement / La faillite- Het gerechtelijk akkoord / Le concordat judiciaire- De collectieve schuldenregeling / Le règlement collectif de dettes- De vrijwillige vereffening / La liquidation volontaire- De gerechtelijke vereffening / La liquidation judiciaire- De voorlopige ontneming van beheer, bepaald in artikel 8 van de faillissementswet / Le dessaisissement provisoire, visé à l’article 8 de la loi sur les faillitesČESKÁ REPUBLIKA- Konkurs- Nucené vyrovnání- VyrovnáníDEUTSCHLAND- Das Konkursverfahren- Das gerichtliche Vergleichsverfahren- Das Gesamtvollstreckungsverfahren- Das InsolvenzverfahrenEESTI- PankrotimenetlusΕΛΛΑΣ- Πτω ́χευση- Η ειδικη ́ εκκαθα ́ριση- Η προσωρινη ́ διαχει ́ριση εταιρει ́ας. Η διοι ́κηση και η διαχει ́ριση των πιστωτω ́ν- Η υπαγωγη ́ επιχει ́ρησης υπο ́ επι ́τροπο με σκοπο ́ τη συ ́ναψη συμβιβασμου ́ με τους πιστωτε ́ςESPAÑA- ConcursoFRANCE- Liquidation judiciaire- Redressement judiciaire avec nomination d'un administrateurIRELAND- Compulsory winding up by the court- Bankruptcy- The administration in bankruptcy of the estate of persons dying insolvent- Winding-up in bankruptcy of partnerships- Creditors' voluntary winding up (with confirmation of a Court)- Arrangements under the control of the court which involve the vesting of all or part of the property of the debtor in the Official Assignee for realisation and distribution- Company examinershipITALIA- Fallimento- Concordato preventivo- Liquidazione coatta amministrativa- Amministrazione straordinariaΚΥΠΡΟΣ- Υποχρεωτική εκκαθάριση από το Δικαστήριο / (Compulsory winding up by the court)- Εκούσια εκκαθάριση από πιστωτές κατόπιν Δικαστικού Διατάγματος / (Creditor's voluntary winding up by court order)- Εκούσια εκκαθάριση από μέλη / (Company's (members) voluntary winding up)- Εκκαθάριση με την εποπτεία του Δικαστηρίου / (Winding up subject to the supervision of the court)- Πτώχευση κατόπιν Δικαστικού Διατάγματος / (Bankruptcy by court order)- Διαχείριση της περιουσίας προσώπων που απεβίωσαν αφερέγγυα / (The administration of the estate of persons dying insolvent)LATVIJA- Bankrots- Izlīgums- SanācijaLIETUVA- įmonės restruktūrizavimo byla- įmonės bankroto byla- įmonės bankroto procesas ne teismo tvarkaLUXEMBOURG- Faillite- Gestion contrôlée- Concordat préventif de faillite (par abandon d'actif)- Régime spécial de liquidation du notariatMAGYARORSZÁG- Csődeljárás- Felszámolási eljárásMALTA- Xoljiment- Amministrazzjoni- Stralc volontarju mill-membri jew mill-kredituri- Stralc mill-Qorti- Falliment f’kaz ta’ negozzjantNEDERLAND- Het faillissement- De surséance van betaling- De schuldsaneringsregeling natuurlijke personenÖSTERREICH- Das Konkursverfahren- Das AusgleichsverfahrenPOLSKA- Postępowanie upadłościowe- Postępowanie układowe- Upadłość obejmująca likwidację- Upadłość z możliwością zawarcia układuPORTUGAL- O processo de insolvência- O processo de falência- Os processos especiais de recuperação de empresa, ou seja:- A concordata- A reconstituição empresarial- A reestruturação financeira- A gestão controladaSLOVENIJA- Stečajni postopek- Skrajšani stečajni postopek- Postopek prisilne poravnave- Prisilna poravnava v stečaju- Likvidacija pravne osebe pred sodiščemSLOVENSKO- Konkurzné konanie- Nútené vyrovnanie- VyrovnanieSUOMI/FINLAND- Konkurssi / konkurs- Yrityssaneeraus / företagssaneringSVERIGE- Konkurs- FöretagsrekonstruktionUNITED KINGDOM- Winding up by or subject to the supervision of the court- Creditors' voluntary winding up (with confirmation by the court)- Administration (including appointments under paragraph 14 and 22 of Schedule B1 to the Insolvency Act 1986)- Voluntary arrangements under insolvency legislation- Bankruptcy or sequestrationBILAGA BLikvidationsförfaranden som avses i artikel 2 cBELGIË/BELGIQUE- Het faillissement / La faillite- De vrijwillige vereffening / La liquidation volontaire- De gerechtelijke vereffening / La liquidation judiciaireČESKÁ REPUBLIKA- Konkurs- Nucené vyrovnáníDEUTSCHLAND- Das Konkursverfahren- Das Gesamtvollstreckungsverfahren- Das InsolvenzverfahrenEESTI- PankrotimenetlusΕΛΛΑΣ- Πτω ́χευση- Η ειδικη ́ εκκαθα ́ρισηESPAÑA- ConcursoFRANCE- Liquidation judiciaireIRELAND- Compulsory winding up- Bankruptcy- The administration in bankruptcy of the estate of persons dying insolvent- Winding-up in bankruptcy of partnerships- Creditors' voluntary winding up (with confirmation of a court)- Arrangements under the control of the court which involve the vesting of all or part of the property of the debtor in the Official Assignee for realisation and distributionITALIA- Fallimento- Liquidazione coatta amministrativa- Concordato preventivo con cessione dei beniΚΥΠΡΟΣ- Υποχρεωτική εκκαθάριση από το Δικαστήριο / (Compulsory winding up by the court)- Εκκαθάριση με την εποπτεία του Δικαστηρίου / (Winding up subject to the supervision of the court)- Εκούσια εκκαθάριση από πιστωτές (με την επικύρωση του Δικαστηρίου) / (Creditor's voluntary winding up (with confirmation by the court))- Πτώχευση / (Bankruptcy)- Διαχείριση της περιουσίας προσώπων που απεβίωσαν αφερέγγυα / (The administration of the estate of persons dying insolvent)LATVIJA- BankrotsLIETUVA- įmonės bankroto byla- įmonės bankroto procesas ne teismo tvarkaLUXEMBOURG- Faillite- Régime spécial de liquidation du notariatMAGYARORSZÁG- Felszámolási eljárásMALTA- Stralc volontarju- Stralc mill-Qorti- Falliment inkluz il-hrug ta’ mandat ta’ qbid mill-Kuratur f’kas ta’ negozzjant fallutNEDERLAND- Het faillissement- De schuldsaneringsregeling natuurlijke personenÖSTERREICH- Das KonkursverfahrenPOLSKA- Postępowanie upadłościowe- Upadłość obejmująca likwidacjęPORTUGAL- O processo de insolvência- O processo de falênciaSLOVENIJA- Stečajni postopek- Skrajšani stečajni postopek- Likvidacija pravne osebe pred sodiščemSLOVENSKO- Konkurzné konanie- Nútené vyrovnanie- VyrovnanieSUOMI / FINLAND- Konkurssi / konkursSVERIGE- KonkursUNITED KINGDOM- Winding up by or subject to the supervision of the court (including appointments under paragraph 14 and 22 of Schedule B1 to the Insolvency Act 1986)- Creditors' voluntary winding up (with confirmation by the court)- Bankruptcy or sequestrationBILAGA CFörvaltare som avses i artikel 2 bBELGIË/BELGIQUE- De curator / Le curateur- De commissaris inzake opschorting / Le commissaire au sursis- De schuldbemiddelaar / Le médiateur de dettes- De vereffenaar / Le liquidateur- De voorlopg bewindvoerder / L’administrateur provisoireČESKÁ REPUBLIKA- Správce podstaty- Předběžný správce- Vyrovnací správce- Zvláštní správce- Zástupce správceDEUTSCHLAND- Konkursverwalter- Vergleichsverwalter- Sachwalter (nach der Vergleichsordnung)- Verwalter- Insolvenzverwalter- Sachwalter (nach der Insolvenzordnung)- Treuhänder- Vorläufiger InsolvenzverwalterEESTI- Pankrotihaldur- Ajutine pankrotihaldur- UsaldusisikΕΛΛΑΣ- Ο συ ́νδικος- Ο προσωρινο ́ς διαχειριστη ́ς. Η διοικου ́σα επιτροπη ́ των πιστωτω ́ν- Ο ειδικο ́ς εκκαθαριστη ́ς- Ο επι ́τροποςESPAÑA- Administradores concursalesFRANCE- Représentant des créanciers- Mandataire liquidateur- Administrateur judiciaire- Commissaire à l'exécution de planIRELAND- Liquidator- Official Assignee- Trustee in bankruptcy- Provisional Liquidator- ExaminerITALIA- Curatore- Commissario- Liquidatore giudizialeΚΥΠΡΟΣ- Εκκαθαριστής και Προσωρινός Εκκαθαριστής / (Liquidator and Provisional liquidator)- Επίσημος Παραλήπτης / (Official Receiver)- Διαχειριστής της Πτώχευσης / (Trustee in bankruptcy)- Εξεταστής / (Examiner)LATVIJA- Maksātnespējas procesa administratorsLIETUVA- Bankrutuojančių įmonių administratorius- Restruktūrizuojamų įmonių administratoriusLUXEMBOURG- Le curateur- Le commissaire- Le liquidateur- Le conseil de gérance de la section d'assainissement du notariatMAGYARORSZÁG- Vagyonfelügyelő- FelszámolóMALTA- Amministratur Provizorju- Recevitur Ufficjali- Stralcjatarju- Manager specjali- Kuraturi f’kas ta’ proceduri ta’ fallimentNEDERLAND- De curator in het faillissement- De bewindvoerder in de surséance van betaling- De bewindvoerder in de schuldsaneringsregeling natuurlijke personenÖSTERREICH- Masseverwalter- Ausgleichsverwalter- Sachverwalter- Treuhänder- Besondere Verwalter- KonkursgerichtPOLSKA- Syndyk- Nadzorca sądowy- ZarządcaPORTUGAL- Administrador da insolvência- Gestor judicial- Liquidatário judicial- Comissão de credoresSLOVENIJA- Poravnalni senat (senat treh sodnikov)- Upravitelj prisilne poravnave- Stečajni senat (senat treh sodnikov)- Stečajni upravitelj- Upniški odbor- Likvidacijski senat (kot stečajni senat, če sodišče ne odloči drugače)- Likvidacijski upravitelj (kot stečajni upravitelj, če sodišče ne odloči drugače)SLOVENSKO- Predbežný správca- Konkurzný správca- Vyrovnací správca- Osobitný správcaSUOMI / FINLAND- Pesänhoitaja//boförvaltare- Selvittäjä//utredareSVERIGE- Förvaltare- God man- RekonstruktörUNITED KINGDOM- Liquidator- Supervisor of a voluntary arrangement- Administrator- Official Receiver- Trustee- Provisional Liquidator- Judicial factor[1] EGT L 160, 30.6.2000, s 1. Förordningen ändrad genom 2003 års anslutningsakt.[2] EUT C [...], [...], s. [...].


text:
 3.12.2011
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 355/5
 Tiesas (ceturtā palāta) 2011. gada 13. oktobra spriedums (Hoge Raad der Nederlanden (Nīderlande) lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu) — Prism Investments BV/J. A. van der Meer, kurš rīkojas kā Arilco Holland BV maksātnespējas procesa administrators
 (Lieta C-139/10) (1)
 (Tiesu iestāžu sadarbība civillietās - Regula (EK) Nr. 44/2001 - Izpildāmības pasludināšana - Atteikuma iemesli - Tiesas nolēmuma, par kuru ir ticis iesniegts pieteikums to pasludināt par izpildāmu, izpilde tā izcelsmes valstī)
 2011/C 355/07
 Tiesvedības valoda — holandiešu
 Iesniedzējtiesa
 Hoge Raad der Nederlanden
 Lietas dalībnieki pamata procesā
 Prasītāja: Prism Investments BV
 Atbildētājs: J. A. van der Meer, kurš rīkojas kā Arilco Holland BV maksātnespējas procesa administrators
 Priekšmets
 Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu — Hoge Raad der Nederlanden — Padomes 2000. gada 22. decembra Regulas (EK) Nr. 44/2001 par jurisdikciju un spriedumu atzīšanu un izpildi civillietās un komerclietās (OV 2001, L 12, 1. lpp.) 34., 35., 43., 44. un 45. panta interpretācija — Atteikuma pamatojumi — Izsmeļošs uzskaitījums — No valstī pieņemta sprieduma, kuru lūdz izpildīt, izrietoša pienākuma izpilde
 Rezolutīvā daļa:
 Padomes 2000. gada 22. decembra Regulas (EK) Nr. 44/2001 par jurisdikciju un spriedumu atzīšanu un izpildi civillietās un komerclietās 45. pants ir jāinterpretē tādējādi, ka ar to netiek pieļauts, ka tiesa, izskatot šīs regulas 43. un 44. pantā paredzēto prasību, atsaka vai atceļ izpildāmības pasludināšanu citu iemeslu dēļ, nevis to, kas minēti tās 34. un 35. pantā, piemēram, šī lēmuma izpildi izcelsmes dalībvalstī.
 (1) OV C 134, 22.05.2010.


text:
 10.3.2007
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 56/32
 Acțiune introdusă la data de 5 ianuarie 2007 — Belgia/Comisie
 (Cauza T-5/07)
 (2007/C 56/63)
 Limba de procedură: franceza
 Părțile
 Reclamant: Regatul Belgiei (reprezentanți: L. Van den Broeck, agent, J. P. Buyle și C. Steyaert, avocats)
 Pârâtă: Comisia Comunităților Europene
 Concluziile reclamantului
 —
 declararea recursului admisibil și întemeiat;
 —
 în principal, anularea deciziei Comisiei din 18 octombrie 2006, în partea in care apreciază că nu sunt prescrise „vechile creanțe FSE“ care au fost plătite voluntar, dar cu toate rezervele, de Regatul Belgiei la 21 decembrie 2004;
 —
 dispunerea, în consecință, că aceste creanțe erau prescrise în temeiul articolului 3 alineatul (1) din Regulamentul nr. 2988/95/CE și, în consecință, obligarea Comisiei Europene la rambursarea către Regatul Belgiei a sumei de 631 177,60 euro, majorată cu dobânzi de întârziere datorate de la 21 decembrie 2004, calculate la cursul de bază al BCE, majorat cu trei puncte și jumătate;
 —
 în subsidiar, anularea deciziei Comisiei din 18 octombrie 2006, în partea care prevede că neplata vechilor datorii FSE în litigiu producea dobânzi și, în consecință, obligarea Comisiei Europene să ramburseze reclamantului dobânzile pe care acesta le-a plătit, aferente creanțelor în litigiu, și anume suma de 377 724,99 euro, majorată cu dobânzi de întârziere datorate de la 21 decembrie 2004, calculate la cursul de bază al BCE, majorat cu trei puncte și jumătate;
 —
 tot în subsidiar, anularea deciziei Comisiei din 18 octombrie 2006 în ce privește rata dobânzilor pretinse. Dispunerea, în consecință, că această rată a dobânzii varia în funcție de rata dobânzii aplicată de BCE principalelor sale operațiuni de refinanțare, publicată în Jurnalul Oficial, și, în consecință, obligarea Comisiei să ramburseze reclamantului diferența de dobânzi plătite în exces de acesta, aferente creanțelor în litigiu, majorată cu dobânzi de întârziere datorate de la 21 decembrie 2004, calculate la cursul de bază al BCE, majorat cu trei puncte și jumătate;
 —
 în orice caz, obligarea Comisiei la plata cheltuielilor de judecată ocazionate de acest proces.
 Motivele și principalele argumente
 Prin această acțiune, reclamantul solicită anularea deciziei Comisiei cuprinsă în scrisoarea din 18 octombrie 2006, prin care se refuză rambursarea către reclamant a unei sume plătite de acesta cu titlu de creanțe vechi la Fondul Social European, a cărei restituire o solicită pe motivul prescrierii acestor creanțe și, în subsidiar, pe motivul inexistenței unui temei juridic pentru exigibilitatea dobânzilor.
 În perioada cuprinsă între 1987 și 1992, prin deciziile adoptate în baza Regulamentului nr. 2950/83/CEE (1) și a Deciziei 83/673/CEE (2), Comisia a solicitat reclamantului rambursarea sumelor acordate sub formă de ajutoare diferitelor organisme belgiene (promotori) și care nu au fost folosite de acestea. Reclamantul a comunicat notele de debit transmise de Comisie promotorilor respectivi. Unii dintre ei au rambursat sumele direct Comisiei, pe când alții au purtat corespondență cu Comisia privind legitimitatea solicitărilor de rambursare. În 2002, la inițiativa Comisiei, au început discuții noi. În 2004, Comisia a compensat valoarea sumelor datorate cu titlu de creanțe vechi FSE în cauză (notele de debit emise între 15 ianuarie 1987 și 31 decembrie 1991), majorată cu dobânzi de întârziere datorate de la data emiterii notelor de debit, cu creanțele reclamantului față de Comisie în cadrul gestionării fondurilor FSE. Aceste compensări și dobânzile aplicate de Comisie au fost contestate de către reclamant pe motivul prescrierii datoriei și al inexistenței temeiului juridic pentru aplicarea de dobânzi de întârziere. Cu toate acestea, în vederea încetării eventualei curgeri a dobânzilor, Regatul Belgiei a plătit o sumă reprezentând restul sumelor datorate cu titlu de creanțe necompensate la FSE. Acesta a precizat în același timp că nu renunță la argumentele prezentate în scrisorile sale și că își rezervă dreptul de a pretinde rambursarea acestor sume în funcție de temeinicia argumentelor sale. Comisia a răspuns prin scrisoarea din 19 ianuarie 2005, în care s-a pronunțat asupra contestărilor formulate de reclamant. Această scrisoare a făcut obiectul unei acțiuni în anulare introdusă de Regatul Belgiei în fața Tribunalului de Primă Instanță. Prin ordonanța din 2 mai 2006, Tribunalul a respins acțiunea ca inadmisibilă pe motivul că scrisoare în cauză nu reprezintă un act care poate fi contestat în sensul articolului 230 CE (3).
 La 29 iunie 2006, reclamantul a adresat Comisiei o nouă scrisoare, solicitând rambursarea sumei reprezentând restul sumelor datorate cu titlu de creanțe necompensate la FSE, pe care îl plătise pentru a opri eventuala curgere a dobânzilor, pe baza argumentelor invocate anterior privind prescrierea creanței și a celor legate de inexistența temeiului juridic pentru exigibilitatea dobânzilor. Prin scrisoarea din 18 octombrie 2006, Comisia a comunicat refuzul de a rambursa suma solicitată. Este vorba de actul contestat în această acțiune.
 În susținerea concluziilor invocate în principal, reclamantul pretinde că singura normă europeană care tratează în mod global recuperarea de către Comisie a sumelor neutilizate conform dispozițiilor europene aplicabile, este Regulamentul nr. 2988/95/CE (4). În opinia reclamantului, în cazul de față trebuie aplicat articolul 3 din regulamentul respectiv, care prevede termenele de prescripție a acțiunii. Acesta afirmă de asemenea că în situația în care Tribunalul ar considera că nu poate opune Comisiei termenele de prescripție prevăzute la articolul 3 din Regulamentul nr. 2988/95/CE, ar trebui să se raporteze la articolul 2 alineatul (4) din același regulament și să aplice dreptul belgian care reglementează termenul de prescripție privind acțiunile „personale“.
 În susținerea concluziilor invocate în subsidiar, privind inexactitatea normelor pe care s-a întemeiat Comisia pentru a pretinde reclamantului dobânzi de întârziere, Regatul Belgiei susține că, prin aplicarea articolului 86 alineatul (2) litera (b) din Regulamentul nr. 2342/2002/CE de stabilire a normelor de aplicare a regulamentului financiar (5), Comisia ar comite o eroare. Reclamantul pretinde că ar exista o normă specifică care derogă de la acest regulament și că, în temeiul acestei norme specifice, Comisia nu se poate întemeia decât pe legislația privind funcționarea FSE în baza căreia au rezultat creanțele a căror plată este cerută de Comisie, pentru a determina eventualele dobânzi de plată. În acest sens, reclamantul susține că nu se putea solicita de către Comisie plata dobânzilor, decât în măsura în care acestea erau prevăzute, ceea ce, în opinia sa, nu s-a întâmplat la momentul respectiv.
 Tot în subsidiar, reclamantul susține că, in mod contrar a ceea ce decisese Comisia, rata dobânzii era variabilă. În consecință, solicită obligarea Comisiei sa-i ramburseze diferența de dobânzi plătite în exces, aferente creanțelor în litigiu.
 (1) Regulamentul (CEE) nr. 2950/83 al Consiliului din 17 octombrie 1983 de aplicare a Deciziei 83/516/CEE privind misiunile Fondului Social European, JO, L 289, p. 1.
 (2) Decizia Comisiei din 22 decembrie 1983 privind gestionarea Fondului Social European (FSE), JO L 377, p. 1.
 (3) Ordonanța Tribunalului din 2 mai 2006, Belgia/Comisie (T-134/05, încă nepublicată în Recueil).
 (4) Regulamentul (CE, Euratom) al Consiliului din 18 decembrie 1995 privind protecţia intereselor financiare ale Comunităţilor Europene, JO L 312, p. 1.
 (5) Regulamentul (CE, Euratom) al Comisiei din 23 decembrie 2002 de stabilire a normelor de aplicare a Regulamentului (CE, Euratom) nr. 1605/2002 al Consiliului privind regulamentul financiar aplicabil bugetului general al Comunităţilor Europene, JO L 357, p. 1.


text:
3.4.2017/1526 - Korkein hallinto-oikeus
 Framsida » Beslut » Korta referat » Lyhytratkaisuseloste » 3.4.2017/1526
 3.4.2017/1526
 Kommunalbesvär – Val av vikarie för alterneringsledig – En förvaltningsdomstols utredningsskyldighet
 Givet: 3.4.2017
 Liggarnummer: 1526
 Diarienummer: 4321/3/15
 ECLI: ECLI:FI:KHO:2017:T1526
 Chefen för stadens IT-administration hade som vikarie för en specialist på IT-administration valt en person som avlagt diplom ingenjörsexamen. A, som sökt vikariatet, begärde omprövning av beslutet. Stadsstyrelsen avslog A:s begäran. I sina besvär i förvaltningsdomstolen anförde A bland annat att det av annonsen om vikariatet inte hade framgått att vikariatet skulle tillsättas för den tid som den ordinarie innehavaren var alterneringsledig. Den person som valts till vikarie uppfyllde inte de förutsättningar som ställs i lagen om alterneringsledighet. Av beslutet framgick inte hur arbets- och näringsmyndigheten och staden i samråd och enligt lagen om alterneringsledighet hade bedömt andra sökandes än den till vikarie valda personens lämplighet för vikariatet.
 Förvaltningsdomstolen avslog A:s besvär.
 När förvaltningsdomstolen avgjorde ärendet, hade den till sitt förfogande inte haft andra handlingar än A:s begäran om omprövning och A:s besvärsskrift, ovan nämnda chefs och stadsstyrelsens överklagade beslut samt det utlåtande som stadsstyrelsen gett förvaltningsdomstolen med anledning av A:s besvär. Däremot hade förvaltningsdomstolen inte till sitt förfogande haft de övriga handlingar som beslutet grundat sig på. Sådana handlingar är i allmänhet bland annat annonsen om tjänsten eller vikariatet, ändringssökandens, den till tjänsten eller vikariatet valda sökandens och den som reserv för honom eller henne valda personens ansökningshandlingar jämte bilagor samt i ett ärende av denna art även utredning om när och i vilket förfarande arbets- och näringsmyndigheten hade godkänt valet.
 Med anledning av A:s besvär upphävde högsta förvaltningsdomstolen förvaltningsdomstolens beslut och återvisade saken till förvaltningsdomstolen för ny handläggning på den grunden att förvaltningsdomstolen inte hade fullgjort sin skyldighet att enligt 33 § 1 mom. i förvaltningsprocesslagen utreda ärendet.
 Lagen om alterneringsledighet 3 § 1 mom. (925/2012)
 Förvaltningsprocesslagen 33 § 1 mom.
 Kommunallagen (365/1995) 90 § (1375/2007)
 Ärendet har avgjorts av justitieråden Niilo Jääskinen, Matti Halén, Eija Siitari, Anne Nenonen och Maarit Lindroos. Föredragande Riitta Hämäläinen.