type: wikipedia

text:
Η γενική θεωρία της σχετικότητας ή γενική σχετικότητα είναι η θεωρία βαρύτητας που προτάθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, και η οποία περιγράφει τη βαρυτική δύναμη μέσω των καμπυλώσεων του χωροχρόνου παρουσία μάζας.
 Βασική αρχή της θεωρίας είναι η ισοδυναμία των επιταχυνόμενων συστημάτων αναφοράς με συστήματα που βρίσκονται εντός βαρυτικού πεδίου.
 Τον Νοέμβριο του 1915, ο Αϊνστάιν παρουσίασε τη θεωρία της Γενικής Σχετικότητας σε μια σειρά διαλέξεων ενώπιον της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Η τελευταία διάλεξη προκάλεσε αναστάτωση στον επιστημονικό κόσμο, καθώς ο Αϊνστάιν παρουσίασε μια θεωρία που αντικαθιστούσε την εξήγηση του Ισαάκ Νεύτωνα για τη βαρύτητα. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η βαρύτητα δεν θεωρείται ως το αποτέλεσμα μιας δύναμης, αλλά οφείλεται στην καμπύλωση του χωροχρόνου, η οποία προκαλείται από την περιεχόμενη στον χωρόχρονο μάζα και ενέργεια.
 Ιστορικά Στοιχεία
 Σύντομα μετά τη δημοσίευση της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας το 1905, ο Αϊνστάιν προσπάθησε να βρει τρόπο για το πώς να συμπεριλάβει τη βαρύτητα στο νέο σχετικιστικό πλαίσιο του. Το 1907, ένα απλό νοητικό πείραμα που περιλάμβανε έναν παρατηρητή σε ελεύθερη πτώση, ήταν η απαρχή για την οκταετή έρευνά του πάνω στη σχετικιστική θεωρία της βαρύτητας. Μετά από μία πληθώρα λανθασμένων εκκινήσεων, η εργασία του κορυφώθηκε με την παρουσίαση των Πεδιακών Εξισώσεων του Αϊνστάιν στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών το Νοέμβριο του 1915. Οι εξισώσεις αυτές προσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο η γεωμετρία του χώρου και του χρόνου επηρεάζεται από την ύπαρξη ύλης και ακτινοβολίας.
 Οι πεδιακές εξισώσεις του Αϊνστάιν είναι μη γραμμικές και πολύ δύσκολο να επιλυθούν. Ο Αϊνστάιν χρησιμοποίησε προσεγγιστικές μεθόδους στον υπολογισμό των αρχικών προβλέψεων της θεωρίας. Αλλά το 1916, ο αστροφυσικός Karl Schwarzschild βρήκε την πρώτη μη τετριμμένη ακριβή λύση των εξισώσεων του Αϊνστάιν, την επονομαζόμενη μετρική Schwarzschild. Η λύση αυτή έθεσε τα θεμέλια για την περιγραφή των τελικών σταδίων της βαρυτικής κατάρρευσης. Την ίδια χρονιά, έγιναν τα πρώτα βήματα προς τη γενίκευση της λύσης του Schwarzschild προς τα ηλεκτρικά φορτισμένα αντικείμενα, γεγονός που οδήγησε στην λύση Reissner–Nordström, η οποία τώρα είναι συνδεδεμένη με ηλεκτρικά φορτισμένες μαύρες τρύπες. Το 1917, ο Αϊνστάιν εφάρμοσε τη θεωρία του στο σύμπαν σαν ολότητα, ανοίγοντας το πεδίο της σχετικιστικής κοσμολογίας. Από τη σύγχρονη σκοπιά, θεώρησε ένα στατικό σύμπαν, εισάγοντας μία νέα παράμετρο στις αρχικές του πεδιακές εξισώσεις-την κοσμολογική σταθερά-για να αναπαράγει την "παρατήρηση" αυτή. Μέχρι το 1929, παρ' όλα αυτά, οι μελέτες του Hubble και άλλων είχαν αποδείξει ότι το σύμπαν μας διαστέλλεται. Αυτό περιγράφεται άμεσα από τις λύσεις του Friedmann, οι οποίες βρέθηκαν το 1922 και σε αυτές δεν εμφανίζεται η κοσμολογική σταθερά. Ο Lemaître χρησιμοποίησε τις εξισώσεις αυτές για να διατυπώσει την αρχική μορφή των μοντέλων της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), σύμφωνα με τα οποία το σύμπαν εξελίχθηκε από μία θερμή και πυκνή κατάσταση. Ο Αϊνστάιν αργότερα χαρακτήρισε την κοσμολογική σταθερά ως το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής του.
 Εκείνη την περίοδο, η γενική σχετικότητα ήταν από τις πιο περίεργες μεταξύ των υπολοίπων φυσικών θεωριών. Προφανώς, ήταν ανώτερη από τη Νευτώνεια βαρύτητα, συμφωνούσε με την ειδική σχετικότητα και ευθυνόταν για αρκετά φαινόμενα τα οποία η Νευτώνεια θεωρία αδυνατούσε να εξηγήσει. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν έδειξε το 1915 πώς η θεωρία του εξηγούσε την ανώμαλη επιπρόσθετη προήγηση του περιηλίου του Ερμή χωρίς αυθαίρετες παραμέτρους ("fudge factors"). Όμοια, το 1919 μία αποστολή με επικεφαλής τον Eddington επιβεβαίωσε την πρόβλεψη της γενικής σχετικότητας για την εκτροπή του αστρικού φωτός από τον Ήλιο κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης του Ηλίου στις 29 Μαΐου το 1919, κάνοντας τον Αϊνστάιν άμεσα διάσημο. Ωστόσο, η θεωρία εντάχθηκε στο κύριο ρεύμα της θεωρητικής φυσικής και της αστροφυσικής μόνο με τις εξελίξεις μεταξύ του 1960 και του 1975, η οποία είναι τώρα γνωστή ως η χρυσή εποχή της γενικής σχετικότητας. Οι φυσικοί άρχισαν να κατανοούν την έννοια της μαύρης τρύπας, και να αναγνωρίζουν το κβάζαρ ως μία αστροφυσική έκφανση. Ακόμη πιο ακριβείς ηλιακές δοκιμές επιβεβαίωσαν την προβλεπτική ικανότητα της θεωρίας, και πλέον η σχετικιστική κοσμολογία επιδεχόταν άμεσες παρατηρησιακές δοκιμές.
 Από την κλασική μηχανική στη γενική σχετικότητα
 Η γενική σχετικότητα γίνεται αντιληπτή μέσω της εξέτασης των ομοιοτήτων και των αποκλίσεων της με την κλασική φυσική. Το πρώτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση ότι η κλασική μηχανική και ο νόμος του Νεύτωνα για τη βαρύτητα επιδέχονται γεωμετρική περιγραφή. Ο συνδυασμός αυτής της περιγραφής με τους νόμους της ειδικής σχετικότητας οδηγούν σε πειραματική απόδειξη της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.
 Γεωμετρία της Νευτώνειας Βαρύτητας
 Η βάση της κλασσικής μηχανικής αποτελείται από τη θεωρία ότι η κίνηση ενός σώματος μπορεί να περιγραφεί από τον συνδυασμό των ελεύθερων (αδρανειακών) κινήσεων του και των αποκλίσεων του από τις ελεύθερες αυτές κινήσεις. Τέτοιες αποκλίσεις προκαλούνται από τις εξωτερικές δυνάμεις που ασκούνται στο σώμα, όπως περιγράφει ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα για την κίνηση, ο οποίος αναφέρει ότι η συνισταμένη δύναμη που ασκείται σε ένα σώμα ισούται με το γινόμενο της μάζας του σώματος και της επιτάχυνσης του. Οι αδρανειακές κινήσεις σχετίζονται άμεσα με τη γεωμετρία του χώρου και του χρόνου (χωροχρόνου): Στα τυποποιημένα συστήματα αναφοράς της κλασσικής μηχανικής, η ελεύθερη κίνηση των αντικειμένων γίνεται με σταθερή ταχύτητα σε ευθείες γραμμές. Στο σύγχρονο ιδίωμα, οι τροχιές κίνησης των ελεύθερων σωμάτων είναι γεωδαισιακές, ευθείες κοσμικές γραμμές σε καμπύλο χωροχρόνο.
 Αντίστροφα, θα μπορούσε κανείς να αναμένει ότι οι αδρανειακές κινήσεις, όταν προσδιοριστούν από την παρατήρηση της πραγματικής κίνησης των σωμάτων και λαμβάνοντας υπόψιν τις εξωτερικές δυνάμεις (όπως ηλεκτρομαγνητισμού ή τριβής ), μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθοριστεί η γεωμετρία του χώρου, καθώς και μία συντεταγμένη χρόνου. Ωστόσο, υπάρχει μια ασάφεια όταν η βαρύτητα μπαίνει στο παιχνίδι. Σύμφωνα με το νόμο της βαρύτητας του Νεύτωνα, αλλά και σύμφωνα με πιστοποιημένα ανεξάρτητα πειράματα, όπως αυτό του Λόραντ Έτβες και των διαδόχων του (πείραμα του Eötvös), υπάρχει μια καθολικότητα της ελεύθερης πτώσης (επίσης γνωστή ως «ασθενής αρχή της ισοδυναμίας», ή καθολική ισότητα των αδρανειακών και παθητικών -βαρυτικών μαζών): η τροχιά ενός σώματος σε ελεύθερη πτώση εξαρτάται μόνο από τη θέση του και την αρχική ταχύτητα, και όχι από οποιαδήποτε από τις ιδιότητες του υλικού του. Μία απλοποιημένη εκδοχή αυτής της διαπίστωσης είναι ενσωματωμένη στο πείραμα του Einstein με τον ανελκυστήρα: για έναν παρατηρητή σε ένα μικρό κλειστό χώρο, είναι αδύνατο να αποφασίσει, με τη χαρτογράφηση της πορείας ενός σώματος, όπως μία μπάλα σε πτώση, αν το δωμάτιο είναι σε κατάσταση ηρεμίας σε ένα βαρυτικό πεδίο, ή στο διάστημα πάνω σε ένα επιταχυνόμενο πυραύλο που δημιουργεί μια δύναμη ίση με τη βαρύτητα.
 Με δεδομένη την οικουμενικότητα της ελεύθερης πτώσης, δεν υπάρχει αισθητή διαφορά μεταξύ της αδρανειακής κίνησης και της κίνησης κάτω από την επίδραση βαρυτικής δύναμης. Αυτό υποδηλώνει τον ορισμό μιας νέας κατηγορίας αδρανειακής κίνησης, που περιλαμβάνει τα αντικείμενα σε ελεύθερη πτώση υπό την επίδραση της βαρύτητας. Αυτή η νέα κατηγορία προτιμώμενων κινήσεων, επίσης, ορίζει τη γεωμετρία του χώρου και του χρόνου-σε μαθηματικούς όρους, είναι η γεωδαιτική κίνηση η οποία σχετίζεται με μια συγκεκριμένη γεωμετρική σύνδεση που εξαρτάται από την κλίση του βαρυτικού δυναμικού. Το διάστημα, σε αυτή την κατασκευή, εξακολουθεί να έχει τη συνήθη Ευκλείδεια γεωμετρία. Πάντως, ο χωροχρόνος ως σύνολο είναι πιο περίπλοκος. Όπως μπορεί να αποδειχθεί με τη χρήση απλών πειραμάτων σκέψης που ασχολούνται με τις τροχιές σωματιδίων σε ελεύθερη πτώση, το αποτέλεσμα της μεταφοράς διανυσμάτων χωροχρόνου που μπορούν να δηλώσουν την ταχύτητα ενός σωματιδίου, θα ποικίλει ανάλογα με τροχιά του σωματιδίου. Με μαθηματικούς όρους, η Νευτώνεια σύνδεση δεν είναι ολοκληρώσιμη. Από αυτό, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι ο χωροχρόνος είναι καμπύλος. Το αποτέλεσμα είναι μια γεωμετρική χάραξη της νευτώνειας βαρύτητας χρησιμοποιώντας μόνο έννοιες συναλλοίωσης, δηλαδή μια περιγραφή η οποία ισχύει σε οποιοδήποτε επιθυμητό σύστημα συντεταγμένων. Σε αυτήν την γεωμετρική περιγραφή, τα παλιρροϊκά φαινόμενα σχετίζονται με την παράγωγο της σύνδεσης, που δείχνει το πώς η τροποποιημένη γεωμετρία προκαλείται από την παρουσία μάζας.
 Σχετικιστική Γενίκευση
 Όσο ενδιαφέρουσα από γεωμετρική σκοπιά μπορεί να είναι η νευτώνεια βαρύτητα, η βάση της η κλασική μηχανική, είναι απλώς μια περιοριστική περίπτωση της (ειδικής) σχετικιστικής μηχανικής (παράδοξο του Μπέντλεϊ). Στη γλώσσα της συμμετρίας: εκεί όπου η βαρύτητα μπορεί να αγνοηθεί, φυσική είναι περισσότερο η αναλλοίωτη του Lorentz στην ειδική σχετικότητα παρά η αναλλοίωτη του Γαλιλαίου στην κλασική μηχανική. Οι διαφορές μεταξύ των δύο γίνονται σημαντικές όταν ασχολούμαστε με ταχύτητες που προσεγγίζουν την ταχύτητα του φωτός, και με φαινόμενα υψηλής ενέργειας.
 Με τη συμμετρία του Lorentz, επιπλέον δομές μπαίνουν στο παιχνίδι. Προσδιορίζονται από το σύνολο των κώνων φωτός (βλέπε εικόνα στα αριστερά). Οι κώνοι φωτός ορίζουν ένα causal structure: για κάθε ενδεχόμενο A, υπάρχει ένα σύνολο ενδεχομένων τα οποία μπορούν είτε να επηρεάσουν είτε να επηρεαστούν από το Α μέσω σημάτων είτε αλληλεπιδράσεων τα οποία δε χρειάζεται να ταξιδέψουν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. (όπως το ενδεχόμενο Β στην εικόνα), και ένα σύνολο ενδεχομένων για τα οποία μια τέτοια επίδραση είναι αδύνατη (όπως το ενδεχόμενο C στην εικόνα). Τα σύνολα αυτά είναι ανεξάρτητα από τον παρατηρητή. Σε συνδυασμό με το ίχνος στον 4-διάστατο χωροχρόνο της ελεύθερης πτώσης σωματιδίων, οι κώνοι φωτός μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανακατασκευή της ημι-Ριμάννιας μετρικής του χωροχρόνου, σε τουλάχιστον πάνω έναν θετικό παράγοντα κοσμικής κλίμακας. Με μαθηματικούς όρους, αυτό καθορίζει μια σύμμορφη δομή.
 Η ειδική σχετικότητα ορίζεται σε απουσία βαρύτητας, οπότε για πρακτικές εφαρμογές, είναι κατάλληλο μοντέλο σε περιπτώσεις όπου η βαρύτητα μπορεί να αγνοηθεί. Επαναφέροντας τη βαρύτητα στο παιχνίδι, και υποθέτοντας την καθολικότητα της ελεύθερης πτώσης, μία ανάλογη αιτιολογία όπως και στην προηγούμενη ενότητα ισχύει: δεν υπάρχουν παγκόσμια αδρανειακά συστήματα. Αντ' αυτού υπάρχουν κατά προσέγγιση αδρανειακά συστήματα τα οποία κινούνται παράλληλα με σωματίδια τα οποία εκτελούν ελεύθερη πτώση. Στη γλώσσα του χωροχρόνου: οι χρονικές ευθείες που ορίζουν τα αδρανειακά συστήματα στα οποία δεν υπάρχει βαρύτητα μετατρέπονται σε γραμμές οι οποίες είναι καμπυλωμένες η μία προς την άλλη, γεγονός που υποδηλώνει ότι η συμπερίληψη της βαρύτητας απαιτεί μια αλλαγή στη γεωμετρία του χωροχρόνου.
 Εξισώσεις του Αϊνστάιν
 Έχοντας διατυπώσει την σχετικιστική, γεωμετρική έκδοση των αποτελεσμάτων της βαρύτητας, το ζήτημα της προέλευσης της παραμένει. Στη νευτώνεια βαρύτητα, η πηγή είναι η μάζα. Στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, η μάζα αποδεικνύεται ότι είναι μέρος μιας γενικότερης ποσότητας που ονομάζεται τανυστής ενέργειας-ορμής, που περιλαμβάνει τόσο την ενέργεια και την πυκνότητα ορμής καθώς και το άγχος (δηλαδή, την πίεση και την διάτμηση). Χρησιμοποιώντας την αρχή της ισοδυναμίας, αυτός ο τανυστής γενικεύεται εύκολα σε καμπύλο χωρόχρονο. Αντλώντας επιπλέον την αναλογία με γεωμετρικά νευτώνεια βαρύτητα, είναι φυσικό να υποθέσουμε ότι η εξίσωση πεδίου για τη βαρύτητα σχετίζεται με τον τανυστή Ricci, ο οποίος περιγράφει μια συγκεκριμένη κατηγορία παλιρροιακών φαινομένων: τη μεταβολή του όγκου για ένα μικρό σύννεφο των σωματιδίων που είναι αρχικά σε κατάσταση ηρεμίας, και στη συνέχεια πέφτουν ελεύθερα. Στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, η διατήρηση της ενέργειας-ορμής αντιστοιχεί στη δήλωση ότι η ενέργεια-ορμή είναι τανυστής ελεύθερης απόκλισης. Αυτή η φόρμουλα, επίσης, είναι εύκολα γενικευμένη σε καμπύλες χωροχρόνου με την αντικατάσταση των μερικών παραγώγων με καμπύλες-πολλαπλών ομολόγων τους, συναλλοίωτα παράγωγα μελετήθηκαν στη διαφορική γεωμετρία.Με την πρόσθετη αυτή κατάσταση-η συναλλοίωτη απόκλιση του τανυστή ενέργειας-ορμής, και ως εκ τούτου του ό,τι είναι στην άλλη πλευρά της εξίσωσης, είναι μηδέν-το απλούστερο σύνολο εξισώσεων είναι αυτές που ονομάζονται (πεδίο) εξισώσεις του Einstein:
 Στην αριστερή πλευρά είναι ο τανυστής Einstein,ένας ειδικός χωρίς απόκλιση συνδυασμός του τανυστή Ricci και του μετρικού. Ειδικότερα,
 είναι η μονοδιάστατη καμπυλότητα. Ο τανυστής Ricci από μόνος του σχετίζεται με τον γενικότερο τανυστή καμπυλότητας Riemann, όπως
 Στη δεξιά πλευρά, Tab είναι ο τανυστής ενέργειας-ορμής. Όλοι οι τανυστές είναι γραμμένοι σε αφηρημένο συμβολικό δείκτη. [30]Συνδυάζοντας την πρόβλεψη της θεωρίας με τα παρατηρήσιμα αποτελέσματα για τις πλανητικές τροχιές (ή, ισοδύναμα, εξασφαλίζοντας ότι η αδύναμη-βαρύτητα, χαμηλό-όριο ταχύτητας είναι νευτώνεια μηχανική), η σταθερά αναλογίας μπορεί να καθοριστεί ως κ = 8πG/c4, με G σταθερά βαρύτητας και c η ταχύτητα του φωτός. Όταν δεν υπάρχει ύλη, έτσι ώστε ο τανυστής ενέργειας-ορμης να εξαφανίζεται, το αποτέλεσμα είναι οι κενές εξισώσεις του Αϊνστάιν.
 Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για τη γενική σχετικότητα που στηρίζονται πάνω στις ίδιες εγκαταστάσεις,που περιλαμβάνουν πρόσθετους κανόνες και / ή περιορισμούς, που οδηγούν σε διαφορετικές εξισώσεις πεδίου. Παραδείγματα είναι η Brans-Dicke θεωρία, ο τηλεπαραλληλισμός και η Einstein-Cartan θεωρία.
 Ορισμός και βασικές εφαρμογές
 Η παραγωγή που περιγράφεται στην προηγούμενη ενότητα περιέχει όλες τις πληροφορίες που απαιτούνται για τον καθορισμό της γενικής σχετικότητας, περιγράφουν βασικές ιδιότητες της, και αντιμετωπίζουν ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας στη φυσική, δηλαδή το πώς η θεωρία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο για την οικοδόμηση.
 Ορισμός και βασικές ιδιότητες
 Η γενική σχετικότητα είναι μια μετρική θεωρία της βαρύτητας. Στον πυρήνα της είναι οι εξισώσεις του Αϊνστάιν, που περιγράφουν τη σχέση μεταξύ της γεωμετρίας των τεσσάρων διαστάσεων, την ψευδο-Riemann πολλαπλότητα που εκπροσωπεί τον χωροχρόνο, και την ενέργεια-ορμή που περιέχονται σε αυτό το χωροχρόνο. Φαινόμενα που στην κλασική μηχανική αποδίδονται στη δράση της δύναμης της βαρύτητας (όπως η ελεύθερη πτώση, τροχιακή κίνηση, και πορείες διαστημόπλοιων), αντιστοιχούν σε αδρανειακή κίνηση μέσα σε μια κυρτή γεωμετρία του χωροχρόνου στη γενική σχετικότητα, δεν υπάρχει βαρυτική δύναμη εκτροπής αντικεiμένων από τις φυσικές, ευθείες διαδρομές τους. Αντ'αυτού, η βαρύτητα αντιστοιχεί σε μεταβολές στις ιδιότητες του χώρου και του χρόνου, το οποίο με τη σειρά του αλλάζει τις πιο ευθείες-πιθανές διαδρομές που τα αντικείμενα θα ακολουθήσουν φυσικά.[34] Η καμπυλότητα είναι, με τη σειρά της, που προκαλείται από την ενέργεια-ορμής της ύλης.Παραφράζοντας τον σχετικιστική John Archibald Wheeler, ο χωροχρόνος λέει στην ύλη πως να κινηθεί.Η ύλη λέει στον χωροχρόνο πώς να καμπυλωθεί.
 Ενώ η γενική σχετικότητα αντικαθιστά το βαθμωτό δυναμικό της βαρύτητας της κλασικής φυσικής από ένα συμμετρικό βαθμίδας-δύο τανυστή, ο τελευταίος μειώνει την πρώτη, σε περιορισμένες περιπτώσεις. Για τα ασθενή βαρυτικά πεδία και αργά σε ταχύτητα σε σχέση με την ταχύτητα του φωτός, οι προβλέψεις της θεωρίας συγκλίνουν με εκείνα του νόμου του Νεύτωνα της παγκόσμιας έλξης.
 Αφού είναι κατασκευασμένη με τανυστές, η γενική σχετικότητα παρουσιάζει γενική συνδιακύμανση:οι νόμοι της-και οι περαιτέρω νόμοι που διατυπώνονται στο πλαίσιο της γενικής σχετικότητας-λαμβάνουν την ίδια μορφή σε όλα τα συστήματα συντεταγμένων. Επιπλέον, η θεωρία δεν περιέχει κανένα αναλλοίωτο γεωμετρικά δομικό υπόβαθρο, δηλαδή είναι ανεξάρτητο υπόβαθρο. Ικανοποιεί έτσι μια πιο αυστηρή γενική αρχή της σχετικότητας, δηλαδή ότι οι νόμοι της φυσικής είναι οι ίδιοι για όλους τους παρατηρητές.[38] Σε τοπικό επίπεδο, όπως εκφράζεται στην αρχή της ισοδυναμίας, ο χωροχρόνος είναι Minkowskian, και οι νόμοι της φυσικής αναδεικνύουν την τοπική αναλλοίωτη του Lorentz.
 Πειραματική επαλήθευση
 Για την επαλήθευση της Γενικής Σχετικότητας ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε προτείνει τρία πειραματικά τεστ:
 Τη μέτρηση της εκτροπής του φωτός των αστεριών καθώς οι ακτίνες περνούν πολύ κοντά από τον Ήλιο. Το αποτέλεσμα που προβλεπόταν θεωρητικά επιβεβαιώθηκε το 1919 με βάση φωτογραφίες της θέσης αστεριών πολύ κοντά στον ηλιακό δίσκο κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης ηλίου στο νησί Πρίνσιπε του Ατλαντικού.
 Μια θεωρητική πρόβλεψη για τη μετατόπιση του περιηλίου του Ερμή. Το περιήλιο του Ερμή "στρέφεται" αργά γύρω από τον ήλιο, και ο Αϊνστάιν εξήγησε τη μετατόπιση αυτή ως αποτέλεσμα της Γενικής Σχετικότητας, επιβεβαιωμένος πάλι από το πείραμα.
 Τη μετατόπιση φάσματος προς το ερυθρό λόγω της βαρύτητας. Το τεστ αυτό έγινε το 1959 στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ με επιτυχία, και αποτέλεσε και την πρώτη μέτρηση υψηλής ακρίβειας των αποτελεσμάτων της Γενικής Σχετικότητας.
 Τα επόμενα χρόνια η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας για τη βαρύτητα επιβεβαιώθηκε και με πλήθος άλλων πειραμάτων, το τελευταίο από τα οποία, με τη χρήση του δορυφόρου Gravity B, επιχείρησε να μετρήσει το στροβιλισμό του χωρόχρονου που προκαλεί η ιδιοπεριστροφή της γης και τη στρέβλωσή του κοντά σε μεγάλες μάζες (το λεγόμενο γεωδαιτικό φαινόμενο).
 Μαύρες τρύπες και άλλα συμπαγή αντικείμενα
 Όποτε η αναλογία μάζας από ένα αντικείμενο στην ακτίνα γίνεται επαρκώς μεγάλη, η γενική σχετικότητα προβλέπει το σχηματισμό μιας μαύρης τρύπας, μια περιοχή του χώρου από την οποία τίποτα, ακόμη και το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει. Στα τρέχοντα αποδεχόμενα μοντέλα αστρικής εξέλιξης, αστέρες νετρονίων 1.4 ηλιακές μάζες, και αστρικές μαύρες τρύπες με λίγες εώς μερικές δεκάδες ηλιακές μάζες, πιστεύεται ότι είναι η τελική κατάσταση για την εξέλιξη των άστρων. Συνήθως ένας γαλαξίας έχει μία υπερσυμπαγή μαύρη τρύπα με μερικά εκατομμύρια εώς μερικά δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες στο κέντρο του, και η παρουσία της οποίας έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του γαλαξία και μεγαλύτερων κοσμικών δομών.
 Η προσομοίωση είναι βασισμένη στις εξισώσεις της γενικής σχετικότητας: ένα αστέρι καταρρέει για να σχηματίσει μια μαύρη τρύπα ενώ εκπέμπει βαρυτικά κύματα.
 Αστρονομικά, η πιο σημαντική ιδιότητα των συμπαγών αντικειμένων είναι ότι παρέχουν ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μηχανισμό για τη μετατροπή της βαρυτικής ενέργειας σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.. Επίσης, η πτώση της σκόνης ή των αερίων της ύλης σε αστρική ή σε υπερσυμπαγείς μαύρες τρύπες, πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνη για μερικά θεαματικά φωτεινά αστρονομικά αντικείμενα, κυρίως διάφορα είδη των ενεργών γαλαξιακών πυρήνων σε γαλαξιακές κλίμακες και αστρικού μεγέθους αντικείμενα, όπως microquasars. Ειδικότερα, ο σχηματισμός μπορεί να οδηγήσει σε σχετικιστικούς πίδακες, επικεντρωμένες δέσμες υψηλής ενέργειας σωματίδια που αποτελούν αντικείμενα που πετούν στο διάστημα με σχεδόν την ταχύτητα του φωτός. Η γενική σχετικότητα παίζει κεντρικό ρόλο όλων αυτών των φαινομένων, και των παρατηρήσεων που παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη μαύρων τρυπών με τις ιδιότητες που προβλέπονται από τη θεωρία.
 Οι μαύρες τρύπες είναι επίσης περιζήτητοι στόχοι για την αναζήτηση βαρυτικών κυμάτων(βλ. κύματα βαρύτητας). Συνοψίζοντας η μαύρη τρύπα πρέπει να οδηγήσει σε μερικά από τα ισχυρότερα σήματα βαρυτικών κυμάτων φθάνοντας σε ανιχνευτές εδώ στη Γη, και το στάδιο αμέσως πριν από τη συγχώνευση ("τιτίβισμα") θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα "πρότυπο κερί" για να υπολογίσει την απόσταση της συγχώνευσης των γεγονότων και ως εκ τούτου να χρησιμεύσει ως ανιχνευτής της κοσμικής διαστολής σε μεγάλες αποστάσεις. Τα βαρυτικά κύματα που παράγονται από μία αστρική μαύρη τρύπα βυθίζονται σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα θα πρέπει να παρέχουν άμεσες πληροφορίες για τη γεωμετρία της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας.
 Κοσμολογία
 Τα σημερινά μοντέλα της κοσμολογίας βασίζονται στις εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν,που περιλαμβάνουν την κοσμολογική σταθερά Λ αφού έχει σημαντική επιρροή στη μεγάλης κλίμακας δυναμική του σύμπαντος
 όπου gab είναι η χωροχρονική μετρική.[115]Ισότροπα και ομογενή διαλύματα αυτών των ενισχυμένων εξισώσεων,οι Friedmann–Lemaître–Robertson–Walker λυσεις,[116] επιτρέπουν στους φυσικούς να μοντελοποιήσουν το σύμπαν που έχει εξελιχθεί τα τελευταία 14 δις χρόνια από μία ζεστή,προ Big Bang φάση.[117]Μόλις ένας μικρός αριθμός παραμέτρων (για παράδειγμα μέση πυκνότητα της ύλης του σύμπαντος) έχουν καθοριστεί από την αστρονομική παρατήρηση,[118] περαιτέρω στοιχεία παρατήρησης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να θέσουν τα μοντέλα για τη δοκιμή.[119] Προβλέψεις, όλες επιτυχημένες, περιλαμβάνουν την αρχική αφθονία των χημικών στοιχείων που σχηματίζονται σε μια περίοδο της αρχέγονης νουκλεοσύνθεσης,[120] τις μεγάλης κλίμακας δομές του σύμπαντος,[121] και την ύπαρξη και τις ιδιότητες ενός "θερμικού echo" από την αρχή του σύμπαντος, την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου.[122]
 Αστρονομικές παρατηρήσεις του κοσμολογικού ρυθμού διαστολής επιτρέπουν την συνολική ποσότητα της ύλης στο σύμπαν να υπολογιστεί,παρόλο που η φύση της ύλης παραμένει μυστηριώδης εν μέρει. Περίπου 90% της συνολικής ύλης εμφανίζεται να είναι η επονομαζόμενη σκοτεινή ύλη, η οποία έχει μάζα (ή ισοδύναμα, βαρυτική επίδραση), αλλά δεν αλληλεπιδρά ηλεκτρομαγνητικά και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα.[123] Δεν υπάρχει γενικά αποδεχτή περιγραφή αυτού του νέου είδους της ύλης, μέσα στο πλαίσιο των γνωστών σωματιδίων φυσικής[124] ή αλλού.[125] Παρατηρήσιμες αποδείξεις από την μετατόπιση προς το ερυθρό έρευνες των μακρινών supernova και τις μετρήσεις της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου δείχνουν επίσης ότι η εξέλιξη του σύμπαντος μας επηρεάζεται σημαντικά από μια κοσμολογική σταθερά με αποτέλεσμα την επιτάχυνση της κοσμικής διαστολής ή,ισοδύναμα,από μια μορφή ενέργειας με μια ασυνήθιστη εξίσωση της κατάστασης, που είναι γνωστή ως σκοτεινή ενέργεια, η φύση της οποίας παραμένει ασαφής.[126]
 Μία επονομαζόμενη πληθωριστική φάση,[127]μία πρόσθετη φάση μιας σημαντικά επιταχυνόμενης επέκτασης σε κοσμικές περιόδους περίπου δευτερολέπτων, υποτέθηκε το 1980 για λογαριασμό αρκετά αινιγματικών παρατηρήσεων που ήταν ανεξήγητες από κλασικά κοσμολογικά μοντέλα, όπως η σχεδόν τέλεια ομοιογένεια της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου.[128]Πρόσφατες μετρήσεις της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου έχουν ως αποτέλεσμα την πρώτη απόδειξη για αυτό το σενάριο.[129] Ωστόσο, υπάρχει μια απίστευτη ποικιλία πιθανών πληθωριστικών σεναρίων, η οποία δεν μπορεί να περιορίζεται από τις τρέχουσες παρατηρήσεις.[130] Ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα είναι η φυσική του συντομότερου σύμπαντος, πριν από την πληθωριστική φάση και κοντά στο σημείο όπου τα κλασικά μοντέλα προβλέπουν τη μοναδικότητα του Big Bang. Μια έγκυρη απάντηση θα απαιτούσε μια πλήρη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας, η οποία δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί[131] (π.χ. το τμήμα σχετικά με την κβαντική βαρύτητα,από κάτω).
 Προηγμένες έννοιες
 Το χτίσιμο του μοντέλου
 Η βασική έννοια της γενικής σχετικότητας μοντέλου οικοδόμησης είναι μία από τις λύση των εξισώσεων του Αϊνστάιν. Λαμβάνοντας υπόψη τις δύο εξισώσεις του Αϊνστάιν και κατάλληλες εξισώσεις για τις ιδιότητες της ύλης, μια τέτοια λύση αποτελείται από μία ειδική ημι-Riemannian πολλαπλότητα (συνήθως ορίζεται δίνοντας τη μέτρηση σε συγκεκριμένες συντεταγμένες), και συγκεκριμένα υλικά σώματα που ορίζονται στην εν λόγω πολλαπλότητα. Η ύλη και η γεωμετρία πρέπει να πληρούν τις εξισώσεις του Αϊνστάιν, έτσι ώστε, ο ενέργειας-ορμής τανυστής της ύλης να είναι ελεύθερος απόκλισης. Η ύλη πρέπει, φυσικά, να πληροί οποιεσδήποτε πρόσθετες εξισώσεις επιβλήθηκαν στις ιδιότητές του. Με λίγα λόγια, μια τέτοια λύση είναι ένα σύμπαν μοντέλο που ικανοποιεί τους νόμους της γενικής σχετικότητας, και, ενδεχομένως, επιπλέον νόμων που διέπουν οπουδήποτε η ύλη μπορεί να είναι παρούσα.
 Οι Εξισώσεις του Αϊνστάιν είναι μη γραμμικές διαφορικές εξισώσεις και, ως εκ τούτου, είναι δύσκολο να επιλυθούν ακριβώς.Παρ 'όλα αυτά, μια σειρά από ακριβή λύση είναι γνωστές, παρόλο που μόνο μερικοί έχουν άμεσες φυσικές εφαρμογές. Οι πιο γνωστές ακριβείς λύσεις, καθώς επίσης και τα πλέον ενδιαφέροντα από την άποψη της φυσικής, είναι η Schwarzschild λύση, η Reissner-Nordström λύση και η Kerr μετρική, κάθε μία από τις οποίες αντιστοιχεί σε μία ορισμένου τύπου μαύρη τρύπα σε ένα κατά τα άλλα άδειο σύμπαν, και τα Friedmann–Lemaître–Robertson–Walker και de Sitter σύμπαντα, κάθε ένα από αυτά περιγράφει έναν επεκτεταμένο κόσμο. Ακριβείς λύσεις του μεγάλου θεωρητικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν το Gödel σύμπαν (που ανοίγει την ενδιαφέρουσα δυνατότητα ταξίδι στο χρόνο σε καμπύλες χωροχρόνου), η Taub-NUT λύση (ένα σύμπαν μοντέλο που είναι ομοιογενές, αλλά ανισότροπο) και αντι-de Sitter χώρου (η οποία έχει έρθει πρόσφατα στο προσκήνιο στο πλαίσιο αυτών που ονομάζονται Maldacena εικασίες ).
 Δεδομένης της δυσκολίας εξεύρεσης ακριβών λύσεων, οι εξισώσεις πεδίου του Einstein επίσης επιλύονται συχνά από αριθμητική ολοκλήρωση σε έναν υπολογιστή, ή με την εξέταση μικρών διαταραχών των ακριβών λύσεων. Στον τομέα της αριθμητικής σχετικότητας, οι ισχυροί υπολογιστές χρησιμοποιούνται για να προσομοιώσουν τη γεωμετρία του χωροχρόνου και να λύσουν τις εξισώσεις του Αϊνστάιν για ενδιαφέρουσες καταστάσεις, όπως δύο συγκρουόμενες μαύρες τρύπες. Κατ' αρχήν, οι μέθοδοι αυτοί μπορούν να εφαρμοστούν σε οποιοδήποτε σύστημα, αν υπάρχουν επαρκείς πόροι από υπολογιστή, και μπορούν να αντιμετωπίστούν τα θεμελιώδη ζητήματα, όπως οι γυμνές ιδιομορφίες. Κατά προσέγγιση λύσεις μπορούν επίσης να βρεθούν από την θεωρίες όχλησης όπως ευθυγραμμισμένη βαρύτητα και την γενίκευσή της, η προ-Νευτώνια επέκταση, τα οποία αναπτύχθηκαν από τον Αϊνστάιν. Ο τελευταίος παρέχει μια συστηματική προσέγγιση στην επίλυση της γεωμετρία του χωροχρόνου μιας που περιέχει μια κατανομή της ύλης που κινείται αργά σε σύγκριση με την ταχύτητα του φωτός. Η επέκταση περιλαμβάνει μια σειρά από όρους:οι πρώτοι όροι αντιπροσωπεύουν νευτώνεια βαρύτητα, ενώ οι μετέπειτα όροι αντιπροσωπεύουν ολοένα και μικρότερες διορθώσεις στη θεωρία του Νεύτωνα λόγω της γενικής σχετικότητας. Η παράταση αυτής της επέκτασης είναι ο Παραμετρικοποιημένος μετα-Νευτώνειος (PPN) φορμαλισμός,ο οποίος επιτρέπει την ποσοτική σύγκριση μεταξύ των προβλέψεων της γενικής σχετικότητας και τις εναλλακτικής θεωρίας.
 Συνέπειες της θεωρίας του Αϊνστάιν
 Η γενική σχετικότητα έχει μια σειρά από φυσικές συνέπειες. Μερικές απορρέουν απευθείας από τα αξιώματα της θεωρίας, ενώ άλλες έχουν καταστεί σαφείς μόνο κατά τη διάρκεια των ενενήντα χρόνια της έρευνας που ακολούθησε την αρχική δημοσίευση του Αϊνστάιν.
 Βαρυτική διαστολή του χρόνου και αλλαγή της συχνότητας
 Υποθέτοντας ότι η αρχή της ισοδυναμίας ισχύει, η βαρύτητα επηρεάζει το πέρασμα του χρόνου. Το φως στέλνεται μέσα σε ένα πηγάδι gravity well το οποίο ονομάζεται blueshift, ενώ το ελαφρύ αποστέλλεται προς την αντίθετη κατεύθυνση (δηλαδή, εξόδου από την βαρύτητα) είναι redshift συλλογικά, τα δύο αυτά φαινόμενα είναι γνωστά ως η βαρυτική μετατόπιση συχνότητας. Γενικότερα, οι διαδικασίες κοντά σε ένα τεράστιο σώμα τρέχουν πιο αργά σε σύγκριση με τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα πιο μακριά. Αυτή η επίδραση είναι γνωστή ως βαρυτική διαστολή του χρόνου.
 Η βαρυτική μετατόπιση προς το ερυθρό έχει μετρηθεί στο εργαστήριο χρησιμοποιώντας αστρονομικές παρατηρήσεις. Βαρυτική διαστολή του χρόνου στο βαρυτικό πεδίο της Γης έχει μετρηθεί πολλές φορές χρησιμοποιώντας ατομικά ρολόγια ενώ η συνεχιζόμενη επικύρωση παρέχεται ως παρενέργεια της λειτουργίας του Παγκόσμιου Συστήματος Εντοπισμού Θέσης (GPS). Οι δοκιμές σε ισχυρότερα βαρυτικά πεδία παρέχονται από την παρατήρηση των δυαδικών pulsars. Όλα τα αποτελέσματα είναι σε συμφωνία με τη γενική σχετικότητα. Ωστόσο, στο σημερινό επίπεδο της ακρίβειας, οι παρατηρήσεις αυτές δεν μπορούν να διακριθούν μεταξύ της γενικής σχετικότητας και άλλες θεωρίες στις οποίες η αρχή της ισοδυναμίας ισχύει.
 Διάχυση φωτός και χρονική καθυστέρηση βαρύτητας
 Η γενική σχετικότητα προβλέπει πως η διαδρομή του φωτός κάμπτεται σε ένα βαρυτικό πεδίο. Το φως που διέρχεται από ένα σώμα μεγάλου όγκου, διαχέεται προς το σώμα αυτό. Το φαινόμενο αυτό επιβεβαιώνεται παρατηρώντας ότι το φως των αστέρων ή των μακρινών κβάζαρ διαχέεται καθώς περνά τον ήλιο.
 Αυτό καθώς και παρόμοιες υποθέσεις, προκύπτουν από το γεγονός που θέλει το φως να ακολουθεί αυτό που ονομάζουμε light-like (σαν φως) ή μηδενική γεωδαισιακή καμπύλη- δεν είναι παρά μία γενίκευση των ευθείων κατά τις οποίες ταξιδεύει το φως στην κλασική φυσική. Αυτού του είδους οι γεωδαισιακές καμπύλες είναι η γενίκευση των σταθερών της ταχύτητας του φωτός στην ειδική θεωρία. Εξετάζοντας κάποιος το κατάλληλο χωροχρονικό μοντέλο (είτε το εξωτερικό Schwarzschild solution είτε -όταν πρόκειται για περισσότερες από μία μάζες- το post-Newtonian expansion), διαφορα φαινόμενα της επίδρασης της βαρύτητας στο φως παρουσιάζονται. Αν και η κάμψη του φωτός μπορεί να εξηγηθεί απλά επεκτείνοντας την καθολική θεωρία της ελεύθερης πτώσης στο φως, η γωνία εκτροπής που προκύπτει από τέτοιους υπολογισμούς έχει τη μισή τιμή από αυτή που προκύπτει από τη γενική σχετικότητα.
 Στενά συνδεδεμένη με την διάχυση του φωτός είναι και η βαρυτική χρονική καθυστέρηση (ή καθυστέρηση Shapiro), φαινόμενο κατά το οποίο τα σήματα του φωτός αργούν να διέλθουν μέσω του βαρυτικού πεδίου. Για αυτή τη πρόβλεψη διάφορα τεστ έχουν πραγματοποιηθεί. Στον πραμετρικοποιημένο μετα-Νευτώνειο φορμαλισμό (PPN), οι μετρήσεις τόσο της διάχυσης του φωτός όσο και της βαρυτικής χρονικής καθυστέρησης προσδιορίζουν μια παράμετρο y, η οποία κωδικοποιεί την επίδραση της βαρύτητας στη γεωμετρία του σύμπαντος.
 Βαρυτικά κύματα
 Μία από τις πολλές αναλογίες μεταξύ της βαρύτητας ενός ασθενούς πεδίου και του ηλεκτρομαγνητισμού είναι ότι, ανάλογα με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα υπάρχουν βαρυτικά κύματα:κυματισμοί στην μετρική του χωροχρόνου που διαδίδονται με την ταχύτητα του φωτός. Η απλούστερη μορφή ενός τέτοιου κύματος μπορεί να απεικονιστεί με τη δράση του σε ένα δακτύλιο από σωματίδια τα οποία εκτελούν ελεύθερη πτώση. Ένα ημιτονοειδές κύμα διαδίδεται μέσω ενός τέτοιου δακτυλίου προς τον αναγνώστη και στρεβλώνει το δακτύλιο με ένα χαρακτηριστικό, ρυθμικό τρόπο (βλέπε εικόνα στα δεξιά). Αφού οι εξισώσεις του Αϊνστάιν είναι μη γραμμικές,ισχυρά βαρυτικά κύματα δεν υπακούουν στην αρχή της επαλληλίας, καθιστώντας δύσκολη την περιγραφή τους. Αντίθετα, για ασθενή πεδία, μία γραμμική προσέγγιση μπορεί να επιτευχθεί. Τέτοια γραμμικά βαρυτικά κύματα αποτελούν αρκετά ακριβείς περιγραφές των εξαιρετικά αδύναμων κυμάτων που αναμένεται να φτάσουν στη Γη από μακρινά κοσμικά γεγονότα, τα οποία τυπικά καταλήγουν σε σχετικές αποστάσεις οι οποίες αυξάνονται και μειώνονται μέχρι και . Οι μέθοδοι ανάλυσης δεδομένων συνήθως κάνουν χρήση του γεγονότος ότι σε αυτά τα γραμμικά κύματα μπορεί να εφαρμοστεί ο μετασχηματισμός Fourier.
 Μερικές ακριβείς λύσεις περιγράφουν βαρυτικά κύματα χωρίς καμία προσέγγιση, π.χ., ένα κύμα που εκπέμπεται από τρένο και ταξιδεύει στο κενό ή τα αποκαλούμενα σύμπαντα του Gowdi, μεταβλητές ενός διαστελλόμενου σύμπαντος το οποίο είναι γεμάτο με τα βαρυτικά κύματα. Αλλά τα βαρυτικά κύματα που παράγονται σε ειδικές καταστάσεις όπως η συγχώνευση δύο μαύρων τρυπών, οι αριθμητικές μέθοδοι είναι σήμερα ο μόνος τρόπος για να κατασκευαστούν κατάλληλα μοντέλα.
 Το 2016 επιβεβαιώθηκε επιτυχώς μέσω επιστημονικών πειραμάτων η ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων τα οποία προβλέπονται από τη θεωρία της σχετικότητας.
 Τροχιακές επιδράσεις και η σχετικότητα της κατεύθυνσης
 Η γενική σχετικότητα διαφέρει από την κλασική μηχανική σε έναν αριθμό προβλέψεων σχετικά με τα τροχιακά σώματα. Προβλέπει μια συνολική περιστροφή (μετάπτωση) των πλανητικών τροχιών, καθώς και την τροχιακή φθορά που προκαλείται από την εκπομπή των βαρυτικών κυμάτων και των επιπτώσεων που σχετίζονται με τη σχετικότητα της κατεύθυνσης.
 Μετάπτωση των αψίδων
 Στη γενική σχετικότητα, η αψίδα οποιασδήποτε τροχιάς (το σημείο της τροχιάς του σώματος στο κέντρο του συστήματος της μάζας) προπορευεται-η τροχιά δεν είναι μια έλλειψη, αλλά μοιάζει με μια έλλειψη που περιστρέφεται στο επίκεντρο της, με αποτέλεσμα ένα τριαντάφυλλο, καμπύλη που μοιάζει με το σχήμα. Αυτό το αποτέλεσμα προέρχεται πρώτα από τον Einstein,ο οποίος χρησιμοποιώντας μια κατά προσέγγιση μέτρηση αντιπροσωπεύει το Νευτώνειο όριο και το θέσιμο του σε τροχιά γύρω από το σώμα, όπως ένα σωματίδιο δοκιμής. Για τον ίδιο, το γεγονός ότι η θεωρία του έδωσε μια απλή εξήγηση των Ελέγχων της γενικής σχετικότητας Perihelion μετάπτωση του Ερμή,(ανώμαλη μετακίνηση του περιηλίου του πλανήτη Ερμή), που ανακαλύφθηκε νωρίτερα από Urbain Le Verrier το 1859, ήταν σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία ότι είχε επιτέλους ορίσει τη σωστή μορφή των εξισώσεων πεδίου βαρύτητας(του Einstein).
 Το αποτέλεσμα μπορεί επίσης να προέρχεται και από τη χρήση του ακριβή Schwarzschild μετρικού (που περιγράφει τις χωροχρονικές γύρω από μια σφαιρική μάζα). Αυτό οφείλεται στην επίδραση της βαρύτητας από τη γεωμετρία του χώρου και στη συμβολή της αυτοενέργειας της βαρύτητας ενός σώματος (που κωδικοποιείται στη μη γραμμικότητα των εξισώσεων του Αϊνστάιν). Η σχετικιστική μετάπτωση έχει παρατηρηθεί για όλους τους πλανήτες που επιτρέπουν ακριβείς μετρήσεις μετάπτωσης (Ερμής, Αφροδίτη και Γη), καθώς και στα δυαδικά Pulsar συστήματα, όπου είναι μεγαλύτερα από πέντε τάξεις μεγέθους.
 Τροχιακή Φθορά
 Σύμφωνα με τη γενική σχετικότητα, η δυαδικό σύστημα θα εκπέμπει κύματα βαρύτητας, με αποτέλεσμα να χάνει ενέργεια. Λόγω αυτής της απώλειας, η απόσταση μεταξύ των δύο φορέων σε τροχιά μειώνεται, και το ίδιο κάνει και η περίοδος της τροχιάς τους. Εντός του Ηλιακού Συστήματος ή για τα απλά διπλά αστέρια, η επίδραση είναι πολύ μικρή για να μπορεί να παρατηρηθεί. Αυτή δεν είναι η περίπτωση ενός δυαδικού πάλσαρ, ένα σύστημα δύο τροχιών άστρου νετρονίων, ένα εκ των οποίων είναι ένα πάλσαρ: από το πάλσαρ, οι παρατηρητές στη Γη λαμβάνουν μια τακτική σειρά ραδιοφωνικών παλμών που μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα εξαιρετικά ακριβές ρολόι, το οποίο επιτρέπει ακριβείς μετρήσεις της τροχιακής περιόδου. Επειδή οι αστέρες νετρονίων είναι πολύ συμπαγείς, σημαντικές ποσότητες ενέργειας εκπέμπονται με τη μορφή ακτινοβολίας βαρύτητας.
 Η πρώτη παρατήρηση της μείωσης στην τροχιακή περίοδο λόγω της εκπομπής των βαρυτικών κυμάτων έγινε από τους Hulse και Taylor, χρησιμοποιώντας ένα δυαδικό πάλσαρ PSR1913+16 που είχαν ανακαλυψεί το 1974. Αυτή ήταν η πρώτη ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων, έστω και έμμεση, για την οποία απονεμήθηκε το 1993 βραβείο Νόμπελ στη φυσική. Από τότε, πολλά άλλα δυαδικά πάλσαρ έχουν βρεθεί, και ιδίως το διπλό πάλσαρ PSR J0737-3039, στα οποία τα δύο αστέρια είναι πάλσαρ.
 Γεωδαιτική μετάπτωση και βαρυτομαγνητισμός
 Αρκετά σχετικιστικά φαινόμενα που συνδέονται άμεσα με την σχετικότητα της κατεύθυνσης. Ένα από αυτά είναι geodetic precession: την κατεύθυνση του άξονα του γυροσκοπίο σε ελεύθερη πτώση σε καμπύλο χωρόχρονο θα αλλάξει σε σύγκριση, για παράδειγμα, με την κατεύθυνση του φωτός που λαμβάνεται από μακρινά αστέρια, ακόμη και αν ένα τέτοιο γυροσκόπιο αντιπροσωπεύει τον τρόπο της διατήρησης μιας κατεύθυνσης όσο το δυνατόν σταθερότερα("παράλληλη μεταφορά"). Για το σύστημα Φεγγάρι–Γη, Αυτή η επίδραση έχει μετρηθεί με τη βοήθεια του σεληνιακού λέιζερ. Πιο πρόσφατα, έχει μετρηθεί για τις δοκιμαστικές μάζες πάνω στο δορυφόρο Gravity Probe B με ακρίβεια καλύτερη από 0,3%. Μια πρώτη μετά την πτήση αξιολόγηση δίνεται στο ? Περαιτέρω ενημερώσεις θα είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα της αποστολής .</ref>
 Κοντά σε μια περιστρεφόμενη μάζα, υπάρχουν τα λεγόμενα βαρυτομαγνητικά αποτελέσματα. Ένας μακρινός παρατηρητής θα καθορίσει ότι τα αντικείμενα κοντά στη μάζα να "σέρνονται γύρω». Αυτή είναι η πιο ακραία για την περιστρεφόμενες μαύρες τρύπες, όπου, για κάθε αντικείμενο εισέρχεται σε μια ζώνη γνωστή ως εργόσφαιρα, η περιστροφή είναι αναπόφευκτη. Τέτοια αποτελέσματα μπορεί και πάλι να ελέγχονται μέσω της επιρροής τους από τον προσανατολισμό του γυροσκοπίου σε ελεύθερη πτώση. για μια πιο πρόσφατη ανασκόπηση, βλέπε </ref> Κάπως έχουν αμφιλεγόμενες δοκιμές έγιναν χρησιμοποιώντας τα LAGEOS δορυφόρων, επιβεβαιώνοντας τη σχετικιστική πρόβλεψη. Επίσης, η Mars Global Surveyor έχει χρησιμοποιήσει καθετήρα γύρω από τον Άρη.
 Αιτιώδης δομή και την παγκόσμια γεωμετρία
 Στη γενική σχετικότητα, κανένα υλικό σώμα δεν μπορεί να καλύψει τη διαφορά ή να ξεπεράσει έναν παλμό φωτός. Καμία επίδραση από ένα γεγονός Α δε μπορεί να φτάσει οποιαδήποτε άλλη X θέση πριν το φως φτάσει στο Α Χ. Κατά συνέπεια, μια εξερεύνηση όλων των κοσμογραμμών του φωτός δίνει βασικές πληροφορίες σχετικά με την αιτιώδη δομή του χωροχρόνου του. Αυτή η δομή μπορεί να αναπαρασταθει χρησιμοποιώντας τα Πενρόουζ-Κάρτερ διαγράμματα στην οποία απείρως μεγάλες περιοχές του χώρου και άπειρα χρονικά διαστήματα έχουν συρρικνωθεί ("συμπαγοποιημένες") έτσι ώστε να χωρέσει σε ένα χάρτη πεπερασμένο, ενώ το φως ταξιδεύει ακόμα κατά μήκος των διαγωνίων, όπως στα πρότυπα διαγράμματα του χωροχρόνου.[132]
 Έχοντας επίγνωση της σημασίας της αιτιατούς δομής,ο Ρότζερ Πενρόουζ και αλλοι έχουν αναπτύξει αυτό που είναι γνωστό ως παγκόσμια γεωμετρία. Στην παγκόσμια γεωμετρία, το αντικείμενο μελέτης δεν είναι μία συγκεκριμένη λύση (ή μία οικογένεια λύσεων) με τις εξισώσεις του Αϊνστάιν.
 Ορίζοντες
 Χρησιμοποιώντας την παγκόσμια γεωμετρία,οι μερικοί χωροχρόνοι μπορεί να αποδειχθεί ότι περιέχουν όρια που ονομάζενται ορίζοντες, οι οποίoi οριοθετούν μια περιοχή από το υπόλοιπο του χωροχρόνου. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι οι μαύρες τρύπες: εάν η μάζα συμπιέζεται σε μία επαρκώς συμπαγή περιοχή του χώρου (όπως ορίζεται στο εικασίες στεφάνης, η σχετική κλίμακα μήκους είναι η ακτίνα Schwarzschild[134]), καθόλου φως δε μπορεί να ξεφύγει προς τα έξω. Δεδομένου ότι κανένα αντικείμενο δε μπορεί να προσπεράσει έναν παλμό φωτός. Το πέρασμα από το εξωτερικό προς το εσωτερικό είναι ακόμα δυνατό, δείχνοντας ότι το όριο, ορίζοντας της μαύρης τρύπας, δεν είναι ένα φυσικό εμπόδιο.[135]
 Η εργόσφαιρα μίας περιστρφόμενης μαύρης τρύπας, η οποία παιζει το ρόλο της εξαγωγής ενέργεια από μία τέτοια μαύρη τρύπα.
 Οι πρώτες μελέτες των μαύρων τρυπών που επικαλούνται σαφείς λύσεις των εξισώσεων του Αϊνστάιν, και ιδίως τη σφαιρικά λύση συμμετρική Σβαρτζτσάιλντ (χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια στατική μαύρη τρύπα) και το αξονοσυμμετρικού λύση Κερ (χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία περιστρεφόμενη, σταθερή μαύρη τρύπα, και την εισαγωγή ενδιαφερώντων χαρακτηριστικών, όπως η εργόσφαιρα). Χρσημοποιώντας την παγκόσμια γεωμετρία, μεταγενέστερες μελέτες έχουν αποκαλύψει πιο γενικές ιδιότητες των μελανών οπών. Σε μακροπρόθεσμη βάση, είναι μάλλον απλά αντικείμενα που χαρακτηρίζονται από έντεκα παραμέτρους που προσδιορίζουν την ενέργεια, ορμή, στροφορμή, θέση σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και το ηλεκτρικό φορτίο. Αυτό υποδηλώνεται με τα θεωρήματα μοναδικότητας μιας μαύρης τρύπας: "το θεώρημα no-hair", δηλαδή, δεν υπάρχουν διακριτικά στοιχεία, όπως τα χτενίσματα των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από την πολυπλοκότητα ενός αντικειμένου που βαρυτικά καταρρέει για να σχηματίσει μια μαύρη τρύπα, το αντικείμενο που προκύπτει (έχοντας εκπέμπψει κύματα βαρύτητας) είναι πολύ απλή.[136]
 Ακόμη πιο εντυπωσιακά, υπάρχει ένα γενικό σύνολο των νόμων γνωστά ως μηχανική μαύρης τρύπας, η οποία είναι ανάλογη με τους νόμους της θερμοδυναμικής. Για παράδειγμα, από το δεύτερο νόμο της μηχανικής μαύρης τρύπας, η περιοχή του ορίζοντα περίπτωση γενικής μαύρη τρύπα ποτέ δεν θα μειώνεται με το χρόνο, ανάλογο με την εντροπία ενός θερμοδυναμικού συστήματος. Αυτό περιορίζει την ενέργεια που μπορεί να εξαχθεί κλασικά μέσα από μια περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα (π.χ. από την Πένροουζ διεργασία).[137] Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι οι νόμοι της μηχανικής μιας μαύρης τρύπας, στην πραγματικότητα, ένα υποσύνολο των νόμων της θερμοδυναμικής, και ότι η περιοχή μαύρης τρύπας είναι ανάλογη με εντροπία της.[138]Αυτό οδηγεί σε μια τροποποίηση των αρχικών νόμων της μηχανικής Ω : για παράδειγμα, όπως ο δεύτερος νόμος της μηχανικής μιας μαύρης τρύπας γίνεται μέρος του ο δεύτερος νόμο της θερμοδυναμικής, είναι δυνατό η περιοχή μιας μαύρης τρύπας να μειωθεί, όσο άλλες διαδικασίες εξασφαλίζουν ότι, συνολικά, η εντροπία αυξάνεται. Όπως θερμοδυναμικά αντικείμενα με μη μηδενική θερμοκρασία, οι μαύρες τρύπες πρέπει να εκπέμπουν θερμική ακτινοβολία. Ημι-κλασικοί υπολογισμοί δείχνουν ότι πράγματι το κάνουν, με την επιφάνεια να παίζει το ρόλο της θερμοκρασίας στο νόμο του Πλανκ. Αυτή η ακτινοβολία είναι γνωστή ως ακτινοβολία Χοκινγ (πρβλ. την κβαντική θεωρία ενότητα, παρακάτω).[139]
 Υπάρχουν πολλοί τύποι οριζόντων. Σε ένα συνεχώς επεκτεινόμενο σύμπαν, ένας παρατηρητής μπορεί να διαπιστώσει ότι ορισμένες περιοχές του παρελθόντος δεν μπορεί να παρατηρηθούν («ορίζοντα των σωματιδίων"), και σε ορισμένες περιοχές του μέλλοντος δεν μπορεί να επηρεαστούν (ορίζοντας γεγονότων).[140] Ακόμη και σε επίπεδο χώρο Μινκόφσκι, όταν περιγράφεται από την ταχεία παρατηρητή (Ράιντλερ διάστημα), θα υπάρξουν ορίζοντες που συνδέονται με μία ημι-κλασσική ακτινοβολία γνωστή ως ακτινοβολία Unruh.[141]
 Ανωμαλίες
 Ένα άλλο γενικό και αρκετά ενοχλητικόχαρακτηριστικό γνώρισμα της γενικής σχετικότητας είναι η εμφάνιση του χωροχρόνου ορίων γνωστή ως μοναδικότητες. Ο χωροχρόνος μπορεί να διερευνηθεί με την παρακολούθηση των χρονικών και των καμπυλών που καλύπτουν τον χωροχρόνο-όλους τους δυνατούς τρόπους ότι το φως και τα σωματίδια σε ελεύθερη πτώση μπορούν να ταξιδέψουν. Αλλα μερικές λύσεις των εξισώσεων του Αινστάιν έχουν "οδοντωτές άκρες»-περιοχές γνωστές ως χωροχρόνου μοναδικότητες, όπου τα μονοπάτια του φωτός και η πτώση σωματιδίων έρθει σε ένα απότομο τέλος, και η γεωμετρία γίνεται ασαφή. Στις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, αυτά είναι «μοναδικότητες καμπυλότητας", όπου γεωμετρικών μεγεθών που χαρακτηρίζουν καμπυλότητα του χωροχρόνου, όπως η Ρίτσι μονοδιάστατη, να αναλάβει απείρου. Γνωστά παραδείγματα του χωροχρόνου με μελλοντικές ανωμαλίες—όπου κοσμογραμμές τελειώνουν την λύση Σβαρτζτάιλντ, οι οποίες περιγράφουν inside το εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας, η λύση Κερ με σχήμα δακτυλίου ιδιομορφία του μέσα σε ένα αιώνιο τρύπα περιστρεφόμενες μαύρες. Η Friedmann–Lemaître–Robertson–Walker λύση και άλλοι χωροχρόνοι περιγράφουν σύμπαντα που έχουν ιδιομορφίες οι καμπύλες του χωροχρόνου, δηλαδή Big Bang ανωμαλίες, και μερικές μελλοντικές ανωμαλίες(Big Crunch)επίσης.
 Δεδομένου ότι αυτά τα παραδείγματα είναι όλα ιδιαίτερα συμμετρικά και έτσι απλοποιημένα-είναι δελεαστικό να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η εμφάνιση των ανωμαλιών είναι ένα κατασκεύασμα της εξιδανίκευσης. Τα διάσημα θεωρήματα των ανωμαλιών, αποδεικνύονται χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της παγκόσμιας γεωμετρίας, λένε το αντίθετο: οι ανωμαλίες είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό της γενικής σχετικότητας, και αναπόφευκτα όταν η κατάρρευση ενός αντικειμένου με ρεαλιστικές ιδιοτήτων της ύλης έχει προχωρήσει πέρα από ένα ορισμένο στάδιο και, επίσης, κατά την έναρξη μιας ευρείας κατηγορίας της επέκτασης συμπάντων. Ωστόσο, τα θεωρήματα λένε πολλά για τις ιδιότητες των μοναδικοτήτων, και ένα μεγάλο μέρος της τρέχουσας έρευνας είναι αφιερωμένο στην χαρακτηρίζουσα γενική δομή αυτών των οντοτήτων (υπέθεσε π.χ. με τη λεγόμενη BKL εικασία). Η κοσμική υπόθεση λογοκρισίας δηλώνει ότι όλες οι ρεαλιστικές μελλοντικές ανωμαλίες (μη τέλειων συμμετρίων, το θέμα με ρεαλιστικές ιδιότητες) ασφάλεια κρυμμένα πίσω από ένα χρονικό ορίζοντα, και ως εκ τούτου αόρατα σε όλους τους μακρινούς παρατηρητές. Ενώ δεν υπάρχει επίσημη απόδειξη δεν υπάρχει ακόμα, αριθμητικές προσομοιώσεις προσφέρουν αποδεικτικά στοιχεία της ισχύος του.
 Εξισώσεις Εξέλιξης
 Κύριο άρθρο:Η αρχική σύνθεση (γενική σχετικότητα)
 Κάθε λύση των εξισώσεων του Einstein περιλαμβάνει όλη την ιστορία του σύμπαντος δεν είναι απλά κάποιο στιγμιότυπο του πώς έχουν τα πράγματα, αλλά ένα σύνολο, που πιθανόν έχει σημασία, ο χωρόχρονος. Περιγράφει την κατάσταση της ύλης και της γεωμετρίας παντού και σε κάθε στιγμή στο συγκεκριμένο σύμπαν. Λόγω της γενικής συνδιακύμανσης της, η θεωρία του Αϊνστάιν δεν αρκεί από μόνη της για να καθορίσει την χρονική εξέλιξη του μετρικού τανυστή. Θα πρέπει να συνδυαστεί με μια συντεταγμένη κατάσταση, η οποία είναι ανάλογη με τον καθορισμό σε άλλες θεωρίες πεδίου.[151]
 Για να κατανοήσουμε τις εξισώσεις του Αϊνστάιν, όπως μερικές διαφορικές εξισώσεις, είναι χρήσιμο να διατυπώσει με τρόπο που να περιγράφει την εξέλιξη του σύμπαντος με την πάροδο του χρόνου. Αυτό γίνεται σε λεγόμενες συνθέσεις "3 +1", όπου χωροχρόνου χωρίζεται σε τρεις διαστάσεις χώρου και μία διάσταση του χρόνου.Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το ADM formalism.[152] Οι αποσυνθέσεις δείχνουν ότι οι εξισώσεις εξέλιξης του χωροχρόνου της γενικής σχετικότητας συμπεριφέρονται καλά: λύσεις υπάρχουν πάντα, και είναι μοναδικές ορίζονται, όταν θα έχουν κατάλληλες αρχικές συνθήκες.[153]Τέτοια σκευάσματα των εξισώσεων πεδίου του Einstein είναι η βάση της αριθμητικών σχετικότητας.[154]
 Παγκόσμιες και οιονεί τοπικές ποσότητες
 Η έννοια των εξισώσεων εξέλιξης είναι στενά συνδεδεμένη με μια άλλη πτυχή της γενικής σχετικιστικής φυσικής. Στη θεωρία του Αϊνστάιν, είναι αδύνατο να βρεθεί ένας γενικός ορισμός για μια φαινομενικά απλή ιδιότητα, όπως η συνολική μάζα ενός συστήματος (ή ενέργεια). Ο κύριος λόγος είναι ότι το βαρυτικό πεδίο, όπως και κάθε φυσικό πεδίο, θα πρέπει να αποδοθεί μια ορισμένη ενέργεια, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι ουσιαστικά αδύνατο να εντοπίσουν αυτή την ενέργεια.[155]
 Παρ 'όλα αυτά, υπάρχουν δυνατότητες να καθοριστεί συνολική μάζα ενός συστήματος, είτε χρησιμοποιώντας μια υποθετική «απείρως μακρινό παρατηρητή" (μάζα ADM)[156] ή κατάλληλες συμμετρίες (μάζα Κόμαρ).[157] Αν αφαιρεθούν από συνολική μάζα του συστήματος η ενέργεια που μεταφέρεται μακριά στο άπειρο από τα βαρυτικά κύματα, το αποτέλεσμα είναι η λεγόμενη μάζα Bondi στο φωτοειδές άπειρο.[158] Ακριβώς όπως στην κλασσική φυσική, μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτές οι μάζες είναι θετικές.[159] Αντίστοιχοι παγκόσμιοι ορισμοί υπάρχουν για την ορμή και στροφορμή.[160] Υπήρξαν επίσης μια σειρά από απόπειρες να καθορίστουν οιονεί τοπικές ποσότητες, όπως η μάζα ενός απομονωμένου συστήματος διατυπώνονται χρησιμοποιώντας μόνο τις ποσότητες που ορίζονται στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης περιοχής του διαστήματος που περιέχει το εν λόγω σύστημα. Η ελπίδα είναι να προμηθευτούμε μία ποσότητα χρήσιμη για γενικές δηλώσεις σχετικά απομονωμένα συστήματα, όπως μια ακριβέστερη διατύπωση της εικασίας στεφάνης.[161]
 Σχέση με την κβαντική θεωρία.
 Εάν η γενική σχετικότητα θεωρείται ένας από τους δύο πυλώνες της σύγχρονης φυσικής, η κβαντική θεωρία, με βάση την κατανόηση της ύλης από στοιχειώδη σωματίδια στη φυσική στερεάς κατάστασης, είναι η άλλη.[162] Ωστόσο, είναι ακόμη ένα αναπάντητο ερώτημα για το πώς οι έννοιες της κβαντικής θεωρίας μπορούν να συμβιβαστούν με αυτές της γενικής σχετικότητας.
 Η κβαντική θεωρία πεδίου σε καμπύλο χωρόχρονο
 Οι κοινές κβαντικές θεωρίες πεδίου, οι οποίες αποτελούν τη βάση της σύγχρονης φυσικής στοιχειωδών σωματιδίων, που ορίζεται σε επίπεδο χώρο Μινκόφσκι, η οποία είναι μια εξαιρετική προσέγγιση, όταν πρόκειται για την περιγραφή της συμπεριφοράς των μικροσκοπικών σωματιδίων σε ασθενή βαρυτικά πεδία, όπως αυτά που βρέθηκαν στη Γη.[163] Για να περιγράψει καταστάσεις στις οποίες η βαρύτητα είναι αρκετά ισχυρή για να επηρεάσει, δεν είναι ακόμη αρκετά ισχυρή ώστε να απαιτούν κβάντωση της, οι φυσικοί έχουν διατυπωσεί θεωρίες κβαντικού πεδίου σε καμπύλο χωρόχρονο. Οι θεωρίες αυτές βασίζονται στη γενική σχετικότητα για να περιγράψουν μια καμπύλη χωροχρόνου, και να ορίσουν μια γενικευμένη κβαντική θεωρία πεδίου για να περιγράψει τη συμπεριφορά της ύλης εντός του εν λόγω χωροχρόνου.[164] Χρησιμοποιώντας αυτό τη μέθοδο, μπορεί να αποδειχθεί ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουνένα μελανό φάσμα των σωματιδίων που είναι γνωστό ως ακτινοβολία Χόκινγκ, που οδηγεί στην πιθανότητα ότι εξατμίζεται με την πάροδο του χρόνου.[165] Όπως αναφέρθηκε εν συντομία παραπάνω, αυτή η ακτινοβολία παίζει σημαντικό ρόλο για τη θερμοδυναμική των μαύρων οπών.[166]
 Κβαντική Βαρύτητα
 Κύριο άρθρο: Κβαντική Βαρύτητα
 Δείτε επίσης:Θεωρία των χορδών, η Κανονική γενική σχετικότητα, κβαντική βαρύτητα βρόχων, και αιτιατό σύνολο
 Η ζήτηση για τη συνοχή μεταξύ κβαντικής περιγραφής της ύλης και μιας γεωμετρικής περιγραφής του χωροχρόνου, [167], καθώς και η εμφάνιση των ανωμαλιών (όπου κλίμακες μήκους καμπυλότητας γίνει μικροσκοπική), υποδεικνύουν την ανάγκη για μια πλήρη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας: για την κατάλληλη περιγραφή του εσωτερικού των μελανών οπών, και του πολύ πρώιμου σύμπαντος, μια θεωρία απαιτείται οποία η βαρύτητα και η σχετική γεωμετρία του χωροχρόνου περιγράφονται στη γλώσσα της κβαντικής φυσικής.[168] Παρά τις μεγάλες προσπάθειες, δεν υπάρει πλήρη και συνεπή θεωρία της κβαντικής βαρύτητας όπως είναι επί του παρόντος γνωστό, αν και ένας αριθμός πολλά υποσχόμενων υποψήφιων υπάρχουν.[169]
 Προβολή ενός Calabi-Yau πολλαπλή, ένας από τους τρόπους συμπαγοποιησης των επιπλέον διαστάσεων που θέτονται από τη θεωρία χορδών.
 Προσπαθεί να γενικεύσει συνήθεις θεωρίες κβαντικού πεδίου, χρησιμοποιείται στην φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων για να περιγράψει τις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις, ώστε να συμπεριλάβει τη βαρύτητα που έχει οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα. Σε χαμηλές ενέργειες, αυτή η προσέγγιση έχει αποδειχθεί επιτυχής, δεδομένου ότι αυτό οδηγεί σε ένα αποδεκτό αποτέλεσμα (κβαντική) θεωρία πεδίου της βαρύτητας. [170] Σε πολύ υψηλές ενέργειες, ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι που μοντέλα στερούνται όλης της προβλεπτικής ικανότητας.[171]
 Απλό δίκτυο σπιν του τύπου που χρησιμοποιείται στην κβαντική βαρύτητα βρόχων.
 Μια προσπάθεια να ξεπεραστούν αυτοί οι περιορισμοί είναι η θεωρία των χορδών, μια κβαντική θεωρία δεν είναι σημειακά σωματίδια, αλλά λεπτά μονοδιάστατα εκτεταμένα αντικείμενα.[172] Η θεωρία υπόσχεται να είναι μια ενοποιημένη περιγραφή όλων των σωματιδίων και των αλληλεπιδράσεων, συμπεριλαμβανομένης της βαρύτητας? [173], το τίμημα είναι ασυνήθιστα χαρακτηριστικά, όπως έξι επιπλέον διαστάσεις του χώρου, εκτός από τις συνήθεις τρεις.[174] Σε ό,τι ονομάζεται η δεύτερη επανάσταση των υπερχορδών, ήταν εικάζεται ότι τόσο η θεωρία χορδών και ενοποίησης της γενικής σχετικότητας και της υπερσυμμετρίας είναι γνωστή ως υπερβαρύτητα [175] αποτελούν μέρος ενός υποτιθέμενου έντεκα-τρισδιάστατο μοντέλο γνωστό ως Μ-θεωρία, η οποία θα αποτελέσει μια μοναδική ορίζεται και συνεπή θεωρία της κβαντικής βαρύτητας. [176]
 Μια άλλη προσέγγιση ξεκινά με τις κανονικές διαδικασίες κβαντισμού της κβαντικής θεωρίας. Χρησιμοποιώντας την αρχική αξία τους η διατύπωση της γενικής σχετικότητας (βλ. εξισώσεις εξέλιξης παραπάνω), το αποτέλεσμα είναι η Wheeler-deWitt εξίσωση (ένα ανάλογο της εξίσωσης Schrödinger), η οποία, δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι είναι ασαφή.[177] Ωστόσο, με την εισαγωγή του τι είναι τώρα γνωστή ως μεταβλητές Ashtekar, [178], αυτό οδηγεί σε έναν πολλά υποσχόμενο μοντέλο γνωστό ως κβαντική βαρύτητα βρόχων. Ο χώρος αντιπροσωπεύεται από μία δομή που ονομάζεται ένα δίκτυο σπιν, εξελίσσονται με το χρόνο σε διακριτά βήματα. [179]
 Ανάλογα με τα ποια είναι τα χαρακτηριστικά της γενικής σχετικότητας και της κβαντικής θεωρίας αποδέχθηκε αναλλοίωτη, και σε ό,τι αλλαγές επίπεδο εισάγονται, [180] υπάρχουν πολλές άλλες προσπάθειες για να καταλήξουμε σε μια βιώσιμη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας, είναι μερικά παραδείγματα δυναμικών triangulations, [181] αιτιώδης σύνολα, [182] twistor μοντέλα [183] ή path-integral based με βάση τα μοντέλα της κβαντικής κοσμολογίας. [184]
 Όλες οι υποψήφιες θεωρίες εξακολουθούν να έχουν σημαντικά επίσημα και εννοιολογικά προβλήματα να ξεπεραστούν. Μπορούν επίσης να αντιμετωπίσουν το κοινό πρόβλημα που, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει τρόπος να τεθούν προβλέψεις κβαντική βαρύτητα για πειραματικές δοκιμές (και, επομένως, να αποφασίσουν μεταξύ των υποψηφίων, όπου διαφέρουν οι προβλέψεις τους), αν και δεν υπάρχει ελπίδα γι 'αυτό να αλλάξει, όπως μελλοντικά δεδομένα από την κοσμολογική παρατηρήση και πειράματα σωματιδιακής φυσικής είναι διαθέσιμες. [185]
 Παραπομπές
 Πηγές
 ; original paper in Russian:
 Περαιτέρω ανάγνωση
 Δημοφιλή βιβλία
 Βιβλία για αναγνώστες επιπέδου αρχάριου
 Βιβλία για αναγνώστες επιπέδου προχωρημένου
 Βιβλία για αναγνώστες επιπέδου πτυχιούχου
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Relativity: The special and general theory (PDF)
 Einstein Online – Άρθρα για τις πολλές οπτικές γωνίες της σχετικιστικής φυσικής για το ευρύ κοινό, με οικοδεσπότη το Max Planck Institute for Gravitational Physics
 NCSA Spacetime Wrinkles – παραγωγή της ομάδας αριθμητικής σχετικότητας του NCSA, με μια βασική εισαγωγή στην γενική σχετικότητα
 Μαθήματα, διαλέξεις, οδηγοί
 Einstein's General Theory of Relativity στο YouTube. Διάλεξη του Leonard Susskind καταγεγραμμένη στις 22 Σεπτεμβρίου του 2008 στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ
 Series of lectures on General Relativity Διαλέξεις που πραγματοποιήθηκαν το 2006 στο Institut Henri Poincaré
 General Relativity Tutorials του John Baez
 Άλμπερτ Αϊνστάιν


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 31.7.2010
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 209/47
 2010. május 24-én benyújtott kereset — Lengyelország kontra Bizottság
 (T-241/10. sz. ügy)
 ()
 2010/C 209/71
 Az eljárás nyelve: lengyel
 Felek
 Felperes: Lengyel Köztársaság (képviselő: M. Szpunar, meghatalmazott)
 Alperes: Európai Bizottság
 Kereseti kérelmek
 —
 A Törvényszék semmisítse meg az Európai Mezőgazdasági Orientációs és Garanciaalap (EMOGA) Garanciarészlege, az Európai Mezőgazdasági Garanciaalap (EMGA) és az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alap (EMVA) terhére a tagállamok által kifizetett egyes kiadásoknak az európai uniós finanszírozásból való kizárásáról szóló, 2010. március 11-i bizottsági határozatot (az értesítés a C(2010) 1317. számú dokumentummal történt) (1), amennyiben az kizárja a közösségi finanszírozásából a Lengyel Köztársaság által meghitelezett, a kifizető hatóság részéről kiadásként felmerült 279 794 442,15 PLN és 25 583 996,81 EUR összeget;
 —
 a Törvényszék a Bizottságot kötelezze a költségek viselésére.
 Jogalapok és fontosabb érvek
 A megtámadott határozat pénzügyi korrekciót ír elő, amely a következő, a mezőgazdasági földparcellák 2005. és 2006. évi azonosító és ellenőrző rendszerével kapcsolatos állítólagos mulasztásokból ered: a Mezőgazdasági Parcella Azonosító Rendszer nem teljes körű vektorizálása; nem támogatható területek elfogadása és bevonása a kifizetésbe; túl kevés helyszíni ellenőrzés azokban a régiókban, ahol a hibaarány magas (Województwo Opolskie [Opolei vajdaság]); a szándékos meg nem felelésre vonatkozó rendelkezések hibás alkalmazása.
 A felperes valamennyi állítólagos mulasztás fennálltát vitatja, és a következő jogalapokra hivatkozik a megtámadott határozattal szemben.
 Először is, a felperes azt állítja, hogy megsértették az 1258/1999/EK rendelet (2) 7. cikke (4) bekezdésének első albekezdését és az 1290/2005/EK rendelet (3) 31. cikkének (1) bekezdését, valamint a VI/5330/97. sz. iránymutatást, mivel a pénzügyi korrekció alkalmazása a tények téves megítélésén és a jog téves értelmezésén alapul annak ellenére, hogy a kiadásokat a lengyel hatóságok az európai uniós szabályokkal összhangban fizették ki.
 A felperes véleménye szerint a végrehajtott pénzügyi korrekciót megalapozó állítólagos mulasztások közül egyik sem történt meg, míg a megtámadott határozattal az európai uniós finanszírozásból kizárt kiadásokat az európai uniós szabályokkal összhangban fizették ki.
 A felperes azt állítja, hogy a Lengyelországban 2005-ben és 2006-ban alkalmazott Mezőgazdasági Parcella Azonosító Rendszer az 1782/2003/EK tanácsi rendelet (4) 20. cikkében és a 796/2004/EK bizottsági rendelet (5) 6. cikkében megállapított követelményeknek teljes mértékben megfelelt, számos szempontból jelentősen meghaladva ezeket a követelményeket, és biztosítva az Európai Unió pénzügyi érdekeinek szigorú védelmét.
 A felperes úgy érvel továbbá, hogy — mivel a vitás esetekre bírósági eljárást írt elő, és tiszteletben tartotta az ártatlanság vélelmének elvét — a 2005-ben és 2006-ban alkalmazott nemzeti eljárások hatékonyan és objektív módon lehetővé tették annak megállapítását, hogy a felperes szándékosan vagy gondatlanul járt-e el, amikor a kifizetés iránti kérelem tárgyát képező földparcellák területét a nyilatkozatban eltúlozta.
 A felperes továbbá rámutat arra, hogy a kifizetésbe bevont földterületek elfogadása a jogosultsági feltételekkel összhangban történt, figyelembe véve azt a tényt, hogy a Csatlakozási szerződés alapján az egyik jogosultsági feltétel a földterület 2003. június 30-án, jó mezőgazdasági állapotban történő fenntartása volt, míg a terület jó mezőgazdasági állapotban és a környezetvédelemmel összhangban történő fenntartása nem volt a földterületek jogosultsági feltétele, hanem a kifizetés mértékét csökkentő feltétel volt, ha nem feleltek meg neki.
 Ezen felül a felperes azt állítja, hogy a 2005-ben az Opolei vajdaságban végzett helyszíni ellenőrzések száma megfelelt a 796/2004/EK rendelet 26. cikkében előírt követelményeknek.
 Másodsorban a felperes azt állítja, hogy megsértették az 1258/1999/EK rendelet 7. cikke (4) bekezdésének negyedik albekezdését és az 1290/2005/EK rendelet 31. cikkének (2) bekezdését, valamint a VI/5330/97. sz. iránymutatást és az arányosság elvét, mivel olyan korrekciós összeget alkalmazott a Bizottság, amely kirívóan magas az Európai Unió költségvetésének esetleges pénzügyi veszteségeihez képest.
 A felperes álláspontja szerint, még ha megállapítást nyer is, hogy a lengyel hatóságok által bevezetett ellenőrzési és szankcionálási rendszert bizonyos esetekben megsértették — amit a felperes tagad —, e mulasztások olyannyira jelentéktelenek, hogy az Európai Unió költségvetésének esetleges veszteségeihez képest többször alacsonyabbak, mint a Bizottság által a megtámadott határozatban alkalmazott korrekció mértéke. Ez különösen vonatkozik a Mezőgazdasági Parcella Azonosító Rendszer nem teljes körű vektorizálása és az Opolei vajdaságban 2005-ben végzett helyszíni ellenőrzések állítólagosan nem megfelelő száma miatt a Bizottság által alkalmazott korrekcióra.
 (1) HL 2010. L 63., 7. o.
 (2) A közös agrárpolitika finanszírozásáról szóló, 1999. május 17-i 1258/1999/EK tanácsi rendelet (HL 1999. L 160., 103. o.; magyar nyelvű különkiadás 3. fejezet, 25. kötet, 414. o.).
 (3) A közös agrárpolitika finanszírozásáról szóló, 2005. június 21-i 1290/2005/EK tanácsi rendelet (HL 2005. L 209., 1. o.).
 (4) A közös agrárpolitika keretébe tartozó közvetlen támogatási rendszerek közös szabályainak megállapításáról és a mezőgazdasági termelők részére meghatározott támogatási rendszerek létrehozásáról, továbbá a 2019/93/EGK, 1452/2001/EK, 1453/2001/EK, 1454/2001/EK, 1868/94/EK, 1251/1999/EK, 1254/1999/EK, 1673/2000/EK, 2358/71/EGK és a 2529/2001/EK rendelet módosításáról szóló, 2003. szeptember 29-i 1782/2003/EK tanácsi rendelet (HL 2003. L 270., 1. o.; magyar nyelvű különkiadás 3. fejezet 40. kötet 269. o.).
 (5) A közös agrárpolitika keretébe tartozó közvetlen támogatási rendszerek közös szabályainak megállapításáról és a mezőgazdasági termelők részére meghatározott támogatási rendszerek létrehozásáról szóló, 2003. szeptember 29-i 1782/2003/EK tanácsi rendelet által előírt kölcsönös megfeleltetés, moduláció, valamint integrált igazgatási és ellenőrzési rendszer végrehajtására vonatkozó részletes szabályok megállapításáról szóló, 2004. április 21-i 796/2004/EK bizottsági rendelet (HL 2004. L 141., 18. o.; magyar nyelvű különkiadás 3. fejezet, 44. kötet 243. o.).


type: legislation

text:
30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 18
 _______________________________________________________________________________
 DÉCISION N° 848/2004/CE DU PARLEMENT EUROPÉEN ET DU CONSEIL
 du 29 avril 2004
 établissant un programme d'action communautaire pour la promotion des organisations actives au
 niveau européen dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les hommes
 LE PARLEMENT EUROPÉEN ET LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE,
 vu le traité instituant la Communauté européenne, et notamment son article 13, paragraphe 2,
 vu la proposition de la Commission,
 vu l'avis du Comité économique et social européen1,
 statuant conformément à la procédure visée à l'article 251 du traité 2,
 1
 JO C 80 du 30.3.2004, p. 115.
 2
 Avis du Parlement européen du 20 novembre 2003 (non encore paru au Journal officiel),
 position commune du Conseil du 6 février 2004 (JO C 95 E du 20.4.2004, p. 1), position du
 Parlement européen du 30 mars 2004 (non encore parue au Journal officiel) et décision du
 Conseil du 20 avril 2004.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 19
 _______________________________________________________________________________
 considérant ce qui suit:
 (1) Le principe de l'égalité entre les femmes et les hommes est un principe fondamental du droit
 communautaire consacré par l'article 2 ainsi que par l'article 3, paragraphe 2, du traité et
 clarifié par la jurisprudence de la Cour de justice des Communautés européennes. Selon le
 traité, l'égalité entre les femmes et les hommes constitue l'une des missions et l'un des
 objectifs spécifiques de la Communauté et celle-ci doit promouvoir activement cette égalité
 dans tous les domaines de l'action communautaire.
 (2) L'article 13, paragraphe 1, du traité confère au Conseil le pouvoir de prendre les mesures
 nécessaires en vue de combattre toutes les discriminations fondées, entre autres, sur le sexe.
 En vertu du paragraphe 2 de cet article, lorsque le Conseil adopte des mesures
 d'encouragement communautaires, à l'exclusion de toute harmonisation des dispositions
 législatives et réglementaires des États membres, pour appuyer les actions des États membres
 prises en vue de contribuer à la réalisation de cet objectif, il statue conformément à la
 procédure visée à l'article 251 du traité.
 (3) L'article 21 de la charte des droits fondamentaux de l'Union européenne interdit toute
 discrimination fondée sur le sexe et l'article 23 consacre le principe de l'égalité entre les
 femmes et les hommes dans tous les domaines.
 (4) L'expérience de l'action menée au niveau communautaire a montré que la promotion de
 l'égalité entre les femmes et les hommes requiert dans la pratique une combinaison de
 mesures et, en particulier, d'instruments législatifs et d'actions concrètes conçus pour se
 renforcer mutuellement.
 (5) Le Livre blanc de la Commission sur la gouvernance européenne prône le principe de la
 participation des citoyens à la conception et à la mise en œuvre des politiques, l'implication de
 la société civile et des organisations qui la composent ainsi qu'une consultation plus efficace
 et plus transparente des parties intéressées.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 20
 _______________________________________________________________________________
 (6) La quatrième conférence mondiale sur les femmes qui s'est tenue à Pékin a adopté le
 15 septembre 1995 une déclaration et un programme d'action invitant les gouvernements, la
 communauté internationale et la société civile à prendre des mesures stratégiques en vue
 d'éliminer la discrimination à l'égard des femmes ainsi que les obstacles à l'égalité entre les
 femmes et les hommes.
 (7) Le Conseil, par sa décision 2001/51/CE 1, a établi un programme d'action communautaire
 concernant la stratégie communautaire en matière d'égalité entre les femmes et les hommes,
 dont il convient de compléter les interventions par une action de soutien dans les milieux
 concernés.
 (8) Les lignes budgétaires A-3037 (n° ABB 040501) et A-3046 (n° ABB 040503) du budget
 général de l'Union européenne relatif à l’exercice 2003 et aux exercices précédents étaient
 destinées à soutenir le Lobby européen des femmes et les organisations de femmes œuvrant
 pour la promotion de l'égalité entre les femmes et les hommes.
 (9) Le règlement (CE, Euratom) n° 1605/2002 du Conseil du 25 juin 2002 portant règlement
 financier applicable au budget général des Communautés européennes 2, ci-après dénommé
 "règlement financier", impose d'asseoir les actions de soutien existantes sur un acte de base
 conforme à ses dispositions.
 (10) L'activité de certaines organisations contribue, notamment dans le cas des mesures
 communautaires destinées spécifiquement aux femmes, à encourager l'égalité entre les
 femmes et les hommes.
 1
 JO L 17 du 19.1.2001, p. 22.
 2
 JO L 248 du 16.9.2002, p. 1.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 21
 _______________________________________________________________________________
 (11) En particulier, le Lobby européen des femmes, qui fédère la plupart des organisations de
 femmes existant dans les quinze États membres et qui compte plus de trois mille membres,
 exerce une fonction primordiale de promotion, de suivi et de diffusion des actions
 communautaires destinées aux femmes en vue de la réalisation de l'égalité entre les femmes et
 les hommes. Son action sert l'intérêt général européen.
 (12) Par conséquent, il y a lieu d'adopter un programme structuré visant à accorder un soutien
 financier à ces organisations, sous la forme d'une subvention de fonctionnement pour des
 actions qui poursuivent un but d'intérêt général européen dans le domaine de l'égalité entre les
 femmes et les hommes ou un objectif qui s'inscrit dans le cadre de la politique de l'Union
 européenne en la matière, et sous la forme de subventions pour certaines actions.
 (13) Le présent programme présente une large couverture géographique du fait que le nouveau
 traité d'adhésion a été signé le 16 avril 2003 et que l'accord sur l’Espace économique
 européen (accord EEE) prévoit une coopération élargie dans le domaine de l'égalité des sexes,
 entre la Communauté européenne et ses États membres, d’une part, et les États de
 l’Association européenne de libre-échange (AELE), d’autre part. L’accord EEE définit les
 procédures de participation des États de l’AELE parties à l'accord EEE aux programmes
 communautaires dans ce domaine. En outre, il convient de prévoir l’ouverture du présent
 programme à la participation de la Roumanie et de la Bulgarie, conformément aux conditions
 fixées dans les accords européens, dans leurs protocoles additionnels et dans les décisions des
 conseils d’association respectifs, ainsi que de la Turquie conformément aux conditions fixées
 dans l'accord-cadre conclu entre la Communauté européenne et la République de Turquie
 établissant les principes généraux de la participation de la République de Turquie aux
 programmes communautaires1.
 1
 JO L 61 du 2.3.2002, p. 29.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 22
 _______________________________________________________________________________
 (14) La nature particulière des organisations actives au niveau européen dans le domaine de la
 promotion de l'égalité entre les femmes et les hommes devrait être prise en compte lors de la
 fixation des modalités d'octroi de ce soutien.
 (15) La présente décision établit, pour l’ensemble de la durée du programme, une enveloppe
 financière qui constitue la référence privilégiée, au sens du point 33 de l’accord
 interinstitutionnel du 6 mai 1999 entre le Parlement européen, le Conseil et la Commission sur
 la discipline budgétaire et l’amélioration de la procédure budgétaire1, pour l'autorité
 budgétaire dans le cadre de la procédure budgétaire annuelle.
 (16) La déclaration commune sur les actes de base pour les subventions, faite par le Parlement
 européen, le Conseil et la Commission le 24 novembre 2003, permet, à titre extraordinaire,
 d'introduire des clauses transitoires dans le présent programme en ce qui concerne la période
 d'éligibilité des dépenses,
 DÉCIDENT:
 Article premier
 Objectif du programme
 1. La présente décision établit un programme d'action communautaire (ci-après dénommé
 "programme") pour la promotion des organisations actives au niveau européen dans le domaine de
 l'égalité entre les femmes et les hommes.
 1
 JO C 172 du 18.6.1999, p. 1. Accord modifié par la décision 2003/429/CE du Parlement
 européen et du Conseil (JO L 147 du 14.6.2003, p. 25).
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 23
 _______________________________________________________________________________
 2. L’objectif général du programme consiste à soutenir les activités de ces organisations, dont le
 programme de travail permanent ou une action ponctuelle poursuit un but d'intérêt général européen
 dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les hommes ou un objectif qui s'inscrit dans le
 cadre de la politique de l'Union européenne en la matière.
 3. Le programme commence le 1er janvier 2004 et se termine le 31 décembre 2005.
 Article 2
 Accès au programme
 1. Pour être susceptible de bénéficier d'une subvention, une organisation active au niveau
 européen dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les hommes doit respecter les dispositions
 de l'annexe et ses activités doivent:
 a) contribuer au développement et à la mise en œuvre d’actions communautaires dans le
 domaine de la promotion de l'égalité entre les femmes et les hommes;
 b) être conformes aux principes qui sous-tendent, et aux dispositions juridiques qui régissent,
 l'action communautaire dans le domaine politique de l'égalité entre les femmes et les hommes;
 c) avoir un rayonnement potentiel de dimension transnationale.
 2. L'organisation en question doit avoir été juridiquement constituée depuis plus d’un an,
 agissant seule ou sous la forme de diverses associations coordonnées.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 24
 _______________________________________________________________________________
 Article 3
 Participation de pays tiers
 Outre les organisations établies dans les États membres, la participation au programme est ouverte
 aux organisations actives au niveau européen dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les
 hommes établies:
 a) dans les États adhérents ayant signé le traité d'adhésion le 16 avril 2003;
 b) dans les pays de l’AELE/EEE, conformément aux conditions fixées dans l’accord EEE;
 c) en Roumanie et Bulgarie, les conditions de leur participation étant à fixer conformément aux
 accords européens, à leurs protocoles additionnels et aux décisions des conseils d'association
 respectifs;
 d) en Turquie, les conditions de sa participation étant à fixer conformément à l'accord-cadre
 conclu entre la Communauté européenne et la République de Turquie établissant les principes
 généraux de la participation de la République de Turquie aux programmes communautaires.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 25
 _______________________________________________________________________________
 Article 4
 Sélection des bénéficiaires
 1. Des subventions de fonctionnement sont octroyées directement aux bénéficiaires visés au
 point 2.1 de l'annexe.
 2. L'octroi d'une subvention de fonctionnement au titre d'un programme de travail permanent, ou
 l'octroi d'une subvention soutenant une action ponctuelle, en faveur d'une organisation poursuivant
 un but d'intérêt général européen qui s'inscrit dans le cadre de la politique de l'Union européenne en
 matière de promotion de l'égalité entre les femmes et les hommes doit respecter les critères
 généraux précisés dans l'annexe. Les organisations pouvant bénéficier de subventions au titre des
 points 2.2 et 2.3 de l'annexe sont sélectionnées sur appel à propositions.
 Article 5
 Octroi de la subvention
 1. Les subventions de fonctionnement octroyées au titre des points 2.1 et 2.2 de l'annexe à des
 organisations actives au niveau européen dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les
 hommes ne peuvent pas financer plus de 80 % de l’intégralité des dépenses éligibles de
 l'organisation considérée durant l'année civile pour laquelle la subvention est octroyée.
 2. En application de l’article 113, paragraphe 2, du règlement financier et en raison de la nature
 des organisations visées par la présente décision, il est dérogé au principe de dégressivité pour les
 subventions accordées en vertu du programme.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 26
 _______________________________________________________________________________
 Article 6
 Dispositions financières
 1. L'enveloppe financière pour l'exécution du programme, pour la période allant de 2004 à 2005,
 est établie à 2,2 millions d’euros.
 2. Les crédits annuels sont autorisés par l'autorité budgétaire dans la limite des perspectives
 financières.
 Article 7
 Clauses transitoires
 Pour les subventions octroyées en 2004, la période d'éligibilité des dépenses pourra débuter au
 1er janvier 2004, à condition que les dépenses ne soient pas antérieures à la date de dépôt de la
 demande de subvention ou à la date à laquelle commence l'exercice budgétaire du bénéficiaire.
 En 2004, dans le cas de bénéficiaires dont l'exercice budgétaire commence avant le 1er mars, il
 pourra être dérogé à l'obligation de signer la convention de subvention dans les quatre premiers
 mois après le début de l'exercice budgétaire du bénéficiaire, telle que prévue à l'article 112,
 paragraphe 2, du règlement financier. Dans ce cas, la convention de subvention devrait être signée
 pour le 30 juin 2004 au plus tard.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 27
 _______________________________________________________________________________
 Article 8
 Suivi et évaluation
 Au plus tard le 31 décembre 2006, la Commission soumet au Parlement européen et au Conseil un
 rapport sur la réalisation des objectifs du programme. Ce rapport se fonde sur les résultats obtenus
 par les bénéficiaires et évalue notamment l'efficacité dont ils font preuve pour la réalisation des
 objectifs définis à l'article 1er et à l'annexe.
 Article 9
 Entrée en vigueur
 La présente décision entre en vigueur le jour suivant celui de sa publication au Journal officiel de
 l’Union européenne.
 Elle est applicable à partir du 1er janvier 2004.
 Fait à Strasbourg, le 29.4.2004
 Par le Parlement européen Par le Conseil
 Le président Le président
 P. COX M. McDOWELL
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 28
 _______________________________________________________________________________
 ANNEXE
 1. Activités devant être soutenues
 L'objectif général défini à l'article 1er est de renforcer l'action communautaire dans le domaine
 de l'égalité entre les femmes et les hommes ainsi que l'efficacité de cette action, par un soutien
 financier des organisations actives au niveau européen dans le domaine de l'égalité entre les
 femmes et les hommes, y compris du Lobby européen des femmes.
 1.1. Les activités des organisations actives dans le domaine de la promotion de l'égalité entre les
 femmes et les hommes susceptibles de contribuer au renforcement et à l'efficacité de l'action
 communautaire sont notamment les suivantes:
 - la fonction de représentation des parties intéressées au niveau communautaire,
 - les actions de sensibilisation destinées à promouvoir l'égalité entre les femmes et les
 hommes, notamment par des études, des campagnes et des séminaires,
 - la diffusion d'informations sur l'action communautaire dans le domaine de la promotion de
 l'égalité entre les femmes et les hommes;
 - les actions visant, entre autres, à concilier la vie professionnelle et la vie familiale, à
 favoriser la participation des femmes aux prises de décision et à encourager la lutte contre
 la violence liée à l'appartenance à un sexe, contre les stéréotypes fondés sur le sexe et
 contre les discriminations sur le lieu du travail,
 - les mesures visant à encourager la coopération avec des organisations de femmes dans des
 pays tiers et à sensibiliser à la situation des femmes partout dans le monde.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 29
 _______________________________________________________________________________
 1.2. Les activités mises en œuvre par le Lobby européen des femmes dans le cadre de la
 représentation et de la coordination des organisations non gouvernementales de femmes ainsi
 que de la transmission d'informations sur les femmes aux institutions européennes et aux
 organisations non gouvernementales sont notamment les suivantes:
 - assurer le suivi de la mise en œuvre du programme d'action de Pékin (Nations unies),
 - contribuer à l’amélioration de la législation européenne sur l'égalité entre les femmes et les
 hommes et à l'implication des femmes dans tous les domaines politiques,
 - participer aux réunions et aux conférences dans le domaine de l'égalité entre les femmes et
 les hommes,
 - mener des actions visant à garantir que les opinions et les intérêts des femmes sont pris en
 compte dans les politiques nationales et européennes, notamment en encourageant la
 participation des femmes à la prise de décision,
 - renforcer l'égalité entre les femmes et les hommes dans le processus d'élargissement de
 l'UE et développer la coopération avec les organisations de femmes dans les États
 membres adhérents.
 2. Mise en œuvre des activités devant être soutenues
 Les activités mises en œuvre par les organisations qui peuvent recevoir une subvention
 communautaire au titre du programme ressortissent à l'un des volets suivants:
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 30
 _______________________________________________________________________________
 2.1. Volet 1: activités permanentes du Lobby européen des femmes, dont les membres sont, entre
 autres, les organisations de femmes dans les États membres de l'Union européenne, dans le
 respect des principes suivants:
 - il doit pouvoir sélectionner ses membres en toute liberté;
 - il doit pouvoir mener en toute liberté les activités mentionnées au point 1.2 de l'annexe.
 2.2 Volet 2: activités permanentes d'une organisation poursuivant un but d'intérêt général
 européen dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les hommes ou un objectif qui
 s'inscrit dans le cadre de la politique de l'Union européenne en la matière.
 Conformément à l'article 2, ceci s'applique à tout organisme à but non lucratif dont les
 activités visent exclusivement à réaliser l'égalité entre les femmes et les hommes ou à toute
 organisation à finalité plus large qui exerce une partie de ses activités uniquement afin de
 promouvoir l'égalité entre les femmes et les hommes.
 Une subvention annuelle de fonctionnement peut être octroyée pour soutenir la mise en œuvre
 du programme de travail permanent d'une telle organisation.
 2.3 Volet 3: actions ponctuelles d'une organisation poursuivant un but d'intérêt général européen
 dans le domaine de l'égalité entre les femmes et les hommes ou un objectif qui s'inscrit dans le
 cadre de la politique de l'Union européenne en la matière.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 31
 _______________________________________________________________________________
 3. Sélection des bénéficiaires
 3.1 Une subvention de fonctionnement peut être accordée directement au Lobby européen des
 femmes au titre du volet 1 du programme après approbation d'un plan de travail et d'un budget
 appropriés.
 3.2 Les organisations pouvant bénéficier d'une subvention de fonctionnement au titre du volet 2
 du programme sont sélectionnées sur la base d'appels à propositions.
 3.3 Les organisations pouvant bénéficier d'une subvention pour une action ponctuelle au titre du
 volet 3 du programme sont sélectionnées sur la base d'appels à propositions.
 4. Contrôles et audits
 4.1 Le bénéficiaire d'une subvention doit garder à la disposition de la Commission tous les
 justificatifs des dépenses effectuées au cours de l'année pour laquelle ladite subvention a été
 accordée, notamment les états financiers vérifiés, pendant une période de cinq ans à compter
 du dernier paiement. Le bénéficiaire d'une subvention doit veiller à ce que, le cas échéant, les
 justificatifs qui se trouvent en la possession des partenaires ou des membres de l'organisation
 soient mis à la disposition de la Commission.
 ---pagebreak--- 30.4.2004 FR Journal officiel de l’Union européenne L 157/ 32
 _______________________________________________________________________________
 4.2 La Commission a le droit de faire réaliser un audit sur l'utilisation qui est faite de la
 subvention, soit par ses agents, soit par l’intermédiaire de toute autre organisation externe
 qualifiée de son choix. Ces audits peuvent être réalisés à tout moment pendant la durée de la
 convention de subvention ainsi que dans les cinq ans qui suivent le versement du solde de la
 subvention. Le cas échéant, les résultats de ces audits pourront conduire la Commission à
 prendre des décisions de recouvrement.
 4.3 Le personnel de la Commission ainsi que les personnes extérieures mandatées par celle-ci
 doivent avoir un droit d'accès suffisant, en particulier aux bureaux du bénéficiaire, ainsi qu’à
 toutes les informations nécessaires, y compris sous forme électronique, pour mener à bien ces
 audits.
 4.4 La Cour des comptes ainsi que l’Office européen de lutte antifraude (OLAF) doivent disposer
 des mêmes droits, notamment le droit d’accès, que la Commission.
 4.5 Afin de protéger les intérêts financiers des Communautés européennes contre les fraudes et
 autres irrégularités, la Commission est autorisée à effectuer des contrôles et des vérifications
 sur place dans le cadre du programme, conformément au règlement (Euratom, CE) n° 2185/96
 du Conseil1. Au besoin, des enquêtes, régies par le règlement (CE) n° 1073/1999 du
 Parlement européen et du Conseil2, sont menées par l'Office européen de lutte antifraude
 (OLAF).
 __________________
 1
 JO L 292 du 15.11.1996, p. 2.
 2
 JO L 136 du 31.5.1999, p. 1.


text:
O conselho de ministros ou gabinete (do inglês cabinet) é um órgão colegial, existente em diversos países, que reúne os ministros e outros membros do respectivo governo, sob a presidência do chefe de estado ou do chefe de governo, conforme a organização política e administrativa ali em vigor. Em alguns países, este órgão pode ter outras designações oficiais, tais como "conselho de estado", "conselho executivo" ou "comissão executiva".
 Para além dos existentes nos governos centrais, também podem existir conselhos de ministros ou órgãos equivalentes no âmbito de entidades subnacionais dotadas de poder executivo próprio.
 Ainda que, muitas vezes sejam usados como sinónimos, "conselho de ministros" e "governo" constituem conceitos distintos. O conselho de ministros ou gabinete é apenas um dos elementos de um governo. Já um governo é um órgão mais complexo que compreende — para além do próprio conselho de ministros — outros elementos tais como o chefe de governo e os diversos ministros, os quais são em si órgãos unipessoais.
 Funções
 Normalmente, um conselho de ministros reúne-se com uma regularidade fixa (semanalmente, na maioria dos casos), sendo as suas reuniões realizadas à porta fechada. O conselho de ministros também se pode reunir extraordinariamente, para discutir assuntos de elevada gravidade, cuja resolução tenha um caráter urgente.
 Nos sistemas em que o chefe de estado é o titular do poder executivo — como nos regimes presidencialistas — o conselho de ministros tem, normalmente, apenas funções consultivas em relação àquele, o qual pode tomar as suas decisões com base em informações ou conselhos emitidos por outras entidades. Num sistema deste tipo, o chefe de estado pode optar por nem sequer reunir o conselho de ministros regularmente e, em vez disso, reunir-se individualmente com cada um dos seus ministros. Por estas razões, nos sistemas presidencialistas, o conselho de ministros pode acabar por assumir uma função essencialmente simbólica, reunindo-se só em casos especiais.
 Pelo contrário, nos sistemas parlamentares, o papel do conselho de ministros é, normalmente, muito mais relevante, ainda que varie bastante de país para país. Assim, nalguns países, a natureza colegial do conselho de ministros é bastante acentuada, sendo o órgão de onde emana efetivamente a direção política do governo. Em outros países, a posição de primazia (formal ou de facto) do chefe de governo é mais acentuada, assumindo este pessoalmente a direção política do governo, fazendo com que o conselho de ministros assuma um papel meramente consultivo — à semelhança do que acontece nos sistemas presidencialistas — ou de ratificação formal das decisões do chefe de governo.
 Os conselhos de ministros também se podem classificar entre aqueles cujas decisões se traduzem em atos jurídicos formais (propostas de lei, resoluções, nomeações, etc.) e entre aqueles que assumem apenas decisões políticas de caráter geral que, depois, se traduzem em atos jurídicos levados a cabo por outras entidades (como os ministros a título individual).
 Nas repúblicas semipresidencialistas em que — segundo o modelo da Quinta República Francesa — o conselho de ministros é presidido normalmente pelo chefe de estado, aquele tende a ter um papel mais preponderante do que os dos regimes presidencialistas, aproximando-se da importância que tem nos sistemas parlamentares, mas tem um papel reduzido nas matérias cuja direção política está reservada ao presidente da república, como são os casos dos negócios estrangeiros e da defesa nacional.
 Estrutura
 Em termos de estrutura, distinguem-se os sistemas político-administrativos nos quais todos os membros do governo fazem parte do conselho de ministros daqueles em que só alguns deles fazem parte do mesmo. Este dualismo encontra-se especialmente nos países onde vigora o sistema de Westminster, nos quais se distinguem os ministros do gabinete (cabinet ministers) — normalmente, titulares dos ministérios mais importantes — dos restantes ministros. Em outros países, só os membros do governo que participam no conselho de ministros têm o título de "ministro", tendo os restantes outros títulos como "vice-ministro", "secretário" ou "subsecretário de estado". Por outro lado, em alguns países, para além dos ministros propriamente ditos, fazem parte do conselho de ministros outros altos funcionários do estado como podem ser os casos do procurador-geral ou do governador do banco central. Na antiga União Soviética e em outros estados comunistas, para além dos numerosos ministros, também eram membros dos conselhos de ministros os presidentes dos comitês de estado e de outros órgãos públicos com estatuto ministerial, bem como os presidentes dos conselhos de ministros das repúblicas federadas que integravam a União.
 Nalguns países, para além do conselho de ministros geral, pode existir um conselho de ministros restrito do qual fazem parte apenas alguns dos ministros de maior confiança do chefe de governo. Este conselho restrito destina-se, normalmente, a aconselhar o chefe de governo nas suas decisões mais importantes. Por outro lado, em alguns sistemas, existem conselhos de ministros especializados em determinadas matérias (economia, assuntos sociais, segurança nacional, etc.), nos quais só participam os ministros titulares das pastas relacionadas com a matéria em causa.
 Ver também
 Presidente do conselho de ministros
 Conselho de Ministros (Portugal)
 Conselho de Ministros da Espanha
 Conselho de Ministros da França
 Conselho de Ministros da União Soviética
 Conselho de Ministros do Peru
 Gabinete do Reino Unido
 Gabinete dos Estados Unidos
 Gabinete do Império do Brasil
 Governo
 Parlamentarismo no Brasil