text:
 22.12.2015
 EN
 Official Journal of the European Union
 L 334/62
 DECISION No 1/2015 OF THE EU-EGYPT ASSOCIATION COUNCIL
 of 21 September 2015
 replacing Protocol 4 to the Euro-Mediterranean Agreement establishing an association between the European Communities and their Member States, of the one part, and the Arab Republic of Egypt, of the other part, concerning the definition of the concept of ‘originating products’ and methods of administrative cooperation [2015/2435]
 THE EU-EGYPT ASSOCIATION COUNCIL,
 Having regard to the Euro-Mediterranean Agreement establishing an association between the European Communities and their Member States, of the one part, and the Arab Republic of Egypt, of the other part (1), and in particular Article 27 thereof,
 Having regard to Protocol 4 to the Euro-Mediterranean Agreement establishing an association between the European Communities and their Member States, of the one part, and the Arab Republic of Egypt, of the other part, concerning the definition of the concept of ‘originating products’ and methods of administrative cooperation,
 Whereas:
 (1)
 Article 27 of the Euro-Mediterranean Agreement establishing an association between the European Communities and their Member States, of the one part, and the Arab Republic of Egypt, of the other part (‘the Agreement’) refers to Protocol 4 to the Agreement (‘Protocol 4’) which lays down the rules of origin and provides for cumulation of origin between the European Union, Egypt and other Contracting Parties to the Regional Convention on pan-Euro-Mediterranean preferential rules of origin (2) (‘the Convention’).
 (2)
 Article 39 of Protocol 4 provides that the Association Council provided for in Article 74 of the Agreement may decide to amend the provisions of that protocol.
 (3)
 The Convention aims to replace the protocols on rules of origin currently in force among the countries of the pan-Euro-Mediterranean area with a single legal act.
 (4)
 The Union and Egypt signed the Convention on 15 June 2011 and 9 October 2013, respectively.
 (5)
 The Union and Egypt deposited their instruments of acceptance with the depositary of the Convention on 26 March 2012 and 23 April 2014, respectively. Consequently, pursuant to Article 10(3) of the Convention, the Convention entered into force in relation to the Union and Egypt on 1 May 2012 and on 1 June 2014, respectively.
 (6)
 Protocol 4 should therefore be replaced by a new protocol making reference to the Convention,
 HAS ADOPTED THIS DECISION:
 Article 1
 Protocol 4 to the Euro-Mediterranean Agreement establishing an association between the European Communities and their Member States, of the one part, and the Arab Republic of Egypt, of the other part, concerning the definition of the concept of ‘originating products’ and methods of administrative cooperation shall be replaced by the text set out in the Annex to this Decision.
 Article 2
 This Decision shall enter into force on the date of its adoption.
 It shall apply from 1 February 2016.
 Done at Brussels, 21 September 2015.
 For the Association Council
 The President
 F. MOGHERINI
 (1) OJ L 304, 30.9.2004, p. 39.
 (2) OJ L 54, 26.2.2013, p. 4.
 ANNEX
 ‘PROTOCOL 4
 concerning the definition of the concept of “originating products” and methods of administrative cooperation
 Article 1
 Applicable rules of origin
 1. For the purpose of implementing this Agreement, Appendix I and the relevant provisions of Appendix II to the Regional Convention on pan-Euro-Mediterranean preferential rules of origin (1) (“the Convention”) shall apply.
 2. All references to the “relevant agreement” in Appendix I and in the relevant provisions of Appendix II to the Regional Convention on pan-Euro-Mediterranean preferential rules of origin shall be construed so as to mean this Agreement.
 Article 2
 Dispute settlement
 1. Where disputes arise in relation to the verification procedures set out in Article 32 of Appendix I to the Convention that cannot be settled between the customs authorities requesting the verification and the customs authorities responsible for carrying out that verification, such disputes shall be submitted to the Association Council.
 2. In all cases the settlement of disputes between the importer and the customs authorities of the importing country shall take place under the legislation of that country.
 Article 3
 Amendments to the Protocol
 The Association Council may decide to amend the provisions of this Protocol.
 Article 4
 Withdrawal from the Convention
 1. Should either the European Union or Egypt give notice in writing to the depositary of the Convention of their intention to withdraw from the Convention in accordance with Article 9 thereof, the Union and Egypt shall immediately enter into negotiations on rules of origin for the purpose of implementing this Agreement.
 2. Until the entry into force of such newly negotiated rules of origin, the rules of origin contained in Appendix I to the Convention and, where appropriate, the relevant provisions of Appendix II thereto, applicable at the moment of withdrawal, shall continue to apply to this Agreement. However, as of the moment of withdrawal, the rules of origin contained in Appendix I and, where appropriate, the relevant provisions of Appendix II to the Convention shall be construed so as to allow bilateral cumulation between the European Union and Egypt only.’
 (1) OJ L 54, 26.2.2013, p. 4.


type: wikipedia

text:
Samopal je ruční samočinná zbraň střílející zpravidla dávkou a používající pistolové náboje. První samopaly se objevují již na konci první světové války, ale jejich největší rozmach přišel až v období druhé světové války.
 Jeho značnou nevýhodou je právě použití pistolového náboje, protože má malý účinný dostřel (100–150 m). Také nízký účinek pistolové munice se v boji může výrazně projevit. Jeho výhodou je naopak vysoká kadence a malé rozměry.
 Samopal v české terminologii
 V České republice je tento pojem stále ještě také používán pro útočné pušky jako např. Samopal vzor 58. Tato terminologická anomálie má pravděpodobně původ v 50. letech 20. století, kdy československá vojenská odborná terminologie rozlišovala samopaly
 lehké – určené ke střelbě pistolovou municí, a
 těžké – komorované pro náboj střední balistické výkonnosti, tedy do pušek. Tyto těžké samopaly jsou dnes běžně nazývány termínem útočná puška, ten však v tehdejší politické atmosféře nevyhovoval pro svůj „imperialistický“ původ.
 Tradiční ruský název „Автомат“ (automat) má zase při překladu do češtiny příliš široký rozsah významu. Zůstalo tedy u „samopalu“, přestože dělení těchto zbraní na lehké a těžké se brzy přestalo rozlišovat.
 Historie
 V průběhu první světové války byly vzneseny požadavky na zvýšení palebné síly pěchoty. Při nepřehledných bojích v zákopech a při výpadech malých útočných skupin se objevila potřeba lehké zbraně s velkou hustotou palby, obsluhované jedním mužem. Ukázalo se, že dosažení tohoto cíle bude možné pouze za použití nově zavedených rychlopalných automatických zbraní. Základním druhem automatické palné zbraně byly doposud pouze kulomety, které dosáhly značného rozšíření, díky čemuž odpadla nutnost střelby z pušek na velké vzdálenosti. Tím se ukázalo, že dostřel standardních opakovacích pušek a výkonnost jejich nábojů jsou zbytečně vysoké. Lehké kulomety vyžadovaly ale dva muže obsluhy a nedalo se s ním efektivně střílet z ruky a za chodu. Opakovací pušky měly zase velké rozměry a nízkou zásobu střeliva. Rovněž se zjistilo, že hlavním nedostatkem opakovaček je relativně malá rychlost palby, zejména při střelbě na krátké vzdálenosti, například při odrážení útoku.
 Prvním pokusem o zavedení nové a účinnější hlavní zbraně pěchoty byla snaha o sestrojení samočinné pušky střílející dávkou. Tyto snahy však nikde neskončily úspěchem. Vzniklé nové vzory samočinných pušek zaostávaly za opakovačkami v hmotnosti, kompaktnosti a zejména ve spolehlivosti, a proto se mnoho neosvědčily.
 Další cestou bylo vytvořit novou zbraň využívající již existujících pistolových nábojů. Taková zbraň vznikla za první světové války a dostala název samopal. Samopaly v porovnání s opakovacími puškami měly poměrně vyšší rychlost palby, ale značně za nimi zaostávaly v dostřelu, průbojnosti a přesnosti střelby. Z toho důvodu nemohly zcela nahradit pušku a sloužily spíše ke zvýšení palebné síly pěchoty při boji zblízka. Samopaly měla být proto vyzbrojena pouze část pěchoty, zbytek používal opakovací pušky.
 Roku 1915 byl zkonstruován Italem Abielem Revellim první prototyp samopalu nazvaný Villar-Perosa M 1915. Určen měl být původně pro potřeby letectva. Byly to dva kulomety spojené do páru a střílející pistolové náboje. Dva schránkové zásobníky na 25 nábojů ráže 9 mm byly nasazovány shora. Tento první samopal měl řadu nedostatků, přesto jej italská armáda zavedla do výzbroje a v Rakousko-Uhersku byl koncem války kopírován jako Sturmpistole M 18. Používal se zvláště při zákopových bojích a v horách buď podepřený dvojnožkou, nebo nesený ve speciálním postroji na prsou. Nejpodstatnější problémy představovala příliš velká rychlost střelby (2000 ran/min), což mělo za následek rychlé přehřívání, dále špatná přesnost, minimální stabilita a nadměrná hmotnost (8,14 kg).
 V roce 1918 se v Německu objevuje samopal Bergmann MP 18/I. Konstrukčně byl velmi zdařilý, avšak nebyl prověřen v bojových podmínkách. Konstrukce tohoto samopalu a složení mechanismů byly používány bez podstatných změn pro vzory v různých zemích o mnoho let později.
 Vyskytly se rovněž pokusy spojit do jednoho vzoru výhody pušky i samopalu. Tato myšlenka spočívala v tom, že každý voják vyzbrojený puškou bude mít u sebe zvláštní zařízení, s jehož pomocí by bylo možno v případě potřeby změnit pušku střílející puškovými náboji na zbraň střílející pistolové náboje. Pro své podstatné nedostatky se ovšem tato idea nerozšířila.
 V meziválečném období docházelo spíše k útlumu v konstrukcích nových samopalů a teprve v průběhu lokálních konfliktů ve 30. letech se ukázaly jejich výhody pro moderní pohyblivý způsob vedení boje. Nejvíce se z těchto zkušeností poučila německá armáda, která zavedla samopaly ve velkém počtu do výzbroje již v roce 1939. Ke značnému rozšíření samopalů dochází v průběhu druhé světové války. Zbraně zavedené před válkou byly většinou značně výrobně složité a nákladné, a tak v průběhu války vznikaly nové, jednodušší vzory produkované v masovém měřítku. Hlavně v Rudé armádě byly vytvářeny zvláštní jednotky samopalníků vyzbrojené pouze touto zbraní. Samopaly se stávají velmi oblíbeným a široce používaným typem zbraně pro svou kompaktnost a pohotovost při boji v zákopech, budovách, lesních porostech a pro značně vysokou rychlost palby. Rovněž měly snadnou a jednoduchou obsluhu, díky své nepříliš složité konstrukci byla levná i jejich výroba.
 V poválečném období jsou samopaly jako armádní zbraň nahrazovány novými útočnými puškami, které v sobě spojily výhody samopalů i pušek. Jejich vývoj pokračuje i v současnosti, nyní především jako policejní zbraně.
 Konstrukce
 Počátkem 30. let došlo ke značnému rozvoji samopalů. Jednotlivé vzory byly vnějším vzhledem sice naprosto odlišné, ale mechanicky vycházely prakticky ze stejného principu. V době vzniku samopalů totiž existovaly reálné předpoklady k dosažení optimálního schématu. Patřilo k nim použití nábojů s nevelkou energií zpětného rázu, které umožňovaly maximální jednoduchost konstrukce zbraňových mechanizmů a také zkušenosti s návrhy jiných typů samočinných zbraní. Typická konstrukce samopalu má následující hlavní rysy:
 Hlaveň je delší než pistolová a kratší než pušková, je spojena s pouzdrem závěru, v němž je umístěn masívní závěr a jeho pružina. Vnější povrch hlavně bývá hladký, může být i žebrovitý (lepší chlazení). Někdy bývá hlaveň uložena uvnitř ochranného pláště s ventilačními kruhovými nebo podélnými otvory.
 Během druhé světové války se také zlevňuje výroba samopalů zhotovených z plechových výlisků.
 Spoušťová ustrojí mohou mít přepínače umožňující střílet jednotlivými ranami nebo dávkami (některé modely mají režim střelby 2–4rannou dávkou či regulátor rychlosti střelby).
 Zásobování náboji je zprostředkováno zakřivenými, schránkovými nebo diskovými zásobníky, umístěnými zdola (většina samopalů), v menší míře z boku (např. samopal Sten) nebo výjimečně shora (samopal Owen).
 Hledí jsou různá, používají se pevná nebo stavitelná puškového typu, ale nejčastěji jsou překlápěcí (dva různě vysoké, na různou vzdálenost určené plátky s otvory nebo zářezy).
 Používají se různé kompenzátory zpětného rázu a úsťové brzdy zmenšující pohyb zbraně při střelbě a tím zvyšující její přesnost.
 Pažby různých tvarů a rozměrů bývají někdy nahrazeny sklopnými či výsuvnými ramenními opěrkami.
 Princip činnosti mechanizmu je téměř u všech samopalů shodný. Využívá se zpětného rázu neuzamčeného závěru, pouze ojedinělé vzory mají uzamčený závěr.
 U naprosté většiny samopalů probíhá střelba následujícím způsobem. Zbraň připravená k palbě nemá náboj v nábojové komoře, ale v zásobníku, hlaveň je prázdná a závěr otevřený. Masívní součástka tvořící zároveň závěr i úderník po stisknutí spouště hnaná vpřed pružinou vsune náboj ze zásobníku do nábojové komory, uzavře hlaveň a úderem do zápalky náboje vyvolá výstřel.
 Přesnost při střelbě jednotlivými ranami negativně značně ovlivňuje prudký pohyb masivního závěru dopředu, který způsobuje odchýlení zaměřené zbraně po vypuštění závěru ze zadní polohy, tedy ještě před výstřelem.
 Známé samopaly
 Hafdasa C-4
 Halcon M-1943
 MP5
 MP40
 PPŠ-41 Špagin
 Sten
 Samopal vzor 61 Škorpion
 Thompson
 Uzi
 Odkazy
 Reference
 Literatura
 Externí odkazy
 Samočinné zbraně


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
29.4.2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 122/1
 I
 (Mededelingen)
 HOF VAN JUSTITIE
 HOF VAN JUSTITIE
 ARREST VAN HET HOF van die belasting te verlenen voor de verhuur van onroerende goederen
 die voor bewoning zijn bestemd.
 (Tweede kamer)
 van 3 februari 2000 (1) PB C 72 van 7.3.1998.
 in zaak C-12/98 (verzoek van de Audiencia Provincial
 de Palma de Mallorca om een prejudiciële beslissing):
 M. Amengual Far tegen J. Amengual Far (1)
 ARREST VAN HET HOF
 („Zesde BTW-richtlijn — Verpachting en verhuur van
 onroerende goederen — Vrijstellingen”) (Zesde kamer)
 (2000/C 122/01) van 3 februari 2000
 (Procestaal: Spaans) in zaak C-228/98 (verzoek van Symvoulio tis Epikrateias
 om een prejudiciële beslissing): Charalampos Dounias
 tegen Ypourgou Oikonomikon (1)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
 dentie van het Hof) („Belastingen op ingevoerde producten — Belastbare waarde
 — Artikelen 30 en 95 EG-Verdrag (thans, na wijziging,
 In zaak C-12/98, betreffende een verzoek aan het Hof krach- artikelen 28 EG en 90 EG) — Verordening (EEG)
 tens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van de nr. 1224/80”)
 Audiencia Provincial de Palma de Mallorca (Spanje), in het
 aldaar aanhangig geding tussen M. Amengual Far en J. Amen- (2000/C 122/02)
 gual Far, om een prejudiciële beslissing over artikel 13 B, sub
 b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei
 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der (Procestaal: Grieks)
 lidstaten inzake omzetbelasting Gemeenschappelijk stelsel van
 belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
 L 145, blz. 1), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als dentie van het Hof)
 volgt: R. Schintgen, kamerpresident, G. Hirsch (rapporteur) en
 V. Skouris, rechters; advocaat-generaal: A. La Pergola; griffier: In zaak C-228/98, betreffende een verzoek aan het Hof
 R. Grass, op 3 februari 2000 een arrest gewezen waarvan het krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
 dictum luidt als volgt: de Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland), in het aldaar
 aanhangig geding tussen Charalampos Dounias tegen Ypour-
 Artikel 13 B, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de gou Oikonomikon, om een prejudiciële beslissing over de
 Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de uitlegging van de artikelen 30 en 95 EG-Verdrag (thans, na
 wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappe- wijziging, artikelen 28 EG en 90 EG) en van de bepalingen van
 lijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme verordening (EEG) nr. 1224/80 van de Raad van 28 mei 1980
 grondslag, staat de lidstaten toe om bij wege van een algemene regel inzake de douanewaarde van de goederen (PB L 134,
 de verhuur van onroerende goederen aan belasting over de toegevoegde blz. 1), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt:
 waarde te onderwerpen en bij wijze van uitzondering enkel vrijstelling R. Schintgen, president van de Tweede kamer, waarnemend
 ---pagebreak--- C 122/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29.4.2000
 voor de president van de Zesde kamer, G. Hirsch en H. Rag- ARREST VAN HET HOF
 nemalm (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs;
 griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op 3 februari 2000 van 10 februari 2000
 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
 in de gevoegde zaken C-147/97 en C-148/97 (verzoek
 1) Artikel 95 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 90 EG)
 van het Oberlandesgericht Frankfurt am Main om een
 verzet zich tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding,
 prejudiciële beslissing): Deutsche Post AG tegen Gesell-
 die voor de heffing van een omzetbelasting, een zegelrecht en
 schaft für Zahlungssysteme mbH (GZS) (C-147/97), Ci-
 een bijzondere verbruiksbelasting voorziet in een methode ter
 ticorp Kartenservice GmbH (C-148/97) (1)
 berekening van de belastbare waarde, wanneer die methode
 verschilt naargelang het gaat om belastingen op binnenlandse
 dan wel ingevoerde producten en deze laatste daardoor zwaarder (Overheidsonderneming — Postdienst — Immateriële remai-
 worden belast. Dat in de nationale regeling voor de bepaling van ling)
 de belastbare waarde van producten uit andere lidstaten naar
 verordening (EEG) nr. 1224/80 van de Raad van 28 mei 1980 (2000/C 122/03)
 inzake de douanewaarde van goederen wordt verwezen, is op zich
 niet in strijd met het EG-Verdrag.
 (Procestaal: Duits)
 2) Artikel 95 van het Verdrag dan wel de artikelen 9 en 12
 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 23 EG en 25 EG)
 verzetten zich tegen een nationale regeling inzake de toepassing (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
 van een belasting zoals de in het hoofdgeding bedoelde regule- dentie van het Hof)
 ringsbelasting, volgens welke goederen uit een andere lidstaat
 aan die belasting zijn onderworpen, terwijl in het binnenland In de gevoegde zaken C-147/97 en C-148/97, betreffende een
 geproduceerde overeenkomstige goederen er niet aan zijn onder- verzoek aan het Hof krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans
 worpen. artikel 234 EG) van het Oberlandesgericht Frankfurt am Main
 (Duitsland), in de aldaar aanhangige gedingen tussen Deutsche
 3) Verordening nr. 1224/80 is niet van toepassing op het handels- Post AG en Gesellschaft für Zahlungssysteme mbH (GZS)
 verkeer tussen lidstaten. (C-147/97), Citicorp Kartenservice GmbH (C-148/97), om een
 prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 5,
 4) Het gemeenschapsrecht verzet zich tegen een nationale regeling tweede alinea, EG-Verdrag (thans artikel 10, tweede alinea,
 die de douaneautoriteiten verplicht ingevoerde goederen in geval EG), 30 en 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 28
 van een geschil over het bedrag van de opgeëiste belastingen vast EG en 49 EG), 85, 86 en 90, leden 1 en 2, EG-Verdrag (thans
 te houden, tenzij de belanghebbende dat bedrag voldoet, indien artikelen 81 EG, 82 EG en 86, leden 1 en 2, EG), heeft het Hof,
 die procedure ongunstiger is dan die welke voor soortgelijke samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias, president,
 nationale vorderingen geldt, of indien zij de invoer van producten J. C. Moitinho de Almeida, L. Sevón en R. Schintgen, kamer-
 uit andere lidstaten voor de belanghebbende in de praktijk presidenten, P. J. G. Kapteyn (rapporteur), C. Gulmann, J.-P.
 onmogelijk of uiterst moeilijk maakt. Puissochet, G. Hirsch, P. Jann, H. Ragnemalm en M. Wathelet,
 rechters; advocaat-generaal: A. La Pergola; griffier: H. A. Rühl,
 5) Het Verdrag verzet zich niet tegen een nationale bepaling op hoofdadministrateur, op 10 februari 2000 een arrest gewezen
 grond waarvan geschillen over de heffing van belastingen op waarvan het dictum luidt als volgt:
 ingevoerde producten worden opgelost in het kader van een
 administratieve procedure die gevolgen voor de invoer van de Wanneer een lichaam als Deutsche Post AG bij gebreke van een
 producten kan hebben, mits er geen vergelijkbare procedure voor overeenkomst tussen de posterijen van de betrokken lidstaten waarbij
 geschillen met betrekking tot binnenlandse producten bestaat, die de eindkosten worden vastgesteld in verhouding tot de werkelijke
 voor deze producten gunstiger is, en mits tegen de beslissingen kosten voor behandeling en distributie van de inkomende grensover-
 van de administratieve autoriteiten waarbij de invoer van schrijdende post, het recht uit hoofde van artikel 25, lid 3, van het
 producten wordt geweigerd of beperkt, beroep in rechte kan Wereldpostverdrag, in de versie van 14 december 1989, uitoefent om
 worden ingesteld. in de in de leden 1, tweede zin, en 2 van dat artikel bedoelde gevallen
 op massale afgiften bij de posterijen van een andere lidstaat dan die
 6) Het gemeenschapsrecht verzet zich niet tegen een nationale van dat lichaam zijn binnenlandse tarieven toe te passen, druist zulks
 bepaling op grond waarvan in het kader van een beroep in rechte, niet in tegen artikel 90 EG-Verdrag (thans artikel 86 EG), junctis de
 ertoe strekkende de staat aansprakelijk te doen stellen voor schade artikelen 86 EG-Verdrag (thans artikel 82 EG) en 59 EG-Verdrag
 die door schending van het gemeenschapsrecht is veroorzaakt, het (thans, na wijziging, artikel 49 EG). Daarentegen druist de
 bewijs door getuigen enkel in uitzonderlijke gevallen mogelijk is, uitoefening van dat recht wel in tegen artikel 90, lid 1, juncto artikel
 wanneer die bepaling eveneens van toepassing is bij soortgelijke 86, van het Verdrag, voorzover een dergelijk lichaam het volledige
 nationale vorderingen en zij de justitiabele niet belet de rechten te binnenlandse posttarief kan eisen dat geldt in de lidstaat van dat
 doen gelden die hij aan de rechtstreekse werking van het lichaam, zonder de door die posterijen voor die zendingen betaalde
 gemeenschapsrecht ontleent. eindkosten in mindering te brengen.
 (1) PB C 278 van 5.9.1998. (1) PB C 181 van 14.6.1997.


text:
 28.10.2006
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 261/20
 Tožba, vložena 26. avgusta 2006 — Budějovický Budvar proti UUNT — Anheuser-Busch (BUD)
 (Zadeva T-225/06)
 (2006/C 261/39)
 Jezik, v katerem je bila tožba vložena: francoščina
 Stranke
 Tožeča stranka: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Češka) (zastopnik: F. Fajgenbaum, avocat)
 Tožena stranka: Urad za usklajevanje na notranjem trgu (znamke in modeli)
 Druga stranka pred odborom za pritožbe: Anheuser-Busch, Incorporated
 Predlogi tožeče stranke
 —
 razveljavitev izpodbijane odločbe drugega odbora za pritožbe UUNT z dne 14. junija 2006;
 —
 zavrnitev prijave besedne znamke „BUD“ št. 1 603 539 za označitev proizvodov iz razredov 32 in 33;
 —
 posredovanje odločitve Sodišča prve stopnje UUNT-ju;
 —
 naložitev plačila vseh stroškov postopka družbi Anheuser-Busch.
 Tožbeni razlogi in bistvene trditve
 Prijavitelj znamke Skupnosti: Anheuser-Busch, Incorporated
 Zadevna znamka Skupnosti: Besedna znamka „BUD“ za izdelke iz razredov 32 in 33 — prijava št. 1 603 539
 Imetnik znamke ali znaka, navajanega v postopku z ugovorom: Tožeča stranka
 Znamka ali znak, navajan v postopku z ugovorom: Pravica do označbe zaščitenega porekla „BUD“ za označitev piva
 Odločba oddelka za ugovore: Ugovor se zavrne
 Odločba odbora za pritožbe: Pritožba se zavrne
 Navajani tožbeni razlogi: Kršitev člena 62(1) Uredbe št. 40/94 (1) kot tudi pravila 20 Uredbe za izvedbo št. 2868/95 (2), saj odbor za pritožbe ni pristojen za odločitev o veljavnosti označbe porekla, na katero se sklicuje tožeča stranka v okviru ugovora. Ravno tako navaja, da predstavlja znak „BUD“ označitev zaščitenega porekla, ki je zavarovano tako v Franciji kot Avstriji. Tožeča stranka se med drugim sklicuje na nepravilno uporabo člena 8(4) Uredbe št. 40/94 saj po njenem mnenju označitev porekla „BUD“ dobro predstavlja znak, ki se uporablja v gospodarskem prometu.
 (1) Uredba Sveta (ES) št. 40/94 z dne 20. decembra 1993 o znamki Skupnosti (UL 1994, L 11, str.1).
 (2) Uredba Komisije (ES) št. 2868/95 z dne 13. decembra 1995 za izvedbo Uredbe Sveta (ES) št. 40/94 o znamki Skupnosti (UL 1995, L 303, str.1)