type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21993D0519(01)
 Decisión n° 1/93 del Comité de Cooperación Aduanera ACP- CEE de 16 de abril de 1993 por la que se establece una excepción de la definición de la noción de «productos originarios» a fin de tener en cuenta la situación especial de Lesotho por lo que respecta a su producción de determinadas prendas de vestir
 Diario Oficial n° L 123 de 19/05/1993 p. 0032 - 0033
 DECISIÓN N° 1/93 DEL COMITÉ DE COOPERACIÓN ADUANERA ACP-CEE de 16 de abril de 1993 por la que se establece una excepción de la definición de la noción de « productos originarios » a fin de tener en cuenta la situación especial de Lesotho por lo que respecta a su producción de determinadas prendas de vestir(93/319/CEE)EL COMITÉ DE COOPERACIÓN ADUANERA ACP-CEE, Visto el cuarto Convenio ACP-CEE firmado en Lomé el 15 de diciembre de 1989 y, en particular, el apartado 9 del artículo 31 de su Protocolo n° 1, Considerando que el artículo 31 del Protocolo n° 1 del convenio relativo a la definición del concepto de « productos originarios » y a los modos de cooperación administrativa dispone la adopción, por parte del Comité de cooperación aduanera, de excepciones a dicho protocolo, en particular para facilitar el desarrollo de las industrias existentes o la implantación de industrias nuevas; Considerando que la Decisión n° 1/91 del Comité de cooperación aduanera CEE-ACP (1), adoptó una excepción de la definición que figura en el Protocolo n° 1 para determinadas prendas de vestir; Considerando que los Estados de África, Caribe y Pacífico (ACP) han presentado una solicitud del gobierno de Lesotho para conseguir una prórroga de dicha Decisión hasta el 1 de marzo de 1996; Considerando que, para determinadas prendas de género de punto, se ha solicitado una extensión de la excepción; Considerando que la excepción solicitada se justifica en virtud de las disposiciones correspondientes del Protocolo n° 1 y que no puede causar perjuicio grave a ninguna industria establecida en la Comunidad, siempre que se respeten determinadas condiciones relativas a las cantidades, la vigilancia o la duración, DECIDE: Artículo 1 No obstante las disposiciones particulares del Anexo II del Protocolo n° 1, los productos enumerados en el Anexo de la presente Decisión fabricados en Lesotho son considerados originarios de los Estados ACP en las condiciones enunciadas a continuación. Artículo 2 La excepción prevista en el artículo 1 se refiere a los productos exportados de Lesotho a la Comunidad entre el 1 de marzo de 1993 y el 28 de febrero de 1996, en las cantidades anuales que figuran en el Anexo. Artículo 3 Las autoridades competentes de Lesotho adoptarán las disposiciones necesarias para garantizar el control cuantitativo de las exportaciones de los productos mencionados en el artículo 1. A tal efecto, todos los certificados que expidan dichas autoridades en el marco de la presente excepción harán referencia a la presente Decisión. Las autoridades competentes de Lesotho transmitirán a la Comisión, cada trimestre, la relación de las cantidades para las que se hubieran emitido los certificados de circulación EUR 1 con arreglo a la presente Decisión indicando los números de los certificados expedidos. Artículo 4 Los Estados ACP, la Comunidad y los Estados miembros estarán obligados en lo que les atañe a tomar las medidas necesarias para la ejecución de la presente Decisión. Artículo 5 La presente Decisión entrará en vigor el 16 de abril de 1993. Hecho en Bruselas, el 16 de abril de 1993. Por el Comité de Cooperación Aduanera ACP-CEE Los Presidentes Francis K. MUTHAURA P. WILMOTT ANEXO >SITIO PARA UN CUADRO>


type: caselaw

text:
 7.12.2015
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 406/19
 Žalba koju je 18. rujna 2015. podnio Ori Martin SA protiv presude Općeg suda (šesto vijeće) od 15. srpnja 2015. u spojenim predmetima T-389/10 i T-419/10
 (Predmet C-490/15 P)
 (2015/C 406/19)
 Jezik postupka: talijanski
 Stranke
 Žalitelj: Ori Martin SA (zastupnici: G. Belotti, P. Ziotti, odvjetnici)
 Druga stranka u postupku: Europska komisija
 Zahtjevi
 1.
 Kao glavni zahtjev, ukinuti presudu u dijelu u kojem je Prvostupanjski sud Europske unije njome odbio tužbu koju je žalitelj podnio u predmetu T-419/10 u dijelu u kojem je tražio poništenje sporne odluke zbog neopravdanog proširenja solidarne odgovornosti na žalitelja za radnje koje je počinio kontrolirani SLM. Ukinuti presudu zbog kršenja članka 47. Povelje o temeljnim pravima ili podredno žalitelju priznati pravo na pravičnu naknadu.
 2.
 Podredno, preinačiti pobijanu presudu, donošenjem konačne odluke o sporu, tako da u okviru svoje neograničene nadležnosti smanji novčanu kaznu koja je određena žalitelju, vodeći pritom računa o (i) dokazima izvedenim u prvostupanjskom postupku, (ii) smjernicama u pogledu sankcija koje su bile na snazi u vrijeme nastanka navodnih činjenica, (iii) kratkom razdoblju sudjelovanja žalitelja u kartelu, koje je za SLM/Ori započelo krajem 1999., što je jedini datum za koji u aktima postoje usuglašeni dokazi na temelju kojih se on može poduprijeti.
 U svakom slučaju, naložiti Europskoj komisiji snošenje troškova.
 Žalbeni razlozi i glavni argumenti
 Ori Martin se u bitnome poziva na pet žalbenih razloga kojima želi dokazati da je Opći sud:
 a)
 nerazmjerno i protivno izvedenim dokazima redefinirao novčanu kaznu određenu žalitelju, kršeći članak 49. stavak 3. Povelje o temeljnim pravima i ustaljena načela prava Unije u pogledu proporcionalnosti sankcija u području zaštite tržišnog natjecanja i obveze obrazlaganja;
 b)
 povrijedio pravo Unije u pogledu načela osobne odgovornosti na kojem se temelji pravo Unije u području tržišnog natjecanja, time što je solidarnu odgovornost neosnovano proširio na žalitelja, koji nije imao nikakvu ulogu u predmetnim radnjama;
 c)
 prekršio pravo Europske unije kojim se uređuje zabrana retroaktivnog djelovanja nepovoljnog kaznenog prava, posebno članak 49. stavak 1. Povelje o temeljnim pravima;
 d)
 nepotpuno obavljao svoje ovlasti sudskog nadzora, s očitim lošim upravljanjem izvedenim dokazima i nedostatkom obrazloženja;
 e)
 povrijedio članak 47. Povelje o temeljnim pravima jer slučaj nije ispitan u razumnom roku.


type: wikipedia

text:
Anaxyrus canorus is een kikker uit de familie padden (Bufonidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Camp in 1916. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Bufo canorus gebruikt. De soort behoorde lange tijd tot het geslacht Bufo. In het Engels noemt men de soort Yosemite toad, naar het Yosemite National Park.
 De tot 8 centimeter lange soort komt voor in de Verenigde Staten, rond de Sierra Nevada-bergketen in Californië. De pad houdt van natte en open plekken in bergstreken en komt nooit ver uit de buurt van een permanente waterpartij. De voorkeur heeft een biotoop met enige bodemvegetatie waar overdag onder geschuild kan worden, de soort is nachtactief. Het voedsel bestaat uit kleine ongewervelden zoals wormen.
 Uiterlijke kenmerken
 Hoewel er enige variatie is, hebben de meeste vrouwelijke exemplaren een opvallende kleurentekening waaraan ze eenvoudig te herkennen zijn. De basiskleur is bruingrijs, met op de gehele bovenzijde van het lichaam inclusief de kop helder oranje vlekken die breed zwartomzoomd zijn. Deze omzoming houdt echter niet 'de vlek aan' maar vormt een eigen tekening. Hierdoor ontstaat een landkaart-achtige tekening van oranje vlekken die sterk afsteken tegen de rest van het lichaam. De mannetjes hebben geen tekening en zijn bruin maar zijn te herkennen aan de zeer grote, bijna zweer-achtige wratten op de rug. Een dorsale lengtestreep ontbreekt. De eitjes en de kikkervisjes zijn sterk gepigmenteerd en geheel zwart van kleur.
 Bedreigingen
 Het gaat niet goed met deze soort; de aantallen lopen achteruit en in veel streken is de pad al verdwenen. Dat is niet alleen door toedoen van de mens, ook het op grote schaal uitbreken van een infectieziekte genaamd rode benenziekte heeft de soort geen goed gedaan. Ook het grillige bergklimaat is een belangrijke factor; valt er te veel sneeuw, dan bevriezen de larven in het water waar ze uitgekomen zijn, en als er te weinig sneeuw valt drogen de poeltjes die gevoed worden door smeltwater op en sterven de larven ook.
 Bronvermelding
 Echte padden
 Endemisch dier uit Californië
 IUCN-status bedreigd


text:
 27.2.2014
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 L 58/27
 DEĊIŻJONI TAL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE
 Nru 173/2013
 tat-8 ta’ Ottubru 2013
 li temenda l-Anness XX (Ambjent) tal-Ftehim ŻEE
 IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,
 Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea (“il-Ftehim ŻEE”), u b’mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,
 Billi:
 (1)
 Id-Direttiva 2009/33/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill tat-23 ta’ April 2009 dwar il-promozzjoni ta’ vetturi ta’ trasport fuq it-triq nodfa u effiċjenti fl-użu tal-enerġija (1) għandha tkun inkorporata fil-Ftehim taż-ŻEE.
 (2)
 L-Anness XX tal-Ftehim ŻEE għandu għalhekk jiġi emendat skont dan,
 ADOTTA DIN ID-DEĊIŻJONI:
 Artikolu 1
 Il-punt li ġej jiddaħħal wara l-punt 21au (id-Direttiva 2009/126/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill) tal-Anness XX tal-Ftehim ŻEE:
 “21av.
 32009 L 0033: Id-Direttiva 2009/33/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill tat-23 ta’ April 2009 dwar il-promozzjoni ta’ vetturi ta’ trasport fuq it-triq nodfa u effiċjenti fl-użu tal-enerġija (ĠU L 120, 15.5.2009, p. 5).”
 Artikolu 2
 It-testi tad-Direttiva 2009/33/KE li għandhom jiġu ppubblikati fl-ilsien Islandiż u dak Norveġiż, fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea ikunu awtentiċi.
 Artikolu 3
 Din id-Deċiżjoni tidħol fis-seħħ fid-9 ta’ Ottubru 2013, bil-kundizzjoni li jkunu saru n-notifiki kollha skont l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim ŻEE (*).
 Artikolu 4
 Din id-Deċiżjoni tiġi ppubblikata fis-Sezzjoni taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea u fis-Suppliment taż-ŻEE tiegħu.
 Magħmul fi Brussell, it-8 ta’ Ottubru 2013.
 Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEE
 Il-President
 Thórir IBSEN
 (1) ĠU L 120, 15.5.2009, p. 5.
 (*) Ma huma indikati l-ebda rekwiżiti kostituzzjonali.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 114 HR 4604 IH: United States Call Center Worker and Consumer Protection Act of 2016
 U.S. House of Representatives
 2016-02-24
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 I
 114th CONGRESS
 2d Session
 H. R. 4604
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 February 24, 2016
 Mr. Gene Green of Texas (for himself, Mr. McKinley, Mr. Takano, and Mr. Gibson) introduced the following bill; which was referred to the Committee on Energy and Commerce, and in addition to the Committees on Armed Services, Oversight and Government Reform, and Education and the Workforce, for a period to be subsequently determined by the Speaker, in each case for consideration of such
 provisions as fall within the jurisdiction of the committee concerned
 A BILL
 To require the Secretary of Labor to maintain a publicly available list of all employers that
 relocate a call center overseas, to make such companies ineligible for
 Federal grants or guaranteed loans, and to require disclosure of the
 physical location of business agents engaging in customer service
 communications, and for other purposes.
 1.Short titleThis Act may be cited as the United States Call Center Worker and Consumer Protection Act of 2016. 2.DefinitionsIn this Act:
 (1)AgencyThe term agency means a Federal or State executive agency or a military department. (2)Business entityThe term business entity means any organization, corporation, trust, partnership, sole proprietorship, unincorporated association, or venture established to make a profit, in whole or in part, by purposefully availing itself of the privilege of conducting commerce in the United States.
 (3)Call centerThe term call center means a facility or other operation whereby employees receive incoming telephone calls, emails, or other electronic communication for the purpose of providing customer assistance or other service.
 (4)ConsumerThe term consumer means any individual within the territorial jurisdiction of the United States who purchases, transacts, or contracts for the purchase or transaction of any goods, merchandise, or services, not for resale in the ordinary course of the individual's trade or business, but for the individual's use or that of a member of the individual’s household.
 (5)Customer service communicationThe term customer service communication means any telecommunication or wire communication between a consumer and a business entity in furtherance of commerce.
 (6)EmployerThe term employer means any business enterprise that employs in a call center— (A)50 or more employees, excluding part-time employees; or
 (B)50 or more employees who in the aggregate work at least 1,500 hours per week (exclusive of hours of overtime).
 (7)Part-time employeeThe term part-time employee means an employee who is employed for an average of fewer than 20 hours per week or who has been employed for fewer than 6 of the 12 months preceding the date on which notice is required.
 (8)Relocating and relocationThe terms relocating and relocation refer to the closure of a call center, or the cessation of operations of a call center, or 1 or more facilities or operating units within a call center comprising at least 30 percent of the call center’s, or operating unit’s, total volume when measured against the previous 12-month average call volume of operations or substantially similar operations to a location outside of the United States.
 (9)SecretaryThe term Secretary means the Secretary of Labor. (10)TelecommunicationThe term telecommunication means the transmission, between or among points specified by the communicator, of information of the communicator's choosing, without change in the form or content of the information as sent and received.
 (11)Wire communication and communication by wireThe term wire communication or communication by wire means the transmission of writing, signs, signals, pictures, and sounds of all kinds by aid of wire, cable, or other like connection between the points of origin and reception of such transmission, including all instrumentalities, facilities, apparatus, and services (among other things, the receipt, forwarding, and delivery of communications) incidental to such transmission.
 3.List of call centers relocating overseas and ineligibility for grants or guaranteed loans
 (a)List
 (1)Notice requirement
 (A)In generalNot fewer than 120 days before relocating a call center to a location outside of the United States, an employer shall notify the Secretary of such relocation.
 (B)PenaltyA person who violates subparagraph (A) shall be subject to a civil penalty not to exceed $10,000 for each day of violation.
 (2)Establishment and maintenance of list
 (A)In generalThe Secretary shall establish, maintain, and make available to the public a list of all employers who relocate a call center as described in paragraph (1)(A).
 (B)TermEach employer included in the list required by subparagraph (A) shall remain on the list for a period not to exceed 3 years after each instance of relocating a call center.
 (C)RemovalThe Secretary may remove an employer from the list required by subparagraph (A) if the Secretary determines that the employer has relocated a call center from a location outside of the United States to a location in the United States.
 (b)Ineligibility for grants or guaranteed loans
 (1)IneligibilityExcept as provided in subsection (b) and notwithstanding any other provision of law, an employer who appears on the list required by subsection (a)(2)(A) shall be ineligible for any direct or indirect Federal grants or Federal guaranteed loans for 5 years after the date such employer was added to the list.
 (2)ExceptionsThe Secretary, in consultation with the appropriate agency providing a loan or grant, may waive the eligibility restriction provided under subsection (a) if the employer applying for such loan or grant demonstrates that a lack of such loan or grant would—
 (A)threaten national security; (B)result in substantial job loss in the United States; or
 (C)harm the environment. (c)Preference in Federal contracting for not relocating a call center overseasThe head of an agency, when awarding a civilian or defense-related contract, shall give preference to a United States employer that does not appear on the list required by subsection (a)(2)(A).
 (d)Effective dateThis section shall take effect on the date that is 1 year after the date of the enactment of this Act.
 4.Rule of construction related to Federal benefits for workersNo provision of section 3 shall be construed to permit withholding or denial of payments, compensation, or benefits under any provision of Federal law (including Federal unemployment compensation, disability payments, or worker retraining or readjustment funds) to workers employed by employers that relocate operations outside the United States.
 5.Required disclosure by business entities engaged in customer service communications of physical
 location
 (a)In generalExcept as provided in subsection (b), a business entity that either initiates or receives a customer service communication shall require that each of its employees or agents participating in the communication disclose their physical location at the beginning of each customer service communication so initiated or received.
 (b)Exceptions
 (1)Business entities located in the United StatesThe requirements of subsection (a) shall not apply to a customer service communication involving a business entity if all of the employees or agents of the business entity participating in such communication are physically located in the United States.
 (2)Communication initiated by consumer knowingly to foreign entity or addressThe requirements of subsection (a) shall not apply to an employee or agent of a business entity participating in a customer service communication with a consumer if—
 (A)the customer service communication was initiated by the consumer; (B)the employee or agent is physically located outside the United States; and
 (C)the consumer knows or reasonably should know that the employee or agent is physically located outside the United States.
 (3)Emergency servicesThe requirements of subsection (a) shall not apply to a customer service communication relating to the provision of emergency services (as defined by the Federal Trade Commission).
 (4)Business entities and customer service communications excluded by Federal Trade CommissionThe Federal Trade Commission may exclude certain classes or types of business entities or customer service communications from the requirements of subsection (a) if the Commission finds exceptionally compelling circumstances that justify such exclusion.
 (c)Transfer to U.S.-Based customer service centerA business entity that is subject to the requirements of subsection (a) shall, at the request of a customer, transfer the customer to a customer service agent who is physically located in the United States.
 (d)Certification requirementEach year, each business entity that participates in a customer service communication shall certify to the Federal Trade Commission that it has complied or failed to comply with the requirements of subsections (a) and (c).
 (e)RegulationsNot later than 1 year after the date of the enactment of this Act, the Federal Trade Commission shall promulgate such regulations as may be necessary to carry out the provisions of this section.
 (f)Effective dateThe requirements of subsection (a) shall apply with respect to customer service communications occurring on or after the date that is 1 year after the date of the enactment of this Act.
 6.Enforcement
 (a)In generalAny failure to comply with the provisions of section 5 shall be treated as a violation of a regulation under section 18(a)(1)(B) of the Federal Trade Commission Act (15 U.S.C. 57a(a)(1)(B)) regarding unfair or deceptive acts or practices.
 (b)Powers of Federal Trade Commission
 (1)In generalThe Federal Trade Commission shall prevent any person from violating section 5 and any regulation promulgated thereunder, in the same manner, by the same means, and with the same jurisdiction, powers, and duties as though all applicable terms and provisions of the Federal Trade Commission Act (15 U.S.C. 41 et seq.) were incorporated into and made a part of this Act.
 (2)PenaltiesAny person who violates regulations promulgated under section 5 shall be subject to the penalties and entitled to the privileges and immunities provided in the Federal Trade Commission Act in the same manner, by the same means, and with the same jurisdiction, power, and duties as though all applicable terms and provisions of the Federal Trade Commission Act were incorporated into and made part of this Act.
 (c)Authority preservedNothing in this section or section 5 shall be construed to limit the authority of the Federal Trade Commission under any other provision of law.


text:
 EUROOPA KOMISJON
 Brüssel,2.8.2019
 COM(2019) 361 final
 2019/0164(NLE)
 Ettepanek:
 NÕUKOGU OTSUS
 ühelt poolt Euroopa Ühenduse ja teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vahelise kaubandust ja koostööd käsitleva Euroopa – Vahemere piirkonna ajutise assotsiatsioonilepingu protokolli (milles käsitletakse Euroopa Liidu ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse raamlepingut, milles sätestatakse üldpõhimõtted Palestiina omavalitsuse osalemiseks liidu programmides) Euroopa Liidu nimel sõlmimise kohta
 SELETUSKIRI
 1.ETTEPANEKU TAUST
 Anda Euroopa naabruspoliitika partnerriikidele võimalus hakata Euroopa naabruspoliitika raames järk-järgult osalema teatavates Euroopa Liidu programmides ja ametite tegevuses on üks paljudest meetmetest, millega edendatakse reforme, uuendusi ja üleminekut Euroopa Liidu naaberriikides. Euroopa Komisjon selgitas seda oma 2006. aasta detsembri teatises, milles käsitletakse üldist lähenemisviisi Euroopa naabruspoliitika partnerriikide ühenduse ametite tegevuses ja ühenduse programmides osalemise võimaldamisele
 1
 .
 Nõukogu kiitis selle lähenemisviisi heaks 5. märtsi 2007. aasta järeldustes
 2
 .
 Nimetatud teatise ja 5. märtsi 2007. aasta järelduste põhjal andis nõukogu 18. juunil 2007 komisjonile juhised läbirääkimiste pidamiseks Alžeeria, Armeenia, Aserbaidžaani, Egiptuse, Gruusia, Iisraeli, Jordaania, Liibanoni, Maroko, Moldova, Palestiina omavalitsuse, Tuneesia ja Ukrainaga raamlepingute üle, milles käsitletakse nende riikide ühenduse programmides osalemise üldpõhimõtteid
 3
 .
 Euroopa Ülemkogu kinnitas 2007. aasta juunis taas
 4
 Euroopa naabruspoliitika ülimat olulisust ja kinnitas eesistujariigi eduaruande,
 5
 mille too esitas ülemkogu 18.–19. juuni 2007. aasta istungil, ning asjaomased nõukogu järeldused
 6
 . Nimetatud aruandes tuletati meelde nõukogu juhiseid läbirääkimiste pidamiseks asjaomaste lisaprotokollide üle.
 Komisjoni ning liidu välisasjade ja julgeolekupoliitika kõrge esindaja ühisteatises „Uus lähenemisviis muutuvale naabrusele“,
 7
 mis kinnitati nõukogu 20. juuni 2011. aasta järeldustega, rõhutati taas ELi kavatsust lihtsustada partnerriikide osalemist ELi programmides.
 Seni on samalaadsed protokollid allkirjastatud Alžeeria,
 8
 Armeenia,
 9
 Aserbaidžaani,
 10
 , Gruusia,
 11
 Iisraeli,
 12
 Jordaania,
 13
 Liibanoni,
 14
 , Moldova,
 15
 Maroko,
 16
 Tuneesia
 17
 ja Ukrainaga,
 18
 arutlusel on protokolli allkirjastamine Egiptusega. Palestiina omavalitsus väljendas 2018. aasta septembris ELi ja Palestiina omavalitsuse ühiskomitees huvi raamlepingu protokolli allkirjastamise vastu võimalikuks täiemahuliseks osalemiseks valitud ELi programmides.
 Protokolli eesmärk on kehtestada finants- ja tehnilised eeskirjad, mis võimaldavad Palestiina omavalitsusel osaleda teatavates ELi programmides. Protokolliga kehtestatava horisontaalse raamistikuga määratakse kindlaks majandusliku, rahandusliku ja tehnilise koostöö põhimõtted, mis võimaldavad Palestiina omavalitsusel saada abi, eelkõige finantsabi, mida Euroopa Liit programmide alusel annab. Seda raamistikku kohaldatakse ainult nende programmide suhtes, mille puhul asjakohased asutamisaktid näevad ette Palestiina omavalitsuse osalemise võimalikkuse. Protokollile allakirjutamine ja selle ajutine kohaldamine ei tähenda seega valdkondlike strateegiate alusel programmide koostamisel kohaldatavate volituste kasutamist.
 2.ÕIGUSLIK ALUS, SUBSIDIAARSUS JA PROPORTSIONAALSUS
 Euroopa Ühenduse ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vaheline kaubandust ja koostööd käsitlev Euroopa – Vahemere piirkonna ajutine assotsiatsioonileping kirjutati alla 24. veebruaril 1997 ja see jõustus 1. juulil 1997.
 Euroopa Ülemkogu avaldas oma 17.–18. juuni 2004. aasta kohtumisel tunnustust komisjoni ettepanekutele Euroopa naabruspoliitika kohta ning kiitis heaks nõukogu 14. juuni 2004. aasta järeldused.
 5. märtsil 2007 avaldas nõukogu toetust komisjoni 4. detsembri 2006. aasta teatises käsitletud üldisele ja terviklikule lähenemisviisile, mille eesmärk on võimaldada Euroopa naabruspoliitika partnerriikidel vastavalt nende saavutustele osaleda ühenduse ametite tegevuses ja ühenduse programmides, kui õiguslik alus seda lubab.
 Nimetatud teatise ja 5. märtsi 2007. aasta järelduste põhjal andis nõukogu 18. juunil 2007 komisjonile juhised läbirääkimiste pidamiseks Euroopa naabruspoliitika riikidega raamlepingute üle, milles käsitletakse nende riikide ühenduse programmides osalemise üldpõhimõtteid
 19
 .
 Protokolli sõlmimise materiaalõiguslik alus on Euroopa Liidu toimimise lepingu artikkel 209. Menetlusõiguslik alus on Euroopa Liidu toimimise lepingu artikli 218 lõike 6 punkt a ja lõige 7.
 3.JÄRELHINDAMISE, SIDUSRÜHMADEGA KONSULTEERIMISE JA MÕJU HINDAMISE TULEMUSED
 Ei kohaldata.
 4.MÕJU EELARVELE
 Palestiina omavalitsus maksab Euroopa Liidu üldeelarvesse rahalist osalust vastavalt oma osalusele eriprogrammides.
 Palestiina omavalitsuse osalemisega seotud eritingimused, sealhulgas rahaline osalus määratakse asjaomaste programmidega kehtestatud kriteeriumide alusel iga programmi puhul eraldi kindlaks komisjoni ja Palestiina omavalitsuse pädevate ametiasutuste vahelise vastastikuse mõistmise memorandumiga.
 Igas protokolli artikli 5 kohaselt sõlmitud vastastikuse mõistmise memorandumis sätestatakse kooskõlas Euroopa Parlamendi ja nõukogu 18. juuli 2018. aasta määrusega (EÜ, Euratom) 2018/1046 (mis käsitleb liidu üldeelarve suhtes kohaldatavaid finantsreegleid ja millega muudetakse määrusi (EL) nr 1296/2013, (EL) nr 1301/2013, (EL) nr 1303/2013, (EL) nr 1304/2013, (EL) nr 1309/2013, (EL) nr 1316/2013, (EL) nr 223/2014 ja (EL) nr 283/2014 ja otsust nr 541/2014/EL ning tunnistatakse kehtetuks määrus (EL, Euratom) nr 966/2012), et finantskontroll, auditid ja muud kontrollid, sh haldusjuurdlused, korraldatakse komisjoni, Euroopa Pettustevastase Ameti ja Euroopa Kontrollikoja poolt või nende järelevalve all.
 Võetakse vastu üksikasjalikud finantskontrolli ja auditi, haldusmeetmete, karistuste ja sissenõudmise eeskirjad, mis võimaldavad anda komisjonile, Euroopa Pettustevastasele Ametile ja Euroopa Kontrollikojale volitused, mis on samaväärsed nende volitustega seoses liidus asuvate abisaajate või töövõtjatega.
 5.MUU TEAVE
 Hiljemalt kolm aastat pärast käesoleva protokolli jõustumise kuupäeva ja seejärel iga kolme aasta tagant võivad lepinguosalised käesoleva protokolli rakendamise läbi vaadata, võttes aluseks Palestiina omavalitsuse tegeliku osaluse liidu programmides.
 Palestiina omavalitsuse osalemisega seotud eritingimused, sealhulgas aruandlus- ja hindamiskord määratakse asjaomaste programmidega kehtestatud kriteeriumide alusel iga programmi puhul eraldi kindlaks komisjoni ja Palestiina omavalitsuse pädevate ametiasutuste vahelise vastastikuse mõistmise memorandumiga.
 2019/0164 (NLE)
 Ettepanek:
 NÕUKOGU OTSUS
 ühelt poolt Euroopa Ühenduse ja teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vahelise kaubandust ja koostööd käsitleva Euroopa – Vahemere piirkonna ajutise assotsiatsioonilepingu protokolli (milles käsitletakse Euroopa Liidu ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse raamlepingut, milles sätestatakse üldpõhimõtted Palestiina omavalitsuse osalemiseks liidu programmides) Euroopa Liidu nimel sõlmimise kohta
 EUROOPA LIIDU NÕUKOGU,
 võttes arvesse Euroopa Liidu toimimise lepingut, eriti selle artiklit 209 koostoimes artikli 218 lõike 6 punktiga a ja lõikega 7,
 võttes arvesse Euroopa Komisjoni ettepanekut,
 võttes arvesse Euroopa Parlamendi nõusolekut
 ning arvestades järgmist:
 (1)Ühelt poolt Euroopa Ühenduse ja teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vahelise kaubandust ja koostööd käsitleva Euroopa – Vahemere piirkonna ajutise assotsiatsioonilepingu protokoll (milles käsitletakse Euroopa Liidu ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse raamlepingut, milles sätestatakse üldpõhimõtted Palestiina omavalitsuse osalemiseks liidu programmides) allkirjastati liidu nimel ...
 (2)Protokolli eesmärk on kehtestada finants- ja tehnilised eeskirjad, mis võimaldavad Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsusel osaleda teatavates ELi programmides. Protokolliga kehtestatava horisontaalse raamistikuga määratakse kindlaks majandusliku, rahandusliku ja tehnilise koostöö põhimõtted, mis võimaldavad Palestiina omavalitsusel saada tehnilist abi, eelkõige finantsabi, mida Euroopa Liit programmide alusel annab. Seda raamistikku kohaldatakse ainult nende liidu programmide suhtes, mille puhul asjakohased asutamisaktid näevad ette Palestiina omavalitsuse osalemise võimaluse. Protokolli sõlmimine ei tähenda seega programmide kohaste valdkondlike strateegiate alusel programmide koostamisel kohaldatavate volituste kasutamist.
 (3)Protokoll tuleks liidu nimel heaks kiita,
 ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA OTSUSE:
 Artikkel 1
 Ühelt poolt Euroopa Ühenduse ja teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vahelise kaubandust ja koostööd käsitleva Euroopa – Vahemere piirkonna ajutise assotsiatsioonilepingu protokoll (milles käsitletakse Euroopa Liidu ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse raamlepingut, milles sätestatakse üldpõhimõtted Palestiina omavalitsuse osalemiseks liidu programmides) on käesolevaga liidu nimel heaks kiidetud
 20
 .
 Artikkel 2
 Nõukogu eesistuja nimetab isiku, kes on volitatud esitama Euroopa Liidu nimel protokolli
 21
 artiklis 10 osutatud teate, et väljendada Euroopa Liidu nõusolekut end protokolliga siduda.
 Lepingu jõustumise kuupäev avaldatakse Euroopa Liidu Teatajas.
 Artikkel 3
 Komisjonil on õigus määrata liidu nimel kindlaks Palestiina omavalitsuse igas konkreetses programmis osalemise eritingimused, sealhulgas makstav rahaline osalus. Komisjon teavitab sellest nõukogu pädevat töörühma.
 Artikkel 4
 Käesolev otsus jõustub selle vastuvõtmise päeval.
 Brüssel,
 Nõukogu nimel
 eesistuja
 (1)
 COM(2006) 724 final, 4. detsember 2006.
 (2)
 Üldasjade ja välissuhete nõukogu järeldused, 5. märts 2007.
 (3)
 Nõukogu otsus (piiratud kasutusega) komisjonile volituste andmise kohta läbirääkimiste pidamiseks [...] protokollide üle, dokument 10412/07.
 (4)
 Eesistujariigi järeldused – Brüssel, 21.–22. juuni 2007, dokument 11177/07.
 (5)
 Eesistujariigi eduaruanne Euroopa naabruspoliitika tugevdamise kohta, dokument 10874/07.
 (6)
 Nõukogu järeldused Euroopa naabruspoliitika tugevdamise kohta, vastu võetud üldasjade ja välissuhete nõukogu istungil 18. juunil 2007, dokument 11016/07.
 (7)
 KOM(2011) 303 (lõplik), 25. mai 2011.
 (8)
 ELT L 14/2, 18.1.2017.
 (9)
 ELT L 174/1, 13.6.2014.
 (10)
 ELT L 199/1, 26.7.2016.
 (11)
 ELT L 165/16, 4.6.2014.
 (12)
 ELT L 129/39, 17.5.2008.
 (13)
 ELT L 89/6, 25.3.2014.
 (14)
 ELT L 202/3, 28.7.2016.
 (15)
 ELT L 131/1, 18.5.2011.
 (16)
 ELT L 90/1, 28.3.2012.
 (17)
 ELT L 297/1, 13.11.2015.
 (18)
 ELT L 133/1, 20.5.2011.
 (19)
 Nõukogu otsus (piiratud kasutusega) komisjonile volituste andmise kohta läbirääkimiste pidamiseks [...] protokollide üle, dokument 10412/07.
 (20)
 Protokoll ja selle allkirjastamise otsus on avaldatud [ELT ...].
 (21)
 Nõukogu peasekretariaat avaldab protokolli jõustumise kuupäeva Euroopa Liidu Teatajas.
 ---documentbreak---
 EUROOPA KOMISJON
 Brüssel,2.8.2019
 COM(2019) 361 final
 LISA
 järgmise dokumendi juurde:
 Ettepanek: Nõukogu otsus
 ühelt poolt Euroopa Ühenduse ja teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vahelise kaubandust ja koostööd käsitleva Euroopa – Vahemere piirkonna ajutise assotsiatsioonilepingu protokolli (milles käsitletakse Euroopa Liidu ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse raamlepingut, milles sätestatakse üldpõhimõtted Palestiina omavalitsuse osalemiseks liidu programmides) Euroopa Liidu nimel sõlmimise kohta
 LISA
 Ühelt poolt Euroopa Ühenduse ja teiselt poolt
 Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel
 toimiva Palestiina vabastusorganisatsiooni (PVO) vahelise kaubandust ja koostööd käsitleva Euroopa – Vahemere piirkonna ajutise assotsiatsioonilepingu
 protokoll,
 milles käsitletakse Euroopa Liidu ning Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse raamlepingut,
 milles sätestatakse üldpõhimõtted Palestiina omavalitsuse osalemiseks liidu programmides
 EUROOPA LIIT (edaspidi „liit“) ühelt poolt
 ning
 Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsus (edaspidi „Palestiina omavalitsus“) teiselt poolt,
 edaspidi „lepinguosalised“,
 arvestades järgmist:
 1.Ühelt poolt Euroopa Ühenduse ning teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori Palestiina omavalitsuse nimel toimiva Palestiina Vabastusorganisatsiooni (PVO) vaheline kaubandust ja koostööd käsitlev Euroopa – Vahemere piirkonna ajutine assotsiatsioonileping (edaspidi „ajutine assotsiatsioonileping“) allkirjastati 24. veebruaril 1997 ja see jõustus 1. juulil 1997.
 2.Euroopa Ülemkogu avaldas oma 17.–18. juuni 2004. aasta kohtumisel tunnustust Euroopa Komisjoni ettepanekutele Euroopa naabruspoliitika kohta ning kiitis heaks nõukogu 14. juuni 2004. aasta järeldused.
 3.Nõukogu on võtnud korduvalt vastu seda poliitikat toetavaid järeldusi.
 4.5. märtsil 2007 avaldas nõukogu toetust Euroopa Komisjoni 4. detsembri 2006. aasta teatises käsitletud üldisele ja terviklikule lähenemisviisile, mille eesmärk on võimaldada Euroopa naabruspoliitika partnerriikidel vastavalt nende saavutustele osaleda ühenduse ametite tegevuses ja ühenduse programmides, kui õiguslik alus seda lubab.
 5.Palestiina omavalitsus on avaldanud soovi osaleda mitmes liidu programmis.
 6.Palestiina omavalitsuse osalemisega seotud eritingimused, sealhulgas rahaline osalus ning aruandlus- ja hindamiskord, määratakse iga programmi puhul eraldi kindlaks Euroopa Komisjoni ja Palestiina omavalitsuse pädevate ametiasutuste vahelise vastastikuse mõistmise memorandumiga,
 ON KOKKU LEPPINUD JÄRGMISES:
 Artikkel 1
 Palestiina omavalitsus võib osaleda kõigis praegustes ja tulevastes liidu programmides, mis on Palestiina omavalitsusele osalemiseks avatud vastavalt asjaomastele sätetele, millega need programmid on vastu võetud.
 Artikkel 2
 Palestiina omavalitsus maksab Euroopa Liidu üldeelarvesse rahalist osalust vastavalt oma osalusele eriprogrammides.
 Artikkel 3
 Palestiina omavalitsuse esindajad võivad osaleda vaatlejatena ja Palestiina omavalitsust puudutavates küsimustes sellistes korralduskomiteedes, kes teostavad järelevalvet programmide üle, mida Palestiina omavalitsus rahaliselt toetab.
 Artikkel 4
 Palestiina omavalitsuse esindajate esitatud projektide ja algatuste suhtes kohaldatakse võimaluse korral samasuguseid asjaomaste programmidega seotud tingimusi, eeskirju ja menetlusi, mida kohaldatakse liikmesriikide suhtes.
 Artikkel 5
 Palestiina omavalitsuse osalemisega seotud eritingimused, eelkõige rahaline osalus, aga ka aruandlus- ja hindamiskord määratakse asjaomaste programmidega kehtestatud kriteeriumide alusel iga programmi puhul eraldi kindlaks komisjoni ja Palestiina omavalitsuse pädevate ametiasutuste vahelise vastastikuse mõistmise memorandumiga.
 Kui Palestiina omavalitsus taotleb liidult konkreetses liidu programmis osalemiseks välisabi vastavalt Euroopa Parlamendi ja nõukogu 11. märtsi 2014. aasta määrusele (EL) nr 232/2014 (millega luuakse Euroopa naabruspoliitika rahastamisvahend) või vastavalt muule sarnasele määrusele, mis võidakse Palestiina omavalitsusele liidu välisabi andmiseks tulevikus vastu võtta, määratakse tingimused, mis reguleerivad liidu abi kasutamist Palestiina omavalitsuse poolt, kindlaks rahastamislepinguga, järgides määrust (EL) nr 232/2014.
 Artikkel 6
 Vastavalt Euroopa Parlamendi ja nõukogu 18. juuli 2018. aasta määrusele (EL, Euratom) 2018/1046, mis käsitleb liidu üldeelarve suhtes kohaldatavaid finantsreegleid ja millega muudetakse määrusi (EL) nr 1296/2013, (EL) nr 1301/2013, (EL) nr 1303/2013, (EL) nr 1304/2013, (EL) nr 1309/2013, (EL) nr 1316/2013, (EL) nr 223/2014 ja (EL) nr 283/2014 ja otsust nr 541/2014/EL ning tunnistatakse kehtetuks määrus (EL, Euratom) nr 966/2012, nähakse artikli 5 kohaselt sõlmitud vastastikuse mõistmise memorandumiga ette, et finantskontroll, auditid ja muud kontrollid, sealhulgas haldusjuurdlused, korraldatakse Euroopa Komisjoni, Euroopa Pettustevastase Ameti ja Euroopa Kontrollikoja poolt või mis nende järelevalve all.
 Võetakse vastu üksikasjalikud finantskontrolli ja auditi, haldusjuurdluste, sissenõudmise, rahaliste karistuste ja halduskaristuste eeskirjad, mis annavad Euroopa Komisjonile, Euroopa Pettustevastasele Ametile ja Euroopa Kontrollikojale pädevuse, mis on samaväärne nende pädevusega liidus asuvate abisaajate ja töövõtjate suhtes.
 Artikkel 7
 Protokolli kohaldatakse ajavahemikul, mil ajutine assotsiatsioonileping on jõus.
 Lepinguosalised kirjutavad käesolevale protokollile alla ja kinnitavad selle oma vastavate menetluste kohaselt.
 Kumbki lepinguosaline võib käesoleva protokolli denonsseerida, teatades sellest kirjalikult teisele lepinguosalisele. Käesolev protokoll kaotab kehtivuse kuue kuu möödumisel sellise teatamise kuupäevast.
 Protokolli lõpetamine pärast selle denonsseerimist ükskõik kumma lepinguosalise poolt ei mõjuta artiklite 5 ja 6 kohaselt elluviidavaid võimalikke kontrolle ja auditeid.
 Artikkel 8
 Hiljemalt kolm aastat pärast käesoleva protokolli jõustumise kuupäeva ja seejärel iga kolme aasta tagant võivad lepinguosalised käesoleva protokolli rakendamise läbi vaadata, võttes aluseks Palestiina omavalitsuse tegeliku osaluse liidu programmides.
 Artikkel 9
 Käesolevat protokolli kohaldatakse ühelt poolt nende territooriumide suhtes, kus kohaldatakse Euroopa Liidu toimimise lepingut selles sätestatud tingimustel, ja teiselt poolt Jordani Läänekalda ja Gaza sektori territooriumi suhtes.
 Artikkel 10
 Käesolev protokoll jõustub alates sellele kuupäevale järgneva kuu esimesest päevast, mil lepinguosalised teatavad teineteisele diplomaatiliste kanalite kaudu selleks vajalike menetluste lõpuleviimisest.
 Lepinguosalised lepivad kokku, et käesolevat protokolli kohaldatakse enne selle jõustumist ajutiselt alates selle allakirjutamise kuupäevast, eeldusel et see hiljem sõlmitakse.
 Artikkel 11
 Käesolev protokoll on lepingu lahutamatu osa.
 Artikkel 12
 Käesolev protokoll koostatakse kahes eksemplaris bulgaaria, eesti, hispaania, hollandi, horvaadi, iiri, inglise, itaalia, kreeka, leedu, läti, malta, poola, portugali, prantsuse, rootsi, rumeenia, saksa, slovaki, sloveeni, soome, taani, tšehhi, ungari ja araabia keeles, kusjuures kõik nimetatud tekstid on võrdselt autentsed.
 Brüssel, [kuupäev]
 Euroopa Liidu nimel
 Palestiina omavalitsuse nimel


text:
 16.6.2012
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 174/6
 Sentenza tal-Qorti tal-Ġustizzja (It-Tieni Awla) tas-26 ta’ April 2012 (talba għal deċiżjoni preliminari tal-Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — il-Ġermanja) — Wolfgang Hofmann vs Freistaat Bayern
 (Kawża C-419/10) (1)
 (Direttiva 2006/126/KE - Rikonoxximent reċiproku tal-liċenzji tas-sewqan - Rifjut ta’ Stat Membru li jirrikonoxxi, lil persuna li l-liċenzja tas-sewqan tagħha kienet is-suġġett ta’ rtirar fit-territorju tiegħu, il-validità ta’ liċenzja tas-sewqan maħruġa minn Stat Membru ieħor)
 2012/C 174/06
 Lingwa tal-kawża: il-Ġermaniż
 Qorti tar-rinviju
 Bayerischer Verwaltungsgerichtshof
 Partijiet fil-kawża prinċipali
 Rikorrenti: Wolfgang Hofmann
 Konvenuta: Freistaat Bayern
 Suġġett
 Talba għal deċiżjoni preliminari — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Interpretazzjoni tal-Artikoli 2(1) u 11(4) tad-Direttiva 2006/126/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill, tal-20 ta’ Diċembru 2006, dwar il-Liċenzji tas-Sewqan (ĠU L 403, p. 18) — Rikonoxximent reċiproku tal-liċenzji tas-sewqan — Rifjut ta’ Stat Membru li jirrikonoxxi, lil persuna li l-liċenzja tas-sewqan tagħha ġiet irtirata fit-territorju tiegħu, il-validità ta’ liċenzja tas-sewqan maħruġa minn Stat Membru ieħor
 Dispożittiv
 L-Artikolu 2(1) u t-tieni subparagrafu tal-Artikolu 11(4) tad-Direttiva 2006/126/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill, tal-20 ta’ Diċembru 2006, dwar il-Liċenzji tas-Sewqan (Tfassil mill-Ġdid), għandhom jiġu interpretati fis-sens li huma jipprekludu li Stat Membru jirrifjuta, lil hinn minn kull perijodu ta’ projbizzjoni għal applikazzjoni ta’ liċenzja tas-sewqan ġdida imposta fuq id-detentur ta’ liċenzja tas-sewqan maħruġa minn Stat Membru ieħor u meta saħansitra l-kundizzjoni ta’ residenza normali fit-territorju ta’ dan tal-aħħar tkun ġiet osservata, milli jirrikonoxxi l-validità ta’ din il-liċenzja tas-sewqan, meta l-imsemmi detentur kien is-suġġett, fit-territorju tal-ewwel Stat Membru, ta’ miżura ta’ rtirar ta’ liċenzja tas-sewqan preċedenti.
 (1) ĠU C 301, 06.11.2010


text:
 10.1.2009
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 6/24
 Förstainstansrättens dom av den 19 november 2008 – Galderma mot harmoniseringsbyrån – Lelas (Nanolat)
 (Mål T-6/07) (1)
 (Gemenskapsvarumärke - Invändningsförfarande - Ansökan om registrering som gemenskapsvarumärke av ordmärket Nanolat - Det äldre nationella ordmärket TANNOLACT - Risk för förväxling föreligger inte - Artikel 8.1 b i förordning (EG) nr 40/94)
 (2009/C 6/49)
 Rättegångsspråk: tyska
 Parter
 Sökande: Galderma SA (Cham, Schweiz) (ombud: advokaten N. Hebeis)
 Svarande: Byrån för harmonisering inom den inre marknaden (varumärken, mönster och modeller) (ombud: G. Schneider)
 Motpart vid överklagandenämnden, som intervenerat vid förstainstansrätten: Tihomir Lelas (Zagreb, Kroatien) (ombud: advokaten H.-J. Omsels)
 Saken
 Talan mot det beslut som fattats av harmoniseringsbyråns fjärde överklagandenämnd den 25 oktober 2006 (ärende R 146/2006-4) om ett invändningsförfarande mellan Galderma SA och Tihomir Lelas.
 Domslut
 1)
 Talan ogillas.
 2)
 Galderma SA ska ersätta rättegångskostnaderna.
 (1) EUT C 56, 10.3.2007.


text:
15.12.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 448/3
 Anmodning om præjudiciel afgørelse indgivet af Amtsgericht Rüsselsheim (Tyskland) den 29. august 2014 — Dagmar Wedel og Rudi Wedel mod Condor Flugdienst GmbH
 (Sag C-412/14)
 (2014/C 448/03)
 Processprog: tysk
 Den forelæggende ret
 Amtsgericht Rüsselsheim
 Parter i hovedsagen
 Sagsøgere: Dagmar Wedel og Rudi Wedel
 Sagsøgt: Condor Flugdienst GmbH
 Præjudicielle spørgsmål
 1)
 Skal den usædvanlige omstændighed, der henvises til i forordningens artikel 5, stk. 3 (1), direkte vedrøre den reserverede flyvning?
 2)
 Såfremt det første spørgsmål besvares benægtende: Hvor mange tidligere flyvninger med det fly, der er tiltænkt at skulle foretage den planlagte flyvning, er relevant for bedømmelsen af, om der foreligger en usædvanlig omstændighed? Foreligger der en tidsmæssig begrænsning vedrørende hensyntagen til usædvanlige omstændigheder i relation til tidligere flyvninger? Og i bekræftende fald hvordan skal den fastlægges?
 3)
 Såfremt usædvanlige omstændigheder, der indtræffer ved tidligere flyvninger, ligeledes er relevante for en senere flyafgang, spørges: Skal de forholdsregler, som det transporterende luftfartsselskab skal træffe i medfør af forordningens artikel 5, stk. 3, kun vedrøre afværgelsen af den usædvanlige omstændighed, eller skal de også vedrøre imødegåelse af en længere forsinkelse?
 (1) Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 261/2004 af 11.2.2004 om fælles bestemmelser om kompensation og bistand til luftfartspassagerer ved boardingafvisning og ved aflysning eller lange forsinkelser og om ophævelse af forordning (EØF) nr. 295/91 (EUT L 46, s. 1).


text:
 14.12.2015
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 414/27
 Sodba Splošnega sodišča z dne 23. oktobra 2015 – TrekStor/UUNT (SmartTV Station)
 (Zadeva T-649/13) (1)
 ((„Znamka Skupnosti - Prijava besedne znamke Skupnosti SmartTV Station - Absolutni razlogi za zavrnitev - Neobstoj razlikovalnega učinka - Opisnost - Člen 7(1)(b) in (c) Uredbe (ES) št. 207/2009 - Člen 7(3) Uredbe št. 207/2009“))
 (2015/C 414/34)
 Jezik postopka: nemščina
 Stranki
 Tožeča stranka: TrekStor Ltd (Hong Kong, Kitajska) (zastopnika: O. Spieker in M. Alber, odvetnika)
 Tožena stranka: Urad za usklajevanje na notranjem trgu (znamke in modeli) (zastopniki: najprej M. Fischer, nato G. Schneider in A. Schifko, zastopniki)
 Predmet
 Tožba zoper odločbo četrtega odbora za pritožbe pri Uradu za usklajevanje na notranjem trgu (UUNT) z dne 1. oktobra 2013 (zadeva R 128/2013-4), ki se nanaša na zahtevo za registracijo besednega znaka SmartTV Station kot znamke Skupnosti.
 Izrek
 1.
 Tožba se zavrne.
 2.
 TrekStor Ltd poleg svojih stroškov, nosi tudi stroške Urada za usklajevanje na notranjem trgu (znamke in modeli) (UUNT).
 (1) UL C 39, 8.2.2014.


text:
Блатец е село в Югоизточна България. То се намира в община Сливен, област Сливен.
 География
 История
 До 1934 година селото се нарича Исирлии или Есирлии (от „исир“ – роб, робово; „лагер за пленници“). С това име селото е познато от възникването му като чифлишко село през XVIII век до 1934 година, когато е преименувано в Блатец, заради блатото, намиращо се в западната част на селото.
 В Сливенския исторически музей се съхраняват бронзова монета от Месамбрия (IV век пр.н.е), римски оброчни плочки от различни материали от късния неолит и халколита, открити в двете праисторически селищни могили, северно от днешното село Блатец, около винарската изба. Преди векове там е имало селище, откъдето идва и името на местността – „Селището“. Южно от Есирлии е минавал керванджийски път за Турция. В годините на османската власт в селото (като най-голямо в региона) се е намирала бейската къща.
 След Руско-турската война (1828 – 1829), част от населението на селото се изселва заедно с жители на околните села Бургурджии, Трапоклово и с жители от други села от Сливенско в Бесарабия. Съответно там те създават нови селища със същите имена: Исирлии, Бургурджии и други.
 Обществени институции
 Кметство
 Читалище „Къньо Мераков“, основано през 1926 година (за кратко време след 1989 г. носи името „Пробуда“). По инициатива на председателя на читалището, Иван Марев, и след съдебно решение името на читалището „Къньо Мераков“ е възстановено.
 Основно училище „Свети Климент Охридски“, построено 1860 година.
 Детска градина
 Храм „Св. св. Кирил и Методий“
 Религия
 Източно православие.
 Храм „Св. св. Кирил и Методий“ е действащ, построен през 1872 г., с доброволните дарения и труд на всички есирлийци и осветен от първия Сливенски митрополит Серафим на 11 май 1884 година. Иконостасните икони( с изключение на свети архидякон Стефан и свети архангел Михаил на дяконските врати) са дело на Нестор Траянов и негови познати, от село Галичник, Македония. Предполага се, че и степисите са негово дело. В него са служили свещеник Иван Петров( първият документиран свещеник и учител от 1860 година, когато е построено училището в селото( според книгата на д-р Симеон Табаков, в първия том на ,, Опит за история на град Сливен")),свещеник Йордан Захариев. свещеник Янаки Павлов Динков ( от село Нестрам, Костурско, Егейска Македония, дошъл тук след дълги години като военнопленник в Гърция), свещеноиконом Георги Христосков и други. От 2008 година енорийски свещеник е Михаил Тенев Михалев. На 16 октомври 2014 година в храма тържествено е посрещнато копие на иконата на Пресвета Богородица Керкирска.
 През ноември 2020 година е подписан договор за възстановяване на стенописите с младите сливенски зографи Мартин Маринов (с корени в селото, роднина на дългогодишния кмет на селото Стайко Мирчев) и Адриан Аврамов.
 Редовни събития
 Кукеров ден е езическа традиция от много години, която се е съхранила в селото.
 Личности
 Родени
 Павел Веснаков – поет и журналист
 Замфир Иванов (Фирко) – един от създателите на Трендафил Акациев; журналист и поет сатирик
 полк. Стефан Тамахкяров – дългогодишен директор на театър „Българска армия“
 Гергина Чапразова – народна певица
 Тони Дачева – попфолк певица
 Със село Блатец са свързани
 Соня Келеведжиева – писател, литературен критик, общественик, внучка на Стайко Мирчев от селото
 Васил Дечев – историк, внук на Киро Дечев от селото
 Стефан Борисов – Фрушантето – музикант, психолог, дългогодишен ктитор на църквата в Блатец
 Петър Янев – писател и автомобилен инструктор, създал филм за обучение на водачи на категория „B“
 Стефан Симеонов – професор, д.ик.н., преподавател в Академията на МВР, ВСУ „Ч. Храбър“, УНИБИТ. Наследник на Илия, Къньо и Тодор Меракови.
 На 30 юли 1999 г., на около километър от село Блатец, при автомобилна катастрофа загива попфолк певицата Румяна.
 Села в област Сливен
 Населени места в община Сливен


text:
 21.8.2017
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 277/23
 Zahtjev za prethodnu odluku koji je 24. travnja 2017. uputio Consiglio di Stato (Italija) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl protiv Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST) i dr.
 (Predmet C-216/17)
 (2017/C 277/33)
 Jezik postupka: talijanski
 Sud koji je uputio zahtjev
 Consiglio di Stato
 Stranke glavnog postupka
 Žalitelji: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl
 Druga strana u postupku: Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale del Garda (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica (ASST)
 Prethodna pitanja
 1.
 Mogu li se članak [1.] stavak 5. i članak 32. Direktive 2004/18/EU (1) te članak 33. Direktive 2014/24/EU (2) tumačiti na način da dopuštaju sklapanje okvirnog sporazuma u kojemu:
 javni naručitelj djeluje za svoj račun kao i za račun drugih posebno određenih javnih naručitelja, koji međutim izravno ne sudjeluju u potpisivanju samog okvirnog sporazuma te
 nije određena količina usluga čije će pružanje moći zahtijevati javni naručitelji koji nisu potpisnici prilikom njihova sklapanja naknadnih sporazuma koje predviđa sam okvirni sporazum?
 2.
 U slučaju negativnog odgovora na prvo pitanje,
 mogu li se članak [1.] stavak 5. i članak 32. Direktive 2004/18/EU te članak 33. Direktive 2014/24/EU tumačiti na način da dopuštaju sklapanje okvirnog sporazuma u kojemu:
 javni naručitelj djeluje za svoj račun kao i za račun drugih posebno određenih javnih naručitelja, koji međutim izravno ne sudjeluju u potpisivanju samog okvirnog sporazuma te je
 količina usluga, čije će pružanje moći zahtijevati javni naručitelji koji nisu potpisnici prilikom njihova sklapanja naknadnih sporazuma koje predviđa sam okvirni sporazum, određena upućivanjem na njihove redovne potrebe?
 (1) Direktiva 2004/18/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 31. ožujka 2004. o usklađivanju postupaka za sklapanje ugovora o javnim radovima, ugovora o javnoj nabavi robe te ugovora o javnim uslugama (SL L 134, str. 114. i ispravak SL L 351, str. 44.) (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 6., svezak 1., str. 156.)
 (2) Direktiva 2014/24/EU Europskog parlamenta i Vijeća od 26. veljače 2014. o javnoj nabavi i o stavljanju izvan snage Direktive 2004/18/EZ, Tekst značajan za EGP (SL 2014., L 94, str. 65. i ispravci SL 2015., L 275, str. 68. i SL 2016., L 311, str. 26.)


type: other

text:
Hoofddoek in de schoolkluis | Nieuw Amsterdams Peil
 Gepubliceerd op 16 september 2011 om 17:26 door Sabine de Jong
 Meisjes met hoofddoek op weg naar school. Deze meisjes komen niet voor in de tekst. Foto: Flickr, FaceMePLS.
 Ze is islamitisch en daar hoort volgens haar een hoofddoekje bij. Maar de Volendamse Imane Mahssan (15) moet op haar katholieke school haar hoofddoekje afdoen. Dat bepaalde het Gerechtshof Amsterdam vorige week dinsdag. Heeft deze uitspraak gevolgen voor bijzondere scholen in Amsterdam?
 Een middelbare school kiezen is voor de jongeren van Volendam niet heel lastig: er is er maar eentje; het Don Bosco college. Ook voor de Volendamse Imane Mahssan was de keuze voor een middelbare school snel gemaakt: ze wilde niet vertrekken uit Volendam en schreef zich in bij het Don Bosco college. Dat die school katholiek is en Mahssan in Allah gelooft, vond ze te overzien. Wat Mahssan wel wilde, was een hoofddoek dragen. “Ik heb me verdiept in de islam en goed nagedacht over wat het dragen van een hoofddoek voor mij betekent”, zegt ze. “Dit hoort gewoon bij mij, ik voel me er prettig bij.”
 Vorige week dinsdag bepaalde het Gerechtshof in Amsterdam dat Mahssan op haar middelbare school geen hoofddoek mag dragen. Die plicht was Mahssan al eerder opgelegd door het bestuur van het Don Bosco college. De school mag hoofddoekjes verbieden vanwege het bijzondere karakter van de school: katholiek. Wat ging er vooraf aan deze zaak? En betekent deze uitspraak dat alle scholen voor bijzonder onderwijs voortaan hoofddoekjes mogen verbieden?
 Commissie Gelijke Behandeling aan de kant gezet
 Het Gerechtshof is in zijn uitspraak niet ingegaan op de argumenten van de Commissie Gelijke Behandeling, die het hoofddoekjesverbod onjuist vond. Theoretisch gezien hoeft een rechter ook niet in te gaan op het, niet bindende, oordeel van de Commissie. Volgens promovenda Groen zou dat in de praktijk wel moeten. “Door totaal voorbij te gaan aan het oordeel van de Commissie, ondermijn je hun gezag. Op die manier lijkt het net of de oordelen van de Commissie geen waarde hebben.” Die waarde is er volgens Groen wel degelijk: “De Commissie is een onafhankelijke instantie die de mogelijkheid biedt om op een laagdrempelige manier een klacht in te dienen over discriminatie en dat is, juist in deze tijden, heel belangrijk.”
 Als het gaat om discriminatie tijdens het werk, in een winkel of bij (beroeps)onderwijs, is de Commissie bevoegd om een oordeel te geven. De afgelopen jaren heeft de Commissie, veel meer dan de rechterlijke macht, oordelen gegeven over deze kwesties.
 Van hoofddeksel naar hoofddoeken
 Voordat Imane Mahssan een hoofddoek ging dragen, stapte ze naar de schoolleiding van het Don Bosco college om haar wens kenbaar te maken. De school ging in conclaaf en vroeg haar te wachten met het dragen van een hoofddoek tot er een besluit was genomen. Toen er een half jaar daarna nog steeds geen antwoord was, verscheen Mahssan de eerste schooldag na de vakantie met een doekje op haar hoofd. Dat werd niet geaccepteerd: Mahssan mocht geen lessen meer volgen en moest in een apart kamertje haar huiswerk maken. Als ze haar hoofddoek niet zou afdoen, zou ze worden verwijderd van school. Het dragen van een hoofddoek zou de katholieke identiteit van de school in gevaar brengen, zo schreef het bestuur in een brief aan Mahssan.
 Terwijl in de zes maanden daarvoor maar geen beslissing kon worden genomen over het wel of niet toestaan van een hoofddoekje, bleek er nu opeens een makkelijke oplossing: het schoolreglement werd aangepast. Stond er voor het conflict nog dat hoofddeksels, waar in ieder geval petjes onder vielen, verboden waren, met ingang van het schooljaar 2010-2011, hetzelfde jaar waarin Mahssan met een hoofddoekje verscheen, werd de term hoofddeksels vervangen door hoofddoekjes.
 De vader van Mahssan vertelde op de rechtszitting dat hij aanvankelijk niet blij was met de keuze van zijn dochter om een hoofddoek te dragen. Toch besloot hij na de uitspraak de Commissie Gelijke Behandeling in te schakelen. Hij wilde weten of het schoolbestuur een verboden onderscheid maakte op grond van godsdienst. De Commissie gaf vader en dochter gelijk : de school had Mahssan niet mogen verbieden om een hoofddoekje te dragen. De school zelf had geen boodschap aan het oordeel van de Commissie; het hoofddoekjesverbod bleef in stand. Dat kon school doen omdat oordelen van de Commissie niet bindend zijn.
 Wel bindend is het oordeel van het Gerechtshof Amsterdam. Vorige week dinsdag bepaalde het Gerechtshof dat het aan de school en niet aan de rechter was om over te gaan tot een hoofddoekjesverbod. Het Gerechtshof vindt dat de school hoofddoekjes mag verbieden als dat nodig is om de identiteit van de school te beschermen en zolang het niet willekeurig gebeurt. Mahssan was teleurgesteld in de uitspraak: “Met het dragen van een hoofddoek geef ik invulling aan de vorming van mijn identiteit, ik val er niemand mee lastig.” Haar advocaat voegde daar nog aan toe dat er in het katholieke geloof wel vaker hoofddoekjes worden gedragen en dat daar nooit een probleem van wordt gemaakt.
 Bij het oordelen over een hoofddoekjesverbod heeft een rechter maar weinig mogelijkheden. “Dat komt omdat een rechter heel terughoudend moet zijn bij vragen die met de godsdienstige grondslag van een bijzondere school te maken hebben”, vertelt Miek Laemers, bijzonder hoogleraar onderwijsrecht aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Een rechter mag eigenlijk maar naar twee dingen kijken: of het gemaakte onderscheid nodig was om de identiteit van de school te waarborgen en of de beslissing is genomen volgens vast beleid .
 Bij de eerste toets, het onderzoeken of een beslissing echt nodig was om de identiteit van de school te beschermen, moet de rechter moet terughoudend optreden. De wet geeft bijzondere scholen veel ruimte om zelf te bepalen wat er nodig is voor dat eigen karakter.
 Ook het oordelen over of de beslissing is genomen volgens vast beleid, is vaak lastig. Het is moeilijk aan te tonen wat valt onder vaststaand beleid. In het geval van Mahssan voerde de advocaat, Jelle Klaas, bijvoorbeeld aan dat de school willekeurig handelde door Mahssan te verbieden een hoofddoek te dragen, terwijl daar in 2004, toen meerdere meisjes een doekje droegen, geen probleem van werd gemaakt. “De school heeft de regels alleen voor Imane aangepast, dat is willekeur”, aldus de advocaat. De schoolleiding wijst dat verschil toe aan de nasleep van de brand in Volendam op 1 januari 2001. De school zou toen soepel zijn omgesprongen met hoofdbedekkingen vanwege de hoofdverminkingen van leerlingen die gewond waren geraakt bij de brand.
 Het Gerechtshof schaarde zich achter de argumenten van het Don Bosco college en oordeelde dat het hoofddoekjesverbod was genomen volgens vast beleid, ondanks dat het schoolreglement pas later was aangepast. “Een school mag inspringen op nieuwe ontwikkelingen. Ook als er op dat moment dan nog geen beleid is”, verklaarde het Gerechtshof.
 De terughoudendheid waar rechters aan gebonden zijn wanneer het gaat om vragen over godsdienstige grondslag van een bijzondere school, komt voort uit de onderwijsvrijheid zoals vastgelegd in artikel 23 van de Nederlandse Grondwet.
 Onderwijsvrijheid houdt in dat iedereen een school mag stichten, zonder dat hiervoor voorafgaand toestemming hoeft te worden gevraagd aan de overheid. Na de schoolstrijd werd in 1917 bepaald dat alle scholen, openbaar of bijzonder, dezelfde financiële middelen kregen van de overheid.
 Er is de laatste jaren veel discussie over het nut van het Grondwetartikel. Tegenstanders vinden dat bijvoorbeeld islamitische scholen de integratie in Nederland niet ten goede komen. Ook wordt vaak het argument opgeworpen dat het religieuze karakter van veel bijzondere scholen geen grote rol meer speelt door de ontzuiling. Om een besluit te nemen over de toekomst van artikel 23, heeft de Tweede Kamer onlangs de Onderwijsraad gevraagd een advies uit te brengen.
 Bas Vastermans van de Verenigde Bijzondere Scholen (VBS) is juist een voorstander van artikel 23 Grondwet. “Een bijzondere school kan een religieus karakter hebben, zoals christelijke of islamitische scholen, maar ook een niet-confessionele achtergrond, zoals Vrije scholen of scholen die Daltononderwijs aanbieden. Omdat wij in Nederland onderwijsvrijheid hebben, kunnen ouders en leerlingen nu een school kiezen die past bij hun eigen, eventueel religieuze, levensvisie.”
 De Besturenraad van het Centrum voor christelijk onderwijs vertegenwoordigt een groot deel van de Nederlandse scholen met een religieus karakter. Voor hen was deze uitspraak van groot belang. Wouter van den Berg van de Besturenraad: “We zien de beslissing van het Gerechtshof echt als een steun in de rug dat je als bijzondere school regels mag stellen om je identiteit te verwezenlijken.” Hij is van plan de zaak te gebruiken als voorbeeld en richtlijn. “We krijgen hier wel eens vragen over en kunnen nu mooi verwijzen naar deze uitspraak.”
 Van den Berg heeft nog niet gehoord dat scholen hun beleid hebben aangepast na de uitspraak van de zaak van Mahssan. Hij denkt ook niet dat er nu meer discussie zal ontstaan op christelijke scholen over het wel of niet toestaan van geloofsuitingen van andere religies. “Als je niet achter de religieuze levensvisie van de school staat, zul je daar je zoon of dochter al niet heen sturen.”
 Ook hoogleraar onderwijsrecht Laemers denkt niet dat deze uitspraak zal leiden tot een golf aan nieuwe hoofddoekverboden op bijzondere scholen. “Het zou kunnen dat scholen die tot voor kort dachten dat een hoofddoekverbod niet mag, er nu toe overgaan. Maar ik denk dat het zo’n vaart niet zal lopen.”
 Hoeveel zaken er tot nu toe in Amsterdam zijn voorgekomen over het onterecht verbieden van hoofddoekjes of andere geloofsuitingen, is niet bekend. Veel zullen het er niet zijn geweest; het komt niet vaak voor dat een rechtszaak wordt aangespannen over verboden onderscheid op bijzondere scholen op grond van godsdienst.
 De paar zaken die er zijn, worden vooral voorgelegd aan de Commissie Gelijke Behandeling. In veel zaken waar de Commissie een oordeel over velt, valt dat oordeel uit in het voordeel van de hoofddoekdraagster. Zoals in de zaak van een islamitische leerlinge die op haar katholieke school werd verboden haar hoofddoek te dragen tijdens de gymles, omdat dit niet veilig zou zijn. Toen de leerlinge kon aantonen dat de sporthoofddoek die zij droeg voldoende bescherming bood door het klittenband dat erin verwerkt zat, vond de Commissie dat de school het hoofddoekje niet mocht verbieden. Zouden ze dat wel doen, dan zou er een verboden onderscheid worden gemaakt op grond van godsdienst.
 Mocht er een vergelijkbare zaak worden aangespannen, kan deze zaak niet één op één worden overgenomen, legt Lisanne Groen uit. Groen is promovenda aan de afdeling Staatsrecht van de Vrije Universiteit Amsterdam. “Een rechter moet bij elke individuele zaak opnieuw nagaan of de school wel heeft gehandeld volgens een vast beleid en of de beslissing inderdaad nodig was om de identiteit te beschermen.”
 Voor de bijzondere scholen in Amsterdam en de rest van Nederland zal er door deze uitspraak waarschijnlijk niet direct iets veranderen. Voor Imane Mahssan waarschijnlijk wel. Zij moet nu beslissen of ze naar een andere school gaat, buiten Volendam, of dat ze toch op het Don Bosco college blijft. In dat geval moet de hoofddoek in de schoolkluis.
 Ze is islamitisch en bij dat geloof hoort volgens haar een hoofddoekje. Maar de Volendamse Imane Mahssan (15) moet op haar katholieke school haar hoofddoekje afdoen. Dat bepaalde het Gerechtshof Amsterdam vorige week dinsdag. Heeft deze uitspraak gevolgen voor bijzondere scholen in Amsterdam?
 Een middelbare school kiezen is voor de jongeren van Volendam niet heel lastig: er is er maar eentje; het Don Bosco college. Ook voor de Volendamse Imane Mahssan was de keuze voor een middelbare school snel gemaakt: ze wilde niet vertrekken uit Volendam en schreef zich in bij het Don Bosco college. Dat die school katholiek is en Mahssan in Allah gelooft, vond ze te overzien.
 Wat Mahssan wel wilde, was een hoofddoek dragen. “Ik heb me verdiept in de islam en goed nagedacht over wat het dragen van een hoofddoek voor mij betekent”, zegt ze. “Dit hoort gewoon bij mij, ik voel me er prettig bij.”
 De vader van Mahssan vertelde op de rechtszitting dat hij aanvankelijk niet blij was met de keuze van zijn dochter om een hoofddoek te dragen. Toch besloot hij na de uitspraak de Commissie Gelijke Behandeling[1] in te schakelen. Hij wilde weten of het schoolbestuur een verboden onderscheid maakte op grond van godsdienst. De Commissie gaf vader en dochter gelijk[2]: de school had Mahssan niet mogen verbieden om een hoofddoekje te dragen. De school zelf had geen boodschap aan het oordeel van de Commissie; het hoofddoekjesverbod bleef in stand. Dat kon school doen, omdat oordelen van de Commissie niet bindend zijn.
 Wel bindend is het oordeel van het Gerechtshof Amsterdam. Vorige week dinsdag bepaalde het Gerechtshof dat het aan de school en niet aan de rechter was om over te gaan tot een hoofddoekjesverbod. Het Gerechtshof vindt dat de school een hoofddoekjesverbod mag instellen als dat nodig is om de identiteit van de school te beschermen en zolang het niet willekeurig gebeurt.
 Mahssan was teleurgesteld in de uitspraak: “Met het dragen van een hoofddoek geef ik invulling aan de vorming van mijn identiteit, ik val er niemand mee lastig.” Haar advocaat voegde daar nog aan toe dat er in het katholieke geloof wel vaker hoofddoekjes worden gedragen en dat daar nooit een probleem van wordt gemaakt.
 Bij het oordelen over een hoofddoekjesverbod heeft een rechter maar weinig mogelijkheden. “Dat komt omdat een rechter heel terughoudend moet zijn bij vragen die met de godsdienstige grondslag van een bijzondere school te maken hebben”, vertelt Miek Laemers, bijzonder hoogleraar onderwijsrecht aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Een rechter mag eigenlijk maar naar twee dingen kijken: of het gemaakte onderscheid nodig was om de identiteit van de school te waarborgen en of de beslissing is genomen volgens vast beleid[3].
 Ook het oordelen over of de beslissing is genomen volgens vast beleid, is vaak lastig. Het is moeilijk aan te tonen wat valt onder vaststaand beleid. In het geval van Mahssan voerde de advocaat, Jelle Klaas, bijvoorbeeld aan dat de school willekeurig handelde door Mahssan wel te verbieden een hoofddoek te dragen, terwijl daar in 2004, toen meerdere meisjes een doekje droegen, geen probleem van werd gemaakt. “De school heeft de regels alleen voor Imane aangepast, dat is willekeur”, aldus de advocaat. De schoolleiding wijst dat verschil toe aan de nasleep van de brand in Volendam op 1 januari 2001. De school zou toen soepel zijn omgesprongen met hoofdbedekkingen vanwege de hoofdverminkingen van leerlingen die gewond waren geraakt bij de brand.
 De terughoudendheid waar rechters aan gebonden zijn wanneer het gaat om vragen over godsdienstige grondslag van een bijzondere school, komt voort uit de onderwijsvrijheid, zoals vastgelegd in artikel 23 van de Nederlandse Grondwet.
 Onderwijsvrijheid houdt in dat iedereen een school mag stichten, zonder dat hiervoor voorafgaand toestemming hoeft te worden gevraagd aan de overheid. Na de schoolstrijd werd in 1917 bepaald dat alle scholen, openbaar of bijzonder, dezelfde financiële middelen krijgen van de overheid.
 Er is de laatste jaren veel discussie over het nut van het Grondwetartikel. Tegenstanders vinden dat bijvoorbeeld islamitische scholen de integratie in Nederland niet ten goede komen. Ook wordt vaak het argument opgeworpen dat het religieuze karakter van veel bijzondere scholen geen grote rol meer speelt door de ontzuiling. Om een besluit te nemen over de toekomst van artikel 23, heeft de Tweede Kamer onlangs de Onderwijsraad gevraagd een advies uit te brengen.[4]
 Ook hoogleraar onderwijsrecht Laemers denkt niet dat deze uitspraak zal leiden tot een golf aan nieuwe verboden op bijzondere scholen. “Het zou kunnen dat scholen die tot voor kort dachten dat een hoofddoekverbod niet mag, terwijl ze zo’n verbod wel zouden willen hanteren, er nu toe overgaan. Maar ik denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen”.
 De paar zaken die er zijn, worden vooral voorgelegd aan de Commissie Gelijke Behandeling. In veel zaken waar de Commissie een oordeel over velt, valt dat oordeel uit in het voordeel van de hoofddoekdraagster.[5] Zoals in de zaak[6] van een islamitische leerlinge die op haar katholieke school werd verboden haar hoofddoek te dragen tijdens de gymles, omdat dit niet veilig zou zijn. Toen de leerlinge kon aantonen dat de sporthoofddoek die zij droeg voldoende bescherming bood door het klittenband dat erin verwerkt zat, vond de Commissie dat de school het hoofddoekje niet mocht verbieden. Zouden ze dat wel doen, dan zou er een verboden onderscheid worden gemaakt op grond van godsdienst.
 Mocht er een vergelijkbare zaak worden aangespannen, deze zaak niet één op één kan worden overgenomen, Lisanne Groen uit. Groen is promovenda aan de afdeling Staatsrecht van de Vrije Universiteit Amsterdam. “Een rechter moet bij elke individuele zaak opnieuw nagaan of de school wel heeft gehandeld volgens een vast beleid en of de beslissing inderdaad nodig was om de identiteit te beschermen.”
 Voor de bijzondere scholen in Amsterdam en de rest van Nederland zal er door deze uitspraak waarschijnlijk niet direct iets veranderen. Voor Imane Mahssan waarschijnlijk wel. Zij moet nu beslissen of ze naar een andere school gaat, buiten Volendam, of dat ze toch op het Don Bosco college blijft. In dat geval moet de hoofddoek in ieder geval in de schoolkluis.
 [1] http://www.cgb.nl/home
 [2]http://www.cgb.nl/oordelen/oordeel/221530/katholieke_school_maakt_verboden_onderscheid_op_grond_van_godsdienst_jegens_leerling_door_hoofddoekverbod__beroep_op_de_wettelijke_uitzondering_voor_bijzonder_onderwijs_slaagt
 [3] http://www.st-ab.nl/wetten/0029_Algemene_wet_gelijke_behandeling_Awgb.htm
 [4] http://www.onderwijsraad.nl/upload/artikelen/adviesvraag-tk-art23.pdf
 [5] http://www.cgb.nl/oordelen/oordeel_zoeken?trefID=417658
 [6] http://www.cgb.nl/oordelen/oordeel/222104/bevoegd_gezag_van_middelbare_school_heeft_verboden_onderscheid_gemaakt_door_moslim_leerling_niet_toe_te_staan_met_sporthoofddoek_te_gymmen_
 Getagged met Achtergrond, Amsterdam, Arts and Entertainment, Belgium, Commissie gelijke behandeling, Gerechtshof Amsterdam, hoofddoek, hoofddoekjes, Imane Mahssan, Maar, Netherlands, rechtszaak, Van, Volendam, Wat


text:
До̀лна Оря̀ховица е град в Северна България. Той се намира в община Горна Оряховица, област Велико Търново и е в близост до град Горна Оряховица.
 География
 Долна Оряховица е разположена по левия бряг на р. Янтра в непосредствена близост с важния промишлено-транспортен комплекс Горна Оряховица, Лясковец и Велико Търново, при надморска височина 80 м.
 История
 Долна Оряховица е наследник на старо славянско селище, което е известно с плодородното си землище и зеленчукови градини. За пръв път се споменава в турски ферман от 1538 г. До Освобождението е голямо село с население 2830 жители (1880 г.), което до 1946 г. става 5049 жители. Много долнооряховчани се изселват към Горна Оряховица и Велико Търново. Населението намалява и в 1965 г. е 4460 души. През периода 1976-1985 г. отново намалява, въпреки че е обявен за град. В 1985 г. наброява 4371 жители, а в 1992 г. – 3797 души.
 При избухването на Балканската война в 1912 година 2 души от Долна Оряховица са доброволци в Македоно-одринското опълчение.
 Население
 Численост на населението според преброяванията през годините:
 Етнически състав
 Преброяване на населението през 2011 г.
 Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
 Религии
 Православен храм "Успение Богородично"
 Православен храм "Свети Георги"
 Православен храм "Свети Георги" в града е построен през 1870-та година. Разрушен е след опустошителното земетресение прз 1913-та година. Запазена е само камбанарията. Възстановен е след дарителска акция.
 Обществени институции
 Паметник на рицар, загинал в сърцето на днешното селище. Има издигнат каменен обелиск, висок около 2 м, с надпис, указващ за събитието. Намира се до една от църквите в града.
 Редовни събития
 Долна Оряховица отбелязва празника си на 4 септември (от 2007 г. - всяка първа събота на септември). Това е датата, на която селището е обявено за град през 1974 година с указ на Министерски съвет.
 Личности
 Родени в Долна Оряховица
 Димитър Ченков - Димитър Доктора (1880 - ?), български революционер от ВМОК
 Георги Хаджиев, български анархист (1906 – 1992).
 Мара Колева, певица, сопран, с кариера в Италия и САЩ (12 март 1922 – 2015?)
 Тодор Моллов, (р. 1958), български фолклорист, професор
 Живели в Долна Оряховица
 Кирил Димов Косев (Гошо) - участник в Съпротивителното движение в България през Втората световна война, командир на Горнооряховския партизански отряд и заместник-командир на XIII въстаническа оперативна зона. Български политически и военен деец, Герой на социалистическия труд, генерал-полковник.
 Външни препратки
 Guide-Bulgaria.com - Град Долна Оряховица
 Бележки


text:
Resolução do Conselho de Ministros n.o 12/2020 | blook – a sua biblioteca jurídica online
 Resolução do Conselho de Ministros 12/2020
 Páginas: 5 - 6
 https://blook.pt/LBARS
 Diário da República n.o 59/2020, Série I de 2020-03-24
 Portugal irá exercer, no 1.o semestre de 2021, a presidência do Conselho da União Europeia (PPUE 2021), cabendo à Estrutura de Missão para a Presidência Portuguesa do Conselho da União Europeia, criada pela Resolução do Conselho de Ministros n.o 51/2019 , de 6 de março, a tarefa de assegurar a preparação, coordenação e o exercício da PPUE 2021, bem como gerir os recursos humanos, financeiros e logísticos necessários à prossecução dos seus objetivos.
 A inserção geográfica do CCB, os seus espaços públicos, as suas diversas salas de reuniões e de espetáculos e as suas especiais características arquitetónicas fundamentaram, no essencial, a escolha desse espaço. De igual modo, a história do CCB, foi um elemento também tido em consideração nesta escolha: como plasmado no Decreto-Lei n.o 361/91 , de 3 de outubro, que instituiu a atual Fundação Centro Cultural de Belém (FCCB), pretendeu-se que o então novo centro cultural fosse um lugar privilegiado de relacionamento e um espaço de representação de Portugal na Europa e no mundo, tendo sido determinada a afetação de três dos seus módulos ao exercício da primeira Presidência Portuguesa do Conselho das Comunidades Europeias em 1992, como decorre no n.o 3 do artigo 8.o do referido decreto-lei. Por outro lado, à data da instituição da FCCB, o Estado Português reservou o direito de determinar que os módulos i, ii e iii do CCB ficassem afetos à realização de atividades de relevante interesse nacional, tendo ficado expresso no n.o 3 do artigo 8.o do referido decreto-lei a sua afetação para a organização da presidência portuguesa das Comunidades, a decorrer em 1992. Não obstante estas normas já não se encontrarem em vigor, são evidência de que já então o Estado Português considerava que os referidos módulos do CCB podem satisfazer interesses nacionais relevantes.
 Nos termos do artigo 36.o e do n.o 1 do artigo 42.o do Decreto-Lei n.o 280/2007 , de 7 de agosto, da alínea e) do n.o 1 do artigo 17.o e do n.o 1 do artigo 22.o do Decreto-Lei n.o 197/99 , de 8 de junho, na sua redação atual, da alínea a) do n.o 1 do artigo 6.o da Lei n.o 8/2012 , de 21 de fevereiro, na sua redação atual, do n.o 2 do artigo 11.o do Decreto-Lei n.o 127/2012 , de 21 de junho, na sua redação atual, dos artigos 44.o e 46.o do Código de Procedimento Administrativo, aprovado pelo Decreto-Lei n.o 4/2015 , de 7 de janeiro, e da alínea g) do artigo 199.o da Constituição, o Conselho de Ministros resolve:
 Decreto-Lei n.o 361/91
 Diário da República n.o 228/1991, Série I-A de 1991-10-03
 Institui a Fundação das Descobertas
 Resolução do Conselho de Ministros n.o 51/2019
 Diário da República n.o 46/2019, Série I de 2019-03-06
 Decreto-Lei n.o 280/2007
 Diário da República n.o 151/2007, Série I de 2007-08-07


text:
 22.12.2011
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 341/78
 SKLEP SKUPNEGA ODBORA EGP
 št. 115/2011
 z dne 21. oktobra 2011
 o spremembi Priloge I (Veterinarske in fitosanitarne zadeve) in Priloge II (Tehnični predpisi, standardi, preskušanje in certificiranje) k Sporazumu EGP
 SKUPNI ODBOR EGP JE –
 ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor je bil spremenjen s Protokolom o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru (v nadaljnjem besedilu: Sporazum) in zlasti člena 98 Sporazuma,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Priloga I k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 9/2011 z dne 1. aprila 2011 (1).
 (2)
 Priloga II k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 95/2011 z dne 30. septembra 2011 (2).
 (3)
 Uredbo Komisije (EU) št. 304/2010 z dne 9. aprila 2010 o spremembi Priloge II k Uredbi (ES) št. 396/2005 Evropskega parlamenta in Sveta glede mejnih vrednosti ostankov za 2-fenilfenol v ali na nekaterih proizvodih (3) je treba vključiti v Sporazum.
 (4)
 Uredbo Komisije (EU) št. 375/2010 z dne 3. maja 2010 o zavrnitvi odobritve zdravstvene trditve na živilih, razen tistih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (4), je treba vključiti v Sporazum.
 (5)
 Uredbo Komisije (EU) št. 376/2010 z dne 3. maja 2010 o spremembi Uredbe (ES) št. 983/2009 o odobritvi in zavrnitvi odobritve nekaterih zdravstvenih trditev na živilih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (5), je treba vključiti v Sporazum.
 (6)
 Uredbo Komisije (EU) št. 382/2010 z dne 5. maja 2010 o zavrnitvi odobritve nekaterih zdravstvenih trditev na živilih, razen tistih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (6), je treba vključiti v Sporazum.
 (7)
 Uredbo Komisije (EU) št. 383/2010 z dne 5. maja 2010 o zavrnitvi odobritve zdravstvene trditve na živilih, razen tistih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (7), je treba vključiti v Sporazum.
 (8)
 Uredbo Komisije (EU) št. 384/2010 z dne 5. maja 2010 o odobritvi in zavrnitvi odobritve zdravstvenih trditev na živilih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (8), je treba vključiti v Sporazum.
 (9)
 Sklep Komisije 2010/169/EU z dne 19. marca 2010 o nevključitvi snovi 2,4,4’-trikloro-2’-hidroksidifenil eter v seznam aditivov Unije, ki se lahko uporabljajo pri proizvodnji polimernih materialov in izdelkov, namenjenih za stik z živili, v skladu z Direktivo 2002/72/ES (9) je treba vključiti v Sporazum.
 (10)
 Sklep Komisije 2010/172/EU z dne 22. marca 2010 o spremembi Odločbe 2002/840/ES v zvezi s seznamom odobrenih objektov za obsevanje živil v tretjih državah (10) je treba vključiti v Sporazum.
 (11)
 Priporočilo Komisije 2010/161/EU z dne 17. marca 2010 o spremljanju perfluoro alkiliranih snovi v živilih (11) je treba vključiti v Sporazum.
 (12)
 Ta sklep se ne uporablja za Lihtenštajn –
 SPREJEL NASLEDNJI SKLEP:
 Člen 1
 V točki 40 (Uredba Evropskega parlamenta in Sveta (ES) št. 396/2005) poglavja II Priloge I k Sporazumu se doda naslednja alinea:
 „—
 32010 R 0304: Uredba Komisije (EU) št. 304/2010 z dne 9. aprila 2010 (UL L 94, 15.4.2010, str. 1).“
 Člen 2
 Poglavje XII Priloge II k Sporazumu se spremeni:
 1.
 v točki 54zze (Odločba Komisije 2002/840/ES) se doda naslednja alinea:
 „—
 32010 D 0172: Sklep Komisije 2010/172/EU z dne 22. marca 2010 (UL L 75, 23.3.2010, str. 33).“;
 2.
 v točki 54zzy (Uredba Evropskega parlamenta in Sveta (ES) št. 396/2005) se doda naslednja alinea:
 „—
 32010 R 0304: Uredba Komisije (EU) št. 304/2010 z dne 9. aprila 2010 (UL L 94, 15.4.2010, str. 1).“;
 3.
 v točki 54zzzzzb (Uredba Komisije (ES) št. 983/2009) se doda:
 „ , kakor jo spreminja:
 —
 32010 R 0376: Uredba Komisije (EU) št. 376/2010 z dne 3. maja 2010 (UL L 111, 4.5.2010, str. 3).“;
 4.
 za točko 54zzzzzg (Uredba Komisije (ES) št. 1168/2009) se dodajo naslednje točke:
 „54zzzzzh.
 32010 R 0375: Uredba Komisije (EU) št. 375/2010 z dne 3. maja 2010 o zavrnitvi odobritve zdravstvene trditve na živilih, razen tistih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (UL L 111, 4.5.2010, str. 1),
 54zzzzzi.
 32010 R 0382: Uredba Komisije (EU) št. 382/2010 z dne 5. maja 2010 o zavrnitvi odobritve nekaterih zdravstvenih trditev na živilih, razen tistih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (UL L 113, 6.5.2010, str. 1),
 54zzzzzj.
 32010 R 0383: Uredba Komisije (EU) št. 383/2010 z dne 5. maja 2010 o zavrnitvi odobritve zdravstvene trditve na živilih, razen tistih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (UL L 113, 6.5.2010, str. 4),
 54zzzzzk.
 32010 R 0384: Uredba Komisije (EU) št. 384/2010 z dne 5. maja 2010 o odobritvi in zavrnitvi odobritve zdravstvenih trditev na živilih, ki se nanašajo na zmanjšanje tveganja za nastanek bolezni ter na razvoj in zdravje otrok (UL L 113, 6.5.2010, str. 6),
 54zzzzzl.
 32010 D 0169: Sklep Komisije 2010/169/EU z dne 19. marca 2010 o nevključitvi snovi 2,4,4’-trikloro-2’-hidroksidifenil eter v seznam aditivov Unije, ki se lahko uporabljajo pri proizvodnji polimernih materialov in izdelkov, namenjenih za stik z živili, v skladu z Direktivo 2002/72/ES (UL L 75, 23.3.2010, str. 25).“;
 5.
 za točko 66 (Priporočilo Komisije 2010/307/EU) se vstavi naslednja točka:
 „67.
 32010 H 0161: Priporočilo Komisije 2010/161/EU z dne 17. marca 2010 o spremljanju perfluoro alkiliranih snovi v živilih (UL L 68, 18.3.2010, str. 22).“
 Člen 3
 Besedila uredb (EU) št. 304/2010, (EU) št. 375/2010, (EU) št. 376/2010, (EU) št. 382/2010, (EU) št. 383/2010 in (EU) št. 384/2010, sklepov 2010/169/EU in 2010/172/EU ter priporočila 2010/161/EU v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavijo v Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije, so verodostojna.
 Člen 4
 Ta sklep začne veljati 1. novembra 2011 pod pogojem, da so bila Skupnemu odboru EGP predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma (12).
 Člen 5
 Ta sklep se objavi v sklopu EGP Uradnega lista Evropske unije in Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije.
 V Bruslju, 21. oktobra 2011
 Za Skupni odbor EGP
 Predsednik
 Kurt JÄGER
 (1) UL L 171, 30.6.2011, str. 5.
 (2) UL L 318, 1.12.2011, str. 32.
 (3) UL L 94, 15.4.2010, str. 1.
 (4) UL L 111, 4.5.2010, str. 1.
 (5) UL L 111, 4.5.2010, str. 3.
 (6) UL L 113, 6.5.2010, str. 1.
 (7) UL L 113, 6.5.2010, str. 4.
 (8) UL L 113, 6.5.2010, str. 6.
 (9) UL L 75, 23.3.2010, str. 25.
 (10) UL L 75, 23.3.2010, str. 33.
 (11) UL L 68, 18.3.2010, str. 22.
 (12) Navedena ni nobena ustavna zahteva.


text:
 30.6.2011
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 171/9
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG 12/2011 HATÁROZATA
 (2011. április 1.)
 az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás II. mellékletének (Műszaki előírások, szabványok, vizsgálatok és tanúsítás) módosításáról
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás kiigazításáról szóló jegyzőkönyvvel módosított, az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodásra (a továbbiakban: a megállapodás) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 A megállapodás II. mellékletét a 2010. július 2-i 82/2010 EGT vegyes bizottsági határozat (1) módosította.
 (2)
 A kétkomponensű textilszálkeverékek mennyiségi elemzésének egyes módszereiről szóló 96/73/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv II. mellékletének a műszaki fejlődéshez való hozzáigazítása céljából történő módosításáról szóló, 2009. szeptember 14-i 2009/122/EK bizottsági irányelvet (2) bele kell foglalni a megállapodásba.
 (3)
 A 71/307/EGK (3), a 72/276/EGK (4) és a 75/36/EGK (5) tanácsi rendelet hatályát vesztette az EU-ban, ezért ezeket el kell hagyni a megállapodásból.
 (4)
 A 87/142/EGK (6) és a 87/185/EGK (7) bizottsági ajánlás elavult jogi aktusokra hivatkozik, ezért ezeket el kell hagyni a megállapodásból,
 A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:
 1. cikk
 A megállapodás II. mellékletének XI. fejezete a következőképpen módosul:
 1.
 Az 1. pont (71/307/EGK tanácsi irányelv), a 2. pont (72/276/EGK tanácsi irányelv), a 4. pont (75/36/EGK tanácsi irányelv), az 5. pont (87/142/EGK bizottsági ajánlás) és a 6. pont (87/185/EK bizottsági ajánlás) szövegét el kell hagyni.
 2.
 A 4a. pont (96/73/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv) a következő francia bekezdéssel egészül ki:
 „—
 32009 L 0122: A Bizottság 2009. szeptember 14-i 2009/122/EK irányelve (HL L 242., 2009.9.15., 14. o.).”.
 2. cikk
 A 2009/122/EK irányelvnek az Európai Unió Hivatalos Lapja EGT-kiegészítésében közzéteendő izlandi és norvég nyelvű szövege hiteles.
 3. cikk
 Ez a határozat 2011. május 1-jén lép hatályba, feltéve, hogy az EGT Vegyes Bizottság a megállapodás 103. cikkének (1) bekezdésében előírt összes bejelentést megkapta (8).
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében és EGT-kiegészítésében ki kell hirdetni.
 Kelt Brüsszelben, 2011. április 1-jén.
 az EGT Vegyes Bizottság részéről
 a megbízott elnök
 Gianluca GRIPPA
 (1) HL L 277., 2010.10.21., 36. o.
 (2) HL L 242., 2009.9.15., 14. o.
 (3) HL L 185., 1971.8.16., 16. o.
 (4) HL L 173., 1972.7.31., 1. o.
 (5) HL L 14., 1975.1.20., 15. o.
 (6) HL L 57., 1987.2.27., 52. o.
 (7) HL L 75., 1987.3.17., 28. o.
 (8) Alkotmányos követelmények fennállását nem jelezték.