text:
Lexforum.cz - Juraj Alexander: Judikatúrou k skrytým právnym vadám...
 Judikatúrou k skrytým právnym vadám...
 Juraj Alexander, 15. 11. 2010 v 16:49
 Pri kúpe ideálneho spoluvlastníckeho podielu je tu vždy riziko, že sa spoluvlastníci rozkmotria. Taký nákup však môže mať legitímne pozadie, napríklad ak sa predpokladá rozdelenie bytového domu na jednotky. Najvyšší súd ČR však nedávno položil na cestu k spoluvlastníckemu podielu mínu – v rozsudku z 31.3.2010 sp. zn. 20 Cdo 4144/2007, keď konštatoval, že rozhodnutie o zrušení spoluvlastníctva a nariadení predaja spoločnej veci je možné vykonať proti osobe, ktorá spoluvlastnícky podiel kúpila od žalovaného. Tento záver je podľa mňa nebezpečný a vytvára zbytočnú potenciálnu právnu vadu, ktorú zvyšuje riziko realitných transakcií.
 V súdenej veci bolo v roku 1996 vydané rozhodnutie o zrušení spoluvlastníctva a nariadení predaja spoločnej veci. K predaju však nedošlo a v roku 2006 (niekoľko mesiacov pred premlčaním práv z pôvodného rozsudku) podal pôvodný žalobca proti jeho súčasnému spoluvlastníkovi návrh na nariadenie výkonu rozhodnutia o predaji spoločnej veci. Vec sa dostala až k NS ČR, ktorý rozhodol, že:
 "Starší judikatura ..., vycházející z názoru, že soud ruší spoluvlastnictví prodejem věci, dovodila, že dokud ve vykonávacím řízení nedojde k prodeji věci, zůstává nemovitost nadále ve spoluvlastnictví. Tento názor považuje současná literatura ... za správný jen zčásti, a to s odůvodněním, že prodej společné věci není formou samotného zrušení spoluvlastnictví, nýbrž jen jeho vypořádání, a že lze jen obtížně akceptovat, že by spoluvlastnictví bylo zrušeno prodejem věci. ... z hlediska faktického se nabízí řešení, podle něhož po zrušení spoluvlastnictví a nařízení prodeje společné věci se do uskutečněného prodeje na právní vztahy bývalých spoluvlastníků použijí přiměřeně ustanovení o podílovém spoluvlastnictví analogicky. Za těchto i jen částečně shodných závěrů teorie a soudní praxe je namístě dovodit, že převodem podílů některými ze spoluvlastníků se nabyvatel těchto podílů stává nositelem jejich práv a povinností, a to i ve vztahu k původnímu (zbylému) spoluvlastníkovi. Došlo-li k převodu podílů po vydání exekučního titulu, jímž bylo spoluvlastnictví podle § 142 odst. 1 občanského zákoníku zrušeno, vztahuje se vykonávaný rozsudek ... na nabyvatele převedených spoluvlastnických podílů. ... lze tento výkon nařídit a vést za podmínek předepsaných ustanovením § 256 o. s. ř. prodejem nemovitostí proti osobě ... na niž přešla povinnost singulární ... či universální sukcesí ..."
 Tento názor vychádza podľa všetkého z gramatického výkladu textu zákona: ak zákon hovorí "zruší a vyporiada", tak zrušenie musí byť niečo iné ako vyporiadanie. Inú argumentáciu v rozsudku (ani v citovanom komentári) nevidím. Pritom riešenie, ktoré by zrušenie spoluvlastníctva odkladalo až k predaju mi príde podstatne logickejšie.
 Avšak aj pri akceptovaní záveru NS ČR o samostatnosti zrušenia spoluvlastníctva podľa mňa chýba opora pre z toho vyvodený ďalší záver, že rozsudok je možné použiť proti nadobúdateľovi podielu. V danom prípade totiž podľa môjho názoru nejde (v prípade singulárnej sukcesie) o prechod povinnosti v zmysle § 256 o.s.p., pretože nadobúdateľ kúpou kvázi-spoluvlastníckeho podielu nepreberá (nemá záujem prebrať) povinnosti vyplývajúce z rozhodnutia o zrušení spoluvlastníctva, preberá len podiel. Záver, že táto povinnosť je nutnou súčasťou zmesi práv a povinností analogicky aplikovaných po zrušení spoluvlastníctva vyžaduje nejaký argumentačný základ (lebo zákon ho nestanoví). Ten mi chýba, pretože cost/benefit analýza hovorí proti.
 Kupujúci spoluvlastníckeho podielu nemá možnosť sa proti rozsudku o zrušení brániť, pritom taký rozsudok mu nemusí byť známy (do katastru sa poznámka o rozhodnutí o zrušení spoluvlastníctva nezapisuje, v ČR vôbec – viz. § 9 z. 265/1995 Sb., v SR nie nutne – viz. § 39 z. 162/1995 Z.z.) a v prípadnom novom spore by mohol kupujúci žiadať iné vyporiadanie (najmä prikázanie do vlastníctva za náhradu). Na druhej strane, žalobca má možnosť predaj spoluvlastníckeho podielu napadnúť z dôvodu predkupného práva ( § 140 o.z.) a má tiež možnosť požiadať o výkon rozhodnutia o zrušení skôr, ako po deviatich rokoch. Ak by sa žalovaný snažil znemožniť vyporiadanie spoluvlastníctva predajom svojho podielu osobe blízkej pred tým, ako žalobca stihne podať návrh na nariadenie exekúcie, právo poskytuje iné možnosti obrany – najmä neplatnosť prevodu pre obchádzanie zákona, prípadne odporovateľnosť.
 Výsledok je, v zmysle Coaseho, zvýšenie transakčných nákladov (takže pre spoločnosť strata). Nadobudnutie spoluvlastníckeho podielu bez dohody o úprave spoluvlastníckych vzťahov, ktorá bude obsahovať aj vyhlásenie/záväzok pamätajúci na toto riziko,sa stáva riskantnejšie. Právnici, ktorí radi také zmluvy píšu (a inkasujú za to odmenu) môžu byť spokojní.
 Názory k článku Judikatúrou k skrytým právnym vadám... :
 Michal Novotný, 15. 11. 2010 v 18:11 - No
 len takto narýchlo:
 Či je samostatnosť zrušenia správna alebo nie, nie je podstatné. Rozsudok je vždy (napriek zdanlivému opačnému zneniu § 159 Osp) záväzný aj pre singulárneho nástupcu, pretože sa týka veci, ktorú nadobúda. Iný základ by viedol k spochybneniu podstaty právoplatnosti súdneho rozhodnutia (vieš si predstaviť, že po postúpení právoplatne zamietnutej pohľadávky by na strane nadobúdateľa nepôsobili účinky rei iudicatae?).
 Navyše, podľa mňa ignoruješ v tej úvahe iné aspekty. Tvoja úvaha je zameraná čisto na cost/benefit analýzu pre vlastníka/nadobúdateľa z hľadiska vád veci. Ale čo otázka efektívnosti súdneho rozhodnutia - ak tu prebehlo už jedno súdne konanie, tak tvoja odpoveď v podstate (ak tomu narýchlo rozumiem) je, že by malo prebehnúť ďalšie a potom znova ďalšie a podobne. Osobne si myslím, že z pohľadu spoločnosti by toto riešenie bolo komplikovanejšie než to, ktoré volí to rozhodnutie.
 Matej Kukura, 15. 11. 2010 v 18:59 - Matej Kukura
 Aj singulárnou sukcesiou dochádza k vstupu do práv a povinností z rozhodnutí. Ust. § 256 O. s. p., resp. § 37 ods. 3 Exekučného por. hovorí o tom, že prešla povinnosť alebo právo z rozhodnutia (exekučného titulu). Teda aj podľa jazykového znenia sa to nevzťahuje iba na univerzálnu sukcesiu. Práve v súvislosti s takýmto typom prípadov sa viazanosť súdnymi rozhodnutiami javí ako najlogickejšia.
 Rozsudok sa vzťahuje na právne pomery súvisiace s určitou vecou. Preto aj jej nový nadobúdateľ musí byť ním viazaný. Pokiaľ táto okolnosť (rozhodnutie upínajúce sa na vec, ktoré by sa malo vzťahovať pri jej nadobudnutí na nadobúdateľa) nevyplýva zo zápisu v katastri nehnuteľností, je pre nadobúdateľa jednoduchšie voči scudziteľovi uplatňovať nároky zo zodpovednosti za právne vady scudzenej veci.
 Navyše, ak by nadobúdateľ nadobudol spoluvlastnícky podiel k veci v zrušenom podielovom spoluvlastníctve (čo možné je a nie je dôvod konštruovať tu nejakú neplatnosť alebo odporovateľnosť, pre ktoré musia byť splnené iné predpoklady ako samotné disponovanie vecou/spoluvlastníckym podielom, ktoré nie je zakázané), nemal by tento jeho spoluvlastnícky podiel byť znehodnotený samotným zrušením a vyporiadaním, pretože táto jeho hodnota by zachovaná byť mala a mala by sa premietnuť do samotného tohto vyporiadania tak, aby po vysporiadaní príslušný podielový spoluvlastník mal hodnotu majetku, ktorá zodpovedá hodnote predchádzajúceho jeho spoluvlastníckeho podielu.
 Je potrebné tiež prihliadať na tú skutočnosť, že rozhodnutie súdu o zrušení a vyporiadaní sa prejaví v zápise v katastri a ak všetko ide tak, ako má, súd zasiela rovnopis svojho rozhodnutia katastru nehnuteľností pre záznam príslušných zmien. Zároveň sa zmeny pravidelne (a to pri reálnom delení) zobrazia ešte počas konania v katastri tak, že bude do katastra zanesený geometrický plán, ktorý musí byť podkladom pre súdne rozhodnutie. Nezdá sa byť teda veľmi presvedčivým argument o tom, že by sa nadobúdateľ o takomto rozhodnutí včas nedozvedel.
 Ešte pár poznámok k terminológii:
 Zrušenie podielového spoluvlastníctva - moment právoplatnosti rozhodnutia, ktorým sa podielové spoluvlastníctvo zrušuje (po tomto momente ešte pravidelne existuje ako zrušené, čo príslušný judikát posudzuje per analogiam k existujúcemu podielovému spoluvlastníctvu - musí sa poskytnúť príslušné plnenie podľa rozhodnutia). Kým spoluvlastníctvo nie je zrušené, nemožno ho vyporiadať, pretože ešte stále trvá.
 Vyporiadanie spoluvlastníctva - určenie záväzkov a oprávnení pre jednotlivých (bývalých) spoluvlastníkov, ktoré je potrebné splniť v príslušnej (paričnej) lehote, aby sa takto navzájom vyrovnali s ohľadom na už zrušené podielové spoluvlastníctvo.
 Vysporiadanie spoluvlastníctva - splnenie záväzkov a uspokojenie oprávnení, ktoré boli určené v rámci vyporiadania spoluvlastníctva (zavŕšenie vyporiadania).
 Lepšie vidno rozdiely v súvislosti s BSM (SJM) - BSM zaniká napr. právoplatnosťou rozsudku o rozvode manželstva/o zrušení BSM za trvania manželstva, avšak príslušnú masu majetku patriaceho do BSM ešte treba vysporiadať. Nesplýva tu teda rozhodnutie o zrušení BSM s rozhodnutím o jeho vyporiadaní. Vyporiadanie sa stane až následne dohodou alebo rozhodnutím súdu (ktoré založia určité práva a povinnosti ohľadne majetku) a až ich splnením je majetok vysporiadaný. A pri zákonnej domnienke nám splýva iba moment vyporiadania a vysporiadania..
 Michal Novotný, 16. 11. 2010 v 06:56 - Ad MK
 1. S tou prvou časťou možno súhlasiť, len snáď aká malá oprava: ten judikát sa nedovoláva nejakej analógie, ale hovorí výslovne, že podielové spoluvlastníctvo je (povedzme) "efektívne" zrušené až predajom veci. Mne tento názor pripadá správny a naopak, nie celkom rozumiem tomu názoru českého komentára, pretože z textu § 142 ods.1 Oz neplynie žiadne striktné rozlišovanie medzi zrušením a vy(s)poriadaním. Práve naopak, ods. 2 výslovne opakuje "zrušenie a vysporiadanie" predajom veci a rozdelením výťažku.
 To napokon zodpovedá aj logike úpravy - tento spôsob vyrovnania nastupuje až vtedy, keď vec (a) nemožno rozdeliť, a (b) nikto nechce. To znamená, že podielové spoluvlastníctvo je neriešiteľné medzi existujúcimi spoluvlastníkmi a jediným riešením je ich všetkých z neho vyväziť. Osobne si neviem ani predstaviť, v akom režime by existovala vec, ku ktorej bolo rozhodnutím zrušené, ale nevysporiadané podielové spoluvlastníctvo.
 Preto v prípade zrušenia a vysporiadania predajom veci a rozdelením výťažku nemožno tieto dva momenty od seba oddeliť - vec sa musí predávať ako spoločná, čo jediné právne umožňuje konštruovať rozdelenie výťažku. Taktiež je ťažko právne konštruovateľné (je s tým obrovský poblém aj v prípade zaniknutého BSM), v akom režime by bola vec od okamihu "zrušenia" do okamihu jej predaja.
 2. Tá terminológia... No neviem, Slovník slovenského jazyka uvádza k pojmom "vysporiadanie", "vyporiadanie" to isté - ide o nesprávny výraz, správne by malo byť vyrovnanie. Mám pocit, že takúto pojmovú nomenklatúru nepredpokladal ani autor Oz...
 Juraj Alexander, 18. 11. 2010 v 14:58 - Ad MN
 Stále nesúhlasím - samozrejme nemám problém s prechodom povinnosti z rozsudku v prípade singulárnej sukcesie v bežných veciach - tj. postúpenie pohľadávky (rozsudok sa týka samotnej podstaty pohľadávky), ale aj napr. zdržovací výrok (nerušiť susedov - rozsudok sa zas týka obsahu vlastníckeho práva) alebo príkaz umožniť nerušené užívanie nájomcovi (dtto, akurát tu je už špecifický základ pre prechod v § 680 odst. 3 OZ, iné záväzkovo-právne vzťahy k veci neprechádzajú).
 No a ja tvrdím, že rozhodnutie o zrušení a vy(s)poriadaní podielového spoluvlastníctva až do samotného vy(s)poriadania nevytvára integrálnu súčasť práv a povinností súvisiacich s podielom (a preto prechod vlastníckeho práva k podielu nespôsobuje prechod povinnosti z rozsudku), ale je záväzný len inter partes.
 Ešte k cost/benefit - nesúhlasím, aspoň nie v prípade, že takýto rozsudok sa nedá zapísať do KN (v ČR sa nedá určite, v SR som z postu MK nepochopil, či sa to dá) - podľa mňa sú v právnej úprave iné nástroje, ako predísť nekonečnému opakovaniu sporov o zrušenie - práve relatívna neplatnosť/predkupné právo v prípade prevodu na tretiu osobu alebo možnosť žaloby na neplatnosť v prípade prevodu na osobu blízku. Samozrejme, s tým môže súvisieť aj politická vôľa rušiť spoluvlastníctva...
 Michal Novotný, 18. 11. 2010 v 16:20 - Juraj
 Ale keď uznáš bod prvý (teda singulárnu sukcesiu do právoplatnosti), tak mi bod druhý príde ako trochu protichodné tvrdenie.
 Totiž, a to nechcem konštruovať nejaké svetoborné konštrukcie, podľa mňa zmyslom rozsudku o "zrušením podielového spoluvlastníctva predajom veci" je v zásade nič iné než obyčajné plnenie, a to v podstate "trpenie" predaja s následným rozdelením výťažku podľa veľkosti podielov.
 Pretože, ako sme sa zhodli, v tomto prípade sa vlastne spoluvlastníctvo "efektívne" nezrušuje, pretože vec sa predáva v dražbe ešte v spoluvlastníctve a k "zrušeniu" dochádza vlastne via facti tým, že vec stratia doterajší spoluvlastníci a nadobudne ju niekto iný.
 Aj keď zákon tu v § 142 Oz nehovorí vyslovene o "trpení", prakticky sa tento rozsudok nijako neodlišuje od iných rozsudkov týkajúcich sa nehnuteľnosti ako veci. A navyše, tvoj záver by podľa môjho skromného názoru viedol k absurdným dôsledkom - vezmi si napr. rozhodnutia podľa § 139 Oz. Rozvíjaním tvojho záveru by sa dala spochybniť záväznosť rozhodnutí podľa tohto ustanoveniach pre nadobúdateľov podielu, takže každý nový spoluvlastník by mohol vždy otvárať aj už uzavreté otázky.
 Konečne, nepripadá mi to nijako sociálne zmierne, pričom vytváranie "sociálneho zmieru" (v najširšom zmysle slova) by malo byť hlavným účelom práva. Takto by si vlastne nútil všetkých spoluvlastníkov (napr. 99%) domáhať sa pri každom prevode relatívnej neplatnosti už len z dôvodu, že majú podozrenie, že nový spoluvlastník nebude rešpektovať už vydané súdne rozhodnutia. Dávaš im teda voľbu - buď vykúpite jeho podiel (čo in concreto môže byť sociálne neprijateľné - vezmi si napr. "spoločné" nebytové priestory ako garáže apod. v bytových domoch) alebo sa uspokojíte s tým, že nový spoluvlastník bude pre vás "tabula rasa". Neviem, ja sa s týmto neviem stotožniť.
 Nehovoriac napr. o situácii, že právo domáhať sa relatívnej neplatnosti sa premlčiava za tri roky, kým rozsudok je vykonateľný 10...
 Juraj Alexander, 23. 11. 2010 v 17:28 - Veď práve...
 tých desať rokov... ale ináč máš asi pravdu, takže nakoniec uznávam... a beriem svoj článok (takto verejne) späť...


type: wikipedia

text:
«Leider» (en español, "Desafortunadamente") es el tercer sencillo de la banda de metal industrial alemana Eisbrecher sacado del álbum Antikörper. El 22 de agosto, un sencillo doble "Leider / Vergissmeinnicht" fue lanzado en los Estados Unidos. Combina los dos sencillos del álbum Antikörper.
 Lista de canciones
 Leider - 4:09
 Leider (Noel Pix Klingenklang-Mix) - 4:40
 Leider (The Retrosic-Mix) - 4:57
 Willkommen Im Nichts (Multimedia Track)
 Leider / Vergissmeinnicht
 Leider (Radio Cut) - 4:05
 Leider (Noel Pix Klingeklang-Mix) - 4:39
 Leider (The Retrosic-Mix) - 4:57
 Vergissmeinnicht (Radio Mix) - 3:54
 Vergissmeinnicht (VergissmeinnichtMix) 5:33
 Wie Tief? - 4:23
 Vergissmeinnicht (Phase III Mix) - 4:29
 Sencillos de 2006


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 19.3.2009
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 L 73/49
 EMP ÜHISKOMITEE OTSUS
 nr 13/2009,
 5. veebruar 2009,
 millega muudetakse Euroopa Majanduspiirkonna lepingu XIII lisa (Transport)
 EMP ÜHISKOMITEE,
 võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on muudetud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi „leping”, eriti selle artiklit 98,
 ning arvestades järgmist:
 (1)
 Lepingu XIII lisa on muudetud EMP Ühiskomitee 5. detsembri 2008. aasta otsusega nr 129/2008. (1)
 (2)
 Lepingusse tuleb lisada komisjoni 22. septembri 2008. aasta direktiiv 2008/87/EÜ, millega muudetakse Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiivi 2006/87/EÜ, millega kehtestatakse siseveelaevade tehnilised nõuded, (2)
 ON TEINUD JÄRGMISE OTSUSE:
 Artikkel 1
 Lepingu XIII lisa punkti 47a (Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiv 2006/87/EÜ) lisatakse järgmine taane:
 „—
 32008 L 0087: komisjoni direktiiv 2008/87/EÜ, 22. september 2008 (ELT L 255, 23.9.2008, lk 5).”
 Artikkel 2
 Direktiivi 2008/87/EÜ islandi- ja norrakeelne tekst, mis avaldatakse Euroopa Liidu Teataja EMP kaasandes, on autentsed.
 Artikkel 3
 Käesolev otsus jõustub 6. veebruar 2009 tingimusel, et kõik lepingu artikli 103 lõikes 1 ettenähtud teated on EMP Ühiskomiteele esitatud. (3)
 Artikkel 4
 Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Liidu Teataja EMP osas ja EMP kaasandes.
 Brüssel, 5. veebruar 2009
 EMP Ühiskomitee nimel
 eesistuja
 Alan SEATTER
 (1) ELT L 25, 29.1.2009, lk 36.
 (2) ELT L 255, 23.9.2008, lk 5.
 (3) Põhiseadusest tulenevaid nõudeid ei ole nimetatud.


text:
Mürr (kreeka keeles μύρρα, ladina keeles myrrha või murra) on punakaspruun lõhnav kummivaik, Somaaliast pärineva somaalia mürripuu (Commiphora myrrha) kuivanud mahl.
 Mürrina tuntakse ka järgmiste perekondadesse Commiphora ja Balsamodendron kuuluvate puude ja põõsaste mahla:
 Commiphora erythraea, millest tehakse "india mürri",
 meka mürripuu (Commiphora opobalsamum), millest tehakse Meka palsamit ja
 Balsamodendron kua mahla.
 Perekonna Commiphora teine nimi on Balsamea, mis viitab palsamile. Mürripuu perekonnas on kokku umbes 50 liiki. Nad kasvavad Punase mere ääres, Indias, Madagaskaril ja Senegalis.
 Somaalia mürripuu kasvab põhiliselt Somaalias, Etioopias ja Sudaanis, samuti Araabia poolsaarel. Suve lõpul täitub põõsas õitega, tüvele aga tekivad väljaulatuvad sõlmed, kust väikeste kollaste pisaratena voolab mürri. Kui need pisarad on kuivanud, kogutakse nad kokku.
 Nimi
 Mürr on müüdi järgi nimetuse saanud Myrrha järgi, kes moondati mürripuuks. Mürripuust väljus Adonis, kes oli Myrrha ning Myrrha isa, kuningas Theiase või Kinyrase poeg. Aphrodite oli viinud Myrrha intsestini oma isaga.
 Tegelikult on kreeka sõna pärit semi juurest mrr, mis väljendab mõruduse ideed (mürri lõhn on osalt mõru).
 Kasutamine
 Mürri kasutatakse krambivastaste ja ergutavate ravimite komponendina, eelkõige aga parfümeerias idamaist tüüpi parfüümide valmistamisel. Mürri lõhn tugevdab roosi lõhna sensuaalsust.
 Antiikajal oli ta väga hinnatud ning kuulus juba siis parfüümide ja viiruki koostisse. Mürril on sama vana ajalugu kui viirukil. Vana-Egiptuses oli mürr üks kyphi koostisosadest ning seda kasutati ka parfüümides. Piiblis on mürr üks püha võideõli põhikomponente: Ja sina võta enesele parimaid palsameid: viissada seeklit sula mürri, ja pool osa sellest, kakssada viiskümmend seeklit, healõhnalist kaneeli, ja kakssada viiskümmend seeklit lõhnavat kalmust. (2. Moosese raamat 30:23). Eelkõige on see aga erootiline parfüüm, mida Ülemlaulus mainitakse seitse korda, näiteks salmis 1:13: Mu kallim on mulle mürrikimbukeseks, mis lebab mu rindade vahel!
 Mürr oli üks andidest, mis hommikumaa targad Matteuse evangeeliumi järgi vastsündinud Jeesusele tõid: Ja nad läksid sinna kotta ning nägid Lapsukest ühes Maarjaga, Tema emaga, ja heitsid maha ning kummardasid Teda ja avasid oma varandused ning tõid Temale ande, kulda ja viirukit ja mürri. (2:11) Mürr sümboliseerib Jeesuse ristisurma, mis toob inimestele igavese elu.
 Mürri kasutati viirukina matustel.
 Vana-Kreekas kasutati mürri palju, sellega lõhnastati isegi veini.
 Vaata ka
 kampol
 merevaik
 püha mürr
 Kirjandus
 Katrin Kold. Viirukist ja mürrist. – Tervis, 199, nr 9.
 Välislingid
 Lõhna ravitoimed aroomteraapias
 Mürri ravitoime hambapastas
 Ained
 Vaigud


type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 232 Md. 672 (1963)
 195 A.2d 38
 ARRINGTON
 v.
 WARDEN OF THE MARYLAND PENITENTIARY
 [App. No. 53, September Term, 1963.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided November 18, 1963.
 Before the full Court.
 HENDERSON, J., delivered the opinion of the Court.
 In this application for leave to appeal from a denial of post conviction relief, the petitioner was convicted of first degree *674 murder and sentenced to death. The judgment was affirmed on appeal. Arrington v. State, 228 Md. 143. A petition for post conviction relief was filed and denied by Judge Harris, but no application for leave to appeal was filed. A second petition was later denied by Judge Oppenheimer, from which the present application was filed. All except the last ground were fully treated by Judge Harris, but the allegation that the petitioner had no counsel at the preliminary hearing was novel, and was dealt with by Judge Oppenheimer.
 It appears that a preliminary hearing was held on January 17, 1961, before Magistrate Rosen, who informed the petitioner that the purpose of the hearing was not to determine his innocence or guilt but simply "to determine whether or not it is a prima facie case to hold you for the action of the grand jury. Are you guilty or not guilty?" The petitioner responded: "not guilty." When he was arraigned on March 20, 1961, he pleaded "not guilty." At that time he was represented by counsel, but not at the preliminary hearing.
 The petitioner relies upon the case of White v. Maryland, 373 U.S. 59, reversing White v. State, 227 Md. 615, but we think the case is readily distinguishable. In the White case the accused had pleaded guilty at the preliminary hearing, and the guilty plea was put in evidence at the trial without objection. The Supreme Court, in its per curiam opinion, held Hamilton v. Alabama, 368 U.S. 52, controlling, and said: "Whatever may be the normal function of the `preliminary hearing' under Maryland law, it was in this case as `critical' a stage as arraignment under Alabama law. For petitioner entered a plea before the magistrate and that plea was taken at a time when he had no counsel."
 Despite the breadth of this language, we think the mere absence of counsel at the preliminary hearing would not have required reversal, except for the fact that the guilty plea had an effect upon the subsequent course of the trial. Under Maryland law a preliminary hearing is not required to validate an indictment, nor is any plea required at such a hearing. The fact that the accused entered a plea of not guilty, as he did subsequently through counsel at his arraignment, could have had no more effect than if no preliminary hearing had been held. Nor *675 was he precluded from raising other defenses as in the Hamilton case, supra.
 To demonstrate that the preliminary hearing was not a critical stage of the trial, it is only necessary to consider what would follow if we were to set aside the conviction, appoint counsel and order a new trial. There would be no preliminary hearing, because the whole purpose of that proceeding was to determine whether to hold the accused for the action of the grand jury. Once the grand jury brought in an indictment, the accused was thereafter detained, arraigned and tried on that indictment, and there is no present claim of error in any of the proceedings subsequent to the preliminary hearing. A new trial would therefore be no more than an exercise in futility.
 At least one other court has taken the same view of the White case as we do. See People v. Combs, 241 N.Y.S.2d 104. We read it as holding that the preliminary hearing was a critical stage, only insofar as it might have an appreciable effect upon subsequent proceedings, although no showing of actual prejudice is required.
 Application denied.


type: other

text:
IT 2866
 Mr. S.K. Martens Academie van start
 IT 2865
 Interne kerkelijke stukken vallen onder recht op inzage
 IT 2864
 Geen verplichting tot verwijdering BKR-registratie
 Onderbouwing dat software is gekopieerd onvoldoende
 Gerechtshof Arnhem, 4 mei 2010, LJN: BM6275, Think Legal B.V. tegen Digistart2001 B.V. Eerder verschenen op IEForum. Digistart stelt dat de software van Think Legal inbreuk maakt omdat het dezelfde functionaliteit en maker heeft als van haar eigen software. Vordering afgewezen.
 Zie r.o. 5.6:
 "5.6 Ten overvloede overweegt het hof dat, zelfs als de auteursrechten op Jurisource®Identity en Jurisource®Identity Strafrecht op Digistart zouden zijn overgegaan, er nog steeds onvoldoende gronden zijn voor de conclusie dat de door Think Legal aangeboden software, een door haar als Jurisource®Anonimiseren aangeduide applicatie, een inbreuk op die rechten zou vormen. Digistart heeft niet duidelijk gemaakt waarin die inbreuk zou bestaan. Ter gelegenheid van de pleidooien is zij uitgenodigd dit punt toe te lichten en heeft zij verklaard dat de door Think Legal aangeboden software een anonimiseringsapplicatie is en dat zij door Carp ontwikkeld is en dat die beide omstandigheden naar haar mening een inbreuk op haar rechten met zich brengen. Daarmee kan het hof zich niet verenigen. Deze twee omstandigheden zijn onvoldoende om Jurisource®Anonimiseren te kwalificeren als een openbaarmaking of verveelvoudiging, dan wel als een opvragen of hergebruiken van Jurisource®Identity. Dat geldt te meer nu een van Carp afkomstige notitie in het geding is gebracht waarin Carp verklaart dat de destijds voor Jurisource®Identity gebruikte programmacode niet is hergebruikt voor Jurisource®Anonimiseren, dat ook de onderliggende technieken volledig verschillend zijn en er geen direct verband tussen beide is. "
 Exit-assistentie: eerst helpen, dan over geld praten
 Vzr. Rechtbank Amsterdam, 9 januari 2009, KG ZA 09-25 SP/EB, Telfort B.V. tegen XB Managed Services B.V. Eerder verschenen op IEForum (met dank aan Thomas Conijn, De Brauw Blackstone Wetbroek), maar dan met de nadruk op de databankrechtelijke aspecten. XB Managed Services wordt veroordeeld om bij einde contract de gevraagde exit-assistentie te verlenen. Of Telfort XB Managed Services daarvoor dient te betalen valt buiten het bestek van de procedure.
 XB Managed Services leverde Virtual ISP diensten aan Telfort. Bij einde contract beroept Telfort zich op de contractuele exit-regeling die - kort gezegd - voorziet in redelijke medewerking door XB Magaged Services om de continuïteit van de diensten te borgen. De vraag die opkomt is of van XB Managed Services in dat kader gevergd kan worden dat zij bepaalde historische data levert. XB Managed Services is bereid die data te leveren, maar wil dan wel haar kosten vergoed hebben. Zij schat in ongeveer 150 manuur nodig te hebben om de data te kunnen verstrekken. Telfort wil niet betalen. De voorzieningenrechter oordeelt dat XB Managed Services de gevraagde medewerking dient te verlenen en dat de vraag of zij aanspraak kan maken op een vergoeding, buiten het bestek valt van de procedure (r.o. 5.3).
 Software onder koopregime
 Gerechtshof Amsterdam, nevenzittingsplaats Arnhem, 1 juni 2010, LJN: BM6320, Hulskamp tegen De Beeldbrigade en Bell tegen Hulskamp (Met dank aan Polo van der Putt, Vondst Advocaten). Misschien nu al de uitspraak van het jaar. Het Gerechtshof past het kooprecht toe op standaardsoftware.
 Het Gerechtshof oordeelt dat de software weliswaar geen zaak is, maar toch onderworpen is aan het kooprecht. Hierdoor geldt de korte verjaringstermijn van 2 jaar:
 "4.6 Het programma ImageSan is vastgelegd op een of meerdere gegevensdragers. Het in deze zaak gestelde gebrek houdt geen verband met deze gegevensdragers, maar met de werking van de daarop vastgelegde software. Anders dan een gegevensdrager, kan die software op zichzelf niet worden aangemerkt als een voor menselijke beheersing vatbaar stoffelijk object en is dan ook geen zaak in de zin van artikel 3:2 BW. Niettemin leidt het feit dat ImageSan standaardsoftware is, die als een pakket kan worden aangeschaft (hier voor ruim € 46.000) en waarmee het recht op het vrije en duurzame gebruik van de software wordt verkregen met de omstandigheid dat het in deze zaak gaat om de kwaliteit van die software en niet om de auteursrechtelijke dimensie daarvan, het hof tot het oordeel dat, op grond van het bepaalde in art. 7:47 BW, titel 7.1 van toepassing moet worden geacht. Dat de software - voor een bedrag van € 2.200 - door een specialist geïnstalleerd en getest moet worden alvorens in gebruik te worden genomen, doet hier niet aan af, nu dit het karakter van de tussen partijen gesloten overeenkomst niet wezenlijk anders doet zijn.
 4.7 Dit oordeel brengt mee dat ook de verjaringstermijn van twee jaren van artikel 7:23 BW lid 2 van toepassing is [...]"
 ARBIT-voorwaarden voor overheidsopdrachten
 De ministerraad heeft per 2 juli 2010 ingestemd met de nieuwe ARBIT-voorwaarden voor IT-overeenkomsten met de overheid. Deze zijn de opvolger van de oude Biza-modellen.
 Een eerder, uitgebreider bericht over de ARBIT in Binnenlands Bestuur is hier te vinden.
 Websitehouders mede-verantwoordelijk voor gebruik tracking cookies door advertentienetwerk
 Onlangs heeft de artikel 29 Werkgroep een interessante opinie gegeven over de privacyrechtelijke aspecten van het gebruik van zogenaamde tracking cookies bij advertenties op websites. Een van de punten uit de opinie is dat ook websitehouders die dergelijke advertenties (automatisch) laten plaatsen door een externe aanbieder, verantwoordelijk worden gehouden voor dit cookiegebruik van deze derde. Ook op andere punten is de werkgroep zeer streng over cookies.
 Veel advertenties op websites worden daar niet geplaatst door de exploitant van die website zelf, maar door een advertentienetwerk. Het merendeel van deze advertentienetwerken maakt gebruik van zogenaamde tracking cookies. Dat wil kort samengevat zeggen dat bij het tonen van een advertentie uit het netwerk een cookie op de computer van de bezoeker wordt geplaatst. Op basis van deze cookie kan deze bezoeker eenvoudig worden geidentificeerd wanneer deze andere websites bezoekt waarvoor door hetzelfde advertentienetwerk de advertenties worden verzorgd.
 Aanbieders advertentienetwerken verantwoordelijk voor gebruik tracking cookies
 De praktijk laat zien dat er enkele hele grote advertentienetwerken zijn die de advertenties op vele websites wereldwijd verzorgen. Het zijn met name deze grote advertentienetwerken die na verloop van tijd een profiel kunnen opbouwen van de bezoekers aan die websites. Dankzij de tracking cookie wordt deze bezoeker namelijk op iedere website waarop hetzelfde netwerk de advertenties verzorgt door de betreffende aanbieder herkend. Door te kijken welke websites een bepaald persoon bezoekt, wordt al snel duidelijk in welke onderwerpen deze persoon is geinteresseerd. Met deze techniek bouwen deze aanbieders dus in korte tijd een uitgebreide verzameling van persoonsgegevens op. Voor deze verwerkingen van persoonsgegevens zijn deze advertentienetwerken verantwoordelijk. Dat betekent dat de verplichtingen uit de privacywetgeving op hen van toepassing zijn.
 Websitehouder mede-verantwoordelijk voor gebruik tracking cookies
 Niet alleen de aanbieders van deze advertentiediensten zijn echter verantwoordelijk voor deze verwerkingen van persoonsgegevens. Volgens de werkgroep draagt de houder van de website waarop deze reclame verschijnt hiervoor ook een gedeeltelijke verantwoordelijkheid. Hij kiest er immers bewust voor om ruimte op zijn website te reserveren voor advertenties die door een netwerk worden geplaatst.
 Het praktische gevolg van deze mede-verantwoordelijkheid is dat deze websitehouder de bezoeker vooraf goed moet informeren dat er gebruik wordt gemaakt van een advertentienetwerk en welke consequenties op het gebied van privacy dit voor hem heeft (zoals het gebruik van tracking cookies door het advertentienetwerk). Die informatie mag volgens de werkgroep niet zijn weggestopt in algemene voorwaarden of privacy statements.
 De aanbieder van het advertentienetwerk houdt overigens zijn eigen verantwoordelijkheden om de gebruiker zelfstandig te informeren. Volgens de werkgroep zou het echter logisch zijn wanneer die informatie van het advertentienetwerk te vinden is op de website die gebruik maakt van deze diensten. De websitehouder zou dus ruimte moeten reserveren op zijn website om zo het advertentienetwerk in staat te stellen tegemoet te komen aan zijn informatieverplichtingen.
 Toestemming plaatsen cookie vereist
 Een ander opvallend punt is dat de artikel 29 Werkgroep de algemene regels over cookies, zoals deze zullen luiden na de eerstvolgende wijziging , zeer streng interpreteert.
 Na de aanstaande wijziging van de cookieregels moet vooraf de toestemming moet worden verkregen van de websitebezoeker voor het plaatsen van een cookie. Dat is althans de tekst van de richtlijn. Die richtlijn moet omgezet worden naar nationaal recht. Dan pas zal blijken of die soep daadwerkelijk zo heet gegeten wordt. Over hoe de Nederlandse regels er ter zake uit zouden moeten komen te zien is op dit moment namelijk nog veel discussie.
 De Artikel 29 Werkgroep interrepteert de eis uit de nieuwe richtlijn echter zo dat voor het plaatsen van iedere cookie er duidelijke informatie moet worden gegeven en toestemming moet worden gevraagd. Volgens de werkgroep hoeft geen afzonderlijke toestemming voor zowel het plaatsen al het vervolgens weer uitlezen van het cookie te worden verkregen. Wel moet een eenmaal gegeven toestemming volgens de werkgroep (1) beperkt in tijd zijn, (2) periodiek worden herzien en (3) altijd kunnen worden ingetrokken.
 Gebruik van standaardinstellingen browser niet voldoende
 Volgens de Artikel 29 Werkgroep mag er daarbij bovendien niet van uit worden gegaan dat wie op basis van zijn computerinstellingen cookies accepteert, daarmee toestemming heeft gegeven voor het plaatsen van cookies. De meeste computers hebben dit namelijk standaard zo ingesteld. Volgens de Artikel 29 Werkgroep mag hier niet uit worden afgeleid dat de betrokkene daadwerkelijk zijn toestemming voor het plaatsen van die cookies heeft gegeven. Ze geeft hiervoor drie redenen: (1) uit passief handelen kan nooit een actieve toestemming worden afgeleid, (2) toestemming geven via de computerinstellingen is niet zaligmakend nu sommige cookies zich van die instellingen niets aantrekken en (3) algemene toestemming via de computerinstelling kan nooit op alle specifieke geplaatste cookies zien.
 Geen advertenties met tracking cookies op websites gericht op kinderen
 De werkgroep overweegt verder dat kinderen jonger dan 16 jaar de vereiste toestemming nog niet mogen geven. Deze toestemming moet volgens de wet afkomstig zijn van hun ouders. Dat betekent dat ook de informatievoorziening op de ouders moet zijn gericht.
 Mede gezien de kwetsbaarheid van kinderen stelt de werkgroep in het algemeen dat reclame met tracking cookies specifiek gericht op kinderen niet zou moeten plaatsvinden.
 Geen tracking cookies op websites over gezondheid, politiek, etc.
 Een ander opvallend punt is het volgende. De artikel 29 Werkgroep wijst er op dat het verwerken van zogenaamde “bijzondere persoonsgegevens” alleen is toegestaan met de uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene. Bijzondere persoonsgegevens zijn alle gegevens betreffende iemands godsdienst of levensovertuiging, ras, politieke gezindheid, gezondheid, seksuele leven en de persoonsgegevens betreffende het lidmaatschap van een vakvereniging (zie ook artikel 16 WBP). Die gevoelige gegevens mogen niet worden verwerkt zonder uitdrukkelijke toestemming. Tot zover niets nieuws.
 De conclusie die de werkgroep hieraan in het kader van tracking cookies verbindt is wel opvallend. De aanbieder van advertentiediensten bouwt dankzij de tracking cookies een profiel van de bezoekers op (zie hiervoor). Wanneer deze aanbieder ook websites van bijvoorbeeld medicijnfabrikanten van advertenties voorziet, kan dit betekenen dat in de profielen na verloop van tijd bijzondere persoonsgegevens staan opgenomen. Uit de tracking cookies kan immers blijken dat een bepaalde persoon regelmatig informatie over een bepaalde ziekte of een bepaald medicijn heeft opgezocht.
 Die informatie is te kwalificeren als een bijzonder persoonsgegeven. Dit betekent dat alle websites waarbij uit het enkele feit dat iemand die website bezoekt al een bijzonder persoonsgegeven zou kunnen worden afgeleid, dus voortaan alleen nog advertenties met tracking cookies mogen plaatsen wanneer zij hiervoor vooraf de uitdrukkelijke toestemming aan de websitebezoeker vragen. Dit zal vermoedelijk de doodsteek van dergelijke advertenties op dergelijke websites zijn.
 De artikel 29 Werkgroep heeft een duidelijke visie op het gebruik van tracking cookies gegeven. Deze visie is streng te noemen. De praktijk zal moeten laten zien in hoeverre deze strenge visie, na de wetswijziging, door de nationale privacytoezichthouders daadwerkelijk gehandhaafd zal worden. Bovendien moet niet vergeten worden dat deze visie geschreven is in het kader van wetgeving die nog in werking moet treden (uiterlijk 25 mei 2011). Mogelijk dat zich in de tussentijd nog nadere ontwikkelingen voordoen.
 Dit bericht is oorspronkelijk verschenen op http://dirkzwagerieit.nl/2010/07/01/websitehouders-mede-verantwoordelijk-voor-gebruik-tracking-cookies-door-advertentienetwerk/
 Criteria .eu domeinnaamregistratie te kwader trouw
 De uitspraak HvJ 3 juni 2010, zaak C-569/08 (Internetportal und Marketing GmbH/Schlicht) geeft helderheid over de criteria voor de vraag of een domeinnaam onder het .eu TLD te kwader trouw is geregistreerd.
 Artikel 21, lid 3, EG-verordening 874/2004 geeft hiervoor vijf criteria die - zegt het Hof - niet limitatief zijn. Voor kwade trouw in de zin van art. 21 lid 3 sub b moet rekening worden gehouden met de concrete omstandigheden van merkregistratie en domeinnaamdepot. Het Hof verduidelijkt dit:
 Wat de omstandigheden betreft waarin de inschrijving van het merk is verkregen, dient de nationale rechter in het bijzonder rekening te houden met:
 – het oogmerk om het merk niet te gebruiken op de markt waarvoor de bescherming is aangevraagd;
 – de presentatie van het merk;
 – het feit dat een groot aantal andere met soortnamen overeenstemmende merken is geregistreerd, en
 – het feit dat het merk is ingeschreven kort vóór het begin van de stapsgewijze registratie van .eu-topniveaudomeinnamen.
 Wat de omstandigheden betreft waarin de .eu-topniveaudomeinnaam is geregistreerd, dient de nationale rechter in het bijzonder rekening te houden met:
 – het onrechtmatige gebruik van speciale tekens of leestekens in de zin van artikel 11 van verordening nr. 874/2004 met het oog op de toepassing van de in dat artikel vastgestelde transcriptieregels;
 – de registratie tijdens het eerste deel van de in die verordening vastgestelde stapsgewijze registratie op basis van een merk dat in omstandigheden als die van het hoofdgeding is verkregen, en
 – het feit dat een groot aantal aanvragen tot registratie van met soortnamen overeenstemmende domeinnamen is ingediend.
 Tegoedbon impliceert samenwerking
 Gerechtshof 's-Gravenhage, 19 januari 2010, HA ZA 071438, Noorderpoortcollege tegen Randstad (met dank aan Polo G. van der Putt , Vondst Advocaten). Tussen PinkRoccade Public B.V., de rechtsvoorganger van Randstad HR & Salarisdiensten enerzijds en het Nooderpoortcollege anderzijds bestond een dienstverleningsovereenkomst voor salarisdiensten.
 Daarnaast hadden partijen een overeenkomst gesloten terzake van de module HR connect. Er zijn problemen opgetreden met HR connect en partijen hebben daarop nadere afspraken gemaakt. Kort gezegd kreeg het Noorderpoortcollege een tegoedbon die zij kon inwisselen tegen een nieuw te ontwikkelen connector. Mocht Randstad er niet in slagen de connector binnen 2 jaar te leveren, dan kon het Noorderpoortcollege aanspraak maken op een geldelijke compensatie. Het Noorderpoortcollege kiest nog tijdens de periode van 2 jaar voor de connector van een derde partij en beëindigt de dienstverleningsovereenkomst met Randstad. Randstad heeft vervolgens haar nieuwe connector niet binnen de periode van 2 jaar aangeboden. Na afloop van de periode van 2 jaar maakt het Noorderpoortcollege aanspraak op betaling van de compensatie wegens het niet tijdig aanbieden van de connector. Het Gerechtshof wijst de vordering van het Noorderpoortcollege af:
 "7. [...] Een tegoedbon heeft immers in beginsel alleen waarde jegens de partij die de tegoedbon heeft verstrekt, en impliceert als voorwaarde voor het verzilveren ervan een voortzetting van de handelsrelatie. Het hof is van oordeel dat het Noorderpoortcollege dit redelijkerwijs had moeten begrijpen.
 10. Het vervallen van de tegoedbon bracht naar het oordeel van het hof tevens mee dat het in de overeenkomst vermelde (voorwaardelijke) recht van het Noorderpoortcollege om, indien de ontwikkeling van de interface van Randstad geen doorgang zou vinden, van Randstad twee jaar na het sluiten van de overeenkomst het bedrag van € 42.500,- terug te krijgen, eveneens was komen te vervallen. [...]"
 en advertentie brein hier
 Europese pivacytoezichthouders: Opt-in bij monitoren surfgedrag
 In een gezamenlijke Opinie geven de Europese privacytoezichthouders (verenigd in de zogeheten Artikel 29-werkgroep) aan hoe de nieuwe EU-regels voor elektronische privacy moeten worden toegepast op ‘online behavioural advertising’.
 Met ‘behavioural advertising‘ bedoelen de toezichthouders het voortdurend volgen van individueel surfgedrag over meerdere websites en het gericht adverteren op basis van die informatie. Dit kan mensen voordeel opleveren, maar kan ook nadelige gevolgen hebben voor hun persoonlijke levenssfeer. Het volgen van surfgedrag kan derde partijen namelijk een zeer gedetailleerd beeld geven van het online gedrag van personen. De Europese privacytoezichthouders roepen advertentienetwerken en browserontwikkelaars onder meer op simpele en effectieve mechanismen te ontwikkelen zodat gebruikers ondubbelzinnige toestemming kunnen geven voor online behavioural advertising.
 Lees het persbericht op de website van het College bescherming persoonsgegevens. Lees de opinie van de Artikel 29-werkgroep hier.
 Fenit-exoneratie houdt stand en vertraging IT project feit algemene bekendheid
 Rb Amsterdam 7 april 2004, H.02 2480, Masalco tegen PinkRoccade (met dank aan: Polo G. van der Putt , Vondst Advocaten). PrinkRoccade had zich verbonden System21 te installeren bij Masalco. Het project loopt uit de planning en Masalco ontbindt. De rechtbank oordeelt dat de ontbinding geen stand houdt. "Dit te meer nu feit van algemene bekendheid is dat automatiseringsprojecten kunnen uitlopen, en uitlopen ook vaak plaatsvindt." (r.o. 6.5)
 En passant honoreert de rechtbank een beroep op het exoneratiebeding uit de Fenitvoorwaarden 1994 (r.o. 6.3):
 Masalco is een grote onderneming in de zin van art. 6:235 lid 1 BW. Ze betwist niet dat ze voor wat betreft de exoneratiebedingen met de Fenitvoorwaarden vergelijkbare algemene voorwaarden gebruikt. Op het gebied van automatisering beschikt Masalco zelf ook over deskundigheid, te weten over een eigen automatiseringsafdeling (Masalco Automatisering B.V.), zodat zij inhoudelijk ten opzichte van PinkRoccade eniger mate gelijkwaardig is. Uitgangspunt is daarom dat PinkRoccade beroep tegenkomt op de exoneratiebedingen [...].
 Ten aanzien van de nakoming van de mantelovereenkomst geldt het volgende. Masalco stelt dat op PinkRoccade een (resultaat)verplichting rustte, inhoudende dat System21 op 3 april 2001 operationeel zou zijn, hetgeen PinkRoccade gemotiveerd betwist. De vraag is wat partijen, alle omstandigheden van het geval daarbij in aanmerking nemend, daaromtrent over en weer redelijkerwijs mochten verwachten. Daarbij is enerzijds van belang dat in het sub 1.c weergegeven verslag en het sub 1.h vermelde projectcharter is vermeld dat het systeem op 3 april 2001 operationeel diende te zijn en dat Masalco er aan hechtte het project in negen maanden tijd af te ronden. Anderzijds is van belang dat in de overeenkomst, in bijlage 11 van de mantelovereenkomst (weergegeven sub 1.f) en in de Fenitvoorwaarden is vastgelegddat op PinkRoccade een inspanningsverbintenis rust. In het sub 1.b vermelde verslag en het sub 1.e vermelde projectplan is bovendien opgenomen dat de detailplanning afhankelijk is van de beschikbare mensen en middelen en aldus de totale doorlooptijd van het project bepaalt, terwijl in geen van de tot de overeenkomst behorende stukken een ‘harde’ opleverdatum is vermeld. Alles overwegende is de rechtbank daarom van oordeel dat Masalco redelijkerwijs niet heeft kunnen aannemen dat PinkRoccade zich heeft verplicht om uiterlijk op 3 april 2001 een operationeel System21 te leveren. Dit te meer nu feit van algemene bekendheid is dat automatiseringsprojecten kunnen uitlopen, en uitlopen ook vaak plaats vindt. Bovendien was het verloop van het project in grote mate afhankelijk van de betrokkenheid van personeel van Masalco zelf. [...]"
 Juridische aspecten Outsourcing
 De juridische werkgroep van Platform Outsourcing Nederland (www.platformoutsourcing.nl) heeft een juridische checklist opgesteld voor outsourcingstrajecten. Het document beschrijft de juridische aandachtspunten binnen de sourcing life cycle. Daarnaast bevat het document een overzicht van de belangrijkste contractbepalingen en een hoofdstuk met de valkuilen.
 U vindt de publicatie hier.
 Tussentijdse opzegging mogelijk?
 Rb Utrecht 18 juni 2003, HAZA 02-1767, Winwork tegen Capgemini (met dank aan Polo van der Putt, Vondst Advocaten). Op basis van art. 7:408 lid 2 BW mag een opdrachtgever een overeenkomst van opdracht altijd tussentijds opzeggen, ook als de overenkomst is aangegaan voor bepaalde duur.
 Capgemini heeft een medewerker van Winwork ingehuurd voor bepaalde duur. 6 maanden voor einde contract beëindigt Capgemini het contract door middel van opzegging, met een beroep op art. 7:408 lid 2 BW. De rechter steekt daar een stokje voor. Volgens de rechter hebben partijen toepasselijkheid van art. 7:408 lid 2 BW stilzwijgend uitgesloten:
 "4.4
 Kern van het tussen partijen gerezen geschil is de vraag of Cap Gemini aansprakelijk kan worden gehouden voor de gevolgen van het feit dat zij de overeenkomst tussentijds heeft opgezegd. Voor de beantwoording van deze vraag heeft op grond van het bepaalde in artikel 7:408 lid 1 BW in verband met artikel 7:400 lid 2 BW als uitgangspunt te gelden dat de opdrachtgever een overeenkomst die voor bepaalde tijd is gesloten kan opzeggen, tenzij iets anders voortvloeit uit de wet, de inhoud of aard van de overeenkomst of van een andere rechtshandeling, of de gewoonte. Nu partijen van mening verschillen over de vraag wat zij omtrent de opzegging zijn overeengekomen, komt het hierbij aan op de zin die partijen over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.
 Ten aanzien van de aanleiding voor en de inhoud van de door de heer Van Holthuijsen te verrichten werkzaamheden is in de overwegingen van de overeenkomst aangegeven dat de rechtsvoorganger van Cap Gemini haar werkorganisatie stuurt in een ingrijpend en stimulerend vernieuwingsproces in welk kader dringend behoefte bestaat aan een betrokken en initiatiefrijk hoofd. Hieruit kan worden afgeleid dat sprake is van een complex proces waarin behoefte is aan specifieke professionele, voorshands mogelijk niet direct vervangbare ondersteuning. Verder heeft Winwork met betrekking tot de tussen partijen overeengekomen vergoeding onweersproken gesteld dat zij uitsluitend in het kader van een contract voor een vaste periode met de rechtsvoorganger van Cap Gemini een uurtarief voor de heer Van Holthijsen heeft afgesproken van € 160, - per uur, terwijl diens uurtarief normaal gesproken aanzienlijk hoger ligt. Voorts heeft de rechtsvoorganger van Cap Gemini met betrekking tot de omvang van de door de heer Van Holthijsen te verrichten werkzaamheden bij brief van
 29 maart 2002 aan Winwork geschreven dat de werkzaamheden, met een optie op verlenging, “zullen”doorlopen tot en met 31 december 2002 “. Tenslotte hebben partijen de mogelijkheid van tussentijdse beëindiging van de overeenkomst, behoudens de in artikel 7 lid 2 van de overeenkomst aangegeven financiële problemen als bedoeld in 1.4, contractueel beperkt tot gevallen van wanprestatie. Genoemde feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang bezien, leiden de rechtbank tot het oordeel dat partijen een eenzijdige opzeggingsbevoegdheid van Cap Gemini op een andere grond dan hiervoor bedoeld te hebben uitgesloten, zodat Cap Gemini niet bevoegd was de overeenkomst met Winwork tussentijds op de door haar aangevoerde grond op te zeggen en Cap Gemini aansprakelijk is voor de schade die daarvan voor Winwork het gevolg is."
 In een eerdere geanonimiseerde uitspraak in kort geding is eiser veroordeeld om bepaalde artikelen van Internet te verwijderen en verwijderd te houden, in zoverre dat deze artikelen op geen enkele wijze meer via welke zoekopdracht dan ook op het internet zijn terug te vinden (LJN: BM0477). De belangrijkste vraag die in het tweede kort geding aan de orde komt is of deze veroordeling zo moet worden uitgelegd dat deze tevens ziet op eventuele treffers via een zoekmachine, die verwijzen naar een pagina waarvan de inhoud inmiddels is verwijderd (Vzr RB Alkmaar 08-04-2010, LJN: BM6719).
 Met dank aan Lot Nelissen, Dirkzwager advocaten.
 De voorzieningenrechter overweegt hierover dat het onrechtmatig handelen zoals dat aan de orde is geweest in het eerdere kort geding besloten ligt in de inhoud van de bewuste artikelen. Eiser handelt uitsluitend in strijd met het eerdere vonnis wanneer via een treffer op internet via een zoekmachine daadwerkelijk doorgelinkt wordt naar de inhoud, de content van (een van de) bewuste artikelen. Een treffer die niet langer leidt naar de inhoud van een van de gewraakte artikelen is derhalve onvoldoende voor het verschuldigd zijn van een dwangsom.
 Het debat tussen partijen spitst zich vervolgens toe op de vraag of eiser er ook rekening mee had moeten houden dat de inhoud van de gewraakte artikelen zich nog in het zogeheten cache geheugen van zoekmachines kon bevinden waardoor de inhoud van de artikelen toch nog kenbaar was. Gedaagde vindt van wel, helemaal nu een klein onderzoek op Google hem had geleerd dat de verwijdering van dit cache geheugen redelijk eenvoudig door eiser bewerkstelligd had kunnen worden.
 Naar aanleiding van eigen onderzoek oordeelt de rechter dat een leek dit inderdaad makkelijk had kunnen doen. Informatie hieromtrent is volgens hem redelijk gemakkelijk te vinden en begrijpelijk geformuleerd. Uit deze informatie volgt, aldus de rechter, dat eiser twee stappen had moeten volgen om ook het cache geheugen te verwijderen. Namelijk het verwijderen van de inhoud van de informatie door de eigenaar van de website, alsmede het verzoek aan Google om de bewuste informatie uit de zoekfuncties te verwijderen.
 De rechter merkt op dat eiser niet beide stappen heeft gezet en derhalve niet aan het vonnis heeft voldaan. Eiser heeft wel de verschillende beheerders van de websites en de zoekmachines verzocht om de inhoud van de betreffende artikelen te verwijderen maar zij heeft geen seperaat verzoek aan Google gedaan om ook de cache uit zoekmachines te verwijderen. Eiser had een zware inspanningsverplichting uit hoofde van het vonnis, naar aanleiding waarvan zij zich in ieder geval over deze stappen had moeten voorlichten of nadere informatie over had moeten in winnen. Dat zij dit niet heeft gedaan dient voor haar eigen rekening en risico te blijven. Daar komt nog bij dat zij ook uit een reactie van één van de beheerders had kunnen opmaken wat de procedure is voor het verwijderen van content uit zoekresultaten en cache uit zoekmachines.
 De maatstaf lijkt vrij streng te zijn toegepast. Wellicht dat dit te maken heeft met het feit dat de artikelen gingen over vermeend seksueel misbruik van kinderen, welke artikelen zeer schadelijk zijn voor gedaagde.
 Dit bericht is oorspronkelijk verschenen op: http://dirkzwagerieit.nl/2010/06/15/rechter-oordeelt-ook-een-leek-moet-zorgen-voor-verwijdering-cache/
 De modelcontracten van de Europese Commissie voor export van persoonsgegevens
 Voor de kennisdatabank. Met ingang van 15 mei 2010 heeft de Europese Commissie aangepaste model contractbepalingen vastgesteld voor doorgifte van persoonsgegevens naar landen buiten de EU waar geen passend beschermingsniveau wordt geboden. Met dank aan Bieneke Braat (Certa Legal).
 Nieuw aan de model bepalingen is dat het nu ook voor de gegevensimporteur mogelijk is geworden persoonsgegevens door te geven aan sub-verwerkers. De Europese Commissie zegt daarmee in te spelen op de uitbreiding van verwerkingsprocessen en nieuwe vormen van dienstverlening voor de internationale verwerking van persoonsgegevens.
 Onder sub-verwerker wordt verstaan:
 ”een verwerker die door de gegevensimporteur of een andere voor de gegevensimporteur werkende subverwerker is gecontracteerd en die overeenkomt van de gegevensimporteur of van een andere voor de gegevensimporteur werkende subverwerker persoonsgegevens te ontvangen, uitsluitend ten behoeve van de verwerkingsactiviteiten die namens de gegevensexporteur worden verricht na de doorgifte, overeenkomstig de instructies van de gegevensexporteur, de voorwaarden van de bepalingen en de voorwaarden van het schriftelijke contract inzake subverwerking.”
 Uitbesteding van de gegevenswerking aan sub-verwerkers kan slechts met voorafgaande schriftelijke toestemming van de gegevensimporteur en slechts op grond van een contract. De gegevensimporteur moet een lijst bijhouden van de met sub-verwerkers gesloten contracten en moet deze lijst verstrekken aan de toezichthouder in het land van de verantwoordelijke.
 Betrokkenen kunnen een aantal van de bepalingen jegens de sub-verwerker (zoals informatieplicht bij lokale wetswijzigingen, inzageverzoeken van lokale autoriteiten en onbevoegde toegang door derden, het treffen van beveiligingsmaatregelen en aansprakelijkheid) afdwingen wanneer zowel de gegevensexporteur als de gegevensimporteur is opgehouden te bestaan zonder dat er een rechtsopvolger is. De aansprakelijkheid van de sub-verwerker blijft beperkt tot de werkzaamheden die deze op grond van de modelbepalingen uitvoerde.
 De oude bepalingen in bestaande contracten blijven van toepassing zolang die niet wijzigen. Als dat wel het geval is of de verwerkingsactiviteiten worden uitbesteedt, dan moet daarvoor een nieuwe overeenkomst worden gesloten.
 Hier vindt u de link naar de contracten.
 Bij ontbinding koop op afstand mogen geen verzendkosten worden gerekend
 Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft vandaag een arrest gewezen waarin zij heeft bepaald dat wanneer een consument bij koop op afstand van zijn herroepingsrecht gebruik maakt, de (oorspronkelijke) verzendkosten voor heenverzending niet in rekening mogen worden gebracht (HvJEG 15-04-2010, C‐511/08).
 Dankzij de Richtlijn koop op afstand (Richtlijn 97/7/EG) is in de hele Europese Unie geregeld dat een door een consument op afstand gesloten overeenkomst (bijvoorbeeld via internet of telefoon) in principe gedurende 7 werkdagen door die consument kosteloos herroepen kan worden. Deze richtlijn is in Nederland geimplementeerd in de Wet koop op afstand.
 In de zaak waar de uitspraak van het Hof op ziet speelt in dat kader het volgende. Het Duitse postorderbedrijf Heinrich Heine had in haar algemene voorwaarden staan dat de standaard verzendkosten 4,95 euro bedragen. Ook stond vermeld dat deze kosten niet worden terugbetaald indien de consument gebruik maakt van zijn herroepingsrecht. Een Duitse consumentenorganistie kwam tegen dat laatste in actie en startte een rechtszaak. Deze zaak leidde er uiteindelijk toe dat er door de Duitse rechter vragen werden gesteld aan het Hof van Justitie.
 Het Hof oordeelt dat de richtlijn verbiedt dat na het herroepen van de overeenkomst toch de kosten van de oorspronkelijk (heen)verzending van het product aan de consument worden aangerekend. In de richtlijn staat namelijk bepaald dat alleen de rechtstreekse kosten voor het terugzenden aan de consument in rekening mogen worden gebracht. Volgens het Hof zou het in rekening brengen van andere kosten de consument mogelijk ervan weerhouden gebruik te maken van zijn herroepingsrecht. Alle kosten die de consument reeds heeft betaald moeten na herroeping door de winkelier worden terugbetaald.
 Opvallend is nog dat het Hof overweegt dat de verplichting voor de winkelier om het geld aan de consument terug te storten ziet op “alle bedragen die de consument heeft gestort naar aanleiding van de overeenkomst, ongeacht de oorzaak van betaling ervan“. Het lijkt er daarmee op dat ook bijvoorbeeld vooruitbetaalde onderhoudskosten na herroeping door de consument zullen moeten worden terugbetaald door de leverancier. Leveranciers en webwinkeliers doen er verstandig aan met deze ruime uitleg van het herroepingsrecht rekening te houden.
 Dit bericht verscheen oorspronkelijk op http://dirkzwagerieit.nl/2010/04/15/bij-ontbinding-koop-op-afstand-mogen-geen-verzendkosten-worden-gerekend/
 De nieuwe ICT~Office Voorwaarden
 ICT~Office is de Nederlandse brancheorganisatie voor bedrijven in de IT-, Telecom en Officesector. ICT~Office is onder meer voorgekomen uit FENIT, de vroegere branchevereniging van IT-ondernemingen. Binnen de Nederlandse ICT-sector zijn de FENIT-voorwaarden een begrip. Gebaseerd op de COSSO-voorwaarden werden de FENIT-voorwaarden in 1994 geïntroduceerd als dé leveringsvoorwaarden van de IT-industrie. In 2003 werden de voorwaarden herzien (hierna: “FENIT-Voorwaarden 2003”). Ruim vijf jaar later vindt ICT~Office het tijd om de voorwaarden weer eens aan te passen. Op 22 januari 2009 zijn de vernieuwde voorwaarden (hierna: “de ICT~Office Voorwaarden”) geïntroduceerd. Lees hier het complete artikel. Met dank aan: Polo G. van der Putt en Hidde J. Koenraad, Vondst Advocaten
 VEEL GEBRUIKTE VOORWAARDEN
 In een brief aan Minister Klink van VWS van december 2009 heeft het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) haar zorgen geuit over het toenemende gebruik door zorginstellingen van ASP of SaaS. Daarbij worden patiëntgegevens extern opgeslagen en kunnen deze door de zorgverlener via internet worden benaderd. Deze brief biedt een interessante kijk in de zienswijze van het CBP ten aanzien van de inzet van ASP en SaaS in de zorg en de risico’s daarvan.
 Met dank aan Ernst-Jan van de Pas, Dirkzwager advocaten.
 Risico’s ASP in de zorg
 Zorgverleners hebben een medisch beroepsgeheim. In de brief signaleert het CBP meerdere risico’s bij de inzet van ASP in de zorg die dat beroepsgeheim kunnen ondermijnen. Zo bestaat het risico dat de ASP-dienstverlener patiëntgegevens onvoldoende beveiligt en dat de gegevens onder omstandigheden zichtbaar zijn voor andere dan de gecontracteerde zorgverlener, zoals personeel of andere klanten van de ASP-dienstverlener. Ook moet rekening worden gehouden met de mogelijkheid van verlies en verminking van gegevens. Verder wijst het CBP erop dat de zorgverlener in de uitoefening van zijn praktijk in hoge mate afhankelijk is van de diensten van de ASP-dienstverlener. Dit kan er in de praktijk zelfs toe leiden dat een zorgverlener vast komt te zitten aan zijn dienstverlener (vendor lock-in). Door deze afhankelijkheid bestaat het risico dat de zorgverlener zijn zeggenschap over de verwerking van persoonsgegevens verliest, terwijl het beroepsgeheim onverminderd op hem rust.
 ASP-dienstverlener is bewerker in de zin van de WBP
 Het CBP meent dat de ASP-dienstverlener kan worden gekwalificeerd als bewerker in de zin van de Wet Bescherming Persoonsgegevens (WBP), maar wijst erop dat het medisch beroepsgeheim (vastgelegd in artikel 7:477 BW) geen onderscheid maakt tussen “verantwoordelijke” en “bewerker” zoals de WBP dat wel doet. Op grond van dat beroepsgeheim mag de hulpverlener geen inlichtingen over de patiënt of inzage in of afschrift van bescheiden verstrekken aan anderen dan de patiënt, tenzij de patiënt daar toestemming voor heeft gegeven. Die toestemming is niet nodig indien de patiëntgegevens worden verstrekt aan derden die rechtstreeks betrokken zijn bij de uitvoering van de behandelingsovereenkomst en die verstrekking noodzakelijk is voor de door hen in het kader te verrichten werkzaamheden.
 ASP-dienstverlener rechtstreeks betrokken bij uitvoering behandelingsovereenkomst?
 Volgens het CBP is (als de patiënt geen toestemming heeft gegeven) bewerkerschap in de zorg alleen mogelijk indien de ingeschakelde bewerker “rechtstreeks betrokken” is bij de uitvoering van een behandelingsovereenkomst. De vraag is of een ASP-dienstverlener rechtstreeks betrokken is bij de uitvoering van een dergelijke overeenkomst. Die vraag is niet eenvoudig te beantwoorden. Wel merkt het CBP op dat ook anderen dan zorgverleners rechtstreeks betrokken kunnen zijn en dat dit niet per se personen hoeven te zijn die handelingen verrichten op het gebied van de geneeskunst. Anderzijds merkt het CBP op dat het gelet op de tekst van de wet niet evident is dat ASP-dienstverleners ook rechtstreeks betrokken zijn bij de uitvoering van de behandelingsovereenkomst.
 Geen principiële bezwaren tegen ASP
 Een belangrijk standpunt dat het CBP in de brief inneemt, is dat zij aangeeft dat er vanuit algemene principes van gegevensbescherming geen principiële bezwaren bestaan tegen de uitbesteding van verwerking van patiëntgegevens indien en zover het medisch beroepsgeheim daarbij wordt gerespecteerd. Dat laatste betekent concreet dat waarborgen moeten worden opgenomen voor een veilige en discrete verwerking van de ASP-dienstverlener. Het CBP verwijst in dit licht naar de toepassing van de normen NEN 7510/7511/7512, aangevuld met specifieke normen die zien op de verhouding zorgverlener – ASP, bijvoorbeeld ten aanzien van de zeggenschap van de zorgverlener over de uitbestede verwerking en de bij de ASP aanwezige persoonsgegevens.
 Nadere regulering geboden
 Het CBP merkt op dat aan de patiënt– voor zover bekend – geen toestemming wordt gevraagd voor het onderbrengen van zijn gegevens bij een ASP-dienstverlener. Het is de vraag of het medisch beroepsgeheim ruimte biedt voor dergelijke manier van gegevensverwerkingen. Door deze onduidelijkheid is de praktijk niet normvast, aldus het CBP. Verder concludeert het CBP dat de mate waarin aandacht wordt geschonken aan de bescherming van persoonsgegevens dusdanig uiteen loopt, dat nadere regulering is geboden. “Hierbij kan worden gedacht aan wetgeving of zelfregulering. Vanwege het medisch beroepsgeheim dienen daarbij hoge eisen te worden gesteld aan de uitbestede gegevensverwerking. Er zullen stevige waarborgen moeten worden geboden voor een veilige en discrete verwerking bij de dienstverlener. Uitbesteding mag er immers nooit toe leiden dat op ongerechtvaardigde wijze gegevens aan personen of instellingen buiten de gezondheidszorg worden gebracht.”
 Kort gezegd komt de brief neer op het volgende. Enerzijds is duidelijk dat het CBP in beginsel geen principiële bezwaren ziet tegen toepassing van ASP en SaaS in de zorg. Wel maakt het CBP zich zorgen over het ontbreken van heldere regels op dat vlak en roept zij de minister. Het wachten is nu op een antwoord van de Minister. Tot die tijd doen zorginstellingen en ASP/SaaS aanbieders er goed aan om goede afspraken te maken over hoe met patiëntgegevens omgaan.
 Dit bericht is oorspronkelijk verschenen op http://dirkzwagerieit.nl/2010/03/03/cbp-uit-zorgen-over-inzet-aspsaas-in-de-zorg/
 De invoering van het landelijke Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) in Nederland houdt de gemoederen in de zorg en de politiek al geruime tijd bezig. Er wordt hevig gediscussieerd over issues als beveiliging, privacy, patiëntenrechten en aansprakelijkheid. Dát het EPD er komt is echter wel duidelijk en de meeste ziekenhuizen en zorginstellingen zijn momenteel dan ook al bezig met de invoering van een EPD softwarepakket, vaak in combinatie met een nieuw Ziekenhuis Informatie Systeem (ZIS). Dergelijke projecten worden wel vergeleken met een hart-long-lever transplantatie, omdat alle vitale werkprocessen van het ziekenhuis erdoor geraakt worden. Terecht, want het zijn omvangrijke, langdurige, kostbare en risicovolle projecten, waarin leverancier en opdrachtgever intensief zullen moeten samenwerken. In de praktijk zien wij vaak dat het contract bij deze projecten niet de aandacht krijgt die het verdient.
 Met dank aan Theo Bosboom en Ernst-Jan van de Pas, Dirkzwager advocaten
 Na een lang voortraject waarin eindelijk de keuze is gemaakt voor een bepaalde leverancier, willen partijen meestal graag zo snel mogelijk aan de slag en wordt er onvoldoende tijd genomen om de afspraken goed uit te werken en vast te leggen. In veel gevallen is het contract te eenzijdig in het voordeel van de leverancier, bijvoorbeeld omdat op basis van de algemene voorwaarden van de leverancier of de ICT~Office voorwaarden wordt gecontracteerd. Ook wordt nogal eens volstaan met een standaard IT-contract, dat onvoldoende aansluit bij het ingrijpende traject dat partijen met elkaar aangaan. Het spreekt voor zich dat dit grote risico’s met zich meebrengt. Dit geldt met name voor het ziekenhuis, dat na de invoering in grote mate afhankelijk zal worden van de goede werking van het EPD en dus van de leverancier. In dit artikel zullen we aantal pijnpunten uit de praktijk benoemen en bespreken.
 Hét EPD-pakket bestaat niet: weet wat u koopt!
 Het opstellen van zo duidelijk en volledig mogelijke specificaties voor het EPD is een absolute must. Dit is natuurlijk een open deur, maar in de praktijk zien we nog steeds ziekenhuizen die onvoldoende nagaan wat ze eigenlijk nodig hebben en daardoor een product kopen dat (nog) niet geschikt is voor hun organisatie. Daarbij komt ook geregeld voor dat bepaalde specialisaties binnen het ziekenhuis te weinig of juist te veel betrokken zijn bij het opstellen van de specificaties, waardoor de specificaties onvolledig en/of onevenwichtig zijn. Een goed uitgebalanceerd intern projectteam is dan ook zeer belangrijk voor het verzamelen en opstellen van de relevante specificaties voor het EPD.
 Onduidelijke of onvolledige specificaties leiden later onherroepelijk tot discussies over de prijs en de vraag of het EPD na oplevering wel of niet voldoet aan de gestelde eisen. Specificaties vormen immers de lat waarlangs de software tijdens de acceptatietests moet worden gelegd.
 Overigens zal er bij dit soort complexe projecten bijna altijd wel sprake zijn van enig voortschrijdend inzicht, waardoor de specificaties moeten worden bijgesteld. In het contract zal dan ook een werkbare procedure moeten worden opgenomen over meerwerk. Zo zou bepaald kunnen worden dat de leverancier pas meerwerk mag verrichten als daar een door het ziekenhuis schriftelijke opdracht aan ten grondslag ligt, die is gebaseerd op een gespecificeerde kostenbegroting. Zodoende houdt het ziekenhuis grip op de meerkosten en kan de leverancier zijn extra werkzaamheden toch facturen.
 Wanneer de aankoop van een EPD wel zorgvuldig wordt voorbereid aan de hand van lijsten met concrete eisen en wensen en verschillenanalyses, speelt er nog een ander belangrijk risico. In die situaties kan het bij de contracteerfase alsnog helemaal misgaan, omdat die prachtige specificaties in het contract (vaak onbewust) subtiel naar de prullenbak worden verwezen. Dit kan bijvoorbeeld door een bepaling als: “de leverancier garandeert dat de software zal voldoen aan de documentatie”, in combinatie met een andere bepaling die aangeeft dat de leverancier geen verdere garanties verstrekt ten aanzien van de werking van het EPD. Als met “documentatie” alleen de standaard gebruikshandleiding van de leverancier wordt bedoeld en er niet expliciet wordt verwezen naar de stukken uit het voortraject, loopt het ziekenhuis het risico dat zij zich juridisch niet meer kan beroepen op de in die stukken vastgelegde specificaties en beloftes. In een goed EPD-contract zal dus een duidelijke koppeling moeten worden aangebracht naar die specificaties uit het voortraject.
 Houd grip op het project
 Zoals gezegd is de invoering van een EPD binnen een ziekenhuis bepaald geen sinecure. Het goed managen van een dergelijk complex project is niet eenvoudig. Partijen gaan vaak een traject van jaren in, waarbij er zich ongetwijfeld tegenslagen en onvoorziene omstandigheden gaan voordoen. Het contract moet hierbij geen bron van discussies en irritaties zijn, maar geeft idealiter een duidelijke leidraad voor de organisatie van het project en het oplossen van meningsverschillen. Dit betekent dat het een uitgebalanceerd contract moet zijn, waarin evenwichtige procedures en regels zijn opgenomen en waarin de projectorganisatie duidelijk is uitgewerkt.
 Het ziekenhuis zal zich terdege moeten realiseren dat de implementatie van een EPD – meer nog dan bij de implementatie van andere software – ook een forse inspanning van zijn eigen organisatie zal vergen. Er zullen voldoende specialisten moeten worden gemobiliseerd voor het opstellen van specificaties en het inrichten en testen van de software. Dit is niet altijd eenvoudig, door de drukte en hectiek van alledag en door de specifieke zeggenschapsverhoudingen binnen een ziekenhuis. Hier gaat het in de praktijk nogal eens mis, wat tot vertraging van het project kan leiden. Die vertraging kan dan gelijk fors oplopen, omdat de leverancier in de regel meerdere implementatietrajecten tegelijk heeft lopen en zijn mensen vaak al vele maanden vooruit heeft ingepland bij andere opdrachtgevers. Een verzoek om een uitstel van slechts twee weken van het ziekenhuis kan daardoor tot gevolg hebben dat er een volledig nieuwe planning zal moeten worden gemaakt en dat er gelijk een vertraging van vele maanden optreedt.
 In het contract zal met dit alles rekening moeten worden gehouden. Uiteraard moeten er heldere afspraken worden gemaakt over verdeling van verantwoordelijkheden en oplevertermijnen, eventueel versterkt met boetes of incentives. Opdrachtgevers doen er verstandig aan om de betrokken specialisten en maatschappen binnen het ziekenhuis te laten tekenen voor hun commitment aan het project en voor het tijdig leveren van de afgesproken inzet. Indien er onzekerheid blijft bestaan over de vraag of deadlines intern kunnen worden gehaald, kan worden geprobeerd in het contract met de leverancier wat flexibiliteit te creëren en bijvoorbeeld te bepalen dat termijnen door de opdrachtgever mogen worden verschoven met een bepaald aantal weken, zonder dat dit gevolgen heeft voor de totale doorlooptijd van het project. Hieraan kunnen uiteraard wel extra kosten verbonden zijn, maar die zijn soms te verkiezen boven een forse uitloop van het project.
 Enkele juridische aandachtspunten bij ASP en SaaS
 Ook bij dit soort projecten raken ASP en SaaS-constructies steeds meer in trek. Daarbij kan het gaan om het uitbesteden van het onderhoud of beheer van het pakket aan een derde of de hosting van het pakket en de data bij een derde. Dit brengt belangrijke juridische aandachtspunten met zich mee, waarvan wij enkele hieronder aanstippen.
 ASP/SaaS-constructies leiden tot een hoge afhankelijkheid van het ziekenhuis van de continuïteit en de kwaliteit van dienstverlening van de leverancier (vendor lock-in). Wat gebeurt er vervolgens als die dienstverlening hapert? Men kan in een ziekenhuis simpelweg niet werken zonder dat het EPD en/of de daarin opgeslagen data beschikbaar is. Dit betekent niet alleen dat er een goede SLA nodig is, in combinatie met speciaal op ASP/SaaS toegesneden escrow- en noodregelingen voor faillissement of andere calamiteiten, maar ook dat er goede fysieke uitwijk– en backupvoorzieningen worden ingericht zodat het EPD en de daarin opgeslagen data bij uitval en storingen beschikbaar blijft voor het ziekenhuis.
 Als het EPD gehost gaat worden door een derde, moet rekening worden gehouden met de Wet geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO) en de Wet bescherming persoonsgegevens (WBP). Er worden dan namelijk bijzondere persoonsgegevens (gezondheidsgegevens) verwerkt buiten het ziekenhuis en door een derde partij. Genoemde wetten stellen zware eisen aan bijvoorbeeld de beveiliging en geheimhouding van die gegevens. Die eisen zullen goed moeten worden geborgd in het hostingcontract. In sommige gevallen zal zelfs de vraag moeten worden gesteld of er toestemming nodig is van de patiënten voor de gekozen constructie.
 Ook zal moeten worden nagegaan of een ASP/SaaS-constructie wel wordt toegestaan door de leverancier(s) van de EPD-software, indien dit niet de partij is die de ASP/SaaS-diensten verricht. Veel licentiemodellen verbieden dat de software buiten de instelling van de klant wordt gebruikt of beheerd. Leveranciers staan er over het algemeen niet op te springen om een derde bepaalde onderhouds- of beheerwerkzaamheden te laten verrichten aan hun software.
 Verder zal goed moeten worden nagedacht over een exit regeling, waarin de gevolgen worden geregeld als het contract met de derde wordt beëindigd en het ziekenhuis wil overstappen naar een ander systeem. Denk bijvoorbeeld aan afspraken over de migratie en conversie van data naar dat nieuwe systeem of aan een afspraak dat het ziekenhuis het oude systeem nog zolang mag gebruiken – tegen de eerder afgesproken tarieven – totdat het nieuwe systeem helemaal klaar is.
 Dit artikel van Theo Bosboom en Ernst-Jan van de Pas is ook gepubliceerd in de Automatiseringgids 1/2010.
 Dit bericht is oorspronkelijk verschenen op http://dirkzwagerieit.nl/2010/03/01/epd-contract-vaak-onvoldoende-uitgewerkt/
 Algemene verkoopvoorwaarden Nederland ICT/ICT~Office
 Versie Nederland ICT voorwaarden 2014
 Pdf-download hier (tegen betaling)
 Versie ICT~Office-voorwaarden 2009
 ICT~Office-voorwaarden 2009 Nederlands; ICT~Office Terms and Conditions 2009 in English
 Module algemeen ; General module in English
 Module 1 Licentie voor programmatuur ; Software License in English
 Module 2 Ontwikkeling van programmatuur (Development of software in English)
 Module 3 Onderhoud van programmatuur (Maintenance of software in English)
 Module 4 Application service provision, software as a service en computerservice (Application service provision, software as a service and computer service in English)
 Module 5 Ontwikkeling en onderhoud van een website (Development and maintenance of a website in English)
 Module 6 Webhosting (Webhosting in English)
 Module 7 Detacheringsdiensten (Secondment services in English)
 Module 8 Opleidingen en trainingen (Courses and training programmes in English)
 Module 9 Advisering, consultancy en projectmanagement (Advice, consultancy and project management in English)
 Module 10 Overige diensten (Other services in English)
 Module 11 Verkoop van ICT-, telecommunicatie- en kantoorapparatuur en andere zaken (Sale of ICT, telecommunication and office equipment and other items in English)
 Module 12 Verhuur van ICT-, telecommunicatie- en kantoorapparatuur (Renting out ICT, telecommunication and office equipment in English)
 Module 13 Onderhoud van ICT-, telecommunicatie- en kantoorapparatuur (Maintenance of ICT, telecommunication and office equipment in English)
 Module 14 Toegang tot internet (Internet access in English)
 Module 15 Telecommunicatiediensten (Telecommunication services in English)
 Module 16 Financiering en leasing (Financing and leasing of ICT in English)
 COSSO 1993
 COSSO 1990
 COSSO 1986
 FENIT 2003 Nederlands
 FENIT 2003 Engels
 FENIT 1994 Nederlands
 FENIT 1994 Engels
 FENIT 1994 Duits
 ICT Telecom 2001
 Kantoortechnologie 2005
 Kantoortechnologie 2001
 VIFKA 1991
 VIFKA 1991 afnemer-wederverkoper
 VIFKA 1991 diensten en onderhoud
 VIFKA 1991 programmatuur
 De hele set Nederland ICT / ICT~Office-voorwaarden in één pdf alsmede onbeschermde pdfjes zijn hier (tegen betaling) te bestellen. Met dank aan Tycho de Graaf, NautaDutilh en Annechien ten Kate, Nederland ICT.
 Algemene inkoopvoorwaarden overheid
 De ARBIT-2016 geldt met ingang van 4 oktober 2016 (nieuw)
 1. Algemene Rijksvoorwaarden bij IT-overeenkomst 2016 (ARBIT-2016)
 2. Algemene Rijksinkoopvoorwaarden 2016 (ARIV-2016)
 3. Algemene Rijksvoorwaarden voor het Verstrekken van Opdrachten tot het verrichten van Diensten(ARVODI-2016)
 Met de ARBIT-2014 is de ARBIT aangepast aan de Aanbestedingswet 2012 en de daarop gebaseerde voorschriften van de Gids Proportionaliteit. De ARBIT-2014 geldt met ingang van 5 april 2014 (nieuw).
 1. Algemene Rijksvoorwaarden bij IT‐overeenkomsten 2014 - ARBIT-2014 (voorwaardentekst & meezendversie)
 2. Modelovereenkomst ARBIT
 3. Model Raamovereenkomst ARBIT
 4. Model Nadere overeenkomst bij de Raamovereenkomst ARBIT
 De ARBIT zijn bedoeld voor het inkopen van ICT-producten en diensten (oud)
 1. Algemene rijksvoorwaarden bij IT-overeenkomsten (ARBIT-2010) met toelichting; ARBIT-2010 in English and explanatory notes
 2. ARBIT aanpassing i.v.m. open source
 3. Model overeenkomst ARBIT 2011 met toelichting; Model contract ARBIT 2011 in English with explanatory notes
 4. Model raamovereenkomst ARBIT 2011 met toelichting; Model framework agreement ARBIT 2011 in English with explanatory notes
 5. Model nadere overeenkomst bij raamovereenkomst ARBIT 2011 met toelichting; Model call-off contract under ARBIT 2011 in English with explanatory notes
 De ARIV en ARVODI zijn bedoeld voor andersoortige inkopen.
 1. Algemene Rijksinkoopvoorwaarden (ARIV-2011), toelichting; extra docs; ARIV-2011 in English
 2. Algemene Rijksvoorwaarden voor het verstrekken van opdrachten tot het verrichten van Diensten (ARVODI-2011); extra docs; ARVODI-2011 in English; explanatory notes in English
 Oude versies ICT-producten en diensten
 De BiZa-contracten waren bedoeld voor het inkopen van ICT-producten en diensten.
 Ontwikkelingsovereenkomst maatwerkprogrammatuur
 Overeenkomst tot beschikbaarstelling van standaard programmatuur
 Overeenkomst tot beschikbaarstelling van standaard programmatuur met maatwerkaanpassingen
 Onderhoudsovereenkomst programmatuur
 Mantelovereenkomst beperkte dienstverlening
 Werkopdracht bij mantelovereenkomst beperkte dienstverlening
 Mantelovereenkomst dienstverlening
 Nadere overeenkomst dienstverlening
 Exploitatie-overeenkomst gegevensverwerking
 Koopovereenkomst apparatuur
 Huurovereenkomst apparatuur
 Mantelovereenkomst koop apparatuur
 Nadere overeenkomst koop apparatuur
 Mantelovereenkomst onderhoud apparatuur
 Nadere overeenkomst onderhoud apparatuur
 Oude versies andersoortige inkopen
 De ARIV en ARVODI waren bedoeld voor andersoortige inkopen.
 Algemene rijksinkoopvoorwaarden (ARIV-2008, Wijziging betalingstermijn ARIV-2008, ARIV-2008 in English)
 (Algemene rijksinkoopvoorwaarden (ARIV-2004 ingetrokken))
 (Algemene Rijksvoorwaarden voor het verstrekken van opdrachten tot het verrichten van Diensten (ARVODI-2004 ingetrokken))
 Algemene Rijksvoorwaarden voor het verstrekken van opdrachten tot het verrichten van Diensten (ARVODI-2008), Wijziging betalingstermijn ARVODI-2008, ARVODI-2008 in English)
 Met dank aan Tycho de Graaf, NautaDutilh (en Reinout Rinzema, Feer Verkade, Joop Janssen, BZK en Kluwer)
 Hof: Interne documenten kerkbestuur vallen onder inzagerecht privacy
 'Android-apps Uber, Runkeeper, Pinterest en Wordfeud schenden privacy'
 Stand van zaken uitwisseling persoonsgegevens en privacy


text:
 2.12.2006
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 294/66
 Klage, eingereicht am 26. September 2006 — Buckingham u. a./Kommission
 (Rechtssache F-116/06)
 (2006/C 294/131)
 Verfahrenssprache: Französisch
 Parteien
 Kläger: Anne Buckingham u. a. (Brüssel, Belgien) (Prozessbevollmächtigter: Rechtsanwalt N. Lhoëst)
 Beklagte: Kommission der Europäischen Gemeinschaften
 Anträge
 Die Kläger beantragen,
 —
 die in den Verwaltungsmitteilungen Nr. 85-2005 enthaltene Entscheidung der Kommission vom 23. November 2005 aufzuheben, soweit darin an die Kläger, Beamte der Besoldungsgruppe A*12, im Rahmen des Beförderungsverfahrens 2004 keine Prioritätspunkte in Anerkennung von Tätigkeiten im Interesse des Organs vergeben werden;
 —
 soweit erforderlich, die ausdrücklichen Entscheidungen der Kommission über die Zurückweisung der von den Klägern nach Artikel 90 Absatz 2 des Statuts eingelegten Beschwerden aufzuheben;
 —
 der Beklagten die Kosten aufzuerlegen.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Die Klage wird auf eine Verletzung der Artikel 9 und 13 der Allgemeinen Durchführungsbestimmungen zu Artikel 45 des Statuts gestützt, hilfsweise auf die Rechtswidrigkeit dieser Durchführungsbestimmungen, da sie eine Ungleichbehandlung schafften und Artikel 5 Absatz 5 des Statuts verletzten.


text:
 8.3.2014
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 71/30
 Avaliku Teenistuse Kohtu (teine koda) 30. septembri 2013. aasta otsus — Possanzini versus Frontex
 (Kohtuasi F-124/11) (1)
 (Avalik teenistus - Frontexi töötajad - Ajutine teenistuja - Karjääriarengu aruanne, mis sisaldab kinnitaja negatiivset hinnangut, millest asjaomasele isikule ei teatatud - Tähtajalise lepingu pikendamata jätmine - Kinnitaja arvamusel põhinev otsus - Kaitseõigused - Rikkumine - Rahaline vaidlus - Kohtu täielik pädevus)
 (2014/C 71/57)
 Kohtumenetluse keel: inglise
 Pooled
 Hageja: Daniele Possanzini (Pisa, Itaalia) (esindaja: advokaat S. Pappas)
 Kostja: Euroopa Liidu liikmesriikide välispiiril tehtava operatiivkoostöö juhtimise Euroopa agentuur (Frontex) (esindajad: S. Vuorensola ja H. Caniard, keda abistasid advokaadid D. Waelbroeck ja A. Duron)
 Ese
 Nõue tühistada hageja ajutise teenistuja lepingu pikendamise otsuse tühistanud otsus.
 Resolutsioon
 1.
 Tühistada Euroopa Liidu liikmesriikide välispiiril tehtava operatiivkoostöö juhtimise Euroopa agentuuri tegevdirektori 28. märtsi 2011. aasta otsus mitte pikendada Daniele Possanzini ajutise teenistuja lepingut.
 2.
 Mõista Euroopa Liidu liikmesriikide välispiiril tehtava operatiivkoostöö juhtimise Euroopa agentuurilt Daniele Possanzini kasuks välja kahjuhüvitis 5 000 eurot.
 3.
 Jätta Euroopa Liidu liikmesriikide välispiiril tehtava operatiivkoostöö juhtimise Euroopa agentuuri kohtukulud tema enda kanda ning mõista temalt välja Daniele Possanzini kohtukulud.
 (1) ELT C 25, 28.1.2012, lk 72.


text:
Harold J. Rothwax (28. august 1930 – 22. oktoober 1997) oli USA jurist.
 Ta töötas kriminaalõigusjuristina umbes 1965. aastast. Ta oli Juriidilise Abi Seltsi (Legal Aid Society) vaesteadvokaat ja Ameerika Kodanikuvabaduste Liidu liige.
 Umbes 1971. aastal sai temast New Yorgi Osariigi Ülemkohtu (esimese astme kohus) kohtunik.
 Rothwax on avaldanud raamatu "Guilty: The Collapse of Criminal Justice" ('Süüdi: kriminaalõigusemõistmise kollaps', 1996). Seal esitab ta teesi, et Earl Warreni aegse USA Ülemkohtu otsused on tõlgendanud USA põhiseaduse neljandat, viiendat ja kuuendat parandust kahtlustatavate ja süüdistatavate kodanikuvabaduste kaitsmiseks nõnda, et tõhus kohtumõistmine raskete kuritegude puhul on tõsiselt häiritud. Kautsjoni vastu vabastatu võib mitte välja ilmuda ning tema süüasja uurimine lõpetatakse, sest ettenähtud aja jooksul ei ole saadud talle süüdistust esitada. Politsei poolt konfiskeeritud süütõendid jäetakse kohtus sageli arvestamata, sest leitakse, et need on konfiskeeritud ebaõigesti. Sealjuures puudub selgus, milline on süütõendite konfiskeerimise õige protseduur. Vabatahtlik ülestunnistus jäetakse sageli arvestamata, sest leitakse formaalne võimalus pidada ülestunnistust sunnituks.
 Välislingid
 Järelehüüe The New York Timesis
 Ameerika Ühendriikide juristid
 Sündinud 1930
 Surnud 1997


text:
Paul Ambroise Valéry (Sète, 30. listopada 1871. – Pariz, 20. srpnja 1945.), francuski pjesnik i esejist.
 Studirao je pravo u Montpellieru. Godine 1892. nastanjuje se u Parizu. Na njega su utjecali Edgar Allan Poe i Stephane Mallarme, no napušta pjesništvo i posvećuje se studiju matematike, arhitekture i filozofije. Tek je 1913. godine na nagovor Andrea Gidea pristao srediti za tisak svoje mladenačke strofe te je sljedeće četiri godine pisao poemu (514 stihova) "Mlada Parka". Stihovi su mu teško razumljivi, dok mu je proza zanimljivija i jasnija. U svojim esejima raspravlja o najrazličitijim temama: o književnosti, arhitekturi, o lažima historiografije i zločinima politike, o čeliku i elektricitetu, o ženama i parfemima i dr.
 Djela
 "Album starih stihova",
 "Raznovrsnost",
 "Duša i ples",
 "Analecta".
 Literatura
 Paul Valéry: Degas - Ples / Crtež, Zagreb, 1955. (prevela: Agica Čurčić)
 Francuski književnici


text:
 Pomembno pravno obvestilo
 |
 22001D0103
 Uradni list L 322 , 06/12/2001 str. 0008 - 0009
 Sklep Skupnega odbora EGPšt. 103/2001z dne 28. septembra 2001o spremembi Priloge I (Veterinarske in fitosanitarne zadeve) k Sporazumu EGPSKUPNI ODBOR EGP JE -ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor ga spreminja Protokol o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, v nadaljnjem besedilu "Sporazum", in zlasti člena 98 Sporazuma,ob upoštevanju naslednjega:(1) Priloga I k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 61/2001 z dne 19. junija 2001 [1].(2) Uredbo Komisije (ES) št. 1353/2000 z dne 26. junija 2000 o stalnem dovoljenju za dodatek in začasnem dovoljenju za nove dodatke, za nove načine uporabe dodatkov in nove pripravke v krmi [2] je treba vključiti v Sporazum.(3) Uredbo Komisije (ES) št. 1887/2000 z dne 6. septembra 2000 o začasnem dovoljenju za nov dodatek v krmi [3] je treba vključiti v Sporazum.(4) Uredbo Komisije (ES) št. 2437/2000 z dne 3. novembra 2000 o trajnem dovoljenju za dodatek in začasnem dovoljenju za nove dodatke v krmi [4] je treba vključiti v Sporazum.(5) Uredbo Komisije (ES) št. 2697/2000 z dne 27. novembra 2000 o začasnih dovoljenjih za dodatke v krmi [5] je treba vključiti v Sporazum -SKLENIL:Člen 1Za točko 1o (Uredba Komisije (ES) št. 654/2000) v poglavju II Priloge I k Sporazumu se dodajo naslednje točke:"1p. 32000 R 1353: Uredba Komisije (ES) št. 1353/2000 z dne 26. junija 2000 o stalnem dovoljenju za dodatek in začasnem dovoljenju za nove dodatke, za nove načine uporabe dodatkov in nove pripravke v krmi (UL L 155, 28.6.2000, str. 15).1q. 32000 R 1887: Uredba Komisije (ES) št. 1887/2000 z dne 6. septembra 2000 o začasnem dovoljenju za nov dodatek v krmi (UL L 227, 7.9.2000, str. 13).1r. 32000 R 2437: Uredba Komisije (ES) št. 2437/2000 z dne 3. novembra 2000 o trajnem dovoljenju za dodatek in začasnem dovoljenju za nove dodatke v krmi (UL L 280, 4.11.2000, str. 28).ls. 32000 R 2697: Uredba Komisije (ES) št. 2697/2000 z dne 27. novembra 2000 o začasnih dovoljenjih za dodatke v krmi (UL L 319, 16.12.2000, str. 1)."Člen 2Besedila uredb Komisije (ES) št. 1353/2000, 1887/2000, 2437/2000 in 2697/2000 v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavijo v Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropskih skupnosti, so verodostojna.Člen 3Ta sklep začne veljati 29. septembra 2001 pod pogojem, da so bila Skupnemu odboru EGP [6] predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma.Člen 4Ta sklep se objavi v sklopu EGP in v Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropskih skupnosti.V Bruslju, 28. septembra 2001Skupni odbor EGPPredsednikE. Bull[1] UL L 238, 6.9.2001, str. 3.[2] UL L 155, 28.6.2000, str. 15.[3] UL L 227, 7.9.2000, str. 13.[4] UL L 280, 4.11.2000, str. 28.[5] UL L 319, 16.12.2000, str. 1.[6] Ni sporočila o ustavnih zahtevah.--------------------------------------------------


text:
La Chanson de l'éléphant () est un thriller canadien réalisé par Charles Binamé, sorti en 2014.
 Synopsis
 Un psychiatre enquête sur la disparition de l'un de ses collègues en interrogeant la dernière personne à l'avoir vu, un patient traumatisé.
 Fiche technique
 Titre original :
 Titre français : La Chanson de l'éléphant
 Réalisation : Charles Binamé
 Scénario : Nicolas Billon, d'après sa pièce de théâtre
 Musique : Patrice Dubuc et Gaëtan Gravel
 Direction artistique : Danielle Labrie
 Décors : Chantel Carter
 Costumes : Ginette Magny
 Maquillage : Nicole Lapierre
 Coiffure : Réjean Goderre
 Photographie : Pierre Gill
 Son : Claude La Haye, Claude Beaugrand, Luc Boudrias, Patrick Lalonde
 Montage : Dominique Fortin
 Production : Lenny Jo Goudreau et Richard Goudreau
 Société de production : Melenny Productions
 Sociétés de distribution : Les Films Séville, KMBO (France)
 Budget :
 Pays d’origine :
 Langue originale : anglais/français
 Format : couleur
 Genre : drame psychologique
 Durée :
 Dates de sortie :
 Canada : (Festival international du film de Toronto)
 Québec :
 Belgique : (Festival international du film policier de Liège)
 France : (Chéries-Chéris, festival du film lesbien, gay, bi, trans, queer et ++++ de Paris) ; (nationale)
 Distribution
 Bruce Greenwood : Toby Green
 Xavier Dolan : Michael Aleen
 Catherine Keener : Susan Peterson, l'infirmière en chef
 Carrie-Anne Moss : Olivia
 Guy Nadon : Craig Jones
 Colm Feore : James Lawrence
 Gianna Corbisiero : Florence Da Costa
 Cindy Sampson : Christelle
 Larry Day : sergent Taylor
 Melody Godin-Cormier : Amy Greene
 Mark Donker : Jakobus Aleen
 Matt Holland : Bruce
 Enrique Pérez Mesa : Marcus
 Ethan Bolduc : Michael, 5 ans
 Germano Santana : Michael, 7 ans
 Accueil
 Le film reçoit un accueil mitigé. Laurent Gariépy de Cinémaniak déplore la mise en scène académique de Charles Binamé, mais louange la qualité d'interprétation de son trio d'acteurs principaux.
 Notes et références
 Liens externes
 La Chanson de l'éléphant sur Cinoche.com
 Film québécois sorti en 2014
 Film dramatique québécois
 Adaptation d'une pièce de théâtre canadienne au cinéma
 Film tourné à Montréal
 Film tourné en Afrique du Sud
 Film tourné à Cuba
 Psychiatrie dans l'art et la culture
 Film réalisé par Charles Binamé