text:
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 267 VWEU – Begrip ,rechterlijke instantie’ – Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens – Verordening (EU) 2016/679 – Werkingssfeer – Artikel 2, lid 2, onder a) – Begrip ,activiteiten die buiten de werkingssfeer van het Unierecht vallen’ – Artikel 4, punt 7 – Begrip ,verwerkingsverantwoordelijke’ – Commissie verzoekschriften van het parlement van een deelstaat van een lidstaat – Artikel 15 – Recht van inzage van de betrokkene”
 In zaak C‐272/19,
 betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (bestuursrechter Wiesbaden, Duitsland) bij beslissing van 27 maart 2019, ingekomen bij het Hof op 1 april 2019, in de procedure
 samengesteld als volgt: A. Prechal, kamerpresident, L. S. Rossi (rapporteur), J. Malenovský, F. Biltgen en N. Wahl, rechters,
 – VQ, vertegenwoordigd door A.‐K. Pantaleon, genannt Stemberg, Rechtsanwältin,
 – het Land Hessen, vertegenwoordigd door H.‐G. Kamann, M. Braun en L. Hesse, Rechtsanwälte,
 – de Duitse regering, vertegenwoordigd door J. Möller, M. Hellmann en A. Berg als gemachtigden,
 – de Europese Commissie, vertegenwoordigd door H. Krämer, D. Nardi en F. Erlbacher als gemachtigden,
 1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van, ten eerste, artikel 4, punt 7, en artikel 15 van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1) en, ten tweede, artikel 267 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”).
 2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen VQ en het Land Hessen (deelstaat Hessen, Duitsland) over de rechtmatigheid van de afwijzing door de voorzitter van de Hessische Landtag (parlement van de deelstaat Hessen) van het verzoek van betrokkene om inzage van de hem betreffende persoonsgegevens die de Commissie verzoekschriften van dit parlement had geregistreerd.
 3 Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31), die is ingetrokken bij verordening 2016/679, bevatte een artikel 3 met als opschrift „Werkingssfeer”, dat bepaalde:
 4 In de overwegingen 16 en 20 van verordening 2016/679 staat te lezen:
 „(16) Deze verordening is niet van toepassing op vraagstukken met betrekking tot de bescherming van de grondrechten en de fundamentele vrijheden of het vrije verkeer van persoonsgegevens in verband met niet onder het Unierecht vallende activiteiten, zoals activiteiten betreffende nationale veiligheid. Deze verordening is niet van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens die de lidstaten verrichten bij activiteiten in verband met het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie.
 (20) Hoewel de onderhavige verordening onder meer van toepassing is op de activiteiten van gerechten en andere rechterlijke autoriteiten, zouden in het Unierecht of het lidstatelijke recht de verwerkingen en verwerkingsprocedures met betrekking tot het verwerken van persoonsgegevens door gerechten en andere rechterlijke autoriteiten nader kunnen worden gespecificeerd. De competentie van de toezichthoudende autoriteiten mag zich niet uitstrekken tot de verwerking van persoonsgegevens door gerechten in het kader van hun gerechtelijke taken, zulks teneinde de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht bij de uitoefening van haar rechterlijke taken, waaronder besluitvorming, te waarborgen. Het toezicht op die gegevensverwerkingen moet kunnen worden toevertrouwd aan specifieke instanties binnen de rechterlijke organisatie van de lidstaat, die met name de naleving van de regels van deze verordening moeten garanderen, leden van de rechterlijke macht van hun verplichtingen krachtens deze verordening sterker bewust moeten maken, en klachten met betrekking tot die gegevensverwerkingen moeten behandelen.”
 5 Artikel 2 van die verordening, met als opschrift „Materieel toepassingsgebied”, bepaalt:
 6 Artikel 4 van die verordening, met als opschrift „Definities”, luidt:
 7) ,verwerkingsverantwoordelijke’: een natuurlijke persoon of rechtspersoon, een overheidsinstantie, een dienst of een ander orgaan die/dat, alleen of samen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt; wanneer de doelstellingen van en de middelen voor deze verwerking in het Unierecht of het lidstatelijke recht worden vastgesteld, kan daarin worden bepaald wie de verwerkingsverantwoordelijke is of volgens welke criteria deze wordt aangewezen;
 7 Artikel 15 van deze verordening, met als opschrift „Recht van inzage van de betrokkene”, bepaalt in lid 1:
 „De betrokkene heeft het recht om van de verwerkingsverantwoordelijke uitsluitsel te verkrijgen over het al dan niet verwerken van hem betreffende persoonsgegevens en, wanneer dat het geval is, om inzage te verkrijgen van die persoonsgegevens en van de volgende informatie:
 8 Artikel 23 van verordening 2016/679, met als opschrift „Beperkingen”, bepaalt in lid 1:
 9 Artikel 97 van het Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland (grondwet van de Bondsrepubliek Duitsland) luidt:
 „(1) Rechters zijn onafhankelijk en uitsluitend onderworpen aan de wet.
 (2) Rechters die definitief en regelmatig in hoofdberoep zijn aangesteld, kunnen vóór het verstrijken van hun ambtstermijn en tegen hun wil alleen worden ontslagen, definitief of tijdelijk uit hun ambt ontheven, naar een ander ambt overgeplaatst of gepensioneerd, op grond van een rechterlijke beslissing, en om de redenen en in de vormen die bij wet zijn bepaald. De wetgeving kan leeftijdsgrenzen vaststellen waarop voor het leven benoemde rechters met pensioen gaan. In geval van wijziging van de organisatie van de rechtbanken of hun rechtsgebieden kunnen rechters naar een andere rechtbank worden overgeplaatst of uit hun ambt worden ontheven, maar alleen op voorwaarde dat zij hun volledige loon behouden.”
 10 § 26 van het Deutsche Richtergesetz (Duitse wet op de rechterlijke organisatie; hierna: „DRiG”) bepaalt:
 „(1) De rechter staat slechts onder toezicht voor zover zijn onafhankelijkheid niet in het gedrang komt.
 (2) Onverminderd lid 1 omvat het toezicht ook de bevoegdheid om te wijzen op de onregelmatige wijze waarop een ambt wordt uitgeoefend en om aan te manen tot een regelmatige en onmiddellijke uitoefening van het ambt.
 (3) Indien een toezichtsmaatregel volgens de rechter zijn onafhankelijkheid in het gedrang brengt, beslist een rechtbank op verzoek van de rechter overeenkomstig deze wet.”
 Recht van de deelstaat Hessen
 11 Artikel 126 van de Verfassung des Landes Hessen (grondwet van de deelstaat Hessen) bepaalt:
 „(1) De rechterlijke macht wordt uitsluitend door de bij wet ingestelde rechtbanken uitgeoefend.
 (2) Rechters zijn onafhankelijk en uitsluitend onderworpen aan de wet.”
 12 Artikel 127 van die grondwet luidt:
 „(1) De rechters die regelmatig in hoofdberoep worden aangesteld, worden voor het leven benoemd.
 (2) Rechters worden alleen voor het leven benoemd indien zij na een tijdelijke aanstelling voor een bij wet te bepalen proeftijd door hun persoonlijkheid en hun werkzaamheden als rechter waarborgen dat zij hun ambt in een geest van democratie en sociaal inzicht zullen uitoefenen.
 (3) De minister van Justitie neemt de beslissing tot tijdelijke aanstelling en benoeming voor het leven samen met een commissie voor de selectie van rechters.
 13 § 2b van het Hessische Richtergesetz (Hessische wet op de rechterlijke organisatie; hierna: „HRiG”) bepaalt:
 „De beoordeling van de geschiktheid, de bekwaamheid en de professionele prestaties van de rechters wordt door richtsnoeren van het ministerie van Justitie geregeld.”
 14 § 3 HRiG luidt:
 „De rechters worden benoemd door de minister van Justitie.”
 15 § 18 van de Verwaltungsgerichtsordnung (Duits wetboek bestuursprocesrecht) bepaalt:
 „Om in een tijdelijke personeelsbehoefte te voorzien, kan een ambtenaar in vaste dienst die geschikt is om het rechterambt uit te oefenen, voor ten minste twee jaar en ten hoogste de duur van zijn hoofdambt als tijdelijke rechter worden benoemd. § 15, lid 1, eerste en derde volzin, en lid 2, DRiG is mutatis mutandis van toepassing.”
 16 Het Hessische Datenschutz- und Informationsfreiheitsgesetz (Hessische wet inzake gegevensbescherming en vrijheid van informatie), dat het recht van de deelstaat Hessen inzake gegevensbescherming aan onder meer verordening 2016/679 aanpast, bepaalt in § 30, lid 1:
 „Met uitzondering van de §§ 15 en 29 zijn de bepalingen van deze wet slechts van toepassing op de Landtag voor zover deze optreedt in administratieve aangelegenheden, in het bijzonder wanneer het gaat om de economische zaken van de Landtag, de personeelszaken of de uitvoering van wettelijke bepalingen waarvan de uitvoering wordt opgedragen aan de voorzitter van de Landtag. Voorts stelt de Landtag een regeling inzake gegevensbescherming vast die in overeenstemming is met zijn grondwettelijke status. [...]”
 17 Bijlage 2 bij de Geschäftsordnung des Hessischen Landtags (reglement van orde van de Hessische Landtag) van 16 december 1993 bevat de richtsnoeren van 1986 voor de behandeling van gerubriceerde informatie op het gebied van de Hessische Landtag, die in § 13 ervan, met als opschrift „Bescherming van privégeheimen”, bepalen:
 „(1) Voor zover de bescherming van persoonlijke, zakelijke of bedrijfsgeheimen dit vereist, moeten de dossiers, de andere documenten en de beraadslagingen van de commissies geheim gehouden worden. Dit geldt in het bijzonder voor belastingdossiers en verzoekschriften. [...]
 (2) Alleen de leden van de bevoegde commissie kunnen dergelijke dossiers of documenten inkijken. Dat geldt ook voor de inzage van de notulen van de beraadslagingen van de commissie over zaken die geheimhouding vereisen in de zin van lid 1. De commissie beslist over de verspreiding van de notulen.”
 18 Nadat hij een verzoekschrift had ingediend bij de Commissie verzoekschriften van de Hessische Landtag, heeft VQ deze commissie op basis van artikel 15 van verordening 2016/679 verzocht om inzage van de hem betreffende persoonsgegevens die deze commissie in het kader van de behandeling van zijn verzoekschrift had geregistreerd.
 19 De voorzitter van de Hessische Landtag heeft dit verzoek afgewezen op grond dat de verzoekschriftenprocedure een taak van het parlement is, en dat dit parlement niet binnen de werkingssfeer van verordening 2016/679 valt.
 20 Op 22 maart 2013 heeft VQ bij het Verwaltungsgericht Wiesbaden (bestuursrechter Wiesbaden, Duitsland) beroep ingesteld tegen de beslissing van de voorzitter van de Hessische Landtag waarbij zijn verzoek is afgewezen.
 21 Die rechter merkt op dat het Duitse recht, met name gelet op § 13 van de richtsnoeren voor de behandeling van gerubriceerde informatie op het gebied van de Hessische Landtag van 1986, geen recht op inzage van persoonsgegevens toekent in het kader van een verzoekschrift als aan de orde in het hoofdgeding.
 22 Hij vraagt zich echter in de eerste plaats af of de Commissie verzoekschriften van de Hessische Landtag kan worden aangemerkt als een „overheidsinstantie” in de zin van artikel 4, punt 7, van verordening 2016/679, en in casu kan worden beschouwd als de „verwerkingsverantwoordelijke” voor de persoonsgegevens van VQ. In dat geval kan VQ zich beroepen op een recht van inzage krachtens artikel 15 van deze verordening.
 23 In verordening 2016/679 wordt het begrip „overheidsinstantie” echter niet gedefinieerd. Volgens het Verwaltungsgericht Wiesbaden kan deze uitdrukking functioneel of institutioneel worden opgevat. Volgens de functionele opvatting zouden „overheidsinstanties” alle openbare entiteiten zijn die taken van openbaar bestuur verrichten, met inbegrip van – bijgevolg – de Hessische Landtag wanneer deze dergelijke taken verricht. Volgens de institutionele opvatting zou de Commissie verzoekschriften van dit parlement een autonoom orgaan zijn, en dus een overheidsinstantie in de institutionele betekenis. Zij neemt niet deel aan de wetgevende activiteit van dit parlement aangezien, ten eerste, haar activiteit geen dwingend karakter heeft en, ten tweede, zij niet beschikt over een initiatiefrecht, en evenmin over een recht om regels vast te stellen, aangezien haar optreden steeds afhangt van het verzoekschrift van de burger en de inhoud van het verzoek.
 24 Bovendien sluit artikel 2, lid 2, van verordening 2016/679 organen of instellingen die optreden in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid niet uit, zodat deze bepaling impliceert dat het begrip bestuur en dus het begrip overheidsinstantie ruim dienen te worden opgevat. Met betrekking tot het recht om verzoekschriften in te dienen, onderscheidt deze commissie zich bijgevolg niet van andere administratieve autoriteiten van de deelstaat Hessen.
 25 Het Verwaltungsgericht Wiesbaden oordeelt bijgevolg dat de Commissie verzoekschriften van de Hessische Landtag een „overheidsinstantie” is in de zin van artikel 4, punt 7, van die verordening en dat er in casu geen enkele reden bestaat om zich te verzetten tegen de uitoefening van een recht van inzage krachtens artikel 15 van die verordening.
 26 Die rechter vraagt zich echter in de tweede plaats af of hijzelf kan worden beschouwd als een „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, gelet op de criteria die het Hof dienaangaande heeft geformuleerd, inzonderheid het criterium inzake onafhankelijkheid van het betrokken orgaan.
 27 In dat verband brengt hij in herinnering dat het vereiste van onafhankelijkheid uiteenvalt in twee aspecten. Het eerste, externe aspect veronderstelt dat dit orgaan zijn taken volledig autonoom uitoefent, zonder aan wie dan ook ondergeschikt te zijn of van waar dan ook bevelen of instructies te ontvangen, zodat het beschermd is tegen tussenkomsten of druk van buitenaf die de onafhankelijkheid van de oordeelsvorming van zijn leden in aan hen voorgelegde geschillen in gevaar kan brengen. Het tweede, interne, aspect sluit aan bij het begrip onpartijdigheid en heeft betrekking op het houden van gelijke afstand ten opzichte van de partijen in het geding en hun respectieve belangen met betrekking tot het voorwerp van het geding. Dit aspect vereist dat objectiviteit in acht wordt genomen en dat elk belang bij de oplossing van het geschil, buiten de strikte toepassing van de rechtsregel, ontbreekt.
 28 Wat het externe aspect van onafhankelijkheid betreft, heeft het feit dat een rechterlijke instantie verbonden is met het ministerie van Justitie tot gevolg dat deze haar taken niet volledig autonoom kan uitoefenen. In casu wordt de organisatie van de rechterlijke instanties van de deelstaat Hessen opgelegd door het ministerie van Justitie van deze deelstaat. In het bijzonder bepaalt dit ministerie de communicatiemiddelen (telefoon, fax, internet en andere) en de IT-apparatuur, namelijk „HessenPC”, die voor het bestuur is ontworpen in samenwerking met een centrale dienstverrichter, te weten de Hessische Zentrale für Datenverarbeitung (Hessische centrale voor gegevensverwerking), die valt onder het ministerie van Financiën van de deelstaat Hessen. Deze dienstverrichter onderhoudt ook al deze apparatuur, zodat het bestuur alle gegevens van de rechterlijke instanties kan inkijken.
 29 Louter het gevaar dat op de rechterlijke instanties politieke invloed wordt uitgeoefend, onder meer via de apparatuur of het door het ministerie van Justitie toegewezen personeel, volstaat om een gevaar voor inmenging in de beslissingen ervan met zich mee te brengen en de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties in de uitoefening van hun taken aan te tasten. Hiertoe volstaat zelfs een vermoeden dat druk wordt uitgeoefend om de zaken snel af te doen door middel van door dit ministerie beheerde werklaststatistieken.
 30 Bovendien genieten de gerechten van de deelstaat Hessen geen autonoom toezicht inzake gegevensbescherming, aangezien het grootste deel van de gegevensverwerking in wezen wordt opgelegd door het ministerie van Justitie van de deelstaat Hessen, zonder dat het in overweging 20 van verordening 2016/679 vermelde rechterlijk toezicht wordt uitgeoefend.
 31 Wat het interne aspect van onafhankelijkheid betreft, wijst het Verwaltungsgericht Wiesbaden erop dat het Duitse grondwettelijk recht de institutionele onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties niet waarborgt.
 32 Allereerst is de minister van Justitie van de deelstaat Hessen, zoals blijkt uit de §§ 2b en 3 HRiG, immers verantwoordelijk voor de benoeming, de beoordeling en de bevordering van rechters, met inbegrip van de rechters waaruit de verwijzende rechterlijke instantie bestaat. Daaruit volgt dat de bepalingen van het ambtenarenrecht op hen van toepassing zijn, zodat deze minister moet beslissen over onder meer de buitenlandse dienstreizen van de rechters, zoals de dienstreizen in het kader van het Europees netwerk voor justitiële opleiding.
 33 Vervolgens kan een ambtenaar overeenkomstig § 18 van de Verwaltungsgerichtsordnung als tijdelijke rechter worden benoemd om in een tijdelijke personeelsbehoefte te voorzien. Deze rechter kan uit een overheidsinstantie komen die voor hem verschijnt in de hoedanigheid van verwerende partij in een gerechtelijke procedure.
 34 Bovendien houdt het ministerie van Justitie van de deelstaat Hessen de zakelijke contactgegevens van alle rechters bij in een systeem voor het beheer van personeelsinformatie dat afhangt van de regering van de deelstaat Hessen, zodat alle administratieve autoriteiten van deze deelstaat deze gegevens kunnen inkijken, terwijl zij de hoedanigheid van partij in een bij deze rechters aanhangige zaak kunnen hebben.
 35 Ten slotte beslist het ministerie van Justitie ook over het aantal rechters en posten voor elke rechterlijke instantie, over het personeel dat geen magistraat is en eigenlijk is toegewezen aan de uitvoerende macht, en over de IT-apparatuur van elke rechterlijke instantie.
 36 Bijgevolg zijn de rechterlijke instanties alleen functioneel onafhankelijk voor zover alleen de rechters onafhankelijk zijn en uitsluitend onderworpen aan de wet, overeenkomstig § 126 van de grondwet van de deelstaat Hessen. Deze functionele onafhankelijkheid volstaat echter op zich niet om de rechterlijke instanties tegen elke externe beïnvloeding te beschermen.
 37 Het Verwaltungsgericht Wiesbaden komt op basis daarvan tot de conclusie dat het wellicht niet voldoet aan de in artikel 47, tweede alinea, van het Handvest bepaalde voorwaarden om te worden beschouwd als een onafhankelijk en onpartijdig gerecht.
 38 Daarop heeft het Verwaltungsgericht Wiesbaden de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
 „1) Is [verordening 2016/679] – in casu artikel 15 [ervan, met als opschrift ,Recht van inzage van de betrokkene’] – van toepassing op de commissie van een parlement van een deelstaat van een lidstaat, indien deze commissie verantwoordelijk is voor de behandeling van verzoekschriften van burgers – in casu de commissie verzoekschriften van de Hessische Landtag –, en moet deze commissie in dat opzicht worden behandeld als een overheidsinstantie in de zin van artikel 4, punt 7, [van verordening 2016/679]?
 2) Gaat het bij de verwijzende rechter om een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU juncto artikel 47, tweede alinea, van het [Handvest]?”
 39 In haar opmerkingen stelt de Poolse regering de bevoegdheid van het Hof – inzonderheid om uitspraak te doen over de tweede vraag – ter discussie, aangezien het Unierecht de rechterlijke organisatie van de lidstaten niet regelt en deze vraag bijgevolg alleen onder het nationale recht valt.
 40 Dienaangaande kan worden volstaan met de vaststelling dat het verzoek om een prejudiciële beslissing betrekking heeft op de uitlegging van het Unierecht, hetzij van verordening 2016/679, hetzij van artikel 267 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest.
 41 In deze omstandigheden is het Hof kennelijk bevoegd om uitspraak te doen over dit verzoek in zijn geheel, dit wil zeggen zowel over de eerste als over de tweede vraag [zie in die zin arrest van 19 november 2019, A. K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy), C‐585/18, C‐624/18 en C‐625/18, EU:C:2019:982, punten 74 en 75].
 42 Met zijn tweede vraag twijfelt het Verwaltungsgericht Wiesbaden aan zijn eigen hoedanigheid van „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU, gelezen in het licht van artikel 47 van het Handvest. Bijgevolg verzoekt het het Hof in werkelijkheid om de ontvankelijkheid van zijn verzoek om een prejudiciële beslissing te onderzoeken, aangezien de hoedanigheid van „rechterlijke instantie”, in de zin van artikel 267 VWEU, een ontvankelijkheidsvoorwaarde is, en dus een voorafgaande voorwaarde voor de uitlegging door het Hof van de Unierechtelijke bepaling waarop de eerste vraag betrekking heeft.
 43 Volgens vaste rechtspraak houdt het Hof bij de beoordeling of de betrokken verwijzende instantie een „rechterlijke instantie” is in de zin van artikel 267 VWEU, wat uitsluitend een vraag van Unierecht is, en dus bij de beoordeling of het verzoek om een prejudiciële beslissing ontvankelijk is, rekening met een geheel van factoren, zoals de wettelijke grondslag van deze instantie, het permanente karakter, de verplichte rechtsmacht, de procedure op tegenspraak, de toepassing van de rechtsregels door de instantie en de onafhankelijkheid van de instantie (zie in die zin arrest van 21 januari 2020, Banco de Santander, C‐274/14, EU:C:2020:17, punt 51 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 44 De twijfels van het Verwaltungsgericht Wiesbaden betreffen zijn eigen onafhankelijkheid ten aanzien van de wetgevende of de uitvoerende macht. Deze twijfels zijn gebaseerd op de omstandigheden dat, ten eerste, de rechters door het ministerie van Justitie worden benoemd en bevorderd, ten tweede, de beoordeling van de rechters door het ministerie van Justitie wordt geregeld volgens dezelfde bepalingen als die welke voor ambtenaren gelden, ten derde, de persoonsgegevens en de zakelijke contactgegevens van de rechters worden beheerd door dit ministerie, dat zo toegang tot deze gegevens heeft, ten vierde, ambtenaren als tijdelijke rechters kunnen worden benoemd om in een tijdelijke personeelsbehoefte te voorzien en, ten vijfde, dit ministerie de externe en interne organisatie van de rechterlijke instanties oplegt, de toewijzing van personeel, de communicatiemiddelen en de IT-apparatuur ervan bepaalt, en tevens beslist over de buitenlandse dienstreizen van de rechters.
 45 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de onafhankelijkheid van de rechters van de lidstaten om verschillende redenen van fundamenteel belang is voor de rechtsorde van de Unie. Allereerst valt deze onafhankelijkheid onder het beginsel van de rechtsstaat, die behoort tot de waarden waarop de Unie volgens artikel 2 VEU is gebaseerd en die de lidstaten gemeen hebben, en onder artikel 19 VEU, dat deze waarde concretiseert en het rechterlijk toezicht in deze rechtsorde ook aan de rechters van de lidstaten toevertrouwt (zie in die zin arrest van 27 februari 2018, Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C‐64/16, EU:C:2018:117, punt 32). Vervolgens is deze onafhankelijkheid een noodzakelijke voorwaarde om de justitiabelen binnen de werkingssfeer van het Unierecht het in artikel 47 van het Handvest opgenomen fundamentele recht op een onafhankelijke en onpartijdige rechter te waarborgen, dat van het grootste belang is als waarborg voor de bescherming van alle door de justitiabelen aan het Unierecht ontleende rechten (zie in die zin onder meer arrest van 26 maart 2020, Heroverweging Simpson/Raad en HG/Commissie, C‐542/18 RX-II en C‐543/18 RX-II, EU:C:2020:232, punten 70 en 71 alsook aldaar aangehaalde rechtspraak). Ten slotte is deze onafhankelijkheid essentieel voor de goede werking van het stelsel van rechterlijke samenwerking, dat gestalte krijgt in het in artikel 267 VWEU neergelegde mechanisme van de prejudiciële verwijzing, doordat dit mechanisme slechts in werking kan worden gesteld door een instantie die tot taak heeft om het Unierecht toe te passen en die met name voldoet aan dat onafhankelijkheidscriterium (zie met name arrest van 21 januari 2020, Banco de Santander, C‐274/14, EU:C:2020:17, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 46 Bijgevolg mag bij het onderzoek naar de ontvankelijkheid van een verzoek om een prejudiciële beslissing het criterium inzake onafhankelijkheid waaraan de verwijzende rechter moet voldoen om te kunnen worden beschouwd als een „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU, alleen aan de hand van deze bepaling worden beoordeeld.
 47 Daaruit volgt – zoals de Europese Commissie benadrukt – dat deze beoordeling in casu betrekking moet hebben op de onafhankelijkheid van alleen het Verwaltungsgericht Wiesbaden in het kader van het hoofdgeding, dat zoals blijkt uit de punten 22 tot en met 25 van dit arrest betrekking heeft op de uitlegging van het Unierecht, met name verordening 2016/679.
 48 Dienaangaande zijn sommige elementen die deze bestuursrechter naar voren heeft gebracht kennelijk niet relevant voor die beoordeling.
 49 Dit geldt in de eerste plaats voor de regels betreffende de procedures voor de benoeming van tijdelijke rechters, aangezien dergelijke rechters geen deel uitmaken van de rechtsprekende formatie, die in casu alleen bestaat uit de president van het Verwaltungsgericht Wiesbaden.
 50 Aangaande in de tweede plaats de rol van het ministerie van Justitie van de deelstaat Hessen met betrekking tot het beheer van de dienstreizen van de rechters of de organisatie van de rechterlijke instanties, de bepaling van de personeelsbezetting, het beheer van de communicatiemiddelen en de IT-apparatuur alsook het beheer van de persoonsgegevens, kan worden volstaan met de opmerking dat het verzoek om een prejudiciële beslissing geen informatie bevat waaruit kan worden opgemaakt in welke mate deze elementen in het hoofdgeding kunnen afdoen aan de onafhankelijkheid van het Verwaltungsgericht Wiesbaden.
 51 Het enige wat dus in wezen nog moet worden nagegaan, is de beweerde invloed die de wetgevende of de uitvoerende macht kan hebben op de rechters waaruit deze bestuurlijke rechtbank bestaat, vanwege de betrokkenheid van deze machten bij de benoeming, de bevordering en de beoordeling van deze rechters.
 52 Volgens vaste rechtspraak zijn regels nodig voor de waarborgen van onafhankelijkheid en onpartijdigheid die de rechterlijke instanties van de lidstaten moeten genieten, onder andere met betrekking tot de samenstelling van de instantie, de benoeming, de ambtstermijn en de gronden voor verschoning, wraking en afzetting van haar leden, die geschikt moeten zijn om bij de justitiabelen elke legitieme twijfel erover weg te nemen dat deze instantie zich niet laat beïnvloeden door externe factoren en onpartijdig is ten opzichte van de met elkaar strijdende belangen (arrest van 21 januari 2020, Banco de Santander, C‐274/14, EU:C:2020:17, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 53 Dienaangaande merkt de Duitse regering op dat magistraten in casu een autonome status hebben binnen de ambtenarij, die onder meer wordt verzekerd door de in artikel 97 van het Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland vastgestelde waarborg van onafzetbaarheid, door de bevoegdheid van de rechtbanken voor de magistratuur inzake rechtsbescherming van magistraten, alsook door de benoemingsprocedure, waarin de Commissie voor de selectie van rechters een doorslaggevende rol speelt. Deze commissie, die is ingesteld bij § 127 van de Verfassung des Landes Hessen, bestaat uit zeven leden die benoemd zijn door de Landtag van deze deelstaat, vijf leden die uit de magistratuur komen en, jaarlijks roterend, de voorzitter van een van de twee ordes van advocaten van deze deelstaat. De door de Landtag in verhouding tot de samenstelling ervan aangeduide leden moeten de democratische legitimiteit van deze commissie verzekeren.
 54 Aangaande de benoemingsvoorwaarden voor de rechter die zetelt in de verwijzende rechterlijke instantie, zij er meteen aan herinnerd dat het enkele feit dat de wetgevende of de uitvoerende macht bij de benoemingsprocedure van een rechter betrokken is, niet betekent dat deze van hen afhankelijk wordt en evenmin twijfels doet rijzen over zijn onpartijdigheid indien de betrokkene, als hij eenmaal is benoemd, aan geen enkele druk wordt onderworpen en in het kader van de vervulling van zijn ambt geen instructies ontvangt [zie in die zin arrest van 19 november 2019, A. K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy), C‐585/18, C‐624/18 en C‐625/18, EU:C:2019:982, punt 133 alsook aldaar aangehaalde rechtspraak].
 55 Het Verwaltungsgericht Wiesbaden lijkt zich echter ook vragen te stellen over de verenigbaarheid van de samenstelling van de Commissie voor de selectie van rechters met het onafhankelijkheidsbeginsel, gelet op het overwicht van de door de wetgevende macht gekozen leden.
 56 Deze omstandigheid kan er op zich echter niet toe leiden dat wordt getwijfeld aan de onafhankelijkheid van de verwijzende rechter. De onafhankelijkheid van een nationale rechterlijke instantie, ook vanuit het oogpunt van de voorwaarden waaronder de leden ervan worden benoemd, moet immers worden beoordeeld ten aanzien van alle relevante factoren.
 57 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat wanneer een nationale rechter aan het Hof een reeks elementen heeft voorgelegd, op basis waarvan volgens hem kan worden getwijfeld aan de onafhankelijkheid van een commissie die meewerkt aan de benoeming van rechters, het Hof heeft geoordeeld dat, ook al kan het ene of het andere door deze rechter naar voren gebrachte argument op zich niet bekritiseerbaar zijn en in dit geval behoren tot de bevoegdheid van de lidstaten en de door hen gemaakte keuzen, de combinatie daarvan, samen met de omstandigheden waarin deze keuzen zijn gemaakt, daarentegen aanleiding kan geven tot twijfels over de onafhankelijkheid van een orgaan dat een rol speelt in de procedure voor de benoeming van de rechters, zelfs wanneer bij een afzonderlijke beschouwing van deze elementen een dergelijke gevolgtrekking niet kan worden gemaakt [arrest van 19 november 2019, A. K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy), C‐585/18, C‐624/18 en C‐625/18, EU:C:2019:982, punt 142].
 58 In casu kan niet tot de conclusie worden gekomen dat een commissie als aan de orde in het hoofdgeding niet onafhankelijk is, alleen wegens het in punt 55 van dit arrest vermelde element.
 59 Inzake de beoordelings- en bevorderingsvoorwaarden voor de rechters, die het Verwaltungsgericht Wiesbaden eveneens ter discussie stelt, kan worden volstaan met de vaststelling dat het bij het Hof ingediende dossier geen aanwijzingen bevat dat de manier waarop de uitvoerende macht haar bevoegdheden dienaangaande uitoefent, er met name bij de justitiabelen legitieme twijfel over kan doen ontstaan dat de betrokken rechter zich niet laat beïnvloeden door externe factoren en onpartijdig is ten opzichte van de met elkaar strijdende belangen.
 60 Gelet op het voorgaande kunnen de door het Verwaltungsgericht Wiesbaden naar voren gebrachte elementen ter ondersteuning van de twijfels die het formuleert over zijn eigen onafhankelijkheid, op zich niet volstaan om tot de slotsom te komen dat deze twijfels gegrond zijn en dat deze rechtbank niet onafhankelijk is, ondanks alle andere regels die zijn bepaald door de rechtsorde waarvan deze bestuursrechter deel uitmaakt, die dienen om zijn onafhankelijkheid te verzekeren, waaronder met name de in punt 53 van dit arrest vermelde regels.
 61 In deze omstandigheden moet het Verwaltungsgericht Wiesbaden in casu worden beschouwd als een „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU. Bijgevolg is het verzoek om een prejudiciële beslissing ontvankelijk.
 62 Opgemerkt zij dat deze conclusie geen gevolgen heeft voor het onderzoek naar de ontvankelijkheid van de tweede prejudiciële vraag, die als zodanig niet-ontvankelijk is. Aangezien deze vraag de uitlegging van artikel 267 VWEU zelf betreft, dat niet aan de orde is voor de beslechting van het hoofdgeding, is de uitlegging waarom met deze vraag wordt verzocht immers niet noodzakelijk voor de beslissing die de verwijzende rechter moet wijzen (zie in die zin beschikking van 25 mei 1998, Nour, C‐361/97, EU:C:1998:250, punt 15 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 63 Met zijn verzoek om een prejudiciële beslissing wenst de verwijzende rechter van het Hof in wezen te vernemen of artikel 4, punt 7, van verordening 2016/679 aldus moet worden uitgelegd dat de commissie verzoekschriften van het parlement van een deelstaat van een lidstaat moet worden aangemerkt als „verwerkingsverantwoordelijke” in de zin van deze bepaling, zodat de verwerking van persoonsgegevens door deze commissie valt binnen de werkingssfeer van deze verordening, met name van artikel 15 ervan.
 64 Om deze vraag te beantwoorden, zij er in de eerste plaats aan herinnerd dat dat artikel 4, punt 7, de „verwerkingsverantwoordelijke” definieert als een natuurlijke persoon of rechtspersoon, een overheidsinstantie, een dienst of een ander orgaan die/dat, alleen of samen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt.
 65 Bijgevolg is de definitie van het begrip „verwerkingsverantwoordelijke” in verordening 2016/267 niet beperkt tot overheidsinstanties, maar – zoals de Tsjechische regering benadrukt – voldoende ruim om elk orgaan te omvatten dat, alleen of samen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt.
 66 Aangaande in de tweede plaats de opmerkingen van de deelstaat Hessen, dat de activiteiten van een parlementaire commissie buiten de werkingssfeer van het Unierecht vallen, in de zin van artikel 2, lid 2, van verordening 2016/679, zij eraan herinnerd dat het Hof, met betrekking tot artikel 3, lid 2, van richtlijn 95/46, reeds heeft kunnen verduidelijken dat aangezien deze richtlijn was gebaseerd op artikel 100 A van het EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 95 EG), voor een beroep op die rechtsgrondslag niet vereist is dat in elke situatie die valt onder een op deze grondslag gebaseerde handeling een daadwerkelijk verband met het vrije verkeer tussen lidstaten bestaat, en dat de uitdrukking „niet binnen de werkingssfeer van het [Unie]recht vallende activiteiten” niet aldus mag worden uitgelegd dat van geval tot geval moet worden nagegaan of de betrokken specifieke activiteit het vrije verkeer tussen lidstaten rechtstreeks beïnvloedt (arrest van 6 november 2003, Lindqvist, C‐101/01, EU:C:2003:596, punten 40 en 42).
 67 Dit geldt te meer met betrekking tot verordening 2016/679, die is gebaseerd op artikel 16 VWEU, dat bepaalt dat het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie de voorschriften vaststellen betreffende de bescherming van natuurlijke personen ten aanzien van de verwerking van persoonsgegevens onder meer door de lidstaten, bij de uitoefening van activiteiten die binnen het toepassingsgebied van het recht van de Unie vallen, alsmede de voorschriften betreffende het vrij verkeer van die gegevens. Artikel 2, lid 2, van deze verordening stemt in wezen overeen met artikel 3, lid 2, van richtlijn 95/46.
 68 In de derde plaats moet artikel 2, lid 2, onder a), van deze verordening restrictief worden uitgelegd, aangezien het een uitzondering vormt op de zeer ruime omschrijving van de werkingssfeer van deze verordening, die in artikel 2, lid 1, ervan wordt vastgesteld.
 69 Het is juist dat het Hof in wezen heeft benadrukt dat de in artikel 3, lid 2, eerste streepje, van richtlijn 95/46 als voorbeeld genoemde activiteiten (namelijk de activiteiten bedoeld in de titels V en VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie, alsmede de verwerkingen die betrekking hebben op de openbare veiligheid, defensie, de veiligheid van de staat, en de activiteiten op strafrechtelijk gebied) telkens specifieke activiteiten van de staten of de overheidsdiensten zijn en dat deze activiteiten dienen tot afbakening van de werkingssfeer van de daarin geregelde uitzondering, zodat deze uitzondering alleen geldt voor activiteiten die daarin dus uitdrukkelijk zijn vermeld of die in dezelfde categorie kunnen worden ondergebracht (ejusdem generis) (arrest van 6 november 2003, Lindqvist, C‐101/01, EU:C:2003:596, punten 43 en 44).
 70 Niettemin volstaat het feit dat het een specifieke activiteit van de staat of een overheidsdienst betreft, niet opdat deze uitzondering automatisch op deze activiteit van toepassing zou zijn. Deze activiteit moet immers een van de activiteiten zijn die in die bepaling uitdrukkelijk zijn vermeld of in dezelfde categorie kunnen worden ondergebracht.
 71 Hoewel de activiteiten van de commissie verzoekschriften van de Landtag van de deelstaat Hessen zonder enige twijfel van publieke aard zijn, en specifiek voor deze deelstaat, aangezien deze commissie indirect bijdraagt tot de parlementaire activiteit, neemt dit niet weg dat deze activiteiten zowel van politieke als van bestuurlijke aard zijn, en dat uit het dossier waarover het Hof beschikt geenszins blijkt dat deze activiteiten in casu overeenstemmen met de in artikel 2, lid 2, onder b) en d), van verordening 2016/679 vermelde activiteiten, of in dezelfde categorie kunnen worden ondergebracht.
 72 In de vierde en laatste plaats voorziet verordening 2016/679, met name overweging 20 en artikel 23 ervan, niet in een uitzondering voor parlementaire activiteiten.
 73 Voor zover de commissie verzoekschriften van de Landtag van de deelstaat Hessen, alleen of samen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt, moet deze dus worden aangemerkt als „verwerkingsverantwoordelijke” in de zin van artikel 4, punt 7, van verordening 2016/679, zodat artikel 15 ervan in casu van toepassing is.
 74 Gelet op een en ander moet artikel 4, punt 7, van verordening 2016/679 aldus worden uitgelegd dat een commissie verzoekschriften van het parlement van een deelstaat van een lidstaat, voor zover zij, alleen of samen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt, moet worden aangemerkt als „verwerkingsverantwoordelijke” in de zin van deze bepaling, zodat de verwerking van persoonsgegevens door deze commissie valt binnen de werkingssfeer van deze verordening, met name van artikel 15 ervan.
 Artikel 4, punt 7, van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming), moet aldus worden uitgelegd dat een commissie verzoekschriften van het parlement van een deelstaat van een lidstaat, voor zover zij, alleen of samen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt, moet worden aangemerkt als „verwerkingsverantwoordelijke” in de zin van deze bepaling, zodat de verwerking van persoonsgegevens door deze commissie valt binnen de werkingssfeer van deze verordening, met name van artikel 15 ervan.


type: wikipedia

text:
Benved (Euonymus) er en planteslægt af løvfældende buske, der er udbredt med ca. 175 arter i Pakistan, Indien, Kina, Japan, Malayasia, Europa og Nordamerika. Alle har modsatte, hele blade. Blomsterne er grønne og 4-tallige. Frugterne er skarpt farvede kapsler, der åbner sig ved modenhed sent på efteråret.
 Vingebenved (Euonymus alatus)
 Almindelig benved (Euonymus europaeus)
 Krybende benved (Euonymus fortunei)
 Euonymus hederaceus: se krybende benved
 Dværgbenved (Euonymus nanus)
 Sachalinbenved (Euonymus sachalinensis)
 Hvid benved (Euonymus sieboldianus)
 Vortebenved (Euonymus verrucosus)
 Note


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 11.3.2006
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 60/56
 Recours introduit le 23 décembre 2005 — Merglova/Commission
 (Affaire F-129/05)
 (2006/C 60/104)
 Langue de procédure: le français
 Parties
 Partie requérante: Eva Merglova (Bruxelles, Belgique) [représentants: S. Rodrigues, Y. Minatchy, avocats]
 Partie défenderesse: Commission des Communautés européennes
 Conclusions de la partie requérante
 —
 déclarer la requête recevable;
 —
 annuler la décision de l'Autorité Investie du Pouvoir de Nomination (AIPN) du 15 septembre 2005 rejetant la réclamation de la requérante;
 —
 prononcer la requalification du grade de la requérante en grade C*3 ou C*2, et ce avec effet rétroactif au 1er mai 2004;
 —
 à titre subsidiaire, demander à la Commission de reconnaître la requérante comme promouvable au grade C*3 ou C*2 lors du prochain exercice de promotion et condamner la Commission à réparer le préjudice subi par la requérante du fait de ne pas avoir été classée au grade C*2 ou C*3 à partir du 1er mai 2004;
 —
 en tout état de cause, condamner la partie défenderesse aux dépens.
 Moyens et principaux arguments
 La requérante, fonctionnaire de la Commission recrutée après la reforme du Statut mais inscrite sur la liste de réserve d'un concours publié avant ladite réforme, invoque l'illégalité de l'article 2 de l'annexe XIII du Statut, en application duquel elle a été classée au grade C*1, échelon 2.
 A l'appui de son exception d'illégalité la requérante fait valoir tout d'abord l'existence d'une violation du principe d'équivalence entre l'ancienne et la nouvelle structure des carrières, principe consacré par l'article 6 du Statut. En effet, la carrière de la requérante se trouverait ralentie du fait de son classement dans le grade C*1.
 La requérante estime également avoir été victime d'une violation du principe d'égalité de traitement par rapport à ses collègues de grade C4 ou C5 qui ont été promus avant le 1er mai 2004.
 Enfin, la requérante se fonde sur la violation de la confiance légitime qui lui avait été donnée quant au fait que la nouvelle structure de carrières n'entraînerait pas de détérioration de ses conditions de travail, sur la violation de ses droits acquis ainsi que sur l'existence d'un détournement de pouvoir.


text:
 16.7.2011
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 C 211/24
 Auto del Tribunal General de 23 de mayo de 2011 — Y/Comisión
 (Asunto T-493/09 P) (1)
 (Recurso de casación - Función pública - Personal laboral - Despido - Recurso de casación en parte manifiestamente inadmisible y en parte manifiestamente infundado)
 2011/C 211/53
 Lengua de procedimiento: francés
 Partes
 Recurrente: Y (Bruselas) (representante: J. Van Rossum, abogado)
 Otra parte en el procedimiento: Comisión Europea (representantes: inicialmente J.-P. Keppenne y L. Lozano Palacios, posteriormente J.-P. Keppenne y D. Martin, agentes)
 Objeto
 Recurso de casación interpuesto contra la sentencia del Tribunal de la Función Pública de la Unión Europea (Sala Tercera) de 7 de octubre de 2009, Y/Comisión (F-29/08, aún no publicada en la Recopilación), cuyo objeto es la anulación de dicha sentencia
 Fallo
 1)
 Desestimar el recurso.
 2)
 El Sr. Y cargará con sus propias costas, así como con las causadas por la Comisión Europea en la presente instancia.
 (1) DO C 221, de 14.8.2010.


type: other

text:
Cascada.lt | Gelis-lakas Artistic Colour Gloss Baby Cakes ART2100017, 15 ml | Cascada.lt
 7f425789-6a03-11e6-a673-000c29115593
 Prekės kodas: ART2100017
 Gelis-lakas Artistic „Colour Gloss Baby Cakes“, 15 ml
 Gelis-lakas Artistic Colour Gloss Uptown ART03017, 15 ml
 Gelis lakas Artistic Colour Gloss Luxury ART03150, 15 ml 20.90 €
 Gelis lakas Everybody Flirts, 15 ml ART03264 20.90 €
 Gelis lakas Vivid, 15 ml ART03061 20.90 €
 Gelis lakas Artistic Colour Gloss Season`s Seductions ART03184,... 20.90 €
 Gelis-lakas Artistic Colour Gloss Polka Dottie ART2100018, 15 ml 20.90 €
 Žirklutės nagams Credo CRE08018 9 cm, matinės, chromuotos,... 15.00 €
 Teptukas nagų dailei Osom Professional Art Brush N0760AH18,... 4.90 €


text:
 7.9.2013
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 260/32
 Rješenje predsjednika Općeg suda od 5. srpnja 2013. — Zweckverband Tierkörperbeseitigung protiv Komisije
 (Predmet T-309/12 R)
 (Privremena pravna zaštita - Uplata doprinosa udruženju javnog prava - Državne potpore - Obveza povrata - Zahtjev za odgodu primjene - Hitnost)
 2013/C 260/74
 Jezik postupka: njemački
 Stranke
 Podnositelj zahtjeva: Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Rivenich, Njemačka) (zastupnik: A. Kerkmann, odvjetnik)
 Protivnik zahtjeva: Europska komisija (zastupnici: R. Sauer i T. Maxian Rusche, agenti)
 Intervenijenti koji podržavaju protivnika zahtjeva: Saria Bio Industries AG & Co. KG (Selm, Njemačka); SecAnim GmbH (Lünen, Njemačka); i Knochen- und Fett-Union (KFU) GmbH (Selm) (zastupnici: U. Karpenstein i C. Johann, odvjetnici)
 Predmet
 Zahtjev za odgodu primjene Odluke Komisije 2012/485/EU od 25. travnja 2012. o državnoj potpori SA.25051 (C 19/2010) (ex NN 23/2010) koju je Njemačka dodijelila Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (SL L 236, str. 1.).
 Izreka
 1.
 Odbija se zahtjev za privremenu pravnu zaštitu.
 2.
 O troškovima će se odlučiti naknadno.


text:
19.3.2011
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 89/6
 Domanda di pronuncia pregiudiziale proposta dalla High Court of Justice (Chancery Division) (Regno Unito) il 14 dicembre 2010 — Littlewoods Retail Ltd e a./Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
 (Causa C-591/10)
 2011/C 89/12
 Lingua processuale: l’inglese
 Giudice del rinvio
 High Court of Justice (Chancery Division)
 Parti
 Ricorrenti: Littlewoods Retail Ltd e altri
 Convenuti: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
 Questioni pregiudiziali
 1)
 Se, ove un soggetto passivo abbia versato un’eccedenza di IVA riscossa dallo Stato membro contrariamente alle prescrizioni del diritto dell’Unione europea in materia di IVA, la misura di rimborso prevista da uno Stato membro sia conforme al diritto dell’Unione se tale misura prevede solo a) il rimborso degli importi principali versati in eccesso e b) degli interessi semplici su tali importi conformemente alla normativa nazionale, come l’art. 78 del Value Added Tax Act 1994.
 2)
 In caso di soluzione negativa della questione sub 1), se il diritto dell’Unione imponga che la misura di rimborso istituita dallo Stato membro preveda a) il rimborso degli importi principali versati in eccesso e b) la corresponsione di interessi composti come misura del valore d’uso degli importi versati in eccesso detenuti dallo Stato membro e/o della perdita del valore d’uso del denaro detenuto dal contribuente.
 3)
 In caso di soluzione negativa delle questioni sub 1) e 2), cosa debba comprendere la misura di rimborso che lo Stato membro deve prevedere a norma del diritto dell’Unione, oltre al rimborso degli importi principali versati in eccesso, in relazione al valore d’uso dell’eccedenza e/o agli interessi.
 4)
 In caso di soluzione negativa della questione sub 1), se il principio di effettività derivante dal diritto dell’Unione imponga a uno Stato membro di disapplicare le restrizioni previste dalla normativa nazionale (come gli artt. 78 e 80 del Value Added Tax Act 1994) in relazione a qualsiasi azione o misura di rimborso che sarebbe altrimenti a disposizione del soggetto passivo per rivendicare il diritto conferitogli dalla normativa dell’Unione e definito nella risposta della Corte di giustizia alle prime tre questioni, o se sia sufficiente che il giudice nazionale disapplichi tali restrizioni rispetto a una sola di tali azioni o una sola di tali misure di rimborso nazionali. Quali altri principi debbano guidare il giudice nazionale nel dare esecuzione a tale diritto derivato dalla normativa dell’Unione in modo conforme al principio di effettività di cui a tale normativa.


type: legislation

text:
 AN COIMISIÚN EORPACH
 An Bhruiséil,1.9.2021
 COM(2021) 499 final
 2021/0282(NLE)
 Togra le haghaidh
 CINNEADH ÓN gCOMHAIRLE
 maidir leis an seasamh atá le glacadh, thar ceann an Aontais Eorpaigh, laistigh de Chomhchoiste LEE maidir le leasú ar Phrótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse (Clár LIFE)
 (Téacs atá ábhartha maidir le LEE)
 MEABHRÁN MÍNIÚCHÁIN
 1.Ábhar an togra
 Baineann an togra seo leis an gcinneadh lena mbunaítear an seasamh atá le glacadh thar ceann an Aontais i gComhchoiste LEE i ndáil leis an gCinneadh ón gComhchoiste a bhfuil sé beartaithe a ghlacadh a bhaineann le leasú ar Phrótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse
 2.Comhthéacs an togra
 2.1.Comhaontú LEE
 Leis an gComhaontú ar an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch (‘Comhaontú LEE’) ráthaítear cearta agus oibleagáidí comhionanna laistigh den Mhargadh Inmheánach le haghaidh saoránach agus oibreoirí eacnamaíocha in LEE. Déantar foráil ann maidir le cuimsiú reachtaíochta de chuid an Aontais lena gcumhdaítear na ceithre shaoirse ar fud 30 Stát an Limistéir Eorpaigh Eacnamaíoch ina bhfuil Ballstáit an Aontais, an Iorua, an Íoslainn agus Lichtinstéin. Lena chois sin, cumhdaítear le Comhaontú LEE comhar i réimsí tábhachtacha eile amhail an taighde agus an fhorbairt, an t‐oideachas, beartas sóisialta, an comhshaol, cosaint tomhaltóirí, an turasóireacht agus an cultúr, a dtugtar beartais ‘tionlacain agus chothrománacha’ orthu i dteannta a chéile. Tháinig an Comhaontú i bhfeidhm an 1 Eanáir 1994. Is páirtí sa Chomhaontú é an tAontas Eorpach in éineacht lena Bhallstáit.
 2.2.Comhchoiste LEE
 Tá Comhchoiste LEE freagrach as Comhaontú LEE a bhainistiú. Is fóram é inar féidir tuairimí a bhaineann le feidhmiú Chomhaontú LEE a mhalartú. Is de chomhthoil a ghlactar cinntí an Chomhchoiste. I gcomhréir le Conradh Liospóin, is í an tSeirbhís Eorpach Gníomhaíochta Seachtraí atá freagrach as ábhair LEE a chomhordú ar thaobh an Aontais.
 2.3.An gníomh atá beartaithe ag Comhchoiste LEE
 Meastar go nglacfaidh Comhchoiste LEE an Cinneadh ó Chomhchoiste LEE (‘an gníomh atá beartaithe’) maidir le leasú ar Phrótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse.
 Is é is cuspóir don ghníomh atá beartaithe comhar na bPáirtithe Conarthacha i gComhaontú LEE a leathnú chun rannpháirtíocht Stáit CSTE LEE sa Chlár don Chomhshaol agus do Ghníomhú ar son na hAeráide (LIFE) a chumhdach. Dá bhrí sin, déanfar Rialachán (AE) 2021/783 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 29 Aibreán 2021 lena mbunaítear an clár sin, agus lena n‐aisghairtear Rialachán (AE) 1293/2013
 1
 a ionchorprú i gComhaontú LEE.
 Ós rud é nár léirigh Lichtinstéin ná an Iorua gur spéis leo a bheith rannpháirteach i gClár LIFE, is leis an Íoslainn amháin a bhaineann an Dréachtchinneadh ó Chomhchoiste LEE.
 I gcomhréir le beartas buiséadach an Aontais, ní féidir a bheith rannpháirteach i ngníomhaíocht de chuid an Aontais go dtí go n‐íocfar an ranníocaíocht airgeadais chomhfhreagrach. Is féidir an ranníocaíocht a dhéanamh, áfach, tar éis ghlacadh an Dréachtchinnidh seo ón gComhairle agus tar éis don Choimisiún Eorpach glao an Aontais ar chistí a bhunú agus é a chur faoi bhráid Stáit CSTE LEE.
 Dá bhrí sin, chun an bhearna a líonadh le haghaidh na tréimhse idir an 1 Eanáir 2021 agus an t‐am a bhfaighfear an ranníocaíocht thuasluaite, beidh feidhm chúlghabhálach ag an Dréachtchinneadh ón gComhchoiste ón 1 Eanáir 2021 freisin. Leis an éifeacht chúlghabhálach sin, ní dhéantar difear do chearta ná d’oibleagáidí na ndaoine lena mbaineann, agus déantar prionsabal an ionchais dhlisteanaigh a urramú.
 Beidh an gníomh atá beartaithe ina cheangal ar na páirtithe i gcomhréir le hAirteagail 103 agus 104 de Chomhaontú LEE.
 3.An seasamh atá le glacadh thar ceann an Aontais
 Cuireann an Coimisiún an Dréachtchinneadh ó Chomhchoiste LEE faoi bhráid na Comhairle lena ghlacadh mar sheasamh ag an Aontas. Tá súil ag an gCoimisiún é a chur i láthair Chomhchoiste LEE a luaithe is féidir.
 Téitear thar an méid is féidir a mheas mar choigeartuithe teicniúla de réir bhrí Rialachán Uimh. 2894/94 ón gComhairle le hábhar agus cineál dhréacht an Chinnidh ó Chomhchoiste LEE atá i gceangal. Dá bhrí sin, is í an Chomhairle a bhunóidh seasamh an Aontais.
 4.Bunús dlí
 4.1.An bunús dlí atá leis an nós imeachta
 4.1.1.Prionsabail
 In Airteagal 218(9) den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh (CFAE) déantar foráil maidir le cinntí lena leagtar síos ‘na seasaimh a ghlacfar thar ceann an Aontais i gcomhlacht arna chur ar bun le comhaontú nuair a iarrtar ar an gcomhlacht sin gníomhartha a ghlacadh a bhfuil éifeachtaí dlíthiúla leo, seachas gníomhartha lena bhforlíonfar nó lena leasófar creat institiúideach an chomhaontaithe.’
 Áirítear leis an gcoincheap ‘gníomhartha a bhfuil éifeachtaí dlíthiúla leo’ gníomhartha a bhfuil éifeachtaí dlíthiúla leo de bhua rialacha an dlí idirnáisiúnta lena rialaítear an comhlacht atá i gceist. Áirítear leis freisin ionstraimí nach bhfuil éifeacht cheangailteach leo faoin dlí idirnáisiúnta, ach ‘a bhféadfadh tionchar cinntitheach a bheith acu ar ábhar na reachtaíochta a ghlacfaidh reachtas an Aontais Eorpaigh’
 2
 .
 4.1.2.Feidhm maidir leis an gcás seo
 Is comhlacht é Comhchoiste LEE a cuireadh ar bun le comhaontú, eadhon Comhaontú LEE. An gníomh a iarrtar ar Chomhchoiste LEE a ghlacadh, is gníomh é a bhfuil éifeachtaí dlíthiúla leis. Beidh an gníomh atá beartaithe ina cheangal faoin dlí idirnáisiúnta i gcomhréir le hAirteagail 103 agus 104 de Chomhaontú LEE.
 Leis an ngníomh atá beartaithe ní fhorlíontar ná ní leasaítear creat institiúideach an Chomhaontaithe. Dá bhrí sin, is é Airteagal 218(9) CFAE an bunús dlí atá leis an nós imeachta maidir leis an gcinneadh atá beartaithe i gcomhar le hAirteagal 1(3) de Rialachán Uimh. 2894/94 ón gComhairle a bhaineann le socruithe le haghaidh chur chun feidhme an Chomhaontaithe ar an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch.
 4.2.Bunús dlí substainteach
 4.2.1.Prionsabail
 An bunús dlí substainteach atá le cinneadh faoi Airteagal 218(9) CFAE, braitheann sé go príomha ar chuspóir agus ar ábhar an ghnímh atá beartaithe agus a bhfuiltear ag glacadh seasamh thar ceann an Aontais ina leith. Má tá dhá aidhm ag an ngníomh atá beartaithe nó má tá dhá chomhpháirt ann agus más féidir ceann de na haidhmeanna nó de na comhpháirteanna sin a shainaithint mar phríomhaidhm nó mar phríomh-chomhpháirt agus an ceann eile a shainaithint mar aidhm nó comhpháirt theagmhasach, ní mór an cinneadh faoi Airteagal 218(9) CFAE a bhunú ar bhunús dlí substainteach aonair, eadhon an bunús dlí a éilítear de réir na príomhaidhme nó na príomh-chomhpháirte.
 4.2.2.Feidhm maidir leis an gcás seo
 Comhfhreagróidh an bunús dlí substainteach atá leis an gcinneadh atá beartaithe don bhunús dlí substainteach atá leis an ngníomh dlí a dhéanann sé a ionchorprú i gComhaontú LEE. Is ar Airteagal 192(1) CFAE, Teideal XX, Comhshaol, a bhunaítear Clár LIFE. Dá bhrí sin, is é Airteagal 192(1) CFAE an bunús dlí substainteach atá leis an gcinneadh atá beartaithe.
 4.3.Conclúid
 Ba cheart Airteagal 192(1) CFAE, i gcomhar le hAirteagal 218(9) CFAE agus Airteagal 1(3) de Rialachán Uimh. 2894/94 ón gComhairle a bhaineann le socruithe le haghaidh chur chun feidhme an Chomhaontaithe ar an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch, a bheith ina mbunús dlí leis an gcinneadh atá beartaithe.
 5.Impleachtaí Buiséadacha
 Déanfaidh an Íoslainn ranníocaíochtaí i leith Bhuiséad an Aontais. Socrófar an méid cruinn i gcomhréir le forálacha Chomhaontú LEE, tar éis ghlacadh an Dréachtchinnidh seo ón gComhairle.
 6.Foilsiú an ghnímh atá beartaithe
 Ós rud é go leasófar le gníomh Chomhchoiste LEE Prótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse , is iomchuí é a fhoilsiú in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh tar éis a ghlactha.
 2021/0282 (NLE)
 Togra le haghaidh
 CINNEADH ÓN gCOMHAIRLE
 maidir leis an seasamh atá le glacadh, thar ceann an Aontais Eorpaigh, laistigh de Chomhchoiste LEE maidir le leasú ar Phrótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse
 (Clár LIFE)
 (Téacs atá ábhartha maidir le LEE)
 TÁ COMHAIRLE AN AONTAIS EORPAIGH,
 Ag féachaint don Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, agus go háirithe d’Airteagal 192(1) CFAE, i gcomhar le hAirteagal 218(9) de,
 Ag féachaint do Rialachán (CE) 2894/94 ón gComhairle an 28 Samhain 1994 a bhaineann le socruithe le haghaidh chur chun feidhme an Chomhaontaithe ar an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch
 3
 , agus go háirithe Airteagal 1(3) de,
 Ag féachaint don togra ón gCoimisiún Eorpach,
 De bharr an mhéid seo a leanas:
 (1)Tháinig an Comhaontú ar an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch
 4
 (‘Comhaontú LEE’) i bhfeidhm an 1 Eanáir 1994.
 (2)De bhun Airteagal 98 de Chomhaontú LEE, féadfaidh Comhchoiste LEE a chinneadh Prótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, inter alia, a leasú, ina bhfuil forálacha maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse.
 (3)Tá Rialachán (AE) 2021/783 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle
 5
 le hionchorprú i gComhaontú LEE.
 (4)Ba cheart, dá bhrí sin, Prótacal 31 (maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse) a ghabhann le Comhaontú LEE a leasú dá réir.
 (5)Ba cheart, dá bhrí sin, seasamh an Aontais i gComhchoiste LEE a bheith bunaithe ar an Dréachtchinneadh ó Chomhchoiste LEE a leagtar amach san Iarscríbhinn a ghabhann leis an gCinneadh seo,
 TAR ÉIS AN CINNEADH SEO A GHLACADH:
 Airteagal 1
 An seasamh atá le glacadh, thar ceann an Aontais, laistigh de Chomhchoiste LEE i ndáil leis an leasú atá beartaithe ar Phrótacal 31 (maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse) a ghabhann le Comhaontú LEE, bunófar é ar an dréachtchinneadh ó Chomhchoiste LEE atá i gceangal leis an gCinneadh seo.
 Airteagal 2
 Tiocfaidh an Cinneadh seo i bhfeidhm ar dháta a ghlactha.
 Arna dhéanamh sa Bhruiséil,
 Thar ceann na Comhairle
 An tUachtarán
 (1)
 IO L 172, 17.5.2021, lch. 53.
 (2)
 Breithiúnas ón gCúirt Bhreithiúnais an 7 Deireadh Fómhair 2014, an Ghearmáin v an Chomhairle, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, míreanna 61 go 64.
 (3)
 IO L 305, 30.11.1994, lgh. 6-8.
 (4)
 IO L 1, 3.1.1994, lch. 3.
 (5)
 Rialachán (AE) 2021/783 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 29 Aibreán 2021 lena mbunaítear Clár don Chomhshaol agus do Ghníomhú ar son na hAeráide (LIFE), agus lena n-aisghairtear Rialachán (AE) Uimh. 1293/2013, IO L 172, 17.5.2021, lch. 53.
 ---documentbreak---
 AN COIMISIÚN EORPACH
 An Bhruiséil,1.9.2021
 COM(2021) 499 final
 IARSCRÍBHINN
 a ghabhann leis an
 Togra le haghaidh CINNEADH ÓN gCOMHAIRLE
 maidir leis an seasamh atá le glacadh, thar ceann an Aontais Eorpaigh, laistigh de Chomhchoiste LEE maidir le leasú ar Phrótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse (Clár LIFE)
 IARSCRÍBHINN
 CINNEADH Ó CHOMHCHOISTE LEE
 Uimh [...]
 an [...]
 lena leasaítear Prótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE, maidir le comhar i réimsí ar leith lasmuigh de na ceithre shaoirse
 TÁ COMHCHOISTE LEE,
 Ag féachaint don Chomhaontú ar an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch (‘Comhaontú LEE’), agus go háirithe Airteagail 86 agus 98 de,
 De bharr an mhéid seo a leanas:
 (1)Is iomchuí comhar na bPáirtithe Conarthacha i gComhaontú LEE a leathnú chun Rialachán (AE) 2021/783 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 29 Aibreán 2021 lena mbunaítear Clár don Chomhshaol agus do Ghníomhú ar son na hAeráide (LIFE), agus lena n‐aisghairtear Rialachán (AE) 1293/2013 a chumhdach
 1
 .
 (2)Maidir le rannpháirtíocht Stáit CSTE sna gníomhaíochtaí a thagann as Rialachán (AE) 2021/783, is iomchuí go gcuirfear an rannpháirtíocht sin ar bun ón 1 Eanáir 2021, gan beann ar an tráth a ghlacfar an Cinneadh seo nó má thugtar fógra faoi chomhlíonadh na gceanglas bunreachtúil le haghaidh an Chinnidh seo, más ann dóibh, tar éis an 10 Iúil 2021.
 (3)Ba cheart d’eintitis atá bunaithe i Stáit CSTE a bheith i dteideal páirt a ghlacadh i ngníomhaíochtaí a thosóidh roimh theacht i bhfeidhm an Chinnidh seo. Na costais a thabhaítear i leith na ngníomhaíochtaí sin, a gcuirfear tús lena gcur chun feidhme tar éis an 1 Eanáir 2021, féadfar iad a mheas a bheith incháilithe faoi na coinníollacha céanna is infheidhme maidir leis na costais a thabhaíonn eintitis atá bunaithe i mBallstáit an Aontais ar choinníoll go dtiocfaidh an Cinneadh seo i bhfeidhm roimh dheireadh na gníomhaíochta lena mbaineann.
 (4)Leagtar amach i gComhaontú LEE, agus go háirithe in Airteagal 81 de, na coinníollacha maidir le rannpháirtíocht Stáit CSTE agus a gcuid institiúidí, gnóthas, eagraíochtaí agus náisiúnach i gcláir an Aontais Eorpaigh.
 (5)Ba cheart, dá bhrí sin, Prótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE a leasú dá réir, chun gur féidir an comhar leathnaithe sin a bheith ann ón 1 Eanáir 2021,
 TAR ÉIS AN CINNEADH SEO A GHLACADH:
 Airteagal 1
 Cuirtear an méid seo a leanas le mír 7 d’Airteagal 3 de Phrótacal 31 a ghabhann le Comhaontú LEE:
 ‘(f)Gníomhartha Comhphobail a thiocfaidh i bhfeidhm ón 1 Eanáir 2021:
 -32021 R 0783: Rialachán (AE) 2021/783 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 29 Aibreán 2021 lena mbunaítear Clár don Chomhshaol agus do Ghníomhú ar son na hAeráide (LIFE), agus lena n‐aisghairtear Rialachán (AE) Uimh. 1293/2013 (IO L 172, 17.5.2021, lch. 53).
 Na costais a thabhaítear i leith na ngníomhaíochtaí a gcuirfear tús lena gcur chun feidhme tar éis an 1 Eanáir 2021, féadfar iad a mheas a bheith incháilithe amhail ó thúsdáta na gníomhaíochta a shocraítear sa chomhaontú deontais nó sa chinneadh deontais lena mbaineann, faoi na coinníollacha a leagtar síos ann, ar choinníoll go dtiocfaidh Cinneadh Uimh. XX/2021 ó Chomhchoiste LEE an xx 2021 [an Cinneadh seo] i bhfeidhm roimh dheireadh na gníomhaíochta.’
 Díolmhófar Lichtinstéin agus an Íoslainn ó bheith rannpháirteach sa chlár seo agus ón ranníocaíocht airgeadais a bhaineann leis.’
 Airteagal 2
 Tiocfaidh an Cinneadh seo i bhfeidhm an lá tar éis an fhógra dheireanaigh faoi Airteagal 103(1) de Chomhaontú LEE
 2*.
 Beidh feidhm aige ón 1 Eanáir 2021.
 Airteagal 3
 Foilseofar an Cinneadh seo i Roinn LEE, agus i bhForlíonadh LEE d'Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh.
 Arna dhéanamh sa Bhruiséil, [...].
 Thar ceann Chomhchoiste LEE
 An tUachtarán
 [...]
 Rúnaithe
 Chomhchoiste LEE
 [...]
 (1)
 IO L 172, 17.5.2021, lch. 53.
 (2)
 *
 [Ní shonraítear aon cheanglas bunreachtúil.] [Sonraítear ceanglais bhunreachtúla.]


text:
 21.3.2009
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 69/29
 Иск, предявен на 30 януари 2009 г. — Комисия на Европейските общности/Република Гърция
 (Дело C-44/09)
 (2009/C 69/54)
 Език на производството: гръцки
 Страни
 Ищец: Комисия на Европейските общности (представители: M. van Beek и. M. Karanasou-Apostolopoulou)
 Ответник: Република Гърция
 Искания на ищеца
 —
 да се установи, че като не е приела необходимите законови, подзаконови и административни разпоредби за съобразяване с Директива 2004/113/ЕО (1) на Съвета от 13 декември 2004 година относно прилагане на принципа на равното третиране на мъжете и жените по отношение на достъпа до стоки и услуги и предоставянето на стоки и услуги, или като във всеки случай не е уведомила Комисията за такива разпоредби, Република Гърция не е изпълнила задълженията си по тази директива;
 —
 да се осъди Република Гърция да заплати съдебните разноски.
 Правни основания и основни доводи
 Срокът за транспониране на Директива 2004/113/ЕО е изтекъл на 21 декември 2007 г.
 (1) ОВ L 373, 21.12.2004 г., стр. 37.; Специално издание на български език, 2007 г., глава 5, том 7, стр. 35.


text:
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 18.3.2019
 COM(2019) 139 final
 2019/0080(NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par to līdzekļu piešķiršanu Āfrikas Miera nodrošināšanas fonda papildināšanai, kuri paredzēti 10. Eiropas Attīstības fonda projektos un par kuriem saistības atceltas
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1.PRIEKŠLIKUMA KONTEKSTS
 •Priekšlikuma pamatojums un mērķi
 Āfrikas Miera nodrošināšanas fondu (APF) izveidoja 2003. gadā Kotonū nolīguma ietvaros
 1
 un to finansē no Eiropas Attīstības fonda (EAF), t. i., ārpus Savienības vispārējā budžeta. APF ir kļuvis par vienu no svarīgākajiem instrumentiem Āfrikas un ES sadarbības īstenošanai miera un drošības jomā.
 Saskaņā ar pašreizējo 11. EAF sākotnēji APF piešķīra 750 miljonus EUR laikposmam no 2014. līdz 2020. gadam. Šajā summā, kas pamatojās uz 10. EAF APF saistībām, nav pietiekami ņemts vērā straujais APF finanšu apjoma pieaugums pēc 2012. gada, kas turpinājās līdz pat 2015. gadam, kad Komisija ierobežoja savu finansējumu miera atbalsta operācijām līdz 80 % no ANO likmes, ko tobrīd piemēroja kareivju un policijas spēku algām, ko izvietoja saskaņā ar Āfrikas vadītām miera atbalsta operācijām. Šīs maksimālās robežas ieviešanas rezultātā stabilizējās APF izmaksas, bet tās nesamazinājās, jo iegūto ietaupījumu, ieviešot APF iemaksu maksimālo robežu algu finansējumam, kompensēja, palielinot finansēto miera atbalsta operāciju kopējo skaitu. Tādēļ pieprasījums pēc APF finansējuma drīz pārsniedza pieejamo summu. APF līdz šim ir atkārtoti papildināts trīs reizes par kopējo summu 835 miljoni EUR: divi papildinājumi — katrs par 150 miljoniem EUR ( attiecīgi par kuriem pieņēma lēmumu 2015. gada 24. septembrī
 2
 un 2016. gada 2. augustā
 3
 ) rīcības programmai 2014. – 2016. gadam un trešais papildinājums 535 miljonu EUR apmērā (arī šo lēmumu pieņēma 2016. gada 2. augustā
 4
 ), lai finansētu rīcības programmu 2017.– 2018. gadam. Pieprasījuma pieaugums bija saistīts ar esošo operāciju (Āfrikas Savienības misijas Somālijā (AMISOM)) finansējuma turpināšanu, kā arī jaunu miera atbalsta operāciju ieviešanu (Rietumāfrikas valstu ekonomikas kopienas misija Gvinejā-Bisavā (ECOMIB), daudznacionālā apvienotā taktiskā grupa, lai cīnītos pret Boko Haram (MNJTF, G5 Sāhelas apvienotie spēki). Saskaņā ar 11. EAF APF līdz šim ir piešķirti 1627,3 miljoni EUR
 5
 . Šī summa ir ievērojami lielāka nekā iepriekšējās EAF saistības, kas liecina, ka miera un drošības jomai tiek palielināts EAF finansējums.
 Pastāvīgo pārstāvju komitejas (COREPER) 2016. gada 10. maija lēmumā par APF papildināšanu noteica APF pieejamos resursus līdz 2018. gada beigām, bet tas neattiecās uz finanšu vajadzībām diviem pēdējiem 11. EAF gadiem, kas atbilst APF rīcības programmai 2019. – 2020. gadam. Ar 2019. – 2020. gadam paredzētajiem resursiem būtu arī jāspēj apmierināt Āfrikas Savienības un Āfrikas reģionālo organizāciju pastāvīgās vajadzības un pieprasījumi, lai risinātu pašreizējās un jaunās drošības krīzes Āfrikā. Ir jānodrošina APF finansējuma paredzamība un ilgtspēja. Pašlaik tiek lēsts, ka APF finansiālās vajadzības līdz 2020. gada beigām sasniedz 814 860 000 EUR.
 Šā priekšlikuma projekta Padomes lēmumam mērķis ir saņemt Padomes atļauju izmantot 10. EAF atbrīvotos līdzekļus, lai papildinātu APF ar papildu summu līdz 445 860 000 EUR, no kuriem 431 000 000 EUR tiks paredzēti, lai finansētu APF vajadzības līdz 2020. gada beigām, un 14 860 000 EUR segs atbalsta izdevumus, kas radušies Komisijai. Šie līdzekļi tiks izmantoti, piemērojot 10. EAF dalībvalstu ieguldījumu skalu
 6
 . Lai papildinātu šos izpildes rezervē iekļautos līdzekļus (“neizmantojamā rezerve”), APF finansējumam tiks izmantoti līdzekļi no 11. EAF valstu indikatīvo programmu/reģionālo indikatīvo programmu (NIP/PIP) rezervēm (369 000 000 EUR).
 •Saskanība ar pašreizējiem noteikumiem konkrētajā politikas jomā
 ES globālajā stratēģijā
 7
 miers un drošība ir definēta kā viena no būtiskām ES interesēm, turklāt norādot, ka drošība Eiropā ir cieši saistīta ar mieru kaimiņvalstīs un apkārtējos reģionos. Atjauninātajā Eiropas Konsensā par attīstību
 8
 , kuru pieņēma 2017. gadā, “miers” ir noteikts par vienu no piecām prioritārajām jomām, kā arī atkārtoti apliecināta ES apņemšanās ievērot uz noteikumiem balstītu pasaules kārtību, pamatojoties uz multilaterālismu.
 APF ir viens no svarīgākajiem instrumentiem Āfrikas un ES sadarbības īstenošanai miera un drošības jomā atbilstīgi Āfrikas un ES kopējai stratēģijai, kas pieņemta 2007. gadā Lisabonā. 4. Āfrikas un ES samitā, kas notika 2014. gadā, tika atkārtoti apstiprināts, ka miers un drošība ir viena no piecām prioritārajām jomām kopējās stratēģijas īstenošanai. 5. Āfrikas un ES samitā, kas notika 2017. gada novembrī, vadītāji vienojās par četrām kopējām stratēģiskajām prioritātēm laikposmam līdz nākamajam samitam, un viena no tām “Stiprināt noturību, mieru, drošību un pārvaldību”. Pamatojoties uz jauno Eiropas Konsensu par attīstību un atsaucoties uz saikni starp drošību un attīstību un uz ES globālo stratēģiju, kurā uzsvērta vajadzība pēc integrētas pieejas konfliktiem, sadarbība miera un drošības jomā joprojām ir Āfrikas un ES partnerības pamats. Šajā sakarā Eiropas Komisija un Āfrikas Savienības Komisija 2018. gada 23. maijā parakstīja Saprašanās memorandu par mieru, drošību un pārvaldību, kas ir pamats ĀS un ES pastiprinātai sadarbībai, lai risinātu ar mieru un drošību saistītas problēmas.
 Ļaujot turpināt APF darbību līdz 2020. gadam, šis priekšlikums sekmēs ilgtspējīgas attīstības mērķu (IAM), jo īpaši 16. ilgtspējīgas attīstības mērķa “Veicināt miermīlīgas un iekļaujošas sabiedrības izveidi ilgtspējīgai attīstībai, nodrošināt ikvienas personas piekļuvi tiesiskumam un veidot efektīvas, pārskatatbildīgas un iekļaujošas iestādes visos līmeņos” sasniegšanu.
 APF parasti tiek finansēts, izmantojot ĀKK iekšējai sadarbībai paredzētos EAF līdzekļus. Darbības, ko finansē ar papildu līdzekļiem, kuri piešķirti APF no izpildes rezerves (“neizmantojamā rezerve”), arī turpmāk atbildīs vispārējiem un APF jomas konkrētajiem mērķiem, kas noteikti ĀKK iekšējā stratēģijā
 9
 .
 Papildu līdzekļi tiks izmantoti saskaņā ar 11. EAF piemērojamiem noteikumiem un procedūrām. Šo līdzekļu plānojums tiks noteikts gaidāmajā APF rīcības programmā 2019. – 2020. gadam, kurai nepieciešams COREPER apstiprinājums pirms tā tiek pieņemta Komisijā, kā tas paredzēts 11. EAF īstenošanas regulas 15. panta b) punktā
 10
 .
 •Saskanība ar citām Savienības politikas jomām
 Neattiecas.
 2.JURIDISKAIS PAMATS, SUBSIDIARITĀTE UN PROPORCIONALITĀTE
 •Juridiskais pamats
 EAF Iekšējā nolīguma
 11
 1. panta 4. punkts.
 EAF Iekšējā nolīguma 1. panta 4. punktā ir noteikts, ka Padomei jāpieņem vienprātīgs lēmums.
 •Subsidiaritāte (neekskluzīvas kompetences gadījumā)
 Neattiecas.
 EAF ir izveidots ar dalībvalstu pārstāvju iekšējo nolīgumu, un tajā ir paredzēta iespēja izmantot atbrīvotos līdzekļus, ja Padome tam piekrīt
 12
 .
 •Proporcionalitāte
 Priekšlikuma un jo īpaši ierosināto summu pamatā ir visaptveroša analīze, ko veica Komisijas dienesti un EĀDD. Priekšlikuma pamatā arī ir pieņēmums, ka arī citi partneri sniegs savu finansiālo ieguldījumu, tostarp, ka Āfrikas Savienības dalībvalstis pakāpeniski izpildīs saistības, kuras tā uzņēmās Āfrikas Savienības samitā 2015. gada jūnijā Johannesburgā, Dienvidāfrikā, proti, līdz 2020. gadam panākt, ka to ieguldījums miera atbalsta operācijās (PSO) sasniedz 25 %; tiek arī pieņemts, ka citi līdzekļu devēji, tostarp ANO, arī sniegs savu ieguldījumu. Turklāt ES dalībvalstīm ir iespēja novirzīt brīvprātīgus ieguldījumus ar APF starpniecību.
 Āfrikas Savienība 2016. gada jūlijā pieņēma lēmumu piemērot 0,2 % maksājumu par attiecināmu importu, lai finansētu Āfrikas Savienību. Lēmuma mērķis ir nodrošināt uzticamu un paredzamu finansējumu kontinenta mieram un drošībai, izmantojot Āfrikas Savienības Miera fondu. Lai gan dažādā ātrumā, ĀS dalībvalstīs nepieciešamo tiesību aktu un praktisko pasākumu īstenošana virzās uz priekšu.
 •Juridiskā instrumenta izvēle
 EAF ir vienīgais APF paredzētā finansējuma avots ES līmenī. Juridisku ierobežojumu dēļ esošos ES instrumentus, kurus finansē no Savienības vispārējā budžeta, nevar izmantot operācijām, kas skar militārus vai aizsardzības aspektus, vai militāru dalībnieku atbalstam, izņemot vienīgi spēju veidošanai drošības un attīstības un atbalstam.
 Saskaņā ar 1. panta 4. punktu Padomē sanākušo Eiropas Savienības dalībvalstu valdību pārstāvju Iekšējo nolīgumu par Eiropas Savienības palīdzības finansēšanu atbilstīgi daudzgadu finanšu shēmai laikposmam no 2014. gada līdz 2020. gadam saskaņā ar ĀKK un ES Partnerattiecību nolīgumu un par finansiālas palīdzības piešķiršanu aizjūras zemēm un teritorijām, kurām piemēro Līguma par Eiropas Savienības darbību ceturto daļu, Padome lemj par Komisijas priekšlikumu.
 3.EX POST IZVĒRTĒJUMU, APSPRIEŠANĀS AR IEINTERESĒTAJĀM PERSONĀM UN IETEKMES NOVĒRTĒJUMU REZULTĀTI
 •Ex post izvērtējumi / spēkā esošo tiesību aktu atbilstības pārbaudes
 Neattiecas.
 •Apspriešanās ar ieinteresētajām personām
 Neattiecas.
 •Ekspertu atzinumu pieprasīšana un izmantošana
 Neattiecas.
 •Ietekmes novērtējums
 Neattiecas.
 •Normatīvā atbilstība un vienkāršošana
 Neattiecas.
 •Pamattiesības
 Cilvēktiesību aspekta stiprināšana konfliktu novēršanā, krīžu pārvarēšanā un pēckonflikta procesos ir viena no galvenajām Āfrikas un ES kopējā stratēģijas (JAES) sadarbības jomām prioritārajā jomā “Miers un drošība”. 2018. gada maijā parakstītajā ĀS un ES saprašanās memorandā par mieru, drošību un pārvaldību vēl vairāk ir uzsvērta cilvēktiesību būtiskā nozīme, tostarp cīņa pret konfliktos īstenotu ar dzimumu saistītu vardarbību, lai panāktu mieru un drošību Āfrikas kontinentā.
 Saskaņā ar APF rīcības programmu 2019. – 2020. gadam visās attiecīgajās darbībās īpaša uzmanība tiks pievērsta dzimumu un cilvēktiesību aspektiem. ĀS un citiem attiecīgajiem dalībniekiem sniegts atbalstu, lai izveidotu kontinentālo cilvēktiesību un starptautisko humanitāro tiesību atbilstības nodrošināšanas sistēmu, kas piemērojama visām Āfrikas vadītajām miera atbalsta operācijām.
 4.IETEKME UZ BUDŽETU
 Neattiecas.
 EAF nav iekļauts ES budžetā.
 5.CITI ELEMENTI
 •Īstenošanas plāni un uzraudzīšanas, izvērtēšanas un ziņošanas kārtība
 Uzraudzības, izvērtēšanas un ziņošanas kārtība atbilst kārtībai, kas piemērojama 11. EAF un tā ir paredzēta attiecīgajās daudzgadu darbības programmās. Papildu attiecīgie pasākumi ir iekļauti arī Eiropas Komisijas un Āfrikas Savienības Komisijas 2016. gada 15. aprīlī parakstītajā atgādnē (aide-mémoire), kas ir grozīta 2017. gada 24. maijā, par pasākumiem Āfrikas Savienības Komisijas stiprināšanai; Āfrikas Savienības Komisijai ir jāievēro šie pasākumi, īstenojot EAF netiešas pārvaldības veidā.
 •Paskaidrojošie dokumenti (direktīvām)
 Neattiecas.
 •Konkrētu priekšlikuma noteikumu sīks skaidrojums
 Priekšlikuma 1. panta 1. punktā ir noteikts, ka atbrīvotie 10. EAF projektu līdzekļi, kuru maksimālā summa ir 445 860 000 EUR, tiks piešķirti APF papildināšanai, lai segtu APF 2019. – 2020. gada darbības programmas lēstās finansiālās vajadzības.
 1. panta 2. punktā ir noteikts, ka maksimāli 14 860 000 EUR no 1. punktā minētās summas tiks piešķirti Komisijai atbalsta izdevumu segšanai. Aprēķinu veica, izmantojot to pašu attiecību (3,45 %), kas 11. EAF Iekšējā nolīguma 1. panta 2. punkta a) apakšpunktā ir paredzēta 11. EAF līdzekļu pārvaldībai.
 1. panta 3. punktā ir noteikts, ka tiks piemēroti 11. EAF noteikumi (Īstenošanas regula un Finanšu regula
 13
 ).
 2. pantā ir noteikts lēmuma spēkā stāšanās datums.
 2019/0080 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par to līdzekļu piešķiršanu Āfrikas Miera nodrošināšanas fonda papildināšanai, kuri paredzēti 10. Eiropas Attīstības fonda projektos un par kuriem saistības atceltas
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību,
 ņemot vērā Padomē sanākušo Eiropas Savienības dalībvalstu valdību pārstāvju Iekšējo nolīgumu par Eiropas Savienības palīdzības finansēšanu atbilstīgi daudzgadu finanšu shēmai laikposmam no 2014. gada līdz 2020. gadam saskaņā ar ĀKK un ES Partnerattiecību nolīgumu un par finansiālas palīdzības piešķiršanu aizjūras zemēm un teritorijām, kurām piemēro Līguma par Eiropas Savienības darbību ceturto daļu
 14
 , un jo īpaši tā 1. panta 4. punktu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas priekšlikumu,
 tā kā:
 (1)Saskaņā ar 11. EAF ES līdz šim ir piešķīrusi Āfrikas Miera nodrošināšanas fondam (APF) kopā 1 627,3 EUR miljonus, lai sniegtu finansiālu atbalstu Āfrikas Savienības reakcijai uz pašreizējām un jaunām drošības krīzēm Āfrikā. Šīs saistības miera un drošības jomā Āfrikas kontinentā būtu jāturpina 2019. – 2020. gadā.
 (2)Saskaņā ar aplēsēm APF vajadzības 2019. – 2020. gadā ir 814 860 000 EUR.
 (3)Ir lietderīgi izmantot atbrīvotos 10. EAF projektu līdzekļus, lai nodrošinātu APF finansēšanu līdz 2020. gada beigām.
 (4)APF darbības, tostarp atbalsts Āfrikas miera un drošības sistēmas darbības uzsākšanai, atbalsts iniciatīvām, kuru mērķis ir novērst un pārvarēt vardarbīgus konfliktus ārkārtas un neparedzētu vajadzību gadījumā krīzes situācijās (agrīnās reaģēšanas mehānisms), un atbalsts Āfrikas vadītām miera atbalsta operācijām, kā arī atbalsta izdevumi, kas radušies Komisijai, būtu jāfinansē no šiem papildu līdzekļiem.
 (5)Šie līdzekļi būtu jāizmanto saskaņā ar attiecīgo APF daudzgadu darbības programmu un noteikumiem un procedūrām, ko piemēro 11. EAF, kā noteikts Padomes Regulā (ES) 2015/322 (2015. gada 2. marts) par 11. Eiropas Attīstības fonda īstenošanu
 15
 , un Padomes Regulā (ES) 2018/1877 (2018. gada 26. novembris) par finanšu regulējumu, ko piemēro 11. Eiropas Attīstības fondam
 16
 ,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 Lai 2019. – 2020. gadā papildinātu APF, piešķir summu maksimāli 445 860 000 EUR apmērā no līdzekļiem, kuri paredzēti 10. Eiropas Attīstības fonda (EAF) projektos un par kuriem saistības atceltas.
 No šīs summas maksimāli 14 860 000 EUR piešķir, lai segtu atbalsta izdevumus, kas radušies Komisijai.
 Šos līdzekļus izmanto saskaņā ar 11. EAF piemērojamiem noteikumiem un procedūrām.
 2. pants
 Šis lēmums stājas spēkā nākamajā dienā pēc tā pieņemšanas.
 Briselē,
 Padomes vārdā —
 priekšsēdētājs
 (1)
 Partnerattiecību nolīgums starp Āfrikas, Karību jūras reģiona un Klusā okeāna valstu grupas locekļiem, no vienas puses, un Eiropas Kopienu un tās dalībvalstīm, no otras puses, kas noslēgts 2000. gada 23. jūnijā Kotonū.
 (2)
 Komisijas 2015. gada 7. decembra Lēmums C(2015) 8627.
 (3)
 Komisijas 2016. gada 17. novembra Lēmums C(2016) 7258.
 (4)
 Komisijas 2017. gada 27. aprīļa Lēmums C(2017) 2579, kas grozīts ar Komisijas 2018. gada 23. februāra Lēmumu C(2018) 1258.
 (5)
 Šī summa ietver vairāku dalībvalstu brīvprātīgos ieguldījumus 16,5 miljonu EUR apmērā.
 (6)
 Tas nerada precedentu attiecībā uz iepriekš atbrīvoto līdzekļu iespējamo turpmāko izmantojumu no iepriekšējiem EAF, kas joprojām ir lēmums, kurš dalībvalstīm ir jāpieņem katrā gadījumā atsevišķi saskaņā ar 55. pantu Padomes Regulā (ES) 2018/1877 (2018. gada 26. novembris) par finanšu regulējumu, ko piemēro 11. Eiropas Attīstības fondam.
 (7)
 Kopīgs redzējums, kopīga rīcība – stiprāka Eiropa. Globāla Eiropas Savienības ārpolitikas un drošības politikas stratēģija, 2016. gada jūnijs.
 (8)
 Padomes un Padomē sanākušo dalībvalstu valdību pārstāvju, Eiropas Parlamenta un Komisijas kopīgais paziņojums (2017/C 210/01). Jaunais Eiropas Konsenss par attīstību “Mūsu pasaule, mūsu cieņa, mūsu nākotne”, 2017. gada 7. jūnijs.
 (9)
 Komisijas 2015. gada 13. novembra Lēmums C(2015) 7766, ar ko pieņem 2014. – 2020. gada stratēģijas dokumentu un indikatīvo programmu ĀKK iekšējai sadarbībai starp Eiropas Savienību un ĀKK valstu grupu.
 (10)
 Padomes Regula (ES) 2015/322 (2015. gada 2. marts).
 (11)
 Padomē sanākušo Eiropas Savienības dalībvalstu valdību pārstāvju Iekšējais nolīgums par Eiropas Savienības palīdzības finansēšanu atbilstīgi daudzgadu finanšu shēmai laikposmam no 2014. gada līdz 2020. gadam saskaņā ar ĀKK un ES Partnerattiecību nolīgumu un par finansiālas palīdzības piešķiršanu aizjūras zemēm un teritorijām, kurām piemēro Līguma par Eiropas Savienības darbību ceturto daļu (OV L 210, 6.8.2013., 1. lpp.).
 (12)
 EAF Iekšējā nolīguma 1. panta 4. punkts un Padomes Regulas (ES) 2015/1877 (2018. gada 26. novembris) par finanšu regulējumu, ko piemēro 11. Eiropas Attīstības fondam, 55. pants.
 (13)
 Padomes Regula (ES) 2015/322 (2015. gada 2. marts) par 11. Eiropas Attīstības fonda īstenošanu un Padomes Regula (ES) 2018/1877 (2018. gada 26. novembris) par finanšu regulējumu, ko piemēro 11. Eiropas Attīstības fondam.
 (14)
 OV L 210, 6.8.2013., 1. lpp.
 (15)
 OV L 58, 3.3.2015., 1.-16. lpp.
 (16)
 OV L 307, 3.12.2018., 1.-21. lpp.


text:
 23.3.2017
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 78/61
 A BIZOTTSÁG (EU) 2017/545 VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2017. március 22.)
 a kvótán felüli cukorra vonatkozó kiviteli engedélyek kibocsátásakor alkalmazandó százalékos elfogadási arány megállapításáról, kiviteli engedély iránti kérelmek elutasításáról és a kiviteli engedély iránti kérelmek benyújtásának felfüggesztéséről
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a mezőgazdasági termékpiacok közös szervezésének létrehozásáról, és a 922/72/EGK, a 234/79/EGK, az 1037/2001/EK és az 1234/2007/EK tanácsi rendelet hatályon kívül helyezéséről szóló, 2013. december 17-i 1308/2013/EU európai parlamenti és tanácsi rendeletre (1),
 tekintettel a cukorágazatban harmadik országokkal folytatott kereskedelem tekintetében a 318/2006/EK tanácsi rendelet végrehajtására vonatkozó részletes szabályok megállapításáról szóló, 2006. június 30-i 951/2006/EK bizottsági rendeletre (2) és különösen annak 7e. cikkére, összefüggésben 9. cikke (1) bekezdésével,
 mivel:
 (1)
 Az 1308/2013/EU rendelet 139. cikke (1) bekezdése első albekezdésének d) pontja értelmében azt a cukormennyiséget, amelyet az adott gazdasági évben a hivatkozott rendelet 136. cikkében említett kvótán felül állítottak elő, csak a Bizottság által megállapítandó mennyiségi korlátozáson belül lehet exportálni.
 (2)
 Az (EU) 2016/1713 bizottsági végrehajtási rendelet (3) megállapította e mennyiségi korlátozásokat.
 (3)
 A kiviteli engedély iránti kérelmekben szereplő cukormennyiség meghaladja az (EU) 2016/1713 végrehajtási rendeletben megállapított mennyiségi korlátot. Ezért a 2017. március 13. és 17. között kérelmezett mennyiségekre százalékos elfogadási arányt kell megállapítani. Ennek megfelelően a 2017. március 17. után benyújtott, cukorra vonatkozó kiviteli engedély iránti kérelmeket el kell utasítani, és a kiviteli engedély iránti kérelmek benyújtását fel kell függeszteni,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 (1) A kvótán felüli cukorra vonatkozóan 2017. március 13. és 17. között benyújtott kiviteli engedély iránti kérelmekben szereplő mennyiségekre 66,806961 %-os elfogadási arányt kell alkalmazni.
 (2) A kvótán felüli cukorra vonatkozóan 2017. március 20., 21., 22., 23. és 24. napján benyújtott kiviteli engedély iránti kérelmek elutasításra kerülnek.
 (3) A kvótán felüli cukorra vonatkozó kiviteli engedély iránti kérelmek benyújtása a 2017. március 27. és 2017. szeptember 30. közötti időszakban szünetel.
 2. cikk
 Ez a rendelet az Európai Unió Hivatalos Lapjában való kihirdetése napján lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2017. március 22-én.
 a Bizottság részéről,
 az elnök nevében,
 Jerzy PLEWA
 főigazgató
 Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Főigazgatóság
 (1) HL L 347., 2013.12.20., 671. o.
 (2) HL L 178., 2006.7.1., 24. o.
 (3) A Bizottság 2016. szeptember 20-i (EU) 2016/1713 végrehajtási rendelete a kvótán kívüli cukor és izoglükóz kivitelére a 2016/2017-es gazdasági év végéig alkalmazandó mennyiségi korlátozás megállapításáról (HL L 258., 2016.9.24., 8. o.).