text:
Warszawa, dnia 17 maja 2019 r.
 ZSPU.440.705.2018
 Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 7 ust. 1 w zw. z 60 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 lit. f) i art. 57 ust. 1 lit. a) i lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pani M. B., zam.: [...], na przetwarzanie przez Fundację [...], jej danych osobowych publikowanych w serwisie [...], Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych
 Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Pani M. B. [...], zwanej dalej również Skarżącą, na przetwarzanie jej danych osobowych przez Fundację [...], zwaną dalej również Fundacją.
 Skarżąca sformułowała pod adresem Fundacji zarzut nieuprawnionego przetwarzania jej danych osobowych publikowanych w prowadzonym przez Fundację serwisie [...] (poprzednio: [...]) wskazując cyt.: „(...) przetwarzanie jest niezgodne z prawem, gdyż moje interesy lub podstawowe prawa i wolności mają nadrzędny charakter wobec interesów realizowanych przez administratora (...)”.
 Skarżąca zarzuciła zarazem Fundacji, że prezentowane przez nią w serwisie [...] (wcześniej: [...]) informacje na jej temat wskazują na istnienie nieprawdziwych powiązań organizacyjnoprawnych pomiędzy podmiotami, w organach których sprawuje określone funkcje. Jak bowiem wskazała Skarżąca cyt.: „(...) Fundacja (...) zamieściła na stronach internetowych tego portalu graf obrazujący moje powiązania jako Członka Zarządu Spółki [...] i członka Zarządu stowarzyszenia [...] (...) z osobami pełniącymi funkcje w Zarządzie Spółki [...] (...)”. Tymczasem – jak zaznaczyła Skarżąca – cyt.: „(...) Każdy z tych podmiotów prowadzi działalność gospodarczą niezależnie od interesów drugiego z nich i interesów osób zarządzających drugim z tych podmiotów. Podmioty te nie stanowią spółek powiązanych w rozumieniu (...) Kodeksu spółek handlowych. Nie działają one także w ramach jednej grupy kapitałowej (...) żaden z tych podmiotów nie posiada udziału w kapitale drugiego (...) Skoro nie ma żadnych powiązań kapitałowych (...) nie ma żadnych powodów dla których na stronach internetowych portalu [...] miałyby być zamieszczone informacje nt. powiązań pomiędzy tymi podmiotami (...)”.
 W związku z powyższym zarzutem Skarżąca wniosła o cyt.: „(...) nakazanie administratorowi Fundacji [...] usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych poprzez usunięcie moich danych ze stron internetowych portalu [...] przetwarzanych niezgodnie z prawem (...)”.
 W toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej również Prezesem UODO, ustalił, co następuje.
 Fundacja jest podmiotem, którego celem działania - wedle informacji zawartych w Dziale 3 dotyczącego jej Krajowego Rejestru Sądowego (nr KRS [...]) jest cyt.: „wspomaganie rozwoju demokracji poprzez upowszechnianie praw obywatela w zakresie dostępu do informacji publicznej”. Z kolei wedle zapisów Statutu Fundacji - opublikowanego przez nią na jej stronie internetowej – [...]: „(...) Fundacja przyjmuje za swoje zadanie wspomaganie rozwoju demokracji poprzez upowszechnianie praw obywatela w zakresie dostępu do informacji publicznej (...)” (§ 5); „(...) Fundacja realizuje swoje cele poprzez: (...) budowanie narzędzi informatycznych, programistycznych i technologicznych, wspierających zaangażowanie obywateli w sprawy publiczne (...) podejmowanie działań w zakresie ustanawiania i promowania standardów i dobrych praktyk w zakresie dostępu i ponownego wykorzystania informacji z sektora publicznego (...)” (§ 6 pkt 4 i 5).
 Fundacja przetwarza dane osobowe Skarżącej jako aktualnego: członka organu reprezentacji (wiceprezesa zarządu) stowarzyszenia [...] (nr KRS [...]), członka organu nadzoru [...] Sp. z o.o. (nr KRS [...]) oraz członka organu reprezentacji (członka zarządu) [...] Sp. z o.o. (nr KRS [...]; podmiot poprzednio funkcjonujący pod nazwą [...] Sp. z o.o. – wydruk z KRS w aktach sprawy). Ponadto Fundacja przetwarza dane osobowe Skarżącej dotyczące przeszłego (w okresie [...]) jej uczestnictwa w charakterze wspólnika w [...] Sp. z o.o. (nr KRS [...]). Przedmiotowe dane osobowe zostały przez Fundację pozyskane cyt.: „(...) ze źródła publicznie dostępnego tj. ze strony internetowej Ministra Sprawiedliwości prowadzonej dla Krajowego Rejestru Sądowego (...)” (pismo Fundacji z dnia [...] grudnia 2018 r. – w aktach sprawy). Zakres pozyskanych przez Fundację danych osobowych Skarżącej objął następujące, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym, zwanym dalej KRS, informacje na jej temat: imię i nazwisko, numer ewidencyjny PESEL, funkcje pełnione w organach podmiotów wpisanych do KRS oraz informacje na temat liczby i wartości udziałów w tych podmiotach (jednym z nich) - i był to zakres danych tożsamy z zakresem danych osobowych Skarżącej ujawnionych w KRS. Fundacja do chwili obecnej przetwarza dane osobowe Skarżącej w ww. zakresie cyt.: „(...) w celu udostępniania danych osobowych w serwisach internetowych prowadzonych przez Fundację, w tym dla wspierania jawności i pewności obrotu gospodarczego (...) Aktualnie dane Skarżącej są przetwarzane w ramach serwisu [...] (dawniej w serwisie [...]) w zbiorze danych serwisu [...] (...)” (pismo Fundacji z dnia [...] grudnia 2018 r., analogicznie wyjaśnienia zawarła Fundacja w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. - pismo w aktach sprawy). Przetwarzane przez Fundację dane osobowe Skarżącej, służące funkcjonowaniu serwisu [...] (wcześniej: [...]) odpowiadają swoją treścią danym obecnie ujawnianym w KRS – zarówno w obszarze informacji o funkcjach pełnionych aktualnie w organach ww. podmiotów, jak również w o przeszłym uczestnictwie w jednym z ww. podmiotów w charakterze wspólnika (wydruki z KRS – w aktach sprawy).
 Fundacja przetwarza numer PESEL Skarżącej w celach identyfikacyjnych – numer
 ten podlega cyt.: „(...) automatycznej analizie (...) w celu uzyskania informacji o roku urodzenia osób, których dane są przetwarzane, co pozwala administratorowi na wprowadzenie funkcjonalności wyświetlania roku urodzenia osób o tych samych imionach i nazwiskach (dla ich rozróżnienia od innych, tak samo nazywających się osób występujących w Krajowym Rejestrze Sądowym (...)” (pismo Fundacji z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowane do Skarżącej drogą elektroniczną – wydruk pisma w aktach sprawy (...)”. Również wedle zapisów zawartych w dokumencie p.n. „Polityka prywatności” publikowanym przez Fundację na jej stronie internetowej – [...] cyt.: „(...) Profilowanie (...) polega na (...) automatycznej analizie numeru PESEL, w celu uzyskania informacji o roku urodzenia osób, których dane są przetwarzane, co pozwala Administratorowi na wprowadzenie funkcjonalności wyświetlania roku urodzenia osób o tych samych imionach i nazwiskach (dla ich rozróżnienia od innych, takiej samo nazywających się osób, występujących w Krajowym Rejestrze Sądowym (...) ([...]).
 Fundacja publikuje w prowadzonym przez nią serwisie internetowym [...] (wcześniej [...]) dane osobowe Skarżącej w zakresie obejmującym jej imię, nazwisko, informacje o funkcjach pełnionych aktualnie w organach ww. podmiotów, informację o liczbie i wartości udziałów posiadanych w przeszłości w jednym z nich (w zakresie tej informacji jednoznaczne wskazując na jej historycznych charakter – Fundacja podaje bowiem precyzyjnie przedział czasowy – [...] , w którym Skarżąca występowała w charakterze wspólnika [...] Sp. z o. o.) oraz informację cyt.: „(...) w zakresie płci (poprzez ikonę graficzną) (...)” (pismo Fundacji z dnia [...] grudnia 2018 r. – w aktach sprawy).
 W toku postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie Fundacja wskazała w szczególności cyt.: „(...) Fundacja (...) jest organizacją działającą na rzecz rozwoju demokracji, otwartej i przejrzystej władzy publicznej oraz zaangażowania obywatelskiego. Korzystając z uprawnień gwarantowanych w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (...) oraz ustawie z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (...) Fundacja gromadzi zbiory danych powszechnie dostępnych i udostępnia je obywatelom w ramach serwisów internetowych prowadzonych przez Fundację. Fundacja w zakresie swojej statutowej działalności wspiera rozwój demokracji poprzez upowszechnienie praw obywatela w zakresie dostępu do informacji publicznej i tworzy rozwiązania informatyczne, które pozwalają obywatelom w łatwiejszy sposób dotrzeć do danych udostępnionych przez państwo (...)” oraz cyt.: „(...) Realizowanie przez Fundację jej prawnie uzasadnionego interesu jako administratora danych osobowych znajduje swoje gospodarcze i prawne uzasadnienie w kontekście statutowej działalności organizacji (...)” (pisma Fundacji z dnia [...] grudnia 2018 r. i z dnia [...] marca 2019 r.).
 Odnosząc się do zarzutów Skarżącej Fundacja podkreśliła cyt.: „(...) Fundacja nie prezentuje, ani nie prezentowała na portalu [...] nieprawdziwych informacji na temat powiązań pomiędzy Stowarzyszeniem [...] a spółką [...] Sp. z o.o. (obecna nazwa [...] Sp. z o.o.) (...) Fundacja przetwarza dane osobowe Skarżącej pobrane z Krajowego Rejestru Sądowego w zakresie dotyczącym podmiotów podlegających wpisowi do KRS, w których strukturze została ujawniona Skarżąca. Dane prezentowane przez Fundację na portalu [...] są odzwierciedleniem danych dotyczących Skarżącej ujawnionych w KRS (...) nie można zatem zgodzić się z rzekomą możliwością wprowadzania w błąd kogokolwiek, co do zakresu aktywności zawodowej Skarżącej jak również negatywnego wpływu na postrzeganie Skarżącej w środowisku. Fundacja prezentuje dane Skarżącej na portalu [...] (...) również w formie graficznej (graf). W ramach grafu Fundacja przedstawia powiązania dotyczące osób i sprawowanych przez nie funkcji, w ramach podmiotów wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego. W przypadku gdy dana osoba (tak jak w przypadku Skarżącej) sprawuje funkcje w kilku podmiotach, wówczas graf obrazuje uczestnictwo danej osoby w każdym z tych podmiotów (...) Fundacja nie prezentuje na portalu [...] informacji, iż Spółka [...] Sp. z o.o., wcześniej [...] Sp. z o. o. i Stowarzyszenie [...] działają w ramach jednej grupy kapitałowej, bądź prowadzą działalność tego samego rodzaju. Prezentowanie na portalu [...] w ramach jednego grafu Spółki i Stowarzyszenia wynika z powiazań określonych osób z tymi podmiotami (chodzi o osoby pełniące funkcje jednocześnie w Spółce i w Stowarzyszeniu, tak jak w przypadku Skarżącej (...)” (pismo Fundacji z dnia [...] marca 2019 r.– w aktach sprawy).
 W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. zatytułowanym jako „Wniosek o usunięcie danych osobowych ze stron internetowych portalu [...]” i zaadresowanym do [...] Sp. z o.o. (które Fundacja uznała za adresowane w istocie do niej samej; kopia pisma w aktach sprawy) Skarżąca wskazała cyt.: „(...) wnoszę sprzeciw wobec przetwarzania przez Państwa firmę moich danych osobowych, w tym zamieszczania ich na stronach internetowych Państwa portalu [...] w powiązaniu ze Spółką [...] Spółka z o.o. [...] i stowarzyszeniem [...] (...) Państwa firma rozpowszechnia nieprawdziwe informacje na temat powiązań Spółki [...] Sp. z o.o. i ww. stowarzyszenia. Takie powiązania nie istnieją ponieważ oba te podmioty nie działają w ramach jednej grupy kapitałowej, ani nie prowadzą tego samego rodzaju działalności (...) Rozpowszechnianie powyższych informacji przez Państwa firmę wprowadza w błąd moich współpracowników i klientów co do zakresu mojej aktywności zawodowej i źle wpływa na postrzeganie mojej osoby w środowisku (...) wnoszę o niezwłoczne usunięcie moich danych osobowych ze stron internetowych portalu [...]”.
 Fundacja odmówiła uwzględnienia ww. żądania Skarżącej (wydruk pisma Fundacji z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowanego do Skarżącej drogą elektroniczną i stanowiącego odpowiedź na jej wniosek z dnia [...] sierpnia 2018 r. – w aktach sprawy). Fundacja uzasadniła tę odmowę w sposób analogiczny do tego, w jaki uczyniła to w toku postępowania wyjaśniającego przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych w niniejszej sprawie. Fundacja podniosła w szczególności cyt.: „(...) Fundacja (...) uznała, że w sprawie nie zaszła szczególna sytuacja, która mogłaby skutkować uwzględnieniem sprzeciwu Skarżącej, zaprzestaniem przetwarzania jej danych oraz (...) ich usunięciem (...) nadto, interesy, prawa czy wolności Skarżącej nie są w żadnym wymiarze zagrożone w związku z przetwarzaniem przez Fundację jej danych osobowych. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami Skarżącej zawartymi w skardze, iż przetwarzanie jej danych przez Fundację może mieć negatywny wpływ na prowadzoną przez Skarżącą w chwili obecnej działalność biznesową, a nawet rozwój kariery zawodowej Skarżącej w przyszłości. Fundacja uznaje te twierdzenia za pozbawione podstaw, sama Skarżąca nie podjęła nawet próby wytłumaczenia, na czym rzekomy negatywny wpływ miałby polegać (...)”.
 Po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej również Prezesem UODO, zważył, co następuje.
 Prezes UODO jest organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych i organem nadzorczym w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2), zwanego dalej RODO (art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.), zwanej dalej ustawą). Prezes UODO prowadzi postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych (art. 60 ustawy), przy czym w sprawach nieuregulowanych w ustawie, do postępowań administracyjnych przed Prezesem UODO, w szczególności unormowanych w rozdziale 7 ustawy – postępowań w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwaną dalej również Kpa (art. 7 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 57 ust. 1 RODO, bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia każdy organ nadzorczy na swoim terytorium monitoruje i egzekwuje stosowanie niniejszego rozporządzenia (lit. a) oraz rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez podmiot, organizację lub zrzeszenie zgodnie z art. 80, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym (lit. f). Instrumentami realizacji zadań przewidzianych w art. 57 ust. 1 RODO są w szczególności określone w art. 58 ust. 2 RODO, uprawnienia naprawcze, w tym możliwość: nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia (art. 58 ust. 2 lit. c)), nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu dostosowania operacji przetwarzania do przepisów niniejszego rozporządzenia, a w stosownych przypadkach wskazanie sposobu i terminu (art. 58 ust. 2 lit. d)).
 Art. 4 pkt 2 RODO definiuje przetwarzanie danych jako operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie.
 Zgodnie z art. 6 ust. 1 RODO, przetwarzanie danych (każda czynność mieszcząca się w tym pojęciu) jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.
 Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm.), zwana dalej ustawą o KRS, wprowadza w art. 8 zasadę jawności formalnej Krajowego Rejestru Sądowego, zwanego dalej Rejestrem. Powołany przepis stanowi wprost, że Rejestr jest jawny (ust. 1), że każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji (ust. 2) oraz, że każdy ma prawo otrzymać, również drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru (ust. 3). Art. 12 ust. 1 ww. ustawy statuuje generalną zasadę, iż dane zawarte w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte (chyba że ustawa stanowi inaczej). Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 omawianej ustawy, wpisy do Rejestru podlegają obowiązkowi ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (zwanym dalej Monitorem), chyba, że ustawa stanowi inaczej.
 Imiona, nazwiska i numery PESEL osób fizycznych wchodzących w skład organów reprezentacji i organów nadzoru spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, wspólników tych spółek (ze wskazaniem ilości i wartości przypadających im udziałów) oraz osób wchodzących w skład organów reprezentacji stowarzyszeń, podlegają wpisowi odpowiednio: do jawnego rejestru przedsiębiorców oraz do jawnego rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej na mocy: art. 35 pkt 1, art. 36 pkt 6, art. 38 pkt 8 lit. c), art. 39 pkt 1 i 2 i art. 49 ust. 1 i 2 ustawy o KRS.
 Mając na uwadze, że Fundacja przetwarza tożsamy zakres informacji na temat Skarżącej z zakresem jej danych ujawnionych w KRS oznacza to, że przetwarza ona również (przy czym nie publikuje) nr PESEL Skarżącej. Wobec tego należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.) numer ten jest jedenastocyfrowym symbolem numerycznym, jednoznacznie identyfikującym osobę fizyczną, zawierającym datę urodzenia, numer porządkowy, oznaczenie płci oraz liczbę kontrolną, przy czym data urodzenia zawarta jest w pierwszych sześciu cyfrach w następującej kolejności: dwie ostatnie cyfry roku urodzenia, miesiąc urodzenia wraz z zakodowanym stuleciem urodzenia oraz dzień urodzenia, kolejne cztery cyfry to numer porządkowy i płeć osoby (ostatnia cyfra numeru porządkowego zawiera oznaczenie płci: cyfrę parzystą, w tym "0", dla kobiet, a cyfrę nieparzystą dla mężczyzn), a ostatnia, jedenasta cyfra numeru PESEL jest liczbą kontrolną umożliwiającą elektroniczną kontrolę poprawności nadanego numeru identyfikacyjnego. Oznacza to, że każdy podmiot przetwarzający numer PESEL określonej osoby przetwarza tym samym również informację o dacie jej urodzenia (wieku) oraz płci.
 Fundacja prowadzi działalność cyt.: „(...) na rzecz rozwoju demokracji, otwartej i przejrzystej władzy oraz zaangażowania obywatelskiego (...) Fundacja gromadzi zbiory danych powszechnie dostępnych i udostępnia je obywatelom w ramach serwisów internetowych prowadzonych przez Fundację. Fundacja w zakresie swojej statutowej działalności wspiera rozwój demokracji poprzez upowszechnienie praw obywatela w zakresie dostępu do informacji publicznej i tworzy rozwiązania informatyczne, które pozwalają obywatelom w łatwiejszy sposób dotrzeć do danych udostępnionych przez państwo (...)” (pismo Fundacji z dnia [...] grudnia 2018 r. zawierające wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie, analogiczne wyjaśnienia zawarte w korespondencji z dnia [...] marca 2019 r.). W ramach realizacji powyższych celów Fundacja podejmuje działania polegające na częściowo odpłatnym, a częściowo nieodpłatnym udostępnianiu obywatelom w serwisie internetowym [...] (poprzednio: [...]) danych pochodzących z powszechnie dostępnych źródeł (KRS/Monitor). Tak określone cele i zadania Fundacji mają bez wątpienia prawne usprawiedliwiony charakter. Ich realizacja jest zarazem uwarunkowana przetwarzaniem danych osobowych ujawnionych w publicznie dostępnych rejestrach, w tym danych osobowych Skarżącej jako osoby pełniącej określone funkcje w podmiotach podlegających wpisowi do Rejestru. Brak zarazem podstaw do przyjęcia, że realizacja ww., prawnie uzasadnionego interesu administratora (Fundacji), polegającego na prowadzeniu działalności związanej z upowszechnianiem treści zawartych w KRS/Monitorze, musiała ustąpić wobec nadrzędnych w stosunku do niej interesów lub podstawowych praw i wolności Skarżącej, wymagających ochrony danych osobowych. Jak bowiem wskazano, przetwarzane przez Fundację w kwestionowany sposób dane osobowe Skarżącej, są danymi powszechnie dostępnymi. Jednocześnie zakres danych osobowych Skarżącej publikowanych w serwisie internetowym [...] (wcześniej: [...]) jest adekwatny (nie nadmierny) w kontekście realizowanego celu informacyjnego (dane te są w istocie publikowane w zakresie węższym w porównaniu do zakresu danych ujawnionych KRS - nie obejmują bowiem numeru PESEL), natomiast ich treść jest zbieżna z treścią danych ujawnionych w KRS. Prezes UODO nie znajduje podstaw, by zakwestionować legalność pozyskania i dalszego przetwarzania przez Fundację, w zbiorze utworzonym dla potrzeb funkcjonowania serwisu [...] informacji o numerze PESEL – w celu umożliwienia jednoznacznego odróżnienia Skarżącej od innych osób o tych samych imionach i nazwisku. Jednocześnie raz jeszcze podkreślić należy, że numer ten nie jest przez Fundację publikowany w ww. serwisie internetowym. Co zaś tyczy się kwestii publikowania przez Fundację w ww. serwisie informacji o płci Skarżącej – jak ujęła to sama Fundacja cyt.: „(...) poprzez ikonę graficzną (...) ” wskazać należy, że informację tego rodzaju niosą za sobą już same dane Skarżącej w zakresie jej imienia.
 Odnosząc się do kwestii publikowania przez Fundację tych danych osobowych Skarżącej, które dotyczą przeszłego występowania przez nią w charakterze wspólnika [...] Sp. z o.o., podkreślić należy, że przeszłe uczestnictwo Skarżącej w ww. spółce w podanym charakterze pozostaje faktem, a informacje na temat tego rodzaju aktywności Skarżącej w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym mogą nadal pozostawać w sferze publicznego zainteresowania. Z tego samego względu informacje te są nadal publikowane w KRS. Uwzględniając publiczny charakter ww. informacji (które – wobec nieusuwalności danych ujawnionych w KRS - nadal są publicznie dostępne w tym Rejestrze), ich merytorycznej poprawności oraz waloru informacyjnego fakt, iż mają one obecnie walor historyczny, pozostaje bez wpływu na możliwość ich dalszego przetwarzania (w tym publikowania) przez Fundację.
 Podsumowując dotychczasowe rozważania, przetwarzanie przez Fundację publicznie dostępnych danych osobowych Skarżącej - jako osoby pełniącej określone funkcje w podmiotach podlegających wpisowi do Rejestru, w tym ich publikacja – znajduje oparcie w powołanym
 art. 6 ust. 1 lit. f) RODO.
 W tym miejscu nadmienić warto, że w podobnej sprawie, w której istotą sprawy była możliwość wykorzystania danych osobowych pozyskanych z publicznego rejestru, Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r. (sygn. akt: I OSK 1166/14) stwierdził, iż cyt.: „(...) ustawa o ochronie danych osobowych nie wprowadza specjalnych obowiązków w zakresie pozyskiwania danych z publicznych rejestrów (tu: z Krajowego Rejestru Sądowego). Celem rejestrów publicznie dostępnych jest bowiem udostępnienie informacji na potrzeby obrotu prawnego. Zapoznawanie się z takimi danymi jest legalnie, co wynika wprost z art. 8 ust. 1 ustawy (...) o Krajowym Rejestrze Sądowym (...) statuującego zasadę jawności rejestru oraz art. 10 ust. 1 (...) określającego prawo każdego zainteresowanego do przeglądania akt (...)”.
 W kontekście argumentacji przedstawionej w niniejszej sprawie przez Fundację celem wykazania legalności je działań, zasadne jest również przytoczenie przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. 2018 r., poz. 1243 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, przez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3. Ww. ustawa definiuje zarazem ponowne wykorzystywanie jako wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane "użytkownikami", informacji sektora publicznego, w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona (art. 2 ust. 2). Ustawa statuuje powszechne prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego udostępnionych w systemie teleinformatycznym, a w szczególności na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej podmiotu zobowiązanego lub w centralnym repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), lub w inny sposób (art. 5 pkt 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego). Ponowne wykorzystanie informacji może zostać ograniczone - podmiot zobowiązany udostępnia na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej w menu przedmiotowym w kategorii "Ponowne wykorzystywanie” warunki ponownego wykorzystywania, jeżeli zostały przez niego określone (art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego) – wykorzystanie informacji pochodzących z KRS nie zostało jednak obwarowane takimi warunkami.
 W konsekwencji powyższej oceny odnośnie legalnego charakteru działań Fundacji w obszarze przetwarzania kwestionowanych danych osobowych Skarżącej, nie zasługuje na uwzględnienie żądanie Skarżącej dotyczące zaprzestania tego procesu.
 Stosownie do brzmienia art. 17 ust. 1 RODO osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności: a) dane osobowe nie są już niezbędne do celów, w których zostały zebrane lub w inny sposób przetwarzane; b) osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a), i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania; c) osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania; d) dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem; e) dane osobowe muszą zostać usunięte w celu wywiązania się z obowiązku prawnego przewidzianego w prawie Unii lub prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator; f) dane osobowe zostały zebrane w związku z oferowaniem usług społeczeństwa informacyjnego, o których mowa w art. 8 ust. 1. W rozpoznawanej sprawie, dane osobowe Skarżącej w dalszym ciągu są niezbędne w kontekście celów realizowanych przez Fundację (brak przesłanki z art. 17 ust. 1 lit. a) RODO), podstawą ich przetwarzania jest prawnie usprawiedliwiony interes realizowany przez administratora
 (art. 6 ust. 1 lit. f) RODO) a nie zgoda Skarżącej (brak przesłanki z art. 17 ust. 1 lit. b), kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych Skarżącej jest realizowany w sposób legalny (brak przesłanki z art. 17 ust. 1 lit. d) RODO), nie istnieje przepis, który obligowałby Fundację do usunięcia kwestionowanych danych osobowych Skarżącej (brak przesłanki z art. 17 ust. 1 lit. e) RODO), dane osobowe Skarżącej nie zostały zebrane w związku z oferowaniem usług społeczeństwa informacyjnego, o których mowa w art. 8 ust.1 RODO (brak przesłanki z art. 17 ust. 1 lit. f) RODO). W rozpoznawanej sprawie nie można również przyjąć istnienia przesłanki do skutecznego żądania usunięcia danych określonej w art. 17 ust. 1 lit. c) RODO. Powołany przepis nakazuje usunąć dane w sytuacji wniesienia przez osobę, której one dotyczą sprzeciwu na mocy art. 21 ust. 1 i ust. 2 RODO – te z kolei regulacje dotyczą sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych odpowiednio w sytuacji: gdy przetwarzanie to jest realizowane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. e) lub f) RODO oraz gdy celem przetwarzania danych jest cel marketingowy. W niniejszej sprawie dane osobowe Skarżącej są przetwarzane w celach niezwiązanych z marketingiem.
 Art. 21 ust. 1 RODO przyznaje osobie, której dane dotyczą prawo do tego, by w dowolnym momencie wnieść sprzeciw - z przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją - wobec przetwarzania dotyczących jej danych osobowych opartego na art. 6 ust. 1 lit. e) lub f), w tym profilowania na podstawie tych przepisów wskazując zarazem, że administratorowi nie wolno już przetwarzać tych danych osobowych, chyba że wykaże on istnienie ważnych prawnie uzasadnionych podstaw do przetwarzania, nadrzędnych wobec interesów, praw i wolności osoby, której dane dotyczą, lub podstaw do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń. W sytuacji, gdy żądanie przewidziane w art. 21 ust. 1 RODO jest zasadne, osoba, której dane dotyczą ma prawo domagać się realizacji prawa do bycia zapomnianym (patrz przytoczony uprzednio art. 17 ust. 1 lit. c) RODO). Podkreślenia wymaga jednak, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw by uznać, że za uwzględnieniem sprzeciwu Skarżącej przemawia jej szczególna sytuacja. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, cyt.: „(...) szczególna sytuacja uzasadniająca zaprzestanie przetwarzania danych osobowych wnioskodawcy wiązać się może z groźbą ujawnienia przez takie przetwarzanie danych związanych ze sferą prywatności lub życia rodzinnego, w przypadku gdy wykorzystywanie tych danych w konkretnej sytuacji nie jest bezwzględnie konieczne (...)” (P. Fajgielski „Komentarz do rozporządzenia nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz” WKP 2018). W niniejszej sprawie ani w toku postępowania przed Prezesem UODO, ani w ramach korespondencji wymienionej z Fundacją, Skarżąca nie wykazała istnienia po jej stronie żadnej szczególnej sytuacji uzasadniającej żądanie zaprzestania przetwarzania przez Fundację jej danych osobowych.
 Argumenty przedstawione przez Skarżącą w podanym zakresie sprowadzają się do przedstawienia jej subiektywnych przekonań i wyobrażeń na temat możliwego społecznego odbioru faktu kwestionowanego publikowania jej danych osobowych przez skarżony podmiot. W skardze inicjującej niniejsze postępowanie Skarżąca podniosła bowiem cyt.: „(...) Fundacja przyjmuje za swoje zadanie wspomaganie rozwoju demokracji poprzez upowszechnianie praw obywatela w zakresie dostępu do informacji publicznej. Moim zdaniem, przytoczone powyżej cele działania Fundacji (...) odnoszą się do aktualnej sytuacji politycznej w kraju dając wsparcie jednej ze stron toczącego się w Polsce od lat sporu politycznego (...) ja nie życzę sobie, aby Fundacja o tak jednoznacznie określonym profilu działalności powiązanym z polityką krajową przetwarzała moje dane osobowe, aby nie kojarzyć się z żadną ze stron wspomnianego sporu (...) Przetwarzanie zatem moich danych osobowych przez tego administratora może mieć negatywny wpływ
 na prowadzoną przez mnie (...) działalność biznesową, a nawet rozwój mojej kariery zawodowej w przyszłości (...)”. Ryzyko publicznej oceny funkcjonowania podmiotów działających w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym, a także członków ich organów, jest natomiast niejako wpisane w ich działalność i nie ma żadnego przełożenia na jawność danych objętych KRS, czy możliwość ich dalszego, legalnego wykorzystania przez dowolne podmioty. Fakt, iż kwestionowane dane Skarżącej są danymi powszechnie dostępnymi skutkuje brakiem podstaw dla przyjęcia, że ich przetwarzanie przez Fundację dla potrzeb związanych z funkcjonowaniem serwisu [...] wiąże się - choćby potencjalnie – z ingerencją w sferę jej prywatności, tym samym zaś, że po stronie Skarżącej zachodzi szczególna sytuacja, której mowa w art. 21 ust. 1 RODO, uzasadniająca jej sprzeciw zgłoszony w trybie tego przepisu.
 Reasumując, proces kwestionowanego przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez Fundację jest realizowany legalnie, zaś żądanie Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
 W tym stanie faktycznym i prawnym Prezes UODO rozstrzygnął, jak w sentencji.
 Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.), postępowanie przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest jednoinstancyjne. Niniejsza decyzja jest ostateczna. Na podstawie art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), stronie przysługuje, w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, prawo do wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (na adres: 00 – 193 Warszawa, ul. Stawki 2). Wpis od skargi wynosi 200 złotych. Strona ma prawo ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych.
 Wytworzył informację: dr Edyta Bielak–Jomaa 2019-05-17
 Wprowadził‚ informację: Ewa Kosińska 2019-05-20 10:46:53
 Ostatnio modyfikował: Edyta Madziar 2019-06-18 10:20:12


type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 242 Md. 299 (1966)
 219 A.2d 43
 TAVEL
 v.
 BECHTEL CORPORATION ET AL.
 [No. 231, September Term, 1965.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided April 26, 1966.
 *301 The cause was argued before HAMMOND, HORNEY, OPPENHEIMER, BARNES and McWILLIAMS, JJ.
 Martin E. Gerel for the appellant.
 Thomas E. Cinnamond for the appellees.
 OPPENHEIMER, J., delivered the opinion of the Court.
 In this Workmen's Compensation appeal, the appellant-claimant, Tavel, was injured on a public highway while driving in his own car from his home to his place of employment; he contends that the injury occurred out of and in the course of his employment because, in addition to his hourly rate of pay, he was receiving a sum each week marked "travel time" on his pay checks, although the amount bore no relation to his actual travel expenses. The Workmen's Compensation Commission disallowed the claim, finding that the claimant did not sustain an accidental injury arising out of and in the course of his employment. Tavel appealed to the Circuit Court for Prince George's County and requested a jury trial. The record before the Commission was transmitted to the court. The appellee-employer, Bechtel Corporation, filed a motion for summary judgment, which Judge Bowie granted. This appeal ensued.
 The facts adduced at the hearing before the Commission are undisputed. Tavel was employed as a truck driver by Bechtel, the appellee. He was hired on October 31, 1963 out of the Teamsters Union Hall in Washington, D.C. His assigned job site was located in Chaulk Point, Maryland, about 38 miles from his home in Brentwood, Maryland, and 27 miles from the District of Columbia. Tavel drove his own car to work. On the morning of April 16, 1964, while on the way to work, Tavel's car was forced off the road by an unidentified vehicle and he was injured. The accident occurred on a public county road approximately three-quarters of a mile from Bechtel's main gate.
 *302 Tavel was paid at an hourly rate which averaged $105 per week for a 40-hour week. He was also paid an additional $1.20 a day; this amount was not paid unless he actually reported to work. A section of an earlier agreement, effective from June 1961 to June 1963, between Tavel's union and the employer provided in part that "traveling expenses" were to be paid the employees in addition to their regular hourly rate of pay; the payments were set by zone rates of either eighty cents or $1.20 daily, dependent upon the distance of the job site from the District of Columbia. The distance from Tavel's home to the job site was more than 25 miles and therefore under the earlier agreement the rate of $1.20 applied. A new agreement was entered into between the union and Bechtel, effective June 30, 1963, in which no provision was made for the zone rate payments contained in the former agreement. Despite this omission, Bechtel, at the request of Potomac Electric Power Company for which it was performing the work, continued to make the daily payments to the truck drivers, including Tavel, employed by it. Tavel testified before the Commission that these daily amounts of $1.20 were travel pay and that their weekly aggregate of $6 was entered on the top of the check which he received and on the stub as "travel time."
 Tavel did not claim that the daily $1.20 payments actually compensated him for the use of his vehicle. He testified that he used two tanks of gas each week in traveling to and from work. There was also, of course, the wear and tear upon his automobile.
 At the hearing before the Commission, Bechtel's project administrative manager testified that the provision with respect to traveling expenses was put in the 1961 contract with the union to induce men from the District of Columbia to work in the Maryland plant. The allowance was based on the distance from the District of Columbia to the job site and had nothing to do with the actual mileage from the employee's house. The manager's understanding was that this was a fringe benefit "an additional allowance to induce the men to drive this distance rather than seek work in the District of Columbia, because we needed the men down there and it was difficult to get them." The additional payment was not based on mileage or time; if a man *303 lived next door to the job site he would still receive the $6 a week.
 Tavel contends that whether the additional payments of $1.20 a day were to be considered as reimbursement for travel time or as additional compensation was an issue of fact which should have been submitted to the jury and that therefore the court below erred in granting a summary judgment in favor of the employer.
 Where the terms and manner of employment are disputed and different inferences may be drawn therefrom, the issue is a mixed question of law and fact, to be determined by the trier of the facts, under proper instructions, but where the essential terms and manner of employment are undisputed, the question is one of law for the court. Coates v. J.M. Bucheimer Co., 242 Md. 198, 218 A.2d 191 (1966); Lupton v. McDonald, 241 Md. 446, 217 A.2d 262 (1966), and Clayburn v. Soueid, Inc., 239 Md. 331, 337, 211 A.2d 728 (1965) and cases therein cited. The subjective interpretation of a party is not the test. See Keyworth v. Industrial Sales Co., 241 Md. 453, 217 A.2d 253 (1966).
 In passing on questions of whether an employee, injured while coming to or going from the place where he worked, was injured in the course of his employment, this Court has endeavored to keep in mind both the legislative mandate that the Workmen's Compensation Act shall be so interpreted and construed as to effectuate its general social purpose and the concomitant consideration that workmen, like other members of the general public, are not insured against the common perils of life. Chief Judge Brune, for the Court, in Maryland Paper Products Co. v. Judson, 215 Md. 577, 583-89, 139 A.2d 219 (1958), after analyzing the decisions, stated that cases dealing with the "coming and going" rule and modifications thereof must be determined upon their own facts.
 This Court has in general adhered to the rule that the Act does not cover injuries received while going to or from work in public streets; the Act does not authorize an award in case of an injury from a peril to which the public at large is exposed. Pariser Bakery & State Accident Fund v. Koontz, 239 Md. 586, 590-91, 212 A.2d 324 (1965) and cases therein cited. *304 However, as pointed out in Maryland Paper Products, supra, several exceptions to this general rule have been recognized. The exception here pertinent was discussed in that case as follows:
 "In Harrison v. Central Construction Co., 135 Md. 170, 180, 108 A. 874, an employee was injured on his way to work while attempting to board a train on which transportation was provided by the employer, without expense to the employee. The court held the accident was one arising out of and in the course of the injured worker's employment. This conclusion was not altered on the second appeal when it was shown that the train in question was a regular passenger train operated by a common carrier, and not a special work train. Central Construction Co. v. Harrison, 137 Md. 256, 112 A. 627. Cf. Watson v. Grimm, supra; Congressional Country Club v. B. & O.R.R., 194 Md. 533, 71 A.2d 696." 215 Md. at 584.
 In Watson v. Grimm, 200 Md. 461, 467, 90 A.2d 180 (1952), it was stated that the exception applies "where the employer furnishes the employee free transportation to and from his work as an incident to the employment." In such cases, under the decisions of this Court and the weight of authority in other jurisdictions, the making of the journey is part of the service for which the employee is compensated. 1 Larson, Workmen's Compensation § 16.20 (1965).
 In this case, the additional payment of $1.20 a day bore no relationship to Tavel's actual travel expense. By any computation, the payment was only a small proportion of the actual expenses involved. The employer did not furnish the means of transportation nor pay its equivalent. The testimony is uncontradicted that the payment was made as an inducement to get men to work in the Maryland plant, as a fringe benefit. The same payment was made to employees who might live next to the employer's plant. That the payment was referred to on the pay check as "travel time" cannot alter its nature. The case does not come within the exception to the "coming and going" rule under the Maryland cases to which reference has been *305 made. The making of the journey was not part of the services for which the employee was compensated. He and his fellow employees were paid an arbitrary sum to induce them to make the journey where necessary, but, on the facts, that sum was additional compensation for service in the employer's plant, not reimbursement for the expense of getting there.
 There are many cases in other jurisdictions in which the exception to the "coming and going" rule was held to apply, on the particular facts, to injuries received by an employee en route to or from work, when the employer, under an agreement to pay transportation, was paying a daily amount to cover the actual travel expense involved. E.g. United States Fidelity & Guaranty Co. v. Donovan, 221 F.2d 515 (D.C. Cir.1954); Pribyl v. Standard Elect. Co., 246 Ia. 333, 67 N.W.2d 438 (1954); Callihan v. Fireman's Fund Indemnity Co., La. App., 110 So. 2d 758 (1959); Pace v. Laurel Auto Parts, Inc., 238 Miss. 421, 118 So. 2d 871 (1960) (citing Watson v. Grimm, supra); MacClelland v. Dodge Bros., 233 A.D. 504, 253 N.Y.S. 773 (1931), appeal dismissed 259 N.Y. 565, 182 N.E. 183 (1932); DePasquale v. John W. Cowper Co., 6 App. Div.2d 909, 175 N.Y.S.2d 833 (1958); Micieli v. Erie R.R. Co., 130 N.J.L. 448, 33 A.2d 586 (1943); In re Jensen, 63 Wyo. 88, 178 P.2d 897 (1947). These authorities are based on factual variants of the Watson rule; they are not apposite to a situation such as is here involved where there was no agreement to pay the costs of transportation and where the amount paid had no relation to the actual cost.
 The difference between payments which substantially cover the travel expense, made under an agreement to pay the cost of transportation, and payments which bear no relation to the actual expenses but are, in fact, additional compensation, is illustrated in four decisions: two in Illinois and two in Connecticut. In Public Service Co. v. Industrial Comm'n., 370 Ill. 334, 18 N.E.2d 914 (1938), the employer paid 67 cents a day to each of two employees who alternated in driving their cars to work. One of the employees was killed while on the way to work; the death was held not to have arisen out of or in the course of employment. In Sjostrom v. Sproule, 49 Ill. App. 2d 451, 200 N.E.2d 19 (1964), aff'd 33 Ill. 2d 40, 210 N.E.2d *306 209 (1965), the employer had agreed to pay the expenses of the employee in leaving the headquarters city; prior to the accident, the employee had ridden in a company car, but that car broke down, and the employer paid the employee 6 cents a mile for the use of a private car. The court held the injury sustained while in the private car arose in the course of employment; it found that the reimbursement for travel expense was real and not a form of extra compensation.
 Larson, supra, summarizes the two Connecticut cases, Swanson v. Latham, 92 Conn. 87, 101 A. 492 (1917) and Orsinie v. Torrance, 96 Conn. 352, 113 A. 924 (1921) in § 16.30, as follows:
 "A pair of Connecticut cases illustrate the distinction between a travel payment which converts the trip into part of the employment, and a transportation allowance which is in fact nothing but a small added compensation, with no evidence that the travel is sufficiently important in itself to be regarded as part of the service performed. In Swanson v. Latham, the employee lived in Willimantic, Conn., and was employed in Stafford Springs, Conn., and accordingly was given an extra 90 cents per day for transportation, which was in the form of a ride in a fellow-employee's car. An accident in the journey between the two towns was held compensable. But in Orsinie v. Torrance, the union contract had a blanket requirement that when employees lived beyond a single trolley fare the employer must add the cost of additional trolley fare to the wage. Claimant lived beyond the singlefare zone and was paid the extra amount. He was injured when, after waiting for a trolley, he attempted to cross the road to catch a ride with a truck. Swanson v. Latham was distinguished and compensation denied."
 The only case which we have found which tends to support the appellant's contention on facts at all similar is a decision of the Supreme Court of Missouri, Reneau v. Bales Elec. Co., 303 S.W. 75 (1957). With respect, we do not find it persuasive.
 *307 The appellant contends that the $1.20 a day may be taken as an average of the traveling expense of all the employees involved, and that, if so, the flat payment saved the employer administrative and direct expense. There is nothing in the record to support this contention.
 On the undisputed facts and any inference which may be properly drawn from them, we find, as a matter of law, that Tavel's injuries did not arise out of and in the course of his employment, but were sustained as a result of a common peril, to which all persons are exposed. The court below properly granted the employer's motion for summary judgment.
 Judgment affirmed; costs to be paid by appellant.


type: wikipedia

text:
Een boomweide is een groep bomen die op dezelfde plantafstand van elkaar staan in een vierkantsverband. De kronen raken elkaar niet. De ondergroei van een boomweide bestaat uit gras of lage kruiden. De bomen zijn meestal van dezelfde soort en kunnen klonen van elkaar zijn.
 Boomweiden hebben voornamelijk een esthetische doelstelling en worden gebruikt voor de recreatie of om een ruimte ongelijker te maken. Ze hebben echter ook ecologische waarde omdat een boomweide voor schaduw voor flora en fauna zorgt en voor beschutting tegen predatoren. De zaden, vruchten en nectar van de bomen dienen tevens als voedsel voor bepaalde soorten.
 Zie ook
 Bosweide
 Boom (plant)
 Plantengemeenschap


text:
Aramea ( arāmāyā arāmît, ) on Lähi-idässä käytetty, länsiseemiläisestä kantakielestä kehittynyt seemiläinen kieli. Vanhimmat arameankieliset kirjoitukset ovat 900-luvulta eaa. Aramean kieltä käytettiin myös roomalaisessa Juudeassa, ja yleisesti uskotaan sen olleen Jeesuksen äidinkieli. Eräät osat Vanhaa testamenttia on kirjoitettu alun perin arameaksi, samoin suurin osa juutalaista Talmudia.
 Orientalistit Alphonse Mingana ja Christoph Luxenberg katsovat, että myös Koraani on ainakin osittain kirjoitettu arameaksi, syyro-arameaksi, tai niiden ja arabian sekakielellä. Kirjoituksen tarkkeet on kuitenkin myöhemmin lisätty olettaen, että kieli olisi ollut puhdasta arabiaa. Tämä olisi johtanut lukuisiin Koraanin tekstiä koskeviin väärinkäsityksiin, esimerkiksi viinirypäleiden tulkitsemiseen Paratiisin neidoiksi.
 Nykyään aramean kielen eri muodoilla on noin 500 000 puhujaa, enimmäkseen Syyriassa ja Irakissa sekä paljon siirtolaisina Euroopassa ja Yhdysvalloissa. Sitä puhuvat etenkin assyrialaiskristityt.
 Historia
 Aramealaiset asettuivat nykyisen Syyrian, Irakin ja Itä-Turkin alueelle n. 1100-luvulla eaa.
 900-luvulta eaa. alkaen Syyrian alueella omaksuttiin foinikialaiseen kirjaimistoon perustuva kirjoitusjärjestelmä ja ensimmäinen yhtenäinen aramean kirjakieli, jota käytettiin aramealaisissa kaupunkivaltioissa. Assyrian valtakunnan alistettua aramealaiset valtansa alle arameasta tuli Assyrian valtakunnan käyttämä virallinen kieli 740-luvulla eaa.
 Persian valtakunnan hallitsija Dareios I julisti aramean valtakunnan läntisen osan viralliseksi kieleksi n. 500 eaa. Ajanlaskun alun tienoilla aramea oli myös juutalaisten yleisimmin puhuma kieli.
 600-luvulta alkaen arabia syrjäytti aramean Lähi-idän valtakielenä.
 Aramean eri muodot
 Aramea on asiallisesti joukko eri aikoina ja eri paikoissa puhuttuja sukulaiskieliä, jotka eivät ole läheskään keskenään ymmärrettäviä. Aramean kirjakielestä on useita eri kausina ja eri alueilla syntyneitä versioita.
 Eräitä aramean muotoja ovat:
 muinainen aramea, aramean vanhin kirjallinen muoto, jota käytettiin Syyrian kaupunkivaltioissa sekä Assyrian ja Babylonian valtakunnissa
 valtakunnan aramea, joka kehittyi Persian valtakunnassa
 syyrian kieli, jota on käytetty manikealaisten ja itäisten kristittyjen parissa
 mandealainen aramea, joka on mandealaisten uskonnollinen kieli
 nykyaramea
 Lähteet
 Aiheesta muualla
 Yle.fi:n Ykkösaamun viikon kieli: Aramea
 Syyrian kielet
 Seemiläiset kielet
 Juutalaiskielet
 Seulonnan keskeiset artikkelit


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 21.9.2010
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 247/76
 CARIFORUM-VALTIOIDEN SEKÄ EUROOPAN YHTEISÖN JA SEN JÄSENVALTIOIDEN VÄLISELLÄ TALOUSKUMPPANUUSSOPIMUKSELLA PERUSTETUN CARIFORUM–EU-YHTEISNEUVOSTON PÄÄTÖS N:o 2/2010,
 annettu 17 päivänä toukokuuta 2010,
 riitojenratkaisumenettelyn työjärjestyksen sekä välimiesten ja sovittelijoiden käytännesääntöjen hyväksymisestä
 (2010/563/EU)
 CARIFORUM–EU-YHTEISNEUVOSTO, joka
 ottaa huomioon CARIFORUM-valtioiden sekä Euroopan yhteisön ja sen jäsenvaltioiden välisen, Bridgetownissa Barbadosissa 15 päivänä lokakuuta 2008 allekirjoitetun talouskumppanuussopimuksen, jäljempänä ’sopimus’, ja erityisesti sen 216 artiklan ja 221 artiklan 2 kohdan,
 ON PÄÄTTÄNYT SEURAAVAA:
 1 artikla
 Sopimuksen mukaiset riitojenratkaisumenettelyn työjärjestys sekä välimiesten ja sovittelijoiden käytännesäännöt ovat liitteessä I ja II.
 2 artikla
 Euroopan unioni vastaa kuluista, jotka johtuvat neuvotteluihin, sovitteluun ja välimiesmenettelyyn liittyvistä organisatorisista kysymyksistä, lukuun ottamatta sovittelijoille ja välimiehille maksettavia palkkioita ja kulukorvauksia, jotka jaetaan (1).
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 17 päivänä toukokuuta 2010.
 Tehty Madridissa 17 päivänä toukokuuta 2010.
 CARIFORUM-valtioiden puolesta
 M. McCLEAN
 Euroopan unionin puolesta
 K. DE GUCHT
 (1) Kuulemisten järjestämiseen osallistuvien osapuolen virkamiesten, edustajien tai neuvonantajien korvaukset eivät sisälly organisatorisista kysymyksistä johtuviin kuluihin.
 LIITE I
 RIITOJENRATKAISUMENETTELYN TYÖJÄRJESTYS
 1 artikla
 Yleiset määräykset
 1. Sopimuksen III osassa (Riitojen välttäminen ja ratkaiseminen) ja tässä työjärjestyksessä tarkoitetaan
 —
 ’neuvonantajalla’ henkilöä, jonka osapuoli on palkannut neuvomaan tai avustamaan itseään välimiespaneelimenettelyssä,
 —
 ’avustajalla’ henkilöä, joka välimiespaneelin jäsenen toimeksiannon mukaisesti suorittaa tutkimustyötä tai avustaa jäsentä,
 —
 ’valituksen tehneellä osapuolella’ osapuolta, joka pyytää välimiespaneelin perustamista sopimuksen 207 artiklan mukaisesti,
 —
 ’valituksen kohteena olevalla osapuolella’ osapuolta, jonka väitetään rikkovan sopimuksen 203 artiklassa tarkoitettuja määräyksiä,
 —
 ’välimiespaneelilla’ sopimuksen 207 artiklan nojalla perustettua paneelia,
 —
 ’osapuolen edustajalla’ osapuolen ministeriön, viraston tai muun julkisen elimen nimeämää työntekijää tai henkilöä,
 —
 ’päivällä’ kalenteripäivää, jollei toisin määrätä.
 2. Valituksen kohteena oleva osapuoli vastaa riitojenratkaisumenettelyn logistisesta hallinnosta, erityisesti istuntojen järjestämisestä, jollei toisin sovita.
 3. Osapuolten on toimitettava toisilleen luettelo virallisista juhla- ja vapaapäivistään aina joulukuun ensimmäisenä maanantaina seuraavaa vuotta varten. Jos tässä työjärjestyksessä tarkoitettu ajanjakso päättyy virallisena juhla- tai vapaapäivänä kummassa tahansa osapuolessa, kyseisen ajanjakson päättymispäiväksi katsotaan seuraava arkipäivä. Mitään asiakirjoja, tiedonantoja tai hakemuksia ei katsota vastaanotetuksi virallisena juhla- tai vapaapäivänä.
 2 artikla
 Tiedonannot
 1. Osapuolten ja välimiespaneelin on toimitettava kaikki hakemukset, ilmoitukset, kirjalliset lausumat tai muut asiakirjat sähköpostitse sekä samana päivänä myös faksina, kirjattuna lähetyksenä, lähettipalvelua käyttäen, vastaanottotodistusta vastaan tai muulla televiestintävälineellä, jolla asiakirjan lähettämisestä jää tosite. Jollei toisin todisteta, sähköpostiviesti katsotaan vastaanotetuksi sen lähettämispäivänä.
 2. Osapuolen on toimitettava kaikki kirjalliset lausumansa sähköisessä muodossa toiselle osapuolelle ja kullekin välimiehelle. Myös paperikopio on toimitettava.
 3. Kaikkia tiedonantoja varten nimetty yhteyspiste on CARIFORUM-valtioiden osalta sopimuksen 234 artiklan 1 kohdassa tarkoitettu CARIFORUM-koordinaattori ja EU-osapuolen osalta Euroopan komission kauppapolitiikan pääosasto. Osapuolten on viipymättä ilmoitettava toisilleen mahdollisista nimetyn yhteyspisteen muutoksista.
 4. Hakemuksissa, ilmoituksissa, kirjallisissa lausumissa tai muissa välimiespaneelimenettelyyn liittyvissä asiakirjoissa olevat vähäiset kirjoitusvirheet voidaan oikaista toimittamalla uusi asiakirja, johon muutokset on merkitty selvästi.
 5. Sen mukaan, mitä riidanalaiset määräykset koskevat, on kaikista CARIFORUMin ja EU:n kauppa- ja kehityskomitealle osoitetuista hakemuksista ja ilmoituksista toimitettava kopio myös muille sopimuksen nojalla perustetuille asiaankuuluville alakomiteoille.
 3 artikla
 Välimiesmenettelyn aloittaminen
 1. Jolleivät osapuolet toisin sovi, ne kokoontuvat välimiespaneelin kanssa kymmenen päivän kuluessa sen asettamisesta määrittääkseen osapuolten tai välimiespaneelin aiheellisiksi katsomat asiat, kuten välimiehille maksettavat palkkiot ja kulukorvaukset, joiden on oltava WTO:n määräysten mukaiset. Välimiespaneelin jäsenet ja osapuolten edustajat voivat osallistua tähän kokoukseen myös puhelin- tai videoyhteyden kautta.
 2.
 a)
 Jolleivät osapuolet seitsemän päivän kuluessa paneelin perustamisesta toisin sovi, välimiespaneelin tehtävänä on
 ”tarkastella sopimuksen asianomaisten määräysten perusteella välimiespaneelin asettamista koskevassa pyynnössä tarkoitettua asiaa ja päättää, onko tarkasteltavana oleva toimenpide paneelin asettamispyynnössä yksilöityjen sopimuksen määräysten mukainen sekä antaa tuomio sopimuksen 209 artiklan mukaisesti.”
 b)
 Osapuolten on ilmoitettava sovituista tehtävistä välimiespaneelille viiden päivän kuluessa siitä, kun niistä on sovittu.
 4 artikla
 Ensimmäiset lausumat
 Valituksen tehneen osapuolen on toimitettava ensimmäinen kirjallinen lausumansa kahdenkymmenen päivän kuluessa välimiespaneelin asettamispäivästä. Valituksen kohteena olevan osapuolen on toimitettava kirjallinen vastineensa kahdenkymmenen päivän kuluessa ensimmäisen kirjallisen lausuman toimittamispäivästä.
 5 artikla
 Välimiespaneelien toiminta
 1. Välimiespaneelin puheenjohtaja toimii puheenjohtajana kaikissa paneelin kokouksissa. Välimiespaneeli voi valtuuttaa puheenjohtajan tekemään hallinnollisia ja menettelytapapäätöksiä.
 2. Jollei toisin määrätä, välimiespaneeli voi hoitaa tehtäviään erilaisin välinein, kuten puhelimella, faksilla tai tietokoneyhteyttä käyttäen.
 3. Ainoastaan välimiehet voivat osallistua välimiespaneelin päätöksentekoon, mutta välimiespaneeli voi sallia avustajiensa läsnäolon päätöksenteossa.
 4. Ratkaisujen laatiminen on yksinomaan välimiespaneelin vastuulla eikä sitä saa siirtää muille.
 5. Jos ilmenee menettelytapakysymys, joka ei kuulu sopimuksen tai tämän työjärjestyksen soveltamisalaan, välimiespaneeli voi osapuolia kuultuaan hyväksyä asianmukaisen menettelyn, joka on yhteensopiva sopimuksen ja tämän työjärjestyksen kanssa ja jolla varmistetaan osapuolten yhdenvertainen kohtelu.
 6. Kun välimiespaneeli katsoo, että on tarpeen muuttaa menettelyyn sovellettavaa määräaikaa tai tehdä muita menettelyllisiä tai hallinnollisia mukautuksia, sen on ilmoitettava osapuolille kirjallisesti muutoksen tai mukautuksen syistä ja arvio tarvittavasta määräajasta tai mukautuksesta. Välimiespaneeli voi myös hyväksyä tällaisen muutoksen tai mukautuksen osapuolia kuultuaan. Sopimuksen 209 artiklassa määrättyjä aikarajoja ei saa muuttaa.
 6 artikla
 Välimiehen korvaaminen toisella
 1. Jos välimies ei kykene osallistumaan menettelyyn, jättää tehtävänsä tai on korvattava toisella henkilöllä, uusi välimies on valittava sopimuksen 207 artiklan 3 kohdan mukaisesti.
 2. Jos osapuoli katsoo, ettei välimies täytä välimiesten ja sovittelijoiden käytännesäännöissä, jäljempänä ’käytännesäännöt’, asetettuja vaatimuksia ja että hänet olisi tästä syystä korvattava, kyseisen osapuolen on ilmoitettava asiasta toiselle osapuolelle viidentoista päivän kuluessa siitä ajankohdasta, jona se sai tietoonsa seikat, joiden perusteella välimiehen voidaan katsoa olennaisesti rikkoneen käytännesääntöjä.
 Jos osapuoli katsoo, että muu kuin puheenjohtajana toimiva välimies ei täytä käytännesäännöissä asetettuja vaatimuksia, osapuolten on käytävä neuvotteluja ja ne voivat niin sopiessaan poistaa välimiehen ja valita uuden välimiehen sopimuksen 207 artiklan 3 kohdassa määrättyä menettelyä noudattaen.
 Jos osapuolet eivät pääse sopimukseen tarpeesta korvata välimies, kumpi tahansa osapuoli voi pyytää siirtämään asian välimiespaneelin puheenjohtajalle, jonka päätös asiassa on lopullinen.
 Jos puheenjohtaja katsoo, että välimies ei täytä käytännesäännöissä asetettuja vaatimuksia, hänen on valittava uusi välimies arvalla sopimuksen 221 artiklassa tarkoitetusta luettelosta, johon alkuperäinen välimies kuului. Jos osapuolet olivat valinneet alkuperäisen välimiehen sopimuksen 207 artiklan 2 kohdan mukaisesti, uusi välimies on valittava arvalla niiden henkilöiden joukosta, joita valituksen tehnyt osapuoli ja valituksen kohteena oleva osapuoli ovat ehdottaneet sopimuksen 221 artiklan mukaisesti. Uusi välimies on valittava viiden päivän kuluessa siitä, kun hakemus on toimitettu välimiespaneelin puheenjohtajalle.
 3. Jos osapuoli katsoo, että välimiespaneelin puheenjohtaja ei täytä käytännesäännöissä asetettuja vaatimuksia, osapuolten on käytävä neuvotteluja ja ne voivat niin sopiessaan korvata puheenjohtajan valitsemalla uuden välimiehen sopimuksen 207 artiklan 3 kohdassa määrättyä menettelyä noudattaen.
 Jos osapuolet eivät pääse sopimukseen tarpeesta korvata puheenjohtaja, kumpi tahansa osapuoli voi pyytää, että asian käsittely annetaan jollekin niistä luettelossa jäljellä olevista henkilöistä, jotka on valittu toimimaan puheenjohtajana sopimuksen 221 artiklan 1 kohdan mukaisesti. CARIFORUMin ja EU:n kauppa- ja kehityskomitean puheenjohtaja tai puheenjohtajan valtuuttama henkilö valitsee kyseisen henkilön arvalla. Tämän henkilön tekemä päätös siitä, onko puheenjohtaja tarpeen korvata, on lopullinen.
 Jos kyseinen henkilö päättää, että alkuperäinen puheenjohtaja ei täytä käytännesäännöissä asetettuja vaatimuksia, hänen on valittava uusi puheenjohtaja arvalla sopimuksen 221 artiklan 1 kohdassa tarkoitetusta niiden jäljellä olevien henkilöiden luettelosta, jotka voivat toimia puheenjohtajana. Uusi puheenjohtaja on valittava viiden päivän kuluessa tässä kohdassa tarkoitetun hakemuksen esittämisestä.
 4. Välimiespaneelimenettely on keskeytettävä tämän artiklan mukaisten menettelyjen edellyttämäksi ajaksi.
 7 artikla
 Kuulemiset
 1. Puheenjohtaja vahvistaa istunnon päivämäärän ja kellonajan yhteisymmärryksessä osapuolten ja välimiespaneelin muiden jäsenten kanssa ja vahvistaa asian kirjallisesti osapuolille. Jos istunto on avoin yleisölle, menettelyn logistisesta hallinnosta vastaavan osapuolen on asetettava kyseiset tiedot julkisesti saataville. Välimiespaneeli voi päättää olla järjestämättä istuntoa, paitsi jos jokin osapuoli ei tähän suostu.
 2. Jolleivät osapuolet toisin sovi, istunnot pidetään Brysselissä, kun valituksen tehneenä osapuolena ovat CARIFORUM-valtiot, ja CARIFORUM-valtioissa, kun valituksen tehnyt osapuoli on Euroopan unioni. Jos valitus koskee jonkin allekirjoittaneen CARIFORUM-valtion voimassa pitämää toimenpidettä, kuuleminen tapahtuu kyseisen valtion alueella, jollei kyseinen valtio anna paneelille kymmenen päivän kuluessa sen muodostamisesta kirjallista ilmoitusta siitä, että kuuleminen olisi järjestettävä jossakin muussa paikassa.
 3. Välimiespaneeli voi yksinomaan poikkeustilanteessa järjestää yhden ylimääräisen istunnon. Ylimääräistä istuntoa ei saa järjestää sopimuksen 211 artiklan 2 kohdan, 212 artiklan 2 kohdan ja 214 artiklan 2 kohdan mukaisia menettelyjä varten.
 4. Kaikkien välimiesten on oltava läsnä istuntojen koko keston ajan.
 5. Seuraavat henkilöt voivat osallistua istuntoon riippumatta siitä, onko menettely avoin yleisölle vai ei:
 a)
 osapuolten edustajat;
 b)
 osapuolten neuvonantajat;
 c)
 hallintohenkilöstö, tulkit, kääntäjät ja istuntopöytäkirjojen laatijat; ja
 d)
 välimiesten avustajat.
 Ainoastaan osapuolten edustajat ja neuvonantajat voivat esittää lausumia välimiespaneelille.
 6. Kummankin osapuolen on viimeistään viisi päivää ennen istuntoa toimitettava välimiespaneelille luettelo henkilöistä, jotka esittävät istunnossa suullisia väitteitä tai selvityksiä kyseisen osapuolen puolesta, ja muista edustajista tai neuvonantajista, jotka osallistuvat istuntoon.
 7. Sopimuksen 216 artiklan nojalla välimiespaneelien istunnot ovat yleisölle avoimia, jollei välimiespaneeli toisin päätä. Välimiespaneeli kokoontuu kuitenkin suljetuin ovin silloin, kun osapuolen lausuma ja väitteet sisältävät liikesalaisuuksia. Osapuolia kuultuaan paneelin on päätettävä soveltuvista logistisista järjestelyistä ja menettelyistä, jolla varmistetaan, että avoimet kuulemiset järjestetään tehokkaasti. Tällaisiin menettelyihin voi sisältyä suorien internettelevisiolähetysten tai sisäisten televisiolähetysten käyttäminen.
 8. Välimiespaneelin on toteutettava istunto seuraavasti:
 Väitteet
 a)
 valituksen tehneen osapuolen väitteet;
 b)
 valituksen kohteena olevan osapuolen väitteet.
 Vastaväitteet
 a)
 valituksen tehneen osapuolen väitteet;
 b)
 valituksen kohteena olevan osapuolen vastaväitteet.
 9. Välimiespaneeli voi esittää kysymyksiä kummalle tahansa osapuolista istunnon missä vaiheessa tahansa.
 10. Välimiespaneeli laadituttaa kustakin istunnosta tarkan kirjallisen selostuksen, joka toimitetaan mahdollisimman nopeasti osapuolille.
 11. Kumpikin osapuoli voi toimittaa neljäntoista päivän kuluessa istuntopäivästä täydentävän kirjallisen lausuman istunnon aikana esille tulleista asioista.
 8 artikla
 Kirjalliset kysymykset
 1. Välimiespaneeli voi esittää milloin tahansa menettelyn aikana kirjallisia kysymyksiä jommallekummalle osapuolista tai niille molemmille. Kummankin osapuolen on saatava jäljennös kaikista välimiespaneelin esittämistä kysymyksistä.
 2. Osapuolen on myös toimitettava toiselle osapuolelle jäljennös välimiespaneelin kysymyksiin antamistaan kirjallisista vastauksista. Kummallekin osapuolelle on annettava tilaisuus toimittaa kirjallisia huomautuksia toisen osapuolen vastauksesta seitsemän päivän kuluessa vastauksen saamisesta.
 9 artikla
 Luottamuksellisuus
 Osapuolten on huolehdittava siitä, että välimiespaneelin istunnot säilyvät luottamuksellisina, kun ne järjestetään suljetuin ovin 7 artiklan 7 kohdan mukaisesti. Kummankin osapuolen on pidettävä luottamuksellisina toisen osapuolen välimiespaneelille toimittamia ja luottamuksellisiksi luokittelemia tietoja. Jos osapuoli toimittaa välimiespaneelille luottamuksellisen version kirjallisesta lausumastaan, sen on toisen osapuolen pyynnöstä toimitettava lausumaan sisältyvistä tiedoista myös yleisölle julkistettavissa oleva tiivistelmä viimeistään viidentoista päivän kuluessa joko hakemuksen tai lausuman toimittamispäivästä, sen mukaan kumpi niistä on myöhempi. Mikään tässä työjärjestyksessä ei estä osapuolta julkistamasta yleisölle omaa kantaansa koskevia lausuntoja.
 10 artikla
 Yksipuoliset yhteydet
 1. Välimiespaneeli ei saa tavata osapuolta tai ottaa yhteyttä osapuoleen, jos toinen osapuoli ei ole paikalla.
 2. Välimiespaneelin jäsenet eivät saa keskustella menettelyn kohteena olevaan asiaan liittyvistä seikoista toisen osapuolen tai molempien osapuolten kanssa muiden välimiesten poissa ollessa.
 11 artikla
 Amicus curiae -lausumat
 1. Sopimuksen 217 artiklan nojalla välimiespaneeli voi ottaa vastaan oma-aloitteisesti toimitettuja kirjallisia lausumia sillä edellytyksellä, että ne on laadittu viidentoista päivän kuluessa välimiespaneelin asettamisesta, ne ovat lyhyitä ja mahdollisine liitteineen enintään viidentoista konekirjoitussivun mittaisia ja niillä on välitöntä merkitystä välimiespaneelin tarkasteltavana olevien seikkojen kannalta.
 2. Lausumaan on sisällyttävä sen esittävän luonnollisen tai oikeushenkilön kuvaus sekä kuvaus tämän toiminnan luonteesta ja rahoituslähteestä, ja siinä on mainittava, mikä on kyseisen henkilön intressi välimiesmenettelyssä. Lausuma on laadittava osapuolten valitsemilla kielillä sopimuksen 218 artiklan ja tämän työjärjestyksen 14 artiklan mukaisesti.
 3. Välimiespaneeli luettelee ratkaisussaan kaikki vastaanottamansa lausumat, jotka ovat 1 ja 2 kohdan vaatimusten mukaisia. Välimiespaneeli ei ole velvollinen käsittelemään ratkaisussaan kyseisissä lausumissa esitettyjä väitteitä. Välimiespaneelin tämän säännön nojalla vastaanottamat lausumat toimitetaan osapuolille näiden huomautuksia varten.
 12 artikla
 Tiedot tai tekniset neuvot
 Jos välimiespaneeli sopimuksen 217 artiklan mukaisesti hankkii tietoja tai teknisiä neuvoja muilta henkilöiltä tai tahoilta kuin osapuolilta, sen on ilmoitettava osapuolille aikomuksestaan hankkia tällaisia tietoja tai teknisiä neuvoja ja tarjottava niille mahdollisuus esittää huomautuksia. Paneelin on otettava huomioon osapuolten esittämät huomautukset, jotka koskevat saatuja tietoja tai teknisiä neuvoja, jos paneeli ottaa tällaiset tiedot tai tekniset neuvot huomioon valmistellessaan ratkaisuaan.
 13 artikla
 Kiireelliset tapaukset
 Osapuolia kuultuaan välimiespaneeli mukauttaa sopimuksen III osan 2 luvussa tarkoitetuissa kiireellisissä tapauksissa tässä työjärjestyksessä tarkoitetut määräajat ja ilmoittaa osapuolille tällaisista mukautuksista.
 14 artikla
 Kääntäminen ja tulkkaus
 1. Osapuolet pyrkivät sopimaan yhteisestä työkielestä välimiespaneelimenettelyä varten sopimuksen 204 artiklassa tarkoitettujen neuvottelujen aikana ja viimeistään tämän työjärjestyksen 3 artiklan 1 kohdassa tarkoitetussa kokouksessa.
 2. Jos osapuolet eivät kyseiseen päivämäärään mennessä pääse sopimukseen yhteisestä työkielestä, sovelletaan sopimuksen 218 artiklan 2 kohdan määräyksiä.
 3. Valituksen kohteena olevan osapuolen on järjestettävä suullisten lausumien tulkkaus osapuolten valitsemille kielille.
 4. Välimiespaneelin tuomiot annetaan tiedoksi osapuolten valitsemalla kielellä tai valitsemilla kielillä.
 5. Osapuolet voivat esittää huomautuksia tämän työjärjestyksen mukaisesti laadittujen asiakirjojen käännöksistä.
 15 artikla
 Määräaikojen laskeminen
 Jos osapuoli tämän työjärjestyksen 1 artiklan 3 kohdan nojalla saa asiakirjan eri päivänä kuin toinen osapuoli, määräaika, jonka laskeminen perustuu kyseisen asiakirjan vastaanottamiseen, lasketaan sen päivämäärän perusteella, jona asiakirja saatiin viimeisenä.
 16 artikla
 Muut menettelyt
 1. Tätä työjärjestystä sovelletaan myös sopimuksen 211 artiklan 2 kohdan, 212 artiklan 2 kohdan ja 214 artiklan 2 kohdan mukaisiin menettelyihin. Tässä työjärjestyksessä mainitut määräajat on kuitenkin mukautettava välimiespaneelin tuomion antamisen erityisiin määräaikoihin kyseisissä muissa menettelyissä.
 2. Jos alkuperäinen paneeli tai jotkut sen jäsenistä eivät pysty kokoontumaan uudelleen sopimuksen 211 artiklan 2 kohdan, 212 artiklan 2 kohdan ja 214 artiklan 2 kohdan mukaisia menettelyjä varten, sovelletaan sopimuksen 207 artiklassa määrättyjä menettelyjä. Tällöin ratkaisun tiedoksiannon määräaikaa pidennetään viidellätoista päivällä.
 LIITE II
 VÄLIMIESTEN JA SOVITTELIJOIDEN KÄYTÄNNESÄÄNNÖT
 1 artikla
 Määritelmät
 Näissä käytännesäännöissä tarkoitetaan
 a)
 ’jäsenellä’ tai ’välimiehellä’ sopimuksen 207 artiklan mukaisesti perustetun välimiespaneelin jäsentä;
 b)
 ’sovittelijalla’ henkilöä, joka panee toimeen sovittelun sopimuksen 205 artiklan mukaisesti;
 c)
 ’ehdokkaalla’ henkilöä, jonka nimi on sopimuksen 221 artiklassa tarkoitetussa välimiesten luettelossa ja jonka valintaa välimiespaneelin jäseneksi harkitaan sopimuksen 207 artiklan mukaisesti;
 d)
 ’avustajalla’ henkilöä, joka jäsenen toimeksiannon mukaisesti suorittaa tutkimuksia tai avustaa jäsentä;
 e)
 ’menettelyllä’ sopimuksen mukaista välimiespaneelimenettelyä, jollei toisin määrätä;
 f)
 ’henkilöstöllä’, jäsenen osalta, muita jäsenen ohjauksessa ja valvonnassa olevia henkilöitä kuin avustajia.
 2 artikla
 Menettelyä koskevat velvollisuudet
 Jokaisen ehdokkaan ja jäsenen on vältettävä käyttäytymästä epäasianmukaisesti ja antamasta vaikutelmaa epäasianmukaisesta käyttäytymisestä, oltava riippumaton ja puolueeton, vältettävä välittömiä ja välillisiä eturistiriitoja sekä varmistettava käyttäytymisellään riitojenratkaisumenettelyn luotettavuuden ja puolueettomuuden säilyttäminen. Entisten jäsenten on noudatettava näiden käytännesääntöjen 6 ja 7 artiklassa vahvistettuja velvoitteita.
 3 artikla
 Ilmoittamisvelvollisuudet
 1. Ennen kuin ehdokkaan valinta välimiespaneelin jäseneksi voidaan vahvistaa sopimuksen mukaisesti, ehdokkaan on ilmoitettava kaikki intressit, suhteet tai seikat, jotka todennäköisesti vaikuttavat hänen riippumattomuuteensa tai puolueettomuuteensa taikka joiden voidaan kohtuudella olettaa luovan vaikutelman epäasianmukaisesta käyttäytymisestä tai menettelyn puolueellisuudesta. Tämän vuoksi ehdokkaan on kaikin kohtuullisesti toteutettavissa olevin toimin pyrittävä selvittämään kyseiset intressit, suhteet ja seikat. Nämä ilmoittamisvaatimukset eivät koske asioita, jotka menettelyssä tarkasteltavana olevien seikkojen kannalta ovat merkityksettömiä. Niissä on otettava huomioon niiden henkilöiden yksityisyyden suoja, joihin näitä sääntöjä sovelletaan, ja ne eivät saa olla hallinnollisesti niin raskaita, että muutoin pätevien henkilöiden toiminta paneelin jäseninä käytännössä estyisi.
 2. Ehdokas tai jäsen saa ilmoittaa näiden käytännesääntöjen todellisia tai mahdollisia rikkomuksia koskevia seikkoja ainoastaan CARIFORUMin ja EU:n kauppa- ja kehityskomitealle niiden saattamiseksi osapuolten tarkasteluun.
 3. Jäsenen on nimeämisensä jälkeen jatkettava kaikkia kohtuullisia ponnistuksia 1 kohdassa tarkoitettujen intressien, suhteiden ja seikkojen selvittämiseksi ja niistä ilmoittamiseksi. Ilmoittamisvelvollisuus on jatkuva velvollisuus, joka edellyttää jäseneltä kaikkien menettelyn missä tahansa vaiheessa mahdollisesti esille tulevien intressien, suhteiden ja seikkojen ilmoittamista. Jäsenen on ilmoitettava tällaiset intressit, suhteet ja seikat CARIFORUMin ja EU:n kauppa- ja kehityskomitealle kirjallisesti, jotta osapuolet voivat niitä tarkastella.
 4 artikla
 Jäsenten tehtävät
 1. Valitun jäsenen on suoritettava tehtävänsä täsmällisesti ja joutuisasti koko menettelyn ajan oikeudenmukaisuutta ja huolellisuutta noudattaen.
 2. Jäsenen on otettava huomioon ainoastaan sellaiset seikat, jotka tulevat esille menettelyssä ja jotka ovat välttämättömiä tuomiota varten, ja hän ei saa siirtää tätä tehtävää kenellekään muulle.
 3. Jäsenen on varmistettava kaikin soveltuvin keinoin, että hänen avustajansa ja henkilöstönsä ovat tietoisia näiden käytännesääntöjen 2, 3 ja 7 artiklan määräyksistä ja noudattavat niitä.
 4. Jäsenellä ei saa olla menettelyä koskevia yksipuolisia yhteyksiä.
 5 artikla
 Jäsenten riippumattomuus ja puolueettomuus
 1. Jäsenen on oltava riippumaton ja puolueeton ja vältettävä antamasta vaikutelmaa epäasianmukaisesta käyttäytymisestä tai puolueellisuudesta; hänen toimintaansa eivät saa vaikuttaa oman edun tavoittelu, ulkopuolinen painostus, poliittiset näkökohdat, julkiset vaatimukset, lojaalius osapuolelle tai arvostelun pelko.
 2. Jäsen ei saa suoraan eikä välillisesti sitoutua mihinkään velvoitteeseen eikä hyväksyä mitään etua, joka voisi jollakin tavalla estää tai näyttää estävän hänen tehtäviensä asianmukaisen suorittamisen.
 3. Jäsen ei saa käyttää asemaansa välimiespaneelissa omien henkilökohtaisten tai yksityisten etujensa ajamiseen, ja hänen on vältettävä toimia, jotka voivat antaa vaikutelman siitä, että muilla on erityisasema vaikuttaa häneen.
 4. Jäsen ei saa antaa talous-, liike-, ammatti- tai perhesuhteiden tai sosiaalisten suhteiden taikka niihin liittyvien velvollisuuksien vaikuttaa käytökseensä tai arvostelukykyynsä.
 5. Jäsenen on vältettävä sellaisia suhteita tai taloudellisia intressejä, jotka todennäköisesti vaikuttavat hänen puolueettomuuteensa tai joiden voidaan kohtuudella olettaa luovan vaikutelman epäasianmukaisesta käyttäytymisestä tai puolueellisuudesta.
 6 artikla
 Entisten jäsenten velvollisuudet
 Kaikkien entisten jäsenten on vältettävä toimia, jotka voivat luoda vaikutelman, että he olivat tehtäviään suorittaessaan puolueellisia tai hyötyivät välimiespaneelin päätöksestä tai ratkaisusta.
 7 artikla
 Luottamuksellisuus
 1. Jäsen tai entinen jäsen ei saa milloinkaan ilmaista tai käyttää menettelyä koskevia tai menettelyn aikana saatuja ei-julkisia tietoja muihin tarkoituksiin kuin menettelyä varten, eikä hän saa missään tapauksessa ilmaista tai käyttää edellä mainitun kaltaisia tietoja henkilökohtaisen hyödyn saamiseksi tai hyödyn saamiseksi muille taikka muiden etujen vahingoittamiseksi.
 2. Jäsen ei saa ilmaista välimiespaneelin ratkaisun sisältöä tai osia siitä ennen ratkaisun julkaisemista sopimuksen mukaisesti.
 3. Jäsen tai entinen jäsen ei saa milloinkaan ilmaista välimiespaneelin päätöksenteon sisältöä eikä kenenkään jäsenen mielipidettä.
 8 artikla
 Kulut
 Kunkin jäsenen on pidettävä kirjaa ja annettava lopullinen tilitys menettelyyn käytetystä ajasta ja kuluistaan.
 9 artikla
 Sovittelijat
 Näissä käytännesäännöissä olevia jäseniin tai entisiin jäseniin sovellettavia määräyksiä sovelletaan soveltuvin osin myös sovittelijoihin.


type: other

text:
Wangedrag en het effect op (de hoogte van de) partneralimentatie - Banning N.V.
 Wangedrag en het effect op (de hoogte van de) partneralimentatie
 Geplaatst op mei 18, 2014 | Publicatie
 In een recente uitspraak van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch is het verzoek van de vrouw om een bijdrage in haar levensonderhoud van de man definitief afgewezen op grond van wangedrag aan de zijde van de vrouw. Welke factoren spelen een rol bij de vraag of een beroep op wangedrag wordt gehonoreerd?
 Op grond van artikel 1:157 lid 1 BW dient de rechter rekening te houden met alle omstandigheden van het geval bij de beoordeling van de vraag of er een bijdrage in het levensonderhoud aan de andere echtgenoot moet worden toegekend, met name ook met de gedragingen van de onderhoud verzoekende echtgenoot jegens de ander.
 Uit de jurisprudentie volgt dat de alimentatieverplichting wordt beëindigd (of gematigd), als niet langer sprake is van lotsverbondenheid. Deze lotsverbondenheid bestaat uit twee wezenlijke elementen. Enerzijds dienen de echtgenoten een zekere verantwoordelijkheid ten opzichte van elkaar te voelen, anderzijds dienen zij een zeker vertrouwen in elkaar te stellen.
 Een beroep op wangedrag wordt niet snel gehonoreerd vanwege de onherroepelijke en grote financiële consequenties die daarvan het gevolg kunnen zijn. Voorts dient bedacht te worden dat het op zichzelf niet ongebruikelijk is dat een relatiebreuk dan wel echtscheiding gepaard gaat met de nodige emoties. Niet iedere vorm van wangedrag is daarom aanleiding om de onderhoudsverplichting te matigen of te beëindigen. Maar men kan ook te ver gaan. In bepaalde (uitzonderlijke) gevallen kan grievend gedrag van één der echtgenoten ten opzichte van de ander tot de conclusie leiden dat aan iedere lotsverbondenheid tussen de gewezen echtgenoten een einde is gekomen en dat in redelijkheid een bijdrage in de vorm van levensonderhoud niet van de onderhoudsplichtige kan worden gevergd. Ook kan grievend gedrag van één van de gewezen echtgenoten tegenover de ander aanleiding zijn om de onderhoudsverplichting te matigen (of in duur te beperken).
 Het is met name van belang dat de onderhoudsplichtige zich door de gedragingen van de ander dusdanig gegriefd voelt (subjectief oordeel) dat van enige lotsverbondenheid aan zijn/haar zijde niet langer sprake kan zijn. Daarbij spelen bijvoorbeeld de intenties van de onderhoudsgerechtigde echtgenoot bij zijn/haar gedragingen en wetenschap van de mogelijke consequenties van zijn/haar handelingen voor de onderhoudsplichtige een belangrijke rol.
 In de casus die speelde bij het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch had de vrouw ten tijde van de echtscheidingsprocedure (en achter de rug van de man om) contact gezocht met de voormalig werkgever van de man, waarmee de man in een arbeidsconflict verwikkeld was (*1). De door de vrouw afgelegde, belastende verklaring en door haar aan de voormalig werkgever van de man overhandigde en onrechtmatig verkregen documenten heeft de voormalig werkgever van de man tegen hem gebruikt in het arbeidsconflict. Daarnaast heeft de vrouw zich meerdere keren laatdunkend over de man uitgelaten en vernielingen van zijn eigendommen aangericht.
 Uit de jurisprudentie volgt dat dergelijke gedragingen van de onderhoudsgerechtigde jegens de werkgever (of personeel) van de onderhoudsplichtige kunnen leiden tot beëindiging van de lotsverbondenheid en alimentatieverplichting (*2). Datzelfde geldt voor vernielingen die door de onderhoudsgerechtigde aan goederen van de onderhoudsplichtige worden aangericht (*3), in combinatie met ander grievend gedrag.
 In dit specifieke geval was het hof van oordeel dat de vrouw met haar gedragingen doelbewust de man heeft proberen te benadelen (althans dat risico voor lief heeft genomen), hetgeen emotionele en financiële consequenties voor de man heeft gehad en zijn mogelijkheden op de arbeidsmarkt aanzienlijk heeft beperkt. Om die reden acht het hof de lotsverbondenheid (als grondslag voor het opleggen van partneralimentatie) definitief verbroken en ziet het hof aanleiding om geen alimentatieverplichting aan de man jegens de vrouw op te leggen.
 Bij de beoordeling of een verzoek tot partneralimentatie moet worden gehonoreerd, kunnen de wangedragingen van de onderhoud verzoekende (mits ernstig genoeg) een doorslaggevende rol spelen bij de vraag of er nog sprake is van enige lotsverbondenheid aan de zijde van de onderhoudsplichtige. Een dergelijk beroep dient uitvoerig te worden gemotiveerd en onderbouwd met bewijsstukken.
 (*1) De uitspraak zal verschijnen in RFR juli/augustus 2014.
 (*2) Gerechtshof Amsterdam 9 november 2006, LJN AZ9605, Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 9 juni 2009, LJN BI8683, Gerechtshof ’s-Gravenhage, LJN BJ4775 en Rechtbank ’s-Gravenhage 1 juli 2008, LJN BG4857.
 (*3) Rechtbank Haarlem 19 september 2006, LJN BA1734 (bekrassen auto) en Gerechtshof ’s-Gravenhage 5 juli 2009, LJN BJ5041 (vernielen auto).


text:
 30.11.2013
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 352/17
 2013. szeptember 20-án benyújtott kereset — Urb Rulmenti Suceava kontra OHIM — Adiguzel (URB)
 (T-506/13. sz. ügy)
 2013/C 352/32
 A keresetlevél nyelve: angol
 Felek
 Felperes: Urb Rulmenti Suceava SA (Suceava, Románia) (képviselő: I. Burdusel ügyvéd)
 Alperes: Belső Piaci Harmonizációs Hivatal (védjegyek és formatervezési minták) (OHIM)
 A másik fél a fellebbezési tanács előtti eljárásban: Harun Adiguzel (Diósd, Magyarország)
 Kereseti kérelmek
 A felperes azt kéri, hogy a Törvényszék:
 —
 helyezze hatályon kívül a Belső Piaci Harmonizációs Hivatal (védjegyek és formatervezési minták) (OHIM) negyedik fellebbezési tanácsának R 1309/2012-4. sz. ügyben 2013. július 12-én hozott határozatát;
 —
 az alperest kötelezze a jelen eljárás költségeinek viselésére; és
 —
 a fellebbezési tanács előtti eljárásban részt vevő másik felet kötelezze az OHIM előtti eljárások során felmerült költségek viselésére.
 Jogalapok és fontosabb érvek
 A törlés iránti kérelemmel érintett közösségi védjegy: a 6. és 7. osztályba tartozó árukra vonatkozó „URB” szóvédjegy — 7 380 009. sz. közösségi védjegy.
 A közösségi védjegy jogosultja: a fellebbezési tanács előtti eljárásban részt vevő másik fél.
 A közösségi védjegy törlését kérelmező fél: a felperes.
 A törlés iránti kérelem indokolása: a közösségi védjegyrendelet 52. cikke (1) bekezdése b) pontja szerinti feltétlen törlési okok és a 8. cikk (1) bekezdése b) pontja — összefüggésben a rendelet 53. cikke (1) bekezdése a) pontjával — szerinti viszonylagos törlési okok.
 A törlési osztály határozata: a törlési osztály a törlési kérelmet elutasította.
 A fellebbezési tanács határozata: a fellebbezési tanács a fellebbezést elutasította.
 Jogalapok: a közösségi védjegyrendelet 52. cikke (1) bekezdése b) pontjának, 53. cikke (1) bekezdése a) pontjának és 72. cikkének megsértése.


text:
 22.5.2014
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 L 154/37
 DECISÃO DO COMITÉ MISTO DO EEE
 n.o 234/2013
 de 13 de dezembro de 2013
 que altera o anexo XIII (Transportes) do Acordo EEE
 O COMITÉ MISTO DO EEE,
 Tendo em conta o Acordo sobre o Espaço Económico Europeu, a seguir designado por «Acordo EEE», nomeadamente o artigo 98.o,
 Considerando o seguinte:
 (1)
 A Decisão 2011/12/UE da Comissão, de 21 de fevereiro de 2011, que estabelece os objetivos de desempenho a nível da União Europeia e os limiares de alerta para a prestação de serviços de navegação aérea no período 2012-2014 (1), deve ser incorporada no Acordo EEE.
 (2)
 O anexo XIII do Acordo EEE deve, por conseguinte, ser alterado em conformidade,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 No anexo XIII do Acordo EEE, a seguir ao ponto 66xc [Regulamento de Execução (UE) n.o 1035/2011 da Comissão] é inserido o seguinte ponto:
 «66xd.
 32011 D 0121: Decisão 2011/121/UE da Comissão, de 21 de fevereiro de 2011, que estabelece os objetivos de desempenho a nível da União Europeia e os limiares de alerta para a prestação de serviços de navegação aérea no período 2012-2014 (JO L 48 de 23.2.2011, p. 16).».
 Artigo 2.o
 Fazem fé os textos da Decisão 2011/121/UE nas línguas islandesa e norueguesa, que serão publicados no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Artigo 3.o
 A presente decisão entra em vigor em 14 de dezembro de 2013, desde que tenham sido efetuadas todas as notificações previstas no artigo 103.o, n.o 1, do Acordo EEE (2), ou no dia da entrada em vigor da Decisão do Comité Misto do EEE n.o 228/2013, de 13 de dezembro de 2013 (3), consoante a data que for posterior.
 Artigo 4.o
 A presente decisão é publicada na Secção EEE e no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Feito em Bruxelas, em 13 de dezembro de 2013.
 Pelo Comité Misto do EEE
 O Presidente
 Thórir IBSEN
 (1) JO L 48 de 23.2.2011, p. 16.
 (2) Não foram indicados requisitos constitucionais.
 (3) Ver página 25 do presente Jornal Oficial.