text:
CRvB 26 mei 2010, AB 2010/222 m.nt. H.P. Wiersema | Harald Wiersema - JDSupra
 CRvB 26 mei 2010, AB 2010/222 m.nt. H.P. Wiersema more+
 Vaststelling pgb. Indicatie niet naar zorgzwaarte maar in functieklassen. Bevoegdheid zorgkantoor tot het stellen van beleidsregels. Cvz onbevoegd. Beleidsregel als vaste gedragslijn.
 "Nu in artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling aan het zorgkantoor de bevoegdheid is gegeven om het pgb op te hogen en enige wettelijke grondslag die Cvz de bevoegdheid toekent
 om ter zake hiervan regels vast te stellen ontbreekt, is Cvz, gelet op het bepaalde in artikel 4:81 van de Awb, niet bevoegd terzake van die bevoegdheid beleidsregels vast te stellen. Dit
 betekent dat de "Beleidsregel 2008" van Cvz niet kan worden aangemerkt als beleidsregel in de zin van artikel 1:3, vierde lid, van de Awb."
 "Voor appellante was de geïndiceerde zorg ten tijde in geding niet naar zorgzwaarte maar in functieklassen vastgesteld. Nu zowel de brief van VWS als de "Beleidsregel 2008" van Cvz betrekking hebben op de situatie dat een verzekerde is geïndiceerd overeenkomstig een
 zorgzwaartepakket, kan het Zorgkantoor in het geval van appellante het bedrag van € 142,98 per dag niet baseren op deze stukken. Dit betekent dat het besluit op bezwaar van 14 april 2008, voor zover dit de toekenning van het pgb over 2008 betreft, wegens strijd met het bepaalde in artikel 7:12, eerste lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking komt, evenals de aangevallen uitspraak waarbij dit besluit in stand is gelaten. Het Zorgkantoor dient een nieuw besluit op bezwaar te nemen, waarbij aannemelijk moet worden gemaakt welk bedrag betrokkene in een instelling zou kosten, onder aftrek van de woonlasten."
 Download PDF AB 2010/222 -Documentnummer -Documentdatum -Rolnummer -Auteur -Wetsbepaling -Titel -Samenvatting -Tekst -Noot -Documentnummer AB 2010/222 Documentdatum 26-05-2010 Rolnummer 09/293AWBZ Auteur CENTRALE RAAD VAN BEROEP (MEERVOUDIGE KAMER) 26 mei 2010, nr. 09/293 AWBZ (Mrs. R.M. van Male, G.M.T. Berkel-Kikkert, J.J.A. Kooijman) m.nt. H.P. Wiersema LJN BM8938 Wetsbepaling Regeling subsidies AWBZ art. 2.6.6, achtste lid (oud) Titel Vaststelling pgb. Indicatie niet naar zorgzwaarte maar in functieklassen. Bevoegdheid zorgkantoor tot het stellen van beleidsregels. Cvz onbevoegd. Beleidsregel als vaste gedragslijn. Samenvatting Nu in artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling aan het zorgkantoor de bevoegdheid is gegeven om het pgb op te hogen en enige wettelijke grondslag die Cvz de bevoegdheid toekent om ter zake hiervan regels vast te stellen ontbreekt, is Cvz, gelet op het bepaalde in artikel 4:81 van de Awb, niet bevoegd terzake van die bevoegdheid beleidsregels vast te stellen. Dit betekent dat de "Beleidsregel 2008" van Cvz niet kan worden aangemerkt als beleidsregel in de zin van artikel 1:3, vierde lid, van de Awb. Voor appellante was de geïndiceerde zorg ten tijde in geding niet naar zorgzwaarte maar in functieklassen vastgesteld. Nu zowel de brief van VWS als de "Beleidsregel 2008" van Cvz betrekking hebben op de situatie dat een verzekerde is geïndiceerd overeenkomstig een zorgzwaartepakket, kan het Zorgkantoor in het geval van appellante het bedrag van € 142,98 per dag niet baseren op deze stukken. Dit betekent dat het besluit op bezwaar van 14 april 2008, voor zover dit de toekenning van het pgb over 2008 betreft, wegens strijd met het bepaalde in artikel 7:12, eerste lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking komt, evenals de aangevallen uitspraak waarbij dit besluit in stand is gelaten. Het Zorgkantoor dient een nieuw besluit op bezwaar te nemen, waarbij aannemelijk moet worden gemaakt welk bedrag betrokkene in een instelling zou kosten, onder aftrek van de woonlasten. Tekst Uitspraak op het hoger beroep van appellante, tegen de uitspraak van de Rechtbank 's-Hertogenbosch van 8 december 2008, 08/1818 (hierna: aangevallen uitspraak) in het geding tussen: appellante en het Zorgkantoor Zuidoost-Brabant (hierna: Zorgkantoor) I. Procesverloop Namens appellante heeft mr. W.G. Fischer, advocaat te Haarlem, hoger beroep ingesteld. Het Zorgkantoor heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 14 april 2010. Voor appellante zijn verschenen haar dochter A. en mr. Fischer. Het Zorgkantoor heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. S.A.M. Clijsen, werkzaam bij CZ groep zorgverzekeraar. II. Overwegingen 1. De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. 1.1. Appellante, geboren [in] 1925, heeft in 1994 een herseninfarct gehad. Sindsdien heeft zij verlammingsklachten. Daarnaast ondervindt zij hartritme-en evenwichtsstoornissen en is zij er mentaal op achteruit gegaan. Er is sprake van geheugenstoornissen, karakterverandering en claimend gedrag. De benodigde zorg is tot juli 2006 verleend door de zoon van appellante, die met zijn gezin bij haar in huis woonde. Omdat appellante thuis wil blijven wonen is de zorg vanaf augustus 2006 ingekocht met behulp van een persoonsgebonden budget (hierna: pgb). 1.2.1. In verband met haar aandoeningen en de daaruit voortvloeiende beperkingen heeft de stichting Centrum Indicatiestelling Zorg (hierna: CIZ) appellante, naar aanleiding van een tegen het indicatiebesluit van 13 november 2006 gemaakte bezwaar, bij besluit van 29 mei 2007 op grond van het bepaalde bij en krachtens de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) geïndiceerd voor: -ondersteunende begeleiding algemeen, klasse 3 (4 tot 6,9 uur per week), van 13 november 2006 tot 1 februari 2007 en van 1 mei 2007 tot 8 november 2011; -ondersteunende begeleiding algemeen, klasse 4 (7 tot 9,9 uur per week), van 1 februari 2007 tot 1 mei 2007; -ondersteunende begeleiding dag, voor 9 dagdelen per week, van 13 november 2006 tot 8 november 2011; -persoonlijke verzorging, klasse 7 (16 tot 19,9 uur per week), van 13 november 2006 tot 8 november 2011; -verpleging, klasse 1 (1 tot 1,9 uur per week), van 13 november 2006 tot 8 november 2011; -activerende begeleiding algemeen, klasse 3 (4 tot 6,9 uur per week), van 13 november 2006 tot 13 februari 2007; -verblijf langdurig, voor 7 etmalen per week, van 13 november 2006 tot 8 november 2011. Daarbij heeft CIZ onder meer overwogen dat appellante om zorginhoudelijke redenen is aangewezen op verblijf langdurig en dat er geen contra-indicatie is voor verblijf langdurig. 1.2.2. De rechtbank heeft in haar uitspraak van 12 oktober 2007, 07/1841, het beroep tegen het besluit van 29 mei 2007 ongegrond verklaard. De Raad heeft in zijn uitspraak van 6 augustus 2008, 07/6711, deze uitspraak van de rechtbank bevestigd. De Raad heeft in overweging 4.5 onder meer geoordeeld dat de medisch adviseur van CIZ op basis van de door appellante overgelegde verklaringen van prof. dr. F.R.J. Verhey heeft kunnen concluderen tot afwezigheid van een contra-indicatie voor verblijf langdurig voor appellante. Uit deze verklaringen blijkt volgens de Raad dat appellante gebaat is bij een individuele benadering. Niet aannemelijk is geworden dat deze benadering niet aangeboden kan worden in een zorginstelling. De Raad heeft voorts overwogen dat het aan de zorgverzekeraar, respectievelijk het zorgkantoor is om te besluiten over de effectuering van de door CIZ vastgestelde indicatie, met inbegrip van de in 4.5 vermelde kanttekening, door middel van het aanbieden van zorg in natura, onderscheidenlijk het verstrekken van een adequaat pgb. 1.3. Bij besluit van 9 mei 2007 heeft het Zorgkantoor aan appellante over het jaar 2007 een pgb toegekend tot een bedrag van € 87.820,43 bruto. Bij brief van 9 augustus 2007 heeft appellante het Zorgkantoor meegedeeld dat dit pgb niet toereikend is om de noodzakelijke zorg in te kopen. Verzocht is om op grond van artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling subsidies AWBZ (hierna: Regeling) het pgb op te hogen. Bij besluit van 29 augustus 2007 heeft het Zorgkantoor deze aanvraag afgewezen. Hiertegen is geen bezwaar gemaakt. 1.4. Bij besluit van 28 augustus 2007 heeft het Zorgkantoor in verband met een herzien indicatiebesluit, appellante over het jaar 2007 een pgb toegekend van € 84.259,53 bruto. 1.5. Bij besluit van 19 december 2007 heeft het Zorgkantoor appellante een pgb over 2008 toegekend voor een bedrag van € 71.128,96 bruto. 1.6. Appellante heeft tegen de besluiten van 28 augustus 2007 en 19 december 2007 bezwaar gemaakt. Aangevoerd is onder meer dat het pgb ontoereikend is om de noodzakelijke zorg te kunnen leveren. Verzocht is om toepassing van artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling. 1.7. Bij besluit van 14 april 2008 heeft het Zorgkantoor de bezwaren tegen de besluiten van 28 augustus 2007 en 19 december 2007 ongegrond verklaard. Het Zorgkantoor heeft zich op het standpunt gesteld dat het over 2008 toegekende pgb neerkomt op een dagtarief van € 194,34. Toepassing van artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling leidt volgens het Zorgkantoor voor appellante niet tot een financieel voordeel omdat het dagtarief is vastgesteld op € 142,98. Alleen een gewijzigde indicatiestelling kan leiden tot een aangepast pgb. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 14 april 2008 ongegrond verklaard. De rechtbank heeft onder meer geoordeeld dat er geen grond is om aan te nemen dat toepassing van artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling over 2008 zou moeten leiden tot een hoger pgb. Voorts heeft de rechtbank overwogen dat, gelet op de uitspraak van de Raad van 6 augustus 2008, heeft te gelden dat een individuele benadering kan worden geboden in een zorginstelling, en dat het te ver gaat om dit te vertalen naar een claim op "één-op-één zorg gedurende 24 uur per dag". 3. Appellante heeft zich in hoger beroep gemotiveerd tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. De rechtbank heeft in haar uitspraak geoordeeld dat het geding in eerste aanleg uitsluitend de toekenning van het pgb over het jaar 2008 betreft. De Raad acht dit juist, aangezien het bij de rechtbank ingediende beroepschrift uitsluitend gericht was tegen de in het besluit op bezwaar gehandhaafde toekenning van het pgb over het jaar 2008. 4.2. De omvang van het pgb wordt geregeld in artikel 2.6.6. van de Regeling. Artikel 2.6.6, eerste en achtste lid, van de Regeling, zoals deze ten tijde in geding van toepassing is, luidt als volgt: "1. Het bruto persoonsgebonden budget bedraagt per kalenderjaar voor: a. persoonlijke verzorging: (...) 7o. klasse 7: € 25.480 (...)b. verpleging: (...) 2o. klasse 1: € 3.645 (...)c. ondersteunende begeleiding in uren: (...) 3o. klasse 3: € 9.726 4o. klasse 4: € 15.031(...) e. ondersteunende begeleiding in dagdelen, inclusief vervoer: (...) 9o. klasse 9: € 22.072 (...)f. activerende begeleiding in uren: (...) 3o. klasse 3: € 14.916(...) i. kortdurend verblijf:€ 96 per etmaal.(...) 8. Het zorgkantoor kan een netto persoonsgebonden budget van een verzekerde met een indicatie voor verblijf ophogen tot het bedrag dat de verzekerde in een instelling zou kosten, onder aftrek van de woonlasten." 4.3. Uitgangspunt voor de toekenning van het pgb over 2008 aan appellante vormt de in overweging 1.2.1 weergegeven indicatie van CIZ, met de kanttekening dat appellante gebaat is bij een individuele benadering. 4.4. Niet betwist is dat het toegekende bedrag overeenkomstig het bepaalde in artikel 2.6.6, eerste lid, van de Regeling is vastgesteld. Het geschil spitst zich toe op de vraag of een juiste toepassing is gegeven aan het bepaalde in artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling. 4.5. Namens appellante is in dat kader aangevoerd dat de zorg met de voor haar vereiste individuele benadering in het geheel niet mogelijk is in verpleeginstellingen, omdat daarvoor bij die instellingen de middelen ontbreken. Ter staving van dit standpunt is verwezen naar aan de rechtbank overgelegde verklaringen van de locatiemanager van verpleeghuis Valkenheim en de voorzitter van de Vereniging voor Psychogeriatrie. De Raad begrijpt hieruit dat van de zijde van appellante wordt aangevochten dat de kosten voor haar verblijf (minus woonkosten) in een instelling een bedrag van € 142,98 per dag bedragen. 4.6. Het Zorgkantoor heeft aangevoerd dat dit bedrag is ontleend aan een aan de Voorzitter van de Tweede Kamer gerichte brief van 29 juni 2007 van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (hierna: VWS) en aan de "Beleidsregel 2008" van 13 december 2007 van het College voor zorgverzekeringen (hierna: Cvz). 4.7. Ingevolge artikel 4:81 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan een bestuursorgaan beleidsregels vaststellen met betrekking tot een hem toekomende of onder zijn verantwoordelijkheid uitgeoefende, dan wel door hem gedelegeerde bevoegdheid. In andere gevallen kan een bestuursorgaan slechts beleidsregels vaststellen, voor zover dit bij wettelijk voorschrift is bepaald. Nu in artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling aan het zorgkantoor de bevoegdheid is gegeven om het pgb op te hogen en enige wettelijke grondslag die Cvz de bevoegdheid toekent om ter zake hiervan regels vast te stellen ontbreekt, is Cvz, gelet op het bepaalde in artikel 4:81 van de Awb, niet bevoegd terzake van die bevoegdheid beleidsregels vast te stellen. Dit betekent dat de "Beleidsregel 2008" van Cvz niet kan worden aangemerkt als beleidsregel in de zin van artikel 1:3, vierde lid, van de Awb. 4.8. Ter zitting is van de zijde van het Zorgkantoor meegedeeld dat de inhoud van de brief van VWS en de Beleidsregel 2008 van Cvz door hem als vaste gedragslijn worden gehanteerd. 4.9. In de brief van VWS is voor in zorgzwaartepakket geïndiceerden als maximumbedrag voor een pgb ten behoeve van een verzekerde met een somatische ziekte/aandoening die behandeling behoeft een bedrag van € 142,98 per dag genoemd. Ditzelfde bedrag geldt voor een verzekerde aan wie een pgb op de grondslag van een psychogeriatrische ziekte of aandoening wordt toegekend. In de "Beleidsregel 2008" van Cvz is voor de situatie dat de budgethouder na 1 januari 2008 voor het eerst een pgb aanvraagt onder meer bepaald, dat het zorgkantoor het pgb ophoogt tot € 58,91 per dag bij een indicatie voor zorgzwaartepakket 1VV of 2VV en tot € 142,98 per dag bij een indicatie voor zorgzwaartepakket 3VV tot en met 10VV. 4.10. Voor appellante was de geïndiceerde zorg ten tijde in geding niet naar zorgzwaarte maar in functieklassen vastgesteld. Nu zowel de brief van VWS als de "Beleidsregel 2008" van Cvz betrekking hebben op de situatie dat een verzekerde is geïndiceerd overeenkomstig een zorgzwaartepakket, kan het Zorgkantoor in het geval van appellante het bedrag van € 142,98 per dag niet baseren op deze stukken. Dit betekent dat het besluit op bezwaar van 14 april 2008, voor zover dit de toekenning van het pgb over 2008 betreft, wegens strijd met het bepaalde in artikel 7:12, eerste lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking komt, evenals de aangevallen uitspraak waarbij dit besluit in stand is gelaten. Het Zorgkantoor dient een nieuw besluit op bezwaar te nemen, waarbij aannemelijk moet worden gemaakt welk bedrag betrokkene in een instelling zou kosten, onder aftrek van de woonlasten. Zoals de Raad in zijn uitspraak van 9 januari 2008 (LJN BC2691 ( RZA 2008/44; red.)) heeft overwogen wordt met het bepaalde in artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling niet bedoeld het bedrag dat een verzekerde in het algemeen in een instelling zal kosten, maar het bedrag dat de specifieke verzekerde waar het in het concrete geval om gaat, in een voor haar qua zorgbehoefte geschikte instelling (onder aftrek van de woonlasten) zal kosten. Hierbij is van belang dat de zorgbehoefte van appellante met zich mee brengt dat een instelling ten aanzien van appellante minder gebruik kan maken van opvang in een groepssetting en/of groepsgewijze activiteiten of begeleiding, maar dat dit zeker niet betekent dat er voortdurend één-op-één zorg gedurende het etmaal moet worden geboden. Aangezien dit laatste uitgangspunt is geweest bij de namens appellante in geding gebrachte verklaringen kan de Raad daaraan voor dit geding geen betekenis toekennen. 5. De Raad ziet aanleiding het Zorgkantoor te veroordelen in de proceskosten van appellante. Deze kosten worden begroot op € 644 in beroep en op € 644 in hoger beroep voor rechtsbijstand. III. Beslissing De Centrale Raad van Beroep; recht doende: vernietigt de aangevallen uitspraak; verklaart het beroep gegrond; vernietigt het besluit van 14 april 2008, voor zover daarbij het bezwaar tegen het besluit van 19 december 2007 ongegrond is verklaard; bepaalt dat het Zorgkantoor een nieuw besluit neemt op het bezwaar van appellante tegen het besluit van 19 december 2007 met inachtneming van deze uitspraak; veroordeelt het Zorgkantoor in de proceskosten van appellante in eerste aanleg tot een bedrag van € 644, te betalen aan de griffier van de Raad; veroordeelt het Zorgkantoor in de proceskosten van appellante in hoger beroep tot een bedrag van € 644; bepaalt dat het Zorgkantoor het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van € 146 vergoedt. Noot Noot 1. Appellante, een hulpbehoevende bejaarde vrouw, heeft een aanvraag ingediend voor zorg bij het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ). Het CIZ acht de vrouw aangewezen op zorg in een instelling en kent de indicatie langdurig "verblijf" toe (verblijf omvat ingevolge artikel 9, eerste lid van het Besluit zorgaanspraken AWBZ: "het verblijven in een instelling, noodzakelijkerwijs gepaard gaande met een beschermende woonomgeving, therapeutisch leefklimaat of permanent toezicht voor een verzekerde met een somatische, psychogeriatrische of psychiatrische aandoening of beperking, of een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke handicap"). Zij is echter gebaat bij een individuele benadering en geeft er bovendien de voorkeur aan om thuis te blijven wonen en daar de zorg te ontvangen. Voor hulpbehoevenden in een dergelijke situatie is het persoongebonden budget ("pgb") in het leven geroepen. De pgb's worden bij besluit verstrekt door Zorgkantoren en stellen een verzekerde in staat de geïndiceerde zorg zelf in te kopen. Appellante heeft een pgb aangevraagd, en is het oneens met het door het Zorgkantoor toegekende bedrag. Zij stelt beroep in tegen het besluit van het Zorgkantoor. Het systeem van de AWBZ maakt onderscheid tussen twee verschillende categorieën besluiten: (1) besluiten die betrekking hebben op het indiceren van benodigde zorg ("indicatiebesluiten") en (2) besluiten die betrekking hebben op het verstrekken van de geïndiceerde zorg ("verstrekkingsbesluiten") (CRvB 6 augustus 2008, GJ 2008/150; waarin het ging over het indicatiebesluit dat in het onderhavige geschil de basis vormt voor het verstrekkingsbesluit). Dit systeem van verschillende besluiten heeft gevolgen voor de mogelijkheid om gronden aan te voeren in bezwaar of beroep. Volgens de CRvB kunnen in een geschil met betrekking tot de geïndiceerde zorg geen gronden worden aangevoerd die zien op het verstrekken van de geïndiceerde zorg. In een geschil dat betrekking heeft op een besluit over het verstrekken van zorg kunnen wel (!) gronden worden aangevoerd die betrekking hebben op het besluit over de zorgindicatie, maar de vraag of de bestuursrechter toekomt aan een inhoudelijk oordeel daarover is afhankelijk van de vraag of het besluit over de indicatiestelling al dan niet in rechte onaantastbaar is geworden. De rechter kan bij de beoordeling van het verstrekkingsbesluit onder omstandigheden blijkbaar een inhoudelijk oordeel vellen over het indicatiebesluit zonder dat hiertegen afzonderlijk bezwaar is gemaakt (hetgeen inconsistent lijkt met het systeem van afzonderlijke besluiten, en zowel patiënt als bestuursorgaan bovendien een bezwaarfase ontneemt voor het indicatiebesluit). De indicatiebesluiten worden genomen door het CIZ, op grond van artikel 9a, eerste lid, AWBZ (waarbij vroeger ieder College van B&W zelf bepaalde welk indicatieorgaan het aanwees en het tegenwoordig gebruikelijk is het CIZ als onafhankelijk indicatieorgaan aan te wijzen). De tweede categorie besluiten wordt genomen door een zorgverzekeraar of, zoals in het onderhavige geval, een Zorgkantoor (art. 40, eerste lid, AWBZ, jo. 4 AWBZ, jo. 1, onder c, Administratiebesluit Bijzondere Ziektekostenverzekering (het Administratiebesluit), jo. 1.1.1, onder g, Regeling subsidies AWBZ (hierna: de Regeling)), en kan weer worden onderverdeeld in (a) besluiten die betrekking hebben op het aanbieden van zorg in natura en (b) besluiten die betrekking hebben op het verstrekken van financiële middelen, in de vorm van een pgb ("pgb-verstrekkingsbesluiten"). Dit onderscheid is vastgelegd in de Regeling die haar grondslag vindt in artikel 44 AWBZ. Indien de verzekerde beschikt over een indicatiebesluit en een pgb aanvraagt, verleent het Zorgkantoor in beginsel een pgb. Het Zorgkantoor bepaalt het bedrag van het pgb met inachtneming van de Regeling (art. 2.6.4 Regeling). Op grond van artikel 2.6.6, achtste lid van de Regeling (oud), kan het Zorgkantoor voor de indicatie "verblijf" het pgb ophogen, tot het bedrag dat nodig zou zijn in een zorginstelling, onder aftrek van woonlasten in die instelling. Ter invulling van deze bevoegdheid heeft het Zorgkantoor het dagtarief gehanteerd dat is neergelegd in onder meer de "Beleidregel 2008" (de Beleidsregel) van het College voor zorgverzekeringen (Cvz). 2. De Beleidsregel ziet op de ophoging van pgb's van personen die van het CIZ een indicatie hebben gekregen in de vorm van een zogenaamd "zorgzwaartepakket" (ZZP). De CRvB komt in deze zaak tot de conclusie dat het indicatiebesluit voor de vrouw was vastgesteld naar "functieklassen" en niet naar ZZP's. Wat is het verschil tussen deze twee wijzen van indiceren? Functieklassen geven specifiek voor pgb's een aanduiding van een bepaalde vorm van zorg (de functie), het aantal uren dat daarbij nodig is en de normbedragen die daarbij horen (de klasse). Voordat het ZZP-systeem werd ingevoerd, werden in een indicatiebesluit functieklassen voor de patiënt aangewezen. Een patiënt die bijvoorbeeld "ondersteunende begeleiding" nodig had, kon daarbij de indicatie "klasse 3" krijgen: 4 tot 6,9 uur per week. Aan een bepaalde klasse wordt vervolgens in de Regeling een bedrag gehangen: het pgb. In het gegeven voorbeeld was dit € 9726 per jaar. ZZP's zijn vanaf 1 juli 2007 geïntroduceerd en hebben als doel een bedrag toe te kennen aan zorginstellingen naar rato van de "zwaarte" van de benodigde zorg voor de individuele patiënt. De Beleidsregel vermeld omtrent het nieuwe beleid: "Sinds 1 juli 2007 wordt bij een indicatie voor verblijf een aanduiding van een zorgzwaartepakket gegeven". Vóór die datum kreeg een instelling een gemiddeld bedrag per cliënt en het aantal beschikbare bedden. Het CIZ bepaalt welk ZZP bij de patiënt past in het indicatiebesluit. Indien een patiënt volgens het Zorgkantoor vervolgens in aanmerking komt voor een pgb, koppelt het Zorgkantoor het ZZP aan een bijbehorende functieklasse in de Regeling, op de wijze aangegeven in een vertaaltabel, bijlage bij de Beleidsregel (Vertaaltabel ZZP naar functies/klassen versie 2.0 ("Vertaaltabel") bij de Beleidsregel). Voor de zeven zwaarste ZZP's voor verzorging en verpleging bepaalde de Beleidsregel dat het Zorgkantoor het pgb verhoogde tot € 142,98 per dag. Het is overigens opvallend dat daar waar de Beleidsregel spreekt van "verhoogt het zorgkantoor het PGB tot € 142,98 per dag", de Vertaaltabel stelt: "het netto-PGB is minimaal € 142,98 per dag". 3. Het Zorgkantoor neemt op 9 mei 2007, 28 augustus 2007, 19 december 2007 en 14 april 2008 verschillende pgb-verstrekkingsbesluiten (waaronder op bezwaar), waarbij telkens het bedrag van het pgb naar beneden toe wordt aangepast op basis van (herziene) indicatiebesluiten van het CIZ. De vrouw stelt zich telkens op het standpunt dat het toegekende bedrag niet toereikend is om de noodzakelijke zorg in te kopen. Het geding spitst zich toe op de beslissing op bezwaar van 14 april 2008 met betrekking tot het over 2008 toegekende pgb. Het Zorgkantoor heeft in dit besluit het bedrag van het pgb voor appellante vastgesteld op basis van de indicatie "verblijf" en dat bedrag komt uit op € 194,34 per dag. Appellante stelt in eerste aanleg dat het verstrekte pgb ontoereikend is om de noodzakelijke zorg in te kunnen kopen en verzoekt het Zorgkantoor dit bedrag op te hogen door toepassing van artikel 2.6.6, achtste lid van de Regeling. Volgens het Zorgkantoor -en de rechtbank volgde deze uitleg van het Zorgkantoor -zal een dergelijke ophoging de vrouw echter niet baten, omdat ingevolge de Beleidsregel het dagtarief voor ZZP geïndiceerden -zijnde het bedrag tot welk het pgb wordt opgehoogd -€ 142,98 bedraagt. Appellante is het niet eens met het in de Beleidsregel vastgestelde bedrag van € 142,98. Zij stelt in hoger beroep dat zorg met de voor haar vereiste "individuele benadering" in het geheel niet mogelijk is in een zorginstelling, en dat het bedrag in de Beleidsregel de kosten voor haar verblijf in een instelling niet dekken. Zij stelt dat artikel 2.6.6, achtste lid van de Regeling, onjuist is toegepast en dat het Besluit niet afdoende is gemotiveerd. Kennelijk is zij van mening dat de werkelijke kosten van de voor haar benodigde zorg meer bedragen dan € 142,98, en ook meer dan € 194,34 per dag. 4. De CRvB komt allereerst tot het oordeel dat de Beleidsregel niet kan worden aangemerkt als beleidsregel in de zin van artikel 1:3, vierde lid, Awb, omdat niet is voldaan aan de voorwaarde dat een beleidsregel uitsluitend als zodanig geldt indien een bestuursorgaan deze vaststelt ten aanzien van eigen bevoegdheden, onder zijn verantwoordelijkheid uitgeoefende bevoegdheden, dan wel door hem gedelegeerde bevoegdheden: "Nu in artikel 2.6.6, achtste lid, van de Regeling aan het zorgkantoor de bevoegdheid is gegeven om het pgb op te hogen en enige wettelijke grondslag die Cvz de bevoegdheid toekent om ter zake hiervan regels vast te stellen ontbreekt, is Cvz, gelet op het bepaalde in artikel 4:81 van de Awb, niet bevoegd terzake van die bevoegdheid beleidsregels vast te stellen.". Op deze nogal stellige opmerking kan het nodige worden afgedongen. Ingevolge artikel 4:81, tweede lid, Awb, is een bestuursorgaan bevoegd om beleidsregels op te stellen met betrekking tot niet aan hem toekomende bevoegdheden, voorzover dit bij wettelijk voorschrift is bepaald. Een dergelijke uitzonderingssituatie lijkt zich in onderhavige situatie voor te doen. In het eerste lid van artikel 41 AWBZ wordt het Cvz uitdrukkelijk belast met het toezicht op de rechtmatige en doelmatige uitvoering van de AWBZ door de zorgverzekeraars en de "rechtspersonen als bedoeld in artikel 40 (van de AWBZ)". Hiertoe verleent het tweede lid van artikel 41 AWBZ aan Cvz de uitdrukkelijke bevoegdheid om beleidsregels op te stellen voor deze zorgverzekeraars en rechtspersonen, waaronder de Zorgkantoren (art. 40 AWBZ, jo. 3 Administratiebesluit, jo. 1.1.1, onder g, Regeling; het Centraal Administratiekantoor (CAK) is ook een rechtspersoon als bedoeld in dit artikel). Daarnaast is aan het Cvz, in het tweede lid van artikel 10 van het Administratiebesluit, de bevoegdheid voorbehouden om regels te stellen over de wijze waarop de Zorgkantoren hun bevoegdheden uitoefenen. De CRvB ziet -mijns inziens abusievelijk -in deze artikelen dus geen afdoende grondslag voor het stellen van beleidsregels door het Cvz. Bovendien gaat de CRvB geheel voorbij aan de opvatting van Cvz in de Beleidsregel (gehandhaafd in de Beleidsregel 2009) zelf: "Sinds 1 januari 2006 voeren de zorgkantoren artikel 2.6.6 achtste lid, uit op basis van brieven van het CVZ. Met ingang van 1 januari 2008 vindt deze uitvoering plaats op basis van deze beleidsregels van het CVZ. Dit biedt een betere juridische verankering van de uitvoeringspraktijk". Na deze uitspraak van de CRvB komt de -mijns inziens -gerechtvaardigde opvatting van het Cvz op losse schroeven te staan. 5. De CRvB gaat ook in op het argument van het Zorgkantoor, dat de Beleidsregel door haar als "vaste gedragslijn" wordt gehanteerd: "Voor appellante was de geïndiceerde zorg ten tijde in geding niet naar zorgzwaarte maar in functieklassen vastgesteld. Nu zowel de brief van VWS als de "Beleidsregel 2008" van Cvz betrekking heeft op de situatie dat een verzekerde is geïndiceerd overeenkomstig een zorgzwaartepakket, kan het Zorgkantoor in het geval van appellante het bedrag van € 142,98 per dag niet baseren op deze stukken." In artikel 4:82 Awb is geregeld dat een besluit gemotiveerd kan worden door naar een vaste gedragslijn te verwijzen, mits deze in een beleidsregel is neergelegd. Volgens de CRvB is in het onderhavige geval zoals beschreven geen sprake van een beleidsregel. Uit de jurisprudentie volgt evenwel, dat als een vaste gedragslijn niet is vastgesteld als beleidsregel door het bevoegde bestuursorgaan, er onder omstandigheden toch een zekere binding van kan uitgaan op grond van het ongeschreven recht (zie: ABRvS 24 mei 2006, AB 2006/250 m.nt. Tollenaar). Ook kan het bevoegde bestuursorgaan soms ervoor kiezen om de vaste gedragslijn te volgen, mits deze keuze bij ieder individueel besluit opnieuw wordt gemotiveerd (zie: ABRvS 22 juni 2005, AB 2005/330 m.nt. Tollenaar en ABRvS 17 september 2008, JB 2008/235). De wijze waarop de CRvB het argument van de vaste gedragslijn verwerpt lijkt te impliceren dat hij oordeelt dat de Beleidsregel niet is opgesteld met het oog op de voorliggende situatie. Een dergelijk betoog is goed te verdedigen als de toepasbaarheid van beleidsregels aan de orde is. Waar het hier echter om ging is of er sprake was van een vaste gedragslijn. De gehanteerde bewoording doet de vraag rijzen of het verstrekkingsbesluit wel op de Beleidsregel "gebaseerd" had kunnen worden als de indicatie door het CIZ wel was geschied in de vorm van een ZZP. De uitspraak van de CRvB zou zo gelezen kunnen worden dat hij aldus nagaat of de Beleidsregel -als vaste gedragslijn -afdoende kan worden toegepast op de specifieke omstandigheden van het geval en niet of het Zorgkantoor de keuze om deze gedragslijn in dit individuele geval te volgen afdoende heeft gemotiveerd. Een dergelijke benadering zou de mogelijkheid kunnen openen voor bestuursorganen om zonder nadere motivering, de facto te "verwijzen" naar een vaste gedragslijn, mits deze op zichzelf toepasbaar is op de specifieke situatie. Het moge duidelijk zijn dat dit rechtstreeks ingaat tegen de bedoeling van artikel 4:82 Awb. 6. De CRvB sluit af met de opdracht aan het Zorgkantoor om een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen, waarbij het aannemelijk moet maken welk bedrag de vrouw in een instelling zou kosten, onder aftrek van de woonlasten. Daarbij verwijst hij naar zijn uitspraak van 9 januari 2008 (CRvB 9 januari 2008, LJN BC2691), waarin hij overwoog dat het bedrag in artikel 2.6.6, achtste lid, Regeling, ziet op het specifieke bedrag dat de verzekerde waar het in het concrete geval om gaat zou kosten. Een vooraf bepaald gemiddeld bedrag in een beleidsregel zal nooit aan deze voorwaarde voldoen. Het was duidelijker geweest indien de CRvB deze jurisprudentie als principaal argument had gehanteerd ter onderbouwing van zijn afwijzing van de Beleidsregel als vaste gedragslijn, met de aanvulling dat de Beleidsregel niet toepasbaar is op indicaties in functieklassen. Mijns inziens was het zelfs mogelijk (en zuiverder) geweest de Beleidsregel (als beleidsregel) in strijd te achten met de Regeling (bijv.: Vz. Rb. Haarlem 15 juni 2010, LJN BM9367 en iets ouder Rb. 's-Gravenhage 25 april 2002, LJN AE3430). De Beleidsregel en de Vertaaltabel voorzagen niet in de situatie waarin een functieklasse moest worden "vertaald" naar een ZZP om de bijpassende verhoging van het bedrag te kennen (al kon dit er met wat goede wil (deels) wel uitgehaald worden). Het gebruik van functieklassen was immers "officieel" afgelopen sinds 1 juli 2007. Het lijkt er op dat het CIZ na 1 juli 2007 een "herzien indicatiebesluit" (r.o. 1.4) heeft genomen, waarop de verstrekkingsbesluiten van het Zorgkantoor van 28 augustus 2007 en 19 december 2007 zijn gebaseerd. Blijkbaar heeft het CIZ nagelaten om in het herziene indicatiebesluit indicaties in de vorm van ZZP's te geven. De toelichting bij de Beleidsregel 2010 behelst een aanwijzing voor het waarom: "Een aantal budgethouders beschikt nog over een verblijfsindicatie met functies en klassen. Het betreft verblijfsindicaties die vóór 1 juli 2007 zijn afgegeven en de zgn. "verblijfsindicaties met mantelzorgcompliment". Deze indicaties bevatten nog de functies ondersteunende begeleiding en activerende begeleiding terwijl de betrokken budgethouders buiten het herindicatietraject voor de functie begeleiding zijn gebleven." (Beleidsregel 2010 (a), CVZ, 25 maart 2010, toelichting bij B.2). Vanaf 16 juli 2009 (met terugwerkende kracht tot 1 januari 2009) zijn in de Regeling de functies "ondersteunende begeleiding" en "activerende begeleiding" samengevoegd tot "begeleiding" (Regeling van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 6 juli 2009, nr. Z/VU-2939209, Nr. 10485). Ik vermoed dat juist deze indicaties de ZZP-introductie van 1 juli 2007 hebben overleefd in het indicatiebesluit van de budgethouder in kwestie. In de Beleidsregel 2010 worden overigens geen maximale ophogingsbedragen meer gegeven. Het debat over de pgb's staat volop in de belangstelling. Na een aanvankelijke aanhouding van het door minister Klink voorgenomen "subsidieplafond", is op 14 juli 2010 de Regeling subsidies AWBZ gewijzigd, met als gevolg dat vanaf 1 juli 2010 nieuwe pgb-aanvragen (gemiddeld 1000 per maand!: PerSaldo, brief aan de Leden vaste kamercommissie Volksgezondheid, 25 juni 2010) door de zorgkantoren in beginsel worden geweigerd. Huidige budgethouders, waaronder vermoedelijk de in deze procedure betrokken vrouw, behouden hun aanspraak op hun pgb, en kunnen een nieuw pgb krijgen indien de subsidieperiode waarvoor het pgb wordt aangevraagd onmiddellijk aansluit op een eerdere subsidieperiode. H.P. Wiersema NOOT 1[terug] Advocaat bij NautaDutilh N.V. © Kluwer 2010
 Latest PostsABRvS 23 november 2016, Gst. 2017/49 m.nt. H.P. Wiersema en N. Haasnoot
 Best Value Procurement - D.J.L. van Ee en H.P. Wiersema - Tender Nieuwsbrief maart 2017
 ABRvS 15 juli 2015, JB 2015/169 m.nt. H.P. Wiersema en T.W. Veenendaal


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 7.12.2018
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 311/24
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2018/1916 VAN DE COMMISSIE
 van 6 december 2018
 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wat betreft de verlenging van de goedkeuringsperiode van de werkzame stof bispyribac
 (Voor de EER relevante tekst)
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de Richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (1), en met name artikel 17, eerste alinea,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 In deel B van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie (2) zijn de werkzame stoffen opgenomen die zijn goedgekeurd uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1107/2009.
 (2)
 De geldigheidsduur van de goedkeuring voor de werkzame stof bispyribac verstrijkt op 31 juli 2021.
 (3)
 De aanvraag voor de verlenging van de goedkeuring van die werkzame stof is ingediend in overeenstemming met Uitvoeringsverordening (EU) nr. 844/2012 van de Commissie (3). Om redenen die de aanvrager niet verwijtbaar zijn, zal de goedkeuring waarschijnlijk vervallen voordat over de verlenging van de goedkeuring een beslissing is genomen. Daarom moet de goedkeuringsperiode worden verlengd overeenkomstig artikel 17 van Verordening (EG) nr. 1107/2009.
 (4)
 Gezien de tijd en de middelen die nodig zijn om de beoordeling te voltooien van de aanvragen voor de verlenging van de goedkeuringen van het grote aantal werkzame stoffen waarvan de goedkeuringen tussen 2019 en 2021 verstrijken, is bij Uitvoeringsbesluit C(2016)6104 van de Commissie (4) een werkprogramma overeenkomstig artikel 18 van Verordening (EG) nr. 1107/2009 vastgesteld waarin soortgelijke werkzame stoffen zijn gegroepeerd en prioriteiten zijn gesteld op basis van veiligheidsrisico's voor de gezondheid van mens en dier of het milieu.
 (5)
 Aangezien de in deze verordening opgenomen werkzame stof niet valt onder de categorieën waaraan in Uitvoeringsbesluit C(2016)6104 prioriteit wordt gegeven, moet de goedkeuringsperiode met twee jaar worden verlengd, rekening houdend met de huidige vervaldatum, het feit dat volgens artikel 6, lid 3, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 844/2012 het aanvullende dossier van de werkzame stof uiterlijk dertig maanden vóór het verstrijken van de goedkeuring moet worden ingediend, de noodzaak om de verantwoordelijkheden en werkzaamheden evenwichtig over de als rapporteur en corapporteur optredende lidstaten te verdelen en de voor de beoordeling en besluitvorming noodzakelijke beschikbare middelen. Daarom is het passend de goedkeuringsperiode van de werkzame stof bispyribac met twee jaar te verlengen.
 (6)
 Gezien het doel van artikel 17, eerste alinea, van Verordening (EG) nr. 1107/2009 zal de Commissie in gevallen waarin uiterlijk dertig maanden vóór de respectieve vervaldatum, als vastgesteld in de bijlage bij deze verordening, geen aanvullend dossier overeenkomstig Uitvoeringsverordening (EU) nr. 844/2012 wordt ingediend, de vervaldatum vaststellen op dezelfde datum als vóór deze verordening of op de vroegste datum daarna.
 (7)
 Gezien het doel van artikel 17, eerste alinea, van Verordening (EG) nr. 1107/2009 zal de Commissie — wanneer zij bij verordening bepaalt dat de goedkeuring van een in de bijlage bij deze verordening genoemde werkzame stof niet wordt verlengd omdat niet aan de criteria voor goedkeuring is voldaan — de vervaldatum vaststellen op dezelfde datum als vóór deze verordening of, indien dat later is, op de datum van inwerkingtreding van de verordening waarbij wordt bepaald dat de goedkeuring van de werkzame stof niet wordt verlengd. In gevallen waarin de Commissie bij verordening bepaalt dat de goedkeuring van een in de bijlage bij deze verordening genoemde werkzame stof wordt verlengd, zal de Commissie, wanneer dit aangewezen is, trachten om de vroegst mogelijke toepassingsdatum vast te stellen.
 (8)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.
 (9)
 De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 De bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze verordening.
 Artikel 2
 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 6 december 2018.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) PB L 309 van 24.11.2009, blz. 1.
 (2) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie van 25 mei 2011 tot uitvoering van Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad wat de lijst van goedgekeurde werkzame stoffen betreft (PB L 153 van 11.6.2011, blz. 1).
 (3) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 844/2012 van de Commissie van 18 september 2012 tot vaststelling van de nodige bepalingen voor de uitvoering van de verlengingsprocedure voor werkzame stoffen, als bedoeld in Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (PB L 252 van 19.9.2012, blz. 26).
 (4) Uitvoeringsbesluit van de Commissie van 28 september 2016 tot vaststelling van een werkprogramma voor de beoordeling van aanvragen voor de verlenging van goedkeuringen van werkzame stoffen die verstrijken in 2019, 2020 en 2021, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad (PB C 357 van 29.9.2016, blz. 9).
 BIJLAGE
 De bijlage, deel B, bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wordt als volgt gewijzigd:
 In rij 1 (bispyribac), zesde kolom (geldigheidsduur), wordt de datum vervangen door „31 juli 2023”.


type: caselaw

text:
 5.5.2014
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 135/49
 Tožba, vložena 10. februarja 2014 – Export Development Bank of Iran proti Svetu
 (Zadeva T-89/14)
 2014/C 135/63
 Jezik postopka: francoščina
 Stranki
 Tožeča stranka: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (zastopnik: J.-M. Thouvenin, odvetnik)
 Tožena stranka: Svet Evropske unije
 Predlogi
 Tožeča stranka Splošnemu sodišču predlaga, naj:
 —
 Izvedbeno uredbo Sveta (EU) št. 1154/2013 z dne 15. novembra 2013 v delu, v katerem se nanaša na tožečo stranko, razglasi za nično;
 —
 Sklep Sveta 2013/661/SZVP z dne 15. novembra 2013 v delu, v katerem se nanaša na tožečo stranko, razglasi za ničen;
 —
 ugotovi, da se zanjo Uredba Sveta (EU) št. 267/2012 z dne 23. marca 2012 ne uporablja;
 —
 ugotovi, da se Sklep 2010/413/SZVP zanjo ne uporablja;
 —
 podredno, Izvedbeno uredbo in Sklep, navedena v prvih dveh alineah teh predlogov, razglasi za nična od 20. januarja 2014;
 —
 Svetu naloži plačilo stroškov.
 Tožbeni razlogi in bistvene trditve
 Tožeča stranka v podporo svoji tožbi navaja devet tožbenih razlog, pri čemer je osem od njih v bistvu enakih ali podobnih tožbenim razlogom, navedenim v okviru zadeve Bank Refah Kargaran proti Svetu, T-65/14.
 Tožeča stranka navaja še tožbeni razlog kršitve načel enakosti in prepovedi diskriminacije.


text:
Αριθ. C 62/20 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 5. 3. 84
 Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου περί καθορισμού, για την περίοδο εμπορίας
 1984/85, της τιμής στόχου των σπόρων λίνου
 (84/C 62/19)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ότι η εφαρμογή των κριτηρίων αυτών οδηγεί στον καθο
 ρισμό της τιμής στόχου σε επίπεδο ανώτερο εκείνου της
 Έχοντας υπόψη: προηγούμενης περιόδου εμπορίας'
 ότι η τιμή στόχου πρέπει να καθορίζεται για έναν ποιοτικό
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής τύπο που πρέπει να προσδιορίζεται αφού ληφθεί υπόψη η
 Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 43, μέση ποιότητα των σπόρων που συγκομίζονται στην Κοι
 νότητα' ότι η ποιότητα που ορίστηκε, για την περίοδο
 τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 569/76 του Συμβουλίου της εμπορίας 1983/84, ανταποκρίνεται στην απαίτηση αυτή
 15ης Μαρτίου 1976 περί προβλέψεως ειδικών μέτρων για και δύναται, ως εκ τούτου, να διατηρηθεί και για την επό
 τους σπόρους λίνου ('), και ιδίως το άρθρο 1 παράγραφοι μενη περίοδο εμπορίας,
 1 και 3,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
 την πρόταση της Επιτροπής,
 Άρθρο Ι
 τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
 Για την περίοδο εμπορίας 1984/85, η τιμή στόχου των
 τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,
 σπόρων λίνου καθορίζεται σε 55,41 ECU ανά 100 χιλιό
 γραμμα.
 Εκτιμώντας:
 ότι, κατά τον ετήσιο καθορισμό της τιμής στόχου των Άρθρο 2
 σπόρων λίνου, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τόσο οι
 στόχοι της κοινής γεωργικής πολιτικής, όσο και η συνει Η τιμή που αναφέρεται στο άρθρο 1 αφορά σπόρους:
 σφορά την οποία η Κοινότητα προτίθεται να προσφέρει
 για την αρμονική ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου' — χύμα, ποιότητας υγιούς, ανόθευτης και σύμφωνης
 ότι η κοινή γεωργική πολιτική έχει, ιδίως, ως στόχο να προς τα συναλλακτικά ήθη, και
 εξασφαλίσει στο γεωργικό πληθυσμό δίκαιο βιοτικό επί
 πεδο, να εγγυηθεί την ασφάλεια του εφοδιασμού και να — με 2 °/ο προσμείξεις και, για σπόρους ως έχουν, 9 °/ο
 εξασφαλίσει λογικές τιμές στον καταναλωτή' υγρασία και 38 °/ο έλαιο.
 ότι το άρθρο 1 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο του κανονι Άρθρο 3
 σμού (ΕΟΚ) αριθ. 569/76 προβλέπει, ειδικότερα, ότι η
 τιμή αυτή πρέπει να καθορίζεται σε δίκαιο επίπεδο για Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα
 τους παραγωγούς, λαμβανομένων υπόψη των αναγκών από τη δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα των
 εφοδιασμού της Κοινότητας' ότι πρέπει, εν προκειμένω, Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 να διατηρηθεί σχέση ισορροπίας μεταξύ της τιμής αυτής
 και της τιμής άλλων ελαιούχων σπόρων Εφαρμόζεται από την 1η Αυγούστου 1984.
 Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα
 (•) ΕΕαριθ. L 67 της 15. 3. 1976, σ. 29. μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
 Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για τον καθορισμό, για την περίοδο εμπορίας
 1984/85, του κατώτατου ορίου εγγύησης για τους κραμβόσπορους, γογγυλόσπορους και
 ηλιανθόσπορους, καθώς και ορισμένων συναφών στοιχείων
 (84/C 62/20)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, τον κανονισμό αριθ. 136/66/ΕΟΚ του Συμβουλίου της
 22ας Σεπτεμβρίου 1966 περί δημιουργίας κοινής οργανώ
 Έχοντας υπόψη: σεως αγοράς στον τομέα των λιπαρών ουσιών ('), όπως
 τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ)
 αριθ , και ιδίως το άρθρο 24α,
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής
 Κοινότητας, (') ΕΕ αριθ. 172 της 30. 9. 1966, σ. 3025/66.
 ---pagebreak--- 5. 3. 84 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 62/21
 την πρόταση της Επιτροπής, Άρθρο 1
 τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 1. Για την περίοδο εμπορίας 1984/85, το κατώτατο όριο
 εγγύησης που αναφέρεται στο άρθρο 24α του κανονισμού
 Εκτιμώντας: αριθ. 136/66/ΕΟΚ καθορίζεται σε:
 — 2 410 000 τόνους για τους κραμβόσπορους και γογγυ
 ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24α του κανονισμού αριθ. λόσπορους,
 136/66/ΕΟΚ, πρέπει να καθοριστεί το κατώτατο όριο
 εγγύησης για τους κραμβόσπορους, γογγυλόσπορους και — 1 000 000 τόνους για τους ηλιανθόσπορους.
 ηλιανθόσπορους'
 2. Αν η κοινοτική παραγωγή που διαπιστώνεται, σύμ
 ότι το κατώτατο όριο εγγύησης πρέπει να ενταχθεί στο φωνα με το άρθρο 24α του κανονισμού αριθ. 136/66/
 πλαίσιο μεσοπρόθεσμου προσανατολισμού' ότι, στο ΕΟΚ, υπερβαίνει το κατώτατο όριο εγγύησης, η ενδει
 πλαίσιο της προοπτικής της αγοράς των σπόρων αυτών, κτική τιμή και η τιμή παρέμβασης μειώνονται, για την
 το κατώτατο όριο εγγύησης για το 1990/91, όσον αφορά περίοδο 1985/86, κατά 1 °/ο για κάθε 50 000 τόνους υπερ
 τους κραμβόσπορους και τους γογγυλόσπορους, είναι βάσεως, και μέχρι ενός ανώτατου ορίου 5 °/ο.
 δυνατόν να ανέλθει σε 3 300 000 τόνους και όσον αφορά
 τους ηλιανθόσπορους σε 1 800 000 τόνους"
 Άρθρο 2
 ότι, λαμβανομένου υπόψη αυτού του μεσοπρόθεσμου
 προσανατολισμού, καθώς και του επιπέδου παραγωγής Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα
 κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, το κατώτατο όριο από τη δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα των
 εγγύησης πρέπει να καθοριστεί σε 2 410 000 τόνους για Ευρωπαϊκών Κοι νοτήτων.
 την περίοδο εμπορίας 1984/85, όσον αφορά τους κραμβό
 σπορους και γογγυλόσπορους και σε 1 000 000 τόνους Εφαρμόζεται:
 όσον αφορά τους ηλιανθόσπορους'
 — από την 1η Ιουλίου 1984, όσον αφορά τους κραμβό
 σπορους και γογγυλόσπορους,
 ότι πρέπει επίσης να προσδιοριστούν οι συνέπειες επί του
 επιπέδου της ενδεικτικής τιμής και της τιμής παρέμβασης — από την 1η Αυγούστου 1984, όσον αφορά τους ηλιαν-
 σε περίπτωση υπέρβασης του κατώτατου ορίου εγγύησης, θόσπορους.
 Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
 Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για τρίτη τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ)
 αριθ. 1431/82 περί προβλέψεως των ειδικών μέτρων για τα πίσα, τα κουκιά και τα φούλια
 (84/C 62/21)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Εκτιμώντας:
 ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1431/82 του Συμβου
 λίου ('), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονι
 Έχοντας υπόψη:
 σμό (ΕΟΚ) αριθ. 1577/83 (2), έχει προβλέψει καθεστώς
 ενισχύσεως για τα πίσα, τα κουκιά και τα φούλια που
 συγκομίζονται στην Κοινότητα και χρησιμοποιούνται
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής στην παρασκευή των ζωοτροφών, καθώς και για τα προϊ
 Κοινότητας, και ιδίως τα άρθρα 42 και 43, όντα που χρησιμοποιούνται για την ανθρώπινη διατροφή
 ή καταναλίσκονται ως έχουν από ορισμένα ζώα"
 την πρόταση της Επιτροπής, ότι, όσον αφορά τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται για
 την ανθρώπινη διατροφή, το καθεστώς αυτό εφαρμόζεται
 μόνο κατά τη διάρκεια των περιόδων εμπορίας 1982/83
 την γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και 1983/84" ότι, για λόγους καλής διοικητικής διαχειρί-
 (') ΕΕ αριθ. L 162 της 12. 6. 1982, σ. 28.
 τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινονικής Επιτροπής, (2) ΕΕ αριθ. L 163 της 22.6.1983, σ. 18.


text:
C 1/10 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 4.1.1999
 Pedido de decisaÄo prejudicial apresentado por decisaÄo da da administracËaÄo ou dos lugares mais elevados na hie-
 Överklagandenämnd för högskolan de 14 de Outubro de rarquia desse órgaÄo?
 1998 no processo entre 1. Katarina Abrahamsson e 2. Leif
 Anderson, por um lado, e Elisabet Fogelqvist, por outro (1) JO L 39 de 14.2.1976, p. 40; EE 05 F2 p. 40.
 (Processo C-407/98)
 (1999/C 1/18)
 Pedido de decisaÄo prejudicial apresentado por despacho da
 Foi submetido ao Tribunal de JusticËa das Comunidades High Court of Justice (England and Wales), Queen's
 Europeias um pedido de decisaÄo prejudicial por decisaÄo da Bench Division, Divisional Court, de 2 de Novembro
 Överklagandenämnd för högskolan, de 14 de Outubro de de 1998, no processo entre Abbey National plc e
 1998, no processo entre 1. Katarina Abrahamsson e 2. Commissioners of Customs and Excise
 Leif Anderson, por um lado, e Elisabet Fogelqvist, por (Processo C-408/98)
 outro, que deu entrada na Secretaria do Tribunal de Jus-
 ticËa em 26 de Outubro de 1998. (1999/C 1/19)
 A Överklagandenämnd för högskolan, solicita ao Tribunal Foi submetido ao Tribunal de JusticËa das Comunidades
 de JusticËa que se pronuncie sobre as seguintes questoÄes: Europeias um pedido de decisaÄo prejudicial, por despacho
 da High Court of Justice (England and Wales), Queen's
 Bench Division, Divisional Court, de 2 de Novembro
 1. O artigo 2., n.os 1 e 4, da Directiva 76/207/CEE do
 de 1998, no processo entre Abbey National plc e
 Conselho, de 9 de Fevereiro de 1976, relativa aÁ con-
 Commissioners of Customs and Excise, que deu entrada
 cretizacËaÄo do princípio da igualdade de tratamento
 na Secretaria do Tribunal de JusticËa em 17 de Novembro
 entre homens e mulheres no que se refere ao acesso ao
 de 1998.
 emprego, aÁ formacËaÄo e promocËaÄo profissionais e aÁs
 condicËoÄes de trabalho (1) constitui obstaÂculo a uma A High Court of Justice solicita ao Tribunal de JusticËa que
 legislacËaÄo nacional segundo a qual um candidato de se pronuncie sobre as seguintes questoÄes:
 um sexo sub-representado com qualificacËoÄes suficien-
 tes para um lugar na funcËaÄo puÂblica seja nomeado 1. Tendo em conta o teor do disposto no n. 2 do
 com prefereÃncia sobre um candidato do sexo oposto artigo 17. da Sexta Directiva IVA (1), a expressaÄo
 que, de outro forma, seria nomeado («discriminacËaÄo constante no seu artigo 5., n. 8, «o beneficiaÂrio eÂ
 positiva») se for necessaÂria a nomeacËaÄo dum candidato equiparado a sucessor do transmitente» exige que as
 do sexo sub-representado e que, segundo a mesma entregas do beneficiaÂrio sejam consideradas como se
 legislacËaÄo, a aplicacËaÄo da discriminacËaÄo positiva só tivessem sido feitas pelo transmitente para os efeitos
 deixaraÂ de ser feita se a diferencËa entre as qualificacËoÄes de determianr a deducËaÄo do imposto suportado a
 dos candidatos for de tal forma ampla que tal aplica- montante pelo transmitente?
 cËaÄo seria contraÂria aÁ exigeÃncia de objectividade no
 provimento do lugar? 2. Quando ocorra uma «transfereÃncia1⁄4 de uma univer-
 salidade de bens ou de parte dela» na acepcËaÄo do dis-
 posto no artigo 5., n. 8, da Sexta Directiva IVA, e
 2. Se a resposta aÁ questaÄo for afirmativa, a aplicacËaÄo da quando um Estado-membro, por forcËa das medidas
 discriminacËaÄo positiva em tal caso eÂ proibida mesmo
 nacionais adoptadas nos termos desse artigo, considere
 que a legislacËaÄo nacional restrinja as possibilidades de
 que naÄo ocorreu qualquer entrega de bens ou forneci-
 nomeacËaÄo, quer a um nuÂmero limitado de lugares mento de servicËos, pode o sujeito passivo, de acordo
 antecipadamente determinado (como segundo o regu-
 com uma correcta interpretacËaÄo dos artigos 5., n. 8,
 lamento 1995:936) quer a lugares que saÄo criados no
 e 17., n. 2, deduzir a totalidade do imposto supor-
 aÃmbito de um programa especificamente estabelecido
 tado a montante relativamente aos custos atribuíveis a
 numa escola superior segundo o qual eÂ aplicaÂvel a dis-
 essa transfereÃncia, caso esse sujeito passivo devesse,
 criminacËaÄo positiva (como nos termos do capítulo 4, naÄo fosse a aplicacËaÄo do disposto no n. 8 do
 § 15 a, do regulamento das escolas superiores)?
 artigo 5., suportar o imposto devido a jusante sobre a
 transfereÃncia?
 3. Se a resposta aÁ questaÄo 2 em caso algum implicar que
 tal discriminacËaÄo positiva eÂ proibida, pode entaÄo a 3. Quando a actividade económica desenvolvida pelo
 regra, baseada na praÂtica administrativa sueca e no transmitente antes da transaccËaÄo que se inscreve no
 capítulo 4, § 15, segundo paraÂgrafo, do regulamento disposto no artigo 5., n. 8, constituir na sua totali-
 das escolas superiores Ð admitida pela överklagande- dade uma actividade tributaÂvel, eÂ possível deduzir o
 nämnd Ð de que um candidato que pertencËa a um imposto suportado a montante sobre um pagamento
 sexo sub-representado teraÂ prefereÃncia sobre um candi- feito em relacËaÄo com a cessacËaÄo dessa actividade?
 dato do sexo oposto, no pressuposto dos candidatos
 podem ser considerados iguais ou quase iguais no que (1) Directiva 77/388/CEE do Conselho, de 17 de Maio de 1977,
 se refere ao meÂrito, ser de qualquer forma considerada relativa aÁ harmonizacËaÄo das legislacËoÄes dos Estados-membros
 contraÂria aÁ directiva referida na questaÄo 1? respeitantes aos impostos sobre o volume de negócios Ð Sis-
 tema comum do imposto sobre o valor acrescentado: mateÂria
 colectaÂvel uniforme (JO L 145 de 13.6.1977, p. 1; EE 09 F1
 4. Para apreciacËaÄo das questoÄes supra faz alguma dife- p. 54).
 rencËa o facto de a legislacËaÄo dizer respeito ao preen-
 chimento de lugares inferiores no quadro de um órgaÄo


type: wikipedia

text:
Sausio 25 yra 25-a metų diena pagal Grigaliaus kalendorių. Nuo šios dienos iki metų galo lieka 340 dienų (keliamaisiais metais – 341).
 Informacija
 Šventės
 Katalikų šalys – Šv. Pauliaus atsivertimas
 Pusiaužiemis
 Vardadieniai
 Jaunutis – Jomantas – Povilas – Viltenė (Viltė) – Viltenis (Viltys) – Žiedė
 Šią dieną Lietuvoje
 Įvykiai
 1323 – pirmą kartą rašytiniuose šaltiniuose buvo paminėtas Vilnius;
 1549 – Žygimantas Augustas specialia privilegija patvirtino Biržams kunigaikštystės statusą;
 1905 – Kaune vyko politinis streikas – į gatves išėjo beveik 20 tūkstančių Kauno darbininkų;
 1931 – pasirašyta Lietuvos ir Latvijos mokyklų konvencija;
 1989 – Vasario 16 d. paskelbta tautine švente;
 1992 – įsteigta Lietuvos samariečių bendrija;
 2001 – Varšuvos Karalių pilyje prezidentui Valdui Adamkui įteiktas garbingiausias Lenkijos verslo klubo apdovanojimas už pastangas ir nuoseklumą, kuriant sąlygas abiejų šalių politiniam bei ekonominiam bendradarbiavimui;
 2003 – Čijunės Sugiharos (Chiune Sugihara) fondas „Diplomatai už gyvybę“ už naują požiūrį į lietuvių ir žydų santykius 2002 m. Tolerancijos žmogumi paskelbė profesorę Ireną Veisaitę.
 Gimimo dienos
 1851 m. – Petras Vileišis, inžinierius, Lietuvos visuomenės ir politinis veikėjas (m. 1926 m.).
 1890 m. – Paulius Galaunė, Lietuvos dailės istorikas ir kritikas, lietuvių profesionalios muziejininkystės pradininkas, nusipelnęs meno veikėjas, grafikas (m. 1988 m.).
 1893 m. – Petras Šalčius, ekonomistas, kooperacijos teoretikas ir praktikas, profesorius (m. 1958 m.).
 1898 m. – Jadvyga Kutkuvienė-Vencevičaitė, Lietuvos dainininkė (mecosopranas) (m. 1984 m.).
 1899 m. – Stasys Jankauskas, Lietuvos veterinarijos gydytojas (m. 1997 m.).
 1900 m. – Vaclovas Čižiūnas, lietuvių pedagogas, visuomenės veikėjas (m. 1980 m.).
 1910 m. – Borisas Luchtanas, Lietuvos gydytojas onkologas, ginekologas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras. Vienas pirmųjų onkologų Lietuvoje (m. 2007 m.).
 1912 m. – Albinas Žukauskas, Lietuvos poetas, prozininkas, vertėjas (m. 1987 m.).
 1922 m. – Asia Barštein, Lietuvos literatūros tyrinėtoja, pedagogė.
 1926 m. – Bronius Kukšas, Lietuvos fizikas, fizinių mokslų daktaras (m. 1993 m.).
 1929 m. – Mykolas Jonas Henrikas Giedraitis, aeronautikos inžinierius, istorikas (m. 2017 m.).
 1936 m.:
 Romualdas Grigas, Lietuvos sociologas, habilituotas socialinių mokslų daktaras, Lietuvos mokslų akademijos narys korespondentas.
 Stasys Navickas, Lietuvos prozininkas, humoristas.
 1937 m. – Aldona Adomavičiūtė, vertėja, mokytoja.
 1938 m.:
 Giedrutis Laucius, dailininkas architektas, restauratorius.
 Michalina Adomavičienė-Sorakaitė, Lietuvos dailininkė, menotyrininkė.
 1940 m. – Aleksandras Vasiliauskas, ekonomistas, habilituotas daktaras, profesorius, Lietuvos mokslų akademijos narys korespondentas.
 1942 m. – Viktoras Mamontovas, Lietuvos gydytojas rentgenologas ir radiologas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras, vienas elektroradiografijos pradininkų Lietuvoje (m. 2005 m.).
 1946 m. – Alfonsas Vilčinskas, Lietuvos ir Radviliškio rajono politinis bei visuomenės veikėjas.
 1947 m.:
 Jonas Garelčikovas, Lietuvos ir Vilniaus rajono profsąjungų, politinis bei visuomenės veikėjas.
 Petras Papovas, inžinierius, Lietuvos ir Zarasų rajono politinis bei visuomenės veikėjas.
 1955 m. – Rimantas Velykis, Lietuvos ir Rokiškio rajono visuomenės ir politinis veikėjas.
 1957 m. – Gediminas Kostkevičius, verslininkas, vadybininkas, verslo patarėjas, verslo mokymų lektorius.
 1958 m. – Vytautas Radžvilas, filosofas, politologas, vertėjas.
 1960 m. – Algirdas Uselis, Lietuvos ir Pagėgių savivaldybės politinis bei visuomenės veikėjas.
 1963 m. – Arvydas Balčiūnas, Lietuvos pedagogas, Alytaus rajono savivaldybės politikas.
 1965 m. – Arūnas Burkšas, Lietuvos ir Neringos savivaldybės politinis bei visuomenės veikėjas.
 1975 m. – Vitalis Nakrošis, politologas, VU TSPMI dėstytojas.
 1982 m. – Vytautas Gapšys, teisininkas, politinis veikėjas, Seimo narys.
 Mirtys
 1943 m. – Juozapas Skinkys, Romos katalikų kunigas, poetas, tautosakos rinkėjas, draudžiamos lietuviškos religinės literatūros platintojas (g. 1870 m.).
 1947 m. – Karlas Engelis, vokiečių archeologas, baltų priešistorės tyrėjas, daktaras (g. 1895 m.).
 1984 m. – Rufas Balčiūnas, vargonininkas ir chorvedys (g. 1887 m.).
 1988 m. – Jurgis Baltrušaitis, Lietuvos diplomatas, dailės istorikas medievistas (g. 1903 m.).
 2000 m. – Vladislovas Mikučianis, Lietuvos architektas (g. 1913 m.).
 2002 m. – Rimantas Jasas, Lietuvos istorikas, vertėjas, enciklopedininkas (g. 1929 m.).
 2004 m. – Leonas Gineitis, Lietuvos literatūros tyrinėtojas, filosofas, rašytojas, habilituotas humanitarinių mokslų daktaras.
 2007 m. – Juozas Kralikauskas, Lietuvos rašytojas (g. 1910 m.).
 2010 m. – Algirdas Petrulis, Lietuvos dailininkas tapytojas (g. 1915 m.).
 Šią dieną pasaulyje
 Įvykiai
 1327 – Edvardas III tapo Anglijos karaliumi;
 1533 – Anglijos karalius Henrikas VIII slapta vedė antąją žmoną Anne Boleyn;
 1554 – Įkurtas San Paulo (São Paulo) miestas (Brazilija);
 1579 – Pasirašius sutartį dėl Utrechto sąjungos sudarytos Jungtinės Nyderlandų Provincijos. Kad apgintų savo teises nuo Ispanijos pretenzijų, į naują valstybę susijungė Olandijos, Zelandijos, Fryzijos, Gelderlando, Utrechto, Groningeno ir Overeiselio provincijos;
 1755 – Įkurtas Maskvos universitetas;
 1817 – Romoje įvyko Džoakino Rosinio (Gioacchino Rossini) operos „Pelenė“ premjera;
 1831 – Lenkijos parlamentas paskelbė šalies nepriklausomybę nuo carinės Rusijos;
 1858 – pirmą kartą atliktas Mendelsono vestuvių maršas;
 1878 – Turkijos garlaivis tapo pirmuoju laivu, kurį paskandino torpeda. Torpedą paleido Rusijos karo laivas;
 1881 – Tomas Edisonas (Thomas Edison) ir Aleksandras Grehemas Belas (Alexander Graham Bell) įkūrė „Oriental Telephone Company“;
 1919 – įkurta Tautų Sąjunga, dabartinės JTO pirmtakė;
 1924 – Prancūzijos Šamoni vietovėje prasidėjo pirmosios žiemos olimpinės žaidynės;
 1955 – JAV Kolumbijos universiteto mokslininkai sukūrė branduolinį laikrodį, kurio paklaida buvo 1 sekundė per 300 metų;
 1961 – pirmą kartą per televiziją iš JAV valstybės departamento Vašingtone tiesiogiai transliuota prezidento spaudos konferencija. Prezidentas Džonas Kenedis (John F. Kennedy) atsakė į 31 klausimą;
 1983 – Kinija atšaukė mirties bausmę buvusio šalies lyderio Mao Dzeduno (Mao Zedong) našlei Czian Sing (Jiang Qing);
 1990 – Pakistano ministrė pirmininkė Benazir Bhuto (Benazir Bhutto) pagimdė dukrą ir tapo pirmąja vyriausybės vadove, kuri nepasitraukusi iš posto susilaukė vaiko;
 1996 – Europos Tarybos parlamentinė asamblėja balsavo už Rusijos priėmimą į Europos Tarybą;
 1998 – Romos katalikų bažnyčios vadovas popiežius Jonas Paulius II baigė istorinį vizitą komunistinėje Kuboje;
 2001 – Europos Taryba naujomis narėmis paskelbė Armėniją ir Azerbaidžaną;
 2002 – Indija išbandė naują raketą ir tuo įrodė šios šalies branduolinės ginkluotės galimybes. Pakistano vadovai nedelsdami pasmerkė Indiją ir pareiškė, kad šis bandymas destabilizuoja ir taip įtampos apimtą regioną;
 2004 – Gruzijos prezidentu prisaikdintas Micheilas Saakašvilis, už kurį balsavo 96 % rinkimuose dalyvavusių piliečių.
 Gimimo dienos
 1627 m. – Robertas Boilis, airių gamtos filosofas, chemikas, fizikas, išradėjas, žymus savo indėliu į fiziką ir chemiją, geriausiai žinomas kaip Boilio dėsnio atradėjas (m. 1691 m.).
 1661 m. – Aleksandras Dona, diplomatas, generolas, vienas Mažosios Lietuvos kolonizavimo XVIII a. pirmoje pusėje vadovų (m. 1728 m.).
 1759 m. – Robert Burns, romantizmo pradininkas, taip pat vadinamas škotų nacionaliniu poetu (m. 1796 m.).
 1831 m. – Konstantinas Leontjevas, rusų filosofas, rašytojas, diplomatas (m. 1891 m.).
 1832 m. – Ivanas Šiškinas, rusų tapytojas peizažistas, graveris (m. 1898 m.).
 1866 m. – Emilis Vanderveldė, teisininkas, Belgijos visuomenės ir politinis veikėjas, buvęs sveikatos, tiekimo, užsienio reikalų ir teisingumo ministras (m. 1938 m.).
 1874 m. – Viljamas Somersetas Moemas, anglų novelistas ir dramaturgas (m. 1965 m.).
 1880 m. – Fricis Barda, latvių poetas. Vienas žymiausių latvių neoromantikų (m. 1919 m.).
 1882 m. – Virginia Adeline Woolf, anglų novelistė ir eseistė, laikoma viena svarbiausių XX amžiaus modernistinės literatūros figūrų (m. 1941 m.).
 1907 m. – Wolfgang Gaston Friedmann, vokiečių ir amerikiečių teisininkas, teisėtyrininkas tarptautininkas, tarptautinės ūkinės teisės specialistas, Kolumbijos universiteto profesorius (m. 1972 m.).
 1917 m. – Ilya, Viscount Prigogine, 1977 m. Nobelio chemijos premijos laureatas (m. 2003 m.).
 1923 m. – Arvid Carlsson, 2000 m. Nobelio fiziologijos ir medicinos premijos laureatas.
 1927 m. – Antonio Carlos Jobim, žymus brazilų dainų kūrėjas, kompozitorius, aranžuotojas, atlikėjas (m. 1994 m.).
 1928 m. – Eduardas Ševardnadzė, sovietinis ir Gruzijos politinis veikėjas (m. 2014 m.).
 1932 m. – Antuonas Breidakas, latvių kalbininkas (m. 2002 m.).
 1933 m. – María Corazón Sumulong Cojuangco-Aquino, Filipinų valstybės veikėja. Prezidento Benigno Aquino žmona. Po vyro nužudymo tapo šalies 1986–1992 m. prezidente. Ji yra pirmoji moteris, tapusi Azijos valstybės prezidente (m. 2009 m.).
 1938 m. – Vladimiras Vysockis, rusų aktorius, muzikantas, poetas (m. 1980 m.).
 1940 m. – Džalsas Fredas Levinas, JAV kalbininkas, slavistas, baltistas.
 1942 m. – Eusebio, laikomas geriausiu visų laikų Portugalijos futbolininku, jis taip patenka ir tarp geriausių visų laikų pasaulio futbolininkų, jo vedama Portugalijos komanda iškovojo didžiausią pergalę Pasaulio čempionatų istorijoje – užėmė trečiąją vietą. Eusebio žaidė puolėjo pozicijoje (m. 2014 m.).
 1949 m. – Paul Maxime Nurse, 2001 m. Nobelio fiziologijos ir medicinos premijos laureatas.
 1971 m. – Luca Badoer, Italijos Formulės 1 pilotas, lenktyniavęs Scuderia Italia, Minardi, Forti ekipose, o dabar esantis Ferrari ekipos pilotas bandytojas.
 1977 m. – Hatem Trabelsi, futbolininkas, buvęs Tuniso rinktinės gynėjas, žaidęs Sfaxien, Ajax, Manchester City klubuose.
 1980 m.:
 Christian Olsson, švedų atletė.
 Michelle Leigh McCool-Alexander, amerikiečių imtynininkė.
 Chavjeras Ernandesas Kreusas, futbolininkas, Ispanijos rinktinės ir FC Barcelona klubo saugas.
 1981 m.:
 Alicia J. Augello-Cook, amerikiečių R&B ir Soul atlikėja, geriau žinoma sceniniu vardu Alicia Keys.
 Toše Proeski, Makedonijos atlikėjas, dainų autorius, vadintas Balkanų Elviu Presliu (m. 2007 m.).
 1985 m. – Tina Karol, Ukrainos dainininkė.
 1989 m. – Sheryfa Luna, kabilų (Alžyro berberų) kilmės Prancūzijos dainininkė.
 Mirtys
 477 m. – Geizerichas, vandalų ir alanų karalius (428–477), vienas pagrindinių Vakarų Romos imperijos priešų. Per beveik 50 savo valdymo metų jis ne itin reikšmingą germanų gentį padarė viena didžiausių Viduržemio jūros regiono jėgų (g. 389 m.).
 844 m. – Grigalius IV, Romos katalikų bažnyčios popiežius nuo 827 m. gruodžio mėn., Šventosios Romos imperijos imperatorius Liudvikas Pamaldusis jo išrinkimą patvirtino 828 m. kovo mėn.
 1559 m. – Kristijonas II, 1513–1523 m. Danijos, 1513–1523 m. Norvegijos, 1520–1523 m. Švedijos karalius (g. 1481 m.).
 1852 m. – Fadėjus Belingshauzenas, vokiečių jūrininkas, tarnavęs Rusijos imperijos laivyne, Antarktidos žemyno atradėjas ir kelionės aplink pasaulį dalyvis (g. 1778 m.).
 1935 m. – Valerianas Kuibyševas, sovietinis partinis ir valstybės veikėjas, nuo 1927 m. iki mirties buvo SSKP CK Politinio biuro narys (g. 1888 m.).
 1951 m. – Sergejus Vavilovas, sovietinis fizikas, fizinės optikos mokslo mokyklos kūrėjas buvusioje Sovietų Sąjungoje. SSRS Mokslų akademijos prezidentas (1945–1951 m.), keturiskart Stalino premijos laureatas (g. 1891 m.).
 1982 m. – Michailas Suslovas, SSRS partinis ir valstybės veikėjas. Viena Lietuvoje labiausiai žinomų jo frazių yra pokario metais pasakytas teiginys: „Lietuva bus, bet be lietuvių“ (g. 1902 m.).
 2005 m. – Filipas Džonsonas, JAV architektas. Ludwig Mies van der Rohe mokinys ir bendradarbis (g. 1906 m.).
 2022 m. – Vimas Jansenas, buvęs Nyderlandų futbolininkas, rungtyniavęs Nyderlandų rinktinėje (g. 1946 m.).
 Šaltiniai
 25