type: other

text:
PERIKELEN BIJ DE ERKENNING VAN EEN BUITENECHTELIJK KIND
 Hoge Raad, 6 november 2015, ECLI:NL:HR:2015:3244
 De buitenechtelijke relatie
 In 2009 krijgen Peter en Laura een relatie, in de periode dat Peter en zijn echtgenote in verband met huwelijkse problemen niet meer bij elkaar wonen. Na een tijdje loopt de relatie stuk. Volgens Peter hebben hij en Laura een affectieve relatie gehad van ongeveer twee jaar. Volgens Laura ging het om een puur seksuele relatie die slechts enkele weken heeft geduurd. Laura blijft in ieder geval niet lang alleen en krijgt een relatie met Jan, ook een getrouwde man.
 In december 2010 bevalt Laura van een zoon, Anton. Laura heeft ook al een zoon uit een eerdere relatie. Een jaar na de geboorte van Anton, hoort Peter dat hij mogelijk de verwekker (biologische vader) van Anton zou kunnen zijn. Er vindt een verwantschapstest plaatst en uit het rapport komt naar voren dat Peter met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de verwekker is van Anton. Laura is het niet eens met de uitkomst van de test, zij meent dat Jan de verwekker is van Anton.
 Verzoek om toestemming tot erkenning van Anton
 Peter – die op dat moment nog steeds getrouwd is – vraagt aan Laura om medewerking zodat hij Anton kan erkennen. Ook vraagt Peter medewerking aan een zorg- c.q. omgangsregeling. De echtgenote van Peter is volledig op de hoogte van de buitenechtelijke relatie en stemt ook in met de gewenste erkenning van Anton. Laura stemt niet in met erkenning en zij wil ook niet meewerken aan een omgangsregeling. Peter start vervolgens een kort geding procedure om toch tot een omgangsregeling te komen. Een paar dagen daarna erkent Jan de beide kinderen van Laura.
 Verzoek tot vernietiging van de eerdere erkenning
 Peter start daarna een andere procedure op. Hij is het er niet mee eens dat Jan zijn biologische kind, Anton, heeft erkend. Peter had liever zelf Anton erkend. Peter vraagt daarom de rechtbank om de erkenning van Anton door Jan te vernietigen en om aan hem (Peter) vervangende toestemming te verlenen om Anton alsnog als zijn zoon te kunnen erkennen. Tijdens deze procedure vindt opnieuw een verwantschapstest plaats en ook uit deze test volgt dat Peter met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de verwekker is van Anton. Peter stelt dat Laura misbruik van haar bevoegdheid heeft gemaakt door aan Jan toestemming voor de erkenning van Anton te geven, terwijl zij ervan op de hoogte was dat Peter Anton wilde erkennen.
 Het huwelijk van Peter en zijn echtgenote is in 2013 door echtscheiding ontbonden.
 Tot op de dag van vandaag zijn Peter en Laura in een juridische procedure verwikkeld. De rechtbank Haarlem (inmiddels de rechtbank Noord-Holland) heeft in oktober 2013 aan Peter vervangende toestemming tot erkenning van Anton gegeven. In de daarop volgende hoger beroepsprocedure heeft ook het gerechtshof Amsterdam in augustus 2014 beslist dat aan Peter vervangende toestemming tot erkenning van Anton toekomt. Laura is vervolgens naar de hoogste rechter in Nederland gestapt, de Hoge Raad der Nederlanden. De Hoge Raad heeft in november 2015 bepaald dat de beslissing van het gerechtshof Amsterdam niet in stand kan blijven. De Hoge Raad heeft voorts bepaald dat het gerechtshof Den Haag verder over deze zaak dient te beslissen. Het laatste oordeel is dus nog niet gegeven.
 De lezer die interesse heeft in de juridische context van het verhaal, wordt uitgenodigd om hieronder verder te lezen.
 Art. 1:204 lid 1, aanhef en onder e, (oud) BW, bepaalde vroeger dat een erkenning nietig is “indien zij is gedaan door een op het tijdstip van de erkenning met een andere vrouw gehuwd man, tenzij de rechtbank heeft vastgesteld dat aannemelijk is dat tussen de man en de moeder een band bestaat of heeft bestaan die in voldoende mate met een huwelijk op één lijn valt te stellen of dat tussen de man en het kind een nauwe persoonlijke betrekking bestaat”. Alleen wanneer één van voornoemde uitzonderingen zich voordeed en de rechtbank heeft die uitzondering vastgesteld, kon een gehuwde man een buitenechtelijk kind erkennen.
 Dit erkenningsverbod voor een gehuwde man, zoals dit in art. 1:204 lid 1, aanhef en onder e, (oud) BW was neergelegd, is met ingang van 1 april 2014 komen te vervallen.
 Nietige erkenning alsnog bekrachtigen
 Artikel 3:58 lid 1 BW bepaalt dat wanneer eerst na het verrichten van een rechtshandeling een voor haar geldigheid gesteld wettelijk vereiste wordt vervuld, maar alle onmiddellijk belanghebbenden die zich op dit gebrek hadden kunnen beroepen, in de tussen de handeling en de vervulling van het vereiste liggende tijdsruimte de handeling als geldig hebben aangemerkt, de rechtshandeling daarmee is bekrachtigd. In zijn arrest van 30 januari 2015 heeft de Hoge Raad aangegeven dat artikel 3:58 lid 1 BW overeenkomstig kan worden toegepast op de erkenning van kinderen, omdat de aard van die rechtshandeling en de aard van de rechtsbetrekking tussen de man die het kind erkent, en het kind zich daartegen in beginsel niet verzetten. Een nietige erkenning van een kind – nietig op grond van het ten tijde van de rechtshandeling geldende recht – kan daarom alsnog worden bekrachtigd wanneer het beletsel dat destijds aan een geldige erkenning in de weg stond (in dit geval: de wet) nadien is komen te vervallen. Dit is overigens anders in de gevallen waarin bekrachtiging van een nietige erkenning in strijd zou komen met het belang van het kind.
 Vernietiging van de erkenning kan alleen worden verzocht wanneer de erkenner niet de biologische vader is. Degenen die een verzoek tot vernietiging van de erkenning kunnen indienen, worden limitatief in artikel 1:205 BW genoemd. Dit zijn het kind, de erkenner, de moeder en het openbaar ministerie. De verwekker van een kind, dat door een ander dan de verwekker is erkend, heeft die mogelijkheid niet.
 Uit de parlementaire geschiedenis blijkt waarom de verwekker niet is opgenomen in de limitatieve opsomming van artikel 1:205 BW:
 “De verwekker heeft immers de mogelijkheid om het kind, met vervangende toestemming van de rechter, te erkennen. Indien de verwekker van zijn mogelijkheid om het kind te erkennen geen gebruik heeft gemaakt, is er geen reden om hem achteraf de mogelijkheid te bieden de erkenning door een andere man te laten vernietigen. Die reden is er ook niet, indien de verwekker wel geprobeerd heeft het kind te erkennen, maar de moeder toestemming heeft geweigerd en de rechter geen vervangende toestemming heeft verleend. Het geval dat overblijft, betreft de situatie dat de moeder toestemming tot erkenning weigert en wel toestemming geeft aan een ander tot erkenning, voordat de verwekker een procedure bij de rechter tot vervanging van de toestemming kan starten. Indien de rechter alsnog vervangende toestemming verleent, kan dit in dit geval leiden tot doorhaling van de latere erkenning.”1
 Ondanks dat de verwekker niet is opgenomen in de limitatieve opsomming van artikel 1:205 BW vloeit uit het arrest van de Hoge Raad van 20 december 19912 voort dat de verwekker in een bijzonder geval de erkenning toch kan aantasten. In dit arrest heeft de Hoge Raad bepaald dat tot een vernietiging van de erkenning kan worden overgegaan, wanneer door de moeder toestemming tot erkenning aan een niet-verwekker is gegeven met slechts als oogmerk de belangen van de verwekker te schaden. De moeder zal in dat geval haar bevoegdheid om toestemming te geven misbruikt moeten hebben.
 De Hoge Raad heeft in zijn beschikking van 12 november 2004 twee maatstaven geformuleerd voor de beoordeling van de vraag of er sprake is van misbruik van bevoegdheid door de moeder in de situatie waarin de verwekker het kind wil erkennen en het kind inmiddels met toestemming van de moeder door een andere man is erkend. Er is sprake van een strikte maatstaf en een minder strikte maatstaf.
 De strikte maatstaf
 In situaties waarbij de verwekker vervangende toestemming tot erkenning heeft kunnen vragen, maar dat heeft nagelaten, geldt de strikte maatstaf. Deze strikte maatstaf houdt in dat alleen gekomen kan worden tot een vernietiging van de erkenning indien de moeder haar toestemming tot erkenning door de niet-verwekker slechts heeft gegeven met het oogmerk de belangen van de verwekker te schaden. Is het oogmerk om de belangen van de verwekker te schaden niet aanwezig, dan kan in de hier bedoelde situatie de verwekker de erkenning niet vernietigen.
 De minder strikte maatstaf
 De minder strikte maatstaf geldt voor gevallen waarin de verwekker niet of niet tijdig vervangende toestemming heeft kunnen vragen. In een dergelijke situatie moet, zoals de Hoge Raad dat verwoord, de vraag worden beantwoord of de moeder, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen de belangen van de verwekker bij erkenning en de daartegenover staande belangen van de moeder – telkens in verband met de belangen van het kind -, in redelijkheid tot het verlenen van toestemming aan de andere man heeft kunnen komen.
 Het oordeel van de Hoge Raad in deze casus
 Of Laura misbruik van haar bevoegdheid heeft gemaakt door toestemming aan Jan te geven voor erkenning van Anton, moet worden beantwoord naar de situatie ten tijde van de toestemming en in het licht van het toen geldende recht.
 Omdat Peter ten tijde van de erkenning nog gehuwd was, had het gerechtshof het ten tijde van die toestemming van kracht zijnde erkenningsverbod in zijn oordeel moeten betrekken. Peter kon op dat moment namelijk vanwege de hoofdregel van artikel 1:204 lid 1, aanhef en onder e (oud) BW niet rechtsgeldig erkennen, tenzij zich één van de in die bepaling genoemde uitzonderingen voordeed.
 “Noch de rechtbank, noch het hof heeft vastgesteld dat één van beide uitzonderingen daadwerkelijk van toepassing was. Bij die stand van zaken kan niet (althans niet zonder meer) worden aangenomen dat, beoordeeld naar het moment waarop de vrouw de litigieuze toestemming gaf, zij erop bedacht had moeten zijn dat [verweerder] door de verlening van die toestemming in zijn belang bij erkenning van [A] werd geschaad.
 Naar mijn mening had het hof naar aanleiding van die grief ambtshalve moeten onderzoeken of [verweerder], beoordeeld naar het moment waarop de litigieuze toestemming werd gegeven, [A] überhaupt (rechtsgeldig) kon erkennen en of (naar ook de vrouw had moeten voorzien) [verweerder] deswege in zijn belangen zou worden geschaad, als de vrouw haar toestemming niet aan hem, maar aan [verzoeker 2] zou verlenen.”3
 Doordat het gerechtshof niet heeft onderzocht of zich één van die uitzonderingen voordeed, kon het niet (althans niet zonder meer) tot de conclusie komen dat Laura slechts met het oogmerk om de belangen van Peter te schaden, toestemming tot erkenning van Anton aan Jan heeft gegeven, aldus de Hoge Raad.
 De Hoge Raad oordeelt verder dat voor zover het gerechtshof al aan de implicaties van artikel 1:204 lid 1 sub e (oud) BW voorbij had kunnen gaan, het gerechtshof de strikte maatstaf onjuist dan wel onbegrijpelijk heeft toegepast. Het gerechtshof heeft – op grond van de enkele omstandigheid dat Laura voldoende op de hoogte was van het feit dat Peter zich als biologische vader van Anton beschouwde en hem wilde erkennen – geoordeeld dat Laura misbruik van bevoegdheid heeft gemaakt door aan Jan vervangende toestemming tot erkenning van Anton te geven met het oogmerk om de belangen van Peter te schaden. Volgens de Hoge Raad had het gerechtshof niet tot dat oordeel kunnen komen, omdat het gerechtshof niet (kenbaar) is ingegaan op de door Laura en Jan in dit verband aangevoerde stellingen, onder meer inhoudende dat Laura toestemming aan Jan tot erkenning van Anton heeft gegeven om de toen reeds geruime tijd bestaande gezinssituatie te bevestigen en de belangen van Anton te behartigen.
 De Hoge Raad heeft de beschikking van het gerechtshof vernietigd en het geding verwezen naar het gerechtshof Den Haag ter verdere behandeling en beslissing.
 Mijn indruk is dat uiteindelijk de erkenning van Anton door Jan in stand zal blijven. Wanneer het gerechtshof Den Haag al tot het oordeel zou komen dat Peter – ondanks het feit dat hij getrouwd was – rechtsgeldig Anton had kunnen erkennen (het gerechtshof zou dan moeten vaststellen dat zich één van de uitzonderingen van artikel 1:204 lid 1, aanhef en onder e (oud) BW voortdeed ten tijde van de erkenning), dan moet vervolgens nog de vraag beantwoord worden of Laura misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid door aan Jan toestemming voor erkenning te geven. Uit de voorhanden zijnde informatie zou afgeleid kunnen worden dat die vraag met nee moet worden beantwoord. Ik vind het aannemelijk dat Laura, zoals zij zelf ook stelt, juist in het belang van Anton toestemming tot erkenning aan Jan heeft gegeven. Laura en Jan vormen samen met de twee kinderen van Laura een gezin en door de erkenning van haar beiden kinderen (niet alleen Anton maar ook haar oudste zoon is door Jan erkend) heeft Laura de bestaande gezinssituatie willen bevestigen.
 De gebruikte namen zijn om privacy redenen gefingeerd.
 Wilt u meer informatie over erkenning of heeft u andere vragen op het gebied van het Personen- en familierecht dan kunt u contact opnemen met Van Diepen Van der Kroef Advocaten Hoorn.
 1 Nota naar aanleiding van het Verslag, Kamerstukken II 1996/97, 24 649, nr. 6, blz. 40.
 2 HR 20 december 1991, NJ 1992/598.
 3 Conclusie Advocaat-Generaal mr. L.A.D. Keus, ECLI:NL:PHR:2015:982.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 |
 52013PC0116
 Návrh ROZHODNUTÍ RADY, kterým se České republice a Polsku povoluje zavést zvláštní opatření odchylující se od článku 5 směrnice 2006/112/ES o společném systému daně z přidané hodnoty /* COM/2013/0116 final - 2013/0069 (NLE) */
 DŮVODOVÁ ZPRÁVA
 1. SOUVISLOSTI NÁVRHU
 Odůvodnění a cíle návrhu
 Podle čl. 395 odst. 1 směrnice
 2006/112/ES ze dne 28. listopadu 2006 o společném systému
 daně z přidané hodnoty (dále jen „směrnice o DPH“)
 může Rada na návrh Komise jednomyslně povolit kterémukoli
 členskému státu, aby zavedl zvláštní opatření odchylující se od
 uvedené směrnice, jejichž cílem je zjednodušit postup výběru
 daně z přidané hodnoty (DPH) nebo zabránit určitým
 druhům daňových úniků nebo vyhýbání se daňovým povinnostem.
 Česká republika dopisem, který Komise
 zaevidovala dne 26. září 2011, a Polsko dopisem, který Komise zaevidovala
 dne 8. června 2012, požádaly o povolení zavést opatření odchylující
 se od článku 5 směrnice o DPH. Česká republika později
 dopisem zaevidovaným dne 5. listopadu 2012 svou původní žádost doplnila a
 připojila k ní několik dodatků, které ve své žádosti uvedlo
 Polsko. V souladu s čl. 395 odst. 2 směrnice o DPH uvědomila
 Komise dopisem ze dne 5. prosince 2012 o žádosti České republiky a Polska
 ostatní členské státy. Dopisem ze dne 10. prosince 2012
 uvědomila Komise Českou republiku a Polsko, že má k dispozici
 všechny údaje potřebné k posouzení žádosti.
 Obecné souvislosti
 V zájmu usnadnění silniční
 dopravy mezi Českou republikou a Polskem a s cílem regulovat výstavbu
 a údržbu silniční infrastruktury na česko-polské státní hranici se
 dotčené dva státy dohodly na uzavření Smlouvy o výstavbě a
 údržbě mostních objektů a údržbě společných úseků
 silnic na česko-polských státních hranicích. Návrh smlouvy obsahuje
 zjednodušující opatření, jež se odchylují od směrnice o DPH
 v otázce zásady teritoriality.
 Podle návrhu smlouvy by Česká republika a
 Polsko odpovídaly za údržbu hraničních mostních objektů a
 společných úseků silnic v souladu s rozdělením
 odpovědnosti, jak je uvedeno v příloze A smlouvy.
 Česká republika a Polsko by odpovídaly za
 výstavbu a následnou údržbu hraničních mostních objektů
 v souladu s rozdělením odpovědnosti, jak je uvedeno
 v příloze B smlouvy.
 Pro účely daně z přidané
 hodnoty u dodávek zboží, poskytování služeb a pořízení zboží v EU
 určených na výstavbu nebo údržbu hraničních mostních objektů a
 společných úseků silnic podle příloh A a B smlouvy se
 příslušný mostní objekt a společný úsek silnice, jakož i prostor
 výstavby mostního objektu nebo společného úseku silnice, považuje za území
 státu, který podle příloh A a B smlouvy odpovídá za jeho výstavbu nebo
 údržbu.
 Podle standardních pravidel by v souladu
 se zásadou teritoriality stanovenou ve směrnici o DPH dodání zboží,
 poskytnutí služby a pořízení zboží v EU uskutečněné
 v České republice podléhaly české dani z přidané
 hodnoty. Analogicky dodání zboží, poskytnutí služby a pořízení zboží
 v EU uskutečněné v Polsku by podléhaly polské dani z přidané
 hodnoty. Uplatňování těchto předpisů by znamenalo, že každá
 operace by musela být rozdělena podle území, na kterém byly jednotlivé
 práce vykonány.
 Česká republika a Polsko se domnívají, že
 uplatňování těchto pravidel by podnikům, jež by za dané práce
 odpovídaly, způsobilo značné daňové komplikace. Domnívají se, že
 daňová ustanovení návrhu smlouvy, jež je předmětem jejich
 žádosti o odchylku, jsou s ohledem na zmírnění administrativní
 zátěže dotčených podniků oprávněná. Komise souhlasí s tím,
 že v uvedeném případě bude pro dotčené podniky snadnější
 uplatňovat daňová pravidla, bude-li zavedeno jednotné zdanění
 prací při výstavbě a údržbě, než budou-li
 se uplatňovat standardní daňová pravidla.
 Platné předpisy vztahující se na
 oblast návrhu
 Rada již členským státům odchylku od
 zásady teritoriality u projektů dopravní infrastruktury
 v hraničních oblastech několikrát povolila.
 2. VÝSLEDKY KONZULTACÍ SE
 ZÚČASTNĚNÝMI STRANAMI A POSOUZENÍ DOPADŮ
 Konzultace se zúčastněnými
 stranami
 Nevztahuje se na tento návrh.
 Sběr a využití výsledků
 odborných konzultací
 Nebylo třeba využít externích odborných
 konzultací.
 Posouzení dopadů
 Cílem navrhovaného rozhodnutí je zjednodušit
 postup pro vyměřování DPH ve vztahu k výstavbě a
 údržbě mostních objektů a společných úseků silnic mezi
 Českou republikou a Polskem, a má proto potenciálně pozitivní ekonomický
 dopad.
 Vzhledem k malému rozsahu působnosti
 odchylky však bude její dopad v každém případě pouze omezený.
 3. PRÁVNÍ STRÁNKA NÁVRHU
 Shrnutí navrhovaných opatření
 Povolení odchylky od teritoriálního
 uplatňování DPH pro Českou republiku a Polsko ve vztahu
 k výstavbě a údržbě hraničních mostních objektů a
 společných úseků silnic.
 Právní základ
 Článek 395 směrnice o DPH.
 4. ROZPOČTOVÉ DŮSLEDKY
 Návrh nemá žádné důsledky pro
 rozpočet Unie.
 2013/0069 (NLE)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY,
 kterým se České republice a Polsku
 povoluje zavést zvláštní opatření odchylující se od článku 5
 směrnice 2006/112/ES o společném systému daně z přidané
 hodnoty
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o fungování
 Evropské unie,
 s ohledem na směrnici Rady 2006/112/ES ze
 dne 28. listopadu 2006 o společném systému daně z přidané
 hodnoty[1],
 a zejména na čl. 395 odst. 1 uvedené směrnice,
 s ohledem na návrh Evropské komise,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1) Česká republika dopisy,
 které Komise zaevidovala dne 26. září 2011 a 5. listopadu 2012, a Polsko
 dopisem, který Komise zaevidovala dne 8. června 2012, požádaly o povolení
 zavést zvláštní opatření odchylující se od ustanovení směrnice
 2006/112/ES, pokud jde o výstavbu a údržbu hraničních mostních
 objektů a společných úseků silnic mezi oběma členskými
 státy.
 (2) V souladu s čl. 395
 odst. 2 směrnice 2006/112/ES Komise dopisem ze dne 5. prosince 2012
 uvědomila o žádosti České republiky a Polska ostatní
 členské státy. Dopisem ze dne 10. prosince 2012 Komise uvědomila
 Českou republiku a Polsko, že má k dispozici všechny údaje
 potřebné k posouzení jejich žádostí.
 (3) Cílem zvláštních
 opatření je, aby ve vztahu k dodání zboží, poskytnutí služby a
 pořízení zboží v EU určených na údržbu mostních objektů a
 společných úseků silnic podle přílohy I a na výstavbu a
 následnou údržbu mostních objektů podle přílohy II, byly
 příslušné mostní objekty a společné úseky silnic, jakož i prostory
 výstavby takových mostních objektů a společných úseků silnic,
 považovány za objekty nacházející se zcela na území buď České
 republiky, nebo Polska, v souladu se Smlouvou mezi Českou republikou
 a Polskou republikou o výstavbě a údržbě mostních objektů a
 údržbě společných úseků silnic na česko-polských státních
 hranicích, kterou mají tyto státy uzavřít.
 (4) V případě, že
 by nebyla přijata zvláštní opatření, muselo by se u každého dodání
 zboží, poskytnutí služby či pořízení zboží v EU určit, zda
 místem zdanění byla Česká republika, nebo Polsko. Práce na
 hraničním mostním objektu nebo společném úseku silnice
 uskutečněné na území České republiky by podléhaly dani
 z přidané hodnoty v České republice, zatímco práce
 uskutečněné na území Polska by podléhaly dani z přidané
 hodnoty v Polsku.
 (5) Účelem odchylky je proto
 zjednodušit postup pro výběr daně týkající se výstavby a údržby dotčených
 hraničních mostních objektů a společných úseků silnic.
 (6) Uvedená odchylka nemá
 nepříznivý dopad na vlastní zdroje Unie pocházející z daně z
 přidané hodnoty,
 PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Pokud vstoupí v platnost smlouva mezi
 Českou republikou a Polskou republikou o údržbě mostních objektů
 a společných úseků silnic na česko-polských státních hranicích
 uvedených v příloze I tohoto rozhodnutí a o výstavbě a následné
 údržbě mostních objektů na česko-polských státních hranicích
 uvedených v příloze II tohoto rozhodnutí, uděluje se České
 republice a Polsku povolení zavést v souladu s články 2 a 3
 opatření odchylující se od směrnice 2006/112/ES ve vztahu k
 výstavbě a údržbě hraničních mostních objektů a
 společných úseků silnic, jež se nacházejí z části na území
 České republiky a z části na území Polska.
 Článek 2
 Odchylně od článku 5 směrnice
 2006/112/ES hraniční mostní objekty a společné úseky silnic
 nacházející se na území Polska, za jejichž výstavbu či údržbu odpovídá
 Česká republika, jakož i případné odpovídající prostory výstavby,
 budou pro účely dodání zboží, poskytnutí služby a pořízení zboží
 v EU určených na výstavbu nebo údržbu dotčených mostních
 objektů a společných úseků silnic považovány za objekty nacházející
 se na území České republiky.
 Článek 3
 Odchylně od článku 5 směrnice
 2006/112/ES hraniční mostní objekty a společné úseky silnic
 nacházející se na území České republiky, za jejichž výstavbu či
 údržbu odpovídá Polsko, jakož i případné odpovídající prostory výstavby,
 budou pro účely dodání zboží, poskytnutí služby a pořízení zboží
 v EU určených na výstavbu nebo údržbu dotčených mostních
 objektů a společných úseků silnic považovány za objekty
 nacházející se na území Polska.
 Článek 4
 Toto rozhodnutí je určeno České
 republice a Polské republice.
 V Bruselu dne
 Za
 Radu
 předseda
 PŘÍLOHA I
 Česká republika odpovídá za údržbu
 následujících mostních objektů a společných úseků silnic na
 česko-polských státních hranicích:
 (1)
 mostní objekt přes potok Olešku (Olecka) mezi
 obcemi Bukovec a Jasnowice v hraničním úseku I mezi hraničními znaky
 12/6 a I/13,
 (2)
 mostní objekt (Svobody/Wolności) přes
 řeku Olši (Olza) mezi městy Český Těšín a Cieszyn v
 hraničním úseku I mezi hraničními znaky I/86 a 86/1,
 (3)
 mostní objekt (Družby/Przyjaźni) přes
 řeku Olši (Olza) mezi městy Český Těšín a Cieszyn v
 hraničním úseku I mezi hraničními znaky 87/2 a I/88,
 (4)
 mostní objekt přes potok Petrůvku
 (Piotrówka) mezi obcemi Závada a Golkowice v hraničním úseku I mezi
 hraničními znaky I/156 a 156/1,
 (5)
 mostní objekt přes řeku Odru (Odra) mezi
 městem Bohumín a obcí Chałupki (betonová část starého mostu) v
 hraničním úseku II mezi hraničními znaky 7/4 a 7/5,
 (6)
 mostní objekt přes řeku Odru (Odra) mezi
 městem Bohumín a obcí Chałupki (nový most) v hraničním úseku II
 mezi hraničními znaky 8/1 a 8/2,
 (7)
 mostní objekt přes řeku Opavu (Opawa)
 mezi obcemi Vávrovice a Wiechowice v hraničním úseku II mezi
 hraničními znaky 71/4 a II/72,
 (8)
 mostní objekt přes řeku Opavu (Opawa)
 mezi obcemi Držkovice a Dzierzkowice v hraničním úseku II mezi
 hraničními znaky 74/1 a 74/2,
 (9)
 mostní objekt přes řeku Opavu (Opawa)
 mezi obcemi Úvalno a Branice v hraničním úseku II mezi hraničními
 znaky 85/4 a 85/5,
 (10)
 mostní objekt přes řeku Opavici (Opawica)
 mezi městem Krnov, místní část Krásné Loučky a obcí Krasne Pole
 v hraničním úseku II mezi hraničními znaky 97/11 a II/98,
 (11)
 mostní objekt přes řeku Opavici (Opawica)
 mezi obcemi Linhartovy a Lenarcice v hraničním úseku II mezi
 hraničními znaky 99/8 a 99/9,
 (12)
 mostní objekt přes potok Olešnici
 (Oleśnica) mezi obcemi Ondřejovice a Podlesie (u hřiště) v
 hraničním úseku II mezi hraničními znaky 155/3a a 155/3b,
 (13)
 mostní objekt přes potok Olešnici
 (Oleśnica) mezi obcemi Ondřejovice a Podlesie (u křižovatky na
 Rejvíz) v hraničním úseku II mezi hraničními znaky 155/9 a 155/10,
 (14)
 mostní objekt přes potok Olešnici
 (Oleśnica) mezi obcemi Ondřejovice a Podlesie (u Ondřejovické
 strojírny) v hraničním úseku II mezi hraničními znaky 157/8 a
 II/158a,
 (15)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Bartošovice v Orlických horách a Niemojów v
 hraničním úseku III mezi hraničními znaky III/102 a III/103,
 (16)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Orlické Záhoří a Mostowice v hraničním úseku III
 mezi hraničními znaky III/113 a III/114,
 (17)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Orlické Záhoří, katastrální území Bedřichovka, a
 Lasówka v hraničním úseku III mezi hraničními znaky 117/8 a III/118,
 (18)
 mostní objekt přes Oldřichovský potok
 (Lubota) mezi obcemi Oldřichov na Hranicích a Kopaczów v hraničním
 úseku IV mezi hraničními znaky IV/144 a 144/1,
 (19)
 mostní objekt přes Oldřichovský potok (Lubota)
 mezi městem Hrádek nad Nisou a obcí Porajów v hraničním úseku IV mezi
 hraničními znaky 145/16 a IV/146,
 (20)
 silnice mezi obcemi Horní Lištná a Leszná Górna
 v hraničním úseku I mezi hraničními znaky I/60 a 60/3a, 60/3b
 v délce 0,333 km,
 (21)
 silnice mezi obcemi Šilheřovice a
 Chałupki v hraničním úseku II mezi hraničními znaky 11/4a,
 11/4b a II/12 v délce 0,671 km,
 (22)
 silnice mezi obcemi Oldřichov na Hranicích a
 Kopaczów v hraničním úseku IV mezi hraničními znaky IV/142 a
 142/14a, 142/14b v délce 0,867 km.
 Polsko odpovídá za údržbu následujících
 mostních objektů a společných úseků silnic na
 česko-polských státních hranicích:
 (1)
 mostní objekt přes řeku Olši (Olza) mezi
 obcí Chotěbuz a městem Cieszyn v hraničním úseku I mezi
 hraničními znaky 91/3 a 91/4,
 (2)
 mostní objekt přes řeku Odru (Odra) mezi
 obcí Chałupki a městem Bohumín (ocelová část starého mostu) v
 hraničním úseku II mezi hraničními znaky 7/4 a 7/5,
 (3)
 mostní objekt přes Strahovický potok
 (Strachowicki potok) mezi obcemi Rohov a Krzanowice v hraničním
 úseku II mezi hraničními znaky 35/12 a 35/13,
 (4)
 mostní objekt přes řeku Opavu (Opawa)
 mezi obcemi Skrochovice a Boboluszki v hraničním úseku II mezi
 hraničními znaky 81/8 a 81/9,
 (5)
 mostní objekt přes řeku Opavici (Opawica)
 mezi obcemi Chomýž a Chomiąża v hraničním úseku II mezi
 hraničními znaky II/96 a 96/1,
 (6)
 mostní objekt přes potok Hrozovou (Wielki
 potok) mezi obcemi Pelhřimovy a Pielgrzymów v hraničním
 úseku II mezi hraničními znaky 108/2 a 108/3,
 (7)
 mostní objekt přes potok Hrozovou (Cieklec)
 mezi obcemi Slezské Rudoltice a Równe v hraničním úseku II mezi
 hraničními znaky 110/7 a 110/8,
 (8)
 mostní objekt (propustek) přes Hraniční
 potok (Graniczny potok) mezi obcemi Bartultovice a Trzebina
 v hraničním úseku II mezi hraničními znaky II/135 a 135/1,
 (9)
 mostní objekt (propustek) přes Lužický potok
 (Łużyca) mezi obcemi Nové Město pod Smrkem a Czerniawa Zdrój
 v hraničním úseku IV mezi hraničními znaky 66/23 a IV/67,
 (10)
 silnice mezi obcemi Kojkovice u Třince a
 Puńców v hraničním úseku I mezi hraničními znaky I/65a,
 I/65b a I/67a, I/67b v délce 0,968 km.
 (11)
 silnice mezi obcemi Šilheřovice a
 Chałupki-Rudyszwald v hraničním úseku II mezi hraničními
 znaky II/12 a 12/8 v délce 0,917 km.
 Čísla hraničních znaků
 určujících polohu mostních objektů a společné úseky silnic jsou
 v souladu s hraničními dokumenty vypracovanými na základě
 čl. 10 odst. 4 Smlouvy mezi Českou republikou a Polskou republikou o
 společných státních hranicích, podepsané v Praze dne 17. ledna
 1995.
 PŘÍLOHA
 II
 Česká republika odpovídá za výstavbu a
 následnou údržbu následujících mostních objektů na česko-polských
 státních hranicích:
 (1)
 mostní objekt přes řeku Olši (Olza) mezi
 městy Český Těšín a Cieszyn (Sportovní lávka pro pěší)
 v hraničním úseku I mezi hraničními znaky I/85 a 84/4,
 (2)
 mostní objekt přes řeku Olši (Olza) mezi
 městy Český Těšín a Cieszyn (lávka pro pěší u
 železničního mostu) v hraničním úseku I u hraničního znaku
 88/7,
 (3)
 mostní objekt přes řeku Olši (Olza) mezi
 městem Bohumín, místní část Kopytov, a obcí Olza (lávka pro
 pěší) v hraničním úseku I mezi hraničními znaky I/182 a
 182/1,
 (4)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Bartošovice v Orlických horách a Niemojów
 v hraničním úseku III u hraničního znaku 101/32,
 (5)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Bartošovice v Orlických horách, katastrální území
 Neratov, a Poniatów (lávka pro pěší) v hraničním úseku III u
 hraničního znaku III/106,
 (6)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Bartošovice v Orlických horách, katastrální území
 Podlesí, a Rudawa (lávka pro pěší) v hraničním úseku III mezi
 hraničními znaky 107/9 a 107/10.
 Polsko odpovídá za výstavbu a následnou
 údržbu následujících mostních objektů na česko-polských státních
 hranicích:
 (1)
 mostní objekt přes řeku Olši (Olza) mezi
 městy Český Těšín a Cieszyn (Evropská lávka pro pěší)
 v hraničním úseku I u hraničního znaku I/87,
 (2)
 mostní objekt přes řeku Olši (Olza) mezi
 městem Karviná, místní část Louky nad Olší, a obcí
 Hażlach-Pogwizdów (lávka pro pěší) v hraničním úseku I mezi
 hraničními znaky 98/6 a I/99,
 (3)
 mostní objekt přes řeku Opavici (Opawica)
 mezi obcemi Chomýž a Chomiąża (lávka pro pěší)
 v hraničním úseku II mezi hraničními znaky 95/2 a 95/3,
 (4)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Bartošovice v Orlických horách, katastrální území
 Vrchní Orlice, a Niemojów (lávka pro pěší) v hraničním úseku III
 mezi hraničními znaky III/104 a 104/1,
 (5)
 mostní objekt přes řeku Divokou Orlici
 (Orlica) mezi obcemi Bartošovice v Orlických horách, katastrální území
 Nová Ves, a Rudawa (lávka pro pěší) v hraničním úseku III mezi
 hraničními znaky 108/2 a 108/3.
 Čísla hraničních znaků
 určujících polohu mostních objektů jsou v souladu
 s hraničními dokumenty vypracovanými na základě čl. 10
 odst. 4 Smlouvy mezi Českou republikou a Polskou republikou o společných
 státních hranicích, podepsané v Praze dne 17. ledna 1995.
 [1] Úř. věst. L 347, 11.12.2006, s. 1.


type: wikipedia

text:
Tenontosaurus tilletti es una especie y tipo del género extinto Tenontosaurus ("lagarto de tendón") de dinosaurio ornitópodo iguanodontiano, que vivió a mediados del período Cretácico, entre aproximadamente 115 a 108 millones de años desde el Aptiense al Albiense, en lo que es hoy Norteamérica. En 2010, Gregory S. Paul le dio a T. tillettorum una longitud más corta de 6 metros con un peso de 600 kilogramos. Ostrom se convirtió en el primero en describir y nombrar al animal, llamándolo Tenontosaurus, una ligera variación en la ortografía del nombre informal de Brown. El nombre del género se deriva del griego clásico τένων, ténon , "tendón", una referencia a los tendones osificados que endurecen la columna vertebral en la pelvis y la base de la cola. Brown ya había planeado nombrar al animal "Tenantosaurus kaiseni" en honor a su colaborador Peter Kaisen. La otra ortografía probablemente se basó en un error tipográfico. El nombre específico honra a la familia de Lloyd Tillett que siempre había ofrecido una gran hospitalidad a las expediciones de Ostrom. El holotipo , AMNH 3040, se ha encontrado en el depósito Himes de la Formación Cloverly que data del Albiense, hace unos 110 millones de años, consiste en un esqueleto parcial sin cráneo. Los paratipos son YPM 5456, un cráneo y YPM-PU 16338, un segundo esqueleto parcial.
 Referencias
 Véase también
 Tenontosaurus
 Enlaces externos
 Iguanodontia
 Dinosaurios del Cretácico Inferior
 Dinosaurios de América del Norte


text:
Leptopelis palmatus is een kikker uit de familie Arthroleptidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd, als Hylambates palmatus, in 1868 door Wilhelm Peters gepubliceerd.
 Uiterlijke kenmerken
 De mannetjes van de kikker worden ongeveer 7 centimeter lang, de vrouwtjes kunnen 11 centimeter worden, en daarmee is het een van de grootste Afrikaanse kikkersoorten en een voorbeeld van eilandgigantisme. De kikker kan enigszins van kleur veranderen en er zijn diverse kleurpatronen waaronder geelbruin tot groen met gele vlekken. Meestal is de kleur zeer donkergroen tot zwart en de ogen zijn bloedrood. De mannetjes vertonen meer variatie in kleur dan de vrouwtjes. Soms zitten op de rug en kop een groot aantal lichtere vlekjes die het dier een gemarmerd uiterlijk geven. Ook de buik heeft een donkere kleur, maar is altijd lichter dan de rug. Verder heeft deze soort een opvallend plat lichaam, duidelijk omhoog stekende neusgroeven, grote trommelvliezen (tympana) en erg lange tenen, met name aan de achterpoten.
 Verspreiding en habitat
 Leptopelis palmatus komt alleen voor op het eilandje Principe, zo'n 150 kilometer van het grotere eiland Sao Tomé in de Golf van Guinee, en heeft dus een zeer klein verspreidingsgebied. Dit kleine eiland was van oorsprong zeer bosrijk, met warme en vochtige omstandigheden die doen denken aan een tropisch regenwoud. Deze soort leeft vrij hoog in bomen en struiken en mijdt hoger gelegen delen van het eiland boven de 300 meter. De soort is nauw verwant aan Leptopelis macrotis, uit het westen van West-Afrika, en Leptopelis rufus van het vasteland dat grenst aan de Golf van Guinee. Van die laatste soort werd aanvankelijk zelfs gedacht dat het een populatie op het vasteland betrof van Leptopelis palmatus.
 Verondersteld wordt dat beide vormen zich in hun ontwikkelingsgeschiedenis hebben gespecialiseerd, waardoor deze nieuwe soort is ontstaan. Van Leptopelis rufus is Leptopelis palmatus te onderscheiden door een groter trommelvlies, een grotere cloaca en een andere structuur van de huid.
 Levenswijze
 Het voedsel bestaat uit allerlei ongewervelden, vooral insecten zoals vliegen.
 Zie ook
 Lijst van amfibieën in Sao Tomé en Principe
 Externe link
 Enkele kleurvariaties van Leptopelis palmatus (alleen de bovenste vier foto's).
 Bronvermelding
 Arthroleptidae
 Endemisch dier uit Sao Tomé en Principe
 IUCN-status bedreigd


text:
 28.1.2016
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 21/74
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2016/105 VAN DE COMMISSIE
 van 27 januari 2016
 tot goedkeuring van bifenyl-2-ol als bestaande werkzame stof voor gebruik in biociden voor de productsoorten 1, 2, 4, 6 en 13
 (Voor de EER relevante tekst)
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (1), en met name artikel 89, lid 1, derde alinea,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1062/2014 van de Commissie (2) is een lijst vastgesteld van bestaande werkzame stoffen die moeten worden beoordeeld met het oog op de mogelijke goedkeuring ervan voor gebruik in biociden. Bifenyl-2-ol is in die lijst opgenomen.
 (2)
 Bifenyl-2-ol is beoordeeld voor gebruik in productsoort 1 (menselijke hygiëne), productsoort 2 (desinfecteermiddelen en algiciden die niet rechtstreeks op mens of dier worden gebruikt), productsoort 4 (voeding en diervoeders), productsoort 6 (conserveermiddelen voor producten tijdens opslag) en productsoort 13 (vloeibare conserveringsmiddelen voor bewerking en versnijden), zoals gedefinieerd in bijlage V bij Verordening (EU) nr. 528/2012.
 (3)
 Spanje is als beoordelende bevoegde autoriteit aangewezen en heeft op 2 juni 2014 de beoordelingsrapporten en zijn aanbevelingen ingediend.
 (4)
 Overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder b) van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1062/2014 heeft het Comité voor biociden op 5 februari 2015 en 15 juni 2015 de adviezen van het Europees Agentschap voor chemische stoffen geformuleerd, rekening houdend met de conclusies van de beoordelende bevoegde autoriteit.
 (5)
 Volgens die adviezen kan van biociden die voor de productsoorten 1, 2, 4, 6 en 13 worden gebruikt en bifenyl-2-ol bevatten, worden verwacht dat zij aan de eisen van artikel 19, lid 1, onder b), van Richtlijn (EU) nr. 528/2012 voldoen, mits bepaalde voorwaarden voor het gebruik ervan in acht worden genomen.
 (6)
 Bijgevolg moet bifenyl-2-ol worden goedgekeurd voor gebruik in biociden voor de productsoorten 1, 2, 4, 6 en 13, mits aan bepaalde specificaties en voorwaarden wordt voldaan.
 (7)
 Voor het gebruik in productsoort 4 betrof de beoordeling niet de opneming van bifenyl-2-ol bevattende biociden in materialen en voorwerpen die bestemd zijn om rechtstreeks of onrechtstreeks met levensmiddelen in contact te komen in de zin van artikel 1, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1935/2004 van het Europees Parlement en de Raad (3). Voor dergelijke materialen kan het nodig zijn specifieke grenswaarden voor de migratie in levensmiddelen vast te stellen zoals bedoeld in artikel 5, lid 1, onder e), van die verordening. De goedkeuring mag daarom geen betrekking hebben op zulk gebruik, tenzij de Commissie dergelijke grenswaarden heeft vastgesteld of krachtens die verordening is vastgesteld dat dergelijke grenswaarden niet nodig zijn.
 (8)
 Er moet een redelijke termijn verstrijken voordat een werkzame stof wordt goedgekeurd, opdat de betrokken partijen de nodige voorbereidende maatregelen kunnen nemen om aan de nieuwe eisen te voldoen.
 (9)
 De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor biociden,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 Bifenyl-2-ol wordt goedgekeurd als werkzame stof voor gebruik in biociden voor de productsoorten 1, 2, 4, 6 en 13, mits de in de bijlage vastgestelde specificaties en voorwaarden in acht worden genomen.
 Artikel 2
 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 27 januari 2016.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) PB L 167 van 27.6.2012, blz. 1.
 (2) Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1062/2014 van de Commissie van 4 augustus 2014 over het in Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad bedoelde werkprogramma voor het systematische onderzoek van alle bestaande werkzame stoffen van biociden (PB L 294 van 10.10.2014, blz. 1).
 (3) Verordening (EG) nr. 1935/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 2004 inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in contact te komen en houdende intrekking van de Richtlijnen 80/590/EEG en 89/109/EEG (PB L 338 van 13.11.2004, blz. 4).
 BIJLAGE
 Triviale naam
 IUPAC-naam
 Identificatienummers
 Minimale zuiverheidsgraad van de werkzame stof (1)
 Datum van goedkeuring
 Datum van het verstrijken van de goedkeuring
 Productsoort
 Bijzondere voorwaarden
 Bifenyl-2-ol
 IUPAC-naam:
 orthofenylfenol
 EG-nummer: 201-993-5
 CAS-nr.: 90-43-7
 995 g/kg
 1 juli 2017
 30 juni 2027
 1
 Bij de beoordeling van het product moet bijzondere aandacht worden besteed aan de blootstellingen, de risico's en de doeltreffendheid voor elk gebruik waarvoor toelating werd aangevraagd, maar dat geen voorwerp was van de risicobeoordeling van de werkzame stof op het niveau van de Unie.
 2
 Bij de beoordeling van het product moet bijzondere aandacht worden besteed aan de blootstellingen, de risico's en de doeltreffendheid voor elk gebruik waarvoor toelating werd aangevraagd, maar dat geen voorwerp was van de risicobeoordeling van de werkzame stof op het niveau van de Unie.
 Aan toelatingen voor biociden worden de volgende voorwaarden verbonden:
 Voor beroepsmatige gebruikers moeten veilige operationele procedures en passende organisatorische maatregelen worden vastgesteld. Bij het gebruik van de producten moeten passende persoonlijke beschermingsmiddelen worden gebruikt wanneer de blootstelling niet op andere manieren tot een aanvaardbaar niveau kan worden beperkt.
 4
 Bij de beoordeling van het product moet bijzondere aandacht worden besteed aan de blootstellingen, de risico's en de doeltreffendheid voor elk gebruik waarvoor toelating werd aangevraagd, maar dat geen voorwerp was van de risicobeoordeling van de werkzame stof op het niveau van de Unie.
 Aan toelatingen voor biociden worden de volgende voorwaarden verbonden:
 1)
 Voor industriële of beroepsmatige gebruikers moeten veilige operationele procedures en passende organisatorische maatregelen worden vastgesteld. Bij het gebruik van de producten moeten passende persoonlijke beschermingsmiddelen worden gebruikt wanneer de blootstelling niet op andere manieren tot een aanvaardbaar niveau kan worden beperkt.
 2)
 Met het oog op de risico's die zijn vastgesteld in verband met oppervlaktewater, sediment en bodem, worden biociden niet toegelaten voor het desinfecteren op grote schaal, tenzij kan worden aangetoond dat de risico's tot een aanvaardbaar niveau kunnen worden beperkt.
 3)
 Voor producten waarvan residuen in levensmiddelen of diervoeders kunnen achterblijven, moet worden nagegaan of nieuwe, dan wel gewijzigde maximumgehalten aan residuen (MRL's) moeten worden vastgesteld overeenkomstig Verordening (EG) nr. 470/2009 van het Europees Parlement en de Raad (2) of Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad (3) en moeten de nodige risicobeperkende maatregelen worden genomen om te garanderen dat de geldende MRL's niet worden overschreden.
 4)
 Producten mogen niet worden opgenomen in materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in contact te komen in de zin van artikel 1, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1935/2004 van het Europees Parlement en de Raad (4), tenzij de Commissie grenswaarden betreffende de migratie van bifenyl-2-ol in levensmiddelen heeft vastgesteld of krachtens die verordening is vastgesteld dat dergelijke grenswaarden niet nodig zijn.
 6
 Bij de beoordeling van het product moet bijzondere aandacht worden besteed aan de blootstellingen, de risico's en de doeltreffendheid voor elk gebruik waarvoor toelating werd aangevraagd, maar dat geen voorwerp was van de risicobeoordeling van de werkzame stof op het niveau van de Unie.
 Aan toelatingen voor biociden worden de volgende voorwaarden verbonden:
 1)
 Voor industriële of beroepsmatige gebruikers moeten veilige operationele procedures en passende organisatorische maatregelen worden vastgesteld. Bij het gebruik van de producten moeten passende persoonlijke beschermingsmiddelen worden gebruikt wanneer de blootstelling niet op andere manieren tot een aanvaardbaar niveau kan worden beperkt.
 2)
 Met het oog op de risico's die zijn vastgesteld in verband met het aquatische milieu, worden biociden niet toegelaten voor conservering van was- en reinigingsvloeistoffen en andere detergentia voor beroepsmatig gebruik, tenzij kan worden aangetoond dat de risico's tot een aanvaardbaar niveau kunnen worden beperkt.
 13
 Bij de beoordeling van het product moet bijzondere aandacht worden besteed aan de blootstellingen, de risico's en de doeltreffendheid voor elk gebruik waarvoor toelating werd aangevraagd, maar dat geen voorwerp was van de risicobeoordeling van de werkzame stof op het niveau van de Unie.
 Aan toelatingen voor biociden worden de volgende voorwaarden verbonden:
 Voor industriële of beroepsmatige gebruikers moeten veilige operationele procedures en passende organisatorische maatregelen worden vastgesteld. Bij het gebruik van de producten moeten passende persoonlijke beschermingsmiddelen worden gebruikt wanneer de blootstelling niet op andere manieren tot een aanvaardbaar niveau kan worden beperkt.
 (1) De in deze kolom vermelde zuiverheid was de minimale zuiverheidsgraad van de werkzame stof die voor de overeenkomstig artikel 16, lid 2, van Richtlijn 98/8/EG uitgevoerde beoordeling is gebruikt. De werkzame stof in het in de handel gebrachte product kan dezelfde of een andere zuiverheid hebben, voor zover bewezen is dat de werkzame stof technisch gelijkwaardig is aan de beoordeelde werkzame stof.
 (2) Verordening (EG) nr. 470/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 tot vaststelling van communautaire procedures voor het vaststellen van grenswaarden voor residuen van farmacologisch werkzame stoffen in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad en tot wijziging van Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad en van Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 152 van 16.6.2009, blz. 11).
 (3) Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 23 februari 2005 tot vaststelling van maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in of op levensmiddelen en diervoeders van plantaardige en dierlijke oorsprong en houdende wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad (PB L 70 van 16.3.2005, blz. 1).
 (4) Verordening (EG) nr. 1935/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 2004 inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in contact te komen en houdende intrekking van de Richtlijnen 80/590/EEG en 89/109/EEG (PB L 338 van 13.11.2004, blz. 4).


type: caselaw

text:
 17.4.2004
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 94/29
 Demande de décision préjudicielle présentée par jugement de l'Arbeidsrechtbank te Gent rendu le 17 février 2004 dans l'affaire Roger Noteboom contre Rijksdienst voor Pensioenen
 (Affaire C-101/04)
 (2004/C 94/66)
 La Cour de justice des Communautés européennes a été saisie d'une demande de décision à titre préjudiciel par jugement rendu le 17 février 2004 dans l'affaire Roger Noteboom contre Rijksdienst voor Pensioenen, et parvenu au greffe de la Cour le 26 février 2004.
 L'Arbeidsrechtbank te Gent demande à la Cour de statuer sur les questions suivantes:
 1.
 Le pécule de vacances visé à l'article 22 de l'arrêté royal no 50 du 24 octobre 1967 et à l'article 56 de l'arrêté royal du 21 décembre 1967 relève-t-il du champ d'application matériel du règlement 1408/71 (1) et constitue-t-il, en particulier, une «prestation de vieillesse», au sens de l'article 4, paragraphe 1, sous c), dudit règlement?
 2.
 Faut-il interpréter l'article 45, paragraphes 1 et 6, du règlement 1408/71 en ce sens que le Rijksdienst voor pensioenen doit, en tant qu'institution compétente, déterminer le droit au pécule de vacances en tenant compte des périodes d'assurance accomplies dans un autre État membre?
 3.
 Pour le cas où la deuxième question recevrait une réponse négative, la disposition de l'article 71, paragraphe 1, sous a), ii), du règlement 1408/71, selon laquelle le travailleur frontalier doit pouvoir bénéficier des prestations selon les dispositions de la législation de l'État membre sur le territoire duquel il réside «comme s'il avait été soumis à cette législation au cours de son dernier emploi», n'est-elle applicable qu'aux prestations de chômage ou s'applique-t-elle également à d'autres prestations, telles que le pécule de vacances visé à l'article 22 de l'arrêté royal no 50 du 24 octobre 1967 et à l'article 56 de l'arrêté royal du 21 décembre 1967?
 (1) JO 1971 L 149, p. 2.