type: wikipedia

text:
Ο Χαρίλαος Τρικούπης (11 Ιουλίου 1832 - 30 Μαρτίου 1896) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και πρωθυπουργός. Ο Τρικούπης κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας επί 19 χρόνια, από το 1875 έως το 1894, παίρνοντας τη θέση του πρωθυπουργού επτά συνολικά φορές και κυβέρνησε τη χώρα για σχεδόν 10 χρόνια από τα 20 αυτής της περιόδου. Στην τελευταία του κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις που είχε δημιουργήσει έναντι των ξένων δανειστών με συνέπεια να επέλθει η πτώχευση της Ελλάδας με την ιστορική φράση του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Ωστόσο παρά την ανεύθυνη δημοσιονομική του πολιτική θεωρείται ένας από τους κορυφαίους και σημαντικότερους πολιτικούς της Ελλάδας. Συχνά δε, αποκαλείται ως ο «μεγάλος εκσυγχρονιστής» της χώρας, λόγω των εκσυγχρονιστικών έργων που προώθησε.
 Αρχή της σταδιοδρομίας - Διπλωμάτης
 Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 11 Ιουλίου 1832 και καταγόταν από την ιστορική Οικογένεια Τρικούπη του Μεσολογγίου και την οικογένεια Καρατζά της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γιος του Σπυρίδωνα Τρικούπη (πολιτικού, ιστορικού και επίσης πρωθυπουργού της Ελλάδας) και της Αικατερίνης το γένος Μαυροκορδάτου. Ανάδοχός του ήταν ο ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης. Μετά τη φοίτησή του στο Πρότυπο Γυμνάσιο της Αθήνας στην Πλάκα, όπου γυμνασιάρχης του ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος, σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου μετά τριετή φοίτηση συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Με το τέλος των σπουδών του χρημάτισε ιδιαίτερος γραμματέας του πατέρα του, Σπυρίδωνα που τότε ήταν πρέσβης στο Λονδίνο και ακολούθως το 1856 διορίστηκε επίσημος γραμματέας της πρεσβείας στο Λονδίνο ακολουθώντας το διπλωματικό σώμα. Το 1862 εκλέχτηκε πληρεξούσιος της Β ́ Εθνικής Συνέλευσης της ελληνικής παροικίας του Λονδίνου και αποσυρθέντος του πατέρα του ανέλαβε ως επιτετραμμένος της πρεσβείας. Αν και η διπλωματική σταδιοδρομία του υπήρξε βραχεία, εν τούτοις διακρίθηκε για την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του, το 1863, κατά τις διαπραγματεύσεις με την αγγλική κυβέρνηση, ως πληρεξούσιος της ελληνικής κυβέρνησης, στη σχετική συνθήκη της παραχώρησης των Ιονίων νήσων από τη Μεγάλη Βρετανία στο Βασίλειο της Ελλάδος, που ήταν ο κυρίαρχος όρος αποδοχής του στέμματος του Βασιλείου από τον πρίγκιπα και μετέπειτα Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο τον Α ́. Σημειώνεται ότι το θέμα της παραχώρησης, στην πραγματικότητα εκχώρησης, των νήσων αυτών δεν ήταν τόσο απλό μετά την αντίδραση της Βασιλικής Αυλής της Δανίας, όπου η σχετική συνθήκη είχε συνομολογηθεί ερήμην της ελληνικής κυβέρνησης, συνέπεια της οποίας ήταν να ακολουθήσει δεύτερη σχετική συνθήκη με το διπλωματικό όρο «ενσωμάτωση». Επί της 2ης αυτής συνθήκης ήταν πληρεξούσιος ο Χ. Τρικούπης, του οποίου η διπλωματική καριέρα κράτησε 8 έτη (1856-1864).
 Πολιτική σταδιοδρομία
 Το 1864 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να συμμετάσχει στις εκλογές. Το 1865 εκλέχτηκε βουλευτής Μεσολογγίου και το 1866 ανέλαβε τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών στην 3η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, αλλά στους επόμενους μήνες ήρθε σε διάσταση απόψεων με τον Κουμουνδούρο και απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση. Για τέσσερα χρόνια πολιτεύτηκε (1868-1872) ανεξάρτητα από τα κόμματα που υπήρχαν.
 Το 1872 ίδρυσε το «Πέμπτο κόμμα», στο οποίο συγκεντρώθηκαν οι πιο φιλελεύθερες και προοδευτικές προσωπικότητες της εποχής. Το 1874, μέσα σε κλίμα πολιτικής αυθαιρεσίας της τότε κυβέρνησης του Δημήτριου Βούλγαρη, με τα περίφημα Στηλιτικά, έγραψε στην εφημερίδα «Καιροί» ένα σαρκαστικό άρθρο με τον τίτλο «Τις πταίει», που δημοσιεύτηκε στις 29 Ιουνίου του 1874, στο οποίο κατήγγειλε το πολιτικό σύστημα της εποχής, αλλά ουσιαστικά κατηγορούσε το Βασιλιά, επειδή μετά την πτώση του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, εξαιτίας των Λαυρεωτικών, είχε χρίσει κυβέρνηση εκείνη του Βούλγαρη που ήταν μειοψηφίας. Την εποχή εκείνη με το υφιστάμενο Σύνταγμα κανένα κόμμα δεν μπορούσε να πλειοψηφήσει από μόνο του. Έτσι όλοι οι τότε κυβερνητικοί σχηματισμοί ήταν κυβερνήσεις μειοψηφίας. Ο δε βασιλεύς, προκειμένου ν' αποφύγει κατάσταση ακυβερνησίας με αλλεπάλληλες εκλογές, αναγκαζόταν κάθε φορά να χρίζει κυβέρνηση το κόμμα εκείνο με τη σχετική πλειοψηφία.
 Ο Χ. Τρικούπης μετά το πρώτο του εκείνο άρθρο δημοσίευσε και δεύτερο στις 9 Ιουλίου του 1874 με τον τίτλο «Παρελθόν και Ενεστώς», με το οποίο έθετε ως δόγμα της Βουλής τη «δεδηλωμένη» (εμπιστοσύνη) της Βουλής, που αργότερα και καθιερώθηκε ως «αρχή της δεδηλωμένης». Για το τόλμημα όμως των άρθρων του αυτών, αν και το πρώτο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ακαδημαϊκή διάλεξη, στρεφόμενη όμως κατά του «ανεύθυνου» κατά το Σύνταγμα Βασιλέως, συνελήφθη ο εκδότης της εφημερίδας Π. Κανελλίδης θεωρούμενος ως ο συντάκτης. Κατά την ανάκριση απροσδόκητα αποκαλύφθηκε ότι πραγματικός συντάκτης ήταν ο Χ. Τρικούπης, που παρουσιάστηκε αυθόρμητα και ανέλαβε την ευθύνη των ανυπόγραφων άρθρων του. Έτσι, αναγκάστηκε η Δικαιοσύνη να προφυλακίσει τον Τρικούπη με μόνο τέσσερις ημέρες φυλάκιση, πλην όμως αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και τελικά αθωώθηκε με βούλευμα.
 Παρά ταύτα λίγους μήνες μετά, τον Απρίλιο του 1875, πήρε εντολή από το Βασιλιά να σχηματίσει κυβέρνηση, την Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1875, διαλύοντας τη Βουλή και τη διενέργεια στη συνέχεια εκλογών. Παρέμεινε έτσι στην εξουσία για 5,5 περίπου μήνες, μέχρι τις 15 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, όπου κατά τις εκλογές που διεξήχθησαν, διατηρώντας και αυτός μειοψηφία αναγκάστηκε σε παραίτηση υπέρ του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, που είχε πλειοψηφήσει. Ιδού πως περιγράφει τα τότε γεγονότα με τους ανεπανάληπτους σατιρικούς του στίχους ο «σύγχρονος Αριστοφάνης» Γεώργιος Σουρής:
 «Και ήτο για το Σύνταγμα παντού συνομιλία,
 και ο Τρικούπης έγραψε πως πταίει η βασιλεία,
 Και είδε ο Γεώργιος πως του 'γιναν κουνούπι
 και δυό βεντούζες έβαλε στο Σύνταγμα κοφτές,
 κι εκάθησε στο θρόνο του και είπε στον Τρικούπη
 «έλα λοιπόν να κυβερνάς εσύ οπού δεν φταίς!»
 ...........................................................
 Κι εβγήκε ο Χαρίλαος από τη φυλακή
 κι εφύτρωσε Πρωθυπουργός με κόκκινο βρακί,
 ...........................................................
 Και πάταγος ηκούετο και οχλοβοή μεγάλη,
 και ο Τρικούπης έπεσε βαρύς στα χαμηλά,
 και ήλθαν τρίτοι, δεύτεροι, και τέταρτοι και άλλοι,
 και κάθε τόσο κόμματα εγένοντο πολλά.
 Ο δε Μεγαλειότατος δεν έλεγε μια λέξη
 και μόνος του εψιθύριζε «ας βρέξει ότι τρέξει»
 Το 1877 ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών στην οικουμενική κυβέρνηση Κανάρη.
 Όταν έπεσε η κυβέρνηση Κουμουνδούρου, που αντικατέστησε την Κυβέρνηση Κανάρη, ο Τρικούπης έφτιαξε μια κυβέρνηση, την Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1878 (που την αποκάλεσαν Υπουργείον Τρικούπη-Ζαΐμη), η οποία δεν μπόρεσε να βρει υποστήριξη στη Βουλή και έπεσε πέντε ημέρες μετά το σχηματισμό της.
 Το 1879 κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του 1879, το Μάρτιο σχημάτισε την Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1880, αλλά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους η κυβέρνηση παραιτήθηκε. Τον Μάρτιο του 1882 επανήλθε στην πρωθυπουργία με την Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1882, η οποία παρέμεινε μέχρι το 1885. Επανήλθε το 1886 με την Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1886. Ένα χρόνο αργότερα κέρδισε τις εκλογές του 1887, αλλά έχασε εκείνες του 1890, οπότε και έπεσε η κυβέρνησή του. Ανέλαβε πάλι την πρωθυπουργία στην Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1892. Στην τελευταία περίοδο της πρωθυπουργίας του (Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1893-1895) η Ελλάδα πτώχευσε και σταμάτησε μονομερώς να αποπληρώνει δάνεια που είχε λάβει από το εξωτερικό.
 Στον Τρικούπη αποδίδεται η φράση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ενώπιον της Βουλής, την οποία, όμως ουδέποτε διετύπωσε, όπως αποδεικνύεται από την ανάγνωση των πρακτικών της Βουλής. Πέραν αυτού, από μελέτη των στοιχείων εκτιμάται ότι η πτώχευση θα είχε αποφευχθεί, αν ο βασιλιάς Γεώργιος Α ́ αποδεχόταν τους χειρισμούς του Χαριλάου Τρικούπη για τη σύναψη νέου δανείου για την αντιμετώπιση του χρέους.
 Ο Γεώργιος δεν δέχτηκε την πρόταση του Τρικούπη να κυρωθεί η σύμβαση του δανείου - όπως προέβλεπε σχετικός Νόμος - και τη σύσταση «Ταμείου Δανείου» με βασιλικό διάταγμα και αντιπρότεινε να δώσει η Βουλή ειδική εξουσιοδότηση. Πιεζόμενος από τον Τρικούπη ζήτησε προθεσμία 48 ωρών «για να σκεφτεί». Στο διάστημα αυτό με κρυπτογραφικό τηλεγράφημα που εστάλη στο Λονδίνο από τα Ανάκτορα δινόταν η εντολή να πουλήσουν στο χρηματιστήριο πολλών εκατομμυρίων ομολογίες ελληνικών δανείων, που οι τιμές τους ανέβαιναν καθημερινά εν όψει του νέου δανείου. Όλα αυτά οδήγησαν αμέσως τον Τρικούπη σε παραίτηση και τη χώρα, ύστερα από λίγο, στην πτώχευση. Στις εκλογές του 1895 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής με αποτέλεσμα να αυτοεξοριστεί στις Κάννες της Γαλλίας. Το 1896, λίγο πριν πεθάνει, τέθηκε χωρίς τη θέλησή του υποψήφιος στις αναπληρωματικές εκλογές στην επαρχία Βάλτου και εκλέχτηκε πανηγυρικά.
 Έργο
 Τον Οκτώβριο του 1867 ως υπουργός Εξωτερικών υπέγραψε σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας με τον ηγεμόνα Μιχαήλ της Σερβίας.
 Το Μάρτιο του 1880 με πρότασή του καταργήθηκε ο φόρος της δεκάτης στα δημητριακά προϊόντα και αντικαταστάθηκε με το φόρο επί των αροτριώντων κτηνών. Επίσης μείωσε τη στρατιωτική θητεία σε ένα έτος αντί τριών που ήταν μέχρι τότε.
 Με την κυβέρνηση που συγκρότησε το Μάρτιο του 1882 αναδιοργάνωσε την αστυνομία, την αγροφυλακή και τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Θέσπισε νόμους για προσόντα, μονιμότητα και προαγωγή δημοσίων υπαλλήλων. Αποφάσισε την αποξήρανση της λίμνης Κωπαΐδας και τη δημιουργία σιδηροδρομικού δικτύου. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1882 υπήρχαν σε λειτουργία μόνο 9 περίπου χιλιόμετρα σιδηροδρομικής γραμμής που συνέδεαν την Αθήνα (Θησείο) με το επίνειό της, τον Πειραιά, το 1893 λειτουργούσαν 914 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών και άλλα 490 ήταν υπό κατασκευή. Για τη χρηματοδότηση των έργων πήρε δύο μεγάλα δάνεια και επέβαλε φορολογία στον καπνό και το κρασί. Η διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου επετεύχθη χάρη στον Τρικούπη, ο οποίος και την εγκαινίασε το 1893. Επίσης έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ανάπτυξη της παιδείας.
 Στην επόμενη διακυβέρνησή του (1886-1890) μείωσε τον αριθμό των βουλευτών από 240 σε 150 (το κατώτατο όριο που προέβλεπε τότε το Σύνταγμα) και επίσης ενίσχυσε το Βασιλικό Ναυτικό με παραγγελία τριών μεγάλων πλοίων, των θωρηκτών Ύδρα, Σπέτσαι και Ψαρά, για τη χρηματοδότηση των οποίων αναγκάστηκε να πάρει και άλλο ένα δάνειο. Επέβαλε και φόρο επί των οικοδομών.
 Ο Χαρίλαος Τρικούπης επιδίωξε έναν ιδιαίτερα αισιόδοξο εκσυγχρονισμό, ο οποίος παρουσίασε πάντως προβλήματα, καθώς οι αλλαγές δε βρήκαν πρόσφορο έδαφος λόγω της προβληματικής ελληνικής οικονομίας και του συντηρητικού πνεύματος της εποχής. Χαρακτηριστικός πολιτικάντης αντίπαλος στην εποχή του ήταν ο Τσελεπίτσαρης που διοργάνωνε πορείες με συνθήματα εναντίον του Τρικούπη.
 Χαρακτηριστικό της προοδευτικότητάς του είναι το παράτολμο, για την εποχή του, όραμά του για τη ζεύξη του στενού Ρίου-Αντιρρίου, ιδέα που υλοποιήθηκε πάνω από έναν αιώνα αργότερα, το 2004, με την κατασκευή της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, στην οποία δόθηκε το όνομά του στις 25 Μαΐου 2007.
 Η εικόνα της Αθήνας όταν ο Τρικούπης ολοκλήρωσε και τη δεύτερη μακροχρόνια πρωθυπουργία του είχε αλλάξει σημαντικά. Ενώ στα μέσα του αιώνα Γάλλοι περιηγητές ανέφεραν ότι δεν έβλεπαν ούτε ένα δημόσιο κτήριο άξιο προσοχής, στη δεκαετία του 1890 η πρωτεύουσα μπορούσε να υπερηφανευθεί για πολλά και ωραία οικοδομήματα, τα περισσότερα από τα οποία ανεγέρθηκαν με δωρεές εθνικών ευεργετών και υπό την επίβλεψη του Ερνέστου Τσίλλερ.
 Το μέγαρο του Χημείου του Πανεπιστημίου σχεδιάσθηκε από τον Τσίλλερ και θεμελιώθηκε το 1887. Η ανέγερση του Πανεπιστημίου είχε ολοκληρωθεί πριν από τις διακυβερνήσεις Τρικούπη, το κτήριο της Ακαδημίας, όμως, που παραδόθηκε στον Τρικούπη το 1887, ανεγέρθηκε επί της πρωθυπουργίας του, με δωρεά του Σίμωνος Σίνα, βάσει σχεδίων του Θεόφιλου Χάνσεν και υπό την επίβλεψη του Τσίλλερ.Το κτήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, που ανεγέρθηκε με δωρεά των αδελφών Βαλλιάνων, και αυτό βάσει σχεδίων του Χάνσεν και υπό την επίβλεψη του Τσίλλερ, θεμελιώθηκε το 1888. Ο Τρικούπης ενδιαφέρθηκε τόσο για αυτό, ώστε προέδρευε ο ίδιος της επιτροπής που παρακολουθούσε την πρόοδο των εργασιών του.
 Το Αρχαιολογικό Μουσείο, που είχε αρχίσει να κτίζεται το 1866, με δωρεά του Δημητρίου Βερναρδάκη σε οικόπεδο που δώρισε η Ελένη Τοσίτσα, δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη το 1888, όταν ο Τρικούπης αποφάσισε την αποπεράτωσή του με έξοδα του δημοσίου, και το έργο ανέλαβε ο Τσίλλερ, που τροποποίησε τα προηγούμενα σχέδια. Το Ζάππειο Μέγαρο, δωρεά των Ευαγγέλη και Κωνσταντίνου Ζάππα, εγκαινιάσθηκε το 1888. Τέλος η Σχολή Ευελπίδων κτίσθηκε με δωρεά του Γεωργίου Αβέρωφ, βάσει σχεδίων του Τσίλλερ, και εγκαινιάσθηκε το 1894.
 Γενικότερα, η δράση του Χαριλάου Τρικούπη στην Ελλάδα θεωρείται από τις πιο καθοριστικές για τη μετάβαση της χώρας στον 20ό αιώνα. Το έργο του προκάλεσε πολλές φορές διχογνωμίες και αντιδράσεις την εποχή εκείνη, όμως τα αποτελέσματά του σε πολλές περιπτώσεις είναι ορατά ακόμα και στη μεταγενέστερη και σύγχρονη Ελλάδα.
 Συνοψίζοντας, ο Χαρίλαος Τρικούπης υλοποίησε πολλά έργα στη χώρα με στόχο τον εκσυγχρονισμό της και γι' αυτό αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς που πέρασαν από αυτήν.
 Θάνατος
 Ενώ είναι εγκατεστημένος στις Κάννες, και παρά την άρνησή του, οι φίλοι του προτείνουν την υποψηφιότητά του στην επαναληπτική εκλογή (17 Μαρτίου 1896) της επαρχίας Βάλτου. Εκλέγεται παμψηφεί. Ωστόσο, η υγεία του κλονίζεται σοβαρά, καθώς η ποδάγρα από την οποία πάσχει του προκαλεί επιπλοκές στα νεφρά και την καρδιά. Κοντά του θα βρεθεί η αδελφή του Σοφία και ο εξάδελφός τους Κωνσταντίνος Τρικούπης.
 Ο Χαρίλαος Τρικούπης πεθαίνει στις 6.05 μ.μ. της 30ης Μαρτίου 1896, σε ηλικία 63 χρονών. Την ίδια μέρα η Αθήνα πανηγυρίζει τη νίκη του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο κατά τη διάρκεια των Α ́ Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων στο Παναθηναϊκό Στάδιο (25 Μαρτίου – 3 Απριλίου 1896). Ο πολιτικός του αντίπαλος, Θεόδωρος Δηλιγιάννης, αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει πολεμικό πλοίο για να μεταφέρει τη σορό του στην Ελλάδα και τελικά κάλυψαν τα έξοδα φίλοι του, με πρώτο τον τραπεζίτη Ανδρέα Συγγρό.
 Η σορός του εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα στην κατοικία του στην οδό Ακαδημίας. Η νεκρώσιμη ακολουθία τελείται στον ναό της Ζωοδόχου Πηγής, παρουσία των βασιλέων και του συνόλου του πολιτικού κόσμου, χωρίς επικήδειους και στεφάνια σύμφωνα με επιθυμία του. Ενταφιάζεται στον οικογενειακό τάφο στο Α ́ Νεκροταφείο Αθηνών.
 Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είπε στην κηδεία του Τρικούπη: «Ακόμη αδυνατώ να συνοικειωθώ προς την ιδέα ότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν υπάρχει πλέον εν τοις ζώσιν, ότι ο κολοσσός ούτος της πολιτικής κείται νεκρός», ενώ δημοσίευσε και νεκρολογία για τον Τρικούπη.
 Δείτε επίσης
 Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδας
 Οικογένεια Τρικούπη
 Δυστυχώς επτωχεύσαμεν
 Παραπομπές και σημειώσεις
 Βιβλιογραφία και πηγές πληροφόρησης
 Η αρχή της δεδηλωμένης
 29 ΔΥΤΙΚΑ - Χαρίλαος Τρικούπης (Η πρώτη έκδοση του άρθρου βασίστηκε σε κείμενο από τον ιστοχώρο www.29dytika.gr.)
 Richard Clogg, Σύντομη ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, εκδόσεις Καρδαμίτσα, Αθήνα, 1999
 Αικατερίνη Φλεριανού, Χαρίλαος Τρικούπης: Η ζωή και το έργο του, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, 1999
 Λύντια Τριχά, Ο γνωστός και ο άγνωστος Χαρίλαος Τρικούπης, εκδ. ΚΑΠΟΝ, Αθήνα, 2002
 Μηχανή του χρόνου
 Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ. 58-60
 Επιπλέον βιβλιογραφία
 Χούτας Νικ. Ε. - Ο βουλευτής Βάλτου Χαρίλαος Τρικούπης. Το εκκρεμές και η επώαση μιας εκλογικής επανόδου (1895-1896). Η Ελλάδα σε αναζήτηση ηγεσίας - Εκδόσεις Γέφυρα, Αθήνα 2011 (ISBN 978-960-99854-0-6)
 Αντώνης Κλάψης, Πολιτική και διπλωματία της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης, 1821-1923, Εκδόσεις Πεδίο, Αθήνα, 2019.
 Τρίχα Λύντια, Χαρίλαος Τρικούπης. Ο πολιτικός του «Τις πταίει;» και του «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν», εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2016
 Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
 Τ
 Οικογένεια Τρικούπη
 Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
 Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
 Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών


type: other

text:
4547. Odločba o razveljavitvi sklepa Vrhovnega sodišča št. X Ips 25/2008 z dne 19. 3. 2008, stran 13994.
 Številka: Up-1267/08-7
 Ustavno sodišče je v postopku odločanja o ustavni pritožbi Rimskokatoliškega župnijstva Zgornje Gorje, Zgornje Gorje, ki ga zastopa Mirko Stojčić, Ljubljana, na seji 15. oktobra 2008
 Sklep Vrhovnega sodišča št. X Ips 25/2008 z dne 19. 3. 2008 se razveljavi in se zadeva vrne Vrhovnemu sodišču v novo odločanje.
 1. Pritožnik izpodbija sklep Vrhovnega sodišča o zavrženju revizije zoper sodbo Upravnega sodišča, s katero je to sodišče zavrnilo tožbo zoper odločitev upravnega organa o denacionalizaciji. Po odločbi o denacionalizaciji naj bi bil pritožnik upravičen do odškodnine za podržavljeno premoženje v vrednosti 14.132,78 DEM, v delu, s katerim je pritožnik zahteval višjo odškodnino, pa je bil zahtevek zavrnjen. Vrhovno sodišče je glede na revizijske navedbe štelo, da pritožnik uveljavlja dovoljenost revizije po 1. točki drugega odstavka 83. člena Zakona o upravnem sporu (Uradni list RS, št. 105/06 – v nadaljevanju ZUS-1). Upoštevalo je tudi, da je v obravnavani zadevi pravica oziroma obveznost stranke v izpodbijanem delu dokončnega upravnega akta sicer izražena v denarni vrednosti, vendar je ugotovilo, da vrednost izpodbijanega dela dokončnega upravnega akta ne presega 20.000 eurov.
 2. Pritožnik meni, da je dovoljenost revizije razvidna ne le iz dokončnega upravnega akta, temveč tudi iz drugih listin. Celoten zahtevek za denacionalizacijo naj bi se nanašal na vrednost 166.940,70 DEM, izpodbijani del pa na razliko med to vrednostjo in 14.132,78 DEM, tj. na znesek, ki več kot očitno presega 20.000 eurov. V ustavni pritožbi navaja tudi razloge, iz katerih naj bi izhajala utemeljenost zahtevane višine odškodnine za podržavljeno premoženje. Iz teh navedb naj bi hkrati izhajala tudi utemeljenost razlogov, s katerimi želi uveljavljati, da je Upravno sodišče pri presoji zakonitosti upravnega akta napačno uporabilo tudi zakonske določbe o (ne)možnosti vračila podržavljenega premoženja v naravi. Ker je Vrhovno sodišče revizijo zavrglo, naj bi bili kršeni načela pravne in socialne države ter pravice iz 14., 22. in 33. člena Ustave.
 3. Senat Ustavnega sodišča je ustavno pritožbo 23. 9. 2008 sprejel v obravnavo. Vrhovno sodišče je bilo na podlagi prvega odstavka 56. člena Zakona o Ustavnem sodišču (Uradni list RS, št. 64/07 – ur. p. b. – v nadaljevanju ZUstS) obveščeno o sprejeti ustavni pritožbi.
 4. V obravnavani zadevi je Vrhovno sodišče ugotovilo, da je pravica oziroma obveznost stranke v izpodbijanem delu dokončnega upravnega akta izražena v denarni vrednosti, ki po oceni Vrhovnega sodišča ne presega 20.000 eurov. Te ocene Vrhovno sodišče ni obrazložilo. Navedlo je le, da v tem primeru 1. točka drugega odstavka 83. člena ZUS-1 ne more biti podlaga za dopustitev revizije.
 5. Zastavlja se torej vprašanje, ali je Vrhovno sodišče zadostilo zahtevam, ki jih zagotavlja pravica do enakega varstva pravic iz 22. člena Ustave. Ustavno sodišče je že v sklepu št. Up-103/97 z dne 26. 2. 1998 (OdlUS VII, 118) sprejelo stališče, po katerem je v neskladju z 22. členom Ustave odločitev, ki je tako očitno napačna ter brez razumne pravne obrazložitve, da jo je mogoče oceniti za arbitrarno oziroma samovoljno. Odločbo št. Up-493/07 z dne 5. 4. 2007 (Uradni list RS, št. 35/07 in OdlUS XVI, 50) pa je sprejelo na podlagi stališča, po katerem sodišče krši 22. člen Ustave, če listini pripiše vsebino, ki je v očitnem nasprotju z njeno dejansko vsebino.
 6. Pritožnik sicer ustavno pritožbo utemeljuje z navedbami, s katerimi po vsebini utemeljuje prav to, namreč, da je odločitev Vrhovnega sodišča očitno napačna, ker naj bi bilo iz dopolnilne odločbe Upravne enote Radovljica št. D-321-25/93 z dne 10. 12. 2004 razvidno, da izpodbijani del »daleč presega 20.000 eurov«. S to odločbo je upravni organ v 1. točki izreka odločil, da je Slovenska odškodninska družba, d. d., Ljubljana zavezanka za plačilo odškodnine v obveznicah v vrednosti 14.132,78 DEM za dve podržavljeni nepremičnini. Točka 2 izreka te odločbe določa rok za izročitev obveznic. S 3. točko izreka pa je bil zahtevek za odškodnino, ki presega prej navedeni znesek, zavrnjen. Točka 4 izreka se nanaša na odločitev o stroških, točka 5 pa na ugotovitev, da je s to odločbo upravni organ odločil o vlagateljevi zahtevi v celoti. V obrazložitvi odločbe je navedeno, da sta predmet zahteve za denacionalizacijo nepremičnini, navedeni v 1. točki izreka, in da je zanju zahtevana odškodnina v višini 166.940,70 DEM.
 7. Pritožnikova pravna sredstva so se nanašala na celo odločbo, ne le na njeno 1. točko izreka. Tudi s sodbo Upravnega sodišča, zoper katero je pritožnik vložil revizijo, je bila zavrnjena tožba proti prvostopenjski odločbi in ne le proti delu te odločbe. Zato za presojo izpolnjevanja pogoja dovoljenosti revizije ni mogoče upoštevati le zneska 14.132,78 DEM iz 1. točke izreka odločbe upravnega organa prve stopnje, ne glede na to, da je bilo v obravnavanem primeru tudi v upravnem sporu sporno, ali obstaja možnost vrnitve podržavljenih nepremičnin v naravi. Pritožnik je namreč uveljavljal vračilo v naravi, poleg tega pa tudi upravičenost do odškodnine za zmanjšano vrednost stavbe, ki naj bi stala na eni izmed podržavljenih nepremičnin in ki naj bi znašala 43.306,63 DEM.
 8. Vrhovno sodišče je štelo, da je v obravnavani zadevi pravica oziroma obveznost stranke v izpodbijanem delu izražena v denarni vrednosti. Iz obrazložitve izpodbijanega sklepa je razvidno, da je Vrhovno sodišče kot vrednost izpodbijanega dela zmotno upoštevalo znesek 14.132,78 DEM in ne zneska 152.807,92 DEM, tj. razlike med zahtevano višino odškodnine v znesku 166.940,70 DEM in 14.132,78 DEM. To pomeni, da je ocena Vrhovnega sodišča, da izpodbijani del dokončnega upravnega akta ne presega 20.000 eurov, očitno napačna. S tem je Vrhovno sodišče kršilo ustavnoprocesno jamstvo, ki ga zagotavlja pravica iz 22. člena Ustave.
 9. Zaradi navedene kršitve je Ustavno sodišče izpodbijani sklep razveljavilo in zadevo vrnilo Vrhovnemu sodišču v novo odločanje. Ker je izpodbijani sklep razveljavilo že zaradi kršitve pravice iz 22. člena Ustave, Ustavno sodišče drugih zatrjevanih kršitev ni presojalo.
 10. Ustavno sodišče je sprejelo to odločbo na podlagi prvega odstavka 59. člena ZUstS in tretje alineje tretjega odstavka 46. člena Poslovnika Ustavnega sodišča (Uradni list RS, št. 86/07) v sestavi: predsedujoča sodnica mag. Marija Krisper Kramberger ter sodnici in sodniki mag. Marta Klampfer, mag. Miroslav Mozetič, dr. Ernest Petrič, Jasna Pogačar in Jan Zobec. Odločbo je sprejelo soglasno.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 5.7.2018
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 168/10
 SKLEP št. 1/2018 PRIDRUŽITVENEGA ODBORA EU-MOLDAVIJA V TRGOVINSKI SESTAVI
 z dne 16. aprila 2018
 o ugodnem mnenju glede celovitega načrta o javnih naročilih [2018/955]
 PRIDRUŽITVENI ODBOR V TRGOVINSKI SESTAVI JE –
 ob upoštevanju Sporazuma o pridružitvi med Evropsko unijo in Evropsko skupnostjo za atomsko energijo in njunimi državami članicami na eni strani ter Republiko Moldavijo na drugi strani, podpisanega 27. junija 2014 v Bruslju in zlasti člena 272(3) Sporazuma,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Sporazum o pridružitvi med Evropsko unijo in Evropsko skupnostjo za atomsko energijo in njunimi državami članicami na eni strani ter Republiko Moldavijo na drugi strani (v nadaljnjem besedilu: Sporazum) je Unija sklenila s Sklepom Sveta (EU) 2016/839 (1) in je začel veljati 1. julija 2016.
 (2)
 Člen 272(1) in (2) Sporazuma določa, da Republika Moldavija Pridružitvenemu odboru v trgovinski sestavi predloži celovit načrt za izvajanje zakonodaje o javnih naročilih, ki vključuje časovni razpored in mejnike ter bi moral vsebovati vse reforme v zvezi s približevanjem zakonodaje pravnemu redu Unije in izgradnjo institucionalnih zmogljivosti.
 (3)
 V členu 272(3) je določeno, da je za to, da bi celovit načrt postal referenčni dokument za proces izvajanja, to je za približevanje zakonodaje Republike Moldavije o javnih naročilih pravnemu redu Unije, potrebno ugodno mnenje Pridružitvenega odbora v trgovinski sestavi.
 (4)
 V skladu s členom 438(3) Sporazuma je Pridružitveni odbor pooblaščen za sprejemanje odločitev v zadevah, ki jih določa Sporazum. Sprejeti sklepi so zavezujoči za pogodbenici, ki sprejmeta ustrezne ukrepe za njihovo izvajanje. Pridružitveni odbor odločitve sprejema v soglasju s pogodbenicama.
 (5)
 V skladu s členom 438(4) Sporazuma se Pridružitveni odbor sestane v trgovinski sestavi, da obravnava vse trgovinske in s trgovino povezane zadeve iz naslova V Sporazuma.
 (6)
 Načrt o javnih naročilih, ki ga je predložila Republika Moldavija, izpolnjuje zahteve iz člena 272(1) in (2) Sporazuma.
 (7)
 Zato je primerno, da Pridružitveni odbor v trgovinski sestavi sprejme sklep, v katerem izrazi ugodno mnenje glede celovitega načrta o javnih naročilih, ki ga je predložila Republika Moldavija –
 SPREJEL NASLEDNJI SKLEP:
 Člen 1
 Izdano je ugodno mnenje glede Nacionalne strategije za javna naročila za obdobje 2016–2020 in glede akcijskega načrta za njeno izvajanje, ki ju je sprejela vlada Republike Moldavije s sklepom vlade št. 1332 z dne 14. decembra 2016.
 Člen 2
 Ta sklep začne veljati na dan sprejetja.
 V Bruslju, 16. aprila 2018
 Za Pridružitveni odbor v trgovinski sestavi
 Predsednik
 P. SOURMELIS
 Sekretarja
 P. KHOMENKO
 C. CEBAN
 (1) Sklep Sveta (EU) 2016/839 z dne 23. maja 2016 o sklenitvi, v imenu Evropske unije, Sporazuma o pridružitvi med Evropsko unijo in Evropsko skupnostjo za atomsko energijo in njunimi državami članicami na eni strani ter Republiko Moldavijo na drugi strani (UL L 141, 28.5.2016, str. 28).


text:
 Avis juridique important
 |
 21998D0507(08)
 Decisione del Comitato misto SEE n. 81/97 del 12 novembre 1997 che modifica l'allegato IV (energia) dell'accordo SEE
 Gazzetta ufficiale n. L 134 del 07/05/1998 pag. 0010 - 0010
 DECISIONE DEL COMITATO MISTO SEE n. 81/97 del 12 novembre 1997 che modifica l'allegato IV (energia) dell'accordo SEEIL COMITATO MISTO SEE,visto l'accordo sullo Spazio economico europeo, modificato dal protocollo che adegua l'accordo sullo Spazio economico europeo, in appresso denominato «l'accordo», in particolare l'articolo 98,considerando che l'allegato IV dell'accordo è stato modificato dalla decisione del Comitato misto SEE n. 49/97 (1);considerando che la decisione 97/8/CE del Consiglio, del 20 dicembre 1996, abroga la direttiva 75/405/CEE concernente la limitazione dell'uso di prodotti petroliferi nelle centrali elettriche (2);considerando che la direttiva 75/405/CEE del Consiglio, del 14 aprile 1975, concernente la limitazione dell'uso di prodotti petroliferi nelle centrali elettriche (3), deve, quindi essere soppressa dall'accordo,DECIDE:Articolo 1Il testo del punto 2 (direttiva 75/405/CEE del Consiglio) è soppresso.Articolo 2La presente decisione entra in vigore il 13 novembre 1997, a condizione che al Comitato misto SEE siano pervenute tutte le notifiche previste dall'articolo 103, paragrafo 1, dell'accordo.Articolo 3La presente decisione è pubblicata nella sezione SEE e nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale delle Comunità europee.Fatto a Bruxelles, il 12 novembre 1997.Per il Comitato misto SEEE. BULLIl Presidente(1) GU L 290 del 23.10.1997, pag. 35.(2) GU L 3 del 7.1.1997, pag. 7.(3) GU L 178 del 9.7.1975, pag. 26.


type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 31985D0506
 85/506/EWG, Euratom: Beschluß des Rates vom 4. November 1985 zum Abschluß des Rahmenabkommens über wissenschaftlich-technische Zusammenarbeit zwischen den Europäischen Gemeinschaften und dem Königreich Schweden
 Amtsblatt Nr. L 313 vom 22/11/1985 S. 0001 - 0001 Spanische Sonderausgabe: Kapitel 16 Band 2 S. 0028 Portugiesische Sonderausgabe: Kapitel 16 Band 2 S. 0028
 BESCHLUSS DES RATESvom 4. November 1985zum Abschluß des Rahmenabkommens über wissenschaftlich-technische Zusammenarbeit zwischen den Europäischen Gemeinschaften und dem Königreich Schweden(85/506/EWG, Euratom)DER RAT DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN -gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft,gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Atomgemeinschaft,auf Empfehlung der Kommission,in der Erwägung, daß das Rahmenabkommen über wissenschaftlich-technische Zusammenarbeit zwischen den Europäischen Gemeinschaften und dem Königreich Schweden genehmigt werden sollte -BESCHLIESST:Artikel 1Das Rahmenabkommen über wissenschaftlich-technische Zusammenarbeit zwischen den Europäischen Gemeinschaf-ten und dem Königreich Schweden wird im Namen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft genehmigt.Der Wortlaut des Rahmenabkommens ist diesem Beschluß beigefügt.Artikel 2Der Präsident des Rates nimmt die in Artikel 13 des Rahmenabkommens vorgesehene Mitteilung vor.Geschehen zu Brüssel am 4. November 1985.Im Namen des RatesDer PräsidentR. GÖBBELS


text:
Akleja (Aquilegia vulgaris) eller akvileja är en växtart i familjen ranunkelväxter.
 Förekomst
 Akleja finns i nästan hela Europa samt i Kaukasien och Sibirien.
 Den vilda formen av akleja är sällsynt i Sverige (den finns i södra Finland, södra och mellersta Sverige upp till Dalarna, södra och mellersta Norge upp till Trondheim). Den är som vild vanlig endast kring gamla gårdar och kloster, i parker och liknande miljöer och har då antagligen förvildat sig, eftersom den länge varit en omtyckt flerårig trädgårdsväxt och lätt självsår sig med stora massor av frön och ratas av rådjur. Däremot är den särskilt omtyckt av humlor, som är de enda som har en tillräckligt lång tunga, för att nå nektarn i den djupa sporren dit bin och andra pollinerande insekter inte når.
 Munkar införde arten till Sverige från tyska klosterträdgårdar, där den odlades som medicinalväxt.
 Utseende
 Liksom hos smörboll är hyllets båda kransar av ungefär samma färg (mörkblå, sällan ljusröda eller vita) men däremot olika till formen, så att man kan att anse de fem yttre för foderblad, de fem inre för kronblad. De senare har var sitt nektarium i form av en lång sporre med krökt spets. I blomman kan man vidare se att de innersta ståndarna är ombildade till tunna fjäll (staminodier) som skyddande omsluter de späda fruktanlagen. Aklejans blomma ger endast fem småfrukter (fröhus), som sitter i en enkel krets. Örten igenkännes dessutom på sina dubbelt trefingrade rosettblad.
 Folkmedicin
 Aklejan anses inom folkmedicinen kunna användas för utvärtes sårbehandling. Dess innehåll av glykosider (blåsyra), fetter, enzymer och vitamin C, har adstringerande och antiseptisk verkan. Använda delar av växten är frö, blommor, blad och rötter. Aklejans frön får inte användas för invärtes bruk eftersom de kan avge blåsyra. Växtens blad och blommor kan användas, men endast några per dag, då större doser kan ge diarréer, yrsel och andnöd.
 Språkligt
 De svenska namnen akleja eller akvileja är försvenskningar av det vetenskapliga namnet för släktet, Aquilegia. Detta tolkas i sin tur av vissa källor som en sammandragning av aquila legia, som är latin och betyder ungefär "en samling örnar". Blommans baksida ser ut som fem fåglar som sitter i ring med näbbarna inåt. En folklig variant av detta är duvblomma p.g.a. likhet med flygande duvor. Andra namn är "duva drar vagn" och älvahandske. Folkliga benämningar — ibland obscena — på olika språk har tydliga beröringspunkter, se nedan.
 Andra menar att namnet ska härledas till aqua, vatten, eller den antika staden Aquileia. Vulgaris betyder vanlig, vilket åsyftar den vanligaste sorten. Andra äldre svenska namnformer är åkerleja och tyska klockor
 Några utländska folkliga namn
 Engelska: Granny's bonnet (Mormors/farmors huva)
 Franska: Gants de Notre Dame (Vår Frus, — d.v.s. Jungfru Marias — handskar)
 Tyska: Taubenblume, Tauberln, Fünf Vögerln zusamm, Elfenhandshuh, Frauenhandschuh, Kapuzinerhütli, Pfaffenapfel, Venuswagen, Schlotterhose
 Synonyma vetenskapliga namn
 Aquilegia aggericola Jord.
 Aquilegia arbascensis Timb.-Lagr.
 Aquilegia collina Jord.
 Aquilegia cornuta Gilib. nom. invalid.
 Aquilegia cyclophylla Jeanb. & Timb.-Lagr.
 Aquilegia glaucophylla Steud.
 Aquilegia longisepala Zimmeter
 Aquilegia mollis Jeanb. & Timb.-Lagr.
 Aquilegia nemoralis Jord.
 Aquilegia platysepala Rchb.
 Aquilegia praecox Jord.
 Aquilegia ruscinonensis Jeanb. & Timb.-Lagr.
 Aquilegia silvestris Neck.
 Aquilegia speciosa Timb.-Lagr.
 Aquilegia subalpina Boreau
 Aquilegia versicolor Salisb. nom. illeg.
 Aquilegia vulgaris proles aggericola (Jord.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles arbascensis (Timb.-Lagr.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles collina (Jord.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles cyclophylla (Jeanb. & Timb.-Lagr.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles mollis (Jeanb. & Timb.-Lagr.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles nemoralis (Jord.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles praecox (Jord.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles ruscinonensis (Jeanb. & Timb.-Lagr.) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris proles subalpina (Boreau) Rouy & Foucaud
 Aquilegia vulgaris subsp. arbascensis (Timb.-Lagr.) Nyman
 Aquilegia vulgaris subsp. hispanica (Willk.) Heywood
 Aquilegia vulgaris var. cyclophylla (Jeanb. & Timb.-Lagr.) Gaut.
 Aquilegia vulgaris var. nemoralis (Jord.) P.Fourn.
 Aquilegia vulgaris var. platysepala (Rchb.) Steud.
 Aquilegia vulgaris var. praecox (Jord.) P.Fourn.
 Aquilegia vulgaris var. pratensis Kitt.
 Aquilegia vulgaris var. ruscinonensis (Jeanb. & Timb.-Lagr.) Timb.-Lagr.
 Aquilegia vulgaris var. speciosa W.T.Aiton
 Aquilegia vulgaris var. subalpina (Boreau) Zimmeter
 Aquilina vulgaris (L.) Bubani
 Akleja i litteraturen
 Akleja, i formen akvileja, är en av flera växter som räknas upp i folkvisan Uti vår hage, egentligen som del i en kärleksdryck.
 Underarter
 Hallonakleja
 Hallonakleja (Aquilegia vulgaris flora plena) är en underart till akleja som är populär bland odlare för sina tätt fyllda blommor. Den finns i flera färger från vit via rosavit, rosa, ljusblå till mörkblå.
 Källor
 Se även
 Afrodisiakum
 Externa länkar
 Den virtuella floran
 IPNI • International Plant Names Index
 Växters latinska namn (pdf) Raoul Iseborg, Botaniska sällskapet i Stockholm
 Aklejor
 Ak Växtindex


text:
De marathon van Praag 2013 werd gelopen op zondag 12 mei 2013. Het evenement werd gesponsord door Volkswagen. Het was de negentiende editie van deze marathon.
 De wedstrijd bij de mannen werd een overwinning voor de Qatarees Nicholas Kemboi in 2:08.51. Hij had hiermee een kleine minuut voorsprong op de Ethiopiër Birhanu Girma, die in 2:09.30 over de streep kwam. Bij de vrouwen was het de Keniaanse Caroline Rotich, die de wedstrijd op haar naam schreef met een tijd van 2:27.00. In totaal namen 9500 atleten deel aan de marathon.
 In totaal finishten 4802 lopers waarvan 967 vrouwen.
 Wedstrijd
 Mannen
 Vrouwen
 2013
 Praag


text:
A Fallschirmjägergewehr 42 (FG42) é um fuzil de fogo seletivo, produzido pela Alemanha durante a Segunda Guerra Mundial. Em alemão, o nome da arma significava "Rifle de Paraquedista".
 Visão geral
 Este fuzil foi desenvolvida para as tropas páraquedistas alemãs, os Fallschirmjäger, que, após a sua experiência com a Invasão de Creta, se aperceberam da necessidade de se equiparem com uma metralhadora portátil. Enquanto os seus inimigos tinham um grande número de metralhadoras facilmente portáteis, como a Bren ou a Browning Automatic Rifle, a Alemanha não tinha nenhuma arma assim. Os páraquedistas alemães eram assim obrigados a utilizar um número limitado de metralhadoras MG34 que, embora na sua configuração de metralhadora ligeira, continuavam a ser significativamente pesadas, obrigando ao uso de armas como a Karabiner 98k e a MP40. No entanto, estas armas, apesar de portáteis, não produziam o poder de fogo necessário. Como resultado, depois da autorização de Hermann Göring, iniciou-se o desenvolvimento do FG42.
 Ele combinava as características e o poder de fogo de uma metralhadora leve um pouco mais curta (mas consideravelmente mais volumosa e pesada) do que o rifle de infantaria de ação de ferrolho Karabiner 98k padrão. Considerado um dos designs de armas mais avançados da Segunda Guerra Mundial, o FG 42 influenciou o desenvolvimento de armas pequenas no pós-guerra e muitas características de seu design, como forma geral, estilo de estoque, operação de parafuso giratório a gás (ela própria copiada da arma Lewis) e a construção de folha de metal e plástico foram copiadas pelo Exército dos EUA quando desenvolveram a metralhadora M60.
 Desenvolvimento
 Após da entrada ao serviço das espingardas semiautomáticas G41 e G43 no Exército Alemão e nas Waffen SS e da incapacidade da MP40 e da Karabiner 98k durante a Batalha de Creta, Hermann Göring insistiu que os seus Fallschirmjäger fossem equipados com uma arma ainda mais avançada. Os requisitos eram que a arma deveria ser leve o suficiente para um paraquedista poder a carregar durante o salto, que tivesse a possibilidade de fogo automático e que pudesse servir como uma espingarda quando necessário.
 Foram dados contratos a seis fabricantes, mas apenas são conhecidos dois protótipos que foram submetidos. O design da Rheinmetall-Borsig concebido por Louis Stange foi aceite para produção pela Heinrich Krieghoff of Suhl (fzs) e L.O. Deitrich of Altenburg (gcy). Contudo, devido a falhas no desenho, a arma teve de ser modificada duas vezes, aumentando as suas capacidades mas aumentando também o seu peso e custo.
 O mecanismo da FG42 incorporava um arranjo inteiramente novo na liberação do gatilho. Quando disparando em modo semiautomático, o ferrolho fechava sobre a culatra. Quando a arma era disparada no modo automático (rajada) o ferrolho permanecia aberto fazendo o ar fluir dentro da câmara, melhorando bastante a sua refrigeração (sistema semelhante ao da Metralhadora Johnson M1941).
 Distribuição
 Após aproximadamente duas mil FG42 terem sido produzidas pela Krieghoff, o fornecimento de metal manganês foi desviado para a produção de outro equipamento. Isto significou a necessidade de redesenhar a arma para utilizar metal estampado. Os relatórios de combate também estavam a requisitar melhoramentos menores, tais como: deslocar o bipé da frente do gatilho para a ponta da arma para reduzir a dispersão ao disparar, alterar o ângulo da pega da arma para um ângulo quase totalmente vertical, aumentar o tamanho da protecção à frente do gatilho e alterar o suporte do braço de metal estampado para madeira de modo a minimizar o sobreaquecimento. Pela altura a que o FG42/II tinha sido desenvolvida, já a guerra tinha piorado para o lado dos alemães. Os bombardeamentos frequentes dos aliados tinham já destruído várias fábricas na Alemanha e as únicas armas que podiam ser produzidas eram fabricadas em menor número, com materiais de baixa qualidade e estavam sujeitas a fracos métodos de produção. Apenas 5.000 unidades do novo modelo foram produzidas e apenas um número limitado conseguiu chegar às frentes de batalha. Comandos sob o comando de Otto Skorzeny foram os primeiros a utilizar a FG42 durante o salvamento arriscado de Benito Mussolini.
 A FG42 era uma excelente arma, porém de fabricação cara e seu processo de produção exigia muito esforço fabril. Por isso nunca foi usada em larga escala e é lembrada hoje como uma arma exclusiva dos paraquedistas alemães. Logo depois, o Exército Alemão e as SS acabaram por optar por outra arma de fogo seletivo igualmente inovadora, porém de fabricação mais rápida e barata, o célebre Sturmgewehr 44.
 Ainda viu um breve uso durante a Guerra do Vietnã pelas forças do Vietnã do Norte e Viet Cong, fornecidos pela União Soviética que os havia capturado da Alemanha.
 Usuários
 : Usado em testes.
 : Usado durante a Segunda Guerra Mundial. Destinado ao uso por todas as tropas paraquedistas alemãs, mas nunca foi produzido em número suficiente para uso padronizado.
 : Fornecido pelos aliados Alemães durante a Guerra da Continuação.
 : Uso limitado pelo Exército do Povo do Vietnã. Provavelmente fornecido pela União Soviética de rifles capturados pelos alemães.
 Ver também
 Lista de fuzis de batalha
 Metralhadora Johnson M1941
 Metralhadora M60
 Ligações externas
 Armas da Segunda Guerra FG 42
 Armas de infantaria da Alemanha na Segunda Guerra Mundial
 Armas de fogo de 8 mm
 Fuzis de batalha
 Metralhadoras leves
 Metralhadoras da Segunda Guerra Mundial


text:
 28.11.2013
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 318/16
 DECISIONE DEL COMITATO MISTO SEE
 N. 114/2013
 del 14 giugno 2013
 che modifica l’allegato II (Regolamentazioni tecniche, norme, prove e certificazioni) dell’accordo SEE
 IL COMITATO MISTO SEE,
 visto l’accordo sullo Spazio economico europeo, in seguito denominato «l’accordo SEE», in particolare l’articolo 98,
 considerando quanto segue:
 (1)
 Occorre integrare nell’accordo SEE la direttiva 2012/7/UE della Commissione, del 2 marzo 2012, che modifica l’allegato II, parte III, della direttiva 2009/48/CE del Parlamento europeo e del Consiglio sulla sicurezza dei giocattoli, al fine di adeguarlo al progresso tecnico (1).
 (2)
 Occorre pertanto modificare opportunamente l’allegato II dell’accordo SEE,
 HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE:
 Articolo 1
 Al punto 1a (direttiva 2009/48/CE del Parlamento europeo e del Consiglio) del capitolo XXIII dell’allegato II dell’accordo SEE è aggiunto quanto segue:
 «, modificata da:
 —
 32012 L 0007: Direttiva 2012/7/UE della Commissione, del 2 marzo 2012 (GU L 64 del 3.3.2012, pag. 7).»
 Articolo 2
 I testi della direttiva 2012/7/UE nelle lingue islandese e norvegese, da pubblicare nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell’Unione europea, fanno fede.
 Articolo 3
 La presente decisione entra in vigore il 15 giugno 2013, a condizione che siano state effettuate tutte le notifiche previste all’articolo 103, paragrafo 1, dell’accordo SEE (2).
 Articolo 4
 La presente decisione è pubblicata nella sezione SEE e nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell’Unione europea.
 Fatto a Bruxelles, il 14 giugno 2013
 Per il Comitato misto SEE
 Il presidente
 Gianluca GRIPPA
 (1) GU L 64 del 3.3.2012, pag. 7.
 (2) Comunicata l’esistenza di obblighi costituzionali.


text:
 Hlavy států
 Seleukovská říše – Seleukos IV. Filopatór (187 – 175 př. n. l.)
 Řecko-baktrijské království – Apollodotus I. (180 – 160 př. n. l.)
 Parthská říše – Fraatés I. (176 – 171 př. n. l.)
 Egypt – Ptolemaios VI. Filométor (180 – 145 př. n. l.)
 Bosporská říše – Pairisades III. (180 – 150 př. n. l.)
 Pontus – Farnaces I. (185 – 170 př. n. l.)
 Kappadokie – Ariarathes IV. (220 – 163 př. n. l.)
 Bithýnie – Prusias II. (182 – 149 př. n. l.)
 Pergamon – Eumenés II. (197 – 159 př. n. l.)
 Makedonie – Perseus (179 – 168 př. n. l.)
 Epirus – vláda épeiroské ligy (231 – 167 př. n. l.)
 Numidie – Masinissa (202 – 148 př. n. l.)
 Čína – Kao-chou, Wen-ti (dynastie Západní Chan)
 Externí odkazy
 2. století př. n. l.