type: contracts

text:
 21.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 L 161/17
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΉΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΤΟΥ ΕΟΧ
 αριθ. 11/2012
 της 10ης Φεβρουαρίου 2012
 για την τροποποίηση του παραρτήματος II (Τεχνικοί κανόνες, πρότυπα, δοκιμές και πιστοποίηση) της συμφωνίας για τον ΕΟΧ
 Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΟΧ,
 Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, όπως τροποποιήθηκε με το πρωτόκολλο προσαρμογής της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, εφεξής «η συμφωνία», και ιδίως το άρθρο 98,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)
 Το παράρτημα II της συμφωνίας τροποποιήθηκε με την απόφαση αριθ. 51/2011 της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ της 20ής Μαΐου 2011 (1).
 (2)
 Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 137/2011 της Επιτροπής, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2003/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τα λιπάσματα, με σκοπό την προσαρμογή των παραρτημάτων I και IV στην τεχνική πρόοδο (2) πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Στο σημείο 1 [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2003/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου] του κεφαλαίου XIV του παραρτήματος II της συμφωνίας προστίθεται η ακόλουθη περίπτωση:
 «—
 32011 R 0137: κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 137/2011 της Επιτροπής, της 16ης Φεβρουαρίου 2011 (ΕΕ L 43 της 17.2.2011, σ. 1).».
 Άρθρο 2
 Τα κείμενα του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 137/2011 στην ισλανδική και στη νορβηγική γλώσσα, τα οποία δημοσιεύονται στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυθεντικά.
 Άρθρο 3
 Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει στις 11 Φεβρουαρίου 2012, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν πραγματοποιηθεί προς τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ όλες οι κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 103 παράγραφος 1 της συμφωνίας (3).
 Άρθρο 4
 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στο τμήμα ΕΟΧ και στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Βρυξέλλες, 10 Φεβρουαρίου 2012.
 Για τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ
 Ο εκτελών καθήκοντα Προέδρου
 Gianluca GRIPPA
 (1) ΕΕ L 196 της 28.7.2011, σ. 32.
 (2) ΕΕ L 43 της 17.2.2011, σ. 1.
 (3) Δεν έχουν αναφερθεί συνταγματικές απαιτήσεις.


jurisdiction: EU

text:
 Fontos jogi nyilatkozat
 |
 21999A1019(01)
 Hivatalos Lap L 269 , 19/10/1999 o. 0018 - 0028
 Együttműködési megállapodásaz Európai Közösség és a Kambodzsai Királyság közöttAZ EURÓPAI UNIÓ TANÁCSAegyrészről, ésA KAMBODZSAI KIRÁLYSÁG KORMÁNYAmásrészről,a továbbiakban: a Felek,ÜDVÖZÖLVE az Európai Közösség, a továbbiakban: a Közösség és a Kambodzsai Királyság, a továbbiakban: Kambodzsa, közötti kereskedelem és együttműködés növekedését;FELISMERVE a Közösség és Kambodzsa között fennálló kiváló kapcsolatokat, a baráti és együttműködési szálakat;ÚJÓLAG MEGERŐSÍTVE a Közösség és Kambodzsa közötti szálak további erősítésének fontosságát;FELISMERVE, hogy a Felek nagy jelentőséget tulajdonítanak az Egyesült Nemzetek Alapokmánya alapelveinek, az Emberi Jogok Egyetemes Nyilatkozatának, az 1993. évi bécsi nyilatkozatnak és az emberi jogok világértekezlete cselekvési tervének, az 1995. évi koppenhágai nyilatkozatnak a szociális fejlődésről és az ahhoz kapcsolódó cselekvési tervnek, valamint a nőkről szóló negyedik világértekezlet által kiadott 1995. évi pekingi nyilatkozatnak és az ahhoz kapcsolódó cselekvési tervnek;FELISMERVE azt a közös akaratot, hogy megszilárdítsák, elmélyítsék és bővítsék a Felek közötti kapcsolatokat a közös érdeklődésre számot tartó területeken az egyenlőség, a megkülönböztetéstől való mentesség, a kölcsönös előnyök és a viszonosság elve alapján;FELISMERVE a Felek azon kívánságát, hogy kedvező feltételeket teremtsenek a kereskedelem és a beruházások fejlesztésére a Közösség és Kambodzsa között, valamint a nemzetközi kereskedelem alapelvei tiszteletben tartásának szükségességét, amelynek célja a kereskedelem liberalizációjának előmozdítása stabil, átlátható és megkülönbözetéstől mentes módon;FIGYELEMBE VÉVE a jelenlegi gazdasági reformfolyamat támogatásának szükségességét, mivel ez jelenti a piacgazdaságra való áttérés garanciáját, kellő figyelmet szentelve a szociális fejlődésnek, amelynek együtt kell járnia a gazdasági fejlődéssel, valamint közös elkötelezettségüket a szociális jogok tiszteletben tartása iránt;FIGYELEMBE VÉVE, hogy támogatásban kell részesíteni a kambodzsai kormány törekvéseit a népesség legszegényebb és leghátrányosabb helyzetű rétegei életkörülményeinek javítására, különös hangsúlyt fektetve a nők helyzetére;FIGYELEMBE VÉVE a Felek által a környezetvédelemnek és a természeti erőforrásokkal való fenntartható gazdálkodásnak tulajdonított jelentőséget, különös tekintettel a környezet és a fejlődés között összefüggésekre;ÚGY HATÁROZTAK, hogy megkötik ezt a megállapodást, és ebből a célból teljhatalmú meghatalmazottjaikként kijelölték:AZ EURÓPAI UNIÓ TANÁCSA:Hans Van MierloHollandia miniszterelnök-helyettese és külügyminisztere,az Európai Unió Bizottságának soros elnöke,Manuel Marínaz Európai Közösségek Bizottságának alelnöke,A KAMBODZSAI KIRÁLYI KORMÁNY:Keat ChhonMinistre d'Etat,gazdasági és pénzügyminiszter;AKIK kicserélve jó és kellő alakban talált meghatalmazásaikat,A KÖVETKEZŐKBEN ÁLLAPODTAK MEG:1. cikkA Megállapodás alapjaA demokratikus elvek és az alapvető emberi jogok tisztelete, az Emberi Jogok Egyetemes Nyilatkozatában meghatározottak szerint, a Közösség és Kambodzsa bel- és nemzetközi politikájának ösztönzője és e Megállapodás alapvetően fontos elemét képezi.2. cikkA Megállapodás céljaiE Megállapodás fő célja, hogy kereteket teremtsen a Felek részére a saját joghatóságukon belül folytatott együttműködés bővítésére, az alábbi célkitűzésekkel:a) legnagyobb kedvezményes elbánásban részesítése egymásnak az áruforgalomnak minden olyan területén, amely a Megállapodás hatálya alá tartozik, azon kedvezmények kivételével, amelyeket a Felek vámunió vagy szabadkereskedelmi területek, szomszédos országokkal kötött kereskedelmi egyezmények, illetve nemzetközi áruegyezmények meghatározott kötelezettségei értelmében nyújtanak;b) a Felek közötti kereskedelem támogatása és fokozása, valamint a fenntartható gazdasági együttműködés folyamatos növekedésének ösztönzése az egyenlőség és a kölcsönös előnyök elve alapján;c) a Felek számára kölcsönösen előnyös együttműködés megerősítése a gazdasági fejlődéshez szorosan kapcsolódó területeken;d) Kambodzsának a népesség legszegényebb és leghátrányosabb helyzetű rétegei életkörülményeinek és életminőségének javítására irányuló törekvéseihez hozzájárulás, az ország szerkezetátalakítására irányuló intézkedésekkel együtt;e) munkahelyek létrehozásának ösztönzése mind Kambodzsában, mind a Közösségen belül, előtérbe helyezve azokat a programokat és tevékenységeket, amelyek kedvező hatást fejtenek ki e tekintetben. A Felek kicserélik nézeteiket és információikat a szóban forgó területen tett kezdeményezéseikről, fokozzák és diverzifikálják gazdasági kapcsolataikat, továbbá munkahelyteremtést elősegítő feltételeket hoznak létre;f) a szükséges lépések megtétele a környezet védelme és a természeti erőforrásokkal való fenntartható gazdálkodás érdekében.3. cikkFejlesztési együttműködésA Közösség elismeri Kambodzsa fejlesztési támogatásának szükségességét, és készen áll az együttműködés fokozására, hogy konkrét projekteken és programokon keresztül hozzájáruljon az ország saját erőfeszítéseihez a fenntartható gazdasági fejlődés és a népesség szociális fejlődése érdekében, az ázsiai és latin-amerikai fejlődő országoknak nyújtandó pénzügyi és műszaki segítségről és a velük folytatott gazdasági együttműködésről szóló, 1992. február 25-i 443/92/EGK tanácsi rendeletben meghatározott prioritásoknak megfelelően.Az említett rendeletnek megfelelően a segítségnyújtás főleg az ország rehabilitációjára és szerkezetátalakítására, valamint a népesség legszegényebb rétegei megsegítésére irányul. Az együttműködés során elsőbbséget élveznek azok a tervek, amelyeknek célja a szegénység enyhítése, és különösen azok, amelyek várhatóan képesek új munkahelyeket létrehozni, előmozdítják a társadalom helyi szintjén a fejlődést és támogatják a nők szerepét a fejlődésben. A Felek ösztönzik az AIDS megelőzéséhez és leküzdéséhez szükséges megfelelő intézkedések bevezetését is, és lépéseket tesznek annak érdekében, hogy a társadalom helyi szintjein javuljon az AIDS-szel kapcsolatos oktatás, és növekedjen az egészségügyi szolgáltatások működési kapacitása.A Felek közötti együttműködés kiterjed a kábítószerkérdésre is annak érdekében, hogy ösztönözzék és bővítsék az oktatást, nevelést, egészségügyi ellátást és a kábítószerfüggők rehabilitációját.A Felek elismerik a humán erőforrás fejlesztésének, a szociális fejlődésnek, az élet- és munkakörülmények javításának, a képességek fejlesztésének, valamint a népesség leginkább kiszolgáltatottabb rétegei védelmének fontosságát. A humán erőforrás fejlesztésének és a szociális fejlődésnek a gazdasági és fejlesztési együttműködés szerves részévé kell képeznie. Ezért megfelelő figyelmet kell fordítani azon képzési célokra, amelyek olyan intézményi szükségletet és meghatározott szakképzési tevékenységet foglalnak magukba, amelyek a helyi munkaerő szaktudását mozdítják elő. Mivel a Közösség jelentős mértékben támogatja Kambodzsa aknamentesítő programjait, a jövőben is nagy hangsúlyt kíván fordítani a közösen megállapított elsődleges célkitűzésekre annak érdekében, hogy a segítségnyújtás hatékonynak és tartósnak bizonyuljon.A Közösség az együttműködés valamennyi területén nagy hangsúlyt fektet a közösen megállapított prioritásokra annak érdekében, hogy a segítségnyújtás hatékonynak és tartósnak bizonyuljon. A fejlesztési együttműködés keretében végrehajtott tevékenységek összeegyeztethetők a Bretton Woods-i megállapodásban létrehozott intézmények felügyelete alá tartozó fejlesztési stratégiákkal.4. cikkKereskedelmi együttműködés(1) A Felek megerősítik azon elhatározásukat, hogy:a) minden szükséges intézkedést megtesznek azért, hogy kedvező feltételeket teremtsenek az egymás közötti kereskedelemhez;b) minden tőlük telhetőt megtesznek azért, hogy javítsák kereskedelmi struktúrájukat a további diverzifikáció céljából;c) törekednek a kereskedelmi korlátok felszámolására és az átláthatóság javítására, különösen a nem vámjellegű akadályok megfelelő időben történő megszüntetése útján, az egyéb nemzetközi szervezetek által ezen a területen végzett munkával összhangban, biztosítva egyúttal a személyes adatok megfelelő védelmét is.(2) Kereskedelmi kapcsolataik során a Felek a legnagyobb kedvezményes elbánásban részesítik egymást az alábbi területeken:a) mindenféle vám és díj, beleértve azok beszedésének eljárását;b) a vámkezelésre, továbbításra, raktározásra és az átrakásra vonatkozó szabályok, eljárások és egyéb alaki követelmények;c) a kivitelre vagy behozatalra közvetlenül vagy közvetve kivetett adók és egyéb belső díjak;d) a kiviteli vagy behozatali engedélyekkel kapcsolatos közigazgatási alaki követelmények.(3) A Felek vállalják, hogy joghatóságukon belül:a) keresik az együttműködés módját a tengeri szállítás területén, biztosítva a megkülönböztetéstől mentes, kereskedelmi alapon történő piacra jutást, figyelembe véve az egyéb nemzetközi szervezetek által ezen a területen végzett munkát;b) javítják a vámügyi együttműködést a megfelelő hatóságok között, különösen a szakképzés, a vámeljárások egyszerűsítése és összehangolása, valamint a vámcsalásokkal kapcsolatos közigazgatási segítségnyújtás terén;c) információcserét folytatnak a kölcsönösen előnyös lehetőségekről, különös tekintettel a turizmusra és a statisztikai együttműködésre.(4) Az (2) bekezdés és a (3) bekezdés a) pontja nem alkalmazandó az alábbiakra:a) bármelyik Fél által a vele közös vámunióban vagy szabadkereskedelmi területben részes államoknak nyújtott kedvezmény;b) bármelyik Fél által szomszédos államnak a határ menti kereskedelem elősegítése céljából nyújtott kedvezmény;c) bármelyik Fél által nemzetközi áruegyezményből eredő kötelezettség teljesítése érdekében hozott intézkedés.(5) Kambodzsa a legmagasabb nemzetközi szabványokkal összhangban javítja a szellemi, ipari és kereskedelmi tulajdonjogok megfelelő és hatékony oltalmának és érvényesítésének feltételeit. E célból Kambodzsa csatlakozik a szellemi, ipari és kereskedelmi tulajdonról szóló olyan vonatkozó nemzetközi egyezményekhez [1], amelyeknek még szerződő fele. Annak érdekében, hogy Kambodzsa eleget tehessen fenti kötelezettségeinek, technikai segítségnyújtást irányozhatnak elő.(6) A Felek megállapodnak abban, hogy amennyiben szabályzataik és előírásaik lehetővé teszik, joghatóságuk keretein belül tájékoztatják egymást a kereskedelemmel kapcsolatosan felmerülő valamennyi lehetséges kérdésről, problémáról és vitáról.5. cikkKörnyezetvédelmi együttműködésA Felek elismerik, hogy a környezetvédelem javításának módja a megfelelő környezetvédelmi jogszabályok bevezetése, hatékony alkalmazása és az egyéb politikai területekbe történő bevonása.A környezetvédelmi együttműködés fő célkitűzése a fenntartható gazdasági növekedés és a szociális fejlődés kilátásainak javítása azáltal, hogy elsődleges fontosságot tulajdonítanak a természeti környezet szempontjainak, beleértve az alábbiakat:a) hatékony környezetvédelmi politika megfogalmazása, amely magában foglalja a megfelelő jogi intézkedéseket és a végrehajtásukhoz szükséges erőforrásokat. Ezen intézkedések megfelelő alkalmazása fontos segítséget jelent az illegális fakitermelés felszámolásában. Ez a politika magában foglalja a képzést, a kapacitásnövelést és a megfelelő környezetgazdálkodási technológiák átadását;b) együttműködés a fenntartható és nem környezetszennyező energiaforrások fejlesztésében, valamint a városi és ipari környezetszennyezési problémák megoldásában;c) tartózkodás a környezetre ártalmas tevékenységektől, különösen az érzékeny ökoszisztémájú területeken, a turizmus mint fenntartható bevételi forrás egyidejű fejlesztése mellett;d) környezeti hatásvizsgálatok, amely valamennyi szerkezetátalakítási és fejlesztési projekt előkészítése és végrehajtása során nélkülözhetetlen;e) szoros együttműködés a Felek által aláírt környezetvédelmi megállapodások célkitűzéseinek elérése érdekében;f) a meglévő őserdők megőrzésének és az új erdőforrások fenntartható fejlődésének elsődleges fontosságúvá nyilvánítása és javaslatok benyújtása azokkal kapcsolatban.6. cikkGazdasági együttműködésA Felek megállapodnak abban, hogy joghatóságuk és a rendelkezésre álló anyagi források keretein belül támogatják a kölcsönösen előnyös gazdasági együttműködést.Az együttműködés céljai:a) a kambodzsai gazdasági környezet fejlesztése a közösségi know-how-hoz és technológiához való hozzáférés elősegítése révén;b) a gazdaság szereplői közötti párbeszéd elősegítése és egyéb intézkedések a kereskedelem támogatására;c) a Felek jogszabályaival, egyéb előírásaival és politikájával összhangban befektetési programok ösztönzése a magán- és a közszektorban a gazdasági együttműködés erősítése érdekében, ideértve a vállalkozások közötti együttműködést, a technológiaátadást, a licenciát, valamint az alvállalkozásokat is;d) az információcsere és a kezdeményezések elősegítése, valamint a vállalkozáspolitikai együttműködés támogatása, különös tekintettel az üzleti környezet fejlesztésére és a szorosabb kapcsolatok kialakítására;e) a Felek gazdasági környezete kölcsönös megértésének elősegítése, amely a hatékony együttműködés alapját képezi.Az említett területeken a fő célkitűzések az alábbiak:- megfelelő gazdasági és üzleti környezet kialakításával segítségnyújtás Kambodzsának a gazdasági szerkezetátalakításra irányuló törekvéseiben,- a Felek gazdasági ágazatai és különösen a magánszektorok közötti szinergikus hatások fokozása,- a Felek joghatóságának keretein belül, jogszabályaikkal, előírásaikkal és politikájukkal összhangban kedvező környezet teremtése a magánbefektetésekhez a tőkeátutalások megkönnyítése révén, és, adott esetben, a Közösség tagállamai és Kambodzsa közötti olyan megállapodások támogatása, amelyek ösztönzik és védik befektetéseket.A Felek közösen, a kölcsönös előnyök szem előtt tartásával jelölik ki a gazdasági együttműködési programok és tevékenységek területeit és elsődleges célkitűzéseit.7. cikkMezőgazdaságA Felek vállalják, hogy az egyetértés szellemében együttműködnek a mezőgazdasági ágazatban és megvizsgálják az alábbiakat:a) a mezőgazdasági termékek kereskedelmének fejlesztési lehetőségei;b) az egészségügyi, növény-egészségügyi és környezetvédelmi intézkedések, azok eredményei, valamint a kereskedelmi akadályok leküzdésére irányuló segítségnyújtás lehetősége, figyelembe véve a Felek jogszabályait;c) a kambodzsai kormánynak a mezőgazdasági kivitel diverzifikációjára irányuló erőfeszítései támogatásának lehetősége.8. cikkEnergiaA Felek elismerik az energiaágazat létfontosságú szerepét a gazdasági és szociális fejlődésben, és készek fokozni a párbeszéd útján folytatott együttműködést az energiapolitika területén. Ez a párbeszéd kellő hangsúlyt fektet a fő célkitűzésre, vagyis a kambodzsai energiaforrások fenntartható fejlesztésének biztosítására.9. cikkRegionális együttműködésA Felek közötti együttműködés az ugyanazon régió egyéb országaival kötött együttműködési vagy integrációs megállapodások keretében végzett tevékenységekre is kiterjedhet, feltéve hogy e tevékenységek összeegyeztethetők az említett megállapodásokkal.Anélkül, hogy bármelyik területet kizárnák, a következőkre fordítanak külön figyelmet:a) technikai segítségnyújtás (külső tanácsadók szolgáltatásai és technikai személyzet képzése az integráció egyes gyakorlati kérdéseiben);b) a régiók közötti kereskedelem előmozdítása;c) regionális intézmények, projektek és kezdeményezések támogatása, amelyekért regionális szervezetek tartoznak felelősséggel;d) regionális kapcsolatokkal, közlekedéssel és kommunikációval foglalkozó tanulmányok.10. cikkTudomány és technológiaA Felek a vonatkozó politikáiknak és közös érdeklődésüknek megfelelően saját joghatóságuk keretein belül előmozdíthatják a tudományos és technológiai együttműködést.Az együttműködés magában foglalja az alábbiakat:- információ- és tapasztalatcsere regionális szinten (Európa–Délkelet-Ázsia), különösen a politikák és a programok végrehajtása területén,- tartós kapcsolatok kialakításának előmozdítása a Felek tudományos közösségei között,- olyan tevékenységek fokozása, amelyek célja az ipari innováció előmozdítása, a technológiaátadást is beleértve.Az együttműködés magában foglalhatja továbbá az alábbiakat:- regionális (Európa–Délkelet-Ázsia) kutatási projektek közös megvalósítása kölcsönös érdeklődésre számot tartó területeken, megfelelő esetben a vállalkozások tevékeny bevonásával,- tudósok cseréje a kutatási projektek előkészítésének és a magas szintű továbbképzésnek az elősegítése érdekében,- közös tudományos értekezletek az információcsere és a kölcsönhatás felgyorsítása, valamint a közös kutatási területek meghatározása céljából,- az eredmények megosztása és kapcsolatok kialakítása a magán- és a közszektor között,- az érintett tevékenységek értékelése.A Felek felsőfokú oktatási intézményei, kutatási központjai és ipari vállalkozásai megfelelő szerepet kapnak ebben az együttműködésben.11. cikkKábítószer-prekurzorok és a pénzmosásA Felek, joghatóságuk és a vonatkozó jogszabályok keretein belül, a megfelelő nemzetközi szervezetek munkájának figyelembevételével megállapodnak abban, hogy együttműködnek annak érdekében, hogy megakadályozzák a kábítószer-prekurzorok tiltott felhasználását, és megállapodnak annak szükségességében, hogy minden tőlük telhető lépést megtegyenek a pénzmosás megakadályozására.A Felek megfontolás tárgyává teszik, továbbá, különleges intézkedések bevezetését a kábítószerek és pszichotróp anyagok termesztése, előállítása és tiltott kereskedelme ellen, illetve a kábítószerrel való visszaélés megakadályozása és csökkentése céljából.Ez az együttműködés magában foglalhatja az alábbiakat:- a gazdasági fejlődés egyéb formáinak támogatását célzó intézkedések,- információcsere lényeges kérdésekről, a személyes adatok megfelelő védelme mellett.12. cikkFizikai infrastruktúraA Felek elismerik, hogy Kambodzsa jelenlegi infrastruktúrájának fizikai állapota súlyosan gátolja a magánbefektetéseket és a gazdasági fejlődést általában. Ezért a Felek megállapodnak abban, hogy ösztönzik a Kambodzsa infrastruktúrájának rehabilitációjára, szerkezetátalakítására és fejlesztésére irányuló különleges programokat, ideértve a közlekedést.13. cikkInformáció, kommunikáció és kultúraA Felek joghatóságuk keretein belül, politikájuk és kölcsönös érdekeik figyelembevételével, együttműködnek az információ, a kommunikáció és a kultúra területén a kölcsönös megértés növelése és a meglévő kapcsolatok erősítése érdekében. Figyelemmel az ősi khmer civilizáció és annak öröksége fontosságára, megfelelő támogatás nyújtható új kezdeményezések ösztönzésére az alábbi területeken:a) előkészítő tanulmányok és technikai segítségnyújtás a kulturális örökség megőrzése érdekében, különösen turisztikai célokra;b) együttműködés a média és az audiovizuális dokumentáció területén;c) események és csereprogramok szervezése a kulturális megértés fejlesztése érdekében.A Felek elismerik az együttműködés fontosságát a távközlés, az információs társadalom és a multimédia területén. Ez az együttműködés magában foglalhat információcserét a Felek megfelelő szabályozásairól és politikáiról a távközlés, mobil távközlés, ideértve a Globális Navigációs Műholdrendszert (GNSS) is, az információs társadalom, multimédiás távközlési technológiák, hálózatok és telematikai alkalmazások (pl. közlekedés, egészségügy, oktatás és környezet) területén.14. cikkIntézményi szempontok(1) A Felek megállapodnak egy vegyes bizottság felállításában, amelynek feladatai az alábbiak:a) a Megállapodás zökkenőmentes működésének és megfelelő végrehajtásának, valamint a Felek közötti párbeszéd biztosítása;b) megfelelő ajánlások benyújtása a Megállapodás célkitűzéseinek elősegítése érdekében;c) a Megállapodás célkitűzéseinek végrehajtására irányuló, lehetséges tevékenységek elsődleges célkitűzéseinek meghatározása.(2) A vegyes bizottság a Felek megfelelő rangú képviselőiből áll. Rendes üléseit kétévente, kölcsönösen elfogadott időpontban, Phnom Penhben, illetve Brüsszelben felváltva tartja. A Felek megállapodása alapján rendkívüli ülésekre is sor kerülhet.(3) A vegyes bizottság szakértői alcsoportokat hozhat létre tevékenységének segítése, valamint az e Megállapodáson alapuló projektek és programok kidolgozásának és megvalósításának koordinálása céljából.(4) A vegyes bizottság üléseinek napirendjét a Felek egyetértésben határozzák meg.(5) A Felek megállapodnak abban, hogy a vegyes bizottság feladatai közé tartozik a Közösség és Kambodzsa által kötött vagy kötendő ágazati megállapodások megfelelő működésének biztosítása.(6) A vegyes bizottság szervezeti felépítését és eljárási szabályzatát a Felek közösen határozzák meg.15. cikkJövőbeni változások(1) A Felek, kölcsönös megállapodás alapján, joghatóságuk keretein belül kiterjeszthetik e Megállapodás hatályát az együttműködés bővítése érdekében, és kiegészíthetik meghatározott ágazatokról vagy tevékenységekről szóló megállapodásokkal.(2) E Megállapodás keretein belül bármelyik Fél javaslattal állhat elő az együttműködés körének kiterjesztésére, figyelembe véve az alkalmazása során szerzett tapasztalatokat.16. cikkEgyéb megállapodásokAz Európai Közösségeket létrehozó szóló szerződések megfelelő rendelkezéseinek sérelme nélkül sem ez a Megállapodás, sem pedig az annak alapján végrehajtott tevékenységek nem érintik az Európai Unió tagállamainak azon jogkörét, hogy kétoldalú tevékenységeket folytassanak Kambodzsával a gazdasági együttműködés keretein belül, vagy adott esetben új gazdasági együttműködési megállapodásokat kössenek Kambodzsával.17. cikkKönnyítésekAz ezen Megállapodás szerinti együttműködés megkönnyítése érdekében a kambodzsai hatóságok biztosítják a Közösség tisztviselői és szakértői számára a munkájuk ellátásához szükséges garanciákat és könnyítéseket. A részletes rendelkezéseket külön levélváltás útján rögzítik.18. cikkTerületi hatályEzt a Megállapodást egyrészről azokon a területeken kell alkalmazni, amelyeken az Európai Közösséget létrehozó szerződés alkalmazandó, az abban a szerződésben meghatározott feltételekkel, másrészről Kambodzsa területén.19. cikkA Megállapodás nem teljesítéseAmennyiben valamelyik Fél úgy ítéli meg, hogy a másik Fél nem teljesítette e Megállapodás szerinti kötelezettségét, megfelelő intézkedéseket tehet. Mielőtt erre sor kerülne, a különösen sürgős esetek kivételével, a vegyes bizottság rendelkezésére bocsát minden olyan információt, amely a helyzet alapos vizsgálatához szükséges annak érdekében, hogy a Felek számára kölcsönösen elfogadható megoldást találjanak.Az intézkedések megválasztása során előnyben kell részesíteni azon intézkedéseket, amelyek a legkevésbé zavarják e Megállapodás működését. Ezen intézkedésekről haladéktalanul értesítik a vegyes bizottságot és a másik Fél kérésére konzultációt folytatnak arról a vegyes bizottságban.20. cikkMellékletekE Megállapodás I. és II. melléklete a Megállapodás szerves részét képezi.21. cikkHatálybalépés és megújítás(1) Ez a Megállapodás azt a napot követő hónap első napján lép hatályba, amikor a Felek értesítik egymást az ehhez szükséges eljárások befejezéséről.(2) Ez a Megállapodás ötéves időtartamra jött létre. Ezt követően minden évben automatikusan megújul, kivéve, ha az egyik Fél hat hónappal a lejárat napja előtt felmondja azt.22. cikkHiteles szövegekEz a Megállapodás két-két eredeti példányban készült angol, dán, finn, francia, görög, holland, német, olasz, portugál, spanyol, svéd, valamint khmer nyelven, a szövegek mindegyike egyaránt hiteles.Kelt Luxembourgban, 1997. április 29-én.az Európai Közösség részéről+++++ TIFF +++++a Kambodzsai Királyság részéről+++++ TIFF +++++[1] Lásd a II. mellékletet.--------------------------------------------------I.MELLÉKLETEgyüttes nyilatkozat a 19. cikkről – A Megállapodás nem teljesítésea) A Felek megállapodnak abban, hogy a Megállapodás értelmezése és gyakorlati alkalmazása érdekében, a Megállapodás 19. cikkében említett "különösen sürgős esetek" kifejezés a Megállapodásnak bármely Fél részéről történt súlyos megsértését jelenti. A Megállapodás súlyos megsértésének minősülnek a következők:- a nemzetközi jog szabályai által nem szankcionált elállás a Megállapodástól,- a Megállapodás 1. cikkében szereplő alapvetően fontos elem megsértése.b) A Felek megállapodnak abban, hogy a 19. cikkben említett "megfelelő intézkedések" a nemzetközi joggal összhangban hozott intézkedések. Amennyiben az egyik Fél intézkedéseket tesz a 19. cikk szerinti különösen sürgős esetben, a másik Fél a viták rendezésére vonatkozó eljáráshoz folyamodhat.--------------------------------------------------II. MELLÉKLETEgyüttes nyilatkozat a szellemi, ipari és kereskedelmi tulajdonjogokrólA Felek megállapodnak abban, hogy a Megállapodás alkalmazásában a szellemi, ipari és kereskedelmi tulajdonjog magában foglalja különösen a szerzői jog és a szomszédos jogok, a szabadalmak, az ipari minták, a szoftverek, a márkanevek és védjegyek, az integrált áramkörök topográfiáinak, valamint a földrajzi árujelzőknek az oltalmát, továbbá a tisztességtelen verseny elleni védelmet és a fel nem fedett információ védelmét.--------------------------------------------------Együttes nyilatkozat az állampolgárok visszafogadásárólAz Európai Közösség emlékeztet arra, hogy tagállamai nagy jelentőséget tulajdonítanak a harmadik országokkal annak érdekében folytatott hatékony együttműködésnek, hogy az utóbbiak megkönnyítsék a tagállamok területén törvénytelenül tartózkodó állampolgáraik visszafogadását.A Kambodzsai Királyság vállalja, hogy visszafogadási megállapodást köt az Európai Unió azon tagállamaival, amelyek ezt kérik.--------------------------------------------------LEVÉLVÁLTÁSa tengeri szállításrólA. A Közösség leveleLuxemburg, 1997. április 29.Uram!Tekintettel a kereskedelmi akadályokra, amelyeket az Európai Közösség és tagállamai, illetve a Kambodzsai Királyság részére a kereskedelmi hajózás eredményezhet, megállapodás született arról, hogy a szabad és tisztességes verseny elvét szem előtt tartva megkülönböztetéstől mentes, kereskedelmi alapokon nyugvó, kölcsönösen előnyös megoldásokat kell keresni.Lekötelezne, ha megerősítené azt, hogy Kormánya egyetért a fentiekkel.Kérem, Uram, fogadja megkülönböztetett nagyrabecsülésem kifejezését.az Európai Unió Tanácsa nevében+++++ TIFF +++++B. Kambodzsa leveleLuxemburg, 1997. április 29.Uram!Megtiszteltetés számomra, hogy igazolhatom mai levelének kézhezvételét, amely a következőképpen szól:"Tekintettel a kereskedelmi akadályokra, amelyeket az Európai Közösség és tagállamai, illetve a Kambodzsai Királyság részére a kereskedelmi hajózás eredményezhet, megállapodás született arról, hogy a szabad és tisztességes verseny elvét szem előtt tartva megkülönböztetéstől mentes, kereskedelmi alapokon nyugvó, kölcsönösen előnyös megoldásokat kell keresni.Lekötelezne, ha megerősítené azt, hogy Kormánya egyetért a fentiekkel."Van szerencsém megerősíteni azt, hogy Kormányom egyetért az Ön levelében foglaltakkal.Kérem, Uram, fogadja megkülönböztetett nagyrabecsülésem kifejezését.a Kambodzsai Királyság részéről+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------Információ az Európai Közösség és a Kambodzsai Királyság közötti együttműködési Megállapodás hatálybalépésérőlAz Európai Közösség és a Kambodzsai Királyság közötti együttműködési megállapodás [1] 1999. november 1-jén lép hatályba, azt követően, hogy a Megállapodás 21. cikkének első bekezdésében előírt eljárások befejezéséről a Kambodzsai Királyság 1999. július 13-án, az Európai Közösség pedig 1999. október 4-én megküldte a szükséges értesítést.[1] HL L 269., 1999.10.19., 17. o.--------------------------------------------------


type: caselaw

text:
 3.11.2015
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 363/21
 2015 m. liepos 31 d.Tribunal Supremo (Ispanija) pateiktas prašymas priimti prejudicinį sprendimą byloje Xabier Ormaetxea Garai ir Bernardo Lorenzo Almendros/Administración del Estado
 (Byla C-424/15)
 (2015/C 363/26)
 Proceso kalba: ispanų
 Prašymą priimti prejudicinį sprendimą pateikęs teismas
 Tribunal Supremo
 Šalys pagrindinėje byloje
 Ieškovai: Xabier Ormaetxea Garai ir Bernardo Lorenzo Almendros
 Atsakovė: Administración del Estado
 Prejudiciniai klausimai
 1.
 Ar su 2002 m. kovo 7 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvos 2002/21/EB dėl elektroninių ryšių tinklų ir paslaugų bendrosios reguliavimo sistemos (1) aiškinimu, pateikiamu atsižvelgiant į veiksmingos bendrųjų interesų apsaugos, kurią šioje srityje turi užtikrinti nacionalinė reguliavimo institucija, apsektą, suderinama tai, kad nacionalinės teisės aktų leidėjas įsteigia nespecializuotą institucinį modelį atitinkančią reguliavimo ir priežiūros instituciją, į kurią sujungiamos, be kita ko, iki tol egzistavusios energetikos, telekomunikacijų ir konkurencijos priežiūros institucijos?
 2.
 Ar nacionalinių elektroninių ryšių tinklų ir paslaugų reguliavimo institucijų „savarankiškumo“ sąlygos, apie kurias kalbama Direktyvos 2002/21/EB, iš dalies pakeistos Direktyva 2009/140/EB (2), 3 straipsnio 2 ir 3a dalyse, turi būti analogiškos toms sąlygoms, kurias Direktyvos 95/46/EB (3) 28 straipsnyje reikalaujama taikyti nacionalinėms asmens duomenų apsaugos priežiūros institucijoms?
 3.
 Ar 2014 m. balandžio 8 d. Europos Sąjungos Teisingumo Teismo sprendime (4) suformuota praktika taikytina tuo atveju, kai nacionalinės telekomunikacijų reguliavimo institucijos vadovai atleidžiami nepasibaigus jų kadencijai remiantis nauju teisės aktu, kuriuo įsteigiama priežiūros institucija, apimanti įvairias nacionalines reglamentuojamų sektorių reguliavimo institucijas? Ar toks atleidimas anksčiau termino tik dėl naujo nacionalinės teisės akto įsigaliojimo, o ne dėl šias pareigas užimantiems asmenis keliamų reikalavimų, kurie iš anksto buvo apibrėžti nacionalinėje teisėje, nebetenkinimo, gali būti laikomas suderinamu su Direktyvos 2002/21/EB 3 straipsnio 3a dalies nuostatomis?
 (1) OL L 108, p. 33; 2004 m. specialusis leidimas lietuvių k., 13 sk., 29 t., p. 349.
 (2) OL L 337, p. 37.
 (3) 1995 m. spalio 24 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyva 95/46/EB dėl asmenų apsaugos tvarkant asmens duomenis ir dėl laisvo tokių duomenų judėjimo (OL L 281, p. 31, 2004 m. specialusis leidimas lietuvių k., 13 sk., 15 t., p. 355).
 (4) C-288/12, EU:C:2014:237.


type: wikipedia

text:
Umm Kulthum (arabsky: أم كلثوم jinými přepisy také Umm Kulthúm, Oum Kalsoum, Oum Kalthum, Omm Kolsoum, Umm Kolthoum nebo Oum Kalthoum, nejrozšířenějším anglickým přepisem plného jména: Umm Kulthum Fatima Ibrahim al-Sayyid al-Baltaji) (asi 4. května 1904 – 3. února 1975) byla egyptská zpěvačka a hudebnice. V arabském světě patřila mezi nejznámější a nejmilovanější zpěváky a její alba v prodávanosti stále překonávají řadu jiných arabských desek.
 Umm Kulthum se narodila v Tamay-az-Zahayra v egyptském guvernátu Ad Daqahliyah, přesné datum narození není známo, nejpravděpodobnější je však 4. květen. Již v mladém věku ukazovala výjimečný pěvecký talent tak výrazný, že ji ve věku dvanácti let její otec přestrojil za chlapce a zaměstnal v malé koncertní skupině, kterou vedl. O čtyři roky později si ji všimli nepříliš známý zpěvák Abou El Ala Mohamed a známý hráč na loutnu Zakaria Ahmed a přizvali ji do své skupiny v Káhiře. Kvůli nesouhlasu rodiny jejich pozvání přijala až po dovršení 23 let, během čehož stále koncertovala v malých divadlech převlečena za chlapce. Úzkostlivě se vyhýbala světáckému životu velké společnosti a bohémskému životnímu stylu.
 V tom čase se setkala se dvěma významnými lidmi. Prvním z nich byl Ahmed Rami, básník, který pro ni později napsal 137 písní a seznámil ji s francouzskou literaturou, kterou vystudoval na Sorbonně. Druhým byl Mohamed El Kasabji, virtuóz hry na loutnu, který Umm Kulthum uvedl Arabského divadelního paláce, kde ji potkal první velký úspěch. V roce 1932 byla již natolik známou, že mohla zahájit první velkou koncertní šňůru (ve městech jako Damašek, Bagdád, Bejrút a Tripolis). Díky svému věhlasu ji v roce 1948 přijal egyptský prezident Gamal Abdel Nasser, který se nijak netajil svým obdivem k ní. Stali se blízkými přáteli, Kuthum pracovala pro vládu v různých funkcích a jedna její píseň pro Nassera - Wallāhi Zamān, Yā Silāḥī - se dokonce stala egyptskou státní hymnou (byla jí v letech 1960-1979).
 Souběžně se svou zpěváckou kariérou se pokoušela i o kariéru hereckou, rychle se jí však vzdala, protože jí chyběl osobní a emocionální kontakt s publikem. V roce 1953 se vdala za muže, kterého respektovala a obdivovala, Hassena El Hafnaoui, který po mnoho let vykonával praktickou medicínu, prosadila si však klauzuli, která jí v případě nutnosti mohla umožnit rozvod. Pokračovala ve své pěvecké kariéře a v roce 1967 obdržela telegram od francouzského prezidenta Charlese de Gaulle. Brzy nato u ní byl diagnostikován zánět ledvin.
 Poslední koncert uskutečnila v Nilském paláci, lékařské testy ukázaly, že její nemoc je neoperovatelná. Odešla do Spojených států, kde chvíli těžila z vyspělejší medicínské technologie, v roce 1975, během návštěvy své vlasti, si však její upadající zdraví vyžádalo neodkladnou hospitalizaci. Přes neustávající modlitby svých krajanů Umm Kulthum zemřela 3. února v nemocnici v Káhiře.
 Vyznamenání
 nejvyšší třída Řádu ctností – Egypt, 1944 – udělil král Farúk I.
 velkostuha Řádu Nilu – Egypt
 velkokříž Řádu za zásluhy – Egypt
 velkostuha Řádu dvou řek – Irák
 velkostuha Nejvyššího řádu renesance – Jordánsko
 komtur Národního řádu cedru – Libanon
 velkostuha Řádu za občanské zásluhy – Sýrie
 velkostuha Řádu republiky – Tunisko
 Záznamy a diskografie
 Amal Hayati – Sono
 Enta Omri – Sono
 Fat el Mead – Sono Cairo
 Hagartek – EMI
 Retrospective – Artists Arabes Associes
 The Classics – CD, EMI Arabia, 2001
 La Diva – CD, EMI arabia, 1998
 La Diva II – CD, EMI Arabia, 1998
 La Diva III – CD, EMI Arabia, 1998
 La Diva IV – CD, EMI Arabia, 1998
 La Diva V – CD, EMI Arabia, 1998
 Reference
 Externí odkazy
 Arabská hudba
 Egyptské zpěvačky
 Zpěváci etnické hudby
 Altistky a kontraaltistky
 Nositelé Řádu Nilu
 Nositelé Řádu ctností
 Nositelé Řádu za zásluhy (Egypt)
 Nositelé Nejvyššího řádu renesance
 Nositelé Řádu dvou řek
 Nositelé Národního cedrového řádu
 Nositelé Řádu za občanské zásluhy (Sýrie)
 Nositelé Řádu republiky (Tunisko)
 Osoby s nejistým datem narození
 Narození v Egyptě
 Úmrtí 1975
 Úmrtí 3. února
 Úmrtí v Káhiře
 Ženy


type: legislation

text:
 29.11.2017
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 313/1
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) 2017/2200
 af 28. november 2017
 om åbning og forvaltning af toldkontingenter for import af visse kornarter fra Ukraine
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1308/2013 af 17. december 2013 om en fælles markedsordning for landbrugsprodukter og om ophævelse af Rådets forordning (EØF) nr. 922/72, (EØF) nr. 234/79, (EF) nr. 1037/2001 og (EF) nr. 1234/2007 (1), særlig artikel 187, litra a) og c), og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Ved Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) 2017/1566 (2) fastsættes præferenceordninger for told ved import af visse varer med oprindelse i Ukraine. De importtoldkontingenter, der er opført i bilag II til nævnte forordning, forvaltes af Kommissionen i henhold til artikel 184 i forordning (EU) nr. 1308/2013. De anvendes i tre år fra den 1. januar 2018.
 (2)
 For at sikre at visse kornarter med oprindelse i Ukraine, der er omfattet af toldkontingenter, importeres under ordnede forhold og uden spekulationshandel, bør det fastsættes at den pågældende import forvaltes gennem importlicenser. Til dette formål bør Kommissionens forordning (EF) nr. 1301/2006 (3) og (EF) nr. 1342/2003 (4) samt Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) 2016/1239 (5) finde anvendelse, med forbehold af de undtagelsesbestemmelser, der er fastsat i nærværende forordning.
 (3)
 For at sikre at disse kontingenter forvaltes korrekt, bør der fastsættes frister for indgivelse af ansøgning om importlicens og bestemmelser om, hvilke oplysninger ansøgningerne og licenserne skal indeholde.
 (4)
 Af hensyn til den administrative effektivitet bør medlemsstaterne i forbindelse med meddelelserne til Kommissionen i henhold til nærværende forordning anvende de informationssystemer, der er omhandlet i Kommissionens delegerede forordning (EU) 2017/1183 (6) og Kommissionens delegerede forordning (EU) 2017/1185 (7).
 (5)
 Foranstaltningerne i denne forordning er i overensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomitéen for den Fælles Markedsordning for Landbrugsprodukter —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 Åbning og forvaltning af toldkontingenter
 1. De i bilaget opførte importtoldkontingenter for visse produkter med oprindelse i Ukraine åbnes på årlig basis fra 1. januar 2018 til 31. december 2020.
 2. Importtolden for de i stk. 1 omhandlede importkontingenter er på 0 EUR/ton.
 3. Forordning (EF) nr. 1342/2003 og (EF) nr. 1301/2006 samt gennemførelsesforordning (EU) 2016/1239 finder anvendelse, medmindre andet er fastsat i nærværende forordning.
 Artikel 2
 Regler for indgivelse af importlicensansøgninger og udstedelse af importlicenser
 1. Uanset artikel 6, stk. 1, i forordning (EF) nr. 1301/2006 kan en ansøger kun indgive én ansøgning om importlicens pr. løbenummer pr. uge. Hvis en ansøger indgiver mere end én ansøgning, tages ingen af ansøgningerne i betragtning, og den sikkerhed, der blev stillet ved indgivelsen af ansøgningerne, inddrages til fordel for den pågældende medlemsstat.
 Ansøgninger om importlicens indgives til medlemsstaternes myndigheder hver uge senest fredag kl. 13.00, Bruxelles-tid.
 2. I hver ansøgning om importlicens skal angives en mængde i kg uden decimaler, der ikke kan overstige den samlede mængde for det pågældende kontingent.
 3. Importlicenserne udstedes den fjerde arbejdsdag efter den frist for meddelelse, der er fastsat i artikel 4, stk. 1.
 4. I rubrik 8 i ansøgningen om importlicens og i importlicensen angives »Ukraine«, og der sættes kryds i »ja«-rubrikken. Licenserne er kun gyldige for produkter med oprindelse i Ukraine.
 Artikel 3
 Importlicensers gyldighed
 Importlicensen er gyldig fra den dag, hvor den faktisk udstedes, jf. artikel 7, stk. 2, i gennemførelsesforordning (EU) 2016/1239, og indtil udgangen af den anden måned efter den pågældende måned.
 Artikel 4
 Meddelelser
 1. Senest kl. 18.00, Bruxelles-tid, den første mandag efter den uge, hvor ansøgningerne om importlicens blev indgivet, giver medlemsstaterne elektronisk Kommissionen meddelelse om hver ansøgning pr. løbenummer med oplysning om produktets oprindelse og den mængde pr. KN-kode, der er ansøgt om, herunder også meddelelser om »ingen ansøgninger«. Meddelelserne skal gives i henhold til delegeret forordning (EU) 2017/1183 og gennemførelsesforordning (EU) 2017/1185.
 2. På dagen for udstedelsen af importlicenserne sender medlemsstaterne elektronisk Kommissionen oplysninger om de udstedte licenser, jf. artikel 11, stk. 1, litra b), i forordning (EF) nr. 1301/2006, med angivelse af de samlede mængder pr. KN-kode.
 Artikel 5
 Ikrafttræden
 Denne forordning træder i kraft på syvendedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Den anvendes fra den 1. januar 2018 til den 31. december 2020.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 28. november 2017.
 På Kommissionens vegne
 Jean-Claude JUNCKER
 Formand
 (1) EUT L 347 af 20.12.2013, s. 671.
 (2) Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) 2017/1566 af 13. september 2017 om indførelse af midlertidige autonome handelsforanstaltninger til fordel for Ukraine som supplement til de handelsmæssige indrømmelser i associeringsaftalen (EUT L 254 af 30.9.2017, s. 1).
 (3) Kommissionens forordning (EF) nr. 1301/2006 af 31. august 2006 om fælles regler for administration af toldkontingenter for import af landbrugsprodukter på grundlag af en importlicensordning (EUT L 238 af 1.9.2006, s. 13).
 (4) Kommissionens forordning (EF) nr. 1342/2003 af 28. juli 2003 om særlige gennemførelsesbestemmelser for ordningen med import- og eksportlicenser for korn og ris (EUT L 189 af 29.7.2003, s. 12).
 (5) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) 2016/1239 af 18. maj 2016 om gennemførelsesbestemmelser til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1308/2013 for så vidt angår ordningen for import- og eksportlicenser (EUT L 206 af 30.7.2016, s. 44).
 (6) Kommissionens delegerede forordning (EU) 2017/1183 af 20. april 2017 om supplering af Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1307/2013 og (EU) nr. 1308/2013 for så vidt angår formidling til Kommissionen af oplysninger og dokumenter (se EUT L 171 af 4.7.2017, s. 100).
 (7) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) 2017/1185 af 20. april 2017 om regler for anvendelsen af Europa-Parlamentet og Rådets forordning (EU) nr. 1307/2013 og (EU) nr. 1308/2013 for så vidt angår indberetning til Kommissionen af oplysninger og dokumenter og ændring og ophævelse af flere af Kommissionens forordninger (se EUT L 171 af 4.7.2017, s. 113).
 BILAG
 Uanset fortolkningsbestemmelserne vedrørende den kombinerede nomenklatur skal ordlyden af varebeskrivelserne kun betragtes som vejledende, idet præferenceordningens anvendelsesområde inden for rammerne af dette bilag bestemmes på grundlag af KN-koderne den 1. januar 2017. Hvor der er anvendt en »ex«-KN-kode, bestemmes præferenceordningen ved samtidig anvendelse af KN-koden og en tilhørende beskrivelse.
 Løbenr.
 Produkt
 KN-kode
 Mængde i ton
 09.4277
 Spelt, blød hvede og blandsæd, undtagen til udsæd
 1001 99 00
 65 000
 Mel af blød hvede og spelt
 1101 00 15
 Mel af blandsæd
 1101 00 90
 Mel af korn, undtagen af hvede, blandsæd, rug, majs, byg, havre og ris
 1102 90 90
 Gryn og groft mel af hvede og spelt
 1103 11 90
 Pellets af hvede
 1103 20 60
 09.4278
 Majs, undtagen til udsæd
 1005 90 00
 625 000
 Majsmel
 1102 20
 Gryn og groft mel af majs
 1103 13
 Pellets af majs
 1103 20 40
 Anden bearbejdet majs
 1104 23
 09.4279
 Byg, undtagen til udsæd
 1003 90 00
 325 000
 Bygmel
 1102 90 10
 Pellets af byg
 1103 20 25


text:
 21.9.2015
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 311/15
 Robert Aubineau jt 19. mail 2015 esitatud apellatsioonkaebus Üldkohtu (kolmas koda) 18. märtsi 2015. aasta otsuse peale kohtuasjades T-195/11, T-458/11, T-448/12 ja T-41/13: Cahier jt versus nõukogu ja komisjon
 (Kohtuasi C-227/15 P)
 (2015/C 311/20)
 Kohtumenetluse keel: prantsuse
 Pooled
 Apellandid: Robert Aubineau jt (esindaja: advokaat Ch.-E. Gudin)
 Teised menetlusosalised: nõukogu, komisjon, Prantsusmaa
 Apellandi nõuded
 —
 Tühistada kohtuotsus, milles keeldutakse tuvastamast, et tootjate suhtes kehtib keeld destilleerida ise veini, mille kogus ületab tavaliselt toodetud kogust, ettekäändel, et nad võivad taotleda luba ja saada selle tarvis eelnevalt destilleerijaks;
 —
 tühistada kohtuotsus, milles keeldutakse tuvastamast, et määrus (EÜ) nr 1623/2000 (1), mis ei anna veinipiirituse tootjatele samasuguseid õigusi, on diskrimineeriv;
 —
 tühistada kohtuotsus, milles keeldutakse tuvastamast sellise organi süülist käitumist ja vastutust, mis sätestas diskrimineerimise keeluga vastuolus oleva regulatsiooni, kusjuures diskrimineerimise keeld tuleneb liidu õiguse üldpõhimõttena Euroopa Kohtu praktikast ja ELTL artiklist 4, kui diskrimineerimine leiab aset ühise turukorralduse raames nagu käesolevas asjas;
 —
 tühistada kohtuotsus, milles keeldutakse tuvastamast sellise kahju olemasolu, mis tekkis apellantidele määrusega, mis võimaldab kahesugust tõlgendamist ja andis kõikidele siseriiklikele kohtutele aluse karistada karmilt apellante, kusjuures mõlemad tõlgendused tulenevad otseselt tekstist, mille eest vastutab selle autor, kelleks on käesoleval juhul komisjon.
 Väited ja peamised argumendid
 Apellandid esitavad oma apellatsioonkaebuses neli väidet.
 Esiteks paluvad nad tühistada Üldkohtu otsuse, milles keelduti tuvastamast, et määrus (EÜ) nr 1623/2000, mis ei anna veinipiirituse tootjatele samasuguseid õigusi, on diskrimineeriv.
 Teiseks leiavad nad, et Üldkohus rikkus õigusnormi, kui ta keeldus tuvastamast sellise organi süülist käitumist ja vastutust, mis sätestas diskrimineerimise keeluga vastuolus oleva regulatsiooni, kusjuures diskrimineerimise keeld tuleneb liidu õiguse üldpõhimõttena Euroopa Kohtu praktikast ja ELTL artiklist 4, kui diskrimineerimine leiab aset ühise turukorralduse raames nagu käesolevas asjas.
 Kolmandaks jättis Üldkohus tuvastamata apellantidele tekkinud kahju. Määruse nr 1623/2000 kaks võimalikku tõlgendust andsid siseriiklikele kohtutele aluse karistada karmilt apellantide, mistõttu on tekkinud kahju põhjustatud viidatud õigusvastasusest.
 Neljandaks jättis Üldkohus tähelepanuta määruse artikli 65 mõtte ja ulatuse; selles on ette nähtud eraldi formaalsused tootjatele, kellel on endal destilleerimisseadmed ja kes kavatsevad ise destilleerida veini, mille kogus ületab tavaliselt toodetud kogust.
 (1) Komisjoni 25. juuli 2000. aasta määrus (EÜ) nro1623/2000, milles sätestatakse veinituru ühist korraldust käsitleva määruse (EÜ) nr 1493/1999 üksikasjalikud rakenduseeskirjad turumehhanismide osas (EÜT L 194, lk 45; ELT eriväljaanne 03/030, lk 182)


text:
 21.9.2015
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 311/55
 Žalba koju je 14. srpnja 2015. podnio Europski centar za sprečavanje i kontrolu bolesti (ECDC) protiv presude Službeničkog suda od 29. travnja 2015. u spojenim predmetima F-159/12 i F-161/12, CJ protiv ECDC-a
 (Predmet T-395/15 P)
 (2015/C 311/60)
 Jezik postupka: engleski
 Stranke
 Žalitelj: Europski centar za sprečavanje i kontrolu bolesti (ECDC) (zastupnici: J. Mannheim i A. Daume, agenti, D. Waelbroeck i A. Duron, odvjetnici)
 Druga stranka u postupku: CJ (Agios Stefanos, Grčka)
 Žalbeni zahtjev
 Žalitelj od Općeg suda zahtijeva da:
 —
 ukine presudu Službeničkog suda od 29. travnja 2015. u spojenim predmetima F-159/12 i F-161/12, u odnosu na razlog koji se osporava u žalbi, i
 —
 naloži drugoj stranci u postupku snošenje troškova.
 Žalbeni razlozi i glavni argumenti
 U prilog svojoj žalbi, žalitelj ističe dva žalbena razloga.
 1.
 Prvim žalbenim razlogom navodi se pogreška koja se tiče prava koju je počinio Službenički sud u odnosu na doseg prava na saslušanje.
 —
 Ne oslanjajući se na nikakvu sudsku praksu niti dajući posebno obrazloženje, Opći sud dao je opširno tumačenje dosega prava na saslušanje, koje se primjenjuje ne samo na navode prema pojedincu, nego i na posljedice pripisane ponašanju tog pojedinca. Osim toga, pristup Službeničkog suda u vezi s dosegom prava na saslušanje protuslovi njegovim utvrđenjima u pobijanoj presudi.
 2.
 Drugim žalbenim razlogom navodi se pogreška koja se tiče prava koju je Službenički sud počinio donijevši zaključak koji proizlazi iz razmatranja je li postupak mogao dovesti do drukčijeg rezultata da nije postojala ta navodna nepravilnost.
 —
 Budući da je Službenički sud priznao da je odnos povjerenja između druge stranke u postupku i žalitelja nepovratno narušen, nepostojanje navedene nepravilnosti ne bi dovela do drukčijeg rezultata.


text:
 19.10.2006
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 289/21
 ETA:n SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 86/2006,
 tehty 7 päivänä heinäkuuta 2006,
 ETA-sopimuksen liitteen IX (Rahoituspalvelut) muuttamisesta
 ETA:n SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, sellaisena kuin se on muutettuna Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen tarkistamisesta tehdyllä pöytäkirjalla, jäljempänä ’sopimus’, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Sopimuksen liite IX muutettiin 2 päivänä kesäkuuta 2006 tehdyllä ETA:n sekakomitean päätöksellä N:o 60/2006 (1).
 (2)
 Moottoriajoneuvojen käyttöön liittyvän vastuun varalta otettavaa vakuutusta koskevien neuvoston direktiivien 72/166/ETY, 84/5/ETY, 88/357/ETY ja 90/232/ETY sekä Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2000/26/EY muuttamisesta 11 päivänä toukokuuta 2005 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2005/14/EY (2) olisi otettava osaksi sopimusta,
 ON PÄÄTTÄNYT SEURAAVAA:
 1 artikla
 Muutetaan sopimuksen liite IX seuraavasti:
 1)
 Lisätään 7 kohtaan (toinen neuvoston direktiivi 88/357/ETY), 8 kohtaan (neuvoston direktiivi 72/166/ETY) ja 9 kohtaan (toinen neuvoston direktiivi 84/5/ETY) luetelmakohta seuraavasti:
 ”—
 32005 L 0014: Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2005/14/EY, annettu 11 päivänä toukokuuta 2005 (EUVL L 149, 11.6.2005, s. 14).”
 2)
 Lisätään 10 kohtaan (kolmas neuvoston direktiivi 90/232/ETY) seuraava:
 ”, sellaisena kuin se on muutettuna seuraavalla:
 —
 32005 L 0014: Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2005/14/EY, annettu 11 päivänä toukokuuta 2005 (EUVL L 149, 11.6.2005, s. 14).”
 3)
 Lisätään 10 a kohtaan (Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2000/26/EY) seuraava:
 ”, sellaisena kuin se on muutettuna seuraavalla:
 —
 32005 L 0014: Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2005/14/EY, annettu 11 päivänä toukokuuta 2005 (EUVL L 149, 11.6.2005, s. 14).
 Tätä sopimusta sovellettaessa direktiivin säännöksiä koskevat seuraavat mukautukset:
 Muutetaan 4 artiklan 8 kohta seuraavasti:
 ”Korvausedustajan nimeäminen ei sinänsä merkitse direktiivin 92/49/ETY 1 artiklan b alakohdassa tarkoitetun sivukonttorin avaamista, eikä korvausedustajan myöskään katsota olevan direktiivin 88/357/ETY 2 artiklan c alakohdan mukainen toimipaikka.””
 2 artikla
 Direktiivin 2005/14/EY islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 8 päivänä heinäkuuta 2006, jos kaikki sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty ETA:n sekakomitealle (3).
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 7 päivänä heinäkuuta 2006.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Oda Helen SLETNES
 (1) EUVL L 245, 7.9.2006, s. 7.
 (2) EUVL L 149, 11.6.2005, s. 14.
 (3) Valtiosäännön asettamat vaatimukset on ilmoitettu.


text:
 Avis juridique important
 |
 21980D1001(02)
 Décision n° 1/80 du comité mixte CEE-Islande, du 30 mai 1980, modifiant les listes A et B annexées au protocole n° 3 relatif à la définition de la notion de produits originaires et aux méthodes de coopération administrative
 Journal officiel n° L 257 du 01/10/1980 p. 0005 - 0005
 DÉCISION No 1/80 DU COMITÉ MIXTE du 30 mai 1980 modifiant les listes A et B annexées au protocole no 3 relatif à la définition de la notion de produits originaires et aux méthodes de coopération administrative LE COMITÉ MIXTE, vu l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Islande, signé à Bruxelles le 22 juillet 1972, vu le protocole no 3 concernant la définition de la notion de produits originaires et les méthodes de coopération administrative, ci-après dénommé «protocole no 3», et notamment son article 28, considérant qu'il résulte de l'expérience acquise depuis l'entrée en vigueur de l'accord que les règles d'origine prévues pour certains produits dans le protocole no 3 doivent être adaptées pour tenir compte de l'évolution tant des techniques de fabrication de ces produits que des conditions économiques internationales liées aux échanges de ces produits; considérant qu'il y a lieu, dès lors, de compléter et de modifier certaines des règles d'origine, DÉCIDE:Article premier Dans la liste A annexée au protocole no 3, la règle concernant la position 59.17 du tarif douanier commun doit être remplacée par celle figurant à l'annexe I de la présente décision.Article 2 Dans la liste B annexée au protocole no 3, la règle figurant à l'annexe II de la présente décision doit être insérée à la place déterminée par l'ordre numérique des positions tarifaires.Article 3 La présente décision entre en vigueur le 1er octobre 1980. Fait à Bruxelles, le 30 mai 1980. Par le comité mixte Le président H. BJÖRNSSON ANNEXE IANNEXE II


text:
 22.12.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 L 341/85
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΉΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΤΟΥ ΕΟΧ
 αριθ. 120/2011
 της 21ης Οκτωβρίου 2011
 για την τροποποίηση του παραρτήματος XIII (Μεταφορές) της συμφωνίας για τον ΕΟΧ
 Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΟΧ,
 Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, όπως τροποποιήθηκε με το πρωτόκολλο προσαρμογής της εν λόγω συμφωνίας, εφεξής καλούμενη «συμφωνία», και ιδίως το άρθρο 98,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)
 Το παράρτημα XIII της συμφωνίας τροποποιήθηκε με την απόφαση αριθ. 104/2011 της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ της 30ής Σεπτεμβρίου 2011 (1).
 (2)
 Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 390/2011 της Επιτροπής, της 19ης Απριλίου 2011, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 474/2006 για τη σύσταση κοινοτικού καταλόγου αερομεταφορέων οι οποίοι υπόκεινται σε απαγόρευση λειτουργίας εντός της Κοινότητας (2) πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Στο σημείο 66κη [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 474/2006 της Επιτροπής] του παραρτήματος XIII της συμφωνίας προστίθεται η ακόλουθη περίπτωση:
 «—
 32011 R 0390: εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 390/2011 της Επιτροπής, της 19ης Απριλίου 2011 (ΕΕ L 104 της 20.4.2011, σ. 10)».
 Άρθρο 2
 Τα κείμενα του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2011 της Επιτροπής στην ισλανδική και στη νορβηγική γλώσσα, τα οποία δημοσιεύονται στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυθεντικά.
 Άρθρο 3
 Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την 1η Νοεμβρίου 2011, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν πραγματοποιηθεί προς τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ όλες οι κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 103 παράγραφος 1 της συμφωνίας (3).
 Άρθρο 4
 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στο τμήμα ΕΟΧ και στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Βρυξέλλες, 21 Οκτωβρίου 2011.
 Για τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ
 Ο Πρόεδρος
 Kurt JÄGER
 (1) ΕΕ L 318 της 1.12.2011, σ. 42.
 (2) ΕΕ L 104 της 20.4.2011, σ. 10.
 (3) Δεν έχουν αναφερθεί συνταγματικές απαιτήσεις.


type: other

text:
HvJ Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö C-215/19 - BTW jurisprudentie
 Home Plaats van de belastbare handelingen Plaats van dienst HvJ Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö C-215/19
 HvJ Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö arrest
 Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (Fins) = Handhavingseenheid van belastingbetalers
 De Finse vennootschap A Oy exploiteert netwerken voor draadloze communicatiediensten en houdt zich ook bezig met de ontwikkeling van telecommunicatienetwerken en netwerkinfrastructuur. Deze vennootschap verricht met name colocatiediensten ten behoeve van in Finland en in andere lidstaten gevestigde actoren op IT-gebied die met servers die hun eigendom zijn telecommunicatieverbindingen ter beschikking stellen van hun eigen klanten. De servers worden geplaatst in ruimten die zijn uitgerust met de noodzakelijke telecommunicatieverbindingen en waar de vochtigheid en de temperatuur nauwkeurig worden geregeld voor het gebruik van deze servers in een gekoelde omgeving overeenkomstig de bestemming ervan. De door A Oy aangeboden colocatiediensten omvatten de terbeschikkingstelling van een serverkast met een vergrendelbare deur, stroomtoevoer en diensten die een zo optimaal mogelijke operationele omgeving voor het gebruik van de servers moeten verzekeren, zoals controle van de temperatuur en de vochtigheid, koeling, bescherming tegen stroomtoevoeronderbrekingen, rookmelders voor branddetectie in de serverkasten en elektronische toegangscontrole. Verder zorgt deze vennootschap voor de algemene schoonmaak en de vervanging van de lampen. De serverkasten bevinden zich in een door A Oy gehuurd gebouw waar zij met bouten aan de vloer zijn vastgezet. De gebruikers plaatsen vervolgens hun uitrusting in de serverkasten; die uitrusting wordt in de serverkasten vastgeschroefd en kan in enkele minuten worden verwijderd. De klanten krijgen geen eigen sleutel van de serverkast waarin ze hun server hebben geplaatst, maar kunnen op vertoon van een identiteitsbewijs een sleutel ontvangen bij de 24-uursconciërgedienst. A Oy heeft geen recht op toegang tot de serverkasten van de klanten.
 A Oy heeft de belastingdienst verzocht om een voorafgaande beslissing over de btw-regeling die op deze diensten moet worden toegepast. Die heeft geoordeeld dat de verrichte colocatiediensten moesten worden beschouwd als diensten die betrekking hebben op onroerend goed, waarbij de plaats wordt bepaald door de ligging van dat goed.
 Colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, vormen volgens het HvJ geen vrijgestelde diensten van verhuur van onroerende goederen in de zin van artikel 135 lid 1 onder l btw-richtlijn, aangezien:
 1. deze dienstverrichter zijn klanten niet op passieve wijze een oppervlakte of ruimte ter beschikking stelt en hun niet het recht waarborgt om die te gebruiken als waren zij de eigenaar ervan, en
 2. de serverkasten geen integrerend deel uitmaken van het gebouw waarin zij zijn opgesteld en er evenmin blijvend zijn geïnstalleerd.
 Colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, vormen volgens het HvJ geen diensten met betrekking tot onroerende goederen in de zin van artikel 47 btw-richtlijn en artikel 31 bis btw-verordening, wanneer die klanten niet beschikken over een uitsluitend gebruiksrecht op het deel van het gebouw waarin de serverkasten zijn geïnstalleerd.
 1) Artikel 135, lid 1, onder l), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008, moet aldus worden uitgelegd dat colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, geen diensten van verhuur van onroerende goederen vormen die onder de in die bepaling bedoelde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde vallen, aangezien – hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan – ten eerste deze dienstverrichter zijn klanten niet op passieve wijze een oppervlakte of ruimte ter beschikking stelt en hun niet het recht waarborgt om die te gebruiken als waren zij de eigenaar ervan, en ten tweede de serverkasten geen integrerend deel uitmaken van het gebouw waarin zij zijn opgesteld en er evenmin blijvend zijn geïnstalleerd.
 2) Artikel 47 van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8, en artikel 31 bis van uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van 15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1042/2013 van de Raad van 7 oktober 2013, moeten aldus worden uitgelegd dat colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, geen diensten met betrekking tot onroerende goederen vormen in de zin van die bepalingen, wanneer die klanten niet beschikken over een uitsluitend gebruiksrecht op het deel van het gebouw waarin de serverkasten zijn geïnstalleerd, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
 „Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Diensten – Artikel 135, lid 1, onder l) – Vrijstelling van btw – Verhuur van onroerend goed – Begrip ‚onroerend goed’ – Daarvan uitgesloten – Artikel 47 – Plaats van de belastbare handelingen – Diensten met betrekking tot onroerende goederen – Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 – Artikelen 13 ter en 31 bis – Serverkasten – Colocatiediensten”
 In zaak C‐215/19,
 betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (hoogste bestuursrechter, Finland) bij beslissing van 5 maart 2019, ingekomen bij het Hof op 8 maart 2019, in de procedure ingeleid door
 samengesteld als volgt: I. Jarukaitis, kamerpresident, E. Regan (rapporteur), president van de Vijfde kamer, en C. Lycourgos, rechter,
 1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 47 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008 (PB 2008, L 44, blz. 11) (hierna: „btw-richtlijn”), en van de artikelen 13 ter en 31 bis van uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van 15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112 (PB 2011, L 77, blz. 1), zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1042/2013 van de Raad van 7 oktober 2013 (PB 2013, L 284, blz. 1) (hierna: „uitvoeringsverordening”).
 2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een procedure die is ingeleid door de Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (dienst ter bescherming van de rechten van de ontvangers van belastinginkomsten, Finland) met betrekking tot de vraag hoe de plaats van de heffing van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) over de door A Oy verrichte colocatiediensten moet worden bepaald.
 5 Afdeling 3 van hoofdstuk 3 van de btw-richtlijn heeft als opschrift „Bijzondere bepalingen” en omvat de artikelen 46 tot en met 59 bis van deze richtlijn.
 6 Artikel 47 van die richtlijn heeft als opschrift „Diensten met betrekking tot onroerende goederen” en bepaalt:
 7 De btw-richtlijn bevat een titel IX, met als opschrift „Vrijstellingen”. Hoofdstuk 3 daarvan heeft het opschrift „Vrijstellingen ten gunste van andere activiteiten” en omvat artikel 135, lid 1, dat luidt:
 8 De uitvoeringsverordening heeft een hoofdstuk V, met als opschrift „Plaats van belastbare handelingen”. Afdeling 1 daarvan heeft als opschrift „Begrippen” en bevat artikel 13 ter, waarin het volgende is opgenomen:
 „Voor de toepassing van [de btw-richtlijn] wordt het volgende als ‚onroerend goed’ aangemerkt:
 c) ieder element dat is geïnstalleerd en een integrerend deel uitmaakt van een gebouw of constructie zonder welk het gebouw of de constructie onvolledig is, zoals deuren, ramen, daken, trappen en liften;
 d) ieder element of werktuig dat of iedere machine die blijvend geïnstalleerd is en niet zonder vernietiging of wijziging van het gebouw of de constructie kan worden verplaatst.”
 9 Dit hoofdstuk heeft een afdeling 4, met als opschrift „Plaats van een dienst (Artikelen 43 tot en met 59 van [de btw-richtlijn])”. Onderafdeling 6 bis daarvan heeft als opschrift „Diensten met betrekking tot onroerende goederen” en bevat artikel 31 bis van die richtlijn, dat luidt:
 „1. Diensten met betrekking tot onroerende goederen, als bedoeld in artikel 47 van [de btw-richtlijn], betreffen uitsluitend diensten die een voldoende rechtstreeks verband met het goed hebben. Diensten worden aangemerkt als hebbende een voldoende rechtstreeks verband met het onroerend goed in de volgende gevallen:
 a) wanneer zij afgeleid zijn van een onroerend goed en dit goed een onderdeel is van de dienst, en centraal staat bij en van wezenlijk belang is voor de verrichte diensten;
 b) wanneer zij worden verricht voor, of zijn gericht op, een onroerend goed met als doel de juridische of fysieke wijziging van dat goed.
 h) de leasing of verhuur van onroerend goed, andere dan die welke valt onder lid 3, punt c), met inbegrip van de opslag van goederen ten behoeve waarvan een specifiek gedeelte van het goed wordt bestemd voor exclusief gebruik door de afnemer;
 b) de opslag van goederen in een onroerend goed als geen specifiek gedeelte van dat goed voor exclusief gebruik door de afnemer bestemd is;
 10 § 1, eerste alinea, van de Arvonlisäverolaki (1501/1993) [wet (1501/1993) op de belasting over de toegevoegde waarde] van 30 december 1993, in de versie die van toepassing is op de feiten van het hoofdgeding (hierna: „AVL”), luidt:
 „Aan de staat wordt volgens de in deze wet nader bepaalde wijze belasting over de toegevoegde waarde afgedragen:
 1) over alle goederenleveringen en diensten die in Finland zijn verricht in het kader van een bedrijfsactiviteit;
 11 In § 27 van die wet staat te lezen:
 „De vervreemding van onroerend goed en de vestiging van een pachtrecht, huurrecht, erfdienstbaarheid of andere vergelijkbare rechten op een onroerend goed, zijn van de belasting vrijgesteld.
 Er is evenmin belasting verschuldigd over de overdracht van elektriciteit, gas, warmte, water of een ander soortgelijk goed in het kader van de verlening van een niet-belast gebruiksrecht op onroerend goed.”
 12 § 28 van deze wet bepaalt:
 „Onder ‚onroerend goed’ wordt verstaan onroerend goed zoals dat is omschreven in artikel 13 ter van [de uitvoeringsverordening].”
 13 In § 65 AVL is het volgende opgenomen:
 „Een aan een als zodanig handelende ondernemer verstrekte dienst wordt in Finland verricht wanneer die wordt afgenomen door een aldaar gelegen vaste inrichting van de afnemer, tenzij hieronder anders is bepaald. Wanneer een dergelijke dienst niet wordt afgenomen door een vaste inrichting, wordt die in Finland verricht indien de zetel van de bedrijfsactiviteit van de afnemer aldaar is gevestigd.”
 14 § 67 van die wet luidt:
 „Een dienst die betrekking heeft op een onroerend goed wordt verricht in Finland wanneer het onroerend goed aldaar is gelegen.
 Onder meer diensten van experts en makelaars in onroerende goederen, het verstrekken van accommodatie, het verlenen van gebruiksrechten op een onroerend goed en bouwdiensten worden aangemerkt als diensten die betrekking hebben op een onroerend goed.”
 15 De vennootschap naar Fins recht A Oy exploiteert netwerken voor draadloze communicatiediensten en houdt zich ook bezig met de ontwikkeling van telecommunicatienetwerken en netwerkinfrastructuur.
 16 Deze vennootschap verricht met name colocatiediensten ten behoeve van in Finland en in andere lidstaten gevestigde actoren op IT-gebied die met servers die hun eigendom zijn telecommunicatieverbindingen ter beschikking stellen van hun eigen klanten. De servers worden geplaatst in ruimten die zijn uitgerust met de noodzakelijke telecommunicatieverbindingen en waar de vochtigheid en de temperatuur nauwkeurig worden geregeld voor het gebruik van deze servers in een gekoelde omgeving overeenkomstig de bestemming ervan.
 17 De door A Oy aangeboden colocatiediensten omvatten de terbeschikkingstelling van een serverkast met een vergrendelbare deur, stroomtoevoer en diensten die een zo optimaal mogelijke operationele omgeving voor het gebruik van de servers moeten verzekeren, zoals controle van de temperatuur en de vochtigheid, koeling, bescherming tegen stroomtoevoeronderbrekingen, rookmelders voor branddetectie in de serverkasten en elektronische toegangscontrole. Verder zorgt deze vennootschap voor de algemene schoonmaak en de vervanging van de lampen.
 18 De serverkasten bevinden zich in een door A Oy gehuurd gebouw waar zij met bouten aan de vloer zijn vastgezet. De gebruikers plaatsen vervolgens hun uitrusting in de serverkasten; die uitrusting wordt in de serverkasten vastgeschroefd en kan in enkele minuten worden verwijderd.
 19 De klanten krijgen geen eigen sleutel van de serverkast waarin ze hun server hebben geplaatst, maar kunnen op vertoon van een identiteitsbewijs een sleutel ontvangen bij de 24-uursconciërgedienst. A Oy heeft geen recht op toegang tot de serverkasten van de klanten.
 20 A Oy heeft de belastingdienst verzocht om een voorafgaande beslissing over de btw-regeling die op deze diensten moet worden toegepast.
 21 Bij beslissing van 27 februari 2017 heeft de belastingdienst geoordeeld dat de van 27 februari 2017 tot en met 31 december 2018 door A Oy verrichte colocatiediensten niet onder de algemene regel inzake de plaats van diensten van § 65 AVL vielen, maar moesten worden beschouwd als diensten die betrekking hebben op onroerend goed in de zin van § 67 AVL, waarbij de plaats wordt bepaald door de ligging van dat goed. Volgens de belastingdienst vormt de verhuur van de technische ruimte die noodzakelijk is voor de hosting van servers van klanten immers de hoofdprestatie van de totaaldienst die door A Oy wordt aangeboden, omdat de verhuur daarbij centraal staat en van wezenlijk belang is. Deze dienst moet dan ook worden beschouwd als de overdracht van een recht van gebruik op onroerend goed in de zin van § 27 AVL.
 22 Bij arrest van 27 oktober 2017 heeft de Helsingin hallinto-oikeus (bestuursrechter Helsinki, Finland), waarbij A Oy beroep had ingesteld, die beslissing nietig verklaard. Deze rechter heeft geoordeeld dat de door A Oy verrichte colocatiediensten niet konden worden beschouwd als diensten die betrekking hebben op onroerend goed in de zin van § 67 AVL en dus onder de algemene regel van § 65 van deze wet vielen. Hij heeft in dit verband vastgesteld dat de serverkasten weliswaar aan de vloer zijn vastgeschroefd, maar zonder vernietiging of wijziging van het gebouw of de constructie kunnen worden verplaatst als bedoeld in artikel 13 ter, onder d), van de uitvoeringsverordening. Deze serverkasten zijn dus geen onroerende goederen in de zin van deze bepaling. De klanten verkrijgen immers geen gebruiksrecht op een deel van de colocatieruimte, die als onroerend goed wordt beschouwd, maar beschikken enkel over de mogelijkheid om die serverkasten in de colocatieruimte onder optimale omstandigheden te gebruiken. A Oy verricht ten behoeve van haar klanten dus een totaaldienst voor de opslag van hun servers, waarbij de hoofdprestatie bestaat in de terbeschikkingstelling van de best mogelijk omgeving voor de werking van die servers.
 23 De eenheid die binnen de belastingdienst belast is met de verdediging van de rechten van de ontvangers van belastinginkomsten, heeft tegen dat arrest beroep in cassatie ingesteld bij de Korkein hallinto-oikeus (hoogste bestuursrechter, Finland).
 24 In de verwijzingsbeslissing vraagt deze rechter zich af of de serverkasten die A Oy ter beschikking stelt in het kader van de door haar aangeboden colocatiediensten, moeten worden beschouwd als een onroerend goed in de zin van artikel 13 ter van de uitvoeringsverordening. Indien dit niet het geval is, rijst de vraag of deze diensten moeten worden beschouwd als diensten die betrekking hebben op een onroerend goed in de zin van artikel 47 van de btw-richtlijn, waarbij de plaats van de dienst de plaats is waar dit onroerend goed is gelegen. De verwijzende rechter is van oordeel dat bij de beoordeling van deze laatste vraag ook rekening moet worden gehouden met artikel 31 bis van de uitvoeringsverordening, dat verduidelijkt wat moet worden verstaan onder het begrip „diensten met betrekking tot onroerende goederen” in de zin van artikel 47.
 25 Daarop heeft de Korkein hallinto-oikeus de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
 „1) Dienen de artikelen 13 ter en 31 bis van [de uitvoeringsverordening] aldus te worden uitgelegd dat een colocatiedienst als die in het hoofdgeding, waarbij een ondernemer aan zijn klanten serverkasten in colocatieruimtes met bijbehorende voorzieningen aanbiedt voor het plaatsen van hun servers, moet worden aangemerkt als verhuur van onroerend goed?
 2) Moeten, bij een ontkennend antwoord op de eerste vraag, artikel 47 van [de btw-richtlijn] en artikel 31 bis van [de uitvoeringsverordening] niettemin zo worden uitgelegd dat een colocatiedienst van het soort als in het hoofdgeding dient te worden aangemerkt als een dienst die betrekking heeft op een onroerend goed, waarbij de plaats van de dienst de plaats is waar het onroerend goed is gelegen?”
 26 Met zijn twee vragen wenst de verwijzende rechter van het Hof te vernemen hoe de btw-richtlijn moet worden uitgelegd in een geding betreffende de vraag hoe een dienst die door deze rechter zelf als de verrichting van „colocatiediensten” wordt aangemerkt, moet worden belast.
 27 Zoals uit de verwijzingsbeslissing blijkt, omvatten deze diensten diverse elementen waarbij, zoals in de punten 16 tot en met 18 van dit arrest is opgemerkt, de dienstverrichter serverkasten met vergrendelbare deuren ter beschikking stelt waarin zijn klanten hun servers kunnen installeren, bovendien hen van stroom voorziet en zorgt voor een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers, met name op het gebied van vochtigheid en temperatuur.
 28 Volgens de rechtspraak van het Hof dient er, wanneer een handeling uit een reeks elementen en handelingen bestaat, rekening te worden gehouden met alle omstandigheden waarin de handeling plaatsvindt, teneinde te bepalen of het voor de toepassing van de btw om twee of meer afzonderlijke prestaties dan wel om één enkele prestatie gaat (arrest van 4 september 2019, KPC Herning, C‐71/18, EU:C:2019:660, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 29 Een prestatie moet met name als één enkele prestatie worden beschouwd wanneer een of meer prestaties een hoofddienst vormen, terwijl de andere prestatie of prestaties een of meer bijkomende diensten vormen die het fiscale lot van de hoofddienst delen. Een prestatie moet met name als bijkomend bij een hoofdprestatie worden beschouwd wanneer zij voor de klant geen doel op zich is, maar een middel om optimaal gebruik te maken van de hoofdprestatie van de dienstverrichter (arrest van 4 september 2019, KPC Herning, C‐71/18, EU:C:2019:660, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 30 In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing, met name uit de bewoordingen van de prejudiciële vragen, dat de verwijzende rechter van oordeel is dat de verschillende elementen van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde colocatiediensten één enkele prestatie vormen waarbij de terbeschikkingstelling van de serverkasten de hoofddienst uitmaakt en de stroomtoevoer en de diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, als bijkomend bij deze hoofddienst worden beschouwd.
 31 Volgens vaste rechtspraak van het Hof worden vragen over de uitlegging van het Unierecht door de nationale rechter gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste feitelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof is de juistheid te onderzoeken (zie in die zin arrest van 26 maart 2020, Kreissparkasse Saarlouis, C‐66/19, EU:C:2020:242, punt 30 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 32 De vragen van de verwijzende rechter moeten dus worden beantwoord op basis van de door hem aldus vastgestelde premisse dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde colocatiediensten één enkele prestatie vormen waarbij de terbeschikkingstelling van de serverkasten de hoofddienst uitmaakt.
 33 In het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof heeft het Hof tot taak om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan hij het bij hem aanhangige geding kan beslechten. Daartoe dient het Hof de voorgelegde vragen indien nodig te herformuleren. Het Hof heeft immers tot taak alle bepalingen van Unierecht uit te leggen die noodzakelijk zijn voor de beslechting van de bij nationale rechterlijke instanties aanhangige gedingen, ook wanneer die bepalingen niet uitdrukkelijk worden genoemd in de door die rechterlijke instanties aan het Hof voorgelegde vragen (arrest van 12 maart 2020, Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle, C‐769/18, EU:C:2020:203, punt 39).
 34 Zo beperkt in casu de verwijzende rechter zijn eerste vraag formeel gezien weliswaar tot de uitlegging van de artikelen 13 ter en 31 bis van de uitvoeringsverordening, waarin respectievelijk de begrippen „onroerend goed” en „diensten met betrekking tot onroerende goederen” worden gedefinieerd met het oog op de bepaling van de plaats van de aan de btw onderworpen diensten, maar uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat deze vraag in feite beoogt te bepalen of artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn, dat voorziet in de vrijstelling voor de verhuur van onroerende goederen, van toepassing is op de colocatiediensten van de dienstverrichter in het hoofdgeding. Overigens wordt deze bepaling in de motivering van die beslissing aangehaald als een in het hoofdgeding toepasselijke regel van Unierecht en wordt de verhuur van onroerende goederen genoemd in artikel 31 bis, lid 2, onder h), van de uitvoeringsverordening, dat in die vraag uitdrukkelijk wordt vermeld.
 35 Daarom moet worden vastgesteld dat de verwijzende rechter met zijn eerste vraag in wezen wenst te vernemen of artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, diensten van verhuur van onroerende goederen vormen die onder de in die bepaling bedoelde btw-vrijstelling vallen.
 36 In dit verband moet eraan worden herinnerd dat de verhuur van onroerende goederen volgens artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn is vrijgesteld van btw.
 37 Vrijstellingen als die vervat in artikel 135, lid 1, van de btw-richtlijn zijn autonome Unierechtelijke begrippen en dienen dus uniform op het niveau van de Europese Unie te worden gedefinieerd (zie naar analogie arrest van 16 oktober 2019, Winterhoff en Eisenbeis, C‐4/18 en C‐5/18, EU:C:2019:860, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 38 Overigens moeten de bewoordingen waarin de in deze bepaling bedoelde vrijstellingen – waaronder de „verhuur van onroerende goederen” – zijn omschreven, volgens vaste rechtspraak van het Hof strikt worden uitgelegd, daar een vrijstelling een afwijking is van het algemene beginsel dat btw wordt geheven over elke dienst die door een belastingplichtige onder bezwarende titel wordt verricht (zie in die zin arrest van 19 december 2018, Mailat, C‐17/18, EU:C:2018:1038, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 39 De uitlegging van die bewoordingen dient evenwel in overeenstemming te zijn met de door deze vrijstellingen nagestreefde doeleinden en dient te stroken met de eisen van het beginsel van fiscale neutraliteit, dat inherent is aan het gemeenschappelijke btw-stelsel. Deze regel van strikte uitlegging betekent dus niet dat de bewoordingen die ter omschrijving van de vrijstellingen van die bepaling zijn gebruikt, aldus moeten worden uitgelegd dat zij geen effect meer sorteren (zie naar analogie arrest van 16 oktober 2019, Winterhoff en Eisenbeis, C‐4/18 en C‐5/18, EU:C:2019:860, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 40 Het begrip „verhuur van onroerende goederen” in artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn is door het Hof gedefinieerd als het recht dat de eigenaar van een onroerend goed tegen vergoeding en voor een overeengekomen tijdsduur aan de huurder verleent om dat onroerend goed te gebruiken als ware hij de eigenaar ervan en ieder ander van het genot van dat recht uit te sluiten (zie in die zin arrest van 28 februari 2019, Sequeira Mesquita, C‐278/18, EU:C:2019:160, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 41 Het Hof heeft ook gepreciseerd dat de in die bepaling bedoelde vrijstelling wordt verklaard door het feit dat de verhuur van onroerende goederen wel een economische, maar in de regel betrekkelijk passieve activiteit is, die geen toegevoegde waarde van betekenis oplevert. Een dergelijke activiteit moet dus worden onderscheiden van andere activiteiten die ofwel een zakelijk-industrieel en commercieel karakter hebben ofwel een voorwerp hebben dat beter wordt gekarakteriseerd door de verrichting van een prestatie dan door de enkele terbeschikkingstelling van een goed, zoals het recht een golfterrein te gebruiken, het recht een brug te gebruiken tegen betaling van tolgeld of het recht sigarettenautomaten te plaatsen in een bedrijfsruimte (zie in die zin arrest van 28 februari 2019, Sequeira Mesquita, C‐278/18, EU:C:2019:160, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 42 Hieruit volgt dat het passieve karakter van de verhuur van onroerende goederen, dat de btw-vrijstelling op grond van artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn rechtvaardigt, het gevolg is van de aard van de handeling zelf en niet van de wijze waarop de huurder het betrokken goed gebruikt (arrest van 28 februari 2019, Sequeira Mesquita, C‐278/18, EU:C:2019:160, punt 20).
 43 Zo heeft het Hof geoordeeld dat deze vrijstelling niet van toepassing is op een activiteit die niet alleen een passieve terbeschikkingstelling van onroerend goed omvat, maar ook een aantal commerciële activiteiten, zoals het voortdurende toezicht, beheer en onderhoud door de eigenaar, alsmede de terbeschikkingstelling van andere faciliteiten, zodat, bij gebreke van zeer specifieke omstandigheden, de verhuur van dit goed niet de overwegende prestatie kan zijn (arrest van 28 februari 2019, Sequeira Mesquita, C‐278/18, EU:C:2019:160, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 44 In het licht van deze in de rechtspraak van het Hof ontwikkelde criteria moet worden bepaald of colocatiediensten als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, onder de btw-vrijstelling van artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn vallen.
 45 In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de verrichter van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde colocatiediensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt waarin zij hun servers kunnen installeren of door hem laten installeren, en hun bijkomend ook stroom levert alsook verschillende diensten aanbiedt die een optimale operationele omgeving voor het gebruik of zelfs het onderhoud van die servers moeten verzekeren. Eveneens blijkt dat de klanten pas toegang tot de hun toegewezen serverkast kunnen krijgen nadat zij de bijbehorende sleutels van een derde hebben verkregen op vertoon van een identiteitsbewijs ter controle.
 46 Gelet op het voorgaande, en onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter, lijkt de in het hoofdgeding aan de orde zijnde dienstverrichter zich niet te beperken tot het passief ter beschikking stellen van een oppervlakte of een ruimte aan zijn klanten waarbij hij hun het recht waarborgt om die te gebruiken als waren zij de eigenaar ervan en ieder ander van het genot van dat recht uit te sluiten. In het bijzonder wijst niets erop dat de klanten van deze dienstverrichter het recht zouden hebben om de toegang tot het gedeelte van het gebouw waarin de serverkasten opgesteld staan, te controleren of te beperken.
 47 Aangaande de vraag of de serverkasten zelf kunnen worden beschouwd als in verhuur gegeven onroerende goederen, moet worden opgemerkt dat artikel 13 ter van de uitvoeringsverordening, waarin het begrip „onroerend goed” voor de toepassing van de btw-richtlijn nader wordt toegelicht, met name onder c) en d) bepaalt dat dit begrip „ieder element [omvat] dat is geïnstalleerd en een integrerend deel uitmaakt van een gebouw of constructie zonder welk het gebouw of de constructie onvolledig is, zoals deuren, ramen, daken, trappen en liften”, alsook „ieder element of werktuig dat of iedere machine die blijvend geïnstalleerd is en niet zonder vernietiging of wijziging van het gebouw of de constructie kan worden verplaatst”.
 48 In casu blijkt dat de serverkasten echter geen integrerend deel uitmaken van het gebouw waarin zij zijn geïnstalleerd, aangezien dit gebouw op structureel vlak zonder deze kasten niet als „onvolledig” zou worden beschouwd en deze serverkasten – die eenvoudig met bouten aan de vloer zijn bevestigd en dus zonder vernietiging of wijziging van het gebouw kunnen worden verplaatst – evenmin „blijvend” zijn geïnstalleerd. Hieruit volgt dat die serverkasten niet blijken te kunnen worden aangemerkt als onroerende goederen die op grond van artikel 135, lid 1, onder l) van de btw-richtlijn met vrijstelling van btw kunnen worden verhuurd, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
 49 Bijgevolg dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat artikel 135, lid 1, onder l), van de btw-richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, geen diensten van verhuur van onroerende goederen vormen die onder de in die bepaling bedoelde btw-vrijstelling vallen, aangezien – hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan – ten eerste deze dienstverrichter zijn klanten niet op passieve wijze een oppervlakte of ruimte ter beschikking stelt en hun niet het recht waarborgt om die te gebruiken als waren zij de eigenaar ervan, en ten tweede de serverkasten geen integrerend deel uitmaken van het gebouw waarin zij zijn opgesteld en er evenmin blijvend zijn geïnstalleerd.
 50 Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 47 van de btw-richtlijn en artikel 31 bis van de uitvoeringsverordening aldus moeten worden uitgelegd dat colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, diensten met betrekking tot onroerende goederen vormen in de zin van die bepalingen.
 51 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de artikelen 44 en 45 van de btw-richtlijn een algemene regel bevatten ter bepaling van de plaats waar een dienst voor de belastingheffing moet worden geacht te zijn verricht, terwijl de artikelen 46 tot en met 59 bis van die richtlijn in een reeks specifieke aanknopingspunten voorzien (arrest van 13 maart 2019, Srf konsulterna, C‐647/17, EU:C:2019:195, punt 20).
 52 Al deze regels beogen bevoegdheidsconflicten te vermijden die tot dubbele belasting kunnen leiden, en te voorkomen dat inkomsten onbelast blijven (arrest van 30 april 2015, SMK, C‐97/14, EU:C:2015:290, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 53 Door te bepalen waar een dienst voor de belastingheffing moet worden geacht te zijn verricht en door de bevoegdheden van de lidstaten af te bakenen, beogen die regels dus de werkingssfeer van de respectieve nationale btw-regelingen rationeel af te bakenen door de plaats waar de diensten voor de belastingheffing moeten worden geacht te zijn verricht, uniform vast te stellen (zie in die zin arrest van 30 april 2015, SMK, C‐97/14, EU:C:2015:290, punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 54 Volgens vaste rechtspraak van het Hof hebben de artikelen 44 en 45 van de btw-richtlijn geen voorrang op de artikelen 46 tot en met 59 bis van deze richtlijn. Voor elke situatie moet de vraag worden gesteld of zij overeenkomt met een van de gevallen die worden vermeld in de artikelen 46 tot en met 59 bis van de btw-richtlijn. Zo niet, dan valt de betreffende situatie onder de artikelen 44 en 45 van deze richtlijn (arrest van 13 maart 2019, Srf konsulterna, C‐647/17, EU:C:2019:195, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 55 Daaruit volgt dat artikel 47 van de btw-richtlijn niet moet worden beschouwd als een uitzondering op een algemene regel die strikt moet worden uitgelegd (zie naar analogie arresten van 8 december 2016, A en B, C‐453/15, EU:C:2016:933, punt 19; 13 maart 2019, Srf konsulterna, C‐647/17, EU:C:2019:195, punt 22, en 8 mei 2019, Geelen, C‐568/17, EU:C:2019:388, punt 25).
 56 In casu moet worden bepaald of een colocatiedienst als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, moet worden beschouwd als een dienst die betrekking heeft op een onroerend goed in de zin van deze bepaling, in welk geval de plaats van verrichting van deze dienst samenvalt met de plaats waar dit onroerend goed is gelegen.
 57 In dit verband moet om te beginnen worden vastgesteld dat colocatiediensten weliswaar niet vermeld worden bij de in artikel 47 van de btw-richtlijn opgesomde diensten, maar dat deze opsomming niet uitputtend is, zoals blijkt uit de daaraan voorafgaande woorden „met inbegrip van”.
 58 Zoals de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen terecht heeft opgemerkt, blijkt evenwel duidelijk uit de in deze bepaling uitdrukkelijk vermelde diensten dat alleen diensten die voldoende rechtstreeks verband houden met een onroerend goed, binnen de werkingssfeer van deze bepaling kunnen vallen.
 59 Dienaangaande heeft het Hof geoordeeld dat een dienst slechts kan worden geacht betrekking te hebben op een onroerend goed in de zin van diezelfde bepaling indien de dienst verband houdt met een uitdrukkelijk bepaald onroerend goed en dit goed zelf als voorwerp heeft. Dat is met name het geval wanneer een uitdrukkelijk bepaald onroerend goed als een wezenlijk bestanddeel van een dienst moet worden beschouwd, in die zin dat het een onmisbaar hoofdbestanddeel van die dienst uitmaakt (zie in die zin arrest van 27 juni 2013, RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland, C‐155/12, EU:C:2013:434, punten 34 en 35).
 60 Deze rechtspraak is in wezen gecodificeerd in artikel 31 bis, lid 1, onder a) en b), van de uitvoeringsverordening, waarin is bepaald dat diensten met betrekking tot onroerende goederen als bedoeld in artikel 47 van de btw-richtlijn uitsluitend diensten betreffen die een voldoende rechtstreeks verband met een onroerend goed hebben, hetgeen het geval is, ten eerste, wanneer deze diensten zijn afgeleid van een onroerend goed en dit goed een onderdeel is van de dienst, alsook centraal staat bij en van wezenlijk belang is voor de verrichte diensten, en ten tweede, wanneer die diensten worden verricht voor, of zijn gericht op, een onroerend goed met als doel de juridische of fysieke wijziging van dat goed. Zoals uitdrukkelijk volgt uit de gezamenlijke lezing van artikel 31 bis, lid 2, onder h), en artikel 31 bis, lid 3, onder b), van de uitvoeringsverordening, kan de verhuur van een onroerend goed voor de opslag van goederen echter niet worden beschouwd als een dienst met betrekking tot een onroerend goed in de zin van artikel 47 van de btw-richtlijn als geen specifiek gedeelte van dat goed voor exclusief gebruik door de huurder bestemd is.
 61 In dit verband blijkt in casu uit de verwijzingsbeslissing dat de klanten die gebruikmaken van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde colocatiediensten, zoals in wezen reeds is opgemerkt in de punten 45, 46 en 48 van dit arrest, niet beschikken over een uitsluitend gebruiksrecht op het deel van het gebouw waarin de serverkasten zijn geïnstalleerd. Ten eerste kunnen zij pas toegang tot de hun toegewezen serverkast krijgen nadat zij de bijbehorende sleutels van een derde hebben verkregen op vertoon van een identiteitsbewijs ter controle. Ten tweede blijken deze klanten niet het recht te hebben om het gebruik dat van het betrokken deel van dat gebouw wordt gemaakt, te controleren of te beperken. Ten derde kunnen deze serverkasten zelf niet als onroerende goederen worden aangemerkt.
 62 De omstandigheden waarin de servers worden ondergebracht, blijken dus niet te voldoen aan de voorwaarden van artikel 47 van de btw-richtlijn en artikel 31 bis van de uitvoeringsverordening, die moeten zijn vervuld om de in het hoofdgeding aan de orde zijnde colocatiediensten te kunnen beschouwen als diensten die betrekking hebben op een onroerend goed, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
 63 Bijgevolg moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 47 van de btw-richtlijn en artikel 31 bis van de uitvoeringsverordening aldus moeten worden uitgelegd dat colocatiediensten waarbij de verrichter van die diensten zijn klanten serverkasten ter beschikking stelt voor de installatie van hun servers, en hun bijkomende goederen en diensten aanbiedt, zoals stroom en verschillende diensten die een optimale operationele omgeving voor het gebruik van die servers moeten verzekeren, geen diensten met betrekking tot onroerende goederen vormen in de zin van die bepalingen, wanneer die klanten niet beschikken over een uitsluitend gebruiksrecht op het deel van het gebouw waarin de serverkasten zijn geïnstalleerd, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
 ECLI:EU:C:2020:518
 1 PB 2011, L 77, blz. 1.2 PB 2006, L 347, blz. 1.3 PB 2013, L 284, blz. 1.