text:
N. C 159/24 MT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 24 . 6 . 95
 1 ) Sono accolte le domande di intervento presentate dalla 2 ) Le spese sono riservate.
 Japanese Sbipowners ' Association e dalla European
 Community Sbipowners ' Association a sostegno delle
 conclusioni delle richiedenti.
 2 ) Sono accolte le domande di intervento presentate dalla
 Freight Transport Association, dall'Association des ORDINANZA DEL TRIBUNALE DI PRIMO GRADO
 utilisateurs de transport de fret e dall'European Council 27 aprile 1995
 of Transport Users ASBL, a sostegno delle conclusioni nella causa T-393/94, P. contro Commissione delle Comu
 della resistente.
 nità europee (*)
 3 ) E accolta la domanda di trattamento riservato presen (Non luogo a provvedere)
 tata dalle richiedenti in relazione ad alcuni elementi del ( 95/C 159/51
 fascicolo.
 (Lingua processuale: il francese)
 4 ) E sospesa fino alla pronuncia della sentenza del Tribu
 nale l'esecuzione degli artt. 1 , 2 , 3 e 4 della decisione
 della Commissione 19 ottobre 1994 , 94/980/CE, rela
 Nella causa T-393/94, P. , con gli avv.ti Marie Vicelli e
 Jean-Pierre Spitzer, del foro di Parigi, con domicilio eletto in
 tiva ad una procedura di applicazione dell'articolo 85
 Lussemburgo presso lo studio dell'avv. Aloyse May, 21 ,
 del Trattato CE (IV/34.446 — Trans Atlantic Agree
 Grand-rue, contro Commissione delle Comunità europee
 ment), nella parte in cui inibisce alle ricorrenti l'esercizio
 ( agente : signor J. Griesmar ), avente ad oggetto l'annulla
 congiunto del potere di fissazione delle tariffe applicabili mento di svariate decisioni della Commissione che diminui
 alle tratte terrestri, nel territorio della Comunità,
 vano l'aliquota dei rimborsi per spese ospedaliere ricono
 effettuate nell'ambito dei servizi di trasporto combi
 nato .
 sciuti alla ricorrente, il Tribunale ( Prima Sezione ), composto
 dai signori J. L. Cruz Vilça, presidente, H. Kirschner e A.
 Kalogeropoulos, giudici, H. Jung, cancelliere, ha pronun
 5 ) Non occorre statuire sulla domanda di sospensione ciato il 27 aprile 1995 un'ordinanza il cui dispositivo è del
 dell'esecuzione della decisione nei limiti in cui fa
 seguente tenore :
 riferimento alla stipulazione congiunta dei contratti di
 servizi.
 1 ) Non vi e motivo di statuire sul presente ricorso.
 6 ) La domanda di sospensione dell'esecuzione dell'art. 5
 della decisione è respinta. 2 ) La convenuta sopporterà le spese.
 7 ) Le spese sono riservate. I 1 ) GU n . C 392 del 31 . 1 . 1994 .
 ORDINANZA DEL PRESIDENTE DEL TRIBUNALE
 DI PRIMO GRADO Ricorso del signor Tiziano Boggian contro la Commissione
 delle Comunità europee, presentato il 3 aprile 1995
 11 aprile 1995
 ( Causa T-92/95 )
 nel procedimento T-82/95 R, Carmen Gómez de Enterria
 contro Parlamento europeo ( 95/C 159/52 )
 95/C 159/50 )
 (Lingua processuale: l'italiano)
 (Lingua processuale: il francese)
 Il signor Tiziano Boggian, singolo imprenditore, residente in
 Nel procedimento T-82/95 R, Carmen Gómez de Enterria, Montagnana ( Padova, Italia ), difeso dall'avvocato Ivone
 dipendente del Parlamento europeo , residente in Lussem Cacciavillani, del foro di Venezia, con domicilio eletto in
 burgo, rappresentata dall'avv . Eric Boigelot, del foro di Lussemburgo presso lo studio dell'avvocato Alain Lorang,
 Bruxelles, con domicilio eletto in Lussemburgo presso lo 51 rue Albert Ier, ha proposto il 3 aprile 1995 dinanzi al
 studio dell'avv . Louis Schiltz, 2 , rue du Fort Rheinsheim, Tribunale di primo grado delle Comunità europee un
 contro Parlamento europeo ( agenti: signori G. Garzón ricorso contro la Commissione delle Comunità europee .
 Clariana e M. Peter ), avente ad oggetto la domanda di
 sospensione dell'esecuzione della decisione del presidente Il ricorrente chiede che il Tribunale voglia :
 del Parlamento europeo 19 dicembre 1994 con cui la
 ricorrente è stata dispensata dall'impiego a norma — annullare la decisione della Commissione delle Comu
 dell'art. 50 della Statuto, il presidente del Tribunale ha nità europee n. C(91)1725 del 29 luglio 1991 ( non
 pronunciato l'I 1 aprile 1995 un'ordinanza il cui dispositivo pubblicata ), di approvazione e concessione del finanzia
 è del seguente tenore : mento CEE al « Programma operativo per lo sviluppo
 delle zone rurali della regione Veneto », per ciò che
 1 ) La domanda di provvedimenti urgenti è respinta. interessa la « misura » contenuta nel « Sottoprogramma 2
 ---pagebreak--- 24 . 6 . 95 LJJ Gazzetta ufficiale delle Comunità europee N. C 159/25
 — Sviluppo degli altri settori economici e dei servizi », realizzare lavori pubblici, senza adottare il previo
 individuata come « Misura 1 — Titolo 1.10 : Recupero provvedimento concessorio nel rispetto delle procedure
 funzionale del complesso industriale ed . " ex GIBO " di di cui all'art. 8 della decisione n . C(91)1725 , adottata
 Montagnana a sede di nuove attività e centro ser sulla base dei regolamenti-quadro nn. 2052/88 ( 2 ) e
 vizi »; 4253/ 88 .
 — annullare la decisione della Commissione delle Comu
 c ) Violazione dell'art. 14, paragrafo 3 , del regolamento
 n . 4253/88 , eccesso di potere per difetto d'istruttoria e
 nità europee n. C(93)3752 del 9 dicembre 1993 ( non difetto di motivazione, nella misura in cui la proposta
 pubblicata ) limitatamente all'aumento dell'importo del della Regione Veneto, interessante la Zaico S.p .A. ,
 finanziamento comunitario disposto a favore del Pro risulta totalmente sfornita degli indispensabili meccani
 gramma operativo concernente l'obiettivo 5 b ), per ciò smi amministrativi atti a garantire l'efficacia dell'azione .
 che interessa la misura di cui al « Sottoprogramma 2 — Ne segue che l'assenza di ogni supporto programmato
 Sviluppo degli altri settori economici e dei servizi », rio dell'utilizzabilità del finanziamento concesso
 individuata come « Misura 1 — Titolo 1.10 : Recupero avrebbe dovuto impedire alla Commissione di conce
 funzionale del complesso industriale ed . " ex GIBO " di dere l'aiuto richiesto .
 Montagnana a sede di nuove attività e centro ser
 vizi »;
 In ultimo luogo, il ricorrente considera gli atti impugnati
 contrari agli artt. 52 e 59 del Trattato CEE, alla libertà di
 — annullare ogni altro atto con essa connesso e/o di essa stabilimento ed alla libera prestazione dei servizi .
 presupposto, con vittoria di onorari e spese .
 (!) GU n . L 374 del 31 . 12 . 1988 , pag. 1 .
 ( 2 ) GU n . L 185 del 15 . 7 . 1988 , pag . 9 .
 Motivi e principali argomenti
 Il ricorrente è titolare di una piccola-media impresa nella
 regione del Veneto che svolge la propria attività produttiva
 all'interno dell'edificio « ex GIBO », detenuto a titolo di
 locazione e posto nella zona industriale ed artigianale del
 Comune di Montagnana . Egli si rivolge contro le sopracci Ricorso del signor Didier Gambier contro la Commissione
 tate decisioni , nella misura in cui esse hanno stabilito uno delle Comunità europee, presentato il 5 aprile 1995
 strumento di finanziamento, a titolo di contributo FESR
 ( Fondo Regionale di Sviluppo ), di un progetto di ricupero, ( Causa T-95/95 )
 ristrutturazione e riutilizzo della ex fabbrica di cucine ( 95/C 159/53 )
 GIBO , necessario in quanto tale costruzione sarebbe stata
 dismessa dal 1963 e da allora non più ristrutturata .
 (Lingua processuale: il francese)
 Il ricorrente fa valere a questo riguardo i seguenti motivi : Il 5 aprile 1995 , il signor Didier Gambier, residente a San
 Diego ( Stati Uniti d'America ), con l'avv . Marc-Albert Lucas,
 del foro di Liegi, con domicilio eletto in Lussemburgo presso
 a ) Violazione dell'art. 14 , paragrafo 3 , del Regolamento l'avv . Evelyne Korn, 21 , rue de Nassau, ha presentato al
 n . 4253/88 f 1 ), falsità del presupposto, eccesso di potere Tribunale di primo grado delle Comunità europee un
 per difetto d'istruttoria e difetto di motivazione . Si ricorso contro la Commissione delle Comunità europee .
 ritiene su questo punto che la Commissione non ha
 correttamente accertato gli elementi determinanti dello
 strumento da lei approvato . Infatti, non è certo che il Il ricorrente conclude che il Tribunale voglia :
 complesso industriale « ex GIBO » sia stato dismesso dal
 1963 e mai più ristrutturato, dato che il ricorrente — annullare la decisione della Commissione di riassegnare
 esercita la sua attività aziendale all'interno dell'immo il ricorrente agli uffici della Commissione, ponendo fine
 bile , dove trovano collocazione i macchinari, gli uffici al suo comando presso l'ITER (« International Thermo
 dell'amministrazione e le aree attrezzate per il materiale nuclear Expérimental Reactor »),
 ed il personale .
 — dichiarare l'illegittimità della decisione di non adottare
 b ) Violazione delle disposizioni comunitarie in materia di provvedimenti per rimediare alla situazione del ricor
 contratti pubblici . Si ritiene su questo punto che la rente in seguito all'entrata in servizio di un nuovo
 decisione impugnata si pone in grave ed evidente direttore del progetto ITER e trarne le debite conse
 contrasto con la normativa comunitaria , nella misura in guenze di diritto,
 cui, in realtà, con essa la Commissione accoglie una
 determinata prassi amministrativa interna ( regionale ), — condannare la Commissione a versargli, in ragione della
 caratterizzata dalla libera attribuzione ad un soggetto o delle prima(e ) decisione(i ) impùgnata(e ), un'indennità
 privato, Zaico S.p.A. nella fattispecie, dell'incarico di pari a un terzo del suo stipendio base fra il 5 gennaio


type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 321 Md. 468 (1991)
 583 A.2d 258
 IN RE DEMETRIUS J., DARVANION M., SHAWN J.
 Nos. 100-102, September Term, 1990.
 Court of Appeals of Maryland.
 January 2, 1991.
 Judson P. Garrett, Jr., Deputy Atty. Gen. (J. Joseph Curran, Jr., Atty. Gen., Ronald M. Levitan, Deborah Farmer Minot, and Cecilia Januszkiewicz, Asst. Attys. Gen., all on brief), Baltimore, for petitioners.
 Stuart O. Simms, State's Atty. (Mary V. McNamara, Asst. State's Atty., both on brief), Baltimore, for respondent.
 Michael R. Braudes, Asst. Public Defender (Stephen E. Harris, Public Defender, both on brief), Baltimore, for amicus curiae, Susan P. Leviton for Advocates for Children and Youth.
 Argued before ELDRIDGE, RODOWSKY, McAULIFFE, CHASANOW, KARWACKI[*], JJ., and CHARLES E. ORTH, Judge of the Court of Appeals (retired, Specially Assigned), and ALAN M. WILNER, Judge of the Court of Special Appeals (Specially Assigned).
 CHARLES E. ORTH, Judge, Retired Specially Assigned.
 We are called upon by these appeals, consolidated for our review, to resolve a question concerning the authority prescribed by the Legislature for the disposition of a child[1] adjudicated to be delinquent.[2] Specifically, we are asked to determine:
 Whether § 3-820 of the Courts and Judicial Proceedings Article authorizes a juvenile court to commit a delinquent child to the custody of the Department of Juvenile Services for placement in a specific private facility and to order the Department to pay the cost of that placement?
 The question presents the heart of the controversy. To resolve it we shall overview the pertinent parts of two statutes: (1) the Juvenile Causes Act, Md.Code (1973, 1989 Repl.Vol.), §§ 3-801 et seq. of the Courts and Judicial Proceedings Article (CJ); and (2) the Juvenile Services Act, Md.Code (1957, 1988 Repl.Vol., 1990 Cum.Supp.), Art. 83C, §§ 1-101 et seq.
 The court[3] ordering disposition of a child adjudicated delinquent may:
 Subject to the provisions of paragraph (2) of this subsection, commit the child to the custody or under the guardianship of the Department of Juvenile Services, a local department of social services, the Department of Health and Mental Hygiene, or a public or licensed private agency on terms that the court considers appropriate to meet the priorities set forth in subsection (b) of this section, including designation of the type of facility where the child is to accommodated, until custody or guardianship is terminated....
 CJ § 3-820(c)(1)(ii) (emphasis added). Paragraph (2) of subsection (c) provides:
 A child committed under paragraph (1)(ii) of this subsection may not be accommodated in a facility that has reached budgeted capacity if a bed is available in another comparable facility in the State, unless the placement to the facility that has reached budgeted capacity has been recommended by the Department of Juvenile Services.
 Subsection (b) of § 3-820 sets forth:
 The priorities in making a disposition are the public safety and a program of treatment, training, and rehabilitation best suited to the physical, mental, and moral welfare of the child consistent with the public interest.
 THE JUVENILE SERVICES ACT
 The Department of Juvenile Services (DJS) is "a principal department of State government." Code, Art. 83C § 2-101(a). The head of DJS is its Secretary, who is responsible for its operation, § 2-102(a) and (b), and for its budget and for the budget of each unit in the Department, § 2-104(a). DJS is "the central administrative Department for ... [t]he State juvenile, diagnostic, training, detention, and rehabilitation institutions." Section 2-111(a)(2). DJS may
 (1) Designate, as its agent for the purposes of this article, any public or private agency or organization in this State; and
 (2) Spend funds:
 (i) To aid that agent or to buy services from it; or
 (ii) If adequate services are not available in this State, to buy services from any agency or organization outside this State.
 Section 2-114. Except as expressly provided otherwise, the Secretary may
 transfer, by rule, regulation, or written directive, any function, staff, or funds from any unit in the Department to the office of the Secretary or another unit in the Department.
 Section 2-104(g). It is, of course, self-evident that DJS may spend only those funds available to it by law and must operate within those funds.
 The Secretary is charged with developing "a State Comprehensive Juvenile Services 3-year Plan," prior to 1 January 1990, § 2-104(e)(3)(1). The Plan "shall be revised for each subsequent calendar year for three years and shall be submitted to the General Assembly by February 1 of each year," id., subsections (e)(3)(i) and (ii). Subsection (e)(3)(i) requires, among other matters, that the Plan shall:
 (2) Set out the needs of the various areas of services for clients ...; [and]
 (3) Establish priorities for the different services needed....[4]
 LEGISLATIVE INTENT
 The Guidelines
 In order to answer the question before us, we must divine the intent of the legislature with respect to the disposition of a delinquent child. See Miller & Levinson, Ghost Hunting: Searching for Maryland Legislative History, 22 Md.Bar J. 11-16 (July-August 1989); M. Miller, Ghost Hunting: Finding Legislative Intent in Maryland, A Check List of Sources (October 1984) (unpublished manuscript available in the Maryland State Law Library). The guidelines for statutory construction were set out by Judge Adkins speaking for the Court in Morris v. Prince George's County, 319 Md. 597, 573 A.2d 1346 (1990):
 There is no doubt that the beginning point of statutory construction is the language of the statute itself. Obviously, "`what the legislature has written in an effort to achieve a goal is a natural ingredient of analysis to determine that goal.'" When we look at the statutory language, we attempt to give effect to all the words in the statute. And sometimes it may not be necessary to go further than the scrutiny of statutory language, for the language itself may be sufficiently expressive of the legislative purpose or goal.
 But our endeavor is always to seek out the legislative purpose, the general aim or policy, the ends to be accomplished, the evils to be redressed by a particular enactment. In the conduct of that enterprise, we are not limited to study of the statutory language. The plain meaning rule "`is not a complete, all-sufficient rule for ascertaining a legislative intention....'" The "meaning of the plainest language" is controlled by the context in which it appears. Thus, we always are free to look at the context within which statutory language appears. Even when the words of a statute carry a definite meaning, we are not "precluded from consulting legislative history as part of the process of determining the legislative purpose or goal" of the law.
 Id. at 603-604, 573 A.2d 1346 (citations and footnote omitted). See Franklin Square Hosp. v. Laubach, 318 Md. 615, 619-620, 569 A.2d 693 (1990).
 The Construction
 When the statutes are considered in the light of the guidelines, the legislative scheme shines bright and clear. Governmental rights and obligations in juvenile causes are rationed between the Judiciary Department and the Executive Department. When a juvenile petition filed by a State's Attorney alleges that a child has committed a delinquent act, the court must determine whether the allegation has been proved beyond a reasonable doubt. CJ § 3-819(b)(1); Md.Rule 914(e)(1). If the allegation has been duly proved, the court may commit the child to the custody of DJS, and, in doing so, may designate the type of facility where the child is to be accommodated. The court may not, however, designate a specific facility; such designation is the prerogative of DJS.
 This view is entirely consistent with the rights and obligations of DJS and its Secretary. It is difficult to perceive how the functions of DJS could be properly fulfilled if it could not control the monies appropriated to it or which otherwise came into its hands. The 3-year Plan which the Secretary was required to develop, revise, and submit to the Legislature each calendar year would be thrown into utter disarray if the Secretary were obliged to spend the Department's funds as dictated by a court. The estimate of the needs of the various areas of services would be meaningless, and establishment of priorities for the different services needed would be futile if the funds allocated for such needs were expended without the Secretary's control. We take into account that it is DJS, not the court, which is charged with administration of the State juvenile, diagnostic, training, detention, and rehabilitation institutions. DJS could not properly administer these institutions if it could not control the monies to be spent on them, nor could it adequately fulfill the other obligations assigned to it.
 Whether DJS has funds available to support a child in a private facility or could tap some source to obtain such funds, begs the question. It may well determine that the monies would be better spent elsewhere to serve the purposes clearly announced by the legislature. It is evident on the face of the statutes that such a determination rests with DJS. As we have seen, it is the DJS which is authorized by the Legislature to designate "any public or private agency or organization in this State" and to spend funds "[t]o aid that agency or to buy services from it ..." or, "[i]f adequate services are not available in this State, to buy services from any agency or organization outside this State." Code, Art. 83C § 2-114. The plain language of the statute places these matters within the sound discretion of DJS. There is no indication, expressed or implied, that the discretion may be exercised by a court or any other agency, entity, or person.
 The Juvenile Causes Act authorizes the court to commit a delinquent child to the custody of DJS and permits it, upon such commitment, to designate "the type of facility where the child is to be accommodated." CJ § 3-820(c)(1)(ii). But it does not go so far as to permit the court to designate the specific facility.
 The short of it is that the language of the statutes in the context in which it appears, considered with the legislative purpose, the general aim or policy, the ends to be accomplished and the evils to be redressed by the enactments, lead inevitably to the conclusion that the Legislature intended that the particular facility in which a delinquent child may be placed is within the exclusive discretion of DJS.
 The history of what is now CJ § 3-820(c) supports this view. Prior to 1986, the court was empowered under then § 3-820(b)(2) to
 [c]ommit the child to the custody or under the guardianship of the Juvenile Services Administration [now DJS], a local department of social services, the Department of Health and Mental Hygiene, or a public or licensed private agency....
 In the wake of a decision of this Court, In re Appeal No. 653, Term 1975, 277 Md. 212, 352 A.2d 845 (1976), and two decisions of the Court of Special Appeals, Dep't of Health v. Prince George's Co., 47 Md. App. 436, 423 A.2d 589 (1980), cert. denied sub nom. Tom and June G. v. Dept. of Health, 290 Md. 714 (1981), and In re George G., 64 Md. App. 70, 494 A.2d 247 (1985), which indicated that the court was not authorized under the statute to mandate the terms of a child's commitment to DJS, a spate of bills was introduced in the 1986 General Assembly. The question concerning the authority to designate a specific facility resulted in a compromise reflected in the present statute. The statute, as we have seen, permits the court to name the type of facility but generally bestows no authority on the court to specify a particular facility. The compromise was encouraged in significant part by the hope that it would avoid constitutional considerations. See SB 348, SB 661, HB 500, HB 635, all 1986. See also the fiscal note and the revised fiscal note of the Division of Fiscal Research to SB 348; the position memoranda of the Department of Health and Mental Hygiene regarding SB 348, HB 500, and HB 635 presented to the respective Senate and House Committees; the position statement from the Baltimore County Department of Fiscal Services to the Baltimore County Legislative Liaison Office dated 11 February 1986; position statement from the Baltimore County Office of Law dated 27 February 1986; letter from the Attorney General to the Executive Assistant to the Governor dated 21 January 1986 regarding HB 500; letter from the Attorney General to the Governor dated 23 May 1986 regarding HB 635 and SB 348.
 STATEMENT OF THE CASES SUB JUDICE
 The three cases before us traveled the same path to this Court. In each of them, upon petition of the State's Attorney for Baltimore City, the court adjudicated the named child to be delinquent. Upon a disposition hearing in each case, the court, by means of an identically-worded printed form entitled "Order for Commitment of Juvenile," committed the child over the signature of the presiding judge, "to the care and custody of the Maryland Department of Juvenile Services." It further ordered that the child "be delivered to the appropriate Maryland Department of Juvenile Services facility."[5] At the bottom of each form, however, there appeared in handwriting over the signature of the judge, the flat command, "Respondent to be placed at the Glen Mills School." Glen Mills School is a private facility located in Pennsylvania.
 Demetrius
 The inception of the command of the court to place Demetrius in the Glen Mills School occurred when the master who conducted the child's adjudication hearing ordered DJS to make an investigation and render a report for the disposition of the child. Specifically, DJS was ordered to refer Demetrius for possible placement in Glen Mills or in the Department's Youth Centers.[6] The indicated referrals were made by a juvenile counselor,[7] and Demetrius was accepted by both facilities. At the disposition hearing, however, a juvenile counselor informed the court that DJS could not place Demetrius in Glen Mills because of a lack of funds. Despite requests by an Assistant State's Attorney and Demetrius' counsel to place the child in Glen Mills, the master recommended that he be placed in the Youth Centers. Demetrius filed an exception and requested a hearing. At the hearing, counsel for Demetrius told the court that although DJS had first planned to place the child in Glen Mills, because of a lack of funds DJS now recommended that he be placed in the Youth Centers. After hearing from an Assistant State's Attorney, the court ordered placement in Glen Mills. DJS promptly petitioned the court to vacate or modify the order. The petition was denied.
 Darvanion
 At the time of the disposition hearing of Darvanion, DJS had been ordered by the court to refer him to Glen Mills and had been further ordered to send him to the school for a "diagnostic evaluation" upon Glen Mills' offer to perform the evaluation without payment. The juvenile counselor submitted a memorandum recommending placement in the Youth Centers. The counselor averred in the memorandum:
 If I genuinely believed that Glen Mills was the only program to meet this young man's needs, I would not hesitate to recommend it, and I would do so, even in the face of the extant budget crunch, with all the persuasive power I could muster. However, I do not believe this is true in this case and I frankly think it would be cavalier and fiscally irresponsible in light of present economic realities, to make such a recommendation when a perfectly acceptable program, already budgeted for, exists.
 Nevertheless, after a hearing at which no testimony was taken, the court committed Darvanion to the DJS with the command that he be placed in Glen Mills. The petition of DJS to modify or vacate the order was denied upon hearing.
 Shawn
 Shawn's placement in Glen Mills came about in this manner. After he was adjudicated delinquent, there were negotiations in which DJS played no part. As a result of the negotiation, Shawn was referred to Glen Mills. The juvenile counselor informed the Assistant State's Attorney that a placement for Shawn had been secured in the Youth Centers. At no time did DJS refer Shawn to Glen Mills or recommend that he be placed in that facility. The court committed Shawn to DJS and sent him to Glen Mills for "diagnostic evaluation," which Glen Mills agreed to perform without payment. At the review proceeding which followed, the request of counsel for DJS to participate in the proceedings was denied. The juvenile counselor, however, informed the court that placement for Shawn in the Youth Centers had been obtained. The court continued the commitment to DJS and ordered the Department to place Shawn in Glen Mills, which had agreed to accept him. It was stipulated that DJS never recommended placement in Glen Mills and that the Department had secured an alternative placement for Shawn. The court refused to vacate or modify its order.
 DJS noted an appeal to the Court of Special Appeals in each case from the respective orders denying the petitions to vacate or modify the orders of commitment. Upon petition of DJS in each case we granted certiorari before decision of the intermediate appellate court.
 CONCLUSION
 In the light of our interpretation of the statutes with regard to the placement of a delinquent child, we conclude that the court's commands to place the children in Glen Mills were improper. We observe that the comments made by the presiding judges regarding the placements do not persuade us to the contrary.
 As to Demetrius the court recognized that it did not have the authority to designate placement in a specific facility. The court attempted to avoid this restriction by reasoning that it was not really directing DJS to place the child in a particular facility. Rather, the court asserted, it used the phrase "the Glen Mills School" merely to describe the characteristics of the "type of facility" where Demetrius was to be placed. The court explained:
 [I]t's always been my understanding as a juvenile judge and as the administrative judge of this court that I had the authority to designate the type of institution that a juvenile was to be committed to and the statute confirmed that and that's all I have done here. By using the key words, Glen Mills, I have designated a bundle of characteristics of an institution, which I felt, after everyone agreed, had the appropriate characteristics for Demetrius, for his well-being, his best interest, for society's best interest, for Juvenile Services' best interest.
 As DJS points out, "[t]he court, however, neither described nor made any findings of fact as to this `bundle of characteristics.'" We think that the court gave DJS no choice as to the facility. We are not in accord within the judge's rationale for his action.
 As to Darvanion, the court at first relied on the fact that DJS had initially recommended placement in either Glen Mills or the Youth Centers. The court said that it was "accepting that and taking the alternative recommendation and placing [Darvanion] in the Glen Mills program." But this was in the face of a memorandum submitted shortly before the hearing in which the juvenile counselor urged that the child be placed in the Youth Centers and not in Glen Mills. At the hearing on the petition to vacate or modify the order, the court said, without amplification, that "under certain circumstances, the court does under the statute or can under the statute ... make the kind of decision that was made in this case...."
 As to Shawn, at the hearing on the petition to vacate or modify the placement order, the judge, who had also presided in the Darvanion case, opined:
 I still think that this court has as a duty and obligation to do that which is in the best interest of the [child].... I am under the belief that the statute allows me to do what I did in this case as well based upon a total reading of the statute....
 We note that DJS did not agree to the placement of the children in Glen Mills, nor did it condone or recommend such placement. On the contrary, it was persistent in its assertion of its right to designate the specific facility.
 DECISION
 The answer to the question is that CJ § 3-820, considered in the light of other relevant statutes, does not authorize the court, in committing a delinquent child to the custody of the Department of Juvenile Services, to order that the child be placed in a specific private facility at the expense of the Department. Therefore, the orders of the court placing the children in the Glen Mills School were erroneous.
 In each case, the judgment of the Circuit Court for Baltimore City denying the petition of the Department of Juvenile Services to vacate or modify the Order of Commitment is affirmed with respect to the commitment of the child to the care and custody of the Department of Juvenile Services and reversed with respect to the placement of the child in the Glen Mills School.
 IN EACH CASE THE JUDGMENT OF THE CIRCUIT COURT FOR BALTIMORE CITY DENYING THE PETITION OF THE DEPARTMENT OF JUVENILE SERVICES TO VACATE OR MODIFY THE ORDER OF COMMITMENT IS AFFIRMED IN PART AND REVERSED IN PART AS SET OUT IN THIS OPINION;
 EACH CASE REMANDED TO THE CIRCUIT COURT FOR BALTIMORE CITY WITH DIRECTION TO VACATE THE ORDER PLACING THE CHILD IN THE GLEN MILLS SCHOOL; COSTS TO BE PAID BY THE MAYOR AND CITY COUNCIL OF BALTIMORE.[8]
 NOTES
 [*] At the time these cases were heard and conferenced, Karwacki, J., a judge of the Court of Special Appeals of Maryland, was specially assigned to this Court. At the time of the decision and adoption of this opinion, he had been commissioned and had qualified as a judge of this Court.
 [1] "`Child' means a person under the age of 18 years." Md.Code (1973, 1989 Repl.Vol.), § 3-801(d) of the Courts and Judicial Proceedings Article (CJ).
 [2] "`Delinquent child' is a child who has committed a delinquent act and requires guidance, treatment, or rehabilitation." CJ § 3-801(l).
 "`Delinquent act' means an act which would be a crime if committed by an adult." CJ § 3-801(k).
 [3] "`Court' means the circuit court of a county or Baltimore City sitting as the juvenile court. In Montgomery County, it means the District Court sitting as the juvenile court." CJ § 3-801(i).
 [4] Both the Juvenile Causes Act and the Juvenile Services Act reflect the deep concern of the General Assembly for children. The Juvenile Causes Act declares its purposes to be:
 (1) To provide for the care, protection, and wholesome mental and physical development of children coming within the provisions of this subtitle; and to provide for a program of treatment, training, and rehabilitation consistent with the child's best interests and the protection of the public interest;
 (2) To remove from children committing delinquent acts the taint of criminality and the consequences of criminal behavior;
 (3) To conserve and strengthen the child's family ties and to separate a child from his parents only when necessary for his welfare or in the interest of public safety;
 (4) If necessary to remove a child from his home, to secure for him custody, care, and discipline as nearly as possible equivalent to that which should have been given by his parents;
 (5) To provide judicial procedures for carrying out the provisions of this subtitle.
 CJ § 3-802(a). Subsection (b) requires that the Act "be liberally construed to effectuate these purposes."
 The aims and purposes of the Juvenile Services Act are the same as those of the Juvenile Causes Act. The Legislature made clear that "[i]t is the policy of the State that the Department [of Juvenile Services] comply with the provisions of § 3-802 of the Courts and Judicial Proceedings Article." Md.Code (1957, 1988 Repl.Vol., 1990 Cum. Supp.), Art. 83C § 2-101(b).
 [5] The form gave the DJS the right
 to consent to such medical, surgical, and hospital care and treatment as may from time to time be determined to be in [the child's] best interest, subject to the further order of this court....
 The form included an order that reasonable efforts required by 42 United States Code Annotated Section 671(a)(15) concerning preplacement efforts to prevent or eliminate the need for removal from the home have been made and post-placement efforts to enable a return to the home, applicable in the circumstances of the child, will continue to be made.
 [6] The Legislature authorized DJS "may establish and operate the facilities that are necessary to diagnose, care for, train, educate, and rehabilitate properly children who need these services." Md.Code (1957, 1988 Repl.Vol., 1990 Cum.Supp.), Art. 83C, § 2-117(a)(1). The facilities set out include "[t]he youth centers." Id., § 2-117(a)(2)(vi). Each facility named shall operate under the control and general management of DJS. Id., § 2-118.
 [7] A "Juvenile counselor" is "the person assigned to the court by the Department of Juvenile Services to provide probation and aftercare services." COMAR 16.03.01.02(16).
 [8] The writs of certiorari present a second question:
 Whether the separation of powers mandated by Article 8 of the Maryland Constitution, Declaration of Rights prohibits the legislature from authorizing the juvenile courts to commit delinquent children to specific private facilities and to order the Department of Juvenile Services to pay the cost of those placements.
 Because we have concluded on nonconstitutional grounds that the orders of the Circuit Court for Baltimore City to place the children in the Glen Mills School were prejudicially erroneous, we do not reach the constitutional issue presented. Brittingham v. State, 306 Md. 654, 660, 511 A.2d 45 (1986).


type: other

text:
ITPB1/415-155/12/DP | Interpretacja indywidualna
 ♦ › Stawki ryczałtu › ITPB1/415-155/12/DP
 Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, 7 maja 2012 r.
 Czy zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jeżeli Wnioskodawca świadczy usługi transportowe, gdzie tabor samochodowy o ładowności powyżej 2 ton zapewnia zlecający wykonanie usług, to podatek zryczałtowany powinien wynosić 5,5%?
 Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 27 stycznia 2012 r. (data wpływu 13 lutego 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie wysokości stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych – jest prawidłowe.
 W dniu 13 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie wysokości stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
 Wnioskodawca od 1 października 2010 r. prowadzi działalność w zakresie usług transportowych. Powyższe usługi wykonuje dla dwóch - trzech firm w Szwecji oraz dla jednej - dwóch firm w Polsce. Wnioskodawca nie posiada własnego taboru samochodowego, lecz posiada wszelkie uprawnienia do prowadzenia tego taboru. Tabor samochodowy zapewnia Wnioskodawcy firma zlecająca transport.
 Czy zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jeżeli Wnioskodawca świadczy usługi transportowe, gdzie tabor samochodowy o ładowności powyżej 2 ton zapewnia zlecający wykonanie usług, to podatek zryczałtowany powinien wynosić 5,5%...
 Wnioskodawca uważa, iż prowadzenie taboru samochodowego o ładowności powyżej 2 ton, należącego do firmy zlecającej transport, podlega 5,5% stawce zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Determinantem stawki przedmiotowego podatku jest tonaż taboru samochodowego.
 Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) - ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:
 Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi m. in.:
 8,5% przychodów z działalności usługowej, w tym przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5 %, z zastrzeżeniem pkt 1, 2, 4 i 5 oraz załącznika Nr 2 do ustawy (art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy),
 Przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie definiują pojęcia „tabor samochodowy o ładowności powyżej 2 ton”. Zgodnie ze Współczesnym Słownikiem Języka Polskiego pod redakcją Bogusława Dunaj, Wydawnictwo Langenscheidt Warszawa 2007 r. pod pojęciem słowa „tabor” należy rozumieć ogół środków transportu danego rodzaju jakiegoś przedsiębiorstwa, miasta, państwa itp.: tabor samochodowy, tramwajowy, kolejowy.
 Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług kierowania pojazdami ciężarowymi o ładowności powyżej 2 ton. Usługi świadczone będą na rzecz kilku podmiotów przy użyciu środków transportu będących własnością zleceniodawców.
 Przenosząc opisane wcześniej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy oraz mając na względzie przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, iż dla zastosowania właściwej stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych do przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej w zakresie przewozów ładunków samochodem ciężarowym, istotne znaczenie ma sama techniczna możliwość łącznego przewiezienia ładunku o określonym tonażu z uwzględnieniem ciągniętej za samochodem przyczepy, naczepy, itp.
 Jeżeli w istocie jak wskazano w złożonym wniosku, Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zamierza przewozić ładunki taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton, a usługi te w świetle odrębnych przepisów, nie będących przepisami prawa podatkowego, a tym samym nie mogących być przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej, mogą być świadczone powierzonym środkiem transportowym (nie stanowiącym własności Wnioskodawcy), to przychód uzyskany ze świadczenia tych usług podlega opodatkowaniu 5,5% stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
 ITPB1/415-155/12/DP
 Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) › Zryczałtowany podatek dochodowy › Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych › Rodzaje działalności
 ITPB1/415-156/12/DP | Interpretacja indywidualna
 IPPP3/443-1554/11-5/JK | Interpretacja indywidualna
 ITPB1/415-1116b/10/WM | Interpretacja indywidualna


jurisdiction: EU

text:
2.4.2005
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 82/28
 SENTENZA DEL TRIBUNALE DI PRIMO GRADO
 26 gennaio 2005
 nella causa T-267/03, Anna Maria Roccato contro Commissione delle Comunità europee (1)
 (Dipendenti - Concorso interno - Mancata ammissione alla prova orale - Potere di valutazione della commissione giudicatrice - Portata del sindacato giurisdizionale)
 (2005/C 82/55)
 Lingua processuale: il francese
 Nella causa T-267/03, avente ad oggetto, da un lato, la domanda d'annullamento della decisione della commissione esaminatrice del concorso COM/PB/99 24 gennaio 2003, e, dall'altro, la domanda diretta al risarcimento dei danni, Anna Maria Roccato, già dipendente della Commissione delle Comunità europee, residente in Bruxelles (Belgio), rappresentata dagli avv.ti G. Vandersanden e L. Levi, contro Commissione delle Comunità europee (agenti: sig.re H. Tserepa-Lacombe e F. Clotuche-Duvieusart, con domicilio eletto in Lussemburgo), il Tribunale (Quarta Sezione), composto dal sig. H. Legal, presidente, dalla sig.ra V. Tiili e dal sig. V. Vadapalas, giudici; cancelliere: sig. I. Natsinas, amministratore, ha pronunciato, il 26 gennaio 2005, una sentenza il cui dispositivo è del seguente tenore:
 1
 Il ricorso è respinto.
 2
 Ciascuna parte sopporterà le proprie spese.
 (1) GU C 239 del 4.10.2003.


text:
2.5.98 FR Journal officiel des CommunauteÂs europeÂennes C 137/7
 contrat de droit italien conclu entre les parties en raison ordonnance du Verwaltungsgerichtshof (Vienne), rendue le
 de la non-exeÂcution du contrat par la deÂfenderesse. 21 janvier 1998 dans les affaires Johann Seemeier et Jörg
 Schreiber contre Unabhängiger Verwaltungssenat des Lan-
 des Salzburg et Jörg Schreiber contre Unabhängiger Ver-
 waltungssenat für Kärnten, autre partie: Bundesminister
 für Wissenschaft und Verkehr, et qui est parvenue au greffe
 de la Cour le 19 feÂvrier 1998.
 Recours introduit le 18 feÂvrier 1998 par Commission
 des CommunauteÂs europeÂennes contre TVR-Tecnologie
 Le Verwaltungsgerichtshof (Vienne) demande aÁ la Cour de
 Vetroresina SpA, dont le sieÁge est aÁ Rome, Italie
 justice de statuer sur la question suivante.
 (Affaire C-41/98)
 (98/C 137/14) Les articles 30 aÁ 36 du traiteÂ (dispositons relatives aÁ la
 libre circulation des marchandises) ainsi que les autres dis-
 La Cour de justice des CommunauteÂs europeÂennes a eÂteÂ positions du droit communautaire en vigueur doivent-ils
 saisie le 18 feÂvrier 1998 d'un recours dirigeÂ contre TVR- eÃtre interpreÂteÂs en ce sens qu'ils s'opposent aÁ ce qu'un EÂtat
 Tecnologie Vetroresina SpA, dont le sieÁge est aÁ Rome, Ita- membre restreigne le transport d'animaux vivants destineÂs
 lie, et formeÂ par la Commission des CommunauteÂs europeÂ- aÁ l'abattage, de telle sorte que ce type de transport ne peut
 ennes, repreÂsenteÂe par Me Eugenio de March, conseiller eÃtre effectueÂ que jusqu'aÁ l'abattoir approprieÂ le plus
 juridique, en qualiteÂ d'agent, assisteÂ par Me Alberto dal proche aÁ l'inteÂrieur du territoire national et qu'un tel
 Ferro, du barreau de Vicence, eÂlisant domicile aupreÁs de transport ne peut eÃtre effectueÂ en tout eÂtat de cause que
 M. Carlos Gómez de la Cruz, centre Wagner, Kirchberg, aÁ lorsque, en respectant les dispositions relatives aÁ la circula-
 Luxembourg. tion routieÁre et aÁ la police de la route, la dureÂe totale du
 transport ne deÂpasse pas six heures et la distance parcou-
 La partie requeÂrante conclut aÁ ce qu'il plaise aÁ la Cour: rue n'exceÁde pas 130 kilomeÁtres, le kilomeÂtrage effective-
 ment parcouru sur autoroute n'eÂtant compteÂ que pour
 Ð condamner la deÂfenderesse au remboursement de la moitieÂ aux fins du calcul de la distance?
 somme de 77 558,80 eÂcus majoreÂe des inteÂreÃts y affeÂ-
 rents aÁ partir du 1er feÂvrier 1990 jusqu'au jour du paie-
 ment de cette somme, pour un montant journalier de
 24,97 eÂcus,
 Ð condamner la deÂfenderesse au paiement de la somme
 de 7 700 eÂcus ou d'un montant eÂquivalent aÁ titre de Demande de deÂcision preÂjudicielle preÂsenteÂe par ordon-
 dommages et inteÂreÃts, nance du Bundespatentgericht rendue le 29 janvier 1998
 dans l'affaire BASF Aktiengesellschaft, requeÂrante, autre
 Ð condamner la deÂfenderesse aux deÂpens. partie aÁ la proceÂdure: preÂsident du Deutschen Patentamt
 Moyens et principaux arguments (Affaire C-44/98)
 (98/C 137/16)
 Le recours introduit en vertu d'une clause compromissoire
 vise aÁ obtenir le remboursement d'avances verseÂes dans le
 cadre du contrat BREU-0114-I (A) pour la reÂalisation La Cour de justice des CommunauteÂs europeÂennes a eÂteÂ
 d'une eÂtude relative aÁ des structures en mateÂriaux compo- saisie d'une demande de deÂcision aÁ titre preÂjudiciel par
 sites utilisant la technique CAD-CAM, et la fabrication ordonnance du Bundespatentgericht rendue le 29 janvier
 d'un prototype entieÁrement automatiseÂ pour la production, 1998 dans l'affaire BASF Aktiengesellschaft, requeÂrante,
 en utilisant la meÂthode du «Filament Winding». La autre partie aÁ la proceÂdure: le preÂsident du Deutschen
 Commission a deÂcideÂ de reÂsilier le contrat de droit italien Patentamt, ordonnance qui est parvenue au greffe de la
 conclu entre les parties en raison de la non-exeÂcution du Cour le 20 feÂvrier 1998.
 contrat par la deÂfenderesse.
 Le Bundespatentgericht Ð quatrieÁme chambre (chambre
 de recours et chambre d'annulation) Ð demande aÁ la
 Cour de justice de statuer sur la question suivante.
 Demande de deÂcision preÂjudicielle preÂsenteÂe par ordon- Est-il compatible avec les principes de la libre circulation
 nance du Verwaltungsgerichtshof (Vienne), rendue le des marchandises (articles 30 et 36 du traiteÂ) qu'un brevet
 21 janvier 1998, dans les affaires Johann Seemeier et Jörg accordeÂ par l'Office europeÂen des brevets avec effet pour
 Schreiber contre Unabhängiger Verwaltungssenat des Lan- un EÂtat membre, et reÂdigeÂ dans une autre langue que la
 des Salzburg et Jörg Schreiber contre Unabhängiger Ver- langue officielle de cet EÂtat membre, soit, deÁs l'origine,
 waltungssenat für Kärnten, autre partie: Bundesminister reÂputeÂ sans effet lorsque le titulaire du brevet n'a pas
 für Wissenschaft und Verkehr fourni aÁ l'Office des brevets de l'EÂtat membre concerneÂ,
 dans un deÂlai de trois mois aÁ compter de la date de la
 (Affaire C-42/98) publication au Bulletin europeÂen des brevets de la mention
 (98/C 137/15) de la deÂlivrance du brevet, une traduction du fascicule du
 brevet dans la langue officielle de l'EÂtat membre?
 La Cour de justice des CommunauteÂs europeÂennes a eÂteÂ
 saisie d'une demande de deÂcision aÁ titre preÂjudiciel par


text:
16.10.1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 299/15
 Rechtsmittel der Französischen Republik gegen das Urteil (Zur Auferlegung der Kosten)
 der Dritten erweiterten Kammer des Gerichts erster
 Instanz der Europäischen Gemeinschaften vom 3. Juni — Verletzung von Artikel 87 § 4, hilfsweise § 6, der Verfah-
 1999 in der Rechtssache T-17/96, Télévision française 1 rensordnung des Gerichts erster Instanz.
 SA (TF1) gegen Kommission der Europäischen Gemein-
 schaften, unterstützt durch Französische Republik, einge- (1) Rechtssache C-107/95 P (Slg. 1997, I-947).
 legt am 13. August 1999
 (Rechtssache C-308/99 P)
 (1999/C 299/16)
 Ersuchen um Vorabentscheidung, vorgelegt durch Urteil
 des Nederlandse Raad van State vom 10. August 1999 in
 Die Französische Republik hat am 13. August 1999 ein dem bei diesem anhängigen Rechtsstreit 1. J. C. J. Wou-
 Rechtsmittel gegen das Urteil der Dritten erweiterten Kammer ters; 2. Raad van de Balies van de Europese Gemeenschap;
 des Gerichts erster Instanz der Europäischen Gemeinschaften 3. J. W. Savelbergh; 4. Price Waterhouse Belastingadvi-
 vom 3. Juni 1999 in der Rechtssache T-17/96, Télévision seurs BV gegen Algemene Raad van de Nederlandse Orde
 française 1 SA (TF1) gegen Kommission der Europäischen van Advocaten
 Gemeinschaften, unterstützt durch Französische Republik,
 beim Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften eingelegt. (Rechtssache C-309/99)
 Bevollmächtigte der Rechtsmittelführerin sind Kareen Rispal-
 Bellanger und Frédérik Million, Zustellungsanschrift: Französi- (1999/C 299/17)
 sche Botschaft, 8b, boulevard Joseph II, Luxemburg.
 Der Nederlandse Raad van State ersucht den Gerichtshof durch
 Urteil vom 10. August 1999, bei der Kanzlei des Gerichtshofes
 Die Rechtsmittelführerin beantragt, eingegangen am 13. August 1999, in dem bei ihm anhängigen
 Rechtsstreit 1. J. C. J. Wouters; 2. Raad van de Balies van de
 Europese Gemeenschap; 3. J. W. Savelbergh; 4. Price Wa-
 — die Nummer 2 (soweit die Zulässigkeit der Klage im
 terhouse Belastingadviseurs BV gegen Algemene Raad van de
 Rahmen des Artikels 90 EG-Vertrag [jetzt Artikel 86 EG]
 Nederlandse Orde van Advocaten um Vorabentscheidung über
 bejaht wird) und die Nummer 6 des Tenors des angefochte-
 folgende Fragen:
 nen Urteils aufzuheben;
 — den im ersten Rechtszug gestellten Anträgen der Kommis- 1.a) Ist der Begriff Unternehmensvereinigung in Artikel 85
 sion stattzugeben. (jetzt 81) Absatz 1 EG-Vertrag so auszulegen, daß davon
 nur gesprochen werden kann, wenn und soweit eine
 solche Vereinigung im Unternehmensinteresse handelt,
 so daß für die Anwendung der Bestimmung zu unterschei-
 Rechtsmittelgründe und wesentliche Argumente den ist zwischen Tätigkeiten der Vereinigung im allgemei-
 nen Interesse und anderen Tätigkeiten, oder reicht die
 bloße Tatsache, daß eine Vereinigung auch im unterneh-
 merischen Interesse tätig werden kann, aus, um sie in
 (Zur Zulässigkeit der Klage im Rahmen des Artikels 90) ihrem gesamten Auftreten als Unternehmensvereinigung
 im Sinne dieser Bestimmung anzusehen? Ist es für die
 — Rechtsfehler, Fehler in der rechtlichen Beurteilung des Anwendung des gemeinschaftlichen Wettbewerbsrechts
 Sachverhalts: Voraussetzung für die Zulässigkeit einer von Bedeutung, daß die durch die betreffende Einrichtung
 Untätigkeitsklage sei das Bestehen einer Verpflichtung zum erlassenen allgemeinverbindlichen Regeln aufgrund ge-
 Tätigwerden. Die Kommission habe aber nach dem Vertrag setzlicher Zuständigkeit und in der Eigenschaft als Son-
 keine Verpflichtung zum Tätigwerden im Rahmen des dergesetzgeber erlassen worden sind?
 Artikels 90 Absatz 3, der ihr einen Ermessensspielraum
 verleihe, der mit dem ihr für die Anwendung des Artikels
 169 EG-Vertrag (jetzt 226 EG) eingeräumten vergleichbar 1.b) Richtet sich, falls Frage 1 a dahin beantwortet wird, daß
 sei. eine Unternehmensvereinigung nur dann vorliegt, wenn
 Hilfsweise ist die französische Regierung der Ansicht, das und soweit eine solche Vereinigung im Unternehmensin-
 Gericht habe nicht das Vorliegen eines „Ausnahmefalls“ teresse handelt, die Frage, wann von der Wahrung des
 im Sinne der Rechtsprechung des Gerichtshofs bejahen allgemeinen Interesses die Rede ist und wann nicht,
 können, ohne die notwendigerweise sehr enge Bedeutung — auch — nach Gemeinschaftsrecht?
 dieses Begriffes zu verkennen. Die Ausnahmefälle im Sinne
 des Urteils Bundesverband der Bilanzbuchhalter (1) sind 1.c) Kann, falls Frage 1 b dahin beantwortet wird, daß das
 nach Ansicht der französischen Regierung auf Fälle zu Gemeinschaftsrecht hier eine Rolle spielt, der Erlaß
 beschränken, in denen die staatlichen Maßnahmen wettbe- allgemeinverbindlicher Regeln in bezug auf die Bildung
 werbswidriges Verhalten, das anfangs auf Eigeninitiative von Arbeitsgemeinschaften von Rechtsanwälten mit An-
 der in Artikel 90 genannten Unternehmen beruht habe, gehörigen anderer Berufe durch eine Einrichtung wie die
 nur „legalisierten“ (begünstigten oder stärkten), um zu Kammer aufgrund einer gesetzlichen Zuständigkeit für
 verhindern, daß das staatliche Eingreifen als „Schutzschild“ die Gewährleistung der Unabhängigkeit und der Partei-
 für dieses Verhalten diene, das sonst notwendigerweise im lichkeit des Rechtsbeistand gewährenden Anwalts auch
 Rahmen der Artikel 85 und 86 EG-Vertrag (jetzt Artikel 81 nach Gemeinschaftsrecht als Wahrung des allgemeinen
 und 82) zu ahnden sei. Interesses angesehen werden?


type: wikipedia

text:
Franz Anton Leonard Herget (6. listopadu 1741 Andělská Hora – 1. října 1800 Praha) byl český matematik a inženýr.
 Život
 Franz Herget po absolvování gymnázia studoval nejdříve na teologické a poté na filozofické fakultě pražské univerzity. Rovněž navštěvoval přednášky na technice. Po smrti profesora Schora byl v roce 1767 jmenován ve věku 26 let profesorem inženýrských věd na Stavovské inženýrské škole v Praze, předchůdkyni ČVUT. Součástí výuky byla aritmetika, geometrie a trigonometrie. Od roku 1784 vyučoval praktickou matematiku na filozofické fakultě Karlovy univerzity.
 Kolem roku 1780 založil na Malé Straně v Praze na břehu Vltavy nedaleko Karlova mostu cihelnu. Budovy Hergetovy cihelny stojí na Cihelné ulici dodnes a jsou památkově chráněny. Cihly se zde vyráběly s vtisknutým reliéfem s písmeny A H na ložné ploše. V roce 1788 byl jmenován vrchním stavebním ředitelem v Čechách. V letech 1790-1791 vytvořil se svými žáky z inženýrské školy podrobný plán Prahy.
 Jeho vnuk Max Herget působil jako podnikatel v průmyslu stavebních hmot a politik. Byl poslancem Českého zemského sněmu.
 Reference
 Literatura
 Externí odkazy
 Sága rodu Hergetů. In: Česká televize. Z metropole. Premiéra: 9. 11. 2013, ČT1. iVysílání.
 Čeští matematici
 Čeští pedagogové
 Čeští stavební inženýři
 Matematici působící v Česku
 Muzeologové
 Narození 1741
 Narození 6. listopadu
 Úmrtí 1800
 Muži
 Úmrtí 1. října
 Hergetové
 Pohřbení na Malostranském hřbitově


text:
 6.3.2017
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 70/30
 2017. január 20-án benyújtott kereset – Weber-Stephen Products kontra EUIPO (iGrill)
 (T-35/17. sz. ügy)
 (2017/C 070/39)
 Az eljárás nyelve: angol
 Felek
 Felperes: Weber-Stephen Products LLC (Palatine, Illinois, Egyesült Államok) (képviselők: R. Niebel és A. Jauch ügyvédek)
 Alperes: az Európai Unió Szellemi Tulajdoni Hivatala (EUIPO)
 Az EUIPO előtti eljárás adatai
 A vitatott védjegy: az „iGrill” szóvédjegy tekintetében az Európai Uniót megjelölő, 1 258 162. sz. nemzetközi lajstromozás
 A megtámadott határozat: az EUIPO második fellebbezési tanácsának 2016. november 4-én hozott határozata (R 538/2016-2. sz. ügy)
 Kereseti kérelmek
 A felperes azt kéri, hogy a Törvényszék:
 —
 helyezze hatályon kívül a megtámadott határozatot;
 —
 az EUIPO-t kötelezze a költségek viselésére.
 Jogalap
 —
 a 207/2009 rendelet 7. cikke (1) bekezdése b) pontjának megsértése.


text:
 15.2.2016
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 59/32
 Žaloba podaná dne 3. prosince 2015 – Almashreq Investment Fund v. Rada
 (Věc T-709/15)
 (2016/C 059/35)
 Jednací jazyk: francouzština
 Účastníci řízení
 Žalobce: Almashreq Investment Fund (Damašek, Sýrie) (zástupce: E. Ruchat, advokát)
 Žalovaná: Rada Evropské unie
 Návrhová žádání
 Žalobce navrhuje, aby Tribunál:
 —
 určil, že je žaloba přípustná a opodstatněná;
 —
 uložil Evropské unii povinnost nahradit škodu, která žalobci vznikla, ve výši, kterou Tribunál určí ex aequo et bono;
 —
 uložil Radě Evropské unie náhradu nákladů řízení.
 Žalobní důvody a hlavní argumenty
 Na podporu žaloby předkládá žalobce jediný žalobní důvod vycházející z toho, že žalobci vznikla nemajetková újma z důvodu poškození jeho pověsti v přímé souvislosti s opatřeními přijatými Radou Evropské unie, za něž tento orgán nese odpovědnost.


type: contracts

text:
 19.10.2006
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 289/41
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 97/2006
 ze dne 7. července 2006,
 kterým se mění příloha XXI (Statistika) Dohody o EHP
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, ve znění Protokolu o úpravě Dohody o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda“), a zejména s ohledem na článek 98 Dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Příloha XXI Dohody byla změněna rozhodnutím Smíšeného výboru EHP č. 71/2006 ze dne 2. června 2006 (1).
 (2)
 Nařízení Komise (ES) č. 204/2006 ze dne 6. února 2006, kterým se upravuje nařízení Rady (EHS) č. 571/88 a mění rozhodnutí Komise 2000/115/ES s ohledem na organizaci statistických zjišťování Společenství o struktuře zemědělských podniků v roce 2007 (2) by mělo být začleněno do Dohody,
 ROZHODL TAKTO:
 Článek 1
 Příloha XXI Dohody se mění takto:
 1.
 V bodě 23 (nařízení Rady (EHS) č. 571/88) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „-
 32006 R 0204: nařízení Komise (ES) č. 204/2006 ze dne 6. února 2006 (Úř. věst. L 34, 7.2.2006, s. 3).“
 2.
 Seznam v dodatku 1 se nahrazuje seznamem v příloze tohoto rozhodnutí.
 3.
 V bodě 23a (rozhodnutí Komise 2000/115/ES) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „-
 32006 R 0204: nařízení Komise (ES) č. 204/2006 ze dne 6. února 2006 (Úř. věst. L 34, 7.2.2006, s. 3).“
 Článek 2
 Znění nařízení (ES) č. 204/2006 v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou závazná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 8. července 2006, ze předpokladu, že Smíšenému výboru EHP jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody (3).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 7. července 2006.
 Za Smíšený výbor EHP
 předsedkyně
 Oda Helen SLETNES
 (1) Úř. věst. L 245, 7.9.2006, s. 42.
 (2) Úř. věst. L 34, 7.2.2006, s. 3.
 (3) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.
 PŘÍLOHA
 SEZNAM UKAZATELŮ PRO ROK 2007 (1)
 Vysvětlivky: NR = neodpovídající, NS = nevýznamné, NE = neexistující nebo blížící se nule
 A.
 Zeměpisná poloha zemědělského podniku
 LI
 N
 IS
 1.
 Oblast zjišťování
 kód
 a)
 obec nebo obvod zjišťování (2)
 kód
 NR
 NR
 2.
 Znevýhodněné oblasti (2)
 ano/ne
 NR
 NR
 a)
 horská oblast (2)
 ano/ne
 NR
 NR
 3.
 Zemědělské oblasti s environmentálními omezeními
 ano/ne
 NR
 NR
 B.
 Právní subjektivita a řízení zemědělského podniku (ke dni zjišťování)
 LI
 N
 IS
 1.
 Nese právní odpovědnost a odpovědnost za hospodaření zemědělského podniku:
 a)
 fyzická osoba, která je jediným vlastníkem samostatného zemědělského podniku?
 ano/ne
 b)
 jedna nebo více fyzických osob, které jsou společníky, pokud jde o společný zemědělský podnik? (3)
 ano/ne
 c)
 právnická osoba?
 ano/ne
 2.
 Je-li odpověď na otázku B/1 a) kladná, je tato osoba (vlastník) také vedoucím podniku?
 ano/ne
 a)
 Je-li odpověď na otázku B/2 záporná, je vedoucí rodinný příslušník vlastníka?
 ano/ne
 NS
 NS
 b)
 Je-li odpověď na otázku B/2 a) kladná, je vedoucí manžel/ka vlastníka?
 ano/ne
 NS
 NS
 C.
 Forma vlastnictví (ve vztahu k vlastníkovi) a zemědělský systém
 LI
 N
 IS
 Využívané zemědělské plochy:
 1.
 ve vlastnictví
 ha/a
 2.
 v peněžním pachtu
 ha/a
 3.
 v naturálním pachtu nebo v jiné formě držby
 ha/a
 NE
 NE
 5.
 Zemědělský systém a postupy:
 a)
 Zemědělsky využitá půda zemědělského podniku, na které jsou používány metody ekologického zemědělství podle předpisů Evropského společenství
 ha/a
 NS
 d)
 Zemědělsky využitá půda zemědělského podniku v procesu přechodu na metody ekologického zemědělství
 ha/a
 NS
 e)
 Používá zemědělský podnik metody ekologického zemědělství také při chovu hospodářských zvířat?
 plně, zčásti, vůbec ne
 NS
 6.
 Místo určení produkce zemědělského podniku:
 a)
 Spotřebuje domácnost vlastníka více než 50 % konečné produkce (vyjádřené v hodnotě) zemědělského podniku?
 ano/ne
 NS
 NS
 b)
 Představuje přímý prodej spotřebitelům více než 50 % celkového prodeje?
 ano/ne
 NS
 NS
 D.
 Orná půda
 LI
 N
 IS
 Obiloviny pěstované na zrno (včetně osiv):
 1.
 Pšenice obecná a pšenice špalda
 ha/a
 NE
 2.
 Pšenice tvrdá
 ha/a
 NE
 NE
 3.
 Žito
 ha/a
 NS
 4.
 Ječmen
 ha/a
 5.
 Oves
 ha/a
 NS
 6.
 Kukuřice na zrno
 ha/a
 NE
 NS
 7.
 Rýže
 ha/a
 NE
 NE
 8.
 Ostatní obiloviny pěstované na zrno
 ha/a
 NS
 NE
 9.
 Luskoviny sklízené na zrno (včetně osiva a luskoobilných směsí)
 ha/a
 NS
 NE
 z toho:
 e)
 hrách, bob polní a sladké lupiny
 ha/a
 NS
 NE
 f)
 čočka, cizrna (garbanzos) a vikev
 ha/a
 NE
 NE
 g)
 ostatní luskoviny pěstované pro suchou sklizeň
 ha/a
 NE
 NE
 10.
 Brambory (včetně raných a sadbových)
 ha/a
 11.
 Cukrovka (kromě sadbové)
 ha/a
 NE
 NE
 12.
 Krmné okopaniny a hlízy (kromě sadbových)
 ha/a
 NS
 NS
 Technické plodiny:
 23.
 Tabák
 ha/a
 NE
 NE
 24.
 Chmel
 ha/a
 NE
 NE
 25.
 Bavlna
 ha/a
 NE
 NE
 26.
 Řepka a řepice
 ha/a
 27.
 Slunečnice
 ha/a
 NE
 NE
 28.
 Sója
 ha/a
 NE
 NE
 29.
 Lněné semeno (na olej)
 ha/a
 NE
 NE
 30.
 Ostatní olejniny
 ha/a
 NE
 NE
 31.
 Len
 ha/a
 NE
 NE
 32.
 Konopí
 ha/a
 NE
 NE
 33.
 Ostatní přadné rostliny
 ha/a
 NE
 NE
 34.
 Léčivé, aromatické a kořeninové rostliny
 ha/a
 NS
 NS
 35.
 Technické plodiny neuvedené jinde
 ha/a
 NE
 NE
 Čerstvá zelenina, melouny, jahody:
 14.
 Pěstované venku nebo pod nízkým (nepřístupným) ochranným krytem
 ha/a
 z toho:
 a)
 polní produkce
 ha/a
 b)
 zahradní produkce
 ha/a
 15.
 Pěstované pod sklem nebo jiným (přístupným) ochranným krytem
 ha/a
 Květiny a okrasné rostliny (kromě školek):
 16.
 Pěstované venku nebo pod nízkým (nepřístupným) ochranným krytem
 ha/a
 NS
 NS
 17.
 Pěstované pod sklem nebo jiným (přístupným) ochranným krytem
 ha/a
 18.
 Pícniny:
 a)
 dočasné travní porosty
 ha/a
 b)
 ostatní zelené pícniny
 ha/a
 z toho:
 i)
 kukuřice na zelené krmení (kukuřice na siláž)
 ha/a
 NS
 NS
 iii)
 ostatní pícniny
 ha/a
 NS
 19.
 Osiva a sadba polních plodin (kromě obilovin, luskovin, brambor a olejnin)
 ha/a
 20.
 Ostatní plodiny pěstované na orné půdě
 ha/a
 21.
 Půda ležící ladem, na kterou se nevztahují žádné subvence
 ha/a
 NR
 22.
 Půda ležící ladem, která podléhá programu podpory při vynětí orné půdy z produkce, a která není jinak hospodářsky využitá
 ha/a
 NR
 NR
 E.
 Zelinářské zahrady
 ha/a
 NS
 NS
 F.
 Trvalé louky a pastviny
 LI
 N
 IS
 1.
 Trvalé louky a pastviny kromě extenzivních pastvin
 ha/a
 2.
 Extenzivní pastviny
 ha/a
 3.
 Trvalé louky a pastviny, které se již nevyužívají k účelům produkce a na které se vztahují subvence
 ha/a
 NR
 G.
 Trvalé plodiny
 LI
 N
 IS
 1.
 Sady s ovocem a bobulovinami
 ha/a
 a)
 čerstvé ovoce a bobuloviny mírného klimatického pásma (4)
 ha/a
 NS
 b)
 ovoce a bobuloviny subtropického pásma
 ha/a
 NE
 NE
 c)
 ořechy
 ha/a
 NE
 NE
 2.
 Citrusové sady
 ha/a
 NE
 NE
 3.
 Olivové háje
 ha/a
 NE
 NE
 a)
 běžně produkující stolní olivy
 ha/a
 NE
 NE
 b)
 běžně produkující olivy pro výrobu oleje
 ha/a
 NE
 NE
 4.
 Vinice
 ha/a
 NE
 NE
 z toho běžně produkující:
 a)
 jakostní víno
 ha/a
 NE
 NE
 b)
 ostatní víno
 ha/a
 NE
 NE
 c)
 stolní hrozny
 ha/a
 NE
 NE
 d)
 rozinky
 ha/a
 NE
 NE
 5.
 Školky
 ha/a
 NS
 NE
 6.
 Ostatní trvalé kultury
 ha/a
 NE
 NE
 7.
 Trvalé kultury pěstované pod sklem
 ha/a
 NE
 NE
 H.
 Ostatní půda
 LI
 N
 IS
 1.
 Zemědělsky nevyužitá půda (zemědělská půda, která se již neobdělává z hospodářských, sociálních nebo jiných důvodů a která se nevyužívá v systému střídání plodin)
 ha/a
 2.
 Zalesněná území
 ha/a
 3.
 Ostatní půda (půda zabraná budovami, hospodářskými dvory, tratěmi a cestami, rybníky, lomy, skálami, včetně neúrodné půdy atd.)
 ha/a
 I.
 Houby, zavlažování, plochy, které se již nevyužívají k účelům produkce a na které se vztahují subvence, a plochy, které podléhají programu podpory při vynětí orné půdy z produkce
 LI
 N
 IS
 2.
 Houby
 ha/a
 NS
 NS
 3.
 Zavlažovaná plocha
 NE
 a)
 celková zavlažovaná plocha
 ha/a
 NE
 b)
 zavlažovaná obdělávaná plocha
 ha/a
 NE
 8.
 Plochy, které se již nevyužívají k účelům produkce a na které se vztahují subvence, a plochy podléhající programu podpory při vynětí orné půdy z produkce rozdělené takto:
 ha/a
 NR
 NR
 a)
 plocha, která se již nevyužívá k účelům produkce a na kterou se vztahují subvence (již vykázáno v položce D/22 a F/3)
 ha/a
 NR
 NR
 b)
 plocha využitá k produkci zemědělských surovin, které nejsou určeny pro potraviny nebo krmiva (např. cukrovka, řepka, stromy a keře, jiné než lesní, apod., včetně čočky, cizrny (garbanzos) a vikve, které jsou již vykázány v položce D a G)
 ha/a
 NR
 NR
 c)
 půdu přeměněnou na trvalé louky a pastviny (již vykázáno v položce F/1 a F/2) (5)
 ha/a
 NR
 NR
 d)
 bývalou zemědělskou půdu přeměněnou na lesní půdu nebo právě připravovanou pro zalesnění (již vykázáno v položce H/2) (5)
 ha/a
 NR
 NR
 e)
 ostatní (již vykázáno v položce H/1 a H/3) (5)
 ha/a
 NR
 NR
 J.
 Hospodářská zvířata (k datu zjišťování)
 LI
 N
 IS
 1.
 Koňovití
 počet kusů
 Skot:
 2.
 Skot mladší než 1 rok, samci i samice
 počet kusů
 3.
 Býci, nejméně 1 rok staří, mladší než 2 roky
 počet kusů
 4.
 Krávy, nejméně 1 rok staré, mladší než 2 roky
 počet kusů
 5.
 Býci, nejméně dva roky staří
 počet kusů
 6.
 Jalovice, nejméně dva roky staré
 počet kusů
 7.
 Dojnice
 počet kusů
 8.
 Ostatní krávy
 počet kusů
 Ovce a kozy:
 9.
 Ovce (bez ohledu na stáří)
 počet kusů
 a)
 bahnice
 počet kusů
 b)
 ostatní ovce
 počet kusů
 10.
 Kozy (bez ohledu na stáří)
 počet kusů
 a)
 chovné kozy
 počet kusů
 b)
 ostatní kozy
 počet kusů
 Prasata:
 11.
 Selata o živé hmotnosti méně než 20 kg
 počet kusů
 12.
 Chovné prasnice o hmotnosti nejméně 50 kg
 počet kusů
 13.
 Ostatní prasata
 počet kusů
 Drůbež:
 14.
 Jatečná drůbež
 počet kusů
 15.
 Nosnice
 počet kusů
 16.
 Ostatní drůbež
 počet kusů
 NS
 NS
 z toho:
 a)
 krocani
 počet kusů
 NS
 NS
 b)
 kachny
 počet kusů
 NS
 NS
 c)
 husy
 počet kusů
 NS
 NS
 d)
 ostatní drůbež neuvedená jinde
 počet kusů
 NE
 NE
 17.
 Králíci, chovné samice
 počet kusů
 NS
 NS
 18.
 Včely
 počet úlů
 NS
 NS
 19.
 Hospodářská zvířata neuvedená jinde
 ano/ne
 NS
 NS
 L.
 Zemědělské pracovní síly (během 12 měsíců před dnem zjišťování)
 Statistické údaje se sbírají za každou osobu pracující v zemědělském podniku, která patří do následujících kategorií zemědělských pracovních sil, a to způsobem, který umožňuje vzájemné porovnávání údajů a/nebo s jinými zjišťovanými ukazateli.
 1.
 Vlastníci
 Do této kategorie patří:
 —
 fyzické osoby:
 —
 univerzální vlastníci samostatných zemědělských podniků (všechny osoby, které odpověděly kladně na otázku B/1a))
 —
 společník ve společném zemědělském podniku, který byl označen za vlastníka
 —
 právnické osoby
 LI
 N
 IS
 Pro každou fyzickou osobu uvedenou výše se vykazují tyto údaje:
 —
 pohlaví
 —
 věk podle těchto věkových tříd: od ukončení povinné školní docházky do < 25 let, 25–34, 35–44, 45–54, 55–64, 65 a více
 —
 zemědělské práce v zemědělském podniku (s výjimkou domáckých prací) podle této klasifikace: 0 %, > 0 – < 25 %, 25 – < 50 %, 50 – < 75 %, 75 – < 100 %, 100 % (plný úvazek) roční doby odpracované pracovníkem pracujícím na plný úvazek.
 1.a)
 Vedoucí
 Do této kategorie patří:
 —
 všichni vedoucí samostatných zemědělských podniků, včetně manželek/manželů a jiných rodinných příslušníků vlastníka, kteří jsou také vedoucími, tj. kde odpověď na B/2a) nebo B/2b) je kladná.
 —
 společníci ve společných podnicích, kteří byli označeni za vedoucí zemědělského podniku
 —
 vedoucí zemědělských podniků, kde je vlastník právnickou osobou
 (Vedoucí, kteří jsou současně jediní vlastníci nebo společníci ve společném zemědělském podniku, se vykazují jenom jednou, tj. jako vlastníci v kategorii L/1).
 LI
 N
 IS
 Pro každou osobu uvedenou výše se vykazují tyto údaje:
 —
 pohlaví
 —
 věk podle těchto věkových tříd: od ukončení povinné školní docházky do < 25 let, 25–34, 35–44, 45–54, 55–64, 65 a více
 —
 zemědělské práce v zemědělském podniku (s výjimkou domáckých prací) podle této klasifikace: > 0 – < 25 %, 25 – < 50 %, 50 – < 75 %, 75 – < 100 %, 100 % (plný úvazek) roční doby odpracované pracovníkem pracujícím na plný úvazek
 2.
 Manželé/manželky vlastníků
 Do této kategorie patří manželky/manželé univerzálních vlastníků (odpověď na otázky B/1 je kladná), kteří nejsou zahrnuti do L/1 ani do L/1 (nejsou vedoucí: odpověď na otázku B/2b) je záporná)
 LI
 N
 IS
 Pro každou osobu uvedenou výše se vykazují tyto údaje:
 —
 pohlaví
 —
 věk podle těchto věkových tříd: od ukončení povinné školní docházky do < 25 let, 25–34, 35–44, 45–54, 55–64, 65 a více
 —
 zemědělské práce v zemědělském podniku (s výjimkou domáckých prací) podle této klasifikace: 0 %, > 0 – < 25 %, 25 – < 50 %, 50 – < 75 %, 75 – < 100 %, 100 % (plný úvazek) roční doby odpracované pracovníkem pracujícím na plný úvazek.
 3.a)
 Ostatní rodinní příslušníci univerzálního vlastníka vykonávající zemědělskou práci pro zemědělský podnik: muži (s výjimkou osob v kategoriích L/1, L/1a) a L/2)
 3.b)
 Ostatní rodinní příslušníci univerzálního vlastníka vykonávající zemědělskou práci pro zemědělský podnik: ženy (s výjimkou osob v kategoriích L/1, L/1a) a L/2)
 Za každou osobu z kategorií uvedených výše je třeba vykazovat dále uvedené údaje o počtu osob v zemědělském podniku za tyto třídy:
 LI
 N
 IS
 —
 zemědělské práce v zemědělském podniku (s výjimkou domáckých prací) podle této klasifikace: > 0 – < 25 %, 25 – < 50 %, 50 – < 75 %, 75 – < 100 %, 100 % (plný úvazek) roční doby odpracované pracovníkem pracujícím na plný úvazek
 4.a)
 Pracovníci, kteří činnost vykonávají pravidelně a kteří nejsou rodinní příslušníci: muži (s výjimkou osob v kategoriích L/1, L/1a), L/2 a L/3)
 4.b)
 Pracovníci, kteří činnost vykonávají pravidelně a kteří nejsou rodinní příslušníci: ženy (s výjimkou osob v kategoriích L/1, L/1a), L/2 a L/3)
 Za každou osobu z kategorií uvedených výše je třeba vykazovat dále uvedené údaje o počtu osob v zemědělském podniku za tyto třídy:
 LI
 N
 IS
 —
 zemědělské práce v zemědělském podniku (s výjimkou domáckých prací) podle této klasifikace: > 0 – < 25 %, 25 – < 50 %, 50 – < 75 %, 75 – < 100 %, 100 % (plný úvazek) roční doby odpracované pracovníkem pracujícím na plný úvazek
 5. + 6.
 Nepravidelně zaměstnaní, kteří nejsou rodinní příslušníci: muži a ženy
 Počet pracovních dnů
 7.
 Vykonává vlastník, který je také vedoucím, nějakou jinou výdělečnou činnost:
 —
 na plný pracovní úvazek?
 ano/ne
 —
 na vedlejší pracovní poměr?
 ano/ne
 8.
 Vykonává manžel/ka univerzálního vlastníka nějakou jinou výdělečnou činnost:
 —
 na plný pracovní úvazek?
 ano/ne
 —
 na vedlejší pracovní poměr?
 ano/ne
 9.
 Vykonává další rodinný příslušník univerzálního vlastníka, zabývající se zemědělskou prací v zemědělském podniku, nějakou jinou výdělečnou činnost? Pokud ano, kolik rodinných příslušníků vykonává jinou výdělečnou činnost:
 —
 na plný pracovní úvazek?
 počet osob
 —
 na vedlejší pracovní poměr?
 počet osob
 10.
 Celkový počet přepočtených plných pracovních dnů zemědělské práce během 12 měsíců předcházejících datu zjišťování, nezahrnutých do L/1 až L/6, odpracovaných v zemědělském podniku osobami podnikem přímo nezaměstnávanými (např. zaměstnanci dodavatelů) (6)
 počet dnů
 M.
 Rozvoj venkova
 LI
 N
 IS
 1.
 Jiné výdělečné činnosti zemědělského podniku (jiné než zemědělské), které přímo souvisejí s podnikem:
 a)
 cestovní ruch, ubytování a jiné činnosti týkající se využívání volného času
 ano/ne
 b)
 řemesla
 ano/ne
 NS
 c)
 zpracování zemědělských produktů
 ano/ne
 NS
 NS
 d)
 zpracování dřeva (např. řezání apod.)
 ano/ne
 NS
 e)
 akvakultura
 ano/ne
 NS
 f)
 výroba energie z obnovitelných zdrojů (výroba větrné energie, spalování slámy atd.)
 ano/ne
 NS
 NS
 g)
 práce ve smluvním vztahu (s využitím zařízení zemědělského podniku)
 ano/ne
 h)
 ostatní
 ano/ne
 (1) Poznámka: Kódování ukazatelů je výsledkem dlouhé historie zjišťování o struktuře zemědělských podniků a nemůže být změněno, aniž by byla dotčena vzájemná srovnatelnost zjišťování.
 (2) Poskytování informací o znevýhodněných zemědělských oblastech (A2) a horských oblastech (A2a) je nepovinné v případě, že je kód obce (A1a) zaslán pro každý zemědělský podnik. Není-li poskytnut kód obce (A1a) pro zemědělský podnik, informace o znevýhodněných zemědělských oblastech (A2) a horských oblastech (A2a) jsou povinné.
 (3) Nepovinný údaj.
 (4) Belgie, Nizozemsko a Rakousko mohou do této rubriky zahrnout položku G.1 c) „Ořechy“.
 (5) Německo může sloučit položky 8 c), 8 d) a 8 e).
 (6) Nepovinný údaj u členských států, které mohou poskytnout celkový odhad tohoto ukazatele na regionální úrovni.


text:
Bijkomde celstraf van gedetineerde van 7 jaar | Vaderinstituut
 U bent hierHome Bijkomde celstraf van gedetineerde van 7 jaar Gepubliceerd door jan op ma, 5/11/2012 Zeven jaar cel voor voortdurende ontvoering dochter
 Utrecht , 30-10-2012 Een 45-jarige man uit Nieuwegein is opnieuw veroordeeld voor de voordurende ontvoering van zijn inmiddels 9-jarige dochter. De rechtbank heeft de man een gevangenisstraf opgelegd van 7 jaar. In 2007 nam de man zijn dochter, zonder de toestemming van de moeder die het gezag over het kind heeft, uit Nederland mee naar Soedan. Sindsdien verblijft het meisje daar.
 Meisje nog steeds niet terug
 De man weigert sinds 2007 alle medewerking aan de terugkeer van zijn dochter. Ook instanties zoals Interpol en het Centrum Internationale Kinderontvoering is het niet gelukt om het meisje terug te laten keren naar Nederland. Rechtbanken in Nederland en Soedan hebben bepaald dat het kind bij de moeder moet verblijven.
 In 2010 werd na cassatie door de Hoge Raad, een gevangenisstraf van 8 jaar en 9 maanden aan de man opgelegd voor het onttrekken van zijn dochter aan het gezag van de moeder voor de periode van juni 2007 tot en met juni 2009. Omdat er sindsdien niets veranderd is aan de situatie is er volgens de rechtbank sprake van een voortdurend delict. De man is daarom vandaag veroordeeld voor de periode juni 2009 tot en met augustus 2012.
 Band minder hecht
 De rechtbank is van oordeel dat de man zich nog steeds schuldig maakt aan het ontrekken van het gezag van zijn minderjarige dochter. Nu de ontvoering al jaren voortduurt, worden de gevolgen voor de moeder en de dochter ook zwaarder. De moeder verkeert al jaren in onzekerheid of zij haar dochter ooit weer terug zal zien. Ook oordeelt de rechtbank dat het niet ondenkbeeldig is dat de band tussen moeder en dochter steeds minder hecht zal worden en dat dit mogelijk zelfs tot vervreemding tussen het meisje en haar moeder kan leiden. De rechtbank rekent dit de man zeer ernstig aan.
 Uitspraken: BY1613
 LJN: BY1613, Rechtbank Utrecht , 16/700937-12 [P]
 Een 45-jarige man uit Nieuwegein is opnieuw veroordeeld voor de voordurende ontvoering van zijn inmiddels 9-jarige dochter. De rechtbank heeft de man een gevangenisstraf opgelegd van 7 jaar. In 2007 nam de man zijn dochter, zonder de toestemming van de moeder die het gezag over het kind heeft, uit Nederland mee naar Soedan. Sindsdien verblijft het meisje daar.
 RECHTBANK UTRECHTSector strafrechtparketnummer: 16/700937-12 [P]vonnis van de meervoudige kamer d.d. 30 oktober 2012in de strafzaak tegen[verdachte]geboren op [1967] te [geboorteplaats] (Soedan)wonende te [woonplaats]thans gedetineerd in de P.I. Utrecht, Huis van Bewaring, locatie Nieuwegeinraadsman mr. A.J. Hardonk, advocaat te Amsterdam1 Onderzoek van de zaakDe zaak is inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 16 oktober 2012, waarbij de officier van justitie en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.2 De tenlasteleggingDe tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 313 van het Wetboek van Strafvordering.De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:In de periode van 19 juni 2009 tot en met 3 augustus 2012 te Veenendaal en Nieuwegein en Soedan opzettelijk zijn minderjarige dochter [minderjarige] heeft onttrokken gehouden aan het wettelijk gezag van [moeder].3 De voorvragenDe rechtbank heeft geconstateerd dat de dagvaarding geldig is, de rechtbank bevoegd is, de officier van justitie ontvankelijk is in de vordering en er geen reden is voor schorsing van de vervolging.4 De beoordeling van het bewijs4.1 Het standpunt van de officier van justitieDe officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft gepleegd en baseert zich daarbij op de aangifte van mevrouw [moeder], de beslissing van de rechtbank te Utrecht van 1 september 2010 waarin het ouderlijk gezag is toegekend aan de moeder van de minderjarige [minderjarige], de beslissingen van de rechtbank en het gerechtshof te Soedan, waarin is bepaald dat de moeder van [minderjarige] de voogdij krijgt over [minderjarige] en waarin is bepaald dat [minderjarige] aan haar moeder, mevrouw [moeder] moet worden toevertrouwd.4.2 Het standpunt van de verdedigingDe verdediging heeft aangevoerd dat verdachte op 20 juli 2010 door het gerechtshof Amsterdam, nevenzittingsplaats Arnhem is veroordeeld tot een gevangenisstraf van negen jaar, welke straf de Hoge Raad der Nederlanden bij arrest van 22 november 2011 heeft verlaagd naar een gevangenisstraf voor de duur van acht jaren en negen maanden.Ook toen ging het om onttrekking van de minderjarige [minderjarige] aan het ouderlijk gezag door de moeder over de periode van 24 juni 2007 tot en met 18 juni 2009.In die zaak zijn door de verdediging verweren gevoerd die in eerste aanleg en nadien in hoger beroep zijn verworpen.De verdediging zal zich, in dat licht bezien en gelet op de huidige stand van de jurisprudentie ter zake van artikel 279 Wetboek van Strafrecht, thans beperken tot een strafmaatverweer.4.3 Het oordeel van de rechtbankOp 17 mei 2012 heeft mevrouw [moeder], moeder van de minderjarige [minderjarige], geboren op [2003], aangifte gedaan tegen verdachte. In de aangifte en haar aanvullende verklaring verklaart mevrouw [moeder] dat verdachte tijdens een vakantie in Egypte hun dochter [minderjarige] in juni 2007 tegen haar wil in naar zijn familie in Soedan heeft gebracht. Van dit feit heeft zij op 10 oktober 2007 aangifte gedaan en verdachte is hiervoor veroordeeld.Middels bemiddeling is geprobeerd om [minderjarige] terug naar Nederland te halen. Daarnaast werden Interpol, een hoogwaardigheidsbekleder uit Soedan, een mediator en het Centrum Internationale Kinderontvoering ingeschakeld om [minderjarige] naar Nederland terug te halen.Dit is niet gelukt. Verdachte heeft nooit medewerking verleend aan de terugkeer van [minderjarige].Aangeefster [moeder] heeft ook in Soedan een procedure aanhangig gemaakt, hetgeen resulteerde in een beslissing van het gerechtshof te Khartoum (Soedan) van 7 maart 2012 waarin is geoordeeld dat [minderjarige] aan de moeder moet worden toevertrouwd.Tot op heden is [minderjarige] nog steeds niet terug en wordt zij nog steeds onttrokken aan het gezag van aangeefster [moeder] .Bij beschikking van de rechtbank Utrecht, sector handels- en familierecht van 1 september 2010 is de echtscheiding tussen [moeder] en verdachte uitgesproken, waarbij het ouderlijk gezag over hun minderjarige dochter [minderjarige] aan [moeder] is toegekend .Bij arrest van het gerechtshof Amsterdam, nevenzittingsplaats Arnhem van 19 juli 2010 is verdachte veroordeeld ter zake van onttrekking aan het gezag van de minderjarige [minderjarige] over de periode 24 juni 2007 tot en met 18 juni 2009 tot een gevangenisstraf van negen jaren .De beslissing van het gerechtshof van 19 juli 2010 is door de Hoge Raad op 22 november 2011 vernietigd, maar uitsluitend wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf. De gevangenisstraf is in verband met een overschrijding van de redelijke termijn verminderd tot acht jaren en negen maanden .Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij handelt zoals hij heeft gedaan en dat ook zal blijven doen omdat het als zijn taak als goede vader beschouwt om aldus een goede toekomst voor zijn dochter te bewerkstelligen .BewijsoverwegingenVerdachte heeft ter zitting verklaard dat hij in juni 2007 met instemming van de moeder van zijn dochter, mevrouw [moeder], met wie hij toen nog gehuwd was, [minderjarige] naar Soedan heeft gebracht.De rechtbank is van oordeel dat dit verweer van verdachte geen bespreking behoeft, nu dit reeds in de eerdere procedure in eerste aanleg en in hoger beroep aan de orde is gesteld en is gepasseerd.De rechtbank is van oordeel dat artikel 279 Wetboek van Strafrecht een zogeheten voortdurend delict betreft, hetgeen betekent dat het strafbare feit wordt gepleegd tot het moment dat aan de strafbare toestand een einde komt. Dit houdt in dat de strafbare toestand eindigt op het moment dat [minderjarige] aan haar moeder wordt overgedragen, hetgeen tot op heden nog niet is gebeurd.Verdachte heeft voldoende mogelijkheden en gelegenheid gehad om een einde te maken aan de verboden toestand, welke hij bewust niet heeft gebruikt, zodat elke dag dat [minderjarige] niet aan de zorg van haar moeder is toevertrouwd, verdachte zich schuldig maakt aan de onttrekking aan het gezag van zijn dochter [minderjarige].4.4 De bewezenverklaringDe rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachteIn de periode van 19 juni 2009 tot en met 3 augustus 2012 te Nederland en Soedan, opzettelijk een minderjarige, te weten [minderjarige], geboren op [2003], die toen de leeftijd van 12 jaar nog niet had bereikt, heeft onttrokken gehouden aan het wettig over de minderjarige gestelde gezag, immers heeft verdachte daar toen [minderjarige], waarvan de moeder genaamd is [moeder], en inmiddels het eenhoofdige gezag heeft over [minderjarige] en hij, verdachte, de vader is, opzettelijk zonder instemming van die [moeder], voornoemde [minderjarige] op een plaats in Soedan (bij zijn familie) gelaten, en heeft nagelaten er voor te zorgen dat voornoemde [minderjarige] terugkeerde naar die [moeder], zodat de uitoefening van het gezag door die [moeder] onmogelijk was geworden, dat voornoemde [minderjarige] daardoor werd onttrokken aan het wettig gezag, hetwelk de moeder over [minderjarige] uitoefende;De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.5 De strafbaarheid5.1 De strafbaarheid van het feitStrafbaarheidEr zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.Het bewezenverklaarde levert het navolgende strafbare feit op.Onttrekking van een minderjarige aan het wettig gezag, terwijl de minderjarige beneden de twaalf jaren oud is.5.2 De strafbaarheid van verdachteVerdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.6 De strafoplegging6.1 De vordering van de officier van justitieDe officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 9 jaar met aftrek van het voorarrest.6.2 Het standpunt van de verdedigingDe verdediging heeft verzocht bij het bepalen van de op te leggen straf rekening te houden met de door het gerechtshof in hoger beroep reeds opgelegde vrijheidsstraf, waardoor geen ruimte meer voor zwaardere gevallen mogelijk is. Ook in het licht van de jurisprudentie in soortgelijke gevallen, lijkt de door het gerechtshof en nadien door de Hoge Raad opgelegde straf van uitzonderlijke zwaarte en daarmee niet passend.6.3 Het oordeel van de rechtbankBij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.Verdachte is op 19 juli 2010 door het gerechtshof veroordeeld ter zake van onttrekking aan het gezag van een minderjarige over de periode 24 juni 2007 tot en met 18 juni 2009 tot een gevangenisstraf voor de maximale duur van 9 jaar, welke straf nadien door de Hoge Raad is teruggebracht tot een gevangenisstraf voor de duur van 8 jaar en 9 maanden.De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich thans nog steeds schuldig maakt aan de onttrekking aan het gezag van zijn minderjarige dochter [minderjarige].[minderjarige] verblijft momenteel nog steeds bij familie van verdachte in Soedan, terwijl er diverse Nederlandse en Soedanese rechterlijke uitspraken liggen, waarbij is bepaald dat [minderjarige] aan haar moeder moet worden toevertrouwd. Verdachte negeert al deze rechterlijke uitspraken en doet niets om te bewerkstelligen dat [minderjarige] bij haar moeder, mevrouw [moeder], in Nederland terugkeert.Nu het delict nog steeds voortduurt, worden de gevolgen voor de direct betrokkenen, mevrouw [moeder] en [minderjarige], steeds zwaarder. Mevrouw [moeder] verkeert al jaren in onzekerheid of zij haar dochter ooit weer bij zich zal hebben in Nederland en is de afgelopen jaren vele malen teleurgesteld. De rechtbank acht het niet ondenkbeeldig dat de band tussen moeder en [minderjarige] als gevolg van het voortduren van het delict, door het verloop van tijd steeds minder hecht zal worden en dat dit mogelijk zelfs tot vervreemding van haar moeder zal leiden.De rechtbank rekent verdachte dit zeer ernstig aan.De rechtbank is dan ook van oordeel dat aan verdachte wederom een vrijheidsstraf van lange duur dient te worden opgelegd.De duur van de op te leggen vrijheidsstraf zal van lange duur zijn, maar lager dan door de officier van justitie is gevorderd. De rechtbank heeft daarbij in aanmerking genomen de eerder aan verdachte opgelegde gevangenisstraf van acht jaren en negen maanden.7 De wettelijke voorschriftenDe beslissing berust op de artikelen 63 en 279 van het Wetboek van Strafrecht.8 De beslissingDe rechtbank:Bewezenverklaring- verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;Strafbaarheid- verklaart dat het bewezenverklaarde het volgende strafbare feit oplevert:onttrekking van een minderjarige aan het wettig gezag, terwijl de minderjarige beneden de twaalf jaren oud is;- verklaart verdachte strafbaar;Strafoplegging- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van ZEVEN (7) JAREN;- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf.Dit vonnis is gewezen door mr. Y.M.J.I. Baauw-de Bruijn, voorzitter, mr. C.S.K. Fung Fen Chung en mr. I.M. Vanwersch, rechters, in tegenwoordigheid van H.J. Nieboer, griffier, en is uitgesproken ter openbare terechtzitting op 30 oktober 2012. Tags: vervreemdingCentrum Internationale Kinderontvoeringgezag over het kind Login of registreer om te kunnen reageren
 Permalink Door Jan Van Baelen op zo, 11/11/2012. Is de Staat hier zijn grenzen aan het verleggen? Wat als de vader blijft weigeren?


text:
 22.6.2017
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 161/45
 BESCHLUSS DES GEMEINSAMEN EWR-AUSSCHUSSES
 Nr. 263/2015
 vom 30. Oktober 2015
 zur Änderung von Anhang II (Technische Vorschriften, Normen, Prüfung und Zertifizierung) des EWR-Abkommens [2017/1052]
 DER GEMEINSAME EWR-AUSSCHUSS —
 gestützt auf das Abkommen über den Europäischen Wirtschaftsraum (im Folgenden „EWR-Abkommen“), insbesondere auf Artikel 98,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Die Durchführungsverordnung (EU) 2015/762 der Kommission vom 12. Mai 2015 zur Genehmigung des Grundstoffs Calciumhydroxid gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1107/2009 des Europäischen Parlaments und des Rates über das Inverkehrbringen von Pflanzenschutzmitteln und zur Änderung des Anhangs der Durchführungsverordnung (EU) Nr. 540/2011 der Kommission (1) ist in das EWR-Abkommen aufzunehmen.
 (2)
 Anhang II des EWR-Abkommens sollte daher entsprechend geändert werden —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Anhang II Kapitel XV des EWR-Abkommens wird wie folgt geändert:
 1.
 Unter Nummer 13a (Durchführungsverordnung (EU) Nr. 540/2011 der Kommission) wird folgender Gedankenstrich angefügt:
 „—
 32015 R 0762: Durchführungsverordnung (EU) 2015/762 der Kommission vom 12. Mai 2015 (ABl. L 120 vom 13.5.2015, S. 6)“
 2.
 Nach Nummer 13zzzzu (Durchführungsverordnung (EU) 2015/707 der Kommission) wird folgende Nummer eingefügt:
 „13zzzzv.
 32015 R 0762: Durchführungsverordnung (EU) 2015/762 der Kommission vom 12. Mai 2015 zur Genehmigung des Grundstoffs Calciumhydroxid gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1107/2009 des Europäischen Parlaments und des Rates über das Inverkehrbringen von Pflanzenschutzmitteln und zur Änderung des Anhangs der Durchführungsverordnung (EU) Nr. 540/2011 der Kommission (ABl. L 120 vom 13.5.2015, S. 6)“
 Artikel 2
 Der Wortlaut der Durchführungsverordnung (EU) 2015/762 in isländischer und norwegischer Sprache, der in der EWR-Beilage des Amtsblatts der Europäischen Union veröffentlicht wird, ist verbindlich.
 Artikel 3
 Dieser Beschluss tritt am 1. November 2015 in Kraft, sofern alle Mitteilungen nach Artikel 103 Absatz 1 des EWR-Abkommens vorliegen (*1).
 Artikel 4
 Dieser Beschluss wird im EWR-Abschnitt und in der EWR-Beilage des Amtsblatts der Europäischen Union veröffentlicht.
 Geschehen zu Brüssel am 30. Oktober 2015.
 Für den Gemeinsamen EWR-Ausschuss
 Die Präsidentin
 Oda SLETNES
 (1) ABl. L 120 vom 13.5.2015, S. 6.
 (*1) Ein Bestehen verfassungsrechtlicher Anforderungen wurde nicht mitgeteilt.


text:
 8.5.2017
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 144/23
 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 lutego 2017 r. – INEOS Köln GmbH/Bundesrepublik Deutschland.
 (Sprawa C-58/12)
 (2017/C 144/29)
 Język postępowania: niemiecki
 Sąd odsyłający
 Verwaltungsgericht Berlin
 Strony w postępowaniu głównym
 Strona skarżąca: INEOS Köln GmbH
 Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland
 Pytanie prejudycjalne
 Czy decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (1) należy interpretować w ten sposób, że definicja „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” z art. 3 lit. h) decyzji 2011/278/UE wymaga, aby stan skupienia niezupełnie utlenionego węgla był gazowy, czy też obejmuje ona również niezupełnie utleniony węgiel w ciekłym stanie skupienia?
 (1) Dz.U. L 130, s.1.


text:
Martti "Masa" Kristian Jäppilä, född 7 oktober 1900 i Helsingfors, död 22 mars 1967 i Helsingfors, var en finländsk dragspelare, orkesterledare, sångtextförfattare och kompositör. Jäppilä var en av grundarna till orkestern Dallapé.
 Under finska inbördeskriget tillhörde Jäppilä Helsingfors röda garde och blev krigsfånge i Sveaborg 1918. Som ung var han känd maratonlöpare och fotbollsspelare. 1919 blev Jäppilä dragspelare i orkestern Rajamäen pojat och grundade 1925 tillsammans med Ville Alanko orkestern Dallapé, där Jäppilä spelade dragspel och gjorde flertalet sånger. Flera av Jäppiläs sånger framfördes på skiva av orkestern med Alanko i spetsen. Jäppilä stannade kvar i orkestern fram till sin död. Jäppilä var på 1930-talet Finlands främste sångtextförfattare, hans mest kända alster är Iltatuulen viesti, som länge låg på Yleradions topplista. Sammanlagt författade Jäppilä minst 321 inspelade sånger.
 Under vapenvilan 1940 tog Jäppilä initiativ till Finska dragspelsmästerskapen och under tävlingen, vilken hölls samma år, vann Onni Laihanen. Martti Jäppilä avled i leukemi endast 66 år gammal och begravdes på Malms begravningsplats i Helsingfors.
 Se även
 Musik i Finland
 Referenser
 Noter
 Födda 1900
 Avlidna 1967
 Musiker från Helsingfors
 Män
 Finländska kompositörer
 Finländska dragspelare
 Finländska orkesterledare
 Personer i finska inbördeskriget
 Gravsatta på Malms begravningsplats