text:
 26.10.2012
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 1
 PRÓTACAL (Uimh. 2)
 MAIDIR LE PRIONSABAIL NA COIMHDEACHTA AGUS NA COMHRÉIREACHTA A CHUR I bhFEIDHM
 TÁ NA hARDPHÁIRTITHE CONARTHACHA,
 ÓS MIAN LEO a áirithiú go nglacfar cinntí ar leibhéal chomh gar agus is féidir do shaoránaigh an Aontais,
 AR A BHEITH BEARTAITHE ACU na coinníollacha maidir le cur i bhfeidhm phrionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta, mar atá siad leagtha síos in Airteagal 5 den Chonradh ar an Aontas Eorpach, a bhunú, agus córas a bhunú chun faireachán a dhéanamh ar chur i bhfeidhm na bprionsabal sin,
 TAR ÉIS COMHAONTÚ ar na forálacha seo a leanas, a chuirfear i gceangal leis an gConradh ar an Aontas Eorpach agus leis an gConradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh:
 Airteagal 1
 Féachfaidh gach institiúid chuige go ndéanfar prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta, mar atá siad leagtha síos in Airteagal 5 den Chonradh ar an Aontas Eorpach, a urramú i gcónaí.
 Airteagal 2
 Sula ndéanfaidh sé gníomh reachtach a mholadh, glacfaidh an Coimisiún comhairle go forleathan. Cuirfidh na comhairliúcháin sin san áireamh, más iomchuí, éirim réigiúnach agus áitiúil na gníomhaíochta arna beartú. Má tá práinn eisceachtúil ann, ní ghlacfaidh an Coimisiún comhairle amhlaidh. Tabharfaidh sé cúiseanna leis an gcinneadh sin ina thogra.
 Airteagal 3
 Chun críocha an Phrótacail seo, ciallaíonn “dréachtghníomhartha reachtacha” tograí ón gCoimisiún, tionscnaimh ó ghrúpa Ballstát, tionscnaimh ó Pharlaimint na hEorpa, iarrataí ón gCúirt Bhreithiúnais, moltaí ón mBanc Ceannais Eorpach agus iarrataí ón mBanc Eorpach Infheistíochta d'fhonn gníomh reachtach a ghlacadh.
 Airteagal 4
 Cuirfidh an Coimisiún a dhréachtghníomhartha reachtacha agus a dhréachtaí leasaithe chuig na Parlaimintí náisiúnta san am céanna a gcuirfear chuig reachtóir an Aontais iad.
 Cuirfidh Parlaimint na hEorpa a dréachtghníomhartha reachtacha agus a dréachtaí leasaithe chuig na Parlaimintí náisiúnta.
 Cuirfidh an Chomhairle chuig na Parlaimintí náisiúnta na dréachtghníomhartha reachtacha a eascraíonn ó ghrúpa Ballstát, ón gCúirt Bhreithiúnais, ón mBanc Ceannais Eorpach nó ón mBanc Eorpach Infheistíochta, mar aon leis na dréachtaí leasaithe.
 Ar iad a ghlacadh, cuirfidh Parlaimint na hEorpa a rúin reachtacha chuig na Parlaimintí náisiúnta agus cuirfidh an Chomhairle a cuid seasamh chucu.
 Airteagal 5
 Déanfar na dréachtghníomhartha reachtacha a fhírinniú i ndáil le prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta. Is cóir ráiteas mionsonraithe a bheith i ngach dréachtghníomh reachtach ionas gur féidir a mheas an ndéantar prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta a chomhlíonadh. Is cóir a bheith sa ráiteas sin freisin measúnú áirithe ar iarmhairt airgeadais an togra agus, más treoir atá ann, measúnú ar a himpleachtaí maidir leis na rialacha atá le cur chun feidhme ag na Ballstáit, lena n-áirítear, más gá, an reachtaíocht réigiúnach. Tabharfar táscairí cáilíochtúla, agus, nuair is féidir, táscairí cainníochtúla mar bhunús leis na cúiseanna ar dá mbun a chonclúidítear gur fearr is féidir cuspóir de chuid an Aontais a ghnóthú ar leibhéal an Aontais. Déanfar aird a thabhairt leis na dréachtghníomhartha reachtacha ar an ngá atá ann aon ualach, bíodh sé ina ualach airgeadais nó ina ualach riarthach, a bheidh ar an Aontas, ar rialtais náisiúnta, ar údaráis réigiúnacha nó áitiúla, ar oibreoirí eacnamaíocha agus ar shaoránaigh, a íosmhéadú agus é a bheith comhchuimseach leis an gcuspóir a bheidh le gnóthú.
 Airteagal 6
 Féadfaidh aon Pharlaimint náisiúnta nó aon seomra de chuid Parlaiminte náisiúnta, laistigh d'ocht seachtaine ón dáta a gcuirfear dréachtghníomh reachtach i dteangacha oifigiúla an Aontais Eorpaigh chuig an bParlaimint nó chuig an seomra sin, tuairim réasúnaithe a chur chuig Uachtarán Pharlaimint na hEorpa, Uachtarán na Comhairle agus Uachtarán an Choimisiúin á rá cad chuige a measann sé nó sí nach gcomhlíonann an dréacht i gceist prionsabal na coimhdeachta. Is faoi gach Parlaimint náisiúnta nó faoi gach seomra de chuid Parlaiminte náisiúnta dul i gcomhairle, nuair is iomchuí, le Parlaimintí réigiúnacha a bhfuil cumhachtaí reachtacha acu.
 Más ó ghrúpa Ballstát a eascraíonn an dréachtghníomh reachtach, cuirfidh Uachtarán na Comhairle an tuairim chuig rialtais na mBallstát sin.
 Más ón gCúirt Bhreithiúnais, ón mBanc Ceannais Eorpach nó ón mBanc Eorpach Infheistíochta a eascraíonn an dréachtghníomh reachtach, cuirfidh Uachtarán na Comhairle an tuairim chuig an institiúid nó chuig an gcomhlacht i dtrácht.
 Airteagal 7
 1. Déanfaidh Parlaimint na hEorpa, an Chomhairle agus an Coimisiún, agus más iomchuí, an grúpa Ballstát, an Chúirt Bhreithiúnais, an Banc Ceannais Eorpach nó an Banc Eorpach Infheistíochta, más uathu a eascraíonn an dréachtghníomh reachtach, na tuairimí réasúnaithe ó na Parlaimintí náisiúnta nó ó sheomra de Pharlaimint náisiúnta a chur san áireamh.
 Beidh dhá vóta ag gach Parlaimint náisiúnta, arna gcionroinnt ar bhonn an chórais pharlaimintigh náisiúnta. Má tá córas parlaiminteach ann ina bhfuil dhá sheomra, beidh vóta amháin ag gach ceann den dá sheomra.
 2. Nuair a bhíonn tuairimí réasúnaithe á rá nach gcomhlíonann dréachtghníomh reachtach prionsabal na coimhdeachta in ionannas le trian ar a laghad de na vótaí uile arna gcionroinnt ar na Parlaimintí náisiúnta i gcomhréir leis an dara fomhír de mhír 1, ní mór an dréacht a athbhreithniú. Beidh an tairseach sin in ionannas leis an gceathrú cuid más dréachtghníomh reachtach é arna thíolacadh ar bhonn Airteagal 76 den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh maidir leis an limistéar saoirse, slándála agus ceartais.
 Ar athbhreithniú den sórt sin a dhéanamh, féadfaidh an Coimisiún nó, más iomchuí, an grúpa Ballstát, Parlaimint na hEorpa, an Chúirt Bhreithiúnais, an Banc Ceannais Eorpach nó an Banc Eorpach Infheistíochta, más uathu a eascraíonn an dréachtghníomh reachtach, a chinneadh an dréacht a choimeád ar bun, a leasú nó a tharraingt siar. Ní mór cúiseanna a thabhairt don chinneadh sin.
 3. Ina theannta sin, faoi chuimsiú an ghnáthnós imeachta reachtaigh, nuair a bhíonn tuairimí réasúnaithe á rá nach gcomhlíonann togra do ghníomh reachtach prionsabal na coimhdeachta in ionannas le tromlach simplí na vótaí uile arna gcionroinnt ar na Parlaimintí náisiúnta i gcomhréir leis an dara fomhír de mhír 1, ní mór an togra a athbhreithniú. Ar athbhreithniú den sórt sin a dhéanamh, féadfaidh an Coimisiún a chinneadh an togra a choimeád ar bun, a leasú nó a tharraingt siar.
 Má roghnaíonn an Coimisiún an togra a choimeád ar bun, beidh air a fhírinniú i dtuairim réasúnaithe cad chuige a measann sé go gcomhlíonann an togra prionsabal na coimhdeachta. Ní foláir an tuairim réasúnaithe sin maille leis na tuairimí réasúnaithe ó na Parlaimintí náisiúnta a chur faoi bhráid reachtóir an Aontais chun go dtabharfar aird orthu faoi chuimsiú an nós imeachta:
 (a)
 sula gcríochnófar an chéad léamh, féachfaidh an reachtóir (Parlaimint na hEorpa agus an Chomhairle) an gcomhlíonann an togra reachtach prionsabal na coimhdeachta, agus na cúiseanna a agraíonn agus a pháirtíonn tromlach na bParlaimintí náisiúnta agus an tuairim réasúnaithe ón gCoimisiún á gcur san áireamh aige;
 (b)
 más rud é gurb é tuairim an reachtóra, trí thromlach 55 % de chomhaltaí na Comhairle nó trí thromlach na vótaí arna gcaitheamh i bParlaimint na hEorpa, nach gcomhlíonann an togra prionsabal na coimhdeachta, ní leanfar leis an togra reachtach a phlé.
 Airteagal 8
 Beidh dlínse ag Cúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh i gcaingne mar gheall ar ghníomh reachtach prionsabal na coimhdeachta a shárú, arna dtionscnamh ag Ballstáit i gcomhréir leis na rialacha dá bhforáiltear in Airteagal 263 den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh nó arna gcur in iúl acu i gcomhréir lena ndlíchóras thar ceann a bParlaiminte náisiúnta nó thar ceann seomra den Pharlaimint sin.
 I gcomhréir leis na rialacha dá bhforáiltear san Airteagal sin, féadfaidh Coiste na Réigiún caingne den sórt sin a thionscnamh freisin in aghaidh na ngníomhartha reachtacha sin dá bhforáiltear sa Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh nach mór dul i gcomhairle leis chun iad a ghlacadh.
 Airteagal 9
 Tíolacfaidh an Coimisiún tuarascáil gach bliain don Chomhairle Eorpach, do Pharlaimint na hEorpa, don Chomhairle agus do na Parlaimintí náisiúnta maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 5 den Chonradh ar an Aontas Eorpach. Cuirfear an tuarascáil bhliantúil sin freisin chuig an gCoiste Eacnamaíoch agus Sóisialta agus chuig Coiste na Réigiún.


type: other

text:
Sunday 21 December 2014 12:17:53
 Comune di Grottaglie, rappresentato e difeso dall'avv. Irene Vaglia, con domicilio eletto presso l’avv. Silvestro Lazzari in Lecce, via Taranto, 92;
 - del Decreto Sindacale - Città di Grottaglie, prot. n. 5566, del 13 marzo 2014, notificato in data 19 marzo 2014, nonchè del Decreto Sindacale di nomina del dott. *pot. n. 7538 del 4 aprile 2014;
 - di ogni altro atto presupposto e/o conseguente e/o comunque connesso relativo alla revoca dell'incarico di componente monocratico dell'OIV al dott. * e alla nomina del dott. * quale sostituto del precedente OIV;
 - per il risarcimento del danno.
 Visto l'atto di costituzione in giudizio di Comune di Grottaglie;
 Relatore nell'udienza pubblica del giorno 30 ottobre 2014 il dott. Marco Rinaldi e uditi nei preliminari i difensori, avv. G. M. Ciullo per il ricorrente e avv. I. Vaglia per la P.A.;
 Il ricorrente ha impugnato gli atti in epigrafe indicati con cui il Sindaco del Comune di Grottaglie gli ha revocato l'incarico di componente monocratico dell'OIV, deducendo i vizi di violazione di legge ed eccesso di potere: ha, altresì, chiesto il risarcimento del danno.
 Si è costituito in giudizio l’ente locale contrastando le avverse pretese.
 Il ricorso merita parziale accoglimento.
 Va disattesa l’eccezione di difetto di giurisdizione sollevata dal comune.
 Va premesso che alle controversie relative ai funzionari onorari non si applicano le norme sul pubblico impiego, sicché la giurisdizione va ripartita tra giudice ordinario e giudice amministrativo in conseguenza della natura della posizione giuridica fatta valere in giudizio, attribuendosi al primo le cause aventi ad oggetto i diritti soggettivi e al secondo quelle riguardanti gli interessi legittimi (Cass. Sez. Un. Civili , 07 luglio 2011, n. 14954).
 Nel merito il ricorso è parzialmente fondato.
 L’impugnato provvedimento di revoca dall’incarico è illegittimo in quanto non preceduto né dall’acquisizione del preventivo parere dell’ANAC (prescritto dall’art. 10 della Delibera Anac n. 12/2013: “L’eventuale revoca dell’incarico prima della scadenza deve essere adeguatamente motivata e preceduta dal parere della Commissione”) né dalla comunicazione di avvio del procedimento richiesta dall’art. 7 L. n. 241/1990.
 La revoca presenta, inoltre, profili di contraddittorietà estrinseca rispetto al provvedimento sindacale del 18 febbraio 2013 con cui il Sindaco del Comune di Grottaglie aveva manifestato il proprio vivo apprezzamento per l’attività svolta dal Cassano ("Egli si distingue per precisione, competenza e conoscenza del settore cui l'Amministrazione Comunale di Grottaglie lo ha chiamato ad operare, con particolare riferimento ai temi di valutazione, della trasparenza e dell'integrità della Pubblica Amministrazione. Ha altresì già manifestato, nel corso delle attività già realizzate, competenze manageriali gestendo senza alcun problema il team affidatogli a supporto e ottenendo la massima collaborazione da parte del cliente interno. Devo, inoltre, evidenziare la rapidità con cui si è saputo affacciare ed entrare in un settore così specifici quale è quello della Pubblica Amministrazione, da egli già conosciuto in qualità di Valutatore negli Enti Pubblici, come certificato dall'Associazione dei Comuni d'Italia) ".
 Pur non essendo tale giudizio positivo (neppure menzionato nel provvedimento impugnato) intangibile né immodificabile, la motivazione della revoca avrebbe dovuto illustrare con maggior impegno esplicativo le ragioni che hanno indotto l’amministrazione comunale a sovvertire la valutazione del *. In difetto di una puntuale e accurata motivazione, un giudizio così lusinghiero come quello espresso nella nota prot. n. 3953 del 18.02.2013 mal si concilia con le considerazioni conclusive espresse nel provvedimento di revoca (“il rapporto di collaborazione con il componente dell'OIV risulta ad oggi poco o per niente proficuo, non avendo portato ad alcun risultato sostanziale e persino pregiudizievole”) e conferisce all’agire amministrativo elementi di illogicità e contraddittorietà.
 Per quanto sin qui esposto l’impugnato provvedimento di revoca deve essere annullato poiché illegittimo.
 La reintegrazione del * nell’incarico onorario, disposta dal Comune all’esito dell’appello cautelare, vale a limitare il risarcimento del danno patrimoniale alle sole somme che, in base al Regolamento comunale per la costituzione e il funzionamento dell’OIV, sarebbero state corrisposte al ricorrente nel breve lasso temporale in cui egli è stato illegittimamente estromesso dall’incarico: somma da determinarsi su accordo dalle parti ex art. 34, comma 4, c.p.a. entro 60 giorni.
 Non può accordarsi il risarcimento del cd. danno alla professionalità poichè la relativa domanda è priva di precise allegazioni e di adeguati supporti probatori (secondo Cass. S.U. n. 6572 del 24 marzo 2006 tale voce di danno non è mai in re ipsa e deve essere provata con specifici fatti e allegazioni, nella specie insussistenti).
 Il preteso danno all’immagine - anch’esso solo genericamente allegato nel ricorso introduttivo - non è risarcibile sia perché la revoca è stata pubblicata sul sito del comune in adempimento di un obbligo di trasparenza imposto dalla L. n. 33/2013 sia perché il ricorrente non ha provato le conseguenze dannose derivategli da tale pubblicazione. La giurisprudenza ha da tempo ripudiato la teoria del cd. danno-evento (che identificava il danno con l'evento dannoso, ovvero con la mera lesione dell’interesse protetto), affermando che il danno non patrimoniale, e dunque anche il danno all’immagine, ha natura di danno-conseguenza, lasciando in tal modo intendere che esso deve, pur sempre, concretarsi in una “perdita” ( Sez. Un. 26972/08, § 4.10: “Il danno non patrimoniale, anche quando sia determinato dalla lesione di diritti inviolabili della persona, costituisce danno conseguenza che deve essere allegato e provato. Va disattesa, infatti, la tesi che identifica il danno con l'evento dannoso, parlando di "danno evento". La tesi, enunciata dalla Corte costituzionale con la sentenza n. 184/1986, è stata infatti superata dalla successiva sentenza n. 372/1994, seguita da questa Corte con le sentenze gemelle del 2003. E del pari da respingere è la variante costituita dall'affermazione che nel caso di lesione di valori della persona il danno sarebbe in re ipsa, perché la tesi snatura la funzione del risarcimento, che verrebbe concesso non in conseguenza dell'effettivo accertamento di un danno, ma quale pena privata per un comportamento lesivo”).
 Le spese di lite, compensate per metà in ragione della novità delle questioni trattate e del ridimensionamento delle pretese del ricorrente, sono liquidate come da dispositivo.
 Condanna il Comune di Grottaglie a rifondere al ricorrente le spese di lite, compensate per la metà e liquidate in complessivi euro 1000, oltre Iva e cpa.
 Così deciso in Lecce nella camera di consiglio del giorno 30 ottobre 2014 con l'intervento dei magistrati:


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 20.10.2011
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 275/23
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1045/2011
 z dnia 19 października 2011 r.
 w sprawie niezatwierdzenia substancji czynnej asulam, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany decyzji Komisji 2008/934/WE
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1), w szczególności jego art. 13 ust. 2 oraz art. 78 ust. 2,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Zgodnie z art. 80 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dyrektywa Rady 91/414/EWG (2) stosuje się, pod względem procedury i warunków zatwierdzenia, do substancji czynnych, w odniesieniu do których kompletność dokumentacji została potwierdzona zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (3). Asulam jest substancją czynną, w odniesieniu do której kompletność dokumentacji została potwierdzona zgodnie z wymienionym rozporządzeniem.
 (2)
 W rozporządzeniach Komisji (WE) nr 451/2000 (4) i (WE) nr 1490/2002 (5) określono szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykazy substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykazy te zawierały asulam.
 (3)
 Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1095/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1490/2002 ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz rozporządzenie (WE) nr 2229/2004 ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady wdrażania czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (6) powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1095/2007. W rezultacie, w związku z niewłączeniem asulamu przyjęto decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (7).
 (4)
 Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek o zastosowanie procedury przyspieszonej przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008.
 (5)
 Wniosek przedłożono Zjednoczonemu Królestwu, państwu członkowskiemu, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi materialne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008.
 (6)
 Zjednoczone Królestwo oceniło dodatkowe dane przekazane przez wnioskodawcę i sporządziło dodatkowe sprawozdanie. Dnia 6 listopada 2009 r. przekazało to sprawozdanie Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanemu dalej „Urzędem”) i Komisji. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji wnioski w sprawie oceny ryzyka dotyczącego asulamu w dniu 23 września 2010 r. (8). Projekt sprawozdania z oceny, sprawozdanie dodatkowe i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 14 lipca 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego asulamu, opracowanego przez Komisję.
 (7)
 Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na pewne zagrożenia. Dotyczyły one w szczególności faktu, że niemożliwe było dokonanie rzetelnej oceny narażenia konsumentów, gdyż brakowało danych dotyczących obecności i toksyczności metabolitu sulfanilamidu, a także obecności innych potencjalnie istotnych metabolitów, które nie zostały ocenione w badaniach dostępnych pozostałości ani w badaniach nad przetwarzaniem. Ponadto brakowało danych na temat znaczenia zanieczyszczeń w specyfikacji technicznej substancji czynnej pod względem toksyczności. Co więcej, wskazano na wysokie ryzyko dla ptaków.
 (8)
 Komisja poprosiła wnioskodawcę o przedstawienie uwag w odniesieniu do wniosków Urzędu. Ponadto zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 Komisja poprosiła wnioskodawcę o przedstawienie uwag w odniesieniu do projektu sprawozdania z przeglądu. Wnioskodawca przedstawił uwagi, które zostały dokładnie przeanalizowane.
 (9)
 Mimo argumentów wysuniętych przez wnioskodawcę nie udało się wyeliminować zagrożeń, o których mowa w motywie 7. Nie wykazano zatem, że można się spodziewać, iż w proponowanych warunkach stosowania środki ochrony roślin zawierające asulam spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
 (10)
 Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 nie powinno się zatem zatwierdzić asulamu.
 (11)
 Jeśli państwa członkowskie przyznają dodatkowy okres na zużycie zapasów w myśl art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, w przypadku środków ochrony roślin zawierających asulam okres ten powinien upłynąć najpóźniej dnia 31 grudnia 2012 r. zgodnie z art. 3 akapit drugi decyzji 2008/934/WE.
 (12)
 Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza możliwości złożenia nowego wniosku dotyczącego asulamu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.
 (13)
 W celu zachowania przejrzystości należy skreślić w załączniku do decyzji 2008/934/WE pozycję dotyczącą asulamu.
 (14)
 Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE.
 (15)
 Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii. Uznano, że niezbędny jest akt wykonawczy i przewodniczący przedłożył komitetowi odwoławczemu projekt aktu wykonawczego do dalszego rozpatrzenia. Komitet odwoławczy nie wydał opinii,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Niezatwierdzenie substancji czynnej
 Przedmiotowa substancja czynna nie zostaje zatwierdzona.
 Artykuł 2
 Środki przejściowe
 Państwa członkowskie zapewniają wycofanie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające asulam do dnia 31 grudnia 2011 r.
 Artykuł 3
 Okres na zużycie zapasów
 Dodatkowy okres na zużycie zapasów przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 jest możliwie najkrótszy i upływa najpóźniej dnia 31 grudnia 2012 r.
 Artykuł 4
 Zmiany w decyzji 2008/934/WE
 W załączniku do decyzji 2008/934/WE skreśla się pozycję dotyczącą asulamu.
 Artykuł 5
 Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 19 października 2011 r.
 W imieniu Komisji
 José Manuel BARROSO
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.
 (2) Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.
 (3) Dz.U. L 15 z 18.1.2008, s. 5.
 (4) Dz.U. L 55 z 29.2.2000, s. 25.
 (5) Dz.U. L 224 z 21.8.2002, s. 23.
 (6) Dz.U. L 246 z 21.9.2007, s. 19.
 (7) Dz.U. L 333 z 11.12.2008, s. 11.
 (8) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance asulam” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej asulam), Dziennik EFSA 2010; 8(12):1822. [71 s.]. doi:10.2903/j.efsa.2010.1822. Dostępne na stronie internetowej: www.efsa.europa.eu/efsajournal.htm.


type: contracts

text:
 21.2.2020
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 48/60
 Pouze původní texty EHK OSN mají podle mezinárodního veřejného práva právní účinek. Je zapotřebí ověřit si status a datum vstupu tohoto předpisu v platnost v nejnovější verzi dokumentu EHK OSN o statusu TRANS/WP.29/343, který je k dispozici na internetové adrese: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html
 Předpis OSN č. 142 – Jednotná ustanovení pro schvalování motorových vozidel z hlediska montáže pneumatik [2020/242]
 Zahrnuje veškerá platná znění až po:
 Doplněk 1 k původnímu znění předpisu – datum vstupu v platnost: 16. října 2018
 Tento dokument slouží výhradně jako dokumentační nástroj. Rozhodná a právně závazná znění jsou:
 —
 ECE/TRANS/WP.29/2016/64 a
 —
 ECE/TRANS/WP.29/2018/14.
 OBSAH
 PŘEDPIS
 1. Oblast působnosti
 2. Definice
 3. Žádost o schválení
 4. Schválení
 5. Specifikace
 6. Změna typu vozidla a rozšíření schválení
 7. Shodnost výroby
 8. Postihy za neshodnost výroby
 9. Definitivní ukončení výroby
 10. Názvy a adresy technických zkušeben odpovědných za provádění schvalovacích zkoušek a názvy a adresy schvalovacích orgánů
 PŘÍLOHY
 1. Informační dokument
 2. Oznámení
 3. Uspořádání značek schválení
 1. OBLAST PŮSOBNOSTI
 Tento předpis se vztahuje na vozidla kategorie M1 (1) z hlediska montáže pneumatik.
 Nevztahuje se na vozidla, jejichž podmínky použití jsou neslučitelné s vlastnostmi pneumatik třídy C1 nebo C2 a na vozidla, pokud jde o montáž:
 a)
 náhradní jednotky pro dočasné použití a/nebo
 b)
 run-flat pneumatik a/nebo run-flat systému při provozu v režimu jízdy bez vzduchu v pneumatice a/nebo
 c)
 systému monitorování tlaku v pneumatikách.
 2. DEFINICE
 Pro účely tohoto předpisu:
 2.1. „Typem vozidla z hlediska montáže pneumatik“ se rozumí vozidla, která se neliší z takových podstatných hledisek, jako jsou typy pneumatik, minimální a maximální označení rozměrů pneumatiky, rozměry kola a hloubka zálisu, nebo pokud jde o rychlostní kapacitu a únosnost vhodné pro montáž a vlastnosti krytů kol.
 2.2. Pneumatiky se klasifikují takto:
 a)
 pneumatiky třídy C1 – pneumatiky určené především pro vozidla kategorií M1, N1, O1 a O2;
 b)
 pneumatiky třídy C2 – pneumatiky určené především pro vozidla kategorií M2, M3, N, O3 a O4 s indexem únosnosti v jednoduché montáži ≤ 121 a značkou kategorie rychlosti ≥„N“.
 2.2.1. „Typem pneumatiky“ se rozumí řada pneumatik, které se neliší v následujících podstatných vlastnostech:
 a)
 třída pneumatik: C1 nebo C2, jak jsou popsány v bodě 2.2 a
 b)
 v případě pneumatik třídy C1 vlastnosti typu pneumatiky, jak jsou definovány v bodě 2.1 předpisu č. 30;
 c)
 v případě pneumatik třídy C2 vlastnosti typu pneumatiky, jak jsou definovány v bodě 2.1 předpisu č. 54.
 2.3. „Označením rozměru pneumatiky“ se rozumí označení, jak je definováno v bodě 2 předpisu č. 30 pro pneumatiky třídy C1 a v bodě 2 předpisu č. 54 pro pneumatiky tříd C2 a C3.
 2.4. „Hloubkou zálisu kola“ se rozumí vzdálenost od opěrného čela náboje kola ke střední rovině ráfku.
 2.5. „Konstrukcí pneumatiky“ se rozumí technické vlastnosti kostry pneumatiky.
 2.6. „Normální pneumatikou“ se rozumí pneumatika nebo run-flat pneumatika, která je určena pro běžné silniční užití.
 2.7. „Pneumatikou pro jízdu na sněhu“ se rozumí pneumatika, jejíž vzorek běhounu, složení běhounu nebo konstrukce jsou navrženy především k dosažení lepší výkonnosti ve sněhových podmínkách, než jaké dosahuje normální pneumatika, pokud jde o schopnost uvádět vozidlo do pohybu a udržovat je v něm.
 2.8. „Pneumatikou pro zvláštní použití“ se rozumí pneumatika určená ke smíšenému použití, jak silničnímu, tak terénnímu, nebo k jinému zvláštnímu použití. Tyto pneumatiky jsou především navrženy tak, aby byly schopny uvést vozidlo do pohybu a udržovat je v pohybu v terénních podmínkách.
 2.9. „Run-flat pneumatika“ je definována v bodě 2 předpisu č. 30.
 2.10. „Náhradní pneumatikou pro dočasné použití“ se rozumí pneumatika, která je odlišná od pneumatiky určené pro montáž na vozidle pro běžné jízdní podmínky a která je určena pouze pro dočasné použití při omezených jízdních podmínkách.
 2.11. „Kolem“ se rozumí kolo jako celek sestávající z ráfku a disku kola.
 2.12. „Náhradním kolem pro dočasné použití“ se rozumí kolo odlišné od normálních kol typu vozidla; je určeno pouze pro dočasné použití při omezených jízdních podmínkách.
 2.13. „Jednotkou“ se rozumí celek kola s pneumatikou.
 2.14. „Standardní jednotkou“ se rozumí jednotka, kterou je možné namontovat na vozidlo pro běžný provoz.
 2.15. „Náhradní jednotkou“ se rozumí jednotka, která je určena k výměně standardní jednotky v případě jejího poškození, a může být jakoukoli z těchto:
 2.16. „Standardní náhradní jednotkou“ se rozumí celek kola s pneumatikou, který je, pokud jde o označení rozměru kola a pneumatiky, hloubku zálisu kola a konstrukci pneumatiky, totožný s celkem montovaným na stejném místě nápravy příslušné varianty a verze vozidla k běžnému provozu; zahrnuje kola vyrobená z odlišného materiálu, která mohou být upevněna odlišnými maticemi nebo šrouby, avšak která jsou jinak totožná s koly určenými k běžnému provozu.
 2.17. „Náhradní jednotkou pro dočasné použití“ se rozumí celek jakéhokoli kola s pneumatikou, který nespadá do definice standardní náhradní jednotky a který odpovídá popisu jednoho z typů náhradní jednotky pro dočasné použití definovanému v bodě 2.10 předpisu č. 64.
 2.18. „Značkou kategorie rychlosti“ se rozumí značka definovaná v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 30 pro pneumatiky třídy C1 a v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 54 pro pneumatiky třídy C2.
 2.19. „Indexem únosnosti“ se rozumí číslo spojované s maximálním zatížením v souvislosti s definicí v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 30 pro pneumatiky třídy C1 a v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 54 pro pneumatiky třídy C2.
 2.20. „Maximálním zatížením“ se rozumí hmotnost, kterou je pneumatika schopna nést, pokud je používána v souladu s pokyny k použití stanovenými výrobcem pneumatik.
 3. ŽÁDOST O SCHVÁLENÍ
 3.1. Žádost o schválení typu vozidla z hlediska montáže pneumatik podává výrobce vozidla nebo jeho pověřený zástupce.
 3.2. K žádosti se ve trojím vyhotovení přiloží níže uvedené doklady. Žádost obsahuje tyto údaje:
 3.2.1. popis typu vozidla s ohledem na položky uvedené v bodě 5;
 3.3. Technické zkušebně provádějící schvalovací zkoušky se dodá vozidlo představující typ, který má být schválen, nebo simulační nástroj představující typ vozidla, který má být schválen.
 4. SCHVÁLENÍ
 4.1. Typ vozidla se schválí, jestliže vozidlo předané ke schválení podle tohoto předpisu splňuje požadavky bodu 5.
 4.2. Každému schválenému typu vozidla se přidělí číslo schválení typu; jeho první dvě číslice (00 pro původní znění předpisu) označují sérii změn, která zahrnuje poslední zásadní technické změny tohoto předpisu v době vydání schválení. Tatáž smluvní strana nesmí přidělit stejné číslo jinému typu vozidla z hlediska montáže pneumatik.
 4.3. Oznámení o schválení nebo zamítnutí či odnětí schválení podle tohoto předpisu se sdělí stranám dohody uplatňujícím tento předpis prostřednictvím formuláře, který je v souladu se vzorem v příloze 1, a fotografií a/nebo výkresů poskytnutých žadatelem ve formátu nepřesahujícím A4 (210 × 297 mm) nebo složených v tomto formátu a ve vhodném měřítku.
 4.4. Na každé vozidlo, které je shodné s typem vozidla schváleným podle tohoto předpisu, se viditelně a na snadno přístupném místě uvedeném ve formuláři schválení umístí mezinárodní značka schválení typu, která odpovídá vzoru popsanému v příloze 3 a sestává z:
 4.4.1. písmene „E“ v kružnici, za nímž následuje rozlišovací číslo země, která schválení udělila; (2)
 4.4.2. čísla tohoto předpisu, za nímž následuje písmeno „R“, pomlčka a číslo schválení typu vpravo od kružnice předepsané v bodě 4.4.1.
 4.5. Vyhovuje-li vozidlo typu vozidla schválenému podle jednoho nebo více dalších předpisů připojených k dohodě v zemi, která schválení podle tohoto předpisu udělila, není třeba symbol předepsaný v bodě 4.4.1 opakovat; v takovém případě se čísla předpisu a schválení a doplňkové symboly uvedou ve svislých sloupcích umístěných vpravo od symbolu předepsaného v bodě 4.4.1.
 4.6. Značka schválení musí být jasně čitelná a nesmazatelná.
 4.7. Značka schválení se umístí v blízkosti štítku s údaji o vozidle nebo přímo na tento štítek.
 4.8. Příklady značek schválení jsou uvedeny v příloze 3 tohoto předpisu.
 5. SPECIFIKACE
 5.1. Obecné požadavky
 5.1.1. S výhradou ustanovení bodu 5.2.4.2 musí každá pneumatika namontovaná na vozidle, včetně jakékoli případné náhradní pneumatiky, splňovat požadavky tohoto předpisu.
 5.1.2. Každá pneumatika namontovaná na vozidlo, včetně jakékoli případné náhradní pneumatiky, musí splňovat technické požadavky a přechodná ustanovení příslušných předpisů č. 30, 54 a 117.
 5.2. Výkonnostní požadavky
 5.2.1. Montáž pneumatiky
 5.2.1.1. Všechny běžně namontované pneumatiky na vozidle, tedy kromě náhradní jednotky pro dočasné použití, musí mít stejnou strukturu.
 5.2.1.2. Všechny běžně namontované pneumatiky na jedné nápravě musí být stejného typu.
 5.2.1.3. Prostor, ve kterém se kolo otáčí, musí být takový, aby při použití největšího přípustného rozměru pneumatik a šířek ráfku a s ohledem na minimální a maximální hloubku zálisů kol dovoloval volný pohyb vzhledem k omezením daným zavěšením kola a řídícím ústrojím, jak je určil výrobce vozidla. To se ověří vykonáním zkoušek s pneumatikami největších rozměrů s ohledem na použitelné přípustné odchylky (tj. maximální plášť) týkající se velikosti pneumatik a uvedené v příslušném předpisu EHK OSN.
 5.2.1.4. Technická zkušebna a/nebo schvalovací orgán může souhlasit s využitím jiného zkušebního postupu (např. virtuální zkoušky) k ověření, zda jsou splněny požadavky bodu 5.2.1.3.
 5.2.2. Únosnost
 5.2.2.1. S výhradou ustanovení bodu 5.2.4 tohoto předpisu se maximální zatížení každé pneumatiky, jak je stanoveno v bodě 5.2.2.2 tohoto předpisu, včetně případné náhradní pneumatiky, která je namontována na vozidle, musí rovnat:
 5.2.2.1.1. v případě vozidla vybaveného pneumatikami stejného typu v jednoduché montáži: alespoň polovině maximální technicky přípustné hmotnosti nejvíce zatížené nápravy uvedené výrobcem vozidla;
 5.2.2.1.2. v případě vozidla vybaveného více než jedním typem pneumatik v jednoduché montáži: alespoň polovině maximální technicky přípustné hmotnosti příslušné nápravy uvedené výrobcem vozidla;
 5.2.2.1.3. v případě vozidla vybaveného pneumatikami třídy C1 v dvojité montáži: alespoň 0,27násobku maximální technicky přípustné hmotnosti příslušné nápravy uvedené výrobcem vozidla;
 5.2.2.1.4. v případě náprav vybavených pneumatikami třídy C2 v dvojité montáži: alespoň 0,25násobku maximální technicky přípustné hmotnosti relevantní nápravy uvedené výrobcem vozidla, přičemž je třeba vzít v úvahu index únosnosti v dvojité montáži.
 5.2.2.2. Maximální zatížení pneumatiky se stanoví takto:
 5.2.2.2.1. v případě pneumatik třídy C1 se vezme v úvahu „maximální zatížení“, jak je stanoveno v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 30.
 5.2.2.2.2. v případě pneumatik třídy C2 se vezme v úvahu „tabulka změny únosnosti v závislosti na rychlosti“ uvedená v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 54, která v závislosti na indexech únosnosti a značkách jmenovité rychlosti uvádí proměnná zatížení, jež může pneumatika snést při zohlednění maximální konstrukční rychlosti vozidla.
 5.2.2.3. Výrobce poskytne v příručce majitele vozidla nebo jakýmkoli jiným komunikačním prostředkem ve vozidle nezbytné informace o únosnosti náhradních pneumatik.
 5.2.3. Rychlostní kapacita
 5.2.3.1. Každá pneumatika, kterou je vozidlo běžně vybaveno, musí být označena značkou kategorie rychlosti.
 5.2.3.1.1. V případě pneumatiky třídy C1 musí být značka kategorie rychlosti slučitelná s maximální konstrukční rychlostí vozidla a v případě pneumatik rychlostních kategorií V, W a Y musí zohledňovat maximální zatížení, jak je popsáno v předpise č. 30.
 5.2.3.1.2. V případě pneumatiky třídy C2 musí být značka kategorie rychlosti slučitelná s maximální konstrukční rychlostí vozidla a uplatnitelnou kombinací zatížení/rychlost, která je uvedena v „tabulce změny únosnosti v závislosti na rychlosti“, jak je popsáno v bodě 2 předpisu EHK OSN č. 54.
 5.2.3.2. Požadavky bodů 5.2.3.1.1 a 5.2.3.1.2 se neuplatní v následujících případech:
 5.2.3.2.1. v případě náhradních jednotek pro dočasné použití, pro které platí bod 5.2.5 tohoto předpisu;
 5.2.3.2.2. v případě vozidel obvykle vybavených normálními pneumatikami a příležitostně pneumatikami pro jízdu na sněhu, kde v tomto případě musí značka kategorie rychlosti pneumatik pro jízdu na sněhu odpovídat rychlosti vyšší, než je maximální konstrukční rychlost vozidla, nebo alespoň rychlosti, která není nižší než 160 km/h (nebo oběma rychlostem). Pokud však je maximální konstrukční rychlost vozidla vyšší než rychlost odpovídající značce kategorie nejnižší rychlosti pneumatik pro jízdu na sněhu, musí být uvnitř vozidla a na místě vždy viditelném z pohledu řidiče upevněn výstražný štítek, který udává nejnižší hodnotu maximální rychlostní kapacity pneumatik pro jízdu na sněhu;
 5.2.3.2.3. v případě vozidel vybavených pneumatikami pro zvláštní užití. Pokud však je maximální konstrukční rychlost vozidla vyšší než rychlost odpovídající značce kategorie nejnižší rychlosti pneumatik pro zvláštní užití, musí být uvnitř vozidla a na místě vždy viditelném z pohledu řidiče upevněn výstražný štítek, který udává nejnižší hodnotu maximální rychlostní kapacitu pneumatik pro zvláštní užití;
 5.2.3.2.4. v případě vozidel vybavených palubním systémem s funkcí omezování rychlosti musí být značka rychlosti pneumatik slučitelná s rychlostí, při které je omezení stanoveno. Pokud však je výrobcem vozidla stanovená maximální konstrukční rychlost vozidla přesto vyšší než rychlost odpovídající značce kategorie nejnižší rychlosti pneumatik, musí být uvnitř vozidla a na místě vždy viditelném z pohledu řidiče upevněn výstražný štítek, který udává maximální rychlostní kapacitu pneumatik.
 5.2.3.3. Výrobce poskytne v příručce majitele vozidla nebo jakýmkoli jiným komunikačním prostředkem ve vozidle nezbytné informace o rychlostní kapacitě náhradních pneumatik.
 5.2.4. Zvláštní případy
 5.2.4.1. V případě vozidel, která jsou konstruována tak, aby mohla být provozována s přípojným vozidlem, může dodatečné zatížení působící na spojovací zařízení přípojného vozidla v případě pneumatik C1 způsobit překročení hodnot maximálního zatížení zadní pneumatiky, avšak nejvýše o 15 %. V takovém případě musí příručka majitele vozidla nebo jakýkoli jiný komunikační prostředek uvedený v bodě 5.2.3.3 obsahovat jasnou informaci a poučení o maximální přípustné rychlosti vozidla, je-li k němu připojeno přípojné vozidlo, která v žádném případě nepřesahuje 100 km/h, a o tlaku v zadních pneumatikách, který má být nejméně 20 kPa (0,2 baru) nad hodnotou tlaku v pneumatikách doporučovanou pro běžné užití vozidla (tj. bez přípojného vozidla).
 5.2.4.2. Ve výjimečných případech, jestliže jsou vozidla konstruována pro použití, které se neslučuje s vlastnostmi pneumatik tříd C1 nebo C2, a je tedy třeba namontovat pneumatiky s jinými vlastnostmi, požadavky bodu 5.1.1 tohoto předpisu se neuplatní, pokud jsou splněny následující podmínky:
 5.2.4.2.1. pneumatiky splňují technické požadavky a jsou v souladu s přechodnými ustanoveními předpisu č. 75 nebo předpisu č. 106 a
 5.2.4.2.2. schvalovací orgán a technická zkušebna došly k závěru, že namontované pneumatiky vyhovují provozním podmínkám vozidla. Povaha výjimky a zdůvodnění uznání musí být uvedeny ve zkušebním protokolu i na formuláři oznámení uvedeném v příloze 2.
 5.2.5. Náhradní kola a pneumatiky
 5.2.5.1. V případech, kdy je vozidlo vybaveno standardní náhradní jednotkou, musí mít tato jednotka stejnou velikost jako pneumatiky skutečně namontované na vozidle.
 5.2.5.2. Každé vozidlo vybavené náhradní jednotkou pro dočasné použití nebo run-flat pneumatikami musí splňovat technická a přechodná ustanovení předpisu č. 64, pokud jde o požadavky týkající se vybavení vozidel náhradní jednotkou pro dočasné použití nebo run-flat pneumatikami.
 Pokud je v případě montáže náhradní jednotky pro dočasné použití třeba přijmout zvláštní opatření (náhradní jednotka pro dočasné použití má být například namontována pouze na přední nápravu, a proto je třeba nejdříve namontovat přední standardní jednotku na zadní nápravu, aby se vyřešila špatná funkce zadní standardní jednotky), musí to být jasně uvedeno v příručce majitele vozidla nebo sděleno jakýmkoli jiným komunikačním prostředkem ve vozidle a je třeba ověřit soulad s náležitými aspekty bodu 5.2.1.3 tohoto předpisu.
 6. ZMĚNA TYPU VOZIDLA A ROZŠÍŘENÍ SCHVÁLENÍ
 6.1. Každá změna stávajícího typu vozidla se musí oznámit schvalovacímu orgánu, který typ vozidla schválil. Schvalovací orgán potom buď:
 a)
 po konzultaci s výrobcem rozhodne, že je třeba udělit nové schválení typu, nebo
 b)
 postupuje podle bodu 6.1.1 (revize), případně podle bodu 6.1.2 (rozšíření).
 6.1.1. Revize
 Pokud se změnily údaje zaznamenané v informačních dokumentech podle přílohy 1 a schvalovací orgán usoudí, že provedené změny pravděpodobně nemají znatelný nepříznivý vliv a vozidlo v každém případě stále splňuje požadavky, označují se změny jako „revize“.
 V tom případě vydá schvalovací orgán podle potřeby revidované stránky informačních dokumentů podle přílohy 1 a na každé revidované stránce zřetelně vyznačí povahu změny a datum jejího nového vydání. Za splnění tohoto požadavku se považuje rovněž vydání konsolidované a aktualizované verze informačních dokumentů podle přílohy 1 spolu s podrobným popisem změn.
 6.1.2. Rozšíření
 Jako „rozšíření“ se změna označuje v případě, že kromě změny údajů zaznamenaných v informačních dokumentech podle přílohy 1:
 a)
 jsou požadovány další kontroly nebo zkoušky, nebo
 b)
 se změní jakékoliv informace ve sdělení o schválení typu, s výjimkou jeho příloh, nebo
 c)
 se požaduje schválení podle pozdější série změn po jejím vstupu v platnost.
 6.2. Potvrzení nebo odmítnutí schválení s uvedením příslušných změn se postupem podle bodu 4.3 sdělí smluvním stranám dohody, které uplatňují tento předpis. Kromě toho musí být odpovídajícím způsobem změněn seznam informačních dokumentů a zkušebních protokolů připojený k formuláři oznámení podle přílohy 1, aby uváděl datum poslední revize nebo rozšíření.
 6.3. Schvalovací orgán, který vydává rozšíření schválení, přidělí každému formuláři oznámení vystavenému pro účely takového rozšíření pořadové číslo.
 7. SHODNOST VÝROBY
 7.1. Postupy týkající se shodnosti výroby odpovídají obecným ustanovením stanoveným v článku 2 a dodatku 2 k dohodě (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2) a splňují tyto požadavky:
 7.2. Každé vozidlo schválené podle tohoto předpisu musí být vyrobeno tak, aby bylo shodné se schváleným typem vozidla, tj. splňovalo požadavky uvedené v bodě 5.
 7.3. Schvalovací orgán, který uděluje schválení typu, může kdykoliv ověřit shodnost kontrolních metod používaných na každou výrobní jednotku. Obvyklá četnost těchto kontrol je jednou za dva roky.
 8. POSTIHY ZA NESHODNOST VÝROBY
 8.1. Schválení udělená typu vozidla podle tohoto předpisu smí být odňata, nejsou-li splněny požadavky stanovené v bodě 7.
 8.2. Pokud smluvní strana odejme schválení, které dříve udělila, neprodleně to zasláním formuláře oznámení podle vzoru uvedeného v příloze 1 tohoto předpisu sdělí ostatním smluvním stranám, které uplatňují tento předpis.
 9. DEFINITIVNÍ UKONČENÍ VÝROBY
 Pokud držitel schválení zcela ukončí výrobu typu vozidla schváleného v souladu s tímto předpisem, informuje o tom orgán, který udělil schválení, a ten o tom prostřednictvím formuláře oznámení odpovídajícího vzoru uvedenému v příloze 1 tohoto předpisu informuje ostatní smluvní strany dohody, jež uplatňují tento předpis.
 10. NÁZVY A ADRESY TECHNICKÝCH ZKUŠEBEN ODPOVĚDNÝCH ZA PROVÁDĚNÍ SCHVALOVACÍCH ZKOUŠEK A NÁZVY A ADRESY SCHVALOVACÍCH ORGÁNŮ
 Smluvní strany dohody, jež uplatňují tento předpis, sdělí sekretariátu Organizace spojených národů názvy a adresy technických zkušeben odpovědných za provádění schvalovacích zkoušek a názvy a adresy schvalovacích orgánů, které schválení udělily a kterým se mají zasílat formuláře potvrzující schválení nebo rozšíření nebo zamítnutí nebo odnětí schválení.
 (1) Podle definice v Úplném usnesení o konstrukci vozidel (R.E.3.), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6, bod 2 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html
 (2) Podle definice v příloze 3 Úplného znění usnesení o konstrukci vozidel (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6,www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html
 PŘÍLOHA 1
 (maximální formát: A4 (210 mm × 297 mm))
 Informační dokument
 v souladu s předpisem o montáži pneumatik
 1. OBECNĚ
 1.1. Značka (obchodní název výrobce): ...
 1.2. Typ: ...
 1.2.1. Obchodní název (názvy), je-li znám (jsou-li známy): ...
 1.3. Způsob označení typu, je-li na vozidle vyznačen (1): ...
 1.3.1. Umístění uvedeného označení: ...
 1.4. Kategorie vozidla (2): ...
 1.5. Název a adresa výrobce: ...
 1.6. Název (názvy) a adresa (adresy) montážního závodu (montážních závodů): ...
 1.7. Jméno a adresa zástupce výrobce (pokud existuje): ...
 2. OBECNÉ KONSTRUKČNÍ VLASTNOSTI VOZIDLA
 2.1. Fotografie a/nebo výkresy představitele typu vozidla: ...
 2.2. Počet náprav a kol: ...
 2.2.1. Počet a umístění náprav s pneumatikami s dvojitou montáží: ...
 2.2.2. Počet a umístění řízených náprav: ...
 2.2.3. Hnací nápravy (počet, umístění, propojení): ...
 3. HMOTNOSTI A ROZMĚRY (3), (4)
 3.1. Rozchod (rozchody) kol a šířka (šířky) náprav
 3.1.1. Rozchod kol u jednotlivých řízených náprav (5): ...
 3.1.2. Rozchod kol u všech ostatních náprav (5): ...
 3.1.3. Šířka nejširší zadní nápravy: ...
 3.1.4. Šířka nejpřednější nápravy (měřená v bodech největší vzdálenosti vnějších bočnic pneumatik s vyloučením vyboulení v blízkosti styku pneumatiky se zemí): ...
 3.2. Maximální technicky přípustná hmotnost naloženého vozidla podle výrobce (6), (7) ...
 3.3. Maximální technicky přípustná hmotnost na každou nápravu: ...
 3.4. Vozidlo je/není (8) uzpůsobeno k tažení
 3.5. Maximální konstrukční rychlost vozidla (km/h) (9): ...
 4. ODPRUŽENÍ
 4.1. Pneumatiky a kola
 4.1.1. Kombinace pneumatika/kolo (10)
 a)
 u pneumatik uveďte:
 —
 označení rozměru, ...
 —
 index únosnosti7, ...
 —
 značku kategorie rychlosti7; ...
 b)
 u kol uveďte rozměry ráfků a hloubku zálisu. ...
 4.1.2. Nápravy
 4.1.2.1. Náprava 1:
 4.1.2.2. Náprava 2:
 atd.
 4.1.3. Tlak v pneumatikách podle doporučení výrobce vozidla (kPa): ...
 4.1.4. Popis zařízení pro trakci ve sněhu a kombinace (kombinací) pneumatika/kolo na přední a/nebo zadní nápravě (zadních nápravách), které jsou podle doporučení výrobce pro typ vozidla vhodné: ...
 4.1.5. Stručný popis případné náhradní jednotky pro dočasné použití: ...
 4.1.6. Stručný popis systému monitorování tlaku v pneumatikách (TPMS), pokud je namontován: ...
 5. KAROSERIE
 5.1. Kryty kol
 5.1.1. Stručný popis vozidla z hlediska krytů kol: ...
 6. RŮZNÉ
 6.1. Zařízení pro omezení rychlosti
 6.1.1. Výrobce (výrobci): ...
 6.1.2. Typ(y): ...
 6.1.3. Číslo (čísla) schválení typu, je-li k dispozici: ...
 6.1.4. Rychlost nebo rozsah rychlostí, na které je možné omezení rychlosti nastavit: ...km/h
 (1) Pokud způsob označení typu obsahuje znaky, které nejsou důležité pro popis typů vozidla, konstrukční části nebo samostatného technického celku, kterých se týká tento informační dokument, nahradí se tyto znaky v dokumentaci znakem “?“ (např. ABC??123??).
 (2) Podle definice v části 2 Úplného usnesení o konstrukci vozidel (R.E.3) (dokument TRANS/WP.29/78/Rev.4).
 (3) Pokud existuje jedna verze se standardní kabinou a jiná s kabinou s lůžky, uveďte obě řady údajů o hmotnosti a rozměrech.
 (4) Norma ISO 612:1978 – Road vehicles – Dimensions of motor vehicles and towed vehicles – terms and definitions.
 (5) Norma ISO 612–1978 – bod 6.5.
 (6) U přípojných vozidel nebo návěsů a u vozidel spojených s přípojným vozidlem nebo s návěsem, kde na spojovací zařízení nebo na točnici působí výrazné svislé zatížení, se toto zatížení po vydělení standardním gravitačním zrychlením zahrne do maximální technicky přípustné hmotnosti.
 (7) Vyplňte horní a spodní mez pro každou možnost.
 (8) Nehodící se škrtněte.
 (9) Nehodící se škrtněte.
 (10) Jestliže výrobce vozidla povolí u motorových vozidel modifikaci určitých kontrolních funkcí (např. prostřednictvím softwaru, hardwaru nebo zdokonalením, výběrem, umožněním nebo neumožněním funkce) před nebo po uvedení vozidla do provozu, což vede ke zvýšení maximální rychlosti vozidla, uvádí se maximální možná rychlost dosažitelná úpravou těchto kontrolních funkcí. U přípojných vozidel se uvádí maximální rychlost, kterou stanovil výrobce.
 PŘÍLOHA 2
 OZNÁMENÍ
 (maximální formát: A4 (210 mm × 297 mm))
 (1)
 Vydal:
 (Název správního orgánu)......
 ve věci (2)
 udělení schválení
 rozšíření schválení
 odmítnutí schválení
 odnětí schválení
 definitivního ukončení výroby
 typu vozidla z hlediska montáže pneumatik
 Schválení č ...
 Rozšíření č.: ...
 ODDÍL I
 1. Značka (obchodní název výrobce): ...
 2. Typ: ...
 2.1. Obchodní název/názvy (je-li znám/jsou-li známy): ...
 3. Způsob označení typu, je-li na vozidle vyznačen (3): ...
 3.1. Umístění uvedeného označení: ...
 4. Kategorie vozidla (4): ...
 5. Název a adresa výrobce: ...
 6. Název (názvy) a adresa (adresy) montážního závodu (montážních závodů): ...
 7. Jméno a adresa zástupce výrobce (pokud existuje): ...
 ODDÍL II
 1. Další informace: viz dodatek
 2. Technická zkušebna odpovědná za provedení zkoušek: ...
 3. Datum zkušebního protokolu: ...
 4. Číslo zkušebního protokolu: ...
 5. Případné poznámky: viz dodatek
 6. Místo: ...
 7. Datum: ...
 8. Podpis: ...
 9. Schvalovací dokumentace (je-li relevantní) ...
 Dodatek k formuláři oznámení č. ... týkající se schválení typu vozidla z hlediska montáže pneumatik
 1. Další informace
 1.1. Stručný popis typu vozidla z hlediska jeho nosné konstrukce, rozměrů, tvarů a použitých materiálů: ...
 1.2. Kombinace pneumatika/kolo (včetně velikosti pneumatiky, velikosti ráfku a hloubky zálisu kola): ...
 1.3. Značka kategorie minimální rychlosti slučitelná s maximální konstrukční rychlostí vozidla (každé varianty) (u pneumatik označených písmeny ZR před kódem průměru ráfku, určených pro vozidla s maximální konstrukční rychlostí vyšší než 300 km/h, je třeba uvést ekvivalentní údaje): ...
 1.4. Minimální index únosnosti slučitelný s maximální technicky přípustnou hmotností na každé nápravě (každé varianty) (v případě potřeby upravený podle bodu 5.2.2.2 tohoto předpisu): ...
 1.5. Kombinace pneumatika/kolo (včetně velikosti pneumatiky, velikosti ráfku a hloubky zálisu kola), která má být použita se zařízením(i) pro trakci ve sněhu: ...
 2. Vozidlo kategorie M1 je/není (2) uzpůsobeno k tažení a zatížení zadních pneumatik je překročeno o ... %.
 3. Vozidlo je/není (2) schváleno podle předpisu č. 64, pokud jde o jeho náhradní jednotku pro dočasné užití typu 1/2/3/4/5. (2)
 4. Vozidlo je/není (2) schváleno podle předpisu č. 64, pokud jde o jeho systém monitorování tlaku v pneumatikách (TPMS).
 4.1. Stručný popis systému monitorování tlaku v pneumatikách (TPMS) (pokud je namontován): ...
 (1) Rozlišovací číslo země, která schválení udělila/rozšířila/odmítla/odňala (viz ustanovení o schválení v tomto předpisu).
 (2) Nehodící se škrtněte.
 (3) Pokud způsob označení typu obsahuje znaky, které nejsou důležité pro popis typů vozidla, konstrukční části nebo samostatného technického celku, kterých se týká tento informační dokument, nahradí se tyto znaky v dokumentaci znakem “?“ (např. ABC??123??).
 (4) Podle definice v Úplném usnesení o konstrukci vozidel (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6, bod 2.
 PŘÍLOHA 3
 USPOŘÁDÁNÍ ZNAČEK SCHVÁLENÍ
 (viz body 4.4 až 4.4.2 tohoto předpisu)
 .tifa = min. 8 mm
 Výše uvedená značka schválení typu umístěná na vozidle udává, že tento typ vozidla byl z hlediska montáže pneumatik schválen podle předpisu č. 142 v Belgii (E 6). První dvě číslice čísla schválení udávají, že schválení bylo uděleno v souladu s požadavky předpisu č. 142 v jeho původním znění.


text:
LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 202/293
 PROTOKOLAS (Nr. 20)
 DĖL SUTARTIES DĖL EUROPOS SĄJUNGOS VEIKIMO 26 STRAIPSNIO TAM TIKRŲ ASPEKTŲ TAIKYMO JUNGTINEI KARALYSTEI IR AIRIJAI
 AUKŠTOSIOS SUSITARIANČIOS ŠALYS,
 NORĖDAMOS išspręsti tam tikrus klausimus, susijusius su Jungtine Karalyste ir Airija,
 ATSIŽVELGDAMOS į daug metų galiojančius specialius kelionių susitarimus tarp Jungtinės Karalystės ir Airijos,
 SUSITARĖ dėl šių nuostatų, kurios pridedamos prie Europos Sąjungos sutarties ir Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo:
 1 straipsnis
 Nepaisant to, kas pasakyta Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 26 ir 77 straipsniuose, visų kitų šios Sutarties ar Europos Sąjungos sutarties nuostatų, visų priemonių, nustatytų remiantis šiomis Sutartimis, arba visų tarptautinių susitarimų, kuriuos sudarė Sąjunga arba Sąjunga ir jos valstybės narės su viena ar keliomis trečiosiomis valstybėmis, Jungtinė Karalystė turi teisę prie savo sienų su kitomis valstybėmis narėmis asmenims, norintiems įvažiuoti į Jungtinės Karalystės teritoriją, taikyti tokias kontrolės priemones, kokios, jos nuomone, yra būtinos įgyvendinti šiems tikslams:
 a)
 patikrinti valstybių narių piliečių ir jų išlaikomų asmenų, kurie naudojasi Sąjungos teisės aktų suteiktomis teisėmis, taip pat kitų valstybių piliečių, kuriems šios teisės suteikiamos pagal Jungtinę Karalystę įpareigojantį susitarimą, teisę įvažiuoti į Jungtinę Karalystę; ir
 b)
 nuspręsti, ar išduoti kitiems asmenims leidimą įvažiuoti į Jungtinę Karalystę.
 Tai, kas pasakyta Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 26 ir 77 straipsniuose, taip pat šios Sutarties ar Europos Sąjungos sutarties nuostatos arba bet kurios priemonės, nustatytos pagal šias Sutartis, nepažeidžia Jungtinės Karalystės teisės nustatyti arba taikyti nurodytas kontrolės priemones. Šiame straipsnyje pateikiamos Jungtinės Karalystės nuorodos taikomos ir toms teritorijoms, kurių užsienio reikalus tvarko Jungtinė Karalystė.
 2 straipsnis
 Jungtinė Karalystė ir Airija gali toliau tartis dėl asmenų judėjimo tarp jų teritorijų („bendroje kelionių erdvėje“), kartu gerbdamos šio Protokolo 1 straipsnio pirmosios pastraipos a punkte nurodytų asmenų teises. Todėl tol, kol jos laikosi šių susitarimų, šio protokolo 1 straipsnio nuostatos Airijai taikomos tokiomis pačiomis sąlygomis, kaip ir Jungtinei Karalystei. Tai, kas pasakyta Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 26 ir 77 straipsniuose, šios Sutarties ir Europos Sąjungos sutarties nuostatos arba pagal šias Sutartis nustatytos priemonės šiems susitarimams neturi jokios įtakos.
 3 straipsnis
 Kitos valstybės narės turi teisę prie savo sienų ar visose įvažiavimo į jų teritorijas vietose asmenims, norintiems įvažiuoti į jų teritoriją iš Jungtinės Karalystės ar kitų teritorijų, kurių užsienio reikalus tvarko Jungtinė Karalystė, arba iš Airijos, kol Airijai bus taikomos 1 straipsnio nuostatos, taikyti tokias kontrolės priemones, kokios taikomos įgyvendinant šio Protokolo 1 straipsnyje nurodytus tikslus.
 Tai, kas pasakyta Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 26 ir 77 straipsniuose, šios Sutarties ar Europos Sąjungos sutarties nuostatose arba kitose priemonėse, nustatytose pagal šias Sutartis, nepažeidžia kitų valstybių teisės nustatyti arba taikyti nurodytas kontrolės priemones.


text:
 22.11.2014
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 335/7
 A BIZOTTSÁG 1249/2014/EU VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2014. november 21.)
 az inozit halak és rákok takarmány-adalékanyagaként történő engedélyezéséről
 (EGT-vonatkozású szöveg)
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a takarmányozási célra felhasznált adalékanyagokról szóló, 2003. szeptember 22-i 1831/2003/EK európai parlamenti és tanácsi rendeletre (1) és különösen annak 9. cikke (2) bekezdésére,
 mivel:
 (1)
 Az 1831/2003/EK rendelet rendelkezik az adalékanyagok takarmányokban történő felhasználásának engedélyezéséről, az engedély megadásának feltételeiről és az engedélyezési eljárásokról. Az említett rendelet 10. cikke előírja a 70/524/EGK tanácsi irányelv (2) alapján engedélyezett adalékanyagok újbóli értékelését.
 (2)
 Az inozit tápértékkel rendelkező adalékanyagként való, valamennyi állatfaj tekintetében történő felhasználását – a 70/524/EGK irányelvnek megfelelően – időbeli megkötés nélkül engedélyezték a „vitaminok, provitaminok és olyan hasonló hatású anyagok, amelyek kémiailag egyértelműen leírhatók” csoport részeként. Az említett anyagot ezt követően – az 1831/2003/EK rendelet 10. cikke (1) bekezdésének megfelelően – mint meglévő terméket felvették a takarmány-adalékanyagok közösségi nyilvántartásába.
 (3)
 Az 1831/2003/EK rendelet 7. cikkével összefüggésben értelmezett 10. cikke (2) bekezdésének megfelelően kérelmet nyújtottak be az inozit halak, rákok, macskák és kutyák takarmány-adalékanyagaként történő engedélyezésére vonatkozóan. A kérelmező az adalékanyagnak a „tápértékkel rendelkező adalékanyagok” adalékanyag-kategóriába való besorolását kérte. A kérelemhez csatolta az 1831/2003/EK rendelet 7. cikkének (3) bekezdésében előírt adatokat és dokumentumokat.
 (4)
 Az Európai Élelmiszerbiztonsági Hatóság (a továbbiakban: Hatóság) 2014. április 9-i véleményében (3) megállapította, hogy az inozit a takarmányokra vonatkozó javasolt felhasználási feltételek mellett nincs káros hatással sem az állatok és emberek egészségére, sem pedig a környezetre. A Hatóság emellett arra a következtetésre jutott, hogy az inozit az esszenciális mikroelemek hatékony forrásának tekinthető a halak és a rákok számára. A Hatóság úgy véli, hogy a forgalomba hozatalt követően nincs szükség különleges nyomonkövetési követelményekre. A Hatóság ellenőrizte továbbá az 1831/2003/EK rendelettel létrehozott referencialaboratórium által benyújtott, a takarmányokban lévő takarmány-adalékanyagokra alkalmazott analitikai módszerről szóló jelentést.
 (5)
 Az inozit értékelése azt mutatja, hogy az 1831/2003/EK rendelet 5. cikkében előírt engedélyezési feltételek teljesülnek. Ennek megfelelően a szóban forgó anyag használatát az e rendelet mellékletében meghatározottak szerint engedélyezni kell.
 (6)
 Mivel az engedélyezési feltételek módosításának haladéktalan alkalmazását nem indokolják biztonsági szempontok, helyénvaló átmeneti időszakot engedélyezni a 70/524/EGK irányelvvel engedélyezett adalékanyagok, valamint az azokat tartalmazó előkeverékek és összetett takarmányok meglévő készleteinek felhasználására.
 (7)
 Az e rendeletben előírt intézkedések összhangban vannak a Növények, Állatok, Élelmiszerek és Takarmányok Állandó Bizottságának véleményével,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 A mellékletben meghatározott, a „tápértékkel rendelkező adalékanyagok” adalékanyag-kategóriába és a „vitaminok, provitaminok és olyan hasonló hatású anyagok, amelyek kémiailag egyértelműen leírhatók” funkcionális csoportba tartozó anyag takarmány-adalékanyagként való használata a mellékletben meghatározott feltételek mellett engedélyezett.
 2. cikk
 A mellékletben szereplő anyag és az azt tartalmazó takarmányok, amelyeket 2015. június 12. előtt állítottak elő és címkéztek fel a 2014. december 12. előtt alkalmazandó szabályoknak megfelelően, a meglévő készletek kimerüléséig továbbra is forgalomba hozhatók és használhatók.
 3. cikk
 Ez a rendelet az Európai Unió Hivatalos Lapjában való kihirdetését követő huszadik napon lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2014. november 21-én.
 a Bizottság részéről
 az elnök
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) HL L 268., 2003.10.18., 29. o.
 (2) A Tanács 1970. november 23-i 70/524/EGK irányelve a takarmány-adalékanyagokról (HL L 270., 1970.12.14., 1. o.)
 (3) EFSA Journal 2014;12(5):3671.
 MELLÉKLET
 Az adalékanyag azonosító száma
 Adalékanyag
 Összetétel, kémiai képlet, leírás, analitikai módszer
 Állatfaj vagy -kategória
 Felső korhatár
 Legkisebb tartalom
 Legnagyobb tartalom
 További rendelkezések
 Az engedély lejárta
 mg hatóanyag/kg 12 %-os nedvességtartalmú teljes értékű takarmányban
 Tápértékkel rendelkező adalékanyagok: vitaminok, provitaminok és olyan hasonló hatású anyagok, amelyek kémiailag egyértelműen leírhatók
 3a900
 Inozit
 Az adalékanyag összetétele
 Inozit
 A hatóanyag jellemzése
 Inozit
 Kémiai képlet: C6H12O6
 CAS-szám: 87-89-8
 Inozit, szilárd forma, előállítás kémiai szintézissel
 Tisztasági kritériumok: min. 97 %.
 Analitikai módszerek
 (1)
 :
 A takarmány-adalékanyagban található inozit kimutatására: folyadékkromatográfia és infravörös abszorpciós spektrofotometria (Európai Gyógyszerkönyv, Ph. Eur. 01/2008:1805).
 Az inozitol mennyiségi meghatározására a takarmány-adalékanyagban, az előkeverékekben és a takarmányok mikrobiológiai aktivitáselemzése során.
 Halak és rákok
 —
 —
 —
 1.
 Az adalékanyagok és az előkeverék használati utasításában fel kell tüntetni az előírt tárolási és stabilitási körülményeket.
 2.
 Biztonsági előírás: használatkor védőmaszk, védőszemüveg és védőkesztyű viselése kötelező.
 2024. december 12.
 (1) Az analitikai módszerek részletes leírása a közösségi referencialaboratórium honlapján található: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports


type: wikipedia

text:
Miil on pikkusühik.
 1 Inglise miil = 5280 jalga = 1760 jardi ≈ 1609 meetrit
 1 (Saksa) geograafiline miil = 7,42 kilomeetrit (1/15 ekvaatorikraadi)
 1 maamiil = 1609,344 meetrit täpselt (1959. aasta rahvusvahelise kokkuleppega)
 1 meremiil = 1,852 kilomeetrit
 1 Saksa miil ehk Saksa maamiil = 7532,5 meetrit
 1 Liivimaa miil = 7180 meetrit
 Norras ja Rootsis on miil (mil, Rootsi miil) võrdne 10 kilomeetriga. Enne 1889. aastat defineeriti miili 18 000 küünraga, millele vastas Rootsis 10 688 m ja Norras 11 298 m.
 Ajalugu
 Läbi aegade on kasutatud eri pikkusega miilinimelisi ühikuid, mis tulenevad Rooma miilist. Rooma miil oli umbes 1479 meetrit pikk ja ta koosnes sõduri tuhandest topeltsammust (ladina keeles passus), mis teeb iga sammu pikkuseks umbes 0,75 meetrit. Sõna "miil" on tuletatud ladinakeelsetest sõnadest mille passus (mitmuses milia passuum), mis tähendabki 1000 passust ehk topeltsammu.
 Maanteetranspordis kasutavad miili mõõtühikuna tänapäeval veel Suurbritannia ja Ameerika Ühendriigid, samas aga näiteks Austraalia, Kanada ja Iirimaa on üle läinud meetermõõdustikule.
 Pikkusühikud