type: wikipedia

text:
Sob controle é um álbum lançado em 2013 pela banda de punk rock brasileira Inocentes. O disco é uma coletânea que teve o nome elaborado a partir dos protestos ocorridos no Brasil em 2013, conta com oito músicas novas (gravadas em estúdio), sendo duas inéditas além de seis versões de alguns clássicos da banda (gravadas ao vivo em um pocket show em outubro de 2013).
 O vocalista Clemente afirmou que regravaram algumas músicas com o estilo que a banda desenvolveu durante sua longa carreira. O disco conta com uma nova versão de Estrutura de Bronze. A regravação foi uma homenagem ao amigo Douglas Viscaino do Restos de Nada, que havia falecido naquele mesmo ano. A música havia sido criada por Clemente e Douglas no final dos anos 70.
 A formação da banda que gravou o disco já está junta há mais de 20 anos e conta com Clemente (guitarra e vocal), Anselmo Monstro (baixo), Nonô (bateria) e Ronaldo Passos (guitarra). Clemente é o único integrante original e Ronaldo o mais antigo dentre os outros, entrou para a banda entre 1983 e 1984.
 Faixas
 Eu Fico Puto - 02:34 (inédita)
 Sob Controle - 05:08 (inédita)
 As Verdades Doem - 03:29
 Velocidade Indefinida - 02:29
 Estrutura de Bronze - 01:55
 Rota de Colisão - 02:42
 Violência e Paixão - 03:24
 A Face de Deus - 03:33
 Rotina - 03:09 (ao vivo)
 A Cidade Não Para - 02:47 (ao vivo)
 Nada de Novo no Front - 02:45 (ao vivo)
 Intolerância - 03:28 (ao vivo)
 Cala a Boca - 02:22 (ao vivo)
 Patria Amada (ao vivo)
 Álbuns de 2013


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
No L 38 / 8 Official Journal of the European Communities 12 . 2 . 75
 AGREEMENT
 in the form of an exchange of letters amending the Agreement of 25 March 1974
 between the European Economic Community and the Democratic Republic of
 Somalia on the supply of flour of soft wheat and husked rice as food aid
 A. Letter from the European Economic Community
 Sir,
 With reference to the Agreement of 25 March 1 974 between the European Economic
 Community and the Democratic Republic of Somalia on the supply of flour of soft wheat
 and husked rice as food aid, which provides that the products supplied as food aid are to
 be sold on the local market, and the request by the Democratic Republic of Somalia that
 in view of the deterioration in the food supply situation in Somalia, the effect of which is
 to threaten the survival of certain sections of the population, the European Economic
 Community authorize the free distribution of these products to the people in need, I have
 the honour to propose to you the following amendments to the abovementioned Agree
 ment :
 1 . The following shall be substituted for Article V :
 'The country of destination undertakes to use the products received as aid for purposes
 of consumption and to distribute them free to people in need.'
 2 . The last sentence of Article VI shall be deleted .
 3 . The following shall be substituted for points 2 and 3 of Article VIII :
 '2. every three months until the quantities received as aid have been fully used : a situa
 tion report giving the number and description of recipients, the quantities distri
 buted, and where and how they were distributed .'
 I shall be obliged if you will inform me whether your Government can agree to the
 above .
 Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration .
 For the Council
 of the European Communities
 B. Letter from the Democratic Republic of Somalia
 Sir,
 I have the honour to acknowledge receipt of your letter of today's date, reading as
 follows :
 'With reference to the Agreement of 25 March 1974 between the European
 Economic Community and the Democratic Republic of Somalia on the supply of
 flour of soft wheat and husked rice as food aid , which provides that the products
 supplied as food aid are to be sold on the local market, and the request by the
 Democratic Republic of Somalia that in view of the deterioration in the food supply
 situation in Somalia , the effect of which is to threaten the survival of certain sections
 ---pagebreak--- 12. 2. 75 Official Journal of the European Communities No L 38 /9
 of the population, the European Economic Community authorize the free distribu
 tion of these products to the people in need, I have the honour to propose to you the
 following amendments to the abovementioned Agreement :
 1 . The following shall be substituted for Article V :
 "The country of destination undertakes to use the products received as aid for
 purposes of consumption and to distribute them free to people in need."
 2. The last sentence of Article VI shall be deleted .
 3 . The following shall be substituted for points 2 and 3 of Article VIII :
 "2. every three months until the quantities received as aid have been fully used : a
 situation report giving the number and description of recipients, the quanti
 ties distributed, and where and how they were distributed."
 I shall be obliged if you will inform me whether your Government can agree to the
 above .'
 I have the honour to inform you that the Government of the Democratic Republic of
 Somalia agrees to the amendments proposed in your letter.
 Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration .
 For the Government
 of the Democratic Republic of Somalia
 Information on the signing of the Agreement in the form of an exchange of
 letters amending the Agreement of 25 March 1974 between the European
 Economic Community and the Democratic Republic of Somalia
 The Agreement in the form of an exchange of letters amending the Agreement of 25
 March 1974 between the European Economic Community and the Democratic Republic
 of Somalia on the supply of flour of soft wheat and husked rice as food aid , which the
 Council decided to conclude on 17 December 1974, was signed in Brussels on 18
 December 1974, on behalf of the Council of the European Communities by :
 Mr fitienne Burin des Roziers, Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary, Chairman
 of the Permanent Representatives Committee and
 Mr Hans-Broder Krohn, Director-General for Development and Cooperation at the
 Commission of the European Communities,
 on behalf of the Government of the Democratic Republic of Somalia by :
 Mr Mohamed Omar Giama, Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary, Somalia's
 Representative to the European Economic Community.


type: other

text:
1 Sygn. akt I UK 526/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie : Dnia 4 czerwca 2013 r. SSN Józef Iwulski (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) Protokolant Grażyna Grabowska w sprawie z odwołania E.-O. SA z siedzibą w G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. z udziałem Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O. o ustalenie wysokości składki na ubezpieczenie wypadkowe za okres od 1 kwietnia 2010 r. do 31 marca 2011 r., po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 czerwca 2013 r., skargi kasacyjnej odwołującej się Spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE
 2 2 Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 19 marca 2010 r., wydaną na podstawie art. 36 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r., Nr 199, poz ze zm., dalej jako ustawa wypadkowa) oraz art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz ze zm.) stwierdził, że stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe obowiązująca E. O. Spółkę Akcyjną w G. w roku składkowym od 1 kwietnia 2010 r. do 31 marca 2011 r. zostaje podwyższona o 100%. Organ rentowy wskazał, że powyższa decyzja została wydana wobec złożenia przez Państwową Inspekcję Pracy w O. wniosku o podwyższenie stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe, co uzasadniono rażącym naruszeniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy stwierdzonym w czasie dwóch kolejnych kontroli. E. O. Spółka Akcyjna w G. w odwołaniu od powyższej decyzji wniosła o jej zmianę i stwierdzenie, że stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe nie zostaje podwyższona. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że sprawcami naruszenia zasad bezpieczeństwa i higieny pracy byli pracownicy, a nieznacznym uchybieniom po stronie pracodawcy nie można przypisać rażącego charakteru. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2010 r. oddalił odwołanie. Na skutek apelacji E. O. Spółki Akcyjnej od powyższego wyroku Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. uchylił zaskarżony wyrok, znosząc w całości dotychczasowe postępowanie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. Postanowieniem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 9 lutego 2011 r., na podstawie art k.p.c., wezwano do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O.
 3 3 Zainteresowany wniósł o oddalenie odwołania E. O." Spółki Akcyjnej w Gdańsku. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r. oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że w dniu 10 lipca 2009 r. pracownicy odwołującej się Spółki M. L. i B. Ć. otrzymali pisemne polecenie wykonania naprawy przewodu elektrycznego. M. L. wyłączył obwód numer 2 zamiast obwodu numer 1 w stacji transformatorowej. Nie założył uziemiacza na żadnym obwodzie stacji transformatorowej i nie sprawdził braku napięcia na przewodach linii niskiego napięcia. W miejscu pracy nie założył także uziemiaczy na przewodach linii niskiego napięcia. W konsekwencji powyższego przystąpił do pracy na linii z włączonym napięciem, co doprowadziło do porażenia prądem elektrycznym i śmiertelnego wypadku przy pracy. W ocenie Sądu Okręgowego, zachowanie pracownika stanowiło rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W dniu 23 grudnia 2009 r. M. M. oraz R. D., będący pracownikami E. O. Spółki Akcyjnej, otrzymali polecenie podłączenia jednej żyły kabla w technologii PPN w złączu kablowym. Obaj pracownicy, wykonując pracę, nie zastosowali osłon elektroizolacyjnych na elementy będące pod napięciem oraz nie założyli hełmów ochronnych z osłoną twarzy. M.M., przymierzając podkładkę do końcówki żyły kabla, upuścił ją na bezpieczniki, co spowodowało zwarcie międzyfazowe, doprowadzając do powstania łuku elektrycznego, który poparzył twarze obu pracowników oraz przedramię R. D. Zdaniem Sądu, pracownicy dopuścili się rażącego naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W dniu 22 lutego 2010 r. Państwowa Inspekcja Pracy w O. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podwyższenie odwołującemu E. O. Spółce Akcyjnej o 100% stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe na najbliższy rok składkowy, w uzasadnieniu wniosku podnosząc, że w czasie dwóch kolejnych kontroli u płatnika składek stwierdzono rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Po rozpoznaniu powyższego wniosku organ rentowy w dniu 19 marca 2010 r. wydał zaskarżoną decyzję. Sąd pierwszej instancji wskazał, że okolicznością sporną było to, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz
 4 4 kto ewentualnie dopuścił się przedmiotowego naruszenia, a także, w przypadku ustalenia, że naruszenie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy obciąża pracowników, czy istnieją przesłanki do podwyższenia składki na ubezpieczenie wypadkowe. Sąd Okręgowy ocenił, że w obu analizowanych przypadkach doszło do rażącego naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Za każdym razem dopuścili się ich pracownicy. Nadto naruszenia te były częstotliwe, skoro doszło do nich w odstępie około 5 miesięcy. W dalszej kolejności Sąd pierwszej instancji wskazał, że z treści art. 36 ustawy wypadkowej nie wynika, by nie miał on zastosowania w przypadku naruszenia przepisów prawa przez pracowników. Wskazał, że do uruchomienia sankcji z art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej dochodzi wówczas, kiedy wystąpią określone w nim naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy niezależnie od tego, czy wystąpią one po stronie pracownika czy też pracodawcy - płatnika składek. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja organu rentowego z dnia 19 marca 2010 r. odpowiada prawu. Sąd stwierdził też, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP, gdyż w postępowaniu sądowym toczącym się z odwołania od decyzji wydanej na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej dokonywana jest ocena zasadności wniosku inspektora pracy zgłoszonego do organu rentowego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 84 Konstytucji RP. Wskazał, że im większe jest ryzyko wystąpienia wypadku przy pracy, tym wyższa powinna być składka na ubezpieczenie wypadkowe. Stwierdził też, że nie nastąpiło naruszenie zasady równości określonej w art. 32 ani art. 65 ust. 5 Konstytucji RP. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. oddalił apelację odwołującej się Spółki od powyższego wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art k.p.c., poprzez niewezwanie do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanych M. M., R. D. oraz spadkobierców M. L., Sąd drugiej wskazał, że prawa lub obowiązki, które zależą od rozstrzygnięcia sprawy, o jakich mowa w art zdanie 1 k.p.c., odnoszą się do sfery ubezpieczeń społecznych, zaś konsekwencje, na które wskazał odwołujący (możliwość wystąpienia przez Spółkę o odszkodowanie od pracowników za wyrządzoną szkodę), wykraczają poza powyższe ramy. Dlatego
 5 5 też nie było obowiązku wezwania do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanych powyższych osób, zaś przeprowadzone przez Sąd pierwszej instancji postępowanie nie jest nieważne (art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z art k.p.c.). Sąd Apelacyjny zakwalifikował zachowanie pracowników odwołującej się Spółki jako rażące naruszenie prawa w zakresie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Na taką ocenę wpłynęło również to, że do wypadków doszło w przeciągu niespełna 6 miesięcy, a więc są one częstotliwe. Powyższej oceny nie zmienia to, że naruszenia miały różny charakter. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny uznał za nieuzasadniony zarzut błędnego przyjęcia, iż naruszenia prawa, których dopuścili się pracownicy odwołującej się Spółki, miały charakter rażący. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 36 ustawy wypadkowej, Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z punktu widzenia tego przepisu nie jest istotne, jaki podmiot dopuszcza się rażącego naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tj. czy naruszenie to wystąpiło po stronie pracownika czy też pracodawcy). Sąd wskazał, że przepis skonstruowany jest w ten sposób, że daje możliwość inspektorowi pracy wystąpienia do organu rentowego z wnioskiem o podwyższenie płatnikowi składki na ubezpieczenie wypadkowe, bez względu na to, czy rażącego naruszenia przepisów dopuścili się pracownicy, pracodawca - płatnik składek czy też oba te podmioty. Takie uregulowanie uzasadnione jest dążeniem do realizacji zasady ekwiwalentności pomiędzy rozmiarem wkładów i świadczeń. Wskazał również, że nie ma także znaczenia, czy pracownik dopuścił się naruszeń nieumyślnie czy też umyślnie. W każdej z tych sytuacji pracodawca jako płatnik składek może być obciążony wyższą składką ubezpieczeniową. Ponadto Sąd Apelacyjny uznał, że skoro inspektor pracy wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o podwyższenie składki na ubezpieczenie wypadkowe na podstawie z art. 36 ustawy wypadkowej, to naruszenia prawa, na których opierał swój wniosek (stwierdzone w czasie dwóch kolejnych kontroli) uznawał za rażące, mimo niezapisania powyższego określenia wprost w protokole kontroli. Z tożsamego względu jako niezasadny ocenił zarzut naruszenia art k.p.c.,
 6 6 przez nieuwzględnienie, że z dokumentów urzędowych (kontrolnych) nie wynikało, aby inspektor pracy stwierdził rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Stwierdził też, że choć organ rentowy wydając decyzję na wniosek inspektora pracy, nie był władny dokonywać oceny, czy zarzucone naruszenia przepisów miały charakter istotny, to taka ocena została dokonana w toku postępowania przed Sądem, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. Odwołująca się Spółka zaskarżyła ten wyrok skargą kasacyjną w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: art. 36 ust. 1 ustawy i art. 36 ust. 2 ustawy wypadkowej, przez przyjęcie poglądu, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do podwyższenia składki na ubezpieczenie wypadkowe nawet w sytuacji, gdy rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy nastąpiło wyłącznie z winy poszkodowanych pracowników płatnika; art. 36 ust. 1 ustawy i art. 36 ust. 2 ustawy wypadkowej w związku z art. 91 ust. 3 i art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz ze zm.), przez przyjęcie, że możliwe jest podwyższenie składki w sytuacji, gdy w czasie kontroli nie zakwalifikowano naruszenia zasad bezpieczeństwa i higieny pracy jako rażących, a ocena taka została dokonana dopiero później; art. 2, art. 84, art. 32 ust. 1, art. 65 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 36 ust. 1 ustawy i art. 36 ust. 2 ustawy wypadkowej i przyjęciu wykładni naruszającej zasady równości stron, przyzwoitej legislacji, sprawiedliwości społecznej, wolności gospodarczej oraz postulatu pełnego produktywnego zatrudnienia. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art k.p.c. i art k.p.c. w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 76 k.p.c. i art i 2 k.p.c., przez niewezwanie do udziału w sprawie zainteresowanych M. M., R. D. oraz spadkobierców M. L., pomimo obowiązku uczynienia tego z urzędu; art k.p.c., przez nieuwzględnienie, że z dokumentów urzędowych (kontrolnych) nie wynikało, aby inspektor pracy stwierdził rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.
 7 7 W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w jego ocenie art k.p.c. stanowi lex specialis wobec art k.p.c. i art k.p.c. i art. 74 k.p.c., a zatem pojęcie zainteresowanego rozumieć należy tak, jak to wynika z przepisów o cywilnym postępowaniu nieprocesowym, a nie jak to zostało wypracowane na gruncie prawa administracyjnego. Wskazał także, że przepis art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej, jeśli przyjąć jego interpretację zaprezentowaną przez Sądy obu instancji, jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP, gdyż między innymi wykracza poza granicę prawidłowej legislacji, bowiem: kwestię wystąpienia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o nałożenie swoistej sankcji administracyjnej, uzależnia od uznania inspektora Państwowej Inspekcji Pracy (zatem zawiera zbyt duży luz decyzyjny), nie przewiduje terminu, w jakim inspektor pracy może po zakończonej kontroli wystąpić o podwyższenie składki, czyni z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jedynie automat do wydawania decyzji na wniosek inspektora pracy, przepis nie zawiera górnej kwotowej granicy sankcji, w rzeczywistości o rozmiarze sankcji nie decyduje rozmiar i rodzaj naruszeń przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, jak również wina płatnika, jej rodzaj i rzeczywiste możliwości zapobieżenia naruszeniom tych przepisów przez płatnika, przyczyny tych naruszeń, lecz tylko liczba zatrudnionych pracowników. Prowadzi to do rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć, gdyż duży podmiot ponosi nieproporcjonalnie duże obciążenie w sytuacji, gdy choćby tylko dwóch pracowników dopuści się rażącego naruszenia podstawowego obowiązku pracowniczego, jakim jest przestrzeganie norm bezpieczeństwa i higieny pracy i to nawet z winy umyślnej. Skarżąca podniosła, że wystąpienia inspektorów pracy są w pełni uznaniowe, od których nie chroni nawet brak stwierdzenia w dokumentach kontroli i pokontrolnych stwierdzenie, że naruszenia miały charakter rażący. Zaskarżony wyrok narusza też art. 2 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej - przepis art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej rażąco niesprawiedliwie rozkłada ciężar konsekwencji naruszeń przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy pomiędzy pracowników i pracodawców. Pracownik nigdy nie spotka się z podwyższeniem składek, choćby naruszenia tych przepisów dopuścił się umyślnie. Pracodawca musi płacić podwyższoną składkę i to za wszystkich pracowników, choćby dochował wcześniej najwyższej staranności; art. 84
 8 8 Konstytucji RP, przez nierówne nakładanie obowiązków o charakterze publicznoprawnym, uzależniając wysokość sankcji jedynie od liczby pracowników; art. 32 ust. 1 Konstytucji, przez nierówne traktowanie dużych pracodawców w stosunku do małych, przejawiające się w tym, że wysokość sankcji uzależniona jest jedynie od ilości pracowników, bez względu na rodzaj i źródło naruszeń przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, art. 65 ust. 5 Konstytucji RP, przez wywoływanie skutku odwrotnego do zamierzonego w tym przepisie, w szczególności urzeczywistniania zasady pełnego zatrudnienia. Przepis w obecnym kształcie uzależniający wysokość sankcji od liczby pracowników zniechęca pracodawców do zatrudniania pracowników. Skarżący wskazał ponadto, że stwierdzenie przez inspektora pracy rażącego naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy stanowi nie tylko kwalifikację prawną stwierdzonych zdarzeń, ale również przesłankę formalnoprawną, od której zaistnienia ustawodawca uzależnił możliwość zastosowania sankcji. Tym samym, gdy w trakcie kontroli lub po jej zakończeniu inspektor pracy w pismach skierowanych do płatnika składek, i których treść płatnik może kwestionować na dalszych etapach postępowania administracyjnego, stwierdzi naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, lecz nie wskaże, że miało ono charakter rażący, brak jest podstaw do wystąpienia z wnioskiem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a w dalszej kolejności wydania przez ten organ decyzji o podwyższeniu składki. Jeżeli inspektor zaniedbał stwierdzenia w protokole kontroli rażącego charakteru naruszeń bezpieczeństwa i higieny pracy, to jest to błąd nienaprawialny. Ponowne przemyślenie sprawy przez inspektora nie może prowadzić do zwrócenia się o podwyższenia składki, podobnie jak późniejsza analiza akt nie może prowadzić do zmiany decyzji czy wyroku. Przeprowadzona u wnioskodawcy kontrola ujawniła wystąpienie uchybień w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, nie stwierdziła natomiast rażących uchybień. Zmiana oceny nie mogła być z przyczyn formalnych dokonana już po zakończeniu kontroli. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
 9 9 Odniesienie się do najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej nieważności postępowania wymaga w pierwszej kolejności wykładni art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej celem ustalenia, czyich praw i obowiązków przepis ten dotyczy. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, inspektor pracy może wystąpić do jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych właściwej ze względu na siedzibę płatnika składek z wnioskiem o podwyższenie płatnikowi składek, u którego w czasie dwóch kolejnych kontroli stwierdzono rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, o 100% stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe ustalanej na najbliższy rok składkowy. Przepis ten nie stwarza odrębnej podstawy kontroli płatnika składek przez inspektora pracy, lecz funkcjonuje w określonym kontekście normatywnym i odwołuje się do kontroli przeprowadzanej przez inspektorów pracy na podstawie przepisów ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589 ze zm.) w ramach nadzoru i kontroli przestrzegania przez podmioty wymienione w art. 13 tej ustawy (podmioty kontrolowane), między innymi, przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy). Z przeprowadzanej kontroli inspektor pracy sporządza protokół, w którym zawiera opis stwierdzonych naruszeń prawa oraz inne informacje mające istotne znaczenie dla wyników kontroli (art. 31 ust. 2 pkt 7 ustawy). Stwierdzane zaś uchybienia upoważniają inspektora do podjęcia działań określonych w art. 11 ustawy. Wymienione przepisy nie obligują inspektora pracy do kwalifikowania w protokole kontroli wagi stwierdzonych naruszeń, bowiem, po pierwsze, nie wynika to z wymagań formalnych protokołu kontroli, po drugie, możliwość podjęcia ustawowo określonych czynności nie jest uzależniona od takiej formalnej kwalifikacji. W konsekwencji inspektor pracy daje wyraz swojej ocenie o rażącym naruszeniu przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w wystąpieniu kierowanym do jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej. Wyrażona zaś przez niego ocena nie jest wiążąca dla organu rentowego, który przed wydaniem decyzji o podwyższeniu składki na ubezpieczenie wypadkowe jest zobowiązany samodzielnie ustalić stan faktyczny i dokonać jego oceny prawnej (art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a.), co następnie po wniesieniu odwołania podlega kontroli sądu ubezpieczeń społecznych. Z tego względu nie jest uzasadniony zarzut naruszenia
 10 10 tego przepisu, w którym skarżący wywodzi, że podstawą takiego wystąpienia mogą być wyłącznie takie dwa kolejne protokoły kontroli, w których zawarto stwierdzenie o rażącym naruszeniu przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Inaczej rzecz ujmując, art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej nie formułuje warunku formalnego wystąpienia inspektora pracy w postaci wyartykułowanego w protokołach kontroli stwierdzenia o rażącym naruszeniu przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W rezultacie nie ma podstaw do przyjęcia, że z protokołu kontroli inspektora pracy płynie jakiekolwiek domniemanie co do wagi stwierdzanych w nim uchybień w zakresie naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 244 k.p.c.). W tym miejscu zaznaczyć też trzeba, że powołane w omawianym zarzucie - art. 91 ust. 3 i art. 91 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - nie dotyczą powyższej kwestii, gdyż odnoszą się do kontroli przeprowadzanej przez inspektorów kontroli organu rentowego mającej za przedmiot wykonywanie zadań i obowiązków w zakresie ubezpieczeń społecznych przez płatników składek. Stosownie do treści art k.p., pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy; na zakres odpowiedzialności pracodawcy nie wpływają obowiązki pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz powierzenie wykonywania zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy specjalistom spoza zakładu pracy. Aktualna treść tego przepisu jest konsekwencją implementacji przepisów art. 5 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz. Urz. WE L 183 z 29 czerwca 1989 r., s. 1). Zgodnie z nim, pracodawca ponosi odpowiedzialność w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy pracownikom w każdym aspekcie odnoszącym się do ich pracy ust. 1; jeśli pracodawca nominuje kompetentne osoby, nie zwalnia go to od odpowiedzialności w tym zakresie - ust. 2; zobowiązania pracowników w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy nie powinny wpływać na zasady odpowiedzialności pracodawcy - ust. 3. W myśl obowiązującej w Unii Europejskiej zasady dokonywania proeuropejskiej (prowspólnotowej) wykładni prawa, obowiązkiem sędziego krajowego jest nadanie regulacji prawa wewnętrznego takiego sensu normatywnego, który będzie pozostawał w zgodzie z porządkiem prawnym
 11 11 Wspólnoty. Dotyczy to także orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Każdy kraj członkowski ma obowiązek jego respektowania, stanowi ono bowiem istotną część acquis communautaire, czyli dorobku Wspólnoty (całości przyjętych przepisów i zasad). Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, C-127/05 (ECR 2007/6A/I-04619) wyjaśnił, że przepis ten poddaje pracodawcę obowiązkowi zapewnienia pracownikom bezpiecznego środowiska pracy, którego treść jest dokładnie określona w dyrektywie 89/391, jak również w wielu dyrektywach szczegółowych, które przewidują środki zapobiegawcze, jakie muszą być przyjęte w pewnych szczególnych sektorach produkcji. Natomiast nie można potwierdzić tego, że na pracodawcy powinna spoczywać odpowiedzialność niezależnie od winy na mocy samego art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/391. Przepis ten ogranicza się w zasadzie do ustanowienia ogólnego obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa spoczywającego na pracodawcy, bez rozstrzygania co do formy odpowiedzialności. Ustępy 2 i 3 art. 5 przewidują, że pracodawca nie jest zwolniony z odpowiedzialności w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, jeśli korzysta z kompetentnych zasobów spoza przedsiębiorstwa ani z uwagi na obowiązki pracowników w tej dziedzinie. Przepisy te mają zatem na celu uszczegółowienie charakteru i zakresu obowiązku, ustanowionego w ust. 1 tego przepisu i nie można stąd wyprowadzić istnienia jakiejkolwiek formy odpowiedzialności w przypadku wypadków w pracy zgodnie z tym ustępem. Nie można więc przyjąć, że art k.p. kreuje zasadę odpowiedzialności pracodawcy za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy niezalenie od jego winy. Ustawowe nakazy i zakazy odnoszące się do bezpieczeństwa i higieny pracy w miejscu pracy zobowiązują pracodawcę, ogólnie rzecz ujmując, do zapewnienia pracownikom oraz na innym osobom fizycznym świadczącym pracę bezpiecznych i higienicznych warunków pracy (zob. np. art k.p. i dalsze przepisy Działu X Kodeksu pracy oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art i 2 k.p.). Pracodawca ponosi więc odpowiedzialność za złamanie tych nakazów i zakazów (niewykonanie zobowiązania), a powierzenie przez niego zadań w tym zakresie swoim
 12 12 pracownikom, w tym powołanym do tego służbom, ewentualnie zlecenie tych zadań podmiotom zewnętrznym nie zwalnia go z odpowiedzialności za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Inaczej rzecz ujmując, pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy w granicach swojego zobowiązania. W taki też sposób należy rozumieć sformułowanie zawarte w art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej: płatnika składek ( ), u którego w czasie dwóch kolejnych kontroli stwierdzono rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Chodzi w nim o naruszenie ustawowego nakazu lub zakazu spoczywającego na płatniku składek. W każdym więc przypadku, kiedy bezpośrednim sprawcą naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy jest pracownik, istotne jest nie tyle ustalenie winy pracownika, ale ocena, czy naruszenie to można zakwalifikować jako następstwo działania lub zaniechania pracodawcy. Nie można też zgodzić się z poglądem Sądu drugiej instancji, który wyszedł z założenia, że art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej nie ma charakteru sankcji penalnej, natomiast pełni funkcję instrumentu służącego realizacji zasady ekwiwalentności pomiędzy rozmiarem wkładów i świadczeń. Taki bowiem charakter mają inne przepisy określające wysokość stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe, uwzględniające ryzyko zagrożeń ustalone dla grupy działalności, do której należy płatnik składek ze względu na rodzaj wykonywanej działalności - na podstawie wskaźników częstości: poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem, poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich, stwierdzonych chorób zawodowych, zatrudnionych w warunkach zagrożenia (art. 30 ustawy wypadkowej), korygowane indywidualnie ustalanym wskaźnikiem częstości tych zdarzeń i okoliczności wykazanych w informacjach ZUS IWA za trzy kolejne, ostatnie lata kalendarzowe dla pracodawców zatrudniających co najmniej 10 pracowników (art. 31 ustawy wypadkowej). Ustawodawca ryzyko wystąpienia zdarzeń prowadzących do wypłaty świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego (uszczuplenia funduszu wypadkowego) powiązał z częstotliwością występowania wypadków przy pracy i chorób zawodowych w danej grupie działalności (PKD) i u danego płatnika, a nie z samym naruszeniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.
 13 13 W ocenie Sądu Najwyższego rozpoznającego niniejszą sprawę, art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej jest przepisem o zabarwieniu penalnym, stanowi bowiem sui generis sankcję karno-administracyjną za nieprzestrzeganie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy dla sprawcy naruszającego nakazy i zakazy. Jest ona wymierzana płatnikowi za stwarzanie ryzyka zagrożenia życia i zdrowia osób podlegających ubezpieczeniu wypadkowemu, ma więc też charakter prewencyjny i chroni ten sam interes społeczny co przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy. Podwyższenie składki dotyczyć może zatem tylko tego płatnika, który, nie wykonując swojego zobowiązania, naruszył (rażąco) przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy. O rażącym naruszeniu przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy decyduje waga złamanych przez pracodawcę ustawowych nakazów i zakazów wynikających z tego zobowiązania. Dla przykładu można wskazać, że takim naruszeniem w niniejszej sprawie byłoby niewydanie pracownikom, którzy ulegli wypadkom przy pracy, sprzętu ochrony osobistej, nieprzeszkolenie ich co do sposobu korzystania z tego sprzętu, tolerowanie (przyzwolenie przełożonego) wykonywania pracy bez takiego sprzętu. W rezultacie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej przez przyjęcie takiej jego wykładni, z której wynika, że podwyższoną składkę na ubezpieczenie wypadkowe o 100% stopy procentowej można wymierzyć płatnikowi w każdym przypadku naruszenia przez pracownika przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Wobec powyższego stanowiska bez znaczenia pozostają pozostałe zarzuty skargi podające w wątpliwość zgodność art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej w interpretacji przedstawionej przez Sąd drugiej instancji z powołanymi w podstawach kasacyjnych przepisami Konstytucji RP. Podobnie rzecz się ma z zarzutem zwartym w drugiej podstawie kasacyjnej. Stosownie do art k.p.c., zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy. Nadanie danej osobie statusu zainteresowanego na podstawie tego przepisu wynika z jej interesu prawnego w ustaleniu stosunku prawnego lub zobowiązania będącego przedmiotem sporu między innymi stronami. Zainteresowany tak jak interwenient uboczny nie dochodzi w procesie żadnych praw własnych, ale wynik procesu ma bezpośredni wpływ na
 14 14 jego sytuację prawną. Przedmiotem postępowania są więc także jego prawa i obowiązki, które zostaną ukształtowane przez wyrok sądu. Jeśli płatnik składek odpowiada w granicach swojego zobowiązania, to rozstrzygnięcie sądu ubezpieczeń w kwestii jego odpowiedzialności na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy wypadkowej nie dotyczy jakichkolwiek praw i obowiązków pracownika. Nie dotyczy to rozstrzygnięcie także praw pracownika-ubezpieczonego dlatego, że składkę na ubezpieczenie wypadkowe pracownika finansuje w całości płatnik-pracodawca (art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W związku z powyższym zarzut nieważności postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.) nie ma usprawiedliwionej podstawy. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli art k.p.c. w związku z art k.p.c.
 Sygn. akt II UK 230/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie : Dnia 4 lutego 2011 r. SSN Halina Kiryło (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Iwulski SSN Jolanta Strusińska-Żukowska


text:
Id-Dwejra jew il-Qawra (dan l-isem jidher fil-lista indikattiva ta' Siti ta' Wirt Dinji tal-UNESCO mhux ir-raħal fit-Tramuntana ta' Malta) huwa l-isem li jirreferi għall-baħar intern viċin fejn kien hemm it-Tieqa tad-Dwejra, f'Għawdex, li huwa kkollegat mal-Baħar Mediterran permezz ta' daħla li ffurmat arkata naturali dejqa.
 X'aktarx li l-baħar intern tad-Dwejra fforma fejn kien hemm qasma ġeoloġika fil-franka li kienet ħolqot għar kbir li mbagħad ċeda.
 Fuq naħa hemm bajja żgħira biċ-ċagħaq u bil-blat b'diversi għorfiet tas-sajjieda. Il-qiegħ tal-baħar intern huwa wkoll mimli biċ-ċagħaq u bil-blat u huwa pjuttost baxx. Kif wieħed joqrob lejn id-daħla li tagħti għall-Baħar Mediterran, il-qiegħ jibda jsir iktar fond bil-mod il-mod sa ma jlaħħaq fond ta' saħansitra 35 metru fejn in-naħa ta' barra. Jacques Cousteau kien sostna li l-baħar intern tad-Dwejra kien wieħed mill-aqwa għaxar postijiet fejn hu għodos.
 Meta l-baħar ikun kalm, il-luzzijiet u d-dgħajjes iż-żgħar tas-sajjieda, jgħaddu min-naħa għall-oħra tad-daħla tad-Dwejra. Xi dgħajjes jintużaw għat-turisti biex jaraw il-formazzjonijiet fil-blat u l-irdumijiet kif ukoll il-Ġebla tal-Ġeneral.
 Iż-żona naturali kollha tad-Dwejra jew tal-Qawra hija inkluża fil-lista indikattiva ta' Siti ta' Wirt Dinji tal-UNESCO.
 Splussivi
 F'Marzu 2016, Peter Gatt, konsulent li ħejja rapport ġeoloġiku u ġeotekniku f'isem id-ditta lokali Geoscience Consulting Ltd., wissa li l-użu illegali ta' splussivi fil-baħar intern tad-Dwejra seta' jkollu effett fuq it-Tieqa tad-Dwejra li dak iż-żmien diġà kienet dgħajfa kif inhi. Gatt ressaq il-kummenti tiegħu fid-dawl ta' investigazzjoni mill-Awtorità tal-Ambjent u l-Ippjanar ta' Malta li żvelat li "probabbilment kien qed jintuża' materjal splussiv biex jinqata' l-blat fid-daħla li tagħti għall-baħar intern tad-Dwejra. Kien hemm suspetti li dan il-qtugħ illegali kien qed isir bit-tir li d-daħla titwessa" sabiex ikunu jistgħu jidħlu dgħajjes ikbar.
 Referenzi
 Għawdex


type: legislation

text:
 14.7.2011
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 184/2
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) NR. 673/2011 AL COMISIEI
 din 13 iulie 2011
 de stabilire a valorilor forfetare de import pentru fixarea prețului de intrare pentru anumite fructe și legume
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (CE) nr. 1234/2007 al Consiliului din 22 octombrie 2007 de instituire a unei organizări comune a piețelor agricole și privind dispoziții specifice referitoare la anumite produse agricole (Regulamentul unic OCP) (1),
 având în vedere Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 543/2011 al Comisiei din 7 iunie 2011 de stabilire a normelor de aplicare a Regulamentului (CE) nr. 1234/2007 al Consiliului în sectorul fructelor și legumelor și în sectorul fructelor și legumelor procesate (2), în special articolul 136 alineatul (1),
 întrucât:
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 543/2011 prevede, ca urmare a rezultatelor negocierilor comerciale multilaterale din cadrul Rundei Uruguay, criteriile pentru stabilirea de către Comisie a valorilor forfetare de import din țări terțe pentru produsele și perioadele menționate în partea A din anexa XVI la regulamentul respectiv,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Valorile forfetare de import prevăzute la articolul 136 din Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 543/2011 sunt stabilite în anexa la prezentul regulament.
 Articolul 2
 Prezentul regulament intră în vigoare la 14 iulie 2011.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 13 iulie 2011.
 Pentru Comisie, pentru președinte
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 Director general pentru agricultură și dezvoltare rurală
 (1) JO L 299, 16.11.2007, p. 1.
 (2) JO L 157, 15.6.2011, p. 1.
 ANEXĂ
 Valorile forfetare de import pentru determinarea prețului de intrare pentru anumite fructe și legume
 (EUR/100 kg)
 Cod NC
 Codul țărilor terțe (1)
 Valoare forfetară de import
 0702 00 00
 AL
 49,0
 EC
 20,9
 MK
 43,1
 ZZ
 37,7
 0707 00 05
 TR
 105,8
 ZZ
 105,8
 0709 90 70
 AR
 27,2
 EC
 26,5
 TR
 110,5
 ZZ
 54,7
 0805 50 10
 AR
 58,1
 TR
 64,0
 UY
 64,3
 ZA
 71,5
 ZZ
 64,5
 0808 10 80
 AR
 136,0
 BR
 81,7
 CA
 106,0
 CL
 91,3
 CN
 87,0
 EC
 60,7
 NZ
 112,4
 US
 150,8
 ZA
 100,9
 ZZ
 103,0
 0808 20 50
 AR
 110,0
 AU
 75,6
 CL
 110,0
 CN
 81,6
 NZ
 118,4
 ZA
 111,3
 ZZ
 101,2
 0809 10 00
 AR
 75,0
 TR
 220,1
 XS
 138,6
 ZZ
 144,6
 0809 20 95
 CL
 298,8
 SY
 253,3
 TR
 297,8
 ZZ
 283,3
 0809 40 05
 BA
 62,0
 EC
 75,9
 ZZ
 69,0
 (1) Nomenclatorul țărilor, astfel cum este stabilit prin Regulamentul (CE) nr. 1833/2006 al Comisiei (JO L 354, 14.12.2006, p. 19). Codul „ZZ” reprezintă „alte origini”.


text:
CIM Group invests in commercial property on behalf of large institutions such as pensions. As of December 31, 2020, the company owned $29.2 billion worth of commercial property.
 History
 The company was founded in 1994 by Shaul Kuba, Richard Ressler, and Avi Shemesh. Kuba and Shemesh are childhood friends that emigrated to the United States from Israel in the 1980s, where they set up a landscaping business. Ressler, a former investment banker at Drexel Burnham Lambert, became a landscaping customer and then joined them to invest in real estate.
 In 2004, the company acquired the site for Hollywood & Highland, which included the Tiffany Theater. It redeveloped the property and sold it in 2019 for $325 million; however, it did not sell the Dolby Theatre which is on the property.
 In the early 2000s, the company developed much of the Third Street Promenade.
 In 2005, in partnership with JBG Smith, the company acquired the Marriott Wardman Park hotel from Thayer Lodging Group for $300 million.
 In February 2007, the company acquired the BB&T Center for $117 million. In June 2017, it sold the property to Arden Group for $148.8 million.
 In October 2008, the company acquired the Ordway Building, the tallest building in Oakland, California as part of a $412 million acquisition from Brandywine Realty Trust.
 In 2008, the company completed the development of The 88, the tallest building in San Jose, California.
 In 2010, the company acquired the site of the former Drake Hotel in Manhattan for $305 million and began construction of 432 Park Avenue on the site. It also acquired 15 William, its first investment in the Financial District, Manhattan.
 In April 2012, the company acquired the site of 108 North State Street for $84 million from Bank of America, which had foreclosed upon the property.
 In 2013, the company partnered with Kushner Companies to acquire 2 Rector Street. It sold the property in March 2016.
 In November 2013, the company completed the development of the Downtown Grand in Las Vegas.
 In 2013, in partnership with Ben Shaoul, the company acquired part of the Verizon Building for $247 million for residential conversion.
 In February 2014, the company acquired Two California Plaza. It also acquired Monclair Place.
 In July 2014, the company invested in Westlands Solar Park, a photovoltaic power station.
 In August 2016, the company partnered with Kushner Companies to acquire the Jehovah’s Witnesses’ Watchtower building in Brooklyn for $340 million in one of the largest transactions to date in Brooklyn.
 In March 2017, the company sold the then headquarters of the Charles Schwab Corporation to The Blackstone Group for $313 million.
 In October 2017, the company acquired the Montague–Court Building, then the largest office tower in Brooklyn, for $171 million from SL Green Realty.
 In October 2017, the company acquired Uber's building in Oakland, California for $175 million.
 In February 2018, the company acquired Cole Capital, which had $7.6 billion in real estate assets, from VEREIT.
 In 2018, the company completed renovations to 425 South Financial Place.
 In April 2020, the company agreed to buy Baldwin Hills Crenshaw Plaza for more than $100 million with plans to convert the former Sears and Walmart into offices to drive more foot traffic into the remaining retail stores. However, in June 2020, the sale was cancelled due to community opposition to the plan without a residential component.
 In May 2020, the company and partner Golub & Company received approval to develop Tribune East Tower, the second tallest building in Chicago.
 In August 2020, the company acquired 5 towers in Alexandria, Virginia for $506 million in one of the largest apartment transactions ever in Northern Virginia.
 References
 1994 establishments in California
 Commercial real estate companies
 Companies based in Los Angeles
 Property management companies
 Real estate companies established in 1994
 Real estate companies of the United States


text:
16.12.2004 nr 362 ( RT I 2004, 86, 592) 1.02.2005
 Määrus kehtestatakse «Tolliseaduse» (RT I 2004, 28, 188) § 52 lõike 5 alusel.
 MAJANDUSLIKU MÕJUGA TOLLIPROTSEDUURI (V.A TOLLILADUSTAMINE) LUBA
 Tavaline luba
 §1. Taotluse esitamine
 (1) EÜ Komisjoni määruse 2454/93/EMÜ, millega kehtestatakse rakendussätted nõukogu määrusele 2913/92/EMÜ, millega kehtestatakse ühenduse tolliseadustik (EÜT L 253, 11.10.1993, lk 1–766) (edaspidi ühenduse tolliseadustiku rakendussätted), artiklis 498 nimetatud tolliasutuseks, kuhu tuleb esitada lisas 67 toodud näidise kohane kirjalik taotlus (edaspidi taotlus), on maksu- ja tollikeskus.
 (2) Töötlemistoimingute tegemisel mitmes töötlemise kohas, mis asuvad erinevate maksu- ja tollikeskuste piirkondades, esitatakse taotlus sellele maksu- ja tollikeskusele, kelle piirkonnas asub esimese töötlemistoimingu tegemise koht. Nimetatud maksu- ja tollikeskus edastab taotluse seisukoha saamiseks loa väljastamise kohta nendele maksu- ja tollikeskustele, kelle piirkonnas asuvad ülejäänud töötlemise kohad.
 §2. Töövõtuleping
 §3. Taotluse läbivaatamine
 (1) Tolliasutuses, kuhu taotlus esitati, vaadatakse taotlus läbi ning tehakse loa väljastamiseks vajalike andmete saamiseks päring äriregistri keskandmebaasi.
 (3) Lisaks EÜ Nõukogu määruse 2913/92/EMÜ, millega kehtestatakse ühenduse tolliseadustik (EÜT L 302, 19.10.1992, lk 1–50) (edaspidi ühenduse tolliseadustik), artikli 189 lõigetes 4 ja 5 sätestatud tingimusele võib toll loobuda tagatise nõudmisest, kui loa taotleja on viimase aasta jooksul teostanud regulaarselt tolliformaalsusi ja tegemist on kergesti identifitseeritava kaubaga.
 §4. Loa väljastamise otsusest teatamine
 (1) Tolliasutus, kuhu taotlus esitati, teeb otsuse loa väljastamise või taotluse tagasilükkamise kohta ja toimetab selle loa taotlejale kätte ühenduse tolliseadustiku rakendussätete artiklis 506 sätestatud tähtaja jooksul.
 (3) Loa väljastab maksu- ja tollikeskuse juhataja.
 §5. Loa väljastamine
 §6. Loa kehtivusaja pikendamine või loal olevate andmete muutmine
 (3) Maksu- ja tollikeskus väljastab uue loa või muudab andmeid kehtival loal, tehes otsuse loa muutmise kohta kümne kalendripäeva jooksul nimetatud taotluse saamise päevast arvates.
 §7. Loa kehtivuse peatamine või loa kehtetuks tunnistamine
 (2) Vastavalt «Tolliseaduse» § 52 lõikele 2 tunnistab loa kehtetuks maksu- ja tollikeskuse juhataja oma kirjaliku motiveeritud otsusega.
 §8. Lihtsustatud loa taotlemine
 (2) Ajutise importimise korral tuleb taotlusele märkida, kas protseduuri soovitakse kasutada tollimaksudest osalise või täieliku vabastusega ning viide ühenduse tolliseadustiku rakendussätete vastavale artiklile, mille alusel taotletakse täielikku vabastust tollimaksudest.
 §9. Lihtsustatud loa taotluse läbivaatamine, tagatise määramine ja loa väljastamine
 §10. Lihtsustatud loa väljastamisest keeldumine
 Lihtsustatud loa väljastamisest keeldumise kohta teeb selle tolliasutuse juhataja, kuhu taotlus esitati, kirjaliku motiveeritud otsuse, mis toimetatakse lihtsustatud loa taotlejale kätte kolme tööpäeva jooksul tollideklaratsiooni aktsepteerimisest keeldumise päevast arvates. Vajaduse korral võib nimetatud tähtaeg olla ka pikem. Lihtsustatud loa taotleja soovil peab toll tähtaja pikenemist kirjalikult põhjendama.
 Kauba suunamine tolliprotseduurile
 §11. Kauba ja dokumentide esitamine tolliprotseduuri rakendamiseks
 (2) Kui A-tüüpi tollilao korral kauba ladustaja ei ole tollilao pidaja, peab ta koos tollideklaratsiooniga esitama tollilao pidaja kirjaliku nõusoleku kauba tollilattu vastuvõtmise kohta. Tollilao pidaja kirjalikuks nõusolekuks tolliladustamisel on tollilao pidaja esindaja märge ladustatava kauba tollideklaratsiooni lahtris 50, kuhu tollilao pidaja esindaja märgib oma nime, isikukoodi, allkirja ja kuupäeva. Kui kasutatakse lihtsustatud tollideklaratsiooni, siis tehakse vastav märge lihtsustatud tollideklaratsioonile.
 [ RT I 2004, 86, 592 – jõust. 1.02.2005]
 §12. Tagatis lihtsustatud tollideklaratsiooni esitamisel
 §13. Importkauba, kompensatsioonitoodete ja töödeldud toodete identifitseerimine
 §14. Töötlemise koht
 (1) Seestöötlemise ja tollikontrolli all töötlemise korral tehakse töötlemistoiminguid tolli poolt aktsepteeritud kohas (edaspidi töötlemise koht ).
 §15. Arvestus
 §16. Kauba üleandmine
 (3) Kauba üleandmisel väljumistolliasutusse vastavalt ühenduse tolliseadustiku rakendussätete artikli 512 lõikele 3 esitatakse reekspordi tollideklaratsioon tolliprotseduuri lõpetavale tolliasutusele. Kauba reekspordil tollilaost tollilao pidaja vastutusel saab nii tollideklaratsiooni esitada kui ka lihtsustatud tollideklaratsiooni esitamist taotleda vaid kauba ladustajast tollilao pidaja. Väljumistolliasutuses tehakse tollideklaratsioonile märge kauba ühenduse tolliterritooriumilt väljumise kohta ja tolli nõudmisel esitatakse järelevalve tolliasutusele ühenduse tolliseadustiku rakendussätetega kehtestatud tollideklaratsiooni eksemplar 3 või muu kauba ühenduse tolliterritooriumilt väljumist tõendav dokument.
 §17. Kauba vedu
 (1) Määruse §-s 16 nimetatud kauba üleandmisel tuleb kaup ühest kohast teise vedada mõistliku aja jooksul, arvestades vastavate tolliasutuste asukohta.
 Tolliprotseduuri lõpetamine
 §18. Tollideklaratsiooni esitaja
 Tolliprotseduuri lõpetamiseks vastavalt ühenduse tolliseadustiku artikli 89 lõikele 1 esitatakse järgnevale tollikäitlusviisile suunamise tollideklaratsioon loa omaniku või tema esindaja poolt. Tolliladustamise korral see piirang ei kehti.
 §19. Tolliprotseduuri lõpetamine kauba ühenduse tolliterritooriumilt reeksportimisega või vabatsooni või vabalattu toimetamisega
 (3) Lõike 1 punkti 1 ja lõike 2 kohaldamisel ei rakendata siiski transiidi tolliprotseduuri, kui kaup asub tollikontrolli tsoonis, kust see vahetult ühendusevälisesse riiki või samas tollikontrolli tsoonis asuvasse vabatsooni või vabalattu toimetatakse. Samas tollikontrolli tsoonis asuvasse vabatsooni või vabalattu toimetamisel lõpetatakse tolliprotseduur kauba vabatsooni või vabalao arvestusse kandmisega. Toll võib nõuda ka muude asjasse puutuvate andmete esitamist tollideklaratsiooni vormil.
 §20. Tolliprotseduuri kokkuvõtte esitamine
 §21. Tolliprotseduuri kokkuvõtte säilitamine
 §22. Kauba tolliladustamine väljaspool tolliladu
 §23. Kauba ladustaja
 §24. Omandiõiguse üleminek ja tollideklaratsiooni andmete muutumine
 (2) Kui tolliladustatud kauba ladustaja muutub, esitab eelmine ladustaja tollideklaratsiooni tolliladustamise rakendamisega kaasnenud õiguste ja kohustuste lõppemise kohta ning uus ladustaja tollideklaratsiooni nende õiguste ja kohustuste ülevõtmise kohta. Kauba ladustaja ei tohi muutuda C-, D- ja E-tüüpi tollilao korral.
 (3) Kui tavaliste käitlemistoimingute tulemusena muutuvad tolliladustatud kauba tariifne klassifikatsioon, kogus, väärtus, pakendite liik ja arv või muud kauba kohta tollideklaratsioonile märgitud andmed, esitab ladustaja vastavad andmed tollideklaratsiooni vormil tolliprotseduuri alustanud tolliasutusele.
 §25. Tollideklaratsiooni esitamise erijuhud
 (1) Kaupadele, mille täpse koguse saab kindlaks määrata ainult tollilattu paigutamise või sealt väljastamise hetkel mõõtmise teel (näiteks mootorikütus, lahtised puistematerjalid jne), võib tolli eelneval kirjalikul loal esitada tollideklaratsiooni koos mõõtmistulemusi sisaldava dokumendiga pärast kauba laadimist.
 (2) Kauba tollilattu paigutamisel tuleb tollideklaratsioon esitada hiljemalt kauba tollilattu paigutamisele järgneval tööpäeval.
 (3) Kauba tollilaost väljastamisel tuleb tollideklaratsioon esitada üldjuhul enne kauba väljavedu tollilao territooriumilt. Vajaduse korral võib toll lubada tollideklaratsiooni esitada hiljemalt kauba tollilaost väljastamisele järgneval tööpäeval, tehes vastava märke eespool nimetatud loale.
 §26. Taotlusele lisatavad dokumendid
 §27. Seestöötlemise rakendamisel esitatav kaup ja dokumendid
 §28. Peatamissüsteemiga seestöötlemise lõpetamise juhud
 §29. Kaubanduslikku väärtust omavate kaasnevate toodete vabasse ringlusse lubamine
 AJUTINE IMPORTIMINE
 §30. Juhud, mil tagatist ei nõuta
 Ühenduse tolliseadustiku artiklis 88 nimetatud tagatise esitamist ei nõuta ühenduse tolliseadustiku rakendussätete artiklites 556, 557, 565, 566 ja artikli 571 punktis b nimetatud kaupade korral.
 §31. Loa kehtivusaja määramine
 Loa väljastamisel määrab toll loa kehtivusaja igal üksikjuhul eraldi, võttes arvesse loa väljastamise tingimusi ja loa taotleja vajadusi. Loa kehtivusaeg on kuni kaks aastat. Luba hakkab kehtima selle väljastamise päevale järgnevast päevast, kui loal ei ole märgitud hilisemat kuupäeva.
 §32. Tolliformaalsuste teostamise käigus esitatavad lisadokumendid
 §33. Reisija poolt tollideklaratsiooni täitmine maanteesõiduki korral
 (1) Reisija võib ühenduse tolliseadustiku rakendussätetega kehtestatud tollideklaratsiooni lahtritesse 31 ja 33 märkida eeldatavad andmed, kusjuures viie kalendripäeva jooksul tollideklaratsiooni aktsepteerimise päevast arvates peab reisija esitama elukohajärgsele tolliasutusele täpsustavad andmed lisadokumentidel ning esitama tagatise.
 (2) Reisija võib tollideklaratsiooni täita käsitsi. Sel juhul täidetakse tollideklaratsioon trükitähtedega.
 §34. Osalise tollimaksudest vabastamisega ajutise impordi rakendamine
 §35. Kompensatsioonitoodete reimport ilma vastava loata
 §36. Asendustoodete importimine ilma vastava loata
 §37. Reimpordi ja importimise tähtaeg
 §38. [käesolevast tekstist välja jäetud]


text:
 11/Sv. 089
 HR
 Službeni list Europske unije
 52
 22006D0151
 L 089/22
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 08.12.2006.
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 151/2006
 od 8. prosinca 2006.
 o izmjeni Priloga IV. (Energija) Sporazumu o EGP-u
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru, kako je izmijenjen Protokolom o prilagodbi Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru, dalje u tekstu „Sporazum”, a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Prilog IV. Sporazumu je izmijenjen Odlukom Zajedničkog odbora EGP-a br. 146/2005 od 2. prosinca 2005. (1)
 (2)
 Direktiva 2004/8/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 11. veljače 2004. o promicanju kogeneracije na temelju potražnje korisne topline na unutarnjem tržištu energije i o izmjeni Direktive 92/42/EEZ (2) treba se unijeti u Sporazum,
 ODLUČIO JE:
 Članak 1.
 Prilog IV. Sporazumu mijenja se kako slijedi:
 1.
 Iza točke 23. (Direktiva 2003/55/EZ Europskog parlamenta i Vijeća) umeće se sljedeća točka:
 „24.
 32004 L 0008: Direktiva 2004/8/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 11. veljače. 2004. o promicanju kogeneracije na temelju potražnje korisne topline na unutarnjem tržištu energije i o izmjeni Direktive 92/42/EEZ (SL L 52, 21.2.2004., str. 50.).
 U smislu ovog Sporazuma primjenjuju se odredbe Direktive sa sljedećom prilagodbom:
 Ova se Direktiva ne odnosi na geotermalnu kogeneraciju toplinske i električne energije s obzirom na Island.”;
 2.
 U točku 10. (Direktiva Vijeća 92/42/EEZ) dodaje se sljedeća alineja:
 „—
 32004 L 0008: Direktiva 2004/8/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 11. veljače 2004. (SL L 52, 21.2.2004., str. 50.).”
 Članak 2.
 Tekstovi Direktive 2004/8/EZ na islandskom i norveškom jeziku, koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije, vjerodostojni su.
 Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 9. prosinca 2006. pod uvjetom da su sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma podnesene Zajedničkom odboru EGP-a (3).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u i Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 8. prosinca 2006.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednica
 Oda Helen SLETNES
 (1) SL L 53, 23.2.2006., str. 43.
 (2) SL L 52, 21.2.2004., str. 50.
 (3) Navedeni su ustavni zahtjevi.


text:
 22.12.2011
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 341/85
 DECIZIA NR. 120/2011 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 21 octombrie 2011
 de modificare a anexei XIII (Transporturile) la Acordul privind SEE
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare „acordul”, în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Anexa XIII la acord a fost modificată prin Decizia nr. 104/2011 a Comitetului mixt al SEE din 30 septembrie 2011 (1).
 (2)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 390/2011 al Comisiei din 19 aprilie 2011 de modificare a Regulamentului (CE) nr. 474/2006 de stabilire a listei comunitare a transportatorilor aerieni care fac obiectul unei interdicții de exploatare pe teritoriul Comunității (2) trebuie încorporat în acord,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 În anexa XIII la acord, la punctul 66zab [Regulamentul (CE) nr. 474/2006 al Comisiei] se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32011 R 0390: Regulamentul (UE) nr. 390/2011 al Comisiei din 19 aprilie 2011 (JO L 104, 20.4.2011, p. 10).”
 Articolul 2
 Textele Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 390/2011 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 1 noiembrie 2011, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE (3).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 21 octombrie 2011.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Kurt JÄGER
 (1) JO L 318, 1.12.2011, p. 42.
 (2) JO L 104, 20.4.2011, p. 10.
 (3) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


text:
Obsah dokumentácie kurzov základnej kvalifikácie a pravidelného výcviku [k § 11h písm. a) zákona]
 Kniha účastníkov kurzu [k § 11h písm. a) zákona]
 Triedna kniha [k § 11h písm. a) zákona]
 Výkaz [k § 11h písm. a) zákona]
 Trenažérová kniha [k § 11h písm. a) zákona]
 Skúšobná komisia [k § 11h písm. e) a n) zákona]
 Učebňa pre kurzy [k § 11h písm. f) zákona]
 Výcvikové vozidlo používané v kurzoch [k § 11h písm. g) zákona]
 Náležitosti a vzor preukazu kontrolóra [k § 11h písm. h) a i) zákona]
 []1) § 9 ods. 6 a § 10 ods. 7 zákona č. 387/2015 Z. z. o jednotnom informačnom systéme v cestnej doprave a o zmene a doplnení niektorých zákonov v znení neskorších predpisov.
 []2) § 22 vyhlášky Ministerstva vnútra Slovenskej republiky č. 9/2009 Z. z., ktorou sa vykonáva zákon o cestnej premávke a o zmene a doplnení niektorých zákonov v znení neskorších predpisov.§ 5 vyhlášky č. 45/2016 Z. z.
 []3) § 6 vyhlášky č. 45/2016 Z. z.


text:
 28.2.2015
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 57/1
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2015/318
 z dne 26. februarja 2015
 o spremembi Uredbe (ES) št. 1484/95 v zvezi z določitvijo reprezentativnih cen v sektorjih perutninskega mesa in jajc ter za albumine iz jajc
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1308/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 17. decembra 2013 o vzpostavitvi skupne ureditve trgov kmetijskih proizvodov in razveljavitvi uredb Sveta (EGS) št. 922/72, (EGS) št. 234/79, (ES) št. 1037/2001 in (ES) št. 1234/2007 (1) ter zlasti člena 183(b) Uredbe,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 510/2014 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 16. aprila 2014 o trgovinskih režimih za nekatero blago, pridobljeno s predelavo kmetijskih proizvodov, in razveljavitvi uredb Sveta (ES) št. 1216/2009 in (ES) št. 614/2009 (2) ter zlasti člena 5(6)(a) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Uredba Komisije (ES) št. 1484/95 (3) določa podrobna pravila za izvajanje sistema dodatnih uvoznih dajatev in reprezentativne cene v sektorjih perutninskega mesa in jajc ter za albumine iz jajc.
 (2)
 Iz rednega spremljanja podatkov, ki so podlaga za določanje reprezentativnih cen za proizvode v sektorjih perutninskega mesa in jajc ter za albumine iz jajc, sledi, da je treba spremeniti reprezentativne cene za uvoz nekaterih proizvodov ob upoštevanju odstopanja cen glede na poreklo.
 (3)
 Uredbo (ES) št. 1484/95 bi bilo zato treba spremeniti.
 (4)
 Ker se mora ta ukrep začeti uporabljati čim prej po objavi posodobljenih podatkov, bi morala ta uredba začeti veljati na dan objave –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Priloga I k Uredbi (ES) št. 1484/95 se nadomesti z besedilom iz Priloge k tej uredbi.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati na dan objave v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 26. februarja 2015
 Za Komisijo
 V imenu predsednika
 Jerzy PLEWA
 Generalni direktor za kmetijstvo in razvoj podeželja
 (1) UL L 347, 20.12.2013, str. 671.
 (2) UL L 150, 20.5.2014, str. 1.
 (3) Uredba Komisije (ES) št. 1484/95 z dne 28. junija 1995 o podrobnih pravilih za izvajanje sistema dodatnih uvoznih dajatev in o določitvi reprezentativnih cen v sektorju za perutninsko meso in v sektorju za jajca ter za albumine iz jajc in o razveljavitvi Uredbe št. 163/67/EGS (UL L 145, 29.6.1995, str. 47).
 PRILOGA
 „PRILOGA I
 Oznaka KN
 Opis blaga
 Reprezentativna cena
 (v EUR/100 kg)
 Varščina iz člena 3
 (v EUR/100 kg)
 Poreklo (1)
 0207 12 10
 Piščančji trupi, znani kot 70 % piščanci, zamrznjeni
 126,9
 0
 AR
 0207 12 90
 Piščančji trupi, znani kot 65 % piščanci, zamrznjeni
 152,1
 0
 AR
 164,5
 0
 BR
 0207 14 10
 Kosi kokoši in petelinov vrste Gallus domesticus brez kosti, zamrznjeni
 315,5
 0
 AR
 224,5
 23
 BR
 347,4
 0
 CL
 283,7
 5
 TH
 0207 14 50
 Piščančja prsa, zamrznjena
 218,8
 0
 BR
 0207 14 60
 Noge piščancev, zamrznjene
 134,7
 3
 BR
 0207 27 10
 Kosi purana brez kosti, zamrznjeni
 333,0
 0
 BR
 516,1
 0
 CL
 1602 32 11
 Pripravki iz nekuhanih kokoši in petelinov vrste Gallus domesticus
 262,5
 7
 BR
 (1) Nomenklatura držav, določena v Uredbi Komisije (EU) št. 1106/2012 z dne 27. novembra 2012 o izvajanju Uredbe (ES) št. 471/2009 Evropskega parlamenta in Sveta o statistiki Skupnosti o zunanji trgovini z državami nečlanicami v zvezi s posodabljanjem nomenklature držav in ozemelj (UL L 328, 28.11.2012, str. 7). Oznaka ‚ZZ‘ predstavlja ‚druga porekla‘.“