text:
Het arrest Byankov: specifieke Unierechtelijke plicht tot heroverweging van een in rechte onaantastbaar besluit · Netherlands Administrative Law Library · NALL - Netherlands Administrative Law Library
 Het arrest Byankov: specifieke Unierechtelijke plicht tot heroverwe...
 Article (without peer review) Het arrest Byankov: specifieke Unierechtelijke plicht tot heroverweging van een in rechte onaantastbaar besluit
 Rolf Ortlep, ‘Het arrest Byankov: specifieke Unierechtelijke plicht tot heroverweging van een in rechte onaantastbaar besluit’, NALL 2013, juli-september, DOI: 10.5553/NALL/.000012
 DOI: 10.5553/NALL/.000012
 DOI 10.5553/NALL/.000012
 Rolf Ortlep, 'Het arrest Byankov: specifieke Unierechtelijke plicht tot heroverweging van een in rechte onaantastbaar besluit', NALL juli 2013, DOI: 10.5553/NALL/.000012
 Op 4 oktober 2012 heeft het Hof van Justitie uitspraak gedaan in de zaak Byankov.1xHvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.; AB 2012/375, m.nt. Widdershoven; NJ 2013/56, m.nt. Mok; JV 2012/479, m.nt. Boeles. Aan Byankov is bij besluit een verbod opgelegd om het grondgebied van Bulgarije te verlaten. Uit het prejudicieel antwoord van het Hof blijkt dat dit verbod onverenigbaar is met richtlijn 2004/38/EG en met het door artikel 21 Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: VWEU) verleende recht op vrij verkeer en verblijf van Unieburgers. Mede vanwege deze kennelijke onverenigbaarheid en omdat dit verbod absoluut en voor onbepaalde tijd geldt, beslist het Hof dat de nationale onmogelijkheid om het besluit te heroverwegen2x Het Hof spreekt onder meer over de ‘heropening’ of ‘heronderzoeking’ van een besluit met het oog op de mogelijke intrekking ervan. Naar Nederlands recht wordt dan gesproken van ‘heroverwegen’. Het heroverwegen sluit niet automatisch in dat een besluit wordt ingetrokken maar er dient dan alleen inhoudelijk bekeken te worden of daarvoor aanleiding bestaat. Zie R. Ortlep, De aantasting van stabiele bestuursrechtelijke rechtsvaststellingen in het licht van het Unierecht, Deventer: Kluwer 2011, p. 15 inclusief verwijzingen. niet wordt gerechtvaardigd door het rechtszekerheidsbeginsel en in die mate in strijd is met het doeltreffendheidsbeginsel en het beginsel van loyale samenwerking ex artikel 4, lid 3, Verdrag betreffende de Europese Unie (hierna: VEU). De vraag is hoe dit geplaatst moet worden in het licht van eerdere jurisprudentie van het Hof, waarin het uitgangspunt is neergelegd dat, bij een gebrek aan een Unierechtelijke regeling dienaangaande, het EU-recht er niet toe verplicht dat een met dat recht strijdig in rechte onaantastbaar besluit wordt heroverwogen. Deze vraag staat in de onderhavige bijdrage centraal.
 Bij besluit van 17 april 2007 heeft de directeur van het regionale directoraat van het Bulgaarse ministerie van Binnenlandse zaken aan Byankov een verbod opgelegd om het Bulgaarse grondgebied te verlaten, aangezien hij een aanzienlijke schuld heeft jegens een privaatrechtelijke rechtspersoon. Dit besluit is niet door Byankov aangevochten en is daarom in rechte onaantastbaar. Op 6 juli 2010 heeft Byankov verzocht om het besluit te heroverwegen. In dat licht is artikel 99 van de Administrativnoprotsesualenkodeks (wetboek inzake het bestuursprocesrecht; hierna: APK) van belang. Hierin is het volgende bepaald:
 Een definitief geworden individueel of algemeen bestuursbesluit dat niet voor de rechter is aangevochten, kan door het onmiddellijk hiërarchisch hogere bestuursorgaan, of indien het bestuursbesluit niet bestuursrechtelijk kon worden aangevochten, door het orgaan dat het besluit heeft genomen, worden ingetrokken of gewijzigd indien:
 1. een wezenlijke schending van een van de voorwaarden voor de rechtmatigheid ervan is begaan; [...]
 7. bij een uitspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens een schending van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is vastgesteld.
 Krachtens de artikelen 100 en 102, lid 1, APK kan de bevoegdheid van artikel 99 APK alleen worden uitgeoefend binnen de maand na de vaststelling van het betrokken besluit en op initiatief van het bestuursorgaan dat het besluit heeft vastgesteld, dan wel van de betrokken procureur of van de ombudsman. Verder kan volgens artikel 102, lid 2, APK in het in artikel 99, lid 7, APK bedoelde geval de procedure worden heropend op verzoek van de adressaat.
 Het verzoek van 6 juli 2010 om het besluit van 17 april 2007 te heroverwegen wordt op 20 juli 2010 afgewezen, omdat geen van de in artikel 99, leden 2 tot en met 7, APK neergelegde gronden voor heroverweging aan de orde was. Tevens is er geen sprake van de in artikel 99, lid 1, APK bedoelde grond voor heroverweging, daar binnen de vastgestelde termijn geen verzoek is ingediend door een daartoe bevoegde. Byankov heeft daarop bij de verwijzende rechter beroep ingesteld, waar hij heeft gevorderd dat het besluit van 20 juli 2010 nietig wordt verklaard, en dat zijn verzoek tot heroverweging van het besluit van 17 april 2007 wordt toegewezen.
 3 Vrij verkeer en verblijf van Unieburgers
 Uit het prejudicieel antwoord van het Hof van Justitie volgt dat het verbod aan Byankov om het Bulgaarse grondgebied te verlaten onverenigbaar is met richtlijn 2004/38/EG3xRichtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden. PB L 158, 30 april 2004, p. 77-123. en met het door artikel 21 VWEU verleende recht op vrij verkeer en verblijf van Unieburgers. Het Hof onderbouwt deze onverenigbaarheid met dat niet kan worden uitgesloten dat het besluit louter een economisch oogmerk heeft, te weten de bescherming van schuldeisers, terwijl het vrij verkeer volgens richtlijn 2004/38/EG uitsluitend kan worden beperkt om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, en juist niet om economische redenen. Verder is een dergelijk verbod naar het oordeel van het Hof in strijd met het in die richtlijn gecodificeerde evenredigheidsbeginsel, daar het absoluut is. Het verbod kent namelijk ‘geen uitzonderingen, geen begrenzing in de tijd en geen mogelijkheid tot een regelmatig heronderzoek van de feitelijke en juridische omstandigheden waarop het is gebaseerd’. Daarenboven bevat het Unierecht andere rechtsnormen ter bescherming van de rechten van schuldeisers.4x Het Hof verwijst naar verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. PB L 12, 16 januari 2001, p. 1-23. Als gevolg hiervan gaat het verbod om het grondgebied te verlaten verder dan ter bereiking van het nagestreefde doel – de bescherming van schuldeisers – noodzakelijk is.5x Vergelijk HvJ 10 juli 2008, Jipa, C-33/07, Jur. 2008, p. I-5157; HvJ 17 november 2011, Gaydarov, C-430/10, n.n.g. Zie H. Oosterom-Staples, ‘Het fundamentele recht op vrij verkeer nader bepaald; het arrest Jipa onder de loep’, NTER 2009, p. 12-17 inclusief verwijzingen. Het Hof concludeert ‘dat het Unierecht aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de toepassing van een nationale bepaling die voorziet in de oplegging van een beperking van het recht van een staatsburger van een lidstaat om vrij te reizen binnen de Unie louter omdat hij jegens een privaatrechtelijke rechtspersoon een geldschuld heeft’.
 4 Unierechtelijke plicht tot heroverweging
 Nadat het Hof van Justitie het bovenstaande heeft geconcludeerd, komt het toe aan de vraag of naar Unierecht het in rechte onaantastbare uitreisverbod van 17 april 2007 heroverwogen moet worden. Voor een goed begrip van de beantwoording door het Hof van deze vraag is het van belang om hieronder tevens de eerdere relevante jurisprudentie op het netvlies te krijgen.6x Vergelijk R. Ortlep 2011, p. 474 e.v. inclusief verwijzingen.
 In zijn jurisprudentie heeft het Hof van Justitie het uitgangspunt neergelegd dat, bij een gebrek aan een Unierechtelijke regeling dienaangaande, het EU-recht er niet toe verplicht dat een met dat recht strijdig in rechte onaantastbaar besluit wordt heroverwogen. Dit uitgangspunt is als eerste geformuleerd in het Kühne & Heitz-arrest.7x HvJ 13 januari 2004, Kühne & Heitz, C-453/00, Jur. 2004, p. I-837. Verder HvJ 19 september 2006, i-21 en Arcor, gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04, Jur. 2006, p. I-8559; HvJ 16 maart 2006, Kapferer, C-234/04, Jur. 2006, p. I-2585; HvJ 11 december 2007, Skoma-Lux, C-161/06, Jur. 2007, p. I-10841; HvJ 12 februari 2008, Kempter, C-2/06, Jur. 2008, p. I-411. In dat arrest heeft het Hof vervolgens de volgende vier voorwaarden geformuleerd wanneer het bestuursorgaan krachtens het in artikel 4, lid 3, VEU vervatte beginsel van loyale samenwerking verplicht is om zijn in rechte onaantastbaar besluit te heroverwegen:
 1) het bestuursorgaan is naar nationaal recht bevoegd om zijn in rechte onaantastbaar besluit te heroverwegen;
 2) dat besluit is in rechte onaantastbaar ten gevolge van een uitspraak van een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor een gewoon rechtsmiddel;
 3) voormelde uitspraak berust, gelet op latere rechtspraak van het Hof, op een onjuiste uitleg van het EU-recht, gegeven zonder dat het Hof overeenkomstig artikel 267 VWEU is verzocht om een prejudiciële beslissing, en
 4) een betrokkene heeft zich tot het bestuursorgaan gewend onmiddellijk na van die rechtspraak kennis te hebben genomen.
 In de zaak Byankov overweegt het Hof van Justitie al snel dat het Kühne & Heitz-arrest niet direct relevant is, aangezien Byankov tegen het uitreisverbod van 17 april 2007 geen beroep bij de rechter heeft ingesteld, en dat besluit dus niet in rechte onaantastbaar is ten gevolge van een uitspraak van een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor een gewoon rechtsmiddel. Hetzelfde was het geval in het i-21 & Arcor-arrest; deze twee bedrijven hadden ook geen beroep ingesteld tegen de aan hen gerichte ongevallige besluiten. ‘Bijgevolg is’, aldus het Hof in dat arrest, ‘het reeds aangehaalde arrest Kühne & Heitz niet relevant om te bepalen of in een situatie als aan de orde in de hoofdgedingen, een bestuursorgaan verplicht is om definitief geworden besluiten opnieuw te onderzoeken’.8x HvJ 19 september 2006, i-21 en Arcor, gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04, Jur. 2006, p. I-8559. Ondanks het feit dat in het i-21 & Arcor-arrest niet aan de vier voorwaarden uit het Kühne & Heitz-arrest was voldaan, bezag het Hof in het kader van de beginselen van loyale samenwerking (ex artikel 4, lid 3, VEU) en nationale procedurele autonomie de vraag in hoeverre op grond van de beginselen van gelijkwaardigheid en effectiviteit het EU-recht verplicht dat een met dat recht strijdig in rechte onaantastbaar besluit werd heroverwogen. Op grond daarvan heb ik geconcludeerd dat deze vraag niet, althans niet uitsluitend, beantwoord moet worden aan de hand van de vier voorwaarden uit het Kühne & Heitz-arrest.9x R. Ortlep 2011, p. 484 e.v. inclusief verwijzingen. Zoals hieronder uiteen wordt gezet, is het arrest Byankov een bevestiging van deze conclusie.
 Uit het arrest Byankov volgt dat het Hof van Justitie van oordeel is dat de vraag of het EU-recht verplicht tot heroverweging van een met dat recht strijdig in rechte onaantastbaar besluit in algemene zin beantwoord moet worden binnen het kader van de beginselen van loyale samenwerking (ex artikel 4, lid 3, VEU) en nationale procedurele autonomie, waarbij de beginselen van gelijkwaardigheid en effectiviteit de randvoorwaarden zijn waaraan het nationale recht moet voldoen. De wijze waarop het EU-recht ten uitvoer wordt gelegd, is, bij een gebrek aan een Unierechtelijke regeling dienaangaande, een zaak van de rechtsorde van de lidstaten. Dit staat bekend als het beginsel van nationale procedurele autonomie. Met betrekking tot dat beginsel gelden bepaalde minimumvereisten; vereisten die tot uitdrukking komen in het gelijkwaardigheids- en het effectiviteitsbeginsel. Het gelijkwaardigheidsbeginsel vereist dat voor een vordering waarbij het EU-recht wordt ingeroepen de regels van nationaal recht niet ongunstiger mogen zijn dan voor een vergelijkbare vordering die enkel gebaseerd is op nationaal recht. Het effectiviteitsbeginsel (doeltreffendheidsbeginsel) vereist dat de rechtsregels van het nationale recht de uitoefening van rechten die gebaseerd zijn op het EU-recht niet uiterst moeilijk of praktisch onmogelijk maken.10x Zie hierover recent A. Adinolfi, ‘The “Procedural Autonomy” of Member States and the Constraints Stemming from the ECJ’s Case Law: Is Judicial Activism Still Necessary?’, in: H.-W. Micklitz & B. de Witte (eds.), The European Court of Justice and the Autonomy of the Member States, Cambridge: Intersentia 2012, p. 281-303; M. Bobek, ‘Why There is No Principle of “Procedural Autonomy” of the Member States’, in: H.-W. Micklitz & B. de Witte (eds.), The European Court of Justice and the Autonomy of the Member States, Cambridge: Intersentia 2012, p. 305-323; R. Ortlep & M.J.M. Verhoeven, ‘Collisions between EU law and national law’, in: H.R.B.M. Kummeling et al. (eds.), De samengestelde Besselink. Bruggen bouwen tussen nationaal, Europees en internationaal recht, Oisterwijk: WLP 2012, p. 173-186 inclusief verwijzingen.
 4.2 Gelijkwaardigheidsbeginsel
 Wat betreft het gelijkwaardigheidsbeginsel is het Hof van Justitie kort. Er kan door het Hof niet worden vastgesteld of dat beginsel geschonden is, aangezien de verwijzende rechter geen woord heeft gezegd over het feit dat de toepassing van de in artikel 99 APK voorziene voorwaarden voor de heroverweging van een in rechte onaantastbaar besluit kan verschillen naargelang de onrechtmatigheid van dat besluit wordt gebaseerd op schending van het Unierecht dan wel van het nationale recht.11x Vergelijk A-G Mengozzi voor HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g. In de marge zij opgemerkt dat het Hof geen punt maakt van het feit dat in artikel 99, lid 7, APK de bevoegdheid is opgenomen om een in rechte onaantastbaar besluit te heroverwegen indien bij een arrest van het EHRM een schending van het EVRM is vastgesteld. Voor onder meer Nederland is dit van belang, omdat er krachtens artikel 457, lid 1 en onder 3, Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) de mogelijkheid tot herziening van een in kracht van gewijsde gegane einduitspraak bestaat indien een uitspraak van het EHRM inhoudt dat het EVRM is geschonden in de procedure die tot de veroordeling heeft geleid.12x Zie P.H.P.H.M.C. van Kempen, Heropening van procedures na veroordelingen door het EHRM, Nijmegen: WLP 2003 inclusief verwijzingen. In het licht daarvan is door L.A.D. Keus betoogd dat het niet uitgesloten is dat het Hof van Justitie in het verlengde van het gelijkwaardigheidsbeginsel zou oordelen dat voor de vaststelling door het Hof dat het Unierecht is geschonden een vergelijkbare herzieningsmogelijkheid als artikel 457, lid 1 en onder 3, Sv gecreëerd moet worden.13x Vergelijk L.A.D. Keus, ‘Ontwikkelingen binnen de Europese Unie op het gebied van de rechtspraak’, Trema 2004, p. 435-441; L.A.D. Keus, ‘Reparatie van met het internationale recht conflicterende uitspraken’, in: S. Dumoulin (red.), De vader van de gedachte, Nijmegen: WLP 2003, p. 137-147. Dat het Hof tot een dergelijk oordeel komt lijkt uitgesloten te zijn.14x Vergelijk Widdershoven onder HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.; AB 2012/375. Met A-G Mengozzi kan in zijn conclusie voor het Byankov-arrest allereerst worden opgemerkt dat het vraagstuk van het heroverwegen van een in rechte onaantastbaar besluit respectievelijk rechterlijke uitspraak bij schending van het Unierecht van een andere aard is dan het geval is bij schending van het EVRM. A-G Mengozzi:
 “[...] het Unierecht [heeft], in tegenstelling tot het recht van het EVRM, twee essentiële kenmerken [...], te weten voorrang en rechtstreekse werking. Voorts heeft het Hof er herhaaldelijk op gewezen dat “(d)e uitlegging die het Hof krachtens de hem bij artikel (267 VWEU) verleende bevoegdheid aan een voorschrift van het (Unie)recht geeft, de betekenis en de strekking van dat voorschrift zoals het sedert het tijdstip van zijn inwerkingtreding moet of had moeten worden verstaan en toegepast, zo nodig verklaart en preciseert”. Gelet op de specifieke kenmerken van de rechtsorde van de Unie en de bijzondere aard van het mechanisme van de prejudiciële verwijzing moeten de verplichtingen die op de nationale rechterlijke instanties rusten inzake de voorwaarden waaronder zij de rechtmatigheid van een definitief geworden bestuursbesluit wegens schending van Unierecht moeten herbezien, geheel anders worden gezien dan in de situatie waarin de beweerde onrechtmatigheid voortvloeit uit een arrest van het Europese Hof voor de rechten van de mens.”15x A-G Mengozzi voor HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.
 Ook P.H.P.H.M.C. van Kempen heeft betoogd dat het vraagstuk van het heroverwegen van een in rechte onaantastbaar besluit respectievelijk rechterlijke uitspraak bij schending van het Unierecht van een andere aard is dan het geval is bij schending van het EVRM.16x P.H.P.H.M.C. van Kempen, ‘Redres bij schending Eurostrafrecht’, NTER 2005, p. 164-175. Een argument dat hij hiervoor heeft genoemd is dat er een verschil bestaat betreffende ‘de aard en het doel van de rechten waarvan de burger bescherming zoekt: het EVRM ziet op individuele fundamentele rechten (of zo men wil: mensenrechten), terwijl dat in beginsel en in elk geval in zijn algemeenheid niet het geval is voor het Europees recht’.17x P.H.P.H.M.C. van Kempen 2005, p. 168. Het laatste is evenwel veranderd doordat met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin onder meer de mensenrechten die gewaarborgd zijn door het EVRM onderschreven zijn, krachtens artikel 6, lid 1, VEU dezelfde juridische waarde hebben gekregen als het VEU en VWEU.18x Vergelijk HvJ 26 februari 2013, Åkerberg Fransson, C-617/10, n.n.g.; HvJ 26 februari 2013, Melloni, C-399/11, n.n.g.; HvJ 21 december 2011, NS, gevoegde zaken C-411/10 en C-493/10, n.n.g.; HvJ 13 september 2011, Prigge, C-447/09, n.n.g.; HvJ 6 september 2011, Patriciello, C-163/10, n.n.g.; HvJ 22 december 2010, DEB, C-279/09, Jur. 2010, p. I-13849; HvJ 14 oktober 2010, Fuß, C-243/09, Jur. 2010, p. I-9849. Zie H. Kaila, ‘The Scope of Application of the Charter of Fundamental Rights of the European Union in the Member States’, in: P. Cardonnel et. al. (eds.), Constitutionalising the EU Judicial System, Oxford: Hart Publishing 2012, p. 291-315; T. Nauta, ‘De inroepbaarheid van het Handvest voor de Europese en nationale rechter’, NTER 2012, p. 19-25; A. Pahladsingh en H.J.Th.M. van Roosmalen, ‘Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie twee jaar juridisch bindend: rechtspraak in beweging?’, NTER 2012, p. 56-65; A. Pahladsingh en H.J.Th.M. van Roosmalen, ‘Het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie één jaar juridisch bindend: rechtspraak in kaart’, NTER 2011, p. 54-61 inclusief verwijzingen. Anders gezegd, het handvest en daarmee de mensenrechten die ook gewaarborgd zijn door het EVRM zijn aan te merken als primair EU-recht met een status die gelijk is aan die van het VEU en VWEU. Dit brengt enigszins een nuancering aan op het – hierboven weergegeven – standpunt van A-G Mengozzi dat het Unierecht in tegenstelling tot het recht van het EVRM twee essentiële kenmerken heeft, te weten voorrang en rechtstreekse werking.19x Vergelijk T. Barkhuysen en A.W. Bos, ‘De betekenis van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie voor het bestuursrecht’, JBplus 2011, p. 3-34 inclusief verwijzingen. Het voorgaande sluit evenwel niet in dat het Hof van Justitie in het verlengde van het gelijkwaardigheidsbeginsel zou oordelen dat voor de vaststelling door het Hof dat het Unierecht is geschonden een vergelijkbare herzieningsmogelijkheid als artikel 457, lid 1 en onder 3, Sv gecreëerd moet worden. Het Hof heeft namelijk meermaals geoordeeld dat indien naar nationaal recht geen bevoegdheid bestaat om een in rechte onaantastbaar besluit respectievelijk rechterlijke uitspraak te heroverwegen, er vanuit het EU-recht geen plicht bestaat om een dergelijke bevoegdheid te creëren als in strijd met dat recht is gehandeld.20x Vergelijk HvJ 13 januari 2004, Kühne & Heitz, C-453/00, Jur. 2004, p. I-837; HvJ 16 maart 2006, Kapferer, C-234/04, Jur. 2006, p. I-2585. Zie R. Ortlep, ‘Geen bevoegdheid = Geen verplichting! Enkele gedachten over de uitspraak van het Hof van Justitie in de zaak Kapferer’, NTER 2006, p. 138-140; A-G Bot voor HvJ 12 februari 2008, Kempter, C-2/06, Jur. 2008, p. I-411; H. Juntunen, Die Einwirkungen des Gemeinschaftsrechts auf die Bestandskraft von Verwaltungsakten und die Rechtskraft von Gerichtsurteilen, Berlin: WVB 2009, p. 233 e.v.; D.U. Galetta, Procedural Autonomy of EU Members States: Paradise Lost?, Heidelberg: Springer 2010, p. 56; J.M. Baumann, Die Rechtsprechung des EuGH zum Vorrang von Gemeinschaftsrecht vor mitgliedstaatlichen Verwaltungsakten und Gerichtsurteilen, Frankfurt am Main: Peter Lang 2010, p. 131 e.v. inclusief verwijzingen.
 4.3 Effectiviteitsbeginsel
 Nadat het Hof van Justitie in het licht van het gelijkwaardigheidsbeginsel de vraag heeft besproken of het EU-recht verplicht tot heroverweging van een met dat recht strijdig in rechte onaantastbaar besluit, komt het ter zake toe aan het effectiviteitsbeginsel (in samenhang met het beginsel van loyale samenwerking ex artikel 4, lid 3, VEU). Het past daarbij de procedurele rule-of-reason-toets toe. Deze toets is door het Hof ontwikkeld om antwoord te geven op de vraag of een nationale rechtsregel voldoet aan het effectiviteitsbeginsel. Er dient een belangenafweging te worden gemaakt tussen dat beginsel en de achtergrond van een nationale rechtsregel. Bij deze belangenafweging spelen de volgende factoren een rol: de plaats van de betreffende nationale rechtsregel in de gehele procedure; het verloop en de bijzondere kenmerken ervan, en de beginselen die meer algemeen aan het nationale stelsel van rechtspraak ten grondslag liggen, zoals het rechtszekerheidsbeginsel en het goede verloop van de procedure.21x Vergelijk HvJ 14 december 1995, Van Schijndel, gevoegde zaken C-430/93 en C-431/93, Jur. 1995, p. I-4705; HvJ 14 december 1995, Peterbroeck, C-312/93, Jur. 1995, p. I-4599; HvJ 21 november 2002, Cofidis, C-473/00, Jur. 2002, p. I-10875; HvJ 8 september 2011, Rosado Santana, C-177/10, n.n.g. In het arrest Byankov ziet het Hof zich voor de vraag gesteld of het rechtszekerheidsbeginsel als achterliggend beginsel van het beperkte regiem van de heroverwegingsmogelijkheid van artikel 99 APK, in het licht van het effectiviteitsbeginsel, een legitieme rechtvaardiging is. Het Hof herhaalt allereerst zijn overweging uit onder meer zijn – hierboven besproken – Kühne & Heitz-arrest:
 “In dit verband heeft het Hof reeds aanvaard dat het feit dat een bestuursbesluit definitief is geworden, bijdraagt tot de rechtszekerheid, zodat het Unierecht niet vereist dat een bestuursorgaan in beginsel moet terugkomen op een dergelijk definitief geworden bestuursbesluit.”22x HvJ 13 januari 2004, Kühne & Heitz, C-453/00, Jur. 2004, p. I-837. Verder HvJ 19 september 2006, i-21 en Arcor, gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04, Jur. 2006, p. I-8559; HvJ 16 maart 2006, Kapferer, C-234/04, Jur. 2006, p. I-2585; HvJ 12 februari 2008, Kempter, C-2/06, Jur. 2008, p. I-411.
 Zoals wellicht bekend, is het tevens vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie dat het met het effectiviteitsbeginsel verenigbaar is dat in het belang van de rechtszekerheid in het nationale recht redelijke beroeps- en verjaringstermijnen worden gehanteerd die gelden op straffe van verval van de effectuering van het EU-recht, aangezien deze termijnen hun grondslag vinden in het ook in dat recht erkende en gewaarborgde rechtszekerheidsbeginsel.23x Vergelijk HvJ 24 maart 2009, Danske Slagterier, C-445/06, Jur. 2009, p. I-2119; HvJ 6 oktober 2009, Asturcom Telecomunicaciones, C-40/08, Jur. 2009, p. I-9579; HvJ 27 oktober 2009, Pontin, C-63/08, Jur. 2009, p. I-10467; HvJ 21 januari 2010, Alstom Power Hydro, C-472/08, Jur. 2010, p. I-623; HvJ 19 mei 2011, Iaia, C-452/09, n.n.g.; HvJ 18 oktober 2012, Pelati, C-603/10, n.n.g.
 De hierboven weergegeven vraag wordt vervolgens door het Hof van Justitie bezien in het licht van de bijzondere omstandigheden van de zaak Byankov. Naar het oordeel van het Hof moet zijn eerdere jurisprudentie op dit punt als volgt begrepen:
 “Het Hof heeft evenwel in wezen geoordeeld dat een nationaal bestuursorgaan in bijzondere omstandigheden op grond van het in artikel 4, lid 3, VEU vervatte beginsel van loyale samenwerking gehouden kan zijn een definitief geworden bestuursbesluit opnieuw te onderzoeken teneinde meer bepaald rekening te houden met de uitlegging die het Hof nadien aan een relevante bepaling van Unierecht heeft gegeven [...]. Uit de rechtspraak volgt dat het Hof in dit verband rekening heeft gehouden met de bijzonderheden van de situaties en de betrokken belangen teneinde een evenwicht te vinden tussen het vereiste van de rechtszekerheid en het vereiste van de rechtmatigheid uit het oogpunt van het Unierecht [...].”
 Meer in het bijzonder moet volgens het Hof ‘worden nagegaan of in situaties zoals aan de orde in het hoofdgeding, een nationale regeling zoals die welke in de verwijzingsbeslissing is beschreven [artikel 99 APK], kan worden gerechtvaardigd door de eerbiediging van het rechtszekerheidsbeginsel, gelet op de gevolgen die daaruit voortvloeien voor de toepassing van het Unierecht en voor de burgers van de Unie tot wie verboden om het grondgebied te verlaten als aan de orde in het hoofdgeding, zijn gericht’. Deze bijzondere omstandigheden maken dat het Hof in deze zaak strijd met het effectiviteitsbeginsel aanwezig acht. Het acht daarbij onder meer doorslaggevend dat het uitreisverbod van 17 april 2007 de in artikel 21 VWEU verankerde vrijheid van Unieburgers te niet doet. Hierbij wordt in aanmerking genomen dat de Bulgaarse wetgeving Byankov geen enkele mogelijkheid biedt om het met deze vrijheid strijdige uitreisverbod te laten heroverwegen, waardoor dat besluit absoluut en voor onbeperkte duur geldt en dus voor onbeperkte duur rechtsgevolgen sorteert. Dit acht het Hof meer specifiek in strijd met artikel 31 van richtlijn 2004/38. Hieruit volgt namelijk de plicht voor de lidstaten om te voorzien in de mogelijkheid van heroverweging van in overeenstemming met het Unierecht opgelegde – in rechte onaantastbare – beperkingen van het vrij verkeer van Unieburgers. Het Hof oordeelt dat een dergelijke mogelijkheid a fortiori moet gelden voor een – in rechte onaantastbare – beperking van het vrij verkeer van Unieburgers die, zoals in de zaak Byankov, in strijd met het Unierecht is vastgesteld. Het voorgaande brengt het Hof tot de conclusie dat de heroverwegingsregeling van artikel 99 APK, die als resultaat heeft dat een – in rechte onaantastbaar – absoluut en voor onbeperkte duur geldend uitreisverbod, dat in strijd met het EU-recht Unieburgers blijvend belet om hun door artikel 21 VWEU verleende recht van vrij verkeer en verblijf uit te oefenen, ‘niet redelijkerwijs kan worden gerechtvaardigd door het rechtszekerheidsbeginsel en dus in die mate moet worden aangemerkt als strijdig met het doeltreffendheidsbeginsel en met artikel 4, lid 3, VEU’.
 Wordt de Nederlandse jurisprudentie bezien waarin de vraag centraal staat of het EU-recht verplicht tot heroverweging van een met dat recht strijdige in rechte onaantastbaar besluit, dan valt op dat deze vraag uitsluitend beantwoord wordt aan de hand van de vier voorwaarden uit het Kühne & Heitz-arrest.24x Vergelijk de jurisprudentie genoemd in de volgende voetnoot. Daaruit blijkt verder dat de beroepen op dat arrest bijna allemaal struikelen op de tweede voorwaarde, in de zin dat een besluit niet in rechte onaantastbaar is ten gevolge van een uitspraak van een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor een gewoon rechtsmiddel, maar ten gevolge van het feit dat tegen een besluit niet (tijdig) de beroepsmogelijkheden zijn doorlopen.25x Vergelijk CBB 15 februari 2013, LJN: BZ4423; Rb. ’s-Gravenhage 9 januari 2013, LJN: BZ0045; CRvB 28 september 2012, LJN: BX9398; CRvB 28 september 2012, LJN: BX9420; CRvB 4 mei 2011, LJN: BQ3857; CRvB 6 januari 2011, LJN: BP0348; Gerechtshof Arnhem 20 april 2010, LJN: BM4329; Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 20 mei 2009, LJN: BJ3815; CBB 19 juni 2008, LJN: BD5032; CBB 19 juni 2008, LJN: BD5034; CRvB 6 november 2008, LJN: BG5037; CBB 28 november 2007, LJN: BB9712; HR 5 oktober 2007, LJN: AZ9098; CRvB 28 april 2006, LJN: AX1265; CRvB 4 januari 2006, LJN: AU9156; CBB 22 september 2004, LJN: AR3073; CRvB 29 april 2004, LJN: AO9462. In het Byankov-arrest komt naar voren dat de zojuist weergegeven vraag niet, althans niet uitsluitend, beantwoord moet worden aan de hand van de vier voorwaarden uit het Kühne & Heitz-arrest, maar binnen het kader van de beginselen van loyale samenwerking (ex artikel 4, lid 3, VEU) en nationale procedurele autonomie, waarbij de beginselen van gelijkwaardigheid en effectiviteit de randvoorwaarden zijn waaraan het nationale recht moet voldoen. Het arrest maakt daarbij duidelijk dat tevens de bijzondere omstandigheden van het geval bepalend zijn voor het aannemen van een dergelijke plicht. In die zin kan tot slot een vergelijking worden gemaakt met het arrest Skoma-lux.26x HvJ 11 december 2007, Skoma-Lux, C-161/06, Jur. 2007, p. I-10841. Zie H. van Eijken en M.J.M. Verhoeven, ‘Lost in translation. Een bespreking van het arrest Skoma-Lux: de doorwerking van niet officieel gepubliceerde verordeningen’, NTER 2008, p. 165-171 inclusief verwijzingen. In het bijzondere geval dat aan een particulier een Unierechtelijke regeling vóór de bekendmaking ervan in zijn eigen taal (als officiële taal van Europese Unie) werd tegengeworpen, overwoog het Hof van Justitie in dat arrest dat krachtens het Unierecht een plicht tot het heroverwegen van een in rechte onaantastbare besluiten respectievelijke rechterlijke uitspraken bestaat, in het bijzonder als zij het karakter hebben van een sanctie, indien zij inbreuk maken op fundamentele rechten.
 1 HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.; AB 2012/375, m.nt. Widdershoven; NJ 2013/56, m.nt. Mok; JV 2012/479, m.nt. Boeles.
 2 Het Hof spreekt onder meer over de ‘heropening’ of ‘heronderzoeking’ van een besluit met het oog op de mogelijke intrekking ervan. Naar Nederlands recht wordt dan gesproken van ‘heroverwegen’. Het heroverwegen sluit niet automatisch in dat een besluit wordt ingetrokken maar er dient dan alleen inhoudelijk bekeken te worden of daarvoor aanleiding bestaat. Zie R. Ortlep, De aantasting van stabiele bestuursrechtelijke rechtsvaststellingen in het licht van het Unierecht, Deventer: Kluwer 2011, p. 15 inclusief verwijzingen.
 3 Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden. PB L 158, 30 april 2004, p. 77-123.
 4 Het Hof verwijst naar verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. PB L 12, 16 januari 2001, p. 1-23.
 5 Vergelijk HvJ 10 juli 2008, Jipa, C-33/07, Jur. 2008, p. I-5157; HvJ 17 november 2011, Gaydarov, C-430/10, n.n.g. Zie H. Oosterom-Staples, ‘Het fundamentele recht op vrij verkeer nader bepaald; het arrest Jipa onder de loep’, NTER 2009, p. 12-17 inclusief verwijzingen.
 6 Vergelijk R. Ortlep 2011, p. 474 e.v. inclusief verwijzingen.
 7 HvJ 13 januari 2004, Kühne & Heitz, C-453/00, Jur. 2004, p. I-837. Verder HvJ 19 september 2006, i-21 en Arcor, gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04, Jur. 2006, p. I-8559; HvJ 16 maart 2006, Kapferer, C-234/04, Jur. 2006, p. I-2585; HvJ 11 december 2007, Skoma-Lux, C-161/06, Jur. 2007, p. I-10841; HvJ 12 februari 2008, Kempter, C-2/06, Jur. 2008, p. I-411.
 8 HvJ 19 september 2006, i-21 en Arcor, gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04, Jur. 2006, p. I-8559.
 9 R. Ortlep 2011, p. 484 e.v. inclusief verwijzingen.
 10 Zie hierover recent A. Adinolfi, ‘The “Procedural Autonomy” of Member States and the Constraints Stemming from the ECJ’s Case Law: Is Judicial Activism Still Necessary?’, in: H.-W. Micklitz & B. de Witte (eds.), The European Court of Justice and the Autonomy of the Member States, Cambridge: Intersentia 2012, p. 281-303; M. Bobek, ‘Why There is No Principle of “Procedural Autonomy” of the Member States’, in: H.-W. Micklitz & B. de Witte (eds.), The European Court of Justice and the Autonomy of the Member States, Cambridge: Intersentia 2012, p. 305-323; R. Ortlep & M.J.M. Verhoeven, ‘Collisions between EU law and national law’, in: H.R.B.M. Kummeling et al. (eds.), De samengestelde Besselink. Bruggen bouwen tussen nationaal, Europees en internationaal recht, Oisterwijk: WLP 2012, p. 173-186 inclusief verwijzingen.
 11 Vergelijk A-G Mengozzi voor HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.
 12 Zie P.H.P.H.M.C. van Kempen, Heropening van procedures na veroordelingen door het EHRM, Nijmegen: WLP 2003 inclusief verwijzingen.
 13 Vergelijk L.A.D. Keus, ‘Ontwikkelingen binnen de Europese Unie op het gebied van de rechtspraak’, Trema 2004, p. 435-441; L.A.D. Keus, ‘Reparatie van met het internationale recht conflicterende uitspraken’, in: S. Dumoulin (red.), De vader van de gedachte, Nijmegen: WLP 2003, p. 137-147.
 14 Vergelijk Widdershoven onder HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.; AB 2012/375.
 15 A-G Mengozzi voor HvJ 4 oktober 2012, Byankov, C-249/11, n.n.g.
 16 P.H.P.H.M.C. van Kempen, ‘Redres bij schending Eurostrafrecht’, NTER 2005, p. 164-175.
 17 P.H.P.H.M.C. van Kempen 2005, p. 168.
 18 Vergelijk HvJ 26 februari 2013, Åkerberg Fransson, C-617/10, n.n.g.; HvJ 26 februari 2013, Melloni, C-399/11, n.n.g.; HvJ 21 december 2011, NS, gevoegde zaken C-411/10 en C-493/10, n.n.g.; HvJ 13 september 2011, Prigge, C-447/09, n.n.g.; HvJ 6 september 2011, Patriciello, C-163/10, n.n.g.; HvJ 22 december 2010, DEB, C-279/09, Jur. 2010, p. I-13849; HvJ 14 oktober 2010, Fuß, C-243/09, Jur. 2010, p. I-9849. Zie H. Kaila, ‘The Scope of Application of the Charter of Fundamental Rights of the European Union in the Member States’, in: P. Cardonnel et. al. (eds.), Constitutionalising the EU Judicial System, Oxford: Hart Publishing 2012, p. 291-315; T. Nauta, ‘De inroepbaarheid van het Handvest voor de Europese en nationale rechter’, NTER 2012, p. 19-25; A. Pahladsingh en H.J.Th.M. van Roosmalen, ‘Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie twee jaar juridisch bindend: rechtspraak in beweging?’, NTER 2012, p. 56-65; A. Pahladsingh en H.J.Th.M. van Roosmalen, ‘Het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie één jaar juridisch bindend: rechtspraak in kaart’, NTER 2011, p. 54-61 inclusief verwijzingen.
 19 Vergelijk T. Barkhuysen en A.W. Bos, ‘De betekenis van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie voor het bestuursrecht’, JBplus 2011, p. 3-34 inclusief verwijzingen.
 20 Vergelijk HvJ 13 januari 2004, Kühne & Heitz, C-453/00, Jur. 2004, p. I-837; HvJ 16 maart 2006, Kapferer, C-234/04, Jur. 2006, p. I-2585. Zie R. Ortlep, ‘Geen bevoegdheid = Geen verplichting! Enkele gedachten over de uitspraak van het Hof van Justitie in de zaak Kapferer’, NTER 2006, p. 138-140; A-G Bot voor HvJ 12 februari 2008, Kempter, C-2/06, Jur. 2008, p. I-411; H. Juntunen, Die Einwirkungen des Gemeinschaftsrechts auf die Bestandskraft von Verwaltungsakten und die Rechtskraft von Gerichtsurteilen, Berlin: WVB 2009, p. 233 e.v.; D.U. Galetta, Procedural Autonomy of EU Members States: Paradise Lost?, Heidelberg: Springer 2010, p. 56; J.M. Baumann, Die Rechtsprechung des EuGH zum Vorrang von Gemeinschaftsrecht vor mitgliedstaatlichen Verwaltungsakten und Gerichtsurteilen, Frankfurt am Main: Peter Lang 2010, p. 131 e.v. inclusief verwijzingen.
 21 Vergelijk HvJ 14 december 1995, Van Schijndel, gevoegde zaken C-430/93 en C-431/93, Jur. 1995, p. I-4705; HvJ 14 december 1995, Peterbroeck, C-312/93, Jur. 1995, p. I-4599; HvJ 21 november 2002, Cofidis, C-473/00, Jur. 2002, p. I-10875; HvJ 8 september 2011, Rosado Santana, C-177/10, n.n.g.
 22 HvJ 13 januari 2004, Kühne & Heitz, C-453/00, Jur. 2004, p. I-837. Verder HvJ 19 september 2006, i-21 en Arcor, gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04, Jur. 2006, p. I-8559; HvJ 16 maart 2006, Kapferer, C-234/04, Jur. 2006, p. I-2585; HvJ 12 februari 2008, Kempter, C-2/06, Jur. 2008, p. I-411.
 23 Vergelijk HvJ 24 maart 2009, Danske Slagterier, C-445/06, Jur. 2009, p. I-2119; HvJ 6 oktober 2009, Asturcom Telecomunicaciones, C-40/08, Jur. 2009, p. I-9579; HvJ 27 oktober 2009, Pontin, C-63/08, Jur. 2009, p. I-10467; HvJ 21 januari 2010, Alstom Power Hydro, C-472/08, Jur. 2010, p. I-623; HvJ 19 mei 2011, Iaia, C-452/09, n.n.g.; HvJ 18 oktober 2012, Pelati, C-603/10, n.n.g.
 24 Vergelijk de jurisprudentie genoemd in de volgende voetnoot.
 25 Vergelijk CBB 15 februari 2013, LJN: BZ4423; Rb. ’s-Gravenhage 9 januari 2013, LJN: BZ0045; CRvB 28 september 2012, LJN: BX9398; CRvB 28 september 2012, LJN: BX9420; CRvB 4 mei 2011, LJN: BQ3857; CRvB 6 januari 2011, LJN: BP0348; Gerechtshof Arnhem 20 april 2010, LJN: BM4329; Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 20 mei 2009, LJN: BJ3815; CBB 19 juni 2008, LJN: BD5032; CBB 19 juni 2008, LJN: BD5034; CRvB 6 november 2008, LJN: BG5037; CBB 28 november 2007, LJN: BB9712; HR 5 oktober 2007, LJN: AZ9098; CRvB 28 april 2006, LJN: AX1265; CRvB 4 januari 2006, LJN: AU9156; CBB 22 september 2004, LJN: AR3073; CRvB 29 april 2004, LJN: AO9462.
 26 HvJ 11 december 2007, Skoma-Lux, C-161/06, Jur. 2007, p. I-10841. Zie H. van Eijken en M.J.M. Verhoeven, ‘Lost in translation. Een bespreking van het arrest Skoma-Lux: de doorwerking van niet officieel gepubliceerde verordeningen’, NTER 2008, p. 165-171 inclusief verwijzingen.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 22001D0045
 Decisión del Comité Mixto del EEE n° 45/2001 de 30 de marzo de 2001 por la que se modifica el Anexo IX (Servicios Financieros) del Acuerdo EEE
 Diario Oficial n° L 158 de 14/06/2001 p. 0059 - 0059
 Decisión del Comité Mixto del EEEno 45/2001de 30 de marzo de 2001por la que se modifica el Anexo IX (Servicios Financieros) del Acuerdo EEEEL COMITÉ MIXTO DEL EEE,Visto el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, en la redacción dada al mismo por el Protocolo por el que se adapta el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, (en lo sucesivo denominado "el Acuerdo"), y, en particular, su artículo 98,Considerando lo siguiente:(1) El Anexo IX del Acuerdo fue modificado por la Decisión n° 15/2001 del Comité Mixto del EEE, de 28 de febrero de 2001(1).(2) Deberá incorporarse al Acuerdo la Directiva 2000/46/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 18 de septiembre de 2000, sobre el acceso a la actividad de las entidades de dinero electrónico y su ejercicio así como la supervisión cautelar de dichas entidades(2).DECIDE:Artículo 1El texto del punto 15 del Anexo IX del Acuerdo se sustituirá por el texto siguiente: "15. 32000 L 0046: Directiva 2000/46/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 18 de septiembre de 2000, sobre el acceso a la actividad de las entidades de dinero electrónico y su ejercicio así como la supervisión cautelar de dichas entidades (DO L 275 de 27.10.2000, p. 39)."Artículo 2Los textos de la Directiva 2000/46/CE del Parlamento Europeo y del Consejo en lenguas islandesa y noruega, que se publicarán en el Suplemento EEE del Diario Oficial de las Comunidades Europeas, serán auténticos.Artículo 3La presente Decisión entrará en vigor el 31 de marzo de 2001, siempre que se hayan transmitido al Comité Mixto del EEE(3) todas las notificaciones previstas en el apartado 1 del artículo 103 del Acuerdo.Artículo 4La presente Decisión se publicará en la Sección EEE y en el Suplemento EEE del Diario Oficial de las Comunidades Europeas.Hecho en Bruselas, el 30 de marzo de 2001.Por el Comité Mixto del EEE,El PresidenteP. Westerlund(1) DO L 117 de 26.4.2001, p. 13.(2) DO L 275 de 27.10.2000, p. 39.(3) Se han indicado preceptos constitucionales.


text:
 Avis juridique important
 |
 21987A1015(01)
 Abkommen in Form eines Briefwechsels zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Republik Kolumbien über den Handel mit Textilwaren
 Amtsblatt Nr. L 292 vom 15/10/1987 S. 0002 - 0024
 ABKOMMEN in Form eines Briefwechsels zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Republik Kolumbien über den Handel mit Textilwaren Schreiben Nr. 1 Herr . . . . . .!In den Verhandlungen, die zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft einerseits und der Regierung der Republik Kolumbien andererseits über den Handel mit Textilien stattgefunden haben, wurden folgende Bestimmungen vereinbart:1. Anwendungsbereich des AbkommensDas vorliegende Abkommen betrifft die Textilwaren, die unter die Bestimmungen der Vereinbarung über den internationalen Handel mit Textilien fallen, ihren Ursprung in der Republik Kolumbien haben und in Anhang I aufgeführt sind.2. KonsultationsverpflichtungAuf Antrag einer Vertragspartei werden im Geiste der Zusammenarbeit Konsultationen über alle sich aus der Anwendung dieses Abkommens ergebenden Probleme eingeleitet.In dem Fall, in dem die Ausfuhren von unter dieses Abkommen fallenden Textilwaren mit Ursprung in Kolumbien nach Auffassung der Gemeinschaft eine Zerrüttung des Marktes in der Gemeinschaft oder in einem ihrer Gebiete verursachen oder zu verursachen drohen, verpflichtet sich die Republik Kolumbien auf Ersuchen der Gemeinschaft, binnen höchstens eines Monats nach der Notifizierung des Ersuchens Konsultationen gemäß den Bestimmungen der Vereinbarung über den internationalen Handel mit Textilien aufzunehmen, um geeignete Lösungen zu suchen und gegebenenfalls das vorliegende Abkommen durch ein Abkommen mit ähnlichen Bestimmungen zu ersetzen wie sie die Gemeinschaft mit anderen Textillieferländern vereinbart hat, deren Handelsniveau bei den betreffenden Waren demjenigen Kolumbiens vergleichbar ist.3. Klassifizierung der Textilwaren- Die Klassifizierung der unter dieses Abkommen fallenden Waren erfolgt anhand des Schemas des Gemeinsamen Zolltarifs sowie anhand des Warenverzeichnisses für die Statistik des Aussenhandels der Gemeinschaft und des Handels zwischen ihren Mitgliedstaaten (NIMEXE).- Vom Inkrafttreten des internationalen Übereinkommens über das Harmonisierte System zur Bezeichnung und Codierung der Waren (HS) an wird sich diese Klassifizierung auf das Harmonisierte System und auf die darauf beruhenden gemeinschaftlichen Nomenklaturen stützen.4. Austausch von statistischen AngabenDie Gemeinschaft und die Republik Kolumbien verpflichten sich, für die in Anhang I genannten Textilwaren die verfügbaren statistischen Angaben über alle Einfuhren in die Gemeinschaft und alle Ausfuhren Kolumbiens aufgeschlüsselt nach Warenkategorien auszutauschen.5. Bestimmungen über den Ursprung der Waren- Der Ursprung der unter dieses Abkommen fallenden Waren wird nach Maßnahme der in der Gemeinschaft geltenden Regeln bestimmt.- Für Waren mit Ursprung in der Republik Kolumbien ist bei der Einfuhr in die Gemeinschaft ein Ursprungszeugnis vorzulegen, das dem in Anhang II beigefügten Muster entspricht.- Das Ursprungszeugnis wird von den zuständigen Regierungsstellen der Republik Kolumbien ausgestellt, wenn die betreffenden Waren im Sinne der in der Gemeinschaft geltenden einschlägigen Bestimmungen als Ursprungswaren Kolumbiens angesehen werden können.- Die Waren der Gruppe III dürfen jedoch auf Vorlage einer Erklärung des Ausführers auf der Rechnung oder einem anderen Handelspapier für die betreffenden Waren eingeführt werden, aus dem hervorgeht, daß die betreffenden Waren im Sinne der in der Gemeinschaft geltenden einschlägigen Bestimmungen ihren Ursprung in Kolumbien haben.- Das unter dem zweiten Gedankenstrich genannte Ursprungszeugnis ist nicht für die Einfuhr von Waren erforderlich, für die ein in Übereinstimmung mit den einschlägigen Bestimmungen der Gemeinschaft ausgefuellter Vordruck A oder APR als Ursprungsnachweis im Hinblick auf die Gewährung einer Zollpräferenz vorliegt.6. Administrative ZusammenarbeitDie Gemeinschaft und die Republik Kolumbien verpflichten sich, uneingeschränkt zusammenzuarbeiten, um Verkehrsverlagerungen zu verhindern, die den Handel mit Textilwaren beeinträchtigen könnten. Zu diesem Zweck unterstützen sich die Gemeinschaft und die Republik Kolumbien gegenseitig bei der Überprüfung der Echtheit und Gültigkeit der nach Maßgabe dieses Abkommens ausgestellten Ursprungszeugnisse.Die Ergebnisse diesbezueglicher Überprüfungen, die insbesondere auf Ersuchen der Gemeinschaft gegebenenfalls vorgenommen wurden, werden der Gemeinschaft zusammen mit den Abschriften der dazugehörigen Unterlagen unverzueglich übermittelt. Mit beiderseitigem Einverständnis zwischen der Gemeinschaft und der Republik Kolumbien können von der Gemeinschaft bestellte Beamte an diesen Untersuchungen teilnehmen.Die Republik Kolumbien verpflichtet sich, der Kommission der Europäischen Gemeinschaften die Namen und Anschriften der für die Erteilung und Überprüfung der Ursprungszeugnisse und für die Durchführung der administrativen Zusammenarbeit zuständigen Regierungsstellen zu übermitteln.7. Territorialer Anwendungsbereich des AbkommensDieses Abkommen gilt für die Gebiete, in denen der Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft angewendet wird, und nach Maßgabe jenes Vertrags einerseits sowie für das Gebiet der Republik Kolumbien andererseits.8. LaufzeitDieses Abkommen gilt für die Zeit vom 1. Januar 1987 bis zum 31. Dezember 1991.Sollte Vorstehendes die Zustimmung ihrer Regierung finden, beehre ich mich vorzuschlagen, daß dieses Schreiben und ihre Bestätigung ein Abkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Republik Kolumbien darstellen.Genehmigen Sie, Herr . . . . . ., den Ausdruck meiner ausgezeichnetsten Hochachtung.Im Namen des Rates der Europäischen GemeinschaftenSchreiben Nr. 2 Herr . . . . . . .!Ich beehre mich, den Erhalt Ihres Schreibens vom heutigen Tag zu bestätigen, das wie folgt lautet:"In den Verhandlungen, die zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft einerseits und der Regierung der Republik Kolumbien andererseits über den Handel mit Textilwaren stattgefunden haben, wurden folgende Bestimmungen vereinbart:1. Anwendungsbereich des AbkommensDas vorliegende Abkommen betrifft die Textilwaren, die unter die Bestimmungen der Vereinbarung über den internationalen Handel mit Textilien fallen, ihren Ursprung in der Republik Kolumbien haben und in Anhang I aufgeführt sind.2. KonsultationsverpflichtungAuf Antrag einer Vertragspartei werden im Geiste der Zusammenarbeit Konsultationen über alle sich aus der Anwendung dieses Abkommens ergebenden Probleme eingeleitet.In dem Fall, in dem die Ausfuhren von unter dieses Abkommen fallenden Textilwaren mit Ursprung in Kolumbien nach Auffassung der Gemeinschaft eine Zerrüttung des Marktes in der Gemeinschaft oder in einem ihrer Gebiete verursachen oder zu verursachen drohen, verpflichtet sich die Republik Kolumbien auf Ersuchen der Gemeinschaft binnen höchstens eines Monats nach der Notifizierung des Ersuchens Konsultationen gemäß den Bestimmungen der Vereinbarung über den internationalen Handel mit Textilien aufzunehmen, um geeignete Lösungen zu suchen und gegebenenfalls das vorliegende Abkommen durch ein Abkommen mit ähnlichen Bestimmungen zu ersetzen, wie sie die Gemeinschaft mit anderen Textillieferländern vereinbart hat, deren Handelsniveau bei den betreffenden Waren demjenigen Kolumbiens vergleichbar ist.3. Klassifizierung der Textilwaren- Die Klassifizierung der unter dieses Abkommen fallenden Waren erfolgt anhand des Schemas des Gemeinsamen Zolltarifs sowie anhand des Warenverzeichnisses für die Statistikdes Aussenhandels der Gemeinschaft und des Handels zwischen ihren Mitgliedstaaten(NIMEXE).- Vom Inkrafttreten des internationalen Übereinkommens über das Harmonisierte System zur Bezeichnung und Codierung der Waren (HS) an wird sich diese Klassifizierung auf das Harmonisierte System und auf die darauf beruhenden gemeinschaftlichen Nomenklaturen stützen.4. Austausch von statistischen AngabenDie Gemeinschaft und die Republik Kolumbien verpflichten sich, für die in Anhang I genannten Textilwaren die verfügbaren statistischen Angaben über alle Einfuhren in die Gemeinschaft und alle Ausfuhren Kolumbiens aufgeschlüsselt nach Warenkategorien auszutauschen.5. Bestimmungen über den Ursprung der Waren- Der Ursprung der unter dieses Abkommen fallenden Waren wird nach Maßnahme der in der Gemeinschaft geltenden Regeln bestimmt.- Für Waren mit Ursprung in der Republik Kolumbien ist bei der Einfuhr in die Gemeinschaft ein Ursprungszeugnis vorzulegen, das dem in Anhang II beigefügten Muster entspricht.- Das Ursprungszeugnis wird von den zuständigen Regierungsstellen der Republik Kolumbien ausgestellt, wenn die betreffenden Waren im Sinne der in der Gemeinschaft geltenden einschlägigen Bestimmungen als Ursprungswaren Kolumbiens angesehen werden können.- Die Waren der Gruppe III dürfen jedoch auf Vorlage einer Erklärung des Ausführers auf der Rechnung oder einem anderen Handelspapier für die betreffenden Waren eingeführt werden, aus dem hervorgeht, daß die betreffenden Waren im Sinne der in der Gemeinschaft geltenden einschlägigen Bestimmungen ihren Ursprung in Kolumbien haben.- Das unter dem zweiten Gedankenstrich genannte Ursprungszeugnis ist nicht für die Einfuhr von Waren erforderlich, für die ein in Übereinstimmung mit den einschlägigen Bestimmungen der Gemeinschaft ausgefuellter Vordruck A oder APR als Ursprungsnachweis im Hinblick auf die Gewährung einer Zollpräferenz vorliegt.6. Administrative ZusammenarbeitDie Gemeinschaft und die Republik Kolumbien verpflichten sich, uneingeschränkt zusammenzuarbeiten, um Verkehrsverlagerungen zu verhindern, die den Handel mit Textilwaren beeinträchtigen könnten. Zu diesem Zweck unterstützen sich die Gemeinschaft und die Republik Kolumbien gegenseitig bei der Überprüfung der Echtheit und Gültigkeit der nach Maßgabe dieses Abkommens ausgestellten Ursprungserzeugnisse.Die Ergebnisse diesbezueglicher Überprüfungen, die insbesondere auf Ersuchen der Gemeinschaft gegebenenfalls vorgenommen wurden, werden der Gemeinschaft zusammen mit den Abschriften der dazugehörigen Unterlagen unverzueglich übermittelt. Mit beiderseitigem Einverständnis zwischen der Gemeinschaft und der Republik Kolumbien können von der Gemeinschaft bestellte Beamte an diesen Untersuchungen teilnehmen.Die Republik Kolumbien verpflichtet sich, der Kommission der Europäischen Gemeinschaften die Namen und Anschriften der für die Erteilung und Überprüfung der Ursprungszeugnisse und für die Durchführung der administrativen Zusammenarbeit zuständigen Regierungsstellen zu übermitteln.7. Territorialer Anwendungsbereich des AbkommensDieses Abkommen gilt für die Gebiete, in denen der Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft angewendet wird, und nach Maßgabe jenes Vertrags einerseits sowie für das Gebiet der Republik Kolumbien andererseits.8. LaufzeitDieses Abkommen gilt für die Zeit vom 1. Januar 1987 bis zum 31. Dezember 1991.Sollte Vorstehendes die Zustimmung Ihrer Regierung finden, beehre ich mich vorzuschlagen, daß dieses Schreiben und ihre Bestätigung ein Abkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Republik Kolumbien darstellen."Ich beehre mich zu bestätigen, daß Vorstehendes die Zustimmung meiner Regierung findet und daß Ihr Schreiben sowie das vorliegende Schreiben ein Abkommen entsprechend Ihrem Vorschlag darstellen.Genehmigen Sie, Herr . . . . . ., den Ausdruck meiner ausgezeichnetsten Hochachtung.Für die Regierung der Republik KolumbienANHANG I LISTE DER TEXTILWAREN 1. Wegen Fehlens näherer Angaben über die Zusammensetzung der Erzeugnisse der Kategorien 1 bis 114 werden diese Erzeugnisse so behandelt, als ob sie ausschließlich aus Wolle oder feinen Tierhaaren, aus Baumwolle oder aus synthetischen oder künstlichen Spinnstoffen bestuenden.2. Waren, die nicht als Männer- oder Knabenkleidung oder als Frauen- oder Mädchenkleidung erkennbar sind, werden als Bekleidung für Frauen oder Mädchen behandelt.3. Der Begriff "Bekleidung für Säuglinge" umfasst auch Mädchenkleidung bis einschließlich Handelsgrösse 86.>PLATZ FÜR EINE TABELLE>>PLATZ FÜR EINE TABELLE>>PLATZ FÜR EINE TABELLE>>PLATZ FÜR EINE TABELLE>>PLATZ FÜR EINE TABELLE>>PLATZ FÜR EINE TABELLE>ANHANG II >VERWEIS AUF EINEN FILM>


type: caselaw

text:
 22.11.2008
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 C 301/66
 Recurso interpuesto el 3 de octubre de 2008 — Ackerman y otros/BEI
 (Asunto F-79/08)
 (2008/C 301/129)
 Lengua de procedimiento: francés
 Partes
 Demandantes: Lucie Ackerman (Estrasburgo, Francia) y otros (representante: L. Lévi, abogado)
 Demandada: Banco Europeo de Inversiones
 Objeto y descripción del litigio
 Anulación de las hojas de haberes pasivos de los demandantes correspondientes al mes de febrero de 2008, al aplicar estas hojas sólo retroactivamente, a partir del 1 de enero de 2008 y no del 1 de julio de 2007, un ajuste anual de las pensiones para el año 2007 y, por consiguiente, condena del BEI al pago del saldo de pensión correspondiente a la aplicación del ajuste anual para 2007, del saldo de pensión correspondiente a las consecuencias de la aplicación del ajuste anual para 2007 sobre el importe de las pensiones que se abonarán a partir de enero de 2009 y de intereses de demora sobre los saldos de pensiones pendientes hasta el pago completo de las cantidades adeudadas.
 Pretensiones de las partes demandantes
 —
 Que se anulen las hojas de haberes pasivos de los demandantes correspondientes al mes de febrero de 2008, ya que estas hojas sólo aplican retroactivamente, a partir del 1 de enero de 2008 y no del 1 de julio de 2007, un ajuste anual de las pensiones para el año 2007 y, siempre que resulte necesario, que se anule una nota que la parte demandada dirigió a las demandantes con fecha de 13 de febrero de 2008.
 —
 Que se condene a la parte demandada al pago i) del saldo de pensión correspondiente a la aplicación del ajuste anual para 2007, o sea un incremento de 2,2 % para el período comprendido entre el 1 de julio de 2007 y el 31 de diciembre de 2007; ii) del saldo de pensión correspondiente a la aplicación del ajuste anual para 2007 sobre el importe de las pensiones que se abonarán a partir de enero de 2009; iii) de intereses de demora sobre los saldos de pensiones pendientes hasta el pago completo de las cantidades adeudadas. El tipo de interés moratorio que debe aplicarse se calcula sobre la base del tipo fijado por el Banco Central Europeo para las principales operaciones de refinanciación, aplicable durante el período de que se trata, aumentado en tres puntos.
 —
 Que se condene en costas al Banco Europeo de Inversiones.


text:
 8.6.2013
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 164/12
 2013 m. balandžio 15 d.tribunal de grande instance de Bayonne (Prancūzija) pateiktas prašymas priimti prejudicinį sprendimą byloje Raquel Gianni Da Silva prieš Préfet des Pyrénées-Atlantiques
 (Byla C-189/13)
 2013/C 164/22
 Proceso kalba: prancūzų
 Prašymą priimti prejudicinį sprendimą pateikęs teismas
 Tribunal de grande instance de Bayonne
 Šalys pagrindinėje byloje
 Pareiškėja: Raquel Gianni Da Silva
 Atsakovas: Préfet des Pyrénées-Atlantiques
 Prejudiciniai klausimai
 Ar pagal Europos Sąjungos teisę draudžiamas nacionalinės teisės aktas, pagal kurį numatyta taikyti laisvės atėmimo bausmę neteisėtai atvykusiam trečiosios šalies piliečiui, prieš tai netaikius prievartos priemonių, numatytų 2008 m. gruodžio 16 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvoje 2008/115/EB (1).
 (1) 2008 m. gruodžio 16 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyva 2008/115/EB dėl bendrų nelegaliai esančių trečiųjų šalių piliečių grąžinimo standartų ir tvarkos valstybėse narėse (OL L 348, p. 98).


type: wikipedia

text:
Veľký Meder (, 19481990 Čalovo) je mesto na Slovensku ležiace v okrese Dunajská Streda v Trnavskom kraji.
 Polohopis
 Mesto leží v južnej časti Žitného ostrova, len asi severne od Dunaja a maďarskej hranice. Od Dunajskej Stredy je vzdialené juhovýchodne, od Komárna západne a Győr leží len južne. Križuje sa tu cesta I/13, I/63 a II/561, dôležitú úlohu zohráva aj železničná trať Bratislava – Komárno.
 Vodné plochy
 Štrkovisko, Tisota
 Dejiny
 Z územia Veľkého Medera sa našli doklady osídlenia kultúry s lineárnou keramikou a želiezovskej skupiny, ďalej osídlenia v starej bronzovej dobe, a najmä germánske sídlisko zo starej aj mladej rímskej doby.
 Pomenovanie usadlosti (Marthamagor 1239, Villa Meger 1268, Marchamagyar 1298, neskôr Mogor, Megere a podobne) je zložené zo slovanského slova Marča (k osobnému menu Marek) a slova maďar(ský). Fakt, že bolo v názve treba použiť slovo maďarský poukazuje na to, že osada pod týmto názvom vznikla ako maďarská osada v nemaďarskom, teda slovenskom prostredí. Pôvodní slovanskí obyvatelia (osady a/alebo jej okolia) boli teda nútení podrobiť sa starým Maďarom [Dvořák 89].
 Veľké jazerá, rieky a potoky obklopujúce mesto, núkali dobré podmienky na rybárčenie, kopcovité okolie mesta zase na pestovanie poľnohospodárskych plodín a chovu zvierat. Obranyschopnosť novej usadlosti a bezpečnosť obyvateľstva zaručovali i tri avarské zemné hrady, ktoré poznali pod menom „avargyűrű” (avarský prsteň) či „tatárhányás” (tatársky vrch)
 V čase panovania kniežaťa Gejzu I. (970997) sa prechodné bydlisko kmeňov zmenilo na stálu usadlosť, čo v dejinách meste považujeme za dôležitú historickú udalosť. Prvými obyvateľmi boli pravdepodobne jazdci z ozbrojeného sprievodu panovníka. Presný rok ich usadenia nepoznáme. V listine Bélu IV. z roku 1268 (Nagy diplomaVeľký diplom) je mesto spomenuté pod menom Villa Meger. Toto pomenovanie poukazuje na to, že to bola významná, obývaná usadlosť. V listine sa ďalej uvádza, že vlastníkom mesta je comes Parabuch, ktorý časť svojich majetkov odovzdal synovi Izsopovi. Odtiaľ pochádza meno obce Ižop. Veľký diplom z roku 1268 je prvou známou, uchovanou kráľovskou listinou z histórie Veľkého Medera a čas jeho vzniku je datovaný od tohto roku. V roku 1998 bolo teda 730. výročie vzniku.
 Obyvateľstvo
 Národnostné zloženie (2021)
 Národnostné zloženie (2011)
 Slováci14,0 %, Maďari75,6 %, Česi0,9 %, Rómovia0,5 % a iní
 Náboženské zloženie (2001)
 rímskokatolíci57,40 %, reformovaní (kalvíni)22,64 %, bez vyznania15,13 %, evanjelici a. v.2,23 %, gréckokatolíci0,13 % a iní
 Kultúra a zaujímavosti
 Pamiatky
 Reformovaný kostol, jednoloďová neskorobaroková tolerančná stavba s pravouhlým záverom a predstavanou vežou, z roku 1783. V roku 1801 bola pristavaná veža. Interiér kostola je plochostropý, nad západnou emporou je pruská klenba. Fasády sú členené lizénami a segmentovo ukončenými oknami so šambránami. Veža vyrastá zo štítového priečelia s párom dekoratívnych obeliskov, má nárožné zaoblenia, je členená lizénovými rámami v spodnej časti s bosážou. Ukončená je korunnou rímsou s terčíkom s hodinami a barokovou helmicou.
 Reformovaný kostol v časti Ižop, jednoloďová klasicistická stavba s pravouhlým záverom a predstavanou vežou, z prvej polovice 19. storočia. Stojí na mieste staršej stavby, z ktorej sa mali dochovať obvodové múry. Veža bola pristavaná v roku 1924. Interiér kostola je plochostropý, nad západnou emporou je pruská klenba. Fasády sú hladké s polkruhovo ukončenými oknami. Veža je členená kordónovými rímsami a ukončená je korunnou rímsou s terčíkom a ihlancovou helmicou.
 Rímskokatolícky kostol sv. Mikuláša, jednoloďová neorenesančná stavba s pravoulým ukončením presbytéria a vežou tvoriacou súčasť jej hmoty, z roku 1899. Stojí na mieste staršej stavby. Priečelie je členené pilastrami a polkruhovo ukončenými oknami s profilovanými šambránami a nadokennými rímsami. Veža vyrastá zo štítového priečelia vo forme rizalitu so segmentovým štítom. Je členená lizénovými rámami a pilastrami a ukončená korunnou rímsou s terčíkom a ihlancovou helmicou. Vo veži sa nachádza zvon z 18. storočia pochádzajúci zo staršieho kostola.
 Kaplnka Sedembolestnej Panny Márie z roku 1910.
 Pomníky
 Socha Bélu Bartóka, pomník hrdinov I. a II. svetovej vojny.
 Rekreácia
 Termálpark Veľký Meder
 Termálpark Veľký Meder je obkolesený lesoparkom sa nachádza od maďarských hraníc a od Bratislavy. Krytý rekreačný komplex je otvorený celý rok medzi 9:00 a 21:00 h. Vodná plocha krytého bazéna má atypický tvar s rozlohu a hĺbkou . Nachádza sa tu aj polokrytý sedací bazén s vyššou teplotou vody.
 Vo všetkých bazénoch je termálna voda s teplotou 27 – 38 °C, vhodná na liečenie ochorení kĺbov, chrbtice a svalstva. Tento komplex okrem bazénov ďalej ponúka návštevníkom perličkový kúpeľ, masáž, solárium, saunový svet, bioptron liečbu, kozmetický salón, samoobslužnú reštauráciu a bar. V lete je k dispozícii 8 bazénov, reštaurácie, občerstvenia, športové vyžitie pre deti i dospelých. Ubytovanie sa je priamo v areáli.
 Partnerské mestá
 Bácsalmás, Maďarsko
 Galéria
 Poznámka
 Referencie
 Pozri aj
 Zoznam kultúrnych pamiatok vo Veľkom Mederi
 Iné projekty
 Externé odkazy
 Oficiálna stránka mesta
 Okres Dunajská Streda
 Mestá na Slovensku
 Mestá v Trnavskom kraji