text:
Navordering na frauduleus handelen medewerker Belastingdienst
 home Kennis opdoenInfo voor belastingadviseursPublicatiesCommentarenNavordering na frauduleus handelen medewerker Belastingdienst
 Kijk op NLFiscaal voor online versiePagina 1 van 36NLF 2018/1199
 A-G, 26 april 2018, 17/03710, ECLI:NL:PHR:2018:469
 De aandelen in X (bv) worden (middellijk) gehouden door A. De administratie van X wordt mede verzorgd
 door een schoonzuster van A. Haar partner is F. X heeft aangifte vpb 2012 gedaan naar een belastbaar
 bedrag van nihil. De aanslag vpb is dienovereenkomstig vastgesteld. Op 17 juni 2014 is een bedrag
 van € 19.500.000 door de Belastingdienst overgemaakt op de bankrekening van X. Deze betaling is
 het gevolg van een handeling van een medewerker van de Belastingdienst, die moedwillig bij wijze van
 verminderingsbeschikking van 14 juni 2012 een teruggave van € 19.500.000 ter zake van verrekende
 dividendbelasting in de systemen van de Belastingdienst heeft verwerkt. X had geen recht op die
 teruggave. Het bedrag is op dezelfde dag, in deelbedragen, overgeboekt op andere bankrekeningen;
 € 110.000 op een Nederlandse bankrekening die op naam stond van een bedrijf van A en € 19.390.000
 op rekeningen bij enkele Turkse banken, die op naam stonden van F. Aan X is ter correctie van de
 ten onrechte bij de verminderingsbeschikking verleende teruggaaf, een navorderingsaanslag vpb
 2012 opgelegd. In geschil is of navordering in dit geval mogelijk is. Hof Arnhem-Leeuwarden heeft
 geoordeeld dat het ambtshalve genomen besluit van 14 juni 2014 niet aan de Inspecteur kan worden
 toegerekend. Het besluit is volgens het Hof ongeldig en dient derhalve in dit geding als non-existent
 te worden beschouwd. Dat betekent dat er geen grondslag was voor de betaling van het bedrag van
 € 19.500.000 als een teruggaaf van belasting (verrekening van dividendbelasting). De betaling moet
 worden aangemerkt als een onverschuldigde betaling. Het Hof acht navordering niet mogelijk. Het
 heeft de navorderingsaanslag vernietigd. Zowel de staatssecretaris van Financiën als X hebben
 cassatieberoep ingesteld. A-G IJzerman meent dat de belastingambtenaar een formeel geldige
 verminderingsbeschikking heeft vastgesteld. Volgens de A-G kent het (fiscale) bestuursrecht niet de
 figuur van de van rechtswege nietige aanslag of een van rechtswege nietige beschikking. Indien het
 zich voordoet dat een op zichzelf bevoegde ambtenaar een te hoge verminderingsbeschikking heeft
 opgelegd, kan dat binnen de mogelijkheden van artikel 16 AWR worden gecorrigeerd. Deze situatie
 doet zich hier voor, aldus de A-G. Het cassatieberoep van de staatssecretaris is daarom gegrond.
 X heeft cassatieberoep ingesteld omdat het Hof in afwijking van haar verzoek om een integrale
 proceskostenvergoeding, een forfaitaire proceskostenvergoeding heeft toegekend. De Inspecteur heeft
 volgens het Hof niet tegen beter weten in geprocedeerd dan wel zeer onzorgvuldig gehandeld. Dit
 cassatieberoep faalt, aldus de A-G.
 Flauw, maar het moet even: en maar blijven zeggen dat ze het niet leuker kunnen maken! In deze casus
 levert een vriendelijke omgang met een medewerker van de Belastingdienst – volgens A-G IJzerman
 was de medewerker al jaren een kennis van de dga – een onterechte uitbetaling op van maar liefst
 € 19.500.000. De vraag die speelt, is op basis van welke titel de Ontvanger dat (direct weggesluisde)
 bedrag weer kan proberen terug te halen: een dwangbevel gebaseerd op een onbetaald gebleven
 navorderingsaanslag of het vonnis van een civiele rechter wegens onverschuldigde betaling.
 Pagina 2 van 36Deze conclusie van de A-G ziet op de navorderingsaanslag ter herstel van de (frauduleuze)
 verminderingsbeschikking, oftewel de fiscale route. Daarnaast lopen er in Nederland strafrechtelijke
 procedures (die via ontneming wellicht ook soelaas kunnen bieden) en civiele procedures in Turkije. Ten
 tijde van de fiscale uitspraak van het Hof waren daarin nog geen uitspraken gedaan.
 De verminderingsbeschikking is door een bevoegde ambtenaar genomen en weliswaar frauduleus, maar
 naar de uiterlijke verschijningsvorm een juiste (verminderings)beschikking. De Rechtbank oordeelt dat
 op grond van artikel 16, lid 2, aanhef en onderdeel a, AWR terecht de tot een onjuist bedrag verrekende
 voorheffing (dividendbelasting) middels navordering wordt hersteld.
 Op grond van het uitgangspunt ‘Het plegen van fraude behoort niet tot de bevoegdheid van een
 belastingambtenaar’ oordeelt het Hof dat de verminderingsbeschikking onbevoegd is genomen,
 ongeldig is en een ongeldig besluit kan niet de basis vormen voor navordering. Dat impliceert
 immers erkenning van de rechtsgeldigheid. De uitbetaling op basis van de ongeldige beschikking is
 onverschuldigd geweest en dient civiel te worden geadresseerd.
 Het ongeldige besluit
 In de in de conclusie van de A-G weergegeven jurisprudentie zijn duidelijke aanwijzingen te vinden
 voor zowel de gedachtegang van de Rechtbank als die van het Hof. Tegen ambtshalve verleende
 verminderingen staat immers op grond van het gesloten stelsel van rechtsmiddelen geen bezwaar en
 beroep open, slechts de gang naar de restrechter. Zo bepaalde de Hoge Raad in 20061 en herhaalde dat
 in 20132. In r.o. 4.2.4 van dit laatste arrest staat:
 ‘Het hiervoor in 4.2.2 en 4.2.3 overwogene brengt mee dat de beslissing in een geschil over de
 rechtmatigheid van het besluit van de inspecteur inzake de ambtshalve te verlenen vermindering van de
 aanslag behoort tot de bevoegdheid van de burgerlijke rechter (...).’
 Uit het arrest van de Hoge Raad van 3 juni 19813 is daarentegen (weer) op te maken dat een zowel bij
 de ene als de andere partner in aanmerking genomen teruggaaf van dividendbelasting op vergelijkbare
 wijze als door de Rechtbank in deze casus werd voorgestaan, kan worden hersteld.
 In de noot bij dit arrest (BNB 1981/199) komt Scheltens met het volgende commentaar:
 ‘Met een aan het civiele recht ontleende terminologie zou men kunnen zeggen dat de tweede en
 ambtshalve verleende vermindering door het reeds bestaan van de eerste vermindering geen oorzaak
 had en daarom nietig, eventueel zelfs non-existent was. Ik (...) volsta met het uitspreken van mijn
 mening dat men de civielrechtelijke oorzaak- en nietighedenleer bezwaarlijk naar het administratieve
 recht kan overplanten. Juist in het belastingrecht, waar financiële verplichtingen en aanspraken in
 administratieve beschikkingen worden vastgelegd en de wet de wegen aangeeft, waarlangs deze
 eventueel kunnen worden aangetast, zal aan die beschikkingen zg. formele rechtskracht moeten worden
 1HR 21 april 2006, 41.033, ECLI:NL:HR:2006:AT3051.
 2HR 20 december 2013, 12/02872, ECLI:NL:HR:2013:1797.
 3HR 3 juni 1981, 20.341, ECLI:NL:HR:1981:AM5972.
 Pagina 3 van 36Conclusie A-G IJzerman
 De A-G meent dat de ambtenaar niet buiten zijn formele bevoegdheden is getreden. Op grond van het
 genoemde arrest uit 1981 en ‘de leer’ van Scheltens acht hij het middel van de staatssecretaris gegrond
 en onderschrijft zodoende de uitspraak van de Rechtbank. Ondanks dat ik niet heb geknipperd bij de
 eerdere uitspraak van de Rechtbank, staat de gedachtegang van het Hof mij meer aan. Je kan toch niet
 met droge ogen beweren dat aan deze verminderingsbeschikking geen bevoegdheidsgebrek kleeft? Het
 niet kennen van nietige besluiten overtuigt ook allerminst. Het gaat hier niet om fiscale fouten die op
 de fiscale manier moeten worden hersteld, maar om een vrij ordinaire vorm van (commune) fraude. De
 schade die daarbij wordt opgelopen moet door ontneming en civiel worden hersteld.
 In de toelichting op het middel van de staatssecretaris staat nog het volgende:
 ‘De leer van het Hof is klaarblijkelijk dat een onjuiste aanslag of beschikking die door de Inspecteur van
 de Belastingdienst is genomen “tegen beter weten in”, althans de “apert onjuiste aanslag”, non-existent
 is. Die lijn zal in de procespraktijk met gejuich ontvangen worden, want die biedt vele mogelijkheden om
 er bij de burgerlijke rechter over te procederen. Een non-existente aanslag kan uiteraard ook niet door de
 Ontvanger worden ingevorderd. Ik ben er niet enthousiast over.’
 Dit niet-juridische argument appelleert direct op het onderbuikgevoel. De Hoge Raad is soms gevoelig
 voor de uitstraling van arresten. Ik betwijfel echter ten zeerste of niet casseren deze uitwerking zal
 hebben. Ik sta vooralsnog in het geheel niet direct te juichen bij de gedachte aan civiele procedures over
 ‘nietige aanslagen’.
 Nr. Hoge Raad 17/03710[X] Beheer BV
 Nr. Gerechtshof: 16/01062 Nr. Rechtbank: AWB
 Derde Kamer Ategen
 Vennootschapsbelasting 2012Staatssecretaris van Financiën en vice versa
 1.1. Heden neem ik conclusie in de zaak met nummer 17/03710 naar aanleiding van de beroepen
 in cassatie, over en weer, van [X] Beheer BV, belanghebbende, en de Staatssecretaris van Financiën
 (hierna: de Staatssecretaris), tegen de uitspraak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (hierna: het
 Hof) van 27 juni 20174.
 4Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 27 juni 2017, nr. 16/01062, ECLI:NL:GHARL:2017:5324,
 Pagina 4 van 361.2. Belanghebbende is een in Nederland gevestigde beheermaatschappij, die twee deelnemingen
 heeft waarin horecagelegenheden worden geëxploiteerd. De aandelen in belanghebbende worden
 (middellijk) gehouden door [A] ( [A] ). De administratie van belanghebbende wordt mede verzorgd door
 een schoonzuster van [A] . Haar partner is genaamd [F] .
 1.3. Met dagtekening 15 maart 2014 is aan belanghebbende de aanslag vennootschapsbelasting over
 het jaar 2012, conform de aangifte, opgelegd naar een belastbaar bedrag van nihil.
 1.4. Daarop nemen de gebeurtenissen een merkwaardige wending. [G] ( [G] ), werkzaam bij
 de Belastingdienst als belastingambtenaar, was al jaren een kennis van [A] . [G] heeft, geheel
 ongefundeerd en frauduleus, ervoor gezorgd dat een bedrag van € 19.500.000 op de bankrekening van
 belanghebbende terecht kwam.
 1.5. Aan de overboeking van het bedrag van € 19.500.000 op de bankrekening van belanghebbende
 lag, naar het Hof heeft vastgesteld en in cassatie onbestreden is, een ambtshalve, op de voet van
 artikel 65 van de AWR, genomen, ten name van belanghebbende gestelde, beschikking ten grondslag,
 met dagtekening 14 juni 2014.5 [G] heeft de beschikking opgemaakt zonder dat, naar het Hof heeft
 vastgesteld, daaraan een schriftelijk verzoek van de zijde van belanghebbende ten grondslag lag.
 1.6. Uit de verminderingsbeschikking blijkt dat het gehele bedrag van € 19.500.000 is geboekt als
 verrekende dividendbelasting. Echter, het is niet waar dat belanghebbende zeer grote bedragen
 aan beleggingsdividenden zou hebben ontvangen, waarvan de daarop bij uitbetaling ingehouden
 dividendbelasting zou kunnen worden verrekend bij belanghebbende. Aangezien belanghebbende over
 het jaar 2012 geen vennootschapsbelasting verschuldigd was, is het gehele bedrag van € 19.500.000
 uitbetaald aan belanghebbende.
 1.7. Het bedrag van € 19.500.000 is reeds op 17 juni 2014 op de bankrekening van belanghebbende
 bijgeschreven. Op dezelfde dag is het bedrag, in deelbedragen, overgeboekt op andere bankrekeningen;
 € 110.000 op een Nederlandse bankrekening die op naam stond van een bedrijf van [A] en € 19.390.000
 op rekeningen bij enkele Turkse banken, die op naam stonden van [F] .
 1.8. De laatstgenoemde betalingsopdrachten hebben argwaan gewekt bij de Nederlandse handelsbank
 die de betalingsopdrachten heeft verwerkt. Deze bank heeft na de overboekingen contact opgenomen
 met het Anti Money Laundering Centre van de Belastingdienst/FIOD. De FIOD heeft daarop een
 onderzoek ingesteld. Dat heeft ertoe geleid dat er verdachten zijn aangehouden. Ook heeft de
 Belastingdienst conservatoir beslag laten leggen onder de betrokken Turkse banken en zijn civiele
 procedures tegen de rekeninghouder ingezet voor een Turkse Rechtbank.
 1.9. Noch in de in Nederland lopende strafrechtelijke procedures, waarin [A] en [G] als verdachten zijn
 aangemerkt, noch in de in Turkije lopende civiele procedures, was vonnis gewezen ten tijde van de
 onderhavige Hofuitspraak.
 1.10. Met dagtekening 27 september 2014 is aan belanghebbende, tot correctie van de ten
 onrechte bij de verminderingsbeschikking verleende ‘teruggaaf’, een navorderingsaanslag in de
 vennootschapsbelasting over het jaar 2012 opgelegd, ten bedrage van € 19.500.000. De onderhavige
 fiscale procedure ziet op die navorderingsaanslag, met name op de vraag of het formeel mogelijk is die
 op te leggen, gezien de feiten en de daaraan te verbinden rechtsgevolgen.
 1.11. Na vergeefs bezwaar heeft belanghebbende beroep ingesteld bij Rechtbank Gelderland.
 1.12. Niet in geschil is dat [G] , ten tijde van het ambtshalve verlenen van de verminderingsbeschikking,
 intern bevoegd was verklaard om de bevoegdheden van de inspecteur uit te oefenen als voorzien in
 artikel 65 van de AWR. Evenmin is in geschil dat [G] de beschikking van 14 juni 2014 frauduleus heeft
 1.13. Rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem, (hierna: de Rechtbank), heeft bij uitspraak van
 19 juli 20166 geoordeeld dat de frauduleuze bedoelingen van [G] in de onderhavige procedure niet
 van belang zijn. De Rechtbank heeft overwogen dat hier een aanslag is opgemaakt, ‘die naar uiterlijke
 verschijningsvorm een verminderingsbeschikking is’ en dat op basis hiervan € 19.500.000 aan
 5Ik gebruik ‘beschikking’, hier en in het vervolg, in de algemene betekenis als bedoeld in artikel 1:3, van de Awb, nu het gaatom een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan als gericht op individueel gevolg voor belanghebbende. In artikel 65,van de AWR is geen sprake van ‘beschikking’. Bezwaar staat niet open.6Rechtbank Gelderland 19 juli 2016, nr. AWB 15/1864, ECLI:NL:RBGEL:2016:3952,
 Pagina 5 van 36belanghebbende is overgemaakt. De Rechtbank heeft geoordeeld: ‘nu er ten onrechte verrekening
 heeft plaatsgevonden en dus een voorheffing tot een onjuist bedrag is verrekend, is voldaan aan de
 voorwaarden voor navordering die zijn gesteld in artikel 16, tweede lid, aanhef en onder a, van de AWR’.
 1.14. Het Hof heeft bij uitspraak van 27 juni 2017 het hiertegen gerichte hoger beroep van
 belanghebbende gegrond verklaard. Het Hof is van oordeel dat [G] met het vaststellen van de
 ambtshalve genomen beschikking van 14 juni 2014 een verrekening en teruggaaf van dividendbelasting
 heeft gefingeerd en hiermee buiten de grenzen van de aan hem gemandateerde bevoegdheden is
 getreden. Voor het antwoord op de vraag welk rechtsgevolg dat met zich meebrengt, heeft het Hof tot
 uitgangspunt genomen artikel 10:2 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb), dat luidt: ‘Een
 door de gemandateerde binnen de grenzen van zijn bevoegdheid genomen besluit geldt als een besluit
 van de mandaatgever.’
 1.15. Het Hof is gekomen tot het oordeel dat het besluit van [G] tot ‘teruggaaf’ niet aan de inspecteur
 (het bestuursorgaan) kan worden toegerekend, omdat het besluit door de gemandateerde buiten de
 grenzen van zijn bevoegdheid is genomen. Door het Hof, in r.o. 4.6, kernachtig verwoord als: ‘Het plegen
 van fraude behoort niet tot de bevoegdheid van een belastingambtenaar.’
 1.16. Het Hof heeft geen reden gezien om de rechtsgevolgen van het besluit niettemin in stand te laten.
 Ten eerste niet aangezien belanghebbende nadeel zou ondervinden indien het besluit in stand zou
 worden gelaten, omdat het dan wel, als rechtsgeldige verminderingsbeschikking, zou kunnen dienen als
 grondslag voor navordering. Ten tweede niet aangezien van een bekrachtiging van dat besluit door de
 Inspecteur (het bestuursorgaan), zoals men al kon vermoeden, niet gebleken is.
 1.17. Aldus is het Hof gekomen tot het oordeel dat het besluit ongeldig is en in het geding voor het Hof
 als non-existent diende te worden beschouwd. Dat betekent dat er geen grondslag was voor de betaling
 van het bedrag van € 19.500.000 als een teruggaaf van belasting (verrekening van dividendbelasting),
 zodat moet worden aangenomen dat deze betaling moet worden aangemerkt als een onverschuldigde
 1.18. Derhalve is navordering op grond van artikel 16, van de AWR, niet mogelijk, omdat slechts
 civielrechtelijk onverschuldigd is betaald, zonder dat sprake is van een in artikel 16, van de AWR
 voorziene grondslag, met name inhoudende dat er te weinig belasting is geheven doordat ten onrechte
 een (voorlopige) verrekening of teruggaaf is verleend. Het Hof heeft de navorderingsaanslag vernietigd.
 1.19. Zowel belanghebbende als de Staatssecretaris hebben beroep in cassatie ingesteld. De
 Staatssecretaris komt op tegen de voormelde Hofoordelen. Het beroep in cassatie van belanghebbende
 heeft tot inzet het alsnog verkrijgen van een integrale proceskostenveroordeling.
 1.20. Deze conclusie7 is verder als volgt opgebouwd. In onderdeel 2 worden de feiten en het geding in
 feitelijke instanties beschreven, gevolgd door een beschrijving van het geding dat nu in cassatie voorligt
 in onderdeel 3. Onderdeel 4 omvat een overzicht van relevante wet- en regelgeving, wetsgeschiedenis,
 jurisprudentie en literatuur. In onderdeel 5 worden de middelen over en weer besproken; met conclusie
 in onderdeel 6.
 2.1. Het Hof heeft de feiten als volgt vastgesteld:
 2.1. Belanghebbende is een beheermaatschappij. Zij is gevestigd op het adres [a-straat 1] te [Z] .
 Belanghebbende heeft twee deelnemingen waarin horecagelegenheden worden geëxploiteerd. De
 aandelen in belanghebbende zijn (middellijk) in het bezit van [A] . De administratie van belanghebbende
 wordt (mede) gevoerd door de zus van de echtgenote van [A] . Deze zus heeft een partner, genaamd [F] .
 2.2. Belanghebbende heeft voor het jaar 2012 aangifte voor de Vpb gedaan naar een belastbaar bedrag
 van nihil. De primitieve aanslag Vpb 2012 is met dagtekening 15 maart 2014 overeenkomstig deze
 aangifte vastgesteld door de Inspecteur.
 2.3. Op 17 juni 2014 is op de bankrekening van belanghebbende een bedrag van € 19.500.000
 bijgeschreven, afkomstig van de Belastingdienst. Daarbij is als omschrijving vermeld “teruggaaf nr.
 7De in deze conclusie opgenomen citaten uit jurisprudentie en literatuur zijn meestal zonder onderstrepingen, vet- ofcursiefzettingen, zijn veelal als onbewerkt weergegeven. In citaten voorkomende witregels zijn soms weggelaten.
 Pagina 6 van 36[001] ( [X] )”. Het bedrag van € 19.500.000 is op die zelfde dag - 17 juni 2014 - overgeboekt naar andere
 bankrekeningen. Een bedrag van € 110.000 is overgeboekt naar een Nederlandse bankrekening van
 een bedrijf van [A] en € 19.390.000 is in verschillende deelboekingen overgeboekt naar een Turkse
 bankrekening, gesteld ten name van [F] .
 2.4. Aan de betaling van het bedrag van € 19.500.000 op de bankrekening van belanghebbende lag
 een ambtshalve, op de voet van artikel 65 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR),
 genomen beschikking met dagtekening 14 juni 2014 ten grondslag. Die ten name van belanghebbende
 gestelde en aan het adres [a-straat 1] te [Z] gerichte beschikking vermeldt een terug te geven bedrag van
 € 19.500.000 ter zake van dividendbelasting. Deze beschikking, waaraan geen schriftelijk verzoek van de
 zijde van belanghebbende ten grondslag ligt, is opgemaakt door de belastingambtenaar [G] (hierna: [G] ).
 [A] kent [G] sinds 1995.
 2.5. De beschikking van 14 juni 2014 is - naar in deze fiscale procedure niet in geding is - frauduleus
 opgemaakt door [G] . Met betrekking tot deze aangelegenheid heeft de staatssecretaris van Financiën
 op 30 juni 2014 de voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal daarover geïnformeerd.
 Vervolgens heeft hij in de 14e halfjaarsrapportage, januari - juli 2014 blz. 41 en 42 daarover het volgende
 De verdachte werkte ruim dertig jaar bij de Belastingdienst en was daardoor een specialist die
 de processen door en door kende. Eind mei 2014 heeft de verdachte fraude gepleegd door een
 gefingeerde teruggave vennootschapsbelasting op te voeren in het systeem onder de naam van een
 collega. De controlelijst waarop alle hoge teruggaven worden vermeld, werd een week later door het
 systeem gegenereerd. Deze lijst wordt normaal gesproken volgens de procedure gecontroleerd door
 een andere medewerker dan de medewerker/medewerkers die de betalingsopdrachten die op die
 lijst staan hebben gegeven. Op deze wijze wordt voldaan aan het vierogenprincipe: degene die de
 opdracht genereert, is niet degene die de lijst controleert. Omdat de verdachte de opdracht onder een
 andere naam had opgevoerd, kon hij het vierogenprincipe echter vermijden. Op de lijst stonden geen
 betalingsopdrachten onder zijn naam, daarom kon hij de lijst goedkeuren zonder dat dit verdacht was.
 Hij deed dit in een periode dat zijn collega op vakantie was. Het vermoeden bestaat dat de verdachte
 erop gestuurd heeft om de fraude te plegen tijdens de vakantie van zijn collega. De betaalopdracht
 is overgedragen aan een ander onderdeel van de Belastingdienst, de centrale administratie, die de
 betalingen verricht. Volgens de normale procedure genereert het systeem voordat er wordt uitbetaald,
 nog een lijst. Een medewerker van de centrale administratie controleert deze lijst. Bij deze controle
 wordt gekeken of de uitbetaling afwijkt van het normale uitbetalingspatroon per middel per dag.
 Normaal gesproken worden posten die afwijken van het normale uitbetalingspatroon aan de invorderaar
 van het betreffende de Belastingdienstkantoor teruggekoppeld (invordering staat onafhankelijk
 van de heffing die meestal dit soort betalingen initieert). De invorderaar bekijkt dan de post van de
 betreffende belastingplichtige en neemt hierover contact op met de lokale klantbehandelaar. Deze
 post is bij de centrale administratie echter over het hoofd gezien en is daardoor niet bij de invorderaar
 terecht gekomen. Het onderzoek heeft uitgesloten dat de betreffende medewerker van de centrale
 administratie de verdachte kende. Ook is gebleken dat het niet te voorzien was welke medewerker van
 de centrale administratie de lijst die dag zou controleren. Half juni is het geld uitgekeerd aan de BV
 van een medeverdachte en kort daarna doorgeboekt naar twee Turkse bankrekeningen die op naam
 staan van een derde verdachte. De Nederlandse bank die de laatstbedoelde betalingsopdrachten
 verwerkte had twijfels over deze boekingen en heeft een week na de verdachte overboekingen naar
 het buitenland contact opgenomen met het Anti Money Laundering Centre van de Belastingdienst/
 FIOD. De FIOD heeft daarop gelijk een onderzoek ingesteld en de verdachte aangehouden. Naderhand
 is ook de tweede verdachte aangehouden. Een dag na de ontdekking van de verduisteringszaak
 heeft de Belastingdienst conservatoir beslag laten leggen onder de Turkse banken. Ook is de derde
 verdachte betrokken in een civiele procedure voor de Turkse Rechtbank. Het conservatoir beslag is
 effectief gebleken. Op de betreffende bankrekeningen stond ten tijde van de beslagen nog een zeer
 groot gedeelte van het verduisterde bedrag. Voor het ontbrekende deel van het bedrag zijn aanvullende
 conservatoire verhaalsbeslagen gelegd. De rechtszaak in Turkije, die moet leiden tot teruggave van de
 verduisterde gelden, verkeert thans in het stadium waarin partijen naar aanleiding van de dagvaarding
 hun schriftelijke conclusies wisselen; er is nog geen datum bekend waarop de rechtbank vonnis zal
 Pagina 7 van 36wijzen. Inzet van de Belastingdienst is volledige schadeloosstelling door teruggave van de ontvreemde
 gelden. Ten aanzien van de twee in Nederland aangehouden verdachten loopt de strafzaak. Zoals het
 er nu uitziet zal op 2 oktober 2014 een zogenoemde pro formazitting zijn. Het verdere verloop van de
 strafzaak is in handen van het Openbaar Ministerie.”
 2.6. In de bedoelde Nederlandse strafrechtelijke procedure, waarin [A] en [G] als verdachte zijn
 betrokken, noch in de civiele procedure in Turkije is tot op heden een uitspraak gedaan.
 2.7. Tot de stukken van het geding behoort een zogenoemd mandaatbesluit. Blijkens dat besluit was
 aan [G] van 1 september 1979 tot 12 september 2014 mandaat verleend om de bevoegdheden van
 inspecteur uit te oefenen.
 2.8. Met dagtekening 27 september 2014 is aan belanghebbende de onderhavige navorderingsaanslag
 Vpb 2012 opgelegd ten bedrage van € 19.500.000. Daarbij is voorts een bedrag van € 1.360.693 aan
 belastingrente in rekening gebracht, berekend over de periode van 1 juli 2013 tot en met 27 oktober
 2014. Hiertegen heeft belanghebbende vergeefs bezwaar aangetekend.
 2.2. De Rechtbank heeft het geschil als volgt omschreven:
 In geschil is of de navorderingsaanslag Vpb 2012 terecht en tot het juiste bedrag is opgelegd alsmede of
 de aanslag belastingrente tot het juiste bedrag is opgelegd. Daarbij is in hoofdzaak in geschil of sprake
 is van een rechtsgeldige en juist bekendgemaakte verminderingsbeschikking.
 2.3. De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard en heeft hiertoe als volgt overwogen:
 6. Artikel 16 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR) bepaalt, voor zover van belang,
 “1. Indien enig feit grond oplevert voor het vermoeden dat een aanslag ten onrechte achterwege
 is gelaten of tot een te laag bedrag is vastgesteld, dan wel dat een in de belastingwet voorziene
 vermindering, ontheffing, teruggaaf of heffingskorting ten onrechte of tot een te hoog bedrag is
 verleend, kan de inspecteur de te weinig geheven belasting dan wel de ten onrechte of tot een te hoog
 bedrag verleende heffingskorting navorderen. Een feit, dat de inspecteur bekend was of redelijkerwijs
 bekend had kunnen zijn, kan geen grond voor navordering opleveren, behoudens in de gevallen waarin
 de belastingplichtige ter zake van dit feit te kwader trouw is.
 2. Navordering kan mede plaatsvinden in alle gevallen waarin te weinig belasting is geheven, doordat: a.
 een voorlopige aanslag, een voorheffing, een voorlopige teruggaaf of een voorlopige verliesverrekening
 ten onrechte of tot een onjuist bedrag is verrekend;
 7. Eiseres [belanghebbende, A-G] heeft betwist dat een rechtsgeldige beschikking aan de overboeking
 ten grondslag ligt. Zij betwist daarmee de ontvangst van de verminderingsbeschikking. Verweerder
 [Inspecteur, A-G] heeft daarvan een duplicaat overgelegd, waarmee is onderbouwd dat er een
 verminderingsbeschikking tot stand is gekomen. Dit feit heeft eiseres niet nader betwist. Eiseres
 heeft gesteld dat de desbetreffende medewerker onbevoegd zou zijn, maar zij heeft die stelling niet
 onderbouwd en dit is gemotiveerd betwist door verweerder. Voorts heeft verweerder een rapport ter zake
 van de ter post aanbieding van de verminderingsbeschikking overgelegd. De inhoud van dat rapport
 is door eiseres niet betwist. Aangezien niet in geschil is dat het aanslagbiljet juist is geadresseerd,
 komt de rechtbank tot het oordeel dat de verminderingsbeschikking op de voorgeschreven wijze is
 bekendgemaakt. Voor zover eiseres de verminderingsbeschikking niet zou hebben ontvangen, doet dit
 aan de rechtsgeldigheid en de werking van de verminderingsbeschikking niet af. Een besluit treedt -
 gelet op artikel 3:40 van de Algemene wet bestuursrecht - immers in werking door de bekendmaking.
 De ontvangst is slechts (onder omstandigheden) van belang voor de ontvankelijkheid in een eventuele
 Pagina 8 van 368. Voor zover eiseres met haar betwistingen het oog heeft op de bedoelingen van de medewerker
 van de Belastingdienst, overweegt de rechtbank als volgt. Tussen partijen is niet in geschil dat de
 medewerker frauduleus heeft gehandeld en opzettelijk onjuiste gegevens in de computersystemen
 van de Belastingdienst heeft opgenomen met het doel het bedrag van € 19.500.000 naar de rekening
 van eiseres over te maken, waarvandaan het bedrag kon worden overgemaakt naar een buitenlandse
 rekening. Naar het oordeel van de rechtbank is echter deze bedoeling in beginsel niet van belang. Het
 is in zijn algemeenheid niet relevant om welke reden een aanslag of beschikking wordt opgelegd. Er
 is een aanslag opgemaakt, die naar uiterlijke verschijningsvorm een verminderingsbeschikking is. De
 bedoeling van de medewerker was naar het oordeel van de rechtbank overigens ook daadwerkelijk
 dat op basis van die verminderingsbeschikking het daarin vermelde bedrag aan eiseres zou worden
 uitbetaald. Dit is vervolgens gebeurd. Zonder een deugdelijke verminderingsbeschikking was het,
 zoals verweerder ter zitting heeft verklaard en eiseres onvoldoende heeft betwist, niet mogelijk
 geweest het bedrag uit te betalen. Daarmee is het bedrag op basis van de beschikking uitbetaald. De
 verminderingsbeschikking vermeldt in zoverre niet iets anders dan de bedoeling van de medewerker
 was. Wat er vervolgens met het geld is gebeurd, is hiervoor niet van belang.
 9. Nu er ten onrechte verrekening heeft plaatsgevonden en dus een voorheffing tot een onjuist bedrag
 is verrekend, is voldaan aan de voorwaarden voor navordering die zijn gesteld in artikel 16, tweede lid,
 aanhef en onder a, van de AWR.
 10. Voor zover eiseres heeft gesteld dat in het bedrag van € 19.500.000 tevens een bedrag
 aan rente moet worden geacht te zijn begrepen, mist die stelling feitelijke grondslag. Uit de
 verminderingsbeschikking blijkt dat het gehele bedrag is geboekt als verrekende dividendbelasting
 en dat geen belastingrente is vergoed. Eiseres heeft niet gesteld dat verweerder, uitgaand van deze
 bedragen, bij de onderhavige beschikking de belastingrente niet juist heeft berekend.
 2.4. Hogendoorn heeft hierover in de NTFR 8 opgemerkt:
 Tussen partijen is niet in geschil – zo blijkt althans uit de uitspraak van de rechtbank – dat de
 medewerker van de Belastingdienst frauduleus heeft gehandeld en opzettelijk onjuiste gegevens in de
 computersystemen van de Belastingdienst heeft opgenomen met als doel het bedrag van € 19.500.000
 naar de rekening van belanghebbende over te maken, waarvandaan het bedrag kon worden overgemaakt
 naar een buitenlandse rekening. Naar ik vermoed heeft dit plaatsgevonden bij een op de voet van art.
 15 AWR gegeven (verrekenings)beschikking. Belanghebbende betwist de rechtsgeldigheid van die
 beschikking. Daartoe heeft zij (onder meer) aangevoerd dat de beschikking niet op de voorgeschreven
 wijze is bekendgemaakt (art. 3:40 en 3:41 Awb) alsmede dat deze is genomen door iemand die daartoe
 onbevoegd zou zijn geweest. Naar ik aanneem heeft belanghebbende daarmee beoogd te stellen dat
 geen verrekening heeft plaatsgevonden en derhalve niet is voldaan aan het bepaalde in art. 16, lid 2,
 aanhef en onderdeel a, AWR, op grond waarvan navordering mogelijk is. Alsdan zou er geen (fiscale)
 rechtsgrond bestaan om het voormelde bedrag terug te vorderen. Met inachtneming van de regels
 inzake stelplicht en bewijslast heeft de rechtbank belanghebbende daarin (terecht) niet gevolgd.
 Ook indien en voor zover navordering niet mogelijk zou zijn geweest, staat vast dat belanghebbende
 ten onrechte een bedrag van € 19.500.000 op haar rekening gestort heeft gekregen, zodat sprake is van
 een onverschuldigde betaling (ex art. 6:203 e.v. BW). Alsdan kan een vordering bij de burgerlijke rechter
 In beide gevallen resteert echter de vraag of invordering dan wel terugvordering met een positief
 resultaat nog mogelijk is.
 2.5. In de FutD9, 10 is hierover het volgende vermeld:
 Op 17 juni 2014 werd een bedrag van € 19.500.000 door de Belastingdienst overgemaakt op de
 bankrekening van BV X. Deze betaling was het gevolg van een frauduleuze handeling van een
 medewerker van de Belastingdienst die moedwillig bij wijze van een verminderingsbeschikking
 een bedrag van € 19.500.000 aan te verrekenen dividendbelasting in het computersysteem van
 8910Voetnoot A-G: in het oorspronkelijk commentaar stond in plaats van het euroteken telkens een vraagteken.
 Pagina 9 van 36de Belastingdienst had opgenomen. Het grootste deel van de teruggaaf werd vervolgens in
 deelbedragen overgeboekt naar een buitenlandse bankrekening. Tegen de medewerker, zijn zwager
 en schoonzus werd een strafrechtelijk onderzoek ingesteld. Intussen legde de inspecteur aan BV
 X een navorderingsaanslag op van € 19.500.000 met daarbij een beschikking met € 1.360.693 aan
 belastingrente. BV X ging in beroep. Rechtbank Gelderland verwierp eerst de stelling van BV X dat zij de
 verminderingsbeschikking nooit had ontvangen. De verminderingsbeschikking was op de juiste wijze
 geadresseerd en daarom op de juiste wijze bekendgemaakt. Als BV X de verminderingsbeschikking
 eventueel niet zou hebben ontvangen, deed dit volgens de Rechtbank niet af aan de rechtsgeldigheid
 en werking van de verminderingsbeschikking. Een besluit trad op grond van artikel 3:40 van de
 Algemene wet bestuursrecht immers in werking door de bekendmaking. Als BV X had willen stellen
 dat de verminderingsbeschikking niet rechtsgeldig was omdat de medewerker van de Belastingdienst
 frauduleus had gehandeld, was dat volgens de Rechtbank ook onjuist. In het algemeen was het niet
 van belang om welke reden een aanslag of beschikking werd opgelegd. Er was een aanslag opgelegd
 die naar uiterlijke verschijningsvorm een verminderingsbeschikking was, op basis waarvan het daarin
 vermelde bedrag was uitbetaald. De Rechtbank handhaafde de navorderingsaanslag, omdat er ten
 onrechte een verrekening had plaatsgevonden en dus een voorheffing tot een onjuist bedrag was
 verrekend. Hiermee was voldaan aan de voorwaarden voor navordering van artikel 16, lid 2, onderdeel a,
 2.6. Belanghebbende heeft hiertegen hoger beroep ingesteld. Het Hof heeft het geschil als volgt
 Tussen partijen is in geschil of de Inspecteur in het onderhavige geval bevoegd is na te vorderen.
 2.7. Het Hof heeft het hoger beroep gegrond verklaard en heeft hiertoe als volgt overwogen:
 4.1. In hoger beroep herhaalt belanghebbende het door haar reeds in de procedure bij de Rechtbank
 ingenomen - maar door de Rechtbank verworpen - standpunt dat de beschikking van 14 juni 2014 niet
 rechtsgeldig is genomen. Zonder een rechtsgeldige beschikking ontvalt, aldus belanghebbende, de
 grondslag voor navordering. De Inspecteur heeft dit standpunt gemotiveerd bestreden.
 4.2. Dienaangaande is het volgende van belang. De beschikking van 14 juni 2014 is, naar de Inspecteur
 desgevraagd heeft verklaard, genomen op de voet van artikel 65 AWR. Ingevolge artikel 65, eerste lid,
 AWR kan, voor zover hier van belang, een onjuiste belastingaanslag ambtshalve door de inspecteur
 worden verminderd en kan een in de belastingwet voorziene teruggaaf ambtshalve door hem worden
 verleend. In het beleid van de staatssecretaris van Financiën (paragraaf 17 van het Besluit Fiscaal
 Bestuursrecht; tekst 2014) is met betrekking tot de toepassing van artikel 65 AWR bepaald dat de
 inspecteur geen ambtshalve vermindering of een teruggaaf verleent als een belanghebbende er niet
 redelijkerwijs voor in aanmerking komt. Voorts is daarin bepaald dat sprake is van een uitputtende
 regeling van de gevallen, waarin de inspecteur van de bevoegdheid tot het toepassen van artikel 65 AWR
 4.3. Onder ‘de inspecteur’ in zo-even bedoelde zin, dient volgens artikel 2, derde lid, aanhef en onder
 b, AWR te worden verstaan ‘de functionaris die als zodanig bij ministeriële regeling is aangewezen’.
 In artikel 5, eerste lid, van de Uitvoeringsregeling Belastingdienst 2003 (hierna: de Regeling) zijn de
 functionarissen vermeld die, voor zover hier van belang, inspecteur zijn als bedoeld in artikel 2, derde
 lid, aanhef en onder b, AWR. Kort gezegd, gaat het om de landelijk directeuren en de directeuren van de
 organisatieonderdelen, genoemd in artikel 3, eerste lid, van de Regeling.
 4.4. De op de verschillende eenheden in het land werkzame belastingambtenaren zijn derhalve niet ‘de
 inspecteur’ in de zin van de belastingwet. Die belastingambtenaren verrichten hun werkzaamheden
 krachtens een mandaat van de inspecteur (het bestuursorgaan).
 4.5. Onder mandaat wordt volgens artikel 10:1 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb)
 verstaan ‘de bevoegdheid om in naam van een bestuursorgaan besluiten te nemen’. Een door de
 gemandateerde binnen de grenzen van zijn bevoegdheid genomen besluit geldt ingevolge artikel 10:2
 Awb als een besluit van de mandaatgever.
 Pagina 10 van 364.6. In het onderhavige geval kan redelijkerwijs niet worden betwijfeld - en geen van de procespartijen
 doet dat ook - dat [G] met het, zonder enig verzoek daartoe, vaststellen van de ambtshalve genomen
 beschikking van 14 juni 2014, waarbij - naar tussen partijen niet in geschil is - een teruggaaf
 van dividendbelasting is gefingeerd, ver buiten de grenzen van de door de inspecteur aan hem
 gemandateerde bevoegdheden is getreden. Het is immers de taak van een belastingambtenaar
 om namens de inspecteur (het bestuursorgaan) op juiste wijze uitvoering te geven aan de
 belastingwetgeving. Weliswaar kunnen bij de uitoefening van deze taak fouten worden gemaakt, maar
 het zonder enige wettelijke grondslag welbewust fingeren van belastingteruggaven kan niet als een fout
 in de hiervoor bedoelde zin worden bestempeld. Het plegen van fraude behoort niet tot de bevoegdheid
 van een belastingambtenaar. Het Hof wijst er in dit verband op dat de betreffende belastingambtenaar
 ( [G] ) heeft gehandeld in strijd met artikel 50, eerste lid, Algemeen Rijksambtenarenreglement, hetgeen
 ingevolge artikel 80 van dit reglement kan leiden tot een disciplinaire straf. Voorts wijst het Hof erop
 dat ook in strijd is gehandeld met artikel 125ter van de Ambtenarenwet en op de tegen [G] lopende
 4.7. De vraag rijst welke rechtsgevolgen dienen te worden verbonden aan een door de gemandateerde
 (belasting-)ambtenaar buiten de grenzen van zijn bevoegdheid genomen besluit. In de
 totstandkomingsgeschiedenis van artikel 10:2 Awb is dienaangaande onder meer het volgende
 opgemerkt (Kamerstukken II, 1993/94, 23 700, nr. 3, blz. 169):
 “Het vertrouwensbeginsel beschermt degene die op de aanwezigheid van een geldig mandaat vertrouwt
 en daarop ook mocht vertrouwen. Op basis van de jurisprudentie over dat beginsel zal men moeten
 aannemen dat er aanleiding bestaat voor een dergelijke toerekening indien aan twee voorwaarden is
 voldaan. Allereerst moet het bestuursorgaan door zijn gedrag het vertrouwen hebben gewekt dat er
 een rechtsgeldig mandaat bestond. Het gaat daarbij in beginsel niet om gedrag van de gemandateerde,
 maar om dat van het bestuursorgaan in wiens naam is gehandeld. In de tweede plaats zal vast moeten
 staan dat de wederpartij in redelijkheid op de gewekte schijn van bevoegdheid heeft mogen afgaan.
 Onder die omstandigheden zal degene die belang heeft bij het toerekenen van het in gepretendeerd
 mandaat genomen besluit aan het bestuursorgaan, zich op het vertrouwensbeginsel kunnen beroepen.
 Hij zal dit uiteraard slechts doen, indien het besluit voor hem gunstig is, bij voorbeeld indien het een
 subsidieverlening betreft. Gezien de beperkte jurisprudentie over deze casuspositie komt het weinig
 voor dat in dergelijke omstandigheden door het bestuursorgaan een beroep op het ontbreken van
 een geldig mandaat wordt gedaan, Om die reden is er thans van afgezien een uitdrukkelijke bepaling
 over dit onderwerp op te nemen. Daartoe bestaat des te minder aanleiding, nu artikel 3:61, tweede
 lid, B.W. zich goed leent voor overeenkomstige toepassing op het mandaat. Iets meer jurisprudentie
 lijkt te bestaan over gevallen, waarin degene die door een in mandaat genomen besluit in zijn belang
 is getroffen, dat besluit bestrijdt met de stelling dat aan het mandaat een gebrek kleefde (men zie bij
 voorbeeld CRvB 19-287, AB 1987, 437, Vz. Afd. rechtspraak 21-3- 88, AB 1988, 494, CRvB 14-11-91, TAR
 1992,5). In die gevallen speelt het vertrouwensbeginsel uiteraard geen rol, integendeel; de wederpartij
 is er juist op uit de geldigheid van het mandaat - en daarmee van het genomen besluit - te bestrijden.
 Dan zal artikel IA.1.1.1a beslissend zijn, hetgeen inhoudt dat bij gebreke van (voldoende) mandaat geen
 toerekening van het besluit aan het bestuursorgaan plaats kan vinden. Er moet dan van een onbevoegd
 genomen besluit worden gesproken. In deze laatste situatie rijst de vraag, of het onbevoegd genomen
 besluit door het bestuursorgaan kan worden bekrachtigd. Daarbij is een veelheid van casusposities
 denkbaar. Relevant is de termijn waarbinnen bekrachtiging nog zou kunnen plaatsvinden (men zie
 KB 21-4-87, AB 1987, 538, waarin bekrachtiging na het verstrijken van de beroepstermijn niet werd
 aanvaard), het karakter (ook in verband met de rechtsbescherming) van de bekrachtiging, de regels die
 op het besluit van toepassing zijn indien de relevante regelgeving tussen het moment van het nemen
 van het in gepretendeerd mandaat genomen besluit en de bekrachtiging is gewijzigd, enzovoort. De
 jurisprudentie biedt op dit moment nog onvoldoende aanknopingspunten voor opneming van bepalingen
 over bekrachtiging in de Algemene wet (vgl. Afd. rechtspraak 28-10-1988, AB 1989, 153, KB 21-4-1987,
 AB 1987, 538 en CRvB 21-5-1992, TAR 1992, 150).
 In dit artikel wordt neergelegd dat een bestuursorgaan de bevoegdheid heeft tot mandaatverlening.
 Daarnaast bevat het de beperkingen op die bevoegdheid. Conform de heersende leer en de
 Pagina 11 van 36jurisprudentie (met name HR 1-4-1966, AB 1966, 497; NJ 1966, 455; voorts CRvB 22-2-1990, TAR 1990,
 86) wordt in het eerste lid bepaald, dat mandaatverlening geoorloofd is, tenzij bij wettelijk voorschrift
 anders is bepaald of de aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet. Daarbij wordt uitdrukkelijk
 gesproken van «de» mandaatverlening; het gaat erom of de aard van de bevoegdheid zich in concreto
 tegen de mandaatverlening verzet.”
 4.8. De vraag of het ambtshalve genomen besluit van 14 juni 2014 aan de inspecteur (het
 bestuursorgaan) kan worden toegerekend, wordt door het Hof - mede gelet op de vermelde
 wetsgeschiedenis - ontkennend beantwoord. In het onderhavige geval is het immers de belanghebbende
 die zich op de ongeldigheid van het besluit beroept omdat zij daarbij een belang heeft. Niet gezegd
 kan worden dat belanghebbende niet wordt benadeeld wanneer het besluit van 14 juni 2014 zijn
 rechtsgeldigheid behoudt (vgl. artikel 6:22 Awb). Dat besluit ligt immers ten grondslag aan de
 onderhavige navorderingsaanslag. Voorts is van een bekrachtiging van het door [G] genomen besluit
 van 14 juni 2014 door het bestuursorgaan (de landelijke inspecteur) niet gebleken. Een dergelijke
 bekrachtiging ligt uiteraard ook niet voor de hand: geen bestuursorgaan zal immers frauduleuze
 besluiten van zijn ambtenaren voor zijn rekening willen nemen.
 4.9. Een en ander leidt naar het oordeel van het Hof tot de conclusie dat het ambtshalve genomen
 besluit van 14 juni 2014 ongeldig is en derhalve in dit geding als non-existent dient te worden
 beschouwd. Voor het in stand houden van de rechtsgevolgen ervan bestaat naar het oordeel van
 het Hof geen grond. Dit betekent dat het ambtshalve genomen besluit van 14 juni 2014 rechtens
 niet als grondslag kan hebben gediend voor de betaling van het bedrag van € 19.500.000 door de
 Belastingdienst aan belanghebbende. Het op 17 juni 2014 op de bankrekening van belanghebbende
 bijgeschreven bedrag van € 19.500.000 is met andere woorden niet als een teruggaaf van belasting
 (verrekening van dividendbelasting) uitgekeerd. Aangenomen moet worden dat sprake is geweest van
 een civielrechtelijke betaling door de Belastingdienst aan belanghebbende die als onverschuldigd dient
 te worden bestempeld.
 4.10. Alsdan moet worden geconcludeerd dat navordering op de voet van artikel 16, tweede lid, AWR van
 het bedrag van € 19.500.000 bij belanghebbende niet mogelijk is. Er is te dezen immers geen sprake van
 een situatie waarin te weinig belasting is geheven. Het bedrag van € 19.500.000 vormt - het zij nogmaals
 gezegd - geen teruggaaf van belasting maar een onverschuldigde betaling. Terugvordering van dat
 bedrag dient via de civielrechtelijke weg te worden afgedwongen.
 4.11. Uit het vorenoverwogene volgt dat het in 4.1 vermelde standpunt van belanghebbende doel treft.
 De overige klachten van belanghebbende behoeven geen behandeling. De navorderingsaanslag en de
 beschikking inzake de belastingrente dienen te worden vernietigd.
 4.12. Niettemin verdient het volgende nog opmerking. In dit geding is door de Inspecteur niet gesteld
 dat [A] en [G] , die elkaar reeds vanaf 1995 kennen, samen met [F] en belanghebbende hebben
 samengespannen om door middel van fraude de beschikkingsmacht over het bedrag van € 19.500.000
 te krijgen op grond waarvan mogelijk de conclusie zou kunnen worden getrokken dat het bedrag
 van € 19.500.000 bij belanghebbende als opbrengst uit criminele activiteiten is belast. Het Hof heeft
 voorts geen goed zicht kunnen krijgen op de rol van [A] in het geheel. De door hem ter zitting afgelegde
 verklaringen over de gang van zaken met betrekking tot het beheer van de betreffende bankrekening
 en zijn relatie tot [F] hebben bij het Hof echter wel meer vragen opgeroepen dan er zijn beantwoord.
 Opmerkelijk blijft verder dat een deel van het geld (€ 110.000) is overgeboekt naar een van de zakelijke
 bankrekeningen van [A] . Ook hiervoor heeft hij ter zitting geen deugdelijke verklaring kunnen geven.
 Tot slot kan niet onvermeld worden gelaten dat (ook) [A] ter zake van de onderhavige kwestie nog
 steeds in een strafprocedure is betrokken. Bezien in het licht van deze omstandigheden, kan de
 onderhavige (juridische) beslissing van het Hof tot vernietiging van de navorderingsaanslag wellicht
 voor ‘buitenstaanders’ als minder redelijk worden ervaren, maar in het kader van de rechtsstrijd van
 partijen in deze belastingprocedure is deze beslissing naar het oordeel van het Hof onontkoombaar.
 Pagina 12 van 365. Proceskosten
 Het Hof acht termen aanwezig voor een veroordeling van de Inspecteur in de door belanghebbende
 in bezwaar, beroep en hoger beroep gemaakte proceskosten. Belanghebbende heeft verzocht om een
 vergoeding van de werkelijke door haar gemaakte proceskosten van ruim € 16.000. Het Hof wijst dat
 verzoek evenwel af. Niet gezegd kan immers worden dat de Inspecteur in de onderhavige procedure
 inzake de navorderingsaanslag ‘tegen beter weten in’ heeft geprocedeerd dan wel zeer onzorgvuldig
 heeft gehandeld. De omstandigheid dat de Inspecteur door de Rechtbank in het gelijk is gesteld, getuigt
 ook daarvan. Het Hof stelt het bedrag van de vergoeding, overeenkomstig het Besluit proceskosten
 bestuursrecht, vast op € 2.226 ter zake van beroepsmatig verleende rechtsbijstand (bezwaar € 246;
 beroep € 990 en hoger beroep € 990).
 2.8. In de NTFR 11 heeft Sitsen deze uitspraak met het volgende commentaar voorzien:
 Een unieke en opmerkelijke zaak. Een medewerker van de Belastingdienst – die daar al ruim dertig jaar
 werkte – heeft het voor elkaar gekregen op basis van een door hem ‘verzonnen’ beschikking ex art. 65
 AWR aan een vennootschap van een kennis c.q. vriend een teruggave VPB uit te laten betalen van maar
 liefst € 19.500.000. Het hof zet uitgebreid uiteen waarom er een streep door de navorderingsaanslag
 dient te worden gezet. De enige weg die nu voor de Belastingdienst resteert (naast cassatie tegen
 deze uitspraak onder HR nummer 17/03710) is de civielrechtelijke weg van terugvordering wegens
 Een vergelijking kan worden gemaakt met een zaak waarin de ontvanger op enig moment constateerde
 dat hij per vergissing tweemaal een btw-teruggaaf had uitbetaald. Hij stelde direct een vordering
 in wegens onverschuldigde betaling. De civiele kamer van Hof Arnhem-Leeuwarden besliste op 10
 juni 2014 (nr. 200.105.907, ECLI:NL:GHARL:2014:4650) dat in dit geval vaststond dat het bedrag
 dat de ontvanger op basis van de tweede teruggaaf had betaald niet via de belastingrechtelijke weg
 kon worden teruggevorderd, omdat voor naheffing van een ambtshalve verleende teruggaaf geen
 belastingrechtelijke grondslag bestond. Uit HR 11 november 2005 (nr. C04/171HR, NTFR 2005/1563)
 volgt echter dat het bedrag in een civielrechtelijke procedure als onverschuldigd betaald kan worden
 teruggevorderd als het door een aan de belastingplichtige kenbare vergissing door de ontvanger
 was betaald. In de op te starten civiele procedure zal dus van belang zijn het antwoord op de vraag
 of de betaling op de gefingeerde beschikking ex art. 65 AWR heeft te gelden als een vergissing van
 de ontvanger die voor de onderhavige belastingplichtige kenbaar moet zijn geweest. Ook indien
 de Belastingdienst in de civiele procedure gelijk krijgt, zal moeten worden afgewacht of de gelden
 terug zullen vloeien in de schatkist nu er nog de nodige hobbels te nemen zijn, waaronder het feit
 dat de gelden op bankrekeningen in Turkije worden aangehouden. In Turkije wordt al civielrechtelijk
 geprocedeerd alsook loopt in Nederland een strafzaak. De uitkomsten zullen wij in de vakliteratuur vast
 nog voorbij zien komen.
 Het is naar mijn mening in ieder geval goed dat het hof in de laatste alinea een aantal opmerkingen
 maakt waaronder de opmerking ‘Bezien in het licht van deze omstandigheden, kan de onderhavige
 (juridische) beslissing van het Hof tot vernietiging van de navorderingsaanslag wellicht voor
 “buitenstaanders” als minder redelijk worden ervaren, maar in het kader van de rechtsstrijd van partijen
 in deze belastingprocedure is deze beslissing naar het oordeel van het Hof onontkoombaar.’ Het is
 een uitleg voor deze juridische uitspraak, die bij menigeen inderdaad gevoelens van ongenoegen zal
 2.9. In het FutD12 is op deze uitspraak het volgende commentaar geschreven:
 De medewerker van de Belastingdienst heeft met zijn vele jaren ervaring en grote kennis van de
 computersystemen van de Belastingdienst kans gezien om tijdens een vakantiedagje van zijn directe
 collega via een nep-teruggaaf een bedrag van maar liefst € 19,5 mln over te maken naar bankrekeningen
 in Turkije. Het ministerie van Financiën heeft alles op alles gezet om dit bedrag terug te krijgen. Zo werd
 er al meteen conservatoir bankbeslag gelegd toen de fraude bekend werd, en werden de ambtenaar en
 zijn twee medeverdachten strafrechtelijk vervolgd. Terwijl deze twee wegen werden ingezet, probeerde
 de Belastingdienst de derde bestuursrechtelijke weg met navordering van de (verrekenings)beschikking.
 Pagina 13 van 36De Belastingdienst had de belastingrechter in eerste instantie mee. Rechtbank Gelderland was het
 met de inspecteur eens dat er ten onrechte een verrekening had plaatsgevonden en dat daarom
 een voorheffing tot een onjuist bedrag was verrekend. Hiermee was volgens de Rechtbank voldaan
 aan de voorwaarden voor navordering van artikel 16, lid 2, onderdeel a, AWR. De belastingkamer
 van Hof Arnhem-Leeuwarden ziet dat echter anders. De belastingkamer van het Hof stelt vast dat
 de belastingambtenaar in strijd met zijn rechtsplicht heeft gehandeld door zonder enige wettelijke
 grondslag en opzettelijk belastingteruggaven te fingeren. De belastingteruggave was geen teruggaaf
 van belasting, maar betrof volgens het Hof een onverschuldigde betaling die via de burgerlijke rechter
 moet worden teruggevorderd. Uit de dagbladen van begin 2017 vernemen wij dat de vele verzoeken
 om het uitleveren van de zwager en om het horen van getuigen in Turkije niets hebben opgeleverd. Het
 Openbaar Ministerie verwacht ook niet dat er nog iets zal komen uit Turkije en heeft de strafrechter
 verzocht om de belastingambtenaar te berechten voor verduistering. Wij zijn benieuwd naar de uitkomst
 van deze civiele procedure; want dit is na het falen van de fiscaal- en bijna falen van de strafrechtelijke
 weg nog het enige redmiddel voor de Staat voor deze ordinaire roof. Wij verbazen ons er echter
 wel over hoe het technisch en organisatorisch mogelijk is dat een medewerker in een organisatie
 als de Belastingdienst in zijn eentje een neptransactie kan opzetten, uitvoeren en autoriseren. Het
 mechanisme waarbij ambtenaren elkaar controleren, is blijkbaar wel heel gemakkelijk te omzeilen. Maar
 bijna nog wonderlijker is dat bij bedragen van deze omvang geen bellen gaan rinkelen voor een tweede
 en derde controle en goedkeuring. Het is bij de Belastingdienst kennelijk zeer slecht gesteld met de
 3.1. Zowel belanghebbende als de Staatssecretaris hebben tijdig en ook overigens op regelmatige
 wijze beroep in cassatie ingesteld. Belanghebbende en de Staatssecretaris hebben over en weer een
 3.2. Belanghebbende heeft als klacht aangevoerd:
 Schending van het recht ten aanzien van de proceskostenvergoeding op grond van art. 8:75 Algemene
 3.3. Met toelichting:
 Belanghebbende had (...) verzocht om toekenning van een integrale proceskostenvergoeding voor het
 geval zij geheel of gedeeltelijk in het gelijk zou worden gesteld. In onderdeel 5 van de uitspraak heeft
 het Gerechtshof dat verzoek afgewezen met als motivering dat de inspecteur niet “tegen beter weten in”
 heeft geprocedeerd dan wel onzorgvuldig heeft gehandeld. Volgens het Gerechtshof getuigt ook het feit
 dat de inspecteur door de Rechtbank in het gelijk is gesteld daarvan.
 Belanghebbende is van mening dat de uitspraak van het Gerechtshof op dat punt niet juist is en
 dat de motivering van het Gerechtshof op dit punt ontoereikend en onvoldoende is. Daarvoor heeft
 belanghebbende de volgende argumenten:
 ·belanghebbende is zonder haar medeweten en ook zonder haar medewerking het slachtoffer
 geworden van een frauderende medewerker van de belastingdienst die daartoe in staat is gesteld
 door een slecht functionerende organisatie van de belastingdienst. Dit blijkt wel uit de volgende
 zaken die geleid hebben tot het frauduleus opstellen van een vermeende teruggaafbeschikking:
 ·de betreffende medewerker van de belastingdienst heeft op naam van een collega een vermeende
 teruggaafbeschikking zonder deugdelijke onderbouwing in de systemen van de belastingdienst
 kunnen opvoeren;
 ·vervolgens is hij in staat geweest om die handeling onder zijn eigen naam te fiatteren;
 ·daarna is de frauduleuze beschikking door de belastingdienst ter betaling aangeboden en daar
 is - zoals blijkt uit de stukken van de procedure - opnieuw iets fout gegaan doordat deze grote
 teruggaaf er niet is uitgehaald ter controle. Dit laatste had uiteraard wel moeten gebeuren omdat
 dat een standaardprocedure is. Enerzijds had deze enorme teruggaaf moeten worden opgemerkt
 als zijnde zeer afwijkend bij belanghebbende zelf en anderzijds had deze enorme teruggaaf voor
 wat betreft de hoogte op[ge]merkt moeten worden. In beide gevallen zou een extra controle
 moeten worden uitgevoerd. Helaas is dit bij belanghebbende niet gebeurd en is de terugbetaling
 gewoon uitgevoerd.
 Pagina 14 van 36Wanneer deze controles wel hadden plaatsgevonden dan was het bedrag zeker niet uitbetaald en was
 de frauduleus opgestelde teruggaafbeschikking ter hernieuwde controle naar de belastingdienst [P]
 teruggestuurd. Dit is - zoals de inspecteur het telkens noemt - abusievelijk niet gebeurd;
 ·ook de verzending van de teruggaafbeschikking is niet aannemelijk geworden.
 De inspecteur heeft - zoals blijkt uit de stukken van het geding - daarbij drie keer opnieuw een
 rapport overlegd dat vol stond met fouten waarmee de verzending van die beschikking in ieder geval
 niet aannemelijk kon worden gemaakt. Ook daarbij heeft de organisatie van de belastingdienst
 belanghebbende weer behoorlijk in de steek gelaten waardoor hem de mogelijkheid is ontnomen om
 tijdig te reageren;
 ·vervolgens is aan belanghebbende een navorderingsaanslag vennootschapsbelasting 2012
 opgelegd. Daartegen heeft belanghebbende bezwaar aangetekend en nadat dit bezwaarschrift
 door de inspecteur was afgewezen, is door belanghebbende beroep bij de Rechtbank ingesteld.
 Ook bij het beroep voor de Rechtbank is door belanghebbende aangevoerd dat geen rechtsgeldige
 teruggaafbeschikking kan zijn opgelegd omdat dit een fraude geval was en daarom zou
 terugvordering alleen via de civielrechtelijke weg mogelijk zijn. Desalniettemin heeft de Rechtbank
 besloten dat wel sprake is van een rechtsgeldige beschikking. De motivering daarvoor geeft de
 Rechtbank in r.o. 8 van zijn uitspraak.
 Dat deze motivering van de Rechtbank volstrekt onvoldoende is, blijkt wel uit hetgeen het Gerechtshof in
 r.o. 4.7 en 4.8 van zijn uitspraak aanhaalt. Belanghebbende wijst op enkele passages uit r.o. 4.7 en 4.8.
 ·r.o. 4.8: “De vraag of het ambtshalve genomen besluit van 14 juni 2014 aan de inspecteur
 (het bestuursorgaan) kan worden toegerekend, wordt door het Hof - mede gelet op de
 wetsgeschiedenis - ontkennend beantwoord.” In r.o. 4.7 heeft het Gerechtshof al een overzicht
 gegeven van de totstandkomingsgeschiedenis van art. 10:2 Awb dat in deze ter discussie staat.
 In die geschiedenis wordt een onderdeel uit de Kamerstukken uit 1993/94 geciteerd en wel het
 jurisprudentie (met name.........) wordt in het eerste lid bepaald, dat mandaatverlening geoorloofd is,
 tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald of de aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet.
 Daarbij wordt uitdrukkelijk gesproken van «de» mandaatverlening; het gaat erom of de aard van de
 bevoegdheid zich in concreto tegen de mandaatverlening verzet.”
 De wetsgeschiedenis lijkt belanghebbende klip en klaar en het is belanghebbende dan ook onduidelijk
 hoe de Rechtbank tot zijn oordeel heeft kunnen komen;
 ·r.o. 4.8: “Voorts is van een bekrachtiging van het door [G] genomen besluit van 14 juni 2014 door
 het bestuursorgaan (de landelijke inspecteur) niet gebleken. Een dergelijke bekrachtiging ligt
 uiteraard ook niet voor de hand: geen bestuursorgaan zal immers frauduleuze besluiten van zijn
 ambtenaren voor zijn rekening willen nemen.”
 Ook ten aanzien van dit punt is het volstrekt onduidelijk hoe de Rechtbank uiteindelijk tot de conclusie
 kon komen dat wel sprake was van een rechtsgeldige verminderingsbeschikking.
 Ondanks het feit dat belanghebbende uitdrukkelijk heeft betwist dat sprake is geweest van een
 rechtsgeldige verminderingsbeschikking hebben zowel de inspecteur (afwijzing bezwaarschrift) als
 ook de Rechtbank (afwijzing beroepschrift) volgehouden dat sprake is geweest van een rechtsgeldig
 genomen besluit. Deze standpunten hebben zij ingenomen terwijl zij zich beiden volledig bewust waren
 van het feit dat de beschikking frauduleus tot stand was gekomen en daarmee volstrekt in strijd was
 met de mandaatverlening. Het Gerechtshof heeft dit uit de wetsgeschiedenis kunnen halen dus het is
 onduidelijk waarom zowel de inspecteur als ook de Rechtbank dit niet konden.
 Belanghebbende is dan ook van mening dat in casu sprake is van bijzondere omstandigheden
 die een integrale vergoeding van proceskosten rechtvaardigt. De inspecteur heeft een
 verminderingsbeschikking genomen gebaseerd op frauduleuze gronden en heeft die ook gehandhaafd
 terwijl hem aanstonds duidelijk had moeten zijn dat een dergelijke beschikking in strijd is met de
 mandaatverlening van een inspecteur. Ook de Rechtbank heeft - tegen beter weten in (althans hij
 had beter moeten weten) - de verminderingsbeschikking in stand gehouden. Het Gerechtshof vindt
 Pagina 15 van 36vreemd genoeg dat het allemaal niet zo klip en klaar is terwijl zijn uitspraak op dit punt toch niets aan
 duidelijkheid over laat. Het is daarom onbegrijpelijk dat het Gerechtshof slechts heeft volstaan met een
 forfaitaire vergoeding van de proceskosten ter grootte van € 2.226.
 3.4. De Staatssecretaris heeft als cassatiemiddel voorgesteld:
 Schending van het recht, met name van artikel 10:2 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb)
 en/of artikel 6:22 Awb en/of artikel 16 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR),
 doordat het Hof heeft geoordeeld dat ondanks een formeel juist gegeven mandaat en een binnen dat
 mandaat passende verrichting sprake is van een non-existent ambtsha


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 3.11.2015
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 363/10
 Hotărârea Curții (Camera a cincea) din 10 septembrie 2015 (cerere de decizie preliminară formulată de Raad van State – Țările de Jos) – Nannoka Vulcanus Industries BV/College van gedeputeerde staten van Gelderland
 (Cauza C-81/14) (1)
 ((Trimitere preliminară - Directiva 1999/13/CE - Anexa II B - Poluare atmosferică - Compuși organici volatili - Reducerea emisiilor - Utilizarea solvenților organici în anumite activități și instalații - Obligații aplicabile instalațiilor existente - Prelungirea termenului))
 (2015/C 363/12)
 Limba de procedură: neerlandeza
 Instanța de trimitere
 Raad van State
 Părțile din procedura principală
 Reclamantă: Nannoka Vulcanus Industries BV
 Pârât: College van gedeputeerde staten van Gelderland
 Dispozitivul
 1)
 Anexa II B la Directiva 1999/13/CE a Consiliului din 11 martie 1999 privind reducerea emisiilor de compuși organici volatili datorate utilizării solvenților organici în anumite activități și instalații trebuie interpretată în sensul că prelungirea termenului pe care o prevede la punctul 2 primul paragraf litera (i) poate fi acordată operatorului unei „instalații”, în sensul articolului 2 punctul 1 din directiva menționată, în vederea punerii în aplicare a sistemului său de reducere a emisiilor de compuși organici volatili, în cazul în care sunt încă în curs de sintetizare substituenți fără solvenți sau cu conținut redus de solvenți, chiar și în condițiile în care se poate presupune pentru această instalație un conținut constant în materie uscată al produsului, iar acest conținut se poate utiliza în vederea definirii punctului de referință pentru reducerea emisiilor.
 2)
 Punctul 2 primul paragraf litera (i) din anexa II B la Directiva 1999/13 trebuie interpretat în sensul că o prelungire a termenului în vederea punerii în aplicare a unui sistem de reducere a emisiilor de compuși organici volatili impune o autorizare din partea autorităților competente, care presupune o cerere prealabilă din partea operatorului în cauză. Pentru a stabili dacă o prelungire a termenului trebuie să fie acordată unui operator în vederea punerii în aplicare a unui sistem de reducere a emisiilor de compuși organici volatili și pentru a stabili durata prelungirii de termen eventual acordate, revine acestor autorități competente, în cadrul marjei de apreciere de care dispun, obligația de a verifica, printre altele, că sunt efectiv în curs de sintetizare substituenți apți pentru a fi utilizați în instalațiile în discuție și pentru a diminua emisiile de compuși organici volatili, că lucrările în curs, având în vedere elementele furnizate, sunt în măsură să conducă la elaborarea unor astfel de substituenți și că nu există o măsură alternativă care poate să genereze, cu un cost mai mic, reduceri similare de emisii, chiar mai importante, și în special că nu sunt deja disponibili alți substituenți. În plus, trebuie să se țină seama de raportul dintre reducerile de emisii pe care le vor permite substituenții, precum și costul acestor substituenți, pe de o parte, și emisiile suplimentare generate de prelungirea termenului, precum și costul unor eventuale măsuri alternative, pe de altă parte. Durata prelungirii de termen nu trebuie să depășească ceea ce este necesar pentru sintetizarea substituenților. Acest aspect trebuie să fie apreciat având în vedere ansamblul elementelor pertinente și în special importanța emisiilor suplimentare generate de prelungirea termenului și costul unor eventuale măsuri alternative în raport cu importanța reducerilor de emisii pe care le vor permite substituenții în curs de sintetizare și costul acestor substituenți.
 (1) JO C 142, 12.5.2014.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 113 HR 1506 IH: Smarter Approach to Nuclear Expenditures Act
 U.S. House of Representatives
 2013-04-11
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 I
 113th CONGRESS
 1st Session
 H. R. 1506
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 April 11, 2013
 Mr. Markey (for
 himself, Mr. Bishop of New York,
 Mr. Blumenauer,
 Ms. Bonamici,
 Mrs. Christensen,
 Ms. Chu, Mr. Clay, Mr.
 Conyers, Ms. Edwards,
 Mr. Ellison,
 Ms. Eshoo,
 Mr. Farr, Mr. Grijalva, Mr.
 Hastings of Florida, Mr.
 Holt, Mr. Honda,
 Mr. Huffman,
 Mr. Keating,
 Ms. Lee of California,
 Mr. Lewis,
 Mr. Lowenthal,
 Mrs. Carolyn B. Maloney of New York,
 Ms. McCollum,
 Mr. McDermott,
 Mr. McGovern,
 Mr. Moran,
 Mr. Nadler,
 Mrs. Napolitano,
 Ms. Norton,
 Mr. Payne,
 Mr. Pocan,
 Mr. Polis,
 Mr. Price of North Carolina,
 Mr. Rangel,
 Ms. Schakowsky,
 Ms. Slaughter,
 Ms. Speier,
 Mr. Tierney,
 Mr. Waxman, and
 Ms. Wilson of Florida) introduced the
 following bill; which was referred to the Committee on Armed Services
 A BILL
 To reduce the number of nuclear-armed submarines operated
 by the Navy, to prohibit the development of a new long-range penetrating bomber
 aircraft, to reduce the number of intercontinental ballistic missiles operated
 by the Department of Defense, and for other purposes.
 1.Short titleThis Act may be cited as the
 Smarter Approach to Nuclear
 Expenditures Act.
 2.FindingsCongress finds the following:
 (1)The Berlin Wall fell in 1989, the U.S.S.R.
 no longer exists, and the Cold War is over. The nature of threats to the
 national security and military interests of the United States has changed.
 However, the United States continues to maintain an enormous arsenal of nuclear
 weapons and delivery systems that were devised with the Cold War in
 mind.
 (2)The current nuclear arsenal of the United
 States includes approximately 5,000 total nuclear warheads, of which
 approximately 2,000 are deployed with three delivery components: long-range
 strategic bomber aircraft, land-based intercontinental ballistic missiles, and
 submarine-launched ballistic missiles. The bomber fleet of the United States
 comprises 93 B–52 and 20 B–2 aircraft. The United States maintains 450
 intercontinental ballistic missiles. The United States also maintains 14
 Ohio-class submarines, up to 12 of which are deployed at sea. Each of these
 submarines is armed with up to 96 independently targetable nuclear
 warheads.
 (3)This Cold War-based approach to nuclear
 security comes at significant cost. Over the next 10 years, the United States
 will spend hundreds of billions of dollars maintaining its nuclear force. A
 substantial decrease in the nuclear arsenal of the United States is prudent for
 both the budget and national security.
 (4)The national security interests of the
 United States can be well served by reducing the total number of deployed
 nuclear warheads and their delivery systems, as suggested by the Department of
 Defense’s January 2012 strategic guidance titled Sustaining U.S. Global
 Leadership: Priorities for 21st Century Defense. Furthermore, a number
 of arms control, nuclear, and national security experts have urged the United
 States to reduce the number of deployed nuclear warheads to no more than
 1,000.
 (5)Economic security and national security are
 linked and both will be well served by smart defense spending. Admiral Mike
 Mullen, Chairman of the Joint Chiefs of Staff, stated on June 24, 2010, that
 Our national debt is our biggest national security threat and on
 August 2, 2011, stated that I haven’t changed my view that the
 continually increasing debt is the biggest threat we have to our national
 security..
 (6)The Government Accountability Office has
 found that there is significant waste in the construction of the nuclear
 facilities of the National Nuclear Security Administration of the Department of
 Energy.
 3.Reduction in
 nuclear forces
 (a)Prohibition on
 use of B–2 and B–52 aircraft for nuclear missionsNotwithstanding any other provision of law,
 none of the funds authorized to be appropriated or otherwise made available for
 fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for the Department of Defense
 may be obligated or expended to arm a B–2 or B–52 aircraft with a nuclear
 weapon.
 (b)Prohibition on
 new long-Range penetrating bomber aircraftNotwithstanding any other provision of law,
 none of the funds authorized to be appropriated or otherwise made available for
 any of fiscal years 2014 through 2023 for the Department of Defense may be
 obligated or expended for the research, development, test, and evaluation or
 procurement of a long-range penetrating bomber aircraft.
 (c)Prohibition on
 F–35 nuclear missionNotwithstanding any other provision of law,
 none of the funds authorized to be appropriated or otherwise made available for
 fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for the Department of Defense or
 the Department of Energy may be used to make the F–35 Joint Strike Fighter
 aircraft capable of carrying nuclear weapons.
 (d)Termination of
 B61 LEPNotwithstanding any
 other provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or
 otherwise made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for
 the Department of Defense or the Department of Energy may be obligated or
 expended for the B61 life extension program.
 (e)Termination of
 W78 LEPNotwithstanding any
 other provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or
 otherwise made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for
 the Department of Defense or the Department of Energy may be obligated or
 expended for the W78 life extension program.
 (f)Reduction of
 nuclear-Armed submarinesNotwithstanding any other provision of law,
 beginning in fiscal year 2014, the forces of the Navy shall include not more
 than eight operational ballistic-missile submarines available for
 deployment.
 (g)Limitation on
 SSBN–X submarinesNotwithstanding any other provision of
 law—
 (1)none of the funds authorized to be
 appropriated or otherwise made available for any of fiscal years 2014 through
 2023 for the Department of Defense may be obligated or expended for the
 procurement of an SSBN–X submarine; and
 (2)none of the funds authorized to be
 appropriated or otherwise made available for fiscal year 2024 or any fiscal
 year thereafter for the Department of Defense may be obligated or expended for
 the procurement of more than eight such submarines.
 (h)Reduction of
 ICBMsNotwithstanding any
 other provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or
 otherwise made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for
 the Department of Defense may be obligated or expended to maintain more than
 200 intercontinental ballistic missiles.
 (i)Reduction of
 SLBMsNotwithstanding any
 other provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or
 otherwise made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for
 the Department of Defense may be obligated or expended to maintain more than
 250 submarine-launched ballistic missiles.
 (j)Prohibition on
 new ICBMNotwithstanding any
 other provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or
 otherwise made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for
 the Department of Defense may be obligated or expended for the research,
 development, test, and evaluation or procurement of a new intercontinental
 ballistic missile.
 (k)Termination of
 MOX fuel plant projectNotwithstanding any other provision of law,
 none of the funds authorized to be appropriated or otherwise made available for
 fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for the Department of Defense or
 the Department of Energy may be obligated or expended for the Mixed Oxide (MOX)
 Fuel Fabrication Facility project.
 (l)Termination of
 CMRR projectNotwithstanding
 section 4215 of the Atomic Energy Defense Act (50 U.S.C. 2535) or any other
 provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or otherwise
 made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for the
 Department of Defense or the Department of Energy may be obligated or expended
 for the Chemistry and Metallurgy Research Replacement nuclear facility.
 (m)Termination of
 UPFNotwithstanding any other
 provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or otherwise
 made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for the
 Department of Defense or the Department of Energy may be obligated or expended
 for the Uranium Processing Facility located at the Y–12 National Security
 Complex.
 (n)Termination of
 MEADSNotwithstanding any
 other provision of law, none of the funds authorized to be appropriated or
 otherwise made available for fiscal year 2014 or any fiscal year thereafter for
 the Department of Defense may be obligated or expended for the medium extended
 air defense system.
 4.Reports
 required
 (a)Initial
 reportNot later than 180
 days after the date of the enactment of this Act, the Secretary of Defense and
 the Secretary of Energy shall jointly submit to the appropriate committees of
 Congress a report outlining the plan of each Secretary to carry out section
 3.
 (b)Annual
 reportNot later than March
 1, 2014, and each year thereafter, the Secretary of Defense and the Secretary
 of Energy shall jointly submit to the appropriate committees of Congress a
 report outlining the plan of each Secretary to carry out section 3, including
 any updates to previously submitted reports.
 (c)Annual nuclear
 weapons accountingNot later
 than September 30, 2014, and each year thereafter, the President shall transmit
 to the appropriate committees of Congress a report containing a comprehensive
 accounting by the Director of the Office of Management and Budget of the
 amounts obligated and expended by the Federal Government for each nuclear
 weapon and related nuclear program during—
 (1)the fiscal year covered by the report;
 and
 (2)the life cycle of such weapon or
 program.
 (d)Appropriate
 committees of Congress definedIn this section, the term
 appropriate committees of Congress means—
 (1)the Committee on Armed Services, the
 Committee on Foreign Relations, the Committee on Appropriations, and the
 Committee on Energy and Natural Resources of the Senate; and
 (2)the Committee on Armed Services, the
 Committee on Foreign Affairs, the Committee on Appropriations, the Committee on
 Energy and Commerce, and the Committee on Natural Resources of the House of
 Representatives.


text:
 Avis juridique important
 |
 52004SC1215
 Projektas EEE jungtinio komiteto sprendimas iš dalies keièiantis Susitarimo 31 protokol1 del bendradarbiavimo konkreèiose su keturiomis laisvemis nesusijusiose srityse - Bendrijos bendrosios pozicijos projektas – /* SEK/2004/1215 galutinis */
 Projektas EEE JUNGTINIO KOMITETO SPRENDIMAS iš dalies keičiantis Susitarimo 31 protokolš del bendradarbiavimo konkrečiose su keturiomis laisvemis nesusijusiose srityse - Bendrijos bendrosios pozicijos projektas -(pateiktas Komisijos)AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS1. EEE susitarimo 31 protokole pateikiamos konkrečios Bendrijos ir EEE ELPA valstybių bendradarbiavimo, nesusijusio su keturiomis laisvėmis, nuostatos.2. Pridedamu EEE jungtinio komiteto sprendimo projektu siekiama is dalies pakeisti 31 Protokolą, isplečiant susitariančiųjų salių bendradarbiavimą kultūros srityje, ir įtraukiant tai:32004 D 0626: 2004 m. kovo 31 d. Europos Parlamento ir Tarybos sprendimas Nr. 626/2004/EB, is dalies keičiantis Sprendimą Nr. 508/2000/EB, nustatantį programą ,Kultūra 2000".3. Tarybos reglamento (EB) Nr. 2894/94 1 straipsnio 3 dalies b punkte dėl EEE susitarimo įgyvendinimo tvarkos numatoma, kad Komisijos pasiūlymu Taryba nustato Bendrijos poziciją dėl tokių sprendimų.4. EEE jungtinio komiteto sprendimo projektas pateikiamas tvirtinti Tarybai. Po to Komisija Bendrijos poziciją kaip galima anksčiau pateikia EEE jungtiniam komitetui.Projektas EEE JUNGTINIO KOMITETO SPRENDIMAS is dalies keičiantis Susitarimo 31 protokolą dėl bendradarbiavimo konkrečiose su keturiomis laisvėmis nesusijusiose srityseEEE JUNGTINIS KOMITETAS,atsizvelgdamas į Europos ekonominės erdvės susitarimą su pakeitimais, padarytais Protokolu, pritaikančiu Europos ekonominės erdvės susitarimą (toliau - Susitarimas), ypač į jo 86 ir 98 straipsnius,kadangi:(1) Susitarimo 31 protokolas buvo is dalies pakeistas ... m. ... ... d. EEE jungtinio komiteto sprendimu Nr. .../... [1] .[1] OL C [...], [...], p. [...].(2) Tikslinga isplėsti susitariančiųjų salių bendradarbiavimą, įtraukiant 2004 m. kovo 31 d. Europos Parlamento ir Tarybos sprendimą Nr. 626/2004/EB, is dalies keičiantį Sprendimą Nr. 508/2000/EB, nustatantį programą ,Kultūra 2000" [2].[2] OL L 99, 2004 4 3, p. 3.(3) Siekiant sio tikslo Susitarimo 31 protokolas turėtų būti is dalies pakeistas taip, kad leistų vykdyti tokį platesnį bendradarbiavimą nuo 2005 m. sausio 1 d.NUSPRENDĖ:1 straipsnisProt. 31 3 straipsnio 4 dalies ketvirtoje įtraukoje (Europos Parlamento ir Tarybos Sprendimas Nr. 508/2000/EB) pridedamas sis tekstas:,, is dalies pakeistas:- 32004 D 0626: 2004 m. kovo 31 d. Europos Parlamento ir Tarybos sprendimu 626/2004/EB (OL L 99, 2004 4 3, p. 3)."2 straipsnisŠis sprendimas įsigalioja kitą dieną po to, kai EEE jungtinis komitetas gavo paskutinį pranesimą, numatytą Susitarimo 103 straipsnio 1 dalyje [3].[3] [Konstituciniai reikalavimai nenurodyti.] [Konstituciniai reikalavimai nurodyti.]Jis taikomas nuo 2005 m. sausio 1 d.3 straipsnisŠis sprendimas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE dalyje ir EEE priede.Priimta Briuselyje,EEE jungtinio komiteto varduPirmininkasEEE jungtinio komitetoSekretoriai


type: contracts

text:
 23.11.2017
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 308/39
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 132/2016
 от 3 юни 2016 година
 за изменение на Протокол 31 към Споразумението за ЕИП относно сътрудничеството в специфични области извън четирите свободи [2017/2150]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално членове 86 и 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Целесъобразно е да се разшири сътрудничеството между договарящите се страни по Споразумението за ЕИП и то да включи сътрудничество в областта на свободното движение на работници, координирането на схемите за социална сигурност и мерките за мигрантите, включително мигрантите от трети държави.
 (2)
 Поради това Протокол 31 към Споразумението за ЕИП следва да се измени, за да се даде възможност това разширено сътрудничество да започне от 1 януари 2016 г.,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 В член 5, параграфи 5 и 13 от Протокол 31 към Споразумението за ЕИП думите „и 2015“ се заменят с думите „, 2015 и 2016“.
 Член 2
 Настоящото решение влиза в сила в деня след внасянето на последната нотификация, предвидена в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (*1).
 То се прилага от 1 януари 2016 г.
 Член 3
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 3 юни 2016 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Claude MAERTEN
 (*1) Без отбелязани конституционни изисквания.


type: wikipedia

text:
''För staden i Hawaii County, se Kailua-Kona
 Kailua är en stad på ön Oahu i Honolulu County i Hawaii med 36 513 invånare (2000). Staden ligger vid Kailuabukten på Oahus lovartssida. Staden ligger drygt en mil nordöst om Honolulu, på andra sidan om Nu'uanu Pali, den högsta bergstoppen i bergskedjan Ko'olau.
 Kailua betyder "två hav" eller "två strömmar" på hawaiiska, och staden har fått sitt namn efter de två laguner som ligger i området, alternativt de två strömmar som går igenom Kailuabukten.
 Källor
 Orter i Hawaii
 Honolulu County


text:
 279 Md. 401 (1977)
 369 A.2d 77
 COMPTROLLER OF THE TREASURY, INCOME TAX DIVISION
 v.
 DIEBOLD, INCORPORATED
 [No. 112, September Term, 1976.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided February 9, 1977.
 *402 The cause was argued before SINGLEY, SMITH, DIGGES, LEVINE, ELDRIDGE and ORTH, JJ., and ROBERT F. SWEENEY, Chief Judge of the District Court of Maryland, specially assigned.
 Gerald Langbaum, Assistant Attorney General, with whom were Francis B. Burch, Attorney General, and Jon F. Oster, Deputy Attorney General, on the brief, for appellant.
 E. Stephen Derby, with whom was Victor R. Marsh, Jr., on the brief, for appellee.
 SINGLEY, J., delivered the opinion of the Court.
 In this appeal, Comptroller of the Treasury, Income Tax Division (the Comptroller) urges us to reverse an order of the Circuit Court for Baltimore County which had in turn affirmed an order of the Maryland Tax Court. The appellee, Diebold, Incorporated (Diebold), has filed a cross appeal contending that both the Tax Court and the circuit court erred in holding that a portion of its claimed tax refund was barred by limitations. The Comptroller has moved to dismiss the cross appeal on the ground that no appeal will lie from an order of the Comptroller dismissing, as barred by limitations, a claim for a refund of taxes.
 The controversy is pivoted upon the proper interpretation and application of Maryland Code (1957, 1975 Repl. Vol.), *403 Art. 81, § 316 which deals with the allocation of corporate income:
 "The net income of a corporation (domestic or foreign) shall be allocated in the following manner:
 "(a) Income from real estate or tangible personal property.  Income from ground rents, rents and royalties and other income from real estate or tangible personal property permanently located in this State (less related expenses) shall be allocated to this State; and such income from real estate or tangible personal property permanently located outside this State (less related expenses), shall be allocated outside this State.
 "(b) Capital gains and losses.  1. Capital gains and losses from sales of real property located in this State are allocable to this State. 2. Capital gains and losses from sales of tangible personal property are allocable to this State if: (A) the property had a situs in this State at the time of the sale; or, (B) the taxpayer's commercial domicile is in this State and the taxpayer is not taxable in the state in which the property had a situs. 3. Capital gains and losses from sales of intangible personal property are allocable to this State if the taxpayer's commercial domicile is in this State.
 "(c) Business income.  The remaining net income, hereinafter referred to as business income, shall be allocated to this State if the trade or business of the corporation is carried on wholly within this State, but if the trade or business of the corporation is carried on partly within and partly without this State so much of the business income of the corporation as is derived from or reasonably attributable to the trade or business of the corporation carried on within this State, shall be allocated to this State and any balance of the business income shall be allocated outside this State. The portion of the business income derived *404 from or reasonably attributable to the trade or business carried on within this State may be determined by separate accounting where practicable, but never in the case of a unitary business; however, where separate accounting is neither allowable nor practicable the portion of the business income of the corporation allowable to this State shall be determined in accordance with a three-factor formula of property, payroll and sales, in which each factor shall be given equal weight and in which the property factor shall include rented as well as owned property and tangible personal property having a permanent situs within this State and used in the trade or business shall be included as well as real property. The Comptroller of the Treasury shall have the right, in those cases where circumstances warrant, to alter any of the above rules as to the use of the separate accounting method or the formula method, the weight to be given the various factors in the formula, the manner of valuation of rented property included in the property factor and the determination of the extent to which tangible personal property is permanently located within the State.[[1]]
 Diebold, incorporated in Ohio in 1876, is engaged in the manufacture and sale of bank and office equipment, primarily vault doors, burglar alarms and automated files. It does business in all 50 states. During the years 1966-1969, both inclusive, Diebold owned and operated Young & Selden as one of its four divisions. Young & Selden was not separately incorporated. Its principal business activity was the printing of checks and other business forms in Maryland. It did business in approximately 20 states.
 Diebold's Maryland corporate income tax returns for 1966 and 1967 were due to be filed on or before 15 March 1967 and *405 15 March 1968, respectively, but Diebold requested and the Comptroller granted extensions to 15 July 1967 and 15 July 1968, respectively. Diebold made timely filing of a single return, in its own name for each of these years within the period of the extensions.
 For the year 1969, for the first time, Diebold filed two returns, one in the name "Diebold, Incorporated, except Young & Selden Division"; the other in the name "Young & Selden Division, Diebold, Incorporated," and claimed a refund of $16,860.48. Because Diebold had determined that the filing of two returns in this fashion generated a lesser amount of tax, on 14 July 1970, two similar amended returns were filed for the year 1966 and a refund of $6,286.31 was claimed. On 7 May 1971, two amended returns were filed for the year 1967, and a refund of $5,296.27 was claimed. On 14 July 1970, two amended returns for the year 1968 were filed, and a refund of $15,196.85 was claimed. Thus, the total of the refunds claimed was $43,639.91.
 The amended returns for the years 1966, 1967 and 1968 and the returns as originally filed for the year 1969 utilized the three-factor formula permitted by Code, Art. 81, § 316 (c), and the tax liability was derived from separate income and expense accounts maintained for Diebold and Young & Selden to which the formula was applied in separate schedules filed with the returns.
 The Comptroller took the position that because Young & Selden was not a separately incorporated subsidiary, Diebold conducted a unitary business and that its Maryland income tax must be computed by the application of the three-factor formula to its aggregate property, payroll and sales, and not by the application of the formula to separate accounts for Diebold and Young & Selden. As a consequence, the claims for refunds were denied. Additionally, the Comptroller found that the refunds claimed for the years 1966 and 1967 were barred by limitations.
 Diebold appealed to the Maryland Tax Court, which concluded that the refunds claimed for the years 1966 and 1967 were barred by limitations, but that the separate *406 filings made for the years 1968 and 1969 were proper, and allowed the refunds claimed.
 The Comptroller entered an appeal and Diebold filed a cross appeal in this Court from the order of the Tax Court which was transferred by this Court to the Circuit Court for Baltimore County. See Shell Oil Co. v. Supervisor, 276 Md. 36, 343 A.2d 521 (1975). The circuit court affirmed the Tax Court order in all respects, and an appeal and a cross appeal to the Court of Special Appeals followed. We granted certiorari before the case came on for hearing in that court.
 The Comptroller's Appeal
 The Comptroller's argument is essentially this: Article 81, § 316 (c) is similar to the statutes of other states providing for the allocation of corporate income, see Underwood Typewriter Co. v. Chamberlain, 254 U.S. 113 (1920). It is recognized that separate accounting should be employed in the case of separate businesses and the formula method in the case of unitary businesses, Keesling and Warren, The Unitary Concept in the Allocation of Income, 12 Hastings L.J. 42, 43-44 (1960).
 Whether a business can be regarded as unitary may hinge on unity of ownership and management, Butler Brothers v. McColgan, 315 U.S. 501, 508 (1942); on whether the business operated within a state is dependent upon or contributes to the business operated without the state, Edison California Stores, Inc. v. McColgan, 30 Cal. 2d 472, 183 P.2d 16 (1947); on whether major policy decisions are made within or without the state, Chase Brass and Copper Co. v. Franchise Tax Board, 10 Cal. App. 3d 496, 95 Cal. Rptr. 805 (1970), or on whether income is commingled and used for purposes of the business, Johns-Manville Products Corp. v. Commissioner of Revenue Administration, 115 N.H. 428, 343 A.2d 221 (1975), appeal dismissed, 423 U.S. 1069, 96 S. Ct. 851 (1976).
 Finally, the Comptroller argues, even if the Diebold-Young & Selden business is not unitary, there is no warrant in the Maryland law, see Art. 81, § 280A (a), for the treatment of a manufacturing division, not itself *407 incorporated, as a separate entity for income tax purposes, Keesling, A Current Look at the Combined Report and Uniformity in Allocation Practices, 42 J. Tax 106 (Feb. 1975).
 Diebold counters with the argument that there was evidence that Young & Selden was engaged in a different business; that Young & Selden had its own officers and sales force, and maintained its own payroll and accounting system, from which the Tax Court could conclude that the business of Diebold was not unitary. It points also to the further finding of the Tax Court that Diebold had met its burden of showing that the application of the three-factor formula in the fashion urged by the Comptroller is unreasonable and arbitrary.
 We begin by noting that judicial review of decisions of the Maryland Tax Court is severely limited. Code (1957, 1969 Repl. Vol.) Art. 81, § 229(1) provided:
 "the circuit court ... shall determine the case upon the record of the Maryland Tax Court ...; provided, that, unless such order is erroneous as a matter of law or unsupported by substantial evidence appearing in the record it shall be affirmed."[2]
 We have held that the standard by which a result reached by the Tax Court is reviewed is whether a reasoning mind reasonably could have reached the factual conclusion which that agency reached, Fairchild Hiller Corp. v. Supervisor of Assessments, 267 Md. 519, 521, 298 A.2d 148, 149 (1973). The application of this test need not and must not be either judicial fact finding or a substitution of judicial judgment for agency judgment.
 The Tax Court found that under Diebold's amended returns for the years 1966-1969, to Diebold's Maryland business would be attributed 1.3155%, 1.5915%, 1.5538% and 1.3222% of its total income, respectively, for the years in question. Accepting the Comptroller's view would have *408 developed figures of 3.65%, 4.11% and 4.07% for the years 1966, 1967 and 1968.
 After reviewing the cases relied on by both parties, the Tax Court concluded that Diebold and Young & Selden did not comprise a unitary business, because unity of use, management, ownership and purchasing was lacking, but rather that there were two separate businesses and that the application of the unitary approach would produce an exaggerated tax liability to the State of Maryland.
 Returning again to the narrow limits imposed upon our review, we cannot say that a reasoning mind could not have reasonably reached this factual conclusion on the evidence, nor do we perceive any error of law. We shall therefore affirm the Tax Court's order as to the 1968 and 1969 returns.
 The Cross Appeal
 Diebold contends, and we think correctly, that the Tax Court erred when it concluded that Code Art. 81, § 310 (b) mandated that the three-year period of limitations ran from the date when the 1966 and 1967 returns were originally due to be filed (15 March 1967 and 15 March 1968) and not from the date to which extensions were granted under Art. 81, §§ 305 and 306.
 As we construe the language of § 310 (b):
 "Any claim for refund made under and pursuant hereto ... shall be filed within three years from the date the return was due to be filed...."
 we think that it is clearly contemplated that limitations will run from the date of any extension. Obviously, that part of § 310 (c) which requires the State to pay interest on any refunds "... accounting from the date the return ... was due to be filed ..." would not be interpreted as requiring the payment of interest from the original due date, rather than from the date to which an extension has been granted.
 Moreover, we have held that the Maryland income tax law is to be construed in a fashion conformable to the Internal Revenue Code to which it is inextricably keyed, Marco Associates, Inc. v. Comptroller, 265 Md. 669, 674, 291 A.2d *409 489, 492 (1972); Katzenberg v. Comptroller, 263 Md. 189, 204, 282 A.2d 465, 472 (1971). To hold that limitations under the Maryland law are to be calculated in a manner other than that prescribed by the Internal Revenue Code, 26 U.S.C. § 6511 (a) would produce the anomalous result that a refund of U.S. income taxes might not necessarily produce a refund of Maryland income tax, despite the fact that the Maryland tax in some circumstances is predicated on the U.S. tax.
 In consequence of the view which we take of the limitations issue, it is unnecessary to consider the Comptroller's motion to dismiss Diebold's cross appeal.
 Order of Maryland Tax Court affirmed in part and reversed in part; case remanded to the Circuit Court for Baltimore County for further remand to Maryland Tax Court for entry of an order conformable to the views herein expressed; costs to be equally divided between the appellant and the appellee.
 NOTES
 [1] The statute has remained unchanged since the years 1966-1969, here involved.
 [2] The present provision, which is substantially similar, may be found in Maryland Code (1957, 1975, Repl. Vol., 1976 Cum. Supp.) Art. 81, § 229 (o).


text:
 6.10.2007
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 235/22
 Žaloba podaná 31. júla 2007 – Evropaïki Dynamiki/Komisia
 (Vec T-300/07)
 (2007/C 235/40)
 Jazyk konania: angličtina
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Atény, Grécko) (v zastúpení: N. Korogiannakis, advokát)
 Žalovaná: Komisia Európskych spoločenstiev
 Návrhy žalobkyne
 —
 zrušiť rozhodnutie Komisie, generálneho riaditeľstva pre informatiku (GRI), oznámené žalobkyni listom z 21. mája 2007 (rozhodnutie Lot 1), odmietajúce ponuku žalobkyne, ktorú podala v nadväznosti na oznámenie o vyhlásení verejného obstarávania ENTR/05/078 – YOUR EUROPE Lot 1 (vydavateľská činnosť a preklady) pre „Your Europe Portal Management and Maintenance“ (Ú. v. EÚ 2006/S 143-153057), a uzatvoriť zmluvu s úspešným uchádzačom,
 —
 zrušiť rozhodnutie Komisie (GRI) oznámené žalobkyni listom z 13. júla 2007 (rozhodnutie Lot 2), odmietajúce ponuku žalobkyni, ktorú v nadväznosti na oznámenie o vyhlásení verejného obstarávania ENTR/05/078 – YOUR EUROPE Lot 2 (manažment infraštruktúry) pre „Your Europe Portal Management and Maiintenance“ (Ú. v. EÚ 2006/S 143-153057), a na zákazku uzatvoriť zmluvu s úspešným uchádzačom,
 —
 zaviazať Komisiu (GRI) na náhradu škody vzniknutej v dôsledku dotknutého verejného obstarávania vo výške 1 125 000 eur za Lot 1 a vo výške 825 000 za Los 2,
 —
 zaviazať Komisiu (GRI) na náhradu trov právneho zastúpenia a iných trov, ako aj výdavkov žalobkyne vynaložených v súvislosti s touto žalobou, a to aj v prípade, ak bude zamietnutá.
 Žalobné dôvody a hlavné tvrdenia
 Žalobkyňa na podporu svojej žaloby uvádza, že GRI Európskej komisie ako verejný obstarávateľ v rámci verejného obstarávania ENTR/05/078 – YOUR EUROPE Lot 1 (vydavateľská činnosť a preklady) pre „Your Europe Portal Management and Maiintenance“ (Ú. v. EÚ 2006/S 143-153057) a ENTR/05/078 – YOUR EUROPE Lot 2 (manažment infraštruktúry) pre „Your Europe Portal Management and Maiintenance“ (Ú. v. EÚ 2006/S 143-153057), ktoré bolo žalobkyni oznámené listom z 13. júla 2007, porušil svoje povinnosti, ktoré vyplývajú z rozpočtových pravidiel (1) z ich vykonávacích predpisov a zo smernici 2004/18/ES (2), ako aj porušil zásady transparentnosti a rovnakého zaobchádzania.
 Okrem toho žalobkyňa uvádza, že verejný obstarávateľ sa viackrát dopustil zjavne nesprávneho právneho posúdenia, čo viedlo k odmietnutiu jej ponuky. Navyše podľa jej názoru verejný obstarávateľ porušil svoju povinnosť odôvodniť rozhodnutie, a to najmä informovať žalobkyňu o prednostiach úspešného uchádzača.
 Žalobkyňa preto navrhuje zrušiť rozhodnutie Európskej komisie odmietajúce ponuku žalobkyne a uzatvárajúce zmluvu s úspešným uchádzačom a žalovanú zaviazať na náhradu súvisiacich s podanou žalobou, a to aj v prípade, ak bude zamietnutá. Subsidiárne, pre prípad, že zmluva bude v čase rozsudku Súdneho dvora už vykonaná, alebo že už nebude možné zrušiť rozhodnutie, žalobkyňa v súlade s článkom 235 ES a 288 ES požaduje finančnú náhradu (náhradu škody) vo výške 1 125 000 eur za Lot 1 a 825 000 za Lot 2.
 (1) Nariadenie Rady (ES, Euratom) č. 1605/2002 z 25. júna 2002 o rozpočtových pravidlách, ktoré sa vzťahujú na všeobecný rozpočet Európskych spoločenstiev (Ú. v. ES L 248, s. 1; Mim. vyd. 01/004, s. 74).
 (2) Smernica Európskeho parlamentu a Rady 2004/18/ES z 31. marca 2004 o koordinácii postupov zadávania verejných zákaziek na práce, verejných zákaziek na dodávku tovaru a verejných zákaziek na služby (Ú. v. EÚ L 134, s. 114; Mim. vyd. 06/007, s. 132).