text:
 3.5.2007
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 115/22
 BESCHLUSS DER KOMMISSION
 vom 23. April 2007
 über eine Finanzhilfe der Gemeinschaft zur Unterstützung der Konferenz des Internationalen Tierseuchenamts (OIE) mit dem Titel „Towards the elimination of rabies in Eurasia“ im Jahr 2007
 (2007/271/EG)
 DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN —
 gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft,
 gestützt auf die Entscheidung 90/424/EWG des Rates vom 26. Juni 1990 über bestimmte Ausgaben im Veterinärbereich (1), insbesondere auf Artikel 20,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Mit der Entscheidung 90/424/EWG werden die Modalitäten der finanziellen Beteiligung der Gemeinschaft an spezifischen Veterinärmaßnahmen, einschließlich wissenschaftlich-technischer Maßnahmen, festgelegt. Insbesondere führt die Gemeinschaft die wissenschaftlichen und technischen Maßnahmen durch, die für die Weiterentwicklung des Veterinärrechts der Gemeinschaft sowie für die Weiterentwicklung des Unterrichts oder der tierärztlichen Ausbildung notwendig sind, bzw. unterstützt die Mitgliedstaaten oder internationale Organisationen bei deren Durchführung.
 (2)
 Das Internationale Tierseuchenamt (OIE) hat die Organisation einer großen Konferenz mit dem Titel „Towards the elimination of rabies in Eurasia“ („die OIE-Konferenz“) übernommen, die für Mai 2007 in Paris vorgesehen ist. Da die OIE-Konferenz zum Ziel hat, die Empfehlungen der von der OIE im Jahr 2005 in Kiew abgehaltenen Konferenz weiterzuverfolgen, verfügt die OIE über ein De-facto-Monopol gemäß Artikel 168 Buchstabe c der Verordnung (EG, Euratom) Nr. 2342/2002 der Kommission vom 23. Dezember 2002 mit Durchführungsbestimmungen zur Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1605/2002 des Rates über die Haushaltsordnung für den Gesamthaushaltsplan der Europäischen Gemeinschaften (2); daher ist eine Aufforderung zur Einreichung von Vorschlägen nicht notwendig.
 (3)
 In mehreren Mitgliedstaaten tritt die Tollwut seit vielen Jahren bei wild lebenden Tieren auf, die Infektionsreservoir für andere Tiere sind und somit ein ernstes Gesundheitsrisiko für den Menschen darstellen. Diese Mitgliedstaaten haben Programme zur Tollwuttilgung und oralen Impfung wild lebender Tiere aufgelegt. So konnte die Seuche in einigen Mitgliedstaaten ausgemerzt werden, doch besteht sie in anderen, die ihre Tilgungsprogramme später eingeleitet haben, weiter fort.
 (4)
 Diese Programme müssen bis zur vollständigen Tilgung der Tollwut aufrechterhalten werden. Außerdem müssen die Programme in denjenigen Mitgliedstaaten fortgeführt werden, die an Drittstaaten angrenzen, in denen die Tollwut immer noch bei wild lebenden Tieren auftritt.
 (5)
 Im Interesse der Tiergesundheit sollten alle Maßnahmen, die politische Entscheidungen zugunsten der Tollwutbekämpfung und -tilgung in osteuropäischen und zentralasiatischen Ländern erleichtern könnten, unterstützt werden.
 (6)
 Die OIE-Konferenz könnte zur Verbesserung des geltenden Veterinärrechts und Weiterentwicklung des Unterrichts bzw. der tierärztlichen Ausbildung der teilnehmenden Länder führen.
 (7)
 Daher sollte eine Finanzhilfe zur Unterstützung der OIE-Konferenz gewährt werden. Für diese Finanzhilfe sollten ein Höchstbetrag und ein Höchstsatz festgelegt werden. Die entsprechenden Gemeinschaftsmittel werden aus der Haushaltslinie 17 04 02 01 entnommen.
 (8)
 Die in dieser Entscheidung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Ständigen Ausschusses für die Lebensmittelkette und Tiergesundheit —
 BESCHLIESST:
 Einziger Artikel
 Das Internationale Tierseuchenamt (OIE) erhält eine Finanzhilfe der Gemeinschaft gemäß Artikel 19 der Entscheidung 90/424/EWG in Höhe von maximal 25 % der förderfähigen Kosten bis zu maximal 50 000 EUR für die technischen und wissenschaftlichen Materialien zur Konferenz „Towards the elimination of rabies in Eurasia“, die für Mai 2007 in Paris vorgesehen ist.
 Brüssel, den 23. April 2007
 Für die Kommission
 Markos KYPRIANOU
 Mitglied der Kommission
 (1) ABl. L 224 vom 18.8.1990, S. 19. Entscheidung zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1791/2006 (ABl. L 363 vom 20.12.2006, S. 1).
 (2) ABl. L 357 vom 31.12.2002, S. 1. Entscheidung zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1248/2006 (ABl. L 227 vom 19.8.2006, S. 3).


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Důležité právní upozornění
 |
 22001D0055
 Úřední věstník L 165 , 21/06/2001 S. 0060 - 0061
 Rozhodnutí Smíšeného výboru EHPč. 55/2001ze dne 18. května 2001,kterým se mění příloha VII (Vzájemné uznávání odborných kvalifikací) Dohody o EHPSMÍŠENÝ VÝBOR EHP,s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru ve znění Protokolu o úpravě Dohody o Evropském hospodářském prostoru (dále jen "Dohoda"), a zejména s ohledem na článek 98 této dohody,vzhledem k těmto důvodům:(1) Příloha VII Dohody byla změněna rozhodnutím Smíšeného výboru EHP č. 89/2000 ze dne 27. října 2000 [1].(2) Podle úpravy a) části II bodu 1 v bodě 1a přílohy VII Dohody (směrnice Rady 92/51/EHS o druhém obecném systému pro uznávání odborného vzdělávání a přípravy, kterou se doplňuje směrnice 89/48/EHS [2]) požádalo Norsko, aby byla pro účely Dohody změněna příloha C směrnice 92/51/EHS.(3) V důsledku změn ve struktuře vzdělání u povolání učitelů technických a odborných předmětů, u povolání zahradních architektů a u povolání zubních techniků je třeba přidat první povolání do přílohy C a vypustit z ní druhá dvě.(4) Pracovní skupina uvedená v úpravě a) části II bodu 1 písm. b) v bodě 1a přílohy VII Dohody (směrnice 92/51/EHS) zhodnotila norskou žádost kladně,ROZHODL TAKTO:Článek 1V bodě 1a (směrnice 92/51/EHS) úpravě b) písm. b) přílohy VII Dohody se pododstavec, který začíná slovy "v Norsku" a končí slovy "titul "Mester"", nahrazuje tímto:"v Norsku— učitele technických a odborných předmětů ("yrkesfaglærer"),která představuje vzdělání a odbornou přípravu o celkové délce 18 až 20 let a zahrnuje 9 až 10 let primárního vzdělání a vzdělání středního neukončeného maturitou, nejméně tři až čtyři roky učňovského vzdělávání - nebo alternativně dva roky středního odborného vzdělání ukončeného maturitou - vedoucího k odbornému vysvědčení nebo výučnímu listu, nejméně čtyři roky odborné řemeslné praxe, nejméně jeden rok dalšího teoretického vzdělávání v řemesle a roční studijní program v teoretické a praktické pedagogice."Článek 2Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 19. května 2001 za předpokladu, že Smíšenému výboru EHP jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody [3].Článek 3Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropských společenství.V Bruselu dne 18. května 2001.Za Smíšený výbor EHPpředsedaP. Westerlund[1] Úř. věst. L 7, 11.1.2001, s. 9.[2] Úř. věst. L 209, 24.7.1992, s. 25.[3] Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.--------------------------------------------------


text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 21988A1130(05)
 Euroopa Liidu Teataja L 327 , 30/11/1988 Lk 0058 - 0063 Soomekeelne eriväljaanne: Peatükk 11 Köide 14 Lk 0191 Rootsikeelne eriväljaanne: Peatükk 11 Köide 14 Lk 0191
 Euroopa Majandusühenduse ja Süüria Araabia Vabariigi koostöölepingulisaprotokollEUROOPA MAJANDUSÜHENDUSühelt poolt jaSÜÜRIA ARAABIA VABARIIKteiselt poolt,VÕTTES ARVESSE Brüsselis 18. jaanuaril 1977. aastal allakirjutatud Euroopa Majandusühenduse ja Süüria Araabia Vabariigi koostöölepingut (edaspidi "leping"),ARVESTADES, et ühendus ja Süüria soovivad oma suhteid veelgi tugevdada, et võtta arvesse uut mõõdet, mis tekkis Hispaania ja Portugali ühinemisel Euroopa ühendustega 1. jaanuaril 1986, ja et lepingu artikliga 44 on ette nähtud võimalus lepingu tingimusi muuta;ARVESTADES, et ette tuleks näha teatavad eeskirjad, mis võimaldaksid säilitada Süüria tavapärast eksporti ühendusse,ON OTSUSTANUD sõlmida protokolli, millega kohandatakse mõningaid lepingu sätteid, ja on sel eesmärgil nimetanud oma täievolilisteks esindajateks:EUROOPA ÜHENDUSTE NÕUKOGU:Werner UNGERERi,erakorralise ja täievolilise suursaadiku,Saksamaa Liitvabariigi alalise esindaja,alaliste esindajate komitee esimehe;Jean DURIEUX,Euroopa Ühenduste Komisjoni välissuhete peadirektoraadi erinõuniku;SÜÜRIA ARAABIA VABARIIGI VALITSUS:Siba NASSERi,erakorralise ja täievolilise suursaadiku,Süüria Araabia Vabariigi Euroopa ühenduste juures oleva esinduse juhataja,KES, olles esitanud oma kehtivaks ja vormikohaseks tunnistatud täisvolitused,ON KOKKU LEPPINUD JÄRGMISES.Artikkel 11. Käesoleva lepingu kohaste ja selle protokolli lisas loetletud Süüria päritolu toodete ühendusse importimisel kaotatakse lepingu kohaselt kohaldatavad tollimaksud järk-järgult samade tähtaegade jooksul ja sama suures ulatuses, kui on sätestatud Hispaania ja Portugali ühinemisaktidega 31. detsembril 1985. aastal samade Hispaania ja Portugali päritolu toodete ühendusse importimisel. Seda sätet kohaldatakse käesoleva artikliga ettenähtud korras.Kui nimetatud tollimaksude järkjärgulise kaotamise käigus esineb Hispaania ja Portugali toodete ühendusse importimise tollimaksumäärade vahel 31. detsembri 1985. aasta seisuga erinevusi, kohaldatakse Süüria päritolu toodete suhtes nimetatud kahest määrast kõrgemat.2. Kui lisas loetletud toote tollimaks on Süürial madalam kui Hispaanial, Portugalil või neil mõlemal, alustatakse tollimaksu järkjärgulist vähendamist hetkest, mil nii Hispaania kui ka Portugali päritolu selle toote tollimaks on langenud alla Süüria impordi suhtes kohaldatava määra.3. Ühise tollitariifistiku alamrubriiki 07.04 A kuuluvate Süüriast pärinevate kuivatatud, veetustatud või aurutatud köögivilja tollimaksu järkjärgulise kaotamise eesmärgil kehtestatakse neile käesolevaga individuaalne kvoot 700 tonni.Kui mõne nimetatud toote impordimaht ületab individuaalse kvoodi, võib ühendus igal aastal koostatavat kaubavoogude aruannet arvesse võttes kõnealuse toote suhtes kehtestada ühenduse tariifikvoodi, mille maht on individuaalse kvoodiga võrdne. Kvooti ületavate imporditavate toodete suhtes kohaldab ühendus lepingu kohaselt kehtivaid tollimakse.4. Kui ühendus tuvastab igal aastal koostatava kaubavoogude aruande põhjal, et lisas loetletud ja lõikes 3 nimetamata toote impordimaht ähvardab põhjustada ühenduse turul raskusi, võib ta selle toote suhtes kehtestada käesoleva lõike tähenduses ja selles esitatud tingimuste kohaselt individuaalse kvoodi.Artikkel 21. Et parandada lepinguorganite toimimist, moodustatakse kaubandus- ja majanduskoostöö komitee.Komitee hõlbustab:- korrapärast kaubanduse ja tootmisega seotud teabe ning prognooside vahetust,- korrapärast teabevahetust koostöövõimaluste kohta lepinguga hõlmatud valdkondades.Komitee eesistujana tegutsevad kordamööda Euroopa Ühenduste Komisjoni esindaja ja Süüria esindaja.2. Koostöönõukogu määrab kooskõlas lepingu artikli 38 lõikega 2 nii kiiresti kui võimalik kindlaks selle komitee koosseisu ning tööpõhimõtted. Ta võib vajaduse korral otsustada, kas komitee peab nõukogule esitama aruanded.Artikkel 3Alates 1995. aastast vaatavad ühendus ja Süüria läbi lepinguosaliste vahelise koostöö tulemused, et hinnata olukorda ning suhete edasist arengut lepingus määratletud eesmärkide seisukohalt.Artikkel 4Käesolev protokoll on Euroopa Majandusühenduse ja Süüria Araabia Vabariigi koostöölepingu lahutamatu osa.Artikkel 51. Lepinguosalised ratifitseerivad käesoleva lepingu, võtavad selle vastu või kiidavad heaks oma menetluse kohaselt; lepinguosalised teatavad teineteisele vajaliku menetluse lõpuleviimisest.2. Käesolev protokoll jõustub lõikes 1 nimetatud teate esitamisele järgneva kuu esimesel päeval.Artikkel 6Käesolev leping on koostatud kahes eksemplaris hispaania, hollandi, inglise, itaalia, kreeka, portugali, prantsuse, saksa, taani ja araabia keeles, kusjuures kõik tekstid on võrdselt autentsed.En fe de lo cual, los plenipotenciarios abajo firmantes suscriben el presente Protocolo.Til bekræftelse heraf har undertegnede befuldmægtigede underskrevet denne protokol.Zu Urkund dessen haben die unterzeichneten Bevollmächtigten ihre Unterschriften unter dieses Protokoll gesetzt.Εις πίστωση των ανωτέρω, οι υπογεγραμμένοι πληρεξούσιοι έθεσαν τις υπογραφές τους στο παρόν πρωτόκολλο.In witness whereof, the undersigned Plenipotentiaries have signed this Protocol.En foi de quoi, les plénipotentiaires soussignés ont apposé leurs signatures au bas du présent protocole.In fede di che, i plenipotenziari sottoscritti hanno apposto le loro firme in calce al presente protocollo.Ten blijke waarvan de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder dit Protocol hebben gesteld.Em fé do que, os plenipotenciários abaixo assinados apuseram as suas assinaturas no final do presente Protocolo.+++++ TIFF +++++Hecho en Bruselas, el dieciseis de junio de mil novecientos ochenta y ocho.Udfærdiget i Bruxelles, den sekstende juni nitten hundrede og otteogfirs.Geschehen zu Brüssel am sechzehnten Juni neunzehnhundertachtundachtzig.Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δέκα έξι Ιουνίου χίλια εννιακόσια ογδόντα οκτώ.Done at Brussels on the sixteenth day of June in the year one thousand nine hundred and eighty-eight.Fait à Bruxelles, le seize juin mil neuf cent quatre-vingt-huit.Fatto a Bruxelles, addì sedici giugno millenovecentottantotto.Gedaan te Brussel, de zestiende juni negentienhonderdachtentachtig.Feito em Bruxelas, em dezasseis de Junho de mil novecentos e oitenta e oito.+++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++Por el Consejo de las Comunidades EuropeasFor Rådet for De Europæiske FællesskaberFür den Rat der Europäischen GemeinschaftenΓια το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών ΚοινοτήτωνFor the Council of the European CommunitiesPour le Conseil des Communautés européennesPer il Consiglio delle Comunità europeeVoor de Raad van de Europese GemeenschappenPelo Conselho das Comunidades Europeias+++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++Por el Gobierno de la República Árabe SiriaFor regeringen for Den Arabiske Republik SyrienFür die Regierung der Arabischen Republik SyrienΓια την κυβέρνηση της Αραβικής Δημοκρατίας της ΣυρίαςFor the Government of the Syrian Arab RepublicPour le gouvernement de la République arabe syriennePer il governo della Repubblica araba sirianaVoor de Regering van de Syrische Arabische RepubliekPelo Governo da República Árabe Síria+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------LISAÜhise tollitariifistiku rubriigi nr | Kirjeldus | Individuaalne kvoot (tonnides) |07.04 | Kuivatatud, veetustatud või aurutatud köögivili, terve, tükeldatud või viilutatud, purustatud või pulbrina, muul viisil töötlemata: A. Sibul | 700 |07.05 | Kuivatatud kaunviljad, poetatud, kooritud või koorimata, tükeldatud või tükeldamata: ex B. Muuks kui seemneks | |08.12 | Kuivatatud puuvili, v.a rubriikidesse 08.01, 08.02, 08.03, 08.04 või 08.05 kuuluv puuvili: A. Aprikoosid | |09.09 | Aniisi-, tähtaniisi-, apteegitilli-, koriandri-, ristiköömne- või köömneseemned ja kadakamarjad | |12.03 | Seemned, puuviljad ja eosed, ette nähtud külvamiseks: E. Muud | |12.07 | Taimed ja taimeosad (sh seemned ja viljad), mida kasutatakse eelkõige parfümeerias või farmaatsias või insektitsiididena, fungitsiididena või samasugusel otstarbel, värsked või kuivatatud, tükeldatud või tükeldamata, purustatud või pulbristatud: B. Lagritsajuured | |ex 12.08 | Sigurijuured, värsked või kuivatatud, terved või tükeldatud, röstimata; jaanikaunad, värsked või kuivatatud, purustatud või mitte, jahvatatud või mitte, kuid edasi töötlemata; puuviljade südamikud ning muudes rubriikides nimetamata inimtoiduks kasutatavad taimsed tooted: v.a sigurijuured | |--------------------------------------------------Lepinguosaliste ühisdeklaratsioon lisaprotokolli artikli 1 kohtaLepinguosalised lepivad kokku, et kui lisaprotokolli jõustumine ei lange kokku kalendriaasta või turustusaasta algusega, kohaldatakse artiklis 1 nimetatud koguselisi piiranguid proportsionaalselt.Lisaks lepivad lepinguosalised kokku, et koguseliste piirangute arvestamine nende ühendusse imporditavate Süüria päritolu toodete suhtes, mille kohta on lisaprotokollis sellised piirangud kehtestatud, algab iga aasta 1. jaanuaril.--------------------------------------------------Saksamaa Liitvabariigi esindaja deklaratsioon Saksa kodakondsuse määratluse kohtaSaksamaa Liitvabariigi kodanikuks loetakse igaüks, kes on sakslane Saksamaa Liitvabariigi põhiseaduse tähenduses.--------------------------------------------------Saksamaa Liitvabariigi esindaja deklaratsioon lisaprotokolli kohaldamisest Berliini suhtesLisaprotokolli kohaldatakse ka Berliini liidumaa suhtes, kui Saksamaa Liitvabariigi valitsus ei saada teistele lepinguosalistele vastupidist teadet kolme kuu jooksul alates lisaprotokolli jõustumisest.--------------------------------------------------


type: legislation

text:
 Svarbus teisinis pranešimas
 |
 52006PC0715(02)
 Pasiūlymas Tarybos reglamentas dėl susitarimo, EB sudaryto po derybų pagal 1994 m. GATT XXIV straipsnio 6 dalį, įgyvendinimo, iš dalies keičiantis ir papildantis Reglamento (EEB) Nr. 2658/87 dėl tarifų ir statistinės nomenklatūros bei dėl Bendrojo muitų tarifo I priedą /* KOM/2006/0715 galutinis - ACC 2006/0234 */
 [pic] | EUROPOS BENDRIJŲ KOMISIJA |Briuselis, 23.11.2006KOM(2006) 715 galutinis2006/0233 (ACC)2006/0234 (ACC)PasiūlymasTARYBOS SPRENDIMASdėl Europos bendrijos ir Brazilijos susitarimo sudarymo pasikeičiant laiškaisPasiūlymasTARYBOS REGLAMENTASdėl susitarimo, EB sudaryto po derybų pagal 1994 m. GATT XXIV straipsnio 6 dalį, įgyvendinimo, iš dalies keičiantis ir papildantis Reglamento (EEB) Nr. 2658/87 dėl tarifų ir statistinės nomenklatūros bei dėl Bendrojo muitų tarifo I priedą(pateikta Komisijos)AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS1. Plečiant muitų sąjungą, GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalies nuostatose reikalaujama, kad EB pradėtų derybas su trečiosiomis šalimis, turinčiomis derybų teisę bet kurioje stojančioje šalyje, siekiant susitarti dėl kompensacinio sureguliavimo, jei patvirtinus EB išorės muitų tarifų režimą padidės muitų tarifai aukščiau to lygio, kuriam muitų sąjungai priklausanti šalis įsipareigojo PPO, „atsižvelgdama į muitų sumažinimus tai pačiai prekių grupei, kuriuos, kuriant muitų sąjungą, atliko kitos šios sąjungos šalys.“2. 2004 m. kovo 22 d. Taryba įgaliojo Komisiją pradėti derybas pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį (KOM pasiūlymas 6792/04 PPO 34).3. Komisija vedė derybas konsultuodamasi su komitetu, įsteigtu pagal Sutarties 133 straipsnį ir vadovaudamasi Tarybos patvirtintomis derybų gairėmis.4. Komisija derėjosi su derybų teisę turinčiomis PPO narėmis dėl konkrečių nuolaidų panaikinimo, susijusio su Čekijos Respublikos, Estijos Respublikos, Kipro Respublikos, Latvijos Respublikos, Lenkijos Respublikos, Lietuvos Respublikos, Maltos Respublikos, Slovakijos Respublikos, Slovėnijos Respublikos ir Vengrijos Respublikos įsipareigojimų sąrašų panaikinimu, stojant į Europos bendriją.5. Derybos baigėsi susitarimu pasikeičiant laiškais su Brazilija.6. Šiuo pasiūlymu susitarimas teikiamas Tarybai patvirtinti.2006/0233 (ACC)PasiūlymasTARYBOS SPRENDIMASdėl Europos bendrijos ir Brazilijos susitarimo sudarymo pasikeičiant laiškaisEUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,atsižvelgdama į Europos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 133 straipsnį, kartu su 300 straipsnio 2 dalies pirmosios pastraipos pirmuoju sakiniu,atsižvelgdama į Komisijos pasiūlymą,kadangi:1. 2004 m. kovo 22 d. Taryba įgaliojo Komisiją pradėti derybas su tam tikromis PPO narėmis pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį į Europos bendriją stojant Čekijos Respublikai, Estijos Respublikai, Kipro Respublikai, Latvijos Respublikai, Lenkijos Respublikai, Lietuvos Respublikai, Maltos Respublikai, Slovakijos Respublikai, Slovėnijos Respublikai ir Vengrijos Respublikai.2. Komisija vedė derybas konsultuodamasi su komitetu, įsteigtu pagal Sutarties 133 straipsnį, ir vadovaudamasi Tarybos patvirtintomis derybų gairėmis.3. Komisija baigė derybas dėl Europos bendrijos ir Brazilijos susitarimo sudarymo pasikeičiant laiškais. Šis susitarimas turėtų būti patvirtintas.NUSPRENDĖ:1 straipsnisEuropos bendrijos ir Brazilijos susitarimas pasikeičiant laiškais dėl konkrečių nuolaidų panaikinimo, susijusio su Čekijos Respublikos, Estijos Respublikos, Kipro Respublikos, Latvijos Respublikos, Lenkijos Respublikos, Lietuvos Respublikos, Maltos Respublikos, Slovakijos Respublikos, Slovėnijos Respublikos ir Vengrijos Respublikos įsipareigojimų sąrašų panaikinimu, stojant į Europos bendriją, yra patvirtinamas Bendrijos vardu.Šio susitarimo tekstas pridedamas prie šio sprendimo.2 straipsnisTarybos pirmininkas įgaliojamas skirti asmenį (-is), įgaliotą (-us) pasirašyti 1 straipsnyje nurodytą susitarimą, sudarytą pasikeičiant laiškais, siekiant įpareigoti Bendriją.Priimta Briuselyje,Tarybos varduPirmininkasSUSITARIMASEuropos bendrijos ir Brazilijos susitarimas pasikeičiant laiškaisdėl nuolaidų pakeitimo Čekijos Respublikos, Estijos Respublikos, Kipro Respublikos, Latvijos Respublikos, Lenkijos Respublikos, Lietuvos Respublikos, Maltos Respublikos, Slovėnijos Respublikos, Slovakijos Respublikos ir Vengrijos Respublikos įsipareigojimų sąraše, joms stojant į Europos bendrijąEuropos Bendrijų laiškasBriuselis,Pone,Prasidėjus Europos Bendrijų (EB) ir Brazilijos deryboms pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį ir XXVIII straipsnį dėl nuolaidų pakeitimo Čekijos Respublikos, Estijos Respublikos, Kipro Respublikos, Latvijos Respublikos, Lenkijos Respublikos, Lietuvos Respublikos, Maltos Respublikos, Slovakijos Respublikos, Slovėnijos Respublikos ir Vengrijos Respublikos įsipareigojimų sąrašuose joms stojant į EB, EB ir Brazilija, siekdamos baigti derybas, pradėtas 2004 m. sausio 19 d. EB pateikus pranešimą PPO pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį, susitarė dėl toliau išdėstytų klausimų.EB sutinka į savo įsipareigojimų sąrašą, skirtą 25 EB valstybių muitų teritorijai, įtraukti ankstesniame 15 EB valstybių sąraše esančias nuolaidas.EB sutinka į 25 EB valstybių muitų teritorijai skirtą įsipareigojimų sąrašą įtraukti nuolaidas, išdėstytas šio susitarimo priede.Šis susitarimas įsigalios tą dieną, kurią EB ir Brazilija pasikeis susitarimo laiškais, prieš tai šalims jį išnagrinėjus pagal savo procedūras. EB įsipareigoja dėti visas pastangas, kad atitinkamos įgyvendinimo priemonės įsigaliotų iki 2006 m. lapkričio 1 d. ir jokiu būdu ne vėliau kaip 2007 m. sausio 1 d.Europos bendrijos varduSUSITARIMASEuropos bendrijos ir Brazilijos susitarimas pasikeičiant laiškaisdėl nuolaidų pakeitimo Čekijos Respublikos, Estijos Respublikos, Kipro Respublikos, Latvijos Respublikos, Lenkijos Respublikos, Lietuvos Respublikos, Maltos Respublikos, Slovakijos Respublikos, Slovėnijos Respublikos ir Vengrijos Respublikos įsipareigojimų sąrašuose joms stojant į Europos Bendrijas.Brazilijos laiškas[vieta],Pone,Pateikiame nuorodą į Jūsų laišką, kuriame rašoma:Prasidėjus Europos Bendrijų (EB) ir Brazilijos deryboms pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį ir XXVIII straipsnį dėl nuolaidų pakeitimo Čekijos Respublikos, Estijos Respublikos, Kipro Respublikos, Latvijos Respublikos, Lenkijos Respublikos, Lietuvos Respublikos, Maltos Respublikos, Slovakijos Respublikos, Slovėnijos Respublikos ir Vengrijos Respublikos įsipareigojimų sąrašuose joms stojant į EB, EB ir Brazilija, siekdamos baigti derybas, pradėtas 2004 m. sausio 19 d. EB pateikus pranešimą PPO pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį, susitarė dėl toliau išdėstytų klausimų.EB sutinka į savo įsipareigojimų sąrašą, skirtą 25 EB valstybių muitų teritorijai, įtraukti ankstesniame 15 EB valstybių sąraše esančias nuolaidas.EB sutinka į 25 EB valstybių muitų teritorijai skirtą įsipareigojimų sąrašą įtraukti nuolaidas, išdėstytas šio susitarimo priede.Šis susitarimas įsigalios tą dieną, kurią EB ir Brazilija apsikeis susitarimo laiškais, prieš tai šalims jį išnagrinėjus pagal savo procedūras. EB įsipareigoja dėti visas pastangas, kad atitinkamos įgyvendinimo priemonės įsigaliotų iki 2006 m. lapkričio 1 d. ir jokiu būdu ne vėliau kaip 2007 m. sausio 1 d.Turiu garbės pranešti apie savo Vyriausybės sutikimą.Brazilijos varduPriedas– šaliai (Brazilijai) suteikta 10124 tonų rafinavimui skirto žaliavinio cukranendrių cukraus tarifinė kvota (tarifo pozicija 1701 1110), šiai kvotai nustatoma 98 EUR/t muito norma.– šaliai (Brazilijai) suteikta 2332 tonų „ Gallus domesticus rūšies vištų mėsos gabalų“ tarifinė kvota (tarifo pozicijos 0207 1410, 0207 1450, 0207 1470), muito norma šiai kvotai – 0 %,– 49 tonomis padidinti ( erga omnes ) EB tarifinę kvotą „vištų skerdenoms, šviežioms, atšaldytoms arba sušaldytoms“ (tarifo pozicijos 0207 1110, 0207 1130, 0207 1190, 0207 1210, 0207 1290), šiai kvotai nustatoma 131–162 EUR/t muito norma,– 4070 tonų padidinti ( erga omnes ) EB tarifinę kvotą „vištienos gabalams, šviežiems, atšaldytiems arba sušaldytiems“ (tarifo pozicijos 0207 1310, 0207 1320, 0207 1330, 0207 1340, 0207 1350, 0207 1360, 0207 1370, 0207 1420, 0207 1430, 0207 1440, 0207 1460), šiai kvotai nustatoma 93–512 EUR/t muito norma,– 1605 tonomis padidinti ( erga omnes ) EB tarifinę kvotą „naminių paukščių mėsos gabalams“ (tarifo pozicija 0207 14 10), šiai kvotai nustatoma 795 EUR/t muito norma,– 201 tona padidinti ( erga omnes ) EB tarifinę kvotą „šviežiai, atšaldytai arba sušaldytai kalakutų mėsai“ (tarifo pozicijos 0207 2410, 0207 2490, 0207 2510, 0207 2590, 0207 2610, 0207 2620, 0207 2630, 0207 2640, 0207 2650, 0207 2660, 0207 2670, 0207 2680, 0207 2730, 0207 2740, 0207 2750, 0207 2760, 0207 2770), šiai kvotai nustatoma 93–425 EUR/t muito norma,– 2485 tonomis padidinti ( erga omnes ) EB tarifinę kvotą „sušaldytiems kalakutų mėsos gabalams“ (tarifo pozicijos 0207 2710, 0207 2720, 0207 2780), muito norma šiai kvotai – 0 %,– leisti naudoti 242 074 tonų tarifinę kvotą ( erga omnes ) kukurūzams (tarifo pozicijos 1005 9000, 1005 1090), muito norma šiai kvotai – 0 %,– leisti naudoti 2838 tonų tarifinę kvotą ( erga omnes ) konservuotiems ananasams, citrusiniams vaisiams, kriaušėms, abrikosams, vyšnioms, persikams ir braškėms (tarifo pozicijos 2008 2011, 2008 2019, 2008 2031, 2008 2039, 2008 2071, 2008 3011, 2008 3019, 2008 3031, 2008 3039, 2008 3079, 2008 4011, 2008 4019, 2008 4021, 2008 4029, 2008 4031, 2008 4039, 2008 5011, 2008 5019, 2008 5031, 2008 5039, 2008 5051, 2008 5059, 2008 5071, 2008 6011, 2008 6019, 2008 6031, 2008 6039, 2008 6060, 2008 7011, 2008 7019, 2008 7031, 2008 7039, 2008 7051, 2008 7059, 2008 8011, 2008 8019, 2008 8031, 2008 8039, 2008 8070), muito norma šiai kvotai – 20 %,– leisti naudoti 7044 tonų tarifinę kvotą ( erga omnes ) vaisių sultims (tarifo pozicijos 2009 1111, 2009 1119, 2009 1911, 2009 1919, 2009 2911, 2009 2919, 2009 3911, 2009 3919, 2009 4911, 2009 4919, 2009 7911, 2009 7919, 2009 8011, 2009 8019, 2009 8032, 2009 8033, 2009 8035, 2009 8036, 2009 8038, 2009 9011, 2009 9019, 2009 9021, 2009 9029), muito norma šiai kvotai – 20 %,– panaikinti 9 % ad valorem muitas baltymų koncentratams (tarifo pozicija 2106 1080),– leisti naudoti 107 tonų tarifinę kvotą ( erga omnes ) šokoladui (tarifo pozicija 1806), muito norma šiai kvotai – 43 %,– tabakui sumažinti EB privalomą muito normą 11.2 MIN 22.0 EUR/100 kg/neto MAX 56.0 EUR/100 kg/neto iki 10 MIN 22.0 EUR/100 kg/neto MAX 56.0 EUR/100 kg/neto (tarifo pozicija 2401 1090),– pakeisti EB tarifinės kvotos aprašymą aukštos kokybės jautienai (5000 tonų) į: „aukštos kokybės galvijiena be kaulų, šviežia, atšaldyta arba sušaldyta“, nurodant tiekiančiąją šalį Braziliją.FINANSINĖ PAŽYMA |DATA: 2006 7 11 |1. | BIUDŽETO POZICIJA: 10 skyrius: Žemės ūkio muitai | ASIGNAVIMAI: 4,960 mln. EUR |2. | PAVADINIMAS: Tarybos sprendimo dėl Europos bendrijos ir Brazilijos susitarimo, susijusio su 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalyje nurodytu kompensaciniu sureguliavimu, sudarymo pasikeičiant laiškais pasiūlymas |3. | TEISINIS PAGRINDAS: Sutarties 133 straipsnis |4. | TIKSLAI: Laikytis 1994 m. GATT susitarimo X straipsnio, atsižvelgiant į Muitų sąjungos plėtrą nuo 2004 m. gegužės 1 d. |5. | FINANSINIS POVEIKIS | 12 MĖNESIŲ LAIKOTARPIS (mln. EUR) | EINAMIEJI FINANSINIAI METAI [n] (mln. EUR) | KITI FINANSINIAI METAI [n+1] (mln. EUR) |5.0 | IŠLAIDOS - IŠ EB BIUDŽETO(GRĄŽINAMOSIOS IŠMOKOS IR (ARBA) INTERVENCIJOS) - NACIONALINIŲ VALDŽIOS INSTITUCIJŲ - KITOS |5.1 | PAJAMOS - EB NUOSAVIEJI IŠTEKLIAI(RINKLIAVOS IR (ARBA) MUITAI) - NACIONALINĖS | - 4,960 mln. EUR (1) |[n+2] | [n+3] | [n+4] | [n+5] |5.0.1 | NUMATOMOS IŠLAIDOS |5.1.1 | NUMATOMOS PAJAMOS |5.2 | SKAIČIAVIMO METODAS: |6.0 | AR GALIMA PROJEKTĄ FINANSUOTI IŠ ASIGNAVIMŲ, ĮTRAUKTŲ Į ATITINKAMĄ EINAMOJO BIUDŽETO SKYRIŲ? | Netaikoma |6.1 | AR GALIMA PROJEKTĄ FINANSUOTI PERVEDANT IŠ VIENO EINAMOJO BIUDŽETO SKYRIAUS Į KITĄ? | Netaikoma |6.2 | AR BUS REIKALINGAS PAPILDOMAS BIUDŽETAS? | NE |6.3 | AR ASIGNAVIMUS REIKĖS ĮTRAUKTI Į BŪSIMUS BIUDŽETUS? | NE |PASTABOS: |AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS4. Daroma nuoroda į Tarybos sprendimą XXXX dėl susitarimo su Brazilija sudarymo po derybų pagal 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalį.5. Šiuo Tarybos reglamento pasiūlymu įgyvendinamas Bendrijos pasirašytas susitarimas.2006/0234 (ACC)PasiūlymasTARYBOS REGLAMENTASdėl susitarimo, EB sudaryto po derybų pagal 1994 m. GATT XXIV straipsnio 6 dalį, įgyvendinimo, iš dalies keičiantis ir papildantis Reglamento (EEB) Nr. 2658/87 dėl tarifų ir statistinės nomenklatūros bei dėl Bendrojo muitų tarifo I priedąEUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,atsižvelgdama į Europos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 133 straipsnį,atsižvelgdama į Komisijos pasiūlymą[1],kadangi:(1) Tarybos reglamentu (EEB) Nr. 2658/87[2] priimta prekių nomenklatūra (toliau − Kombinuotoji nomenklatūra) ir buvo nustatytos Bendrojo muitų tarifo konvencinių muitų normos.(2) Sprendimu XX/XXX/EB dėl Europos bendrijos ir Brazilijos susitarimo sudarymo pasikeičiant laiškais, Taryba Bendrijos vardu patvirtino pirmiau minėtą susitarimą siekdama baigti derybas, pradėtas laikantis 1994 m. GATT susitarimo XXIV straipsnio 6 dalies.PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:1 straipsnisReglamento (EEB) Nr. 2658/87 I priedas iš dalies keičiamas įtraukiant į jį šio reglamento priede nurodytus muitus ir kiekius.2 straipsnisTrečiosios dalies III skirsnio 7 priedas (PPO tarifinės kvotos, kurias turės leisti naudoti kompetentingos Bendrijos institucijos) iš dalies keičiamas taip:a) pakeisti 5000 tonų EB tarifinės kvotos apibrėžtį „Aukštos kokybės mėsa be kaulų: „Jautienos gabalai, gauti iš 20–24 mėnesių amžiaus veršių ( novilhos ) arba telyčių ( novilhas ), augintų tik ganyklose, kuriems yra iškritę priekiniai pieniniai kandžiai ir kurie turi ne daugiau kaip keturis krūminius kandžius, kurie yra pakankamai subrendę ir kurie atitinka šiuos jautienos skerdenos klasifikavimo reikalavimus: B arba R rūšies skerdenos apvalainos arba pailgos formos mėsos gabalai su 2 arba 3 rūšies riebalų sluoksniu; gabalai gali būti pažymėti raidėmis „sc“ (special cuts – specialieji gabalai) arba etikete „sc“ (special cuts – specialieji gabalai), turi būti supakuoti į dėžes, ant kurių užrašyta „aukštos kokybės jautiena“ „Aukštos kokybės galvijienai be kaulų, šviežiai, atšaldytai arba sušaldytai”.b) teksto antraštinėje dalyje „Kitos sąlygos“ turi būti įterpta: „Tiekiančioji šalis – Brazilija“3 straipsnisŠis reglamentas įsigalioja kitą dieną nuo jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje .Šis reglamentas yra privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.Priimta Briuselyje, [...]Tarybos varduPirmininkasPRIEDASNepaisant Kombinuotosios nomenklatūros aiškinimo taisyklių, prekių aprašymo formuluotė yra tik nurodomojo pobūdžio, o šiame priede pateikiamos nuolaidos nustatomos pagal KN kodus, galiojančius šio reglamento priėmimo metu. Kai nurodyti ex KN kodai, nuolaidos turi būti nustatomos kartu nurodant ir KN kodą, ir atitinkamą aprašymą.Antra dalis Muitų sąrašas |KN kodas | Aprašymas | Muito norma |2106 1080 | Baltymų koncentratai | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |2401 1090 | Tabakas | Sumažinti EB privalomą muito normą 11.2 MIN 22.0 EUR / 100 kg / neto MAX 56.0 EUR / 100 kg / neto iki 10 MIN 22.0 EUR / 100 kg / neto MAX 56.0 EUR / kg / neto |Trečia dalis Tarifiniai priedai |KN kodas | Aprašymas | Muito norma |1701 1110 | Rafinuoti skirtas žaliavinis cukranendrių cukrus | Šaliai (Brazilijai) suteikta 10124 tonų tarifinė kvota, kuriai nustatoma 98 EUR/tonų muito norma |0207 1410 0207 1450 0207 1470 | Sušaldyta Gallus domesticus rūšies vištų (naminės vištos) mėsa sukapota į gabalus | Šaliai (Brazilijai) suteikta 2332 tonų tarifinė kvota, kuriai nustatoma 0 % muito norma |0207 1110 0207 1130 0207 1190 0207 1210 0207 1290 | Viščiukų skerdena, šviežia, atšaldyta arba sušaldyta | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |0207 1310 0207 1320 0207 1330 0207 1340 0207 1350 0207 1360 0207 1370 0207 1420 0207 1430 0207 1440 0207 1460 | Viščiukų gabalai, švieži, atšaldyti arba sušaldyti | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |0207 1410 | Naminių paukščių mėsos gabalai | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |0207 2410 0207 2490 0207 2510 0207 2590 0207 2610 0207 2620 0207 2630 0207 2640 0207 2650 0207 2660 0207 2670 0207 2680 0207 2730 0207 2740 0207 2750 0207 2760 0207 2770 | Kalakutiena, šviežia, atšaldyta arba sušaldyta | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |0207 2710 0207 2720 0207 2780 | Kalakutienos gabalai, sušaldyti | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |1005 9000 1005 1090 | Kukurūzai | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |2008 2011 2008 2019 2008 2031 2008 2039 2008 2071 2008 3011 2008 3019 2008 3031 2008 3039 2008 3079 2008 4011 2008 4019 2008 4021 2008 4029 2008 4031 2008 4039 2008 5011 2008 5019 2008 5031 2008 5039 2008 5051 2008 5059 2008 5071 2008 6011 2008 6019 2008 6031 2008 6039 2008 6060 2008 7011 2008 7019 2008 7031 2008 7039 2008 7051 2008 7059 2008 8011 2008 8019 2008 8031 2008 8039 2008 8070 | Konservuoti ananasai, citrusinių vaisiai, kriaušės, abrikosai, vyšnios, persikai ir braškės | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |2009 1111 2009 1119 2009 1911 2009 1919 2009 2911 2009 2919 2009 3911 2009 3919 2009 4911 2009 4919 2009 7911 2009 7919 2009 8011 2009 8019 2009 8034 2009 8035 2009 8036 2009 8038 2009 9011 2009 9019 2009 9021 2009 9029 | Vaisių sultys | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |1806 | Šokoladas | Įgyvendinta Tarybos reglamentu (EB) Nr. 711/2006 (OL L 124, 2006 5 11, p. 1). |Visoms šioms tarifų eilutėms ir kvotoms taikomi tikslūs 15 EB valstybių tarifų aprašymai.[1] OL C [...], [...], p. [...].[2] OL L 256, 1987 9 7, p. 1. Reglamentas su paskutiniais pakeitimais, padarytais Reglamentu (EB) Nr. [...]/2006 (OL L [...], [...], p. [...]).


type: caselaw

text:
 21.2.2009
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 44/20
 Yhteisöjen tuomioistuimen tuomio (kolmas jaosto) 18.12.2008 (High Court of Justicen (Chancery Division) (Yhdistynyt kuningaskunta) esittämä ennakkoratkaisupyyntö) — Afton Chemical Limited v. The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
 (Asia C-517/07) (1)
 (Direktiivi 92/81/ETY - Kivennäisöljyjen valmisteverot - Direktiivin 2 artiklan 2 ja 3 kohta sekä 8 artiklan 1 kohdan a alakohta - Direktiivi 2003/96/EY - Energiatuotteiden ja sähkön verotus - Direktiivin 2 artiklan 2 ja 3 kohta sekä 4 kohdan b alakohta - Soveltamisala - Moottoripolttoaineen lisäaineet, jotka ovat kivennäisöljyjä tai energiatuotteita mutta joita ei käytetä moottoripolttoaineina - Kansallinen verotusjärjestelmä)
 (2009/C 44/33)
 Oikeudenkäyntikieli: englanti
 Ennakkoratkaisua pyytänyt tuomioistuin
 High Court of Justice (Chancery Division)
 Pääasian asianosaiset
 Valittaja: Afton Chemical Limited
 Valittajan vastapuoli: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
 Oikeudenkäynnin kohde
 Ennakkoratkaisupyyntö — High Court of Justice (Chancery Division) — Kivennäisöljyjen valmisteverojen rakenteiden yhdenmukaistamisesta 19.10.1992 annetun neuvoston direktiivin 92/81/ETY (EYVL L 316, s. 12) 2 artiklan 3 kohdan ja 8 artiklan 1 kohdan, energiatuotteiden ja sähkön verotusta koskevan yhteisön kehyksen uudistamisesta 27.10.2003 annetun neuvoston direktiivin 2003/96/EY (EUVL L 283, s. 51) 2 artiklan 3 kohdan ja 2 artiklan 4 kohdan b alakohdan ja valmisteveron alaisia tuotteita koskevasta yleisestä järjestelmästä sekä näiden tuotteiden hallussapidosta, liikkumisesta ja valvonnasta 25.2.1992 annetun neuvoston direktiivin 92/12/ETY (EYVL L 76, s. 1) 3 artiklan tulkinta — Kivennäisöljyt, joita lisätään moottoripolttoaineisiin ja käytetään muutoin kuin kulkuneuvon voimanlähteenä mutta joita ei ole tarkoitettu myytäviksi tai käytettäviksi moottoripolttoaineina — Kysymys siitä, verotetaanko moottoripolttoaineiden tavoin
 Tuomiolauselma
 Kivennäisöljyjen valmisteverojen rakenteiden yhdenmukaistamisesta 19.10.1992 annetun neuvoston direktiivin 92/81/ETY, sellaisena kuin se muutettuna 22.12.1994 annetulla neuvoston direktiivillä 94/74/EY, 2 artiklan 3 kohtaa ja 8 artiklan 1 kohtaa on 31.12.2003 päättyvän ajanjakson osalta ja energiatuotteiden ja sähkön verotusta koskevan yhteisön kehyksen uudistamisesta 27.10.2003 annetun neuvoston direktiivin 2003/96/EY 2 artiklan 3 ja 4 kohtaa on ajanjakson 1.1.–31.10.2004 osalta tulkittava siten, että pääasiassa kyseessä olevan kaltaiset moottoripolttoaineen lisäaineet, jotka ovat ensiksi mainitun direktiivin 2 artiklan 1 kohdassa tarkoitettuja ’kivennäisöljyjä’ tai jälkimmäisen direktiivin 2 artiklan 1 kohdassa tarkoitettuja ’energiatuotteita’ mutta joita ei ole tarkoitettu käytettäviksi tai joita ei myydä tai käytetä moottoripolttoaineina, kuuluvat mainituissa direktiiveissä säädettyyn verotusjärjestelmään.
 (1) EUVL C 22, 26.1.2008.


text:
17.6.2006
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 143/25
 Anmodning om præjudiciel afgørelse indgivet af Commissione tributaria regionale di Genova den 3. april 2006 — Agrover Srl mod Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova
 (Sag C-173/06)
 (2006/C 143/46)
 Processprog: italiensk
 Den forelæggende ret
 Commissione tributaria regionale di Genova.
 Parter i hovedsagen
 Sagsøger: Agrover Srl.
 Sagsøgt: Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova.
 Præjudicielle spørgsmål
 1)
 Finder artikel 216 i EF-toldkodeksen (forordning (EØF) nr. 2913/92 (1) af 12.10.1992) anvendelse i tilfælde, hvor en fællesskabsvare (ris), der forinden, under proceduren for aktiv forædling med et EUR.1-varecertifikat, var udført til et tredjeland (med hvilket, der er indgået en aftale om præferencetoldbehandling), giver anledning til opkrævning af indførselstold ved den efterfølgende genindførsel af denne (tilsvarende) vare fra et såkaldt »ikke-aftale«-tredjeland?
 2)
 Såfremt de i artikel 216 i EF-toldkodeksen omhandlede afgifter ikke er blevet opkrævet ved genindførelsen, kan toldmyndighederne da efterfølgende opkræve disse, eller er der derimod tale om et tilfælde af fritagelse som omhandlet i artikel 220 i EF-toldkodeksen?
 (1) EFT L 302, s. 1.


text:
 Avis juridique important
 |
 22001A1117(01)
 Euroopan yhteisön ja Viron tasavallan kirjeenvaihtona tehty sopimus tekstiili- ja vaatetustuotteiden kauppaa koskevan, Euroopan yhteisöjen ja niiden jäsenvaltioiden sekä Viron tasavallan välisestä assosiaatiosta tehdyn Eurooppa-sopimuksen pöytäkirjan N:o 1 päättymisestä
 Virallinen lehti nro L 301 , 17/11/2001 s. 0036 - 0036
 Euroopan yhteisön ja Viron tasavallan kirjeenvaihtona tehtysopimustekstiili- ja vaatetustuotteiden kauppaa koskevan, Euroopan yhteisöjen ja niiden jäsenvaltioiden sekä Viron tasavallan välisestä assosiaatiosta tehdyn Eurooppa-sopimuksen pöytäkirjan N:o 1 päättymisestäA Yhteisön kirjeArvoisa Herra,Minulla on kunnia viitata Eurooppa-sopimuksen tekstiili- ja vaatetustuotteita koskevaan pöytäkirjaan N:o 1.Sen vuoksi, että Viro on liittynyt Maailman kauppajärjestöön ja siten tekstiili- ja vaatetustuotteista tehtyyn monenkeskiseen sopimukseen, yhteisö katsoo, että tekstiili- ja vaatetustuotteiden kauppaa koskevan Eurooppa-sopimuksen pöytäkirjan N:o 1 olisi päätyttävä 1 päivästä tammikuuta 2001 alkaen.Olisin kiitollinen, jos voisitte ystävällisesti vahvistaa, että hallituksenne hyväksyy tämän kirjeen sisällön.KunnioittavastiEuroopan yhteisön puolestaB Viron tasavallan kirjeArvoisa Herra,Minulla on kunnia ilmoittaa saaneeni seuraavan tänään päivätyn kirjeenne: "Minulla on kunnia viitata Eurooppa-sopimuksen tekstiili- ja vaatetustuotteita koskevaan pöytäkirjaan N:o 1.Sen vuoksi, että Viro on liittynyt Maailman kauppajärjestöön ja siten tekstiili- ja vaatetustuotteista tehtyyn monenkeskiseen sopimukseen, yhteisö katsoo, että tekstiili- ja vaatetustuotteiden kauppaa koskevan Eurooppa-sopimuksen pöytäkirjan N:o 1 olisi päätyttävä 1 päivästä tammikuuta 2001 alkaen.Olisin kiitollinen, jos voisitte ystävällisesti vahvistaa, että hallituksenne hyväksyy tämän kirjeen sisällön."Minulla on kunnia ilmoittaa, että hallitukseni on yhtä mieltä kirjeenne sisällöstä.Ottakaa vastaan, Arvoisa Herra, korkeimman kunnioitukseni vakuutukset.Viron tasavallan hallituksen puolesta


type: other

text:
WUBO – Icodo
 CRvB 22-11-2001, 98/6730 WUBO
 Directe betrokkenheid bij bombardementen.
 In mei 1997 heeft eiseres, geboren [in] 1935, verweerster verzocht om haar te erkennen als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet en haar een periodieke uitkering, een toeslag als bedoeld in artikel 19 van de Wet, en enige voorzieningen toe te kennen. Daartoe heeft eiseres gesteld dat zij psychische klachten heeft gekregen ten gevolge van de oorlogservaringen die zij aan haar aanvraag ten grondslag heeft gelegd.
 Bij besluit van 21 oktober 1997, zoals na gemaakt bezwaar gehandhaafd bij het thans bestreden besluit, heeft verweerster op deze aanvraag afwijzend beslist. Daartoe is overwogen dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor erkenning als burger-oorlogsslachtoffer zoals vermeld in artikel 2, eerste lid, onder a en b, van de Wet.
 In beroep heeft eiseres te kennen gegeven dat het bestreden besluit niet juist is, voor zover verweerster ervan is uitgegaan dat eiseres niet betrokken is geweest bij met de krijgsverrichtingen direct verbonden handelingen of omstandigheden in de zin van artikel 2, eerste lid, onder a, van de Wet. In dit verband is gewezen op de door eiseres overgelegde historische gegevens omtrent de bombardementen op Rotterdam die eiseres gegeven haar woonplaats in de oorlogsjaren heeft meegemaakt.
 De Raad dient in dit geding te beoordelen of het bestreden besluit in rechte stand kan houden. Dienaangaande overweegt de Raad, gelet op hetgeen in beroep is aangevoerd, als volgt.
 De Raad stelt, overeenkomstig zijn constante jurisprudentie in dezen, voorop dat algemene oorlogsomstandigheden – waaraan in de oorlogsjaren eenieder in meerdere of mindere mate heeft blootgestaan – niet zijn aan te merken als calamiteiten in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet.
 Indien, zoals in het onderhavige geval, aan een aanvraag ten grondslag is gelegd dat betrokkene bombardementen heeft meegemaakt, dient op basis van al hetgeen is komen vast te staan omtrent de betreffende gebeurtenissen te worden beoordeeld of er in het voorliggende concrete geval sprake is geweest van betrokkenheid bij calamiteiten in de zin van de Wet. Bij deze individuele beoordeling kunnen, zoals de gemachtigde van verweerster ter zitting terecht heeft opgemerkt, vele factoren een rol spelen, zoals de afstand van betrokkene tot de explosies, de kracht van de explosies, de aard van de schuilplaats waar betrokkene tijdens het bombardement verbleef, de omvang en aard van de aanval, het soort bommen dat is gebruikt, de materiële schade die in de directe omgeving van betrokkene is aangericht, en voorts is van belang de vraag of betrokkene al dan niet gewond is geraakt of is geconfronteerd met de verwonding of het omkomen van naasten.
 In het sociaal rapport dat door de Stichting 1940-1945 is opgesteld naar aanleiding van de aanvraag van eiseres, is vastgelegd dat eiseres heeft verklaard dat zij in mei 1940 het bombardement op Rotterdam heeft meegemaakt en dat zij zich kan herinneren dat zij met haar ouders in een kast zat en dat zij het gierende geluid van de bommen en de ontploffingen rondom hoorde. In aanvullende verklaringen heeft eiseres aangegeven dat zij ook na mei 1940 nog een groot aantal bombardementen op Rotterdam heeft meegemaakt.
 De Raad leidt uit de gedingstukken af dat eiseres gedurende de oorlogsjaren 1940-1945, met uitzondering van de periode juni 1942 tot januari 1943 en de periode na november 1944, bij haar ouders aan de [P.straat] in Rotterdam woonde en dat eiseres in hoofdzaak vanaf die plaats bombardementen op Rotterdam heeft meegemaakt. Verder neemt de Raad als vaststaand aan dat er in de oorlogsjaren tengevolge van de bombardementen op Rotterdam geen schade is aangericht aan het huis en in de straat waar eiseres woonde.
 Eiseres heeft aangegeven dat bij het bombardement op Tussendijken van 31 maart 1943 het huis van een broer van de moeder van eiseres is verwoest, maar dat daarbij geen familieleden zijn gedood of gewond geraakt. Ook bij de andere bombardementen die eiseres heeft meegemaakt, is geen van haar familieleden gedood of gewond geraakt.
 Met inachtneming van het voorgaande kan de Raad uit de gedingstukken, tezamen en in onderling verband bezien, niet afleiden dat eiseres direct betrokken is geweest bij een of meer bombardementen op Rotterdam, zodat er onvoldoende substraat is om aan te nemen dat zich ten aanzien van eiseres een calamiteit heeft voorgedaan die valt onder het bereik van artikel 2, eerste lid, onder a, van de Wet. Aan het voorgaande kan niet afdoen dat, naar de Raad wil aannemen, op eiseres van de frequente bombardementen op Rotterdam, en ander oorlogsgeweld, een ernstige dreiging is uitgegaan. Nu niet aannemelijk is geworden dat sprake is geweest van directe betrokkenheid in de hiervoor bedoelde zin, moet deze dreiging, niettegenstaande de jeugdige leeftijd die eiseres in de oorlogsjaren had, worden beschouwd als een algemene oorlogsomstandigheid, die niet onder het toepassingsbereik van de Wet kan worden gebracht.
 Wet uitkeringen burgeroorlogsslachtoffers
 Van mevrouw mr. A.H. Punt-Koopmans, die als advocaat betrokken was bij bovenstaande zaak, ontvingen wij het navolgende commentaar op deze uitspraak:
 “Blijkens de gedingstukken heeft eiseres (1935) haar aanvraag gebaseerd op haar directe betrokkenheid bij bombardementen op Rotterdam gedurende de oorlogsjaren met uitzondering van de periode juni 1942 tot januari 1943. Daartoe is van de zijde van eiseres ondermeer aangevoerd dat er vele bombardementen op korte tot zeer korte afstand hebben plaatsgevonden. Eiseres had daarvan door eigen uitgebreid onderzoek een goed overzicht gemaakt.
 De PUR hanteerde in eerste instantie het argument dat geen bommen binnen een straal van 150 meter van de woning van eiseres waren gevallen. Later werd door de PUR gesteld dat geen sprake was van directe betrokkenheid omdat er geen schade en persoonlijke ongelukken hadden plaatsgevonden. In de contramemorie werd gesteld dat de afstand van de bombardementen een indicatie vormen bij de beoordeling van de directe betrokkenheid. In de uitspraak CRvB 97/11394 WUBO was één bombardement binnen een straal van 150 meter, waarbij enkele doden en gewonden vielen en woningen in de directe omgeving werden beschadigd, voldoende voor aanname van een directe betrokkenheid.
 In de uitspraak CRvB 95/7868 WUBO was één bombardement op 5 minuten loopafstand niet voldoende. Ook een bombardement op 5 kilometer afstand was niet voldoende: CRvB 96/2606 WUBO.
 In het geval van eiseres was er sprake van vele bombardementen gedurende een periode van enkele jaren. Enkele bommen vielen binnen de straal van 150 meter van haar woonhuis, vele vielen binnen een straal van 500 meter. Daarbij vielen doden en gewonden en werd veel schade aan woonhuizen in naastgelegen straten aangericht. Ook werd het huis van moeders broer verwoest, maar daarbij werd niemand gedood of verwond.
 In de uitspraak van eiseres overweegt de Centrale Raad dat voor de beoordeling van de directe betrokkenheid vele factoren een rol spelen, zoals de afstand van de betrokkene tot de explosies, de kracht van de explosies, de aard van de schuilplaats waar betrokkene tijdens het bombardement verbleef, de omvang en aard van de aanval, het soort bommen dat is gebruikt, de materiële schade die in de directe omgeving van betrokkene is aangericht, en voorts de vraag of betrokkene al dan niet gewond is geraakt of is geconfronteerd met de verwonding of het omkomen van naasten.
 De Centrale Raad wijst directe betrokkenheid van eiseres af omdat er door de bombardementen geen schade is aangericht aan het huis en in de straat waar zij woonde. De Centrale Raad gaat kennelijk niet meer uit van een straal van 150 meter. In het geval van eiseres was in de straat om de hoek, maar wel binnen een straal van 150 meter, veel schade aan woningen aangericht en waren doden gevallen. Voorts overweegt de Centrale Raad dat bij de bombardementen geen van haar familieleden gedood of gewond zijn geraakt. De frequente bombardementen op Rotterdam en ander oorlogsgeweld, werd als algemene oorlogsomstandigheid buiten toepassingsbereik van de Wet geoordeeld. Hiermee lijken de criteria voor de beoordeling van de directe betrokkenheid bij bombardementen in vergelijking met de hiervoor genoemde jurisprudentie, verder te zijn teruggeschroefd.”
 CRvB 29-11-2001, 98/4022 WUBO en 98/7631 WUBO
 Directe betrokkenheid bij bombardementen. Gebruik van afweergeschut.
 In mei 1995 heeft eiseres, geboren [in] 1939, een verzoek ingediend om erkenning als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet en om toekenning van een periodieke uitkering alsook, bij wege van voorziening, een integrale autokostenvergoeding. Daartoe heeft eiseres gesteld dat zij gezondheidsklachten heeft overgehouden aan een viertal door haar beschreven oorlogservaringen.
 Bij besluit van 31 mei 1996, in bezwaar gehandhaafd bij het thans als eerste bestreden besluit, heeft verweerster dat verzoek afgewezen, overwegende dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor erkenning als burger-oorlogsslachtoffer, zoals vermeld in artikel 2, eerste lid, onder a en b, van de Wet.
 In januari 1998 heeft eiseres aanvullend een verzoek ingediend om toekenning van een vergoeding van of tegemoetkoming in de kosten verbonden aan het vervoer in verband met psychotherapie.
 Bij besluit van 22 april 1998, in bezwaar gehandhaafd bij het thans als tweede bestreden besluit, heeft verweerster dat verzoek afgewezen, reeds omdat eiseres niet als burger-oorlogsslachtoffer is erkend. In beroep heeft eiseres te kennen gegeven dat het als eerste bestreden besluit niet juist is, voorzover verweerster daaraan ten grondslag heeft gelegd dat het plaatsen en het gebruik van afweergeschut in de omgeving van het ouderlijk huis van eiseres (één van de vier door eiseres beschreven oorlogservaringen) niet kan worden gezien als een calamiteit in de zin van artikel 2, eerste lid, onder a en b, van de Wet. Naar het oordeel van eiseres heeft verweerster dienaangaande ten onrechte overwogen dat het plaatsen van dergelijk geschut niet tegen eiseres persoonlijk was gericht en – bovendien – uit de ten dienste staande gegevens niet is gebleken dat in de directe omgeving van het ouderlijk huis een vliegtuig of bom is neergekomen. Ten aanzien van het als tweede bestreden besluit heeft eiseres in beroep aangevoerd dat zij dat beroep heeft ingesteld tot behoud van rechten.
 Het eerste geschil is toegespitst op de vraag of is voldaan aan de in artikel 2, eerste lid, onder a, van de Wet omschreven voorwaarden voor erkenning als burger-oorlogs-slachtoffer, waaronder, voor zover hier van belang, wordt verstaan degene, die tijdens de oorlogsjaren 1940-1945 als burger lichamelijk of psychisch letsel heeft opgelopen bij met de krijgsverrichtingen direct verbonden handelingen of omstandigheden, ten gevolge van welk letsel hij blijvend invalide is geworden. Hierbij tekent de Raad aan dat deze bepaling – anders dan bij artikel 2, eerste lid, onder b, van de Wet – niet ook vereist dat de handelingen of maatregelen (door of namens de vijandelijke bezettende machten) tegen diegene werden gericht.
 De Raad stelt, overeenkomstig zijn vaste jurisprudentie in zaken als deze, voorop dat algemene oorlogsomstandigheden – waaraan (vrijwel) iedereen gedurende de oorlogsjaren in meerdere of mindere mate heeft blootgestaan – niet zijn aan te merken als met de krijgsverrichtingen direct verbonden handelingen of omstandigheden. Met de Wet is niet bedoeld iedere burger die is getroffen door oorlogsgeweld tegemoet te komen op de wijze als daarin voorzien; alleen de zwaarst getroffenen behoren tot de doelgroep. Artikel 2 van de Wet wordt dan ook strikt uitgelegd om te voorkomen dat het personen gaat omvatten die niet tot de doelgroep kunnen worden gerekend.
 Als vaststaand moet worden aangenomen dat tijdens de oorlogsjaren tussen de ouderlijke, aan de toenmalige Amstelveenscheweg te Amsterdam gelegen woning van eiseres en de oostelijke kop van de Bosbaan in het nabijgelegen Amsterdamse Bos, op circa 80 meter afstand van die woning, door de Duitsers zwaar luchtafweergeschut (FLAK) met zoeklichten in/op een of meer bunkertjes is geplaatst waarvan dagelijks, dat wil zeggen vooral ’s nachts, gebruik werd gemaakt tegen bommenwerpers en andere vliegtuigen van de geallieerden waarop vooral de nabijgelegen luchthaven Schiphol een grote aantrekkingskracht uitoefende. Er zijn dan ook herhaaldelijk vliegtuigen neergehaald en zeker vier daarvan zijn neergestort in het Amsterdamse Bos, één op enkele honderden meters van het ouderlijk huis. Voorts zijn ook delen van al dan niet geraakte vliegtuigen en bommen neergekomen in de omgeving van Amstelveen. Het gebruik van de FLAK is gepaard gegaan met intens lawaai en gedreun; de ouderlijke woning stond te trillen op haar grondvesten en de vensterruiten moesten worden beschermd met houten schotten.
 Eiseres heeft bij haar standpunt benadrukt dat de gebeurtenissen niet elk op zich los van elkaar mogen worden bezien, maar in hun onderlinge verband moeten worden beoordeeld. Doorslaggevend acht zij dan ook het grootschalige karakter van de luchtoorlog rond Schiphol alsook de korte afstand tussen het ouderlijk huis en enerzijds de permanent werkende FLAK, anderzijds de plaatsen waar vliegtuigen of delen daarvan en bommen zijn neergekomen. Voorts heeft eiseres hierbij ter zitting nog aangetekend dat wat het criterium directe betrokkenheid betreft verweerster ten aanzien van de oorlog in Nederland met betrekking tot de bewijslast voor betrokkenheid bij calamiteiten een andere, dat wil zeggen minder ruimhartige, benadering toepast dan ten aanzien van de oorlog en met name de zogenoemde Bersiap-periode in voormalig Nederlands-Indië, door bij de toepassing van artikel 2, eerste lid, onder f, gelezen in samenhang met a, van de Wet voldoende te achten dat is komen vast te staan dat de betrokkene woonde in een gebied (wijk) waar bombardementen hadden plaatsgevonden en dat door één of meer getuigen was bevestigd dat de betrokkene daar ten tijde van die bombardementen verbleef.
 Verweerster heeft ter zitting ter toelichting op het eerste bestreden besluit naar voren gebracht dat de beschrijving door eiseres van haar oorlogservaringen niet helder en concreet is, dat eiseres ten tijde van de sociale rapportage in juli 1995 heeft aangegeven zich slechts flarden van gebeurtenissen te kunnen herinneren en dat zij die gebeurtenissen niet goed in de tijd weet te plaatsen, terwijl de verklaringen van de vader en een broer van eiseres niet in positieve zin kunnen bijdragen aan de beantwoording van de vraag of er sprake is van directe betrokkenheid.
 De Raad staat voor de vraag of de bestreden besluiten in rechte stand kunnen houden. De Raad beantwoordt die vraag bevestigend en overweegt daartoe het volgende.
 Aannemelijk is dat eiseres zich ondanks haar nog jeugdige leeftijd bedreigd heeft gevoeld als gevolg van de hiervoor in het kort beschreven ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog en daaronder ook heeft geleden. In het hebben van bedreigende oorlogservaringen onderscheidt eiseres zich helaas niet van vele anderen. Om onder het toepassingsbereik van artikel 2, eerste lid, onder a, van de Wet te vallen is evenwel directe betrokkenheid bij met de krijgsverrichtingen verbonden handelingen of omstandigheden vereist. Van het neerkomen van al dan niet geraakte geallieerde vliegtuigen en/of delen daarvan en/of bommen in de directe omgeving van de ouderlijke woning van eiseres kan naar het oordeel van de Raad niet worden gesproken. Van bomexplosies op korte afstand van het ouderlijk huis is ook geen gewag gemaakt en van materiële schade, doden en/of gewonden als gevolg daarvan evenmin. Het vooral ’s nachts veelvuldig gebruik van de door de Duitsers achter de spoorlijn achter de tuinen van de volgens de overgelegde tekeningen voor het overgrote deel aan elkaar gebouwde woningen aan de overzijde van de Amstelveenscheweg, hemelsbreed op circa 80 meter van de ouderlijke woning van eiseres geplaatste FLAK en de vatbaarheid daarvan alsook de directe omgeving daarvan voor geallieerde bommen in een poging die FLAK uit te schakelen, is zonder meer bedreigend. Echter, dat gebruik en die vatbaarheid kunnen de Raad onder de gegeven omstandigheden niet brengen tot de conclusie dat hier niet meer van een algemene oorlogsomstandigheid sprake is, doch moet worden gesproken van directe betrokkenheid van eiseres. De Raad tekent hierbij aan dat het gebruik van de FLAK veelal ’s nachts op een afstand van 80 meter niet zonder meer op één lijn kan worden gesteld met een bomexplosie op korte afstand, nog daargelaten de soort en de kracht van de bom. Vergelijking met de bomexplosiegevallen in de twee door eiseres ter zitting aangehaalde uitspraken van de Raad leiden niet tot een ander oordeel, evenmin als vergelijking met andere, de Raad ambtshalve bekende gevallen waarin bomexplosies een rol hebben gespeeld. De aanwezigheid van de luchthaven Schiphol in de omgeving van Amsterdam en de grootschaligheid van de bombardementen daarop zijn als oorlogsomstandigheden te zeer van algemene aard om te kunnen bijdragen aan het invullen van de eis van directe betrokkenheid.
 Eiseres heeft haar stelling dat verweerster in vergelijking met met name de Bersiapperiode in voormalig Nederlands-Indië bij calamiteiten als in dit geval bombardementen in Nederland een minder ruimhartige benadering van het criterium directe betrokkenheid toepast, niet onderbouwd door het overleggen van een of meer beslissingen van verweerster. Het is de Raad dan ook niet mogelijk na te gaan of haar stelling juist is. De Raad is evenmin ambtshalve bekend met een ruimhartiger benadering door verweerster op dat punt.
 Gezien het vorenstaande acht de Raad voor vernietiging van de bestreden besluiten onvoldoende grondslag aanwezig.
 CRvB 29-11-2001, 00/6713 WUBO
 Verblijf in kampong Djeneng is geen onderduik. Verblijf in opvangkamp Semarang.
 Eiser, geboren in 1938, heeft een Wubo-aanvraag ingediend. Deze aanvraag is door de PUR afgewezen.
 Als relevante ervaringen tijdens Japanse bezettingsperiode heeft eiser naar voren gebracht dat hij ondergedoken was in kampong Djeneng bij Semarang, dat het na de Japanse capitulatie zeer onrustig en onveilig was en dat Nederlanders door Pemoeda’s werden vermoord. Voorts heeft eiser aangegeven dat hij naar een door Engelse militairen bewaakt beschermingskamp is gevlucht en dat hij naar Soerabaja werd overgebracht. In Soerabaja bewoonde hij een leegstaand huis alwaar hij beschietingen heeft meegemaakt.
 Verweerster heeft het door eiser genoemde verblijf in kampong Djeneng niet aangemerkt als onderduik om aan handelingen of maatregelen van de bezettende macht te ontkomen. De vermelde huiszoekingen in de woning in deze kampong heeft verweerster niet aangemerkt als calamiteiten in de zin van de Wet, aangezien deze huiszoekingen niet tegen eiser persoonlijk waren gericht en er evenmin sprake was van excessief geweld.
 Met betrekking tot de door eiser gestelde mishandeling door Pemoeda’s is verweerster van oordeel dat hiervan buiten eisers eigen verklaring geen bevestiging is verkregen. Voorts heeft verweerster het verblijf van eiser in een opvangkamp in Semarang niet aangemerkt als gevolg van een maatregel als bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder f, van de Wet, terwijl eisers betrokkenheid bij beschietingen in Soerabaja niet is komen vast te staan.
 Verweerster is op grond van het vorenstaande tot het oordeel gekomen dat eiser niet kan worden erkend als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van artikel 2 van de Wet.
 De Raad heeft in de gedingstukken en het behandelde ter terechtzitting geen aanknopingspunten gevonden om dit standpunt van verweerster voor onjuist te houden. Hij overweegt daarbij dat geen objectieve gegevens beschikbaar zijn gekomen die het relaas van eiser bevestigen en dat voorts de door eisers tante [D.] afgelegde verklaringen onvoldoende houvast geven om te kunnen concluderen dat eiser is getroffen geweest door calamiteiten in de zin van de Wet.
 CRvB 6-12-2001, 01/917 WUBO
 Verkrachting in Bersiapperiode.
 Eiseres, geboren [in] 1928 te [C.] in het voormalige Nederlands- Indië, heeft verweerster in maart 2000 verzocht om erkenning als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet) en toekenning van een periodieke uitkering ingevolge die wet. Eiseres heeft die aanvraag gebaseerd op gezondheidsklachten die volgens haar een gevolg zijn van haar ervaringen tijdens de Japanse bezetting en de zogenoemde Bersiapperiode in het voormalige Nederlands-Indië.
 Verweerster heeft de aanvraag afgewezen bij besluit van 30 oktober 2000, zoals na gemaakt bezwaar gehandhaafd bij het thans bestreden besluit, op de grond dat geen bevestiging is verkregen van (directe betrokkenheid bij) de door eiseres genoemde gebeurtenissen en dus niet is voldaan aan de voorwaarden voor erkenning als burger-oorlogsslachtoffer als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet.
 De Raad heeft in dit geding te beoordelen of het bestreden besluit in rechte stand kan houden. Hij overweegt daartoe het volgende.
 De Raad merkt allereerst op dat verweerster, ondanks het feit dat eiseres zowel bij gelegenheid van de aanvraag als in de bezwaarfase heeft gesteld tijdens de Bersiapperiode verkracht te zijn door een tweetal Indonesiërs, deze kwestie – in afwijking van het door haar te dezen gevoerde beleid – niet aan haar geneeskundig adviseur ter nadere verificatie heeft voorgelegd. Desgevraagd heeft verweerster ter zitting als verklaring daarvoor gegeven dat de gestelde gebeurtenis niet tijdens de Japanse bezetting maar in de onoverzichtelijke periode daarna zou hebben plaatsgevonden, zodat onvoldoende kenbaar was dat de gestelde verkrachting door tot de bezettende macht behorende personen heeft plaatsgevonden. De Raad kan verweerster in die opvatting evenwel niet volgen. In de eerste plaats zou daarmee immers worden miskend dat ook gebeurtenissen tijdens de Bersiapperiode onder de werkingssfeer van artikel 2 van de Wet kunnen worden gebracht. Voorts kan verweerster weliswaar worden toegegeven dat de situatie tijdens evenvermelde periode wellicht onoverzichtelijker was in de door haar bedoelde zin, maar dit ontslaat verweerster niet van de verplichting om ook de uit die periode gestelde gebeurtenissen naar vermogen te verifiëren. Daartoe is in zaken als deze bij uitstek een medisch onderzoek aangewezen, waar begrijpelijk en invoelbaar is dat de betrokkene omtrent dit soort gebeurtenissen als regel buiten de vertrouwde medische sfeer terughoudend zal zijn in het afleggen van gedetailleerde verklaringen.
 De Raad ziet in het door verweerster gemaakte onderscheid in periodes op zichzelf dan ook geen toereikende grond voor een afwijkende benadering. Dit betekent dat het primaire en het bestreden besluit in dit opzicht niet zorgvuldig zijn voorbereid en genomen.
 Niettemin acht de Raad in dit geval onder de gegeven omstandigheden onvoldoende grond aanwezig het bestreden besluit reeds om die reden te vernietigen, nu eiseres in de aanvraag- en bezwaarfase noch in beroep ten aanzien van de gestelde verkrachting zelf ook maar enige directe en aanwijsbare relatie heeft gelegd met ongeregeldheden tijdens de Bersiapperiode en/of met door extremisten in die periode gepleegd geweld.
 De Raad stelt voorts vast dat blijkens de gedingstukken bij het informatiebureau van het Nederlandse Rode Kruis geen gegevens zijn aangetroffen die het relaas van eiseres omtrent haar bovenvermelde en andere oorlogservaringen kunnen bevestigen. Eiseres heeft evenmin namen van nog in leven zijnde getuigen of lotgenoten kunnen noemen. De Raad kan dan ook niet anders dan constateren dat van de door eiseres genoemde gebeurtenissen geen bevestiging in enigerlei vorm is verkregen.
 Naar het oordeel van de Raad getuigt het van een redelijke toepassing en uitvoering van de Wet dat verweerster in beginsel niet besluit tot aanvaarding van calamiteiten uitsluitend op grond van de eigen verklaringen van de aanvrager.
 Omstandigheden die verweerster ertoe hadden moeten brengen om hierop in dit geval een uitzondering te maken, acht de Raad niet aanwezig.
 Wet uitkeringen burgeroorlogsgetroffenen
 CRvB 13-12-2001, 98/2589 WUBO
 Verblijf buiten kamp Halmaheira, broederschoolcomplex Randosarie en B-kamp te Soerabaja: beschermingskampen.
 Eiser, geboren [in] 1935 te [C.] in het voormalige Nederlands-Indië, heeft in november 1996 bij verweerster een aanvraag ingediend met de primaire strekking om te worden erkend als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet. Deze aanvraag heeft eiser gebaseerd op gezondheidsklachten, die worden toegeschreven aan hetgeen hij in het voormalige Nederlands-Indië heeft meegemaakt gedurende de Japanse bezetting en de daarop volgende Bersiapperiode.
 Als relevante ervaringen tijdens de Japanse bezettingsperiode heeft eiser naar voren gebracht: zijn vlucht naar de dessa Deliwang/Kalibogor (a), zijn internering in het kamp Halmaheira (b) en zijn verblijf in het buitenkamp Halmaheira (c). Als ervaringen tijdens de zogenoemde Bersiapperiode heeft eiser genoemd: het meemaken van beschietingen en gewelddadigheden (waaronder de gedwongen ontucht met een Javaanse vrouw) (d), zijn verblijf in een broederschoolcomplex Randosarie (e) en zijn verblijf in een B-kamp te Soerabaja (f).
 De Raad stelt, overeenkomstig zijn vaste jurisprudentie in dezen, voorop dat algemene oorlogsomstandigheden – waaraan in meerdere of mindere mate eenieder heeft blootgestaan – niet zijn aan te merken als handelingen of maatregelen in de zin van artikel 2, eerste lid, onder a en b of f, van de Wet.
 Hieruit volgt dat de door eiser onder (a) gestelde gebeurtenis, die in wezen neerkomt op het veranderen van woonplaats wegens toenemende onveiligheid, niet tot erkenning als burger-oorlogsslachtoffer kan leiden.
 Het verblijf in de onder (c), (e) en (f) vermelde kampen kan – reeds gelet op het karakter van deze kampen, die immers opvang en bescherming beoogden – evenmin onder de werkingssfeer van artikel 2, eerste lid, van de Wet worden gebracht.
 Het door eiser gestelde verblijf in het Halmaheirakamp kan de Raad niet met vrijheidsberoving op één lijn stellen nu vaststaat dat eiser slechts 2 á 3 dagen in dit kamp heeft verbleven en hij is vrijgelaten omdat hij niet tot de doelgroep behoorde. Dat eiser in die korte periode in zodanige mate met oorlogsgeweld is geconfronteerd dat zijn kortdurende (selectie)verblijf met internering op één lijn moet worden gesteld is evenmin aannemelijk geworden.
 Ten aanzien van hetgeen door eiser is gesteld met betrekking tot meegemaakte beschietingen en gewelddadigheden stelt de Raad vast dat eiser onvoldoende aannemelijk heeft kunnen maken dat hij daarbij direct was betrokken, zodat deze gebeurtenissen moeten worden aangemerkt als algemene oorlogservaringen die niet onder de termen van artikel 2, eerste lid , van de Wet kunnen worden gebracht.
 Hetgeen eiser heeft gesteld met betrekking tot het gewapenderhand afgedwongen seksuele contact met een Javaanse vrouw acht de Raad evenals verweerster onvoldoende aangetoond of aannemelijk gemaakt. Daartoe heeft de Raad in het bijzonder laten wegen dat deze verklaring op essentiële onderdelen afwijkt van die van zijn oudere broer [D.], die volgens eiser (ook) als slachtoffer bij deze gebeurtenis was betrokken. De Raad acht teminder grond aanwezig deze calamiteit als voldoende aannemelijk te aanvaarden nu eiser, zonder plausibele verklaring, van deze gebeurtenis eerst melding heeft gemaakt tijdens de hoorzitting in de bezwaarfase, welke overigens plaatsvond één week na de hoorzitting van broer [D.].
 Van objectieve gegevens die een en ander zouden kunnen bevestigen is in het geheel niet gebleken.
 Omtrent het door eiser gestelde gedwongen aanschouwen van het ophangen van twee misdadigers is ook naar het oordeel van de Raad te veel onduidelijkheid blijven bestaan om dit te aanvaarden als een calamiteit in de zin van de Wet. De door eiser gestelde mishandeling door een Indonesische jongen met een strijkijzer tenslotte is door verweerster terecht niet als oorlogsgeweld in de zin van de Wet aangemerkt.
 Het vorenstaande leidt de Raad tot de slotsom dat het bestreden besluit in rechte stand kan houden.
 CRvB 20-12-2001, 98/7051 WUBO
 Werken in tandpastafabriek in voormalig Nederlands-Indië. Verplicht toekijken hoe vrouw werd verbrand.
 Eiseres, geboren [in] 1931 in [C.] in het voormalige Nederlands-Indië, heeft in augustus 1997 een aanvraag bij verweerster ingediend primair ertoe strekkende dat zij als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wubo zou worden erkend. In dit verband heeft eiseres aangegeven dat zij gezondheidsklachten heeft, die worden toegeschreven aan de gebeurtenissen die zij tijdens de Japanse bezetting en de Bersiapperiode heeft meegemaakt, t.w.: het werken in een tandpastafabriek te Tjimahi (1), het verplicht toekijken hoe een vrouw werd verbrand (2) en de aanranding door een man die de ouderlijke woning was binnengedrongen (3).
 Bij besluit van 16 februari 1998 heeft verweerster de aanvraag van eiseres afgewezen omdat de door eiseres onder (1) genoemde gebeurtenis niet onder de werking van artikel 2, eerste lid, van de Wet valt en van de onder (2) en (3) genoemde gebeurtenissen buiten haar eigen verklaring onvoldoende bevestigingsgegevens voorhanden zijn. Dit standpunt heeft verweerster in het thans bestreden besluit gehandhaafd.
 De Raad staat in dit geding voor de beantwoording van de vraag of het bestreden besluit in rechte kan standhouden. Ten aanzien van het werken in de tandpastafabriek overweegt de Raad het volgende.
 Het werken tijdens de Japanse bezetting in een tandpastafabriek in Tjimahi kan ook volgens de Raad niet als calamiteit in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet worden aangemerkt. De Raad acht onvoldoende aannemelijk geworden dat eiseres, gelet op haar toenmalige leeftijd en de omstandigheden waaronder de werkzaamheden werden verricht, verplicht op genoemde locatie is tewerkgesteld. Eiseres was destijds immers pas 13 jaar, verrichtte dagelijks van 06.00 uur tot 17.00 uur produktiewerkzaamheden van algemene aard, keerde iedere dag naar huis terug en ontving daarvoor een zeer bescheiden beloning. Deze omstandigheden bezien in samenhang met de penibele financiële situatie van het gezin waartoe eiseres behoorde (en waarvan de vader in 1937 was overleden), maken het naar het oordeel van de Raad veeleer aannemelijk dat eiseres – tezamen met haar twee jongere broertjes, die op de jongensafdeling werkzaam waren – uit economische motieven in de tandpastafabriek is gaan werken. De onder (1) vermelde gebeurtenis is door verweerster derhalve terecht niet als calamiteit in de zin van de Wet aangemerkt. [...]
 CRvB 21-2-2002, 00/984 WUBO
 Bombardement in voormalig Nederlands-Indië.
 Blijkens de gedingstukken heeft eiseres in juni 2000 bij verweerster een aanvraag ingediend met de primaire strekking om te worden erkend als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet. Deze aanvraag heeft eiseres gebaseerd op gezondheidsklachten, die worden toegeschreven aan hetgeen zij in het voormalige Nederlands-Indië heeft meegemaakt gedurende de Japanse bezetting.
 Als relevante ervaringen tijdens de Japanse bezettingsperiode heeft eiseres naar voren gebracht: het meemaken van een bombardement op Soekaboemi (a) en de moeilijke omstandigheden waaronder zij tijdens de Japanse bezetting heeft geleefd (b).
 Hieruit volgt dat de door eiseres onder (b) gestelde gebeurtenis niet tot erkenning als burger- oorlogsslachtoffer kan leiden.
 Ten aanzien van hetgeen door eiseres is gesteld met betrekking tot het meegemaakte bombardement op Soekaboemi stelt de Raad vast dat onvoldoende is kunnen blijken dat eiseres daarbij direct betrokken is geweest, nu noch het internaat waar eiseres verbleef, noch de onmiddellijke omgeving ervan bij het bombardement zou zijn getroffen, zodat deze gebeurtenis moet worden aangemerkt als een algemene oorlogsomstandigheid die niet onder de termen van artikel 2, eerste lid, van de Wet kan worden gebracht.
 CRvB 24-1-2002, 98/8466 WUBO
 Huiszoekingen in voormalig Nederlands-Indië. Arrestatie vader. Lijken in rivier.
 Eiseres, geboren [in] 1937 in het voormalig Nederlands-Indië, heeft in februari 1998 bij verweerster een aanvraag ingediend om krachtens de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet) te worden erkend als burger-oorlogsslachtoffer en in aanmerking te worden gebracht voor onder meer een periodieke uitkering. Deze aanvraag heeft eiseres gebaseerd op bij haar bestaande gezondheidsklachten die zij toeschrijft aan haar ervaringen tijdens de Japanse bezetting van het voormalig Nederlands-Indië en tijdens de zogenoemde Bersiapperiode. In dit verband heeft eiseres aangegeven dat zij tijdens de Japanse bezetting bij luchtalarm heeft moeten schuilen in een schuilkelder, dat zij huiszoekingen heeft meegemaakt en heeft gezien hoe haar vader werd gearresteerd en voorts dat zij lijken heeft zien drijven in een rivier dichtbij het ouderlijk huis. Tijdens de Bersiapperiode heeft eiseres, naar zij stelt, een continu, algemeen gevoel van angst en onveiligheid gekend.
 De aanvraag van eiseres heeft verweerster afgewezen bij besluit van 7 juli 1998, zoals gehandhaafd bij het thans bestreden besluit, op grond van de overweging dat de oorlogs-ervaringen van eiseres niet zijn aan te merken als calamiteiten in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet.
 In dit geding dient de vraag te worden beantwoord of verweerster op goede gronden tot dit oordeel is gekomen.
 De Raad stelt in dit verband voorop dat overeenkomstig zijn vaste jurisprudentie algemene oorlogsomstandigheden, waaraan in meerdere of mindere mate eenieder heeft blootgestaan, niet zijn aan te merken als calamiteiten in de zin van artikel 2, eerste lid, onder a, b en f, van de Wet.
 In beroep heeft eiseres met name naar voren gebracht dat de door haar meegemaakte huiszoekingen door Japanners wel dienen te worden aangemerkt als handelingen of maatregelen in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet.
 De Raad kan eiseres in deze opvatting niet volgen. Naar het oordeel van de Raad heeft verweerster terecht overwogen dat niet is gebleken dat deze huiszoekingen tegen eiseres persoonlijk waren gericht. De enkele omstandigheid dat eiseres deel uitmaakte van het gezin waarbij deze huiszoekingen zich hebben voorgedaan oordeelt de Raad onvoldoende om aan te nemen dat de huiszoekingen ook jegens eiseres persoonlijk gericht waren. De Raad vindt hiervoor steun in de omstandigheid dat bij een dergelijke huiszoeking uitsluitend de vader van eiseres door de Japanners voor een korte tijd is meegenomen. Voorts is niet gebleken dat deze huiszoekingen met zoveel geweld gepaard zijn gegaan dat zij ondanks het hiervoor overwogene in het geval van eiseres toch dienen te worden aangemerkt als handelingen of maatregelen van de Japanse bezetter als bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder b en d, van de Wet.
 Met betrekking tot de overige door eiseres aan haar aanvraag ten grondslag gelegde ervaringen overweegt de Raad dat hij het standpunt van verweerster kan delen dat deze gebeurtenissen door hun algemeen karakter niet onder de werkingssfeer van de Wet kunnen worden gebracht.
 Art. 2, eerste lid
 CRvB 28-2-2002, 99/4125 WUBO
 Onderduik woonwagenbewoner-niet zigeuner (reiziger).
 In oktober 1998 heeft eiseres, geboren [in] 1936, verweerster verzocht om te worden erkend als burger-oorlogsslachtoffer en om in aanmerking te worden gebracht voor onder meer een periodieke uitkering op grond van de Wubo. Deze aanvraag heeft eiseres gebaseerd op bij haar bestaande gezondheidsklachten die zij toeschrijft aan haar ervaringen tijdens de Duitse bezetting. Daarbij heeft eiseres erop gewezen dat zij woonwagenbewoner-niet zigeuner is (hierna: reiziger), en heeft zij gesteld dat zij er als kind getuige van is geweest dat zigeuners met geweld werden opgepakt en weggevoerd. Verder heeft eiseres onder meer aangevoerd dat haar vader door of vanwege de Duitse bezetter is gearresteerd en dat hij, na te zijn ontsnapt, met zijn gezin, waartoe ook eiseres behoorde, is ondergedoken in de bossen van België om zichzelf en zijn gezinsleden te behoeden voor vervolging door of vanwege de Duitse bezetter.
 Bij besluit van 30 maart 1999 heeft verweerster het verzoek van eiseres afgewezen en deze afwijzing is na bezwaar bij het thans bestreden besluit gehandhaafd. Bij het laatstgenoemde besluit heeft verweerster overwogen dat niet aannemelijk is dat eiseres is getroffen door onder de Wet vallend oorlogsgeweld zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid. Verder heeft verweerster overwogen dat eiseres als reiziger objectief gezien geen vervolging te vrezen had. Verweerster acht daarom niet aannemelijk dat eiseres is ondergedoken in verband met handelingen of maatregelen welke door of namens de vijandelijke bezettende machten tegen haar waren gericht.
 Tegen het bestreden besluit heeft eiseres doen aanvoeren dat – kort samengevat – het verbod voor reizigers om rond te trekken en hun gedwongen verblijf in verzamelkampen in het algemeen, en zeker in het onderhavige geval, wel degelijk dienen te worden aangemerkt als onder de Wet vallend oorlogsgeweld zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid. In dit verband is erop gewezen dat het verbod om rond te trekken en het gedwongen verblijf in een verzamelkamp het onmogelijk maakte om inkomsten te verwerven uit de ambulante handel. Verder is gesteld dat door de Duitse bezetter tijdens en na de razzia’s van 16 mei 1944 geen scherp onderscheid werd gemaakt tussen zigeuners en reizigers, zodat eiseres als reiziger wel degelijk voor vervolging te vrezen had en haar onderduik beschouwd dient te worden als een calamiteit die onder de reikwijdte van de Wet valt.
 De Raad dient antwoord te geven op de vraag of het bestreden besluit, gelet op hetgeen in beroep is aangevoerd, in rechte kan standhouden. Die vraag beantwoordt de Raad bevestigend, waartoe het volgende wordt overwogen.
 Ingevolge artikel 2, eerste lid, onder b, van de Wubo wordt voor de toepassing van de Wet onder burger-oorlogsslachtoffer verstaan degene, die tijdens de oorlogsjaren 1940-1945 als burger lichamelijk of psychisch letsel heeft opgelopen door of in verband met handelingen of maatregelen welke door of namens de vijandelijke bezettende machten tegen hem werden gericht, tengevolge van welk letsel hij blijvend invalide is geworden of is overleden. Gelet hierop dient allereerst vastgesteld te worden of er ten aanzien van eiseres sprake is geweest van handelingen of maatregelen in vorenbedoelde zin.
 Zoals de Raad reeds eerder heeft overwogen in zijn uitspraak van 16 november 2000, 99/6332 WUBO, laat de Wet ruimte om door of namens de bezetter uitgevaardigde algemene maatregelen zoals het verbod voor reizigers om rond te trekken en hun gedwongen verblijf in verzamelkampen, ongeacht vanuit welk oogmerk zij zijn uitgevaardigd, onder de werking van de Wet te brengen, indien naar de omstandigheden beoordeeld de specifieke uitwerking van dergelijke maatregelen daartoe in een individueel geval aanleiding geeft.
 In het onderhavige geval is naar het oordeel van de Raad niet gebleken dat de algemene door de bezetter jegens reizigers afgekondigde maatregelen hebben geresulteerd in specifiek tegen eiseres gerichte handelingen of maatregelen in vorenbedoelde zin. In dit verband overweegt de Raad dat de door genoemde maatregelen veroorzaakte onmogelijkheid voor de ouders van eiseres om inkomsten te verwerven uit de ambulante handel moet worden beschouwd als een algemene oorlogsomstandigheid die, overeenkomstig constante jurisprudentie, niet is aan te merken als calamiteit in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet.
 Eiseres heeft aan haar aanvraag mede ten grondslag gelegd dat zij ondergedoken is geweest. In verband daarmee heeft verweerster geschiedkundig materiaal geraadpleegd met betrekking tot de positie van zigeuners en reizigers in de Tweede Wereldoorlog. Verder heeft verweerster zich blijkens de gedingstukken onder meer met gerichte vragen gewend tot de afdeling Bevolking van de gemeente [B.].
 Uit het beschikbare geschiedkundige materiaal kan worden afgeleid dat reizigers evenals zigeuners gedurende de Tweede Wereldoorlog geconfronteerd zijn met door de bezetter ten uitvoer gebrachte vexatoire maatregelen, maar niet dat reizigers vanaf 16 mei 1944 stelselmatig zijn vervolgd vanwege het enkele feit dat zij reiziger waren. Evenmin is gebleken van enig gegeven, anders dan de vermoedens van eiseres en haar ouders, op grond waarvan zou kunnen worden aangenomen dat eiseres is ondergedoken omdat een maatregel van de bezetter jegens haar te verwachten was. Derhalve is niet aannemelijk geworden dat eiseres heeft verkeerd in een reële onderduiksituatie.
 Wat van de zijde van eiseres overigens aan oorlogservaringen ten grondslag is gelegd aan haar aanvraag, heeft verweerster naar het oordeel van de Raad terecht niet aangemerkt als calamiteiten in de zin van de Wet, nu met betrekking tot deze belevenissen, mede tengevolge van de betrekkelijk vage omschrijving daarvan door eiseres, te veel onduidelijkheid bestaat om ze als zodanig te aanvaarden.
 Het vorenstaande betekent dat de Raad verweerster volgt in haar opvatting dat niet aannemelijk is geworden dat eiseres is getroffen door een oorlogscalamiteit in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet.
 CRvB 29-11-2001, 98/6262 WUBO
 Directe confrontatie met (zware) mishandeling van derden vereist i.v.m. beroep op art. 2 eerste lid aanhef en onder d.
 Eiser, geboren [in] 1927, is in 1994 door verweerster op grond van artikel 2, eerste lid, aanhef en onder b en e, van de Wet (oud) als burger-oorlogsslachtoffer erkend en aan hem is met ingang van 1 mei 1992 een toeslag ingevolge artikel 19 van de Wet toegekend.
 In juli 1995 heeft eiser verweerster, met een beroep op het gestelde in artikel 2, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet, zoals dit artikel luidt na wijziging van de Wet bij wet van 23 februari 1995, Stb. 1995, 122, welke wet in werking is getreden op 15 maart 1995, verzocht om alsnog met ingang van 1 juni 1984 te worden erkend als burger-oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet en voorts om toekenning van een toeslag ingevolge artikel 19 van de Wet, met ingang van een eerdere datum dan 1 mei 1992. Eiser heeft in dit verband gesteld een drietal gebeurtenissen te hebben meegemaakt, te weten: 1) het getuige zijn van mishandelingen ten tijde van de Japanse inval in maart/april 1942, 2) het getuige zijn van het afvoeren van mishandelde personen bij het Kempetai-gebouw te Kediri in 1944/1945 en 3) het getuige zijn van de mishandeling van de heer [C.] tijdens eisers detentie door de Kempetai in 1945.
 Verweerster heeft de in dit geding aan de orde zijnde aanvraag bij besluit van 31 juli 1997 afgewezen, welke afwijzing na gemaakt bezwaar is gehandhaafd bij het thans bestreden besluit. Daartoe is – kort samengevat – overwogen dat met betrekking tot de eerste en derde gestelde gebeurtenis, geen, althans onvoldoende bevestiging is verkregen en dat wat betreft de tweede (wel bevestigde) gebeurtenis geen sprake is van een calamiteit als bedoeld in artikel 2, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet. Hierbij heeft verweerster, ten aanzien van het verzoek om terugwerkende kracht, nog overwogen dat zij van oordeel blijft dat niet is komen vast te staan dat eiser ten tijde van zijn eerste aanvraag melding heeft gemaakt van mogelijke calamiteiten als bedoeld in evengenoemde bepaling en hem reeds op grond hiervan geen terugwerkende kracht kan worden verleend.
 Ingevolge het per 15 maart 1995 in werking getreden onderdeel d van artikel 2, eerste lid, van de Wet wordt – voor zover van belang – onder burger-oorlogsslachtoffer verstaan degene die tijdens de oorlogsjaren 1940-1945 als burger op jeugdige leeftijd psychisch letsel heeft opgelopen door de confrontatie met doodslag, executie of zware mishandeling van derden door de vijandelijke bezettende macht.
 Met betrekking tot het getuige zijn van mishandelingen ten tijde van de Japanse inval in maart/april 1942, is de Raad met verweerster van oordeel dat, buiten eisers eigen verklaring, geen bevestiging van deze gebeurtenis is verkregen, zodat artikel 2, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet reeds om deze reden toepassing mist. De Raad merkt hierbij nog op eiser niet te kunnen volgen in zijn stelling dat zijn eigen verklaring, in samenhang bezien met de consistente, wel bevestigde verklaringen ten aanzien van de overige gebeurtenissen, verweerster anders had moeten doen besluiten.
 Ten aanzien van het horen kermen en schreeuwen van personen die worden mishandeld en het vervolgens afgevoerd zien worden van die personen bij het Kempetai-gebouw te Kediri in 1944/1945, is de Raad van oordeel dat deze gebeurtenissen niet vallen onder de reikwijdte van artikel 2, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet. Gelet op de duidelijke tekst alsmede de parlementaire geschiedenis van de totstandkoming ervan dient deze bepaling strikt te worden gelezen. Hieruit volgt naar het oordeel van de Raad dat deze bepaling slechts van toepassing kan zijn indien sprake is van een directe confrontatie met (in dit geval) zware mishandeling van derden, in die zin dat men hiervan ooggetuige is geweest, althans dat men ter plekke en ten tijde van de mishandeling in persoon aanwezig was. Van een zodanige confrontatie is in het onderhavige geval, hoezeer eiser ook hieronder kan hebben geleden, geen sprake.
 Wat betreft het getuige zijn van de mishandeling van de heer [C.] tijdens eisers detentie door de Kempetai in 1945, heeft verweerster overwogen dat onvoldoende aannemelijk is geworden dat eiser geconfronteerd is geweest met zware mishandeling van derden als bedoeld in artikel 2, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet. De Raad onderschrijft het standpunt van verweerster in deze onder aantekening dat de confrontatie niet geldt personen die mishandeld zijn, maar personen die mishandeld worden in het bijzijn van degene die op die mishandeling een beroep doet. Ook naar het oordeel van de Raad is deze gebeurtenis, met alleen eisers eigen verklaring, onvoldoende bevestigd. De zich bij de stukken bevindende (ongedateerde) verklaring van de heer [D.] geeft, wat daar overigens ook van zij, immers niet meer aan dan dat, hoe ernstig dit op zichzelf ook is, eiser tegelijk met de heer [C.] gedetineerd is geweest en dat beiden gemarteld zijn. Artikel 2, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet is derhalve in het onderhavige geval niet van toepassing.
 De Raad merkt overigens op het besluit op dit punt – anders dan eiser in beroep heeft doen betogen – niet onduidelijk of anderszins ondeugdelijk gemotiveerd te achten.
 Gezien het vorenstaande is de Raad van oordeel dat hetgeen eiser in beroep heeft doen aanvoeren met betrekking tot de terugwerkende kracht van de eiser toegekende uitkering tot 1 juni 1984, geen nadere bespreking behoeft.
 Art. 2 eerste lid


type: wikipedia

text:
 1222 (MCCXXII) a fost un an obișnuit al calendarului iulian.
 Evenimente
 7 mai: Semnarea "Bulei de Aur" de către regele Andrei al II-lea al Ungariei.
 4 iunie: Herat, revoltat împotriva dominației mongolilor, este recucerit de aceștia și întreaga sa populație este masacrată.
 28 septembrie: Apariție a cometei Halley.
 19 decembrie: Se confirmă priviliegiul maestrului Ordinului Cavalerilor Teutoni așezat în Țara Bârsei.
 Nedatate
 Cavalerii gladiferi devin stăpâni ai Estoniei; revoltă a păgânilor din regiune.
 Confruntarea în Accra între genovezi și pisani; cei dintâi se retrag din oraș.
 După un îndelungat asediu, genovezii ocupă orașul Ventimiglia.
 Este încheiat conventul cistercian din Alcobaca, în Portugalia.
 Este întemeiat orașul Dorpat, în Livonia.
 Fondarea Ordinului teutonic.
 Florența înfrânge Pisa.
 Menționarea "Țării românilor" în regiunea Sibiu-Făgăraș.
 Mongolii înaintează în India până la Multân, dar se retrag din cauza climatului nefavorabil.
 Mongolii trec Caucazul prin pasul Derbent, pătrunzând în stepa cumanilor; hanul acestora, Kotian, face apel la cnejii ruși pentru ajutor; după ce îi supun pe alani și pe cerchezi, mongolii trimit o ambasadă în Rusia, care este masacrată, fapt ce conduce la declanșarea ostilităților ruso-mongole; Kotian se refugiază la curtea socrului său, cneazul Mstislav de Halici.
 Ottokar I Premysl realizează unirea dintre Boemia și Moravia.
 Arte, științe, literatură și filozofie
 29 septembrie: Este fondată Universitatea din Padova.
 Nașteri
 16 februarie: Nichiren, călugăr budist și filosof japonez (d. 1282)
 28 martie: Hermann al II-lea de Turingia (d. ?)
 Andrei al II-lea, mare cneaz de Vladimir (d. 1264)
 Theodoros al II-lea Laskaris, viitor împărat de Niceea (d. ?)
 Decese
 1 februarie: Alexios I, împărat bizantin de Trapezunt (n. 1182)
 10 martie: Ioan I, rege al Suediei (n. 1201)
 2 august: Raymond al VI-lea, conte de Toulouse (n. 1156)
 12 august: Vladislav al III-lea, duce de Boemia (n. 1160)
 Nedatate
 august: Theodoros I Laskaris, împărat bizantin la Niceea (n. 1204)
 Wilhelm I conte de Olanda (n. ?)
 Înscăunări
 august: Ioan al III-lea Ducas Vatatzes, împărat bizantin la Niceea (1222-1254).
 Abd-el Wahid, calif almohad, în Spania.
 Eric al XI-lea, rege al Suediei (1222-1250).
 Vezi și
 Listă de conducători de stat din 1222
 1222