قرار با یک سینگل مام

با توجه به اینکه یکی از بچه‌ها بخصوص خیلی پیگیر بود که اگر خواستم حرکتی بزنم و وارد رابطه بشم در موردش بنویسم، پس در این مطلب شرح ماوقع ارائه می‌گردد.به صورت کاملا اتفاقی که نمیگم چجوری، وارد مکالمه‌ای شدم با یک خانم، چند روز پیش.خب طبیعتا گفتگو رو خیلی رسمی و مودبانه پیش بردم و در ادامه گفتگو‌ها متوجه شدم که یک بچه هم داره ایشون. واقعیت اینه شک داشتم متاهله، جدا شده؟ یا چی؟ ولی خب نپرسیدم تا ببینم خودش چی میگه.ایشون کاراکتر باشخصیت و با فهم و شعوری داشت و این باعث شد که راحت بتونیم گفتگو کنیم.روز دیگه‌ای در کافه نشسته بودم که بعد کمی چت کردن اون گفت بیرونه و منم گفتم فلان کافه نشستم و گفت یکم وقت دارم میام اونجا. و این شد اولین دیدار حضوری ما.از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون استرسم بیشتر شد ولی تلاش بسیار کردم که کاملا معمولی و خونسرد رفتار کنم. کمی بعد رسید و به استقبالش رفتم و نشستیم.خیلی وقت نداشت و می‌خواست زود بره. کمی حرف زدیم. فهمیدم تازه جدا شده، دو تا بچه داره، و فقط سه چهار سال ازم بزرگتره.کمی از مشکلاتش گفت در اون مدت کم و منم تمام مدت تلاش می‌کردم کشفش کنم. سعی می‌کردم ببینم چی و کیه واقعا؟ چجور آدمیه؟واقعیتش هیچ حس بدی ازش نگرفتم، تناقضی در حرفاش نبود، برخوردش ساده و صمیمی بود.کمی بعد خداحافظی کرد و رفت و در چند روز گذشته کمی با هم در ارتباط بودیم. متوجه شده بودم که تحت فشاره. خودش هم گفته بود ولی منم بیشتر می‌فهمیدمش. زن جوانی که بعد از سال‌ها تلاش برای حفظ زندگی با فداکاری‌های مختلف اونم با شوهری که بارها بهش خیانت کرده اما حتی خانواده خودش هم ازش آنطور که باید حمایت نمی‌کنند. شخصی که در جامعه ما بهش میگند مطلقه و همه یجور دیگه نگاهش می‌کنند و در همه حال اونو مقصر می‌دونند و تحت فشار می‌ذارندش که برگرده سر زندگی که واقعا زندگی نیست.ولی اون با شجاعت ایستاده بدون جنجال و تنش جدا شده تا زندگی‌اش از حالا به بعد بهتر باشه. من می‌فهمیدمش. می‌دونستم چه فشاری رو داره تحمل می‌کنه. اون الان یک جنگجوی تنهاست. و من بهش نمیگم زن مطلقه، میگم سینگل مام، مامان مجرد. این ترکیب رو می‌پسندم. پر از احترامه. به شخصیت طرف احترام می‌ذاره. به جایگاهی که داره.امروز هم کماکان بصورت دپرس خونه دراز کشیده بودم و اوایل ظهر بهش پیام دادم. کمی بعد جواب داد و کمی گفتگو کردیم. صحبت ناهار شد و گفتم چیزی نخوردم. گفت میام دنبالت بریم بیرون غذا بخوری و منم استقبال کردم.نیم ساعت بعد اومد و به پیشنهاد من رفتیم کافه‌ای و بعد سفارش غذا برای من و قهوه برای اون شروع کردیم صحبت کردن. من بیشتر سعی کردم شنونده باشم و حمایتش کنم. خیلی صحبت کرد و از اتفاقات و شرایط زندگیش گفت. منم غذا می‌خوردم و گوش می‌دادم. و منم یکم آخرش صحبت کردم از خودم.خب من سیگنال‌ها رو می‌گرفتم در طول مکالمه. فهمیده بودم که الان حالش خوبه با من. منم حالم خوب بود، هر چند مثل بز نشسته‌ام و نمی‌تونم احساسات کوفتیمو بروز بدم.خب بچه که نیستیم، بالاخره سن و سالی ازمون گذشته و بهتر می‌دونیم چی میخواهیم و چکار می‌خواهیم بکنیم. دیگه یه جا صحبت‌ها حساس‌تر شد، و اونجا بود که فهمیدم باید دستشو بگیرم، و تصمیم درستی از آب در اومد.در همون حالت کمی صحبت کردیم و از حس خوبمون گفتیم و خب وقت رفتن رسیده بود.در راه یک آهنگ گذاشت و خودش گفت الان می‌تونی دستمو بگیری، و خب من هم همین کارو با تاخیر کمی انجام دادم. خودم می‌دونم خنگم.تو مسیر هم کلی حرف زدیم. قرار شد دعوتش کنم خونه، به پیشنهاد خودش البته. ولی بهش گفتم فعلا نمی‌گم بیایی چون خونه‌ام به شدت کثیف و ریخت و پاشه.گفتیم، خندیدیم، اشک ریخت، بالاخره رسیدیم دم خونه‌ام. ازش اجازه گرفتم و بغلش کردم و خدافظی کردیم. البته یه بوس هم برام فرستاد.نوشتم که هم حالم رو گفته باشم، هم در تعامل با یه سینگل مام اگر تجربه یا توصیه‌ای دارید بهم بکنید، هم بگم قراره به هر زوری شده خونه‌ام رو مرتب کنم که سخت‌ترین قسمت داستانه.... فراموشکار ...