رفیق ناباب

ربه ساعت بالای دیوار بلند و سبز رنگ بیمارستان نگاه می کنم 5 دقیقه تا ساعت یک مانده، بود. دلهره می گیرم قلبم شروع به کوبیدن می کند،هميشه همین‌طور بوده عجول وپر از استرس. برای معاینات قبل از استخدام که رفته بودم باید با یه روان شناس دیدار می کردم خیلی زود فهمید که استرسیم گفت:_ استرس داری.گفتم نه ولی دوست دارم هر چیز سر وقت انجام بشه، وسواس ندارم اما مثلا سر ساعتی که قراره سر کلاس باشم باید باشم واگر یک ثانیه دیر بشه قلبم کلنگ بر می داره میفته به جونم تالاپ وتولوت که دیگه دیر شد واز بین رفتی.روانشناس دستی به صورتش کشید سرشو بلند کرد وبه چشام نگاه کرد.لبخند زد وگفت :_خوب حالا میشه از ان قلبت بپرسی اگر فقط چند دقیقه دیر تر به قرارت برسی یا اصلا یک زنگ به کلاست نرسی چی میشه کل سیستم اموزشی بهم می خوره. یا دنیا از چرخش می مونه. حرفش به دلم نشست اصلا خاصیت یه روانشناس اینه که حرفش به دل می شینه اگر اینطور نبود که می شد من که بخاطر یه درس دفاع پایان نامم یه ترم به عقب می افتاد. تا سعادت یدک کشیدن مشاوره را یک ترم دیر تر داشته باشم. کمی فکر کردم وگفتم:_شما درست میگین ولی اخه دست خودم نیست.صندلیشو جلوتر کشید وخودکارشو رو برگه ی سفیدِ رو میز گذاشت، خیلی دوست داشتم یه چیزی بنویسه تا ببینم روانشناسا هم مثل دکترا بد خطن اما فقط چند تا خط بلند وکوتاه کشید خندم گرفت روانشناسا کلا خط ندارن فقط خط می دن.سرشو بلند کرد لبخندمو دید._اهان بخند جای اینکه استرس بگیری بخند اگر با لبخند دیر به قرار برسی بهتره که با استرس زود به قرار برسی.همین جملش کافی بود اما.قلبم انگار اینبار جای کلنگ پُتک به دست گرفته بود ضربش به پاهام هم اثر کرد وشروع کرد به لرزیدن.وای دیر شد بچه های مردم معطلن پشت گوشی.ای خدا لعنتت کنه کرونا.اگر کلاس حضور ی بود دیر هم که می شد معاونی مدیری مستخدمی کسی می رفت سر کلاس اما الان چی. بیچاره ها پول اینترنت دادن تو این اوضاع اقتصادی داره بیخودی مصرف میشه.نگهبان بیمارستان وارد اورژانس شد._خانم اینجا تجمع نکنین خطر ناکه لطفا برین بیرون، چشمی گفتم وامدم بیرون تو حیاط بیمارستان هم شلوغ بود وفت وامد مردم.گوشی را روشن کردم رفتم داخل گروه ونظر سنجی را زدم وحضور و غیاب را ارسال کردم خوب به موقع بود.یکی که پروفایلش عکس یه پسر با چشمهای درشت که شیطنت از ان می بارید پیام داد._خانم چرا دبر کردین.خوب ان که هنوز داشت لوحه ها ونگاره ها را می خوند وفعلا سواد نوشتن نداشت واین حرف حرف بزرگترش بود.حالا هی این روان شناس محترم بگه استرس نگیر.نوشتم.ببخشید گل پسرم اینترنتم ضعیف بود وصل نمی شد.خوب به خیر گذشت اینجا هم همه تقصیر ها افتاد گردن اینترنت.بیچاره اینترنت انگار به زور امده در خدمت ما باشه هر خلافی میشه میگیم ابنترنت.مثلا اینترنت دستشو دراز می کنه برای باباش پول ببره اختلاص اینترنتی می کنه زن وبچه اش گشنه است دستشو دراز می کنه کلاهبرداری اینترنتی می کنه.هوس بازه سرشو می بره تو زندگی خصوصی این وان ومردمو منحرف می کنه .از همه بدتر با معلم جماعت ودانش اموز جماعت خصومت شخصی داره از صبح که تو اینستا گرام وواتساپ جولان می دیم سر براهه اما تا به شاد می رسه بازی در میاره.چه کنیم رفیق نا بابه دیگه.خوب اینبار پیام امد._باشه خانم اشغالی نداره.خدا رو شکر نفس راحتی کشیدم بخشیده شده بودم.ولی چرا اشکال را اشغال نوشته بود نمی دونم شاید خواسته زیر پوستی برای تاخیرم فحش بده محترمانه نوشته.بماند..... درسو شروع کردم وفلب عجول هم که خودشو برای دیگران می کشه کلنگو گذاشت زمین.خواستم وویس بفرستم تا امدم بگم بچه های گلم یه اقایی که داشت با تلفن حرف می زد بلند گفت خبر مرگت کجایی پس چرا نمیایخواستم بگم حالتون خوبه یه خانمی از ماشین پیاده شد وپاش به زمین نرسیده تو گوشی که دستش بود بلند گفتنه بابا چه خوبی دارم می میمیرم امدم بیمارستان.از خیر وویس دادن گذشتم.وپیام فرستادم. حضرت همسر امد بیرون ونگاهم کرد.با تعجب گفت:_چته رنگ وروت پریده._کلاسم شروع شده._باشه برو خداحافظی کن بریم._بد نباشه تنهاشون بزاریم. یکی از اشناها تصادف کرده بود وامده بودیم ببینیمش. که تازه این هم یه قصه داره برای خودش که بماند برای یه فرصت دیگه. حضرت اقامون گفت :_نه بابا نمی زارن که داخل بمونیم اینجا بمونیم که چی بشه بگو کلاس داری.رفتم داخل نگهبان چشم غره ای رفت.پیشدستی کردم وگفتم :_ببخشید برم خداحافظی کنم برم.سرشو تکون داد یعنی به جهنم خوب برو ما برا ی خودتون میگیم تو این بیماری وگرفتاری وگر نه چکار داریم. رفتم بالا سر مریضمون وگفتم :._ببخشید من من کلاسم شروع شده باید بریم اگر کاری هست انجام بدیم.نه دستتون درد نکنه شما هم اسیر شدین حلال کنین.خلاصه زدیم بیرون و سوار ماشین شدیم شیشه ها را بستم تا کلاسو شروع کنم.اقا گرمش شد وکولرو روشنصدای کولر جیغ جیغوی پراید بلند تر وزود تر از صدای من به کلاس می رسید.خاموشش کردم وشیشه را دادم پایین.باد از روبرو می خورد وانتن رو سقف می خورد وصدای تلق تولوقش بلند شد.با حالت التماس نگاهش کردم اقامونو میگم.کشید کنار وترمز کرد تا من وویس را بفرستم ایشون هم انتنو باز کرد واز پنجره انداخت بغلم و راه افتادیم.تا خونه برسیم درسمو دادم واز بچه ها هم پرسیدم.خلاصه اخر کلاس بود رسیدیم دم در.استیکر پایان کلاس را فرستادم ونفس راحتی کشیدم.وپیامهای خسته نباشید بچه ها رگباری ارسال شد انگار انها بیشتر عجله داشتن برای خدا حافظی.یاد کلاسهای حضور ی افتادم یادش بخیر تا صدای زنگ می امد چنان با عجله وسیله ها را جمع می کردیم وفشنگی از در کلاس می زدیم بیرون که نگو، یادمه ابتدایی که بودیم تو سالن مدرسه می خوندیم. (زنگ وورولدو زینگ وورولدو عباس عباسا سیلی ووردو) واقعا نمی دونم چه معنی وچه ربطی زنگ خوردن به عباس بخت برگشته داشت که باید سیلی می خورد. اما هر ربطی داشت اواز هر روزه ی ما بود. طفلک بچه ها ی این زمانه که هیچ چیزو حضور ی درک نمی کنن حتی لذت تعطیل شدن مدرسه را. پسر شیطونه ی کلاس وویسی ارسال کرد بلافاصله زدم روش تا پلی بشه.با صدای ظریف ودلنشینش اروم می گفتخانم جان خسته نباشید.جیگرتو بخورمخندم گرفت اخه فسقلی این حرفا رو کجا یاد گرفتی.خوب یادم امد همش تقصیره این اینترنته.این رفیق نا باب