مکهِس: مرکز کنترل هوشمند سلامت

ساعت قدیمی روی دیوار، به نشانه ساعت دو، دو بار زنگ می­خورد. نور از لابه‌لای پرده‌های کشیده شده پنجره روی صورت پیرمرد افتاده است. اتاق بوی تب می­دهد. پیرمرد درحالی‌که عرق به تنش نشسته است و به‌سختی نفس می­کشد، در خوابی عمیق فرو رفته است و ملحفه­ای نازک تا روی صورتش کشیده شده است. به‌غیراز صدای تیک‌تاک ساعتی و تلفنی که مدام زنگ می­خورد و ایضاً صدای خرخر پیرمرد، هیچ صدایی به گوش نمی­رسد. بعد از دهمین یا یازدهمین صدای زنگ تلفن پیرمرد ناگاه از خواب می­پرد و سیخ سر جایش می­نشیند.- کیه؟! کی اونجاست؟!چند لحظه­ای طول می­کشد تا بتواند صدای تلفن را تشخیص دهد. آرام و مریض گونه ملحفه­ای که اکنون می­توان گفت کاملاً خیس شده است را کنار می­زند، دستش را روی لبه تخت، تکیه­گاه بدنش می­کند و از سر جایش بلند می­شود. درحالی‌که دستش را به دست دیوار داده است، آرام و با طمأنینه از اتاق‌خواب تا آشپزخانه طی طریق می­کند و خود را به گوشی تلفن که زنگش تازه قطع شده بود و مجدد صدای زنگش به گوش می­رسید، می­رساند و درحالی‌که نفسش به شماره افتاده است و سرفه امانش را بریده است، گوشی را برمی‌دارد.- بله؟!- باباجان؟! باباجان خوبی عزیزم؟- کی تو؟- فرنازم عزیزم. حالت خوبه باباجان؟- خواب بودم!- می­دونم بابا. حالت خوبه؟- بد نیستم، یکم تب دارم انگاری- همین الآن از مکهِس(مرکز کنترل هوشمند سلامت) زنگ زدند، گفتند که دمای بدنت رسیده به 38.6 و یکم سطح اکسیژن خونت پایین افتاده، اگه یکم دیگه سطح اکسیژن خونت پایین‌تر بیاد وضعیتت خطرناک میشه.- خب که چی؟!- هیچی باباجان، بابا من کارم توی تأمین اجتماعی تقریباً تموم شده، یه چند دقیقه دیگه اسنپ میگیرم میام پیشت.- باشه! من میرم دست و صورتم رو بشورم یکم خنک بشم. این دستبنده هم خیلی داره اذیت میکنه، چه جوری باید درش بیارم؟- نه تصدقت بشم، نباید دستبندت رو در بیاری. صدقه‌سری همین دستنبد بود من فهمیدم حالت خوب نیست. اشکال نداره عزیزم، برو یکم آب به دست و صورتت بزن، فقط بابا، از مکهس به من گفتند که اگه یکم دیگه سطح اکسیژن خونت پایین بیفته وضعیت خطر برات اعلام میشه، خودشون آمبولانس اعزام میکنن. قربونت برم من ممکنه یکم کارم طول بکشه، ترافیک هم هست توی شهر، یکم ممکنه دیر برسم. من به همسایه پایینی میگم که بیاد ازت کلیدای خونه رو بگیره، اگه قبل از اینکه من برسم، حالت بدتر شد، آمبولانس اومد بتونن بیان تو خونه و ببرنت بیمارستان.- باشه بگو بیاد!سرفه­های پیرمرد دوباره شروع می­شود. سرفه، راه را بر نفس کشیدنش می­بندد. صورتش به سیاهی می­گراید. تلفن را سر جایش می­گذارد. روی صندلی کنار میز تلفن می­نشیند بلکه سرفه­هایش اندکی آرام بگیرد. دستبند سیاهی که دخترش یک ماه پیش، قبل از اینکه سرفه­هایش شروع بشود و به اصرار فرناز ناچار شود تا آزمایشگاه برود و آزمایش بدهد و جواب کرونایش مثبت شود، برایش خریده بود را کمی روی مچ چپش جابجا کرد بلکه بتواند کمی دستش را بخاراند. تا فرناز به همسایه پایینی زنگ بزند و او بخواهد دوطبقه با پله بالا بیاید، چنددقیقه‌ای فرصت داشت. حس می­کرد اگر کمی آب به صورتش بزند بهتر می­شود. حال که نفسش خوب شده بود می­توانست تا دستشویی برود. دستش را روی زانوهایش گذاشت و آرام، بلند شد.پ.ن.: به عنوان یک پزشک که ارتباطی نه چندان دور با بیماران کرونایی داشته است، شاهد آن بوده ام که ارتباط بسیار تنگاتنگی بین سطح اکسیژن خون بیماران(sPO2) و پیش آگهی آنان وجود دارد؛ به گونه ای که شاید بتوانم بگویم در شرایط یکسان، احتمال زنده ماندن بیماری که حین مراجعه به پزشک سطح اکسیژنی برابر 90 داشته باشد خیلی بیشتر از بیماری است که سطح اکسیژن خونش به 87 رسیده باشد.با وجود گسترش بسیار چشمگیر و هیجان انگیز در زمینه دستبندهای هوشمند، هنوز جای سیستمی که به صورت لحظه ای سطح اکسیژن انسانها و به خصوص انسانهایی که بیشتر در معرض خطر هستند را بسنجد و در صورت مشاهده نشانه هایی مبتنی بر بدتر شدن حال آنان سطوح متفاوتی از هشدار -از اطلاع دادن به اطرافیان بیمار گرفته تا اعزام سریع آمبولانس- را فعال کند حس می شود.#روایتگرباش