بعد افتضاح به بار آمد...

اسلحه را روی شقیقه‌اش گذاشتم . هنوز می‌خندد . توی چشم‌هایش خیره می‌شوم . ماشه را می‌کشم . افتضاح به بار آمد . حالا حتما ترسیده . ولی دیر شده . هر چیزی وقتی دارد . مادربزرگ همیشه این را تکرار می‌کرد. طوری که فکر می‌کردم فقط همین یک جمله‌ی بدرد بخور را بلد است . اما خودش وقت نشناس‌ترین پیرزن تاریخ بود .یک‌بار مثل همیشه درست چند لحظه بعد از پهن شدن بساط نهار سر رسید . نشست کنار من و روبروی پدرم. من شش ساله بودم و او بو می‌داد . یک بوی عجیب . از آن بو بدم می‌آمد . مادر بی‌هیچ کلامی بلند شد و به آشپزخانه رفت . پدرکمی ما را نگاه کرد و بعد به دنبال او رفت . من هم بعد از پدر یواشکی توی آشپزخانه سرک کشیدم . مادر ناراحت بود . بی قرار بود و خودش را می‌خورد . پدر دست به کمر بود و او را نگاه می‌کرد. مادر بعد از کمی غرولندهای زیر لب ، صحبت کرد . طوری که حتما می‌شد صدایش را از جایی که مادربزرگ نشسته بود به وضوح شنید .- حالا من چیکار کنم؟ این وقت اومدنه؟پدر آهسته صحبت می‌کرد . طوری که انگار می‌خواست بلند صحبت کردن مادر را جبران کند .- خیلی خوب ، حالا یک چیزی سرهم کن ، اشکالی نداره ، من بهش توضیح میدم که خودم به تو گفتم هیچ وقت غذای اضافی درست نکنی .- معلومه که باید توضیح بدی ، بخصوص به تمام او فامیل درب و داغونت که هیچ آداب معاشرت بلد نیستن ، چون قرار مادرت بلافاصله به همه‌ی اونها بگه عروسش یک زن بی‌عرضست ... بهش یاد بده وقتی باید جایی بری که دعوت شده باشی ، نه اینکه هر وقت گرسنه شد یاد پسر بزرگش بیوفته ...نتیجه‌ی بحث از قبل معلوم بود . صدای سیلی پدر توی گوش تمام خانه پیچید . او شروع کرد به کتک زد مادر . مثل همیشه ، اول مادر و بعد من و بعد شکسته شدن چند ظرف و لیوان . خواهرم در امان بود . شاید چون او آنقدر بزرگ نشده بود که به اهداف تربیتی کتک‌ها و فحش‌های پدر پی ببرد .با چشمانی گریان به سمت میز غذا دویدم . مادربزرگ با چشمانی بی‌تفاوت داشت غذای توی ظرف مادر را لقمه می‌گرفت . بی هیچ حرفی فقط می‌جوید و به من نگاه می‌کرد . با سروصدا و گریه‌های من، خواهرم به گریه افتاد . صدای شکستن ظرف و ظروف یعنی فعلا این مرحله تمام است .فردای همان روز پدرم هرگز از رختخواب بیرون نیامد . توی خواب مرده بود . من هنوز شش ساله بودم و معنی مرگ را نمی‌دانستم . ولی از دیدن آن‌همه آدم که به خانه ما رفت و آمد می‌کردند می‌ترسیدم . بنابراین به پناهگاه خودم خزیده بودم و از زیر میز نهارخوری همه جا را نگاه می‌کردم .پا ها . تعداد زیادی پا که به این طرف و آن‌طرف می‌رفتند و گاهی هم روبروی هم می‌ایستادند . در بین همه‌ی آنها پاهایی سفید و کشیده را که نمی‌دانم مال کی بودند و پاهای چاق و متورم مادربزرگ را به یاد دارم.یک هفته بعد مادرم رفت بیرون و هرگز برنگشت . هجوم آن همه آدم غریبه این بار برایم قابل تحمل‌تر بود . بخصوص دوست داشتم به دنبال آن پاهای کشیده بگردم . ولی هرچه گشتم اثری از آنها نبود . از اینکه محل توجه تمام آن آدم‌های غریبه بودم لذت می‌بردم . زن‌ها توی گوش هم زمزمه می‌کردند . چند عبارت را خوب یادم هست . " بیچاره ، از عشق شوهرش دق کرده " یا این جمله که با نوعی لهجه‌ی خاص تکرار می‌شد :" بهتر ، از دست مادر شوهرش راحت شد " و بیش از هر عبارتی " بچه‌های بی‌گناه و بیچاره" .عصر وقتی تمام آدم‌ها از خانه بیرون رفتند ، پدر بزرگ خواهرم را بغل کرد و با خودش برد . مادربزرگ اعتراضی نکرد . من زیر میز قایم شدم . برای دوازده سال بعد این آخرین باری بود که خواهرم را دیدم . مادربزرگ علاقه‌ای به دخترها نداشت . تخصص او پسرها بودند . شب‌ها من ، مادربزرگ و عمو توی یک اتاق می‌خوابیدیم. بقول عمو " لعنت بهش " .پدربزرگ – پدر مادرم – تخصصش دخترها بودند . بیچاره کردنشان . خواهرم را دوباره شب عروسی‌اش دیدم. یک هفته بعد از تولد چهارده سالگی‌اش . شوهرش مکانیک بود . چهره‌ی خواهرم درست مثل مادرم شده بود و رفتار شوهرش درست مثل پدرم .مادربزرگ می‌گفت پدربزرگ عرضه‌ی بچه تربیت کردن ندارد . من ولی او را بی عرضه‌تر می‌دانستم .همان شب عروسی وقتی شوهرش بجای رقصیدن با خواهرم او را هل داد و مست و لایعقل پرید وسط جمعیت و شروع کردن به فحاشی و رقصیدن تصمیم گرفتم او را بکشم . می‌خواستم بروم کنار خواهرم و او را دلداری بدهم ولی خجالت کشیدم .دو روز بعد رفتم به کارگاه مکانیکی شوهرش . اولش مرا نشناخت . وقتی خودم را معرفی کردم کمی مرا ورانداز کرد و بی‌جهت شانه‌هایش را بالا انداخت . به او گفتم بهتر است حواسش جمع باشد و یک‌وقت هوس نکند شبیه پدرم باشد . به او گفتم چطور چند سال است سعی می‌کنم شبیه پدرم نباشم . بعد یک‌هو زد زیر خنده. بعد یکی زد توی گوشم . بعد مرا از مغازه هل داد بیرون .- دیگه این طرفها پیدات نشه ، احمق ...بعد ماجرا را برای بقیه‌ی مکانیک‌ها تعریف کرد . آنها هم به من خندیدند .از همانجا یکراست به پادگان رفتم. بعد اسلحه‌ام را تحویل گرفتم . بعد از زیر سیم‌های خاردار و از آنجایی که همه‌ی سربازها بلد بودند آمدم بیرون .اول به خانه‌ی مادربزرگ رفتم. قبل از هر کاری باید چیزی می‌خوردم . حین خوردن ماجرا را برای مادربزرگ تعریف کردم و ادامه دادم :- مادربزرگ ! تو توی بزرگ کردن پسرها یک بی‌عرضه‌ی تمام عیاریدلم می‌لرزید . مادر بزرگ خندید .- نخند مادربزرگ ، من اجازه نمیدم کسی خواهرم رو بزنه .بلند شدم و اسلحه را برداشتم . مادربزرگ سعی نکرد جلویم را بگیرد .توی تعمیرگاه چیزی تغییر نکرد . این‌دفعه هم شانه‌هایی که بالا افتادن ، خنده‌های احمقانه ، سیلی ، هل و خنده .نه ! من نمی‌توانستم حریف او بشوم . شاید نباید اینقدر شبیه پدرم نمی‌شدم !اما خواهرم! دلم نمی‌خواست آن مردک احمق او را بزند و بعد هم با او آن کارهایی را بکند که بعد از اینکه توی گوشم زد جلوی همه فریاد زد . اینجا دیگر لازم بود یکم پدرم باشم . اسلحه و خودم را جمع کردم و به خانه‌ی خواهرم رفتم . وقتی برایش تعریف کردم خندید . نباید می‌خندید . مادر نمی‌خندید . اسلحه را روی شقیقه‌اش گذاشتم . هنوز هم می‌خندد ، ماشه را کشیدم . افتضاح به بار آمد .مادر بزرگ هم آنجا بود می‌خندید. نباید می‌خندید . دست مرا گرفت . او همان بوی همیشگی را می‌دهد. لعنتی ، هزار سال است همین بو را می‌دهد . اسلحه را از دست من گرفت و به خواهرم داد . پدرم خندید و گفت : " ای پدر سوخته ، بسه دیگه ، سر میز نهار بازیگوشی نکن " . زیر میز قایم شدم . پاهای سفید و کشیده دوباره سروکله‌شان پیدا شد ، صدای مادرم می‌آمد :" خوش آمدید خانم‌جان ، از صبح منتظرتون بودیم "مادر بزرگ در حالی که خواهرم را نوازش می‌کرد گفت : " همش تقصیر این پسرست ، هرچی بهش میگم هرچیزی وقتی داره ، بزار سربازیت تموم بشه ، حالیش نمی‌شه ، پاشو تو یک کفش کرده دختره سعید مکانیک رو می‌خواد .... زحمت کشیدی عروس گلم " .پایانداستان های هفته ی پیش:کلاس نویسندگی نیمه تاریک ماه