روح مجنون ²

شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد:)شب که شد از فرط فکر و خیال خواب به چشم هایم نمی‌آمد. به خاطر همین دوباره تا پرچین های گورستان دویدم اما این بار جرأتم بیشتر شده بود. وارد گورستان شدم و کنار قبر پدر‌بزرگ نشستم. با دستم برگ و شاخه های روی قبر را کنار زدم و شروع کردم برایش فاتحه بخوانم. انبوه گیاهان آنجا و تاریکی هوا نمی‌گذاشتند تا چند متر اطراف را بیشتر ببینم. از سرما و یکم هم از ترس به خودم لرزیدم. صدای بادی که از میان شاخه های درختان گذشت، وحشتم را دو چندان کرد. انگار دختر بچه‌ای سوار باد است و هر دفعه که شاخه ها به لباس هایش چنگ می‌زنند، جیغ می‌کشد تا شاخه ها لباسش را رها کنند. البته این تعبیر واقعا لطیف‌تر‌ است از آنچه که واقعا بود.اگر چند دقیقه دیگر آنجا می‌نشستم حتما دیوانه می‌شدم. روح مجنون چطور این بالا هنوز زنده است. اصلا شاید به دلیل وهمی که اینجا، شب‌ها دچارش می‌شود نمی‌تواند بخوابد. می‌دانید خود گورستان ترسناک نبود. اینکه نمی‌دانستم چه چیزی انتظارم را می‌کشد ترسناک بود. هر چه بیشتر می‌گذشت تخیلاتم بیشتر پر و بال می‌گرفتند‌. تخیلاتم؟... ولی آن شب لعنتی کوفتی تخیلاتم نبود. بعد از آن همه خودخوری بالاخره توانسته بودم آن شب را در خاطرم محو کنم ولی آن دختر دوباره آن را برایم روشن‌تر از روز کرد. در کمتر از یک دقیقه... از جایم بلند شدم، میتوانستم صدای پیانو را بشنوم. باز هم همان قطعه بود. وسوسه‌ای به جانم افتاد و در تک‌تک سلول های مغزم نفوذ کرد و آنها را به زنجیر کشاند. روانه شدم به سمتی که حس می‌کردم صدا از آنجا می‌آید. باید آن شخصیت منفور و گوشه گیر را می‌دیدم. اوج شومی‌اش آن بود که می‌مُردم. راه افتادم و رفتم.از گورستان بیرون آمدم. روشنایی از دور توجهم را جلب کرد. کمی که جلوتر رفتم مطمئن شدم که همان خانه روح مجنون است. نفس هایم به شماره افتاده بودند‌. حالا دیگر صدای موسیقی واضح تر شده بود. جایی که من ایستاده بودم یک محوطه بدون درخت و پوشیده از چمن بود. میتوانستم خانه را جلوتر ببینم که با درختان احاطه شده بود. درست چند متر جلوتر از من. کل تصوراتم راجع به آن خانه نابود شدند. گمان می‌کردم باید یک کلبه قدیمی متروکه باشد ولی یک خانه با دیوار های چوبی سفید بود. نسبتا بزرگ به نظر می‌آمد. بدنه خانه مکعب مستطیل بود و سقفش هرمی شکل، اینجا همه خانه ها اتاق زیر شیروانی دارند آن هم به خاطر باران های شدید و طولانی که هر از چند گاهی می‌بارد.چراغ اتاق های طبقه دوم خانه روشن بودند اما پنجره های پایین همه در تاریکی فرو رفته بودند. تمام تلاشم این بود که خیلی فکر نکنم چون میدانستم در آن صورت فرار میکردم. درِ خانه نیمه باز بود. صدای پیانو مرا مست کرده بود. باور کنید که مست شده بودم. از پشت در چند بار داد زدم:‹ ببخشید میتونم بیام داخل، کسی خونه هست؟›قطعا کسی بود اما احتمالاً صدای من را نمی‌شنید. چرا که صدای پیانو واقعا بلند بود. کفش‌هایم را درآوردم و در دست گرفتم. آرام در را هل دادم و صدای نابه‌هنجارش بلند شد. وقتی وارد خانه شدم تقریبا هیچ چیز نمی دیدم. کفش هایم را کنار دیوار به طور عمودی تکیه دادم. به تاریکی اطرافم خیره شدم. حس می‌کردم در آن تاریکی جسمی به من زل زده است. هنوز شجاعت جم خوردن را نداشتم. کم‌کم چشم هایم به تاریکی عادت کرد. خانه وسایل زیادی نداشت. احتمال دادم در سالن پذیرایی‌ام. آرام و پابرچین قدم برداشتم، تمام هوش و حواسم به این بود که پاهایم به چیزی گیر نکنند و افتضاح به بار نیاورم. از شدت هیجان به زمین و زمان لعنت میگفتم. اوه! گلدان بدقواره لعنتی، مرا ترساندی! تابلوی نقاشی لعنتی، کاناپه لعنتی! اصلا من لعنتی اینجا چه میکنم؟! لعنت بهم...مقابل یک راهروی تاریک تاریک تنگ ایستادم اما واردش نشدم. کنار راهرو یک سالن بزرگتر بود. صدای پیانو از آنجا می‌آمد. جلوتر رفتم و به انتهای سالن چشم دوختم. یک پیانوی بزرگ سفید و جسمی ناشناس که آن را می‌نواخت آنجا بود. مجذوب و مبهوت رقص انگشتان دست آن شخص روی کلاویه ها شدم. جرئت نکردم جلو تر بروم. او به کلاویه ها نگاه نمی‌کرد، بالاتر از آنها یعنی پنجره و تاریکی پشت آن را می‌دید. تا اینکه نت به پایان رسید. آن شخص همچنان همانطور نشسته بود. نگاهش در جایی بیرون از پنجرهٔ مقابلش پرسه می‌زد. انگار که منتظر کسی باشد. درست در همان لحظه، خواستم آهسته از خانه خارج شوم و پا به فرار بگذارم، ولی صدای آن شخص میخکوبم کرد. _‹بعضی آدم ها سعی میکنن بهت نزدیک بشن، بعد شما را به تو و تو را به هیچ بدل میکنن. تو که از آن دسته نیستی؟›حس کردم صدایش بوی خاصی دارد. بوی خاک باران خوردهٔ پای یک گل میخک، وسط جنگلی بی انتها. یکه و تنها و بی اهمیت. انگار مدت ها باشد حرفی نزده و تمام صداهایی که درون محفظه قلبش حبس شدند یک‌دفعه روزنه ای برای تبدیل به فریاد شدن پیدا کردند. صدایش صدای ضخیمی بود که لطیف باشد. صدایی که انسان را از حالت انقباض ماهیچه ها رها و تسلیم خودش می‌کرد.تمام عواطف متزلزل و ناآرامی که داشتم به کلی محو شدند و تمام حواسم متوجه آن شخص مجهولِ در سایه روشن انتهای سالن شد. منظورش را از چیزی که گفت نفهمیدم، گفتم:‹ چی گفتین آقا؟›بدون کوچکترین حرکتی با همان صدای کیهانی‌اش گفت:‹ نادر ابراهیمی، اگه اشتباه نکنم. فکر کنم همین بود. آره درسته نادر ابراهیمی بود.›کمی جلوتر رفتم تا صدایش را بهتر استشمام کنم. از پشت شانه‌اش نیم نگاهی به من انداخت و سپس کل جسمش را روی صندلی پیانو چرمی‌اش به سمت من چرخاند. همانطور که نشسته بود پاهایش را کمی از هم فاصله داد، آرنج های دستانش را به زانوانش تکیه داد، کمی به جلو خم شد و انگشتان دو دستش را در هم گره کرد. مدتی به جایی روی زمین خیره شد و چندین بار انگشتان پای راستش را آرام به زمین کوبید. حس کردم دارد به چیزی فکر می‌کند. من هم از همانجا که ایستاده بودم نگاهش می‌کردم. حرف هایش، رفتارش، همه‌اش عجیب بود. برایم عجیب بود که از حضور من در خانه‌اش عصبانی نشد و حتی نپرسید که کی هستم، تنها یک سری جملاتی بی سر و ته حواله ام کرده بود. بالاخره سرش را بالا آورد و از لابه لای موهایش دوباره مرا نگاه کرد. موهای خاکستری‌اش تا سر شانه اش بودند. میتوانستم برق چشمانش را از بین آنها ببینم. چشمانی نافذ و عمیق! بر خلاف تصوراتم روح مجنون یک پیرمرد از کار افتادهٔ چروکین نبود. او شانه هایی کشیده و قدی بلند داشت. دستان پهنش با رگانی برجسته نشان از قوای جسمانی اش می‌داد و شاید حدوداً پنجاه سالش یا کمی بیشتر بود. لبخند بی‌رنگی زد و گفت:‹ بیا بشین، نمیشه که تا خود صبح همانجا وایسی.›روی کاناپه ای که سمت راستش کنار دیوار بود، نشستم. روح مجنون دوباره به سمت پیانو برگشت و شروع کرد آن را کوک کند. انگار نه انگار غریبه‌ای کمی آن طرف‌تر نشسته است. در آن مدت هر چه فحش بلد بودم را نثار خودم کردم. میتوانستم در آن هنگام در تخت نرم و گرم عمویم خواب باشم اما نشسته‌ بودم آنجا، کنار یک مرد دیوانه و به خودم فحش می‌دادم. وقتی که آن مردِ به تعبیری روح مجنون ور رفتن هایش به پیانو تمام شد، دوباره به بیرون از پنجره جایی بین دو درخت افرای بلند زل زد و گفت:‹ پس گفتی اسمت بردیاست؟ معنی اسمت را می‌دونی پسر جان؟... متعالی.... درسته باید همین باشد، متعالی!›هر چه فکر کردم یادم نمی‌آمد خودم را به او معرفی کرده باشم. قبل از اینکه بگویم من اصلا حرفی نزدم، گفت:‹ حتماً تو هم دنبال داستانِ اندوهم هستی.›_‹داستانِ اندوه؟›_‹آره، همه آدما داستان اندوهی دارن. ببینم، داستان اندوه تو چیه؟›_‹نمیدونم از چی حرف میزنین›_‹آوو، بس کن مرد. مگه میشه توی این دنیا زندگی کنی و داستان اندوهی نداشته باشی؟ فلسفه دنیا همینه. اینجا دامگه حادثه است.›هنوز داشت بین آن دو افرا را نگاه می‌کرد. کم‌کم داشت آشفتگی‌ام از بین می‌رفت. حس کردم چقدر روح مجنون آرام است. آرامش دوست داشتنی ای داشت. تنها مشکلش این بود که انگار به زبانی دیگر صحبت می‌کرد. در عین آنکه نمیدانستم چه می‌گوید، می‌دانستم منظورش چیست. او ذهنم را می‌خواند. قسم می‌خورم که افکارم را می‌شنید. مطمئن بودم منظورش از داستان اندوهِ من ماجرای آن شب است.گفتم:‹ آقای محترم، راستش من اومده بودم سر قبر پدربزرگم که یکدفعه صدای پیانوی شما توجهمُ جلب کرد. متاسفم بدون اجازه وارد خونتون شدم و متاسفم که متوجه حرف هاتون نمیشم ولی فکر کنم که دیگه بهتر باشه برم قبل از اینکه پدرم بیدار شه و ببینه من خونه نیستم.›از روی کاناپه بلند شدم. روح مجنون هیچ حرکتی نکرد. ناگهان فکر کردم واقعاً دلم نمی‌خواهد برگردم و بروم. حس عجیبی به او داشتم. می‌خواستم تا خود صبح با او حرف بزنم. از داستان اندوهم بگویم. از داستان اندوهش بگوید. اما می‌ترسیدم بیش از پیش از خودم متنفر شوم. _‹بعضی وقت ها اتفاقاتی میفته که نمی‌دونی چرا، شاید هیچ وقت هم نفهمی. فقط می‌دونی؛ آدمی که بعد از اون ماجرا متولد شده یه آدم دیگه ایه. یه آدم بهتر.›پاهایم شروع به لرزیدن کردند. با چشمان گشاد به آن مرد خیره شدم. او ادامه داد:‹ میفهمی که تنها خداست که وقتی همه رفتن می‌مونه.›انگار که کسی با چماق پشت زانوهایم ضربه بزند، پاهایم خم شدند. او دیگر چیزی نگفت. سکوت تنها چیزی بود که به گوش می‌رسید. شاید منتظر بود من چیزی بگویم. ولی من چیزی برای گفتن به او نداشتم‌. دلم می‌خواست هر چه سریع‌تر بروم جایی که کسی جز خود خدا نباشد و زار زار گریه کنم...:)