شب ششصد و‌ سی و سوم یا لژ خونوادگی

سر صبحی، مشغول بیل زدن پای نهال فیلم شدیم. با داس و تبر و موچین و چاقوی سوییسی، قطعات الماس را تراش دادیم. دوست دارمت ای جاده‌ی ابدیت؟ بی‌نهایت.حکایت اول: استقلالسه ساله بودم که تخت چوبی چرخدارم را سعی کردم هل بدهم که از اتاق خواب والدینم ببرم اتاق «خودم». مادرم می‌پرسید آهای شسلی خانوم چی کار می‌کنی؟ جواب داده‌ام «می‌خوام مستقل بشم».این که در ذهن سه ساله‌ی من ریزه چه می‌گذشته، نمی‌دانیم، چیزی که مشهود است، شوق زیست تک نفره است که از دلهره‌ی تماشای سایه‌های عجیب روی‌ دیوار، به گاه خوابالودگی، عبور‌ می‌کنی به بازیگوشی رویابافی اشکال و نورها و حجم‌ها.حکایت دوم: چمداندر هواپیما، پرواز ایروان به تهرون. می‌خواهم چمدان کوچکم را بالای سر در کابین‌های کوچک جا بدهم. فضا تنگ است، صف طولانی. مرد جوانی پیش‌قدم می‌شود کمک کند، نگاه تیزی می‌کنم و با زبانی تیزتر جواب می‌دهم فکر کردی خودم نمی‌تونم از پس چمدونم بربیام؟ مرد جوان می‌نشیند روی صندلی‌اش. تقلا می‌کنم و چمدان جا می‌شود.حکایت سوم: گوگلسرچ می‌کنم، چگونه برویم جلسه مصاحبه برای پذیرش و بورسیه. بایدها و نبایدها. دنبال پذیرش لیسانس‌ام در امریکا. هیچ بنی بشری نه سینما خوانده از جامعه‌ی ایرانی، نه ارتباطی دارم.جای خالی نداشته‌ها را با جستجو و پیگیری و استمرار پر می‌کنم. پذیرش می‌گیرم. فقط پذیرش نگرفته‌ام، بلکه، آموخته‌ام با آمادگی پذیرش بگیرم.حکایت چهارم: تجرداز لوپ مهمانی‌های ایرانیان افتاده‌ام بیرون. اکثرن متاهلند یا با پارتنرشان زندگی می‌کنند. دینامیک‌ام را با مردان تغییر می‌دهم. با کمی خودسانسوری، چشم تو چشم نمی‌شوم، جوک نمی‌گویم، کمتر می‌رقصم و بیشتر در دنیای خودم هستم. هیچ کدام از این رفتارها، به زنان اطرافیانم اطمینان نمی‌دهد که نمی‌خواهم شوهرشان را بر بزنم.دعوت نمی‌شوم.حکایت پنجم: شغلدنبال کار پیدا کردن هستم. دست بر زانوی خویش، با مشورت‌های اساتید زندگی، رزومه‌ی کپل و خوش سر و شکلی را می‌فرستم برای شغل اکادمیک.«دیگران» می‌پرسند برنامه‌ی زندگیت چیست؟ می‌گویم تدریس. می‌پرسند کانکشن داری؟ ندارم. پس نمی‌توانی. سخت است. موفق نمی‌شوی.این که الگو و راه‌کار متفاوتی برای حل مسایلم پیشه کرده‌ام، ملت را قلقلک می‌دهد که بگویند‌ موفق نخواهم شد و کار نخواهم یافت.حکایت ششم: بنزینچند باری با باک کم‌بنزین رانده‌ام. بی‌نهایت اضطراب‌آور است. به خویش قول دادم، باک نصف نشده، پرش کنم. گل‌ها را تند تند آب می‌دهم چون تازه جوانه زده‌اند و قبل از اینکه کارد با استخوان برسد، وارد عمل می‌شوم.یاد گرفته‌ام، باکم را زود پر کنم. مدام به رنج احتمال خرابی و نابودی فکر نکنم.یاد گرفته‌ام به خودم اطمینان کنم.حکایت هفتم: باورآدم‌ها، منظورم «دیگران» است، ترس‌هایشان را مثل آب‌دماغ به تو می‌مالند. توصیف کثیفی است، نه؟ ولی همانقدر تو دل دیگران را خالی کردن، کار ضایع، بی‌فرهنگ و بی‌ارزشی است که چسباندن تف آدامس، زیر دسته‌ی صندلی تک نفره.«دیگران» عاشق این‌اند که تو را با لبخند مرعوب کنند که در جعبه‌ی رویاها و آرزوهایت را باز کنی، گوش می‌کنند، بعد، می‌سنجند که در مقایسه با «تو» کجا ایستاده‌اند. اگر به هر شکلی احساس کنند، با خودت در صلحی، یا از آنها کوشاتر و هدف‌مندتری، خفت‌ات می‌کنند گوشه‌ی دیوار و با شلنگ خیس‌ات می‌کنند. دنیا دنیا ترس و دودلی و توهم و خاطره‌ی مشابه و اطلاعات ناقص و اضطراب و ناباوری رویت می‌پاشند. کارشان که تمام شد و ایگویشان باد و به خیال خودشان احساس بهتری از زیست یگانه‌شان یافتند، حوله‌ای دورت می‌پیچند و دوباره با مهر برایت چای گرم دلداری می‌آورند که ایشالا درست می‌شه.برمی‌گردیم به انتهای همان روز و حال شب شده و مهمانی تامام.یکی‌دوباری رویم‌ شلنگ خیس کشیدند. نیمه خیس رسیدم خانه و با به یاد آوردن این هفت حکایت، به خودم اطمینان دادم، همه بازی است.نمی‌خواهم حرف‌های صد من یک غاز انرژی‌بخش بدهم. اصلن.این درس امسال است:اطمینان کنیم به خویش، شناختی که از شرایط و محیط و‌ توانایی‌هایمان‌‌ داریم.بشنویم نظرات «دیگران» را، آما باور نکنیم تامام حقیقت را می‌دانند. آن‌ها هم، از دریچه‌ی محدود خودشان جهان را فهم کرده‌اند.عشق بورزیم به حال.حول حالنا و عشق و حال سهم ما.