لاک پشت پیر - قسمت اول

چهار چنگولی در لاکش خزیده بود و داشت با سرعت دو سه کیلومتر کمتر از سرعت صوت، به سمت زمین نزدیک می شد. سرش را از لاکش بیرون آورد و سریع در لاکش فرو برد: باد پلک هایش را اذیت می کرد. لاک پشت پیر حین برخورد به زمین فحش های بد بدی نثار خرگوش کرد. فکر می کرد خرگوش به خاطر باختش در مسابقه دو از او، این پیشنهاد را به او داده. آخر کدام لاک پشتی با لک لک ها به مسافرت می رود؟ چرا لاک پشت آن قصه معروف را فراموش کرده بود؟ لک لک ها اینجا هم به خاطر حرف مردم لاک پشت را میان زمین و هوا رها کردند و او ماند و برخوردی که خودش را گوشه ای و لاکش را گوشه دیگر از زمین خدا رها کرد.ضمنا داشت راه می رفت تا لک لک ها را پیدا کند و با آنها به مسافرت برود. پولی می گذاشت تنگ جیبشان و چوبی می گذاشت در دهانشان و خودش هم وسط چوب را با دهانش می گرفت. آنها بال می زدند و لاک پشت هم مناظر را نگاه می کرد: دقیقا همانطور که خرگوش گفته بود. برای خرگوش هم از آن بالا زبان در می آورد و او را حین کار کردن و دویدن این طرف و آنطرف و رساندن نامه می دید.نمی توانست خودش به مسافرت برود. این را وقتی فهمیده بود که فاصله در خانه تا پیاده رو خیابان را در 5 ساعت رفته بود. البته کمک خرگوش هم بی تاثیر نبود. خرگوش لباس ورزشی خاکستری به تن، همانند دونده های دوی ماراتن از دور می آمد. گوش هایش در باد تکان می خوردند و کفش های نایک توی پایش چشمک می زدند. آخرین برخورد لاک پشت با خرگوش بر نمی گشت به مسابقه دویی که با هم دادند: بعدش خرگوش از لاک پشت به نیکی یاد می کرد و دائم خانه او بود تا از تجربیات لاک پشت استفاده کند. البته لاک پشت هم تجربیات خوبی در نامه رسانی داشت که می توانست به خرگوش تازه کار بیاموزد. این را هیچ کدام از اهالی جنگل نمی دانستند.خرگوش به لاک پشت که رسید، ترمزی زد و چند قدم هم دنده عقب آمد. بعد دولا شد و رو به لاک پشت گفت:«سلام لاک پشت خان! در چه حالی گله؟»- سلام جوون. دارم میرم مسافرت.- جدی؟ کجا میخوای بری حالا؟- هر جا شد. امروز خیلی معده م بد کار کرد. فک کنم دارم میمیرم.- خدا نکنه. تک پستچی خوب محله ما که نباید بمیره.- یادت رفته شش ماهه بازنشست شدم.- نه. ولی شما تا ابد پستچی خوب مایی. هیشکی برد شما اونم توی مشابقه با من رو یادش نمیره.- تیکه ننداز. بذار به سفرم برسم.- ولی فک نکنم برسی ها! با این سرعت نهایتا تا اون طرف خیابون رو دو سه هفته ای طی می کنی.- نمکدون. تو میگی چیکار کنم؟اینجا بود که خرگوش آن طرح کذایی را داد. لاک پشت هم به جالب و مفت بودن طرح اعتراف کرده بود و بشکنی زده بود و راه افتاده بود تا لک لک ها را پیدا کند. سه هفته بود که داشت دنبال لک لک ها می گشت.لاک پشت ایستاد تا نفسی تازه کند. کوله اش را روی زمین گذاشت و تلاش کرد تا کنار خیابان طاق باز بخوابد و آفتابی هم بگیرد. روزی را یاد امد که فهمیده بود دیگر آخر های عمر شریفش را طی می کند.طاق باز خوابیده بود توی حیاط خانه اش و منتظر بود تا خزه هایی که در سه هفته اخیر روی شکمش رشد کرده اند جلوی آفتاب خشک شود و آنها را بتکاند و درون خانه برود. صدای پیامک او را از جا پراند. پیامک بانک بود. تعجب کرد که وسط ماه برایش حقوق ریخته اند.با هزار زحمت و زور از طاق باز بودن به دمر تغییر موقعیت داد و پیامک را باز کرد: شکفتن گلی برای بار 581 ام مایه مباحات ماست. تولدتان مبارک. بانک مرکزی جنگل. بعد هم گوشی را آنطرف انداخته بود و کمی اشک ریخته بود برای جوانی از دست رفته اش در تمام این 581 سال. و اینکه هیچ هیجانی را در زندگی اش تجربه نکرده. تا شش ماه پیش تنها هیجانش طی کردن مسافت کل جنگل در 6 ماه و رساندن نامه های اهالی به همدیگر بوده. از شش ماه پیش تا الان هم که فقط دمر و طاق باز می شود تا خزه ها در بیایند و خشک شوند. همدمش این خزه های سبز لجنی شده اند.همان وقت بود که طی 2 روز، از حیاط درون خانه رفت، وسایلش را در کوله اش جمع کرد، دم در خانه آمد، در را قفل کرد و تا سر خیابان آمد. آنجا هم خرگوش را دید و خرگوش که رفت تا ادامه تمریناتش را بکند و نامه بقیه اهالی را برساند راه افتاده بود دنبال لک لک ها.در همین حال بود که تابلو ساختمان انطرف خیابان توجهش را جلب کرد: فرودگاه بین المللی جنگل. تابلو با پس زمینه آبی نیسانی و شبرنگ سفید، بالای ساختمانی مستطیل شکل خودنمایی می کرد که به نظر ترمینال اصلی فرودگاه بود.لاک پشت پیر دستی در کوله اش کرد و دید که کارت بانکی اش را همراهش آورده. ضمنا زانو هایش دیگر رمق راه رفتن نداشتند و دنبال لک لک ها گشتن هم بی فایده بود و نهایتا به همان سقوط و فحش دادن به خرگوش منجر می شد. پس دستی روی سر تاسش کشید و چین و چروک های صورتش را صاف کرد و با خودش گفت: بذار یه این دفعه رو خوش بگذرونیم. میریم هر جااز دنیا که شد. بعد هم به سمت در ورودی فرودگاه حرکت کرد.دو روز بعداز در فرودگاه رد شده بود و منتظر بود تا کفتار پلیس، او را بگردد. کوله اش را روی دستگاه گذاشت. دستگاه ارور داد و کفتار کوله اش را پخش زمین کرد. مشکل از ماهیتابه ای بود که داشت همراه خوش می برد. عادت نداشت از رستوران غذا بخرد و همیشه خودش غذا درست می کرد. معمولا هم از مرغ تخم می گرفت و با انواع و اقسام مخلفات از جمله همان شیر مرغ تا جان آدمیزاد تخم مرغ می پخت. خیلی ها بردش در مسابقه دو با خرگوش را به قدرت گرفته از همین تخم مرغ ها ربط دادند نه خواب خرگوش کنار دریاچه مصنوعی جنگل. ماهیتابه را همان جا گذاشت و شیفت سه کفتار، تا رفتنش به دکه بلیط فروشی عوض شد. شیف کفتار های دم در بیست و چهار ساعته بود.دم دکه بلیط فروشی، با کلی ناز و عشوه از سنجاب خواست تا بلیط یکی از بهترین نقاط دنیا را برایش فراهم کند.- تور ویژه آبشار نیاگارا داریم، دو هفته ای، نزدیک به آبشار، همراه با سفر به سرزمین موج های خروشان. هزینه اش میشه 250 هزار برگ سبز.- نه. خیلی گرونه.- تور ویژه آلاسکا. همراه با لیدر توری خرس قطبی واقعی. اقامت در خانه پنگوئن ها. 200 هزار برگ سبز.- چی میگی سنجاب؟ من ماهانه 100 هزار برگ سبز حقوق می گیرم.- خب. بلیط رفت و برگش داریم به اصفهان. اونجا الان محرمه، صبحانه ناهار شام نذری میدن. 80هزار برگ سبز.- این خوبه. فقط این ماجرای نذری و اینا چیه؟- توی بروشور راهنما همراه با بلیط نوشته.- همینو بده.رمز کارت را که گفت دید چیزی در سمت چپ بدنش در حال از جا کنده شدن است. خیلی ذوق و شوق داشت. بلیط برای دو روز دیگه بود و باید سعی می کرد تا آن وقت خودش را پای کانتر برساند. دریغ از اینکه ممکن است اتفاقات خطرناکی برای او بیفتد.