داستان یک دختر

چند سال پیش با یه دختری آشنا شدم. بدلیل ارتباط و آشنایی با بعضی دوستام ارتباط ما کم‌کم بیشتر شد. بعد از مدتی صمیمی‌تر شدیم و دیگه نیازی به بودن اون دوستان نبود. البته رابطه دوستی ساده بود و حسی هم از نظر عاطفی یا جنسی وجود نداشت.این رابطه قوی‌تر و نزدیک‌تر شد. من براش در نقش یک دوست حمایت‌گر بودم، به نوعی. البته اون کلا آدم مستقلی بود، با اینکه چند سال ازم کوچیک‌تر بود.آدمی نبود که بخواد آویزون دیگران بشه. وضع مالی‌شون تقریبا خوب بود و دستش تو جیب خودش. روابط بسیار زیادی هم داشت. کلا یک شخصیت کاملا برون‌گرا و جالب داشت.هر جا میرفت سریع ارتباطی ایجاد می‌کرد و خیلی سریع به شخصیت محبوب جمع تبدیل می‌شد. روابط آزادی هم داشت. واقعیتش نمی‌دونم سطح روابطش چقدر بود! فقط می‌دونم کاملا آزادانه بود.من کم‌کم علاقه شدیدی نسبت بهش پیدا کردم. باز این علاقه جوری نبود که بخوام دوست دخترم باشه. فقط دوستش داشتم. بودنش بهم حس خیلی خوبی می‌داد. پر از انرژی بود. نمی‌‌تونستم دست رد به سینه‌اش بزنم. لامصب همیشه به شدت محبوبه. سریع و به شدت خودشو تو دل همه جا می‌کنه. و نکته مهم اینه که همیشه خودشه. برای کسی فیلم بازی نمی‌کنه. ادا در نمیاره. کسی رو گول نمی‌زنه. شخصیت واقعیش همینه، محبوب، دوست‌داشتنی.اعتراف می‌کنم علاقه‌ام بهش بیشتر شد. یجورایی میخواستم مال خودم باشه. البته نه فاز ازدواج، حتی نه به عنوان دوست‌دختر، نمی‌دونم چی، فقط می‌خواستم مال خودم باشه. برای همین همیشه مراقبش بودم، سعی می‌کردم همیشه در دسترسش باشم، هر موقع بهم نیاز داره برم پیشش، بدون اینکه ازش چیزی بخوام.سردرگمی‌هاشو دیدم، ناراحتی‌هاشو دیدم، گریه‌هاشو دیدم، مشکلاتش با خونواده‌اش رو دیدم، درگیری‌هاش با دوستاشو دیدم، و همیشه سعی کردم بهش کمک کنم. و واقعیت اینه که اونم بهم اعتماد داشت. البته هیچ وقت نفهمیدم من برای اون چی هستم. نتونستم بفهمم اسم رابطه‌مون چیه؟ جایگاه من کجاست؟تنها کسی بوده در زندگیم که بیشترین نزدیکی رو بهم داشته. تنها کسی که رمز گوشی منو می‌دونه و اجازه داره آزادانه از گوشیم استفاده کنه. تنها کسی که وقتی ازم چیزی می‌خواد نمی‌تونم بهش نه بگم. وقتی می‌بینمش در اوج خوشحالی‌ام و وقتی نیستش دلم براش پر می‌کشه و هر لحظه به فکرشم.اما هیچ‌وقت نتونستم بفهمم این رابطه چیه!؟ این رو می‌فهمم که من عاشق این آدم شدم. می‌فهمم که این واقعا عشقه، اما این عشق به نفع من نبوده، برام ضرر داشته.اون با کس دیگه‌ای ازدواج کرده الان، ولی برای من هنوز همون شخصیت و همون احساسه و من هنوز براش یک حامی‌ام. هنوز وقتی می‌بینمش و بغلش می‌کنم روحم زنده میشه و وقتی نیستش غمگینم. حسادت رو در وجودم احساس می‌کنم وقتی می‌بینم با دیگران هم همونطور تعامل می‌کنه که با من تعامل داره. وقتی دیگران رو بغل می‌کنه. وقتی می‌دونم با کس دیگه‌ای زندگی می‌کنه.حالا تصمیم گرفتم باهاش حرف بزنم. بهش بگم دختر، میدونی که دوستت دارم؟ و احتمالا بدونی که خیلی دوستت دارم! ولی نمی‌دونی واقعا چقدر زیاد دوستت دارم!!!می‌خوام بهش بگم همه کارهای من بخاطر اینه که دوستش داشتم و هیچ‌کس هیچ‌وقت نمی‌تونه به کسی بگه اجازه نداری دوستم داشته باشی!می‌خوام ازش بپرسم که من برای تو چی هستم؟ جایگاه من در ذهن و در زندگی تو کجاست؟ چون می‌بینم وقتش رو با دیگرانی بیشتر از من می‌گذرونه. انگار اونها محبوب‌ترند!و می‌خوام بهش بگم این رابطه و این دوست‌داشتن برای من سمه، برای من مضره. من باید این رابطه و این احساس رو مدیریت و کنترل کنم. من قراره کس دیگری دوست داشته باشم، و اصلا جالب نیست کس دیگری دوست‌دختر من باشه ولی تو در فکر و ذهن من باشی.و البته که گفتم چنین حرف‌هایی برای من خیلی سخته.درک این موضوع یکی از فواید و نتایج جلسات درمان من هست و فهمیدم که باید خودم را محور زندگیم قرار بدم نه دیگران رو. و اینکه تکلیف این رابطه رو برای خودم مشخص کنم چون عشق یکی از نیاز‌های منه و باید یک عشق درست رو وارد زندگیم کنم نه اینکه اینطوری وقتم رو برای دیگری هدر بدهم.... فراموشکار ...