سه ماه زندگی و رهایی از وسواس

سلام ، امیدوارم که حالتون از هر لحاظ (روحی، روانی، جسمی) خوب باشه.هر چه قدر فکر کردم که چه عنوانی برای این پست انتخاب کنم چیزی جز سه ماه زندگی به ذهنم نرسید!به نظرم این بهترین عنوانی هست که حال دل من رو در این سه ماه توصیف میکنه.من توی این سه ماه ، ماجراجویی رو شروع کردم و از متخصص برای درمان وسواسم کمک گرفتم.الان در جایی از زندگیم قرار دارم که می‌تونم بدون اغراق بگم حالم خوبه.آروم هستم و کنترل ذهنم رو تقریبا به دست گرفتم.اون هم بدون مصرف قرص!دکترِ من، اصلا پیشنهاد خوردن قرص رو نداد حتی وقتی خودم اصرار به مصرف کردم ،بهم گفت که قرص ها خوب نیستند و در واقع اون نتیجه ای که من میخوام رو بهم نمیده.نهایت اینه که فقط می‌خوابم و فکر میکنم حالم خوبه!اگر چه حالم هم بد بود اما بهم پیشنهاد داد که روان درمانی رو بدون مصرف قرص ادامه بدم.و نتیجه اش این شد که من بدون مصرف قرص، از وسواس رهایی پیدا کردم.شما هم با وجود حال خیلی بد، می‌تونید بدون مصرف قرص، به حال خوب برسید.چه قرص مصرف کنید یا نکنید به طور کلی، نتایج درمان تقریبا یکی هست.اما خب میگن درمان بدون مصرف قرص، یک ذره کندتر می‌گذره نسبت به وقتی که قرص هم در کنار روان درمانی استفاده بشه.دیگه به دکترتون بستگی داره که قرص رو پیشنهاد بده یا نه.که دکتر هم بر اساس وضعیت تون اون رو تشخیص میده .پس اگه دارید قرص مصرف کنید ، احتمالا احتیاج داشتید.اگه قرص مصرف می‌کنید داخل قسمت نظرات ، برام از نتیجه مصرفش بگید و بنویسید که چه مدته استفاده می کنید؟ آیا نتایج بدی هم داشته براتون؟ چه قرصی مصرف می‌کنید؟ راضی هستید؟البته شاید اگر بگویم کنترل ذهنم رو به دست گرفتم بهتر باشه چون شاید "رهایی" یکم اغراق آمیز به نظر بیاد و فکر کنید کاملا حالم خوبه.خب نه. کاملا حالم خوب نیست اما خوبم.شاید اگر حال‌ روحی و روانی من را با قبل و بعد از روان درمانی مقایسه کنید بهم بگویید که کاملا فرق کردم.نسبت به زمانی که برای درمان وقت گذاشتم (سه ماه) حالم خوبه.حالا من توی این سه ماه چیکار کردم؟اول باید خدمتتون عرض کنم که نباید انتظار معجزه داشته باشید و کمال گرایی هم بذارید کنار.چون خودم اینجوری بودم و میگفتم من دارم هزینه میکنم پس باید برام یه معجزه رخ بده.من از بچگی با وسواس دست و پنجه نرم کردم و در برهه ای از زندگی ام هم ، افسردگی رو تجربه کردم.که باعث شد وسواس من خیلی تشدید بشه و همچنین اوضاع ذهنی و روحی ام هم بیشتر بهم بریزه.چیزی که باید در دوره ی درمان می‌دونستم اینه که نباید انتظار معجزه داشته باشم.در واقع ، درمان هم به همون اندازه که با وسواس ، دستو پنجه نرم می‌کنید به زمان احتیاج داره.مثلا فرض کنید شما به مدت ده ساله که مبتلا به وسواس هستید.پس ده سال هم احتیاج دارید که حالتون خوب بشه و بدون اغراق بگویید: کاملا فراتر از خوب هستم‌.البته من هم وقتی این موضوع رو فهمیدم نگران هزینه های درمان بودم.فکر می‌کردم باید چند سال جلسات روان درمانی رو بگذرونم اما خب اینطور نیست.از یک جایی به بعد، اگر دکتر تشخیص بده از عهده ی خودتون بر میاید، ادامه ی درمان رو به خودتون می‌سپره .البته، خودتون هم باید در راستای گرفتن ریسمان زندگی در دست، تلاش کنید.مورد دیگه اینکه حقیقتا تکنیک هایی که توی دوره روان درمانی یاد می‌گیرید اونقدرا هم مثل یه معجزه نیستند!چیزی نیست که فکر کنید بدون دکتر رفتن نمی‌تونید انجامشون بدید.البته ، حرف من رو به اشتباه برداشت نکنید.من نمیگم دکتر نرید!تکنیک های روان درمانی بدون دکتر مثل خوندن زبان بدون استاده!باید توی مسیر درمان، یک نفر رو داشته باشید که حالتون رو بپرسه و پیگیر کارهاتون باشه.ببینه اوضاع تون چطوره و خلاصه چیکار می‌کنید.شما هم وظیفه دارید که صادقانه جوابش رو بدید چون دارید هزینه می‌کنید.در واقع شما توی دوره روان درمانی ، شیوه ی صحیح زندگی کردن رو یاد می‌گیرید.زندگی شما بعد از اقدام به درمان، کاملا با قبل از اون فرق داره.برای من همین طور بوده.انگار زندگی ام به دو قسمت تقسیم شده.یک قسمت قبل از درمان و قسمتی دیگر بعد از درمان.شما تا ابد، باید تکنیک های روان درمانی رو انجام بدید.- وای! یعنی باید همش هزینه کنم؟نه احتیاجی به هزینه کردن نداره.گفتم که، از یک جایی به بعد دیگه نیازی به جلسات روان درمانی ندارید چون خودتون یاد گرفتید چطور از عهده ی خودتون بر بیایید.اما اگر منظورتون صرف زمان بوده؟! بله . باید برای ایجاد یک حال خوب، زمان تون رو هزینه کنید.چیزی که دکتر من همیشه تاکید کرده.مشتاق بودن به درمانه.و من هم توی این سه ماه حتی قبل از اون یعنی وقتی که دنبال یه دکتر خوب میگشتم تا جلسات درمان رو باهاش بگذرونم،مشتاق به درمان بودم.من تصمیم گرفتم که زندگی ام رو تغییر بدم و در واقع همین موضوع، به نظر من موثر تر از انجام تکنیک های روان درمانی هست.که همه این ها در کنار هم لازمه.برای مثال:تغذیه:تغذیه ام رو تغییر دادم و زیاد پر خوری نمیکنم.غذاهای مفید و سالم می خورم و قبل از خوردن هر چیزی، از خودم میپرسم آیا برای بدن مفیده یا نه؟ یا فقط خوردنش باعث رفع هوس میشه؟باید بدونید که ما غذا میخوریم که به نیازهای بدن مون جواب بدیم و نه به هوس ها !پس چیزی میل کنید که پروتئین و ویتامین داشته باشه.مراقبه (مدیتیشن) :مدت کوتاهی هست که مراقبه رو شروع کردم و حقیقتا باید بگم از همون روز اول، نتیجه اش رو دیدم.البته بستگی به شرایط و موقعیت فرد داره.ممکنه شما روزهای اول، نتیجه ی آن چنان خاصی از انجام مراقبه بدست نیارید که باید صبوری کنید و با تمرین و تکرار در آن استاد شوید.پس حتما به شما هم پیشنهاد میدم که مراقبه رو انجام بدید.نکته: مراقبه را هر روز قبل از شروع هر کاری شروع کنید . یعنی بلافاصله وقتی از خواب بیدار شدید و صورت تان را شستید و اتاق تان را مرتب کردین ، مراقبه را در سکوت، انجام دهید و بعد بروید صبحانه میل کنید و کارهای دیگری که در لیست برنامه تان دارید.اگر شما هم مثل من عادت دارید بلافاصله بعد از بیدار شدن از خواب، ایمیل ها یا صفحات مجازی تان را چک کنید از این به بعد باید، چک کردن موبایل را بعد از مراقبه بذارید و انجام مراقبه را در اولویت قرار دهید.کلی فیلم آموزشی در این باره با زبان فارسی توی گوگل و یوتیوب هست.اما خب ، من مراقبه ام رو با شیرین شروع کردم.و گهگاهی هم اگه اینترنت به دیدن لایوهای شیرین یاری نکنه خودم توی اتاق یا هر جایی ( فقط باید ساکت باشه ) مراقبه ام رو انجام میدم.صفحه ی شیرین توی اینستاگرام:iamshirinnتلاش کن متفاوت باشی! :بله، درست متوجه شدید. تلاش کنید شبیه دیگران نباشید.اطراف خود را از آدم های موفق و جنگجو پر کنید. آدم هایی که هر لحظه ، آماده برای کمک به شما باشند و یا حتی چیزی به زندگی شما اضافه کنند.شبیه دیگران بودن اتفاق دردناکیست که اکثریت مردم گرفتارش هستن پس جای دنبال کردن صفحات شاخ های مجازی یا مطالبی که به دردتان نمی‌خورد، صفحات مفید را دنبال کنید.سعی کنید خودتون باشید و برای خودتون زندگی کنید.شاید یکم کلیشه ای باشه اما منظورم اینه که کارهای جدید انجام بدید.زندگی خودتون رو بسازید و شکل دیگران نشید.باور هایتان را اصلاح کنید :جایی که الان هستیم حاصل باورهایی هست که داشتیم.اخر شب قبل از خواب حتما به خودتان بگویید فردا روز خوبی خواهم داشت و برای زیباتر کردن آن روز، تلاش کنید.ضعف هایتان رو شناسایی و رفع کنید :شناخت نقطه ضعف ها و تلاش برای درست کردن آن ها باعث بالا رفتن اعتماد به نفس ما میشه.کتاب بخوانید :مدت کوتاهی هست که سعی می‌کنم کتاب غیر درسی بخونم.من خیلی اهل مطالعه نبودم اما الان دیگه اینطور نیست.باید بگم که خیلی پشیمونم اینکارو سریع تر انجام ندادم اما خب هیچ‌وقت دیر نیست.البته مطالعه درسی هم خیلی خوبه اما بهتر از اون اینه که درباره همه چیز مطالعه کنیم. مثلا اطلاعات عمومی،رشد فردی،تغذیه،سبک زندگی، تجارت و پول یا سرمایه گذاری و..خیلی خوشحالم که انقدر سریع ، شوق به خوندن رو در خودم ایجاد کردم و بیشتر از این صبر نکردم.شوق خوندن هم از کنجکاوی میاد.اگر می خواهید عادت کتاب خوانی رو در خودتون تقویت کنید، باید اشتیاق به دانستن و یادگیری چیزی ، داشته باشید.حتی اگر این اشتیاق یک چیز ساختگی باشه.پس تا میتونید حتی مصنوعی، تظاهر کنید که اشتیاق دارید و دوست دارید کتاب بخونید.البته باید عمل هم کنید و فقط برای پر کردن قفسه های کتاب‌خونه، کتاب نخرید.من به شما کتاب "صبح جادویی" نوشته هال الرود رو پیشنهاد میدم که خودم به تازگی شروع به خوندن کردم.شما هم می تونید کتاب هایی که براتون مفید بودن رو در قسمت نظرات برام کامنت کنید.کاری انجام دهید که بهتان آرامش می‌دهد :شاید شما هم مثل من خیلی ندونید که دقیقا انجام چه کاری بهتان آرامش میده اما باید از خودتان شجاعت به خرج بدید و تمامی کارها را انجام دهید.حتی اگر آن کار، بلند کردن یک کوه باشد.مثلا، من تا حالا به پرورش یک گل فکر نکردم و به نظرم، رسیدن به یک گل و یا حتی اب دادن به آن یکی از مسخره ترین کارهاست.شاید بودن یک گل در خانه قشنگ باشه اما اصلا فکرشو نمیکردم که آبیاری یک گل میتونه لذت بخش یا حتی آرامش بخش باشه.کارهایی انجام دهید که برایتان سخت است :لذتی که در حاصل انجام کارهایی که برایمان سخت هست وجود داره ، داخل کارهایی که برایمان آسان هستند و یا حتی به روتین زندگی مان تبدیل شدند نیست.کارهای کوچک را در لیست برنامه تان اضافه کنید :شاید شما هم زیاد شنیدید که برای یک زندگی ایده آل باید هر شبانه روز، برنامه ای بنویسیداما به نظرتان چند نفر، کارهای کوچک را به لیست برنامه شان اضافه می کنند؟وقتی صحبت از برنامه ریزی برای زندگی میشه به احتمال زیاد ، به فکر درست کردن یک برنامه ی درسی و کاری می افتیم.باید بدونیم که بهترین برنامه ریزی، لیستی هست که تمامی کارها حتی کوچک را در آن بنویسیم.چون کارهای کوچک هم انجام شان مهم است. به نظر احمقانه میاد اگر مسواک زدن، ظرف شستن یا مرتب کردن تخت خواب را در لیست برنامه ی درسی مان بنویسیم،اما انجام همین کارهای ریز و کوچک ، انگیزه ی بزرگی برای انجام کارهای بزرگ به ما می دهد.خاطره نویسی یا روزانه نویسی کنید :هر روز اخر شب، زمانی برای نوشتن آنچه در روز به شما گذشت اختصاص دهید.این کار باعث میشه روز بعد که از خواب بیدار شدیم ، ذهنمون خیلی درگیر گذشته و دیروز نباشه و خلاصه حس ارامی داشته باشیم.که نیاز به تمرین و تکرار هم هست.هر روز سپاس گذاری کنید :خیلی خوبه که هر روز و هر دقیقه شکر گذار داشته هایتان باشید.یک دعایی در برگه بنویسید و آن را قبل یا بعد از انجام مراقبه هر روز صبح بخوانید.چیزی شبیه این :خدای من، ممنون برای تمام نعمت هایی که به من دادی.برای چشم هایی که با آن می توانم جهان را ببینمبرای زبانی که میتوانم احساساتم را به کسی که دوست دارم ابراز کنم ( اون شخص می تونید خودتون باشید )خدا جان، به من قدرتی بده تا از پس مشکلات بر بی آیمخدای من ممنون بابت همه چیز. و خیلی ممنون که امروز به من اجازه ی زندگی دادی و من میتوانم نفس بکشم و برای اهدافم تلاش کنم.بعد از نوشیدن اب یا خوردن غذا ، خدا را شکر کنید.آخر شب هم با خودتان خلوت کنید و در دفتری از خودتان سپاس گذاری کنیدچیزی شبیه این:ممنون که همیشه در همه جا کنارم بودی.ببخشید اگر گاهی حواسم بهت نیست. از الان به بعد قول میدم بیشتر دوستت داشته باشم.زندگی سرشار از بالا و پایینی هاست :متاسفانه از بدو تولد به ما آموزش دادند که دنبال شادی دائمی و پایدار بگردیم دنبال معجزه بگردیم و از غم و تاریکی فرار کنیم.به همین دلیل هم ما در زندگی مان از شاخه ای به شاخه ای دیگر و از رابطه ای به رابطه ی دیگر پریدیم!در حالی که ضروریه بدانیم شادی را باید بسازیم و چیزی نیست که دنبالش در بیرون یا درون خودمان بگردیم.چیزی به اسم شادی پایدار وجود نداره و همه چیز موقتی هست و این همان زندگیست.ما در تاریکی و سختی ها رشد می کنیم پس نباید ازش فرار کنیم.هر روز برای رشد فردی خود در هر زمینه ای (روحی، روانی، جسمی، درسی، کاری ..) تلاش کنید.نکته ای که باید بهش اشاره کنم اینه که من، روزهای اول فکر نمی‌کردم روان درمانی به تنهایی یا حتی با قرص برام موثر باشه.و می‌گفتم که درمان به طور کلی فایده نداره چون فکر می کردم برای اینکه درمان رو شروع کنم باید شرایطش رو داشته باشم.و من داخل خونه ای هستم که هر روزش دعوا و داد و فریاد هست.خب ، وجود این آدم ها و این فضا برای من سم هست اما وقتی درمان رو شروع کردم متوجه شدم که الزاماََ ، وجود یک فضای ایده آل برای درمان ضروری نیست چون با یادگیری تکنیک هایی که در جلسات روان درمانی یاد می‌گیریم می توانیم ، شرایط و فضای سمی که داخلش هستیم را کنترل کنیم پس اگر شما هم به این دلیل دست به اقدام برای درمان نزدید هر چه سریع تر شروع کنید.موفق باشید :)