داستان بی نام - قسمت 1

این داستان را وقتی در سال 88 در پروژه سد و نیروگاه سیاه بیشه کار می کردم نوشتم. قصد دارم دو روز در هفته بخش هایی از داستان را اینجا منتشر کنم.البته علی رقم طولانی شدن و پایانی که در ذهنم وجود داشت اما هیچ وقت تمام اش نکردم.برویم سراغ داستان گرمای آفتاب دم ظهر رو به کاستی گذاشته بود. وقتی از پس آخرین پیچ، چشم سلیم به برج و باروی شهر هفت دروازه افتاد، ترس کم­ کم به دل ناآرامش رخنه کرد و دانه های عرق از شقیقه هایش پایین چکید. لحظه ­ای ایستاد و به آن چه در جلوی چشمانش قرار گرفته بود خیره شد. راه پر پیچ و خم مانند ماری به شکم دوایری با مرکز یکسان وارد می ­شد. سلمان که جلوتر از او حرکت می­کرد، غیبتش را حس کرد و به عقب نگاه انداخت. سردرگمی و ترس را در چشمان برادر دید و فریاد زد: به چی نگاه می کنی؟ راه بیفت.سلیم به خود آمد و اسبش را هِی کرد. برای اولین بار خود را لعنت کرد که این ماموریت را پذیرفته. می ­توانست خود را به مریضی بزند. یا حتی نه، می ­توانست دلیل محکم تری جفت و جور کند. به هر حال اصلا حس خوبی نداشت و هر لحظه که به شهر نزدیک­تر می­ شدند دلش بیشتر مانند سیر و سرکه می جوشید. چند سوار همراه با بار و بنه شان از کنارش گذشتند و او بی آن که به آنها توجه کند، همچنان دل نگران و متفکر، آرام پیش می آمد.سلمان دهانه اسبش را برگرداند و به سراغش آمد. دست روی شانه­ اش گذاشت و گفت: این خود تو بودی که اصرار به آمدن داشتی. از چند فرسخی تردید در حرکتت مشخص است. مگر موقعیت سفر و ماموریتت را نسنجیده بودی؟سلیم با حال نزار به برادر کوچکتر گفت: این ماموریتی بود که سرورمان، فرمانروا بر عهده­ ی من گذاشت و همین طور که قبلا به تو گفته بودم تنها به خاطر ترس از ناشناخته بودن این سرزمین ، او را واداشت تا کسی را برای خبر آوردن از اوضاع هفت دروازه بفرستد.سلمان گفت: آیا کسی به غیر از تو در دربار پیدا نمی ­شد؟ مثلا تو وزیر و دست راست او هستی!سلیم آهی کشید و گفت: همین باعث شد تا مرا انتخاب کنند. گفتند که کس دیگری را با درایت من سراغ ندارند و اعتمادشان در این ماموریت مهم ، تنها به من است.او سرش را پایین انداخت و دوباره آه کشید.سلمان که حال برادر را این­گونه دید شانه­ ی او را فشرد و با لبخند گفت: نگران نباش. به دلت بد راه نده. با این لباسی که تو پوشیده ای، کاملا شبیه تاجران شده ای و کسی متوجه ماموریتت نخواهد شد. بقیه ی کاروان من را ببین. آنها همه تاجرند و از این که به سرزمین جدیدی پا می گذارند شادند. خود را همرنگ آنها کن تا به تو مشکوک نشوند. اگر با این قیافه­ ی آشفته بخواهی از دروازه ها عبور کنی ، حتما به تو شک می کنند و سوال ­پیچ خواهی شد.سلیم نفس عمیقی کشید و پاسخ داد: نگران من نباش به کاروان و تجارتت برس. تا آن موقع با این وضع کنار خواهم آمد.و سعی کرد لبخند بزند که البته به جز نشان دادن دندان ها، کاری از پیش نبرد. آشفتگی درونش بیش از این­ها بود. سلمان به این نتیجه رسید که او را مدتی به حال خود بگذارد تا با این موضوع کنار بیاید.عصر شده بود. اگر کمی سریع تر حرکت می کردند تا غروب به شهر می­رسیدند و می­توانستند قبل از بسته شدن دروازه ها وارد شهر شوند. اما سلمان این کار را نکرد. به عمد، حرکت کاروان را کند کرد تا شبی دیگر برادرش مهلت داشته باشد و آمادگی لازم را برای ماموریت جدیدش کسب کند.کاروان تجاری به راه خود ادامه می­داد و با آرامش از آخرین کوه و تپه پایین می ­آمد. کاروانی همراه با یک مسافر که برای ماموریتی سرّی فرستاده شده بود. او می بایست تا چند روز آینده حداقل از یکی دو تا از دروازه های شهر هفت دروازه که لایه ­های امنیتی آن به حساب می­ آمدند عبور می کرد و اطلاعاتی در مورد شهر، حکومت، مردم و امکانات نیروی نظامی بدست می­آورد.هفت دروازه سرزمینی بود که با چهار حصار تودرتو محافظت می­شد. حصارها دیوارهای سنگی بلندی بودند که به شدت توسط نگهبانان حفاظت می­ شدند. دیوار اول، ورودی شهر بود. چهار دروازه در آن ساخته شده بود که در چهار جهت قرار داشت. همه ساکنان این سرزمین از این دروازه به راحتی می گذشتند. اما دروازه های میانی مانند غربال عمل می­ کرد. طوری که افراد، هر چه به مرکز نزدیک­تر می­ شدند، عده­ ی بیشتری امکان وارد شدن به آن را از دست می­ دادند. می­ گفتند دروازه­ی آخر، دروازه ­ی قصر پادشاه است که تا به حال ،کسی از مردم شهر آن را ندیده بود. آخرین دیوار، بلندترین دیوار بود. به طوری که از پس همه ­ی دیوارها ، باز هم این دیوار دیده می شد.اما موضوع مهمی که شاه سرزمین همسایه را بر آن داشت تا وزیر و به عبارتی؛ دست راست خود را به این خطر بیندازد، شایعاتی بود در مورد یک چشمه­ ی آب. چشمه ای که پشت آخرین دروازه و درون قصر بود و آب آن به تمامی نقاط دولت­شهر می­ رسید. مسیل ها، چشمه ها و حوضچه ها به وسیله سربازان محافظت می شد. این آب برای مردم این سرزمین مقدس بود و خاصیت عجیبی داشت. سلیم فرستاده شده بود تا آب چشمه را امتحان کند. باید می­ فمید آن چشمه چه خاصیتی دارد. احتمال می ­داد شاید خاصیتی از رویین تنی دارد. یا شفا دهنده است. یا با نوشیدن از آب چشمه، بینش خاصی پیدا خواهد کرد.وقتی سلیم با صدای برادر، به خود آمد خورشید داشت غروب می کرد و سرخی غلیظی پهنای آسمان افق را دربر گرفته بود. کاروانیان آماده­ ی برپا کردن چادرها و روشن کردن آتش برای شب بودند. دروازه مدتی بود که بسته شده بود و سایر کاروان ها نیز خود را برای شب آماده می­کردند.سلمان، سلیم را صدا زد و او را به سوی چادرشان خواند. سلیم از اسب پیاده شد و افسار اسبش را به کسی سپرد تا اسب را آب و علوفه ­ای بدهد. سلمان برادرش را خوب می شناخت و از غوغای دلش آگاه بود. آب برای سلیم آورد تا دست و صورت خود را بشوید و خاک سفر را از تنش پاک کند. سلیم بعد از خوردن شام، با دیگر مسافران به دور آتش جمع شد و با صحبت کردن با آنها خود را سرگرم کرد . فکرش کمی از آن آشفتگی قبلی رها شد و برای لحظاتی توانست بخندد و آخر شب، با آرامش به بستر برود و تا صبح به خوبی بخوابد.