اولین نوشته‌ام، سریال‌انیمیشن Vampire in the Garden : قدرت موسیقی و صدا

من معمولا آثاری (انیمیشن، سریال، فیلم) که می‌بینم رو بعدش در دفترچه‌ای در موردشون می‌نویسم که هم باعث جمع‌بندی مطالب در ذهنم می‌شه و هم بعد‌ها می‌تونم بهشون مراجعه کنم حالا به هر دلیلی. تصمیمی که جدید گرفتم اینه که این مطالب رو با همون لحنِ دفترچه یا با تفاوت در ویرگول هم بزارم.«... پس از دیدن خیلِ آثاری که من رو به نوشتن وادار نکردن شاید یکی از بهترین آثار نتفلیکس اون هم از اون دست انیمه‌هایی که به آن‌ها افتخار می‌کنم این مسئولیت رو عهده‌دار شد.»انیمیشنِ سریالیِ vampire in the gardenیه اطلاعات کلیخب این انیمیشن محصولِ «استودیو ویت» (خالق آثاری مثل attack on titan و usama ranking) هستش و خب من معمولا وقتی اسم این استودیو رو می‌بینم خیالم از بابت گرافیک و جلوه‌های هنری کار راحت میشه. کاگردانان اثر نیز همینطور که دیدم به‌ازای هر اپیزود متفاوت دو نفر بودن که خیلی اثر خاصی رو به عنوان کارگردان اول در کارهاشون ندیده بودم. خب دیگه از اطلاعات جزئی که معمولا تو بعضی سایت‌ها به عنوان تحلیل فیلم فلان یا تو بعضی از ویدیوها همراه با خاطرات بازیگرا و چالش‌ها و ... میاد بگذریم بریم سراغ نظر خودم در موردش.نظرم و نوشته‌ام«روایتی خالص از رابطه‌ی ناممکن یک انسان و خون‌آشام و موسیقیِ مسحورکننده‌ی آن فضایی فوق‌العاده را ترسیم می‌کند.» البته اول از همه همه‌ی این‌ها را مدیون فیلم‌نامه‌ی قوی (شامل ایده‌ی جالب به‌همراه استفاده و بهره‌گیری از آن) هستیم، که ایده‌های عجیب در دنیای انیمه خیلی اتفاقی عجیب نیست اما رها نکردن فیلمنامه پس از یک ایده‌ی خام جای تحسین داره. همچنین همانطور که گفتم گرافیک و جلوه‌های بصریِ دوست‌داشتنی که از امضاء‌های استودیو ویت هست در این فضاسازی نقش خوبی ایفا می‌کنه. تدوین و ترکیب و هارمونی صدای و تصویر و قاب‌های خوبِ اثر با روح و روان آدم هم خوب بازی می‌کنه.در مورد فضاسازی گفتیم. نکته‌ای که بیش از پیش در ابتدا و حین تماشای اثر به چشم می‌خورد فضای غربیِ این اثر است؛ درست همان وجه تمایز انیمه و انیمیشن. (به همین دلیل بود که از واژه‌ی انیمیشن در نوشته استفاده کردم.) شاید پیشفرض ذهن خیلی‌ها این باشد که یک غربی (به معنای ماهوی) نمی‌تواند انیمه (انیمیشن ژاپنی) خلق کند یا عکس آن قضیه، یک شرقی نتواند فضایی غربی را تصویر کند، که البته به نظرم این پیشفرض اکثرا درست است. اما به نظرم در این اثر فضایِ غربی به خوبی ساخته شده. گرچه که به عنوانِ یک «خاورمیانه‌ای»‌ یا «آسیای غربی‌ای!» مرجعِ خوبی برای تشخیص و صحبت در مورد این دو فضا نیستم.نکته‌ی دیگری که در مقابل نکته‌ی قبل باید به آن دقت کرد این است که باید این پیشفرض که اثر قصد ساختنِ فضایی غربی دارد را هم از ذهن بیرون کنیم. به صرف اینکه فضا و مکانی ساخته شده است و کم‌نقص و کامل هم به نظر می‌آید اکتفا کنیم. (که اصلا هدف نیز همین است.)تعبیر ساده و بدونِ جزئیاتی که می‌توان از این اتفاق داشت اینه که: اینکه شرقی‌ها از غربی‌ها اثری ساخته‌اند موجب شده اثری را ببینیم نه به دامِ مشکلاتِ معمولِ انیمه‌ای «سانتیمانتالیسم» (همان احساساتی‌گرایی)، و نه به دام مشکلات برخی فیلم و سریال‌های غربی مثل «آنتی-سانتیمانتالیسم» (یا شاید بتوان گفت واقع‌گراییِ افراطی) میفتد. از این جهت اثر به دامِ «طرفدار محور» شدن (اتفاقی که به نظرم منشاء تخریب بسیاری از آثار هست) نیز نمی‌افتد.البته خب معمولا این آثار به‌صورت خیلی ریز هم که شده در این دام میفتند که یک نمونه‌ش سکانسِ پس از تموم شدنِ تیتراژِ قسمت پایانی است که رسما تخریب کل حرف فیلم (گاه حتی مانیفست‌گویی می‌شود) از این «رابطه‌ی ناممکن» است. خداروشکر که در حد چندین ثانیه تموم شد و نتوانست آسیبی به تراژیِ قشنگ‌مان وارد کند:)در انتهاممنونم که خوندین نوشته رو. به قول بعضی‌ها من نه این نوشته رو «رد» و نه «تایید» می‌کنم :)) قطعا ایراداتی داره و اگر نظرات‌تون رو درموردش بگید ممنون می‌شم:)