اربعین ۱۴۰۲

بعد استراحت، رفتیم برای سایر موکب ها تا جای مناسب تر استراحت کنیم تا شب برای راهپیمایی بین نجف تا کربلا آماده شویم ، در بین راه به یک حسینیه راه پیدا کردیم ،نزدیک نماز ظهر بود ، سرویس خلوت و کولر وجای خنک بعد نماز ظهر وعصر ،سفره پهن کردند و پذیرایی از نماز گذاران انجام شد ،یواش یواش دراز شدیم و خوابیدیم ، سپس دیدم حمام خلوت و امکان استفاده فراهم است،بعدحمام وشستشو لباس در حال استراحت تا وقت مناسب بیرون رفتن انشاالله....بعد از حمام و خشک شدن لباس های شسته شده با دوستان آمدیم بیرون به طرف خروج از نجف به طرف کربلا، چقدر زیبا بود ،همه در حال پذیرایی از عبور کنندگان .موقع نمازمغرب در یک موکب به جماعت نماز مغرب وعشا خوانده شد و پس از آن با مرغ سوخاری پذیرایی کردند،وبعد خوردن شام ،مشغول ادامه راهپیمایی شدیم، تا ساعت ده شب ،وراهنمایی یکی از بچه های آبادان در یک حسینیه خنک اتراق کردیم تا بخوابیم.11شهریور40212,شهریورقبل نماز صبح شروع به راهپیمایی کردیم، تا اذان صبح برای نماز وارد موکب شدیم و پس از آن با نان و پنیر وچای ایرانی صبحانه خوردیم و ادامه راهپیمایی و استراحت مجدد در یک موکب به راهپیمایی در ساعت 7/30 ادامه دادیم و بعد مدت کوتاهی برای. رسیدن به کربلا سوار مینی بوس شدیم، نفری سه دینار حدودا از نجف تا جایی که سوار شدیم 22کیلومتر پیاده راهپیمایی کردیم.درکربلا:ساعت۹/۳۰ بعد راهپیمایی های کوتاه سوار مینی بوس شدیم ، برای رسیدن به کربلا، نفری سه ریال یعنی حدود ۹۶ تومان ما،۱۱/۳۰ رسیدیم اطراف کربلا، یعنی جایی که ماشین دیگه جلو تر نمیرود،دو تا ظرف کوچک ناهار خوردیم،رفتیم به سمت موکبی که از دوستان آقای غفاری بود،باشله زرد واب دوغ خیار ویخمک کنارموکبشان پذیرایی شدیم وبرای استراحت کردن آدرس موکب شهر ری ها را داد تا در آنجا سکنا گزینیم، همین کار را کردیم وثبت نام کردیم و کارت استفاده از آنجا را برای دو روز به ما سه نفر دادند.از دیشب برق مجموعه رفته بود و آب هم قطع بود ولی داشتند کار میکردند تا برق برقرار شود.برق آب برقرار شد ، ما هم هرکداممان یک جا گرفتیم تا ببینیم چگونه و چه وقت برای زیارت برویم بیرون.به دوستان گفتم اگر میخواهند بیرون بروند یا به زیارت بروند من با آنها نمی آیم، چرا که ماهیچه های پایین زانو درد میکنه،آقای غفاری گفت خودت را بسپار به من و شروع کرد به ماساژ دادن ، خیلی بهتر شد ، خودم هم با پماد سالیسیلات چرب کردم و استراحت کردم بهتر شد.بعد از استراحت وقبل از نماز مغرب ،دو قاری آیاتی از کلام الله مجید را تلاوت کردند، نماز مغرب وعشا در تاریکی برگزار شد ، مشکل برق موکب حل نشده و ناچار برای جای جدید آمدیم بیرون و به موکب رضوی رفتیم ، گفتن ساعت ده شب به بعد مراجعه کنید ، شام را از موکب های مستقر دریافت کردیم وبرای خوردن به همان موکب شهر ری که وسایل مان در آنجا بود آمدیم ، هنوز برق نداشتند ، شام را خوردیم و رفتیم برای جمع آوری وسایل و مراجعه مجدد به موکب رضوی و ساعت مقرر استقرار ، انجام شد .بعد چند ساعت خواب و استراحت قبل از اذان صبح رفتیم حرم امام حسین ع ، برای اولین بار است که به زیارت آقا میایم ، خوشحال و مبهوت و دل نشین، وارد حرم شدیم بعد از مدت کوتاهی دوستان را گم کردم ، نمی دانستم کدام طرف بروم ،چون نزدیک نماز صبح بود سعی کردم جایی را برای نماز خواندن پیدا کنم ، پیدا نشد ، یک طبقه پایین تر هم رفتم ، پیدا نشد، خواه نا خواه به بیرون هدایت شدم ، اذان صبح شده بود وجایی برای خواندن نماز پیدا کردم ، بدون جماعت نماز صبح را خواندم سپس نماز زیارت را خواندم و بلند شدم تا دیگران هم بتوانند نماز بخوانند . به طرف موکب استراحت راه افتادم ،در بین راه عدسی یا حلیم ویا هر دو را خوردم به موکب رضوی رسیدم، دوستان نیامده بودن رفتم و خوابیدم ، حدود ساعت 8صبح چون در حیاط موکب بودیم بیدارمان کردن، برای یک شب دیگر پذیرش مجدد شدم ،چون دوستان نمی‌خواستند بمانند دیگر جا نگرفتند ، به صورت موقت آنها هم وارد چادر استراحت شدند تا زمان مناسب پیش از ظهر کربلا را ترک کنند .حدود ساعت یازده ، دوستان از من خداحافظی کردند و به طرف گاراژ ماشین های مرز مهران خارج شدند.من هم مشغول شستشو پیراهن وجوراب وچفیه شدم وجلو آفتاب جایی که دیگران لباس پهن کرده بودند، پهن کردم . مشغول گپ و گفت با همسایه جدیدمان شدیم که خودش را آقای میری معرفی میکرد از شهر میبد یزد، هفتاد وچند ساله .می گفت بیا با هم همراه شویم و به سامرا برویم و بعد از چند روز دیگر عراق را ترک کنیم و بعد از خروج از مرز، یا تو با من به مشهد بیا، یا ایشان با من به تویسرکان بیاید. می‌گفت منزلی در مشهد دارد که اجاره میدهد و یک اتاقش را برای خودشان نگه داشته، و مشغول صحبت های زیادی شدیم طوری که متوجه صدای اذان ظهر واقامه نمازجماعت در چادر بغلی نشدیم.بعد از خواندن نماز ظهر وعصر ناهار همین موکب مستقر توزیع شد ، برنج و مرغ بود ، آقای میری از بیرون از موکب یک پرس چلو وخورش بادمجان گرفته بود و اصرار می‌کرد نصف غذای خودش را به من بدهد ، همین کار را هم کرد.بعداز ناهار وخواب بعد آن ، حدود ساعت 4بعداز ظهر صدای انفجار وترکیدن چیزی را شنیدیم و تکرار صدای انفجار وبلافاصله کولر ها هم از کار افتادند.لحظاتی بعد کسی وارد چادر استراحت شد وبا صدای بلند اعلام کرد که آتش سوزی شده و زود وسایل تان را جمع کنید و موکب را ترک کنید .اول فکر کردیم شوخی است وباور نکردیم ولی بعدچند لحظه دیگر هشدار ها جدی تر شد و مشغول جمع آوری وسایل پهن شده شدیم، کفش وکوله را برداشتیم وبدو بدو از چادر خارج شدیم ، ظرفیت هر کدام از چادر ها چند صد نفر بود ، بلافاصله موکب را ترک کردیم و رفتیم داخل خیابان ، مردم زیادی در خیابان هراسان ، اینطرف وآن طرف می‌رفت ، بعضی به سمت حرم وبعضی به طرف مخالف حرکت می‌کردند و به همدیگر هشدار میدادند از آن طرف نرو، تا چند دقیقه بعد صدای آژیر ماشین های اطفای حریق و آمبولانس ها از هر طرف میآید .مردم هم نگران که چه اتفاقی افتاده و چه کاری باید انجام بدهند ، مات و مبهوت سرگردان بودند. به فکرم رسید همین الان از کربلا خارج شوم و به سوی مهران بروم ولی نتوانستم خودم را قانع کنم و تصمیم گرفتم امشب را در کربلا باشم.بعد از ساعتی آتش خاموش شد ، ما هم جلو موکب آمدیم تا ببینیم میتوانیم به داخل برویم یاخیر؟سوال کردیم ، گفتند ساعت ده شب بیایید تا داخل موکب بروید.از آنها جدا شدم رفتم موکب شهر ری که شب قبل اسکان گرفته بودیم ولی آنجا را ترک کردیم، گفتند جا ندارند و راهنمایی به موکب یزدی کمی پایین تر کردند ، مراجعه کردم ، گفتند داخل حسینیه میتوانم بشوم ، وقت اقامه نماز مغرب وعشا بود ، تحمل کردیم تا نماز تمام شد ، بعضی بیرون رفتند ، حالا من وارد شدم ، وسایل رابه دیگران در همان جا سپردیم وبرای تجدید وضو رفتم بیرون حسینیه، بعد نماز مغرب وعشا نشستم پای سخنرانی واعظ ،آقای میری بود ، برادر آقای میری معروف ، بعد هم روضه و سینه زنی و...حوالی ساعت ده رفتم سراغ موکب سوخته شده، گفتن پذیرش ندارند ، فردا صبح مراجعه شود. دوباره به فکر خروج از کربلا افتادم ولی از سرم بیرون کردم و به سمت حرم رفتم و از موکب ها سراغ جا می‌گرفتم ، اما جا نداشتند و تکمیل بودن ، اما یک مدرسه دینی در مسیر بود و اجازه داد در کنج همان طبقه که زایران دیگر استراحت میکردند من هم مستقر شوم.خداوند اموات آنها را بیامرزد،دراز کشیدم و مقداری استراحت کردم، خوابم نمی برد ، ورود خروج ها را نگاه میکردم، یک نفر وارد شد خواست در مسیر تردد بخوابد اما به او تذکر دادن که در مسیر نبایدبخوابد ،من هم به او گفتم بیا جای من استراحت کند، وسایلم را گذاشتم همان جا و بیرون رفتم، شاید ساعت 11/30تا12شب بود ، رفتم دنبال سرویس بهداشتی و وضو گرفتن بعد هم رفتم به سوی حرم، چند ایست و بازرسی را طی کردم، نزدیک حرم امام حسین شدم، دور ح م را پیمودم تا به سمت حرم حضرت عباس ع بروم، اول بین الحرمین بود، سمت چپ حرم حضرت امام حسین ع وسمت راست حرم حضرت عباس ع ، انبوه زایران در همه جا دیده میشود وهمه در حال حرکت ،دنبال کتاب دعا بودم ، برداشتم ولی نمیشد در حال حرکت دعا را از کتاب دعا خواند ، چند بار ایستادم، ولی تذکر دریافت میکردم که توقف نکن و حرکت داشته باش کتاب دعا را گذاشتم در جایگاه مخصوص آنهاو به حرکت ادامه دادم، نگاه میکردم و مات مبهوت از دیدن این همه صحنه های زیبا شگفت زده هستم، من کجا، اینجا کجا؟از همان مسیر که رفته بودم برگشتم تا گم نشوم، انبوه جمعیت در این موقع شب حیرت آوره، تا یک جای مناسب پیدا کردم نشستم ، کنارم یک کالسکه بچه بود ،داخلش هم بچه خواب بود، پدر ومادرش هم همانجا خواب بودند، البته نشسته، یک خانم هم داشت وسایل خودش را جمع و جور میکرد ،احتمالا باهمین نفرات ذکر شده بود، آره داره وسایل زیر همین کالسکه را جابجا می‌کنه.سرم را بالا میکنم ،بعضی اشک ریزان به سمت حرم امام حسین ع می آیند،خیلی وقت مانده به اذان صبح ،باید بعد نماز صبح از کربلا به سمت مرز مهران خارج شوم، هیچ کجای استراحت و خوابیدن پیدا نمیشود ، حتی برای نشستن ،ایست بازرسی ها را طی کردم و به موکب های پذیرایی رسیدم، میروم سراغ چای ایرانی، بانوان لیوان اولی،دوباره ،سه باره چهارباره ، فکر کنم دیگه خجالت کشیدم بار دیگر بروم ،لیوان را پر کنم.رفتم دنبال تجدید وضو، تا برای نماز اول وقت آماده باشم رفتم داخل جایی که کوله ام را گذاشته بودم ،کوله بود اما جا برای نشستن هم نبود ، برگشتم بیرون،بالاوپایین میرفتم تا وقت نماز شود.اذان صبح داده شد ،اینبار رفتم داخل ، خوابیده ها را بیدارمیکردند تا نماز جماعت خوانده شود، صف ها تکمیل شد ، از همین مدرسه روحانی عرب برای اقامه نماز وارد شد و نماز صبح خوانده شد.وسایل را جمع کردم از آن مدرسه علمیه آمدم بیرون به سمت مخالف حرم ، همانطور که از قبل به من گفته شده بود تابه محل سوار کردن زایران برسم، دربین راه عدسی خوردم وآب ،شاید ۲۰دقیقه راه بود، اول سه راهی همین خیابان ، مینی بوس وهایس های متعدد ، مکان های مختلف را صدا میزنند، مهران را سراغ گرفتم ،یک مینی بوس را نشان دادند ، ۲۰دینار عراقی تا مرز مهران ما ، نشستم تا پر شود ، نیم ساعت طول کشید ، ساعت ۶ و۵ دقیقه بالاخره حرکت کرد ، من هم مثل بقیه رفتم عالم هپروت ، تا ساعت ۱۰ صبح که برای استراحت و سرویس بهداشتی کنار یک موکب ایستاد ، وبعد از نوبت سرویس و شستشو دستها ، سراغ برنج با خورش بامیه رفتم ویک ظرف کوچک خوردم، دوباره راه افتادیم ، موکب های دیگر بین راه سرعت ماشین را راننده کم میکرد تا بتوانیم از آب وگاهی میوه نذری بگیریم ، توقف دیگر نداشت ،نزدیک مرز جلو یک پادگان نظامی بودیم ، فرد نظامی با لباس کامل جلو ماشین را گرفت وبرای خوردن مارا دعوت میکرد، مسافرین نمی خواستند پیاده شوند ، از او اصرار از ما انکار ، تا قبول کرد برود کنار و ما به راه خودمان تا مرز مهران ادامه دادیم ، ساعت یک بعدازظهر به مرز مهران رسیدیم ، کرایه را حساب کردم و به سمت مرز حرکت کردم، شاید ۱۵ الی ۲۰ دقیقه بیشتر طول نکشید که مرز عراقی را وبعد مرز ایران را ومهر خروج ورود را دریافت کردم ، مرتب آب خنک میخورم ، برای تجدید وضو و نماز ظهروعصر آماده شدم و بعد از نماز باپلو ومرغ آبپز پذیرایی شدیم ، احتمالا سه با غذا گرفتم وخوردم ،البته در ظرف های کوچک پذیرایی می‌شدیم.دوباره راه افتادم ، به چادر نیروهای هلال احمر رفتم وزخم دستم را بعد از شستشو ،مجددپانسمان کردند.از پایانه مرزی خارج شدم، به سمت اتوبوس ها برای رفتن به پایانه برکت ادامه دادم ، با اتوبوس های شهری و مبلغ ۲۰ تومان به پایانه برکت رسیدم، سراغ ماشین های کرمانشاه و همدان را گرفتم، و راهنمایی گرفتم که کدامشان برای مسیر من بهتر است ، گفته شد همدان بهتر است تا از آنجا به تویسرکان بروم، سراغ ماشین همدان رفتم ، در سکو ماشین نبود، اما راننده گفت ماشین آماده حرکت هست سه تا جا دارد ، گفتم یکی را برای من بقیه را هم خودت میدانی، تا به سمت اتوبوس حرکت کردم و کوله را در صندوق گذاشتم ، راه افتاد.اصلا در مهران معطلی نداشتم، فردا روز اربعین است و من برگشتم به ایران،