پینگو

قسمت اولروی تپه ای برفی که مرتفعترین تپه ی برفی اطراف بود به آسمون خیره شده بود و پرواز و رقص دلربای پرنده ای کوچک و زیبا را با حسرت تماشا میکرد و گل از گلش شکفته بود، پرنده کوچک با بالهایی رنگی زیبا و کشیده در دوسمت که انگار روی آسمان سواری میکرد ....از چشمهای درشتی که بین منقار بزرگ نارنجی رنگش قرار داشت آرزوی پرواز را می شد لمس کرد، ناگهان بالهاش را باز کرد و قدم به جلو گذاشت تا با خیال خود همراه پرنده تن به پرواز بسپارد که ناگهان از بالای تپه مثل گلوله برفی پرت شد وسط گله یی از پنگوئن هایی که صدای خنده و قهقه شان به هوا رفت و تلخی حقیقت ضربه محکمی به غرور و شخصیتش وارد کرد....جوان رعنا و بلند بالایی که اندامش به موج سوارها میخورد دست را دراز کرد و با اشاره بهش گفت سقوط پرواز پنگوئنی...و همه خندیدند و صدای قهقه را همه جا میشد شنید که یک دفعه صدای مادرش را شنید که صدا میکنه "پینگو پینگووو... کجایی پسرم؟ پینگووووو..."پینگو از زیر برفا خودش را تکاند و با بی حوصلگی و شرمساری گفت اینجام مامان...مادر از بین جمعیت، زیر آوار برفها او را دید و غرغر کنان گفت ....پینگو تو کی میخوای بزرگ بشی ؟ من تا کی باید دنبال تو باشم؟ کی میخوای بزرگ بشی؟ هیچ نگاه کردی که همسن های تو چه کارهایی انجام میدن؟!!!......بعد از اندکی مکث با ابروهایی که از دو طرف سرش بلند تر بودند و اخمش را ترسناکتر میکردند گفت همسن های تو در عمق 500 متری شنا میکنن و کمک خانواده شون کلی ماهی میگیرن اما تو.... تو همش کله ات به آسمونه که چرا نمیتونی پرواز کنی؟ واقعا تو چه پنگوئنی هستی؟ نه فکر خودتی نه فکر آینده ی ما....دیروز مینگو رو دیدم که دینگو براش کلی سنگهای قیمتی آورده بود و زیر زیرکی داشت بهش خرچنگ هدیه میداد..یک دفعه ایستاد، مثل ماشینی که ترمز دستی میکشد و رو به پینگو گفت خوب گوشاتو باز کن : تو باید دل مینگو رو به دست بیاری که بتونی آینده بهتری داشته باشی و مجبور نباشی برای یه لقمه ساروین کوچولو صبح تا شب دست شنا بزنی و از دست فوکها و کوسه ها و یا عروسهای دریایی چندش فرار کنی ....تو اگر دل مینگو رو به دست بیاری میتونی روی یکی از یخهای بزرگ پدرش زندگی کنی و هر وقت خواستی بری شکار، و هر وقت نخواستی استراحت کنی... و قسمتهای آب شور با میگو های بزرگ داشته باشی....و در حالتی که انگار از آرزوهای خودش حرف میزد ادامه داد... فکرش رو بکن... صبحها شنا توی آبهای شور و انواع ماهی و میگو و ظهر هم حمام افتاب روی بزرگترین یخی که میتونی تصور کنی و تخت خواب خرچنگی و پتویی از جنس جلبک دریایی و تازه تعطیلات و سفر بی خطر با لاکبوس های تندرو(لاک پشت اتوبوسی)مادر برای خودش رویا میبافت و رویاها را بر تن پینگو میدید اما پینگو تصمیمش را گرفته بود و به حرفهای مادر توجهی نمیکرد اون میخواست پرواز کنه... حین صحبتهای مادر و قدم زدن به سمت خونه چندباری با اندوه مادر را نگاه کرد، تنها بود و انگار در این خراب شده ی پر از پنگوئن هیچ کس درکش نمیکرد... انگار همه یادشان رفته بود روزی میتوانستند پرواز کنند و در آسمونها برای خودشان رها باشند، از خودش پرسید چطور میشود یک پنگوئن به همچین زندگی مسخره ای تن بدهد و یادش برود که الان سالهاست نمیتواند پرواز کند؟ آخر کدام پرنده نمیتواند پرواز کند؟ ...غرق خیالات بود که صدایی شنید... صدای بینگو بود، بینگو دوست صمیمی و مورد اعتمادش بود ، تنها پنگوئنی که پینگو میتونست رویش حساب کنه، قد بلند بود و درشت اندام، تنهایی یک لشکر شیر دریایی را حریف بود اما زیاد باهوش نبود و این را از چشمهای درشت و نگاههای بهت زده ی همیشگیش و زبان آویزانش میشد فهمید برای همین همه مسخره اش میکردن و کسی باهاش دوست نمیشداما پنگوئن مهربونی بود و از همه مهمتر پینگو را خیلی دوست داشت...هی پینگووووو... اینجام، بیا اینجا، پینگو خیلی آرام از کنار مادر جدا شد و مادرکه هنوز داشت از آرزوهای دور و دراز خودش حرف میزد و به راه خودش ادامه میداد، با هیجان زیادی ادامه داد پسرم تو میتونی با ازدواج با... که یکدفعه متوجه نبود پینگو شد، با حالتی عصبی و نا امید فریاد میزد پینگو؟!! باز کجا غیب شدی پسر؟ ... مادر چنان عصبانی فریاد میکشید که از خشمش همه از دور او پراکنده شدند و کسی جرات نزدیک شدن به او را نداشت و آنچنان فریاد میکشید که ممکن بود بهمنی به راه بیوفتدادامه دارد...