دیگر عاشقانه ای در جهان وجود ندارد

«رسوووووووووووووول! مواظب باش!»ناگهان رسول چشم‎ هایش را به جلو برگرداند و با دیدن پیرمردی که حالا تنها چند متر با برخورد با ماشین فاصله داشت، پایش را محکم روی ترمز فشــار داد و ماشیـــن با صدای وحشتنــاکی در دو سه قدمی پیــرمرد ترمز کرد. پیرمرد از شدت ترس جعبـه‎ ی بزرگی که در دستش بود را به زمین انداخت.نفسم را آهسته بیرون دادم. ضربان قلبم خیلی بالا رفته بود. گفتم:«رسول! آخه حواست کجاست؟»رسول همینطور که تند تند نفس می‎ کشید، گفت:«وای! خداروشکر بخیر گذشت!»سریع از ماشین پیـــاده شدم و به سمت پیرمرد رفتم. پیرمرد، حدودا هفتاد ســاله به نظر می‎ رسیــد و از چهره اخمو و طرز لباس پوشیدنش مشخص بود که تازه از خواب بیدار شده است و اصلا حوصله افرادی مثل من و برادرم را ندارد!همانطور که خم شده بودم تا کمک کنم کتاب‎ هایش را که بخاطر پاره شدن جعبه به زمین افتاده بودند، جمع کند، گفتم:«من واقعـــا معذرت می‎ خوام آقا! واقعا شرمنده! داداشم یه کم خسته بود، حواسش به جلو نبود! واقعا عذر می‎خوام.»رسول هم که پیاده شده بود و کنار من ایستاده بود، گفت:«بله آقا! واقعا شرمنده! من واقعا حواسم به جلو نبود! اصلا متوجــه نشدم که...»پیرمرد حرفش را قطع کرد و گفت:«بله بله! لازم نیس عذرخواهی بکنین! فقط تا بیشتر از این خرابکاری نکردین برین!»بعد رو به من گفت:« شما هم نیازی نیست به من کمک کنی! خودم بلدم جمعشون کنم!»من در حالی که بلند می شدم با دستپاچگی گفتم:«با...باشه چشم.»و بازهم عذر خواهی کردیم و سوار ماشین شدیم و رفتیم.رسول گفت:«چقد عنق بود! ما که عذرخواهی کردیم!»گفتم:«فکر کنم برخوردش به عنوان کسی که کله صبح بخاطر حواس پرتی جنابعالی از ترس سکته کرده و کل کتــاب‎هاش روی زمین ریخته عادی بود!»گفت:«خب حالا! یه بار من حواســم پرت شدا! حالا تو هی بکوبش تو سرم! بده هرروز صبح بخاطر دانشگــاه سرکار خانم بیدار می‎شم که شما معطل آژانس نشی؟ یارو خیلی بداخلاق بود! قبول کن!»گفتم:«نمی دونم. شاید.»...وقتی داشتــــم از دانشگاه برمی ‎گشتـــم، مثـــل همیشه دوباره از همــان جایی که صبح با آن پیرمرد بداخلاق برخورد کردیم عبور می‎ کردم، که ناگهان کنار خیابان کتابی دیدم. برایم خیلی آشنا بود. احتمالا یکی از کتاب‎ هایی بود که صبح از جعبه پیرمـرد بیرون ریخته بود. به سمتش رفتم و برداشتمش.«چشم‎ های مهری»نام مهری را که خواندم، یاد مادرم افتادم. اسم مادرم هم مهری بود. خانه های آن سمت خیابان را نگاه کردم. اما هرچه فکر کردم یادم نیامد کدام خانه بود که پیرمرد بعد از جمع کردن کتاب‎ هایش داخلش رفت. تصمیم گرفتم کتاب را نگه دارم تا فـــردا وقتی دوباره به دانشگـاه می‎ روم از رسول بپرسم ببینم او یادش می ‎آید که کدام خــانه بود یا نه. معمولا در این موارد حافظه او از من قوی تر بود.آن شب بعد از شام، به اتاقم رفته بودم تا درس بخوانم، کیفم را باز کردم که جزوه ‎هایم را بیرون بیاورم که ناگهــــان کتاب پیرمرد را دیدم. کاملا فراموشش کرده بودم. سریع کتاب را برداشتم و از اتـــاق بیرون رفتم. بدون در زدن وارد اتــاق رسول شدم و با هیجان گفتم:« ببین! اینو همون‎جا پیدا کردم که امروز...»ناگهان رسول وسط حرفم پرید و گفت:«هووووووووووووی! یادت ندادن قبـل رفتن توی اتـــاق کسی در بزنی؟ اگه الان داشتــم لباس عوض می کردم می‎‎‎ خواستی چیکار کنی؟»همانطور که خنده‎ام گرفته بود گفتم:«ببخشید. آخه می‎ خواستم حتما اینو ببینی. ببینش! اینو همون‎جا که امروز نزدیک بود بزنیـم به پیرمرده پیدا کردم. مال خودشه. دیدم از توی جعبه‎ اش افتاد.»گفت:«خب که چی؟ برای چی برش داشتی؟ میذاشتی باشه تا خودش بیاد پیداش کنه.»چند لحظه سکوت کردم و بعد گفتــم:«اممم...نمی دونم. یجورایی انگار...انگار جذبش شدم. البتــه جذب اسمش. نمی دونم چرا اما وسوسه شدم بیارم و یه نگاهی بهش بندازم. و بعدشم...بعدشم اگه تو لطف کنی، زحمت بکشی فردا که داشتی منو می‎رسوندی بهم بگی خونه‎ ش کجا بود، تا برم و پسش بدم.»گفت:«برو بابا من دیگه نمیخوام دوباره ببینمش! همون بار اول هم داشت با نگاهش مارو می‎خورد!»گفتم:«نه تو بگو کجا بود، توی راه برگشت بهش میدم که تو نبینیش دیگه. لطفا! لطفا! تو که انقـــد مهربونی! جون من! خودت که می‎دونی حافظه‎ م اندازه ماهی قرمزه! یادم نمی‎ مونه! نشونم بده دیگه! لطفا! تو که...»گفت:«باشه بابا بسه! حالمو بهم زدی!»...شب موقع خوابیدن، کتاب را برداشتم تا نگاهی به آن بیندازم. از وسط بازش کردم و شروع به خواندن کردم.«چشم هایش! کلافه ‎ام کرده بودند! حتی وقت‎ هایی که نبود، جاهایی که نبود، همه ‎جا و در هر زمانی انگار چشم ‎هـــایش جلوی دیدم را گرفته بودند. نمی‎ توانستم جز آنها چیز دیگری را ببینم! حتی درصورت آدم‎ ها توی خیابان! انگار به ‎جای چشم ‎های آنها، چشم ‎های مهری بودند که به من خیره شده بودند. انگار داشت با نگاهش با من حرف می‎ زد. انگار داشت... پاک دیوانه شده بودم! نمی‎ توانستم حتی...»سریع کتاب را بستم! می دانستم که اگر یک جمله دیگر بخوانم، دیگر تا تمامش نکنم نمی توانم بیخیالش شوم! بدجور جذبش شده بودم! جذب طرز نوشتن داستان، جذب جمله بندی‎ ها! جذب واژه ها! جذب لحن زیبای نویسنده! جذب چشم ‎های مهری!سریع روی جلد کتاب و نام نویسنده را نگاه کردم «منوچهر معتمد»این منوچهر معتمد، هرکه که بود، بدجور مرا به داستانش جذب کرده بود! با تمام وجودم می‎ خواستم دوباره کتاب ‎را باز کنم و بخوانم، اما حسی قوی در وجودم می گفت که نباید بیشتر بخوانم، از طرفی هم چون برای رسول ماجرا را تعریف کرده بودم، اگر فردا می گفتم که پشیمان شده ام مشکوک می شد. و قطعا هم نمی توانستم تا صبح داستان را تمام کنم، بدون شک وسط داستان خوابم می‎ برد و داستان نصفه می‎ ماند و دیگر فرصت نمی کردم ادامه آن را بخوانم. با خودم فکر کردم که فردا کتاب را پیش پیرمرد می ‎برم و اگر اجازه داد برای چند روز آن را قرض می ‎گیرم و می‎ خوانم. فقط خدا خدا می‎ کردم که قبول کند!صبح با صدای مامان بیدار شدم:«رعنا خانم! بیدار شو دیگه! رسول یه عالمه وقته تو ماشین منتظره! چندبار باید بیدارت کنم! بلند شو!»چشمانم را باز کردم.یاد داستان و کتاب و چشم‎ های مهری افتادم. سریع بلند شدم، حاضر شدم و رفتم. در راه چندین بار به رسول یادآوری کردم که چه قراری داشتیم. آنقدر تکرار کرده بودم که کلافه ‎اش کرده بودم. وقتی به آن خیابان رسیدیم، سرعتش را آهسته کرد. ساختمـانی سه‎ طبقه را نشانم داد و گفت:«ایناهاش! اینه! پیرمرد بداخلاقه دیروز رفت این تو. حالا دیگه نمی‎دونم کدوم طبقه!»تمـــام روز و در تمام کلاس ‎هایم در دانشگاه، ذهنم درگیر چشم‎ های مهری بود! با خودم فکر کردم چقدر من جوگیرم! شاید آن قدر‎ها هم داستان جذابی نبود! اما چقدر ذهن من درگیرش شده ‎بود!وقتی که از دانشگاه برمیگشتم، در آن خیابان، جلوی آن ساختمان ایستادم و نگاهش کردم. یعنی کدام طبقه بود؟ناگهان در ایوان طبقه دوم، بین جعبه ‎ها، یک جعبه دیدم! همان جعبه‎ ای که دیروز دست پیرمرد دیده بودم!سریع زنگ طبقه دوم را زدم. فقط خدا خدا می‎ کردم که درست حدس زده باشم! ناگهان صدای پیرمردی آهسته گفت:«بله؟»خودش بود! خود خودش!با دستپاچگی گفتم:«سَ...سلام! ببخشید من یه چیزی پیدا کردم که فکر می‎ کنــم مال شماست...یه کتاب...کنار خیابون افتاده بود. اگه در رو باز کنین من...»گفت:«تو همون دختره ای که دیروز نزدیک بود با داداشت منو بکشین؟»گفتم:«اممم...بَ...بله»گفت:«من اون کتاب رو نمی‎ خوام. مال خودت. فقط برو!»گفتم:«اصلا مگه شما می‎ دونین چه کتابی رو میگم؟»گفت:«مهم نیست. هرچی که هست من نمی‎ خوامش.»گفتم:«آخه من باید یه چیزایی راجع به کتاب بهتون بگم. اگه لطف کنین در رو باز کنین...»در را باز کرد.سریع وارد شدم با سرعت از پله ها بالا رفتم. جلوی در رسیدم. دری چوبی و ترک خورده بود. با زنگی کهنــــه و قدیمی. انگار سال ها بود کسی به سر و وضع این خانه نرسیده بود. زنگ را زدم. پیرمرد بعد از چند ثانیــــه در را باز کرد. ظاهر آشفتــه ای داشت. بلوز بدون آستینی پوشیده بود، با شلواری گشاد. چشمـانش بسیار خستـــه بود و موهــای سفیــدش بهم ریخته. سلام کردم و جوابم را داد. سریع کتاب را از کیفم بیرون آوردم و نشانش دادم. آهسته کتاب را گرفت. چند لحظه با ناراحتی به کتاب خیره شد. بعد روبه من کرد و گفت:«بیا. بگیرش. دیگه به درد من نمی‎ خوره. هرکتــابی توی این خونــه بمونه فقط خاک می‎خوره! حالا هم اگه میشه برو!»گفتم:«راستش من در حد چنـــد جمــله از کتاب رو خوندم. فقط چند جمله کوتاه! اما خیلی جذب داستان شدم! انگارغرق شده بودم! غرق چشمای مهری!»پوزخندی زد و آهسته گفت:«خیلی جـالبه! خودش هم وقتی کتاب رو بهش دادم و کمی ازش خوند همین رو گفت!»گفتم:«خودش؟ خود کی؟؟»گفت:«ولش کن! من حوصله ندارم بشینم اینجا برای تو داستان تعریف کنم! برو و دست از سرم بردار! فکر کن دارم این کتــــاب رو بهت هدیه می‎دم! برو بخونش و هرچقد دلت میخواد توش غرق شو! فقط حواست باشه وقتی داری توی داستـــان غرق می‎شی جلوت یه پیرمرد بدبخت نباشه، که بهش بزنی و جعبه ‎اش رو پاره کنی تا مجبور شه دوباره بره و با کلی منت و التمــاس یه جعبه دیگه از میوه فروش بگیره!»بعد در رو بست.چند لحظه سکوت کردم. ذهنم درگیر شده بود. یعنی خودش که بود؟ خودش که بود که همان حرف من را زده بود؟ بیشتـــراز قبل دلم می خواست با پیرمـرد حرف بزنم، اما انگــار او اصلا علاقه ‎ای به صحبت کردن با من نداشت. با حس سردرگمی و ابهاـم از پله‎ ها پایین رفتم. جلوی در طبقـــه اول کسی صدایم کرد:«دخترجون! تو دختر آقـــا منوچهری؟ چی شده بعد این همه سال یـــادش افتادی؟ بنده خدا پیرمرد داره از تنهایی دق می‎کنه! خجالت داره واقعا!»ناگهان به خودم آمدم. تازه متوجه شدم که با من صحبت می‎ کند. خانمی با چادر گل گلی و چند کیسه خرید بود.گفتم:«آقا منوچهر؟ منظورتون همون پیرمرد طبقه دومه؟»گفت:«آره دیگه! میگم تو دخترشی؟»گفتــــم:«نه نه! من دخترشون نیستم. من این کتاب رو پیدا کرده بودم که گویا مال ایشون بود. می‎ خواستـــم بهشــون بدم که البتـــه نمی‎ خواستنش. دادنش به من.»کتاب را به خانم نشان دادم.نگاهی به کتاب انداخت و گفت:«آهان. آره این کتاب رو قبلا دست خانمش دیده بودم. خدا رحمتش کنه. چه زنی بود. خیلی از این کتاب تعـریف می‎ کرد. البتــــه من تا حالا هیچکدوم از کتابای آقا منوچهر رو نخوندم. از این داستانای عاشقونه خیلی خوشم نمیاد. اینـــــا مال جووناس. این مسخــره بازیا دیگه از سن ما گذشته. انگــار خانمش این کتاب رو خیلی دوست داشت، حیف که عمرش کفاف نداد کامل بخونتش.»یک لحظه طول کشید تا تمام حرف‎ هایش را مرور کنم. ناگهان متوجه نکته ‎ای شدم!گفتم:«گفتین کتابای آقا منوچهر! ینی میگین...اینا رو خودشون می نویسن؟»گفت:«آره دیگه! یه ساعتــه چی دارم میگم؟ آقا منوچهـــر نویسنـــده بود. فقط هم داستان عاشقونه می‎نوشت! ناهید دخترم خیلی از کتاباش رو خونده بود. دوست داشت داستان‎ هاش رو. اما الان دیگه نمی‌نویسه.»گفتم:«چی؟ نمی ‎نویسن؟ چرا؟»گفت:«نمی‎ دونم. از وقتی اون خدا بیامرز خانمش از دنیا رفت، دیگه هیچی ننوشت. همه کتاب‎ هاش رو توی جعبــه گذاشت و همه شو گذاشت توی ایوونش. هرروز هم میــره مغــازه‎های مختـلف، کتابای خودشو می‎خره و همه رو می‎ ذاره تو جعبــه و به کتابای توی ایوونش اضافه می ‎کنه. معمولا نمی‎ ذاره کتاباش دست کسی بیوفتن! نمی‎دونم چی شده که گذاشته کتابش رو ببری!»خیــلی توی فکر فرو رفتـــه بودم. پس تمـــام جعبه‎ هـــایی که توی ایوانش بود، پر از کتاب‎ هــای خودش بودند. خودش! یعنی آقای منوچهر معتمد!دلم می‎ خواست برگردم و از پیرمرد راجع به داستان‎ هایش بپرسـم. راجع به اینکه چرا دیگر نمی‎ نویسد؟ اما می‎ دانستـــم که پیرمرد نه حوصــــله صحبت کردن با من را دارد و نه علاقه‎ ای به دیدنـــم! و همینطور هم خیلی خیلی دیرم شده بود و اگر بیشتـــر دیــر می‎ کردم، مادرم حتما نگران می‎ شد. بنابراین از خانم تشکر کردم و به خانه رفتم....شب، بعد از شام یکراست به اتاقم رفتم و بدون توجه به حجم زیاد درس ‎هایم، کتاب چشم ‎هــای مهری را برداشتـــم. صفحه اول را باز کردم و شروع کردم به خواندن.همینطور خواندم و خواندم.داستان درباره ی پسری عاشق بود. پسری عاشق به نام منوچهر!دیگرغرق که هیچ! تقریبا در داستان دفن شده بودم! حس می‎ کردم من هم به اندازه‎ی منوچهر، عاشق چشم ‎های مهری شده ‎ام!هر زمان که منوچهر از مهری دور می‎شد، به‎ جای او، اشک در چشم ‎هـــای من حلقه می‎ زد و بغض می‎ کردم. نمی‎ خواستــم از هم دور باشند.چقدر علاقه منوچهر به مهری زیبا بود!...تا صبح لحظه‎ ای پلک روی هم نگذاشتم! بدون وقفه فقط خواندم و خواندم...ساعت حدود شش بود که کتاب به صفحات آخرش رسید. نمی‎ خواستم تمام شود! دلم می‎ خواست تا ابد همینطور بخوانـــم و بخوانم!«کنار من روی نیمکت نشسته بود. این بار چشم‎ هایش واقعی بودند! باور نمی‎ کردم! حس می‎ کردم اگر چند بار پلک بزنم، می‎ بینـم که باز دارم چشمانش را در چهره انسان دیگری می‎ بینم! برای همین پشت سرهم پلک می‎ زدم، اما نه! انگار خود خودش بود!_ چیه منوچهر؟ چشمات درد می‎ کنن؟ احتمالا بخاطر آفتابه! رفتی خونه حتما بخواب!هر واژه ‎ای که می‎گفت، تک به تک حروفش، آنچنـــان بر دلم می ‎نشستنـــد که حس می‎ کردم، ممکن است با حرف زدنــش بیهوش شوم! دلم می ‎خواست همینطور بگوید و بگوید. تا آخر دنیا! و من فقط تماشــــا کنم! تماشا کنم چشم ‎هــایی را، که این بار دیگر فقط یک رویا نبودند! چشم‎ هایی که دیگر نمی‎ خواستم از دستشان بدهم! چشم ‎های مهری!»و داستان تمام شد.ناخودآگاه چشمانم پر از اشک شدند.یک صفحه مانده بود. صفحه‎ ای که احتمالا پر از تشکر بود. تشکر از تمام کسانی که...اما نه!صفحه آخر دست خط بود.«همه‎ چیز زیبا بود! چشم ‎هایش متعلق به من بوند! هرگز فکر نمی‎ کردم روزی، آن چشم‎ هـــا، آن چشم‎ های پرنور، خاموش شوند و جهانم را تاریک کنند!امروز، وقتی که برای آخرین بار چشم ‎هـایش را دیدم، آرزو می‎ کردم که تنها یک بار دیگر، بازشان کند، فقط یک بار. اما نشد...دیگر نمی‎ گذارم هیچ کس این کتاب را بخواند! نمی ‎شود کسی این کتـــاب را بخواند، وقتی مهری فرصتی برای ساختــن یک پایان شاد برای این داستان پیدا نکرد...امروز با خودم عهدی بستم، عهد بستم که دیگر داستانی ننویسم. یعنی دیگر نمی‎ توانم بنویسم.چطور می‎ شود داستانی نوشته شود، وقتی که از امروز، دیگر عاشقانه ‎ای در جهان وجود ندارد...»۲۲ مهر ۱۳۹۰منوچهر معتمد...اشک ‎هایم سرازیر شدند. تازه حس می‎کردم که چقدر منوچهر معتمد را می‎شناسم!