داستان : چه پسری

یک روز گرم و آفتابی در گرماگرم جزیره ، مردم طبق روال عادی امرار و معاش می کردند . هوا چند درجه گرم تر از روزهای قبل خودش را به شهر تحمیل می کرد، هوای سوزان و دوزخی لجوجانه جولان می داد. دریا ساکت و عمیق خودنمایی میکرد. خورشید، دریا را به درخشش و انعکاس نور وادار میکرد. امیر جوانی ۲۸ ساله و لاغر اندام و ملوانی قابل اعتماد بود . با دوستش جاوید کنار ساحل نشسته بودند، فکرش درگیر لجبازی های ناخدا ابراهیم در پاسخ به خواستگاری از دخترش بود. نگاه اندوهبارش به دریا و حال پریشانش باعث شد جاوید علت را جویا شود ، بی آنکه پاسخی بدهد انگشتانش را روی ماسه ها می کشید و نقشی شبیه قلب شکسته کشید و زیر لب چیزهایی را زمزمه می کرد. پرتویی از نور خورشید روی سطح صیقلی دریا تابید با نوری خیره کننده به چشمان او که باعث شد دستش را سایبان چشمانش کند. صدای مرغان دریایی و تردد قایق ها با صدای دوستش در هم آمیخته شد . پرسید : چه گفتی ؟ _ کجایی ؟ _ چه چیزی فکرت را مشغول کرده است؟ _ ناخدا ابراهیم . با نگاهی پرسشگرانه پرسید: ناخدا ابراهیم چرا؟ برای لحظه ای یک جفت چشم درشتی مهتاب گونه جلو صورتش شبیه چشمان دختر ناخدا ظاهر شد، چیزی شبیه وهم و خیال به خودش آمد و گفت: با ازدواج من و دخترش مخالفت می کند. کلافه ام نمی دانم چکار کنم. دخترش را خیلی دوست دارم ، هر کسی را که بگویی برای وساطت جهت رفتن به خواستگاری فرستاده ایم . معتمدین و ناخدا هایی که دوست صمیمی اش هستند . مادرم بنده خدا خودش چند بار رفته ، هر بار سنگ روی یخ شده و برگشته از خجالت آب شدم . مادرم می گوید بخیال دختر ناخدا شوم ، مگر می شود پا روی دلم بگذارم ، وسط آدم های سیاه و سفید جزیره و لابه لای جاشوها و ناخداها مجرد مانده ام . تو رو خدا می بینی ، ناخدا قنبر با اون موهای سفیدش می‌خواهد زن چهارم بگیرد ، یکی مثه من صحیح و سالم باید حسرت به دل بمانم. _کی به تو زن میده ؟ _چی، میگی ؟ مگه من چی کمتر از بقیه دارم؟ _چیزی ات نیست ، کسی به آدم بی پول زن نمیده ناگهان بند دلش پاره شد حس کرد زانوهایش سست شده ، دریا دور سرش می چرخید دیگر نفهمید چه می کند یقه دشداشه سفید جاوید را گرفت و گفت: خفه شو لعنتی. _ چته؟ دیوونه شوخی کردم چقدر بی جنبه ای یقه جاوید رو رها کرد و خم شد سنگی پرت کرد توی دریا و با صدایی بلند فریاد زد: لعنت به تو دریا ! _آرام باش ، همه چی درست میشه هوای جزیره شرجی و نمناک جوری که تمام لباس ها به بدن می چسبید ، اندام ها انگار قصد خودنمایی داشتند. در این هوا جان می داد برای دیوانه بازی . در افکارش غوطه ور بود که دوستش گفت: من باید ساعت ۱۲ ملاقاتی بروم . _ملاقات ؟ _آره ! ملاقات پسر عمه ام توی تيمارستان بستری شده. _چرا آنجا؟ جاوید خندید و گفت : او هم مثل تو عاشق شده بود . بعد از کمی سکوت و فکر کردن گفت: من هم می تونم همراهت بیام ؟ _آره بیا حال و هوای دلت عوض می‌شود . از صخره ها بالا رفتند به خیابان که رسیدند تاکسی زردی جلو پایشان ترمز کرد ، سوار شدند کولر تاکسی چنان هوای خنکی داشت که برای دقایقی از هر فکر و خیالی رها شد، چشمایش سنگین می شد که صدای جاوید خواب از سرش پراند ، پیاده شو رسیدیم ‌ پیاده که شدند هوای شرجی عین سگی هار حمله ور شد ، جوری که لذت خنکی تاکسی پر کشید .ناخودآگاه درب تاکسی را محکم بست، راننده با صدای بلند گفت : روانی آرام تر . بی آنکه واکنشی نشان بدهد به دنبال جاوید راه افتاد، نور آفتاب با بی رحمی بر شهر می تابید . امیر دستش جلو چشمهایش گرفت برای رهایی از نور داغ آفتاب و نگاهش به اطراف می چرخید. با اجازه نگهبان تيمارستان وارد شدند . وقتی وارد شدند فضایی غم آلود بر آنجا حاکم بود احساس کرد اشباح دورش حلقه زده اند . دیوانگی هم مانند سایر قضایای طبیعی به هر دلیلی برای آدم ممکن است اتفاق بیفتد ‌ نسیم خنکی در فضای راهرو صورتش را نوازش می کرد همانطور که از میان بیماران روانی می گذشتند گاهی آنها با تنه زدن ورودشان را خوش آمد می گفتند . مثل مرد کوری راه می رفتند که تازه شفا پیدا کرده . امیر ترجیح داد کمی دیوانه بازی در بیاورد در محفل دیوانگان، در میان کسانی که دیوانه بودند یا خودشان را به دیوانگی زده بودند. به خنده های تلخ شان می خندید هر چند خنده های خودش هم تلخ و بی روح بر لبانش تقش می بست‌. به شکلک در آوردن هایشان واکنش نشان می داد. هر کدام برای خودشان نقش شخصیت های برجسته ای ایفا می کردند ، یکی نلسون ماندلا که قصد انقلاب کردن داشت و دیگری گاندی رهبر فقید هند بود ‌ با آن چشم های بی نور و بی روح شان ، نگاهی دردناک می کردند و با صدایی که انگار از اعماق غاری تاریک و سرد بیرون می آید فریاد می زدند . از بین همه آنها گذشتند تونلی بود از وحشت و درد که مو به تن آدم سیخ می شذ بخاطر بعضی از رفتارهایشان. به اتاقی رسیدند که پسر عمه ، جاوید در آنجا بستری بود. اتاقی با دو تخت و ملافه های خاکستری و چند صندلی رنگ و رو رفته و گلدان هایی توی پنجره با گل‌هایی پژمرده و پنجره ای که پرده ای نازک آن را پوشانده و نور زرد و ملایمی اتاق بی روح او را روشن نگه می داشت . در حال آواز خواندن بود که وارد شدن به نقطه ای نامعلوم خیره و مسقیم نگاه می کرد . قرآن کوچکی روی تختش قرار داشت، متوجه آنها که شد لبخندی تلخ گوشه لبهایش حک شد. قرآن را باز کرد و شروع کرد به خواندن ((اقرا باسم ربک الذی خلق )) و بلند بلند شروع کرد به حرف زدن . من رسالتی داشتم برای هدایت مردم ولی آنها پنداشتند که من دیوانه ام . امیر حس کرد خواب می بیند و کنار در باغی ایستاده تا مدتی نمی تواند بخاطر تاریکی وارد شود . ادعای پیامبری می کرد عقیده اش بر این بود دست روی سر هر دختری بکشد شوهر دار خواهد شد. پیراهن راه راه تیره ای به تن و موهایی جو گندمی رنگ داشت. چشمانش چیزی را جستجو می کرد، قدی متوسط و اندامی لاغر با چشمانی ریز داشت. برای لحظاتی به امیر زل زد بدون آنکه کلامی بر زبان جاری کند، ناگهان چهره اش عین آسمانی با ابرهای تیره درهم فرو رفت و گفت : به به چه پسری ! چه پسری! امیر متوجه منظورش نشد. کن کمی که با او حرف زدند متوجه شد از همه عاقل تر است ، بس که عرفانی و کتابی حرف میزد. ساعت ۱۳:۳۰ را نشان می داد در آن لحظه سرش را زیر ملافه خاکستری کرد و همنطور که نشسته وردی برای خودش تکرار می کرد. یک،دو، سه دخترخاله افتاد توی چاله اهنگی خفیف و غم انگیز در ذهن امیر تداعی شد و دلش نمی خواست علت ها و دلایل این دیوانگی ها را بداند ، علت دیوانگی پسر عمه، جاوید پاسخ منفی دخترخاله اش به خواستگاری او بوده است در دوران نوجوانی عاشقش می شود هر بار که همدیگر را می‌دیدند با خنده و شیطنت و چشمکی با هم خوش و بش می کردند ، غافل از اینکه در افکارش برای خود دنیایی ساخته است . غرق کابوسی بود که هرگز از این کابوس رها نمی شد. روزی که دل را به دریا زده و حرف دلش را با او در میان می گذارد جواب ردش همچون پتکی بر فرق سرش فرود می آید. شوک عصبی ناگهانی باعث جنون اش،می شود. بعد از آن مدتها خود را در اتاق حسب می کند با خواهش ها و التماس های مادرش بعد از چند روز با صورتی تکیده و حالی خراب از اتاق بیرون می آید و بدون هیچ حرفی راهی کوچه و خیابان می شود، هر دختری را که می دید دست روی سرش می کشید به خیال اینکه دستان شفا بخشی دارد. همسایه ها و مردم معترض و شاکی می شوند . او فریاد می زند من نیروی فرا زمینی دارم رهایم کنید ، اما بر خلاف میل باطنی و در میان ضجه های مادرش روانه تيمارستانش می کنند. دنیایی از رنج و اندوه در خطوط دور چشمانش نمایان بود . دوباره نگاهی به امیر می‌کند و حرفی که چند دقیقه پیش را دوباره تکرار می کند ، به به چه پسری ! این بار ترسی تمام وجودش را فرا می گیرد چرا که با چشمانی از حدقه در آمده بر زبان جاری کرده بود. جاوید گفت برو بیرون ممکنه به تو آسیبی برساند . این مساله او را به فکر فرود برد، چون در هنگام گفتن آن جمله خشم در چشمان خسته اش فوران می زد. طاقت ماندن در آن فضای خوفناک را نداشت. با شنیدن حرف های او مثل اینکه روی لنج وسط دریا گرفتار باد و طوفان دریایی شده باشد، چشمانش کمی سیاهی می رفت‌. با کف دست عرق پیشانی اش را خشک کرد. جاوید تلوتلو خوران و حالی گرفته بیرون آمد، علت را جویا شد دکتر روان پزشک گفته بود باید مدنی تحت مراقبت باشد . امیر خواست سوالی بپرسد او را به سکوت دعوت کرد، به پرنده خیالش میدان داد که خیال پردازی بکند ذهنش بی هدف می چرخید . بعد از کمی پیاده روی که با سکوت همراه بود جاوید گفت: سوالت چی بود؟ سوالی که در رفتارهای ناهنجار پسر عمه اش برای او پیش آمده و نوع نگاهش و گفتن چه پسری دلیلش را می خواست بداند . مدتی به فکر فرو رفت، و آهی کشید و گفت: در تمام مدتی که عاشق دختر خاله اش شده هر بار با دیدن او این جمله را می گفت . حالا تیکه کلامش شده و بعد از تکرار دچار شوک عصبی می شود و به کسی که زل زده حمله می کند . امیر به فکری عمیق فرو می رود نکند من هم دیوانه شوم باید فکری بکنم. نگران خودش شد . _بنظرت من چکار کنم ؟ _ تا حالا خودت با ناخدا در این مورد حرف زدی ؟ _نه . یعنی جرات نکردم _ توی یک لنج با هم هستید ساعتها روی دریا می روید، دل رو بزن به دریا، مرگ یکبار شیون هم یکبار _می ترسم ، ولی چاره ای نیست. بعد از برگشت از تيمارستان به خانه رفت و توی مبل به فکر فرو رفته بود. متوجه حضور مادرش نشد . _چی شده امیر جان توی فکری ، اتفاقی افتاده ؟ _نه مادر ، کاش بابا زده بود که با این ناخدای لجباز حرف میزد ، چرا به حرف هیچکس اهمیت نمی دهد _ پسر جان تو که خودت با اخلاق ناخدا بیشتر آشنا هستی چند ساله با هم کار می کنید، چرا دل دل می کند یه بار بشین خودت باهاش حرف بزن . _ چی میگی مادر حرف شما و دیگران رو زمین زده ، برای حرف من تره هم خرد نمی کند . _ عصری که میری دریا با ناخدا حرف بزن بالاخره یا میگه نه یا بله، در هر صورت بعدا خودت رو سرزنش نمی کنی که ای کاش خودم کاری میکردم . _چشم مادر ساعت ۵ و نیم عصر از مادرش خداحافظی می کند که با ناخدا بروند سفری دریایی برای صید ماهی و شاید تجارت. مقداری میگو پلو توی قابلمه ای پلاستیکی و کمی ترشی انبه برای شام شبش برداشت و حرکت کرد . توی راه با خودش کلنجار می رفت که بهترین کار چیه . وقتی سوار لنج شد سلام گرمی با ناخدا و همراهان کرد. سکان لنج بر عهده ناخدا بود. امیر غرق در افکاری متفاوت پرسه می زد . خورشید آرام آرام در حال غروب کردن بود و نوری زرد و نقره ای بر دل دریا منعکس می کرد . دل امیر همچون دریایی طوفانی متلاطم و آشوب بود . ماهی ها خود را به لنج می کوبیدند و بی تابی می کردند. کارگران لنج توری ماهیگیری را مرتب می کردند و ناخدا غرق فکر و خیال آوازی را زمزمه می کرد. به دریا بنگروم دربا ته وینم به صحرا بنگروم صحرا ته وینم امیر با ترس و استرس به طرف ناخدا رفت و اجازه گرفت که حرف بزند . _بفرما امیر خان _ ب ب ب بخشید نا نا ناخدا می خواستم یه خواهشی بکنم _ جانم پسرم ، حالت خوبه ؟ _اره خوبم _پس چرا پژمرده ای ؟ _راستش می خواستم می خواستم ل ل ل لیلا خانم را از شما خواستگاری کنم نفس در سینه امیر حبس شد ، ناخدا با نگاهی غضبناک به طرفش آمد عقب عقب رفت قلبش می خواست از حلقومش بیرون بزند ناخدا اخم کرده و با پشت دست زمخت و کلفتش کوبید توی دهن امیر ، کارگر ها تور ماهیگیری را رها کردند و به طرف امیر رفتند ، ناخدا با خشم نگاه می کند همه بر می گردند و به کارشان ادامه می دهند . امیر ناامید شده و پیش خودش،فکر کرد که ناخدا با او قطع همکاری می کند . در همین حین مرغان دریایی برفراز لنج سر و صدایی راه انداختند و قایق ها با سرعتی سرسام آور از کنار لنج رد می شدند امواج لنج را به هر سو می کشاند . نوری خیره کننده بر بالای سرش پدیدار شد، خورشید در میان کپه ای ابر در حال محو شدن بود. همانطور که کف لنج افتاده بود از چشم هایش ناامیدی می بارید و پیش خودش فلسفه بافی می کرد. نسیم ملایمی می وزید و صورتش را قلقلک می داد ناخدا ابراهیم بعد از اینکه نفس عمیقی کشید و کلاه حصیری اش از سر برداشت، باد در موهای فرفری اش می خزید به طرف امیر رفت ، فکر می کرد که دیگر کار تمام است و ممکن است او را زیر مشت و لگد بگیرد ‌ اما بر خلاف افکار امیر ، ناخدا دستش دراز کرد و گفت پاشو پسر دستت رو بده به من بلند شو . معلوم شد که مرد شدی و می تونم بهت اعتماد کنم . ما با هم کار می کنیم ولی تو هیچ حرفی با من نمی زدی من میخواستم خودت پا پیش بذاری . انتظار بیشتری از تو داشتم امیر خان. نهال امید در دل امیر جوانه زد و صورت ناخدا را بوسید ناخدا گفت: آفرین به به چه پسری ، چه پسر با عرضه ای از دریا که برگشتیم برو با مادرت حرف بزن ، حالا برو دو تا استکان چای با طعم هل و دراچین بیار که با هم بخوریم وقتی ناخدا گفت : چه پسری، یاد حرف های پسر عمه ، جاوید توی تيمارستان افتاد. و از اینکه خودش پا پیش گذاشته خوشحال بود.