اندر مصائب یک بازیباز قسمت اول

شما کدوم یکی از این بازی ها را بازی کردید؟ https://virgool.io/GameWorld/video-gamegame%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D9%85%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-yh1i3aqbkus2 https://virgool.io/GameWorld/%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%A6%D8%A8-%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D8%B2-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%B3%D9%88%D9%85-zc2pvuchxvbd در این مطلب می می خوام از این بنویسم که چی شد من در این مدت 14 سال که از عمر علاقه ام به بازی های ویدیویی می گذره، به بازی های ویدیویی علاقه مند شدم. اوایل این 14 سالی که گفتم؛ من بازی می کردم اما یک بازی ای که من را جادو کرد بازی NeverHood بود. از آنجایی که این بازی تمام محیط و شخصیت هاش از خمیر ساخته شده بود من به آن می گفتم آدم خمیری.بازی NeverHood که به آن می گفتیم آدم خمیریاین بازی چیزی به من داد که تا آن لحظه هیچ جای دیگه نمی تونستم به دست بیارم، دنیای خیال انگیز رویایی ای که من را در خودش غرق کرد. این بازی از لحظه ی اول بازیکن را با خودش همراه می کنه. همان لحظه ای که بازیکن مثل شخصیت بازی از خواب بیدار می شه و هیچ اطلاعی نداره که در دنیای بازی چه اتفاقی داره میافته. این حس کشف و شهود بازی با داستانگویی که توسط محیط روایت می شه حس قدم گذاشتن در یک جنگل اسرارآمیز و باشکوه را به من می داد.به شخصه یکی از نکته هایی که در کنار جنس خمیری بازی من را بیشتر درگیر بازی می کرد طراحی خاص شخصیت ها و انیمیشن های طنزآلود آنها در تعامل با محیط بود که آنقدر نکته ی مهمی برای من بود که تمام ویژگی های دیگه ی بازی را تحت تاثیر قرار می داد.شخصیت های اصلی بازی Neverhoodمهمترین نکته ای که باعث جذابیت بازی برای من می شد طنزهای موقعیتی که در بازی توسط شخصیت اصلی بازی ایجاد می شد،بود. به عنوان مثال یکی از جذاب ترین لحظه های بازی برخورد آدم خمیری با هیولای بزرگ بازی بود که موقعیت های طنز زیادی در آن ایجاد می شد. بخصوص درختی که خوردن میوه اش باعث بادگلوی! آدم خمیری می شد و هرچه بیشتر می خورد مدت زمان آن بیشتر می شد. یادمه آون موقعه با بچه ها دور هم جمع می شدیم می نشستیم و به آدم خمیری میوه ی درخت را می دادیم بخوره تا بادگلو بزنه و ما می خندیدیم! https://www.aparat.com/v/hnPsY یک ویژگی دیگه بازی هم موسیقی خاص بازی با ریتمی تند و جذاب بود. موسیقی ای که در تمام لحظات آن صدایی یک نفر که با دهن صدا در می آورد در کنار صدای گیتار شنیده می شد که در مواقعه ای هم آن صدا جمالاتی را می گفت که به جذابیت بیشتر بازی کمک می کرد. در ضمن باید توجه داشت که این بازی تقریبا جزء اولین بازی های بود که بدون هیچ دیالگوی و فقط توسط داستانگویی محیطی و روایت داستان به صورت همراهی با شخصیت اصلی که در بازی های بزرگ مستقلی مانند Limbo، Inside شناخته شد، در سال 1996 ساخته شد که به نظر من خیلی خوب هم این کار را انجام داده بود.الان که من فکر می کنم استفاده از خمیر برای ساخت محیط و شخصیت ها و سبک استاپ موشن برای انیمیشن های بازی یک حرکت هوشمندانه از تیم سازنده بود که باعث شده بود من بیشتر با بازی ارتباط برقرار کنم حس کنم در یک دنیای تخیلیِ واقعی! قرار دارم.در آخر هم خوبه ویدیویی از پشت صحنه ی ساخت این بازی با زیرنویس فارسی ببینم. جالبیه این ویدیو اینکه بعد از 14 سال من با دیدن این ویدیو تازه فهمیدم اسم شخصیت اصلی بازی چیه. https://www.aparat.com/v/F6u7P شاید براتون جالب باشه که بدونید من این بازی را هیچ و قت نتونستم تموم کنم و چند مدت پیش به لطف اپارات ویدیویی کامل بازی را تونستم ببینمو متوجه بشم که آخر چه اتفاق می افته که این قضیه ی علاقه ی من را به این بازی بعد این همه سال بیشتر کرد.تازه این اول داستان حرکت من به سمت بازی های ویدیویی بود که در ادامه به مصائب علاقه من به بازی های ویدیویی می پردازم. https://virgool.io/@IndieGame/video-gamegameبازیسرگرمیبازی-رایانه-ای-yh1i3aqbkus2