« سفری کوتاه به سوی آزادی »

چند روز پیش بود که داخل گروه همکلاسی‌ها پیامی را ارسال کرد مبنی بر اینکه می‌خواهد تنهایی به سبزوار سفر کند و دوستانش را ببیند. همگی می‌گفتیم شاید این یکی از همان فانتزی‌های ذهنش است، اما نبود. راستی راستی بلیط گرفته بود و راهی اینجا شده‌بود. همگی فکر می‌کردیم حتما لحظه‌ی آمدن خانواده‌اش جلوی راهش را می‌گیرند اما هیچ کدام از تصورات داخل سرمان واقعی نشد. دو روز بعد از ارسال پیامش،به سبزوار رسید و به دنبالش رفتم. تا چند لحظه‌ی پیش، او برای همه‌ی ما موجود عجیبی بود که انگار از سیاره‌ی دیگری آمده‌بود، سیارکی که در آن پدر مادرهای سنتی به دخترهایشان اجازه می‌دهند تنها سفر کنند. اجازه می‌دهند تمام شب را جایی سپری کنند که نمی شناسند. اما با حرفم مبنی بر :« که چگونه شد آمدی» ، انگار به وجودش اجازه داده بود تخلیه شود، منفجر شد و سیلی از ماجراهای گذشته به جریان درآمدند.وقتی که سخن ‌گفت، وقتی تلفنش زنگ خورد و برادر پشت خطش هزاران سوال کرد که از حضور او در خانه‌ی ما مطمئن شود.وقتی از مدل‌ موی جدیدش و جزئیات ظاهرش گفت که چه ماجراها برای داشتن‌شان تجربه کرده‌است. آن وقت مطمئن شدم اون هم ساکن سیاره‌ی من است.سیاره‌هایمان یکی ست اما قاره‌هایمان باهم متفاوت است. خودش می‌گوید: فرق بین‌مان این است که دانشگاه‌ام را دورتر از شهر خودم انتخاب کرده‌ام. با تصمیم‌اش سعی کرده‌است خانواده‌اش را به دوری، سفر، به تحمل شب ماندن دخترشان در جای دیگری عادت بدهد.می‌گفت روزهای کرونایی او را از خواسته‌هایش، از دست آوردهای گذشته‌اش که برای‌ هرکدام شان جان کنده بود، دور کرده‌ بود. انگار دوباره لباس رزم بر تن کرده و وارد میدان نبرد جنگ با خانواده‌اش شده بود.شب را پشت سر گذاشت، صبح قرار بود دوستانش و دوست پسرش را ببیند. چشمانش را به زور از هم باز می‌کرد و نگاهش می‌کردم و به این فکر می‌کردم: مگر خانواده مکان امنی برای نمود واقعی خودت نیست؟ مگر قرار نیست از هرکجا آزرده شدی خیالت راحت باشد که در آخر به آنجا پناه می‌بری؟ مگر نباید تو را راحت‌تر از دیگران بشناسند و راحت‌تر بپذیرند؟ مگر قرار نیست پشتت بایستند و به سوی تجربه‌های جدید هولت بدهند؟ پس چرا باید تبدیل به دشمنانت بشوند و حوضه‌ی استحفاظی آن‌ها میدان نبردت؟چرا باید برای هر علاقه‌ای هزاران دلیل و منطق پیدا کنی؟ اصلا چرا باید برای علاقه‌هایت بحث راه بیافتد؟مگر خواسته‌ی قلبی خودت کافی نیست برایشان؟چرا باید برای کوچکترین حرکتی اجازه صادر شود؟ مگر بزرگ نشده‌ایم؟ مگر نباید استقلالی از آن خود داشته باشیم؟چرا باید برای کوچکترین دیداری صغری کبری بچینی؟چرا باید طوری لذت آن لحظه را ببری که انگار آخرین بار است؟ چرا باید چند وقت یکبار منطق از کنار خانواده‌ات گذر کند که اجازه‌ی این نوع دیدارها را بدهند.چرا ملاقات کسی که دوستش داری در شهر خودت ممنوع است؟ چرا برای دیدنش باید کیلومترها سفر کنی؟چرا باید حضورش تنها چند لحظه‌‌ی از آن تو باشد؟چرا باید به جای بغل کردنش در کافه‌ی دنجی، در کنار خیابان خلوتی آغوشش را تجربه کنی؟چرا هنگام خداحافظی آنقدر از آینده حرف زدن سخت است؟ حال که آخرین طعم‌های آزادی را می‌چشد. حال که آزادی را طوری تنفس می‌کند که انگار نفس‌های آخر است. به تمام چراهایم فکر می‌کنم که از جنس اکثر چراهای دختران شهر من و دیگر شهرهای کوچک است. مرضی ست واگیردار که شاید دختران شهرهای بزرگ کمی از دست‌شان فرار کرده‌اند.سفر آزادی‌اش رو به اتمام است، موهایش را معمولی می‌بندد، چون قرار است به سمت خانه رهسپار شود.اسنپ می‌رسد و در را به روی آزادی‌هایش می‌بندد و به سوی جنگ‌ها و نبردهای جدید می‌رود.نمی‌دانم شاید اگر جای گذاری دنیا به شکل دیگری بود، لازم نبود بجنگیم، شاید کافی بود تنها اراده کنیم و همه چیز راحت جلو برود. حال که هیچ چیزی راحت جلو نمی‌رود، حال که کسب هر آزادی اعصابت را می‌مکد، صبرت را لبریز می‌کند، بذار بکند. شاید که نه حتما ما همان جنسی هستیم که باید نقش جنگجو بودن‌های این مدلی را خوب بازی کنیم، پس بگذار حال که انتخاب شدیم خوب بازی کنیم، تا آخر.