راهکار های عملی برای تقویت نظم بیرونی در کودک

نظم بیرونی در کودک:اگر کودک خاطری آسوده داشته باشد که تقریبا همه چیز را در جای خودش،مخصوصاً در دوران طفولیت می تواند پیدا کند،به آرامش و امنیت می رسد و به ثبات و قرار دسترسی پیدا می کند.وباورش چنین خواهد بود در دنیایی زندگی می کند که قاعده و قانونی دارد وحال آنکه اگر هر روز با فرد مختلف و متفاوتی،با موضوع کاملا دگرگون شده ای سر و کار داشته باشد،احتمالاً آهسته آهستهمی تواند توجه و تمرکز و یا ارتباطات خودش را از دست بدهد.بنابراین نظم درونی اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد،به طوری که بدون آن خوشبختی معنایی نخواهد داشت اما در جهت نظم بیرونی،وقتی که هر چیزی سر جای خودش است،پیامی که به درون فرستاده می‌شود نیز موجب نظم داخلی خواهد شد در واقع نظم بیرونی در کودک باعث نظم درونی در او می شودترتیب:ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که چیزی به نام ترتیب وجود دارد و باید حتما آن را رعایت کنیم.اگر شما مایل هستید که با فردی تماس بگیرید و شماره تلفن آن در این منطقه ۳۱۰ است،شما نمی توانید به جای، ۱،۳و۰عددهای۱،۰و۳ را بگیرید و فرضتان این باشد که فرقی نمی کند و تفاوتی ندارد.واقعیت مسئله این است که فقط وقتی تلفن شما به هدف و مقصودی که دارید می رسد،که حتما آن را دقیقاً به کار ببرید و در اینجاست که دقت به معنی تربیت میباشد.یا آن زمانی که شما مایلید کفش خودتان را بپوشید ، باید ابتدا جورابتان را بپوشید و سپس کفشتان را بپوشید شما نمی توانید اول کفش تان را بپوشید و بعداً جوراب خود را پا کنید .واقعیتی به همین سادگی نشان می دهد که در جهان ، ترتیبی وجود دارد.ترجیح:علاوه بر ترتیب، موضوع ترجیح مطرح می باشد.ترجیح این است که ما از کودکی باید بیاموزیم و یا به عنوان پدر و مادر به فرزندان مان این آموزش را بدهیم که در زندگی بین خوب و بهتر، باید ترجیح خودشان را اعلام کنند و بهتر راضی باشند. و در حسرت خوب نمانند.بسیاری از مردم هستند که با وجود آنکه بهتر را انتخاب کرده‌اند، و همیشه نگران از دست دادن خوب ها هستند و حال آنکه درموارد فراوانی، از یک حق انتخاب و یا یک بار می توانیم از تصمیمی برای آینده استفاده کنیم.مثال:به رستورانی تشریف می برید و معمول و مرسوم از که یک غذا را سفارش می دهید گرچه ممکن است که غذای شماره ۲ و شماره ۳ را هم ،همچنان دوست داشته باشید.اما باید بیاموزیم که با همین راحت باشیم به کودکان باید این را آموخت که غذای بهتر و آنچه را که دوست داری را انتخاب کن و بعداً درباره ی غذاهای دیگر، خوشمزه بودن آنها و یا اینکه می‌توانستی چیز دیگری داشته باشی صحبت خواهیم کرد.به کودکان هرگز نباید گفت که: به خواهرت نگاه کن، ببین چه انتخابی کرد!زیرا برفرض که نظر شما درست باشد، که غالب اوقات نیست،چنین کاری به فرزند شما ،حسرت نداشته ها، وقتی هر آنچه را که می خواسته ،یا درحالی که بهترین و مهمترین را دارد، خواهد داد.به یاد داشته باشیم:ما باید به فرزندانمان بیاموزیم که بین خوب و بهتر، انتخاب ساده‌ای است و نگران این انتخاب نباش، زیرا به هر حال خوبی یا بهتری را داری. اما وظیفه ی من و شما در جای دیگری سنگین تر می شود.آن زمانی که به فرزندمان بیاموزیم ،بین بد و بدتر،آنجا که باید انتخابی کرد،بد را با استقبال و هرچه زودتر،آن را انتخاب کن و در نتیجه آن را پشت سر بگذارو از آن دور شو.به بیان دیگر،افراد بسیاری هستند که در زندگی جرات و شهامت این را ندارند که با بد روبه‌رو شوند و بدی را که باید،انتخاب کنند و چون از بدی می‌گریزند، گرفتار بدتر و حتی بدترین می شوند متاسفانه آن هم در وقتی بسیار نامناسب و شرایطی بسیار حساس.تا آنجا که گفته شده است،روزی که از مسائل و مشکلات خودت می گریزی،این مسائل و مشکلات،در بدترین زمان ها و در بدترین شرایط،جلوی تو محکم ایستاده و از تو پاسخ ویا جواب لازم را می خواهند.به همین علت زمانی می توانیم درباره نظم صحبت کنیم که مفهوم ترجیح را به فرزندانمان بیاموزیم.اولویت و نظم بیرونی در کودک:مورد دیگر اولویت می باشد.کودک باید یاد بگیرد که در زندگی وقتی که صبح برمی خیزد ،با وجودی که باید،یا می خواهیم که ۵۰ کار خوب را انجام دهد،از آنجایی که می‌تواند فقط به ۱۰ تای آنها برسد،باید بتواند از میان این ۵۰ تا کار،انتخاب کند و آنچه که مهم تر و اساسی تر می باشد را از اول شروع کند و به آخر برساند یا به آن برسد.به بیان دیگر اول در همان اول وقتی که قرار می گیرد،کار را آسوده می کند.بسیاری از ما در میان این انتخاب معطل می‌مانیم و حاضر نیستیم که اولویت خود را مشخص کنیم به همین علت به یک اعتبار، همه چیز را میخواهیم.یا اگر زحمت یا گرفتاری دارد همه چیز را نمی خواهیم حال آنکه وقتی که من برمی خیزم،باید انتخاب اولم که مهمترین می باشد را انجام دهم و بعدا سراغ دوم و سوم بروم.مثال:به کودکان باید آموخت که فعلاً وقت شستن دست است صحبتی ازغذا نکن. حالا وقت خوردن غذاست. گفتگو درباره ورزش و بازی تو جایی ندارد. معنای این کار این نیست که آنها را ممنوع و محدود می کنیم.اما اگر هنگام پوشیدن لباس یا خوردن غذا ، وقتی،فرصتی یا امکانی برای کار دیگر،حرف دیگر و فکر دیگری نیست،باید ذهن آنها را متوجه مطلبی کنیم که هم اکنون اهمیت دارد.آهسته آهسته یاد می‌گیرند که در زندگی گرفتار پراکندگی نظر ،در این زمینه و آن زمینه نباشند.می دانیم که این اولویت است که با خودش به نوعی ، موفقیت را می آورد.بسیاری از مطالعات نشان می دهد که تفاوت افراد موفق و ناموفق،در اینکه چه چیزی را خوب یا بدمی دانند،نیست.بلکه فقط در ترتیب آنهاست.مطالعات نشان داده است که اگر از مردمان موفق و ناموفق بخواهید که ۵۰ موضوع و مطلب مهم زندگیشان را بنویسند،دیده‌اند که تقریباً ۴۵ مورد از این موارد بین افراد موفق و افراد ناموفق مانند هم می باشد.تفاوت در این بوده است که افراد موفق ده مورد اول را که هر روز می توانند وقت و انرژی لازم را برای آن داشته باشند،مواردی مانند مطالعه و علم، کار، ورزش و روابط آنها بوده است.اما افراد ناموفق،در حالیکه باوری به خوب بودن مطالعه یا کار یا ورزش یا روابط داشتند،اما جایگاه آن ها،سی ام سی و چهارم،سی وهفتم،چهل و دوم و چهل و ششم بوده است.چون در روز بیشتر از ۱۵ تا کار را انجام نداده اند، با وجود آنکه به خوبی مطالعه باور دارند،۱۵ سال است که یک جلد کتاب نخوانده اند.با وجود اینکه باور به اهمیت ورزش دارند، ۵ سال است که قدمی در این راه بر نداشته اند.ولی در یک مهمانی و گفت و گو،درست مانند یک فردی که تمام عمرش،این مطالعه را یا ورزش را انجام داده است،سخن می گویند و به نظر می رسد که ما شبیه و همانند هستیم و حال آن که تفاوت این دو در اولویتی است که برای کارها در زندگی قائل هستند.به همین علت من و شما،نه تنها باید به فرزندمان مفهوم الویت را بیاموزیم،بلکه باید بدانیم که موفقیت آنها در گرو تعقیب این راه خواهد بود.عامل زمان در نظم کودکان :مطلب دیگری که کنار نظم درونی و نظم بیرونی در کودک می آید، عامل زمان است.می‌دانیم که زمان در کودکی بسیار آهسته است زمان پدیده ای است که وجود ندارد اما ثبات دارد.پدیده‌ای است که جنبه بیرونی دارد که با ساعت،خودش را نشان می دهد،اما جهان درونی ما،زمان خودش را دارد.در کودکی زمان آهسته است. به طوری که گفته شده است: ۲۰ ساله اول مساوی با۶۰ سال دوم و باز به همین دلیل است که شادی و لذت این ۲۰ سال اهمیت ۶۰ سال بعد را دارد.وقتی که به کودک می گویید یک ساعت دیگه ، برخی از اوقات مساوی است با ۱۰ ساعت دیگه وقتی به او می گویید دو روز دیگه،به نظر او دو ماه دیگه می آید اگر صحبت از یک ماه کردید،معنای آن این است که هرگز نخواهد آمد.بنابراین قبول این مسئله کمک می‌کند که با ملاک های بزرگسالی،با فرزند خودمان رفتار نکنیم.از طرف دیگر باید آنها را کمک کنید که وقت لازم برای هر کار را بدانند اگر از ما بپرسند که چه اندازه طول می کشد تا آماده شوید یا دوش بگیرید؟.ممکن است که بگوییم: پنج یا ده دقیقه،اما واقعیت این است که نیم ساعت طول می کشد بسیاری از ما کسانی هستیم که بعد از این که نیم ساعت گذشت ،تصور می کنیم که ده دقیقه یا دو ساعت گذشته است.برای رسیدن به واقعیت گذشت زمان و اندازه ی هرکار ،کودکان را باید کمک کرد.درغیر این صورت اگر با زمان مشکل و مسئله ای داشته باشند و آن گونه که زمان بیرونی حرکت می‌کند،آن را با زمان درونی خودشان تطبیق ندهند، میتوانند در زندگی کاملاً از پا در آیند و با آن مشکلی روبه رو شوند که در دنیای امروز به عنوان استرس،یا نوعی از اضطراب یعنی فشار می شناسیم.زمان به یک اعتبار،حجمی است که باید در مکانی قرار بگیرد وقتی که این پنج کار من،۴ ساعت زمان احتیاج دارد و من فقط ۳ ساعت وقت دارم،معلوم است که مرا با اشکالات جدی روبرو می‌کند.درست مانند این است که شما بخواهید چند شیء را که پنج متر جا احتیاج دارند را در یک جای سه متری یا چهار متری بگذارید تکلیف مشخص است که هرگز از عهده ی چنین کاری بر نخواهید آمد.بنابراین نظم دیگری را که من و شما می توانیم به فرزندمان بدهیم بدون تردید ، رعایت زمان و گذشت زمان است.می دانیم بسیاری از مردم در این زمینه مسئله و مشکل دارند که دلیل عدم موفقیت و خوشبختی آنها و به هم ریختن سلامت فیزیکی و روانی آنها،آگاه نبودن با این اصول قطعی و مسلم است.درست مانند اشیایی که در زندگی من و شما اهمیت فوق‌العاده‌ای دارند و در زندگی همه ما موثر هستند.ترجمه انگلیسی این مقاله توسط پارس 68