بی مادرانه

فقط نوشته بود " مادری مستاصل است برای فروش نوزادش ...." لعنت به این سینما که این طوری تبلیغ فیلم می کند اما من عصر جمعه را نمی توانستم بدون تماشا کردن سر کنم پس شال و کلاه کردم و تا خودم را برسانم به مقصد یک ربع بیشتر طول نکشید . صف جلوی سینما به شدت مرا یاد سالهای دور انداخت. نمی دانستم مردم خودشان را برای یک نصف جمله چقدر به تنگ و تا می اندازند و در همین فکر بودم که یادم آمد خودم هم همین گونه تا دم در سینما کشیده شده ام . سر چرخاندم تا تابلوی فیلم و سر در سینما را ببینم . نوشته بود " بی مادرانه " . تعجب کردم که این چطور اسمی است اما سعی کردم بد و بیراهم رو برای بعد از دیدن فیلم باقی بگذارم تا سر فرصت نثار عوامل فیلم بکنم .دو ساعت و نیم در سالن تاریک سینما نشستم و از شدت صدای گریه ی ردیف جلویی و عقبی هیچ چیز از فیلم نفهمیدم . اما مهم هم نبود چون در سکانس آخر بازیگر شخص اصلی رو به دوربین کرد و گفت این بود بی مادرانه و من متوجه شدم دقیقا نویسنده و کارگردان چه چیزی را می خواهند بگویند . عصبی بودم . خواستم یک پست انتقادی در پیچ ام با 50 دنبال کننده در سرزنش سازندگان بی مادرانه در اینستاگرام بگذارم و در همین حال حسابی بی خود بودم . در خیابان سر در گوشی بودم که یک دفعه حس کردم پایم دیگر جلو نمی رود اما خودم چرا، همین شد که پخش زمین شدم . درد وجودم را گرفت . فریاد زدم و مردم جمع شدند . داد می زدم که ایها االناس گوشییم رو بگیرید نبرن. هر کس بالای سرم یک چیز می گفت . سرم اما یه شدت درد می کرد. افقی روی زمین بودم و همه دنیا را افقی می دیدم . در همان حال بودم که آن سمت خیابان یک صحنه متوجه ام را با همه آشفتگی که داشتم جلب کرد ، یک زن جوان با یک مرد سبیل کلفت در حال درگیری بودند و انگار سر یک نوزاد با هم در حال دعوا و کشاکش بودند. این منظره ی طبیعی بهترین سوژه بود برای بالا آوردن پیچ بی روح اینستاگرامم. پس بدون توجه به درد هام بلند شدم تا گوشی را پیدا کنم . با تعجب دیدم یک پیرزن و پیر مرد روی نیمکت سیمانی خیابان نشسته اند و گوشی من در دستانشان است . سراغشان رفتم و دیدم در حال لایک گذاشتن و نظر دادن زیر پست های من هستند. محترمانه از مادر بزرگ و بابا بزرگ تشکر کردم و گوشی را گرفتم . برگشتم تا از صحنه ی دعوا ی زن و مرد عکس بردارم . اما هیچ چیز سر جایش نبود .دوان دوان سمت محل حادثه رفتم . مثل خبرنگار های سمج از هر که آنجا پیدا می شد پرس و جو کردم تا بالاخره یک عابر معمولی منتظر بهم گفت خبری از ماجرا ندارد جز اینکه از یاد و فریاد های زن و مرد متوجه شده است که اسم زن مینا بوده و او می خواسته نوزادش را بفروشد اما بعدا منصرف شده است اما مرد از این انصراف عصبی و خشمگین شده و به همین خاطر دعوایشان شده است .پیش خودم گفتم مینای من کجایی ؟ و با همین جمله پست را گذاشتم . مطمئن بودم این پست پیچم را بالا می آورد و بیشترین لایک را می خورد .نیما موبایلی که امروز دزدیده است را روشن می کند . خوشبختانه هیچ رمزی برای گوشی نگذاشته اند. در فضای موبایل کمی می گردد تا به اینستاگرام می رسد . پست ها را تماشا می کند . یک پست متوجه اش را جلب می کند . مینای من کجایی ؟ . وقتی تصویر مینا را می بیند خوشش می آید و یک جور هایی هم دلش خونک می شود. از وقتی که نوجوان بود عاشق دختر دیوار بغلی شان مینا بود اما چون معتاد بود بهش دختر نداند و حالا از دیدن بدبختی مینا خوشحال می شد. اصلا در این حاشیه ی کوچک که دیوار ها از سنگ و آجر هم شاید نباشد شاید گاهی بعضی قلب ها هم دیگر چندان چفت و بستی نداشته باشد.صدای آهنگی در حلبی آباد بلند شد . پدر مینا که تازه خوابش برده بود و مینا برای اینکه خجالت نکشد مثل همیشه داشت زیر او را در خواب تمیز می کرد یک دفعه از شدت صدا بیدار شد .پدر : چیه باباجانمینا : هیچی . نیماست . باز دیوونه شده.پدر گریه اش گرفت و پشت هم می گفت وای بر بخت شوم وای بر بخت شوم . با گریه ی پدر، بهاره ی دوساله و بهمن که نوزادی دو ماهه بود هم به گریه افتادند . مینا از اتاقک محقری که اسم خانه را یدک می کشید خارج شد و در توالت مشترک حلب آباد در حالی که آلودگی ها را می شست اشک می ریخت .در راه برگشت کوکب خانم جلوی مینا را گرفت و بقچه اش را باز کرد و چهار تکه نان در آورد و به مینا داد . نان ها خشک و کپک زده بودند . مینا هر شب نان ها را می برد و کپک را جدا می کرد و کمی آب به نان ها می زد تا قابل خوردن شوند و با همان شکم گرسنه دو بچه و پدر و خودش را سیر می کرد . اما مشکلات هر روز جدی تر می شد . پدرش دیگر کاملا بی حرکت مثل گوشتی لخت بر تکه چوبی افتاده بود و به تازگی بر اثر آلودگی و نداشتن دارو های لازم بدنش کرم گذاشته بود و نیاز داشت در یک بیمارستان بستری شود . از طرفی خودش باید بهمن را شیر می داد اما غذای مناسبی نمی خورد و بهار دوساله که در سن رشد بود هیچ چیزی برای خوردن جز نان کپک زده اندک آن هم در یک وعده نداشت . شوهر مینا به جرم حمل مواد مخدر فراری شده بود و خانواد و مینا را ترک کرده بود و تنها برادر مینا، محمد هم به جرم حمل مواد دستگیر و در آستانه اجرای حکم اعدام بود . همه اینها مینا را بر این می داشت تا برای این وضع تصمیم جدی بگیرد .چند روزی بود که به واگذاری بهمن به یک خانواده ی مطمئن فکر می کرد مینا می دانست این گونه هم بهمن خوب و سالم در رفاه بزرگ می شود و هم اگر طرف خانواده ی متقاضی قبول کنند پولی را به عنوان هدیه و سرمایه به خانواده ی اصلی بهمن بدهند . برای همین هم از طریق کوکب خانم و برادرش چند روزی به بازار سیاه های خرید و فروش بچه رفت و آمد کرد اما بالاخره منصرف شد چرا که فهمید خانواده ی مناسبی برای بهمن دوماهه اش در میان آن جمع پیدا نمی شود .بالاخره مینا به پیشنهاد دوباره ای از کوکب راهی خیابان بوستان شد تا در حوالی پرورشگاه بزرگی که به تازگی در آنجا احداث شده بود کمین کند که اگر زوجی جوان سرخورده از جواب مثبت و گرفتن بچه از طریق قانونی از پرورشگاه شده بودند او بتواند با آنها در مورد بهمن حرف بزند . اولین روز قبل از اینکه به سمت بوستان راهی شود پر از هول و ولا بود اما عزمش را جزم کرد و تلاش کرد قبول کند این بهترین تصمیم برای آینده ی بهمن است . از دیشب تکه نانی مانده بود آنر ا آب زد و با مقداری پنیر که هدیه ی یکی از همسایه ها بود برای صبحانه ی بهار و پدر آماده کرد . بعد نیم ساعتی که گذشت قرص های پدر را داد و طبق عادت بهار را با پارچه ای سفید به پایه ی تخت پدر که در واقع تخته هایی از چند نوپان نمور بیش نبود وصل کرد . مینا با این خیالش از بابت بهار کمی راحت تر می شد .تمام مسیر را دوید انگار اصرار داشت زودتر برسد اما در دلش حس می کرد ای کاش این مسیر طولانی تر می شد و هیچ وقت نمی رسید . اما بوستان را خیلی زود تر از موعد به چشم خودش دید . آن روز پرورشگاه و خیابان های اطرافش خلوت تر از همیشه بود . انگار هیچ کس منتظر آمدن مینا و بهمن نبود. بهمن در آغوش مینا خواب نازی می کرد. باد سردی می وزید و مینا، بهمن را در سفره ی پارچه ای بزرگ محکمی پیچیده و بغل کرده بود . او به انتظار در کناره خیابان نشست . هر از چند گاهی مرد و زنی از پرورشگاه خارج می شدند اما او حس می کرد توان بلند شدن از زمین را ندارد . زمان گذشت و ظهر شد . خیابان خلوت بود. ساعت ۱۲ در های اصلی پرورشگاه را بستند و مینا هم بی نتیجه و شاید خوشحال از اینکه یک روز و شب دیگر با بهمن خواهد بود از جایش بلند شد . حس می کرد باید جشن بگیرد اما چه طور با دست و جیب خالی . فکری به ذهنش زد . مینا در راه به سراغ چند رستوران و فست فود رفت اما به سراغ سطل آشغال های کنار در های ورودی و خروجی آنها. فکر می کرد می تواند امشب یک غذای خوب برای بهار و پدر جور کند و خودش هم بعد مدت ها با شکم سیر بخوابد . سطل ها را یکی یکی باز می کرد اما با تعجب می دید که در همه ی آنها بلا استثنا باقی مانده های غذا با تعداد زیادی از انواع ماسک های و دستکش های یکبار مصرف مخلوط شده است. مینا دلش نمی خواست به هر قیمتی بهار و پدر را سیر کند پس با سکوت و سکونی که در ذهنش پدید آمده بود یکی یکی سطل ها را بر هم می کوبید .روز دوم از تصمیم گیری سخت برای فروش بهمن کوچک فرا رسیده بود . باز مینا همه مراحل دیروز را با همه مصایب و تفاسیرش طی کرد و باز نشست بر کناره خیابان درست روبروی پرورشگاه . اینبار خیابان بوستان روز شلوغی بود و رفتن و آمدن به پرورشگاه هم به طبع آن زیاد بود . اما مینا از همان لحظه ی آمدنش در بوستان چشمانش را بست ، بهمن را در آغوش خود محکم فشرد و خوابید تا ظهر ساعت ۱۲ که با بانگ اذان بیدار شد . دوباره در های اصلی پرورشگاه را بستند و مینا باز هم خوشحال مثل دیروز اما با کمی تردید و دودلی از آینده ای که نمی داند چیست از جایش بلند شد . در راه بازگشت این بار نمی خواست سراغ زباله های آلوده ی شهر برود . تصمیم گرفت برای کودکان و پدر پیر و بیمارش گدایی کند . آخرین باری که این کار را کرده بود در هفت سالگی اش بود درست زمانی که مادرش سرطان داشت و او برای درمان مادر با برادرش گدایی می کردند. از آن به بعد پدرش هیچ وقت نمی گذاشت این کار را انجام بدهد و همیشه سعی می کردند دستفروشی کنند. حتی پخش مواد مخدر را پدر بهتر از گدایی می دانست. اما حالا مینا پس از ده سال و اندی می خواست باز شانس خود را امتحان کند . او بهمن را در آغوش گرفت و در چهار راه بزرگی که در راه خانه بود شروع به گریه و زاری کرد . چیزی نگذشت که چند دختر و پسر جوان با فرم های متحد شکل از آن سمت چهار راه از یک اتوبوس زرد رنگ پیاده شدند و به سمت او هجوم آورند . دست بعضی دوربین فیلم برداری بود . و بعضی دوربین عکاسی داشتند . عده می خواستند صدا ضبط کنند و در دست بقیه انواع فرم هایی برای پر کردن بود. مینا از دیدن این جمعیت وحشت کرد . از طرفی ماشین ها با ورود جمعیت جوان ها وسط چهارراه راه شان سد شده بود و مدام بوق می زدند . مینا احساس کرد باز تیرش به سنگ خورده ، بهمن را محکم در آغوش گرفت و بقیه مسیر را از دست همه ی اهالی چهار راه دور شد .شب در خانه همه گرسنه بودند . بهار گریه می کرد و پدر از شدت گرسنگی بدن درد داشت. مینا در آینه ی شکسته ی اتاقک حلبی شان زل زده بود و اصلا متوجه حال و زاری دو کودک خودش نمی شد . داشت فکر می کرد بالاخره چه کاری می تواند برای این زندگی انجام دهد . جلوی پای مینا یک بشقاب و یک چاقوی میوه خوری بود که مینا به آن فکر می کرد اما جرات نداشت نگاهش را به آن بیاندازد. بچه ها گریه می کردند و پدر از درد ناله . صدایی ناگهان همه چیز را تحت شعاع خودش قرار داد ، صدای آهنگ نیما همه حلبی آباد را پر کرده بود .صبح نشده بود و مینا می دانست امروز مرگ به همه ی آنها نزدیک تر از همیشه است . هم برای بهار هم پدرش هم خودش هم بهمن پس باید کاری را می کرد که نمی خواست و دوست نداشت . دیگر نفهمید چطور به بوستان رسید . اینبار در کناره خیابان نمی توانست بنشیند بلکه ایستاده و در اضطراب تمام به سر می برد . آن روز خیلی ها به پرورشگاه وارد شدند انگار جشنی برگزار شده بود و همگی به آن دعوت بودند . هر از چند گاهی هم افرادی که احتمالا از در های فرعی وارد شده مجموعه شده بودند و از دید مینا دور مانده بودند از در اصلی خارج می شدند . ساعت ها به سرعت می گذشت .یک ساعت به ۱۲ ظهر مانده بود که یک مرد و زن جوان با حالتی شاکی در حالی که با هم دعوا و مشاجره داشتند از در اصلی پرورشگاه بیرون آمدند . مینا حس کرد شاید این تنها و آخرین فرصت باشد . جلو رفت و بدون اینکه فکر کند در سکوتی ممتد به آنها خیره شد . آن دو از رفتار مینا تعجب کردند. اما وقتی بهمن را در آغوش مینا دیدند فهمیدند ممکن است مینا برای چی سراغشان آمده باشد . مرد جوان یواش خودش را در سمت مینا کشاند و آهسته گفت یک ربع دیگر بیا کافه بهار در یک خیابان بالاتر .آن یک ربع مثل هزار سال تردید و ترس و واهمه برای مینا گذشت اما بالاخره رفت . در کافه بهار همه میز ها پر بود از جمعیت های جور واجور . یک میز خالی بود که مینا پشتش نشست . چیزی نگذشت که مرد و زن هم آمدند . این بار زن حرف را شروع کرد . او گفت که مجرد است و به صورت قانونی به او بچه نمی دهند اما او دوست دارد مادر باشد. مرد در ادامه حرف های زن به مینا قول داد پس از انجام آزمایشات بالینی و پزشکی کامل در صورت سلامت نوزادش هر قیمتی که بگوید و توافق کنند برای پرداخت از جانب آنها مشکلی ندارد. مینا حس خوبی نداشت .شوک شده بود و دلش می خواست کاش پایش را به کافه بهار نمی گذاشت. در خودش و اعماق افکارش بود که صدای آژیر بلندی همه را به خودش آورد . ماموران پلیس ناگهان داخل کافه ریختند و صاحب کافه شاپ و صندوق دار و خدمه را دستگیر کردند و همه ی مشتری ها از جمله مینا را بیرون کردند و سگ ردیابی وارد کافه شد برای شناسایی . در نهایت وقتی کافه پلمپ شد مینا خودش را تنها با بهمن وسط هیاهوی خیابانی در حوالی پرورشگاه ی بسته ی بوستان دید و دیگر خبری هم از زن و مرد نبود.شب بود اما تاریکی در اوج آسمان با باریکه ای از نور مهتاب روشن شده بود . هنوز گرسنگی غالب بود در خانه و زندگی حلبی آبادی ها تا اینکه وانت باری از راه رسید و شروع کرد به پخش غذای داغ و تازه . آن شب بهار برای اولین بار و مینا و پدرش بعد از مدت ها خورشت قیمه با پلو می خوردند .آن شب تا صبح نخوابید . همه خوابیدند اما مینا هرگز نخوابید . صبح با همان چشم های بیتاب و خمار بهمن را در آغوش گرفت . می دانست باید به اندازه کافی مست مست باشد .پدرش را که خوابیده بود به امان خدا سپرد و برایش دعا خواند . همان دعایی که کوکب خانم برایش با خط کج و ما وج به فارسی برایش نوشته بود . در دست دیگرش که هنوز خالی بود بهار را محکم گرفت و راهی شد . به شدت دیگر تلو تلو می خورد .خیابان ها و کوچه ها را یکی یکی با دو دست پر از بچه و یک قلب ترس و تصمیم و تشویش رد کرد تا به بوستان برسد . ساعت هنوز به جایش نرسیده بود که مینا به مقصد رسید . نگهبان پرورشگاه مثل همیشه خواب و گیج در مقر خودش نشسته بود و روبرویش را با چشم های بسته می دید . مینا جلوتر رفت تا حدی که به لولا ی بزرگ در پرورشگاه تکیه داد . نشست . دستش را در دهان کرد و جیغ زنان گریه کرد . در همان حال بهار را با تکه پارچه سفید همیشگی اش به لولای در ورودی بست و بهش گفت ساکت باشد تا برگردد . بهمن را هم با همان سفره ی پارچه ای در کنار بهار بر روی زمین قرار داد . بعد سریع کاغذ دعای کوکب خانم که دعای ونیکاد بود را درآورد تا بخواند اما صدای گریه ی بهمن بلند شد . از صدای بهمن نگهبان متوجه مینا و بچه شد . مینا ترسید و در حالی که چشم از بهمن و بهار بر نمی داشت سعی کرد از محل دور شود . در حین فرار در خیابان ماشینی محکم به مینا زد و او را پخش زمین کرد . بدن خونی و نیمه جان مینا هنوز چشم به آن سوی خیابان به بهمن و بهار داشت و زیر لب دعای کاغذ را می خواند . مردم دورش را گرفته بودند و من هم که بالاخره مینا را پیدا کرده بودم اما مثل همیشه دیرتر از همیشه به دنبال سکه ای مناسب و درخور برای جنازه اش ته جیبم می گشتم.پایان سپاس فراوان از همراهیتان ??