کم‌خونی در فضا: حضور در فضا سلول‌های قرمز خون بیشتری را از بین می‌برد

شکل ۱. اولین خونگیری Tim Peake فضانورد در فضا به پایان رسید. نمونه به‌عنوان بخشی از آزمایش MARROW در نظر گرفته شد. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۲۲لینک منبع: Space Anemia: Being in Space Destroys More Red Blood Cellsمطالعه جهانی اول آنچه را که در مورد کم‌خونی فضایی می‌دانیم تغییر می‌دهد.یک مطالعه جهانی نشان داده‌است که چگونه سفر فضایی می‌تواند باعث کاهش تعداد گلبول‌های قرمز خون شود، که به عنوان کم‌خونی فضایی شناخته می‌شود. تجزیه و تحلیل ۱۴ فضانورد نشان داد که بدنشان ۵۴ درصد بیشتر از حد معمول در زمین سلول‌های قرمز خون را در فضا از بین برده‌است.دکتر گای ترودل، نویسنده برجسته، یک پزشک و محقق توان‌بخشی در بیمارستان اتاوا و استاد دانشگاه اتاوا گفت: «کم‌خونی فضایی به‌طور مداوم زمانی گزارش شده‌است که فضانوردان از اولین ماموریت‌های فضایی به زمین بازگشتند، اما ما نمی‌دانستیم چرا.» «مطالعه ما نشان می‌دهد که پس از رسیدن به فضا، گلبول‌های قرمز بیشتری نابود می‌شوند و این امر در طول مدت ماموریت فضانورد ادامه می‌یابد.»قبل از این مطالعه، تصور می‌شد که کم‌خونی فضایی یک سازگاری سریع با حرکت مایعات به سمت بالای بدن فضانورد زمانی که برای اولین بار به فضا رسیدند، است. فضانوردان ۱۰ درصد از مایع درون رگ‌های خونی خود را به این شکل از دست می‌دهند. تصور می‌شد که فضانوردان به سرعت ۱۰ درصد از گلبول‌های قرمز خود را نابود کردند تا تعادل را برقرار کنند و کنترل گلبول‌های قرمز بعد از ۱۰ روز در فضا به حالت عادی برگشته بود.در عوض، تیم دکتر ترودل متوجه شد که تخریب سلول‌های قرمز خون، تاثیر اولیه بودن در فضا است، نه فقط به خاطر تغییرات سیال. آن‌ها این موضوع را با اندازه‌گیری مستقیم تخریب سلول‌های قرمز خون در ۱۴ فضانورد در طول ماموریت‌های فضایی شش‌ماهه خود نشان دادند.در زمین، بدن ما هر ثانیه ۲ میلیون سلول قرمز خون ایجاد و نابود می‌کند. محققان دریافتند که فضانوردان گلبول‌ قرمز خون را ۵۴ درصد بیشتر یا ۳ میلیون در هر ثانیه در طول شش ماه که در فضا بودند، نابود کردند. این نتایج برای هر دو فضانورد زن و مرد یک‌سان بود.تیم دکتر ترودل این کشف را به لطف تکنیک‌ها و روش‌هایی که برای اندازه‌گیری دقیق میزان تخریب گلبول‌های قرمز خون ایجاد کردند، انجام داد. این روش‌ها سپس برای جمع‌آوری نمونه‌ها در داخل ایستگاه فضایی بین‌المللی تطبیق داده شدند. در آزمایشگاه دکتر ترودل در دانشگاه اتاوا، آن‌ها قادر به اندازه‌گیری دقیق مقدار کم مونوکسید کربن در نمونه‌های تنفسی فضانوردان بودند. هر بار که یک مولکول هم، رنگدانه قرمز عمیق در گلبول‌های قرمز از بین می‌رود، یک مولکول مونواکسید کربن تولید می‌شود.در حالی که تیم تولید گلبول قرمز را به طور مستقیم اندازه‌گیری نکرد، آن‌ها فرض می‌کنند که فضانوردان گلبول‌های قرمز اضافی را برای جبران سلول‌های از بین رفته‌شان تولید کردند. در غیر این صورت، فضانوردان دچار کم‌خونی شدید خواهند شد و مشکلات سلامتی عمده‌ای در فضا خواهند داشت.دکتر ترودل گفت: «خوشبختانه، داشتن گلبول‌های قرمز کم‌تر در فضا وقتی که بدن شما بدون وزن است مشکلی نیست.» اما هنگامی که بر روی زمین و به‌طور بالقوه بر روی دیگر سیارات یا ماه‌ها فرود می‌آیید، کم‌خونی که بر روی انرژی، تحمل و قدرت شما تاثیر می‌گذارد می‌تواند اهداف ماموریت شما را تهدید کند. اثرات کم‌خونی تنها زمانی احساس می‌شود که شما به خشکی بروید و باید دوباره با جاذبه مقابله کنید.در این مطالعه، پنج نفر از ۱۳ فضانورد وقتی فرود آمدند از نظر بالینی کم‌خون بودند -یکی از ۱۴ فضانورد در هنگام فرود خون دریافت نکرد. محققان مشاهده کردند که کم‌خونی مرتبط با فضا برگشت‌پذیر است و سطح گلبول‌های قرمز خون به‌طور پیشرونده سه تا چهار ماه پس از بازگشت به زمین به حالت نرمال باز می‌گردد.جالب توجه است که این تیم همان اندازه‌گیری‌ها را یک سال پس از بازگشت فضانوردان به زمین تکرار کرد و متوجه شد که تخریب گلبول‌های قرمز هنوز ۳۰ درصد بالاتر از سطح قبل از پرواز است. این نتایج نشان می‌دهد که تغییرات ساختاری ممکن است برای فضانورد اتفاق‌افتاده باشد در حالی که آن‌ها در فضا بودند که کنترل گلبول‌های قرمز خون را تا یک سال بعد از ماموریت‌های فضایی طولانی‌مدت تغییر دادند.کشف اینکه سفر فضایی باعث افزایش تخریب گلبول‌های قرمز خون می‌شود، چندین مفهوم دارد. اول، از غربالگری فضانوردان یا گردشگران فضایی برای خون یا شرایط بهداشتی موجود که از کم‌خونی تاثیر می‌پذیرند، حمایت می‌کند. دوم، مطالعه اخیر توسط تیم دکتر ترودل نشان داد که هر چه ماموریت فضایی طولانی‌تر باشد، کم‌خونی بدتر خواهد شد، که می‌تواند ماموریت‌های طولانی به ماه و مریخ را تحت‌تاثیر قرار دهد. سوم، افزایش تولید گلبول قرمز نیاز به یک رژیم سازگار برای فضانوردان دارد. و در نهایت، مشخص نیست که بدن چه مدت می‌تواند این نرخ بالای تخریب و تولید گلبول‌های قرمز خون را حفظ کند.این یافته‌ها را می‌توان برای زندگی روی زمین نیز به کار برد. به‌عنوان یک پزشک توان‌بخشی، بسیاری از بیماران دکتر ترودل بعد از این که برای مدتی طولانی بیمار بودند و تحرک محدودی داشتند، کم‌خون هستند و کم‌خونی مانع از توانایی آن‌ها برای ورزش و بهبودی می‌شود. نشان داده شده است که استراحت در بستر باعث کم‌خونی می‌شود، اما نحوه انجام آن ناشناخته است. دکتر ترودل فکر می‌کند که این مکانیزم ممکن است شبیه کم‌خونی فضایی باشد. تیم او این فرضیه را در طول مطالعات استراحت در بستر در آینده بر روی زمین مورد بررسی قرار خواهد داد.دکتر ترودل گفت: «اگر بتوانیم دقیقا بفهمیم که چه چیزی باعث این کم‌خونی می‌شود، پس پتانسیل این را داریم که آن را درمان کنیم یا از آن جلوگیری کنیم، هم برای فضانوردان و هم برای بیماران اینجا روی زمین.»این‌ها اولین نتایج منتشر شده از MarROW هستند، یک آزمایش ایجاد شده در اتاوا که به سلامت مغز استخوان و تولید خون در فضا نگاه می‌کند. بودجه این پروژه توسط آژانس فضایی کانادا و به رهبری دکتر ترودل تامین می‌شود.دکتر ترودل گفت: «این بهترین توصیفی است که ما از کنترل گلبول‌های قرمز خون در فضا و پس از بازگشت به زمین داریم.» این یافته‌ها جالب توجه هستند، با توجه به اینکه این اندازه‌گیری‌ها قبلا هرگز انجام نشده بودند و هیچ ایده‌ای نداشتیم که آیا چیزی پیدا خواهیم کرد. شگفت‌زده شدیم و به خاطر کنجکاوی‌مان پاداش گرفتیم.این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات هوافضا ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.