نقد و تحلیل فیلم ایالات متحده علیه بیلی هالیدی 2021 The United States vs. Billie Holiday

سیاهپوست خوب، سیاهپوست مرده استلینچ کردن به معنای مجازات خودسرانه و غیرقانونی است که به خصوص دورانی در #ایالات_متحده علیه #سیاهپوستان به کار گرفته می شد و البته هنوز هم با قتل امثال #جرج_فلوید در سال 2020 وجود دارد.در ابتدای فیلم "ایالات متحده_علیه بیلی هالیدی" نوشته ای روی صفحه نقش می بندد که گویا قانون ممنوعیت #لینچ_کردن سیاهپوستان در سال 1937 از سوی #مجلس سنای #آمریکا به بحث و رای گذارده شد ولی به تصویب نرسید. در انتهای فیلم نیز نوشته دیگری می آید به این مفهوم که قانون ضد لینچ کردن مجددا در فوریه 2020 در مجلس سنای آمریکا مطرح شد اما این لایجه هنوز تصویب نشده است!به نظر می رسد که قرار بوده قضیه لینچ کردن و ترانه معروفی که خواننده مشهور تاریخ جاز آمریکا یعنی "#بیلی_هالیدی" به نام "#میوه_عجیب" در این باره خواند، موضوع اصلی تازه ترین فیلم "#لی_دانیلز" تحت عنوان "ایالات متحده علیه بیلی هالیدی" باشد. فیلمی که با فیلمنامه سوزان لوری پارکز و براساس کتاب "تعقیب فریاد" نوشته یوهان هری نوشته شده است.اما آنچه بیشتر در این فیلم در قاب دوربین قرار گرفته، چالش های مابین سیاهپوستان، اعتیاد شدید به #مواد_مخدر که با نمایش صحنه های چندش آور از تزریق و استفاده از این نوع مواد موکد می گردد و #خیانت و جنایت سیاهپوستان در حق یکدیگر به نظر می رسد. چنانچه در صحنه ای که بیلی هالیدی راهی #دادگاه ایالتی است و یک سیاهپوست وی را سرزنش می کند، بیلی با تاسف به آن سیاهپوست می گوید: "افرادی که بیش تر از همه نسبت به من بی انصافی می کنند از هم نژادهای خود من هستند!"می توان گفت که این جمله بیلی هالیدی، اساس رویکرد لی دانیلز و سوزان لوری پارکز و همچنین یوهان هری به مسئله سیاهپوستان در آمریکا را توضیح می دهد. رویکردی که تقریبا با آنچه که همواره مورد نظر #هالیوود بوده، هم راستاست. می توان گفت بعد از اواخر دهه 60 که هالیوود بنا به رویکرد سیاسی آمریکا در #جنگ_سرد، به خاطر بستن دهان #روس ها، سیاهپوستان را وارد بازی خود کرد و در فیلم هایی مانند "در گرمای شب" (نورمن جیسون) و "حدس بزن چه کسی برای شام می آید" (استنلی کرمر) آنها را شرکت داد تا اواخر دهه 90 و فیلم هایی همچون "#آمیستاد" (#استیون_اسپیلبرگ)، وقفه ای طولانی در این پرداخت به سیاهپوستان افتاداما از این تاریخ، رویکرد هالیوود کاملا با آنچه در آن فیلم های اواخر دهه 60 نمایش داده شد، متفاوت گردید.اما از این تاریخ، رویکرد هالیوود کاملا با آنچه در آن فیلم های اواخر دهه شصت نمایش داده شد، متفاوت گردید. از این پس، ضمن اینکه برخی ظلم و ستم های سفیدپوستان نسبت به سیاهپوستان نمایش داده می شد ولی سفیدپوستان ظالم و سیاه پوستان مظلوم، همه تعریف مدنظر هالیوودی ها از نژاد خود را نشان نمی دادند بلکه دراین میان، اصل سفیدپوستانی بودند که ظلم نکرده و نسبت به برده های سیاهپوست خویش، عادل و به اصطلاح اربابان خوبی بودند و سیاهپوستانی هم محور قرار می گرفتند که ظالم و خائن به همان سیاهپوستان مظلوم بودند و شاید نمونه های استاندارد این فرمول را به خوبی بتوان در همان فیلم "آمیستاد" مشاهده کرد. در این فیلم ها، سیاهپوست مظلوم نیز همواره فردی درجه دو محسوب شد که علاوه بر برده خوب بودن (ماند مامی در فیلم "بربادرفته")، در نهایت بایستی توسط یک سفیدپوست خوب نجات پیدا می کرد.فیلم هایی همچون "12 سال بردگی" (استیو مک کویین- 2013) و "خدمتکار" (تیت تیلور-2011) که برنده جایزه اسکار هم شدند و در آن فرمول سیاهپوست درجه دو اجرا می شد و همچنین فیلم "یهودا و مسیح سیاهپوست"(شاکا کینگ) در فصل جوایز امسال که در آن خیانت و ظلم سیاهپوستان به یکدیگر موضوع اصلی فیلم است، از جمله مصادیق آثار سیاهپوستی مورد نظر هالیوود به شمار می آیند.در فیلم "ایالات متحده علیه بیلی هالیدی" هم بیلی تقریبا از همه سیاهپوستانی که با او ادعای دوستی و رفاقت و نزدیکی دارند، خیانت می بیند؛ از آن مامور اف بی آی یعنی "جیمی فلچر" گرفته که تا آخرین لحظات هم با اوست تا "جان لیوی" که ظاهرا با پرداخت رشوه، ممنوعیت اجرای او در نیویورک را خریده و برایش فضای تازه ای ایجاد کرده ولی سرانجام با جاسازی مواد مخدر در جیب بیلی، او را به انسلینگر، رییس اداره مبارزه با مواد مخدر می فروشد و تا حتی "لوییس مک کی" که به خاطر بیلی هالیدی صدها مایل در جاده های آمریکا رانندگی کرده ولی سرانجام او هم برای نابود کردن بیلی، با انسلینگر و دستیارانش همکاری می کند.لی دانیلز بر خلاف فیلم قبلی اش یعنی "باتلر" که هفت سال پیش ساخت و با روایت عجیب و غریب کهنه کارترین مستخدم کاخ سفید، فرمول هالیوود درباره سیاهپوستان را نادیده گرفت و به کنشگری سیاهپوستان پرداخت و از همین روی هم علیرغم ساختار قوی و روایت دست اول فیلمش در هیچ یک از لیست های فصل جوایز قرار نگرفت، این بار اگرچه بازهم از به تصویر کشیدن سیاهپوست درجه دوم خودداری ورزیده ولی با تن در دادن به یکی دیگر از تم های مورد علاقه هالیوود یعنی خیانت و بزهکاری سیاهپوستان (که یکی از تم های اصلی فیلم های امسال نیز هست) حداقل در برخی زمینه ها به میان فیلم های فصل جوایز 2021 راه یافته و حتی گلدن گلوب بهترین بازیگر زن نقش اول فیلم های درام را برای آندرا دی کسب نمود.ساختار فیلم "ایالات متحده علیه بیلی هالیدی" ظاهرا براساس فلاش بک و مصاحبه ای است که "رجینالد دیواین" در سال 1957 با بیلی انجام می دهد، اما گویا اجبار لی دانیلز به گنجاندن چند آواز کامل بیلی هالیدی در فیلم بدون توجیه دراماتیک یا ارتباط با اغلب صحنه ها (که آن را به یک شوی تلویزیونی نزدیک می سازد) و اصرار بر اجرای تمام و کمال فرمول مورد نظر هالیوود، باعث شده تا در اواخر روایت، ساختار فلاش بک را شکسته و در میان حیرت مخاطب و تماشاگر به حکایت ماجراهای پس از سال 1957 تا 1959 و زمان مرگ بیلی هالیدی بپردازد!شاید همین عدم دقت نظر برساختار فیلم بوده که سرنوشت سایر اعضای گروه بیلی که تا آخرین لحظات تور دور آمریکا با وی هستند نیز بی اهمیت شده و فیلم چیزی درباره آنها نمی گوید.