سیب زمینیِ زردِ من.

بیشتر از هر لحظه در زندگینامه ام، شرم دارم ازین احوال و روز ها و همانی که می گویند سر نوشت.بار ها کنار پنجره ایستادم،اشک ریختم،با زمستان یکی شدم،اما بی مزه بود.نه شیرینی هدیه کرد و نه اندوهم را به قابِ پنجره داد.این حجم از ناراحتی... ، کاش سرطانی بیاید گریبانم را بگیرد.خسته ام.می دانم که هیچ نمی دانم و خوب میدانم که این بزرگ ترین چالشِ جوانیِ من است.که باید بیشتر بدانم، بخواهم که بفهمم.به دنبالِ سوال ها بروم.دست اخر لباس هایم را با پول خودم خواهم خرید، نه؟نمی دانم اگر به دنبالِ مکالمه های منطقی و کلماتِ واضح می گردید، این متن برای شما نیست.می نویسم برای نوشتن، نه برای دیده شدن، یا حتی خوانده شدن.و هیچ چهار چوبی از من یا واژه ها نیست که محدود باشد، صرفا نوشتن است و بیانِ احوالِ یک دنیای غم زده که همیشه همین طور بود.نه همیشه، اما بیشتر وقت ها درکی نبود و تنهایی می آمد با واژه هایم جشن می گرفت.و من مثل همه از ترجمه ی این زندگی بی زارم ،از ترحم های با لبخند حالم به هم می خورد.پس شما می توانید بخوانید،نمی توانید ترحم کنید،اگر ترحمی باشد، هر کس باید به خودش در آینه نگاه کند.البته خیلی وقت است که نیازی به دیدن و شنیدن ندارم.دارم،اما نمی خواهم.من هم خسته می شوم.ایران و یک شعار و هزاران مغزِ کپک زده.و مایی که دست های هم را گرفته ایم تا این طوفان تمام شود. و این ها که کمر مان را گرفته اند تا ما را از یکدیگر جدا کنند، چرا مفهوم زندگیِ لعنتی را نمی بینند؟دیدگاهشان چیست که این طور کبک بازی در میاورند؟سری در برف ، و هزار به اصطلاح « پول » است که در جیب های به اصطلاح « گشادشان » می رود.و خب،مالیاتی که با راحت ترین وجدان می دهند.در اصل وجدانی وجود ندارد.و این یکی از همان چراییِ افسردگیِ همگانیست.برایم اهمیتی ندارد که کدامشان این متن را می خواند، کدامشان برام می نویسد، چه کسی در ذهن دری وری بگوید. می دانم که می خوانند، و همین کافی است.حقیقت کوبیده می شود به در و دیوار های خودآگاهشان، و آن چیزی که نمی خواهند ببینند، در ناخودآگاهشان شفاف می شود. خورشید می شود و میتابد به تمامِ افتاب گردان های خشکیده در باغچه ی قلبشان.نورانی ، نورانی، نورانی.نیازی نیست توصیف کنم که من عاشق آفتاب گردانم و افتاب گردان می تواند به خودیِ خود یک آرزو باشد.همیشه به دنبال خورشید است و این روشناییِ رسیدن ، بزرگ ترین علتِ زندگیِ اوست.و من در انتظارِ خورشیدِ آزادی ام.و همین باعث می شود هنوز بنویسم.حتی اگر واژه ها هیچ ارتباطی با هم نداشته باشند، مرتبط ترین لحظه ی میان آنها، همین عشقِ کوچکِ من به زندگی کردن است،که گاهی می پوسد، و گاهی رشد می کند.گاهی خشک می شود و گاهی به آسمان نگاه می کند.خورشید حتما آنجاست،درست پشت ابر هایی که ماه نمی توانست تا ابد آنجا پنهان بماند، و اکنون نوبت خورشید است.هر روز نگاه می کنم.پرنده ی آواز خوانی ندارم اما آسمان از شب نشینی ستاره ها می گوید تا مرا آرام کند.از صحبت هایشان که با عشق می گویند:« نترس، نور، نزدیک است! »و من هر روز یک نفسِ عمیق از سیاهیِ روزگار و تلخی هایش کشیده ام تا بتوانم دوباره بنویسم وبگویم که ،این واقعا اتفاق می افتد، کنارم بمان عزیزم.اه بله زندگینامه هایمان شبیه به هم است.و من هم گرسنه ام.اما اگر بخواهم از امروز بگویم،صبح، بیداریِ نا خوشایند مرا خفه کرد.و محکوم به بدن درد تا انتهای همه ی ناراحتی هایم رفتم، غصه خوردم و میخورم، و چشم هایم می سوزد.و با قلبم صحبت می کردم،که او هم به من گفت: « نور نزدیک است. »و ناگهان دلم تنگ شد برای پدر بزرگ که همه را جمع می کرد، و زمانی بود که دغدغه ای به غیر از بازی کردن با همسایه روبه‌رویی مان نداشتم.دلم برای آن دغدغه ها تنگ است.بعید می دانم حتی مرا به خاطر داشته باشد.دخترکِ لوسِ بی ادب.دلم برای کوچه های قدیمی و حسرت بازی در آنها تنگ شده است، یک توپ باشد و چند نفر . چند نفری که اهمیتی ندارد چه کسانی هستند و چه موقعیتی دارند، حتی با یک پسر بچه ی نابینا بار ها توپ بازی کرده ام.و چه روزگاری بود که من ، ما در آن بودیم و نمی دانستیم چقدر رنگین است.چقدر این نورِ دور که می گویند نزدیک است، نزدیک بود.زیبایی داشت و هزار زانوی زخمی از بازی روی پوستِ اسفالت چروکیده.اگر بخواهم صادقانه تر بگویم،دلم خیلی گرفته است و این گرفتگی را هیچ پادزهری جز نور ، درمان نمی کند.شاید باورتان نشود،اما برای نوشتن اینها به هیچ چیز فکر نمی کنم و در لحظه هر چه بخواهم، می گویم.احتمالا تنها چیزی که برای نوشتن از آن استفاده می کنم، قلبم باشد.اینکه برای هر پاراگراف نیم ساعت زمان می گذرد، و در این نیم ساعت به زندگی کردن مشغولم، مرا وادار می کند نوشتن را تمام نکنم.می فهمی چه می گویم؟نمی توانم سکوت کنم.می خواستم سیب زمینی ها را قبل از پوست کندن ، زیر اب خیس کنم.این به من حس زندگی می دهد.پوسته ی نازکِ گِلی، آمیخته با قطره های آب،یک صحنه ی باریک از سُر خوردنِ عطرِ خیسِ خاک،دَم، می خواهم این نفس تا ابد حبس باشد!و بعد به آرامی پوسته اش را جدا می کنم.زرد، سیب زمینیِ زردِ من،خورشیدِ من، نورِ من.نفیسه خطیب پور@roots.ofme