تربیت کودک در جزیره ی ناشناخته

گم شده بودم،همه رفته بودند و فقط من مانده بودم و جزیره ای ناشناخته. در این جزیره همه عجیب و غریب بودند.داشتم راه می رفتم که یه وقت دیدم، یه بچه ای از راه دور اومد.بچه بسیار سرحال و قبراق بود و بدو بدو می کرد، از درخت بالا می رفت و داد می زد.بعد از چند دقیقه که محو این پسر شده بودم، دیدم پدرش با لباس های عجیب اومد.خیلی تعجب کردم، نه به خاطر لباس های پدر، بلکه به خاطر صحبت هایی که این پدر کرد.با کمال تعجب، دیدم این پدر با این که پسرش این همه سر و صدا کرده بود و همه ی جنگل را به هم می ریخت، ولی پدرش به او بیش فعال نگفت. تازه کلی باهاش بازی کرد.(با خودم فکر کردم، پس چرا ما به بچه هایی که نصف این پسر و یا نصفه نصفه این بچه ، شلوغ کاری می کنند، می گوییم بیش فعال؟)این قدر به بازی ادامه دادند تا پسر خسته شد و در جنگل خوابش برد و پدر او را بوسید و به کلبه برد. https://www.aparat.com/v/rQlvE تمرین اول:شاید تا یک دهه ی قبل به خاطر خانه های بزرگ و فضاهای زیاد برای بازی کردن بچه ها، جنب و جوش کودکان این قدر به چشم نمی آمد و اصلا نمی شنیدیم، کسی بگوید: بیش فعال.تمرین: شما هم فکر می کنید، فرزندتان بیش فعاله؟ فکر می کنید، جنب و جوشش زیاده؟هر وقت فرزندتان کاری کرد که به نظر شما بیش فعال می آمد، این جا یادداشت کنید و بعد فکر کنید که آیا این کار بیش فعالی هست، و یا این بازی و این جنب و جوش، از خصوصیات کودک است؟۱-۲-۳-۴-۵-ادامه ی داستان:فرداش که همان جا منتظر بودم تا ببینم باز هم همان دو نفر می آیند، یا نه، دیدم یه صدای بلند داره میاد.صدا که نزدیک تر شد، دیدم پدر با جدیت میگه: دوست دارم ولی نه.هر چی پسر التماس می کرد، پدر همان جمله را تکرار می کرد.دیدم لجبازی اون پسر بچه زیادتر شد، خیلی عصبانی شدم، خواستم برم بزنمش اما پشیمون شدم، چون جثه ی باباش خیلی از من بیشتر بود.(آخه زورم میومد. باید این بچه رو می آوردم، تو زندگی امروز خودمون، تا قدر پدرش رو بیشتر بفهمه.باید میدید که ما چه بلایی سر بچه هامون در میاریم.همین که بچه شروع به غر زدن می کنه، سریع تنبیهش می کنیم، و یا میفرستیمش تو اتاق و در رو روش می بندیم)پدر جنگلی با قاطعیت، اما بدون توهین، جملش را تکرار می کرد. نه، امکان نداره.پسره خودش رو زد زمین، داد و بیداد، گریه، و هر کاری بلد بود کرد تا پدرش بهش اجازه بده، اما پدر باز هم همان جمله را تکرار می کرد، نه، امکان نداره.پسر وقتی دید اصرارش فایده ای نداره، بی خیال شد و رفت دنبال یه کار دیگه.بدانیم: اگر حرفی را بزنیم و بعد از گریه ی کودک، حرفمان را عوض کنیم، یاد می گیرد که، هر موقع خواست به چیزی برسد، می تواند با گریه کردن و لجبازی کردن به آن برسد.شاید برای دفعات اول سخت باشد، که به گریه ی او اهمیتی ندهیم و با قاطعیت بگوییم نه، اما بعد از گذشت چند مرتبه، دیگر کودک یاد می گیرد، که هنگامی که ما می گوییم نه، راحت بپذیرد.تمرین دوم:چند بار در زندگی و در برابر گریه ی فرزندانمان تسلیم شدیم؟اگر موردی را قبلا به یاد می آورید، یادداشت کنید، و یا از این به بعد هر وقت این اتفاق افتاد، آن را بنویسید.۱-۲-۳-۴-۵-ادامه ی داستان:روز بعد، دوباره بحث این پدر و پسر بالا گرفته بود که، پدر با یه جمله ی ساده اون را آرام کرد.حتما براتون جالبه که بدونید اون جمله چی بود!پدر گفت: پسرم به نظر شما،چه کاری انجام بدیم، که شما حاضر بشی راحت بیای و برگردیم خونه؟پسره که انگار احساس بزرگی بهش دست داده بود، گفت: پدر جان، از این به بعد اگر قراره که زودتر برگردیم خونه، قبلش از من بپرس که چه بازی هایی را دوست دارم اول انجام بدم، که من حداقل اون بازی ها رو انجام داده باشم و بعد بریم خونه.نکته: سوال کردن، یک اصل بسیار مهم در تربیت به شمار می رود.خیلی به ما کمک می کند، که بتوانیم بسیاری از مشکلات را از این طریق کنار بگذاریم.اگر فرزندتان بهانه می گیرد، برای بیرون رفتن، حاضر نمی شود، می توانید از طریق سوال کردن، آرامش کنید.تمرین سوم:اگر درموردی با فرزندتان به مشکلی برخوردید، سوالی را مطرح کنید،و سوال و نتیجه ی آ‌ن را بنویسید.۱-۲-۳-۴-۵-ادامه ی داستان:چند روزی داخل جنگل بودم و خبری از اون پدر و پسر نبود، تا یه روز که داشتم تو جنگل راه می رفتم و حوصلم سر رفته بود، از دور صدایی شنیدم، اما به جای صدای دو نفر، صدای چند نفر میاد!دقت کردم، دیدم بله، با اقوام و آشنایان دارند میان و پسره مثل همیشه غرغر کنان داره میاد.یک لحظه خودم رو گذاشتم جای پدره.دیدم خیلی سخته، جلوی جمع بچت این کارها رو بکنه و آدم می مونه چی کار کنه. از جمع خجالت می کشه. https://www.aparat.com/v/SkB65 با خودم گفتم: دیگه این دفعه بابا جنگلی عصبی میشه و از خجالت بچش درمیاد.اما دیدم، نه، به بقیه گفت: شما برید و من میام.و همه که رفتند، گفت: میدونم حق با تو است، و اگر من هم جای تو بودم، همین حس رو داشتم(حس همدردی که خیلی به آرام شدن، کودکان کمک کی کند)اما الان به نظر تو چی کارکنم؟(پرسش).پسره گفت: باهاشون بریم، اما من دیگه با اون پسره که داد می زنه حرف نمی زنم، و با اونایی حرف می زنم که کمتر داد می زنن.ادامه ی داستان:جایی برای خواب نداشتم، بنابراین رفتم بالای درخت، چون بالاخره از روی زمین ایمن تر بود.از اون بالا صحنه ی جالبی رو دیدم.پسره داشت با باباش، تو جنگل راه می رفت که رسید به دو تا پسر جنگلی دیگه، که اون ها هم با پدراشون بودند.اون دو تا پسر اومدند تا وسیله ی بازی ای که دست پسر جنگلی بود رو ازش بگیرند، که با ممانعت اون پسر جنگلیه مواجه شدند، وقتی پدره، پسر جنگلی رسید، گفتم الان باباش دعواش می کنه که آخه این چه کاریه، وسایلت رو تقسیم کن،این قدر خودخواه نباش و گفتم الان داره تو ذهنش فکر می کنه، که دیگران راجع به من و بچم چه فکری می کنند، اما دیدم در کمال خونسردی نگاهی به فرزندش انداخت و به پدرهایی که اطرافش بودند گفت: بچه ها در این سنین احساس مالکیت می کنند، و خصلت بچه اینه.بنابراین من برای این قضیه هم فکری کردم.وسایل بازی که دیگر بچش به آن علاقه نداشت و قبلا با او هماهنگ کرده بود را آورد، و داد به دو تا بچه ی جنگلی دیگه، تا آن ها هم بتوانند بازی کنند.ادامه ی داستان:دیگه از روی درخت خوابیدن خسته شدم.با خودم گفتم، می گردم و یک جای مناسب برای خواب پیدا می کنم.نمی دانستم، چه چیزی در انتظارمه.همین جوری که داشتم با ترس و استرس فراوان در جنگل راه می رفتم، از دور کلبه ای را دیدم، بسیار مخوف. نزدیک رفتم، اما گاهی با خودم می گفتم که بی خیال بشم.توی جنگل بخوابم و با حیوانات درگیر بشم، بهتر است از این که وارد این کلبه بشم.بالاخره با دو دو تا چهارتا کردن، به این نتیجه رسیدم که برم توی کلبه ی خرابه.نزدیک شدم، در را باز کردم، صدای عجیبی داد و در باز شد. همه جا تاریک بود، یه مقداری که گذشت و چشمم به تاریکی آشنا شد و کم کم توانستم اطرافم رو ببینم، یه تابلویی نظرم رو به خودش جلب کرد. نزدیک رفتم، به سختی تونستم تابلو رو بخونم،چون معلوم بود که سال ها قبل نوشته شده و گرد و خاک زیادی را روی آن را گرفته بود.جمله ای رو که دیدم، خوشحال شدم که با همه ترس ها وارد اون خونه شده بودم.جمله در مورد ادراک بود.می گفت: واقعیت، با اون چیزی که در ذهن شماست متفاوته.ما برداشت خودمان را از رفتار، گفتار دیگران می کنیم، در حالی که ممکن هست، آن شخص منظور دیگری را داشته باشد.داشتم به این نوشته، فکر می کردم که دیدم، صدای عجیبی از پشت سرم میاد، از ترس، جرات برگشتن به عقب را نداشتم. فقط دویدم تا به بالا پشت بام رسیدم، از روزنه نگاه کردم، ببینم چه اتفاقی افتاده که دیدم همان پسر شیطان دارد می خندد.چند روزی به همین منوال گذشت، دیگه از این موش و گربه بازی خسته شده بودم، با خودم گفتم، دل رو می زنم به دریا و میرم جلو و خودم رو معرفی می کنم، رفتم جلو، خیلی ترسیده بودم، یک لحظه یاد جمله ای افتاده بودم که توی اون کلبه خرابه خونده بودم-ادراک-سریعا با خودم گفتم: شاید ادراک من اشتباه باشد و این آدم بر خلاف ظاهرش انسان بدی نباشد.سلام کردم، جواب من رو داد.یکم ترسم ریخته بود، که اتفاقی افتاد که داشت داستان رو عوض می کرد و من هم ترسم برگشت.داستان این بود که اون پسر با همان قیافه ی شیطنت آمیزش داشت نزدیک می شد.با خودم گفتم: اگر اذیت کرد، من باید چه اقدامی انجام بدم.از قضا همین اتفاق هم افتاد، مقداری از خاک جنگل برداشت و به سمت من پرتاب کرد، مونده بودم که چه کار کنم؟اگر هیچی نگم، که پررو تر می شه و بیشتر اذیت می کنه، اگر بخوام بگم که باباش اون جا وایساده.همین جوری که داشتم فکر می کردم، ناگهان صدایی من رو میخکوب کرد، صدایی بلند و محکم که گفت: پسرم خیلی دوستت دارم، ولی این رو بدون که بهت اجازه نمی دم، کسی رو اذیت کنی.یاد یک موضوع در بحث تربیت فرزند افتادم که می گفت: قاطعیت همراه با محبت،( یعنی اگر فرزندت کاری را انجام داد که نباید انجام می داد، باید قاطعانه بهش تذکر بدی)نکته: قاطعیت، همراه با محبت: یعنی صحبت کردن ما قاطع و محکم باشه، اما به گونه ای نباشد، که از لحن و کلمات ما بوی تنفر بیرون بیاد، زیرا کودک، جملات ما را کاملا باور می کند.یعنی اگر ما در هنگام عصبانیت بگوییم احمق، فرزند ما فکر می کند، حقیقتا احمق است.ادامه ی داستان:صبح که از خواب بلند شدم، بعد از خوردن صبحانه قضیه ی گم شدنم را برای پدر جنگلی تعریف کردم،و بابا جنگلی از فرزندش خواهش کرد من رو راهنمایی کند تا بتونم از جنگل بیام بیرون.و من آخرین درسم را یاد گرفتم که، هیچ گاه به فرزندتان دستور ندهید.وقتی از جنگل خارج شدم و نزدیک منزل شدم، هم خیلی ناراحت بودم، هم خوشحال.علت خوشحالیم که مشخصه،ولی علت ناراحتیم این بود که بیشتر نتونستم از بابا جنگلی چیزی یاد بگیرم.پیش به سوی جامعه ی آرمانی