داستانی عاشقانه که هنوز کامل نیست...

قطره‌های خون از پایش جاری بودند و آرام روی سرامیک‌های سفیدی که زیر پایش بودند می‌ریختند. پانسمان باز شده بود و دردی شدید از زانوی پای راستش شروع می‌شد و تا پیشانیش ادامه پیدا می‌کرد. سعی داشت جلوی خون ریزی را بگیرد و تا حدودی هم موفق شده بود. خسته از تلاشی بیهوده برای زخمی که سرِ ناسازگاری داشت، خودش را بر روی تشک سیاه رنگی که کفِ اتاق، روی زمین پهن شده بود انداخت و بی‌توجه به خون و درد، درِ یک بطریِ آبجویِ تلخِ خنک را چرخاند و در یک جرعه، نصف شیشه را سر کشید. اتاق تاریک بود و نور از جایی در انتهای راهرویی که به اتاق منتهی می‌شد، می‌تابید و چند متری از اتاق را روشن کرده بود. دردش برای چند ثانیه فراموش شده بود و داشت به یادگاری‌هایی که همراه خودش آورده بود نگاه می‌کرد. چند دست‌خط از نامه‌هایش و یک قاب عکس که در آن دختری جوان و زیبا با موهایی کوتاه و دستانی کوچک، تا زانو در داخل رودخانه ایستاده بود و به پهنای صورتش می‌خندید. جرعه‌ای دیگر از بطری‌ای که هنوز در دستانش بود نوشید. احساسی سرد از نوک انگشتان پایش شروع شده بود و آرام آرام داشت سرتاسر وجودش را می‌گرفت. چشمانش را بست و خودش را در خاطراتِ روزهایِ گرمِ تابستانی، در کنار کسی که انگار سالها بود می‌شناخت، غرق کرد. همه چیز کنار هم، ترکیبی عاشقانه داشتند. بطریِ خالیِ آبجویِ خنکِ تلخ، نفس‌هایی سرد، دردی که گلویش را فشار می‌داد، عکسی از دختری جوان و زیبا که به او می‌خندید، نامه‌هایی که حالا رنگ خون گرفته بودند و خاطراتِ «او». آسمان آبی بود و بدون ابر، در میان باغی پر از درختان بلند، کنار دریاچه‌ای بزرگ و گرمای تابستانی، قدم می‌زدیم. گفت «می‌دونی ولیعصر چقدر طولانیه؟ من عاشق پارک ملتم! هر وقت میرم تهران، میرم اونجا! میرم می‌شینم روی چمن‌ها، زیرسایه درخت بید مجنونِ بزرگی که وسطِ پارک هست! اونجا طوریه که کسی منو نمی‌بینه دیگه. می‌شینیم برای خودمون، کیف می‌کنم کنارِ...» حرفش را قطع کردم و گفتم «می‌دونی ولیعصر طولانی‌ترین خیابون خاورمیانه است؟ طولانی‌ترین خیابون اینجا کجاست؟» گفت «نمی‌دونم، لابد پیروزی!». با خودم داشتم فکر می‌کردم که کاش این شهر لعنتی، یکبار هم که شده، یک خیابان می‌داشت که طولانی‌تر از ولیعصر باشد، تهش پارکِ ملتی باشد که پر از بید‌های مجنون و چمن‌هایی بلند است، که بشود ساعت‌ها بشینی و کیف کنی... نروی این همه راه را... نور اتاق کمتر از قبل شده بود. دیگر مثل قبل درد آزارش نمی‌داد. وقتی که چشم‌هایش را می‌بست، صورت زیبای دختری با دست‌هایی کوچک، به او می‌خندید. چشم‌هایش را که باز می‌کرد همه چیز سیاه بود. تاریک و سرد. دیگر چیزی برای تماشا نمانده بود،‌ چشمانش را دوباره بست.گفتم «توی سعی داری از من فرار کنی؟ سعی داری از من محافظت کنی؟»... ماشین داشت با سرعت داخل اتوبان حرکت می‌کرد. داخل ماشین یک لحظه تاریک می‌شد و لحظه بعد، دوباره نورِ زردِ چراغ‌های حاشیه اتوبان روشنش می‌کرد. گفت «سعی دارم کمتر وابسته‌ت بشم! اینو می‌دونم که اینجا برای منم مثل تو، یک چیزهایی هست که گرفتارم کرده... شاید هنوز آماده‌اش نیستم! هیچ برنامه‌ای نداشتم براش... گیجم کرده...» نگاهش کردم. حقیقت چشمانش را خیس کرده بود و بغض گلویش را فشار می‌داد. دردم گرفت. همزمان، وقتی که با خودم فکر می‌کردم همین لحظه، داخل همین ماشین و همین کنارش بودن را چقدر دوست دارم، گفتم «تو داری از من محافظت می‌کنی، من دارم از تو محافظت می‌کنم... نمی‌دونم اسم این چیه... ولی هر چی هست، چیز باحالیه... بیا فقط برای خودمون، نگهش داریم!» نگاهش که کردم، آرام داشت می خندید. همین کافی بود برای یک شب گرم تابستانی، داخل یک ماشین کهنه، که با سرعت در اتوبان حرکت می‌کرد و «داستانی عاشقانه که هنوز کامل نیست...»چشمانش را باز کرد. خاطرات، کار خودشان را کرده بودند. دردی حس نمی‌کرد. بلند شد، به سمت در اتاق رفت، گوشی تلفنش را برداشت و نوشت:‌ «من تا آخرش هستم» و فرستاد.داستانی عاشقانه که هنوز کامل نیست...