آینده آبیاری کشاورزی

آبیاری به معنای آبیاری محصولات با آوردن آب از لوله‌ها، کانال‌ها ، آبپاش‌ها ، یا سایر وسایل ساخت بشر است، نه اینکه تنها به بارندگی متکی باشد. مناطقی که بارندگی کم یا فصلی دارند نمی توانند کشاورزی را بدون آبیاری حفظ کنند . در مناطقی که بارندگی نامنظم دارند ، آبیاری رشد و کیفیت محصول را بهبود می بخشد . آبیاری با اجازه دادن به کشاورزان برای رشد محصولات در یک برنامه ثابت، منابع غذایی مطمئن تری را ایجاد می کند. تمدن های باستانی در بسیاری از نقاط جهان آبیاری را انجام می دادند . در واقع تمدن بدون نوعی از آبیاری ممکن نخواهد بود . اولین شکل آبیاری احتمالاً شامل افرادی بود که سطل های آب را از چاه ها یا رودخانه ها حمل می کردند تا روی محصولاتشان بریزند . با توسعه تکنیک‌های بهتر، جوامع مصر و چین کانال‌های آبیاری ، سدها ، دایک‌ها و تأسیسات ذخیره‌سازی آب ساختند. روم باستان سازه هایی به نام قنات برای انتقال آب از ذوب برف در کوه های آلپ به شهرها و شهرهای کوچک در دره های زیر ساخته بود. دستگاه آبیاری کشاورزیاز این آب برای آشامیدن، شستشو و آبیاری استفاده می شد . سیستم های آبیاری مدرن از مخازن ، مخازن و چاه ها برای تامین آب محصولات کشاورزی استفاده می کنند . مخازن شامل سفره‌های زیرزمینی ، حوضه‌هایی که ذوب برف‌ها را جمع‌آوری می‌کنند ، دریاچه‌ها و حوضه‌های ایجاد شده توسط سدها هستند . کانال ها یا خطوط لوله آب را از مخازن به مزارع می برند. کانال ها و خطوط لوله ، درست مانند قنات های روم باستان ، اغلب به نیروی گرانش متکی هستند . پمپ ها همچنین ممکن است آب را از مخازن به مزارع منتقل کنند. محصولات زراعی با چندین روش آبیاری می شوند: غرقابی کردن کل مزرعه، انتقال آب بین ردیف گیاهان، پاشش آب از طریق آبپاش های بزرگ ، یا ریختن آب از طریق سوراخ های لوله ها روی گیاهان. ریختن آب از طریق سوراخ‌های لوله‌ها روی گیاهان که به آبیاری قطره‌ای معروف است، یکی از کارآمدترین روش های آبیاری به شمار می رود . آبیاری قطره ای آب را روی خود گیاه متمرکز می کند. روش‌های دیگر می‌توانند آب را با جذب آب در زمین جایی که گیاهی وجود ندارد، هدر دهند. هنگامی که از طریق آبپاش پاشیده می شود ، آب نیز می تواند در هوا تبخیر شود .آینده آبیاریدر طول قرن بیستم، میزان زمین های آبیاری شده در جهان دو برابر شد. تخمین زده می شود که 18 درصد از زمین های زراعی جهان اکنون آبیاری می شود. این گسترش عمدتاً در آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی رخ داده است. حتی اکوسیستم های بیابانی مانند اکوسیستم های اردن از آبیاری استفاده می کنند . اردن از انواع تکنیک های آبیاری با آب های زیرزمینی از چاه ها و سفره های زیرزمینی استفاده می کند . برای کمک به برآوردن تقاضای جهانی برای غذا، ممکن است به زمین های کشاورزی بیشتر و آبیاری بیشتر نیاز باشد. بسیاری از کارشناسان بیم دارند که گسترش استفاده از آبیاری در برخی مناطق باعث تخلیه سفره های زیرزمینی شود و میزان آب شیرین موجود برای آشامیدن و بهداشت را کاهش دهد . دریای آرال، در آسیای مرکزی، تقریباً به طور کامل توسط آبیاری تخلیه شده است . در سال 1918، دولت شوروی تصمیم گرفت که دو رودخانه آمودریا و سیر دریا که از دریای آرال تغذیه می‌کردند، برای آبیاری محصولات پنبه، خربزه و مرکبات در بیابان‌های قزاقستان و ازبکستان منحرف شوند. کانال ها ضعیف ساخته شده بودند و بسیاری از آب به هدر رفت. قبل از اینکه کشاورزی در مقیاس بزرگ در دهه 1940 معرفی شود، دریای آرال 68000 کیلومتر مربع (26255 مایل مربع) مساحت داشت. امروزه دریای آرال سه دریاچه مجزا است که مساحت آنها کمتر از 17000 کیلومتر مربع (3861 مایل مربع) است. اکوسیستم دریای آرال تقریباً از بین رفته است . مناطقی که روزگاری پر رونق شیلات بود نابود شده است . کشتی های ماهیگیری عظیم الآن در وسط بیابان نمکی رها شده اند . قزاقستان و ازبکستان با سازمان های محیط زیستی برای حفظ آنچه از دریای آرال باقی مانده است همکاری می کنند و در عین حال به کشاورزان اجازه می دهند محصولات خود را آبیاری کنند . به عنوان مثال، قزاقستان سدی برای حفظ آب در دریای آرال شمالی، یکی از سه دریاچه ای که اکنون در این منطقه وجود دارد، ساخت . ماهی ها کم کم دارند برمی گردند. کانال های آبیاری بهبود یافته از آمودریا و سیر دریا نیز میزان آب از دست رفته برای کشاورزی را کاهش می دهد.منبع: https://education.nationalgeographic.org/