من می‌گویم، شما بگریید.

به نام خداوند بخشنده بخشایشگرسپاس خدایی را که از دوردستِ اندیشه‌ها بر بندگانش متجلی شد.خدایی که با منطق کتاب و سنت، پرده از خواسته‌اش برداشت.همان خدایی که اولیاء خودش را از آلوده‌شدن به دنیا حفظ کرد و آنها را به انوار سرور بالا برد.اینچنین نکرد چون آنها را از دیگر خلائق برتر می‌داند یا بخواهد آنها را به راه‌های امن پناه دهد، بلکه آنها را پذیرای الطاف و شایسته‌ی صفات نیک یافت. برای همین راضی نشد که آنها به ریسمان بیهودگی وصل باشند و به آنها توفیق داد تا به کمال اعمال آمیخته شوند.تا جایی که جان‌هایشان از غیر خدا بریده شد و ارواح آنها بلندای رضایت او را شناختند. دل‌های آنان به سایه‌ی او متمایل شد و آرزوهایشان به کرم و فضل او روی آورد. در آنها شادمانیِ رسیدن به آخرتش را می‌بینی و اثر شفقت از بزرگی دیدار او را می‌یابی.شوق آنها از نزدیک شدن به خواسته‌‌ی او پایانی ندارد و میل آنها با دستورات او همراه است. گوشهایشان پذیرای اسرار الهی و دل‌هایشان از شیرینی یاد خدا شادمان است.خداوند آنها را به اندازه ایمانشان تحیت فرستاد و از خزانه‌ی بی پایانش با مهربانی به آنها بخشید.چه کوچک است نزد آنها هر آنچه که بخواهد دل را از جلال حق بازدارد و به خود مشغول سازد و چه راحت است برای آنها که ترک کنند هر آنچه مانع وصل می‌شود. تا بدانجا که از انس با کرم و کمال او لذت می‌برند و خداوند نیز لباس هیبت و جلال به آنها می‌پوشاند.وقتی دریابند که زندگی آنها مانع از پیروی خواسته‌ی خدا و ماندن‌شان در این دنیا فاصله‌ای بین ایشان و بخشش‌های او ست، بی درنگ جامه‌ی ماندن از تن برمی‌کنند و به درهای دیدار خدا میکوبند و لذت می‌برند از اینکه جسم و جان‌شان را دربرابر شمشیرها و نیزه‌ها عرضه دارند.اوج این شرافت به قدری ست که کربلاییان در جانفشانی از یکدیگر سبقت می‌گرفتند و خود را آماج نیزه‌ها و شمشیرها قرار می‌دادند.سید مرتضی علم‌الهدی (رض) چه نیکو درباره آنها سروده است:(جسم آنها بر ریگ‌های سوزان/جان آنها مهمان خداوندهرچه زیان بنظر میرسد، برای آنها منفعت شد/ قاتل ایشان را با شمشیر زنده کرد.) و اگر شیوه‌ی کتاب و سنت نبود که لباس بی‌تابی و مصیبت برای از بین رفتن نشانه‌های هدایت و بنیان‌گذاری پایه‌های گمراهی و تأسف از سعادتی که بدست نیاوردیم و تاثر از شهادت آنها بپوشیم، در برابر این نعمت بزرگ پیراهن شادی و بشارت به تن میکردیم. اما از آنجایی که در عزای بر این مصیبت رضایت سلطان روز معاد است و بندگان نیکوکار غرضی دارند، ما نیز جامه‌ی ناله پوشیدیم و با اشک ریختن انس گرفتیم. به چشم های خود گفتیم بی وقفه بگریید و به دل‌های خود گفتیم مثل زنانِ فرزندمرده ناله سر دهید. زیرا که امانت‌های پیامبر مهربان(ص) در آن روز مباح شمرده‌شد و وصیت او درباره‌ی اهل حرم و فرزندانش به دست امتش و دشمنانش از بین رفت. خداوندا! به تو پناه می‌بریم از این وقایع جانگداز که قلب را جریحه‌دار می‌کند و بلاهایی که فریاد می‌شوند و از سینه بیرون می‌آیند و گرفتاری‌هایی که هر گرفتاری پیش آنها کوچک می‌آید و رخدادهایی که مرکز تقوا را پراکنده می‌کند و تیرهایی که خون رسالت را ریخت و دست‌هایی که خاندان بلندمرتبه را به اسیری برد و مصیبتی که هر بزرگی را سرافکنده کرد و بلایی که جان‌های بهترین خانواده را گرفت و شماتتی که دست شیرمردان را بست و فاجعه‌ای که به جبرئیل رسید و واقعه بزرگی که بر پرودگار عظیم، گران آمد.و چرا چنین نباشد؟ گوشت رسول خدا برهنه بر روی شن‌ها افتاد و خون شریف او با شمشیر گمراهان ریخته‌شد و صورت دخترانش در مقابل چشمان شتررانان و شماتتگران عیان شد و لباس‌شان در برابر هر ناطق و صامتی به تاراج رفت و آن بدن‌های معظم عریان بر خاک افتاده بود.مصیبت‌ها خاندان پیامبر (ص) را پراکنده کرد/و در قلب هدایت تیر آن اخت تا آن را بکشد.و زنان چنان ناله سردادند که/ آتش حزن را شعله بخشیدند .ایکاش فاطمه (س) و پدرش می‌توانستند ببینند چه بر سر دختران و پسرانش آمده:از آنها به یغما بردند، مجروح‌شان کردند، به زنجیر اسارت کشیدند و سرشان را بریدند.و دختران خاندان نبوت: گریبان چاک، عزیز از دست داده، موهایشان پریشان، از پرده‌ها بیرون آمده و سیلی به چهره می‌زنند، نوحه و زاری می‌کنند درحالی که حامی و سرپرستی ندارند...٢محرم١۴۴١