آخرین سیلی تا شکستن

علی سه بار محکم در زد، اما باز هم محمد جواب نداد، از وقتی از مدرسه آمده بود خود را توی خانه حبس کرده بود، به هیچ کس جواب نمی‌داد و مدام گریه میکرد، آقا جان اصرار داشت که خودش خوب می‌شود و حتما با کسی دعوایش شده؛ اما او شک داشت.محمد به عنوان یک بچه خیلی قوی بود، بدون مادر بزرگ شده بود، نه اگر بدون مادر بزرگ می‌شد شانس آورده بود؛ او زیر دست نامادری و فرزندان او بزرگ شده بود.گرچه مادرش را خیلی دوست داشت، اما‌ می‌دانست که اغلب بی‌دلیل به این بچه ظلم می‌کرد، معمولا وقتی محمد کتک می‌خورد کسی نمی‌پرسید چرا، دیگر همه به کتک خوردن های بی‌دلیل او عادت کرده بودند.اما هیچ وقت او را در چنین حالی ندیده بود.«اگه در رو باز نکنی، مامان رو صدا میکنم، بجنب!»چند لحظه بعد در آرام باز شد، محمد را دید که چشمانش هنوز خیس و بود آرام هق هق می‌کرد.«ترو...خدا...به مامان نگو...»«گوشت چی شده؟»آرام گرفت و سرش را چرخاند، خون خشک شده گوشش را پوشانده بود.°°°مادر غرولند کنان گفت:«محمد از سر کار برنگشت؟ دو ساعته منتظریم نون بیاره!»«الاناس که بیاد، ساعت ۶ باید تعطیل میشدن»یک هفته بود که محمد مدرسه نمی‌رفت، بعد از اینکه از معلم کلاس 5_1 سیلی محکمی خورده بود پرده گوشش پاره شده بود؛ گوش‌ چپش دیگر بدردش نمی‌خورد.وقتی پدرش علت را از معلم پرسید صرفا گفته بود: «خیلی شیطنت میکرد» انگار همین برای قانع کردن هردوی آن‌ها کافی بود. هرچند که چیزی نمانده بود بابا را قانع کند تا به آموزش و پرورش برود و گزارش کند، اما مادر مثل همیشه مانع شد، دلیلش هم مثل همیشه «از کار و زندگی افتادن و بی‌فایده بودن» بود.سعی کردند او را به مدرسه بفرستند اما هر روز تشنج میکرد و کارش به بیمارستان می‌کشید، دکتر می‌گفت تپش قلب دارد و باید مدتی به مدرسه نرود تا درمان شود، بعد هم آدرس مطب یک روانپزشک را به آن‌ها داده بود، هرچند باز هم تیغ او نبرید و محمد افتاد اولویت چندم خانواده، اخر مگر از دست او چه کاری برمی‌آمد؟ او خود هنوز سیزده ساله‌اش هم نشده بود!صدای در به گوش رسید، علی رفت و درب را باز کرد، محمد بود.«سلام»جوابی نیامد، از اون روز شاید فقط چند بار صدای او را شنیده بود، محمد همیشه خیلی چرند می‌گفت و می‌خندید، اما حالا حتی یک لبخند هم منظره نایابی شده بود._امیدوارم حالش به مرور زمان خوب بشه.°°°«خبری از محمد نداری؟»زهرا جواب داد:«می‌خوام خبر مرگش بیاد! نه خداروشکر چند روزه پیداش نشده»از وقتی زنش از او جدا شده بود همه چیز باز هم بدتر شده بود، البته آن دختر بیچاره هم حق داشت، کارهای عجیب و غریب و وحشی‌گری های مقطعی محمد، شکستن گوشی توی سر زنش، و خیلی کار های دیگر برای درخواست طلاق بیش از کافی ‌بود.تپش قلبش به او اجازه کار کردن نمی‌داد، حداقل نه دیگر در این سن؛ بخاطر همین مسئولیت مالی خانواده هم روی دوش زنش بود.از آن موقع محمد هر بار به هر دوست و غریبه ای رنگ می‌زد و درخواست پول می‌کرد، عملا به یک گدا تبدیل شده بود، با این تفاوت که اگر به گدا پول ندهی برایت شر درست نمیکند، جلوی خانه ات داد و بی‌داد نمی‌کند.برادران و خواهران محمد چند سال بود که این وضع را تحمل می‌کردند، شاید بیشتر بخاطر عذاب وجدان ناشی از خاطرات آن سال‌ها، هرچند خانه هم به اسم زنش بود، هرچه نباشد خودش بچه اش را روی کولش می‌گذاشت و کار می‌کرد، بعد هم آن خانه را خریده بود، محمد چیزی جز نان خور اضافه نبود.«میگن قراره زنش فردا از خونه بیرونش کنه.»«هرچی میخواد بشه بشه، دیگه برام مهم نیست.»علی قدری ساکت ماند، سرانجام زیر لب گفت:«راست میگی، دیگه برای منم مهم نیست.»____________پ.ن۱: این داستان رو خودم دورا دور شاهدش بودم، اوایل از محمد اصلا خوشم نیومد، اما الان می‌بینم اون کسی نیست جز بچه‌ای که هیچ وقت کسی دوسش نداشت.پ.ن۲: رفقای گلی که میخوان معلم بشن و حس میکنن کارشون به قدر کافی مهم نیست کافیه نگاهی به این قصه بندازن، همون‌طور که یه سیلی اینطور مسیر یه بچه رو عوض کرد، شما میتونید با یه نوازش همه چیز رو هزار بار بهتر کنید:)