معرفی میکنم: من

سلام من یه نویسنده ام که دوست نداره اسمش فعلا معلوم باشه شاید توی هر داستان یه اسم جدید داشته باشم زندگی من شامل یک مشت بالا و پایین عجیب غریب بوده که شاید خیلیای دیگه هم تجربه کردن کلا آدم خاصی نیستم یا تفاوتی ندارم اما شاید بعضیارو پیدا کنم که تجربه های مشابه متن هام یا مشابه خودم دارن و بتونم بهشون تصویر بدممن عاشق کتاب خوندن، علوم اعصاب، آسمون، تئاتر، فیلم، موسیقی و برنامه نویسی هستم اما قبل از همه اینا نوشتنه متنای پیچیدست که من رو ارضا میکنه"نمیدونم اگه نمیتونستم بنویسم الان کجا بستری بودم و شبا با چه قرصایی آروم میشدم الان که میتونم بنویسم تو لوله خودکارم حبسم و با کلماتی هرچند کوتاه و پیچ در پیچ نشئه میشم"من اغلب زندگیم تیره و تاریک نوشتم ولی خودم همیشه شاد و سرحال بودم یعنی تیرگیم رو میزاشتم رو ورق و خودم سعی میکردم پر امید بمونم شاید سعی کنم اینجا "ویرگول" رو اینقدر تاریک نکنمو شاید داستان ها و فرآیند هایی رو شرح بدم که بیشتر از امید و حس خوب حرف بزنهشاید واسه شروع خوب باشه یکی از متن هام رو بنویسم::اوممم سلام نمیدونم کی هستی و کجایی و چه شکلی هستی نمیدونم من رو چقدر میشناسی نمیدونم اصلا میخونی ادامه این متن رو یا نه اما من مینویسمخیلی بی دلیل تحت تاثیر یه فیلم قرار گرفتم که یه قسمتی از رویاها و تخیلاتم رو بیدار کرد بخاطر همین رفتم فایل ورد نزدیک سطل آشغالم رو باز کردم و شروع کردم به نوشتن، کاری که کاملا برعکس چیزایی که میخوام بگم، برعکس مدرنیته.خب من از این دنیایی که اینقدر بوی ضربه های پی در پی روی گوشی میده متنفرم دوس دارم توی گوشم صدای گرامافون بیاد یا واکمن و نوار هایی با هزارجور بلا و خودکار بیک جمع و جورش کردم دلم صدای موزیک های دهه 40 و 50 رو میخواد اون فرانک سیناترای لعنتی الویس و اون رقص پاها هیچوقت یادم نمیره اون اوایل که سی دی اومده بود و فلاپی از دور خارج شده بود تقریبا پسرخالم موزیک ویدیو های مایکل جکسون رو میریخت و من سعی میکرد کاراشو تقلید کنمیادش بخیر اون موقع ها شبکه اجتماعی نبود توییتر نبود باید بعد مدرسه وایمیستادیم تا فرداش که همدیگه رو ببینیم یادم میاد که نامه مینوشتم برای دوستم که همسایمون بود بعد وایمیستادم که برقا خاموش شه اون موقع برقا با سنسور حرکت روشن نمیشد میرفتم نامه رو میزاشتم دم درشون زنگشونو میزدم و با تمام سرعت به سمت خونه برمیگشتم و پشت در منتظر میموندم تا جواب نامه ام بیاد.یادمه هیچوقت فوتبالم خوب نبوده واسه همین همیشه میزاشتنم دروازه دروازه ای که من تا سن 15 سالگی فکر میکردم دربازست یادمه کنسول پلی استیشن 1 همسایمون که ظهر ها بعد ناهار میرفتم خونشون باهاش بازی میکردم و هر کی میباخت باید نوشمک میخرید هنوز دستام که بعد نصف کردن از وسط نوشمک رو یادم میاد بعدش دوچرخه سواری و عاروق زدن های دوستا که بساط خندمون رو به راه میکرد ساعت حول و حوش 6 پسرای بزرگتر میومدن و با هم کارت بازی میکردیم و کلی کارت جا به جا میشد یه کازینوی واقعی بود از ته دل دوسش داشتم بعد از اونم چوب شور میخریدیم و مثل سیگار میکشیدیمش و ادای لاتا رو درمیاوردیم برای رفتن به خونه هیچ ذوقی نداشتم چون باید مشق مینوشتم هعییی یادش بخیراون موقع ها گوشیا یا دوربین نداشت یا دوربین vga داشت ولی دوربین داشکا ،اگه اشتباه نکنم، داشتیم از اینا که فلش میزد یه سالن روشن میشد ولی عکس هاش نوار داشت باس تا کجا میبردیم که ظاهرش کنن و اون بوی تازه رنگ هنوز تو مشامم هست عکسایی از زمان بچگی از اونجا که کهنم رو عوض میکردن تا پیکان عن دماغی که سال ها واسمون خاطره ساخت یادمه بابابزرگ جوون بود و باهامون بازی میکرد و داییم هنوز مجرد بود و وقت داشت مادربزرگ واسمون عصرونه پلو پنیر با چایی شیرین میاورد توی دشت و دمن میچریدیم و میچرخیدیم با بچه همسایه و بابا و شوهرخاله و پسرخاله فوتبال میزدیم الان به زور میبینیمشون همه این لذاتا رو میبردیم بی اینکه به این فکر کنیم یه روزی دلتنگ این ثانیه ها بشیم...اینقدر گردن ها کج شده توی گوشی ها که شاید یکی از زیباترین چیزایی که میتونین ببینید رو از دست میدین ، آسمون رو میگم دختر خوشگلی که صورت ماهی داره و لباسش خال خالیه و دست از چشمک زدن به من برنمیداره وقتایی که به آسمون خیره میشم دلم وا میشه خیلی بزرگه اونقدر که حتی دیدن دغدغه های من در برابر اون هیچهاون موقع ها شوفاژ نبود چراغ نفتی بود هم از بوی ناب نفت لذت میبردی هم گرما رو مستقیم از آتیش میگرفتی آخ اگه یه نونم داشتی که میزاشتی روش محشر میشد حتی اون جاهاش که کربن میشد یه کیف خاصی داشت خوردنشاون موقع ها تلفن ها یه دایره داشتن که باید رو اعداد میرفتن و برمیگشتن به حالت اولشون و اون موقع ها باید تو صف چرخ و فلک آقا فلکی وایمیسادیم و با 100 تومن ما رو میچرخوند اونم 10 دور اون موقع ها من بودم و مجله های سروش و کاردستی هایی که یاد میداد یادمه داستاناش چون طولانی بود نمیخوندم اما جدولش رو حل میکردم اما واسه اینکه مامانم سروش بعدی رو برام بخره میگفتم خوندماون موقع ها تو مدرسه باید گرده گچ میخوردی و واسه املا پیش چرخ خیاطی مامان مینشستی و اونم چرخ چرخ خیاطی رو میچرخوند و هر بار یه جمله میگفت بعد با سر و صدای چرخ خیاطی باس مینوشتیاون موقع ها داستان پسر ها شیرن مثل شمشیرن دخترا موشن مثل خرگوشن بود الان داستان پسرا شاخن مثل الواتن دخترا بادکنکن دست بزنی میترکنهاون موقع ها تلویزیونا سایز یخچال نبودن و باید کلی بهشون احترام میزاشتی تا روشن شن باید منتظر شوت سوباسا تا یه هفته میموندی باید نشان حاکم بزرگ رو میدیدی و با جوگیری تمام کل خونه رو با چوبی که از خونه مامانبزرگ آوردی به گند میکشیدیاون موقع جای مداد نوکی مداد دو طرفه بود و کل پاک کن رو با مداد سوراخ سوراخ میکردیم دستمون که به خودکار میرسید شروع میکردیم به تتو زدن رو دست پرمون همیشه هم بعد نوشتن با خودکار کف دستمون جوهری بودالان بزرگ شدیم و شر و ورایی مثل آبرو و چشم و هم چشمی و خجالت و ... نمیزاره خودمون باشیم نمیزاره دیوونه باشیم و نترسیم قضاوت شیم کل امیدم اینه یه نفر یه جایی یه روزی این همه نوستالژی فکری رو پذیرفته باشه و هنوز مونده باشه تو همون دوره که شادیاش و فکراش اینقدر درگیر گرفتاری و مدرنیته نشده باشه و یه نرد باشه که بشه باهاش حرف زد و ... بگذریم https://cdn.pixabay.com/photo/2017/08/30/01/05/milky-way-2695569_1280.jpg