درباره اپلیکیشن ها

ابتدا اپلیکیشن ها با هدف سرگرمی کاربران طراحی و عرضه شدند. آن ها شامل انواع بازی ها و بسیاری از برنامه های ساده ی کاربردی بودند. اما با گذشت زمان و تغییر نیاز بازار جهانی، توسعه دهندگان استراتژی جدیدی برای طراحی اپلیکیشن های خود در نظر گرفتند. آن ها با بررسی نیاز های عمومی مردم مانند غذا خوردن، خرید کردن، نیاز به ورزش کردن و غیره به این نتیجه رسیدند که می توانند با ساخت اپلیکیشن های هدفمند به این نیاز ها پاسخ موثر بدهند. همین خط مشی باعث شد تا اپلیکیشن ها آن حالت ساده ی خود را از دست بدهند و ماهیتی پیچیده و حرفه ای به خود بگیرند.امروزه اپلیکیشن ها همه جا وجود دارند. در کامپیوتر ها، در گوشی های هوشمند، در مترو و حتی در خانه ی شما. بسیاری از کار های روزمره ی ما از طریق اپلیکیشن ها انجام می شود. مسئله ای که شاید بشر بیست سال پیش هیچگاه نمی توانست تصور کند.اپلیکیشن ها در چه سیستم عامل هایی اجرا می شوند؟چگونگی طراحی اپلیکیشن حرفه ایقبل از اینکه سیستم عامل های مخصوص گوشی های هوشمند به وجود بیایند؛ چیزی با این عنوان وجود نداشت و در واقع می توان گفت گوشی ها فاقد سیستم عامل بودند. موبایل های اولیه تنها قابلیت برقراری تماس را به شما می دادند اما با پیشرفتشان توانستند برخی امکانات رفاهی را نیز به خود اضافه کنند.با پیشرفت سریع فن آوری ما شاهد پیدایش سیستم عامل های اندورید و IOS بودیم که امروزه سلاطین سیستم عامل گوشی های هوشمند به حساب می آیند. اما قبل از آن ها چی؟ چگونه گوشی های هوشمند سیستم عامل مخصوص به خود را دارا شدند؟در واقع وقتی کارشناسان حوزه ی فن آوری، عطش مردم برای استفاده از گوشی های هوشمند را مشاهده کردند تصمیم به طراحی اپلیکیشن های مختلف گرفتند. اما نبود محیط مناسب برای این اپلیکیشن ها مانع از اجرای موثر آن ها می شد.در نتیجه پروژه های ساخت اپلیکیشن حرفه ای یکی پس از دیگری با شکست مواجه شدند. در نهایت دو شرکت سیمبین و جاوا محیط هایی را برای اجرای اپلیکیشن های حرفه ای کد نویسی کردند. در کنار این موضوع پیدایش دوربین های دیجیتالی در موبایل ها، باعث شد عصری جدید در استفاده از تلفن های همراه آغاز شود. دیگر این وسائل الکترونیکی تنها برای برقراری تماس کاربرد نداشتند. اکثر مردم از آن ها برای سرگرمی و ثبت لحظات مختلف زندگی حود استفاده می کردند. اکثر نوجوانان برای خود گوشی همراه داشتند. اما سلطه ی جاوا و سیمبین خیلی دوام نیاورد.تقریبا از سال ۲۰۰۷که اولین گوشی های همراه لمسی وارد بازار شدند. طراحی یک سیستم عامل پیشرفته جهت راحت تر کردن کارایی این گوشی ها مطرح شد. به دنبال این موضوع تقریباً از سال های ۲۰۰۷و ۲۰۰۸ سلطنت سیستم عامل های اندروید و IOSآغازشد. در این بین سیستم عامل هایی مانند بادای سامسونگ و Windows Phone ماکروسافت نیز عرضه شدند ولی هیچ کدام نتوانستند رقیبی جدی برای اندروید و آی او اس محسوب شوند. می توان یکی ازمهمترین رموز موفیت این دو سیستم عامل را آپدیت های مکرر آن ها دانست. اگر الان نسخه های اولیه ی اندروید و IOS را مشاهده کنید شاید به نظرتان خنده دار بیایند اما همین تغییرات و بهبود های موثر در این سیستم عامل ها باعث شد که کاربران همواره با آن ها احساس راحتی کنند و از آن ها زده نشوند. با توجه با آمار رو به رشد و مثبت این دو سیستم عامل از کمپانی های گوگل و اپل بعید است به این زودی ها رقیبی جدی برای آن ها پیدا شود.اگر تاکنون سری به لیست برترین و پردرآمدترین شغل های دنیا زده باشید، قطعا اسم برنامه نویسی را به عنوان یکی از پول سازترین شغل های دنیا در این لیست مشاهده کرده اید. هر چند بیشتر گزارش ها و تحقیقاتی که در این حوزه انجام شده مربوط به آمریکا و کشورهای اروپایی می باشد، اما می توان با کمی تغییر آنها را به کشور خودمان هم بسط داد.در ایران هنوز یک تحقیق معتبر از میزان درآمد برنامه نویسان و جایگاهی که در آن قرار دارند صورت نگرفته است، اما با انجام تحقیقات محلی و بررسی شرایط کشور متوجه می شویم که برنامه نویسی در ایران هم می تواند بسیار پولساز باشد، به شرطی که در این کار حرفه ای شوید.البته برنامه نویس های بزرگ معمولا با علاقه قلبی به تکنولوژی و کامپیوتر در مسیر برنامه نویسی قدم می گذارند و معمولا پول معیار خیلی مهمی برای شروع کار نیست. برنامه نویسان زیادی هستند که عاشقانه کار خود را دوست دارند و این عشق باعث شده که بسیاری از مواقع حتی به طور رایگان کار کنند. اگر نگاهی به گیت هاب بیندازید متوجه خواهید شد که چه تعداد از پروژه ها در این سایت به طور رایگان در اختیار مردم قرار می گیرند.چطور برنامه نویسی را شروع کنیم؟همانطور که در شروع مطلب بیان کردیم، برنامه نویسان بزرگ از روی علاقه وارد این کار شده اند. اگر نگاهی به زندگی آنها بیندازید، متوجه خواهید شد که معمولا از سن کم و از شدت علاقه شروع به برنامه نویسی کرده اند. برای مثال بیل گیتس در ۱۳ سالگی اولین برنامه خود را نوشت. پس باید دقت کنید که ماهیت برنامه نویسی به شکلی است که باید با عشق و علاقه وارد آن شد.علاقه خالی هم مشکلی را حل نمی کند و باید در مسیر قرار بگیرید تا ببینید این علاقه چقدر جدی است. معمولا بعضی از افراد تحت تاثیر موفقیت های مالی و موقعیت اجتماعی برنامه نویسانی مانند مارک زاکربرگ، بیل گیتس و غیره وارد این حوزه می شوند بعد از مدت کوتاهی هنگام مواجه با چالش های مختلف متوجه می شوند که آنقدرها هم برنامه نویسی را دوست ندارند.پس آموزش برنامه نویسی قبل از هر چیز در قلب آدم کلید می خورد، بعد به مغز رسیده و در نهایت از طریق کیبرد اجرا می شود.گروهی هم هستند که برنامه نویسی را به عنوان یک شغل با کلاس یا کسب و کاری شیک می شناسند. این دیدگاه اشتباه بوده و صرفا نباید با چنین طرز فکری آینده کاری خود را بسازید.