راجب من. بخش ششم

این نوشته رو با آهنگ Iday - we live in your dreams می نویسم لینک:‌ https://soundcloud.com/idaymusic/we-live-in-your-dreams.من همیشه تو زندگیم دنبال نشانه ها بودم. نشانه هایی که با استفاده از اونا بتونم دنیایی فراتر از فیزیک رو باهاش لمس کنم. باور کنم به جای اینکه نیاز باشه خودم مسیر زندگیمو مشخص کنم، فقط کافیه نشونه ها رو دنبال کنم تا به چیزی که دوست دارم برسم. واقعی بودن یا نبودن این باور خیلی اهمیتی نداره، تنها چیزی که مهمه اینه که هر نگاهی رو که به زندگی داریم دنبال کنیم و بر خلاف چیزی که درست بودنش رو احساس می کنیم عمل نکنیم. وقتی که خلافش عمل می کنیم صرفا مسیر رو طولانی تر کردیم. یه جاهایی به در و دیوار می زنیم تا نشانه هایی که قبلا وجود داشته رو بهشون معنایی ابدی بدیم. برامون می شن بهونه ای که واقعیت تلخی که الان باهاش رو به رو شدیم رو انکار کنیم و بگیم حتما اشتباهی شده. آیا واقعا اشتباهی شده؟ نمی شه فهمید. همینطور که همیشه جوابم به سوال هایی که مربوط به "اگر" های گذشتس اینه:‌ معلوم نیست چی می شد.من با همون چند جمله ی اول صحبتم با یه آدم می تونم هسته ی درونیشو احساس کنم و متوجه بشم که آیا صحبت با این شخص برای من لذت بخشه یا نه. اون روز بعد از اینکه اپلیکیشن رو پرزنت کردم، خیلی براش هیجان انگیز بود. با چند جمله فهمیدم که آدم اهل کتابیه، و خب این یکی از ویژگی های جذاب یه دختر بود برام (کلا وقتی خصوصیت هایی که خودمون نداریم ولی همیشه دوست داشتیم که داشته باشیم رو توی یه آدم دیگه می بینیم برامون جذابه!). بهم گفت زیست شناسی دانشگاه تهران می خونه، و دوباره همین دانشگاه تهرانی بودنش هم انگار یه level دیگه داشت من رو به دختر ایده آلم نزدیک می کرد. بعد بهونه ای جور کردم که برام عکس کتاب هایی که تو رشتشون دارن رو بفرسته. برای اولین بار داشتم از یه آدم رندم به بهونه ی آشنا شدن شماره می گرفتم! شبش بهش پیام دادم و از همون پیام های اولش حس کردم که منم براش آدم جذابی بودم. هر شب چند ساعت باهاش چت می کردم، از صب تا عصر رو سر کار و دانشگاه بودم و شبا با شوق حرف زدن با اون به خونه میومدم. بعد یه مدت حس کردم چقدر همه چیشو دوست دارم و توی حرف زدن راجب مسائل مختلف با هم کم نمیاوردیم.از نظر من هر آدمی یه هسته داره که اون خود واقعیشه، و اطراف اون هسته پر از لایه های مختلفه، لایه هایی که حتی خیلی وقتا خودش هم ازونا خبر نداره. وقتی ما با یه آدم جدید آشنا می شیم بیرونی ترین لایه شو می بینیم و هر چقدر بیشتر بهش نزدیک می شیم، کم کم با خود واقعی اون شخص مواجه می شیم. بیرونی ترین لایه های اون دختر برای من خیلی جذاب بود و اونو خیلی ایده آل می دیدم. من در ارتباط با آدم ها همیشه خودمو باهاشون وارد یه جنگ قدرت می کنم، تعریف قدرت هم می شد مجموعه ی همه داشته ها و ویژگی های مثبت، از ویژگی های مادی مثل زیبایی ظاهری، وضعیت مالی و اجتماعی گرفته تا ویژگی های درونی اون شخص مثل باهوش بودن، نوع تفکر و نگرش و اطلاعاتش راجب مسائل مختلف. اگر احساس می کردم که مجموع این داشته هاش در سطح خودم و یا بزرگ تر از خودم هستن، رفتارم کاملا باهاش متفاوت می بود. ناخودآگاه باعث می شد احترام خاصی بهش بذارم و سعی کنم بهترین خودم رو براش پرزنت کنم. اکثر آدما هم عاشق همین "قدرت" می شن، و وقتی توی این جنگ ساخته ی ذهنشون شکست می خورن‌ (البته شکستی به شیرینی عشق)، باعث می شه که بدی های طرف مقابل رو نبینن. اما رفته رفته با ارتباط بیشتر وقتی که با دیدن لایه های درونی اون شخص، تفاوت های تصویری که در ابتدا عاشقشون کرده با تصویر جدید رو می بینن، کم کم حس می کنن فریب خوردن، فکر می کنن انگار این همون چیزی نبوده که دنبالش بودن.بعد یه مدت ارتباط فهمیدم که دوست پسر داره، با اینکه خیلی برام سخت بود، بهش گفتم که بهتره ما زیاد صحبت نکنیم. بعد از چند روز بهم گفت که اصلا از رابطه ای که توش بوده راضی نیست و من سعی کردم به درد و دل هاش گوش بدم، وقتی فهمیدم که بهم زده، هم خوشحال بودم هم حس عذاب وجدان می کردم. (اما هر کس مسئول تصمیماتیه که خودش می گیره و این تصمیم اون بوده). بعد از صحبت با مشاورم تصمیم گرفتم که حداقل ۱ ماه بهش زمان بدم و بعد درخواست دوستی بهش بدم. بهش گفتم بهتره یک ماه صحبتی با هم نکنیم، بعد از گفتن این حرف ترس از اینکه بعد این یه ماه دوسش نداشته باشم رو از حرفاش احساس کردم. اواسط ترم هشتم بودم. همیشه وقتی بحث رابطه ی عاطفی به میون میومد من تمرکزم از کارای دیگم برداشته می شد، دلیلش هم این بود که یه چیزی رو پیدا می کردم که خیلی راحت تر می تونستم توش احساس ارزشمندی کنم، صرفا کافی بود خودم رو برای که کسی که ازش خوشم میاد پرزنت کنم. برای همین هر چی بیشتر بهش علاقه مند می شدم، بیشتر از کار و درس فاصله می گرفتم. بالاخره بعد از کلی انتظار تو بهمن ماه ۹۶ بلاخره باهاش دوست شدم. خیلی خوشحال بودم و دیگه حس می کردم به اون زندگی ایده آلی که می خواستم رسیدم.اون موقع ها بیشترین چیزی که توی یک سال گذشته ازش عذاب کشیده بودم دروغ و بی صداقتی بود. اینقدر که حتی کوچیک ترین دروغی که کسی به من می گفت مثل این بود که چاقو زده بهم. همیشه تو حرفام راجب حقیقت گرایی صحبت می کردم، می گفتم بزرگترین مشکل ما اینه که از حقیقت فرار می کنیم، هیچی بهتر از حقیقت نیست، و حتی اگر اون حقیقت تلخ باشه بهتر از شیرین ترین دروغ دنیاست. برای اینکه بتونم به یه آدم جدید اعتماد کنم سعی می کردم ببینم آیا تو حرفاش تناقضی پیدا می شه یا نه. اصلا سخت گیری نمی کردم اما توجهم به دیتیل ها زیاد بود و جایی که یه چیزی برام حس درستی نداشت باعث می شد بهم بریزم. چون مثل همیشه می خواستم از نشانه ها مطمئن باشم، قبل از دوستیم باهاش اول فال گرفتم که خیلی عاشقانه و خوب بود، اینم بیت اولش:مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت ***** خرابم می کند هر دم، فریب چشم جادویتبعدش هم به خاطر وسواسی که نسبت به نامشخص بودن یه رابطه ی عاشقانه داشتم (در حقیقت از حرفی که بابام از کودکی می زد شکل گرفته بود، اون همیشه می گفت ازدواج تنها چیزیه که قسمته،و من ترجیح می دادم برای تصمیم نهاییم استخاره کنم)، استخاره کردم و جوابش بد بود. با این حال خودمو توجیه می کردم که این همه نشونه هست، نحوه ی آشناییمون، شباهت عجیب ظاهریمون به هم (بعد ها که دوست شدیم بار ها جاهای مختلف فکر می کردن خواهر برادریم)، حتی شباهت های اخلاقی زیادمون (اکثر مشکلات شخصیتی و کمبود هامون هم شبیه هم بود که خود این مسئله به شدت مشکل زا بود برامون) به هر حال باهاش دوست شدم و بعد از یک ماه متوجه شدم که یه جای کار می لنگه، فهمیدم بهم یه دروغ بزرگ گفته. دروغ!اون شب که این موضوع رو فهمیدم، به شدت حالم بد بود. فقط می خواستم با یکی راجبش صحبت کنم، یکی از دوستای نزدیکم تو دانشگاه رو پیدا کردم و باهاش رفتم کافه تا راجبش صحبت کنیم، با اینکه دلم نمی خواست جلوی یه دختر گریه کنم، اما همون جا زدم زیر گریه، انگار تمام اذیت هایی که از دروغ متحمل شده بودم روی سرم خراب شدن. شاید الان که بیانش کنم، خیلی دروغ بزرگی به نظر نیاد. اون به من گفته بود که دانشگاه تهران درس می خونه، ولی یه دانشگاه غیر انتفاعی که حتی اسمش رو هم نشنیده بودم درس می خوند. چیزی که بیشتر از همه مسئله رو برای من دردناک می کرد این بود که توی این ۱ ماه شاهد این بودم که به راحتی راجب اون دروغ صحبت می کرد، یعنی می گفت امروز دانشگاه تهران بودم و از بچه ها و یا اساتید صحبت می کرد. حتی وقتی قرار می خواستیم بذاریم کلی مسیرو با مترو میومد چهارراه ولیعصر که نزدیک دانشگاه تهران باشه. اولش از شدت عصبانیت باهاش دعوام شد، کلی حرف زدیم و داشت منو متهم می کرد که چرا باید یه دانشگاه اینقدر برای تو مهم باشه.بهم گفت اون اول که آشنا شدیم چون با کارت کسی که دانشگاه تهرانی بوده وارد نمایشگاه شده بوده مجبور بوده این دروغو بگه و بعد برای اینکه منو خیلی دوست داشته و می خواسته من رو از دست نده به دروغش ادامه داده. هیچ دلیلی نمی تونست برای من توجیه باشه. اینکه برای نگه داشتن من بوده یه ذره عصبانیتم رو کم می کرد ولی بازم آروم نمی شدم. باور این موضوع خیلی برام سخت بود، اطرفیانم بهم می گفتن حالا اینکه طرف چه دانشگاهی درس می خونه که اینقدر مهم نیست! ولی من از چیز دیگه ای داشتم عذاب می کشیدم.بعد از چند روز فکر کردن و دعوا، دوباره استخاره گرفتم که آیا باهاش ادامه بدم یا نه، اینبار هم جواب این بود که باید باهاش بهم بزنم. من با یه دروغ شیرین مواجه شده بودم. یعنی کسی که همه چیش برام شیرین بود اما دروغ بود. اون روز رفتیم پل طبیعت، از نگاهم می شد اوج عصبانیت رو به راحتی فهمید. رفته بودم که باهاش بهم بزنم. وقتی که بعد از چند ساعت صحبت از تموم کردن رابطه کردم، پر از بغض شد، گریه کرد و راهشو کشید که بره، در اون لحظه حس کردم دارم از دستش می دم، از طرفی هم ایگنور شده بودم (همین که داشت می رفت برای من مثل ایگنور شدن بود، که یکی از درد های درونی ریشه ایمه و مواجه شدن باهاش برام خیلی سخت بود). دوییدم دنبالش. اگر بخوام از سخت ترین کار های دنیا برای خودم صبحت کنم اینه که یه دختری جلوم گریه کنه و من نتونم بغلش بگیرم و آرومش کنم. در اون لحظه نتونستم تحمل کنم، بغلش کردم و انگار همه ی منطق ها کنار رفت. سعی کردم به نشانه ها فکر کنم و همه ی اون she is the one هایی که تو این ۲ ماه برای خودم ساخته بودم باعث شد یه شانس دیگه به رابطمون بدم. با اینکه خیلی وقتا که به اشتباهات زندگیم فکر می کنم و اون روز رو جزو بزرگ تریناش حساب می کنم، اما اینو نمی شه انکار کرد که، معلوم نیست اگر اون روز تصمیم دیگه ای می گرفتم بعدش چی می شد.بهار سال ۹۷ شروع شد و بودجه ای که برای استارتاپمون گذاشته بودن تموم شد، و این به معنای تعلیق در کار و حقوق بود (حتی حقوق دو ماه آخر سال قبلش رو هم کامل نگرفته بودم). درسام دوباره افت کرده بودن، رابطم پر شده بود از دعوا، تقریبا هر هفته دعوا های تلفنی و حضوری. ته همه ی دعوا ها هم ابراز علاقه ی شدید و پناه بردن به محبت همدیگه بود. اون موقع دوست صمیمیم نتایج پذیرشش اومده بود،‌ همیشه باهم راجب رفتن از ایران صحبت می کردیم و من حالا حس می کردم که ازش جا موندم. من پر شده بودم از استرس کارای مربوط به اپلای، از تافل گرفته تا مکاتبه با اساتید، می دونستم همین الانم یه سال عقب افتادم که دارم ۹ ترمه می کنم. همش برنامه می ریختم ولی هیچ کاری براش نمی کردم. واقعا گنجایش اینو نداشتم که اینهمه چیز رو با هم هندل کنم، حاضر هم نبودم حذفشون کنم، همه رو با هم می خواستم و هیچ کدومشون اوضاع خوبی نداشت. توی تابستون، بعد از کلی بهم زدن های موقت بلاخره تموم کردیم. اولش اون خیلی ناراحت بود و عذاب می کشید و من انگار احساس رهایی می کردم، حس می کردم یه بار سنگینی از روی دوشم برداشته شده. سعی کردم با دخترای دیگه آشنا بشم، مهمونی های مختلف می رفتم، اما چون تجربم زیاد نبود هیچ کاری نمی کردم. توی یه مهمونی تو شمشک با یه دختری که مست بود داشتم می رقصیدم، بعد بردمش بیرون اون ویلا و توی چمنا خوابیدیم. آسمون پر از ستاره بود. ولی فکر کنم چشمک یکی از اون ستاره ها نمی ذاشت من دختر کنارم رو حتی ببوسم.توی اون تابستون همش حالم داشت بدتر می شد، بعد چند وقت هی سعی می کردم به رابطه ی قبلیم برگردم ولی نتیجش یه ابراز احساسات شبانه می شد. استرس کارای اپلای داشت منو از پا در میاورد. بعد یه مدت دیدم که اون move on کرده و اینجا بود که من به شدت بهش احساس نیاز می کردم، بهش پیام می دادم ولی اون منو ایگنور می کرد،‌ احساس پشیمونی می کردم، وقتی می فهمیدم با یه نفر دیگه داره آشنا می شه داشتم ویوونه می شدم. براش آهنگ می ساختم و می فرستادم، براش شعر می گفتم، اما دیگه بهشون توجهی نمی کرد. بعد از یه مدت وقتی با کسی که داشت آشنا می شد به مشکل خورده بود، حاضر شد برگردیم به هم، اما هیچی از مریض بودن بیماری رابطه ی ما کم نشده بود. همچنان پر از دعوا بود و هی همدیگه رو ایگنور می کردیم. من کارم شده بود فقط ناله کردن و هیچ کاری انجام ندادن، اون هم حتی حاضر نبود به خاطر من ۲ روز تو هفته رو بیاد که همدیگه رو ببینیم. اما تا اون موقع هزار بار جدا شده بودیم و باز بهم برگشته بودیم. یادمه آخرین بار رفتیم لمیز چهارراه ولیعصر و توی دفترچم نوشتم که اگر اینبار دوباره بهم زدیم دیگه هیچ وقت نباید به هم برگردیم، من امضاش کردم ولی اون امضاش نمی کرد. و بعد از چند وقت برای بار آخر بهم زدیم.مدیرعامل استارتاپمون رو گاهی می دیدم، اون موقع ها همه ی زندگیش شده بود همون استارتاپ، با اینکه صد ها میلیون براش خرج کرده بود اما به جایی نرسیده بود. گاهی با هم می رفتیم لمیز ونک و من سعی می کردم از اشتباهاتی که واسه جلو بردن کار انجام داده آگاهش کنم. تو آبان ۹۷ تصمیم گرفتیم که با هم دوباره استارتاپ رو بیاریم بالا، یعنی من مدیر فنی بشم و تیم جمع کنم، اونم یه سرمایه ی کم در اختیارمون بذاره. من همیشه عاشق تیم جمع کردن بودم، تا قبل از راهنماییم همیشه یه گروهی رو جمع می کردم که من رئیسشون بودم و رهبریشون می کردم (اکثرا می رفتیم با کسای دیگه دعوا می کردیم). قرار گذاشتیم که تا بهار سال بعد اگر از نظر فنی به خوبی پیش بریم اون سرمایه گذار خارجی جذب کنه و از طریق کار بریم خارج از ایران. یعنی دقیقا همون چیزی که می خواستم، هم قرار بود مدیریت کنم، هم تیم خودمو داشته باشم، هم میزان خوبی از اون کار مال خودم بود و هم می تونستم بدون نیاز به زحمت های اپلای از ایران برم. اینجا بود که قدرت اینو پیدا کردم که دیگه به رابطه ی قبلیم بر نگردم. این بار امید زیادی داشتم. ما اکثرا به موقعیت هایی که ما رو از یه منجلابی نجات می دن خیلی امید پیدا می کنیم (یه جورایی وابستش می شیم). اما گاهی باید بپذیریم که اون شرایط در همین حد خوبن که یه نجات دهنده ی موقتی برامون باشن.