پر از سوال؛ پر از غافل‌گیری

به بهانه پخش آخرین قسمت سریال attack on titanیکی از سوال‌هایی که همیشه ذهنم را درگیر کرده این است که چگونه یک انیمه می‌تواند آنقدر جذاب باشد که بتواند ذهن و روح شما را درگیر خودش کند؟ این سوال، جواب‌های زیادی دارد اما به نظرم مهم‌ترین مولفه، داستان آن است؛ در هالیوود فیلم و سریال‌هایی با بودجه‌های بسیار بالا ساخته می‌شود اما فروش خوبی ندارند و خیلی زود فراموش می‌شوند، یکی از مهم‌ترین دلایل به نظر همان داستان کلیشه‌ای است که در همه آثار قبل دیده بودیم؛ همیشه نقش‌اول فیلم مانند یک ابرقهرمان ظهور می‌کند، همه راه‌ها برای او هموار است و هیچ گلوله‌ای به او نمی‌خورد و همیشه گلوله خود را دقیقا وسط سر دشمن خود کاشته و داستان به خوبی و خوشی تمام می‌شود؛ اما این چقدر به داستان زندگی و اتفاقات پیرامون ما شبیه است؟انیمه حمله به غول این کلیشه را شکسته و دنیایی خلق کرده که کاملا غیرقابل پیش‌بینی و پر از تعلیق است و اینکه بتوانید بگویید قهرمان داستان به کمال می‌رسد و یا نمی‌رسد، تقریباً محال است.تعداد کمی کارگردان در دنیا این ریسک را می‌پذیرد که داستان واقعی را روی پرده نقره‌ای برده و آنچه دلش میخواهد را به نمایش بگذارد و همین باعث می‌شود شما شاهد خلق آثاری شوید که تا سال‌ها ذهن و روحتان را درگیر خواهد کرد. مثلاً سریال breaking bad که هنوز هم از نظر برخی منتقدان، بهترین سریال دنیاست، ظهور و افول یک معلم شیمی ساده را نشان می‌دهد و همین به کمال نرسیدن و مرگ وی در انتهای سریال، باعث باورپذیری بیشتر آن اثر می‌شود. حال این سوال وجود دارد که چگونه یک انیمه تا این اندازه معروف می‌شود که برخی منتقدان، مردمِ انیمه خیالی ما را با مردم کشور فلسطین اشغالی (اسرائیل) مقایسه می‌کنند چراکه در برتری نژادی آن‌ها و موارد دیگر باعث بحث و جد‌ل‌های فراوانی می‌شود. برخی آثار به گونه‌ای است که شما علاقه دارید جای شخصیت‌های آن زندگی کرده و از بودن در دنیای آن لذت ببرید؛ به نظرم این اثر کاملاً در این امر موفق بوده است؛ زمانی‌که شخصیت‌های اصلی یعنی ارن، میکاسا و آرمین در حال دویدن و بازی کردن هسوند تا آنجا که وارد هنگ اکتشاف شده و به بیرون دیوارها می‌روند تا با غول‌ها مبارزه کنند، به شخصه دوست داشتم بین آن‌ها بوده و از دنیای آنها لذت می‌بردم! دلیلش هم داستان‌پردازی فوق‌العاده سازنده و دنیای شاهکاری‌ست که خلق کرده است.البته نقد جدی وارد به سریال، پرش داستان از فصل ۳ به ۴ است که برخلاف ریتم قبلی، به یکباره زمان زیادی گذشته و ذهن را پر از سوالات مختلف می‌کند چراکه در فصل ۴ برخلاف فصل ۳ با یک ارن کاملا متفاوت و سنگ‌دل روبرو می‌شوید.اما باز هم داستان به قدری غیرقابل پیش‌بینی است که این نکته ریز را فراموش کرده و در پایان هرقسمت از تعلیق و غیرقابل پیش‌بینی بودن آن شگفت‌زده می‌شوید و در انتظار پایان آن هستید!بعد از ۸ ماه انتظار، بالاخره قسمت آخر این سریال پخش شد تا بیننده شاهد یک تراژدی عاشقانه باشد؛ اغراق نیست اگر بگوییم در قسمت آخر، قلب بیننده از فداکاری ارن و عشق میکاسا نسبت به او درد گرفته و از همه بیشتر، زمانی که مخاطب در می‌یابد که تمام این داستان‌ها نقشه ارن بوده تا از این طریق، تمامی غول‌ها را از بین ببرد، درد قلبتان بیشتر خواهد شد! چرا که او از همه‌چیز خود، حتی از مادرش گذشت تا داستان این‌گونه رقم بخورد.در تمام طول انیمه سوال‌های زیادی برای شما پیش می‌آید؛ از غول‌ها، دیوارها، ابزار آلات جنگی گرفته تا الدیایی‌ها و مردمان خارج از جزیره؛ و انیمه پاسخ این سوالات را به مرور به شما می‌دهد، اما در یک قسمت بهت زده می‌شوید، آنجایی که می‌فهمید مردم جزیره و حتی برخی مردم خارج از آن، از خاندان غول‌ها هستند و فلسفه خلق آن‌ها، هزار و ۸۰۰ سال پیش توسط شخصی به نام یمیر مشخص می‌شود.اما سوالی که در ذهنم بدون پاسخ باقی ماند این بود که چرا ارن برای از بین بردن غول‌ها ۸۰ درصد مردم دنیا را از بین برد؟کارگردان این مجموعه، به راحتی با ذهن و روح شما بازی کرده و به راحتی ۸۰ درصد جمعیت جهان را مقابل چشمان شما از بین می‌برد و شما بهت‌زده این سوال را از خود می‌پرسید که دقیقاً چرا؟ و در بخش‌های دیگری هم از این لحظات نفس‌گیر زیاد می‌بینیم و شاید یکی از دلایل معروفیت و محبوبیت این انیمه همین باشد. در واقع ارن به کمال رسیدن را در فدا کردن خود دانسته و اینگونه به مقصود نهایی خود می‌رسد.خلق چنین شاهکاری ارزش صبر ده ساله را داشت و شاید بی‌راه نباشد اگر بگوییم این‌گونه پایان‌بندی در نوع خود بهترین به کمال رسیدن بود.