داستانِ یِک فَضانَوَرد،نَبَردِ مَن

داستان از اونجایی شروع شد که بنده در تمام اون ۱۲ سال که چه عرض کنم ! کمتر از آن ، در دوران مدرسه ، اغلب انشاهایم را ،یا خانواده زحمت میکشیدند و مینوشتند یا زنگ قبل از انشا ، دوستان گرامی ام.آخر ، چون آنقدر از نوشتن انشا برای خودم غول ساخته بودم و فکر میکردم که تنها باید یک نویسنده کتاب باشی که بتوانی ،انشایی بنویسی ،که آموزگار گرامی بتواند آن را "انشا" به حساب آورد و نمره ای مناسب و درخور به آن بدهد.یادم نمیرود روزی را که حدودا قبل از کرونا بود و دوستِ جان انشایی نوشت و من را بر آن داشت که من نیز بنویسم ... و این یک تلنگر ، یا بهتر بگویم ، شروعی تازه بود !من شروع کردم به نوشتن و اولین متن بلندی که نوشتم ، خودم را چنان حیرت زده کرد که با خودم گفتم :"واقعا چرا تا الان این استعداد نهفته‌ی من بیدار نشد ؟" و این اژدهای نویسندگی من از غار افکار خشک بیرون آمد و آتش درونی اش شعله ور شد و من شروع کردم به نویسندگی و نوشتن داستان و متن در این روزهای کرونایی.تبریز در قرنطینه.گذشت زمان و سپری شد روزهای ب ظاهر معمولی اما با سرعت یک شاتل فضایی اما در اذهانِ با سرعت یک لوکوموتیو قدیمی که هنوز با زغال سنگ حرکت میکند !و این ماجرای من و خانواده ام بود.چرایش را برایتان مفصل توضیح میدهم.که همیشه جوری مقابل یا بهتر بگویم علیه تکنولوژی میجنگیدند و نمی‌خواستند آن لوکوموتیو افکارشان را با یک قطار سریع السیر عوض کنند و من که همیشه و همچنان تشنه علم و آموختن مطالب و حرفه‌های جدید بودم،فضاپیمای اسباب بازی ام را با یک شاتل فضایی جایگزین کردم و شروع کردم... شروع به چه؟ به هرآنچه که میخواستم. وقت وسیع بود و من در کمینگاه‌م دورخیز کرده بودم مانند یک شیر ،تا طعمه ام را به چنگ آورم.من ، همیشه عاشق کتاب بودم و هستم و خواهم بود .آن زمان تنها یار و یاورم بود ،و خانواده سخت خرسند که فرزندشان کتاب خوان است.دختری که یک قفسه بزرگ کتاب دارد و حتی هر کتاب را حداقل دوبار خوانده است. اما با شروع یک نسل جدید در روند زندگی پیشرفته همراه با تکنولوژی ، مسلما هر فردی باید حرفی برای گفتن داشته باشد، در هر زمینه ای.اینکه باید اینقدری اطلاعات داشتی که اگر فردی از تو راجع به لباس محلی زنان جنوب شرقی آفریقا سوال کرد، بتوانی جوابش را بدهی .به همین صورت که فرمودم.دیگر نسل بوعلی سینا و گالیله نیست که حجم اطلاعات کم باشد و یک فرد هم ریاضی دان باشد و هم پزشک و هم هزاران حرفه دیگر . به اندازه خودمان اینقدر پیشرفت داشته ایم که بخواهیم مقایسه شویم. ما نسل اطلاعات خُرد هستیم ، طوری ک هر کس در یک زمینه دکترای خاصی ندارد ، بلکه فقط میداند . اما منکر آن نمیشوم که کم نبودند و نیستند ، افراد دانای این زمانه. حجم اطلاعات آنقدر افزایش یافته که دیگر روش های قدیمی، کارساز نیست ،روشی نو میطلبد. بله ، دیگر سال ۱۹۵۶ نیست ک پیشرفته ترین سخت افزار روز جهان ، یک حافظه ۵ مگابایتی باشد ، با آن اندازه بزرگش ! نسل ما هزاران مگابایت و هزاران چیز دیگر یا حتی میلیون ها کتاب را که شاید در قفسه های بزرگترین کتاب خانه ها باشد ، یا حتی اطلاعات آن سر دنیا ، که پروانه ای بال میزند و من این سر دنیا با خبر میشوم ، البته با طوفانی که درست میشود! بله ، همه اینها ،تنها درون یک پدیده که عمر زیادی از ظهورش ندارد . چیزی بنام "تلفن هوشمند"!خب ، من که نویسندگی، تازه نهالش ،در گلدان قرمز مغزم ، جان گرفته بود و در حال رشد ؛ کتاب میخواندم و داستان و متنی جدید مینوشتنم . اما انگار سبک نوشتنم ، برای من نبود ، تقلید بود . من سبک جدید میخواستم و خب ، نیازمند خواندن چندین کتاب بود و من پول کافی برای انجام چنین عمل خطیر نداشتم. چشمم خورد ب گوشی و سریعا دست بکار شدم و هر آنچه را که میخواستم را در گوگل عزیز جست و جو کرده و به اطلاعات بس شگرفی دست یافتم که مرا شدیدا در امر نویسندگی یاری کرد و بعد از آن شروع کردم به نویسندگی در وبلاگ و اشتراک مطالبم .وبلاگی که شده خانه دوم من_ البته درست است که مدرسه را خانه دوم خطاب میکنیم ، اما الان وقت مدرسه نیست_ و متن هایی را نوشتم در این دوران طاقت فرسا و غم‌انگیز قرنطینه که شده ام یک پا نویسنده برای خودم و وقت هایی که شدیدا در اختیار دارم و میتوانم بنویسم درباره هر آنچه که میخواهم . و حتی آشنایی با "ویرگول" که مدتی کوتاه است به آن پیوستم اما چه پیوند مبارکی ! که اینگونه مرا در این امر یاری میکند!و خیلی چیز های جدید که آموختم.بگویم از پادکست ،برنامه های جدید و متونی که بشدت روی من تاثیر گذاشتند .اما این را هم بگویم که کتاب خواندن را رها نکردم و نمی‌توانم کتاب های کاغذی را با کتاب های الکترونیک عوض کنم. نمیگویم بد هستند اما لذت خواندن کتاب و ورق زدن را در من منتقل نمیکنند. اینکه در روزهای پائیزی و سرد شمال ایران پشت پنجره با یک لیوان چای لب دوز و قند پهلو یا کتاب بخوانی ،یا کتاب بشنوی،و خیره شوی به ضربات سنگین باران بر تن سرد و بی جان پنجره که همراه با تو میچشد ، مزه زندگی را. که زندگی میتواند همچنان زیبا باشد . روزهای سخت کرونایی را میتوان زندگی کرد با سبک خودت، به بهترین نحو.پس بگذارید بگویم از دوران قرنطینه که باعث شد از هزینه های کتاب های کاغذی کم کنم و در اپلیکیشن های کوچک و کم حجم گوشی‌ام ، کتاب هایی به وسعت صدها کتابخانه بزرگ را داشته باشم ! این است قدرت تکنولوژی عصر جدید ! و کتاب هایی خواندم که هرگز نخوانده بودم و در دنیای خیالی‌ام رفتم که امروزه شده سرزمینی بس بزرگ.یا حتی در مسیر هایی که میگذشتم برای کار یا...کسی در گوشم _توسط هندزفری نازنینم_ برایم کتاب میخواند !(کتاب های صوتی را عرض میکنم).هندزفری یک وسیله است که شده همدم تنهایی های یک دختر ، که در دوران کرونا و در خانه ماندن با پادکست به طور حرفه ای آشنا شد . نه برای انجامش ، بلکه برای صحیح استفاده کردن . و من شاید در روز ۴ پادکست گوش میدادم . صداهایی خارق العاده و متن هایی اعجاب انگیز . که میتوانم به جرائت بگیوم (بگویم) که، طرز فکر مرا نسبت به خیلی چیز های اطرافم تغیر داد.و یا موسیقی های جدید و قدیمی که شعر زیبایی دارند و گوش کردن به آنها خالی از لطف نیست و چه بسا روزهای سخت ، که یک موسیقی آن روح دردمند را آرام میکند. این روز‌ها باعث شدند بیشتر به خودمان بیاییم و دور و اطرافمان را بیشتر کنکاش کنیم ، ریز به ریز.بدانیم در خانه ماندن نه تنها بد نیست بلکه اگر فکرِ خلاق داشته باشی میتوانی معجزه کنی.و میخوام بگم از حرفه ای که دوست داشتم همیشه دنبال کنم، عکاسی . با اینکه یک دوربین بزرگ خریده بودم اما نمیتوانستم هر جا که میروم آن را با خودم ببرم ، هم جنبه حجم و هم امنیت. اما گاه میشد سوژهایی برای عکاسی پیدا کرد که حیف ، دوربین عکاسی ام همراهم نبود. و این افسوس ها تنها تا زمانی ادامه داشت که فهمیدم دوربین گوشی‌ام ،کم از دوربین های عکاسی ندارد. پس میتوانستم هر جا که میروم یک دروبین داشته باشم ، که توی جیب جا میشد و این یک نعمت در کنار مزیت های فراوان استفاده از تلفن هوشمند بود.و از نقاشی های خداوند ، عکس میگرفتم در کنار دوربین با لنز تله‌فوتو ۱۲ مگا پیکسلی و ۱۶ مگاپیکسلی ، چه کار ها که نکرده ام!و از چیز هایی در ظاهر کم اهمیت یا حتی چیزی که به چشم دیده نیاید و فقط باید چشم بصیرت داشت که درک کرد و دید اعجاز و آفرینش خداوند را. همان را میگویم . من از همان ها ، عکس میگیرم.گوشی نوت ۱۰+ من که هم شده کتابخانه من و دوربین عکاسی من یا حتی بگویم از روزهای همچنان طاقت فرسای قرنطینه که دوری از دوستان و دلتنگی را با برنامه هایی که خودتان بهتر از منِ نوعی میدانید، فاصله ها را از نظر مسافت کم نکرده اما دل هایمان را ، چرا، هنوز نزدیک به هم نگه داشته.پس به جرائت و صراحت میتوانم بگویم که تکنولوژی و گوشی های همراه که کم نیست مزیت هایشان و در سطر های متن من نمی‌گنجد اما نه تنها از نظر افکارِ نه چندان قدیمیِ والدین‌مان بد و مضر نیستند بلکه دریچه ای به سوی اطلاعات بیکران هستند و مقایسه سرعتِ یک شاتل فضایی با یک لوکوموتیو قدیمی ، همین ها بود که گفتم. درست است که گوشی میتواند مضر "هم" باشد ،در کنار پدیده اعتیاد زیاد به گوشی و... اما نمیتوان منکِر مزیت هایش شد.مزیت هایی که روز به بهتر و کارآمد تر میشوند.#روایتگر_باش