چقدر قشنگ شکلات پیچ میشیم.

به نام خدا.چه شکلاتای خوشمزه ای!سلام.حرفی که میخوام بزنم ربطی به شکلاتِ عزیز و خوشمزه نداره، یکم صبر کنید میفهمید.دیگه وقتت تمومه، پاها شروع میکنن از کار افتادن، همین جوری میاد بالا، کم کم دیگه از کمر به پایینتو نمیتونی تکون بدی، بعدش شروع میشه به دستات،نمیتونی دستاتو تکون بدی ولی هنوز گوشات میشنوه و آدمای دور و برتو میبینی، اگه خیلی خوش شانس باشی یکی میاد بالا سرت میشه و برات قرآن میخونه، وگرنه صدای آدما رو میشنوی که یکی میگه:به دکتر زنگ بزن، یکی دیگه گریه میکنه، یکی دیگه رو اون گوشه میبینی که داره لبخند میزنه و از مردنت خوشحاله.داری این صداها رو میشنوی که یک دفعه دیگه صدا هم نمیشنوی و فقط آدمایی دور و برت میبینی که یکی به سرش میزنه، یکی دیگه دست پاچه است و ....کم کم دیگه اینا رو هم نمیبینی و تموم.مهلتت تموم شد و تازه دنیای تو و کارهایی که کردی شروع میشه، الان دیگه از بالا همه رو میبینی، یکی زار زار گریه میکنه، یکی میگه خدا رو شکر و ....دکتر میاد، معاینت میکنه و اعلام میکنه تمومه، کم کم بقیه سیاه میپوشن و یک پارچه ی سیاهم روت میکشن و منتظرن ماشینِ حمل اجساد بیاد و ببرت،تو نمیدونی چه کار کنی، هی از این اتاق میری اون اتاق از اون اتاق میای این اتاق، هی داری بقیه رو صدا میزنی: اصغر ! مریم! فاطمه! علی!کسی صداتو نمیشنوه، فقط همه نارحتن البته استثنا هم هست؛ تو گیجی، یک لحظه میری تو حیاط میبینی ماشین حمل اجساد رسید، وای که چقدر وحشتناکه این ماشین، دوتا مردِ قول پیکر و عصبی و بداهلاقم از ماشین میان پایین، به پسرت میگن: مرحوم کجاست؟تو با خودت میگی: به من میگه مرحوم؟پسرت اشاره میکنه به اتاق و اونا برانکار رو میارن تو رو مثلِ یک تیکه گوشت برمیدارن و میندازن روی برانکار، تو بهشون میگی یکم آروم تر بابا، نا سلامتی آدمم.میذارنت توی ماشین دخترِ کوچیکت زار زار گریه میکنه، میگه: بابامو نبرید! بابامو نبرید!ولی تو مجبوری باید بشینی کنارِ جسدِ عزیزت و باهاش بری، چون خودتو خیلی دوست داری!!! ولی حیف دیر میفهمی چقدر خودتو دوست داشتی.ماشین تند میره اینگار داره گوسفند جابه جا میکنه، جسدت هی تکون میخوره، به راننده میگی: بابا یکم آروم تر! ولی کسی صداتو نمیشنوه.میرسن قبرستانِ عزیز و آرام، یکم میترسی، ولی وقت برای ترسیدن نیست چون این دو بزرگوار از فرشته های عذاب هم بدتر هستند، مثل گوسفند بلندت میکنن، چهار تا فحشم بهت میدن که چقدر سنگینه، میبرنت مُرده شور خونه، پسرات میرسن و کارای اداری رو انجام میدن تا مرده شورها شما رو بشورن، پسرتو صدا میزنی: اصغر بابا منو از اینجا ببر! کسی صداتو نمیشنوه، تنهای تنها هستی، چهار تا مرده شور میان، میذارنت رو تخت مرده شور خونه، آب رو باز میکنن و شروع میکنن به شستنِ جنابِ عالی، تو هم نگاشون میکنی، هر چی سعی میکنی نذاری بشورنت ولی فایده نداره، اونا سرسختانه میشورنت، خسته میشی از تلاش کردن بیهوده، میشینی کنارِ پنجره و بیرونو نگاه میکنی، بچه هات، عروسات، دامادات، نوه هات همه اومدن قبرستون و پشتِ درِ مرده شور خونه منتظرتن.نوه ات، امید خیلی داره گریه میکنه، چون تو رو خیلی دوست داشت، تو هم نمیتونی گریه ی اونو تحمل کنی، میای نزدیکش صداش میکنی، میگی امید بابایی گریه نکن من اینجام؛ ولی صداتو نمیشنوه!قبری که برات خالی کردن توجهتو جلب میکنه، میری سرِ قبر، چه خونه ی کوچیکی!یکدفعه میبینی سر و صدا شد، آره تو رو شستن و کفن کردن و آماده ای! بچه هات خواستن برای آخرین بار ببیننت، همه میان توی ورودی مرده شور خونه!چقدر قشنگ شکلات پیچمون میکنن.همه نگاهت میکنن، بهت دست میکشن، مرده شور میگه: بسه دیگه باید ببرمیش سرد خونه!آره سرد خونه چون پسرِ کوچیکت یک شهر دیگه است و تا بیاد طول میکشه و تو باید توی سرد خونه باشی.... ادامه دارد.دوستای عزیزم، میخواستم یکم ملموس تر مرگ رو بچشم برای همین این مطلب رو نوشتم، ببخشید که عکسِ اول رو شکلات گذاشتم، چون میخواستم ترغیب بشید بخونید، این مطلب رو بقیشم حتما بخونید چون جاهای خوبشم میرسه.ممنون، این عکس آخر هم ببینید.