از ترسات نترس! بترس که با ترسات بمیری!

ترس ذهنیسالها پیش از برادرم یه جمله شنیدم که خیلی برام جذاب بود:بترسی مُردی!جمله، جمله جالبی بود اما من اون روزا در سطحی از آگاهی نبودم که بتونم عمق این جمله رو درک کنم. از دو سال پیش که فهمیدم تمام زندگیم با ترسام جلو رفته و خیلی از فرصتها رو به خاطر همین ترسا از دست دادم و نتونستم به زندگی دلخواهم برسم، قضیه ترس و چیزای ترسناک برام یه شکل دیگه به خودش گرفته. الان دیگه عمیقاً به این باور رسیدم که هر چی سختتر و ترسناکتر، ضرورت انجامش بیشتر!حالا چرا و چجوریش رو توی جمله های پایینی خوب برات باز میکنم.میدونی! همه ما از وقتی که به دنیا میایم از یه چیزایی میترسیم. هر چی بزرگتر میشیم، این ترسا هم بیشتر و ریشه دارتر میشن. شاید بگی خب از ترس باید ترسید دیگه! مگه میشه بدون ترس زندگی کرد!برای جواب دادن به این سؤل، بشنو از فروید که میتونه درک این بحث رو برات راحتتر کنه.فروید میگه ما سه نوع ترس داریم: ترس واقعی، ترس روان رنجور و ترس اخلاقی. ترس واقعی همون خطراتی هستن که در دنیای بیرون وجود دارن، مثل ترس از حیوانات وحشی، ترس از جنگ یا ترس از رد شدن از یه خیابون خیلی شلوغ و پر تردد که میتونه منجر به تصادف بشه (این یکی از ترسهای طبیعی خود منه که برات مثال زدم ?). ترسای واقعی، همون ترسایی هستن که میگی مگه میشه آدم بدون ترس زندگی کنه!ترس روان رنجور، ترس ناخودآگاهیه که ریشه در کودکیمون داره و به سه صورت متناسب (با موقعیت)، نامعقول (نامتناسب با موقعیت) و وحشت زدگی بروز میکنه. ترس اخلاقی هم به تخطی از بایدها و نبایدها و ارزشهامون مربوط میشه.بیشتر ترسایی که ما توی زندگی باهاشون طرفیم، همون ترسای روان رنجور هستن. مثلاً ترس از اینکه دوست داشتنی نباشیم، به اندازه کافی خوب نباشیم، ضعیف باشیم، تنها بمونیم، اشتباه کنیم، سرزنش بشیم، شکست بخوریم، پیر بشیم، مریض بشیم، بهترین نباشیم، همه چی تحت کنترلمون نباشه، اعتماد کنیم و ازمون سوء استفاده بشه، حمایت نشیم، دیگران رو ناراحت کنیم، عیب و ایرادهامون برملا بشه، پذیرفته نشیم، لذت نبریم و الی آخر ... حتما تو هم یک یا چند تا از این ترسایی که گفتم رو داری و توی اطرافیانت دیدی.نکته جالبی که باید بدونی اینه که این ترسا فقط توی ذهن ما به رسمیت شناخته میشن و خودمون برای خودمون ساختیمشون چون یه سری از موقعیتهایی که در دوران کودکی تجربه کردیم باعث شدن چنین ترسایی درون ما شکل بگیرن و اونقدر با ما موندن و با ما بزرگ شدن که به واقعیت زندگیمون تبدیل شدن. طوری که برای ما یک امر مسلم هستن و تمام زندگیمون بر اساس اونها پیش میره.مثلا کسی که ترس از اشتباه کردن داره، مدام نگران و مضطربه که نکنه خرابکاری کنم یا نکنه دیگران خرابکاری کنن. و به خاطر همین ترس، از خیلی موقعیتها اجتناب میکنه تا مبادا اشتباهی رخ بده. اکثر آدما این ترس رو با خودشون دارن و بدون اینکه ازش آگاه باشن، زندگیشون داره تحت تاثیر این ترس قرار میگیره یعنی تحت تاثیر این ترس تصمیم میگیرن، فکر میکنن، رفتار میکنن و مسلما متناسب با همین ترس هم نتیجه میگیرن!میدونی چی میخوام بگم؟این ترسا همون چیزایی هستن که اراده مارو محدود میکنن، مارو کنترل میکنن و قسمت اعظمی از مشکلات مارو به وجود میارن. اما چون ازشون بی خبریم و کاری هم باهاشون نداریم، اونام سر تخت پادشاهی جا خشک کردن و لحظه هایی که میتونیم اقتدار داشته باشیم و قدرتمندانه عمل کنیم رو به لحظه هایی تبدیل میکنن که از موضع ضعف عمل میکنیم. خوبه که بدونی ما آدما هر لحظه اراده کنیم و پا توی دل این ترسا بذاریم، میتونیم ازشون عبور کنیم. خودمونی تر بگم، هر لحظه که اراده کنیم، کُت تنِ ماست ?.اینجای حرفامو خیلی با دقت بخون و بهشون فکر کن.ترسای ما میان تا مارو بزرگ کنن. یعنی چی؟یعنی ترسا میان تا ما بترسیم اما دل به دریا بزنیم، اراده کنیم و اقدام کنیم. وقتی با وجود ترسی که داریم میریم سراغ چیزی و به اصطلاح باهاش روبرو میشیم، قوی تر میشیم. بار اول که انجامش بدیم میبینیم اااااا، با وجود ترسی که داشتیم انجامش دادیم اما بلایی سرمون نیومد! هنوز زنده ایم! تازه حس خیلی خوبی هم به خودمون داریم! احساس افتخار به خود، اعتماد به نفس و قدرت میکنیم! و همین حس شیرین باعث میشه دفعه بعدی راحتتر و با تسلط و جسارت بیشتری انجامش بدیم و کم کم میبینیم که دیگه اثری ازون چیزی که اسمش ترس بود باقی نمونده!تجربش رو داری؟؟!وارد شدن به ترسامون و انجام دادن کارایی که ازشون میترسیم، مارو نمیکشه اما موندن توی اون ترسها همه چی مارو نابود میکنه. مهمتر از همه اینکه راه پیشرفت ما آدما، از مواجهه و عبور از همین ترسا میگذره. یعنی وقتی از اشتباه کردن و سرزنش شدن و کنترل شدن و تنها موندن و اعتماد کردن و غیره نترسیم و دقیقاً وارد همون موقعیتی بشیم که ممکنه این ترسارو در ما تحریک کنه، فرصتهای رشد و ترقی زیادی برامون پیدا میشه که قبلاً برامون وجود نداشت چون همش ازشون فرار میکردیم!و نکته قابل توجه دیگه اینه که از هر چی بترسی سرت میاد! از هر چی بترسی و ازش فرار کنی، دنبالت میکنه حتی اگه بری کره ماه! پس هر وقت از هر چی ترسیدی، بشین برای خودت روشن کن که اگه ازون ترس عبور کنی، چه چیزایی بدست میاری! چیزایی که عبور از اون ترس برات میاره بیشتر و ارشمندتره یا زندگی کردن توی قفسی که از ترس برای خودت ساختی و اشتباها اسمش رو گذاشتی امنیت خاطر!و یادت باشه که شجاعانه زندگی کردن، کار هر کسی نیست! مهمترین دستاورد مواجهه با ترسامون، اعتماد به نفس و قدرت روانی بالاست که کلید تمام موفقیتهاست. اون بالا گفتم هر چی سختتر و ترسناکتر، ضرورت انجامش هم بیشتر. میتونی آدمی رو تصور کنی که چنین خصلتی داره؟ یعنی میترسه و قبول داره که میترسه اما میره توی دل ترساش تا ازشون رد بشه و اجازه نمیده ترساش زندگیش رو کنترل کنن. یعنی آدمی که از کارای سخت فرار نمیکنه اتفاقا میره سراغ کارای سخت و انجامشون میده چون انقدر به خودش و توانمندیاش باور داره که میدونه میتونه از پسش بربیاد. حالا یه سؤال مهم دارم:به نظرت یه همچین آدمی میتونه موفق نشه؟ میتونه ضعیف باشه؟ میتونه جذاب نباشه؟ دوست داشتنی نباشه؟ قابل احترام نباشه؟ شایسته و لایق نباشه؟ میتونه تنها بمونه؟ میتونه خوشبخت نباشه؟حتما بهش جواب بده.یادت نره که بترسی مُردی! ترس یعنی در جا زدن ،مرگ عزت نفس، مرگ آروزها، مرگ رؤیاها، مرگ شادی، مرگ لذت، مرگ آرامش ...از ذهنت بیا بیرون! ترسای تو بیرون از ذهنت هیچ اعتباری ندارن! ترسات واقعی نیستن! هرگز فراموش نکن که تو ترسات نیستی! تو بزرگتر از هر ترس و سخت و مانعی هستی!فقط باید خودتو باور کنی ❤️در نبرد با روزهای سخت، این انسانهای سخت هستند که میمانند نه روزهای سخت!اگه خواستی در این مورد و موارد مشابه بیشتر با هم صحبت کنیم، آدرس اینستاگرامم رو داشته باش:https://www.instagram.com/vdakarami/