یک بعدازظهر با سعید

سعید: « آره می‌گفتم. زنداییِ من، یه دستپختی داره که نگو... آره... بعد... »چند کلمه‌ی بی‌ربط را جویده و نجویده تحویلم داد و درحالی که نگاهم در چهره‌اش جاخوش کرده بود، سرش را پایین انداخت و گفت: « فراموش کردم... »جوری خجالت‌زده شد که انگار گناه کبیره‌ای مرتکب شده باشد. مدام می‌خواست از مقابل نگاهم فرار کند. دست و پایش را گم کرده بود. از جایی که نشسته بودیم ( هال ) بلند می‌شد و خود را به آشپزخانه می‌رساند و دستِ خالی برمی‌گشت. صدای ترانه‌ای که از گوشی‌اش پخش می‌شد را کم و زیاد می‌کرد و سرانجام وقتی که می‌دید از پسِ افکار مزاحمش برنمی‌آید، رفت و به کارش ادامه می‌داد. می‌گفت که از ظهر ( ساعت یک ) تا به الان ( ساعت پنج و نیم ) چین و چروکِ هشت لباس را صاف کرده و این نُهمی‌اش است. از مزایای بخارشویِ دستی ( که شباهت زیادی به جاروبرقی داشت ) صحبت می‌کرد و اینکه بخار چقدر برای الیاف طبیعی مفید است. آستین‌ لباس را می‌گرفت و با دستِ دیگرش، لوله‌ی خروجِ بخار را به سمتش نشانه می‌رفت وهمزمان دکمه‌ی بخار را فشار می‌داد و چروک‌ها کم کم باز می‌شدند. لباس را پشت و رو می‌کرد و همین حرکت را برای سمت دیگرش، تکرار می‌کرد. هوای خنک، در مسیر خروجش از دریچه‌ی کولر تا رسیدن به من، با بخارِ داغ ترکیب می‌شد و هوایی شرجی را تحویلم می‌داد؛ با این‌حال او بیشتر از من عرق کرده بود! قبل از آن، از حافظه‌ی خوبش تعریف می‌کرد. می‌گفت که خاطرات پنج سالگی‌اش را خیلی واضح به یاد دارد و از برگه‌های زردآلو و توت‌خشک‌هایی که مادرش با سلیقه درست می‌کرد، با چنان ولعی تعریف می‌کرد که من نیز دهانم آب می‌افتاد! می‌گفت کوچک که بود، باغِ بزرگی که خانه‌یشان در آن قرار داشت، سرسبز بود و بهار، در سیلِ پروانه‌های رنگی شنا می‌کرد و از قایَم‌باشَک‌هایی که با بچه‌های فامیل در ( لابلای علف‌های سربه‌فلک‌کشیده‌ی) آن بازی می‌کرد، با آب و تاب صحبت می‌کرد. داستان‌گویِ واردی بود و صحنه‌ها را با جزییات تعریف می‌کرد. آنجا پوستِ سفیدش، سرخ می‌شد و صدایش می‌لرزید و من سعیدِ سی و دو ساله را نمی‌دیدم و دلم می‌خواست آن کودکِ پنج ساله را در آغوش بکشم! حال اما باز تَه‌ریش را در صورتش می‌دیدم. اشعه‌های نارنجی‌ِ اواخرِ شهریور، برای من لذت‌بخش بود ولی چشمان او را می‌زد و این شد که ازم خواهش کرد اگر می‌شود درِ حیاط‌خلوت را ( که روبروی محل کارش باز می‌شد ) ببندم و بستم. آدمِ خوش‌صحبتی بود. از من دوسال بزرگتر بود و از نوجوانی، آرزو داشتم که با او در ارتباط باشم! البته آنجا دلیلم برای این کار، ظاهر زیبایش بود. این را بارها بهش گفته‌ام و او همیشه خنده‌ای از سرِ مهربانی تحویلم می‌دهد و با شوخی پَسَش می‌زند ولی داستان واقعا برایم همینطور بود! از آنهایی بود که همیشه خنده‌ای دوست‌داشتنی بر لب داشت ( مانند همان روز ) و حالا که با او در ارتباط بودم، دیدم که علاوه بر ظاهرش، قلب مهربان و زبانِ شیرینی نیز دارد! اما آن موقع‌ها که من از بالغ بودن چیزی نمی‌دانستم و همچنین از دلِ او، این جذابیتش برایم یک رویای کودکانه بود اما حال که بیشتر با او آشنا شده بودم و خود نیز قاطیِ آدم‌بزرگ‌ها، می‌دیدم که حفظِ ظاهر، چقدر سخت است؛ اینکه به آنهایی که تو را از قبل می‌شناختند بگویی که هنوز هم خوشحال هستی و از همه‌چیز راضی؛ و او این‌ها را به من گفت. از ناملایمتی‌هایی که روزگار با او کرده، از مرگ پدرش در نوجوانی، از شکستی که در زندگیِ مشترکِ سابقش داشته و... همین شب گذشته، از بحثی که با همسر فعلی‌اش داشته و می‌دیدم که برایش سخت است به آن ظاهر مورد علاقه‌ی کودکی‌ام وفادار بماند و نمی‌دانستم چگونه بهش بگویم که « راحت باش » تا احساس غریبگی نکند! نیم ساعت گذشته بود و لباسی دیگر را برای صاف کردن انتخاب کرده و اواسط کارش بود. من نیز همانطور که دَمَر دراز کشیده بودم، با ترانه هم‌خوانی می‌کردم. یک قطعه‌ی نوستالژی بود به گمانم! متنش را حضور ذهن ندارم اما حسش خوب بود؛ حس و حالی که با سعید مشترک بودیم! چند ماهی‌ست که رابطه‌یمان نزدیکتر شده است و از همین نشست و برخاست‌های گاه و بیگاهمان، متوجه شده‌ام که در خیلی چیزها تفاهم داریم. مهم‌ترین‌شان احساسی بودنمان است! نوع نگاه خاصی که به رابطه‌ها داریم.نمی‌دانستم چه بگویم که جو عوض شود. سن و سالم کمتر از آن بود که بخواهم بهش توصیه کنم! شاید هم به سن و سال ربطی ندارد و بحث در نوع بیان است که من در اینگونه موارد، از بسیار نیز، یک پله بالاتر ضعیف هستم! برای همان، گاهی لابلای صحبت‌ها، مزه‌ای می‌پراندم و از مهارت‌هایی که در کارش داشت، تعریف می‌کردم و یا از حیاط‌خلوتِ رو به خورشیدش! نمی‌دانم، زورِ من در آن لحظه، در همین حد و اندازه بود! کم کم دیدم که در صاف کردنِ لباس، زیاده‌روی کرده و بیخود دور و برش را بررسی می‌کند. فهمیدم که حوصله‌اش برای ماندن در خانه، بیش از این جوابگو نیست و بهانه‌ی قهوه‌فروشی و چند دقیقه قدم زدن را آوردم. بعد از آنکه یک نخ سیگار را تا نصفه کشید، به همان وضعیت، در جاسیگاری ( قوطی رب ) مُچاله‌اش کرد و بهانه‌ام را به عنوان پیشنهادی معقول، تایید کرد و رفت تا حاضر شود. همانجا بود که ایمان آوردم، دلیل حس خوبی که از کودکی بهش داشته‌ام، یک حسِ قدرتمندِ دِلی بوده است.