هوای خوب ، حال خوب

سلام صبح قشنگ ، سلام آسمان آبی ، سلام خورشید ...با آمدن صبح من هم اومدم ، من هر روز میام ،من میام هرروزیک روز دست و رو شُسته، یک روز سر به هوا ، یک روز تو هوا ، یک روز روی زمین ، یک روز خوشحال ، یک روز ناراحت ، یک روز پر انرژی و پر هیاهو , اونقدر پرهیاهو که هیاهوی ما دنیا رو پُر می کند از صدا و خنده ، یک روز خواب آلود و کِسِل ، یک روز با امید به آینده ای روشن ، یک روز هم حتی حوصله یک دقیقه بیشتر زندگی کردن را نداریم ، یک روز نگاهمان رو به آسمان هستش و یک روز اینقدر سر به زیر که انگار اصلاً وجود خارجی نداریم و کسی هم حضورمون رو حس نمی کند ، یک روز خوشحال و یک روز با یک دل پر غصه ، یک روز با روی باز از همه استقبال می کنیم و یک روز خجالتی و کم رو اونقدر کم رو که انگاری زبان حرف زدنمون رو جایی جا گذاشتیم .یک روز سرشار از تلاش و پشتکار و یک روز بی کار و علّاف ، یک روز سرگرم دنیا ، یک روز از دنیا سیر ، یک روز مشغول ساختن و یک روز نشسته بر آجرپاره هایی که نمی دونیم باید باهاشون چیکار کنیم و چی بسازیم برای دنیامون ... .راستی چرا؟چرا ما آدمها اینجوری هستیم ؟چرا تو سالها و ماهها و روزهای عمرمون این حال و روزها رو تجربه می کنیم ؟ اصلا ً لحظه به لحظه هامون با هم فرق می کند و هر لحظه تو حالی هستیم ، به قول معمول تر و دم دستی تَر ، هر روز وهر ساعت تو یک فازی هستیم .چرا بعضی وقتها حسُّ حال نیست و بعضی وقتا فقط با خنده ها مون فضا رو به اصطلاح می ترکونیم و یک کوه رو به راحتی با حالمون جا به جا می کنیم ، می زنیم و می پاشیم و نظم می دهیم و سازمان میدیم و ... چرا ؟تا حالا به این فکر کردین ؟ من که خیلی فکر کردم و فکر می کنم و مخصوصاً روزایی که یک جورایی کارهایی که انجام میدم برام خیلی عجیب و غریب می آید ؟چرا بعضی وقتا با یک تراکتور و جرثقیل هم نمی شود آدمها رو از جاشون بلندشون کرد ,بعضی وقتا اصلاً نمی شه همین آدمِ جرثقیلی رو ، اصلاً یک جا ، یک ثانیه نشوند و پر از هیاهو و انرژی هستش که مثل بمب انرژی عمل می کند.این حال واوضاع برای همه پیش میاد و فقط مال یک آدم و یک لحظه خاص نیست ، بلکه هر زمان و هر کس همچین حالی رو ممکن هستش که تجربه کند و البته که قطعاً اینچنین هستش .آره این قصه ی آدم بودنهاست ,که اگر آدم هستیم و پس فرشته نیستیم ، همه این حال و اوضاع را بلکه هم بیشتر از اینها رو تجربه می کنیم .خصلت انسان بودن هستش و اگر بشر هستیم ، بعیده که کسی پیدا بشه که بگه نه ... من اینجوری نیستم، بعید هستش .پس زیاد به فکر این حال و اوضاع نباید بود و زیاد غصّه خوردن هم البته جایز نیست ، کافیه هر کس به نوبه خودش با توجه به روحیه ای که دارد و شناختی که از خودش پیدا کرده تفحص کند و ببیند که چطوری می تونه خودش رو از این حال کسالت ، خمودگی و بی حوصلگی بیرون بکشد.این جمله که کسالت ، کسالت میاره ,بی حالی بی حالی میاره ,تنبلی تنبلی میاره .تنبلی زندگی رو کساد می کند ,کسادی هم کم کم جای خودش رو به بیکاری و ... هزار جور بی برنامگی و برنامه های ناجور دیگر می کشاند و هزار جور حال بدِ دیگر به دنبالش می آید ,چرخ موتور محرکه دنیا رو پنچر می کند .البته که جای نگرانی نیست و فقط باید فکری برای حل مساله کرد.گاهی وقتا دعا، نیایش واذکار,ورزش وچند حرکت نرمشی و کششی مناسب و به جا ,تبسم وخنده زورکی و اظهار خوشحالی کردن ظاهری و خندیدن ,مراقبه ، تلقین های خوب و تجسم خلاق (تجسم حالتی چند دقیقه ای که من الان بیدارم و مشغول انجام کارهایی با انرژی خیلی بالا هستم ، به مدت چند دقیقه ) ,یادآوری خاطره ای خوب یا یادآوری چهره دوست ، آشنا و شخصی که آدم بسیار فعال و پرانرژی ,و امثالهم ,که بستگی دارد به این که شما کدام یکی رو انجام می دید که این هم باز برمی گردد به حال و هوای هر شخص که از هر شخصی به شخص دیگه فرق می کند,دیگه بیشتر از این با نوشته هام سرتون درد نمیارم .ان شاالله که همیشه ایام به کامتون باشد و حالتون خوب و خوش .