در خدمت و خیانت رجال سیاسی

تردیدی نیست که تلاش برای دستیابی به فناوری هسته ای بیش از هر چیزی با انگیزه دستیابی به قدرت بازدارندگی نظامی و تضمین امنیت ملی ایران است. این را هم ما می دانیم و هم تمام دولت های دوست و دشمن ما در سطح جهانی.استفاده صلح آمیز از فناوری هسته ای همواره در تمام جهان پوششی بوده است برای دستیابی به ظرفیت تولید سلاح های هسته ای. در دنیای امروز، سایر تسلیحات متعارف هم معمولا با عنوان «تجهیزات دفاعی» ساخته و تولید می شوند. هر چند بسیاری از این تسلیحات در جنگ های متجاوزانه استفاده می شود، اما هیچکس صراحتا از جنگ و تجاوز حرفی نمی زند و همه بر دفاع و پیشگیری از جنگ و جلوگیری از جنگ های بزرگتر تاکید می کنند. https://virgool.io/@sepehr.samii/%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%D8%A7-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%B1%DA%98%DB%8C-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%86%D9%87-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-rhllbj4pfyyr ظرافتهای سیاسی دقیقا همینجا شکل می گیرد که یک سیاستمدار باید بتواند با شیوه بیان خود، حتی زمانی که چیزی علیه منافع مخاطب است، آن را همسو یا لااقل سازگار با منافع مخاطب جلوه دهد.اخیرا جناب حجت الاسلام والمسلمین علوی، وزیر محترم اطلاعات دولت فخیمه حجت الاسلام دکتر حسن روحانی (فریدون)، اینطور اظهار کرده بودند:وی در تلویزیون دولتی گفت: «برنامه هسته ای ما یک برنامه صلح آمیز است و رهبر عالی کشور در فتوای خود صریحاً گفتند که تولید سلاح هسته ای خلاف شرع است و جمهوری اسلامی آن را دنبال نخواهد کرد و آن را حرام می‌داند." "اما بگذارید به شما بگویم، اگر گربه‌ای را گوشه‌ای گیر بیاندازید ممکن است رفتار متفاوتی از گربه‌ای داشته باشد که به صورت آزاد پرسه می‌زند. اگر آنها ایران را به آن سمت سوق دهند ، تقصیر ایران نیست بلکه تقصیر کسانی است که ایران را تحت فشار قرار داده اند.»خط‌ونشان هسته‌ای ایران از نگاه نیویورک‌تایمز (eghtesadnews.com)موضعگیری جناب وزیر اطلاعات دولت تدبیر و امید چند ویژگی دارد:اولا، ایران را به گربه ای تشبیه کرده که در گوشه ای گیر افتاده است. وقتی گربه ای در گوشه ای گیر می افتد، خود را در یک قدمی مرگ می بیند. این حالت مملو از استیصال و بیچارگی است. جناب علوی موضع ایران را در اوج ضعف و انفعال تصویر کرده اند.دوما، جناب وزیر اطلاعات بطور تلویحی پذیرفته اند که این صنعت هسته ای که در ایران شکل گرفته در مواقع اضطرار می تواند ماهیت تسلیحاتی یافته و در جهت ساخت و حتی استفاده از مهیب ترین سلاح کشتار جمعی استفاده شود. به لحاظ حقوقی همین تاییدیه کافیست که هر گونه تحریمی علیه ایران مشروعیت یافته، و از لحاظ دیپلماتیک این مساله می تواند اجماع جهانی علیه ایران را احیا کند. همان اجماعی که دولت تدبیر و امید بارها با افتخار ادعا کرده به برکت سیاست های این دولت شکسته شده است. همه می دانند که توافق برجام هیچ دستاوردی برای ایران نداشت. اما همین که میان روسیه و چین و آمریکا و اروپا آن اجماعی که در زمان احمدی نژاد علیه ایران وجود داشت دیگر وجود ندارد، هواداران دولت روحانی این را بعنوان بزرگترین دستاورد برجام معرفی می کنند. اظهارات آقای علوی وزیر اطلاعات دولت روحانی بهترین دستاویز برای آمریکا و دشمنان ایران است تا آن اجماع جهانی را مجددا احیا کنند. قطعا نه روسیه و نه چین تمایلی به دستیابی ایران به سلاح هسته ای ندارند.سوما، وقتی می فرمایند «تقصیر ایران نیست بلکه تقصیر کسانی است که ایران را تحت فشار قرار داده اند»، از یکسو مجددا ایران را در موضع انفعالی و ضعف قرار داده، و از سوی دیگر استدلال های مشابه دشمنان ایران را که در توجیه زیر پا گذاشتن قوانین بین المللی استفاده می کنند مشروعیت بخشیده است. بعنوان مثال، رژیم صهیونیستی کودکان فلسطینی را به قتل می رساند و ادعا می کند کشته شدن این کودکان تقصیر مبارزان فلسطینی است که «پشت کودکان مخفی شده اند». یا عربستان با توجیه مشابهی کودکان و غیر نظامیان یمنی را به قتل می رساند. یا خود آمریکا با استدلال مشابهی در عراق و افغانستان و لیبی و غیره کشتار غیر نظامیان را توجیه می نماید. شیوه اظهار نظر جناب وزیر اطلاعات ما تمام این استدلالات را پذیرفته و مشروعیت می بخشد.اما در همین موضوع، اخیرا رهبری به شیوه دیگری موضعگیری نمودند:ایشان گفتند: در این میان، آن دلقک صهیونیست بین‌المللی دائم می‌گوید ما نمی‌گذاریم ایران به سلاح هسته‌ای دست یابد، در حالی که باید به او گفت اگر جمهوری اسلامی تصمیم به دستیابی به سلاح هسته‌ای داشت، او و بزرگ‌تر از او هم نمی‌توانستند مانع شوند.حضرت آیت الله خامنه‌ای تأکید کردند: آنچه مانع جمهوری اسلامی برای ساخت سلاح هسته‌ای است، فکر و مبانی اسلامی است که ساخت هر سلاحی اعم از هسته‌ای یا شیمیایی را که موجب کشتار مردم عادی می‌شود، ممنوع می‌داند.ایشان با یادآوری قتل عام ۲۲۰ هزار تن در بمباران اتمی آمریکا و همچنین محاصره مردم مظلوم یمن و بمباران بازار و بیمارستان و مدرسه بوسیله جنگنده های ساخت غربی‌ها، گفتند: کشتار غیرنظامیان و مردم بی‌گناه روش آمریکایی‌ها و غربی‌ها است و جمهوری اسلامی این روش را قبول ندارد و بر همین اساس به سلاح هسته‌ای فکر هم نمی‌کند.رهبر انقلاب اسلامی تأکید کردند: اما ما برای کسب توانایی‌های هسته‌ای متناسب با نیازهای کشور مصمم هستیم و به همین علت، حد غنی‌سازی ایران ۲۰ درصد نخواهد بود و تا هرجا که لازم و نیاز کشور باشد، اقدام خواهد کرد مثلاً برای پیشران هسته‌ای یا کارهای دیگر ممکن است غنی‌سازی را به ۶۰ درصد هم برسانیم.حد غنی‌سازی ایران ۲۰ درصد نیست؛ متناسب با نیاز کشور شاید به ۶۰ درصد هم برسد/ مجلس و دولت اختلاف‌شان را حل کنند/ فکر اسلامی، مانع تصمیم ایران درباره سلاح هسته‌ای است؛ نه آن دلقک صهیونیست - تابناک | TABNAKمحتوای موضعگیری رهبری در حقیقت همان مطلبی است که وزیر اطلاعات هم اظهار کرده بود، اما شیوه بیان رهبری ویژگی هایی بکلی متفاوت دارد.اولا، بجای اینکه ایران را در موضع ضعف و انفعال جلوه دهد، از موضع اقتدار و کسی صحبت می کند که ابتکار عمل در دستان اوست.ثانیا، بجای اینکه دشمن را در موضع اقتدار و ابتکار عمل قرار دهد، او را تحقیر کرده و با استفاده از عبارت «آن دلقک صهیونیست» او را تخفیف می دهد.ثالثا، با اشاره به این واقعیت تاریخی که آمریکا تنها کشور جهان است که از سلاح هسته ای برای کشتار غیرنظامیان استفاده کرده، هر گونه مشروعیت را از دشمن خلع نموده و موضع ایران را مشروعیت می بخشد.رابعا، با تاکید بر اینکه عملکرد جمهوری اسلامی بر آمده از تعالیم اسلامی است و کشتار غیر نظامیان حاصل تمدن غربی است، دعوای لفظی را به سطح تمدنی کشانده و تمدن غربی را تحقیر می کند.و خامسا، در انتها با اشاره به اینکه ما غنی سازی اورانیوم را در حد 20 درصد متوقف نکرده و به درجات غنای بالاتر مانند 60 درصد خواهیم رفت، تهدیدی جدی و مقتدرانه علیه دشمن را اعلام می کند. یعنی همان تهدید و خط و نشانی که ظاهرا جناب علوی می خواست برای دشمنان بکشد، رهبری همان تهدید را اینجا بکار می برد، اما به شیوه ای که نه تنها هزینه ای برای کشور ایجاد نمی کند، بلکه باور پذیری آن هم بسیار بیشتر است. رجال سیاسی خائن آن دسته ای هستند که گاهی ایران را آنچنان خوار و ذلیل می کنند که مثلا حتی توان تولید لوله هِنگ را هم ندارد، یا حد تکنولوژی آن تولید آبگوشت بزباش است، و گاهی هم وقتی می خواهند با زبان تهدید آمیز علیه دشمن صحبت کنند طوری موضعگیری می کنند که گویا مستقیما از کارشناسان تبلیغاتی دشمن خط گرفته اند. اگر بتوانیم به خودمان بقبولانیم که برخی از این رجال نفوذی های وطن فروش و وابسته به دشمن نیستند، در خوشبینانه ترین حالت به این نتیجه می رسیم که اینها انسانهای ببو و پخمه هستند که ناخواسته هرگاه دهانشان را باز می کنند هزینه های جدیدی برای کشور ایجاد می شود.در هر دو صورت، چه این دسته نفوذی و خائن و وطن فروش باشند، و چه ببو و پخمه و کارنشناس، این سوال مطرح می شود که چطور ممکن است چنین افرادی در سمت های کلیدی و حساس حکومتی قرار گیرند.دو احتمال وجود دارد. یک احتمال همان توجیهی است که رسانه های معاند برانداز مطرح می کنند. یعنی اینکه نظام جمهوری اسلامی یک نظام فاسد و دیکتاتوری و خائن و ضد ملی است که آنچنان ناکارآمدی و فساد در تار و پود آن رخنه کرده که هر آدم پخمه و ببویی به راحتی در آن به مقامات بلند پایه صعود می کند. بر اساس این نظریه، فساد و ناکارآمدی از خود رهبر شروع شده و به لایه های پایینتر می رسد.اما در همین مثالی که اینجا بررسی کردیم به وضوح دیدیم که این دیدگاه نمی تواند درست باشد. موضعگیری رهبری در حقیقت نقطه مقابل موضعگیری وزیر اطلاعات بود. اگر قرار بود جمهوری اسلامی یک نظام دیکتاتوری باشد، چطور ممکن بود رهبری که در راس این نظام است یک جور موضعگیری کرده و وزیر اطلاعات دولت جور دیگر؟ مضافا، آیا باید باور کنیم در میان طرفداران و پیروان رهبری، حتی یک نفر وجود نداشته که بتواند حرف دهانش را بفهمد و تشخیص دهد این قبیل اظهاراتی که جناب وزیر اطلاعات فرموده اند تا چه حد در تضاد با مواضع رهبری است؟ اگر قرار بود رهبر شخصا وزیر اطلاعات را دستچین کند، چرا باید کسی را انتخاب نماید که اینطور علنی برای نظامی که آن رهبر در راس آن است هزینه زایی کند؟اما احتمال دیگر که بسیار بیشتر قرین به واقعیت است اینکه نظام جمهوری اسلامی یک نظام حکومتی هردوانه است. یعنی هم نهادهای حکومتی اقتدارگرایانه با ماهیت و خصلت ملی در آن هست، و هم نهادهای حکومتی دموکراتیک که به دلیل بافت جمعیت ایران، ماهیت و خصلت غربگرایانه و ضد ملی پیدا کرده اند.در ادبیات رسمی این دو گروه را تحت عناوین «اسلامیت» و «جمهوریت» در نظام «جمهوری اسلامی» عنوان می کنند. اما در واقع اینها همان نهادهای اقتدارگرایانه ملی در مقابل دموکراتیک جهان وطنی و ضد ملی هستند. رجال سیاسی ساده لوح و پخمه و ببو و خائن و وطن فروش و ناموس فروش هم معمولا از طریق همان نهادهای دموکراتیک به درون نظام رخنه کرده و می کنند. https://virgool.io/@sepehr.samii/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%AF%D9%85%D9%88%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B9%D9%87-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-oa4lgch41uza انتخابات ریاست جمهوری 1400 نقطه عطفی در تاریخ ایران خواهد بود. کشمکش میان جریانات و جناح های سیاسی در دو جهت ادامه دارد. یک دسته به دنبال تحقق تسلط کامل نهادهای اقتدارگرای ملی بر کلیه ارکان قدرت در نظام جمهوری اسلامی هستند. و دسته دیگر به دنبال ایجاد اغتشاش و آشوب با استفاده از شعارهای مردمسالاری و دموکراسی و جمهوریت و آزادی و غیره. در این میان، دولتهای غربی و دیگر دشمنان ایران قطعا از دسته دوم حمایت می کنند. لذا واقعه ای که در پیش روی ماست در حقیقت کشتی سنگین وزنی است میان تمدن ملی ایرانی و تمدن بی وطن غربی. قطعا امروز غرب در ضعیفترین وضعیت خود قرار دارد. اما سوال اینجاست که باید دید تمدن ایرانی واقعا در چه موقعیتی است. آیا ما در موضعی حتی ضعیفتر از غرب هستیم، یا بالاخره به جایی رسیده ایم که بتوانیم با استفاده از این بزنگاه تاریخی پس از قرنها کمر راست کرده و تمام قد در عرصه جهانی بایستیم؟ https://virgool.io/@sepehr.samii/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF-%D9%85%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D8%AF-%DA%A9%D9%86%D8%AF-lxft6j1v2t8k با توجه به مشکلات عدیده اقتصادی و اجتماعی و سیاسی در داخل ایران عموما این تصور وجود دارد که غرب هر چقدر هم ضعیف شده باشد ما همچنان از آن ضعیفتریم. اما نکته دقیقا همینجاست که آمریکا و غرب از نقطه اوج خود به سیر حضیض افتاده، در صورتیکه ما از نقطه قعر می خواهیم به سیر صعودی بیافتیم.تنها چیزی که می تواند مانع از صعود ایران شود، پیوند و ادغام بیش از حد جامعه و نظام حکومتی ایران در تمدن غربی است. تنها در اینصورت است که ایران هم با گره زدن دم خود به دم غرب، در سقوط آزاد آن به پایین کشیده خواهد شد.از آنجا که جناح سیاسی تسلیم طلب غربگرا کاملا نسبت به عدم اقبال خود در افکار عمومی در این مقطع از زمان آگاه و واقف است، ابتدا صحبت از تحریم انتخابات می شد. اما تحریم انتخابات فی الواقع بزرگترین خدمتی است که اصلاح طلبان و دیگر نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج می توانند به کشور بکنند. زیرا به این ترتیب راه برای انتقال مسالمت آمیز قدرت به جناح سیاسی اقتدارگرای ملی باز می شود. به همین دلیل اخیرا بیشتر از برگزاری انتخاباتی «پرشور» صحبت می شود و نیروهای تسلیم طلب غربگرا به تکاپو افتاده اند تا به هر ترتیبی شده حضوری همه جانبه در انتخابات داشته باشند و تا حد ممکن فضای جامعه را متشنج نمایند.در این میان البته احمق های سیاسی هم نقش خود را بازی می کنند. از جمله آنهایی که از دستبوسی امام به پابوسی آمریکا و عربستان سعودی رسیده اند، و حالا برای رد گم کردن از برخی دستبوسان دیگر امام انتقاد می کنند که چرا زمانی دستبوس صاحب استخری بوده اند که شیخ غریق از آنجا به معراج رسید!هدف دشمنان یک چیز است. اینکه تجربه تلخ انتخابات اخیر در آمریکا را با شدتی بیشتر در ایران تکرار کنند. هر چه فضای انتخابات متشنج تر شود، مشروعیت دولت بعدی را با سهولت بیشتری زیر سوال برده و در جهت اهداف خود برای کسب امتیاز از ایران حرکت خواهند کرد. و البته، در بهترین حالت اگر بتوانند موجبات براندازی کل نظام را فراهم کنند که چه بهتر!هر چند دشمنان هم به خوبی می دانند براندازی نظام آرزویی دست نیافتنی است، اما لااقل خواهند توانست مانند انتخابات 88، از اغتشاشات انتخابات 1400 هم در جهت شکل دهی اجماعی جهانی علیه ایران استفاده کنند.همانطور که نجات الله ابراهیمیان، عضو سابق شورای نگهبان، اخیرا اظهار داشته، «انتخابات ریاست جمهوری عامل چندان مهمی در تغییر اوضاع و احوال کشور نیست بلکه آنچه که ما اکنون به آن نیاز داریم بازنگری قانون اساسی است». و البته این بازنگری قانون اساسی آنطور که آرزوی اپوزیسیون برانداز است در جهت کاهش اقتدارات رهبری و نهادهای وابسته به رهبری نیست، بلکه در جهت یکدست کردن ساختار قدرت و محدودسازی نهادهای جمهوریتی است که هر چهار سال بهترین فرصت را برای ایجاد هزینه های گزاف و سنگین علیه کشور و به سود دشمنان ایران فراهم می کند. همان جمهوریتی که بنی صدر را روی کار آورد. همان جمهوریتی که دولت تسلیم طلب خاتمی را روی کار آورد. همان جمهوریتی که دولت پوپولیست احمدی نژاد را روی کار آورد. همان جمهوریتی که دولت گرین کارتی و رانت پرور و تسلیم طلب غربگرای روحانی را روی کار آورد. و همان جمهوریتی که شخص فاضل و نابغه و برجسته ای همچون حجت الاسلام والمسلمین علوی را در مسند وزارت اطلاعات و امنیت کشور قرار داده است، که با یک اظهار نظر آنچه همقطاران برجامی وی در طول هشت سال رشته بودند را هم پنبه می کند!آنزمانی که امام گفت «جمهوری اسلامی، نه یک کلمه کمتر»، منظور ایشان از یک کلمه کمتر «جمهوری» نبود، بلکه «اسلامی» بود. امام این جمله را در مقابل افرادی گفت که طرفدار «جمهوری ایران» بودند، و مخالف «جمهوری اسلامی ایران». امروز می فهمیم اگر همان قسمت دوم نبود، روشنفکران خائن و وطن فروش و عوامفریب و تسلیم طلب و غربگرا تا بحال هزار بار این کشور را به باد داده و تجزیه کرده بودند.باید ببینیم آیا بالاخره در قرن پانزدهم کشور ایران، و نظام حکومتی ایران، و ملت ایران به آن درجه از بلوغ سیاسی رسیده که بتواند جمهوریت وارداتی غربی را دور بریزد و تمدن نوین خود را بر پایه های میراث تمدنی کهنش بنا کند؟