داستان یکسال اخیر

داستان کوتاه یکسال اخیرصبح یک روز بهاری بود که با برادرهایم تماس گرفتم . از آنها خواستم ساعت نه صبح در خانه‌ی پدری دور هم جمع بشویم . به آنها گفتم تنها بیایند . به آنها توضیح دادم می‌خواهم مطلبی را بگویم که دوست دارم فقط آنها بدانند . هرچند چیزی نبود که بشود خیلی آن را مخفی نگه داشت ." من دارم می‌میرم "دوست نداشتم توی چشم هیچ کدام از آنها نگاه کنم . اگر این کار را می‌کردم ، تعجب ، ترس ، تنفر ، ترحم و کلی احساس "ت" دار دیگر را می‌شد در چشمانشان دید .کسی چیزی نگفت . ادامه دادم " سرطان ... ، و برای مبارزه و درمان و این حرف‌ها هم خیلی دیر شده است".هنوز نمی توانستم سرم را بچرخانم و توی چشم بقیه نگاه کنم ، اما می‌شد فهمید توی سر هر کدام چه می‌گذشت .پدرم ، احتمالا داشت تمامی راه‌های منطقی برخورد با این مسئله را بررسی می‌کرد . سعی می‌کرد ، نهایت سعیش را ، که احساساتی نشود. حتما فکری برای بدترین حالت‌ها هم داشت . او باید کارگردان فیلم‌های سیاه اجتماعی می‌شد .برادرکوچکم ، او به این فکر می‌کرد که چطور باید مطمئن شود که خودش سرطان ندارد . او چیزهایی در مورد زیست شناسی خوانده بود و مطمئن بودم الان داشت در مورد بحث ژن‌ها و تشابه آنها بین برادرها و نقش آنها در شانس ابتلای خودش به سرطان فکر می‌کرد .برادر بزرگم ، او شبیه‌ترین فرد خانواده به من است . اگر بحث کنترل رفتارها تحت تاثیر ژن‌ها درست باشد الان درست داشت به همان چیزی فکر می‌کرد که من می‌کردم :آیا باید رینگ مبارزه را به همین راحتی ترک کرد؟چطور از مادر در برابر این وضعیت سخت محافظت کنیم ؟سرم را به سمت او چرخاندم و به چشم‌هایش که به من خیره شده بود نگاه کردم ، بعد از کمی ارتباط چشمی گفتم : " نه ! من آدمی نیستم که بخواهم از این دکتر به آن دکتر بروم و بشینم تا مثل موش آزمایشگاهی انواع داروها روی من امتحان کنند " ." چرا ؟ چرا نباید مبارزه کرد؟" این را پدرم در حالی که صاف روی لبه‌ی صندلی نشسته بود گفت .- چون ما همچین آدم‌هایی هستیم ، بابا . ما هیچ وقت اهل مبارزه و تغییر شرایط نبودیم ... درسته ؟ ما بیشتر توی تطبیق با شرایط استعداد داریم ... اینطور نیست ؟ به هر حال از اینکه سی سال پشت میزی که از اولش هم درب و داغون بوده کارمندی کنی بدتر نیست . تو این رو می‌فهمی پدر مگه نه ؟ این خیلی بدتره ، سی سال کاری رو بکنی که خودتم می‌دونی بی‌خاصیت‌ترین کار دنیاست . تمام اون کاغذها ، تمام اون مهرها و زونکن‌ها ، اعداد ، تاریخ‌ها ، واقعا خنده‌دار و بیهودست .می‌دونی پدر ، مگه نه ؟ واقعا عذاب‌آوره بخوای زیر نگاه سنگین ارباب رجوع‌هایی که به نظر میرسه از همه چیز متنفر هستند ، همین‌طوری لم بدی روی صندلی و به بیرون خیره بشی و این در حالیه که این خلسه تنها چیزی که تو توی اون لحظه نیاز داری . ولی ما ! یعنی کل خانواده ، کسانی هستیم که با این چیزها خوب کنار میایم ! مگه نه ؟حالا همه جرات کردیم تا به مادر نگاه کنیم . به پشتی مبل تکیه داده بود و بی صدا در حالی که دستش جلوی دهانش رو گرفته بود گریه می‌کرد . پدر می‌خواست چیزی بگوید ، ولی حرفش را قبل از اینکه از دهانش خارج شود ، پایین داد ، به پشتی مبل تکیه داد و او هم شروع کرد به گریه ...- بس کنید ، اونقدرها هم بد نیست . راستش وقتی اینقدر از نزدیک توی چشم‌های مرگ زل می‌زنی اونقدرها هم ترسناک نیست . راستش کمی هم کنجکاوی و کمی هم خودستایی باعث میشه هیجان زده هم بشم .آن روز از این‌که آن صبح بهاری با آن هوای بی‌نهایت بهشتی را برای آنها خراب کردم کمی احساس عذاب وجدان داشتم . اما چاره‌ای هم نداشتم . یک هفته تا یک ماه ؛ این تمام فرصتی بود که پزشک‌ها حدس می‌زدند وقت دارم . به هر حال دوست نداشتم اطرافیانم ناخواسته و ناگهانی با این موضوع یعنی مرگ من مواجه شوند.فردای آن روز در محیط کار تجربه‌ی بهتری داشتم . قبل از این‌که بخواهم به طور رسمی موضوع را به کسی اعلام کنم ، رئیس بخش ، من را به دفترش خواست تا در مورد غیبت‌های دو روز گذشته‌ام و همین‌طور هفته‌ی قبل به او توضیح بدهم .یک آب دهن گنده ، قبل از اینکه حرفی بزند یک آب دهن گنده حواله‌ی میزش و تمام کاغذهای روی آن کردم و راستش خیلی هم رضایت بخش نبود . بیشتر به یک سیلی محکم و صدا دار فکر می‌کردم . ولی خوب ایده‌ی خوبی نبود ، چون گذشته از این‌که انسانی نبود ، هیکل درشت رئیس مانع این می‌شد که ماجرا به خوبی ختم بشود . از اداره بیرون آمدم . امیدوار بودم خودشان کاغذ بازی‌های مربوطه را انجام دهند .داستان کوتاه یکسال اخیرهمان بعد از ظهر ، بعد از خداحافظی از خانواده و بوسیدن دخترم به خانه‌ای روستایی که متعلق به همکارم بود نقل مکان کردم . روستا تقریبا در قله‌ی کوهی ساخته شده بود و البته آنقدرها هم بزرگ نبود . ده یا حداکثر پانزده خانه آنجا بود . ساکن دائمی روستا تنها ده یا دوازده پیرمرد و پیرزن بودند که اغلب تنهایشان را در خانه‌های قدیمی سر می‌کردند .در طول تابستان هوا آنقدرها گرم نبود . هوایی سبک و آبی که مادر طبیعت مستقیما از دل سنگ‌ها به آدم‌ها هدیه می‌داد .آن همکار به طرز باور نکردنی وفادارانه هر هفته کل یخچال را پر می‌کرد و بی هیچ حرفی برمی‌گشت . هیچ وقت با او تعارف نکردم . به هر حال من آدم دم مرگ قصه بودم و او لیاقت آن را داشت با کمک به من تبدیل به آدم خوبی بشود . او هم هیچ وقت چیزی از من نپرسید . سئوالاتی که معمولا این طور مواقع از آدم می‌پرسند ، مثل " ببینم این یک هفته‌ی تو کی به سر میرسه ؟ نمی خوای قبل از زمستون بمیری؟ " یا سوالاتی معمولی‌تر مثل " چیز دیگه‌ای هم لازم داری ؟ " یا حتی سوالاتی مثل " چه خبرا ؟ " .اوضاع خوبی بود . گاهی که از انتظار توی رختخواب خسته می‌شدم توی ده قدمی می‌زدم .پیرمردی بود که همیشه روی سنگی خاصی که در دامنه‌ی کوه بین خاک و شن گیر کرده بود می‌نشست و منظره‌ی شهر را که در دشتی وسیع پهن شده بود نگاه می‌کرد . چند باری کنارش نشستم و محو آن قوطی‌های سیمانی شدم . او دائما از خاطرات محدود خودش تعریف می‌کرد . سه چهارتایی بیشتر نبود . بهترینش و آخرینش مربوط بود به ماجرای شکار یک بز کوهی . نصف روز را در دامنه‌ی کوه دنبال بز نگون بخت کرده بود تا بالاخره توانسته بود جایی او را گیر بیاندازد . اول هدفش این بوده از آن برای نسل‌کشی بهره بگیرد ولی بعد که متوجه شده نمی‌تواند او را به راحتی به پایین بیاورد ، همان بالا کلکش را کنده بود .این خاطره با تمام نقاط ایهامش ، مال چهل سال قبل بود . زمانی که پیرمرد امروزی همسن الان من بود . بعد از آن پیرمرد دیگر چیزی برای تعریف کردن نداشت . این مسئله تحمل مرگ را برای من آسان می‌کرد . من خودم را تصور می‌کردم که چهل سال بعد روی همان سنگ نشسته‌ام و می‌خواهم خاطره‌ای را برای مردی عجیب که یک‌دفعه سروکله‌اش توی روستا پیدا شده است تعریف کنم . هرچه بیشتر به مغزم فشار می‌آوردم نمی‌توانستم قیافه‌ی او را تصور کنم ، وقتی آخرین خاطره‌ام را که مربوط به آخرین بازی فوتبال دوران دبیرستانم است را می‌شنود .نه ! مثل اینکه از چهل سال بعدی هم کاری بر نمی‌آید . من خوشحالم که قرار نیست این کسالت و بی بُته بودن چهل سال دیگر دوام بیاورد .کم‌کم بادهای پاییزی در دامنه‌ی کوهستان شروع به داد و بیداد کرده بودند . هرچند آخرین ماه تابستان هنوز تازه از نیمه گذشته بود ، ولی کوهستان برای گذر از بلاتکلیفی تابستانی درختان عجله داشت . کوه‌ها در زمستان ابهت بیشتری دارند . براستی شما اینطور فکر نمی‌کنید؟زنده ماندن من ، هم برای خودم و هم برای دیگران مسئله‌ای بود . در طول تابستان همسرم یکی دو باری به دیدنم آمد . گاهی مهربانانه از من خواهش می‌کرد به شهر برگردم ، ولی جواب من این بود که دوست دارم این اواخر را همین بالا طی کنم . بهانه می‌آوردم که نمی‌خواهم دختر کوچک‌مان به من وابسته بشود .مادرم هر روز به من زنگ می‌زد . راس ساعت نه و بعد از کمی صحبت گوشی را به پدر می‌داد . برادرهایم فقط یک بار به من سر زدند . برادر کوچکم برایم خوراکی آورده بود . برادر بزرگم با عتاب از من می‌خواست " این بازی را تمام کن ... تو آخرش همه را دق می‌دهی ... برگرد سر خونه زندگیت ... آخرش از کارت اخراج می‌شوی و ... " و کلی حرف‌های دیگر ، به غیر از اینها ، اوضاع خوبی بود . توی رختخواب بودن ، چرخیدن ، نشستن روی سنگ ، گوش کردن به پیرمرد و باز دوباره ...پاییزی در کار نبود . تابستان به یکباره تسلیم زمستان شد . هوای سرد زمستانی کوهستان و چپیدن در لباس‌های گرم و کشیدن پتو تا زیر چانه در حالی که از پنجره به منظره‌ی روبروی نگاه می‌کردم ، همه‌اش نوید تحولی خوب را می‌داد . شاید بهشت من همینجا بود . وقتی بالاخره اولین برف بارید ، من کاملاً آماده بودم . با لبخندی بر لب از خواب بیدار شدم ، از پشت پنجره بیرون را نگاه می‌کردم . برف شدید بود و شهر به هیچ عنوان دیده نمی شد .داستان کوتاه در مورد مرگمتوجه‌ی رفت و آمد عجیب و غریب پیرمرد و پیرزن ها در کوچه‌های روستا شدم . پالتوی گرم را پوشیدم و زدم توی کوچه‌ای که شیب آن درست به اندازه‌ی کوهستانی بود که روستا روی آن ساخته شده بود .رَدِ حرکت آخرین پیرزن را گرفتم و ادامه دادم تا رسیدم به خانه‌ی پیرمرد . در باز بود. توی حیاط جماعت حلقه زده بودند دور جنازه‌ی پیرمرد . کسی چیزی نمی‌گفت . نه گریه زاری ، نه راه‌حلی ، ... هیچ . سکوت مطلق . انگار گذار عزرائیل به این بهشت آرام روی زمین هم افتاده بود . این چیزی بود که دیر یا زود انتظارش می‌رفت .گویی برای برداشتن نفت بخاری ، نیمه شب به سمت انباری می‌رفته که در بین راه سکته کرده بود . در اثر سرمای کوهستان کاملا یخ زده بود . میشد حدس زد این اتفاق اوایل شب رخ داده است و تا صبح جنازه‌ی پیرمرد کاملا منجمد شده بود . به دیوار تکیه کرده بود . پاهایش را توی سینه‌اش جمع کرده بود و سرش رو به بالا مانده بود . با چشمانی که کاملا سیاه شده بود گویی جمعی که دورش حلقه زده بودند را نگاه می‌کرد . صورتش کاملا متورم و کبود بود و دهانش که باز مانده بود حفره‌ی سیاهی را می‌مانست که در اثر بوران کمی برف داخل آن نشسته بود . منظره‌ی کریهی بود . قرار نبود . قرار نبود مرگ آنقدر کریه باشد.برای من قضیه فانتزی‌تر از این حرف‌ها بود . ملافه‌ای سفید صورتی را که لبخند بر لب دارد را پنهان می‌کند. زنانی که لباس‌های سیاه سنگ کاری شده پوشیده‌اند و اشک‌هایشان را با مهارت تمام با دستمال طوری پاک می‌کنند که آرایش صورتشان پاک نشود . البته همیشه مردانی در صحنه حضور دارند که به آنان تسلی بدهند و بگویند " خودت رو ناراحت نکن ، حالا چیزی نشده "البته که راست می‌گویند . واقعا وقتی یک همچو موجودی ناراحت است چه اهمیتی دارد که چند کیلو گوشت و استخوان که سالهاست روح از آن فرار کرده و قابل استفاده هم نیست برود زیر خاک یا نه !با خودم کلنجار می‌رفتم . پیرمرد در آخرین لحظه به چه چیزی فکر می‌کرده است ؟ به بز کوهی ؟ شاید عزرائیل در قالب همان بز روبرویش ظاهر شده و آن وقت دیگر او به آن داستان کذایی شکار افتخار نمی‌کرده ! احتمالا بز از اینکه این قسمت ماجرا که یک پای او توسط گرگ دریده شده بوده و قادر به دویدن درست و حسابی نبوده را نادیده گرفته ناراحت بوده . یا شاید پیرمرد غافل‌گیر شده و با خودش فکر کرده کاش حداقل لباس بهتری می‌پوشید و یا ...متوجه بقیه‌ی پیرمرد و پیرزن‌ها شدم . آنها به چه چیزی فکر می‌کردند ؟ به این‌که بهتر است در طول روز مخزن نفت بخاری‌هایشان را پر کنند ؟ یا سوالاتی زیاد داشتند که می‌خواستند در سکوت با بررسی قیافه‌ی پیرمرد به جواب برسند .با همان وانتی که جنازه را به شهر برمی‌گرداند به شهر برگشتم . اول به خانه‌ی همکار قدیمی رفتم و کلیدها را به او دادم . به او یادآوری کردم که کار بزرگی در حق من انجام داده است .از آنجا به مطب دکترم که دوستی از دوران کودکیم بود،رفتم . معاینه‌ام کرد و وادارم کرد دوباره آزمایش‌های زیادی را انجام بدهم . بعد دیگر یکراست رفتم به خانه ...همسرم ؛ خوشحال بود . دخترم ؛گیج میزد . حق داشت . او فقط سه سال داشت . برای او پدر مردی در دوردست بود و او نمی‌دانست الان که نزدیکم باز هم پدرش هستم یا نه؟پدر و مادر و برادرانم ، به آنها سر نزدم . بهشان نگفتم آمده‌ام پایین . نمی‌خواستم قبل از گرفتن نتایج آزمایشات با آنها روبرو بشوم ...روز بعد به محل کارم رفتم . فضا طوری بود که انگار من هرگز آنجا نبوده‌ام . خوشبختانه آن مدیری که از من خاطرات بدی داشت عوض شده بود . کمی با چند نفر از همکاران صحبت کردیم . کمی خندیدیم و اینطوری جلوه دادیم که همه چیز عادی است . در کارگزینی شیر فهم شدم که یا باید رنج رفت و آمدهای پیاپی به هئیت رسیدگی به تخلفات اداری را به جان بخرم و یا خیلی شیک و مجلسی خودم را باز خرید کنم. چه اسم با مسمایی ، خودم را باز خرید کنم!در مرکز مطالعات سرطان شناسی معلوم شد که هیچ چیز تغییر نکرده است . غده‌ها سرجایشان بودند . هرچند به تعبیر دکتر همین که بیشتر نشده بودند خودش یک نشانه‌ی خوب بود . ولی به هرحال ، آنها سرجایشان بودند . تمام مغز و مخچه را پر کرده بودند . من ، در آن لحظه به مرگ فکر کردم . به اینکه در آخرین لحظه به چه چیزی فکر کنم . شاید به پیرمرد . شاید به اینکه چطور یک سردرد ساده که ماه‌ها جدی گرفته نشد چطور به مرگ ختم شد . شاید به اینکه ...نه ! نه! اینجا نه ! مهلت بده ! بزار برم خو........پ.ن : سلام . چون احساس میکنم شاید این قصه کمی تلخ به نظر بیاد یک توضیح کوچک دارم. شاکله ی اصلی این داستان بر مبنای واقعیت است . کسی را که می شناختم به این بیماری دچار شد ، کمی بهبود یافت ، بعد دوباره بیماری عود کرد ، اما در انتها او بود که پیروز میدان شد . اما بقیه ی پیرایه ها برای فضای داستانی اضافه شده . در ضمن اون بنده خدا چند سال بعد از بهبود زندگی کرد و به مرگ طبیعی از دنیا رفت . روحش شاد