برگرد!

شب یازدهم آبان هر سال، یکم گوشی موبایلم بیشتر زنگ میخوره یا تو اینستاگرام بیشتر مسیج میاد برام، چون شب تولدمه. نمیگم که فکر کنین خیلی برام شب عجیب و خاصیه، فقط چون یکم بیشتر سراغمو میگیرن و امسال یه تفاوت دیگه هم برام داشت. بر میگردم چند سال قبل تر، وقتی تب و تاب لوازم جانبی موبایل مثل ساعتای هوشمند خیلی داغ تر بود، مخصوصا اَپل بازا، ساعتای مستطیلی شونو میخواستن به بزرگ و کوچیک نشون بدن ! تو پاییز و زمستون آستینا همه تا خورده، یا بالا، تو فصلای گرم هم که آستین کوتاه و ست کردن رنگ بند با رنگ تیشرت. من همیشه ورزش میکردم. همه جور ورزشی. فوتبال، پینگ پنگ، بسکتبال، اسکی و چنتا ورزش دیگه، خیلی قبل تر هم مربی اسکیت هم بودم تو پارک ملت. همون خیلی قبل تر ها خیلی دلم میخواست بدونم بعد از اینکه از پیست پارک میام بیرون و تا خونه با اسکیت میرم، چند کیلومتر پا میزنم، یا اصلا سرعتم چقدره! ولی تا اونجایی که یادم‌میاد اون زمان دستگاهی برای فهمیدن این چیزا نبود. یا اگه بود در دسترس همه نبود. این فکرها تا اونجایی ادامه داشت که یه روز با سرعت خیلی زیاد، بدون توجه به فاصلم با ماشینایی که سر خیابون میرداماد پشت چراغ وایساده بودن، پا میزدم، تا اینکه خودمو تو فاصله ی چند قدمی ماشینا دیدم و برای اینکه نخورم بهشون پریدم تو باغچه ی روبروی برجهای اسکان و با سر رفتم تو تیر چراغ برق. همون زمان ها یادمه یه موبایل سامسونگ تا شو داشتم، مدل X460 . صدای مسیج که براش انتخاب کرده بودم هنوز توی گوشمه. اون موقع ها مردم خیلی به هم مسیج میدادن. خلاصه با صدای مسیج گوشیم به هوش اومدم و دیدم مردم دورم جمع شدن سعی میکنن منو به هوش بیارن. چند سال گذشته؛ همون موقع که تب گوشی ها و ساعت های هوشمند بالاست. من اون گوشی سامسونگ X460 رو ندارم، اسکیت رو همون روزا گذاشتم کنار و چون همه ی ورزشها برام جذابیت دارن، رفتم سراغ قایق رانی رشته ی کایاک، هنوز تو این فکرم که کاش میتونستم ببینم سرعتم چقدره وقتی طول دریاچه آزادی رو پارو میزنم یا اصلا چند کیلومتر دارم رو آب خودمو سُر میدم. همون روزا، با پسر عمم علی، که خوره ی تکنولوژی جدید مربوط به کامپیوتر و لپ تاپ بود رفتیم ‌پاساژ پایتخت. زیاد اونجا میرفتیم. ولی من بیشتر به کنسول های بازی و لوازم جانبی موبایل علاقه داشتم. از علی جدا شدم رفتم تو فروشگاه سامسونگ. دیدم اون چیزی که باید میدیدم،یا شایدم نباید میدیدم! مدلش رو یادم نیست، ولی اون ساعت انقدر برام جذاب بود که اصلا متوجه اون سیمی که از پایین بهش وصل بود تا کسی اشتباهی ساعت رو با خودش از مغازه بیرون نبره، نبودم! چیزی که من سالها میخواستمو توش داشت، فقط چیزی که اون میخواستو من نداشتم. پول! خیلی وقته گذشته، بعد از خداحافظی با گوشی های S3 , S4 , S7 و امتحان کردن انواع ورزشها، و پایبندی به یکیشون، به اسم اسکواش، الان یه S9 دارم که البته با شم اقتصادی خوبم تقریبا تو گرون ترین حالت ممکن خریدمش.جالبه! از همون مغازه ای که اون ساعتو توش دیدم. دوازدهم آبان روز تولدمه. واقعا برام روز عجیبی نبوده، ولی امسال! خیلی دلم میخواست زودتر بهش درسترسی پیدا میکردم. حداقل از شروع کرونا! چون تو این حدود یک سال، برای فرار از افسردگی قرنطینه، افزایش وزن و خیلی هدیه های دیگه ای که کرونا برامون آورد، زیاد ورزش کردم و جای خالی همون وسیله ی سنجش کالریای از دست رفته و ضربان قلب و مسافت و خیلی چیزای دیگه خالی بود. الان حدود یک ماه و نیم بعد از تولدم، وقتی میدوام، یا اسکواش بازی میکنم، هم میفهمم سرعتم چقدره، هم میدونم چند کیلومتر میدوام، هم مسیرو میبینم، هم میفهمم به هدفی که برای ورزش روزانم تعیین کردم رسیدم یا نه و... من اون ساعتو که قبلا توی اون فروشگاه دیدم نه! ولی یکی بهترشو به لطف خونوادم دارم، یه ساعت که صفحش گرده، و الان که فصل سرماست، من آستینمو میزنم بالا که ببینمش. یه Galaxy watch Active2