من به رازِ شنفته می مانم...

خیلی راه رفتم امشب... درست تا هم اکنون ...نه!... یعنی دقیقاً تا پنج دقیقه قبل، که رسیدم خانه...داشتم به این فکر می کردم که من راستی یک آدمِ مبتذلی هستم... نه؟!...آدمی با آرزوهای کوچک... آن قدر کوچک... که تقریباً برابرِ هیچ!... نه! راستی برای خودم هیچ آرزویی ندارم اصلاً انگاری... چیزی نمی خواهم... آخر برای یک ابتذالِ پوچ... یک هیچ... چه چیزی می شود خواست؟!...من یک هیچکس ام... شاید... همانطور که خانم دیکنسون می سرایند... همین است که اتفاقاً مردم اغلب دوستم دارند!...نه نخند!... منظورم این نیست که از خودم -با آن زرنگی ها که می دانی دارم- سرِآخر تعریف کنم...بعد مجاب ات سازم که همینطوری که هستم، خوب است...نه خوب... البته که می شود خیلی بهتر بود...ولی آخر من که نمی توانم!... من که حواسم دائم پرت است از خودم!... یعنی آن قدر حواس پَرت ام که... اگر تمرکز نکنم، ممکن است به کلّی خودم و دیگران را اشتباهی بگیرم!... ولی باور کن همین است که اغلب دوستم دارند...احتمالاً چون ایشان هم گاهی مرا با خودشان اشتباه می گیرند... و هر کسی بالاخره... خودش را که دوست دارد!...مشکلِ دیگرم هم این است که همیشه در دسترس ام... مثلی اشیاء پیش پا افتاده...این طوری هیچکس دلش برای من تنگ نمی شود...مثلاً آدم مگر دلش برای جدولِ خیابان های دور و اطراف اش تنگ می شود... یا ازدحامِ ایستگاه های مترو... یا آن اتوبوسِ دودزایی که از مسیرِ ویژه، مدام می رود و برمی گردد؟...آدم حتی برای آن کبوترِ قشنگی که هر روز پشت پنجرۀ اتاق اش، بی دریغ، بقبقو کند هم، دلش تنگ نمی شود!!چه رسد که برای یک هیچکسِ بی آرزوی بی خودِ مبتذل!دیشب با خودم گفتم بگذار یک چیزِ عجیبی بنویسم مثلاً ... که خودی نشان داده باشم!...شعر مولانا را نوشتم که آن همه تفاخر می فرمود... ولی البته او خودش این اشعار را که می گفته، در حالِ خودی که نبوده... حتماً در حالتِ بی خودی بوده!... وگرنه ابناءِ بشر را زبانم لال، بلاتشبیه، چه به این...!! بگذریم... حالا این شیئِ پیش پا افتاده که مدام می گویم، منظورم چیست؟...مقصودم چیزی است مثلِ همین آینه که همه جا هست... حتی مثلاً توی ماشین... مترو... آسانسور... خیابان... اصلاً، شاید خودت هم همین طورها باشی که مثلِ بنده، صبح ها که دیرت شده... نصفِ کارهات را برابرِ آینۀ آسانسور انجام دهی...من که این طوری ام... مویم را توی آسانسور شانه می زنم... دکمه های کت ام را می بندم... شال گردنم را می اندازم...هر جا آینه باشد، انگاری خانۀ خود آدم است... خیلی صمیمی است...حالا من که مبتذل و پیش پا افتاده ام نیز، خودم کمابیش احوالاتم این چنینی است ... شاید همین هم هست که زود صمیمی می شوند آدم ها با من...چون به محض دیدن شان، خودی نشان نمی دهم!... برعکس، خودشان را به خودشان نشان می دهم!... و مثل آینۀ داخل آسانسورِ منزلِ ما... که اتفاقاً آدم را به طریقی شگفت انگیز و مجهول- نمی دانم شاید تأثیرِ نور است یا هرچه- خوشگل تر هم نشان می دهد!... به خصوص این جوان ترها... که هنوز از مرارت روزگار دراز... ملول نشده اند از خویشتنِ خویش...دانشجوهام را عرض می کنم... انگاری صمیمانه دوستم دارند ... چون در حقیقت اصلاً مرا نمی بینند... اصلاً خودم نمی گذارم که مرا ببینند... آخر من خودِ خودم خیلی پیش پا افتاده و مبتذل ام!...ولی مثل آینۀ اتاقک آسانسورمان.. به ایشان نشان می دهم، چقدر زیبا هستند... دروغ هم که نمی گویم... راستی هستند!... همه سرشارند از قابلیت های نامکشوف... همه به شعری نگفته می مانند...[1]...و من تنها قابلیتی که دارم، این است که می بینم این را و به خودشان نشان می دهم تا ببینند... که چقدر خوب و زیبا و هوشمند و بی نظیر و مهربان و قدرت مند و پاک و اصیل اند!...گفتم که زرنگی می کنم... کمی جادوگری.. و قدری طرّاری...من تبلیغات درس می دهم... کارم را خوب بلدم... گنجشک را رنگ می کنم و جای قناری به شما می فروشم...جای عقاب... طاووس... سیمرغ...شما باور نکنید که کارِ من است... سیمرغ شمایید...من فقط آینه ام...1- از تو تا من هزار درّه ره است...من به رازِ شنفته می مانمتو به شعر نگفته می مانی(اسماعیل خوئی)