راجب من. بخش سوم

نوشته ی این بخش رو با https://soundcloud.com/sumaya-rabie/archive-lights-full-version نوشتم. اخیرا که کتاب The subtle Art Of Not Giving A Fuck رو می خوندم یه فصلش منو خیلی جذب کرد و تایتل اون فصل "تو خاص نیستی" بود. پذیرفتن چنین دیدگاهی در زندگی همیشه برای من جزو سخت ترین کار ها بوده. برای منی که خوشحال ترین لحظه های زندگیم رو از جایزه ی خاص بودنم هدیه می گرفتم. مثل کار هایی که توی کودکی انجام می دادم، از کلاس اول ابتداییم که از همه جلو تر بودم و تمام تشویق هایی که خانواده برای من در نظر می گرفت همه در راستای محوریت خاص بودن من معنی داشت. البته طبیعیه، چه کسی برای یک چیز معمولی به وجد میاد؟ چه جایی بیشترین توجه برای یک پدیده ی غیر خاص وجود داره؟ اگه الان بخوام به این سوال جواب بدم،‌ جوابم جایی درون خود آدمه.یکی از مهم ترین دلایل افسردگی سال اول دانشگاهم همین نیاز به خاص بودن بود. بعضی وقتا که نمی تونیم توی بهترین های نمودار باشیم، تنها راه متفاوت بودن، قرار گرفتن تو انتهای نموداره، حتی اگه "ترحم" جایگزین "تشویق" شده باشه. اما یه چیزی که همیشه ثابته "توجه" ئه. اون زمان خانوادم که تا چند وقت قبلش فاجعه ی کنکور، من رو براشون کوچیک کرده بود حالا دیگه تنها چیز مهم براشون این بود که حال من خوب باشه. (خیلی وقتا که با خونواده سر مسائل مختلف جر و بحث داشتم در انتها بهشون می گفتم مگه هدف نهایی شما چیزی جز اینه که من حالم خوب باشه؟ بدونین که من اینطوری حالم خوبه) با اینکه این هدف اصلی براشون خیلی واضحه، اما فقط وقتی بهش می پردازن که افسردگی رو توی ما به طور جدی احساس کنن. دوستای صمیمیم هم توجهشون بهم بیشتر شده بود، سعی می کردن مدام من رو تایید کنن و بهم حق بدن و رابطشون رو باهام صمیمی تر کنن (راحتیش این بود که من نیاز نبود تلاشی کنم و صرفا باید افسرده می بودم). و این مرهم بودن برای من تبدیل شده بود به یه معیاری که آدمای اطرافم رو باهاش آزمایش کنم. روز به روز داشت بد تر می شد و بعد از یه مدت اینقدر برای آدمای مختلف دلایل افسردگیمو گفته بودم که به طرز عجیبی دیگه خودم یادم نمیومد که در اون لحظه واقعا چرا حالم بده؟آخر سال ۹۳ بود، و برای من همیشه دو هفته ی آخر سال جذاب ترین بخش هر ساله، حتی از عید هم برام لذت بخش تره. توی دانشکده ی ما آخر سال بچه ها یه جشن عید برگزار می کردن. من که مدت ها بود که دلم یه هدفون خوب می خواست، اون روز پولامو جمع کردم و رفتم پاساژ پایتخت و هدفونی که مدت ها بود عاشقش بودم رو خریدم. وقتی که برای اولین بار باهاش موزیک گوش کردم در اون لحظه یک دفعه همه چی یادم رفته بود. از اونجا رفتم دانشکده و دوستام تا منو دیدن بدون اینکه بخوان باهام حرفی بزنن شوق رو توی صورتم می دیدن. از اینکه اینقدر یهویی حالم تغییر کرده بود تعجب کرده بودن. و اون روز تصمیم گرفتم "شاد" باشم. یه تصمیم خیلی ساده و یهویی برای کسی که مدت ها بود شادی کبود اصلی زندگیش شده. یه عکس از اون روز دارم که اینجا می ذارمش.جشن عید ۹۳ دانشکده علوم ریاضی شهید بهشتی سال ۹۴ برای من با شعار "Let's Be Happy" شروع شد. همش تکرارش می کردم و حتی یکی از عکس های پروفایلم شده بود. توی فروردین اون سال به عنوان لیدر شبیه سازی فوتبال حلی تو مسابقات ایران اوپن شرکت کردم که منو یاد دوران دبیرستانم می نداخت. با اینکه هیچ وقت توی ایران اوپن مقام نیاوردیم اما همیشه برای من پر از حس انگیزه بود و هر سال توی اون فضا احساس قدرت می کردم. جایی که حس می کردی حضور داشتنت اوج خفن بودنه و داری روی مرز های علم حرکت می کنی، در عین حال پر از بازی و هیجان و فرصتی برای کانکشن های کاری و احساسی. ترم دو دانشگاه رو هر طوری بود معدلم رو بالای ۱۶ نگه داشتم. (اون موقع همش حس می کردم من خیلی شاخ تر از دانشگاهمم ام و این حس رضایته باعث می شد که درس ها رو جدی نگیرم و بعدا فهمیدم که اگر همون درسای دانشگاه رو عمیق می خوندم بعدا حس بهتری می داشتم). بهار اون سال با یه دختری هر شب چت می کردم و از اینکه یکی اینقدر سلیقه ی موزیکش به من نزدیکه به وجد اومده بودم. بعد یکی دو ماه بهش درخواست دوستی دادم و همون شب رفتم سلمونی و موهام که بلند شده بودن رو مرتب کردم. ازش خواستم فرداش به کافه بریم. اولین date ای بود که می رفتم. صبحش به شدت استرس داشتم و یادمه به خدا می گفتم اگر به صلاحم نیست اوکی نشه. و خب اوکی نشد. بعد ۴ ساعت صحبت تو کافه بهم گفت من تو رو مثل یه دوست عادی دوست دارم (وای که چقدر از این جمله متنفر بودم!). و من بدون هیچ جمله ی اضافی ای گفتم: اوکی. همون شب دوباره سلمونی رفتم (طرف تعجب کرده بود که تو ۲۴ ساعت دو بار اومدم). و گفتم موهامو کاملا کوتاه کنه (نیاز به یه تغییر داشتم حتی اگر باعث می شد زشت تر بشم).تابستون اون سال دوباره کارو به طور جدی تو شرکت شروع کردم. و این کار کردنه برای من شده بود چیزی که از باید های دیگم فرار کنم (مثل درسای دانشگاه، یا ACM). شرکت توی خود دانشگاه بود و یه جو چند نفره ی دوستانه داشت و من به خاطر چیزای مختلف تحسین می شدم که باعث می شد مجزا از اینکه دارم به خوبی پیشرفت می کنم یا نه حس خاص بودن کنم. با اینکه حقوقی نمی گرفتم (گاهی اوقات هدیه می دادن) اما اصلا به این چیزا فکر نمی کردم و حس می کردم کاری که دارم انجام می دم قراره کار خودم باشه و در آینده که بزرگ شد من یه سهم بزرگی توش داشته باشم. یکی از دلایلی هم به جای کافه بازار ترجیح دادم توی این شرکت بیام این بود که فکر می کردم تو یه جای کوچیک می تونم تاثیر بیشتری بذارم (شایدم می ترسیدم از اینکه اونجا کوالیفای نشم. به هر حال هر چی که بود اشتباه می کردم). اون موقع ها بک اند رو با لاراول می زدم و گاهی هم فرانت اند کار می کردم. ترم سوم دانشگاهم شروع شد و من درسای اصلی کامپیوتر رو از دانشکده کامپیوتر برداشته بودم. اون ترم تمام فکر و ذهنم این بود که تغییر رشته بدم.اولین روز دانشگاه رفته بودم سراغ مدیر گروه علوم کامپیوتر و با یه حالت مغرورانه ای گفتم من تو دبیرستان، روباتیکی بودم و برنامه نویسی بلدم و مرحله اول المپیاد ریاضی و کامپیوتر قبول شدم. و خب همه ی علاقه ی من کامپیوتره و می خوام تغییر رشته بدم. اونم به طور خیلی جدی گفت: رتبه ی کامپیوتر رو اوردی؟ گفتم:‌ نه. گفت پس "غیر ممکنه بتونی". می دونستم که تو دانشگاه های دیگه مثل امیرکبیر اگر صرفا معدل دو ترم اولت خوب بشه راحت می تونی تغییر رشته بدی. ترم ۳ رو مثل شروع همه ی ترم های دانشگاه با انگیزه شروع کردم و کلاسا رو می رفتم و فعال بودم (همشه اول هر ترم تصمیم می گرفتم اون ترم رو خیلی خوب بخونم ولی فقط ۲ هفته بود دوامش). بعد از اینکه توی آموزش کل پیش ۱۰ نفر مختلف رفتم همه می گفتن اصلا توی بهشتی چنین چیزی امکان نداره. هر بار نا امید میومدم خونه و بابام می گفت اگه بخوای می شه. می گفت هر کاری رو که بخوای باید پافشاری کنی تا بشه. آخر ترم ۳ که می دونستم معدل اون ترمم داره بد می شه تصمیم گرفتم هر طور شده قبل پایان ترم یه کاری برای تغییر رشته بکنم. توی امیرکبیر یکی از دوستای بابام استاد دانشکده برق بود و منو به گروه کامپیوتر معرفی کرد. منم رزومم رو ارائه دادم بهشون که مقام های روباتیکی (امیرکبیر اون موقع علاقه ی خاصی به بچه های روباتیکی داشت) و معدل دو ترم اول دانشگاهم که ۱۶ و خورده ای بود رو شامل می شد. خلاصه علوم کامپیوتر امیر کبیر بهم اوکی داد که برم اونجا. و اون موقع از شدت خوشحالی داشتم بال در میاوردم.بعد از اینکه رفتم بهشتی برای انتقالی به امیرکبیر با اون هم مخالفت کردن! خب دیگه زدم به سیم آخر. رفتم توی دفتر معاون آموزشی دانشگاه و اینقدر وایسادم تا از اتاقش بیاد بیرون. وقتی اومد شروع کردم با حالت اعتراض گفتم که دانشگاه امیرکبیر که از اینجا بهتره به من اوکی داده و شما نمی ذارید برم، این چه سیستمیه و اینا، خلاصه تهش نتیجه این شد که گذاشتن تو خود بهشتی برم کامپیوتر (از همینم خیلی خوشحال بودم و یادمه همه تعجب کرده بودن که یکی تونسته تغییر رشته بده! بعد از اون امتحانای نهایی ترم ۳ دانشگاه به شدت حالمو بد کرده بود. اون موقع ها همیشه اول فرجه ها کلی برنامه می ریختم که درسا رو بخونم و هدف گذاری می کردم، ولی تهش تا شب امتحان نمی خوندم و شبای امتحان هم فاجعه ترین شب های زندگیم بود و همیشه تا صبح بیدار می موندم و درس می خوندم و به خودم فحش می دادم. و اینکه هر سال آخر ترم این فاجعه تکرار می شد واقعا فاجعه بود. یعنی یه مشکل خیلی واضح بود و هر ترم داشت تکرار می شد (خیلی عجیبه که نمی تونستم برای مشکلی به این واضحی راه حلی پیدا کنم). بعد از تموم شدن ترم ۳ با پیشنهاد یکی از دوستام رفتم سراغ روانشناس.من همیشه نسبت به روانشناس رفتن یه جبه ای داشتم. ازین تفکرا که می گه مگه من دیوونم که برم روانشناس؟ و چیزی که اکثر آدما انکارش می کنن عدم سلامت روانشونه. و مهم ترین چیزی که هر آدم برای زندگی بهش نیاز داره. یه دلیل دیگه ای هم که از مراجعه به روانشناس امتناع می کردم این بود که فکر می کردم تهش قراره بگه خب تنها راه حل مشکلاتت اینه که واقعا بخوای که تغییرشون بدی! یادمه وقتی دوم راهنمایی بودم به خاطر مسائل بلوغ به شدت حال بدی داشتم و اون موقع رفتم سراغ روانشناس مدرسه و کل ۴۵ دقیقه ای که تو دفترش بودم از مشکلم حرفی نزدم. چون فکر می کردم اینقدر آدم بد و گناهکاری ام که حتی روم نمی شد راجبش حرف بزنم (اما در طبیعی ترین حالت ممکنم بودم و بعد ها از اینکه حرفی نزدم خیلی پشیمون شدم). به جز اون مسئله، توی دبیرستان و کنکور و دانشگاه هم، بار ها آدم هایی که می دیدن حال زیاد خوب نیست، میومدن سمتم تا بهم کمک کنن(همشون می گفتن تو خیلی توانایی داری و چرا الان اینطوری ای؟). اولش خیلی به اینکه می تونن مشکلاتم رو حل کنن امید داشتن ولی بعد از یه مدت ازم نا امید می شدن (این نا امید شدن به عذاب آور ترین تابوی زندگیم تبدیل شده بود). و این پترن تکراری که یکی بیاد کمکت کنه که مشکلاتت حل بشن، هم برای من یه لذت بخش شده بود (اون بخشیش که دوباره یکی، خفن بودن و توانا بودن من رو بهم نشون می ده)و هم خیلی ترسناک (ازین که یه نفر دیگه هم قراره از من نا امید بشه). به هر حال اولین جلسه ی روانشناسی رو رفتم و همون اول کار گفتم: ''من می دونم قرار نیست مشکلاتم حل شه و صرفا چون دوستم گفت اومدم. می دونم که احتمالا شما هم مثل همه قراره بگید باید 'خودت' بخوای تا مشکلت حل شه.'' ولی راجب این مورد هم اشتباه می کردم. و شروع جلسات روانشناسی با اینکه ۷۰% شو خودم در حال حرف زدن بودم، به شروع تغیرات خیلی بزرگ توی زندگی من تبدیل شد...