بخند تا سرت بیاد!!

حالا هرچی من بگم، شما بخند! همین هفته پیش بود که ما دو روز متوالی بوی سوختن قومه سبزی نازنین رو در تمام محله استشمام کردیم...روز اول همسایه جان دیوار به دیوار ما قرمه سبزی رو به فنا داده بود و مادر داشت از اینور دیوار با صدای بلند می‌گفت: هاجر جون حواست کجاست؟ غذات جزغاله شد...روز دوم که از دفتر دراومدیم، دلمون رو صابون زده بودیم که بریم و یه قرمه سبزی مشتی بخوریم. سر کوچه که رسیدیم، بوی قرمه سبزی سوخته میومد. سعید یه نگاهی به آپارتمان‌های تازه ساخت کرد و گفت: زنم زنهای قدیم. باز یکی از این تازه عروس‌ها غذاش سوخت.اما همین که کلید رو انداختیم رو در و رفتیم تو، چشمتون روز بعد نبینه خونمون عینهو شبهای مه آلود لندن بود... البته من که لندن رو ندیدم. تو فیلم شرلوک هلمز اونجوری بود...بین اونهمه مه، مادرجان ما قرص میگرن خورده بود و تخت خوابیده بود. قبلشم یادش رفته بود زیر خورشت رو خاموش کنه... خلاصه بعد از خاموش کردن شعله و اقدامات اولیه داشتم فکر می‌کردم که چرا اینطوری شد؟مادرجان با نگاه خواب آلودی گفت: دیروز به هاجر خندیدم، سرم اومد!گفتم: خندیدی؟فکر کرد و گفت: نه والله نخندیدم ولی خب دیگه پیش اومد...تو دلم گفتم: حالا که اینجوریه از فردا به تمام پولدارها می‌خندمJاز فرداش هر چی ماشین مدل بالا و آدم باکلاس دیدیم خندیدیم... البته نامحسوس... به خیال خوش خیالمون فرداش ما پولدار میشیم!! اما ما کجا؟ پول کجا؟! همینجوری که داشتم در حسرت پول می‌سوختم (الکی، اینجوری میگم داستان مهیج بشه) با یکی از دوستان پولدارم تلفنی صحبت کرد.آقا، خانم من میگم خدا نمیتونه بنده‌هاش رو راضی کنه، شما بگو دروغ میگی...همینطور که با مینا سلام و احوالپرسی می‌کردم. از کار و بارم پرسید. گفتم: افتضاح.. مینا بریدم. بی‌پولی فشار میاره... کلی خرج دارم. ال و بل... که یهو مینا گفت: تو خیال می‌کنی به من خوش می‌گذره؟گفتم: تو که بابات پولداره. درد تو چیه؟حرفهای مینا اونقده تاثیرگذار بود که دچار پول زدگی شدم. مینا می‌گفت: از وقتی کرونا اومد، به باغ پناه آوردیم. مثلا اینجا دنج و امنه...الان 8 ماهه که یک شبانه روز تنها نبودیم. عمه سهیلا رفته، دایی حسن اومده.. یکی حیاط می‌شوره، یکی به باغ می‌رسه.. یکی فرش‌ها رو جابه‌جا می‌کنه.. یکی تو وسط باغ کباب می‌کشه..گفتم: خب مینا اینا چه اشکالی داره؟مینا آهی کشید و گفت: داستان مهمون داری نیست. منم مهمون دوست دارم. اما داستان اینه که وقتی پدرم ورشکست شده بود و مادرم در به در دنبال کارهای پدرم بود، کسی مادرم رو همراهی نمی‌کرد. این آدم‌ها اونم تو کرونا هر روز میان اینجا، بدون دعوت وارد حریم خصوصی ما میشن. عکس‌ها و لایوهای اینستاگرامشون رو میزارن و...عمه سارا، قربون چشام میره و میگه: لیاقتت دکتر مهندسه.. اگه بزارم تو رو به یه آسمون جول بدن... مادر میگه از محبتش میگه خب.. اما من احساس می‌کنم، محبتش زیادی شده دیگه...خاله فریده و زن‌دایی سارا هم وقت و بی‌وقت دلشون گردش می‌خواد و میگن: مینا جون پاشو ماشینو روشن کن بریم خرید... حالا وقتی می‌برمشون خرید، یه چیزی انتخاب می‌کنن که حتما پولش رو ندارن و من باید آخر سر حساب کنم!گاهی دلم همون خونه ساده و کوچیکمون تو پایین شهر رو می‌خواد که سال به سال کسی درش رو نمی‌زد. لااقل حریم خصوصی داشتیم... از من به تو وصیت؛ هر چه‌قدر بیشتر داشته باشی، زنبورها و شاید مگس‌های بیشتری مزاحمت خواهند شد.یعنی ما خواستیم یه آرزو کنیم، اونم این مینا خانم ضدحال زد... اما عجیب دلم می‌خواد به مینا بخندم.. بهش که گفتم، با تعجب گفت: یعنی دوست داری دم به ساعت فامیل، دوست و آشنا آویزونت باشن؟ گفتم: نخیر فکر اونجاش رو کردم. اول به تو میخندم. بعدش من پولدار میشم. اما از الان باید با تمام فامیل جان یه جوری کات کنم! عجیب افکار شیطانی میاد سراغمJ خلاصه تو بلد نیستی، مشکل من چیه؟ مینا بزار بهت بخندم...بعد دیدم طفلک مینا.. همین که بهش می‌خندم هم درد میشه توی دلش... چرا باید ما به هم بخندیم.. ما باید با هم بخندیم...