کِی فهمیدم عاشق شدم !

مقوله عشق و عاشقی برای بعضی ها غریبه هست و نامفهوم ، برای عده ای ابزار و برای برخی نیرویی ناشناخته و عجیب اما دوست داشتنی هست. برای دسته ای هم خریت محض :(نه این که هر کسی قبل ازدواج اول باید عاشق باشه و نه این که بعد از ازدواج عشق بوجود نمیاد ، در اصل موضوع عشق مثل یه باگ نرم افزاری دنیا هست ، هم برای همه شناخته شده هست هم برای همه ناشناخته!من تا قبل از دیدن و معاشرت با خانم محمدی مزه عشق رو تجربه نکرده بودم و نمیدونستم چی هست ! بعد از قضیه اداره کار و اداره اتباع دیگه ارتباط کلامی خاصی در مورد مسائل خ محمدی پیش نیومده بود ، هر چی بود حضور من و او و دیگه فروشنده تو مغازه بود ، اخه شب های عید بود و مغازه هر روز شلوغ تر از دیروز ... ساعت کاری ما هم از 9 تا 1:30 و عصرا از 5 تا 11 شب بود و این 11 شب هم بعضی وقتا تا 12 طول میکشید.تو این مدت هرچی من خ محمدی رو تو مغازه میدیدم و با هم در حد عادی هم کلام بودیم و غیر از اون ارتباط دیگه ای با هم نداشتیم ، حتی من اسم کوچیک خانم محمدی رو نمیدونستم و شماره تلفن هم از اون نداشتم. یعنی در اصل حتی برای خودم همه چیز عادی بود.تو این مدت برخی مواقع اگه مورد خاصی پیش میومد ممکن بود حتی تو مغازه یکم انگلیسی باهم صحبت کنیم،شاید موضوع براتون واضح نباشه ، خیلی وقتا تو مغازه افرادی بودن که فکر میکردیم ممکنه مشتری نباشه و دزد باشه ، مثلا چند باری بود که مشتری داشت از ظرف های بلوری یا سرویس های چینی رو میدید و یهو مثلا 3 تا نمکدون کم بود ! مثلا پیش اومده که به یه مشتری خیلی شک کردم و از راه دور به انگلیسی به خ محمدی گفتم حواست به مشتری باشه و فکر میکنم چیزی برداشته ،اونم حواسش رو جمع کرد و مطمئن شد که چیزی دزدیده نشده و سر همین داستان دزد یبار خ محمدی مچ یه مشتری رو گرفت و رفت دنبال مشتری بیرون مغازه و متاسفانه کتک هم خورد که باید سر فرصت بهتون بگم.یه روز مثل همه روزاهای شلوغ عید بود و خیلی عادی خ محمدی مشتری رو برد تا بهش جنس نشون بده و با یه لیست از مواردی که مشتری پسند کرده بود اومد پیشم و لیست رو بهم داد و گفت این سفارش ایشون ( مشتری هم همراهش بود) هست و بهم داد ، من تو اون لحظه یهو مثل کسی که یه چوب محکم میزنن تو سرش یه حالت غریبی و عجیب و دوست داشتنی و ترس آور بهم دست داد و گفتم اوخ من چقدر خ محمدی رو دوست دارم . انگار تازه از خواب بیدار شده باشم و فهمیده باشم تا این حد خانم محمدی رو دوست دارم. دیگه از اون لحظه به بعد کابوس من شروع شده ، شب های با این که خسته و مونده میرسیدم خونه تا 3 و 4 صبح خواب نداشتم و مدام این دنده و اون دنده میشدم ، یبار میگفتم بیخیال شو افغانی کجا تو کجا ، اخه مگه کی قبول میکنه ؟ از اون طرف هم نمیتونستم دل بکنم و البته که به هیچ کس هم نمیتونستم بگم. همین طور روزا میرفتم مغازه و شب ها با خودم کلنجار میرفتم و هنوز خودم با خودم نمیدونستم چند چندم و این حجم فکر و خیالات داشت منو از پا در میاورد.هرچی از اونطرف فکر میکردم و شرایط رو بد میدیدم و میدونستم چه راه سختی دارم و به سادگی نیست و میخواستم بیخیال بشم از این طرف چند دقیقه بعدش میدیدم بدون خ محمدی حتی نمیتونم زندگی کنم و جمعه ها که نمیدیدمش شده بود عذاب جونم ، شب ها هم تا نزدیک های اذان صبح خواب نداشتم و فکر و خیال داشتم و شرایط سخت و تلخی بود.بالاخره بعد از 2 ماه دل رو یه دل کردم و تو فروردین قضیه رو مستقیما و بدون واسطه و بدون این که به کسی گفته باشم به بابام گفتم ! اون موقع هنوز طبقه همکف خونه رو داشتیم بنایی میکردیم و پر از ماسه و سیمان و.. بود. بابا رو به یه بهانه صدا زدم و بردم طبقه همکف و اونجا کلی جون کندم و مِن مِن کنان اخرش به بابام گفتم، بابا من میخوام دوماد شم ! از قدیم بابام گفته بود زن رو خودتون انتخاب کنید و بگید ما میریم خواستگاری ولی حتی تو خواب هم فکرش رو نمیکرد انتخاب من چی باشه ، خلاصه به بابام گفت میخوام ازدواج کنم و بابام گفت خوب طرف کی هست و من گفتم خانم محمدی ! بابام گفت محمد !! پدر من !!! افغانی به درد ما نمیخوره و با محکمی گفت این فکر رو از سرت بیرون کن و اصلا و ابدا !!! منم همونجا گفتم چشم بابا ، بیخیال قضیه میشم و فراموش میکنم و سعی کردم که فراموش کنم