از ریاضی تا پزشکی (۲)

تو نوشته‌های قبلیم داستان تحصیلم را تا اینجا تعریف کردم که مهر ۹۶ وارد دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه شریف شدم. الان ساعت ۱۰ دقیقه به دو بامداد روز دوشنبه ۲۸ فروردینه و بعد ازظهر زیاد خوابیده بودم و الان خوابم نمیبره و دچار هجوم فکری شدم. گفتم بیام اینجا بنویسم که آروم بگیره این لامصب.۱۸ سالگی من تو روزهای پاییز ۹۶ یکی از سخت‌ترین روزهای زندگیم بود. واقعا اون روزا اذیت میشدم. بی‌علاقگی پدرم رو درآورده بود و دانشگاه شریف هم جایی نبود که به آدما راحت بگیره، مخصوصا اون روزهای مهندسی کامپیوتر که به شدت بازار رشته‌اش داغ شده بود و ملت هجوم آورده بودن بهش. تا سال ۹۵ رتبه‌های برتر میریختن تو مهندسی برق ولی از اون سال مهندسی کامپیوتر سبقت گرفت. از چندین و چند جهت زیر فشار بودم. با این که رتبه کنکورم تو منطقه دو ۲رقمی بود ولی با کمک سهمیه ایثارگران رفته بودم اون تو، خودش شده بود واسم کلی عذاب وجدان. بی‌علاقه بودم و یه جا ته ذهنم داشتم دست و پا میزدم که به زیست‌‌شناسی و پزشکی علاقه دارم ولی یه جا ته ذهنم داشتم با تمام قدرت سرکوبش می‌کردم. بی پولی هم شده بود قوز بالا قوز. اون سال بابا ماهی ۲۰۰هزارتومن بهم میداد و پول غذای دانشگاه هفته‌ای ۲۰ تومن میشد. یادمه آخرای ماه مجبور میشدم ۱۰تومن از یکی دوستای مدرسه قرض بگیرم که هفته آخر رو بی غذا نمونم :). این روند بی‌پولی تا ترم ۴ ادامه داشت تا موقعی که هم بابا سیاست مالیش کمی عوض شد و هم شروع کردم به انجام کارهای مختلف واسه پول درآوردن.آره خلاصه دیگه، من که هیچی از برنامه‌نویسی نمیدونستم و همیشه معتقد بودم ذهن ریاضی ندارم، افتاده بودم بین یه مشت آدم المپیادی و توانا در ریاضیات و کلی تمرین‌کرده از قبل. اونجا یه مفهومی به اسم TA هم وجود داشت که دانشجوهایی که ترم‌های قبل نمره خوب آورده بودن میرفتن کمک استاد و خیلی از تمرین‌های برنامه‌نویسی رو اونا طراحی می‌کردن. نگم براتون. هر تمرین جدیدی که روی سایت آپلود میشد یه جنگ روانی تمام‌عیار واسه من شروع میشد. مثلا شنبه تمرین رو بارگزاری می‌کردن و مهلت تمرین تا جمعه بود که بهش میگفتن ددلاین. ددلاین تمرین قبلی نرسیده، مثلا حوالی ۴شنبه تمرین بعدی رو بارگزاری می‌کردن. سختااااا! سخت. من یادمه واسه هر تمرین التماس این و اون که آقا،‌ یه راهنمایی‌ای، حرفی، سخنی،‌ چیزی. از اون طرف یه سری از بچه‌ها بودن که چند ساعت بعد از آپلود، حل می‌کردن و من تا آخر هفته مشغول دست و پا زدن بودم. اکثر روزهای اون سال من همش با خودم جنگ داشتم که چرا من انقدر کم هستم. چرا من انقدر نمیتونم. یادم میاد حوالی آبان ۹۶ برای اولین بار دیگه دست از سرکوب کشیدم و تو سررسیدم نوشتم که بابا، من به زیست علاقه دارم. من پزشکی دوست دارم. چرا با خودم انقدر جنگیدم!!!‌ از همین جا رفتم سراغ مرکز مشاوره دانشگاه و این حرفا که اولین تشخیص اون‌ها این بود که من وسواس‌فکری دارم. پربیراه نمیگفتن، این قضیه چیز با سابقه‌ای بود بین خانواده ما. اونا تلاششون این بود که صبرکن، تو داری زیاد فشار میخوری و ممکنه اشتباه کنی. روان‌شناس دانشگاه واسم ریتالین نوشت. چه خواری‌ای کشیدم تا تونستم اون دارو رو بخرم. به هر جهت مشکل من ریشه‌ای بود و راستش خیلی تاثیری نداشتن اون داروها. هیچی دیگه این روند تا اسفند ۹۶ ادامه پیدا کرد که دیدم دیگه واقعا نمیشه. من در اولین مرحله باید از مهندسی کامپیوتر شریف بکشم بیرون تا خودم به دست خودم بدبخت‌تر از این نشدم. بعده‌ها خیلی حسرت اینو خوردم که حیف نتونستم اون رشته‌ رو دوست داشته باشم و از لحاظ ذهنی توش قوی باشم. اوضاع مالی خوبی داره و واسه من که دوست داشتم زود ازدواج کنم بی‌نظیر بود. حیف! نشد که بشه.از اردیبهشت ۹۷ رفتم سراغ بیوتک دانشگاه تهران که آقا این جوان اشتباه کرد همون موقع اولویت سازمان سنجشش رو تغییر نداد. بذارین بیام پیش شما. زیست دوست دارم. تا اواخر تابستون ۹۷ تموم تلاشم رو کردم که بتونم انتقالی بگیرم. تابستون که برگشته بودم شهرمون، هفته‌ای یه بار میومدم تهران واسه پی‌گیری. یه روز بعد کلی پی‌گیری، چندتا هیئت علمی‌های بیوتک دانشگاه تهران رو راضی کردم که یه بار دیگه ازم مصاحبه بگیرن و بهم یه تاییدیه بدن واسه راضی کردن دانشگاه و انتقالی. کلی تلاش کردم. نشد آخرش. یه قانونی وجود داشت که از مقطع تحصیلی پایین نمیشه تغییر رشته داد و مهندسی، کارشناسی حساب میشه و بیوتک دکترای پیوسته. نشد دیگه. نشد.اینجای داستان رو خیلی فکر کردم بگم یا نگم. چون واقعا به نظرم جالب نیست آدمای دیگه بدونن یه آدم یه روزی انقدر دچار تزلزل در تصمیم‌گیری شده، انقدر ناتوان در عمل شده. ولی بذار بگم دیگه. بگم واسه شما که داری میخونی این نوشته رو، شاید روزی به کارتون اومد. اصلا شاید خندیدید به این وضع ...آره خلاصه، من دیگه نمیتونستم تو مهندسی کامپیوتر بمونم و درخواست انتقالیم هم رد شده بود. خیلی به انصراف فکر می‌کردم ولی جرئتش رو نداشتم. هم می‌ترسیدم که علاقه‌م به پزشکی جو باشه و هم می‌ترسیدم که اگه برگردم کنکور بدم نتونم نتیجه بگیرم. از اینجا مونده از اونجا رونده بشم. اون سال‌ها بابا هم پروانه یه دفترپیشخوان رو توی شهرمون گرفته بودم و شب و روزش شده بود یکی. توقع هم داشت وقتی برمیگردم شهرمون برم کمکش ولی من واقعا از اون دفتر بی‌زار بودم. یه روزی اگه قسمت شد واسه شما تعریف میکنم که چه بدبختی‌ای داره این دفتر پیشخوان. سرهمین خیلی هم برنمی‌گشتم شهرمون.خلاصه بعد مشورت با چند نفر به این نتیجه رسیدم که پناه ببرم به مهندسی صنایع. این رشته بین بچه‌های مهندسی معروفه به گلابیه. خب چون واقعا راحته نسبت به رشته‌های دیگه. اوضاع کاریش هم خوبه و درس‌های قابل فهم‌تری داره. مرداد ۹۷ درخواست تغییر رشته به صنایع رو در دانشگاه دادم که حداقل با این رشته راحت‌تر، مهندسی رو تموم کنم و بعدش ببینم چه می‌کنم با زندگی.درخواستم هم بدون مشکل تایید شد. چون هم از رشته بالاتر درخواست داده بودم و هم معدلم خوب بود. (خواری کشیدم واسه حفظ اون معدل) تا اینجا منطقی میاد اما خب من یه داستان بدی رو شروع کردم. یادمه یه روزی از همون‌روزا لابه‌لای حرفام با یکی از دوستام یهو بهم گفت عهه، مرد مومن تو که انقدر بیوتک دوست داری چرا نمیای به سمت مهندسی شیمی. از ارشد مهندسی شیمی راحت میشه رفته به سمت بیوتک(احساس شرم و عذاب وجدان میکنم از مرور این بخش از خاطراتم). منم که اون روزا واقعا قدرت تصمیم‌گیری منطقیم داستان شده بود، سریع بلند شدم رفتم آموزش دانشگاه که آقا درخواست انتقال رشته منو پس بگیرید. گفتن چرا! گفتم خانواده مخالفت کردن! بعدش هم گفتم حالا درخواستم رو میدم واسه مهندسی شیمی. یهو مسوول آموزش جاخورد. گفت پسر تو چرا انقدر بی‌ثباتی دو دقیقه برو بیرون فکر کن بعد بیا. آقا دوست دارم اینجای داستان یه آهنگی شبیه آهنگ پوست شیر پخش بشه و کناره‌های تصویر هم تاریک بشه. من رفتم جلوی در و داشتم فکر می‌کردم. اون چند دقیقه چه‌قدر طولانی و زجر‌آور بود. هی می‌رفتم سمت در آموزش، هی برمیگشتم. هی می‌رفتم هی برمیشگتم. فلج شده بودم. معنی استیصال رو کاملا اونجا درک می‌کردم. نمیتونسم تصمیم بگیرم، ثانیه‌ای تصمیم بین انصراف، صنایع، کامپیوتر و مهندسی شیمی جابه‌جا می‌شد. آخر زنگ زدم به بابام. گفتم بابا نمیتونم تصمیم‌ بگیرم. بعد اون تماس آخرش به این نتیجه رسیدم که فعلا درخواست رو از صنایع پس بگیرم ولی کاری نکنم. آموزش هم قبول کرد. ترم چهار و پاییز ۹۷ شروع شد و دوباره من دانشجوی مهندسی کامپیوتر بودم هنوز، ولی هیچ‌واحدی از اون رشته برنداشتم. اما چند واحد از مهندسی شیمی برداشتم تا ببینم چه جوریاست. اواسط همون ترم به این نتیجه رسیدم که خداخیر بده مسوول آموزش رو که نذاشت درخواست به مهندسی شیمی بدم. کسی که مهندسی شیمی میخونه و میره گرایش بیوتک، ۸۰درصد مهندسه و ۲۰ درصد نهایتا دید زیست داره. من دلم برعکسشو میخواست. ۸۰درصد زیست شناس با ۲۰درصد دید مهندسی. یادمه اون ترم بچه‌ها فکر میکردن که یکی از دخترهای مهندسی شیمی رو دوست دارم که میرم سرکلاسشون میشینم. اصلا کسی باورش نمیشد که یکی داره به این فکر میکنه از کامپیوتر به مهندسی شیمی تغییر رشته بده. چه قدر مسخره‌م میکردن. واقعا هم حق داشتن. گاو پیشونی سفید شده بودم سر این تلاشا واسه تغییر. بچه‌های خوابگاه شبا به شوخی میگفتن، خب آقا ایلهان! امروز شما چه رشته‌ای میخونی؟ آخر پاییز ۹۷ دوباره بلند شدم رفتم آموزش، گفتم که منو بفرستید همون مهندسی صنایع. قبول نمیکردن! میگفتن نمیشه! آقا شما ما رو مسخره کردی. یعنی چی! اصلا قانون میگه هر دانشجو در هر مقطع فقط یک بار میتونه تغییر رشته بده، همین الانش شما یه بار تغییر رشته دادی بعدشم درخواستت رو پس گرفتی. اصرار کردم. آخرش فرستادن کمیسیون موارد خاص. یادمه توی برگه امضای آخر، ازم تعهد گرفتن که به هیچ‌عنوان درخواست دیگری قابل پذیرش نیست. باید دلیلش رو هم زیرش مینوشتم. با بابا هماهنگ کردم که دلیلم این بوده که خانواده نذاشتن از کامپیوتر برم صنایع، الان راضی شدن. (بین رشته‌های مهندسی، الان یه جورایی کامپیوتر وضع پزشکی رو داره و منطقیه که مثلا یه خانواده نخواد اجازه بده بچه‌ش تغییر رشته بده)یادمه اون موقع‌ها دیگه ذهنم اینجوری بود که من میمونم تا آخرش همینجا. احتمالا سرکار هم از همین مسیر برم. اما ته ذهنم هنوز گیر کرده بود پیش پزشکی. لامصب ول نمیکرد.اون روزا کنار ادامه دانشگاه یه مدت شروع کردم به یادگرفتن ساخت موشن‌گرافی و یه پول ریزی از اون مسیر دستم می‌رسید. دو ماه هم پشتیبانی تلفنی اسنپ می‌رفتم. روزهای تعطیل بود و واقعا واسه دانشجوی بی‌نوا چیز خوبی بود. صنایع رو تا آخر ادامه دادم و سال ۹۹ یک سال هم توی یه شرکت کامپیوتری کار کردم. همه چی رو روال بود و حقیقتا مونده بود که برم ازدواج کنم. آدمش هم بود. آن فرشته خدا بر زمین، آن قدیس که من حقیقتا قدر اون فرصت زندگیم رو نتونستم بدونم. همش فکر می‌کردم که من که میدونم آخرش قراره برم کنکور دوباره بدم، واسه چی برم سراغ دختر مردم. پزشکی از ذهنم بیرون نرفته بود که نرفته بود که نرفته بود. ولم نمی‌کرد. فروردین ۱۴۰۰ از اون شرکت کامپیوتری اومدم بیرون و گفتم بذار آخرین تیر مهندسی رو بزنم. کار مهندسی تولیدی رو هم بذار ببینم. یه کار خفن که یه تیم جوون پشتش باشه و واقعا ارزش افزوده تولید کنن. بلند شدم رفتم یه شرکت تولیدی ویچلر که واسه چندتا از بچه‌های شریف بود. یک ماه هم اونجا موندم. جواب نداد. از بچه‌های اون شرکت هم خداحافظی کردم. ۱۸ خرداد ۱۴۰۰ با پولی که اون مدت از سرکار رفتن واسم جمع شده بود رفتم میدون انقلاب تهران، کتابای کنکور تجربی رو خریدم و برگشتم شهرمون. خرداد ۱۴۰۰ سه تا برنامه ریختم. این که تا آخر سال ۱۴۰۰ از مهندسی صنایع شریف فارغ بشم. تو کنکور ۱۴۰۱ پزشکی قبول بشم با رتبه زیر ۵۰۰ و بعدش هم برم به آن فرشته‌ خدا برزمین پیشنهاد بدم که بیا محرم زندگیم بشو.اسفند ۱۴۰۰ فارغ شدم. تو کنکور رتبه‌م زیر ۵۰۰ نشدم اما پزشکی خوبی قبول شدم. اما آن "یکپارچه خانم" همون اسفند ۱۴۰۰ شوهر کرد. از ته دل زندگیشون آرزوی آرامش میکنم. بعده‌ها فهمیدم که آقایی که باهاش ازدواج کرده از بچه‌های کامپیوتر شریف بوده. خوبه دیگه! حداقل اون پول داره. من اگه وارد زندگیش میشدم همش میخواست بی‌پولی بکشه.۲۲ سالگیم به خوندن واسه کنکور تجربی گذشت و ۲۳ سالگیم رو با پزشکی دانشگاه شهید بهشتی شروع کردم. الان که اواسط ترم دو هست و من ۲۴سالم شده می‌دونم علاقه‌م به پزشکی واقعی بوده، من زیست رو دوست دارم واقعا، پزشکی رو دوست دارم واقعا. میدونم رضایت از زندگیم بیشتر شده و دارم تلاش میکنم با یه کار پاره وقت و سرمایه‌گزاری روی یه کسب‌وکار، یه راه مالی هم داشته باشم. اما کنار همه اینا، یه گوشه ذهنم به این فکر میکنم که‌ آیا لازم بود اون همه هزینه و فشار روحی بهم وارد بشه؟‌ که من نفهمم ۱۸ تا ۲۳ سالگیم اصلا چه جوری گذشت؟ به این می‌ارزید که آن فرشته خدا بر زمین آرامش زندگیم نشه؟ به این می‌ارزید که تشکیل خانواده برای من خیلی به تعویق بیفته؟‌ باید دید ....