خیابان زندگی

خیابان گلستانه از دریچهٔ دوربین علم الهدی?" اووووه چه چیزی دیدم صالح" .... این جمله را تمام اطرافیان علم الهدی حداقل یکبار از زبانش شنیده اند. همیشه بعد از شنیدن این جمله ، باید چند ثانیه ای مثل گمشده ها دور و بر خودم بچرخم تا بفهمم چه دیده. معمولا تا خودش دوربین را به سوی سوژه اش نشانه نرود، حدس هم نمی توانم بزنم که منظورش چه بوده است. آخر همه چیز همانطوری است که همیشه بوده.? ولی کافی است چند دقیقه صبر کنی، استیل مناسب را می گیرد، چند بار لنزش را عقب و جلو میکند، کمی مکث برای فوکوس و کلیک! همینقدر طول میکشد تا از دل عادی ترین منظره ای که می بینی ، شاهکاری رقم بزند که هیچ گاه فراموشش نکنی. همین چند هفته پیش بود که وسط خیابان گلستانه این جمله معروفش را گفت. جایی که تا بحال هزاران بار از آن عبور کرده ام، سواره ، پیاده، خسته ، با نشاط... تک تک مغازه ها ، چوب های میان خیابان، پل ها و جوی های آب را از بَرَم. می توانم چشمانم را ببندم، از فلکه بستنی تا فلکه میثم بروم و وسط راه هم یک خودکار سی کلاس از گارسه بخرم. حوصله نداشتم و وقتی گفت کنار فلان درخت بایست فکر کردم دارم وقتم را با یک احمق لعنتی تلف میکنم. اما هنگامی که دوربین را روبرویم گرفت، انگار برای اولین بار بود که آن درخت و منظره ی پشتش را می دیدم، نه فقط برای من بلکه برای هر کسی که عکس را می دید باور پذیر نبود که اینجا گوشه ای از یکی از معروف ترین خیابان های قم باشد.?علم الهدی نه فیلتری روی عکس پیاده و نه چیز جدیدی به منظره اضافه کرده بود. او دقیقا از صحنه ای که هر روز می دیدمش ،زیر همان نوری که هر روز بر چشمانم می تابید این تصویر را ثبت کرد. فقط با نگاه از زاویه درست، زاویه ای که تا آنروز هیچ کس از آن به گلستانه نگاه نکرده بود. ? زندگی همه ی ما مثل همین خیابان گلستانه است. تک تک اتفاق هایش را از حفظیم. هر روز صبح سر آغاز این خیابان زندگی ، شاید رفتن به دانشگاه باشد، شاید یک مسافرت کوتاه قم تا تهران . اندکی جلوتر دست راست، یک گپ صمیمانه بعد از ناهار وجود دارد. درست آن دست خیابان شاید یک گعده ی بعد از نماز در خنکا و خلوت مسجد اعظم باشد. همه ی آنچه در زندگی ما پیش می آید، درست مثل مغازه ها، جوی ها ، درختان، پل ها، ساختمان های در حال ساخت و آدم های خیابان گلستانه اند. وقایعی که هر روز از کنارشان می گذریم و آنقدر برایمان عادی شده اند که خیلی وقت ها اصلا متوجهشان هم نمی شویم. هدفمان فقط و فقط عبور از این خیابان و رسیدن به مقصد شده است. شاید گه گداری اتفاقی غیر معمول، مثل ترمز یک ماشین، چند لحظه ای متوقفمان کند و با احتیاط بیشتری به اطراف نگاه کنیم ولی تنها چند قدم طول میکشد تا دوباره همه چیز همان رنگ تکرار را بخود بگیرد. ? هر روز عبور کردن از یک خیابان یکسان، کسل کننده است، حتی اگر خیابانی از میان بهشت باشد. روز پنجم یا ششم خیابان عادی می شود، و بعد از ده سال هر بار عبور از آن برایمان نفرت انگیز می گردد. این دقیقا همان بلایی است که روزمرگی بر سر زندگی هایمان می آورد. اما اگر از زاویه درست به زندگی نگاه کنی، هر گوشه گوشه ی این خیابان می تواند برایت شگفت انگیز و یادآور خوشبختی باشد. تماشای یک فیلم دو ساعته در سینما، یک گفتگوی چند ساعته با رفقا در یک کافه ی دنج، یک شام ارزان همراه خانواده، یک فوتبال آخر شب، خواندن یک کتاب خوب، گرفتن دستان کسی که دوستش داری ، یواشکی بازی کردن سر کلاس، یک کله پاچه ی صبحگاهی وسط پارک ... همه ی این ها مناظر فوق العاده ی خیابان زندگی ما هستند که هر روز از کنارشان عبور میکنیم و خیلی وقت ها حتی متوجهشان نمی شویم.? فقط کافی است کمی سرعتمان را کم کنیم و علم الهدی گونه به اطرافمان نکاه کنیم، آنگاه هر لحظه زندگی میتوانیم با تمام وجود فریاد بکشیم " اووووه چه چیزی دیدم صالح"