عمده فارغ التحصیلان علوم انسانی یا بیکارند یا شغل غیرمرتبط دارند

رئیس مرکز نوآوری علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه شهید بهشتی گفت: ۵۰ درصد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، در حوزه علوم انسانی هستند که‌ بیشتر این فارغ‌التحصیلان یا بیکار هستند یا کار غیرمرتبط انجام می‌دهند.دکتر علی‌اصغر سعدآبادی؛ رئیس مرکز نوآوری علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه شهید بهشتی درباره فعالیت‌های این مرکز اظهار کرد: بیشتر مراکز نوآوری کشور در حوزه‌های فنی و مهندسی، محصولات دانش‌بنیان و نهایتاً پزشکی بوده‌اند، اما به نظر می‌رسد تأسیس مرکز نوآوری در حوزه‌های علوم انسانی، اثربخش‌تر و به لحاظ اقتصادی نیز درآمد بیشتری دارد.سعدآبادی با بیان اینکه بخشی از بیشتر مشکلات کشور به حوزه علوم انسانی برمی‌گردد، تصریح کرد: حتی زمانی که کارخانه‌ای ایجاد می‌شود تا حوزه علوم انسانی در کنار آن قرار نگیرد، محصولات آن کارخانه اثربخشی لازم را ندارد؛ 50 درصد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، در حوزه علوم انسانی هستند که‌ بیشتر این فارغ‌التحصیلان یا بیکار هستند یا کار غیرمرتبط انجام می‌دهند که این نشان می‌دهد آن چیزی که در دانشگاه‌ها به آنها می‌گوییم به درد جامعه نمی‌خورد.سعدآبادی با اشاره به بی‌اعتمادی جامعه به حوزه علوم انسانی گفت: جامعه و صنایعی که بیرون از دانشگاه وجود دارد به این باور نرسیده است که دانشگاه می‌تواند مشکلاتشان را در حوزه علوم انسانی رفع کند چرا که در دفعات قبلی این‌کار ناموفق بوده است به این دلیل که اساتید با مطالعه پروژه‌ها و مقالات، راهکار ارائه می‌دادند، در حالی که راهکارهای حوزه علوم انسانی مورد به مورد فرق می‌کند.رئیس این مرکز نوآوری دانشگاه شهید بهشتی تصریح کرد: در این مرکز مشکلاتی که در حوزه علوم انسانی در جامعه و صنعت وجود دارد را جمع‌آوری می‌کنیم که اصطلاحاً به آن ریورس پیچ (Reverse Pitch) گفته می‌شود؛ روند کار نیز به این صورت است که اول مشکلات سازمان‌­ها را احصا کرده و دسته­‌بندی می‌­کنیم و بعد از آن ایده‌­پردازها برای حل آن مشکل ایده­‌پردازی می‌­کنند که به کل این فرایند "به‌­هم­رسانی" می‌­گویند.وی با اشاره به نقش شتاب‌­دهنده­‌ها در این فرایند خاطرنشان کرد: برای مشکلات، به دست ایده‌­پردازهای علوم انسانی راه‌­حل ایجاد می­‌شود و بعد از آن شتاب­‌دهنده‌­ها مشکلاتی از قبیل پول و سرمایه، ارتباطات (ایده­‌ها برای عملیاتی شدن نیاز به یک­سری ارتباطات دارند) و تیم را حل خواهند کرد؛ شتاب‌دهنده امکاناتی از جمله مکان استقرار و تجیهزات نرم‌­افزاری و سخت‌­افزاری را نیز فراهم می‌­کند.سعدآبادی با اشاره به ماهیت و وظایف صندوق نوآوری اجتماعی عنوان کرد: این صندوق از صندوق­‌های پژوهش و فناوریِ صندوق نوآوری و شکوفایی ریاست جمهوری است که موضوعات تسهیلات، منابع مالی و ضمانت‌نامه­‌ها را برای شرکت‌­های حوزه علوم انسانی فراهم می‌­کند.رئیس این مرکز نوآوری با بیان اینکه تعدادی از حوزه‌­های علوم انسانی به صورت استارتاپ استودیویی جلو می‌­رود، تصریح کرد: به عنوان نمونه یکسری دوستان از کانون پرورش فکری، شبکه کودک و از شبکه استارتاپی کشور را دور هم جمع کرده‌­ایم تا به صورت استارتاپ استودیویی مشکلات را حل کنند که در نگاه اول شاید درآمدزا نباشد اما به جای اینکه محصول یا خدماتی ایجاد بشود، خروجی آن استارتاپ، یک انسان توانمند در حوزه تولید محتوای کودک است.سعدآبادی متذکر شد:کتاب­های تدریس‌شده دانشگاه در حوزه علوم انسانی بزرگترین مشکلش این است که دانشِ خام وارداتی است و بیشتر مشکلات ما را حل نمی‌کند؛ ما قدرت ورود به محتوای کتاب‌ها را نداریم و کسی به ما این اجازه را نمی‌دهد اما در دانشگاه به ما این فرصت داده شده است حوزه­‌هایی را در کنار تحصیل دانشجویان تعریف کنیم تا مفاهیم عملیاتی و کاربردی و محتوای کتاب آنها را با زبان عملیاتی‌تری ارائه کنیم؛ از آ‌‌ن­‌طرف دوره‌­ها را با شرکت‌­های ­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­بزرگ تعریف کنیم که تعدادی از خروجی‌­ها بلافاصله بعد از اتمام دوره­‌ها جذب آن سازمان بشوند.وی با بیان اینکه اولین مرکز نوآوری علوم اجتماعی و انسانی در کشور مربوط به دانشگاه شهید بهشتی است، بیان کرد: ما مرکز رشد علوم انسانی در دانشگاه علامه هم البته داشته‌­ایم اما در آنجا دیدگاه به علوم انسانی بیشتر، جنبه­‌هایی از علوم انسانی است که در خدمت تجاری­‌سازی قرار می‌­گیرد که می‌­توان مدیریت و حقوق را برای آن برشمرد اما به سایر جنبه‌­های حوزه علوم انسانی از جمله حوزه ادبیات، تاریخ و حوزه ادیان نمی­‌پردازد.سعدآبادی با اشاره به درآمدزا بودن حوزه­‌های علوم انسانی گفت: یک اشتباه استراتژیک وجود دارد که ما خیال می‌کنیم که فقط در حوزه پیچیدگی‌­های فنی قادر به درآمدزایی هستیم و از سایر حوزه­‌های علوم انسانی درآمدی حاصل نمی‌­شود به عنوان نمونه از تاریخ یا جغرافیا درآمدی حاصل نخواهد شد، در صورتی که استارتاپ­‌هایی وجود دارند که به عنوان نمونه در حوزه تاریخ از فناوری­‌های شبیه‌­سازی استفاده می‌­کنند تا تاریخ را شبیه‌­سازی کنند؛ در قدیم یادتان باشد، درس تاریخ به صورت خیلی خشک به بچه‌­ها ارائه می­شد و حالا فرض کنید یک دانش‌­آموز با یک عینک در تاریخ قدم زده و حتی به فتحعلی‌­شاه دست بدهد! اگر مفاهیم تاریخ به این شیوه آموزش داده بشود، بسیاری از دانش‌­آموزان و والدین آنها حاضر هستند که برای این موضوع هزینه کنند.