شعرهایی از عبدالله سلیمان (مه‌شخه‌ل) شاعر کرد عراقی

استاد "عبدالله سلیمان" متخلص به "مه‌شخه‌ل" (مشعل) شاعر کُرد عراقی، زاده‌ی سال ۱۹۶۴ میلادی در کرکوک است.وی که نزدیک به سی سال در کانادا ساکن است، تاکنون ۳۳ جلد کتاب (۸ کتاب شعر) چاپ و منتشر کرده است.▪نمونه‌ی شعر:(۱)من دڵی بەفرم پێ ناشکێنازانم چۆن بێ تەلەفۆن و بێ پەیام دێت لەدەرگای ماڵم ئەداتئەو نازانێ ئەو میواندارییە ناوەختهباهۆزئاسا ڕەنگە دڵم بشکێنێت و بۆ لێواری خەمم ببات.◇من هیچ برف را دوست ندارم! نمی‌دانم چگونه‌ست که او بدون هیچ پیغام و پسغامی پیدایش می‌شود ودر خانه‌ام را می‌کوبد.برف نمی‌داند که او برای من مهمان ناخوانده‌ای‌ست و چون گردبادی، سامان دلم را از هم می‌پاشد و به پرتگاه غم و غصه می‌اندازد مرا؟!(۲)نییه‌ ڕۆژێ، ده‌ست نه‌خه‌مه‌ ژێر باڵی خه‌م سه‌ر نه‌که‌مه‌ سه‌ر شانی خه‌م چاوه‌کانم، نه‌که‌م به‌ دوو مانگی گه‌شی چله‌ی هاوین تا تاریکی قه‌دپاڵی شاخی ته‌نیاییت بۆ ڕاو نه‌نێم نییه‌ ڕۆژێ، له‌گه‌ڵ زه‌نگی ته‌له‌فۆنت شیعرێکی نوێ نه‌نووسم و گوڵدانێکی خه‌م خواردنه‌وه‌ له‌ سه‌ر مێزی ڕۆژگاره‌کانم دانه‌نێم.◇روزی نیست که دست در دست غم نگذارم و سر بر شانه‌هایش،آنگاه چشمانم را مبدل به ماه منور چله‌ی تابستان می‌کنم وتاریکی لم زده به بلندای تنهایی‌ات را، دور می‌گردانم.روزی نیست که با صدای تلفنت شعری تازه نسرایم و گلدانی پر از گل‌های یأس و غمبر روی میز ایامم نگذارم.(۳)جاران ڕۆژەکانم جێدەهێشت وبەشوێن گوڵە بەیبوونەکانی خۆشەویستیدا سێبەر بە سێبەر هەوری خەمم دەڕەواندەوە و دەچووم لەسەر بەرزاییەکانی ئومێدداتەماشای ئاسمانی پڕ لە ئەستێرەی پشت نووشتاوەی تەمەنی خۆمم دەکردجاران خۆمم لێدەبوو بە سەعلوکێکی دەرەوەی مێژوو و یاخی یاخی لەشەوە هەرە تووش و تاریکەکانداگۆرانیم بۆ هەتاو دەوتلەسەر شۆستەی برسێتیدا وێنەی نانم دەکێشا ئێستا دوای ناسینی تۆ و هەناسە پڕ حەسرەتەکانی شیعر خەمی هەڵگێرانەوەی ژیان وێنەکانی ئەم تەمەنەی تەڵخ کردوومئێستاش دەبێت لەژێر چەتری ئەو خۆشەویستییە گەورەیە ڕەش بکەمەوە بە سپی خەم و ئومێدیش بە جوانی جەنگەڵ بە باخچەی خۆشنوودیخۆشمان ببین بە گۆرانییەکی ئینسانی.◇پیش‌ترها، روزهایم را تنها می‌گذاشتم و در پی گل‌های بابونه‌ی دوست داشتنی سایه به سایه، ابر غم را کنار می‌زدم و به بلندای امید صعود می‌کردم آنگاه به تماشای آسمان پر ستاره‌ی عمر کمر خمیده‌ی خود می‌ایستادم.پیشترها خودم را زده بودم به بی‌تفاوتی تاریخی و بی‌خیال و یاغی‌گونه، در شب‌های بسیار تاریک آواز برای خورشید بر می‌آوردم و بر جاده‌های گرسنگی، نقش نان را می‌کشیدم.اکنون بعد از آشنایی با تو و نفس‌های پر حسرت شعر غمگین پشیمانی از زیستن را پر از تصاویر این زندگی تلخ، کرده‌ام اکنون باید زیر چتر آن عشق عظیم هرچه سیاهی را سپید کنم غم و امید را زیبایی و جنگل را به باغچه‌ی شادی و خودمان نیز آوازی انسانی شویم.(۴)پێم شەرم بوولەئاست کچانی دراوسێ چاو هەڵبڕملەناخیشەوە خەریک بوو بۆ باوەشی کچێکی جوان سینگ دادڕمئەو ڕێی بە شەرم نەبرد و هات چاوێکی لیداگرتموەختێک لێم نزیک بۆوەمەمکی بەقەد سینگمەوە بوودەستێکم لێدا و تووند گرتملەوڕۆژەوە هەتا ئێستا دەستم لیمۆ و هەنار ئەگرێهەرگیز بیرم ناچێتەوەماچی قەند و لێوی شەکرێ◇شرم داشتم که جلوی دختران همسایه سر بلند کنم اما قلبن نیز می‌خواستمبرای به آغوش کشیدن دخترک زیبای همسایه سینه چاک کنم.روزی دخترک همسایه شرم را کنار گذاشت نگاهش را به من دوختو چنان به من نزدیک شد که سینه‌هایش به سینه‌ام برخورد داشت دستی بر آنها کشیدم و آنی گرفتمشان از آن روز تاکنون دستم، مثمر به انار و لیمو شده است و هرگز فراموش نخواهم کردبوسه‌ی قندگونه و لب‌های شکرینش را.(۵)چ دڵێکی گەورەت هەیە ئەی ژنبێ دوودڵی لە دژوارییەکانی عەشق و ڕێساکانی خۆشەویستی ویاساکانی ئەوین بوورایتەنها لە شیعری من نەبێچوون دەترسای ڕیسکەکانی ئەم ژیانەبمبەن بەرەو ڕێگاکانی سەرگەردانیلەنێو خەرەندی قەسیدە و وشە و شیعرخۆشەویستی بێگەردی تۆم لێم ون نەبێ.◇چه دل بزرگی داری، ای ‌زن!بی‌‌آنکه در سختی‌های عشق دو دل شوی و عادات دوست داشتن و قوانین خواستن را زیر پا بگذاری،مگر اینکه در شعرهای من!چون ترس داری که خطرات زندگانی مرا به راه‌های سرگردانی بکشانند و در میان خندق قصیده و کلمات و شعر دوست داشتن ناتمام تو از وجودم محو شود.برگردان اشعار: #زانا_کوردستانی