شغل دلخواه

دیروز تو نمایشگاه کار، یکی از همکارای قدیمی رو دیدم و گپ زدیم راجع به کار و اینا. باعث شد امروز بشینم روی کاغذ بنویسم شغل مورد علاقه ام چیه دقیقا. راستش تا الان خیلی جاها بودم و خیلی شغل عوض کردم. همسرم بارها تهدیدم کرده که اگه یبار دیگه جابجا بشی من میرم خونه بابام و طلاق میگیرم. و من باز بی توجه به این تهدید ها بازم شغل عوض کردم و جابجا شدم. چرا جابجا میشم؟تحمل بعضی چیزا برام غیر ممکنه. تحمل نابرابری، بیشعوری کارفرما و بیهودگی و بی خاصیتی. چیزایی که برای خیلی ها آرزوست برای من شکنجه است. اینکه صبح تا ظهر هیچ کار مفیدی انجام ندی و فقط یه پول مفت بگیری بری برام غیر ممکنه. برای بقیه این بهشته، برای من جهنم. حتی اگر خودم هم خوب کار کنم و مفید باشم، اینکه ببینم بقیه همکاران فقط ول می گردند برام شکنجه است.و من مدام از این شرکت به اون شرکت و از این اداره به اون اداره. ولی هیچ. باز مایوس تر از بار قبل. یکی یبار گفت: شرایطی که میخوای توی ایران نیست و باید بری. می‌گفت آلمان، کانادا، دانمارک اینطوریه اینجا نمیشه. ولی با همسری معلول و یه بچه و بدون پول و حمایت چجوری برم؟سالها تلاش کردم در کامپیوتر و نرم افزارهای فتوشاپ پریمیر مایا گرافیک، تدوین سه بعدی تخصص پیدا کنم ولی یا اینجا کار براش نیست یا باید با خارج کار کنی که اونم خدارو شکر همه ی در ها روی ایرانی ها بسته است. از همه جا تحریم هستیم و توی هیچ سایتی نمیشه کار گرفت. نه اینکه همینطوری بگما. خیلی روش کار کردم و تحقیق زیاد و اینا. ولی نمیشه...شغل مورد علاقه من چیزیه که اینا رو داشته باشه:از تمام پتانسیل ها و استعدادهای من سعی کنه استفاده کنه. این مغز و بدن من نباید همینطوری بیکار بیفته. یه لامبورگینی برای مسافرکشی مناسب نیست. باید بره تو پیست مسابقه.عدالت بین کارکنان برقرار باشه. یکی ول نگرده با حقوق ۵۰ تومن و یکی همه بار شرکت رو دوشش باشه با حقوق ۱۰ تومن.کارم جوری باشه که مجبور به تلفن زدن های مداوم به این و اون نباشم. روزی یکی دوتا اوکیه ولی اینکه کلا کارت گیر باشه به تلفن زدن واقعا راحت نیستم باهاش.کارم بهتره از صبح زود باشه تا دو و نیم‌ چون ظهر ها باید برم دنبال همسرم ‌و من نباشم کسی نیست بره دنبالش و بخاطر شرایطش نمیتونه اسنپ بگیره حقوقی که میتونم زنده بمونم باهاش حداقل ۱۵ تومنه (با احتساب تمام رفاهیات و عیدی و اینا)واقعا دوست دارم با همکارانی باشم که جوان و پر انرژی مثل خودم باشند. آدم هایی اهل مطالعه و فهمیده جوری که از شوخی های زشت اجتناب کنند (شرکت گلدارو رو به همین دلیل ترک کردم)کارفرما یا رئیس واقعا فهمیده باشه و با شعور. فحش نده، کوچیکت نکنه، جلوی جمع بی احترامی نکنه، در کل کثافت نباشه کافیه انتظار پروفسور سمیعی یا دکتر شکوری ندارم. (شرکت راهبران فولاد رو به همین دلیل ترک کردم)توی اون شرکت یا اداره امکان رشد و پیشرفت برام فراهم باشه جوری نباشه درجا بزنم تا آخر عمردرآمدم حلال باشه احساس کنم کار مفیدی انجام میدم و به یه دردی میخورمشرکت خصوصی باشه بهتره چون بنظرم درآمد کارمندی در دولت واقعا حلال نیست حالا هرچی هم خوب و درست کار کنی باز این پول از جای کثیفی میاد اونم مالیات زوری از ملت گرفتنو مورد آخر اینکه شاید از نظر مالی خیلی چیزی نباشه ولی واقعا آدم دوست داره سر یه مناسبت هایی یه چیزایی بگیره و این باعث میشه جلوی خانواده آدم افتخار کنه به شغلش و بگه من جای خوبی کار میکنم. من خودم خیلی برام مهم نیست مثلا ماه رمضون خرما و گوشت و برنج بگیرم ولی قشنگ به چشم دیدم همسرم و دخترم چقددددددر شگفت زده میشن از این کارهای کوچیک و چقدر کیف میکنن. مثلا اسنوا که بودم سالی یبار بن رستوران میداد قشنگ یادمه تنها باری که توی زندگیم رفتم رستوران لاکچری همون بار بود و بعدش و قبلش اصلا نتونستم برم واقعا خاطره خوبی بود از اون شرکت. یا مثلا وام میداد از حقوقت کم می کرد اینها همه ش انگیزه است برای کارکنان.گاهی فکر میکنم من که اینهمه تجربه تو شرکت های مختلف داشتم و اینهمه فکر کردم به اینکه یه کارمند چطور میتونه انگیزه بیشتری داشته باشه و چطور دلسرد میشه شاید بد نباشه بعنوان مدیر منابع انسانی جایی کار کنم ولی خب یکی دوبار تلاش کردم برای این کار. میگفتن باید نمیدونم منابع انسانی خونده باشی و قوانین اداره کار بدونی و نمیدونم چی و چی و چی... ولی من جاهایی بودم که مدیر منابع انسانی دکترای منابع انسانی داشته ولی درک و شعورش از انگیزه کارکنان اندازه شلغم هم نبوده.اگه برگردم به گذشته شابد برم منابع انسانی بخونم. ولی توی اون تیزهوشان لعنتی فقط باید پزشک میشدی یا مهندس برق! برای همین هم ترکش کردم. البته اینکه بابام میگفت دیگه خرج تحصیلاتتو نمیدم و برو سر یه کاری هم بی تاثیر نبود. اصلا نشد درس بخونم هرچند هوشم بد نبود و شیش سال تیزهوشان بودم ولی این هوش به هیچ دردی نخورد.خلاصه یکم درد دل کردم امروز امیدوارم سرتون درد نیاورده باشم.اگه موقعیتی شغلی اینطوری در سطح اصفهان سراغ دارید من یه ماه حقوقم رو هدیه میکنم به کسی که کمکم کنه از این منجلاب بیام بیرون.