داستان کوتاه

تنهایی مطلق عشق هرگز فراموش نمی شود ممکن است گاهی کوچک شود، خرد شود و یا به کم رنگ ترین حالت ممکن دراید ولی هرگز از بین نمی رود. درگوشه ای از ذهن یا درتکه ای از قلب باقی می ماند. رهایت نمی کند و پس از سال ها دریک زمانی و شاید هم دریک مکانی به سراغت می­ آید. تو احساسش میکنی، دلتنگی، حسادت ،افسوس و کمی غم همراه هر روز تو هستند. هنگام باریدن باران، در کوچه و در خیابان یادش می­ کنی، تجسمش می­کنی، یک لبخند یاغمی آزار دهنده و ادامه می ­دهی، ادامه می­ دهی بدون او. خیابان، باران و عصر جمعه رادوست ندارم چون به یادش می­ افتم.جمعه های زیادی را رفتم به محل زندگی اش وآنجا پرسه زدم که شاید باز ببینمش حتی شده از دور، صدها بار و شاید هم بیشتر؛ روزهای دیگر هم می­ رفتم اماجمعه­ ها جوردیگه ای تمام می­ شد .در آن زمان کوتاه که به او می­ اندیشی ازخود می­ پرسی چه کارمی­کند؟ کجاست؟ به توفکر می­­ کند؟ پس از آن ثانیه ها آهی می­ کشی از اعماق وجود و نفس کشیدن ر­ا ادامه می ­دهی چون دیگر عادت کرده ای ، به راستی چرا نمی ­توانم پس ازسال ها فراموشش کنم! شاید چون او درجان من جای گرفته، بامن بزرگ­ شده­ و رشدکرده، درهمه­ جا مرا همراهی کرده، ولی من بارها خواسته­ ام که فراموشش کنم ولی هرگز نتوانسته­ ام، نه امکان ندارد عشق رانمی­ توان فراموش کرد، نمی­ توان.شب خوابش رادیدم به درستی نمی­ توانستم صورتش را ببینم اما خودش بود حسش می­ کردم کنار من بود، زیر درختی تناور نشسته بودیم. شاخ و برگ های پهن درختی که درون خانه رشد کرده بود بسیار زیبا بود و آنقدر خوشبو بود که بویش مانند نداشت. در کنار درخت پنجره ای باز وجود داشت که ماه بانور مهتابش به درون خانه هجوم آورده بود. او لبخندمی زد و برایم قصه می­ گفت لباسی زیبا به تن داشت سفید و قرمز دو رنگی که خیلی دوست داشت و من محصور تماشای او فقط نگاهش می­ کردم و نمی توانستم تکان بخورم و سعی می­ کردم که پلک نزنم تا نکندلحظه ای از دیدنش غافل شوم .یکباره درخت شعله­ ور شد و آتش همه ی خانه را فرا گرفت، نمی توانستم تکان بخورم در آنی نور ماه او را در برگرفت و باخود برد. گرمای شعله های آتش را حس می کردم، از خواب بیدار شدم ساعت سه صبح بود چه خواب عجیبی!. باز به سراغم آمده بود ولی این بار خیلی تاخیر داشت شاید هفت ماه یا هشت ماه پیش بود که خوابش رادیده بودم. لیوان آب بغل رخت خوابم را سرکشیدم و باز به خواب رفتم؛ همه جور خواب دیده بودم اما این یکی خیلی عجیب بود و کمی هم ترسناک. صبح دیر بیدار شدم مثل هر روز تعطیل دیگری؛ اما امروز فرق می کند. حواسم نیست، نمی شنوم مادرم چه می گوید و در فکر خواب دیشب هستم و به خودم می گویم که چه قدر عجیب بود! پدرم که سرسفره صبحانه نشسته بود رو به من کرد و گفت: چی عجیب بود؛ فکرکنم یه کمی بلند فکر کردم! از پدرم پرسیدم تعبیر آتش گرفتن درخت توی خواب چیست­؟ مادرم هم که تا اون موقع دیگه نشسته بود کنار ما گفت: هیچی نیست حتما خیره و پدرم هم همین رو گفت و ...خیلی وقت بود که می خواستم فراموشش کنم اما هیچ وقت نتوانستم ،سخته برایم خیلی سخته اما این کار رو می کنم، همین امروز، همین امشب توی همین عصرجمعه.تصمیم گرفتم عکس او را نابود کنم تا به کلی از یادم برود. برایم دشوار بود ولی باید این کار رامی کردم . دیدن عکسش به وسواس تبدیل شده بود و باید از دستش خلاص می­ شدم، باید رهایش می­کردم . عکس زیاد با کیفیتی هم نبود چون از روی موبایل چاپ کرده بودم، چه اهمیتی داشت همین بی کیفیتش هم کار خودش را می ­کرد. یک موبایل ساده تر خریده بودم و تمام اشیایی را که او را یاد من می­ انداخت از خود دور کردم طی مسیر فراموشی که برای خودم کشیده بودم از بین بردن عکس آخرین کار بود.در تنهایی دلبسته شده بودم و در تنهایی هم باید رهایش می کردم. خیلی دوست داشتم درباره اش باکسی حرف بزنم ولی هیچ وقت نتوانستم. وقتی حواسم نبود یا تولاک خودم بودم حتما کسی پیدا می­ شد که بگوید آهای مگه عاشق شدی؛ خیلی دوست داشتم که بگویم آره من عاشق شدم ولی هیچ وقت نتوانستم، نمی شد دهانم بسته می ماند. بیشتر غرق می شدم و رهایم نمی کرد و حالم اصلا خوب نبود. عکسش را برداشتم و به خیابان رفتم.آذرماه خیلی سردی بود، باران یا برف نمی آمد ولی باد خیلی سردی می وزید. نزدیک غروب حسابی خودم را پوشاندم و بیرون رفتم از خانه که دور شدم عکس را در دستم مچاله کردم و تند و تند راه می رفتم. کوچه و خیابان خیلی شلوغ نبود. تو این سرمای استخوان سوز فقط افرادی که مجبور بودند بیرون بودند. حواسم نبود و تنم به تن کسی خورد طبق عادت سریع عذرخواهی کردم، طرف بر نگشت و همانطور که می رفت و مسیرش رو ادامه می داد فریاد کشید جلو تو نگاه کن، مگه عاشقی، لبخند زدم و توی دلم بهش گفتم یکم دیگه مونده، از فردا من هم می شوم مثل شما و حواسم دیگه پرت نمی شه. خدا کنه فراموشش کنم و دیگه تنم به تنه کسی نخوره، خداکنه .عکس را به قدری محکم فشرده بودم که حجم عکس دردستانم ناپدید بود به خیابان اصلی رسیدم و قصد کردم که با اتوبوس تا یک مسیری بروم و بعد پیاده برگردم چون اغلب این کار رامی کردم و درمسیر برگشت موسیقی گوش می دادم. خودم را به ایستگاه رساندم و خواستم بشینم ولی صندلی های آهنی ایستکاه آنقدر سرد بود که نتوانستم بشینم. غروب شده بود و باز آن احساس عجیب عصر جمعه به صورت نا جوانمردانه ای مراشکنجه می­ داد.مردی تا کمر داخل سطل زباله کنار ایستگاه اتوبوس فرو رفته بود و پلاستیک جمع می کرد. من تکیه دادم به میله افقی ایستکاه و منتظر رسیدن اتوبوس شدم، او و گربه ای که دنبال غذا بود ر­ا زیر نظر داشتم و وقتی از داخل سطل بیرون آمد دیدم پسری است در حدود هفده، هجده ساله که صورتی کاملا کثیف هم نداشت و اصلاح کرده بود، دستانش کاری و زمخت شده بود و هرچه بود حالش که از من خیلی بهتر بود چون زیرلب آهنگی را زمزمه می کرد به گمانم یه آهنگ محلی بود، ریتم شادی داشت. برایم عجیب بود در این سرما، کاری به این سختی، عجب حال خوبی! به جزء تمام آن دسته از آدم هایی که توانسته بودند فراموش کنند و من به آنها حسودیم می شد به پسر پلاستیک جمع کن هم حسودیم شد.خیابان اصلی کمی شلوغ تر شده بود و مردی که از کنار سطل آشغال می گذشت باعث فرار گربه شد ولی گربه باز برگشت چون غذای چرب و خوبی نصیبش شده بود. ده دقیقه ای می شد که آنجا بودم زنی به همراه بچه اش از راه رسید و روی صندلی های ایستکاه نشست، با پالتو بلندش سرما راحس نمی کرد و موهای دخترش راکه روی زانویش نشسته بود به زیر کلاه دخترک هل می­داد. پسر پلاستیک جمع کن کارش تمام شده وکیسه اش کاملاپربود یه کناری ایستاده بود و داشت هم زمان سیگارمی کشید و با موبایلش به کسی که آن طرف خط بود می گفت: نیسان رو بیار کنار پارک جاوید من اونجا هستم. اتوبوس پشت چراغ قرمز ایستاده بود و درحال رسیدن به ایستگاه بود رفتم جلوتر و عکس مچاله شده را داخل کیسه آن پسر انداختم. سیگار را گوشه لبش نگه داشت و کیسه اش رابه دوش گرفت و رفت. اتوبوس رسید سوارش نشدم نمی توانستم نفس بکشم حال غریبی بهم دست داد و روی صندلی یخ بسته ایستگاه نشستم و باچشمانم پسر رادنبال کردم.پاهایم سست شده بود و زانوهایم توان نداشتند؛ نمی توانستم تکان بخورم مثل اون روز، همون روز که عشقم به من گفت متاسفم ببخشید. سرما را احساس نمی کردم، سکوت بود و حسی نداشتم و فقط آهی از ته دل کشیدم .کمی به خودم آمدم. از دور انداختن عکس پشیمان شدم، ولی آن پسر از دید من خارج شده بود . سریع جمله ای به ذهنم رسید "کنارپارک جاوید" آره خودشه همین رو گفته بود، سریع خودم رو رساندم به پارک و پسرروپیدا کردم ...عکسش را نگه می دارم و تا آخر عمرم به آن نگاه می کنم و همیشه عاشقش می مانم . عصرهای جمعه آنقدرها هم بد نیستند . غروب های جمعه برای کسانی که می خواهند دل بکنند سخت و زجر آور است ولی برای عاشق ها، آنهایی که دیگه عهد بستن که تا آخرش باشند و عاشق بمونند اصلا سخت نیست بلکه خیلی هم دلپذیره؛ باران، خیابان و عصرجمعه رادوست دارم و انتظارش را می کشم ،انتطارش رامی کشیم من و او باهم تا آخرعمر.