غدیر؛ یک برکۀ آرام یا تاریخ تمام؟!

#شفیعی_مطهراَلحَمدُلِلهِ الَّذی جَعَلَنا مِنَ المُتِمَسِّکینَ بِوَلایَهِ اَمیرِالمُومِنین علی عَلَیهِ السَّلامغدیر ، نه یک روز عام و برکه آرام ، که یک تاریخ تمام است . غدیر یک پیچ سرنوشت ساز تاریخ است .در این روز ، سرنوشت روشن بشریت با زلال آب های «غدیر» گره خورد . هر قطرۀ آن بلور مذاب یک سینه سخن در دل و یک آبشار زلال عرفان بر زبان دارد.در غدیر زنجیر رقیّت بشر از هم گسست و یوغ اسارت انسان درهم شکست .غدیر با تثبیت حاکمیت « الله » پدیدۀ حاکمیت انسان بر انسان را برانداخت و نیرنگ خودکامگان را نقش بر آب ساخت .منشور غدیر ، اصل « وَلاتَکُن عَبدَ غَیرِک قَد جَعَلَکَ الله حَرّاً » را بر تارک تاریخ نگاشت و با همین اصل ، کرامت انسان را پاس داشت .آرمان غدیر بر این بود که واژه های خودکامگی ، سلطه گری ، سلطه پذیری ، خشونت ورزی ، اباحی گری ، تملّق ، چاپلوسی ، ستمگری ، ستم پذیری ، و.... را از قاموس بشریت بزداید و راه و رسم حق گرایی ، انسان دوستی ، مردم سالاری ، عدالت خواهی ، ستم ستیزی ، آزادی خواهی ، حقوق مداری ، مشارکت پذیری ، مشارکت جویی ، شایسته سالاری ، امانتداری ، صراحت و صداقتِ سخن، رفق و مدارا ، ساده زیستی و همۀ ارزش های عالی اسلامی و انسانی را نهادینه سازد .مکتب غدیر ، سعۀ صدر ، تحمُّل عقیدۀ مخالف و ظرفیت بالا را از ابزار مدیریت و رهبری می داند ( آلَهُ الرّیاسَهِ سَعَهُ الصَّدر ) . در این مکتب ، مسند حکومت و زمامداری ، نه یک طعمه و شکار ، که یک امانت الهی است و حاکم در برابر خدا و خلق باید پاسخگو باشد ( اِنَّ عَمَلَکَ لَیسَ لَکَ بِطُعمَه وَ لکِنَّهُ فی عُنُقِکَ اَمانَه ) . مرام غدیر : « با دوستان مروّت ، با دشمنان مدارا » است .مولای برگزیدۀ غدیر حتی اجازه بدرفتاری با دشمنان خونی خود را نمی دهد . او تاکید می ورزد که :« پس از من خوارج را نکشید ، زیرا آن که به طلب حق درآید و راه خطا پیماید ، همانند آن نیست که باطل را طلبد و بیابد و بدان دست گشاید .»بنیانگذار مکتب غدیر ، انتقاد و پرسشگری و عدالت خواهی را از حقوق مردم و پاسخگویی ، خدمتگزاری و احساس مسئولیت را از وظایف و تکالیف حاکمان می داند .« با من ، آن گونه که با خودکامگان سخن می گویند ، سخن مگویید و چونان که با تندخویان رفتار می کنند ، از من کناره نگیرید . با ظاهرسازی و ریا با من آمیزش نکنید و شنیدن سخن حق را بر من سنگین مپندارید . نمی خواهم مرا بزرگ انگارید ، چه آن کسی که شنیدن سخن حق بر او گران باشد و اجرای عدالت بر او دشوار بود ، کار به حق و عدالت کردن بر او دشوارتر است . پس، از گفتن حق یا رای زدن در عدالت کوتاهی نکنید . »و در جای دیگر ، پای فراتر نهاده ، چاپلوسان را رانده ، حق گرایان گزنده را ترجیح می دهد :« آن کسی را بر دیگران برگزین که سخن تلخ حق را به تو بیشتر بگوید و در آنچه می کنی یا می گویی و خدا آن را از دوستانش ناپسند می دارد ، کمتر تو را یاری کند .»سلطان سریر غدیر و ابرمرد عرصۀ تدبیر در دفاع از حقوق انسانی یک شهروند تا بدان جا پیش می تازد که ، قاضی خود را به سبب این که صدایش بلندتر از ارباب رجوع بوده است ، عزل می کند . امام علی(ع) به ابوالاسود دولی می فرماید :« اِنّی رَاَیتُ کَلامکَ یَعلوا کَلام خَصمک ».در بینش غدیر ، انسانیت انسان ارزش دارد ، نه مواضع سیاسی ، عقیدتی و فکری او . خالق این بینش به مالک اشتر می فرماید :« مردم دو گره اند : یا مسلمان اند ، که برادر تو هستند ، یا غیر مسلمان ، که در آفرینش با شما یکسان اند . »و در دفاع از حقوق دگراندیشان بدان پایه اصرار می ورزد که هشدار می دهد :« هرکس اقلّیّتی را بیازارد ، قطعاً مرا آزرده است ! »آغازگر نظام غدیر ؛ حاکم را نه تنها مُطاع خلق ، که مُطیع خالق و خلق نیز می داند :« هرگز مگو : من فرمانروایم . باید حکم رانده و بی چون و چرا پیروی شوم . چه ، آن کسی که چنین مشی و مشربی و چنین سیستم و نظامی دارد ، روان را ناهنجار ، دین را ناروا و جامعه را ناپایدار می سازد . »او راز هلاکت و نابودی جامعه را در فقر و فلاکت مردم می داند و رمز فقر آنان را ، قدرت گرایی و ثروت اندوزی اقلیت می شمارد .....و برای تحقّق این گونه آرمان ها بود که با تایید الله و به دست رسول الله (ص) ، امیر المومنین علی (ع) ولایت امّت اسلام را عهده دار شدند .آغاز ولایت فرخنده و حکومت خجستۀ مولا علی علیه السّلام بر جهان بشریّت ، بر همۀ نیک اندیشان و سبزکیشان جهان مبارک باد .امید که در پرتو رهبری ها و رهنمود های این پیشوای پرواپیشگان و امیر پرهیزگاران بتوانیم آرمان های بلند ایشان را تحقّق بخشیم.