از خود شناسی تا جاودانگی

در این دنیا پهناور یا به قول مارشال مک لوهان دهکده جهانی به چه دلیل ما در یک زمان و مکان خواص به دنیا آمده ایم چرا در انجام شغلی که به ما محول شده است احساس ناراحتی می کنیم به چه دلیل ما دوست نداریم شرایط فعلی مان را ادامه دهیم .چرا بار که به شغل مان را عوض می کنیم بعد از مدتی کوتاه از شغل مان دلسرد می شویم.جواب یک چیز است ما در جای اشتباهی قرار گرفته ایم ما با یک تغییر به دنیا آمده ایم ، با نگاهی از دریچه ای متفاوت به دنیا، وقتی برای اولین بار دنیا را از دریچه نگاه خودمان دیدیم با ارزش ها و توانایی هایی که بعدا در ما شکل گرفت یک حل مسئله برایمان آشکار بود حل یک بحران برایمان ملموس بود بعد ها در کوران حوادث زندگی این دریچه به مرور زمان بسته شد دیگر شاخه برگ ها و آلودگی های که در ذهن مان ایجاد شده بود مانع از آن می شد تا مسیرمان را پیدا کنیم . دنیا در مرداب روز مرگی و سختی هایش ما را فرو برده بود.برای رسیدن به زندگی شاد و موفق باید از این مرداب خارج بشیم باید هدیه با ارزش خداوند را در درون وجودمان پیدا کنیمبرای پیدا کردن این هدیه لازم نیست به سرزمین دیگری سفر کنیم این هدیه یک گنج است که باید درون خودمان پیدا کنیم یک گنج واقعی که مارا به جاودانگی میرساند.من سهم خودم را انجام داده ام زمان رفتن من فرا رسیده با ظرافت تمام آن را هم انجام خواهم داد."”این آخرین جمله آلبرت انیشتین یکی از تاثیر گذار ترین انسان های عصر حاضر است.همه میدانیم که نبوغ انیشتین کمک زیادی به پیشرفت بشری کرد.انیشتین از بالاترین درجات خودشناسی برخوردار بود.ولی ما چقدر خود مان را میشناسیم تا به حال این سوال ها را از خودتان پرسیده اید. سهم و رسالت من در این دنیا چیه؟آیا من به دنیا آمده ام تا فقط یک کارمند ساده باشم؟ یا یکی که برای هدف کس دیگری کار می کنه.؟چیزی که به اکثریت محققان علوم رفتاری ثابت شده این است که همه ما یه نابغه هستیم و شکی نیست که همه ما برای انجام کاری بخصوص به دنیا آمده ایم آدم ها موثر، موفق علایق خودشان را کشف میکنند علاقه هایشان و استعداد هایشان را می یابند برای علاقه ها و استعداد شان هدف های پنج ساله، یک سالانه و حتی ماهانه قرار میدهند و در نهایت آن آرا تبدیل به محصول با ارزش برای جامعه می کند.پله اول موفقیت از نظر خیلی از صاحب نظران این عرصه خودشناسی است، خود شناسی به ما یاد میدهد ما کی هستیم چه چیز از زندگی شخصی خودمان میخواهیم در عمق خودشناسی می توان انگیزه واقعی از اهداف تعین شده مان را بیابیم .پس با خودشناسی به اهداف والایی از درون خودمان میرسیم حالا باهم میخواهیم به بزرگترین کشفی که تا به حال راجب خودتان پرداخته اید بپردازیم.و آن کشف شناخت خودتان است .البته خودشناسی یک نوع مهارت هم به حساب می آید یک مهارتی که قابل یاد گیری است.ابزار اول خود شناسی نقات قوت و ضعف من چیست.؟شاید سوال کلیشه ای به نظر برسد اما جواب دادن دقیق به این سوال کمک زیادی به شناخت خودمان میکند مثلا من میدونم دوست دارم با ابزار کار کنم یا من میدونم در صحبت کردن مهارت دارم یا من میدونم.بهتر است بیشتر راجب کار و علایق هامون اندیشه کنیم. و این سوال رو از خودمون بپرسیم من چه کاری رو بهتر انجام میدم توی چه کاری قوی هستم.؟و در انجام چه کاری ضعیف هستم و باید به دیگران بسپارم.ابزار دوم خود شناسی شخصیت شناسی .درون گرا هستم یا برون گرا ،مدیر مسلک هستم یا کارمند مسلک ،احساسی هستم یا منطقی، این ویزگی ها کمک می کند هسته واقعی خودتان را بیابید .برای شخصیت شناسی می توانید در آزمون های معتبر شخصیت شناسی شرکت کنید.ابزار سوم خود شناسی علاقه گراییچه کاری رو وقتی انجام میدم گذر زمان برام سریع میشه ؟ چه کاری هست که راجبش دوست دارم ساعت ها با نزدیکانم حرف بزنم؟ علاقه هایمان را پیدا کنیم همین امروز 10 علاقه برتر خودمان را بنویسیم از این بین 3 مورد را انتخاب کنیم وبعد ارتباط این سه علاقه را پیدا کنیم و در نهایت به یک علاقه واحد برسیم.ابزار چهارم خود شناسی صفت های شخصیتی من.من سخت گیر هستم یا راحت طلب، تند خو هستم یا آرام ،پشتکار بالایی دارم یا زود انگیزه ام رو از دست میدم یا وقت شناس هستم یا بی اهمیت به وقت، در کل شناخت این صفات نیز به شناخت خودمان کمک می کند و در نهایت تصمیم هایی که برای کار و زندگی شخصی مان می گیریم با در نظر گرفتن این صفات ما را تبدیل به آدم های با موثر تر و موفق تر می کند .برای شناخت این صفات بهتر است.دو ستون رسم کنید.در ستون اول تمام صفاتی را که در خود سراغ دارید، بنویسید. در ستون دوم، صفات متضاد را بنویسید، صفاتی که شما مایل به قبول آنها نیستید.با این تمرین صفات واقعی را که در خود سراغ دارید الک میشوند ابزار پنجم خود شناسی رسالت منخب حالا با توجه به چهار ابزار خود شناسی میرسیم به آخرین مرحله از خود شناسی و اونهم مشخص کردن هدف و رسالت ما برای زندگی هستش .در این مرحله از خود شناسی بهتره بریم یه جای ساکت چشم هامون رو ببندیم و یک جای شلوغ رو تصور کنیم جایی که مردم جمع شدن ،و ما کنجکاو به طرف شلوغی میریم همین طور که جمعیت رو میشکافیم و جلو میرویم متوجه میشویم که همه از مردن کسی ناراحت هستن .همچنان پریشان و مضطرب دنبال علت ماجرا می گردیم ناگهان طابوتی را می بینیم که چند نفر از عزیز ترین افراد زندگی مان اطراف آن هستند به سرعت سمت طابوت میرویم و بعد در اوج ناباوری خودمان را چشم در چشم خودمان می بینیم.بله این سرنوشت همه ماست.حالا در این لحظه دوست دارید راجبه خودتان چه بگویند دوست داید در سطح کوچه بازار بگویند خدا بیامرز فلانی کاسبی با انصاف بود یا در سطح بزرگتری بگویند فلانی کسب و کاری داشت که چهار نفر از قبل آن خرج خانواده می دادند یا دوست دارید تا آن موقع در سطح بزرگتری بدرخشید و مردم پشت سر شما بگویند خدا بیامرز فلانی کار های بزرگی برای مملکت اش کرد.یا نه دوست دارید بگویند فلانی همه عمرش مسیرش را گم کرده بود هر چند سال یک بار یک شغل عوض می کرد بنده خدا هی این شاخه و اون شاخه می پرید آخر هم عمرش در این دنیا تمام شد .برای آن لحظه که چشم در چشم خودتان هستید رسالتی بنویسید و پایبند به آن رسالت اهداف پنج ساله ، سه ساله و سالانه و حتی ماهانه را برای خودتان مشخص کنید. و آنقدر اهدافتان را کوچک کنید تا تبدیل به عادت های روزانه بشوند و در نهایت بتوانید هر روز اندکی از کار بزرگی که در آینده می خواهید انجام دهید را انجام داده باشید یادتان باشد انسان نا محدود است و هر کسی لیاقت آن را دارد که تندیس پنهان وجودش را کشف کند و از درون خود به جاودانگی و کمال برسد.حسین غلامرضایی