سوگنامه‌ای در فراق جناب علی کریمی کلایه به قلم امپراطور واژه های جهان، استاد آرش آذرپیک

«غزل دهه‌ی هفتاد»به احترام قلب ایستاده‌ی علی کریمی کلایهبه زعم این قلم، شعر اومانیستی ایران در دهه‌ی چهل به اوج انتولوژیک شدن رسید، در دهه‌ی پنجاه به شدت ایدئولوژیک و در دهه‌ی شصت با شدت بیشتری تئولوژیک شداما در دهه‌ی هفتاد با رویکردی زبان‌ورزانه باز خود را به دهه‌ی چهل پیوند داد به ویژه با رجعت دگرباره‌ی بازماندگان آوانگاردیست طریقت نیما، موج نابی‌ها، دیگری‌ها و حجمی‌هاپس شعر دهه‌ی هفتاد فرزند بی‌واسطه‌ی شعر دهه‌ی چهل است در دیالکتیک ادراکی کاملا طبیعی‌اش با تمام دستامدهای شعر جهان تا دقیقه‌ی اکنونِ خودش به ویژه با انتشار ساختار و تاویل متن بابک احمدیدر دهه‌ی هفتاد جنگ زرگری شعر سنت و نو فروکش کرده بود و در کنار اردوگاه آزادسرایان (شعر زبان براهنی، شعر وضعیت دیگر باباچاهی، شعر گفتار سیدعلی صالحی، شعر حرکت پاشا و...) نوگرایان کلاسیک‌سرا و آوانگاردیست‌های سنت‌گرا نیز یک‌باره سر برآوردنداز آن رو که این نسل غالبا دانش‌آموز به ویژه در نیمه‌ی دوم دهه‌ی هفتاد اغلب دغدغه‌های خود را از زبان بخشی از حاکمیت اصلاح‌پیشه می‌دید رویکردش غالبا به ساختار، فرم و زبان (ساحات کالبدی شعر) بیشتر از ساحات بیانی بودمادر و پشتوانه‌ی شاعران غزل‌سرای این نسل پیشتاز و عصیانگر در غزل و به تبع آن رباعی کسی نبود جز سیمین بهبهانیاگر چه بعدها در اوج پیروزی این جنبش شعری برخی (من‌ها)ی مدعی برای سرآغاز خواندن خود و دیار خود به عنوان پایتخت این نحله، به نفی ریشه‌گاه و مادرکشی و برادرکشی در غزل دهه‌ی‌ هفتاد پرداختند که با تعویض دولت‌، سرویس ارشادی شعر برای بهداشتی شدن و پاک کردن شعر سفارش‌خیز از لوث وجود رویکردهای پیشتاز غزل روایی، غزل فرم، غزل مینی‌مال، غزل گفتار، غزل پیشرو و غزل پست‌مدرن با سوء استفاده از آب گل آلوده‌ی نظری در غزل پیشتاز، جامعه‌ی جوان شعری را به پشتوانه‌ی جشنواره‌ها و انجمن‌ها ، نهادها و.... به سمت و سوی غزل نئوکلاسیک و بهتر بگویم غزل نئورومانتیک سوق دادبه هر روی در انجمن‌ها و جشنواره‌ها در غیاب شاعران پیشتاز هیچ غمی نیست زیرا تا چشم می‌بیند گوسپند زنده موجود استشرح این هجران و این خون جگراین سخن بگذار تا وقت دگراز فعالان کوشا، پیشتاز و بی‌ادعای این نسل عصیانگر شاعر علی کریمی کلایه بود که بی‌سروصدا آمد بی‌سروصدا نوشت، بی‌سروصدا فریاد شد و بی‌سروصدا به ابدیت پیوستآن‌قدر داغ می نشیند بر دل همه‌ی ما در این روزهای متلاشی که نمی‌دانم آتشِ اکنون، تداوم داغ پیش‌تر است یا زبانه‌ای نوخیز در هجرت این عزیززیرا بی‌گمان شناسنامه‌ی آنان که خا‌نه‌شان را وسط اتوبان می‌سازند دو قبر دارد یکی در قلب‌های قلم‌پیشه و یکی در خاک اگر چه پیکرشان نه طبقه زیر زمین باشد.کلمه‌اش نامیرا و روانش در مینوی نور در آرامش باد.با عشق: آرش آذرپیک- سیزدهم امرداد 1402#آرش_آذرپیک/ #اندیشکده_جهانی_کلمه_گرایان_ایران/ #اندیشکده_فراگرایان_ایران/ #مکتب_اصالت_کلمه / #مکتب_عریانیسم/ #مکتب_فرائیسم/ #علی_کریمی_کلایه/ #فراشعر/ #فراداستان/ #فرامتن/ #فراقصه/ #عریانک/ #شعر_زبانه/ #شعر_دال/ #شعردال_شعرقرن۱۵/ #شعر_پدیدار/ #شعر_باژک/ #شعر_مینی_شوک/ #شعر_کاریمینیاتور/ #غزل_مینیمال/ #غزل_ماکسیمال/ #غزل_گفتار/ #غزلواژه/ #شعر_مانیاتور/ #شعر_پسانیمایی/ #شعر_زبان/ #شعر_تجسمی/ #شعر_موج_نو/ #شعر_ناب/ #شعر_موج_سوم/ #شعر_گفتار/ #شعر_حرکت/ #شعر_حجم/ #شعر_دیگر/ #شعر_جیغ_بنفش/ #شعر_نیمایی/ #نیما_یوشیج/ #هوشنگ_ایرانی/ #سهراب_سپهری/# فروغ_فرخزاد/ #احمدرضا_احمدی/ #رضا_براهنی/ #شمس_لنگرودی/ #یدالله_رویایی/ #علی_باباچاهی/ #سیروس_نوذری/ #محمد_حقوقی/ #علی_تسلیمی/ #اسماعیل_نوری_علا/ #سیدعلی_صالحی/ #رستگار_فسایی/ #شعرنو/ #موج_نو/ #موج_ناب/ #موج_سوم/ #هایکو/ #شعرطرح/ #شعرمینیمال/ #شعرکرمانشاه/ #شاعران_کرمانشاه/ #مکتب_کرمانشاه/ #شعرکردی/ #ادبیات_کرمانشاه