درگذشت پاسدارجانبازاعصاب وروان داودسلامی هیق درتبریز زیرسایه بی اعتنایی وبی توجهی مسولین

پدرم از۳۵سال رنج ودردخلاص شدی راحت بخواب که هرگزازیادم نمیریدر تاریخ سه‌شنبه ۲۴ نوامبر ۲۰۲۰،‏ ۴:۳۰ منصور سلامی <msa13611371@gmail.com> نوشت:بسم رب الشهداوصدیقین:پدرم داودسلامی هیق متولد۱۳۳۷در اواخرسال۱۳۶۲در عملیات خیبرشلمچه براثرموج انفجاروضربه مغزی واصابت ترکش مجروح شد باسمت مسولیتی دربهداری لشکر۳۱ عاشورا. اولین حضورش درجهبه دراوایل ۱۳۶۰ بعنوان بسیجی داوطلب در۲۲سالگی رقم خورد تااواخرسال۱۳۶۷بصورت متناوب کلا بمدت۴۸ماه درسمت های فرماندهی گردان لشکروغیره حضور مستمرداشته.درروزمجروحیت به همراه چندتن از همرزمان اصفهانی مجروح دیگرش سواربالگرد میشوندجهت انتقال به بیمارستان ولی متاسفانه بعداز برخواستن بالگرد دربلندی برفراز باتلاق مورداصابت قرار میگیردو مجروحین به همراه پدرم با همان وضعیت جراحات مجبوربه پریدن ازبالگردبه باتلاق میشوند وسه روز در همان محل دران شرایط گرفتار میمانند تااینکه توسط نیروهای خودی پیداوبه بیمارستانی دراصفهان منتقل میشوند دربیمارستان بعداز مداوا وبه هوش امدندن پدرم که متوجه تبریزی بودن پدرم میشوند برای ادامه درمان وباخبرشدن خانواده،پدرم رابه دلیل نوع جراحات وارده به بیمارستان اعصاب وروان رازی تبریز طبق مستندات انتقال میدهند.باوجودتوصیه پزشکان وقت بیمارستان مبنی برافزایش طول مدت بستری جهت بررسی نوع وضایعه جراحات وارده وبه تبع آن درمان پدرم به دلیل سردردهای شدیدوخنده های غیرارادی گاه بی گاهش،سرخودخودرامرخص وبا مسکن های خوددرمانی قوی تاسال ۶۷ درجبهه انجام دین میکند.ازسال۶۱زمانیکه من بدنیا آمدن تاسال۶۷که خواهرکوچک ام بعنوان فرزندچهارم پدرم بدنیا امد من اصلا خاطره وتصویری واضحی ازپدرم ندارم چون هرگزنبودواگرهم بود درحدچند روز ومزه شیرمادرم که پنهانی به پیاله میدوشید وبه خوردما میدادتاگرسنه نخوابیم هرگزازیادم نمیره.خلاصه بعدجنگ پدرم امدولی همان پدری نبودکه میشناختم وضعیت روحی وجسمی خوبی نداشت و هروزبدوبدتر میشد جوریکه باکوچکترین بهانه به جان ماومادرم می افتاد تاحدی که یکبار دست مادرم از ارنج شکست غذا نمیخورد واگرهم میخورد فورا استفراغ میکرد سرکارنمیرفت جوریکه چندین بارازبهداری لشکر پیگیرعلت غیبتش شدن تااینکه چندنفرازهمرزمان همکارش به خانه ما آمدن بادیدن شرایط پدرم اورابه اجباربه بیمارستان رازی بردند چندوقتی دربخش بیماران روانی بستری شد وبعداز بررسی های دقیق متوجه شدن پدرم به ضایعه تومورخوش خیم مغزی مبتلاشده وبر اثرگذشت زمان ازاین ضایعه فشار شدیدی به مغزپدرم واردشده وهرچه سریعتر بایدجراحی شود توسط آمبولانس سپاه به بیمارستان بقیة الله تهران منتقل شدچندهفته ای گذشت تا اینکه بعدجراحی سخت دوباره پدرم برگشت چندروزاول درک درستی ازشرایط بوجود امده نداشتیم وصرفا زنده بودنش اصل مطلب وخواسته مابود.سرنوشت زندگیمان صفحه تازه برای من وخانواده ورق زده بود پدرم به کل عوض شده بودخنده هاوگریه های گاه وبی گاهش مستمر شده بودهمانند کودکی۲ساله دیگر حتی توان ایستادن وکنترل خودش را نداشت وبدون کمک نمیتوانست قاشق غذارابردارد ونصف بدنش به کل لمس شده بودوتمام رفتاروآدابش همانندکودکی۲ساله شده بود.برای ادامه درمان مجبوربودیم چند باری به همراه یک همراه فامیل باتوجه به شرایط پدرم اورابه تهران بفرستیم و چون حقوق اندک پدرم کفاف تامین مایحتاج یک خانواده ۶نفره رانمیکرد چه برسدبه هزینه های درمان پدرم مادرم طلاهای روزهای نامزدیش رافروخت وشغل خانگی مختصری(خیاطی) با۴بچه قدونیم قددرخانه شروع کرد. ۱۰سالم نشده بودکه به کاگری ساختمان درروزهای تعطیلی مدارس مشغول شدم شاگرد اوستا گچ کارشدم وچون کم سن وسال بودم حتی زورم به بلند کردن استانبولی به تخته بند اوستا نمیرسید ولی اوستا بامن مدارا میکرد تااینکه کمی باشرایط بوجود آمده انس پیداکردیم ودرسال۱۳۷۰پدرم برای تعیین وضعیت وشرایط درکمسیون پزشکی سپاه جهت احرازمجروحیت شرکت نمودوبا تایید همان کمسیون جهت تعیین درصدجانبازی به کمسیون بنیادشهید معرفی شد و۵۹٪بعنوان جانباز اعصاب وروان صعب العلاج وترکش تعیین درصدگردید.مختصری شرایط خانواده ثبات یافت چراکه ازسپاه حقوق ازکارافتادگی میگرفت وازبنیادمستمری وحق پرستاری ولیکن باشروع تشنج های وقت وبی وقت پدرم اعضای خانواده رابدجوری به دلهره انداخته بود. ومادرم بیشترودلسوزتر ازهرروز دورپدرم پروانه وارمیگشت وذره ذره آب میشد وچاره جز استقامت وصبوری نداشتیم.هروقت بعدتشنج به هوش میامد همیشه میگفت چندعراقی بالاسرم ایستاده بودن ومراخفه میکردند نمیدونم دراون دوران چه وقایع وحشتناکی دیده بود؟؟تااینکه بابزرگترشدن خودم وبرادرانم و خواهرم مشکلات خانواده بابیماری پدرم هرساله بیشتروبیشترمیشد وچون ازقوانین بنیادوسپاه اصلااطلاعی نداشتم برای کم کردن مشکلات درسال ۱۳۸۱ به بنیادبرای همیاری وشرح حال ومشکلات خانواده مراجعه کردم و علت عدم همکاری وبی تفاوتی از مسولین وقت مربوطه بنیاد پیگرشدم آخه ازسال۷۱تااونموقع به غیر واریز مبلغی اندک به عنوان حقوق وحق پرستاری از سوی سپاه وبنیاد سرسوزنی تسهیلات و...ندیده بودیم که اذعان داشتند خودتان بایدپیگیر باشیدما برای ارایه تسهیلات دم منزل نمی اییم ودر حال حاضر برای جانبازان بالای ۵۰٪ خودروی پیکان اقساطی ثبت نام میکنیم و اگرهم از بابت میزان حق پرستاری شکایت دارید باید به درصد جانبازی ‌پدرتون اعتراض کنیدکه اگرافزایش یابد تسهیلات و امتیازات بسیاری شامل خودش وخانواده اش میشود من هم گفتم چه جای قشنگی وچه اداره خوبی آخه اولین بارم بودکه میرفتم چون بزرگ شده بودم وقصد اداره خانواده به نحو احسن زیرسایه پدرم رو داشتم ودرطول زندگی ام بقران هیچ چیزی شیرین تر ودلخوشتر از شادی وخوشحالی پدرم ومادرم برایم دلگرم کننده نبود.پیش خودم گفتم باپیکان مسافرکشی میکنم وخانواده ازبابت خودروورفت وامدومخارج درمشکل نمی ماندوخورد و خورداقساطشو میدم وازطرف دیگه با صلاح دیدمسولین وقت کمسیون پزشکی بنیاد به درصدپدرم اعتراض نمودم ولی درکمال تعجب همان کمسیون باکسر۱۹٪جانبازی پدرم راجانباز۴۰٪ اعصاب وروان تعیین درصدمجدد نمودچندین بارپیگیرعلت این کسردرصد شدم که مسول مربوطه اذعان نمود پزشکان کمسیون ضایعه تومورمغزی پدرت رابعد مجروحیتش بی ربط به مجروحیت تشخیص دادن وبه همین دلیل کسردرصد شده ودرجواب من گفتم چطورسال۷۱ همین کمسیون بیربط تشخیص نداده بودوباتوجه به شرایط روحی وجسمی اش که همان درصدقبلی هم کم بود ۵۹٪شد وبعد گذشت۱۰سال ازکمسیون اول باوجودتشدید ضایعات و جراحات درکمسیون دوم کسردرصدمیشود این انصاف است!؟درپاسخ به من اذان نمودن درسالهای بعداتمام جنگ پزشکان کمسیون قوانین وضوابط خاصی نداشتن ودرتعیین درصد کمی ارفاق میکردندوتونبایداعتراض میکردی تااینگونه شود‌.پیش خودم که چاره ای نداشتم گفتم یه پیکان اقساطی دادن ۱۹٪از جانبازی پدرم کم کردن وبرای توجیح کلی دلیل پزشکی واداری برایم تفسیرکردن دفعه بعداگه چیزی بدن حتما کل درصدشوکم میکنن ومیگن اصلاجانبازنبوده به خودی خود مثل بقیه افرادجامعه بیماری ناعلاج گرفته‌.ازهمان موقع هم حق پرستاری پدرم قطع شد ومن وخانواده ام تاسالها به بنیاداصلامراجعه ای نداشتیم تااینکه خودشان درسال۱۳۹۰تماس گرفتن وگفتن باوجودکسردرصدجانبازی پدرت درسال۸۱وقطع حق پرستاری جدیدا هنگام ثبت اطلاعات ازپرونده به کامپیوترمتوجه شدیم چون جانباز اعصاب وروان بوده وحق پرستاری نباید قطع میشده ازماه بعدمجدد وصل میکنیم و۲۰۰هزارتومان هرماه واریز میشه که من همون موقع معوقات ده ساله این اشتباهشونرو پیگیری کردم و اذعان نمودن حق پرستاری طبق قانون بنیادمعوقه ندارد‌!!!؟؟؟بگذریم ازخیلی مسایل گرچه برماسخت گذشت دراین چندین سال باوجود پیرتر وناتوانترشدن هرگزشکایتی وناراحتی ازکسی نداشت.چندباری تلاش کردم این شرایط پدرم روبه گوش آقابرسونم ولی نشدکه نشدچراکه شمرهای زمونه مثل شمرکه راه رسیدن امام حسین به آب رو بست راه رسیدن به اقارو بستن تا ظلم وستمی که درحق خلق الله میکنندبه گوش اقانرسه.من وجدانم قبول نکردکه مثل بعضی ها اسم ولقب پدرموهرجایی خرج کنم تا به خواسته وآرزوهام برسم وتن بیمار وخسته اش روازاین اداره به اون اداره بکشم تاشایداسم ورسمی برای خودم وخانواده ام درست بکنم وصاحب حق وحقوقی هرچند به حق بشوییم.همون یه باری که سال۸۱واسه کمسیون بنیادچند روزی بامصیبت وعذاب اسیر گیروبندهای اداری شده بودتاآخرعمرشرمنده اش هستم.حال چندوقتی بود حال خوشی نداشت ازترس بیماری کروناجایی نبردیم وپزشک بالاسرش آوردیم که توصیه کردبرای احتیاط به بیمارستان ببرید طبق روال که همیشه به بیمارستان شهیدمحلاتی سپاه(۹۹/۰۸/۰۵)رفتیم بیمارستان شلوغ بودوبه ادعای مسول اورژانس دستگاه سی تی اسکن خراب،!؟گفتن برید جای دیگه اسکن ریه بندازید وبیاییدتو نوبت بستری اگه جاخالی شدپذیرش میکنیم ومامجبورشدیم به بیمارستان امام علی ارتش ببریم وهمونجابستری کنیم چون پدرم اکسیژن خونش کمی پایین بود و کمی ازتنفس مشکل داشت کرونا تشخیص دادن وبه بخش مراقبتهای ویژه بیماران کرونایی منتقل کردن دوروزبدون خواب وغذابستری بود وپزشکان بخش چندین امپول بدون پوشش بیمه وگرانقیمت تجویزکردن که باید نقدا هزینه اش پرداخت میشدتاتجویزشود که فورافراهم کردیم ولی دراین دوسه روز حالش بدترمیشد وتنفسش سختر ازپزشکان وپرستاران بخش مدام پیگیری میکردم بسیارخسته وبیخواب شده بودم اخه همراه برادرم دراین چند روزازجلوی بخش باوجود ممنوع بودن دورنشده بودیم حتی یک صندلی هم برای نشستن نبود تااینکه پزشک بخش توصیه نمودکه چون بیمارشما مدت طولانی مشکل اعصاب وروان داشته ودرخانه بستری باکادردرمان غریبی ولجبازی میکندعین بچه ها واصلا همکاری نمیکند نمیخوابد،غذانمیخورد، وبدجوری بی تابی میکند،اجازه تزریق سرم وامپل رابه پرستاران نمیدهد وباوجود احتیاج مبرم به اکسیژن درغفلت پرستاران ماسک اکسیژن خودرابرمیدارد وچون الان شرایط ما بسیارسخت است ومن پرستاراضافی ندارم که ۲۴ساعته سربیمارشما کشیک بکشد وچون ادعامیکنیدپاسدارجانباز هستش باسپاه وبنیادهماهنگ شوید تا برایتان دستگاه اکسیژن وامبولانس مهیا کنند تابه خانه انتقالش دهید تا بدون استرس ودر آرامش درخانه بهبود یابد چراکه مااینجاغیر تزریق آمپول رمدسیوروسرم کارخواص دیگری نمیکنیم ودرمان به خودبیمار بستگی داردواینجامیدان جنگ شده واصلا برای بیمارشمامناسب نیست.ازهمان پزشک خواهش کردم به من و برادرم نوبتی چندساعت بارعایت ضوابط بخش اجازه بدهدتا بالای سرپدرم بریم وپرستاریش رابکنم چون حتماباماراه میومدوبه حرفهای ماگوش میکرد که اصلاقبول نکرد. گفتم یه اتاق مجزابا امکانات لازم بدیدهزینه اش مهم نیست مازیرنظر شماپرستاریش میکنیم گفت نداریم.چندباری نصف شبهاکه خیلی اصرار میکردیم موفق میشدیم بریم و دلداریش بدهیم تاکمی ارام بشود خیلی عصبانی وبی تاب شده بودنمیدونم علتش کمی اکسیژن بدنش یاخستگی و بی خوابیش؟؟اخرین باری که موفق شدم برم داخل بخش به محض دیدنم خیلی خوشحال شد وازپرستاران بخش به من شکایت کردکه۳۰۰تا آمپول به من زدن وبه من بی ادبی وبی محلی میکنندپسرم فورامنوبرومرخص کن میخوام برم خونه گفتم چشم بی تابی نکن بخواب من میرم فورا مرخصت میکنم بریم خونه. حرفهای پدرم وشرایط روحیش بدجوری ناراحتم کرده بودپیش خودم گفتم وقتی اینجا ناراحته وکادر درمان معجزه نمیکنه چه بهتر که ببریم خونه.صبح همان روزبه مسولین مربوطه بهداشت ودرمان سپاه وبنیادزنگ زدم ازاین خط به اون خط ازاین مسول به اون مسول منوپاسکاری دادن برای هر کدوم هم چنددقیقه ای توضیحات میدادم که متوجه شرایط وخیم وبحرانی من وپدرم بشوند تاشاید دلشون به رحم بیادوکاری بکنن چیزی که هرگز توی این سی وخورده ای سال ندیده بودم اخرین جوابی که به من دادن این بودکه ما چنین امکاناتی نداریم واون قدیم بود!خواستم بگم قدیم هم چیزی ازشما ندیدیم به جز ضرروزیان عوض اینکه حقوق میگیردتاازدست مابگیرید همیشه زیرپامونوخالی کردید(طبق ادعاهای مستندورسمی).برادرموجلوی بخش گذاشتم تاهروقت پزشک وپرستارهاعوض میشه فورا شرایط پدرموبهشون توضیح بده ومن رفتم دنبال دستگاه اکسیژن وامبولانس ازمراکزخصوصی وبالاخره پیداکردم وعصرهمان روز موفق شدم مرخص کنم وبه خانه آوردیم خیلی خیلی خوشحال بود ولی متاسفانه میزان اکسیژن دهی دستگاه پایین بودوجواب ندادکه منجربه افت اکسیژن خون پدرم شد مجبورشدیم مجددابه بیمارستان انتقال دهیم ولی اینبارمسولین شیفت شب از پذیرش مجددپدرم امتنامیکردن که دیگرجای خالی نداریم باانکه مطمین بودم داشتن باکلی اصراروالتماس وپدرم درامبولانس بلاتکلیف اخرسر بازورتونستم برانکاردپیداکنم وپدرموبه داخل اورژانس ببرم مسول اورژانس که ازدستم شاکی بود امدوگفت بیمارستان شماشهیدمحلاتی هستش واینجا مختص بیماران ارتشی چرااونجانمیبری گفتم مطمین باش اگه اونجاشرایط محیابودومطمین بودم جاهست حتما اونجامیبردم وپدرمواسیرشمانمیکردم حال که شمااصرارمیکنیدمن بابیمارستان محلاتی تماس میگیرم واضهارنظر شماروبهشون انتقال میدم و ازاونجایی که بیمارستان محلاتی به مراتب ازاین بیمارستان مجهزتر و بهتره والان اطمینان دارم کلی ارتشی اونجا بستری هستش تقاظامیکنم براساس اضهارنظرشمایکی دوتاازبیماران ارتشی روازاونجا مرخص کنن وبفرستنداینجا تا واسه پدرمن توبیمارستان مختص خودش جابازبشه.بااین جواب من عصبانی ترشدویک برگه سفیدآوردگفت هرچی میگم بنویس وامضاکن درغیراینصورت من بیمارتوپذیرش نمیکنم اعصبانیتم را کنترل کردم چراکه اصلابه نغع شرایط پدرم نبودوگفتم هرچی بخوای امضا میکنم گفتش بنویس (باوجودتذکر مسولین بیمارستان مبنی برنبود امکانات وتخت ودستگاه اکسیژن من از بردن بیمارم امتنا نموده ودر صورت بروز هرگونه حادثه واتفاق ناگواربرای بیمارم حق هیچ گونه شکایت از مسولین وکادردرمان بیمارستان امام علی ندارم)نوشتم وامضاکردم.چندساعتی دراورژانس بودیم،گذشت زمان اصلابه نفع پدرم نبوددرهمان چند ساعت کمی تیمارش کردیم ومقداری مایعات به خوردش دادیم لب ودهنش کاملاخشک شده بود.بالاخره جایی دربخش پیداشدوقبول کردن که بستریش بکنندهمراه پرستار وپدرم راهی بخش شدیم ومن باز وارد بخش شدم موقع جداکردن کپسول اکسیژن پدرم توسط پرستاربرای وصل کردن به اکسیژن ثابت دیواری بالای تخت من متوجه مشکل کم فشاربودن خروجی اکسیژن دیواری بالای تخت شدم وبه پرستارتذکردادم که تخت پدرم راجابجاکندوبه اکسیژن دیگری که درانجابودوصل کندولی پرستار ناراحت شده مراازبخش بیرون کردبدجور نگران شده بودیم نه راه پس داشتیم ونه راه پیش خستگی کادردرمان کاملا مشهود بودمشغول رازونیازشدم اندکی نگذشته بودکه دیدم کادر درمان بالای سر پدرم بدجوری به تلاتم افتادن به خاطر کم بودن میزان فشاراکسیژن،اکسیژن خون پدرم بسیارکم شده بودو درنتیجه به کما رفته بود.زانوهایم سست شدبه زورمجددوارد بخش شدم دیدم پدری که باهوشیاری کامل واردبخش شدیک ساعتم نشده بودکه ازهوش رفته ودیگر چشمانش را بازنمیکند وفقط مثل ماهی که از اب بیرون کشیده باشی دهنش رو هی بازوبسته میکنه،بی توجهی پرستار جان پدرم رابه شمارش انداخت وندایی ناخواسته بهم گفت دیگرمنصورتمام شد اینجا اخرخط زندگی پدرت هستش دل سیرنگاهش کن تاحسرت به دل نمانی ومتاسفانه صبح همان روز به خاطر همین قضایاپدرم درتاریخ۹۹/۸/۰۹ درسن۶۲سالگی زیردستگاه فوت کرد جلوی بخش برادروخواهرم ازشنیدن فوت پدرم غوغایی بپاکردن ومن دردخودم وفراغ پدرم بس نبودکه ارام کردن انهاهم مصیبتی شدبرایم به خاطر بیماری ومدتی که انجابودیم کسی برای دلداری دادن وآرام کردنمان جلو نمی امد.پدرم رفت مظلومانه وبی گناه، وگمنام،مصیبت های خانم زینب یادم افتاد بی خداحافظی وتنهادوراز خانواده این دنیاروترک کرد. مراسم خاصی نگرفتیم ولی دریغ از ابراز همدردی وتسلیت مسولین مربوطه چه سپاه وچه بنیاد واقعا ته بی مسولیتی وبی تفاوتی این مسولین برایم کاملا ثابت شد.مظلومانه وگمنام فوت کرد و بی کس وبی صدا به خاک سپردمش وشکایت به درگاه خدابردم چراکه مطمینم اه مظلوم روزگاری گریبانگیراین مسولین بی احساس میشود چراکه اولویت اول برایشان گرفتن هرچه بیشر حقوق ومزایای دولتی به خاطرزحمتی که اصلا نمیکشن وصرفافقط وفقط عنوان مسول دارندفقط وفقط. یاحق09146547633