تربیت فرزند

تربیت فرزند:تربیت فرزند علوی:در این جا می خواهم چند داستان از تربیت درست و اسلامی را بیان کنم.برآورده کردن نیاز کودکان:هنگامی که در صحرای کربلا حضرت عباس اجازه ی میدان رفتند خواستند،امام حسین(ع) فرزندان را بر خود مقدم دانستند،و به حضرت عباس(ع) فرمودند: کمی آب برای این کودکان فراهم کن.محبت کردن:امام حسین(ع)، در شرایط سخت جنگ هم دست از محبت کردن به فرزندانشان بر نمی دارند.چه در مورد علی اکبر، چه در مورد امام سجاد(ع) و چه علی اصغر.*در مورد امام سجاد(ع)، که در صحرای کربلا بیمار بود،امام حسین(ع) در شرایط سخت جنگی، به فرزندش امام سجاد(ع) سر می زد.به بالین امام سجاد می آمدند و به امام سجاد محبت می کردند و با امام سجاد گفتگو می پرداختند.*و یا در مورد حضرت علی اصغر(ع) نیز همین گونه بوده است.امام حسین(ع) به ام کلثوم فرمودند: تو را درباره ی فرزند شیرخواره ام به نیکی سفارش می کنم.*روزی امام سجاد(ع)، خدمت امام حسین (ع) آمدند.امام حسین(ع) فرزندشان را در آغوش گرفتند و به سینه چسباندند،و میان دو چشم ایشان را بوسیدند و سپس فرمودند: پدرم به فدایت باد، چقدر خوشبو و زیبایی!احترام پدر و مادر، توسط فرزند:هنگامی که در روز عاشورا، امام حسین(ع) بر بالین امام سجاد(ع) حاضر می شوند،امام سجاد(ع) تا نگاهشان به پدرشان می افتد، خواستند از بستر بر خیزند،اما به خاطر بیماری توانایی انجام این کار را نداشتند.بنابراین از عمه شان حضرت زینب(س)خواستند که به او کمک کنند،و حضرت زینب(س) خود را تکیه گاه ایشان قرار دادند. در آغوش کشیدن فرزندان و بچه های برادر و خواهر:*هنگامی که فرزند امام حسن(ع) (حضرت قاسم) می خواست به میدان برود،عمویش امام حسین(ع) هنگامی که نگاهش به قاسم افتاد،او را در آغوش گرفت و چنان گریه کردند که بیهوش شدند.*هنگامی که قاسم اظهار تشنگی کرد،امام حسین(ع) اظهار همدردی نمود،و امام حسین(ع)فرمود: فرزندم! کمی صبر کن تا جدت رسول خدا را ملاقات کنی،او چنان شربت آبی به تو بنوشاند که هرگز تشنه نشوی.*امام حسین(ع) لحظات آخر عمرشان، برای وداع به خیمه ها آمدند و ندا دادند که،ای سکینه، ای فاطمه، ای زینب،ای ام کلثوم، درود و سلام من بر شما باد.*یکی از بهترین نکات تربیتی در صحرای کربلا، توصیه های امام حسین(ع) به امام سجاد(ع) است.ایشان به فرزندشان امام سجاد(ع)، در مورد اسرا و کودکان فرمودند:فرزندم، هرگاه گریه شان بلند شد، آن ها را آرام کن، هنگامی که ترسیدند همراه آن ها باش، با سخنان نرم تسلی خاطرشان بده. درد دلهایشان را گوش کن.عمل کردن به جای نصیحت کردن:امام سجاد(ع) شب ها کیسه ی نان را به در خانه و محل زندگی مستمندان می بردند و این کار را هم از پدر بزرگوارشان امام حسین(ع) آموختند،زیرا از امام سجاد(ع) درباره ی نشانه ای که بر دوش امام حسین(ع) وجود داشت، پرسیدند، که امام سجاد(ع) فرمودند: اثر بارهای غذایی است که پدرم بر دوشش حمل می‌کرد و به خانه‌های تهیدستان می‌برد.زیبا سخن گفتن:امام حسین(ع) در هنگام‌ گفت‌ و گو با دخترش‌ سکینه‌ برای‌ تسکین‌ دردهای‌ روحی‌ وی‌، این‌گونه‌ می‌فرماید:ای‌ نور چشم‌ من‌!چگونه‌ کسی‌ که‌ یاوری‌ ندارد،تسلیم‌ مرگ‌ نباشد.احترام به دیگر اعضای خانواده:امام حسین(ع)، به امام حسن(ع) فرمودند: تو برادر، با جان برابر منی.و یا در شب عاشورا فرمودند: برادر من از من برتر بود.*امام حسین(ع) در شب عاشورا به حضرت عباس(ع) فرمودند: عباس، جانم فدایت.*شخصی خدمتی به امام حسن(ع) کرد و امام حسن(ع) نیز قول جبران را به او داد.هنگامی که آن شخص آمد، امام حسن(ع) را پیدا کند، به اشتباه امام حسین(ع) را به جای امام حسن(ع) گرفت،و امام حسین(ع) آن فرد را که برده بود، آزاد کرد و گوسفندانی را به آن شخص بخشید.*امام باقر(ع) فرمودند: جایی که امام حسن(ع) بودند، امام حسین(ع) به خاطر بزرگداشت برادر بزرگ سخن نمی گفت.مهم بودن تعلیم و تربیت:امام حسین(ع) در مقابل تعلیم یک جمله «الحمدلله رب العالمین» به فرزندشان،به مربی او هزار دینار و هزار حله هدیه دادند که نشانه اهمیت قائل شدن ایشان به تربیت دینی فرزندشان است.پیش به سوی جامعه ی آرمانی