یه روز سخت...

اصولا آدم بدبینی نیستم برعکس خیلی هم خوش بینم اینو هرکس منو یکم بشناسه خوب میدونه اما یه روز خیلی عجیب از اون روزایی که حال من بد نبود و حتی دربرابر بد شدن مقاومت می کرد اومد روزی که با شروعش فکر نمی کردم اینقدر دلم بشکنه و حتی بعد هر اتفاق هم متوجه نمیشدم که همه ی این اتفاقات داره پشت سر هم میاد اما خب اخر شب که یه روز عادی رو مرور کردم دیدم این همه اتفاق تو یه روز خیلی هم عادی نیست...دیشب اونقدر خسته بودم که بیخیال درس و مشقم شدم و قبل ساعت 9 خوابم برد اما برای جبران این عقب موندگی و به خصوص برای رسیدن به قراری که داشتم صبح ساعت4:30 بیدار شدم که به همه ی کارام برسم.با خودم گفتم تا 6 درس بخونم و 6 هم برم با کسی که باهاش قرار داشتم چت کنم ساعت 5:58 لپ تاپو روشن کردم اما دیر شد و من بجای 6:00 ساعت 6:01 اولین پیامو به فرد مقابل دادم.اما رسانه ای که ما باهاش فعالیت می کردیم خیلی ضعیف بود و هر چی من پیام میدادم طرف مقابل نمی دید تا یه ربع درگیر این ماجرا بودم.راستش حوصله ی این قرارو کاری که می خواستیم انجام بدیم رو بین این حجم درسی نداشتم اما نمی خواستم رو حرف طرف مقابلم که خیلی محترم بود نه بیارم اما قسمت نشد و کلی داستان پیش اومد طوری که حتی مدرسمم دیر شد -ـــــ-از اونجایی که طرف مقابل هیچ پیامی از من دریافت نمی کرد فکر کرد سر کارش گزاشتم و بهم تیکه انداخت که وقت شناسی از کنکور مهم تره. این جمله خیلی برام سنگین بود و با این که به اون بنده ی خدا حق میدم و میدونم تقصیری نداشته و مشکل از سایت بوده خیلی دلم شکست من اون روز دوتا امتحان و یه کنفرانس داشتم و به بیچارگی وقت باز کرده بودم ولی ایشون اینطوری بهم گفت.البته بعدش خیلی عذر خواهی کرد منم به دل نگرفتم چون واقعا حق داشت.این اولین ترک روی قلب شیشه ایم بود...بعد از این ماجرا دیگه وقت نکردم درس نصفه ی امتحانو تموم کنم و با توکل به خدا رفتمتو مترو شاید توی راه درسم تموم بشه.نزدیکای مدرسه بودم و داشتمبا کریم خان و نادر کلنجار می رفتم که دیدم گربه ای که هر روز تو راه میدیدم و گاهی بهش سلام میدادم و گاهی بابت حضورش خداروشکر می کردم کنار پیاده رو مُرده:(خیلی دلم سوخت من و پیرزنه هر چی صداش زدیم و سعی کردیم تکونش بدیم بیدار نشد.رفته بود...نمی دونستم باید چی کار کنم خیلی حالم گرفته شد می خواستم به درسم ادامه بدم اما به نظرم درست نبود بعد دیدن مرگ یه موجود زنده خیلی ساده به زندگی عادیم برگردم.به مرگ فکر کردم به اینکه دیروز فکر نمی کردم دیگه این پیشی کوچولو رو نبینم.درسته مرگ یه انسان نبود اما بازم اینکه کسی بعد مرگش به فکرش نباشه عذابم میداد و من مسئولیت فکر کردن بهش و تجدید خاطره باهاشو به عهده گرفتم با اینکه تو مدرسه همه از ناراحتیم تعجب کرده بودن و بعد فهمیدن ماجرا کلی بهم خندیدن و آخرش منم به خنده انداختن بازم دلم برای اون گربهه می سوخت...خدا بیامورزتت پیشی عزیز^-^پیشی خدافظ...یادتونه گفتم کنفرانس داشتم؟خب داستان این بود که من سر کلاس تاریخ درحال کشیدن شجره نامه ی سلاطین عثمانی دستگیر شدم و به ارائه ی هر چی سرکلاس کشیدم به عنوان کنفرانس محکوم شدم.برای همین تقریبا کل وقت استراحتمو به مدت یک هفته گزاشتم تا یه پاورپوینت خیلی خوب درست کنم و یه عالمه عکس بزارم که برای بچه ها خسته کننده نباشه حتی بابامو مجبور کردم تو جاده دوباره پادکست امپراتوری عثمانی رو گوش کنیم که اطلاعاتم به روز بشه.وقتی رسیدم مدرسه دیدم یعد از اون اعصاب خردی صبح یادم رفته فلشو از لپ تاپ بکنم و زنگ زدم به بابام التماس کردم که فلشو بیاره برام...خلاصه که فلشو دادم به نیلو گفتم بزار اسلایدارو ببینم رو ی سیستم مدرسه فونتشون بهم نخورده؟دیدیم ای دل غافل پاورپوینت روی فلش نیست.زمین و زمانو بهم دوختم تا بلاخره فهمیدیم هاید شده بودن و به بدبختی کارو درست کردیم رفتیم سر کلاس معلم گفت درسو تموم کنم اخر زنگ مال تو حالا معلممون هم هر مبحثو ششصد بار از ششصد نفر پرسید خانم ایکس اروپا چیکار کرده؟خانم ایگرگ حرفای خانم ایکسو تکمیل کن!حالا همه باهم بگید فرانسهههه استعمااار آمریکا بردهههه-ــــ-من انتقام جویانه نگاش می کردم چون وقت منو داشت میگرفت اخرش با وساطت بچه ها بهم 20 دقیقه وقت ارائه داد.منم با تسلط کامل رفتم و شروع کردم به توضیح دادن هدفم بیشتر تاثیر نقش زنان بود اما دبیرمون هر چی زن میدید می گفت رد کن :/به نوربانو سلطان که رسیدیم با دیدن این عکس داد کشید رد کن این اسلایدو خانمممممحالا من می خواستم یه جوری سریع سر و تهشو هم بیارم بچه ها حساس نشن اما داد زد رد کنید دیگهههههمنم از ترسم شعر عاشقانه ی سلطان برای خرم سلطانو هم رد کردم ولی اسلایدا به صفیه سلطان که رسید یهو گفت بسه دیگه جمع کن خانم.حالا بچه ها هی میپرسن چی شد؟ چرا اینطوری شد؟ مگه چی بود؟من تو اسلاید از کلمه ی "شهوت" استفاده کرده بودم که فک نمی کنم استفاده از این کلمه مقابل جمعی از دختران 18 ساله که چند صباح دیگه می خوان برن دانشگاه اشکالی داشته باشه و باعث انحرافشون از راه راست بشه!اما دبیرمون یه جوری رفتار کرد انگار که من اومدم عکس عمل غیر اخلاقی گذاشتم می خوام توضیح بدم:/ خیلی بهم برخورد و ناراحت شدم.نه تنها همه ی زحماتم به باد رفته بود بلکه جلوی جمع مثل یه مفسد فی الارض باهام رفتار شده بود هر چی سعی کردم نتونستم جلوی خودمو بگیرم و اشکم در اومد.حالا بچه های بیشعور هم جلوی اون دور من جمع شدن و تابلو کردن من سریع از کلاس رفتم بیرون بقیه اومدن سعی کردن آرومم کنن و کلی از کار نصفه ام تعریف کردن و گفتن اسلایداتو بفرست خونه میبینیم و فلان و اینا.البته من بخاطر نبود یه شخصی یکم دلم گرفت اما خب این مسئله رو واقعا خیلی بزرگ نکردم که جلب توجه بشه حیف اون همه وقتی که گزاشتم...بعد یک ساعت دبیرمون فرستاد دنبالم هر کی میومد می گفت علاقه بند دارید می گفتیم نداریم ولی اخرش مجبو شدم برم پیشش هر چی گفت تایید می کردم اما واقعا نگاهم خیلی زهر داشت و اونم انگار فهمید هر چی سعی کرد توضیح بده من قانع نمیشدم که کلمه ی شهوت اینقدر تبعات داشته باشه ولی خب تایید می کردم و اونم طبق عادتش هر چیزی و 60 بار توضیح می داد.بلاخره از مدرسه رفتم خونه...وقتی رسیدم خیلی گرسنم بود و چند تا بادم خوردم مامانم تا دید دارم بادم می خورم کلی دعوام کرد که چرا قبل غذا چیزی می خوری اشتهات کور میشه و لاغری و مردم به من سرکوفت میزنن دخترت لاغره اونجا هم واقعا یه جوریم شد اولین بار در طول روز که با خودم گفتم کاش همین امروز که حالم خوب نبود دعوام نکرده بودی...اون روز حواسم پرت بود و شبم نسبتا زود خوابیدم و واقعا هم احساس تنهایی کردم و دلم برای "او" تنگ شد و البته جلوی خودمو گرفتم که نرم باهاش حرف بزنم.اینو اونقدر توی خودم نگه داشتم تا زهرش رفت و حالا دارم پستش می کنم.خدارو شکر سختیا تموم میشه...خداروشکر که خدای ما از سختی ها بزرگ تره...خداروشکر با سختی قدر شیرینی رو درک می کنیم:)...خداروشکر که حالم خوبه...خداروشکر که او کم کم داره محو میشه:)...