تب سرد (قسمت چهارم)

... بلند شد و به سمت دهکده به راه افتاد. سر راه سعی کرد بدون اینکه کسی متوجه شود گروه دخترانی که حصیر بافی می­کردند را از نظر بگذراند. مدتی می­شد که نگاهش بی اختیار به سمت یکی از دختران گروه می­رفت. دختری که سرخی سیب گون گونه­هایش روی زمینه­ی مرمرین پوستش چهره­ای مهربان به او بخشیده بود.در دهکده از حجره­ها و خانه­ها خرامان خرامان میگذشت و با بی­حالی به اهالی سلام می­داد. کاهش نور بی رمق خورشید شدت می­گرفت و باد در پس کوچه­ها می­رقصید و هر از گاهی با تیزی کویری خود سوزنی بر بدن بی دفاع آرتمیس می­زد.با وجود اینکه خاک و ریگ داخل صندلش پایش را آزار می­داد و گهگاه باعث لنگیدنش می­شد؛ کمی بی هدف در کوچه­های باریک و گلی ده به جست و خیز پرداخت که ناگهان فکری به ذهنش رسید. با چهره­ای مصمم –گویی به کشف بزرگی دست یافته- و گام­هایی محکم و بلندتر از حد معمول به سمت حجره­­ی دباغی عمویش رفت.وقتی رسید، زمینه­ی خاکستری آسمان روشنایی را بلعیده بود و صدای مناجات­های هنگام غروب روحانیون میان میدان و کوچه­ها، در هوا طنین می­انداخت. نور چراغ پیه سور کوچک داخل حجره از قلب چهارچوب در به فضای کوچه می­تاخت و حکایت­های زندگی را در کوی و برزن می­پراکند.دستش را روی چهارچوب کاه­گلی حجره گذاشت تا نفسی تازه کند. گلویش را صاف؛ و سپس خاک نشسته روی دست عرق کرده­اش را با پیراهنش پاک کرد.عمو ابتدا متوجه حضور دخترک نشد و با ابروهای ضخیم و در هم کشیده و لب­های پهنی که هنگام تمرکز کمی باز می­ماند مشغول شکافتن چرم سخت گاو با سوزن بود؛ اما پس از شنیدن صدای برخورد دست دخترک با پیراهنش سرش را بالا آورد و با مهربانی لبخندی به پهنای صورت زد و گویی سبیل دسته دارش به دو گوشش می­رسید.- سلام به برادر زاده­ی مهربونم. حالت چطوره عمو جان؟ یادی از ما کردی.- سلام عمو. من که خیلی به شما سر می­زنم.- بیا تو. بیا بشین. چای می­خوری برات بریزم؟- نه مرسی. یکم دیگه باید برم تا مامانم نگران نشه.کمی بوی نم می­آید اما مشخص نبود از چیست. سمت مقابل در، قفسه­ای با ابزار و وسایل دوخت و چند ورق چرم به چشم می­خورد. آرتمیس به سطل پر از رشته­های چرم کنار پای عمو اشاره کرد و گفت:" عمو؟ می­تونی برام با این تیکه­های به درد نخور چرم یک توپ چوگان بدوزی؟"- ای شیطون! پس بخاطر توپ اومدی منو ببینی.- عمو خودت که می­دونی چقدر دوستت دارم. اصلا اگر ناراحت شدی توپ نمی­خوام.- شوخی کردم بچه جان. حالا توپ چوگان به چه دردت می­خوره؟ مگه دخترا هم چوگان بازی می­کنن؟- حالا شاید تونستیم بازی کنیم. یعنی قراره جمع شیم تیم تشکیل بدیم. یعنی شاید تشکیل دادیم.عمو که دارد به سختی جلوی خنده­اش را می­گیرد و به همین دلیل ابرویش می­پرد می­گوید:" چشم. برات یک توپ چوگان درست می­کنم. امر دیگه؟"آرتمیس با لحنی کودکانه و مودبانه پاسخ می­دهد:" ازتون متشکرم." و برای به جای آوردن ادب چند دقیقه­ی دیگر هم می­نشیند و به بازوهای قوی و آفتاب سوخته­ی عمو با آن رگ­های بیرون زده، بوی نم و چای و عرق در هم در آمیخته و صدای حرکت نخ موم زده در چرم دل می­سپارد.موقع رفتن عمو لحظه­ای صدایش می­زند و آرتمیس در آستانه­ی در-نه به طور کامل- به سمت او بر می­گردد. شیطنت و شوخ طبعی جای خود را به دلسوزی و نگرانی داده. عمو با چهره­ای درهم کشیده می­گوید:" ببین من نمی­خوام تو ذوقت بزنم یا نصیحتت کنم. می­فهمم یکم فرق داشتن با بقیه چه حسی داره. خودم وقتی بچه بودم می­رفتم روی تخته سنگی که الان بخاطر ساحرا رفتن بهش ممنوع شده می­نشستم شعرای قدیمی رو حفظ می­کردم. همیشه­ی خدا هم پسرای دیگه کتکم می­زدن. آدم باهاس به خودش احترام بذاره؛ ولی دنبال دردسرم نگرده!"آرتمیس که سعی می­کند اندوهش را با سرکشی پنهان کند با خنده جواب می­دهد:" یکی از اون پسرا رو بهم نشون بده تا خودم دخلشو بیارم!" پوزخندی روی اندوه عمیق و سیال فضا خاک می­ریزد.ادامه دارد...