صورت سنگی

جدیدا داستانی رو از مولانا خوندم؛ که احساس می‌کنم حال و هوای این روزهای خیلی از ماهاست. ماها ناخواسته دچار حالت عمیقی شدیم؛ که می‌شه اسمش رو گذاشت: صورت سنگی شدن. مهم نیست عمیقا چه احساسی تو دلمون می‌جوشه؛ نقابی که از بیرون دیده می‌شه جز سکون و بی‌حسی نمایشگر چیز دیگه‌ای نیست.صورت سنگی قصه آدم‌هاییه که سال‌هاست دیگه هیچ احساسی رو بروز نمی‌دن؛ تا قضاوت نشن. صورت سنگی داستان ماست؛ ما که عصبانی هستیم و راهی برای بروز دادنش پیدا نمی‌کنیم و پس پشت صورتک سنگی‌مون، لابه‌لای سرخرگ‌های قلبی که می‌تونست جایگاه شادی باشه، بذر عصبانیت رو می‌کاریم و افسردگی رو درو می‌کنیم.ما حتی با احساسات خوب‌مون هم همین کارو می‌کنیم. یعنی اینقدر باهاشون بیگانه می‌شیم؛ که دیگه یادمون می‌ره واقعا شادیم یا احساس غرور می‌کنیم. صورت‌های سنگی ما عاقبت یه رو منفجر می‌شن. روزی که قلبمون از نفرت، عصبانیت و تمام احساسات محبوس‌شده پر بشه و مثل یه آتش‌فشان خودش رو به دنیای واقعی برسونه. مگه اینکه انتخاب دیگه‌ای بکنیم و دیدگاه تازه‌ای پیدا کنیم.این دیدگاه دقیقا همون چیزیه که مولانا تو داستان مهمان هرروزینه‌ش می‌گه. امیدوارم با خوندن این داستان همون دیدگاهی رو که مولانا به جهان داشت؛ پیدا کنیم و شادی رو که امروز کالای نایاب مغازه دنیا شده، تو قلب‌مون بکاریم.مولانا تو این قصه از زن و مردی حرف می‌زنه که مهمان ناشناسی به خونه‌شون میاد؛. این زوج که نمی‌دونن این مرد چه شخصیت بزرگی داره و چه طور می‌تونه آینده‌شون رو تکون بده؛ زیاد تحویلش نمی‌گیرن. وقتی هم که درباره خلاص شدن از شر این مهمون با هم حرف می‌زنن؛ مهمون تصادفا می‌شنوه و وسایلش رو بر می‌داره و برای همیشه از خونه‌شون می ره.تو قسمت بعدی مولانا نمادپردازی داستان رو برامون توضیح می‌ده. مهمون نماد احساساتیه که هرروز به فکرمون می‌رسن. پس باید حسابی قدرشسون رو بدونیم چون دیگه اگه برن، ممکنه هیچ وقت برنگردن. تو این قضیه مولانا هیچ احساسی رو مستثنا نمی‌کنه. این وسط اسم غم رو به طور خاص و ویژه میاره و می‌گه به این یکی مهمون قلبمون زیادی باید توجه کنیم. تو ادامه قصه هم در تمجید از غم این طور می‌گه:فکر غم گر راه شادی می‌زند / کارسازیهای شادی می‌کندیعنی فایده غم اینه که شادی‌های به دردنخور قلب‌مون رو از بین می‌بره و راه رو برای ورود شادی‌های واقعی جدید باز می‌کنه. مفهومی که خیلی از اون آیه قرآنی که همه‌مون بلدیم؛ دور نیست. . «إنّ مع‌العسر یسری؛ فإنَ مع‌العسر یسری»در ادامه هم توضیح می‌ده که اگه من از غم به عنوان یه احساس ویژه و منحصر به فرد حرف زدم؛ به این خاطره که تم اصلی زندگی درواقع همین غمه. اگه عمیق‌تر به زندگی نگاه کنیم می‌بینیم واقعا هم همین‌طوره. دنیایی که بر پایه پیشرفت بنا شده، باید هم یکی از اصلی‌ترین ستون‌هاش غم باشه. مگه نه اینکه هیچ پیشرفتی بدون درد نیست؟مولانا می‌گه این‌قدر منتظر رسیدن شادی نباشید و فکر نکنید که شادی شش دانگ مال شما می‌شه. چون این‌طور نیست و شادی فرع زندگیه و غمه که اصلیه. همیشه در انتظار شادی بودن، باعث می‌شه زندگیامون تلخ بشه؛ چون همین انتظاره‌ست که قضیه رو تلخ می‌کنه. به قول شهریار: نه یامان دی بو ایتیکلر (چه قدر سخت است این انتظارها) این فرع بودن شادی و اصل بودن غم، تو شعر حافظ هم تو یه بیت دیده می‌شه:در بزم دور، یک دو قدح در کش و برو / یعنی طمع مدار دوام وصال رامولانا بهمون وعده می ده که این غم‌ها، همه‌شون شادی‌آوره؛ پس اگه ما مثل همون مهمان عزیز، غم‌هامون رو به مهمونی خونه‌مون دعوت کنیم و باهاشون کنار بیایم، می‌تونن مقدمات شادی‌های بزرگ‌تر رو برامون رقم بزنن. هیچ وقت فکرشو نمی‌کردم بهترین روش شادی قلبی و همیشگی، پذیرفتن و احساس کردن غم و رنج باشه.غم ز دل هر چه بریزد یا برد / در عوض حقا که بهتر آوردشعر مهمان هرروزینه، مثنوی مولانا، دفتر پنجم