منفور نامه

همین اول کار میخوام ازتون خواهش کنم این نوشته رو تا اخرش بخونید، سر بقیه نوشته هام اینو نخواستم ولی این یکی برام مهم تره و اگه دوست داشتید نظرتونو برام بنویسید .ممنون??یکی دو روزه داشتم فکر میکردم موضوع جدید نوشتم چی باشه ؟ باز میخواستم یه داستان کوتاهی بنویسم ولی حقیقتش حس میکردم اون میزان خشمی که سراسر وجودمو گرفته ، با یه داستان نمیتونم انتقال بدم . دوباره خبر کشته شدن یکی از هموطنامون و دوباره حال بد.( این حال تکراری )وضعیتتا اینکه دیشب یه کامنتی دیدم، یکی از بچه ها ( Baharii) ( بینهایت ظالم?) زیر یکی از پست هام کامنت گذاشته بود و در نهایت با گفتگویی که داشتیم یه کامنتی گذاشت که از چی دیگه بدت میاد ؟ این شد یه استارتی که فکر کنم از چه چیزایی بدم میاد...از خیلی چیزا بدم میاد ؛ مثلا از مارمولک? ، از ملچ مولوچ کردن موقع غذا خوردن ، از اینکه یه فیلم یا سریالی که براش خیلی صبر کردم رو اسپویل بشم، از اینترنتی که هر لحظه قطع و وصل میشه ، از اینکه یه موضوعی به این کوچیکی باید آرزوهای ما بشه ، یادمه چجوری همه منتظر میموندن تا ساعت 12 شب برسه و یه معجزه ای بشه تا اینترنت بیاد و من که عملا مرده متحرک میشدم ( چون نه میتونم بشینم آموزش های توی یوتیوبم رو ببینم ، نه میتونم برم توییتر یه چرخی بزنم ، نه به دوستام پیام بدم ) .دیگه از چیا بدم میاد ؟ از ظلم... از جهل...تعصب... از اینکه ادعای عادل بودن و آگاه بودن و شجاع بودن داشته باشیم ولی به مسائل این روزهای اخیر به هر دلیلی هیچ واکنشی نداشته باشیم ( بعضیا از سر ترس، بعضیام از سر منافع).ولی بنظرم این توجیه ها مخصوصا برای کسایی که سنشون بیشتر هست خیلی بیشتر اشتباهه ، چون همیشه میگفتن کاش بودن و جلوی یه سری اتفاقات و ظلم ها رو میگرفتن ولی حالا که ظلم رو خیلی واضح دارن میبینن ( دیگه نگم هر شب داره چه خبرا و تصاویر وفیلم های وحشتناکی پخش میشه) ، دو دستی چشم و گوش شون رو گرفتن تا مبادا وجدان خسته شون اونا رو یه قلقلکی بده و حس کنن شاید کل زندگیشون داشتن طرفداری چیزای اشتباه رو میکردن. ( تا جایی هم که بتونن جلوی چشم و گوش اطرافیانشون رو هم میگیرن)از دو دل بودن و همیشه دچار شک و تردید بودن بدم میاد ، خیلی از حرکت های مثبتی که آدما باید انجام بدن و نمیدن بخاطر همین دو دل بودنه ، دوست دارم بعضی وقتا داد بزنم بابا نترسید اخه تا کی میخواید دو دل بمونید؟؟ اونم وقتی ته دلتون میدونید شوق انجام یه کاری رو خیلی دارید ، برای چی انقدر میترسید؟ میدونم که بعضی کارا ممکنه تبعات سنگین داشته باشه ... ولی خب اگه اون کار رو هم نکنیم تا آخر عمر حسرتشو میخوریم(خوردم که میگم :)از کسایی که پشت سر بقیه حرف میزنن بدم میاد ؛ کسایی که فکر میکنن یه الهه از سمت خدا هستن و میتونن همه رو قضاوت کنن ؛ " فلانی لباسش اینجوریه " " فلانی تتو داره " " فلانی سیگار میکشه " " فلانی اون سبک آهنگ رو گوش میده " " فلانی همش تنهاس مشکوکه " " اون یکی همش با دوستاش میگرده معلوم نیس چیکار میکنه " " اون یکی همش سرش توی گوشی شه " . همیشه اینجور جمع ها رو سریع ترک میکنم چون اگه بمونم ، احتمال درگیری وجود داره ( داشتم که میگم :). اصولا فکر میکنم ما کسی نیستیم که بخوایم مدام به دیگران بخاطر سبک زندگی که انتخاب کردن ، توهین یا مسخرشون کنیم. هر کسی آزاده هر جور که دلش میخواد زندگی کنه ، به من چه ؟ تا وقتی سبک زندگی کسی به من آزار نرسونه برای چی باید دخالت کنم؟از سیستم آموزشی فسیل کشور بدم میاد. الان که ترم پنج دانشگاهم فکر میکنم چی من از دوازده سااال مدرسه یاد گرفتم ؟ یاد گرفتم چجوری زندگی کنم ؟ نحوه برقراری روابط اجتماعی رو به ما یاد دادن؟ به ما یاد دادن که اگه حالمون بد بود چجوری دوباره حالمون رو خوب کنیم ؟ بهمون یاد دادن چجوری معامله کنیم ؟ بهمون یاد دادن که چجوری از قدرت استدلال برای حل مسائل مختلف استفاده کنیم ؟ بهمون یاد دادن چجوری خودمونو بشناسیم؟ ...نه... اصلا اونجا هر چیزی تدریس شد جز درس زندگی ... بیشتر از همه چی ترس و استرس به جونمون انداختن... سرکوب شدن بهمون یاد دادن... پنهان کردن علاقه هامونو بهمون یاد دادن ( از کوچک ترین موضوعات مثل آرایش مو تا....) یاد دادن حتی اگه معلم داره اشتباه میکنه ما حق اعتراض نداریم چون نهایتا میبرنمون پیش مدیر و معاون تا مورد هدایت قرار بگیریم. یاد دادن که معلم بخاطر درس دادن حق داره بزنه توو سرمون و ما حق اعتراض نداشته باشیم... طوری که یادمون رفت یه زمانی غرور داشتیم.( خوردم که میگم :)از کنکور انقدر بدم میاد که اگه میزانشو بخوام دقیق بگم بی ادبی میشه. اینکه شما رو از زندگی قشنگی که به عنوان نوجوون میتونید داشته باشید ، بیارن بیرون و اطرافتونو پر از کتاب های رنگارنگ اما زشت کنکوری بکنن ، ظلم کمی نیست. حتی اگه قسم بخورید که خیلی درس خوندید ولی ترازتون خوب نباشه به این معنا هست که دروغ دارید میگید ( چرا اصلا باید برای کسی توضیح بدیم که درس خوندیم که اونم بخواد انکار کنه ). از کنکور بدم میاد برای اون دردی که برای همیشه توی معده م و استرسی که توی توی جونم گذاشت ؛ برای اون همکلاسیم که برای کنکور تا پای خودکشی رفت ؛ برای همه ژلوفن هایی که پای اون سردرد های بعد درس خوندن و عصبی شدن مصرف شد ؛ برای اینکه عشق هنر و کامیپوتر بودم اما به قدری جو سنگین بود که نهایتا رفتم تجربی.اما آخرین تنفری که میخوام ازش یاد کنم و خیلی کلنجار رفتم با خودم که بگم یا نه، تنفری هست که همیشه روی مخم بود و این چند وقته از دوستام و فضای مجازی شنیدم و خوندم که گفتم خب ... بذار منم حرفمو بزنم. این حرف هایی که میخوام بزنم یه گلچینی هست از حرفایی که دوستام موقع درد و دل باهام زدن ؛ پس بدونید فقط حرفای یه نفر نیس:این فاصله ای که بین ما انداخته بودن ؛ همه اون حرفایی که توی بچگی در گوشمون گفتن و باعث شدن یه جوری گارد داشته باشیم نسبت به جنس مخالفمون( بخصوص شهرهای مذهبی تر )؛ گاردی که احمقانه ترین کار ممکنه ؛ خود احمق ها هم باعث این گارد شدن. کسی که فکر میکرد یه پسر اگه با دختر حرف بزنه حتما زمین به لرزه میاد و شیاطین به ما حمله میکنن ، کسایی که بخاطر این عقاید مسخرشون خیلی از جوون ها رو محدود کردن ( بخصوص دخترا) و در نهایت هم دیدیم که نتیحه این حرکات احمقانشون به چه جنایت هایی ختم شد.پسری که تا دختر کنار خودش میدید ، بخاطر اینکه هیچوقت بلد نبوده چجوری رابطه اجتماعی برقرار کنه و سالهایی که احتمالا توی حسرت بوده و از تنهاییش خسته شده بوده ، میخواد ازش سواستفاده کنه ؛ یا برعکس( چون صرفا فکر میکنن خیلی خوش نمکن). برای اینکه ما رو از بچگی از هم ترسوندن ؛ انگار که مثلا یه طرف لشگر الدیایی ها و اونجرز و هری پاتر هست و طرف دیگه لشگر مارلیایی ها و ثانوس و ولدمورته.حاصل این تربیت اشتباه قطعا مرتکب خطاهای بزرگی میشن ؛ من به عنوان کسی که تقریبا زیاد رفیق دارم میتونم بگم که 90 درصد پسرا وقتی میخوان با دختری حرف بزنن و کنارش باشن نه برای اینه که بخوان اونو دست بندازن یا براش ایجاد مزاحمت بکنن ؛ نه.... حاصل اون تربیت اشتباه باعث شده که بعضیا حتی داشتن دوست اجتماعی از جنس مخالف رو اشتباه میدونن ( افکاری که میشه ازشون سوخت فسیلی مرغوبی بدست آورد) و اگه پسری میخواد با دختری در مورد احساساتش باهاش حرف بزنه و میخواد بهش ابراز علاقه کنه ، پسر چشم ناپاک و نمیدونم از اینجور حرفا نیس ، نمیدونم چرا ما انقدر عشق رو توی کشور سرکوب میکنیم ( البته میدونم چرا ... عرزش های بی منطق) نمیگم پسر یا دختری که بخواد از احساسات شما سو استفاده بکنه وجود نداره ، نه ... هستن... ولی اینجوریم نیس که جنس مخالفتون یه هیولا باشه ،همینجوری که دوست شدن با همجنس تون زمان میبره اینم زمان میبره ، یه روزه که نمیشه دو نفر رفیق بشن ، طول میکشه تا همو بیشتر بشناسن... پسری که به شما از عشقش میگه میخواد از این زندگی وحشتناکی که احاطه ش کرده به یه کسی پناه ببره یه کسی که دوسش داره ... اما اکثرا نمیدونن چجوری باید جلو برن و حرفشونو بزنن، دستشون میلرزه ، گلوشون خشک میشه... واقعا نمیدونن چطوری باید اینکارو بکنن که بی احترامی حساب نشه ( بار دیگر زیر لب ناسزایی به مدرسه میگوید )، اونا فقط یه دلیل برای زندگی میخوان و این رو به من خوبی درک کردم که تنهایی میتونه چه بلایی سر آدما بیاره ( حداقل بخاطر خودکشی هایی که از دوستام دیدم...... ) همین روز ها هم با تمام تلخی هاش دیدیم که چجوری پسرا و دخترا پشت هم بودن و هیچ مشکلی پیش نیومد، چجوری با هم همدل بودن دنیا رو انگشت به دهان کردن... خلاصه که همدیگرو دوس داشته باشید ؛ آدما ممکنه خیلی شکننده تر از اون چیزی باشن که در ظاهر نشون میدن . فاصله بین مرگ و زندگی به ظاهر شادی که اطرافیانتون ( دوستاتون یا هر کی) نشون میدن ممکنه کمتر از دو سه ساعت باشه...( متاسفانه دیدم که میگم)توی دنیا چیزهایی زیادی وجود داره که باعث شه ازش متنفر شیم ؛ ولی برای ادامه دادن باید یه چیزایی پیدا کنیم که عاشقشون بشیم و بهمون انگیزه ادامه دادن بدن.مرسی که خوندید ❤ https://music-doni.ir/6022/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%85%D9%87%D8%B1-%D8%B9%D9%82%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D8%A7/