کبوترانه زمین‌گیر می‌شوم به هوایت

یادداشتی از بیست و پنجمین اردوی سراسری پابوی عشق خواهرانخرداد 1401هنوز ثبت نام اردو شروع نشده بود اما برنامه‌ریزی‌ها روی کاغذها و ورق‌هایمان آمده بود. در گروه‌های تلگرام کنار اسم چند نفری عنوان مسئولیت‌ها مشخص شده بود و همدیگر را با آن عنوان‌ها صدا میزدیم. در تمام طول مدت برنامه‌ریزی تصویر ایستادن وسط صحن انقلاب و تماشای درخشش طلایی گنبد در سوز سرمای اسفند ماه ، قوت قلب همه‌ی بچه‌ها بود. اما قسمت چیز دیگری بود. با وجود تمام برنامه‌ریزی‌ها، ویروس کرونا (که به لطف خدا هر روز کم‌رنگ تر از دیروز در زندگی هایمان رنگ دارد) مثل اولین ضربه اتفاقی بازی دومینو، همه‌ی برنامه هایمان را خراب کرد! اندوه پاک شدن همه‌ی تصویر هایی که ساخته بودیم، انرژی و انگیزه‌هایمان را مثل چراغی کم‌سو، ذره ذره خاموش کرد. اما همیشه شنیده‌ایم :گدای کوی رضا شو که این امام رئوفبه سینه احدی دست رد نخواهد زد...و این بار هم مثل همیشه دست رد ندیدیم و امام رئوف آن چراغ کمسو را، به روشنی مطلق تبدیل کرد. با گذشت چند ماه دوباره ثبت نام اردو شروع شد و شور و هیجان بیست و پنجمین اردوی سراسری پابوس دل‌هایمان را گرم کرد. قرار بود از صبح سه‌شنبه سوم خرداد ماه دانشجوها برای گرفتن کارت اردو به مسئولین مربوطه مراجعه کنند اما آلودگی هوا و تعطیلی دانشگاه برنامه ها را به ساعت های نزدیک هیات هفتگی و برنامه افتتاحیه اردو منتقل کرد. غروب شد و بعد از نماز جماعت، افتتاحیه در مسجد دانشگاه به صرف شام شروع شد.توضیحات مسئول پابوس به بچه‌ها تصویری روشن از برنامه سه روز پیش‌رویشان به آنها می‌داد. آشنایی با کادر اردو هم برای خیلی از بچه هایی که از هم شناختی نداشتند قدم اول شروع دوستی بود.حرکت به سمت اردوی پابوسحوالی ساعت ۱۱ اتوبوس‌ها به سمت راه آهن حرکت کردند و اردوی پابوس در ساعات ابتدایی روز چهارشنبه ۴ خرداد ماه شروع شد.سفر های دوستانه ، قطار کوپه‌ای ، ساعت های نیمه شب و خواب؟! جزو محالیات است! اکثر افراد این فرصت را غنیمت شماردند و از همین ابتدا شروع کردند به ساختن خاطره‌های شیرین سفر ؛ اما به هر حال نمیشد تمام خستگی راه را برای روز اول سفر باقی گذاشت و همه حتی برای ساعاتی چند، خوابیدن در کوپه‌های ۶ تخته را برای ذخیره انرژی به جان خریدند. بعضا دیده شد برخی کوپه ها با چند نفر بیشتر از ظرفیت استاندارد شب را به صبح رساندند! بچه‌های تدارکات از همان ساعات اولیه روز کارشان به صورت جدی شروع شده بود.اولین روز پر برنامه وقتی همه در خواب عمیق یه سر میبردند، آنها در حال آماده کردن صبحانه بودند و بدون برهم زدن آرامش افراد شب‌زنده دار ، بسته بندی ها را به هر کوپه تحویل میدادند.حالا نوبت تیم فرهنگی و آماده سازی پک های فرهنگی بود. نشریه‌ای برای اردوی پابوس به همراه لیوان یادگاری و آویزکلید ، هدیه‌ای از طرف تیم فرهنگی به هر نفر بود‌.پک فرهنگی بیست و پنجمین اردوی سراسری پابوس خیلی‌ها در حال دیدن بسته های خود بودند که صدای "وسایل خود را جمع کنید، به مقصد رسیدیم" مسئول واگن، آنها را از جای خود بلند کرد.بیرون راه آهن اتوبوس ها منتظر بودند تا ما را به حسینیه برسانند و از آن طرف چند نفر اسپند به دست در حسینه منتظر رسیدن اتوبوس‌ها بودند.بعد از مستقر شدن و استراحت و پذیرایی نهار برنامه زیارت سلام داشتیم و صحبت‌های حاج آقا سبزعلی و دکتر معماریان در خصوص سفر. سفری که مثل ساعت باید ما را کوک میکرد برای حرکت، و شرحی از دعای امین الله. در همان ابتدای سفر صحبت های اصلی و عهد و پیمان هر کس مثل گره‌ی محکمی طناب دلش را به امن ترین نقطه حرم متصل کرد.بعد از زیارت نوبت به سیاحت رسید ! برنامه تفریحی موج های آبی که ته مانده انرژی هر کس را تا آخرین قطره مصرف کرد. به شب اول رسیدیم و برنامه جشن دورهمی. شروع جشن با صحبت های گرم سرکار خانم محمدزاده یکی از اساتید دانشکده مهندسی برق و مشاور رئیس دانشگاه در امور زنان و خانواده و سرکار خانم اکبری مشاور سبک زندگی شروع شد. گفت و گو با دختران شریفی در خصوص موضوعات پیشنهادی بچه ها مارا از نکات ارزشمند ایشان بهر‌مند کرد، در ادامه سرکار خانم نازیلا ویسی مشاور جوان رئیس دانشگاه در امور دانشجویان با توضیحی در خصوص مسئولیت جدیدشان در دانشگاه اعلام آمادگی برای شنیدن صحبت های دانشجویان کردند. و در آخر بخش جذاب کیک جشن و بازی و مسابقه پایان اولین شب جذاب اردو شد.هلیمِ داغ، نقطه شروع روز دومصبح روز دوم به پیشواز صبحانه هلیم داغ رفتیم. برنامه شمیم رضوان ، باعث شد روز دوم را با عطر گل های رنگی حرم به خاطر بسپاریم. حال و هوای عجیبی بود. گل‌هایی که همیشه از بالای ضریح نظاره‌گر اشک های ما بودند، اینبار در دستمان جای داشتند. انگار بخشی از حرم را در کیف هایمان گذاشتیم و آمدیم. نماز ظهر و استراحت چند ساعتی از برنامه روز را پر کرد و نوبت به گردش علمی رسید! بوستان وکیل آباد سرسبز و زیبا. هدف را بالاترین نقطه پارک گذاشتیم و از پایین ترین نقطه آن شروع به حرکت کردیم. این مسافت برای چند نفری که زحمت حمل هندوانه‌ها را داشتند نسبت به بقیه طولانی تر بود.بوستان وکیل آبادچند ساعتی را در طبیعت و هوای پاکیزه گذراندیم و خود را برای دعای کمیل شب جمعه به حسینه رساندیم. غروب بود که مشهد میزبان ابرهای بارانی شد. بعد از سخنرانی حجت الاسلام شیر محمدی، دعای کمیل و روضه شهادت امام صادق (ع) را با نوای حجت الاسلام سبز علی در حرم مطهر خواندیم و مثل همیشه تصویری زیبا از حرم برایمان ثبت شد. انعکاس نور طلایی گنبد روی زمین های خیس چشم هارا نوازش میکرد.حرم مطهر رضوی در شب شهادت امام صادق (ع)بعد از برنامه شب جمعه خدام حرم برای افرادی که در برنامه حضور داشتند هدایای متبرکی از حرم مطهر آماده کرده بودند که بدرقه راهمان کردند. نیمه های شب بود که برنامه مناجات سحر داشتیم و بعد از چند ساعت استراحت، روز آخر سفر شروع شد.هدیه خدام اشک های پنهان شده اولین برنامه‌ای که برای روز سوم چیده شده بود بازدید از اماکن رضوی بود. آنهایی که در این برنامه شرکت کردند با ثبت تصاویری از موزه و .... تور مجازی برای آنهایی که حضور نداشتند برگزار کردند .روز سوم، امام رضا(ع) چند نفر از زائرین را مهمان کرده بود. برای نهار برنامه قرعه کشی غذای حضرتی مهمان‌مهمان های ویژه حرم را مشخص کرد. البته هر بار وارد حرم می‌شدیم، امام رضا با چای داغ از ما پذیرایی میکرد اما برنامه روز آخر اختصاصی بود.چای حضرتی بعد از صرف نهار اکران فیلم داشتیم و بعد از ظهر هم مهمان خانه شهید حسین محرابی شدیم. شهیدی که در حلب سوریه لباس شهادت بر تن کرده بود و در بهشت رضا (ع) آرام گرفته بود. مدتی پای صحبت های شیرین مادر شهید و خانواده‌شان بودیم و در آخر راهی حسینیه شدیم. آخرین برنامه‌ی روز آخر زیارت وداع در حرم بود اما حقیقت این بود که هیچ کس دوست نداشت در این برنامه شرکت کند. هیچ کس نمیخواست این قدر زود به وداع برسد. سه روز سریعی بود . باید به وداع میرفتیم تا قول دعوت شدن بعدی را بگیریم. این برنامه تنها برنامه ی مشترکی بود که هر کس شخصی آن را برگزار میکرد. هر کس در خلوت خودش بود و صحبت هایی که در دلش مانده بود. آخرین تصویری که برایمان ماند ، تصویر تار گنبد بود. اشک هایمان اجازه نمیداد خوب ببینیم. خیلی ها با چشمان پر از اشک و گونه های خیس و دست های روی سینه خداحافظی کردند و خیلی ها هم خداحافظی نکردند. میگفتند خداحافظی برای کسی است که میخواهد برود اما ما زود برمیگردیم. حداقل دلمان را اینجا میگذاریم .زیارت وداعمیان این همه غوغا، میان صحن و سرایت بگو که می‌رسد آیا صدای من به صدایت؟ منی که باز برآنم که دعبلانه برایت غزل ترانه بخوانم در آرزوی عبایتمن و عبای شما؟ نه من از خودم گله دارم من از خودم که شمایی چقدر فاصله دارم هنوز شعر نگفته توقع صله دارم منی که شعر نگفتم مگر به لطف دعایتچقدر خوب شد آری، نگاهتان به من افتاد همان دقیقه که چشمم درست کنج گهرشاد بدون وقفه به باران امان گریه نمی‌داد هزار تکه شد این من به لطف آینه‌هایتچنان که باید و شاید غزل غزل نشدم مست که دست من به ضریحت در این سفر نرسیده است من این نگاه عوامانه را نمی‌دهم از دست اجازه هست بیفتم شبیه سایه به پایت؟دوباره اشک خداحافظی رسیده به دامن دوباره لحظه‌ی تردید بین ماندن و رفتن و باز مثل همیشه در آستانه‌ی در من کبوترانه زمین گیر می‌شوم به هوایتو امروز روز میلاد میزبان سفر ما، علی ابن موی الرضا المرتضی بود. کسی که امانت دار همیشگی دل هایمان است و مهربانی اش را در تمام زندگیمان دیده ایم و در بالای صفحه دفترمان مینویسیم :کبوترانه زمین گیر میشوم به هوایت21خرداد 1401