تراوشات ذهنی دندانپزشک اینترن قسمت سوم

خودمو مجبور میکنم هر روز بنویسم. تا به این طریق پنجره ی خلاقیتم رو باز کنم و درِ افکارم همواره روی ایده های جدید گشوده باشه. کم کم خیلی چیز ها رو مینویسم، کم کم به خیلی چیز ها اشاره میکنم. امروز میخوام از رشته ام کمی بیشتر بگم. روز اول قبولی و حتی دو سال قبل قبولی ( من از سال سوم دبیرستان میدونستم میخوام دندونپزشکی بخونم و با هدف مشخص به سمتش دویدم ) با این حال هیچ ایده ای نسبت به چیزی که دارم واردش میشم نداشتم. دو سال اول دانشگاه و علوم پایه برخوردی که با ما میشد مثل همه رشته های دیگه بود . دروس خاصی که تنها الان قسمت های کاربردیش یادم مونده کمی از فیزیولوژی کمی از ایمونولوژی ، قطعا چیزی از بیوشیمی یادم نیست و قطعا خیلی بیشتر از اونچیزی که در آناتومی یاد گرفتیم بعدها نیازم شد و باعث شد بارها و بارها به کتاب های مرجع برگردمو دوباره ببینم. فک کنم تنها چیزی که از اون دوران دلم میخواست برمیگشتمو دوباره طعم یادگیری اش رو میچشیدم کلاس های عملی اناتومی در کنار جسد بود. اگر الان برمیگشتم اون زمان دلم میخواست لوس بازی رو میذاشتم کنار و بوی وحشتناک جسد رو تحمل میکردم و تا آرنج میرفتم و همه قسمت های سر و گردن جسد رو بررسی میکردم هرچی دستم بهش میرسید. محل تزریق هامون نوع اتصال عضلات به فک و محل اتصال و موقعیت دندون نسبت به استخوان چیزایی که بعد ها با بودن در بخش جراحی کم کم برام روشن شد. شاید بهتر بود یک جراح فک و صورت آناتومی سر و گردن رو به ما یاد میداد تا عملی تر باهاش برخورد میکردیم. اون طوری دید باز تر و دقیق تری نسبت به محیط دهان داشتیم. محیط دهان محیطیه که پر از انواع اعصاب و عروق و عضله است جوری روی هم جمع و جور شدن که درک و تمایزشون از هم کار سختیه و دیدن عملی اینها و دست زدن به تک تک عضلات حس لامسه آدم رو خیلی بیشتر قوی میکنه. شاید یک روزی قبل از فارغ التحصیلی دوباره رفتم دانشگاه و نشستم جلو ی جسد و اینها رو از نزدیک لمس کردم. البته دلیل دیگه ای هم برای این کار دارم. نظریه های اگزیستانسیالی که بعد 6 سال در من شکل گرفته باعث میشه به اجساد اونجا به دید دیگه ای نگاه کنم خیلی متفاوت از وقتی 18 سالم بود و با حس ترس خاصی به پوست شکم جسد که مثل چرم سفت و شکننده شده بود نگاه میکردم. باید جالب باشه دیدن دوباره یک چیز یکسان اما با دیدی کاملا متفاوت این دفعه.از علوم پایه و اون امتحان سنگین که بگذریم وارد پری کلینیک میشیم. پری کلینیک جاییه که شما برای یک سال دانشکده دندانپزشکی شب و روز تورو شامل میشه. بعد از ظهر ها تا وقتی که به ما اجازه میدادن و حتی 5 شنبه ها میرفتیم و تمرین میکردیم در جایی به نام فانتوم ( یه جور کارگاه دندانپزشکی ). و خب تصور کن من کلاس ویولون میرفتم با وجود همچین سال سنگینی به هیچیم نمیرسیدم علنا بعد مدتی تصمیم گرفتم عطاش رو به لقاش ببخشم و بچسبم به دندونپزشکی چون اونم مهارت مهمی بود و لازم بود یادش بگیرم. این که فانتوم ها چه شکلی میگذشت کم کم در موردش حرف میزنم و اینقدر داستان برای گفتن داره که حسابی زمان میگیره.*بعد پری کلینیک وارد قسمت کلینیک و کار برای بیمار میشیم اول از بخش های ساده مثل تشخیص و پروتز ساخت دندان مصنوعی، پوزیشن های نشاندن بیمار ، چه جوری باهاشون صحبت کنیم، چه جوری کم کم تریپ دکتری بگیریم و دانشجویی که نمیدونه چی کار میکنه به خانم دکتری که با آرامش و صلابت صحبت میکنه تبدیل بشم جوری که با توضیحم برای بیمار ، اون بیمار به من اعتماد کنه و کارشو دست من بسپره و خب در این پروسه من از اساتیدم خیلی یاد گرفتم که چه طور مردم دار باشم. استاد ها با ما سخت گیر و جدی بودن ولی جلوی بیمارها همیشه روی مهربان و شادی داشتنو این همیشه برای من جالب بود و جای احترام داشت. قطعا بیشترین یادگیری من در حین کار بود که اساتید با وجود انواع افراد مختلف به ما یاد میدادن هر بیمار و هر مشکل رو چه طور مدیریت کنیم و فکر میکنم این پروسه ی یادگیری سال های سال ادامه داره و خیلی خوبه که آدم در دوران دانشجوییش با اساتیدش اونقدر صمیمی بشه که بتونه بیشتر و بیشتر ازشون بپرسه و حتی وقتی رفتن سر کار هنوز ازشون چیز های زیادی یاد بگیره و وقتی سوالی براش پیش از تجارب اساتیدش استفاده کنه برای یادگیری بیشتر و بهتر.کم کم تعداد بخش هامون بیشتر شد و هر بخشی که وارد میشدیم تکه ای از پازل دندونپزشکی پیدا میشد. خیلی جالبه دانشکده ما یک بیمارستان قدیمی بود که دوباره بازسازی و نو اش کردن و در نتیجه تیکه به تیکه کامل میشد. جایی که سال دوم دیوار بود بعدا تبدیل شد به یه راهروی بزرگ با سه بخش اطفال و ارتو و اندو. یا آموزش اول یه اتاق کوچیک بود بعد فهمیدیم این دیوار کاذب رو گذاشتن چون پشتش هنوز درست نشده بود بعد شد یک فضای بزرگ برای اتاق روئسای دانشکده . اول کلاس های درسی 2 تا بیشتر نبودن ولی سال به سال که پیش رفتیم کلاس ها بیشتر شد و بعد یک زیر زمین کلی کلاس شد برای هر دوره. اول بخش جراحی و پروتز در یک بخش عظیم بود الان هر کدوم یک جای جداست. این تیکه تیکه باز شدن دانشکده برای من دقیق شبیه بازی های کامپیوتری بود که مرحله به مرحله چیز های بیشتری از محیط بازی برات نمایان میشد. غول مرحله رو میکشتی وارد مرحله بعدی میشدی و این تو بخش ها هم بود. اوایل غول ما بخش رادیو بود و خوب درآوردن عکس ها بعد شد یه قسمت جدایی ناپذیر از اندو و باید مثل آب خوردن عکس میگرفتی. یه زمانی ظهور ثبوت و مدت زمان نگه داشتن هر عکس در هر محلول خیلی سختم بود بعد شد آب خوردن. اندو یک رو میگذروندی میرفتی مرحله بعد اندو دو و دندان خلفی. یکی از شیرین ترین بخش ها برای من پریو بود چون با آموزش بیمار سرو کار داشت و من عاشق آموزشم و این که میتونستم به بیمارام جوری توضیح بدم که اهمیت سلامت لثه هاش در کنار دندون ها رو میفهمید و بعدش میدیدم مسواک بهتری میزنه یا از نخ دندون استفاده میکنه و رفتن بهبود میزان جرم و پلاکش رو میدیم برام خیلی ارزش داشت. بعد ها در مورد تک تک بخش ها حرف میزنم و چیزایی که عامه فکر میکنن و اهمیتشون و چیزایی که من تو هر کدوم یاد گرفتم. ***هر بخشی که میرفتم منو یک پله در شناخت رشته ام نزدیک تر میبرد و بر خلاف نظر عموم واقعا دنیای بزرگیه . این که یک دندانپزشک عمومی میتونه انواع و اقسام کار دندانپزشکی رو انجام بده نشان از تجربه و همه فن حریف بودنشه اما واقعا دنیای بزرگیه و باید دقیق و اصولی به هر گرایشش نگاه کرد. دلیل ارجاع هایی که همه اساتید میدن برای بخش های دیگه رو باهم بررسی میکنیم و کلا قصد دارم با زبانی ساده به بررسی دندونپزشکی بپردازم به طور علم گونه و با چاشنی طنز و امثال ساده در کنارش.* در مورد احساس هایی که بیمارا دارن وقتی در مورد دندونپزشکی فکر میکنن و علنا دلایل اصلی مراجعه اشون این که خیلیا تا درد نیاد دندونشون نمیان و این درد چه موضوع مهمیه و چقدر باعث ترس و اضطراب در بیمار ها میشه.*و کمی در مورد بخش مورد علاقه من اطفال بیشتر میگم و چی شد که این بخش به قولی برای من حکم نجات دهنده رو ایفا کرد.6 سال دندونپزشکی من همراه شد با برخورد کرونا و تمام ترس و اضطرابی که به همراهش آورد. و با این که خود من رو هم دچار تشویش زیادی کرد ازش گذشتم و تونستم رشته ام رو با تمام سختی هاش در آغوش بکشم. در مورد این که چه طور باهاش کنار اومدم براتون میگم *و خیلی اتفاقات و داستان های فان که در این دوران 6 ساله همراه من بود رو میشینم و تعریف میکنم. از اونجا که طرفدار روده درازی نیستم به گفتن لب کلام اکتفا میکنم فکر میکنم برای امروز این قدر از دریچه ی دنیای من بسه. بذارید اینجا پایان قسمت سوم باشه. تا سلامی دوباره! بدرود!