زندگی برای من ادامه دادن است.

پس از مدتها می خواهم متنی را اختصاصا برای صفحه ی ویرگولم بنویسم. می دانم که این متن را ممکن است مادرم بخواند. با این حال می خواهم هر آنچه در ذهنم می آید را صادقانه بنویسم. از نظر من صداقت نه برای دیگران، بلکه برای خودمان خوشایند است. ما نیاز داریم با خودمان صادقانه برخورد کنیم و آن زمان می توانیم در صورت نیاز به دیگران دروغ بگوییم. این دروغ ها مشکلی ایجاد نمی کنند. حتی اگر مشکلی ایجاد کنند هم اهمیتی ندارند. مهم این است که فراموش نکنیم ما لزوما آنچه درست به نظر می آید نیستیم. مهم این است که خودمان را درست بشناسیم تا بتوانیم با خودمان درست تعامل کنیم.می خواهم کمی در مورد زندگی ام بنویسم. شاید خواستید تشابهات زندگی تان را بسنجید و ایده هایی بگیرید. زندگی برای من در ادامه دادن خلاصه می شود. برای هدف مشخصی نمی جنگم. با خودم فکر نمی کنم که آرزویی دارم که می خواهم به آن برسم و باید به سمتش حرکت کنم. بلکه ادامه می دهم چون توان و انگیزه ای برای متوقف ساختنش ندارم. به علاوه با خودم فکر می کنم که اگر قرار است این زندگی را ادامه دهم باید سعی کنم به بهترین شکل ادامه پیدا کند. آرام آرام یاد گرفتم که ما انسان ها زندگی نمی کنیم تا به هدفی برسیم. بلکه زندگی می کنیم و در میان این زندگی کردن، هدفی را به عنوان بهانه ای برای ادامه دادن در نظر می گیریم. به نظر من زندگی پوچ است به این معنی که معنایی در پس آن نهفته نیست. در نهایت زندگی مان هیچ غایت شاعرانه ای ندارد. غایت همه ی ما مانند همه ی مفاهیم و همه ی مادیات دیگر فقط ادامه دادن و بودن در صورت از بین نرفتن است. این موضوع از نظر من اولین قانون جهان است: «چیزی که به وجود بیاید، تا آن زمان که از بین نرود باقی خواهد ماند». این جمله با وجود بدیهی بودنش غایت تمام اشیا و مفاهیم موجود است.اگر زندگی را در پی برآورده کردن هدفی خاص ندانیم، گیج خواهیم شد. ما انسان ها ساخته شده ایم تا بر روی موضوعی تمرکز کنیم و چیزی را حل کنیم، به دیگران یاد دهیم و از دیگران یاد بگیریم. این مهم ترین کارکردی است که هشیاری مان دارد. باید از آن استفاده کنیم. پس مجبوریم بهانه های جدیدی بسازیم. من هم همین کار را می کنم. به علاوه فکر می کنم زندگی ام ممکن است تحت شرایطی جالب تر و قابل تحمل تر باشد. پس به سمت ایجاد آن شرایط حرکت می کنم. برای ایجاد آن شرایط برنامه ای دقیق طرح ریزی می کنم و همه چیز را مطابق آن پیاده سازی می کنم. گیج شدن باعث می شود شب ها بیشتر فکر کنیم. هرچقدر هم که بخواهیم با این واقعیت کنار بیاییم که اساسا هدفی پشت این زندگی وجود ندارد، در نهایت خودمان را میان سوالاتی میابیم که به معنای زندگی ختم می شوند. از نظر من می توانیم خودمان را در زندگی سرگرم معانی غیر واقعی کنیم. این مسئله مشکلی ندارد. هرچقدر آن معانی واقعی تر و مهم تر به نظر برسند بهتر است. ولی در نهایت این تعبیر شاعرانه ی زندگی، از اصل زندگی مان پیشی خواهد گرفت. چرا که فقط به این شکل می توانیم با آرامش زندگی کنیم.ما انسان ها می توانیم رنج ببریم. و البته می توانیم لذت را تجربه کنیم. گاهی با خودم فکر می کنم چرا نمی توانست هیچ رنجی وجود نداشته باشد؟ چرا باید حتما مفهومی مقابل لذت وجود داشته باشد؟ می گویند بدون رنج انسان نمی تواند رشد کند. سوال من این است که چرا باید انسان با رنج رشد کند؟ چرا اساسا باید چیزی دردناک وجود داشته باشد؟ وقتی فکر می کنم به نتیجه ای جالب می رسم. اینکه رنج یک مفهوم انتزاعی است که واقعیت خارجی محسوب نمی شود. اما بقا و ادامه یافتن یک مفهوم اصیل و واقعی است. طبیعت در صورتی که یک اتفاق موافق ادامه ی یک سلسله باشد لذت، و در صورتی که خلاف ادامه ی سلسله باشد رنج را تحمیل می کند. رنج، هر آنچیزی است که طبیعت آن را نمی خواهد. میل طبیعت به بقا و ادامه یافتن است. او خودش را بسط می دهد و رشد می کند. تنوع پیدا می کند و باقی می ماند. به نظر من انتخاب طبیعی روشی منطقی برای حرکت طبیعت است. انتخاب طبیعی نه فقط در مورد اشیا و جانداران، بلکه در مورد مفاهیم هم برقرار است. آنچه امروز از طبیعت برداشت می کنیم انتخاب طبیعی است. این انتخاب طبیعی خودش به خاطر منتخب شدن در فرآیند انتخاب طبیعی بین مفاهیم و روش های نظری موجود وجود دارد. مانند این است که بگوییم هیچ حقیقتی وجود ندارد. بعد ایراد می گیرند که پس این موضوع که هیچ حقیقتی وجود ندارد هم حقیقت ندارد. پاسخ این است که بله. اینکه حقیقتی وجود ندارد حقیقت نیست. بلکه آنچیزی است که در جهان بهترین تببین را ممکن می سازد. منطق انتخاب طبیعی هم خودش از میان منطق های مختلف با گزینش به روش انتخاب طبیعی منتخب شده است.بنابراین پاسخ من به اینکه چرا در زندگی باید رنج وجود داشته باشد این است که چون طبیعت از قانون ادامه یافتن پیروی می کند. قانونی که می گوید چیزی باقی می ماند که از بین نرود. و بنابراین اشیایی باقی می مانند که به احتمال کمتری حذف شوند. بنابراین مفاهیم و انتزاعیاتی نیز باقی می مانند که از حذف شدن جلوگیری کنند. رنج پاسخ طبیعت به شیئ هشیاری است که در خلاف جهت قانون ادامه یافتن حرکت می کند. برای مثال شعله ی آتش رنج آور است چون خلاف بقا است. رنج به وجود آمده است چون «مفهوم خلاف قانون بقا» وجود دارد. و لذت وجود دارد چون «مفهوم موافق قانون بقا» وجود دارد. لذت و رنج، موافقت و مخالفت طبیعت است در حالتی که به آفریده اش توان هشیار بودن و خودآگاهی را داده است.مطمئنم که بیشتر افراد با خواندن دو بند بالایی با خودشان می گویند این فلسفه بافی ها بی معنی است. اما از نظر من زندگی همراه این نگاه ها در جریان است. با خودم فکر می کنم چرا اینجا هستم و پاسخی نمی گیرم. سعی می کنم برای آن سوال پاسخی پیدا کنم و در نهایت با تفکر و بحث به پاسخ می رسم. ولی نه پاسخی شاعرانه از جنس قشنگی های زندگی. این زندگی من است. میان کلمات و توجیهات و استعاره های فلسفی. گفتم شاید برایتان جالب باشد که هنوز هم مانند قرون اخیر کسانی هستند که به فلسفه علاقه مند باشند. زندگی من در میان انبوهی از سوالات و ابهامات در حرکت است. ابهاماتی که در طی زمان آنها را رصد کرده ام و متوجه شده ام شکل وحشی و دردناک شان کمی تغییر کرده است و اکنون بیشتر به دل می نشینند.زندگی برای من گذر کردن به بهترین نحو است. نمی خواهم لزوما لذت ببرم. می دانم که لذت بردن تجربه ی جالبی است اما معمولا به آن فکر نمی کنم. فقط سعی می کنم به بهترین نحو زندگی کنم. بهترین زندگی را در لذت بردن نمی بینم. در رسیدن به اهداف بلند مرتبه و افتخار آمیز هم نمی بینم. فقط آنچه به نظر درست می رسد را انجام می دهم. نیازی نیست درست بودن از صفت خاصی تبعیت کند. دنبال کردن مسیر درست برای من همه چیز است. احساسی در وجودم فعال است که می گوید اکنون باید آنچه می خواهم را کنار بگذارم و کاری را انجام دهم که دوست ندارم. یا می گوید اکنون که از زندگی کردن خسته هستم می توانم استراحت کنم و برای مدتی احساس کنم زندگی نمی کنم و هیچ قیدی در دنیای خودم وجود ندارد. گاهی این احساس می گذارد هر کاری که می خواهم را انجام دهم. این احساس معمولا شب ها بیشتر فعالیت می کند. مثل الان که ساعت دو نیم شب است و دارم این متن را با ذوق و شوق می نویسم. زندگی برای من ادامه دادن است.