نیاز نیست کاپشن بپوشیم 12 - روز چهارم

دیروز بعد از ظهر که رفتم تا جواب آزمایش را بگیرم، گفتند آماده نیست، خیلی تعجب کردم و گفتم: که به من گفته بودید امروز حاضر میشه.-آقا آزمایش ادرار که جوابش زود نمی‌آد، فعلاً رفته برای کِشت.برای همین دست از پا درازتر رفته بودیم سونوگرافی، سونوگرافی هم شلوغ بود و مجبور شدیم دو ساعتی منتظر بمانیم، از تمام دو ساعت انتظارمان تنها یک چیز در خاطرم مانده، نگاه‌های سنگین "ظفیر". بین آن همه آدم و بین آن هم شلوغی و سر و صدا فقط من را نگاه می‌کرد، اول برای‌اش شکلک در آوردم ولی اصلاً برای‌اش جذاب و خنده دار نبود، بعد که دیدم تحمل نگاه‌اش را ندارم بلند شدم و راه رفتم، چشمش دنبال من بود، اصلاً در تمام مدتی که با این خانواده بودم، این طور من را نگاه نکرده بود و راستش یک جورهایی ترسناک بود، اصلاً پشت آن چهره، رفتار کودکانه دیده نمی‌شد، انگار یک آدم بالغ دارد نگاه‌ات می‌کند، به خودم می‌گفتم تاثیر درد است، این بچه بیشتر از سنش درد تحمل کرده، شاید بیشتر از سنش هم می‌فهمد.-قاسم "ظفیر" چرا منو این جوری نگاه می‌کنه؟نگاه‌اش کرد، دستی به صورت پسرش کشید و سر "ظفیر" را چرخاند به طرف خودش، اما "ظفیر" دوباره به سمت من برگشت.-شاید به نظرش آشنا میای.دیشب تا صبح فقط نگاه "ظفیر" را در خواب دیدم، کابوسی که تا ته‌اش را تحمل کردم، همین کابوس یا چیز دیگر باعث‌اش بود، نمی‌دانم، اما امروز نوبت من بود که حالم بد باشد، باید می‌رفتیم پی آزمایش و دکتر، اول رفتم آزمایشگاه تا ببنیم محصولی که دیروز کاشته شده بود، برداشت شده یا نه. جواب آزمایش را گرفتم و رفتیم برای اکوی قلب، از سونوگرافی پیچیدیم توی خیابان زند و رو به جایی که آدرس گرفته بودیم حرکت کردیم، ماه آذر این شهر چقدر گرم است، تا آزمایش‌های قلب تمام شود کمی معطل شدیم، از آن گذشته باید برای بچه دارو می‌خریدیم، داروهایی که همیشه تمام می‌شدند اما قطع نمی‌شدند. حالم بد بود یا اتفاقی برای‌ام افتاده بود؟ با قاسم نشسته بودیم روی پله‌های سیمانی و داشتیم آفتاب را تماشا می‌کردیم، هر دو عرق کرده و خسته بودیم، دم ظهر بود، ساعتم را نگاه کردم، ساعت یک بعدازظهر، من کجا هستم؟ دوروبرم را نگاه کردم، زیر تابلوی بزرگی نشسته بودیم که روی‌اش نوشته بود: انتقال خون. مغزم داشت به کار می‌افتاد، اینجا چرا هستیم؟ برای آزمایش؟ آره برای آزمایش اینجا هستیم، تازه یادم آدم که کِی رسیدیم اینجا، چطور رسیدیم و چرا اینجا نشسته‌ایم. برای آزمایش که امده بودیم کسی نبود، منتظر ایستادیم کسی نیامد و در نهایت گفتند آزمایش ما در روزهایی خاص انجام می‌شود.-پنج‌شنبه بیا آقا!-خانم ما فردا کمیسیون پزشکی داریم.-اگه امروزم برات انجام بدن، جوابش دو روز طول می‌کشه.-حالا ما چی کار کنیم؟ جای دیگه‌ای این آزمایش‌هارو انجام نمی‌دن؟-فک نکنم، حالا هفته بعد برو کمیسیون پزشکی، چی می‌شه؟دل خجسته یعنی همین، خواهر من، عزیزمن، کار تو سر و کله زدن با صد مثل من و بدتر از من است، آنوقت می‌گویی هفته بعد برو کمیسیون پزشکی ، چی می‌شه؟ چهار قدم پایین تر بیمارستانی است که انحصار پیوند کبد را در دست دارد، جای دیگری انجام این پیوند قانونی نیست، یه وقت سواستفاده نشود، حالا از تمام ایران و در مورد خاص ما از جایی خارج از ایران، سرازیر شده‌اند به اینجا و هر روزشان حیاتی است و تو تمام این را دیده‌ای یا نه حداقل شنیده‌ای که، بعد به این راحتی می‌گویی برو هفته بعد. حالم بد شده بود و سرم گیج رفته بود، می‌خواستم عق بزنم که به قاسم گفتم بریم، روی پله‌های ماندم، نشستم و به آسمان و آفتاب خیره شدم، قاسم هم همراه‌ایم کرد، چه کار می‌توانست بکند؟ حتما فهمیده بود چه خبر است، توضیح لازم نبود، توضیح لازم نداشت. یادم آمد خانواده‌اش را در ساختمان کناری رها کرده‌ایم، خودم را از پله‌ها کندم، وقت رفتن بود. چشمم را باز کردم، چراغ مهتابی دم در، اتاق را روشن کرده بود، "گلی" داشت نماز می‌خواند و از پنجره‌ها تاریکی می‌تابید، کی شب شد؟ روی تخت نشستم، ماندم تا نماز "گلی" تمام شود، آرام بودم، آشفتگی امروزم دیگر با من نبود، صدای ذکرهای "گلی" حالم را خوب می‌کرد، انگار هیچ صدایی نبود جز همان که "گلی" آرام زمزمه می‌کرد. سبحان الله والحمدلله ولا إله إلا الله، والله أكبر سبحان الله والحمدلله ولا إله إلا الله، والله أكبر سبحان الله والحمدلله ولا إله إلا الله، والله أكبر فردا کمیسیون پزشکی بود، آزمایش‌ها ناقص بودند و نمی‌دانستم چه کار باید کرد؟ این همه راه آمده‌ایم برای هیچ؟ "گلی" نمازش تمام شد، برگشت سمت من:-سلام، خوبی؟انگار تمام روز خواب بودم، انگار تمام روز نبودم، انگار روز چهارمی در کار نبود.-بیا."گُلی" لیوان آب را به سمتم گرفته بود، هنوز توی تخت و منگ خواب بودم.-برو بهش بگو، چاره ای ندارید جز اینکه فردا با همین مدارک برید کمیسیون پزشکی.کِی به "گُلی" ماجرای ناقص ماندن آزمایش‌ها را گفته بودم؟ کم کم داشتم صداهای آن طرف پنجره را می‌شنیدم، صدای ماشین‌ها، موتورها و مردم. صدایی که آرام ارام زیاد می‌شد و در سرم دور می‌زد. بلند شدم و خودم را برای حرف‌هایی که باید می‌زدم آماده کردم.-ببین "قاسم" جان، دو اتفاق ممکنه بیوفته، یا فردا کمیسیون پزشکی ما رو با همین مدارک قبول می‌کنن، یا می‌گن برید مدارکتو تکمیل کنید و بیاید، اولی خوبه و برای دومی هم آماده باش.قاسم سر تکان داد. تمام این حرف‌ها را در راهروی کم نور هتل به او زدم، سر تکان داد، من خسته بودم و او امیدوار. امیدوار به پرونده پزشکی ناقصی که فردا باید تحویل می‌دادیم. کاش فردا حالم بهتر باشد، کاش فردا موقع ترجمه حرف‌های دکتر برای قاسم، چشمم برق بزند، کاش فردا "ظفیر" را بغل کنم، کاش امشب کابوس نبینم.ادامه دارد ...قسمت قبلی - قسمت بعدی