داستان یک روز بارانی اوِ آسیب دیده

باد شدید علف های بلند قامت را تکان میداد، آسمان قرش میکرد و خودش از خودش ناراحت میشد و گریه میکرد، او میان این هیاهو محکم ایستاده بود میان علف های رقصان، میان گریه آسمان، قطره اشکش میان اشک های باران پنهان شد، چترش را روی زمین گذاشت، باد چتر خاکستری را به آسمان برد، چشمانش به چترش بود، این اولین تجربه از دست دادنش نبود، او صمیمی ترین دوستش را همینگونه از دست داد و همین گونه فقط نگاه کرد، او عشقش را همین گونه از دست داد و همین طور به احساسات به باد رفتنش نگاه کرد، همین طور امیدش را دست داد، و همین طور خودش را از دست داد، همین طور همه چیزش بر باد رفت، همین گونه همه چیزش جلو چشمانش بر باد رفت، سخت است نگاه کردن رقصیدن چیزی که بیشتر از همه چیز به اون نیاز داشتی در باد، سخت است نگاه کردن زیبا ترین رقص که دیدی، و سخت است که این رقص متعلق به رفتن چیزی باشد که نیازش داری،خداحافظ بهترین رقاص من، خداحافظ زیبا ترین رقصنده من،خداخافظ باشد یک تیکه از من، همچنان به روبه رو خیره شده بود، آسمان قُرید و ان هم همزمان با آسمان جیغ کشید، جیغی که زمانی رفتن بهترین دوستش نکشیده بود، جیغی که هنگام پر پر شدن عشقش نکشیده بود، جیغی که هنگام از دست دادن امیدش نکشید، جیغی که هنگام از دست دادن خودش نکشید، جیغ های انباشته شده، حال جیغ میکشید برای همه چیز هایی که رقصان در باد از پیش چشمش دور شدن، از پیش چشمش دور شدند و همه جا را دنبال شان گشت، پشت کوه، اعماق دریا ها اعماق دره ها، همه جا را گشت، پشت تمام خانه ها و ساختمان ها، پشت درخت های جوان و پیر،همه جا، پیدا نشد که نشد، حال میتواند با آسمان برای تمام چیز هایی که از دست داده بودند جیغ بکشند، آسمان برای از دست دادن درخشان ترین ستاره اش، من هم برای از دست دادن درخشان ترین چیز هایی که قدرشان را ندانستم، او و آسمان درد مشترکی دارند، درد از دست دادند و دلتنگی. خیس خیس شده است، آب از ته لباس چکه میکرد موهایش مانند خطاب خیس شده بودند و بلند، شلوارش جذب پوستش شده بود و چشمانش خیس، صدای دسته جمعی کلاغ ها، فضا را از چیزی که هست دردناک تر کرده است، شاید کلاغ ها هم برای دوست داشته شدند بیشتر داد میزند، شاید کلاغ ها برای گفتن کلمه: چقدر زیبا هستند داد. میزند، کلاغ ها گریه ها پنهانی بقیه را داد میزند، کلاغ ها درد هارا داد میزنند و همه به آنها لقب خبرچین را میزند من متاسفم کلاغ زیبا من، متاسفم برای چشمان زاغت:))) متاسفم کلاغ طبیعت عقاب ها با چشمان تیزشان همه درد های جامعه را میبینند برای همین است که دوری از جامعه انسانی را ترجیح دادند جغد ها شب تا صبح به انسان ها فکر میکنند به دو دسته گی انسان ها به تنهایی برخی انسان ها و شلوغی بقیه انسان ها، به انسان ها کوهنور فکر میکنند به انگیزه شان، در عوض به انسانی که زیر درخت سیگار میکشد فکر میکند، به خودکشی که اخر شب اتفاق فکر میکند به سقوط مستقیم اش به ته دَره. روباه ها میدانند نتیجه زیبایی شان تاکسیدرمی است، مجسمه شدن برای زیبایی خونه است، زیبایی خونه ای که کسانی که درونش زندگی میکنند از درون سیاه و زشت هستند سگ ها میدانند به چه کسی وفا کنند و به چه کسی حملهطبیعت مانند ما غم انگیز است، طبیعت مانند ما آسیب دیده و درد دیده است ولی همچنان مارا به آغوش کشیده اند، قلب های سنگین ما را.غم انگیزم مانند درختی که تابستان زیر سایه ام تکیه میکردند و از افتاب گلایه میکردند و حال که زمستان است پیش افتاب رفتند و از من غیبت میکنند طبیعت ایینه است که درد های مارا بدون زبان بیان میکنند، درد تنهایی را نهنگ 52 هرتز داد میزند، درد خشم مارا شیر های زندانی شده در باغ وحش بیان میکنند، درد از دست دادن مان را گریه آسمان، و درد برچسب زدن را کلاغ ها داد میزنند، درد سواستفاده را درختان در زمستان و تابستان، درد های ما را طبیعت میدانداو از علف های رقصنده فاصله گرفت و راه خاکی مستقیم خاکی را پیش رو قرار داد.امیدوارم حالش بهتر شود، او بدجور آسیب دیده و تنها است.