باتری‌های نیکل کادمیومی

باتری‌های نیکل کادمیومی را می‌توان به عنوان اولین نسل از باتری‌های قابل حمل دانست و امروزه تولید و استفاده از آن‌ها تقریبا متوقف شده است و نسل‌های جدید باتری جایگزین آن‌ها شده‌اند.باتری‌های نیکل کادمیم (به انگلیسی: Nickel cadmium battery) (مخفف انگلیسی: NiCd یا NiCad) گونه‌ای از باتری‌های قابل شارژ هستند که در آن از نیکل (III) اکسید و کادمیم به صورت فلز به عنوان الکترود استفاده شده است. این نوع از باتری‌ها نخستین بار توسط مهندس سوئدی والدمار جانگنر در سال ۱۸۹۹ میلادی اختراع گردید. مصرف عمده این نوع از باتری‌ها در لوازم الکترونیکی چون گوشی‌های تلفن قابل حمل بوده است.باتری‌های نیکل کادمیومیاز بزرگترین ضعف‌های این باتری‌ها می‌توان به اندازه بزرگ و وزن زیاد آنها اشاره کرد و البته این نسل از باتری ها بسیار داغ می‌شدند. مشکلاتی را در حین مکالمه بوجود می آوردند و در دراز مدت عملکرد گوشی های همراه را با مشکل مواجه می کردند.از دیگر مشکلاتی که این باتری ها داشتند در رابطه با تولید و بازیافت آن‌ها بود و وجود فلز سمی کادمیوم علاوه بر خطر برای کاربران، آلودگی محیط زیست را نیز برعهده داشتند.البته وجود این باتری ها در رشد و تکامل گوشی های موبایل تحول عظیمی ایجاد کردند اما یک ویژگی در آن‌ها وجود داشت که به آن Memory Defects گفته می‌شد، به این صورت که پس از هر بار شارژ ظرفیت باتری به اندازه بسیار کمی‌ کاهش می‌یافت و توصیه می‌شد که برای بهبود این اشکال قبل از خالی شدن کامل باتری از شارژ مجدد آن خودداری شود. با این حال گوشی‌هایی که در آنها از این نوع باتری استفاده شده بود، پس از گذشت حداکثر دو سال نیاز به تعویض به جایگزینی باتری پیدا می‌کردند. خوشبختانه امروزه به ندرت می‌توان گوشی یافت که از این نوع باتری در آن استفاده شده باشد.باتری‌های نیکل هیدرید فلز باتری‌های نیکل هیدرید فلز(به انگلیسی: Nickel metal hydride battery) (مخفف انگلیسی: NiMH یا Ni MH) گونه‌ای از باتری‌های قابل شارژ هستند که شباهت زیادی با باتری‌های نیکل-کادمیمی دارند. در این باتری‌ها الکترود مثبت از جنس نیکل اکسی هیدروکسید (مانند باتری‌های نیکل-کادمیمی) و الکترود منفی از جنس آلیاژ جذب کننده هیدروژن (به جای کادمیم) استفاده شده است. کادمیم، دو تا سه برابر ظرفیت بیشتری دارند. همچنین نخستین بار این نوع پیل در سال ۱۹۸۹ میلادی به صورت تجاری به بازار عرضه شد.اولین و بزرگترین اقدامی که در تولید این باتری‌ها صورت گرفت حذف فلز سمی‌ کادمیوم از ترکیب آن‌ها بود. این باتری ها نسبت به نسل قبلی اندکی باریکتر و سبکتر شده بودند اما مشکل کاهش ظرفیت باتری همچنان وجود داشت اما از خصوصیات مثبتی که در آن به چشم می‌خورد شارژ سریع‌تر آن‌ها بود.به طوری که پس از یه ساعت شارژ آنها کامل می‌شد اما مشکلی که وجود داشت این بود که سرعت تخلیه شارژ به همان سرعت زود تر اتفاق می افتاد و طول روز بارها نیاز به شارژ پیدا می کرد.باتری‌های نیکل کادمیومی را می‌توان به عنوان اولین نسل از باتری‌های قابل حمل دانست و امروزه تولید و استفاده از آن‌ها تقریبا متوقف شده است و نسل‌های جدید باتری جایگزین آن‌ها شده‌اند.باتری‌های نیکل کادمیم (به انگلیسی: Nickel cadmium battery) (مخفف انگلیسی: NiCd یا NiCad) گونه‌ای از باتری‌های قابل شارژ هستند که در آن از نیکل (III) اکسید و کادمیم به صورت فلز به عنوان الکترود استفاده شده است. این نوع از باتری‌ها نخستین بار توسط مهندس سوئدی والدمار جانگنر در سال ۱۸۹۹ میلادی اختراع گردید. مصرف عمده این نوع از باتری‌ها در لوازم الکترونیکی چون گوشی‌های تلفن قابل حمل بوده است.باتری‌های نیکل کادمیومیاز بزرگترین ضعف‌های این باتری‌ها می‌توان به اندازه بزرگ و وزن زیاد آنها اشاره کرد و البته این نسل از باتری ها بسیار داغ می‌شدند. مشکلاتی را در حین مکالمه بوجود می آوردند و در دراز مدت عملکرد گوشی های همراه را با مشکل مواجه می کردند.از دیگر مشکلاتی که این باتری ها داشتند در رابطه با تولید و بازیافت آن‌ها بود و وجود فلز سمی کادمیوم علاوه بر خطر برای کاربران، آلودگی محیط زیست را نیز برعهده داشتند.البته وجود این باتری ها در رشد و تکامل گوشی های موبایل تحول عظیمی ایجاد کردند اما یک ویژگی در آن‌ها وجود داشت که به آن Memory Defects گفته می‌شد، به این صورت که پس از هر بار شارژ ظرفیت باتری به اندازه بسیار کمی‌ کاهش می‌یافت و توصیه می‌شد که برای بهبود این اشکال قبل از خالی شدن کامل باتری از شارژ مجدد آن خودداری شود. با این حال گوشی‌هایی که در آنها از این نوع باتری استفاده شده بود، پس از گذشت حداکثر دو سال نیاز به تعویض به جایگزینی باتری پیدا می‌کردند. خوشبختانه امروزه به ندرت می‌توان گوشی یافت که از این نوع باتری در آن استفاده شده باشد.باتری‌های نیکل هیدرید فلز باتری‌های نیکل هیدرید فلز(به انگلیسی: Nickel metal hydride battery) (مخفف انگلیسی: NiMH یا Ni MH) گونه‌ای از باتری‌های قابل شارژ هستند که شباهت زیادی با باتری‌های نیکل-کادمیمی دارند. در این باتری‌ها الکترود مثبت از جنس نیکل اکسی هیدروکسید (مانند باتری‌های نیکل-کادمیمی) و الکترود منفی از جنس آلیاژ جذب کننده هیدروژن (به جای کادمیم) استفاده شده است. کادمیم، دو تا سه برابر ظرفیت بیشتری دارند. همچنین نخستین بار این نوع پیل در سال ۱۹۸۹ میلادی به صورت تجاری به بازار عرضه شد.اولین و بزرگترین اقدامی که در تولید این باتری‌ها صورت گرفت حذف فلز سمی‌ کادمیوم از ترکیب آن‌ها بود. این باتری ها نسبت به نسل قبلی اندکی باریکتر و سبکتر شده بودند اما مشکل کاهش ظرفیت باتری همچنان وجود داشت اما از خصوصیات مثبتی که در آن به چشم می‌خورد شارژ سریع‌تر آن‌ها بود.به طوری که پس از یه ساعت شارژ آنها کامل می‌شد اما مشکلی که وجود داشت این بود که سرعت تخلیه شارژ به همان سرعت زود تر اتفاق می افتاد و طول روز بارها نیاز به شارژ پیدا می کرد.دکتر برد یکی از بهترین اموزشگاه های تعمیرات می باشد