سنگ مفت بود و گنجشک مفت نبود!

روزهای شیرین کودکی در میان تمام تفریحات سالم و اسباب‌بازی‌های نداشته! خاک‌بازی و ساختن شهرک‌های گلی، کلی حال دلمان را خوب می‌کرد. اما مدتی بود پسران تصمیم به شکار گرفته بودند. هر کدام تکه چرمی و چوب دوشاخه شده‌ای به دست گرفته و مشغول به ساختن تیر و کمان می‌شدند.قرار گذاشته بودیم با این تیروکمان‌های قلاب سنگ به هیچ وجود زنده‌ای شلیک نکنند. اصلا چه معنی دارد که آدم بخواهد حیوان بیچاره را نشانه بگیرد؟!امین، قوطی خالی ریکا را روی دیوار کوتاه دور خرابه های معدن می‌گذاشت و پسرها هم هر کدام به ترتیب به طرف این قوطی خالی شلیک می‌کردند.به خیال خوش خیالشان قهرمان تیراندازی شده و می‌توانستند به جنگ صدام بروند. همه چیز تا یه مدتی خوب بود. تا وقتی مجتبی خودش را قاطی ما نکرده بود، تنها شکار ما قوطی خالی ریکا بود. حتی اگر این قوطی با وزش بادی به زمین می‌افتاد، یکی برنده شده بود و هورا کشان تیروکمان را به آن دیگری می‌داد.اما مجتبی فکرهای بزرگتر داشت، او فقط به شکار پرنده‌ها فکر می‌کرد. به کشتن کلاغ‌ها و یا اسارات کبوترها... هر وقت نوبتش می‌شد، جر زنان تیر و کمان را رو به آسمان می‌گرفت تا پرنده‌ای را نشانه رود. اما هیچوقت سنگ به آسمان نمی‌رسید.گاهی هم، همه با هم سر و صدا کرده و کف زنان پرنده‌ها را فراری می‌دادیم تا تیر مجتبی هیچوقت به هدف نخورد.آن روز کبوتر سفید روی دیوار کوتاه دور خرابه، نزدیکی‌های قوطی خالی ریکا نشسته بود، می‌دانستیم مجتبی به او رحم نخواهد کرد. هر چقدر کف زدیم و سر و صدا راه انداختیم، کبوتر سفید تکان نخورد که نخورد.مجتبی کبوتر را نشانه گرفته بود. من ، لیدا و امین فریاد میزدیم کاریش نداشته باش. اون گناه داره... اما مجتبی نشانه رفته بود و در عرض چند ثانیه صدای فریاد دختری بلند شد.دختر از آنطرف دیوار فریاد می‌کشید: وای چشم، کور شدم و .....همه به آنطرف دویدیم جز مجتبی! من و لیدا و امین... مرضیه با دستش چشمش را گرفته بود و فریاد میزد:"وای چشم"من و لیدا زود به طرف خانه خاله سهیلا رفتیم تا بگوییم: مرضیه زخمی شده.. خاله سهیلا با چادر سفید گلدار، پشت سر ما خودش را به مرضیه رساند. امین هم به طرف درمانگاه دویده بود تا به آقای اصلانی بگوید که مرضیه زخمی شده...خاله سهیلا به سر میزد و فریاد زنان می‌گفت: دستت رو از جلو چشمت بردار ببینم چی شده و ...آقای اصلانی هم همراه امین دوان دوان آمدند. آقای اصلانی به زور دست مرضیه را به کنار کشید و گفت: خاله سهیلا زود با آمبولانس ببریدش کرمان. سنگ خورده به چشمش...خاله سهیلا با عصبانیت گفت: بر پدر و مادرتون لعنت که تیر و کمون می‌سازید و همچنان ناسزاگویان با چادر گلدار به طرف درمانگاه می‌رفت. که یهو به من گفت: بدو به مامانت بگو برا من چادر و پول بیاره.. اصلا نمیدونم زیر غذا رو خاموش کردم یا نه. به مامانت بگو بره خونه ما نگاه کنه ...بعد به سر زنان و گریه کنان، هی می‌گفت: من این بچه رو بی‌پدر با چنگ و دندون بزرگ کردم. اگه طوریش بشه، جواب مادرشوهرم رو چی بدم؟ اگه کور بشه من چه خاکی به سرم بزنم..آقای اصلانی هم دلداری میداد و می‌گفت: خاله سهیلا انشالله که کور نمیشه. چرا اینقدر شیون می‌کنی؟ بچه میترسه ...چند روز بعد خاله سهیلا و مرضیه آمدند. چشم مرضیه پانسمان شده بود. خاله سهیلا می‌گفت: خطر از بیخ گوشمون رد شد، کم مونده بود کور بشه...اما هیچکس نمی‌پرسید: کار کی بوده؟ ما هم چیزی نمی‌گفتیم. تا اینکه مجتبی با خجالت به خاله سهیلا گفت: خاله سهیلا تقصیر من بود که این اتفاق افتاد. من می‌خواستم اون کبوتر سفید رو بزنم. نمی‌دونستم مرضیه پشت دیواره..مرضیه زود نگاهی به مادرش کرد و گفت: مامان کبوتر بالش زخم بود، نمی‌تونست پرواز کنه. من دیدم بچه ها هر کار کردن نتونستن فراریش بدن. من رفتم که نجاتش بدم. سنگ خورد به چشم..خاله سهیلا هیچ حرفی نمیزد که یهو مادرشوهر خاله سهیلا از اونطرف گفت: ببین پسر، فردا اگه ردی رو چشم دختر ما بمونه و کسی نیاد خواستگاری، چی؟خاله سهیلا زود وسط حرف مادرشوهرش پرید و گفت: مادرجان چه حرفیه به بچه میزنی؟مادرجان یه نگاهی کرد و گفت: حرف حق میزنم. پدر و مادر این بچه بیان تعهد بدن که اگه چشم مرضیه خوب نشه، برا همین پسر عقدش می‌کنن. بچه رو ناقص کردن با یه معذرت خواهی می‌خوان تمومش کنن.همه‌ی ما بچه‌ها، مرضیه و مجتبی مات و مبهوت به هم نگاه می‌کردیم و هیچی نمی‌فهمیدیم. فقط دعا می‌کردیم چشم مرضیه مثل روز اول بشه. والا مرضیه باید به زور زن مجتبی می‌شد.شایدم وقتی بزرگ می‌شدن از هم خوششون میومد. ولی کو تا اون موقع...مرضیه یه نگاهی به من و سارا کرد و گفت: من نمی‌خوام زن مجتبی بشم. مجتبی همش دماغش آویزونه...سارا گفت: حالا از کجا معلوم، شاید چشمت خوب خوب شد.مجتبی هم از ترس داشت به خودش میلرزید که جواب باباش رو چی بده. حتما اگه باباش می‌فهمید کتکش میزد. قرار شد همون روز بره به بابا و مامانش بگه که چشم مرضیه رو زخم کرده. امین می‌گفت: اگه میخوای قهرمان باشی، نباید از کتک بابات بترسی، برو بهش راستش رو بگو..خلاصه اون شب بابا و مامان مجتبی برای عذرخواهی و عیادت رفتن خونه خاله سهیلا.. انگاری مادربزرگ مرضیه ازشون امضا گرفته بود که اگه چشم مرضیه خوب نشد، باید مجتبی و مرضیه وقتی 18 ساله شدن با هم ازدواج کنن.هر روز کنار شهرهای گلی برای سلامتی چشم مرضیه دعا می‌کردیم. البته مجتبی بیشتر از ما نگران بود. تا اینکه چند روز بعد چشم مرضیه خوب خوب شد.اما دیگه هیچکی تو معدن با تیر و کمون بازی نکرد. همه می‌دونستیم "سنگ مفته، گنجشک مفت نیست"