بازهم من

نمیدونم.میخوام این نباشه.حس میکنم روی یه تیکه چوب وسط دریام، سردمه، خستم، هی دریا آروم میشه، هی طوفانی، موجها به من میخورن، یه وقتها سرم میره زیر اب، چیزی نمیشنوم، فقط بدنم یادشه باید چیکار کنه، بدون اینکه حواسم باشه کارهایی که باید رو انجام میده، یادم نمیمونه اون لحظه ها، میدونم حرف نزدم. اون لحظه هافقط وجود دارم. یه وقتها فکر میکنم چقدر دریا قشنگه، چه وقتی ارومه چه طوفانش، بعد زمان میگذره، من جهتهایی رو انتخاب میکنم و اتفاقاتی میفتن، و خسته میشم، از همه چیز بدم‌میاد، از همه قشنگی ها حتی، یه وقتها هیچی برام مهم نیست، نشستم لب چوبم پاهامو تکون تکون میدم تو آب و زیر لب شعر میخونم، حوصلم سر میره فکر میکنم دلتنگ شدم، جایی نمیخوام برم، رفاهم مهم نیست در حد همون هوا(استعاره از سیگار) و آب و منظره ای برای دیدن باشه، و افکارم، تصویر میکنم کتابم رو تو ذهنم، ولی الان دیگه اونقدر سوزان نیست حتی نوشتن کتابم که به قلم بیارمش، حضور داره اونم توی ذهن من، منم توی این دنیا، وجود دارم فقط. مهم نیست دورم چی میگذره، جنگ بشه، فلانی فلان کارو کنه، مهم نیست، دوباره دارم از همه دوری میکنم، دوباره، اکر گناه وجود داشته باشه، و واقعی باشه، با تمام گناهام احساس میکنم بینهایت معصومم، دلم‌میسوزه، سعی میکنم گریه نکنم، اگر شروع کنم تموم نمیشه.بعد بغضم خشک میشه، یادم نمیاد برای چی میخواستم تمام دریا گریه کنم، مهم نیست هیچی، مهم نیست همه ی آسیبهایی که دیدم، که احتمالا باز هم خواهد بود، مهم نیست چی بهم گذشته و کسی نبوده و نفهمیده و براش مهم نبوده.مهم نیست همه اونهایی که گفتن میمونن و نموندن. مهم نیست فقط حضور دارم. یه وقتها شوق کارهایی که میاد تو ذهنم برای ساختن، برای انجام دادن، بهم هیجان میده از اول شروع کنم، همه چیزو، چند روز خوبم، شاید انجامشون ندم اما فکرشون بهم شوق میده، که البته من الهه کارهای ناتمام و ترسو از شروع کردن شکست خوردن و حتی پیروز شدنم. پس دوباره این چرخه تکرار میشه. همش.کمتر از دو هفته ست فلوکستین قطع کردم که احساس کنم، اون موقع هم احساس میکردم، فقط اون موقع راحتتر میتونستم خودمو آروم کنم، چیزها اهمیتشون کمتر میشه. قبلتر، نقطه ضعف هایی داشتم، توی خانواده که بچه ها دقیقا با دست گذاشتن روشون اذیتم میکردن، میدونم خودم اجازه شو دادم ولی نمیدونم چجوری دقیقا، الان نه، مهم نیست حرفهایی میزنن که قلبم میشکنه، مهم نیست اونطوری که من هستم براشون برام نیستن و انتظارشون از من فول تایمه ولی من نباید انتظار داشته باشم،چون اونوقت میشه منت، اون حرفها مثل خزه های چسبنده و چندشی بودن که وقتی پامو میذاشتم تو دریا،دور پام میپیچید و گاهی باعث میشد غرق بشم، دیگه اونقدری مهم نیستن.قبلتر فکرم این بود بود من دوست دارم جاودانه بشم، فکر میکردم اگر کسی عاشقم باشه، تو ذهن و قلب اون جاودان خواهم شد، بعد تر فهمیدم نه، کسی موندنی نیست، یا من زیادی غیرقابل تحمل و فهمم یا انتخابهام اشتباه بوده یا نمیدونم نباید این انتظار رو داشته باشم، پس دوباره تلاشم رو گذاشتم روی اینکه با نوشتن کتابم، زندگیم رو، خودم رو جاودانه کنم، و حالا، واسم مهم نیست، حتی دلم میخواد فراموش بشم، دلم میخواد کسی نبینتم، کاری بهم نداشته باشه‌.وقتی حالم بد میشه، خیلی بد، تو ذهنم بارها رو بارها خودم رو به شکل های مختلف میکشم، جذابترین شیوه برام شمشیر نازک آریا استارک تو سریال گیم آف ترونزه، نیدل، وایمسیم جلوی خودم، دست چپم رو میذارم روی شانه ی راست خودم که جلوم وایساده، به چشمام نگاه میکنم و آروم آروم شمشیر رو از پوست و گوشت و استخوانم رد میکنم تا برسه به قلبم و ازش رد بشه و از کمرم بیاد بیرون. و میمیرم من جلوی خودم. ازین خوشم‌میاد، گاهی خیلی خیلی سخت میشه که بلای فیزیکی سر خودم نیارم، به خودم آسیب نزنم، به جاش تمام خونه ذهنم رو خرد میکنم، همه چیزو میشکنم و به درو دیوار پرتاب میکنم، همش تو ذهنم. نه به خاطر اینکه کسی ببینه یا چون میترسم به خودم آسیب بزنم، نه، فقط متاسفانه، شاید متاسفانه، فهمیدم این شیوه در مقطع حالم رو عوض میکنه، طولانی مدت جواب نمیده. وقتهایی که حالم خوب نیست از هر شیوه ای که معمولا کتاب و سریاله، با بی وقفه انجام دادنشون حواسم رو پرت میکنم که فکر نکنم. و باز هم چرخه ادامه داره. هر روز هر روز هر روز