طوفان نوح بدون سانسور!

پسر نوحدیشب پسر نوح آمد به خوابم. درست وسط یک داستان هیجان‌انگیز بودم و داشتم از دست پلیس‌ها فرار می‌کردم که ناگهان کوچه و خیابان و پلیس‌ها همه ناپدید شدند، پس‌زمینه عوض شد و یک جوان درازِ لاغرِ زشت، با موهای ژولیده و دست‌های دراز جلویم ظاهر شد و در حالی که نفس‌نفس می‌زد، گفت: «دستم به دامنت رضا جان! پدرم دنبالم است و ولم نمی‌کند. بیا وساطت کن. وگرنه تکه‌‌ بزرگه‌ام گوشم است.»من که نمی‌دانستم داستان چیست و این دیلاقِ بی‌ سر و پا از کجا پیدا شده و هیجان‌انگیزترین خواب عمرم را خراب کرده، به شدت عصبانی و کلافه شدم. کمی وراندازش کردم. دماغی دراز و پر از مو داشت که بدترین قسمت قیافه‌ی بدترکیبش بود. گوش‌هایش افتاده‌بود و ابروهایی پرپشت بالای چشمانش را تزئین کرده‌بود. آنقدر پرپشت که می‌شد یک پاکت سیگار را بین‌شان پنهان کرد. چشم‌هایش گِرد بود و بزرگ؛ مثل توپ پینگ‌پنگ. پدرسوخته حتی ظاهر و نمای مناسبی نداشت که دلم برایش بسوزد و از کاری که کرده چشم‌پوشی کنم. در دوراهی ماندم که کظم غیظ کنم یا آنقدر فحش نثارش کنم که هم دل خودم خنک شود و هم فردوسی از گور برخیزد و ایستاده تشویقم کند.در نهایت «خیر‌الامور اوسطها» را برگزیدم و با تشر پرسیدم: «مرضت چیست الدنگ؟ با زیرپوش و شلوارک راه‌راه و دمپایی کوتاه و پشم‌های روباه، پریده‌ای وسط خواب من که جلوی کتک‌خوردنت را بگیرم؟ به من چه ارتباطی دارد؟ اصلا مگر عالم خواب بی‌صاحب است که توِ دیلاق از ناکجاآباد ظاهر می‌شوی و خواب هیجان‌انگیز مرا خراب می‌کنی؟ از که اجازه گرفتی؟»رنگ چهره‌اش عوض شد. قیافه‌ای حق به جانب به خودش گرفت. موهای ژولیده‌اش را مرتب کرد و دست‌هایش را برد توی جیب شلوارَک. سینه‌اش را صاف کرد و با لحنی طلبکارانه گفت: «ناسلامتی من اولاد پیغمبر هستم! نباید با آدم عادی فرق داشته‌باشم؟»+ اولاد کدام پیغمبر؟ برو خودت را مسخره کن. برو مزاحم نشو، خواب دارم.– دروغ نمی‌گویم. من پسر نوح هستم. اگر کمکم نکنی و پدرم از راه برسد، بیچاره می‌شوم. اصلا هر کاری برای من بکنی، برای خودت کرده‌ای. ناسلامتی ما هر دو از نزدیکان خدا محسوب می‌شویم.+ من غلط بکنم از نزدیکان خدا باشم.– نفرمایید. شما بزرگوارید.+ بگو ببینم مشکلت چیست؟-‌ مگر داستان مرا نمی‌دانی؟ عجیب است. اولیای خدا فراموش‌کار شده‌اند.+ عجب گیری افتادیم! حرف بزن مردک!-‌ خیلی خب عصبانی نشو. من با بَدان نشستم. حالا خاندان نبوتم گُم شده و هرچه می‌گردم پیدایش نمی‌کنم. دستم به دامانت. پدرم اَرّه و تیشه و چوب و کَشتی و همه‌چیز را رها کرده و دنبالم می‌گردد.+ چه کمکی از دست من ساخته‌است؟-‌ مگر یک بار ضامن آهو نشده‌ای؟ خب ضمانت مرا هم به عهده بگیر.+ فکر کنم اشتباه گرفته‌ای! من تا حالا از نزدیک آهو ندیده‌ام.– مگر تو رضا نیستی؟+ هر گِردی که گردو نیست عزیزم!-‌ مگر اینجا مشهد نیست؟+ نه. اینجا اصفهان است. نصف جهان.– ای تف به این شانس! حالا چطور بروم مشهد؟+ مگر اولاد پیغمبر نیستی؟ خب طی‌الارض کن.– آن‌وقت پدرم می‌فهمد کجا هستم و دمار از روزگارم درمی‌آورد.+ پس چطور آمدی اینجا؟-‌ با قالیچه سلیمان!+ قالیچه کجاست؟-‌ کرایه‌اش را گرفت و رفت.+ پس یعنی نمی‌توانی جایی بروی؟– نه. و حالا که توی خواب تو هستم، اگر بیدار بشوی و من هنوز اینجا باشم، تا آخر عمرت با تو خواهم‌بود.+ شوخی می‌کنی؟ مگر مسخره‌بازی است؟ برو پی کارَت مردک مزاحم. خواب مرا گرفتی، می‌خواهی آسایشم را هم بگیری؟ تو با بدان نشستی من باید عذابش را بکشم؟– کاملا جدی می‌گویم. باید خاندان نبوتم را پیدا کنیم.+ چطور باید پیدایش کنیم؟ اصلا دنبال چه چیزی باید بگردیم؟– یک دفترچه‌ی کوچک است که صد و بیست و چهار هزار برگه دارد.+ شما به دفترچه‌ای که صد و بیست و چهار هزار برگه دارد، می‌گویید کوچک؟ کجا باید دنبالش بگردیم؟-‌ نمی‌دانم.+ مرا مسخره کرده‌ای؟-‌ خب اگر می‌دانستم که تا حالا پیدایش کرده‌بودم.+ حیف نوح که پسرش تو باشی.-‌‌ خب می‌گویی چه کنیم؟+ نمی‌دانم. مشکل توست و به من ربطی ندارد.– مشکل تو هم هست. تو که دلت نمی‌خواهد من تا آخر عمرت بیخ ریشت باشم؟ هان؟+ عجب گیری افتادیم! آخر این تقاص کدام گناه است؟ این چه عدالتی است؟ همه را برق می‌گیرد، مرا چراغ نفتی.-‌ خیلی خب گریه نکن. همین الان یک ایده‌ی بکر به سرم زد. من تو را با آن یکی رضا اشتباه گرفتم. اگر بتوانی همین نقش را بازی کنی، پدرم به خاطر حضور تو به من سخت نمی‌گیرد و مشکل هر دوِ ما حل می‌شود.ملاقات با نوحنمی‌دانم چه فعل و انفعالاتی در مغزم رخ داد که پیشنهادش را پذیرفتم. شاید همنشینی و صحبت با نوح مرا وسوسه کرده‌بود. به هر حال صحبت با فردی که هزار سال عمر کرده چالش بزرگی است و این فرصت برای هر کسی پیش نمی‌آید.با تلاش و کوشش فراوان ریخت و قیافه‌ام را کمی تغییر دادیم تا شبیه به انسان‌های وارسته و نورانی به نظر بیایم. قرار شد شمرده صحبت کنم و از الفاظ نامناسب استفاده نکنم. دائما هم دست راستم را به سمت آسمان بگیرم در حالی که دست چپم را روی ران پای چپم گذاشته‌ام. صدایم هم باید آرام و مثل صدای گوینده‌های رادیو، سکسی باشد تا هر سخنی که از دلم برمی‌آید لاجرم بر دل نوح بنشیند.آماده شدیم. یک ساعت بعد، در حالی که نشسته‌بودیم و برای یکدیگر خاطره تعریف می‌کردیم، حس کردم که بدنم دارد می‌لرزد. ناخودآگاه به پشت سر کنعان نگاه کردم و پیرمردی را دیدم که به سمت‌مان می‌آمد. پس کنعان راست می‌گفت. نوح به همه‌جا احاطه و تسلط داشت. خیلی زود پسرش را پیدا کرد. سرفه‌ی کوچکی کردم. کنعان خودش را جمع و جور کرد. به احترام نوح ایستادیم. ریش بلندی داشت؛ از چانه تا زانو؛ و سفید مثل برف. خیلی شبیه پسرش نبود. پسرش دیلاق بود و موقع راه‌رفتن شلنگ و تخته می‌انداخت. اما نوح مثل کوه استوار بود. بدون عصا راه می‌رفت. نگاه نافذش همه را تحت تاثیر قرار می‌داد. سعی کردم خونسرد باشم. نگاهی عاقل اندر سفیه به کنعان کردم و اشاره کردم که به پدر عرض احترام کند. نوح با آرامش خاصی به من نگاه می‌کرد و همزمان زیرچشمی رفتار کنعان را زیر نظر داشت.هنوز مکالمه‌ای برقرار نشده‌بود. می‌ترسیدم شروع‌کننده باشم و حرف نامناسبی بزنم. برای همین سکوت کردم و حالت مراقبه گرفتم. انگار که دارم با خدا خلوت می‌کنم. به یک بشقاب پر از ماکارونی فکر می‌کردم. بالاخره خودِ نوح سر صحبت را باز کرد.«از اینکه حضور فرزندم خلوت شما را به هم زده، عذر می‌خواهم.»با اینکه تعدادی جواب آماده در آستین داشتم، اما رسم و رسوم تعارفِ بین اولیا را بلد نبودم. نمی‌دانستم باید پاسخ این عذرخواهی را چطور بدهم. تمام زورم را زدم که بتوانم از درون کتاب‌های ادبیات دبیرستان کلمه‌های قلمبه سلمبه‌ای پیدا کنم که زیر بار جلال و جبروت این پیرمرد کمرم نشکند. اما نتوانستم.«میهمان حبیب خداست. و چه میهمانی بهتر از شما و فرزند گرامی‌تان؟ خوش آمدید.»لبخندی بر لبان نوح نقش بست. سپس نگاهی به دوردست انداخت و گفت: «تمام تلاش خود را کردم که بتوانم فرزندی یکتاپرست و حکیم تربیت کنم. اما نتوانستم مثل شما موفق بشوم. فرزند شما جانشین شما خواهدشد و فرزند من به راه تباهی خواهدرفت تا برای آیندگان درس عبرت بشود.»در همین لحظه لب و لوچه‌ی کنعان آویزان شد. سرش را پایین انداخت و کمی فاصله گرفت تا قدم بزند. نوح توجهی نکرد و ادامه داد:«نمی‌داند که بدون اجازه‌ی خداوند برگ از درخت نمی‌افتد. بارها گوشزد کرده‌ام که قرار است سیل بیاید و این قوم چموش و ظالم را مجازات کند. اما او هم درست مثل دیگران مرا مسخره می‌کند.» سپس سرش را جلوتر آورد و طوری که کنعان نشنود، گفت: «از خدا که پنهان نیست، از شما هم پنهان نباشد، قرار است تا ساعاتی دیگر بلا نازل شود. برای همین خواستم از شما دعوت کنم که به کشتی ما بیایید و به تماشای این رویداد بزرگ بنشینید. تنقلات کافی و متنوع هم مهیاست.»خودم را کنترل کردم و لبخند کمرنگی زدم. کنعان را دیدم که دورتر از ما روی زمین نشسته‌ و سرش را گرفته‌بود. گفتم: «باعث افتخار است که در خدمت شما باشم.» نوح اشاره کرد که چند دقیقه منتظر باشم. رفت و با کنعان صحبت کرد. مشخص بود که این پسر هنوز هم نمی‌خواهد حرف پدرش را قبول کند.طوفانکمی بعد با اشاره‌ی نوح، در بین النهرین فرود آمدیم. کنعان به سرعت از ما جدا شد و به سمت دوستانش رفت. نوح به نشانه تاسف سر تکان داد. سپس به دوردست اشاره کرد و گفت: «آن کشتی بزرگِ چوبی را ببینید. حاصل چندصدسال زندگی من است. من برای اینکه این کشتی ساخته‌بشود خون دل‌ها خورده‌ام.» و به سمت کشتی به راه افتاد.بخش‌های مختلف کشتی را نشانم می‌داد و از امکانات آن می‌گفت. از اینکه قابلیت حمل انواع موجودات را دارد و از پشه تا فیل و زرافه می‌توانند در آن زندگی کنند؛ امکانات سرویس بهداشتی‌، زمین فوتبال، باند مخصوص فرود پرندگان، مسجد و کتابخانه‌ را نشانم داد. چیزی که من دیدم حاصل چندصدسال کار مهندسی دقیق و پرزحمت بود. کشتی چوبی نوح حتی از یک ناو هواپیمابر پیشرفته هم خفن‌تر بود.لحظاتی بعد، هوا کم‌کم ابری شد و باد خنکی وزیدن گرفت. سپس رعد و برق آسمان را روشن کرد و قطرات ریز باران نازل شد. نوح دانست که زمان نزول بلا فرارسیده‌است. دستیارانش را صدا زد تا مومنان و حیوانات را آماده سوارشدن به کشتی کنند. چیزی نگذشته‌بود که دو صف طولانی تشکیل شد.چهره‌ی مردمی که توی صف ایستاده‌بودند پر از استرس بود و رنگ‌شان مثل گچ، سفید. هر چند دقیقه که می‌گذشت، به سرعت باد اضافه می‌شد و صدای برخورد قطراتِ درشتِ باران با زمین، ترس در دل آنها می‌انداخت. بعضی‌ها خانواده‌شان را بغل کرده‌بودند و دعا می‌خواندند. بعضی‌ دیگر هم به کشتی خیره‌ شده‌بودند و عظمت آن را ستایش می‌کردند.حیوانات هم با کارت‌هایی از جنس چوب، که نوح برایشان ساخته‌بود، در صف ایستاده‌بودند تا وارد کشتی بشوند. چون تنوع حیوانات زیاد بود، برای جلوگیری از انقراض نسل‌شان قرار شده‌بود که از هر حیوان فقط یک جفت وارد کشتی بشود. برای همین فقط حیواناتی که کارت چوبی داشتند می‌توانستند وارد کشتی بشوند. نوح می‌گفت همین موضوع باعث شده‌ که بین میمون‌ها جنگ خونینی برای تصاحب کارت‌ها راه بیفتد. در نهایت رئیس قبیله‌ به همراه همسر گردن‌کلفتش پیروز جنگ شده و در صف حاضر شده‌بودند.حدود یک ساعت طول کشید تا همه سوار شدیم. نوح کمی منتظر ماند تا سطح آب روی زمین به اندازه کافی باشد. سپس کشتی را به راه انداخت. مردمی که سوار کشتی نبودند و نوح را مسخره می‌کردند، کم‌کم با دیدن شدت بارش باران دچار تردید شدند. به این طرف و آن طرف می‌دویدند و سعی می‌کردند آب درون خانه‌هایشان را خالی کنند. اما فایده نداشت.باد تبدیل به طوفان شد و باران تبدیل به سیل. آب به همه‌جا نفوذ کرد. ما روی عرشه کشتی ایستاده‌بودیم و در حالی که سعی می‌کردیم آب لباس‌هایمان را بگیریم، مردمی را تماشا می‌کردیم که فریاد العفوشان بلند بود و تلاش می‌کردند روی آب شناور بمانند و خفه نشوند. اما ارتفاع آب آنقدر زیاد بود که همه‌چیز را با خود برد. همزمان نوح برای اینکه انتقام تمام آزار و اذیت‌های چندصدسال گذشته را گرفته‌باشد، لوحی بزرگ آورد که اسم تمام مخالفانش را روی آن حک کرده‌بود و از روی آن یکی‌یکی اسم‌ کافران بخت‌برگشته را می‌خواند و فریاد می‌زد: «نوش جان! گوارای وجود!»کمی که دور شدیم، دیگر صدای داد و فریاد مردم به گوش نمی‌رسید. فقط صدای زوزه‌ی باد و قطرات باران بود. البته چیزی نگذشته‌بود که صدای آه و ناله‌ی حیوانات هم اضافه شد. کاشف به عمل آمد که فصل جفت‌گیری بعضی از آنها رسیده و باید فضایی برای عشق‌بازی‌شان مهیا شود. اما دیگر فضایی روی کشتی نمانده‌بود که بشود به این مورد اختصاص داد. برای همین تمامی مراحل با جزئیات جلوی چشم همه انجام می‌شد. از نظربازی و لبخند و چشمک گرفته تا بوس و بغل و باقی ماجرا.مشکل دیگری که وجود داشت، تعداد دستشویی‌ها بود. با اینکه دستشویی‌ها بزرگ بودند و برای انواع حیوانات مناسب‌سازی شده‌بودند، اما اگر تعداد حیواناتی که همزمان نیاز به دستشویی داشتند زیاد می‌شد، کنترل وضعیت سخت می‌شد. شیرها که سلطان محسوب می‌شدند به دیگر حیوانات زور می‌گفتند و فیل‌ها آنقدر کند بودند که نوبت به بقیه نمی‌رسید و مجبور می‌شدند کف کشتی را کثیف کنند.هرچه زمان می‌گذشت، زندگی حیوانات کنار یکدیگر سخت‌ و سخت‌تر می‌شد. پلنگ‌ها به احترام نوح تلاش می‌کردند بر نفس‌شان غلبه کنند و به همان غذای دریایی که او و دستیارانش با زحمت تهیه می‌کردند راضی باشند. یوزپلنگ‌ها از کنار آهوان رد می‌شدند و آنها را لیس می‌زدند. آهوان بیچاره هم به آغوش من پناه می‌آوردند تا در امان باشند. میمون‌ها گاوها را انگولک می‌کردند. گربه‌ها سهم غذای سگ‌ها را می‌دزدیدند و البته هربار کتک می‌خوردند. اسب‌ها با دیدن جفت‌گیری الاغ‌ها، از شدت حجب و حیا غش می‌کردند. شرایط برای نوح سخت شده‌بود. هرروز دعا می‌کرد تا زودتر سطح آب پایین بیاید. اما در حضور من اصلا بروز نمی‌داد که خسته شده‌است. واقعا میزبان خوبی بود و تمام تلاشش را برای راحتی همه‌ی موجودات حاضر در کشتی انجام داد. اما زندگی همیشه بر وفق مراد پیش نمی‌رود.تایتانیکشش روز بعد از سیل، شرایط کمی بهتر شد. حیوانات کمتر با یکدیگر مشکل داشتند. هوا هم آفتابی شده‌بود. بعد از ظهر به اتاقی رفتم تا استراحت کنم. تازه چشم روی هم گذاشته‌بودم که یک خانم جوان زیباروی خوش‌اندام، وارد شد و بدون سلام و علیک و آشنایی اولیه، لخت شد و گفت:‌ «زود نقاشیم را بکش که بروم. اگر مادرم بفهمد پوستم را می‌کَند!»زبانم بند آمده‌بود. نمی‌دانستم راه تقوا پیش بگیرم و چشم بر تمام زیبایی‌هایی که رخ می‌نمودند ببندم، یا از فرصت استفاده کنم و لذت ببرم. از طرفی چهره‌ی روحانیِ نوح در نظرم پدیدار شد که لب‌هایش را گاز می‌گرفت و چشم‌غره می‌رفت و مرا از گناه منع می‌کرد. از طرف دیگر منحنی‌های چشم‌نواز و برجستگی‌های خانمان‌براندازِ اندامِ یک بانوی جوان، مرا به گناه دعوت می‌کرد. بعد از انتخاب رشته‌ی دبیرستان، این سخت‌ترین تصمیم زندگی‌ام بود. پس درنگ نکردم. دو تکه چوب برداشته هر تصمیم را روی یکی حک کردم و در یک کاسه انداختم. کمی کاسه را چرخاندم، چشمانم را بستم و یکی را برداشتم. شد آنچه نباید می‌شد. مجبور شدم بانوی جوان را با عذرخواهی و احترام از اتاق بیرون کنم. در نتیجه ضمن عرض تشکر و مقادیری امر به معروف و نهی از منکر، آدرس و شماره تلفن خود را که روی تکه‌ی سوم نوشته‌بودم در جیب لباسش انداختم تا هم خدا را به دست بیاورم و هم طعم خرما را بچشم.پدرسوخته!نفس راحتی کشیدم. دیگر خواب از سرم پریده‌بود. از اتاق بیرون رفتم. نزدیک غروب بود. حیوانات در بغل جفت‌شان لم داده و مومنان در حال دعا بودند. نوح سکان کشتی را به دست گرفته‌بود و به افق خیره شده‌بود. نزدیک شدم.+ درود بر پیامبر خدا. عصر دلپذیری است و خدا را شکر اوضاع آرام است.– بله خدا را شکر. اما یک مسئله هنوز حل نشده.+ چه چیزی خاطرتان را می‌آزارد؟نوح به پشت سرم اشاره کرد. برگشتم و آنچه دیدم باور نمی‌کردم. کنعان سوار بر قالیچه سلیمان در آسمان مانور می‌داد و به ریش نوح می‌خندید. دوستانش هم سوار شده‌بودند. همه با هم آواز می‌خواندند و پرواز می‌کردند. به نوح متلک می‌انداختند که خودش و اصحابش را آواره کرده و در یک کشتی با حیوانات بوگندو زندگی می‌کند. می‌گفتند نوح همه را به پرستش خدایی دعوت می‌کند که عرضه‌ی تنبیه کردن بندگانش را هم ندارد.نوح بسیار ناراحت شد. دستانش را به آسمان بلند کرد و با صدایی لرزان از خدا پرسید: «پروردگارا! من همه عمر بنده و تسلیم فرمان تو بودم و هستم. حکمت این پیشامد چیست؟»از آسمان ندا آمد: «جهنم جای این پدرسوخته‌ نیست. مخ سلیمان را زده و قالیچه را دزدیده. من حوصله‌‌اش را ندارم. مالِ بد، بیخِ ریشِ صاحبش!»پایان.