اِمروزنامه

یه چیز جالب بگم. از روزی که شروع کردم به نوشتن امروزنامه، ماجراها یجورایی خودشون رو ازم قایم میکنن! چجوری؟ تا چشمام باز میشن، دنبال یه سوژه می‌گردم برای یادداشت کردن؛ یه سرنخ که اون رو بگیرم و برم جلو ببینم که به کجا می‌رسم. میدونی احساس می‌کنم هنوز عادتِ داستان‌نویسی‌ام توی سرم مونده؛ اینکه بیام و دنبال سوژه‌های خاص باشم برای نوشتن. اینکه چیزایی که قراره نوشته بشن حتما بهم ربط داشته باشن. موضوعاتی که قراره یه پیام خاص رو به خواننده برسونن و بر حسبِ این حسِ تاییدطلبیِ من، موجباتِ به به و چه چه اطرافیان رو فراهم کنم. (که فکر کنم انقدر تابلو بروز دادمش، همه فهمیدن و لطف میکنن قاطی صحبتاشون، چهارتا کلمه هم تعریف، تقدیم حضورم میکنن. این انتقاد از مخاطبام نیست ها! نه. برعکس دقیقا انگشت اشاره سمت خودم بود که چقدر گوش‌هام رو به این عکس‌العمل عادت دادم.)بگذریم. این یه سیلیِ اولِ صبحی به خودم بود تا حواسم رو یخورده بیشتر جمع کنم. صبحونه! تعریف نشده ترین وعده‌ی غذایی که هنوزم که هنوزه بعد بیست و نه سال نتونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. گفته بودم که آدمِ به شدت خوش‌اشتهایی هستم! زیادم سخت نمی‌گیرم که آره از این غذا بدم میاد یا از اون‌یکی... نه. ولی صبحونه... دوسدارم دسته جمعی بخوریم چیزی رو. حالا می‌خواد غذا باشه، میوه باشه یا هرچی. صبحونه رو هم در یه صورت ترجیح میدم. اونم اینکه یه غذای گرم برای این وعده بذارن جلوم؛ عدسی، خوراک لوبیا. سالاد اولویه‌ام گرم نیست ولی استثناعاً این‌یکی رو دوسدارم. توی هر وعده‌ای که می‌خواد باشه!امروز یه تیکه کیک، دستپخت مادرم که از دیشب مونده بود رو خوردم. چندتا قاشق هم سمنو کنارش. بعدش که پاشدم حاضر بشم، احساس سوزش معده داشتم. به گمونم از قهوه‌ی بیش از حد باشه. دیروز زیاده‌روی کردم و به جای یه کاپ، دوتا خوردم. معمولا پیش میاد از این حرکت‌ها بزنم. بستگی به اتفاقای اونروزم داره. حالا نمیخوام زیاد وارد جزئیات بشم؛ تا حدودی شخصیِ ولی بیشترش مربوط میشه به رابطه‌ای که اخیرا تموم شده و در کل تنها بودنم. اینجور وقتا میدونم که با این کارم هیچ اتفاق خاصی‌ام نمیفته‌ها؛ قرار نیست که مشکلم حل بشه ولی دست خودم نیست. دوسدارم توی حالت طبیعی نباشم.ناراحتی معده هم دارم ها! اکثرش مربوط میشه به فشار عصبی که روم بود؛ بعد از جداییم و اتفاقاتی که بعدش افتاد. بارها دکتر رفتم و قرص و دارو و... ولی درست نشد که نشد. می‌گفتن باید استرست کم بشه. روی وعده‌های غذاییت هم توجه داشته باشی؛ منم که رعایت میکنم! نوشابه باید کنار همه‌ی وعده‌های غذاییم باشه. بچه که بودم اگه نوشابه که از شام شب قبل می‌موند، صبح‌ها زودتر از بقیه بیدار می‌شدم تا کسی نره سراغش. فکر کنید معده خالی ها! من داستان دارم با این معدم. ماه رمضون که میاد بهونه‌ام جور میشه دیگه. مثل اکثر دوستان که یه ماه قبل و یه ماه بعد ماه رمضون به انواع عارضه‌های معده دچار میشن. ولی جدا از شوخی، جالب نیست ها! اینکه نتونی لذت غذا رو بفهمی. بترسی بعد از خوردن هر غذایی، معده‌ات اذیت بشه؛ اونم توی این سن!اینجوری شد که امروز صبح رو قهوه نخوردم. گفتم یه استراحتی به خودم بدم و بذارم برای وعده بعد از ظهر. مثلا دارم با این روش، از عادت کردن جلوگیری می‌کنم. که اگه احیاناً یه روز صبح نشد بخورم، اذیت نشم. چون کلا آدمِ به شدت وابسته‌ای هستم. یعنی اگه یه هفته یه کاری رو انجام بدم، هفته‌ی دوم اتوماتیک سراغش رو می‌گیرم و اگرم خدایی نکرده مانعی سررام قرار بگیره، خیلی بهم می‌ریزم. مثلا یه نمونه‌اش همین الان. نمیتونم یه جا بند بشم. همش توی فکر اینم که یجورایی خودم به قهوه برسونم. می‌خواستم زنگ بزنم بابام بره یه کاپ قهوه بگیره و برام برداره بیاره در مغازه! دیگه شما تصورش رو بکنید که در حال حاضری که دارم می‌نویسم چه فشاری رومه! خوب شد که همین نوشتنِ هست تا سر خودم رو باهاش گرم کنم وگرنه کار دست خودم‌ میدادم!ببین چی شد ها! همینجوری الکی الکی متن امروزم تبدیل شد به یه برنامه‌ی زنده‌ی رسیدگی به مشکلات تغذیه! یه گزارش ساعت هم بدم بد نیست! ساعت یه رب به دوازدهِ. آسمون پر از ابرِ ولی به لطف باد، الان خورشید داره از فرصت استفاده میکنه و ما رو به چند تا جرعه اشعه‌ی گرم مهمون میکنه! البته گاهی هم که چند تا لکه‌ی بزرگ میاد و جلوش رو می‌گیره، حسابی سرد میشه. همین چند دقیقه‌ی پیش بود که به هوای آفتابی بودن، گفتم برم جلوی مغازه روی پله بشینم تا یه هوایی بخورم که یهویی سایه شد و یه نسیم سرد اومد و دوباره اومدم ‌داخل. الانم نشستم روی صندلی و کنار بخاری دارم خودم رو گرم میکنم.یه چند لحظه‌ای رو دست از نوشتن برداشتم و داشتیم موزیک گوش می‌دادیم که یکی از دوستان که توی نزدیکی ما تعمیرات لوازم الکترونیکی داره، دید که مشتری نداریم، اومد داخل و نشستیم به صحبت کردن. از تعطیلی مغازه‌ها و شوخی و بگو و بخند. سنش از من بیشتره‌ ها! تقریبا هم‌سن بابامِ ولی از شانس بد یا خوبم با هم توی یه مسیر قرار گرفتیم. داخل یکی از متن‌هام، سربسته از این مسیر صحبت کردم (یک برداشت شخصی) خیلی آدم‌ مثبتیِ. مدام از چیزای خوب حرف میرنه. تا میتونه میگه و می‌خنده. جوری که وقتی باهاش هم‌صحبت میشم، اصلا متوجه تفاوت سنیِ بینمون نمیشم. چند دقیقه‌ای نشست و بعد رفت.بعد هم نشستیم با همکارم به صحبت و درد دل راجب شکست عشقی که پشت سر گذاشته؛ کِسادی بازار و نبودِ مشتری و ازینجور حرفا. امروزم که تا الان به جز یه مشتری، کسی سراغمون رو نگرفت. الان ساعت پنج و نیم غروبه! هرکی هم که میاد پیشمون بغیر از زخم زبون زدن کار دیگه‌ای بلد نیست. که آره بد موقعی مغازه‌تون رو باز کردین؛ توی این اوضای داغونه کرونا، کی میاد موهاش رو کوتاه کنه! اتفاقا همین مشتری قبلی هم این رو گفت. هیچی دیگه اصلاحش تازه تموم شد و رفت. الانم منتظریم ببینیم باز کی قراره مهمون‌مون بشه. اینجوریم که خبرش پیچیده، انگاری باز از شنبه تعطیلی سراسریه. باز باید بریم کارگری تا اجاره مغازه رو درآریم. ولی ما همچنان استوار و محکم میریم جلو!