متن اپیزود اول کاوکست - اساتید بحران و فاجعه

کاوکستاپیزود اولاساتید بحرانده فرمان مدیریت آسیبما برای انتخاب اولین کتاب این فصل خیلی فکر کردیم، چند کتاب رو آماده کرده بودیم، محتوا آماده بود، اما چیزی که باعث شد نظر من و همینطور نفیس این باشه که بریم سراغ این کتاب، شرایط روحی، رسانه، و سیاسی اخیر در کشورمون بود. عنوان کتاب «اساتید بحران یا فاجعه» است، و ما اخیرا با مجموعه بحران هایی رو به رو بودیم که همه ما رو به طرق و در سطوح مختلف درگیر خودش کرد، شاید آخرینشون مجموعه اشتباهاتی بود که به شلیک پدافند هوایی ایران به هواپیمای اوکراینی، و جان باختن 176 نفر مسافر و خدمه این پرواز منجر شد. همه ما روزانه و حتی میشه گفت به شکل ساعتی در حال رصد کردن واکنش ها و استراتژی های واکنش به این اتفاق بودیم، و شاید باید گفت متاسفانه شاهد اشتباهات متعدد و مکرر در مواجه با این بحران بودیم، که حتی اون رو از یک فاجعه، به بحران، و سپس رسوایی تبدیل کرد که عواقبش شاید تا سال ها باقی بمونه. این کتاب رو انتخاب کردیم، چون در مورد بحران ها، فجایع و رسوایی های انسانیه، و نه فقط در سطوح عالی دولتی، که برای کسب و کارها، و حتی من و شما میتونه به درد بخوره.قبل از شروع کتاب هم، جان باختن هموطنانمون در فاجعه پرواز اوکراین، و همینطور از دست رفتن 8 هموطن در ماجرای سرما و کولاک شمال کشور رو از طرف کاوکست تسلیت میگم.سلام، من صائب کریمی هستم و با کمک نفیس، سعی داریم در کاوست به طور منظم کتابهای غیرداستانی را خلاصه و روایت کنیم. در این راه هم دواصل مد نظر داریم، یکی اینکه تلاشمون بر این باشه که کتابهایی انتخاب بشن که ترجمه نشدن، و دوم اینکه روایت کتاب کامل باشه تا اگر به هر دلیلی، امکان مطالعه کامل کتاب وجود نداشت، پیام اصلی به خوبی منتقل شده باشه.این کتاب نوشته ی کریستوفر لیهان، مارک فابیانی، و بیل گوتنتاگ هست. کریستوفر لیهان، نویستنده اصلی کتاب، تحصیل کرده دانشگاه هاروارد و بیزنیس اسکول هاروارده، مدت ها به عنوان مشاور سیاستمدارها فعالیت کرده، که اوج دوران کاریش خدمات مشاوره ای، و سخنگویی برای دولت کلینتون ها بوده، همونجا بود که در کنار مارک فابیانی، که الان دوست و همکار صمیمیسش و یکی دیگه از نویسنده های این کتنابه، توسط نشریه نیوزویک «استاید بحران» لغب گرفتن. در کل آدمی به نظر میرسه که هم در مدیریت و مهار بحران، و هم ایجادش تبحر خاصی داره. سال 2004 بود روزنامه نیویوکر تایمز با اشاره به لیهان نوشته بود او « استاد هنرهای تاریک سیاسیه». از 2010 به بعد این استعداد استراتژی چینی رو در مسیرهایی دیگه هم به کار برده، مثلا سال 2012 تونست جلوی حمله صنعت نفت به قوانین قدیمی حفاظت از محیط زیست در کالیفرنیا رو بگیره، و مالیات تولید و مصرف تنباکو رو هم افزایش داده. لیهان شرکتی هم تاسیس کرده که کارش مشاوره دادن به شرکت ها و افراد در زمانیه که بدجوری گیر افتادن، موکلین زیادی داشته، از سیاستداراها، تا مدونا وقتیکه در یکی از خیریه هاش مشکل پیدا کرده بود، گولدمن ساکز و حتی لانس آرمسترانگ، دوچرخه سوار معروف. یه جمله معروف هم داره، که میگه اگر طرف مقابلت با خودش چاقو همراه میاره، تو اسلحه بردار. کریستوفر متولد 1967 ه، یعنی الان 53 سالشه حدودا، و به نظر میرسه در زمینه بازی با رسانه ها، و مدیریت بحران برای خودش اسم و رسم به هم زده. تمایل کلیش به دموکرات ها بوده، نقش بزرگی در رشد کارزار انتخاباتی ال گور داشته، و مدیر کمپین بوش پسر در موردش گفته بوده « این آدم بهترین استراتژیست و محقق حزب رقیبه» . ضربه کاری خودش رو هم با افشاگری به موقع در مورد تاریخچه بوش انجام داد و یکی دو ایالت رو ازشون گرفت. در بحران روابط کلینتون با خانم مونیکا لویسنکی هم لیهان در صدر تیمی بود که وظیفه رفع این مشکل رو داشتن، و شاید اینکه کلا کلینتون ها هنوز محبوبیتی فوق العاده در امریکا دارن، حتی بعد از این همه بحران و مشکلات رسوایی، یکی ای دلایلش همکاری لیهان و فابیانی با اونها بوده.نویسنده دیگه کتاب، مارک فابیانی، که دوست و شریک فعلی، و همکار قدییمی کریستوفر از کاخ سفید دوران کلینتون هاست، یک استراتژیست، تحلیگر، و متخصص مدیریت بحرانه. فابیانی هم در بحران ها مثل کریستوفر همراه کلینتون ها بوده، و بعد از اون در کارزار ال گور مشغول استراتژی چینی و مقابله با بحران شده. شهردار سان فرانسیسکو، گوین نییو رووم، در مورد این دو نفر گفته « بهترین کسانین که دموکرات ها میتونستن داشته باشن». فابیانی هم مثل لیهان کسیه که هر جای دنیا بحرانی پیش بیاد، چه آرمسترانگ ورزشکار باشه، چه بازیگر معروف، یا بانوی اول کاخ سفید، یا شرکت های چند ملیتی، این دو نفر کسانی هستند که سراغشون میان و خوب هم میتونن آسیب رو به حداقل برسونن.این کتاب سال 2014 چاپ شده، و خیلی هم خوب باهاش برخورد شد همون موقع. هافینگتون پست در موردش نوشته «این کتار یک کتاب آموزشی عالی برای مواقعی هست که زیر گلوله دشمن هستید .... یک کتاب که خوندنش واجب و لذت بخشه، با کلی روایت های دست اول ناشنیده از رسوایی های بزرگ سیاسی و تجاری که میشه ازشون یاد گرفت. نشنال جورنال هم خیلی خلاصه در موردش نوشته « یک کتاب حاوی راهکارها، اون هم از طرف کسانی که از کلینتون در برابر استیضاح دفاع کردند» که کنایه بزرگیه به شاهکار مشاورین و وکلای کلینتون که کمکش کردن از اون پیچ تاریخی به سلامت عبور کنه. هاوارد استیونسون و دو تا دیگه از اساتید هاروارد بیزنس در موردش نوشته بودن « هر عضو هئیت مدیره، هر مدیر، و حالا دیگر هر کسی ممکن است با حجوم دیوانه وار رسانه ها و پیام ها رو به رو شود. اساتید بحران قوانین و مثالهایی از عملکرد مثبت و منفی که میتواند ما را به بهترین نتیجه برساند مطرح کرده اند. حالا که این کتاب هست، تنها خطری که تهدیدمان میکند این است که این کتاب را از قبل نخوانده باشیم و برای همین هم به تمام اعضای هیئت مدیره و مدیران توصیه کرده ام آنرا بخو.انند.» کتاب حدود 260 صفحه ست، و بازخورد خوبی از مخاب داشته، در طول کتاب بارها ارجاعات و اشاراتی به سوابقی که خود نویسنده ها درگیر بودن یا در موردشون شنیدن به عنوان نمونه های خوب یا بد اشاره میشه که میتونه آموزنده باشه. شاید برای جلوگیری از سوئبرداشت باید حتما ذکر کرد، که هدف کتاب هم آموزش فرار از زیر آتش، هم کاهش صدمات تا کمترین حد ممکنه.کریستوفر لیهان در کتاب به یاد می آورد که در زمان کارزار انتخاباتی کلینتون ها در دهه نود، اتاقی جنگی داشتند که سیکل خبری را به صبح، ظهر و عصر تقسیم کرده بود و برای آنها برنامه ریزی میکردند تا در دید باشند و واکنش فوری نشان دهند، اما امروز دیگر چنین سیکل های ساده ای وجود ندارد. مثل هعمین بحرانی که ما را بر آن داشت تا اولین اپیزود را به این کتاب اختصاص دهیم، این سیکل های سه گانه به میلیون ها سیکل در ثانیه تبدیل شده اند، به تعداد توییت ها، پست ها اینستاگرام، فیسبوک و دیگر شبکه های اجتماعی. پس مواجه با آن هم با گذشته فرق کرده.عنوان ثانوی کتاب « ده فرمان کاهش آسیبه»، اما خلاصه کتاب در بخش های پیشه رو، صرفا بر اساس همون عدد ده نیست، و در بعضی بخش ها بیش از یک فرمان مطرح شده، و در بعضی، تئوری های اصلی لیهان و همکارانش ذکر شدن، مثل بخش اول،بحران، انسان، حضوری توامتلویزیون را روشن کنید، روزنامه را ورق بزنید، اخبار را نگاهی بیندازید، و احتمالا در این اخبار با کسی مواجه میشوید که تحت فشار جدی است: یک سیاستمدار در موقعیتی تخریبگر با یک معشوقه، یک شرکت چندملیتی که فرار مالیاتی داشته، یا یک ورزشکار حرفه ای که پذیرفته رشوه دریافت کرده. به طور خلاصه، بحران ها و رسوایی ها هر روز به وقوع می پیوندند.ذات دائمی این رسوایی ها و شدت آنها ممکن است شما را از رفتن پی قدرت و نفوذ باز دارد؛ بعضی ها هم ممکن است آرزوی یک زندگی آرام را داشته باشند، بدون خطر خشم ها، و البته بدون هیجانات آن. اما اجازه ندهید یک ترس شما را از ادامه کار باز دارد. خلاصه این کتاب، استاید بحران، بر پایه تجربیات بهترین اساتید بحران، به شما میآموزد که چطور در برابر بحران ها دوام آورید.در این کتاب شما میآموزید که:بحران ها و رسوایی ها امری طبیعی در دنیای امروز شده اندسیکل های خبری و اطلاع رسانی به لطف اینترنت به شیوه گذشته قابل کنترل نیستنپیش از بحران ها باید به فکر آنها بودو در زمان بحران چه باید کرد، و از چه باید اجتناب کردوقتیکه واژه بحران را میشنوید چه چیزی به ذهنتان می آید؟ یک سقوط هواپیما؟ ورشکستگی یک بانک؟ اما یک بحران میتواند خیلی کمتر علنی باشد، اما به همان اندازه دردسر بسازد: وجود نشتی در پروتکل های امنیتی یک سازمان، یا نقل قول اشتباه یک فرد مهم در مورد یک موضوع با اهمیت. پخش فیلمی کوتاه از حضور یک ستاره فوتبال دهه شصت در یک میهمانی انچنانی میتونست سال های پیش یک بحران خصوصی باشه،اگر اینگونه به بحران فکر کنیم، میبینیم که بحران ها هر روز روی میدهند. امروزه متاسفانه، پیشرفت های اجتماعی و تکنولوژیک بحران ها را به «شرایط عادی طبیعت» تبدیل کرده اند. در عصر اطلاعاتی که در ان زندگی میکنیم، هرکسی با یک گوشی هوشمند میتواند اخباری را پخش کند. هر کامنت اشتباه یا تصمیم بد با سرعت نور در دنیا پخش می شود.یک جوک مستهجن در مهمانی اداره بگویید، طی چند دقیقه همه در شرکت از آن خبر دارند. یک تاجر از کارمندانش به یک روزنامه نگار انتقاد می کند، به سرعت این انتقاد در خبرنامه های کارمندان، سهامداران و مشتریان دیده می شود. به این ترتیب، اخباری که در رسانه های اجتماعی دریافت میکنیم و به اشتراک میگذاریم، همگی انتخاب شده و سوگیرانه هستند. امروزه پیدا کردن خبری که به درد منافعمان بخورد از تعداد زیاد منابع اخبار آنلاین و رسانه های اجتماعی کار ساده ایست.بنابراین بحران های بزرگ میتوانند توسط مردمی ایجاد شوند که ساده انگارانه فکر میکنند آنچه شنیده اند حقیقت دارد و آن اطلاعات اشتباه را در فضای آنلاین به اشتراک میگذارند. آن ادعا که رئیس جمهور در آمریکا متولد نشده را به یاد دارید؟ آنها توسط جمهوری خواهان گسترش یافتند و به یه فضای روزنامه نگاری پر از بحران منتهی شدند، گرچه مزخرف محض بودند. به محض آنکه اطلاعات غلط عمومی شود، کار سختی خواهد بود که حسن شهرت کسی را بازسازی کرد. اما این کاریست که قبلا انجام شده. در ادامه می آموزید که چه باید کرد.شما نمیتوانید با پنهان سازی یا تحریف اطلاعات، یا مقصر جلوه دادن کس دیگه، از فجایع فرار کنید.درحالیکه بحران ها به شکلی فزاینده شایع و عمومی شده اند، ما هنوز اونقدر در مقابله با آنها خوب و ورزیده نیستیم. وقتی بحرانی روی میدهد، اولین اشتباهی که افلب میکنیم این است که خیلی عجولانه واکنش نشان میدهیم و اطلاعات نادرست را منتشر میکنیم. به عنوان مثال، سال 2011 نماینده کنگره آمریکا، آنتونی واینر، به پیام های تلفنی جنسی به شش زن متهم شد، در حالیکه یک آدم متاهل بود. به محض اینکه بحران به وقوع پیوست، واینر به سرعت واکنش نشان داد، در ابتدا اتهامات را انکار کرد، و بعد از آن ادعا کرد که فیسبوکش هک شده بوده است. در نهایت اثبات شد که اتهامات حقیقت داشته و مجبور شد از جایگاهش استعفا بدهد. اگر او با آرامش واکنش نشان میداد و اطلاعات دقیق را منتشر میکرد، ممکن بود بتواند از پس این بحران برآید.دومین اشتباهی که ما در مواقع بحران مرتکب میشویم این است که جزییات مشکلساز را پنهان میکنیم یا همه چیز را به نفع خودمان تحریف میکنیم: هرچیزی را که پنهان کنید، دیر یا زود برملا خواهد شد.به عنوان مثال، پس از انفجار دکل نفتی دییپ هورایزن، بریتیش پترولیوم یک کارزار روابط عمومی بزرگ را به راه انداخت تا نتایج خوشبینانه­ی صدماتی که این نشت نفت به حیط زیست میزد را تبلیغ کند. اما وقتی که صدمه حقیقی روشن شد، اینطور به نظر رسید که شرکت در تلاش بوده تا اشتباهش را پنهان کند، یا حتی بدتر، سعی داشته از ان شانه خالی کند.در نهایت، یک کار دیگر هم هست که در مواقع بحران نباید انجام داد: مقصر جلوه دادن دیگران. وقتی تلاش میکنید تا بحران را به عنوان اشتباه یک نفر دیگر نشان دهید، آن فرد به شما حمله میکند و واکنش نشان خواهد داد. رابرت مورداک این درس را خیلی دردناک یاد گرفت. زمانیکه روزنامه نیوز آو دِ ورلد، متعلق به مورداک، به هک کردن موبایل ها متهم شد، مرداک سعی کرد برخی مدیران روزنامه را مقصر جلوه دهد. تعجب آور نبود که این مدیران در عوض شهادت های سفت و سختی علیه مرداک در دادگاه ارائه کردند. مرداک با تلاش برای مقصر جلوه دادن دیگران، کار را برای خود سخت تر کرد.حالا دیدیم که در زمان مواجه با بحران چه ها نباید کرد، و باز هم مرتکبشان میشویم. پس کارهایی که میتوانیم انجام دهیم کدامند؟ اینطور که مشخص است ما در این مواقع چندان هم ناتوان نیستیم.بحران را با برنامه ریزی از پیش، واکنش خونسرد، و تفکر بلندمدت کنار بزنید.برای مدیریت بحران از باری جلو بزنید.: اگر برای بدترین ها آماده باشید، میتوانید حتی بعد از یک ضربه اساسی به شهرتتان، نتیجه را بهبود ببخشید.در مورد بحران های بالقوه فکر کنید و استراتژی های ممکن برای مبارزه با آنها را در ذهن پرورش دهید: با کدام مخاطب باید دوباره اعتمادسازی کنید؟ به عنوان مثال، یک شرکت ورزشی حرفه ای باید آماده باشد تا به یک جنگ که طی آن یک هوادار رقیب آسیب دیده واکنش نشان دهد، یا یک سازمان غیرانتفاعی باید آماده باشد تا اعتماد حامیان مالی را پس از اتهامات اختلاص دوباره به دست آورد.داشتن یک استراتژی اضطراری هم میتواند به خونسرد بودن شما در زمان وقوع بحران کمک کند. این کار به شما اجازه میدهد تا با دقت و تمرکز به وضعیت بپردازید. بانوی اول آمریکا، هیلاری کلینتون، در سال 1996 وقتی یک سری اسناد مالی مهم، اما ظاهرا مفقوده رو شدند، یک استراتژی اضطراری را به نمایش گذاشت. تیم کلینتون ها به جای اینکه وحشتزده شوند، یک واکنش حساب شده و طرح ریزی شده را برنامه ریزی کردند، که طی آن سوابق را برای عموم منتشر کردند و به بهترین شکلی که میتوانستند شرایط را برای همه شرح دادند. بحران خیلی زود فراموش شد، بدون اینکه صدمه سنگینی به حسن شهرت کلینتون ها زده باشد. در واقع همسر او همان سال برای دومین بار در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد.یک چیز دیگر هم هست که هیلاری کلینتون احتمالا میداند: کنترل آسییب یک ماراتن است، نه دوی سرعت. حتی اگر نمیتوانید یک بحران را به سرعت دفع کنید، همیشه بلند مدت فکر کنید. اگر میخواهید حسن شهرت یا اعتمادی که به شما وجود داشته را بازپس بگیرید، راه درازی در پیش دارید، پس نترسید و ادامه دهید.به عنوان مثال، مایکل میلکن، یک تاجر وال استریتی بی دقت، به جرم خرید و فروش سهام با اطلاعات داخلی از اوضاع شرکت ها به ده سال زندان محکوم شد. اما به دلیل حسن رفتار تنها دو سال بعد از زندان آزاد شد و دست به کار شد تا قدرت مالی خود را به سوی تحقیقات سرطان هدایت کند. خیلی زود، عکس او روی جلد نشریه فورچون رفت، به عنوان مردی که پزشکی را تغییر داد. او یکی از نمونه های بازسازی شهرت در بلند مدت است.با صداقت و ارائه یک راهکار از بحران ها جان سالم به در ببرید.چطور میتوانید بعد از اینکه یک بحران اعتماد مردم به شما را به خطر انداخته آنرا دوباره به دست آورید؟ همه چیز را به مردم میگویید؟ اگر حقیقت گیج کننده یا خجالت آور باشد چه؟ مهم نیست، در هر صورت باید صادق و دقیق باشید.در سال 1992 نه نفر با مصرف داروی تایلنول که سیانید که یک ماده مرگ آور است در آن وجود داشت جان خود را از دست دادند. شرکت تولید کننده داروی تایلنول، یعنی جانسون اند جانسون، به سرعت همان اطلاعات اندکی را هم که در مورد ماجرا داشتند با مردم در میان گذاشتند و پذیرفتند که در حال حاضر نمیتوانند سوالات مهم را پاسخ بدهند. مطمئنا این اتفاق، و بی اطلاعی ها، باعث شد شرکتشان ضعیف جلوه کند. اما آنها یک رویکرد صادقانه برای مواجه با مشکل از خود نشان دادند و توانستند آسیب به شهرت برندشان را کاهش دهند.پس از مواجه با یک بحران، باید برنامه ای برای درست کردن مشکل طراحی کنید. اینکه به عموم نشان دهید که کنترل را در دست دارید و مایلید تا تغییراتی ایجاد کنید، این اجازه را به مردم میدهند که ببینند شما در مورد بحران جدی هستید و قصد شانه خالی کردن، دروغگویی یا مقصر جلوه دادن دیگران را ندارید.اما، مهم است که برنامه ای طراحی کنید که از پس اجرای آن بیآیید. شرکت جانسون اند جانسون با ارائه یک طرح عملی برای اینکه به مردم قول بدهند دیگر نخواهند گذاشت هیچکس از مصرف تایلنون بمیرد، یک کنترل آسیب فوق العاده را از خود به نمایش گذاشتند. آنها به مردم گفتند که داروهایی که در داروخانه ها یا خانه ها هست باید نابود شوند. و تولیدی های جدید یک درب ایمنی خواهند داشت تا نشان دهد بسته ها قبلا باز نشده اند یا دستکاری نشده اند. شرکت جانسون اند جانسون با انجام این کار به خوبی از پس این بحران فاجعه آمیز بر آمد، و همچنان هم رهبر بازار داروسازی باقی ماند.در زمان مواجه با بحران، با وفادار ماندن با اصول خود، و همکاری با مقامات، بحران، و صدمات ناشی از آنرا محدود سازید.فرض میگیریم که یک بیانیه صادقانه در مورد بحران منتشر کرده اید و راه حل تان برای مواجه با بحران با به عموم اعلام کرده اید. حالا اگر بخواهید وضعیت را تحت کنترل داشته باشید، دو کار هست که باید انجام دهید:اول اینکه به اصول خود وفادار بمانید: بیانیه ای که در تمام طول حل بحران از خود نشان میدهید. به عنوان مثال، میپل لیف فودز، که مشخص شده بود محصولاتی آلوده با باکتری­هایی که برای جان مردم خطرآفرین هستند را در سال 2008 در بازارپخش کرده، اینطور واکنش نشان داد که « اقدامات ما بر این اساس که سلامت عمومی در اولویت است تعیین میشوند». این یک اصل بود که در تمام مدت دفع بحران به آن وفادار ماندند.روی دیگر سکه این است که یک اصول اشتباه وضعیت را بدتر خواهد کرد. به عنوان مثال، سال 2001 کریستوف دام، مربی فوتبال آلمانی، متهم به مصرف کوکایین شد. او اعلام کرد که حاضر است برای نشان دادن بی گناهیش یک آزمایش مواد مخدر بدهد، پاسخ تست مواد مثبت بود، و همین دام را مجبور کرد به استفاده از مواد اعتراف کند و از سمتش استعفا دهد. او بعدتر گفت که انجام آن آزمایش یک «اشتباه» بوده است.در پرونده­ی دام، انتخاب بهتر میتوانست این باشد که به همکاری وفادار بماند. بیشتر بحران ها توسط یک سازمان دولتی رصد میشوند. اگر میخواهید شانس بالایی برای رابطه کاری خوب با این سازمان ها داشته باشید، باید کاری کنید آنها بدانند که شما آماده ی همکاری کامل با انها هستید. تعهد به همکاری نشان میدهد که شما مایلید تا انتهای ماجرا را روشن کنید، بدون اینکه چیزی را پنهان سازید. به عنوان مثال در پرونده هیلاری کلینتون، او با تحویل فوری اسناد به بازرسان و گفتن هرچه میدانست به آنها، صدمه به حسن شهرت و جایگاه خود و خانواده اش را کاهش داد. بازرسان هم در عوض قادر بودند بگذارند بحران به آرامی بگذرد و تمام شود.بگذارید دیگران در مرکز توجه باشند، در حالیکه خودتان را از آن دور میکنید.در زمان وقوع بحران، یک جا هست که به سادگی دوست ندارید آنجا باشید: در مرکز توجه. چطور میتوانید تمرکز یک رسوایی را از خود دور کنید؟نکته اول اینکه بگذارید مسئله از شما بزرگتر شود، یعنی شما بخش کوچکی از آن باشید، و توجه بیشتر به خود موضوع باشد تا شما. ممکن است افراد دیگری هم درگیر بحران باشند که نقشی بزرگتر در آن ایفا کنند. حتی ممکن است کل یک سیستم زیر سوال برود، در حالیکه شما فقط یک بخش کوچک از این شکست سازمانی دیده می شوید.اگر میبینید که سرزنش احتمالا به عوامل بزرگتر یا مسائل دیگر منتقل می شود، پس خیلی ساده خونسرد و ساکت باشید، و بگذارید تا رسوایی به سمت فرد یا چیز دیگری حرکت کند. اگر چنین امکانی نیست، فقط باید هرج و مرج/بحران را طولانی تر کنید. به عنوان مثال، در رسوایی بزرگ MLB در مورد دوپینگ، بازیکنان زیادی به استفاده از مواد دوپینگی متهم شدند، از جمله یکی از موفق­ترین بازیکنان تاریخ، بری بوندز. راجر کلمنز، یکی از متهمین، چیزی تا بازنشستگی اش نمانده بود. او میتوانست ساکت باشد و بگذارید تمرکز رسانه ها روی بری بوندز و MLB باشد. به جای این کار، او به اتهام زنندگانش حمله کرد و چندین بیانیه در مورد بی گناهی خود نوشت که باعث شد تا ماه ها در مرکز توجه باشد.چیزی که راجر کلمنز نمیفهمید این بود که اگر دوباره در اخبار سر و کله تان پیدا نشود، شما و نقش تان در رسوایی به سرعت فراموش می شود. سرعت وحشتناک گسترش ازلاعات و حجم بزرگ اطلاعاتی که ما با آن بمباران می شویم، احتمال اینکه درگیر یک بحران شویم را افزایش میدهد، اما به همان اندازه هم شانسی برای فرار فوری از آن به ما میدهد.اما گاهی اتخاذ یک رویکر منفعلانه کافی نیست. از خود در برابر حملات غیرمنصفانه دفاع کنید و انگیزه های طرف مقابل را به اطلاع عموم برسانید.خب اگر هدف اتهاماتی قرار بگیرید که واقعیت ندارند؟ در این صورت باید چه کرد؟ اینکه مثل شترمرغ سرتان را در زمین کنید و منفعلانه صبر کنید تا طوفان بکذرد در این شرایط کافی نیست و فایده ای ندارد. اتفاقا باید فعالانه عمل کنید و آنهایی که بحران را موجب شدند سوا کنید و انگیزه های مربوط به منافع شخصی شان را برملا کنید تا مردم این را بدانند که اتهامات به دلیل یک سری منافع شخصی یا مالی مطرح شده اند و حقیقت ندارند.در هر بحرانی، یک موضوع/فرد تحت بحران وجود دارد، و کسانیکه از آن سود میبرند. به عنوان مثال، سناتور کری در انتخابات ریاست جمهوری سال 2004 آمریکا خدمت خود در جنگ ویتنام به عنوان فرمانده یک قایق تندرو نیروی دریایی را به عنوان جنبه مرکزی کارزار انتخاباتی اش قرار داد. کمی به انتخابات مانده بود که گروهی که ظاهرا مستقل بودند و خود را «کهنه سربازان قایق های تندروی خواهان حقیقت» مینامیدند تبلیغات زیادی به راه انداختند و یک کتاب پرفروش چاپ کردند که صداقت و پایبندی کری به اصول را زیر سوال میبرد. یک حمله سنگین به او، دقیقا پیش از رای گیری.یک بررسی پیشینه سطحی هم حتی نشان میداد که گروهی که خود را مستقل میخواند ارتباطات بسیار قوی با جمهوری خواهان دارند. البته کارزار انتخاباتی کری نتوانست به وقتش واکنش نشان دهد. این انتخابات هم فقط چیزی که عاید جان کی کرد، ورود او به لغتنامه واژه ی «قایق تندرو» بود، که به معنای راه انداختن یک کارزار بدنام سازی است، و در نهایت ریاست جمهوری را از او گرفت.کری می بایست از خود دفاع کند و به مخالفانش حمله کند. عدم افشای دشمنانش برای او هزینه های سنگینی داشت. اگر میخواهید کسانی که به دنبال «قایق تندرو» کردن شما هستند را افشا کنید، باید خوب در موردشان تحقیق کنید و همه چیز را بدانید، ارتباطات، تمایلات سیاسی، و منافع این حملات را، نقاط را به هم وصل کنید و ببینید چه کسی پشت بحران شماست.در بیشتر بحران ها، یک حزب سیاسی وجود دارد که از رسوایی شما سود میبرد. به محض اینکه یک قلب واقعیت اثبات پذیر پیدا کردید از آن استفاده کنید و طرف مقابل را محکوم کنید. رسوایشان کنید. این کار باعث می شود توجه ها به اعتبار پایین افراد مقابل شما متمرکز شود و باعث شود مخاطبان شما دیگر ادعاهای آنها را هم زیر سوال ببرند.بنابراین، اگر یک اشتباه خودتان بوده یا حمله ای حساب شده از طرف دشمنانتان، این نکات شما را برای مواجه با هر نوع بحرانی آماده کرده.پیام های اصلی این کتاب:بحران ها در جوامع مدرن کاملا شایع هستند، با این حال این به ان معنا نیست که باید بگذاریم زندگیمان را نابود کنند. اگر رازهای کنترل آسیب را یادبگیرید، میتوانید فارغ از اینکه با چه بحرانی رو به رو هستید، اعتماد افراد به خودتان را حفظ کنید.توصیه عملی:اشتباهتان را بپذیرید!اشتباه کردن در زمانی که تحت فشار هستید یک امر شایع است. اگر این اتفاق برایتان افتاد، ناامید نشوید. به سادگی به سرعت اشتباهتان را بپذیرید و خضوع شما باعث میشود افکار عمومی از شما حمایت کند. و یک حقیقت این است که وقتی مجله وال استریت جورنال عذرخواهی های مدیریانی بسیاری در یوتیوب را تحلیل کرد، به این نتیجه رسید که هرچه زودتر فرد عذرخواهی کرده، بازسازی آبرویش موثرتر بوده.کاواکست