رسواییِ دل

لازم دونستم که ابتدا این غزل زیبا رو نوشِ روحتون کنید و سپس با حسی آرام سراغ نوشته‌ی خامِ اینجانب بروید! ‏سپاسگزارم! « رهی معیری _ رسوای دل » « همچو نی می‌نالم از سودای دلآتشی در سینه دارم جای دلمن که با هر داغ پیدا ساختمسوختم از داغ ناپیدای دلهمچو موجم یک نفس آرام نیستبس که طوفان‌زا بود دریای دلدل اگر از من گریزد وای منغم اگر از دل گریزد وای دلما ز رسوایی بلندآوازه‌ایمنامور شد هرکه شد رسوای دلخانه مور است و منزلگاه بومآسمان با همت والای دلگنج منعم خرمن سیم و زر استگنج عاشق گوهر یکتای دلدر میان اشک نومیدی رهیخندم از امیدواری‌های دل » آنقدر گفتی که من از تو هجده سال بزرگترم تا بالاخره تمام درها را بررویم بستی! شدم آن کودکی که از مخاطبی که تا چند لحظه‌ی قبل گمان می‌کرد دوستش است، می‌ترسد! گوشه‌ای در تقاطعِ دو دیوار کِز کرده و سرش را بین زانوانش بغل می‌کند!من تازه داشتم آلبوم‌های کودکی‌ام را برایت ورق می‌زدم؛ آنجا که از بزرگ شدن بدم می‌آمد و تو با این کارت، باز آن ترس را در من زنده کردی! آن تنفر را!من داشتم خجالتم را برایت رمزگشایی می‌کردم و تو از خجالتم در آمدی و من گم شدم و اکنون نمی‌دانم چندساله‌ام!تو آن همسفری هستی که من شب‌ها به برکت حضورِ او، سر راحت برروی بالشت می‌گذاشتم، به امید اینکه بیشتر با هم باشیم! آفتاب که به چشمانم می‌خورد، آرزو می‌کردم چیزی باعث طولانی‌تری شدن این سفر شود! مثلا اتوبوس مان خراب شود. کودکی بازیگوش برروی تابلوی راهنمای جاده نقاشی کرده باشد و گم شده باشیم...تا می‌آمدم در تو حل شوم، یادآور می‌شدی که تو زنی و‌ من مرد و باید حریم‌ها را رعایت کنیم! برمی‌گشتم و پشت‌سرم را نگاه می‌انداختم اما چیزی نمی‌دیدم. روبرویم هم خبری نبود با اینکه صدا می‌آمد! تنم مورمور می‌شد. در گرمایی بدتر از مرداد، سردم می‌شد و بعدها که با تو بودنم استمرار پیدا کرد، متوجه شدم تمامش یک احساس بوده و بس! آنجا بود که من فهمیدم با تو، جسارت پیدا کرده‌ام تا دوباره کودک شوم و دست در دستان رویاهای بچگی‌ام، اغراق کنم و قهقهه بزنم و فریاد بکشم و از اشتباه نترسم و بزنم در دل تجربه‌های بزرگی که برای آدم‌های بزرگ، سخت است؛ کودکانه و کودکانه و کودکانه!تو اما خواستی یادم باشد و بماند که از من بزرگتری و اندازه‌ی هجده سال، پیراهنِ پاره‌کرده‌ی بیشتری در گَنجه‌ تلنبار کرده‌‌ای تا من رعایت کنم با اینکه چیزی دیگر در وجودت می‌دیدم! آنجا بود که به قدرت افکار پی بردم؛ اینکه یک احساس هرقدر هم که بزرگ باشد، باز زیر سایه‌ی سنگینی که میلیون‌ها سال است از آفرینش زمین تا به الان ادامه دارد، سر تعظیم فرود می‌آورد. آنجا بود که اَبلهانه خندیدم و دست از مقابله با تو برداشتم و اجازه دادم که تو هم بخندی. بگذارم افکارت گمان کند که پیروز شده و تو را مال خودش کرده! این فداکاری، می‌ارزید!من تو را از همان زمان آغاز آشنایی دیده بودم. « تو را » دیده بودم، نه یک موجود چهل و هشت ساله که شرایط آدم‌ها برایش اهمیت دارد! من با او عهد کردم که کودک بمانیم؛ هرقدر هم که موهایمان رنگ باخته و پوستمان چروک برداشت و سوی چشمانمان زیر قاب عینک، رفته رفته کم شد، باز بچه‌تر از بچه‌ای باشیم که بستنی قیفی لیس می‌زند و دور دهانش را کثیف می‌کند! من تو را آنگونه شناختم که اینگونه با اطمینان تصمیم به سفر گرفتم؛ سفر من، از اولین پیامی که از جانب تو در گوشی‌ام ظاهر شد، آغاز شد!کودکی که من بودم و تصمیم به ماندن با تو را داشت، بسیار می‌ترسید! از اینکه نکند جایی اشتباه کند! تورا اشتباهی انتخاب کرده باشد؛ تویی که بزرگ و بزرگ‌تر می‌شدی درمقابل نگاهِ منی که کودک و کودک‌تر می‌ماند! کودک، به اشتباهاتش زنده است و بزرگ‌ترها به سرزنش؛ می‌ترسید که به اشتباهی کودکانه، تو را از دست بدهد؛ آنقدر که در مسیرهای رسیدن به ایستگاه‌های قبل از تو، بسیار از دست داده بود! تو بین هرچیز دیواری می‌کشیدی و من به پیوستگی اعتقاد داشتم! شب و روز، خوشی و ناخوشی، تنهایی، زن بودن و مرد بودن، بچگی و بزرگسالی... من همه‌چیز را بهم متصل می‌دانستم. ما همه، هم بودیم و تو ما را جدا از هم می‌دانستی؛ تویی که قرار بود مرزها را با کمک من نابود کنی تا خطی قرمز برروی تفاوت‌ها بکشیم و یکی شویم! هرچه جنگیدم، کمتر بردم؛ آمدم که با تو صلح را انتخاب کنم! با خود گفتم که ما از یک جنسیم پس همدیگر را راحت می‌فهمیم! دریغ از اینکه سایه‌ی جنگ، همه‌جا تَعقیبمان می‌کرد! حال که این را می‌نویسم، از هیچ نمی‌ترسم! نمی‌دانم حرفی نامربوط زده‌ام که تو را رنجانده باشم؟ احیانا چیزی را دوبار تکرار نکرده‌ام و چیزی مهم را از قلم نَینداخته‌ام؟ غلطی املایی، نگارشی، حرفی نامربوط از دستم در نرفته است؟ نمی‌دانم. هرچه تا الان به دلم آمد که قطعا افکار نیز در آن دست دارد را بی‌پروا نوشتم؛ بدون اینکه قبل از آن، طبق عرف بخواهم، زمینه‌سازی‌ای جهت آماده کردنت بکنم! گمان می‌کنم حرف‌هایی بود که باید زده می‌شد زیرا ما در ابتدای رابطه‌یمان عهد کردیم حرفی نگفته در دلمان نگه نداریم! ما خواستیم تا آفتاب را می‌بینیم، تا ریه‌هایمان اکسیژن را می‌بلعد، از بودن کنار یکدیگر چیزهای تازه یاد بگیریم؛ چیزهایی که به تنهایی از پس آن برنمی‌آمدیم؛ البته که لذت را نیز همیشه چاشنی رابطه استفاده کنیم! ما خواستیم خوشحالی را، آزادی را، پرواز را آنطور که خیلی از آدم‌ها آن را از یاد برده‌اند، تجربه کنیم؛ تمام این‌ها به سبک‌بالی احتیاج دارند پس من از همین تریبون، چراغِ اولِ این آزادی را روشن کردم؛ باقی راه، دست تو را می‌بوسد! در آن ایستگاهی که خودت می‌دانی کجاست، صبورانه منتظرت می‌نشینم!