شیدا محمد شاعر ایرانی

بانو "شیدا محمدی" شاعر، نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی ساکن جنوب کالیفرنیا در سال ۱۳۵۴ خورشیدی دیده به جهان گشود.در دنیای روزنامه‌نگاری چند سالی، دبیر زنان روزنامه ایران و مدتی هم دبیر تحریریه فرهنگستان هنر بود و مدتی هم در روزنامه‌های همشهری و جام جم حضور داشت. بعد از مهاجرت به آمریکا با نشریات شهروند کانادا و لوموند فرانسه همکاری دارد.▪︎کتاب‌شناسی:- مهتاب دلش را گشود بانو - نشر تندیس - ۱۳۸۰.- افسانه بابا لیلا - ۱۳۸۴)بعد از دو سال ممیزی)- عکس فوری عشق بازی (هرگز در ایران مجوزی برای انتشار نگرفت و در نهایت به طور افست و زیرزمینی در سال ۱۳۸۶ منتشر شد.)- یواش‌های قرمز.- تا پلکم مژه می‌زند طاووس می‌شوی - انتشارات دانشگاه ارواین کالیفرنیا.▪︎نمونه‌ی شعر:(۱) [بوی لیمو] دستانم بوی لیمو می‌دهند و سینه‌هایم خیس از باران و عطر بوسه‌اند از حزن پنجرهچند پاییز سرد گذشت كه زمین پر از ترك پا وزوزه بی‌جفت گربه است؟(۲)دخترك مشق‌هایش را در تاریكی می‌نویسد و منیژه تقلب‌هایش رابه پاهای مصنوعیش نسبت می‌دهد دختر ویلچر را بچرخانمی‌خواهم عكس یادگاری بگیرمباران هم كه نباردما روی این قاب سفید فوری می‌شویم و سیاه زخم‌های پدربه سیاه سرفه‌های بی‌بی شبیه می‌شودهمهمه‌های چرخ خیاطی روزها را زیگزاگ می‌زند همیشه از مرز آبان كه بگذریباد به تو خیانت می‌كند گوش كن!دستی در گلوی پاییز خش خش می‌كند عكس را برگردانروی برچسب آنیادگاری نوشته‌ام!. (۳)[پسرم کانگوروست!] پسرم کانگوروست!وقتِ هوشیاری دنبال بازیافتِ پدرش می‌گردداو که فکر می‌کند برای خودش مردی شدهمرا در کیسه‌اش می‌گذارد در آتشدان اسپند در چرخ و فلک شهر و دور دنیا می‌گرداند می‌گرداند می‌گرداند.پسرم کانگوروست!وقتِ آشتی مرا می‌برد به مک‌دونالد والت دیزنی پارک جمشیدیه، شهر بازی، لاس وگاساو مرا میانِ کیف و کتاب و مشق‌هایش جا می‌گذارد.عصرها فوتبال بازی می‌کند هری پاتر می‌بیند و مرا مثل مهره‌های شطرنج در فصل‌هایش جابجا می‌کند.پسرم کانگوروست!وقتِ قهر مرا از کیسه‌اش دور می‌اندازد دور می‌اندازد دور می‌اندازدو من بی‌شناسنامه و سند عقد جیب همه مردان را می‌گردمتا شبیه‌اش را دوباره پیدا کنم!.(۴)[شوهر من] شوهر من که شوهر بام‌های جهان است هر شب با آسمان آن سوی پنجره‌ام همخوابه می‌شودو صبح بوی پیاز داغ و اسکاداو هم اتاقم را منتشر می‌کند.شوهر من که از اسلام چهار زن صیغه‌ایش را می‌داند و از یهودپهلوی چپ مرد را و از مسیح بکارت عذرا را برای همه زن‌های همسایه و دوستان دوره دبستانم و همه همکاران اداره‌ام تره خرد می‌کند سفره می‌اندازدو از زیبایی نگاه و سینه‌هایشان سخن می‌گوید!و هر بار که ته مانده سفره را در سر من می‌تکاند می‌گوید - باید امسال بهار بچه بیاوری!. (۵)[سایه‌ای در سطرها گم] دنیای کوچکی داشتم که در چشم‌های تو جا می‌شد کودکی‌های شاد من؛ سبز، آبی، قهوه‌ایو در رنگین‌کمان...دو گوشواره آویزان از دستانم که آویخته بود بر دهان تو‌.دنیای کوچکی داشتم که در تن تو جا می‌شد.یک تخت و لحاف کهنه و بوی نای ماهعرق تو بر دستان من.دنیای کوچکی داشتم که تو گاه گاه از آن عبور می کردیدر کافه‌ی نیمه راهی با یک فنجان چای دم نکشیدهو مرادر طعم مکرر شیر و شکر حل می‌کردی.دنیای کوچکی داشتم یک فصل ضربدر شانه‌های تو و خیابان یک طرفه‌ایکه روی نازک‌ترین شاخه چنارشگربه وحشی کسالت آفتاب را خمیازه می‌کشید.دنیای کوچکی داشتم وقتی با چمدانی از چناراز اندوه تنم گذشتی.و از پشت صندلی قله دماوند پیدا بود. (۶)[کیش و مات] یک فنجان قهوه ی تلخ به طعم این غروبعکس من می‌افتد در نگاهت ــ چه قهوه‌ای ماتی!دریا بالا می‌آید از سینه‌هایم و جزر و مد حرف‌های تو شورابه‌های دلم را می‌آشوبد موهایم سفیدک زده یا؟ــ موهایت (هایلایت) سفید شده!در ترک صورتم ــ خنده‌ای می‌شکند ــ (من پیر سال و ماه نیم ـــ یار بی‌وفاست) دریا می‌شورد وشعرهایت را آب... (۷)[یوزگات!] بیراهه‌ی تبعید و تردید تگرگ بر وحشت تیر ماه می‌زند صدای شیشه‌ای‌ات می‌شکندــ تابستان و این بیداد؟ــ "هتل یوزگات" نه؟پوزخند در یونیفورم پلیس می‌رقصد ــ این بازداشتگاه قدیم پلیس بودحالا چه؟ــ خوابگاه پناهندگان!باز می‌شود سلول ـتخت آهنی در گوش‌هایم زنگ می‌زند!ــ چه قهوه‌ای ماتی!کف سیمانی حصارکمی‌پوشاند رویه‌ی خیالم راو پنجرهدر دست میله‌های آهنی بادبادک سرگردانی‌ست ــ چرا چشمانت آبگون است؟در بسته می‌شود:محکم ــ پشت دردواره‌ی گوشم و اشک...اشک‌های مادرم ــ گره گره در مشتم مثل سربی می‌شود ــ که بر سینه‌ام می‌کوبم!ــ تلفن ــ اینترنت و تلویزیونمثل آب تهران قطع می‌شودو قرنطینه یعنی دو هفته ــ ورود و خروج ممنوع!عکس حرف او می‌افتد بر عکس من مرد خمیدهبه وسعت چمدان گریه می‌کند درهای جهان بسته می‌شودو ما فرار می‌کنیم ــ از مثلث اتفاقی که نمی‌افتد. گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی