تجاوز در کودکی

www.zehndarmani1.irبه نام خالق عشقنویسنده: روانشناس زهرا رضایی(داستانها تلفیقی از تجربیات کاری سالهای مشاوره، خلاصه کتابها ومقالات به روز و تخصصی روانشناسی و سبک های درمانی متعدد و آموزش های تکنیکهای درمانی است)"امیدوارم بهترین تاثیر رو روی زندگی شما داشته باشه وشروع معجزه ی تغییر زندگیتون باشه"رازی که درد عجیبی داشت( موثر در درمان ترومای تجاوز در کودکی و درمان فلش بک ها و وسواس های فکری حاصل از آن)هیچ وقت اولین روزی که میخواستم برم مشاوره و مشکلم رو یکبار برای همیشه حل کنم رو فراموش نمیکنمکلی پرس و جو کرده بودم تا مطمئن بشم روانشناسی رو انتخاب کنم که تخصص لازم رو داشته باشه تا مجبور نباشم اون درد وحشتناک و خاطرات کوفتی رو برای یه مشاور دیگه هم تعریف کنمواقعا تعریف خاطرات و اتفاقات کودکیم برام مثل این بود که بخوام با پاهای خودم برم تو قبر خودم!!!ولی دیگه واقعا خسته شده بودم از اینکه میدیدم اتفاقاتی که بیست سال پیش برام افتادهمستقیم و غیر مستقیم داره گند میزنه به تمام لحظات زندگیم، درسم، تصمیماتم، روابطم، اعتماد به نفسم، شغلم، عشقم، خلاصه همه چیزمبعد کلی تحقیقات فردی رو پیدا کردم که بتونم مشکلم رو بهش بگم و منتظر بودم تا ببینم انقدر که آوازه ی خوشی دارهاصلا میتونه کاری برای درد بی درمون من پیدا کنه یا نهاون روز رسید و من رفتم پیش روانشناسمالبته بعد از مدتها کلنجار رفتن با خودم که برم یا نرم تونستم بر ترسم و اضطرابم غلبه کنم و رفتم تا این عذاب رو یکبار برای همیشه تمومش کنمفضای کلنیک آروم و صمیمی بوداز کتابخونه ای که تو سالن بود ، یه کتاب انتخاب کردم و یه گوشه سالن انتظاره کوچک و دنج کلنیک لم دادم تا هم وقتم بگذرههم استرس لعنتیم رو کنترل کرده باشمشروع کردم به ورق زدن کتاب سعی میکردم تمرکزم رو حفظ کنم تا پیش مشاور راحت تر بتونم صحبت کنممثلا داشتم کتاب میخوندم، ولی واقعا ذهنم پیش منشی بود تا صدام کنهبعد از چند دقیقه دوباره نگاهش کردم اونم که این بار با یه لبخندی کهپاشو این همه اضطراب داشتی بیا نوبتت رسیدصدام کرد و ازم خواست که وارد اتاق ابتدای سالن بشمسریع خودمو جمع و جور کردم وبه سمت اتاق رفتماون روز نشستم تو اون اتاق تا از هرجایی که دلم خواست شروع کنمولی....نمیتونستم شروع کنم، چی بگمایشون با یه لبخند گرم خودشون، تخصصشون رو معرفی کردن و با لحنی صمیمی و گرم ازم خواستن راحت و با اطمینان خاطر شروع کنمولی باز نمیتونستم انگار داشتم تو صندلی فرو میرفتممشاورم که معذب بودن منو دید، ازم خواست راحت تر باشم و گفت که بدون هیچ چهارچوب خاصی هر چیزی رو که دوست دارم مطرح کنمحرکاتم، حالت چهره ام ، زبون بدنم داد میزد که نمیتونم اعتماد کنمیا راحت نیستم حرف بزنمنمیدونم شاید چون خیلی جوون تر از تصور من از روانشناس ها بود این طوری معذب بودمتو موقعیت عجیبی گیر کرده بودمیه دختر جوون و متخصص رو به روی من بود و من باید شرمناک ترین مسائل زندگیم رو بهش میگفتمخدایا غلط کردم کاش روانشناس مرد انتخاب میکردمحالا من به این چطوری حس و حال یه پسر رو که بهش تجاوز شده بود رو توضیح بدم!!!!ولی دیگه کاریه که شده بود باید خودمو جمع و جور میکردمالان حفظ وجهه و آبروم برام مهم نبودمن اومده بودم دردم رو دوا کنمروانشناسمم که حالم رو میدید با یه لبخندی گوشه ی لبش بهم گفتعزیزم نگران نباش من هزاران بار چیزهایی که تو از گفتنش وحشت داری رو شنیدمفقط حرفهات رو بگو تا با هم برای زخم هات مرحم و راه حل پیداکنیمبرای یه روانشناس هیچ چیز تازگی نداره!!!!پس راحت باشبعد هوشمندانه ارتباط چشمیش رو کم کرد و خودش رو مشغول نوشتن کرد و گفتعزیزم میشنوم بفرماییدببخشید که من سرم پایینه باید نکاتی رو یاداشت کنمدوباره کامل انگار حس کرد، من به ثبت شدن خاطراتم و حرف هام حس بدی دارمسریع بهم توضیح داد که اطلاعاتتون کاملا محرمانه استخیالت راحت افشا اطلاعات شما دردسر بزرگی برای منه پس به نفع خودمه مراقب اطلاعاتت باشمهر چیزی که میفرمایید فقط بین من و شما میمونه خیالتون راحتلبخند و آرامشش یکم یخم رو آب کردوقتی دید اولین جلسه ی منه و هرگز قبلش برای حل مشکلم پیش هیچ مشاوری نرفتمازم خواست خیلی راحت شرایطم رو توضیح بدم و در توضیحاتم هم مطرح بکنم که هدفم از مشاوره اومدن چی بوده و از جلسات مشاوره و روانشناسم چه انتظاری دارمبرای اولین سوال خیلی وسیع بودراستی من چی میخواستم از مشاورممیخواستم مثل جادوگرا یه وردی بخونه و حافظه ی منو پاک کنه؟؟؟خوب اگر من دوباره به مشکل حادی بر میخوردم باید هر دفعه میومدم حافظمو پاک کنه!!!!یا اومده بودم راه و روش مقابله با این مشکلم رو یاد بگیرمیا اینکه خودمو گول نزنماومده بودم فقط این راز رو که پاشو گذاشته بود روخرخره امداشت خفه ام میکرد رو به یکی بگم و خلاص بشم و برم پی کارم و دیگه جلساتم رو ادامه ندم؟؟!!خودمم هدفم رو از اومدن جلسات نمیدونستمچی به مشاورم جواب میدادمواضح سردرگمی هام رو گفتم و ایشون هم یادداشت کردایشون گفتن این حال من طبیعیه، کم کم این کلاف سر در گم رو با هم بازش میکنیم و اینکه از هر جایی راحتم شروع به گفتن کنممنم شروع کردماولش یکم مقدمه چینی کردم و رو صندلیم جا به جا شدمکم کم شروع کردمراستش مشکل من مربوط به گذشته استاول بذارید از معرفی خودم شروع کنمچند سالمه، تحصیلاتم، فرزند چندمم، اصالتم کجاییه، شماره تماسم رو دادم که تو پرونده ام ثبت بشهیکم از فضای خانواده ام گفتمبعد شروع کردم به آروم آروم گفتن قضیهسخت بود خیلی سخت، خیلی خجالت میکشیدماز اینکه فکر کنه چقدر بی عرضه بودم نتونستم از اون قضیه فرار کنمنکنه فکر کنه من چقدر پسر ضعیف و ناتوانی بودم که این اتفاق برام افتادیا حتما خودمم دلم میخواسته که اون اتفاق افتاده و تمایلات همجنس گرایی دارمپس خودم مقصرمیا چقدر لوسم و قضیه رو بزرگش میکنمنکنه بگه اینهمه آدم بهشون تجاوز شده، پذیرفتن و دارن عادی زندگیشون رو میکننتو خیلی شلوغش کردی!!!میترسیدم، همیشه از قضاوت مردم وحشت داشتمهمه ی اینها مثل برق از ذهنم میگذشتولی تو هفته هایی که با خودم کلنجار میرفتم برم یا نرم پیش مشاور من همه ی این فکرهارو کرده بودمدیگه الان وقت تکرار فکرهای مسخره ام نبود باید دلم رو میزدم به دریازدم و گفتماین بار همه چیز رو گفتمگفتم که فقط هشت سالم بودگفتم که اولش به نظر فقط یه بازی بودولی بعدش حس ترس و درموندگی و گیر افتادن و حقارت همه وجودم رو گرفتگفتم که اون روز وحشتناک چی شدبا اینکه بچه بودم ولی از همون روز، حس من به خودم ، اطرافیانم و دنیا کلا تغییر کردبا اینکه هر لحظه کلی انرژی و توانم رو میگیره تا ازش فرار کنمولی خیلی اوقات به شکل یه تصویر، یه صدا، یه حس ،یه فکر، یه کابوس تو خوابم یا حتی توهمی که اصلا نمیدونم واقعیت داره یا ذهنم داره میسازتش میاد سراغممیاد سراغم و به شکل فلش بک هایی پشت سر هم خراب میشه رو سرمانقدر از یادآوریش ، از بروز دادن ترس و غم و خشمم میترسم که کلی ازم انرژی میگیره و بدجوری خسته و داغونم میکنهیه تیکه از اون اتفاق مرتب تو ذهنم تکرار میشهو یه سئوال تکراری و بی پاسخ....چطور نتونستم جلوی اون اتفاق رو بگیرم؟اصلا چرا من؟چرا برای من باید اتفاق بیافته؟صدام دیگه انگار داشت از ته چاه میومد، قشنگ دو رگه شده بودوقتی میخواستم از اون موضوع حرف بزنم، انگار انرژیم تموم میشدجون نداشتم حتی دستهام رو تکون بدمکرخت و لمس و به شدت کند میشدمنمیدونم چرا ولی واقعا افت شدید انرژی پیدا میکردمبا کوچکترین صدایی از جا میپریدم و عکس العمل شدیدی نشون میدادمدائما پاهام رو تکون میدادم یا لب های خشک شدم رو خیس میکردمیا بازوهام رو میگرفتم و ماساژ میدادمخودمم دلیل رفتارهام رو نمیدونستمتا اینکه مشاورم بهم توضیح داد که این رفتارها، رفتارهای خود التیام بخشی هستنتسکینی هستن تا سطح استرس فرد رو پایین بیارن و یکم آروم نگهش دارنانگار ناخودآگاه خودت داشتی به خودت دلداری میدادی و استرست رو کم میکردیبعد یه پرسشنامه بهم دادپرسشنامه ی بررسی ترومای دوران کودکی CTQازم خواست با دقت سر فرصت بهش پاسخ بدمقبول کردم و با همون صدای خشک شده به مشاورم توضیح دادم که ، چون نمیتونم توجیهی برای اون اتفاق پیدا کنمپس نمیتونم پرونده ی اون رو ببندم و خودم رو از این عذاب راحت کنماز طرفی هم نمیتونم قبول کنم سرنوشتم بوده و باید بپذیرمشهمین عدم پذیرش و کلنجار رفتن همیشگی من با این موضوع زندگیم رو فلج کردهنمیدونم چند تا دستمال کاغذی مصرف کردم انگار داشتم آب میشدمولی انگار برای خانم مشاور عادی ترین موضوع دنیا رو داشتم میگفتمخیلی عادی نگاه چشمام میکردبا جملات تاییدی حرفهاییم رو تایید میکرد و هر جا مکث میکردم با سئوال یا مطلبی کمکم میکرد ادامه بدممن که اولش خیلی مسلط و آروم شروع کرده بودمیهو بغضم ترکیددردهام رو بیرون ریختم و هر چیزی که سالها سرکوبش کرده بودم و در خفقان نگه داشته بودمش رو رها کردماحساس راحتی میکردم و مهمتر از همه با همه وجودم احساس میکردم هر چیزی هم که بگم قضاوت نمیشم و حرفهام شنیده میشهاین حالم رو برای شروع خوب میکردروزی که اون اتفاق برام افتاد رو تا بمیرم فراموش نمیکنمروزی که اون لمسهای لعنتی شروع شدبدبختی اینکه چند بارم بعد از اون هم تکرار شد و دنیای کودکی من رو که پنج سال بیشتر نداشتمبه جای دوران لذت و بازی به دوران ترس ، نفرت ، احساس گناه و حس مقصر بودنحس خشم از همه آدمها و ناامن بودن دنیا و غیر قابل اعتماد بودن آدمها تبدیل کردتجاوزی که بعدها فهمیدم یعنی چی؟؟؟تجاوزی که از دیدگاه پزشکی تجاوز کامل محسوب نمیشدولی برای من کاملا نابود کننده و مخرب بودبعد از اون جریانات میترسیدم به آدمها نزدیک بشم یا اجازه نمیدادم کسی با من صمیمی بشههیچ حس نزدیکی ای حتی به اعضاء خانواده ام هم نداشتم کلا جدا و کنده از همه عالم بودم الانم هستماز هیچ سرگرمی ای لذت نمیبرم از هیچ چیزی سر ذوق نمیامانگار دنیارو از پشت یه دیوار شیشه ای میبینم هیچ چیز مخصوصا قشنگیهاش برام واقعی به نظر نمیرسنانگار دارم تو یه دنیای غیر واقعی زندگی میکنم هر چیزی رو حس میکنم فکر میکنم توهم زدم نمی تونم تشخیص بدم چیزهایی که میبینم و میشنوم واقعی یا توهم و خیالغریزه ی جنسی من از اول که سرکوب کردمش ولی الان هم دیگه انگار کلا نیست هیچ حسی، حتی کوچکترین تحریکی، هیچ شهوتی نیستنمیدونم این الان خوبه یا فاجعه استنمیدونمدائما با اون ذهن کودکیم خودمو سرزنش میکردم که اگر این کارو میکردم یا نمیکردم این اتفاقات نمی افتادهمیشه اضطراب داشتم و هر چیز کوچیکی منو مضطرب و نگران میکردهمیشه گوش به زنگ بودم و آماده که الان یه اتفاق بدی میوفتهفکر میکردم من اگر همیشه آماده ی خطر باشم میتونم جلوش رو بگیرم و اینجوری مثل اون اتفاق دیگه خودمو برای آماده نبودن سرزنش نمیکنمبعدها فهمیدم این آمادگی همیشگی برای خطر و مقابله با اون چقدر به ذهن و جسم آدمها آسیب میزنه و آرامش و خواب و سلامتشون رو مختل میکنهو اینکه اینهمه منتظر خطر بودن و آمادگی ذهن و بدنم برای واکنش دادن داره منو از درون نابودم میکنه و هیچ فایده ای ندارهبزرگتر که شدم عصبانی بودم از همه چیز و همه کس نمیدونستم منشا این همه حس قربانی بودن و خشمم از کجاستولی رفتار طلبکارانه و پرخاشگرانه و تندم خیلی جاها کار دستم میدادبا دیدن درک و همدلی مشاورم و اینکه دقیقا فهمید مشکلم چیه؟با توضیحاتش و کامل کردن جملات منwww.zehndarmani1.irفهمیدم اونم متوجه شده من چه شرایطی رو تا حالا تجربه کردمتا اون روز فکر میکردم هیچ کس نمیتونه بفهمه من چه زجری کشیدمولی میدیدم که دارم درک میشممهمتر از همه با همه وجودم احساس میکردم، هر چیزی که بگم قضاوت نمیشم و حرفهام شنیده میشهصدام میلرزیدسالها بود جز تو ذهن خودم درباره اش با کسی صحبت نکرده بودمانقدر تو خودم نگه داشته بودمش که مثل موریانه از درون ذهنمو خورده بودنفسم داشت بند میومد، عرق کرده بودم، دستام میلرزید، بدنم یخ کرده بودمردم و زنده شدم ولی گفتمبا هر جون کندنی بود گفتم و راحت شدمبا همه سختیاش راحت تر از اونی بود که فکرش رو میکردم، همیشه تصور یه چیز شدید تر از واقعیتشه، همیشهدیگه احساس میکردم ادامه دادن جلسات برام راحت تر شده بودواقعا دلم میخواست حرف بزنم دلم میخواست همه اون دردها رو که منو سالها از پا در اورده بود رو بگممثل عفونتی که با یه برش چاقو و فشار بعدش بیرون میارن و آدم راحت میشه از درد شدیدشمنم میخواستم این عفونت روح و ذهنم رو بیرون بریزم و راحت بشماون روز با آموزش تمرین ریلسیشن و دادن تمرین تکرار اون در منزل تموم شدجلسات من یکی پس از دیگری به فاصله ی یک هفته انجام میشدجلسات بعدی به بررسی حالات من، برون ریزی خشم های ناشی از تروما و حادثه ی تلخ کودکیم پیش میرفتمشاورم کاملا دقت میکرد حالم بیش از حد بد نشه و کنترل شرایط رو حفظ میکردایشون تمرین های ریلکسین و مراقبه های نیم ساعته در هر روز رو بهم آموزش داد و گفت که تا آخر عمرمم باید هر روز نیم ساعت این آرامسازی های ذهن رو انجام بدمتاثیرش مخصوصا وقتی روزهای مکرر انجامش میدادم واقعا عالی بود و بهم آرامش میدادپیش روانشناس رفتن اولین قدمهانجام تمارین و به کاربردن مسائل مطرح شده و ایمان به درمان شدن قدم های مهم بعدیهمشاورم برام تمرین نوشتن و تخلیه ی خشم رو دادگفتن که اجازه دارم هر جور که میخوام خودم رو تخلیه ذهنی کنمتمام حرفهام رو به اون آدم بزنم در ذهنم هر طور که میخوام انتقامم رو بگیرم و ذهنم رو از نفرت اون تخلیه کنمایشون توضیح دادن که این تمرین روزهای اول به شدت ممکنه موجب بهم ریختگی روحی بشهپس حتما باید زیر نظر روانشناسم این تمرین رو انجام میدادم و اگر صلاح بود ادامه میدادمبرای بعضی از مراجعین این تمرین باعث تخلیه خشم و نفرت ناخودآگاه میشد و در روند بهبودی تاثیر زیادی داشتولی بعضی از مراجعین هم با شروع تمرین به شدت بهم میریختن و حالشون بد میشد پس خیلی با احتیاط پیش رفتیممن یک روز در میون طبق تجویز روانشناسم سر یه ساعت مشخص، مینشستم یه جایی که تنها باشم و نامه هام رو به اون آدم عوضی شروع کردمباید دو هفته این تخلیه رو انجام میدادماولش هیچی به ذهنم نمیرسید و چند کلمه نوشتم و تمامچون ایشون گفتن نباید به ذهنت فشار بیاری روزهای اول زیاد خودمو اذیت نکردمولی روزهای بعد کلماتم تمومی نداشتمثل رگبار کلمات میومد تو ذهنم، خشمم، نفرتم، ترسم .....مثل چرکی که از بدن خارج میشه و درد دارهاین خروج افکار و حس های متعفن هم درد داشتولی بعد از خروجش واقعا احساس کردم از ذهنم بیرون اومده و میتونم اون درد رو به مرور فراموش کنمحواسم بود تا دوباره حس های خشم تا کمی تو ذهنم رشد میکرد، دوباره سریع با تخلیه ی نوشتاری بیرون میریختمشون و واقعا بعدش سبک و راحت میشدمجلسات بعدی حالاتم رو تو شروع مدرسه و بعد دوران نوجوونیم توضیح دادمکاملا یادمه یه دوره ای بعد از این اتفاق مغزم قفل کرده بود دیگه نمیخواستم هیچ خاطره ای، حسی حتی تصویری از او حادثه یادم بیادواقعا هم انگار فراموشی گرفته بودمزندگی عادی خودمو میکردم و اصلا انگار نه انگار که اون اتفاق افتادهکلا یادم نمیومدتو اون سالهای نوجوونیم حس کرختی و بی تفاوتی نسبت به همه داشتمهیچ رابطه ی صمیمی ای حتی با خانواده ی خودم نداشتمانگار از همه ناامید بودم و از همه بریده بودمنمیدونم شایدم از خودم ناامید شده یا از خودم بریده بودمسالها همین طور بودم و فکر میکردم کاملا فراموشش کردمتا اینکه با دیدن یه صحنه ای از تجاوز به کودکی تو یه فیلم، دوباره همه ی اون حس ها، ترس و خشم و حس درموندگی ها اومد سراغمفهمدم این لعنتی ها از بین نرفته بودنفقط من اونهارو به لایه های خیلی عمیق ذهنم تبعیدشون کرده بودمچون حل نشده بودن با جرقه ای باز رو اومدن و شب و روز من رو سیاه کردندوباره گوش به زنگیم به خطر و هر خبری بالا رفتحواس پرتی هام ، بی تمرکزی هام، تحریک پذیری و پرخاشگری هام، واکنش های عصبی و تندم ، بیخوابی ها و کابوس دیدن هام از نو شروع شداین اتفاقات باعث شده بود من کامل باور داشته باشم دنیا جایی ناامن و آسیب زننده ایههمین باعث شد من همیشه آماده ضربه خوردن از دیگران و بدبین به همه چیز و همه کس باشمهمین فکر هم موقعیتهای پیشرفتم رو روز به روز ازم میگرفتwww.zehndarmani1.irبه قول مشاورمترس از چیزی که توان مقابله با اون رو نداری دیگه فقط یه ترس نیستشکنجه اسمشاورم سراپا گوش حرفهامو با دقت گوش میکردنکاتی رو هم یادداشت میکرد احتملا نکات کلیدی مشکلم، تشخیصی که از جملاتم حدس میزدسئوالاتی که باید ازم میپرسیدتکنیک و تمارین یا تستهایی که باید طی درمان میگنجید رو تو طرح درمانم مینوشتادامه دادم که اون روزها، یه مدتی میرفتم تو لاک خودم کاملا آروم و منزوی میشدمولی مشکلاتم حل نمیشد فقط ظاهرشون فرق میکردیه روز خشمم با پرخاشگری بیرون میزدیه روز ترسم با منزوی شدن و فرار از همه چیز و همه کسخیلی احساس ناامنی میکردمحالم پیش آدمهای غریبه، جاهای غریبه بدتر هم میشدحس درماندگی و چه کنم چه کنم اذیتم میکردوسواس فکریم در مورد اون اتفاق، تکرار غیر قابل کنترل فکرهایی که مثل نوار تو ذهنم تکرار میشدنفلش بک هایی که ذهنم، اون اتفاق و حس هام رو مثل فیلم جلو چشمام نمایش میدادنمیدونم شاید چون خیلی کوچیک بودم احساسات اون لحظات اونقدر برام بزرگ شده بود و خاطرات غیر واضح ولی عذاب آور یادم میومداین جای صحبتهام روانشناسم بهم گفت که خیلی ها که تجربه تجاوز یا لمس های جنسی تو کودکی داشتن با پنهان کردنش حتی از روانشناسشون تشخیص اونم مختل میکننروانشناس بیماریشون رو اضطراب یا حملات پنیک یا افسردگی اساسی تشخیص میده و حتی درمانگرشون هم متوجه بیماری اختلال پس از ضربه اونها نمیشهپس گفتن حقیقت و پذیرش اون و روراست بودن با خودمون و فرار نکردن از اون میتونه تو حل شدن و تموم شدن این بحران خیلی موثر باشهاین جریان تو نوجوونی من روی روند پختگی و شکل گیری هویت من تاثیر بدی گذاشتحتی بعدها تو جوونی هم هنوز نمیدونستم کی هستم چی میخوام و سردرگم و گیج بودمشخصیتم یه از هم گسستگی خاصی داشتنه معلوم بود آدم مهربونی هستم، نه سرد و خشکگاهی خلاق و باهوش بودم، گاهی خنگ و گیجگاهی پر تلاش و پر امید بودم، گاهی سیر از لحظه ای زندگی کردناین بی ثباتیم هم خودمو هم اطرافیانم رو سردرگم میکردتا مدتها بعد از اون اتفاق همیشه خودم رو قربانی شرایط میدونستمتا مدتها به همه چیز اعتراض داشتم و از زمین و زمان شاکی بودمحس میکردم هیچ کنترلی رو اتفاقات ندارمدائما خودم رو سرزنش میکردمولی در عین حال عذاب وجدان وحشتناکی هم داشتم که چرا بعضی کارهارو کردم که خودمم میدونستم اشتباه بودشاید همون کارها یا سهل انگاری ها تهش باعث اون اتفاق شد و این اشتباهاتم رو نمیتونستم بپذیرمنباید با بزرگتر از خودم بازی میکردمنباید بعدش از پدر و مادرم پنهانش میکردمنباید انقدر ساده بودمنباید .....چه فایده سرزنش کردن فقط حالمو بد میکرد دیگه فایده ای نداشتیه دوره ای هم خودم رو کاملا رها کردم کلا زدم به بی خیالیتو اون دوره تا دلتون بخواد کارهای احمقانه کردم و اصلا برام مهم نبود چی کار میکنم و نتیجه اش چی میشهاصلا با خودم و دنیا لج کرده بودمکه حالا که این طور شد منم هر کاری دلم بخواد میکنمبا دوستام که بودم تو خلوت، متاسفانه یه شیطنت هایی هم می کردیمولی بعدش حالم وحشتناک خراب میشدمخصوصا زمانهایی که ناخودآگاه اجازه میدادم این دفعه ارادی بدون زور و اجبار، باز مشابه اون رفتارها و اتفاقات با دوستام تکرار بشهwww.zehndarmani1.irالبته خدارو شکر فقط تو یه دوره ی تو دبیرستانم این طوری بودمبعدا تصمیمم گرفتم و دیگه کلا نذاشتم اتفاق بیافتهاین کارهام که علتش رو هم هیچوقت نفهیدم داغونم میکردانگار میخواستم از خودم انتقام بگیرم، موفق هم شده بودمحال خودمو با سرزنش خودم خیلی بدتر هم کرده بودمدائما این فکر میومد به سرم که دیدیپس اون موقع هم حتما مرض از تو بود که کسی اومد سراغت و دستمالیت کرداین فکر خشم از خودم رو به شدت بالا میبردباعث میشد خیلی اوقات به خاطر خشم ناخودآگاهمدیگه مراقب خودم نباشم یا حتی به بدم آسیب بزنم و این کارها بیشتر کارو خراب میکرد و دید دیگرانم به من حسابی منفی شده بودبابام هر بار نگاهم میکرد انگار کاخ آرزوهاش رو جلوچشمش خراب کرده باشنگیج شده بود که چرا من این طوری شدممامانمم خیلی تلاش میکرد هر طور بلده حالمو بهتر کنهخیلی سعی میکرد کسی مشکلات روحی و رفتاری من رو متوجه نشهتا با مخفی کاریهاش شرایطم رو عادی مثل همه ی پسرای دیگه به دیگران نشون بدهاما فقط خدا میدونه چه زجری میکشید و صداش در نمیومدانقدر اعتماد به نفسم پایین اومده بود یا ترس از شکست خوردنم برام بزرگ شده بود که به هر شرایطی که میتونست موفقیت خوبی برام ایجاد کنه بی توجهی میکردمنمیدونم شاید اون موقع با این عدم تلاشم برای موفقیت ، میخواستم از خودم انتقام بگیرم یا اصلا خودم رو لایق خوشی و موفقیت نمیدونستماز یه طرفی برای جبران احساس حقارت شدیدم خیلی تو یه زمینه هایی تلاش میکردم تا یه جاهاییش رو هم خوب پیش میرفتم ولی تا میخواست به نتیجه برسه ناخودآگاه رهاش میکردمنمیدونم شاید چون عمیقا تو ذهنم رفته بود که من نمیتونمخودم رو ناخواآگاه میباختمواقعا بعضی وقتها حتی تا پای خودکشی هم میرفتمبعد فکر میکردم این که نشد راه حل باید یه راهی برای این دردم پیدا کنمدیگه از هر چیزی میترسیدم و به شدت اساس بی کفایت بودن، نالایق بودن میکردمواقعا یادم نیست فقط میدونم دید خیلی بدی نسبت به خودم داشتماز همه چیز میترسیدم از سفر کردن، دوست پیدا کردن، سکس کردن، از اینکه نکنه بیمار بشم، نکنه عزیزانم رو از دست بدم، نکنه به کسی آسیب بزنم، خلاصه همه چیزپیش بینی هام کلا نسبت به گذشته و آینده فقط منفی و منفی بودشده بودم مثل اون شخصیت تو کارتون گالیه که هی میگفت من میدونم بدبخت میشیمافتاده بودم تو یه دوره باطل که هر کاری میکردم حالم و شرایطم رو بدتر میکردخیلی زود ذهنم خسته میشدالبته بیشتر بخاطر این بود که انقدر سرعت افکار منفی تو ذهنم بالا بود که تمام جون و انرژی منو میگرفتخیلی سخت خوابم میبردبعضی اوقات نصفه شب یا صبح زود از خواب بیدار میشدم و دیگه خوابم نمیبرداین خواب بهم ریخته بیشتر اذیتم میکرد و باعث عصبی و کلافه بودنم میشدبا اینکه اغلب کابوس هام و فلش بک های ذهنم رو انکار میکردم ولی انگار با این کارم زورشون بیشتر میشدفهمیدم که تا نپذیرمشون از بین نمیرنکابوسام معمولا از اوایل به خواب رفتنم شروع میشد و بعضی اوقات تا خود صبح طول میکشیدموضوع همگیشونم تقریبا یکی بودپر بود از حس ترس، درموندگی، بی پناهی، تنهایی و خشم و بی دفاع موندنصبح از خواب پا میشدم انگاه کوه کنده بودم خسته بودم خستهخشم شدیدی داشتم گاهی از والدینم که چرا اونقدر که باید مراقبم نبودن، چرا اونقدر که باید اطلاعات از مراقبت جنسی بچه هاشون نداشتنچرا اطلاعات مراقبت جنسی لازم برای یه بچه ی چهار پنج ساله روکه دقیقا از همین سن باید بهشون آموزش داده بشه رو بهم ندادنبعدها فهمیدم که تمام والدین باید این موضوع رو نه جوری که بچه وحشت کنه نه جوری که یه بازی بدونه بهش تو سن چهار سال به بعد توضیح بدنبگن که هیچ کس حق نداره به بدن تو مخصوصا اندام خصوصیت دست بزنه و اگر این طور شد اصلا نترسن و فقط به پدر ومادر اطلاع بدنولی پدر مادر من فقط منو میترسوندن که کار بد نکنی وگرنه ...همین ترسوندن ها باعث شد من از همون اولش از ترس اینکه واکنش پدرو مادرم به این اتفاق چی باشهکلا سکوت کنم و همین سکوت حال منو بدترو بدتر کرداز طرفی هم وقتی خودمو جای اونها میذارم میبینم با اونها هم همین طوری برخورد شدهبیچاره ها فقط همین یه کار رو بلد بودنترسوندن ما از خطر!!!مهارتهای مقابله یا حل کردن مشکلات بلد نبودن که یاد ما بدناز طرفی هم انقدر محیط ذهنیشون بسته بوده که شاید هرگز به ذهنشون هم نمیرسیدهمچین گرگهایی هر لحظه کنار بچه هاشون خیلی عادی دارن با وجهه ی به ظاهر خوب زندگی میکننمتاسفانه هیچوقت هم نخواستن حالا که بچه دارن یکم اطلاعاتشون رو بالاتر ببرناگر تو همون کودکی منو پیش روانشناس برده بودن و مشکلاتم حل شده بوداین همه سال هم طول نمیکشید و زندگیمو نابود نمیکردبیشترین تاثیر اون اتفاقات به گفته ی مشاورم گوش به زنگی به خطر بودراست میگفت من همیشه در حال آماده باش برای یه اتفاق بد بودماگرم همه چیز به خوبی پیش میرفت ، من مطمئن بودم حالا این دفعه رو خدا رحم کرده و به خیر گذشتهخدا میدونه فردا چه اتفاقی بیوفتهبدجوری از خودم بدم میومدکاملا یه دوره ای تمام علائم افسردگی رو داشتم حتی فکر به خودکشی هم افتادمولی هرگز اقدامی براش نکردمwww.zehndarmani1.irنمیدونم چرا ولی همیشه ته ذهنم یه امیدی داشتمتو لحظات سخت بارها به خودم تکرار میکردم که تو با این همه هوش و استعدادت حیفییه روزی یه جایی جمله ای رو خوندم که واقعا تا مغز استخونم بهم اثر کرد دیگه فکر خودکشی رو از سرم انداختمفهموش این بود که مرگ همین جوریش هم به ما خیلی نزدیکه حتی یه فنجون چای هم که میریزیم نمیدونیم میتونیم تمومش کنیم یا اجل بهمون مهلت نمیدهپس از این لحظاتی که در پیش رو داریم و نمیدونیم چند لحظه است بهترین استفاده رو کنیمدیگه تصمیم گرفتم که نذارم هیچکس حال خرابم رو بفهمهبا کمک مشاورم باور بنیادی و تغذیه کننده ی این حالت رو پیدا کردمیه باور پوچ و مخرب و مسخره داشتمکه اگر همیشه نگران و مراقب و گوش به زنگ به خطر و هوشیار باشم دیگه هیچ اتفاق بدی نمیوفته و من میتونم جلوی وقوع مشکلات رو بگیرمغافل از این که وقتی بدن که باید تو حالت طبیعی گاهی اوقات مراقب تر باشه، دائما در حالت گوش بزنگی به خطر باشههم تعادل هورمون های بدنم بهم میریزن و کلا نظم و آرامش بدن روتخریب میکنههم من عادت میکنم و شرطی میشم و خرافاتی، که نگران باش تا اتفاق بد هرگز نیوفتهاین باعث شده بود شب و روز ، آرامشی نداشته باشم و تو خوابم حواسم جمع باشهباعث شده بود تو درس و کار و زندگی و حتی روابط عاشقانه ام همترس از ریسک کردن، خطرناک دیدن هر موقعیتی، نداشتن اعتماد به نفس برای شروع کردن ، بی ارزش دیدن و کم دیدن خودم برام دردسر درست کنهباعث شده بود علارغم اینکه همه میگفتن تو فوق العاده باهوشی نتونم تو هیچ جنبه ای از زندگیم پیش برم و موفق بشم یا حتی شکست بخورمچون خیلی کارها رو اصلا شروع نمیکردم که توش پیروز بشم یا شکست بخورممن تو هر شرایطی فقط سعی میکردم امنیتی که دوران کودکی حسش نکرده بودم رو برای خودم ایجاد کنمبرای همین خزیدم تو لاک امن خودم و از همه چیز دوری کردمبه خیال اینکه اینجوری حالم خوب میشهدر حالی که روز به روز نه تنها بهتر نشدم بلکه هر روز افسرده تر و خشمگین تر میشدماون حس حقارتی که در کودکی سر اون ماجرا تجربه کرده بودمناخودآگاه باعث میشد دیگران رو با دلیل و بی دلیل تحقیر میکردم و شخصیتشون رو بدجوری میکوبیدم و له میکردمحس ناجوری به پیشرفتها و حال خوب دیگران داشتمفکر میکردم عالم و آدم حق منو خوردنبرای همین سعی میکردم از همه هم دوره ای هام، اقوام و دوستان بی خبر بمونمتا اونجایی که میتونستم از همه دوری میکردم و این انزوا حال منو بدتر کردمیگن کسایی که در کودکی بهشون تجاوز شده وقتی بزرگ بشن یا خودشون هم ناخودآگاه معتاد به تجاوز به کودکان میشن و خشم و نفرتشون رو از خودشون و دیگران تخلیه میکنن یا افراطی مراقب بچه ها میشنمن از نوع دوم بودمبه شدت به بچه ها توجه داشتم و حتی گاهی مثل دیوونه ها واکنش نشون میدادمو مراقبشون بودم که کسی بهشون دست نزنهکافی بود بین اقوام یا حتی تو خیابون میدیدم کسی داره با بچه اش بد رفتاری میکنه یا بهش بی توجهی میکنه یا مراقب بچه اش نیستتو ذهنم میخواستم طرف رو خفه اش کنمچنان حالم بد میشد که انگار تمام مواد مذاب ناهشیارم از لایه های عمیق ذهنم فوران میکردچند روزی طول میکشید تا این اتشفشان در حال فوران خاموش بشه و یکم آرومتر بشمبا اینکه دیوانه وار عاشق بچه ها بودم هر زمان بچه ای میدیدم حالم بهتر میشد ولی تقریبا مطمئن بودم که هیچ و قت نباید بچه ای داشته باشممیدونستم به هم ریختگی والدین چه تاثیر وحشتناکی روی بچه ها دارهتا زمانی که درمان نشم و به ثبات روی و جسمی نرسمنباید هر گز بچه ای ایجاد کنه که اونم گرفتار این حال پدر یا مادرش بشهیا میدونستم که با این همه حساسیتی که من به امنیت بچه ها دارم و مراقبت بیش از حدی که قطعا ازش میکنمدنیا رو تو ذهن اون جای نا امنی نشون میده و اون رو موجودی ترسو، وابسته و ناپخته و بی تجربه بار میارمپس به خودم قول دادم تا حالمو خوب نکردم نه یه دختری رو درگیر حال خرابم کنم و با ازدواج مشکلات حل نشده ام رو پیچیده تر کنمنه فرزندی رو ایجاد کنم که اونم بی گناه با مشکلات من برزگ بشه وآسیب ببینهواقعا دیگه باورم شده بود که دنیا دیگه برای من تموم شده و هر کاری هم که بکنم بیشتر گند میزنم و این ننگ دیگه پاک شدنی نیستاوضاع همین طور پیچیده و سخت پیش میرفت تا اینکه من که از این شرایطم و زندونی که مغزم و ذهنم با گیر کردن در گذشته برام ساخته بودن واقعا خسته شدماز این که دائما در حال فرار از بیرون اومدن احساسات و خاطرات مربوط به کودکیم باشم و یا دائما نشخوار فکری درباره گذشته که اگر این طور میشد و اگر اون طور میشد، که همش هم بی فایده بود خسته شدمدیگه واقعا تصمیم خودم رو گرفتم که یکبار برای همیشه این مشکل رو حل کنم و حداقل بقیه ی زندگیم رو در آرامش سپری کنم و به هدفهایی که همیشه گوشه ی ذهنم بودن و دلم میخواست بهشون برسم رو محقق کنمپیش خودم فکر کردم وقتی برای پیچیده ترین اختلالات و مشکلات روانی درمان های موثر و کاربردی ای وجود داره و این همه آدم پر مشکل با مراجعه پیش روانشناس ها مشکلاتشون حل میشه و مسیر زندگی خودشون رو پیدا میکننپس حتما برای حل مشکل من هم راهی وجود داره کافیه با همه وجود بخوام زندگیم تغییر کنه و با همه وجود دنبال حل مشکلم بگردموقتی این خاطراتم رو داشتم تعریف میکردمروانشناسم بهم گفت که کودک درونم رو انقدر سرزنش و تحقیر کردم و شادی ای که نیاز اصلی اونه رو ازش دریغ کردم که این افسردگی و کرختی من رو باعث شدهراست میگفت سالها بود من کودک درونم رو سرزنش و سرکوب و با دردهاش رها کرده بودمولی الان بیشتر میبینمش، درکش میکنم ، بهش اهمیت میدم، با خودم همدردی میکنم و از خودم حمایت میکنم حالم بهتر میشهانگار اون بخش وجودم که همیشه تحقیرش کردم یا با دردهاش رهاش کردم کم کم داره ترمیم میشه و روز به روز حس و حال من بهتر میشهیاد گرفتم به جای فرار از یادآوری و فکر کردن به مشکلم کامل تحلیلش کنمیه سری مسایل رو بپذیرم و یه سری مسایل رو رها کنمتا در جای دیگه ای زمان دیگه ای، خود خدا بهش رسیدگی کنهاین به این معنی نیست که ما حتما کسی که به ما آسیبی زده رو بخشیدیمنه هرگز، فقط برای حفظ سلامت روح و جسم خودمون اون درد رو رها میکنیم و حل کردن این مشکل رو به نیروی قدرتمند تر و بزرگ تری که بهش اعتقاد داریم میسپریمwww.zehndarmani1.irاگر هم به خدایی اعتقادی نداری که هیچ.....با تمرین های مکرر یاد گرفتم چه طور به موقع پرونده های تاریخ گذشته و پوسیده ی گذشته رو ببندمبه جای فرار از اونها یا نادیده گرفتن و انکارشون یکبار برای همیشه تکلیفم رو با هر اتفاق و شرایطی که تو زندگیم افتاده، روشن کنماون رو سالیان سال با خودم این ور اون نکشم و خودم روو خسته و نابود نکنمپذیرش حوادث و شرایط گرچه سخته ولی مارو بزرگ و پخته و سبک بال میکنه و سکوی پرتابی میشه برای موفقیتهای آیندهمشاورم راست میگفت زندگی مثل چرخ دنده های ساعت میمونهوقتی چرخ ای دنده خراب میشه بقیه هم فلج میشنکل کارکرد ساعت از بین میرهولی وقتی همون چرخ دنده رو تعمیر یا تعویض میکنیم باعث میشه با هم همگی بچرخن و دوباره بتونن کار کننپس وقتی یه چرخ دنده مون شکست یا خراب شد بهش بی توجهی نکنیمچون دیر یا زود کل کارکرد ما روفلج میکنهوقتی شروع به درمان کردیم بقیه ی کارها هم کم کم رو روال می افته و خود به خود خوب پیش میرهمرتب جلسات مشاوره ام رو میرفتم و تمرینها و تلاشهایی که گفته بود، انجام بدم رو با هر سختی ای بود انجام میدادمتو یکی از جلسات مشکل فلش بک های مکررم به اون اتفاق رو بهش گفتمگفتم که خیلی اوقات تو خواب و بیداری، اون صحنه ها هر چند گنگ و تار، باز از جلو چشمم رد میشن و مثل فیلم مدام تو ذهنم تکرار میشن و دوباره تکرار میشناون لحظات همون حسی رو که اون لحظه داشتم میاد سراغم بدم یخ میکنهیه لحظه قفل میشم اصلا انگار چند ثانیه زمان می ایستهبه شدت حس بی پناهی و ترس میکنم و خشم و نفرت پشت سرش میاد تو ذهنمنمیدونم چم میشه ولی بدجوری بهم میریزمانقدر این حس تازه است انگار همین چند لحظه پیش اون اتفاق برام افتادهمشاورم کامل به حرفهام گوش کرداین که بی توجه به این شرایط که واقعا برام مهم بود، نبودحس تنها نبودن و درک شدن بهم میدادباورم نمیشد برعکس تمام کسایی که حال خراب منو میدیدن فقط میگفتن بی خیال شو مهم نیستمشاورم بهم توضیح داد که اغلب برای کسایی که شوکی بیش از حد تحمل ذهن و روح و جسمشون رو تجربه میکنناین حالت های تکرار ذهنی لحظات حادثه یا شرایط سخت رو تجربه میکنناینکه هر قدر تلاش کنی که تجربشون نکنی ازشون فرار کنی قدرت بیشتری پیدا میکننپس گام اول بپذیر که طبیعی هستن و تمام افرادی که شرایط شوک آور رو تجربه کردن این تکرار لحظات رو تجربه میکننwww.zehndarmani1.irتجربه درمان افراد نشون میده اونهایی که حادثه رو دیرتر میپذیرندتا زمان پذیرش درمانشون به سختی پیش میرهولی افرادی که قانون بی ثبات بودن و غیر قابل پیش بینی بودن دنیا رو میپذیرن بهتر میتونن با اتفاق دردناک پیش اومده کنار بیانافرادی که تو ذهنشون دائم تکرار میکنن چرا منمن این بی عدالتی رو نمیپذیرم درد بیشتر و طولانی تری رو میپذیرنایشون توضیح دادن که طبق قانون فیزیک انرژی از بین نمیره فقط تبدیل میشهیکی از راه های تبدیل انرژیهای منفیمون تبدیل کردنشون به انرژی حرکتیهحس های منفی با تبدیل شدن به انرژی حرکتی عالی تخلیه میشنتوصیه جدی کرد که هر روز از یه زمان کوتاهی شروع کنم و به مرور افزایشش بدم و راه برم و بعد با سرعت دویدن رو تجربه کنمواقعا تاثیر داشت حالم رو خیلی بهتر کرداز طریق مشاورم با گروه های مشاوره ی گروهی آشنا شدمگروهی با موضوع درمان تجاوز در کودکی پیدا کردم و تو جلساتشون شرکت کردماوایلش خیلی برام سخت بودمیخواستم حرف بزنم احساس خفگی میکردمصورتم داغ میشد و دستهام یخطبق عادتم سریع میخواستم هیجانات ناشی از اون اتفاق و افکار و احساسات رو سرکوب کنمسعی میکردم اطلاعاتی از خودم بروز ندمولی کم کم دیدم اونجا ، اون آدمها ، تنها جایی که من لازم نیست پیششون نقاب یه آدم بدون مشکل و موفق رو به صورتم بزنمخیلی حس فوق العاده ای بود اونجا خود خودم بودمهر وقت عصبانی میشدیم بروزش میدادیم و درباره اش راحت حرف میزدیمهر وقت غم تو دلمون میومد راحت بغض میکردیماصلا خجالت نمیکشیدیم که کسی اشک ریختنمون رو میبینههر وقت به راه حلی که خودمون با هم بدست اورده بودیمش میرسیدیم خوشحال بودیم و براش جشن آگاهی میگرفتیمتوگروه درمانی فهمیدم تجاوز در کودکی مخصوص شرایط یا آدمهای خاصی نیستفرقی نداره از قشر فقیر یا پولدار یا متوسط باشی تو شرایط عدم آگاهی والدین و عدم مراقبتهای ضروری به راحتی احتمال داره برای هر کودکی این اتفاق بیوفتهwww.zehndarmani1.irدرسته تو شرایط فقر و جوامع فقیر نشین همیشه آسیبها بیشتر بوده ولی شیوع این مشکل انقدر زیاده که بین هر قشر و طبقه و خانواده ای دیده میشهخیلی از بزرگسالهایی که ما اطراف خودمون میبینیم و حتی یک درصد هم احتمال نمیدیم و فکرشم نمیکنیم چنین مشکلی رو تجربه کرده باشنمتاسفانه با انواع شکلهای تجاوز در کودکی درگیر هستنبا اینکه با تمام وجود سعی میکنن فراموشش کننولی به هر حال، کم یا زیاد روی سلامت روح و روان، شرایط مالی، خانوادگی و شغلیشون و عاطفیشون تاثیر میزارهمتاسفانه با نرفتن دنبال حل مشکلاتشون بدون درمان مشکلشون رو رها میکننهمین طور میمونن و دردشون مزمن میشهبعد از این جریان ها و شروع درمانم و آشنا شدن با گروه درمانی های مختلفکه یکیش گروه افراد آسیب دیده از تجاوز در کودکی بودبقیه مثل گروه افراد دارای فوبیا و ترسهای مختلف، گروهای درمان اضطراب و افسردگی و دها گروه دیگهفهمیدم که خانواده و محیط خیلی تو درمان این مشکل موثرهمحیط و خانواده ای که دلسوزانه حامی فرد هست و همدلانه کنارش هستکمک میکنه این درد و مشکل رو پردازش کنه و کم کم تحلیل و پذیرش و حل شدن ذهنی برسه ولی محیط و خانواده ی سرد و منتقد و طرد کنندهباعث میشه فرد بیشتر از مشکلش فرار کنه و با انکار کردن و نیمه کاره رها کردن اون قدرت تخریب، اون حادثه و مشکل رو چند برابر میکنهبا همه وجودم درک کردم و فهمیدم که واقعا باید مراقب همدیگه باشیم و باهم مربون باشیمواقعا ما بی خبریم از اینکه همکارمون، دوستمون، یه غریبه که تو خیابون یا پشت فرمون ممکنه باهاش درگیر بشیمحتی یه فرد نزدیک بهمون مثل یکی از اعضاء خانوادمون چه مشکلاتی دارن و چه حال درونی ای دارنیا دارن با چی تو ذهن و روانشون میجنگن تا بتونن تعادل زندگیشونو حفظ کننپس دیگه حداقل با هم مهربون باشیم تا دردهای درونمون با نامهربونهای همدیگه دردناکتر نشهتو گروه درمانیمون از حرفهای یه دختری تو گروه تازه فهمیدم تجربه این اتفاق تلخ برای دخترا و خانومها چقدر میتونه سخت تر هم باشهترس از دست دادن بکارتشون، ترس از واکنش خانواده و طرد شدن از طرف اونهاطرد شدن از جامعه، ترس از بارداری، ترس از برچسب فاسد و ده ها ترس دیگه بود که اونها رو هم تهدید میکردباعث میشد اگر تحت مشاوره قرار نگیرن مشکلات ناشی از این اتفاق حل نشهاون دختر که بسیار زیبا و خانوووم و متین هم بود تعریف میکردکه این اتفاق تو کودکیش بدجوری باعث شده بوداعتماد به نفسش پایین بیاد و سلامت روان و ذهنش آسیب ببینه که تو موفقیتهای درسی و کاری آینده اش مستقیم تاثیرمنفی بذارهیا چون خودش رو از روی ناآگاهی یه آدم مشکل دار و ناقص میدید، باعث شد به هر ازدواجی تن بدهکه این تفکر اشتباه مشکلاتش رو صد برابر کرده بودحالا دیگه مجبور بود درد طلاق یا داشتن یه زندگی مشترک پر اختلاف رو هم به درد های ناشی از تجاوزش تحمل کنهفرق نمیکرد دختر و پسر این شرایط واقعا سختهباید با درمان تخصصی گرفتن و حمایت همدیگه از این بحران میگذشتیمالبته من هنوز هم ترسهای خودمو داشتمکه نکنه کسی متوجه بشه آبروم برهنکنه مضحکه دیگران بشم و منو دست بندازننکنه منو موجود کثیفی بدوننو از من فاصله بگیرننکنه این نگاه رو روی من داشته باشن که میتونن اونها هم با من همون کار رو انجام بدنوهزاران ترس دیگه .....درد این بود که اغلب ما سکوت میکنیم و برای حفظ آبرو ترس از واکنش اطرافیانمونتو لاک خودمون فرو میریم و این بیشتر عذابمون میدهتازه اگه شرایط جوری باشه که نتونیم خشم و انتقاممون رو به تجاوز کننده بروز بدیمیا اون آدم از نزدیکان ما باشه و دیدن مکرر اون آدم در اطرافمونیا تلاش دوباره ی اون برای اقدام به تجاوز حال ما رو رو بدتر و بدتر میکنهwww.zehndarmani1.irمخصوصا اگر اونقدر بچه بوده باشیم که نتونیم از خودمون دفاع کنیمشرایط درمان رو هم پیچیده و سخت تر میکنهاونجا فهمیدم خیلی ها بعد از تجربه تجاوز به هر شکلیش ممکنه مشکل در برقراری رابطه پیدا کننمردها و زنها هر کدوم به شکلی مشکل در رابطه ی جنسیشون رو تجربه میکننممکنه خیلی کم و قابل مدیریت کردن یا خیلی شدیدحتی عدم توانایی برقراری رابطه جنسی رو منجر بشهبعضی ها هم به سمت بچه بازی، تن فروشی، رابطه جنسی با تعداد بالا و مکرر و یا رابطه با همجنس برناونجا متوجه شدم هیچ کس تو دنیا نیست که دردی منحصر به فرد داشته باشهما آدمها چقدر درد مشترک و شبیه به هم داریمولی نقابهایی که میزنیم نمیذاره هیچ کس حتی شک کنه که درون ما چی میگذره!!!ما اغلب آدمها متخصص سرکوب کردن دردها و مشکلاتمون هستیمانقدر حلشون نمیکنیم و انکارشون میکنیم که بزرگ و بزرگ تر میشنغده هایی سرطانی و سخت میشنبعد میگیم از اول هم میدونستم مشکلم حل شدی نیست و منو از پا درمیارهغافل از اینکه اگراین همه مدت انکارش نمیکردیم و خودمون رو گول نمیزدیمهم میتونستیم کامل حلشون کنیمهم میتونستیم زندگی با هزاران برابر با کیفیت تری رو تجربه کنیم و هم خودمون هم خانواده و دوستان اطرافیانمون رو کمتر عذاب بدیمتو کلاسهای گروه درمانی فهمیدم حس عدم امنیتی که بچه هایی که تو کودکی بهشون تجاوز شده کامل یا حتی در حد لمسهای اجباری ، تجربه میکننباعث میشه دنیارو جایی ناامن با آدمهای خطرناک ببیننیا اونقدر حس حقارت میکنن که دائما تلاش میکنن خوب باشنولی اون حس حقارت عمیق تلاشهاشون رو بیهوده میکنهیا ناخواسته دائما میخوان حس حقارت رو به دیگران بچشوننانقدر در حال سرزنش کردن خودشون به خاطراون اتفاق و سرزنش دیگران هستند که ناخودآگاه خانواده شون، دوستاشون، موقعیت های شغلی و پیشرفتشون رو از دست میدنروانشناسم میگفت بچه هایی که تحمل بالاتری داشتن یا خانواده آگاه و فهمیده و حامی ای داشتن، بهتر با این مشکل کنار اومده بودنتونسته بودن تا حدود زیادی این اتفاقات رو درک کنن و سلامت روان خودشون رو حفظ کننولی هر کاریش کنیم باز سختهخیلی طول کشیدشاید سخت ترین کار دنیا جنگیدن و قانع کردن و تغییر دادن ذهنمون باشهولی آرامش و رشد و آگاهی ای که بعدش به دست میاریم ارزش این سختی کشیدن رو دارهخیلی تمرین کردم ، تلاش کردم و تلاش کردم ولی از نتیجه اش راضی امسخت بود تغییر دیدگاهم نسبت به دنیا، آدمها، گذشته ام ، خودمولی اگر دیدگاهم رو تغییر نمیدادم داشت کم کم نابودم میکردالان خیلی حس بهتری دارمپذیرفتم زندگی پر از اتفاقات وحشتناکه که ممکنه رخ بدن و ممکنه که هیچ وقت اتفاق نیوفتناگر به خاطر یه اتفاق وحشتناک که تو زندگیت افتادهبقیه ی عمرت رو هم منتظر اتفاقای وحشتناک و آماده به عکس العمل بشینیفقط عمرت رو تباه کردی و تو وحشت زندگی کردییاد گرفتم هیچ وقت برای موفق بودن و از لحظه لحظه ی زندگی بی بهانه و با کوچکترین دلخوشی لذت بردن، دیر نیستیاد گرفتم ذهن یه سری خطای شناختی داره که هر مشکلی رو هزاران برابر پیچیده میکنهمثل خطای اغراق کردن، خطای فاجعه دیدن مسائل، خطای بایدها که استاندارهای عذاب دهنده برای ما میذارهخطای پیش بینی خطرناک و منفی، خطای برچسب زدن به خودم و دیگران، خطای بزرگ نمایی تلخی ها و منفی ها و خطاهای دیگهکه الان فهمیدم خیلی اوقات، ده درصد فکرهام و تصورات و تفسیرهام واقعیهنود درصدش بازیه ذهنه و اصلا واقعیت ندارهولی همین تفسیرهای اغراق آمیز و خطرناک دیدن همه چیزداشت زندگی منو نابود میکردwww.zehndarmani1.irدیگه خطاهای ذهنم رو شناختم و بهشون هیچ ارزشی تو تفسیرهام و تعیین کردن حس و حالم قائل نیستمتمرین های ذهن آگاهی و تمرکز روی حواس پنجگانه ام رو هم مرتب انجام میدمروانشناسم بهم توضیح داد که منظورش از اینکه روی بینایی، چشایی و بویایی، شنوایی و لامسه ات تمرکز کن و با تمرکز کامل روی حواس پنجگانه ات زندگی کناینه که من ذهنم کم کم عادتش عوض بشه وتوی لحظه ی حال زندگی کنهتمرکز روی حواس پنجگانه ام با اینکه اولش خیلی تمرین سخت و بی ربطی به نظر میرسید، ولی خیلی روی وسواس فکریم و کم کردن فلش بک های ذهنم تاثیر خوبی داشتیاد گرفتم ذهنم رو مدیریت کنمتا آخر عمرم تمرین های آرامش بخشیم و مراقبت از تفسیرهای منفی ذهنم رو انجام بدمیاد گرفتن حل کردن هیچ بحرانی شانسی و اتقافی نیستبرای هرحال خوشم بایدکلی برنامه داشته باشم و تلاش کنم و ایمان داشته باشمکه خدایی که منو خلق کرد، توانایی هایی بهم داد که از خیلیهاشون بی خبریمتو بحران ها و شرایط سخت خیلی هاش رو تازه کشف میکنیم و فهمیدم قدرت ارده ی انسان بزرگتر از خیلی بحرانهاستپایانآدرس سایت www.zehndarmani1.irکانال تلگرامt.me/ZahraRezaeiPsychologyکانال روبیکا@ZahraRezaeiPsychology1پیج اینستاگرامmoshavere_ravan