تو عشق من نیستی

دیگر نمی‌توانستم بمانم. زدم بیرون. خیلی وقت بود فهمیده بودم، آنجا دیگر جایی برای من نیست. خودم را زده بودم به پوست کلفتی.پی اچ دی توی سرم بخورد. وقتی حتا توی خانه‌ی خودم کسی برایم تره هم خرد نمی‌کند!اشکهایم گره می‌خورد به شب و تاريكي و بغضم در صدای نوحه خوانی که از بلندگو جاری است، حل می‌شود.جای دنج و آرامی در تاریکای درختان چنار نشستم. پارک قدیمی کهنه‌ای بود.گوشی‌ام زنگ خورد...فکرکردم پدر است که اشکم چکید روی نگاه بی‌خیالت. که بی‌تفاوت زل زده بودی به روبرو...خواستم با شنيدن صدايت غصه‌ها را فراموش كنم...- الو...الوووووو! چرا جواب نمی‌دی؟بغض نمی‌گذاشت! نمی‌خواستم بفهمی چقدر بیچاره‌ام و آواره! می‌خواستم همان دختر با کلاس دانشجوی سال آخر دانشگاه تهران برایت باقی بمانم! با همان صدای دلربا که می‌گفتی قشنگ است! بخصوص وقتی اوج بگیرد! صدایت قطع شده بود، یا قطع کرده بودم! گذاشتمش روی پرواز! مثلا چه کسی نگرانم می‌شد که زنگ بزند؛ -دختر این موقع شب کدوم جهنم دره‌ای رفتی! مادری که سالها پیش به قول خودش پدر را –من که آدم نبودم!- ترک کرده بود!؟ یا پدری که... به خودم که آمدم جلوی در خانه ایستاده بودم! در تاریکی فرو رفته بود. انگار نه انگار همین چند ساعت پیش محشر کبری بوده! جستجویم برای پیدا کردن کلید بی‌نتیجه بود...نور خفیفی که از پنجره می‌تابید امیدوارم کرد...پس هنوز به خاطرم بیدار مانده! هنوز ذره‌ای عشق پدری...دود سیگارش زودتر از خودش به استقبالم آمد._ بلاخره اومدی بابا؟نگذاشتم اشکهایم را ببیند، دویدم بالا...دو تا یکی! تنها چیزی که از کودکی‌هایم مانده بود. *دستم توی دستهایت بود، اما مطمئن نبودم دلم هم توی دلت باشد! اگر بود که می‌گفتی! اگر هم نبود پس اینجا چه کار می‌کردی! توی چشمهایم چرا زل می‌زدی!؟ حرفهایت را چرا توی گوشم می‌ریختی!؟ حرفهایی که نمی‌شنیدمشان،نمی‌فهمیدمشان! فقط گوش می‌کردم به آهنگشان، به اشتیاقشان برای بیان شدن... _ بامن ازدواج می‌کنی؟آخرش گفتم! با تمام شهامتي كه نداشتم. مگر نمی‌خواهی بروی امریکا...مگر نمی‌خواهم بروم امریکا! مگر دوستم نداری؟ مگر دوستت ندارم! خوب برویم... با هم برویم!ریتم صداها قطع شد، دستت از دستم رها شد و صدایی مثل بچه کلاغ‌ها از گلویت بیرون آمد: _چی؟*هر چه پدال گاز را فشاردادم، فشار کلماتت بر قلبم و غرورم کم نشد! تمام راه اشک ریختم و پژواک کلماتت را در ذهنم گوش کردم!_ من...من، نمی‌خوام ازدواج کنم الان، نمی‌تونم ...مگه همین‌جوری چه اشکالی داره!...چه می‌توانستم بگویم. چطور می‌توانستم بگویم من نباید باشم تا پدرم با همسر و فرزندانش زندگی راحت‌تری داشته باشد! که هر کاری می‌کنم خاری هستم در چشم آنها! که خواستگار هم دارم. ولی من، تو را دوست دارم لعنتی! _چرا با ازدواج خودمون رو محدود کنیم!_محدود؟ و تمام راه فکر کردم؛ چيزي كه براي من اينقدر آزادي‌بخش است! چطور مي‌تواند تو را محصور كند! دیگر گوش نکردم چه می‌گویی! چه اهمیتی داشت! آنچه اهمیت داشت رفتنم از آن خانه بود. که بی ازدواج نه پولش را داشتم، نه اجازه‌اش را... فکر کردم ازدواج می‌کنم با یکی از آن دو خواستگار سمج که در را از پاشنه در آورده بودند!فکر کردم، چه اهمیتی دارد که دوستشان ندارم...و گذاشتم صدایی در مغزم بکوبد؛ فکر نان باش که خربزه آب است... *خانه را گذاشته بودند روی سرشان! هر چه گفته بودم یک اتفاق! ساده است فقط، به خرجشان نرفته بود. نمی‌دانم از شوق راحت شدن از شر من اینهمه بریز و بپاش می‌کردند یا به قول پدر فکر یک جو آبرویشان بودند! فرقی برایم نمی‌کرد. غرق بودم در رویایی که داشت بر باد می‌رفت و کاخ آرزوهایی که داشت ویران می‌شد.خواستم یک بار دیگر نگاه بی‌خیالت را که می‌دانستم حتا حالا هم همانقدر بی‌غم و بی‌تفاوت است، تماشا کنم که تصویرت افتاد روی گوشی.می‌دانستی دارم از زندگی‌ات می‌روم. پیامک آرزوی خوشبختی! را هم که دیروز فرستاده بودی... دیکر زنگ زدنت برای چه بود! حتما یادت رفته بود، بگویی به عشق بعد از ازدواج اعتقاد داری! تحمل این یکی را دیگر نداشتم! رد تماس زدم! رد تماس...یعنی رد تو. رد پیامک آرزوی خوشبختی‌ات! رد اعتقادت به عشق پس از ازدواج! حتی اگر نگفته باشی! به جز این چه می توانستی بگویی. الان، فقط چند ساعت مانده به‌ چرنوبیل!*گذاشتم هر چه فریاد دارد بر سرم بکشد. در تمام زندگی اگر فقط یک بار حق داشته باشد خشمش را نثارم کند، همین حالاست! آتشفشان درونش که خاموش شد، یا نمی‌دانم دیگرتوان حرف زدن که برایش نماند، قبل از اینکه در را روی سرم بکوبد و برود، با دلجویی گفتم؛ _حق با شماست پدر. خواستم دراز بکشم و با دمم گردو بشکنم که پیامت را دیدم؛-ما اشتباه کردیم سارا*این بار من فریاد شدم بر سرت-منو از سر سفره‌ی عقد کشیدی بیرون که اینا رو تحویلم بدی! یعنی چی نمی‌خواستم؛ یعنی چی آزادیم از دست رفت! من که رفته بودم پیِ کارم، من که عشق تو رو با همه‌ی..._منظورم این نیست سارا -پس منظورت چیه رامین!؟-میگم یعنی هونجوری‌ام خوب بود، هم همدیگرو داشتیم، هم...سر رفتم. باریدم بر سرش؛_هم می‌تونستیم...من پیام اون دختره رو دیدم رامین! رد تماسهایی رو که می‌زنی، می‌بینم...همش منتظرم ببینم کی دلت میاد بهشون بگی داری ازدواج می‌کنی...ولی تو، تازه وایسادی جلوی من..._ سارا، سارا...اینطوری نیست، میگم یعنی...-ببین رامین؛ من دیگه نمی‌تونم به اون خونه برگردم. فکرم نکن خبر ندارم که هنوز جواب اپلای تو نیومده...به هرحال من چه با تو، چه بدون تو تا آخر اکتبر فرصت دارم برم دانشگاه و حضورم رو اعلام کنم... بابام هم دیگه براش مهم نیست تنها برم یا با تو، یا حتا با هر کس دیگه ای!همین که به خاطر من دوست چندین ساله‌اش رو از دست داده براش کافیه!*چشمهایم را بستم...دیگر دلم نمی‌خواست به گذشته فکر کنم. دستش را فشردم. خواستم باور کنم اینجاست، کنار من. در آسمان...و داریم پرواز می کنیم به آینده ی دو نفره مان. نخواستم فکر کنم به خاطرآمریکاست که دارد با من میاید، که او نتوانسته بود پذیرش بگیرد، که اگر من ازدواج می کردم شاید زندگی در امریکا یک رویای دست نیافتنی می شد برایش... سر بر شانه اش گذاشتم و سرشار از حسی آمیخته با غرور و شعف به امریکا، دانشگاه میشیگان و رامین اندیشیدم.*ماه عسل زهرمارمان شد! ماه عسل که سهل است؛ یک سال است همه چیز زهرمارمان شده. بس که همه چیز سخت تر از تصورمان بود! نمی دانم اگر رامین کنارم نبود، تا کجا می توانستم ادامه دهم!؟ *خیلی سعی کردم جمله ای در جواب آرزوی موفقیتش بگویم! مودبانه ترین جوابی که توانستم بدهم، سکوت بود! می دانستم تلاشش را کرده؛ اما نمی توانستم عصبانی نباشم!برگه جلویم بود، اما نمی‌توانستم افکارم را متمرکز کنم. دلهره ی اینکه اگر این بار هم در آزمون رد شوم، مجبوریم شش ماه دیگر را با همان حقوق ناچیز دانشگاه وپولی که بیشترش را پدر بعنوان جهیزیه ام داده بود، بگذرانیم، پریشانم می کرد.* زودتر از کلید، رامین در را باز کرد._وای...اومدی، خیلی منتظرت بودم. بدون اینکه به حرفهایش گوش کنم؛ گفتم:_ سخت بود. منتظر جوابش نماندم، خودم را پرت کردم روی تخت. در راه که می آمدم تصمیم گرفته بودم، به خانه که رسیدم رفتار بهتری داشته باشم. اما آنقدر ته کشیده بودم، که نمی توانستم! همین که می‌دیدمش همه‌ی قول و قرارهایی که باخودم گذاشته بودم را فراموش می‌کردم.از اینکه هنوز نتوانسته بود، کار پیدا کند و برای شروع تحصیلاتش در دانشگاه پذیرش بگیرد، دلگیر بودم. نمیتوانستم مهربانی‌اش را انکار کنم، اما باز هم فکر اینکه مهربانی کردنش به خاطر خودش باشد، که بند است به من، نمی‌گذاشت مهربان‌تر باشم! بدتر از همه جمله‌ای که چند روز پیش در آخرین بحث جدی‌مان از دهانش در رفت، و هر چه کوشید نتوانست اصلاحش کند، مرا از کوره در می‌برد؛_ما با هم ازدواج کردیم، چون هدفمون یکی بود! از اولش هم قرار نبود تا آخر عمر با هم باشیم!*برف همچنان می‌بارید. اما باید برای خرید می‌رفتم بیرون. کار پیدا کردنش، بهانه‌ی خوبی بود برای آشتی. شیفتم را عوض کردم. که شب، خانه باشم. میز رومانتیکی چیدم! وقتی آمد از دیدنم با آن لباسها و موها جا خورد. حس کردم از دیدنم خوشحال نشد، اما یکدفعه با حالتی تصنعی انگار که به خودش آمده باشد، فریاد کوتاهی کشید! _وای سارا! چه خبره...!لبخند روی صورتم محو شد. اما سعی کردم قافیه را نبازم؛ دستش را گرفتم و کشیدمش سمت میز شام و با دستهایم اشاره کردم به گلهای روی میز و کادویی که زیر نور شمع میدرخشید و با اشتیاق تقریبا جیغ زدم؛ _سورپرااااایززززرامین گفت؛ عزییییزممممم و همزمان مرا به سمت خودش کشید و به آغوشش سپرد. گرمای آغوشش را که حس کردم و بوی تن آمیخته به عطرش که دماغم را پر کرد، حس کردم چقدر خوشبختم، چقدر دوستش دارم و چه خوشحالم که هست!-یک کم بشین ساراجون، دوش بگیرم، زود میام. غرق انتظاری شیرین نشستم تا بیاید. نگاهم به شعله های لرزان شمع بود، و فکرم به دو سال گذشته. که بیشتر روزهایش پر بود از کار و بی پولی و حس غربت! در افکارم گم شده بودم، که با صدای گوشی رامین به خودم آمدم... دو سه تا زنگ خورد و بعد رفت روی پیامگیر صوتی. صدای کشداری گفت:-راااامییییین کجااااایی؟ پیامتو دیدم، زنگ زدم بهت تبریک بگم...بهم زنگ بزن...بای!!!!همه چیز آنقدر سریع اتفاق افتاد که تا به خودم بیایم قطع کرده بود! گوشی را برداشتم، چهره‌ی زنی با موهای خرمایی و نیشی که تا بناگوش باز شده بود. در حالیکه سرش را به یک سمت خم کرده بود، زل زده بود توی چشمهایم. انگار جایی دیده بودمش...چهره اش یادآور کسی بود، که به خاطرم نمی‌آمد؛ اسمش سالومه بود. شماره‌اش از ایران بود، داشتم سعی می‌کردم به خاطر بسپرمش که صدای رامین پیچید تو سرم؛-خب؛ که سارا جونم امشب نرفته سرکاررر، که جشن دارییییم!همانطور که داشت کمربند حوله‌ی تن پوش را می‌بست، صندلی را برایم بیرون کشید.دستپاچه گوشی را همان جا روي چند کتاب رها کردم! گردباد افتاده بود توی سرم!برای اینکه بتوانم خودم را جمع و جور کنم، گفتم؛ -برو لباس بپوش رامین، مثلا یه شام رومانتیکه!همانطور که داشت صندلی‌ام را تنظیم می‌کرد، خم شد و تقریبا در گوشم گفت: -بعضی وقتا هیچ لباسی رمانتیک‌تر از این نیست!می‌دانستم اگر الان صورتش را می‌دیدم یک چشمک هم چاشنی این حرفش می‌کرد. خدا را شکر کردم که چشمهایم را نمی‌بیند!در همان چند ثانیه‌ای که دور بزند و روبرویم بنشیند، تصمیم گرفتم فعلا چیزی نگویم. ولی هر کاری می‌کردم نمی‌توانستم کاملا عادی باشم. خستگی‌ای که از صبح ذره ذره در تنم نشسته بود، با این شلیک نهایی خودش را نشان داد. بغضی در گلویم بود و انگار داشتم کارد قورت می‌دادم. *تا ظهر در رختخواب ماندم، دلم نمی‌خواست بیدار شوم؛ دلم می‌خواست در خواب می‌مردم.تا نیمه‌های شب تصویر آن چشمها و آن حالت لبخند در خاطرم بود. و در نهایت یادم آمد نگین بود؛ دختری که سه سال پایین تر از ما بود و رامین همان روزهای اول که دیده بودش، دل از کف داده بود! رامین با او هم دوست بود، می‌دانستم! ولی هرگز فکرش راهم نمی‌کردم پس از ازدواجمان، از آن سوی جهان، هنوز هم...آه خدای من! سرم درد میکند... *حلقم توی دهانم بود. دل و روده‌ام را داشتم بالا می‌آوردم.جمله‌های رامین در آخرین باری که سر بچه داشتن بحث کردیم، در گوشم طنین می‌انداخت؛ _من بچه نمی‌خوام سارا! وقتی عاشق هم نیستیم؛ چرا بچه‌دار بشیم!؟ وصدای خودمو می شنیدم که فریاد می‌زد؛ از طرف خودت حرف بزن!*نگران واکنش رامین بودم. اما آخرش که چی؟ بلاخره باید می‌گفتم.هرچند از ماجرای آن شب دلخور بودم. كنارش نشستم؛ _بیا حرف بزنیم رامین.سرش را از روی کتاب بلند کرد. عینکش را روی صورتش جابجا کرد؛ _جانم؟حس کردم صدایش را از جای دوری می ‌شنوم. انگار جسمی بود که روح ترکش کرده بود. _ چند روزه حالم خوب نیست.عینکش را روی میز گذاشت و دقیق شد در چهره‌ام.می‌دانستم فهمیده است که، صدای نگین را شنیده‌ام. همین که زیاد دور و برم آفتابی نمی‌شد و سعی میکرد مهربان‌تر باشد، او را لو می‌داد. _چی شده سارا؟ _فکر کنم حامله‌ام...و آماده شدم. برای هجوم کلماتش! انگار که نفهمیده باشد چه گفته ام تکرار کرد: _فکر کنی حامله‌ای؟ سرم را تکان دادم. بلند شد ...چند قدم راه رفت. نشست روی زمین! زل زد به چشمهایم و تقریبا فریاد زد: _خیلی خوبه عزیززززمممم...من دوست دارم پدر بشم!دستهایم را گرفت. بلندم کرد. با اشتیاق سرتا پایم را نگاه کرد و با صدای شاد و سرمستی گفت...یعنی الان تو مادری؟ و بدون اینکه منتظر جوابم شود، ادامه داد؛ و من پدر...نمی‌دانستم دم خروسش را باور کنم، یا قسم حضرت عباسش را. اما باز هم تصمیم گرفتم شادیش را خراب نکنم. *جواب آزمایش منفی بود. سکوت رامین اما، غمگین‌ترم می کرد. روحيه‌ي تنها ماندن را نداشتم.ولی گفت؛ كمي تنهايي لازم دارد، و رفت.زود برگشت، اما سکوت هنوز همراهش بود. خزیدم در آغوشش. دستش را دور تنم حلقه کرد و آرام در گوشم زمزمه کرد؛ _دوست داشتم باشد.اشکم بی‌ اختیار چکید...*** صبح جای خالی‌اش را کنارم لمس کردم. قرار نبود جایی برود. غلت زدم و در جای خالیش خوابیدم. و لحاف را کشیدم روی اشکهایم. او را دوست داشتم. زندگیم را هم! اما این احساس نگرانی و سردرگمی... بوی نان داغ پیچید توی دماغم. لحاف را از رویم کشید؛ _پاشو تنبل...هنوز خوابیدی!؟ منو باش، فکر کردم تا برگردم یه چای دبش دم کردی!سرمست بلند شدم. با دیدن موهایم در آینه شرمگین دنبال شانه گشتم؛ _برس منو ندیدی؟ _دوستت دارم پریشان، شانه می خواهی چکار!چقدر اینطور جواب دادن‌هایش را دوست داشتم. بوی چای تازه، نان داغ... لحظه‌ای حس کردم چه خوشبختم و از فکرهای احمقانه‌ای که به ذهنم رسیده بود، خنده ‌م گرفت. _بیا واقعا بچه دار شیم رامین _خب... دیگه!؟ _جدی میگم، حالا که همه چی درست شده _ باز شروع نکن سارا. چی درست شده؟ -چرا رامین!؟ یادته دیروز چقدر خوشحال بودی! ما برای بچه... _بازم یادت رفت! ما با همیم، چون مسیرمون یکیه! من تو رو دوست دارم. اما فکر می‌کنم عشق یه جور دیگه‌است...لبخند روی صورتم ماسید و صدای رامین در گوشم پیچید؛ _ چای می‌خوری؟ پایان #مژگان_عشقی آبان 1400