گوشتِ نیم‌پَز

زیاد گوشت‌خور نیستم؛ این رو همه‌ی خانواده و فامیل می‌دونن! برای همین هم هست که هروقت یه غذای گوشتی سر سفره باشه، همه دوست دارن ظرف خورشت‌شون رو باهام شریک بشن؛ فقط به این خاطر که سهم گوشتِ بیشتری گیرشون بیاد! مامانم همیشه میگه یه روزی میفهمی ضرر کردی که دیگه دیر شده. عوض اینکه عاشق نوشابه‌‌ی زهرماری باشی، یه چیزی بخور که یکم جون بگیری! آرزوشونِ یه بار که گوشت تازه میخرن، محض رضای خدا هم که شده یه تیکه ( بیشتر ) بخورم ولی از همون بچگی به مِزاجم سازگار نبوده!ظهر بود که وقتی رسیدم خونه، دیدم کسی نیست و سهمِ ناهار من، آماده روی گازِ. ظاهرش یه ماهیتابه پر از برنج بود و چون قابلمه‌ی خورشت رو ندیدم، با خودم گفتم که احتمالا تَه‌چینِ. قاشق رو که داخلش فرو کردم، دیدم که حدسم درسته! دست و روم رو شستم و حاضر شدم که غذام رو بخورم. بدم نمیومد که یه ناخُنکی به گوشتش بزنم. هرازچندگاهی میچسبه! این شد که برنج رو دادم یه طرف و شروع کردم به تیکه کردن گوشت. چنگالم رو که داخلش فرو کردم، متوجه شدم که یخورده خامِ. البته شاید برای گوشت‌خو‌رها مشکلی نداشته باشه ها ولی برای من ( با این حساسیتی که گفتم ) ناخوشایند بود! از یه طرف هم احساس کردم که ادویه‌‌اش یکم زیادِ؛ طعم زردچوبه که توی حلقم پیچید، باعث شد که ایرادِ اولی، بیشتر به چشم بیاد. گوشتِ قرمز بود و آشپزها میدونن که پختنِ گوشت قرمز، قِلقِ خاص خودش رو داره و از طرفی چون آشپز داداشم بود، زیاد سخت نگرفتم! البته داداشم هم آشپزیش حرف نداره ها ولی خب پیش میاد دیگه ها؛ لابد عجله داشته! هرجور بود چندتا تیکه از گوشت رو جدا کردم و خوردم و یه تیکه رو همراه با برنج، گذاشتم ته ظرف بمونه. ناهارم که تموم شد، یه سر رفتم تا حیاط ( گلاب به روتون قضای حاجت ) که یاد گربه‌‌مون افتادم. از شما چه پنهون که ما یه انباری داریم که خِرت و پِرت‌های مغازه‌ی داداشم اینها رو اونجا چیدیم. از جایی که پنجره‌هاش ( و گاهی درش ) برای جریان داشتنِ هوا بازه، یه گربه داخل اونجا رفت و آمد می‌کرد. قبلش خانواده دیده بودن که چند تا موش اونجا می‌پِلکَن؛ این شد که رضایت دادن گربه همونجا بمونه. رنگش زرد بود. من هر رنگی رو توی گربه‌ها دیده بودم اما زرد رو خیلی کم. برای همون، خیلی برام جالب و البته دوست‌داشتنی بود وقتی رفت و آمد‌هاش رو زیر نظر می‌گرفتم. وقتی می‌دیدمش، یه گوشه قایم می‌شدم تا فرار نکنه!تا اینکه گذشت و این گربه پیش ما احساس امنیت می‌کرد و حتی وقتی ما رو می‌دید فرار نمی‌کرد. راحت برای خودش می‌چرخید؛ حتی گاهی که چشم ما رو دور می‌دید، میومد داخل خونه رو هم سَرَک می‌کشید! یادمه یه مدت که یه جفت مرغ عشق داشتیم، میومد داخل و مزاحم اونها می‌شد. آخر سر یه دونه‌شون رو هم سکته داد ولی با اینحال زیاد کاری به کارش نداشتیم؛ مرغ عشق رو هم رد کردیم رفت! ( زیادی سر و صدا می‌کردن ؛) ) چند وقتی که گذشت، دیگه کم دیدیمش. تا اینکه یه روز یه گلوله‌ی زرد ( به زحمت اندازه‌ی دوتا مشت آدم کنار هم! ) رو توی باغچه دیدم. اونجا بود که فهمیدم گربه‌مون رفته و یادگاریش رو برامون جاگذاشته! انقدر کوچولو بود که زورش نمی‌رسید از درخت گوجه سبز داخل باغچه بالا بره! هربار ما رو می‌دید، با هول و وَلا جون می‌کند بره بالا ولی باز سُر می‌خورد میفتاد پایین و ما وایمیستادیم و بهش می‌خندیدم! خیلی بانمک بود! از اونجایی که مامانش توی خونه‌ی ما حق آب و گل داشت، ما با اون هم با احترام برخورد می‌کردیم و چون بچه بود و زورش نمی‌رسید که خودش دنبال غذا بره، ما ته‌مونده‌های غذا رو یه گوشه داخل باغچه می‌ریختیم که بخوره. اون برخلاف مادرش که زمان برد به ما عادت کنه، چون توی خونه‌ی ما به دنیا اومده بود، از همون اول به ما به چشم دوست‌هاش نگاه می‌کرد و راحت تا نزدیک‌هامون میومد؛ جوری که می‌شد روی سرش دست کشید! ( اغراقِ نویسنده ؛) ) خانواده‌ی ما ( مثل اکثر خانواده‌های قدیمی ) زیاد اهل نگهداری حیوان خانگی نیستن و این نعمتِ همزیستی رو هم باید مدیون موش‌های انباری باشیم ولی من نه! من خیلی دوستشون دارم؛ چه سگ، چه گربه! اعتقادم اینِ که وقتی یه حیوان بهت اعتماد می‌کنه، یعنی یه چیزی توی وجود تو دیده؛ یه حسی که توش هیچ غرض و منفعت خاصی نیست! یه جورایی میشه گفت یه دوست داشتنِ خالص! برای همون من به گربه‌مون به چشم یه شکارچی که برای انجام وظیفه‌اش عوض دستمزد، جای خواب راحت گیرش‌ میاد، نگاه نمی‌کردم، من دوستش داشتم و بهش عادت کردم! حتی یه چند وقتی که داداشم زمستون توله‌ سگ‌هاش ( که خونه‌ی اصلی‌شون باغ‌مون بود ) رو چون مریض بودن آورده بود انباری، نگرانش شدم که توی هوای سرد کجاست و چی میخوره! یه چند باری روی دیوار دیدمش ولی جرات نمی‌کرد بیاد پایین! یادمه یه مدت بلااستثنا یخورده از غذام رو بهش می‌دادم. حس قشنگی بود؛ اینکه یه رفیق، از یه جنس و ظاهر دیگه پیدا کرده بودم! تا اینکه امروز وقتی رسیدم حیاط، یکهو دلم براش تنگ شد و با چشم، روی دیوار و درخت رو دنبالش گشتم ولی اثری ازش پیدا نکردم! چندباری هم صداش کردم: « پیشی پیشی » ولی نبود! همونجا به ذهنم رسید که برم و سهم گوشت خودم رو که مونده براش بیارم؛ بلاخره که پیداش میشه! ( امیدوار بودم که پیداش بشه! ) گوشت رو آوردم و با چنگال گذاشتم بالای دیوار؛ جوری که داداشم نَبینه و ناراحت نشه که چرا دستپختش رو نخوردم! جالب بود، وقتی داشتم برمی‌گشتم داخل، دیدم که داداشم، خودش یه تیکه گوشت خام رو روی حاشیه‌ی موزاییک‌کاری شده‌ی باغچه گذاشته؛ خنده‌ام گرفت! گذشت و کاری برام پیش اومد و رفتم بیرون، وقتی که برگشتم، اتفاقی گذرم به حیاط خورد و بعد ناخواسته یادِ گوشت‌ها افتادم که خورده یا نه! دیدم که نه، همونجوری دست‌نخورده سرجاشونن! چند دقیقه‌ای رو داخل حیاط موندم و با یه زمزمه‌ی درونی، صداش زدم. یجورایی دلم براش تنگ شده بود. چند لحظه بیشتر نگذشته بود که چشمم به جمالش روشن شد! انگار دنیا رو بهم دادن! خدا خدا می‌کردم که گوشت‌ها رو ببینه و خوشبختانه دید! سریع رفتم دستشویی که راحت غذاش رو بخوره. خیلی خونسرد اون تو موندم ( حتی چند لحظه بیشتر از اینکه کارم تموم شد ) وقتی برگشتم، دیدم گوشتِ روی دیوار رو خورده و روی درخت وایستاده. برای اینکه مطمئن بشم گوشتِ روی دیواره‌ی باغچه رو هم دیده، آروم از پالکن رفتم پایین و عمدا گوشت رو برداشتم و گذاشتم روی یه تیکه تخته که داخل باغچه افتاده بود؛ فقط برای اینکه مطمئن بشم اون رو هم می‌بینه! باز از خداخواسته، چندتا پیشی پیشیِ دیگه هم کردم و درحالی که زیرچشمی حواسم بهش بود، به خانواده که داخل هال بودن، تاکید کردم که چند دقیقه نیان بیرون! وقتی می‌رفتم داخل، یه حسی شبیه به غرور، درونم رو پر کرده بود؛ اینکه حواسم به رفیقم بوده و امروز هرکاری از دستم برومده براش کردم! ته دلم از این وابستگی خوشحال شدم و بهش افتخار کردم! اون امروز صدای من رو شنید و این برام چیز باارزشی بود! یجورایی دلش به دلم راه داشت!