از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۷)

صدای قدم‌هاش که از پله‌ها پایین میومد رو شنیدم ولی به روی خودم نیاوردم. اونم بدون اینکه من رو مستقیماً در جریان حرف‌هاش بذاره، انگار که داره بلند بلند فکر می‌کنه، شروع کرد به صحبت کردن:تنها شده بودم، به معنای واقعی کلمه تنها. یه هفته نشده بود که پدر و مادرم رو توی یه سانحه‌ی تصادف از دست دادم. اونها از زندگیم بیرون رفته بودن و حالا نوبت من بود که باید از خونه می‌زدم بیرون. آسون نبود‌؛ عزیزدردونه‌ی بابا، که تا خَم به اَبروش میومد، دنیا رو براش زیر و رو می‌کرد! بابام یه معلم ساده بود و زندگی ما هم شدیدا ساده. مادرم عاشق بابام بود و عاشق خونه و عاشق من. زندگیِ ما یه ترکیب دستچین بود؛ طوری که هر سه‌تاییمون کنار همدیگه کامل بودیم. بهمون خوش‌میگذشت. حالا دوتا تیکه از این پازل کم شده بود و من نمی‌دونستم این خلا رو چطوری پر کنم. هیچ کس و کار و فامیلی نداشتیم. پدر و مادرم، هردو بزرگ‌ شده‌ی بهزیستی بودن. چیزی که من تا به اون روز داخل اون خونه دیده بودم، به جز عشق، تعریف دیگه‌ای نداشت. حالا باید این شکل از رو کجا پیدا می‌کردم. من برای تنهایی ساخته نشده بودم؛ اینکه روی پای خودم وایستم. همیشه یکی بود که هوام رو داشته باشه. شاید باید از این بابت از خانوادم گلایه کنم!بیست و چهار سالم بود و تا اون‌ موقع تنها تفریحات من مربوط می‌شد به دورهمی‌های دوستانه داخل خونه‌های رفیق‌های صمیمیم یا نهایتا خوابگاه دانشجویی؛ کمتر به محل‌های شلوغ پا می‌ذاشتم. نه اینکه از آدم‌ها فراری باشم یا توصیه‌ی خانوادم این باشه، به گمونِ خودم هنوز وقتش نرسیده بود؛ و من نمی‌دوستم کی وقتش می‌رسه. بیشتر اهل مطالعه بودم. با اینکه رشته‌ی تحصیلیم ریاضیات بود اما علاقه‌ی زیادی به شناخت آدم‌ها و خصوصیات رفتاریشون داشتم واسه همون قفسه‌ی کتاب‌هام پر بود از کتاب‌های موفقیت و مراقبه‌ی روح و ذهن و روانشناسی و... همیشه حرف واسه گفتن داشتم اما تنها رفیقم همون میز مطالعه‌ام بود؛ سکوت و کاغذ آ-چهار و یه خودکار بیک؛ که بعد از اون اتفاقِ سیاه، دیگه هیچ به کارم نیومد. تِرم آخرِ دانشگام بود و ترس وجودم رو پر کرده بود؛ که بعد از این باید کجا برم. باید چیکار کنم و...برخلاف عادتم، دعوت یکی از دوست‌هام رو برای جشن فارق‌التحصیلی (یه مهمونی خصوصی که قرار بود اکثرا بچه‌های هم رشته‌ی خودمون داخلش حضور داشته باشن؛ که البته قرار بود...) قبول کردم. یه لباس ساده انتخاب کردم و سرراهم یه مقدار خرت و پرت خریدم و رفتم که بهشون ملحق بشم. با خودم عهد کرده بودم که تا می‌تونم خوش‌بگذرونم. بخندم و برای یک شب هم که شده گذشته رو فراموش کنم. مهمونی ساعت نه شروع می‌شد. یه ویلای بیرون از شهر که مال بابای یکی از بچه‌ها بود. با احوالپرسی گرم دوستم، یه صندلی داخل تراس رو انتخاب کردم و مشغول تماشای منظره‌ی کوه‌های روبرو شدم. یکی یکی به جمعیت مهمون‌ها اضافه می‌شد. صدای هیاهویی که داخل ساختمون پیچیده بود، موزیک و ماشین‌هایی که داخل پارکینگ به صف می‌شدن، بهم نوع دیگه‌ای از زندگی رو معرفی می‌کردن؛ نقطه‌ی مقابل زندگی‌ای که من از اونجا اومده بودم. می‌دونستم که اگه همچنان بخوام به گوشه نشینیِ خودم ادامه بدم، هیچوقت نمی‌تونم سر قولی که به خودم دادم بمونم؛ پس آخرین جرعه‌ی آب‌میوه‌ام رو خوردم و رفتم داخل تا به بقیه ملحق بشم.تفاوت، نه فقط توی رفتار که حتی از مدل لباسی که انتخاب کرده بودم هم مشخص بود و باعث می‌شد تا از سایر مهمون‌ها متمایز باشم. هرکی دست یه نفر رو گرفته بود و همراه خودش به اونجا آورده بود. لباس‌های راحت، آرایش‌های غلیظ، چیزهایی که تا قبل از اون اتفاق، این کار رو مختص به آدم‌های کوته‌فکر می‌دونستم؛ ذهنم رو تحریک کرد تا بیشتر بهشون فکر کنم. سراغ یکی از هم‌کلاسی‌هام رو گرفتم (چون اونم مثه من تنها بود) شروع کردیم به صحبت و بگو و بخند. یکی دوساعتی از مهمونی رد می‌شد که دختر جوونی که یجورایی مسعول هماهنگی اون مراسم بود (که بعدها متوجه شدم دختر جناب دکتر هستن) همه رو به سکوت دعوت کرد. چون قرار بود با نطق بلند و بالای آقای دکتر، همه رو به صرف نوشیدنی (مشروب) دعوت بکنن.یه مرد میانسال با سر و وضع کاملا غیررسمی که به هر کسی شباهت داشت اِلا یه دکتر، شروع به خوشامدگویی از حاضرین کرد. چند تا خاطره از دوران دانشجویی خودش تعریف کرد و مسیری که بعد از اون در پیش گرفته بود. بعدش از هدف اصلیِ زندگیش که لذت بردن از زندگی بود صحبت کرد؛ اینکه این نکته باید در راس هِرم اولویت‌های یه آدم قرار داشته باشه. در آخر هم با چند تا شوخی بیمزه، مجددا اداره‌ی ادامه‌ی مراسم رو به دخترش واگذار کرد.سینی‌های مشروب در حال چرخیدن بود و من برعکس اطرافیانم که مشتاق بودن تا هرچه زودتر به جمعِ خوش‌گذرون‌ها بپیوندن، سردرگم برای انتخاب این گزینه از برنامه‌های مهمونی بودم. تابحال حتی بوی الکل هم مشامم نرسیده بود. از حالت‌های بعد از اون، هیچ اطلاعی نداشتم. می‌ترسیدم با ناشی‌گَریم، باعث آبروریزی بشم. ولی ترسِ از قضاوت‌های دوست‌هام و فرار از غم سنگین تنهاییم، باعث شد تا با جسارت هرچه تمام‌تر، با اولین تجربه‌ی متفاوتِ زندگیِ متفاوتم رو در رو بشم.هیچوقت یادم نمیره، اولین جرعه که پایین رفت، تمام وجودم گُر گرفت. بلافاصله بعد از اون حرکت، هاله‌ی خجالت از بین رفت و خودم رو دیدم که در حال همراهی کردن دوست‌هام برای گیلاس‌های بعدی‌ام. انگار به بُعد چهارم پرتاب شده بودم. پاهام روی زمین بود اما خودم یه جای دیگه. صدای خنده‌ی بابام رو میون خنده‌‌های بقیه می‌شنیدم. می‌دیدم که اونم از این شهامت من برای پیوستن به دنیای آدم‌ها خوشحال بود. رقصیدم و خندیدم. صدای قهقهه‌هام، فضای ساختمون رو پر کرده بود. نفهمیدم چقدر زمان گذشت، همین که تونستم یخورده تعادلم رو حفظ کنم، خودم رو گوشه‌ی باغ، در حال بالا آوردن پیدا کردم. در همون حین یه لبخند کذایی روی لب‌هام بود و جمله‌هایی نامفهوم رو زمزمه می‌کردم. به درختِ پشت سرم تکیه دادم و آروم آروم نشستم. نگام از لابلای شاخ و برگ درخت‌ها، ماه رو پیدا کرد. نفس‌های عمیقی کشیدم چشمام رو بستم...با احساس کردن حرارت نفس‌هایی که نزدیک صورتم بود، از جام پریدم. توی اون تاریک‌روشنی، اول قادر به تشخیص عامل اون ماجرا نشدم؛ گمون کردم حیوونی، چیزیه اما وقتی صحبت کرد، متوجه اشتباهم شدم. از تن صداش متوجه شدم که یه مردِ! دروغ چرا، ترس برم داشت که نکنه توی این خلوتی و دور از چشم بقیه، اتفاق بدی برام بیفته. ولی وقتی با آرامشِ صدای اون شخص مواجه شدم، کم کم از ترسم کاسته شد. روبروم چَمباتمه زده بود و یه لیوان آب خنک بهم تعارف کرد؛ گفت که برای این حالتم کارسازه. بلند شد و دستش رو به سمتم دراز کرد؛ درخواستش رو با تردید قبول کردم و از جام بلند شدم. چند قدمی جلوتر رفت و منم پشت سرش همراهیش کردم. هر از چند گاهی، یه نگاه بهم مینداخت تا مطمعن بشه روبراهم. تقریبا هوشیار شده بودم و راه رفتن برام آسون‌تر شده بود. ذهنم همش درگیر شناختن اون غریبه شده بود. لیست آدم‌هایی که از قبل و داخل اون مهمونی می‌شناختم، از خاطرم می‌گذشتن. تا اینکه متوجه‌ شدم فاصله‌‌مون کمتر شده و اون شخص به صورت نامحسوسی من رو به داخل آلاچیقی که مقابلم قرار داشت هدایتم می‌کنه.با قدم‌های بلند، پله‌های آلاچیق را به داخل قدم برداشت و روی سکوی سیمانی‌ای که داخلش تَعبیه شده بود نشست. من در فاصله‌ی چند قدمیِ درب ورودی ایستادم و ساکت، زیرچشمی بهش نگاه می‌کردم؛ در همون حالتِ پردازش داده‌های ذهنیم به سر می‌بردم که سکوت شکسته شد:《گمون کنم بشناسمت. خاااانومِ... سهیلی؛ سودا سهیلی، درسته؟! دانشجوی رشته‌ی ریاضیات! گرایشه...؟ الان حضور ذهن ندارم. ولی یادمه از دانشجوهای خوبم بودی! همه‌ی کلاس‌هات رو بدون غیبت حضور داشتی! راستی بابت خانوادت متاسفم!》 خشکم زد! من رو از کجا می‌شناخت؟ ولی هرچی بود؛ خوب کارش رو بلد بود. تونست توجهم رو به خودش جلب کنه؛ بدون اینکه مستقیما اینو ازم درخواست کنه، من رو دعوت کرد تا برم کنارش بشینم!دیگه دست از کنجکاوی برداشتم و مثه دوتا دوست شروع کردیم به حرف زدن. چمیدونی، شاید هنوز اثرات مستی کاملا از وجودم رخت نَبسته بود! سکوت کرده بود و از سیر تا پیاز زندگیم رو گوش داد. صادقانه می‌تونم بگم؛ تنها کسی بود که تا اون زمان، باهاش انقدر احساس راحتی می‌کردم. بدون ترس، از ترس‌هام براش گفتم؛ از آرزوهام؛ از تنهایی‌هام... شاید همین غریبگی، این حسِ صحبت کردن رو پررنگ‌تر کرده بود. میدونی، آدم گاهی دوسداره دوتا گوشِ شنوا پیدا کنه تا تمام‌قد خودش رو خالی کنه؛ کسی که هیچی از زنگیش ندونه؛ یه غریبه! شاید نتونم بگم که اون‌شب از بهترین شب‌های زندگیم بود؛ از خاص‌ترین شب‌ها یا چمیدونم، هر عبارتی که برای بیان کردن احساس درمورد این جور اتفاق‌ها استفاده میشه، اما به جرات میتونم بگم، اولین شب در طول عمرم بود که به معنای واقعی زندگی کردم.این‌ها رو گفت و رفت سراغ ناخُنک زدن به سوپ مرغ که داشت قُل‌های آخرش رو می‌زد. همینطور که به سمت قابلمه قدم برمی‌داشت، بلند بلند گفت:《اولین و تنها کسی هستی ک این حرف‌ها رو بهش زدم. یادت نره! ولی هنوز مونده تا کاملا از داستان زندگیم باخبر بشی! بریم تا یخورده شبیه باقی آدم‌ها، نیازِ گرسنگیمون رو برطرف کنیم تا بعدا... 》از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۶)