دویست و پنجاه و شش" یا "قاب قرمز"

در ستایش فیلم "درباره ی عشق کیشلوفسکی"حبس می‌کنم. دم و بازدمم را. قلبم آرام آرام، تندتر می‌کوبد. زلفم را یک سوی شانه می‌ریزم و قلم را در رنگ قرمز می‌برم. موهای کم جان قلم مو در سطل قرمز می‌رقصند. رقصی آرام و از سر تواضع. صفحه سفید است و تمام نقش ها مرا می‌خوانند. هرگوشه این چهارچوب خالی می‌خوانُدم به چرخشی نرم. تمام زیبایی جهان معطل من است. معطل ضربه‌ای تیره روی بوم. نفس بیرون می‌دهم و از پنجره به قابهای روبرو نگاه می‌کنم. پنجره های مستطیلی یک شکل. هر مستطیل بی‌هویت تر از دیگری. میان این چهارچوب تکرار، یک پنجره است که می‌دانم من و سطل قرمز و موهایم را تماشا می‌کند.پسر چشم از دوربین برمی‌دارد و پارچه قرمز را روی دوربین می‌اندازد. ساعت کوک شده طوسی در آستانه زنگ زدن است و پسر مشتاق وصال. دیداری از آن سوی بلوک. دیداری که معشوقش هیچ گاه انتظار نمی‌کشد، قلبش تند نمی‌زند. معشوقی که هر شب بی حواس می‌نشیند جلوی تابلو نیمه کاره اش و دل پسر را می‌لرزاند. پسر چشم روشنش را بر دوربین می‌گذارد و انگشتانش را در حفرهای تلفن می‌لغزاند.چپ. بالا. کمی آن طرف تر. قلم را جلو می‌برم. دلبرکانم دست از ‌عشوه برداشته اند و سوگلی‌شان از میان سپیدی تابلو فرا می‌خواندم. خطی قرمز می‌کشم. تلفن زنگ می‌خورد. تلفن تنهای طوسی زنگ می‌خورد و سوگلی ام لب ور می‌چیند و پشت چشم نازک می‌کند. بله. الو. صدای نفس هایش می‌آید. صدای نفسهای عاشقانه یک بی قرار. صدای نفس کشیدنت را می‌شنوم عوضی. حرف بزن. حرف نمی‌زند. قرمزی روی قلم مو قهر می‌کند. خط وسط تابلو بلاتکلیف چشم می‌چرخاند. تلفن را می‌کوبم. تلق.پسر چرخ دستی را می‌کِشد. روی پله های میان دو بلوک. تلق تلق. هر پله نفسش را می‌بُرد و کیف می‌کند. انگار هر بی نفسی، یک نفس به او نزدیکش می‌کند. او که آنقدر متین دل می‌بُرد و نمی‌داند یک نفر به هر ستون سیمانی که لحظه های اندک دیدارشان را می‌گیرد حسادت می‌کند. صدای برهم خوردن شیشه های شیر مثل دختر است. ظریف و شکننده. انگار صدای او از شیشه باشد و این سمفونی بی نظیر صدای اوست. انگار با هر صدایی فرا می‌خواندش. چرخ از پسر جلو می‌زند. دنبالم کن. مرا می‌خواهی بیا. نفس گیر و هراسان بیا.راست. پایین. قلم می‌کشاندم. می‌روم تا پایین. تاب می‌خورد و پیچ می‌خورم. سرخی تمام می‌شود. تمام سرخ های دنیا تمام می‌شوند. تمام بلوزها، ماشین ها، شال گردن ها. همه جمع می‌شوند در این خط باریک سرخ روی سپیدی.پسر در راهرو راه می‌رود و راهرو راه می‌دهد. راه می‌دهد تا خانه. صدای شیشه های شیر آرام شده اند. مثل نجوای عاشقانه دم صبح. پسر زنگ می‌زند. صدای تیز زنگ، نرمی و خنکای صبح را می‌بُرد. شیشه ها ساکتند. مثل تردید لبخند آشنایی، که اگر زده شود تمام است. لحظه‌ای که دختر لبخند بزند تمام است. تماشای لبخندهایش از پس دوربین و پارچه قرمز، مثل تماشای گزارش کارخانه شیشه سازی است. دور و لمس نشدنی. از پس یک مستطیل و با واسطه. شیشه را زمین می‌گذارد. پسر شیشه را زمین می‌گذارد. جینگ. این صدا تعبیر ندارد. مثل نگاه های اتفاقی است در ایستگاه اتوبوس یا اداره پست. نگاهی از سر غریزه یا حتی ادب. نگاهی که نمی‌شود هیچ حسابی رویش باز کرد.بالا. شیشه خالی شیر را بالا گرفته ام. به امید قطره‌ای. خالی. مثل گوشه پایین و سمت راست تابلو. سفید. سفید و بلاتکلیف. حیران که شیرها چطور هر شب تمام می‌شوند و هر صبح آغاز می‌شوند. چطور هر صبح خورشید برمی‌گردد. هر صبح و هر روشنی. سفید و نورانی. انگار هیچ وقت بطری ها خالی نبوده اند.پسر، دختر و بطری شیر را تماشا می‌کند. دختر که پشت میز چوبی اش نشسته و بطری کج می‌شود و روی میز پخش می‌شود و حیف که نمی‌شود همین چوب، لکه های شیر را با اندک موهای زن و انگشتان بی نظیرش قاب کرد و به دیوار زد. پسر غم دختر را تماشا می‌کند و دلش می‌خواهد بطری صدایی در بیاورد شاید دلش قرص شود. که حال دختر دوباره خوش می‌شود و دوباره جلوی تابلو سفیدش می‌نشیند و بی حواس می‌آفریند. از تمام قابهای مستطیلی دنیا، شیشه های اداره پست، کیوسک های زرد تلفن، پاکتهای پست جعلی، نیمکت های پاییزی حتی تماشای مسابقه دختر شایسته، این تنها مستطیل مهم دنیاست. تنها مستطیلی که در آن قشنگترین اتفاق دنیا نفس می‌کشد. فرسنگ ها دورتر از بلوک روبرو. انگار کارت پستال بدون آدرسی باشد که از اداره پست بلند کرده باشد و هر شب بی تاب نگاهش کند. مستطیل روبرو تنها سهمش از وصیت دوستی قدیمی است. خاطره‌ای از معشوق دست نیافتنی.بالا تا پایین تابلو را برانداز می‌کنم. سرخ است و سفید. سفید به اندازه تمام شیرهایی که روی میز چوبی لغزیده باشند. بوم نیمه خیس را می‌کشانم تا دم پنجره مستطیلی. تکیه اش می‌دهم به میز چوبی وسط آشپزخانه رو به پنجره های ساختمانهای روبرو. می‌دانم الان است که پسرک موبور محجوب، سر از نگاتیوهای خاک گرفته کیشلوفسکی بلند کند و برود بنشیند پشت پنجره و پارچه قرمزش را از دوربین نحیفش بکشد و من و تابلو و سطل قرمزم را تماشا کند. نفسش حبس شود و بر ستون های سیمانی کنار پنجره لعنت بفرستد. الان است که سمفونی شیشه ها بریزد توی راهرو و بوی صبح و شیر همه جا را پر کند. شال گردن قرمزم کجاست؟شهرزاد دادگر-اردیبهشت نود و سه