سنگسار ِ نامشخص

سنگسار نا مشخصچوبی که در دست داشتیم را برای محافظت از خود مان در برابر موش های صحرا ِ گرفته بودیم.کوله پشتی سونیا به دست من بود و کوله پشتی خودم بر پشت شانه ام.او چند قدم جلوتر از من بود.شقایق هم یک قدم به پیش میماند و یک جیغ می‌زد او حتی از سایه ِ خودش می‌ترسید.مدام می‌گفت، دیدن یک چیز از اینجا رد شد؟علینا، جسور‌تر از همه مان بود، دختر زبر و چالاک.او از ما چندمتر فاصله داشت و همچنین چوبی در دست داشت.آفتاب گرم ِ بود، کوه پست و بلند، بوته های که رنگ شانرا تغییر داده اند دور و برمان زیاد بود.خوبه که به حرف خاله طاهره گوش دادیم،او گفته بود همه تان با خود آب ببرید. هوا گرم است و تشنه می‌شویدآفتاب گرم ِ بود، کوه پست و بلندی زیادی داشت،بوته های فراوانی بود که رنگ شانرا تغییر داده اند.و زمینی که مدت ها بود هیچ انسانی در آنجا قدم ننهاده است.از شدت گرمی همه مان تشنه ایم ولی جایی مناسبی برای نشستن نبود.دنبال یک جایی مناسب‌تری بودیم که چند لحظه استراحت کنیم و غذا بخوریم و منبعد به جستجو و گردش مان ادامه می‌دادیمآسمان مثل آینه صاف بود و هوا گرم، کیف های مان سنگینی می‌کرد.صدای علینا و هلن از دورتر می‌آمد بیاین…بیاید…من، شقایق و سونیا با ذهن کنجکاو دویدم.آنجا که رسیدیم، زمین پهناور و برابر بود، می‌شود سفره را آنجا پهن کرد و غذا خورد.جای بد ولی خوبی بود، آنجا فارغ از غم جهان بودیم ولی مجبور بودیم تمام لوازم را با خودمان حمل کنیم.راه ماشین نبود.کوهستان بود دیگر!سونیا و شقایق فرش را روی زمین انداختن و بلافاصله خودشان دراز کشیند هلن کلا آفتابی اش را از کیف بیرون کشید و بر سرش گذاشت.او به پوست اش خیلی حساس بود. گاهی به شوخی می‌گفت دوست ندارم مثل شما سیاه ِ زاغیشم، و اونوقت هیچ وقت خانه بخت نمیرم.دختر شوخ و شادی بود.۲۱ سال اش بود، چشمان سیاه و بادامی ِ داشت.علینا کیف هارا باز می‌کرد، خوراکی و پیاله های از جنس پلاستیک را از آن بیرون می‌کشید و می‌گفت: اکیپ خواب برده ها، شرط می‌زنم اگر من نباشم هیچ جا رفته نمی‌توانید. راست می‌گفت، همیشه او بود که اجازه از طرف خانواده می‌گیرفت و بیشتر لوازم مورد نیاز را حمل می‌کرد.هوا همچنین گرم بود، چای سیاه می‌نوشیدیم و آب نباتی در دهن انداخته بودم و او را می‌چوشیدم.ایستاده شده بودم و در افکارم و در آن فضا می‌چرخیدم.چندم قدم دور تر‌ شده بودم، گاهی سنگ هارا با پایم می‌زدم.چشم ام به استخوان ِ که شباهت زیادی به قبرغه یا همان دنده آدم داشت افتاد.یکی نبود، بلکه بسیار بود.سوت زدم و بقیه را صدا کردمدخترها هم رسیدند، او را به آن‌ها نشان دادم و هر یک نظر شانرا می‌گفتن.شقایق حرف سر زبانش همیشه شوهر بود، گفت: نکند شوهرمن بوده و ننه‌ش کشته‌تش؟سونیا خندید و جواب او را با لگدی به آن استخوان ها داد.علینا استخوان را در دست گرفته بود و می‌گفت: فکر نکنم استخوان آدم باشد.آدم و اینجا؟اینجا هیچ خانه ِ نیست، آدم از کجا شد؟ هلن سرش را پایین انداخت و گفت: ممکن است قتل باشد، ممکن است کسی کشته باشدش و اینحا دفن اش کرده باشد.همه حرف او را ناشنیده گرفتند و علینا گفت: اگر آدم است پس سرش و بقیه استخوان های اعضای بدن اش کو؟تبر کوچکی که با خود، برای شکستن هیزم آوره بودیم را در دست گرفتیم، و نوبت زمین را می‌کندیم.با هر باز زدن تبر بر زمین استخوان بیشتری به دست میامد. و سوال ها بیشتر می‌شود.بیشتر استخوان ها نزدیک به نابودی بودند.وقتی به دست می‌گرفتیم، اندکی می‌شارید.علینا به کندن زمین ادامه داد.تا همه استخوان های بدن یک انسان به دست آمد.برای اینکه همه می‌خواستیم مطمئن شویم، استخوان را کنار هم چیدیم، گردن، ستون فقران، دنده ها، لگن، دست انگشت های نیمه باقی مانده‌ و پاه!تنها چیزی که کم بود داشت از اعضای بدن یک انسان سر او بود.سرش ناپیدا بود و نا معلوم.من و علینا چهار طرف را با دقت کامل نگاه می‌کردیم و دنبال سرش بودیم، و سوال این بود چرا این مرده اینطور دفن شده است؟از کمر پایین زیر خاک و بقیه بیرون خاک؟علینا گفت: میدانی سارینا؟ قدیم ها اگر زنی را گنهکار می‌دانستن سنگسار اش می‌کردند.شاید این هم جز همان زن ها بوده.او سه سال بزرگتر از من بود، سه سال گرما و سرما دیده‌تر…از او پرسیدم: بنظرت چه گناهی کرده باشد؟و از کجا معلوم که زن است؟او بی‌خبری اش را گفت و در فکر بود‌.سرش نبود و طبق حدس و گمان ما شاید حیوانی برداشته است و برده باشدش.برگشتیم به جا مان، ترس داشتیم، و به چهار طرف مان نگاه می‌کردیم‌حس مشترکی داشتیم، گمان می‌کردیم یکی از جایی نگاه می‌کند.