شب پانصد و شصت یا ممارست

جمعه‌ی غریب‌الغربا، با لیدی گاگا، قهوه و زوم شروع شد. کار می‌کنیم، شب را، روز را، هنوز را. در عجبم از کی به لیدی گاگا علاقمند شدم!اوضاع خوب است. کار زیاد. برویم مرحله‌ی بعد.با مامان ویدیو کال، گزارش کوتاه تماس تلفنی‌ام با یکی از پتانسیل‌های ارزشمند پروژه برای تولید. مامان، به آتش قسم داد، به گرمایش، که خبر خوبی بشنوم.من، روزهای زیر پرس‌ای دارم. اگر مثال الماس شدن، تحت فشار بودن را به عنوان تمثیل بپذیریم، اینجا، همین‌جا، نقطه‌ی قبل از تراش خوردن است. تحمل فشار‌های کاری، ددلاین‌های رندوم، خلاقیت و تمرکز، برنامه‌ریزی مالی، مارکتینگ، جلسه‌ی فاندریزینگ حضوری، کانکشن جمع کردن از خلق دنیا، مانا به ایده‌ام، مومن به هدفم، از مسیر کج نشوم.راستش، نمی‌گویم در بدترینم، نه. در بهترینم، اما، در تامام عمر چنین حمایت‌لازم نبودم. حقیقت بگویم؟ شاید حمایت عاطفی، شماره یک نیازهاست. هر چند که تراپی جدید شروع کردم، خواهر هوایم را دارد، رفقا این ور و آن ور. ولی می‌دانی تهش، به گاه موفقیت، به گاه رسیدن، می‌خواهی شادی خبر خوش، هیجان را با کسی تقسیم کنی که برایش مهم است. نه؟ که شادی‌اش شادیت باشد، غم‌اش، غمت؟حالا، که کمی مانده تا قبل از فیلم، علی‌رغم قانون سرسختانه‌ام برای ورود نکردن به رابطه‌ی عاطفی، شاید بخواهم در را کمی باز بگذارم، گاه یک پارتنر حامی، از خلوت بیشتر کمک می‌کند.مثل سارا و زک. سارا فیلمبردارم و زک همسرش تدوین‌گر. من برایشان روخوانی کردم از یک کاراکتر و عشق کردند و خودشان عشق هم‌اند. که به یاری دارند فیلم‌می‌سازند. چنین می‌طلبم.گاه هم ترکیبی می‌خواهیم شترگاو‌پلنگ!من واسه فرار، خیلی زور می‌زنم. خیلی. دپرشن و اضطراب توامان، هم بی‌حسی میاره، هم میل به جنب‌و‌جوش. دوپاره‌ام.و…سخت کار کن. سخت تفریح کن. دیشو قرار بود به سخت تفریح کردن. پاتوق، میکروفون، ساکسیفون.یه سلامتی برای روح پرفتوح شخص شخیص بنده. که تامام بحران‌ها، چاله‌ها و رنج‌ها را تحمل کرد و تامام.دیشو، می‌توانست به درخشانی شروعش جلو برود. شاید هم من آن‌قدر الک‌ام را آویخته‌ام که تحمل فوکوس‌کشی دختران شکست‌خورده‌ای که یا غش می‌کنند یا در دستشویی گریه می‌کنند یا شب را به دگران زهر می‌کنند چون تازه بریک‌آپ کرده‌اند را ندارم.من خودم، درآمده‌ام از خانه، وقت گذاشتم مو درست کردم، خط چشم ژیگول کشیدم، که چی؟ چند ساعتی از دپرشن، اضطراب و وظایفم دور شوم. استندآپ کنم، معاشرت کنم، دوست پیدا کنم.خلاصه، فارغ از بخش جالب، حجمی که بحران همراهمان از من کشید، بدخوابم کرد و فقط توانستم ۶ صبح با خواهر حرف بزنم تکه‌تکه، تا ۱۲ ظهر. که بتوانم ترامای آن حجم اضافه‌کاری دختر همراهمان دیشو را هضم کنم.تمرکزم پایین بود. بخشی از لغات را جویدم. حواسم کمی پرت مخاطب خاص داخل سالن بود. که نشست روبرویم، با کمی لبخند، بی‌ساکسیفون و گوش سپرد به قصه‌ی روز تولد سی سالگیم.اجرایم که تامام شد، چند اجرای خفن دیگر دیدیم. او ساکسیفون به دست گرفت و کولاک کرد. دیرتر، (که فراموش نکنید این وسط‌‌ها همراهم گریه می‌کند، توجه می‌طلبد و نهایتن جایی از شب بهش گفتم متاسفم شب فاکدآپت با شب کلک‌بازی من همزمانه. من تموم تلاشم رو کردم بهتر شی، ولی خودم هم کار اداریم باس راه بیفته. از یادآوریش هم اضطراب می‌گیرم.)دیرتر، ساکسیفونیست که هاست شب هم بود، شروع کرد به جمع کردن کابل‌ها. رفتم یک کابل صدا دست گرفتم و شروع کردم به جمع کردن. کابل جمع‌کرده را نگاه کرد و به خنده گفت: این خوب نیست. گفتم ببین من کارگردان قصه‌م، دارم کمک می‌کنم کار بچه‌های صوت و تصویر راه بیفته. خیلی هم خوبه. گفت من هنوز نمی‌فهمم چرا اون شب جواب سربالا دادی! فرض کن اصلن به پسر جذاب اومده مخت رو بزنه با یک دیالوگ کلیشه مثل «آشنا می‌زنیا» چرا زدی تو پرم!؟ (چرا جدی؟) جواب دادم بهتر از اینا می‌تونی عمل کنی!گفت کجایی هست. گفتم ایران. یا با لهجه امریکا آیرن. گفت هوم ایران. نه من مثل بقیه نیستم، من خیلی جاها بودم! خلاصه‌ی امر، با درامای در جریان، کلافی و مکالمه‌ی موازی به گاه کابل جمع کردن، شب را جمع کردیم.خسته‌ام. از بحران همراه. از نویزهای اضافی شبم. باید برگردم به سیستم تک‌نفره در اجتماع. مگر خواهر کنارم باشد یا کسی همانقدر عزیز و مغز تمیز.من پارتی‌های از این سنگین‌تر داشتم. دو‌ روز‌ نخوابیدن‌ و‌ اموری از این دست. امروز، به برکت قهوه و املت صبح قسم، روحم خسته‌ی نجاست و کثافت آن حجم میمون‌گری و توجه‌طلبی دیشو بود. فاک ایت!