برای چندمین بار؛ باز هم من!

من اگر می‌نویسم دلیلش این‌ست که تنهایم.اگر زیاد می‌نویسم دلیلش این‌ست که تنهایم.من اگر می‌توانم نسبت به بعضی، رُلِ یک آدمِ احساساتیِ عاشق-پیشه را خوب بازی کنم، به این خاطر است که از واقعیت دورم. یعنی چه؟ یعنی عاشقی را به آن معنای واقعیِ خودش از نزدیک لمس نکرده‌ام و چیزی نزدیک به ایده‌آل‌هایم را در خیالم نقاشی می‌کنم و می‌نویسمش.من اگر هرچیزی را نسبتاً درست به تصویر می‌کشم، معنایش این‌ست که آن چیز را کم دارم پس دوست دارم که لااقل در نوشته‌هایم بهش برسم.اینگونه بگویم راحت‌ترم! من اگر می‌نویسم دلیلش این‌ست که کارِ دیگری جز آن اَزم برنمی‌آید؛ نوشتن کار من‌ است. هرکسی کاره‌ای‌ست دیگر؛ من هم نویسنده‌ام. مگر نویسنده کیست؟ او که از شرق تا غرب با شنیدنِ نامش، تن‌شان به لرزه می‌افتد؟ مثلا تولستوی؟ نه، عقیده‌ی من چیز دیگری‌ست. من می‌گویم نویسنده به هر شخصی گفته می‌شود که چند لحظه‌ای از زمان خود را صرف نوشتن می‌کند؛ همان زمان‌هایی که دیگران به کارهای دیگری مشغول‌اند. حال این وسط فردی پیدا می‌شود که بیشتر درگیرش می‌شود و طبیعتاً هم بیشتر رشد می‌کند.من نویسنده‌ی زندگیِ خودم هستم. من را اگر می‌خواهی که بیشتر بشناسی، نوشته‌هایم را بخوان. من در سطر به سطرِ نوشته‌هایم قدم می‌زنم. در جایی که خوشحالم، کلماتم به تو می‌گویند که خوشحالم. اگر ناراحتم و چیزی اذیتم می‌کند نیز همینطور. من اگر تخیلی می‌نویسم، قطعا آنجا که مشغولِ نوشتن هستم، برروی زمین نیستم؛ من را در همان تخیل پیدا می‌کنی؛ شک نکن! در عاشقانه‌هایم، عاشقم. در کنایه‌هایم قطعا چیزی یا کسی مجبورم به این کار کرده است. این را هم در پرانتز بگویم، گاهی که دلم هوس بی‌ادبی می‌کند، در مودبانه‌ترین حالتِ ممکن_در لفافه_خودم را خالی می‌کنم. نمی‌گذارم چیزی درونم بماند!من یک همه‌چیز-نویسم. هرچیزی، در هر ساعتی از شبانه‌روز که از مسیر ذهنم عبور کند، بعید است که در یادداشت‌هایم ثبت نشود. مگر خیلی خسته باشم یا به هر دلیلی به ابزارِ نوشتن دسترسی نداشته باشم که آن هم احتمالش بسیار پایین است. دروغ چرا، در ابتدا_گاهی هم اکنون_توجهِ مخاطبانم در نوشته‌هایم تاثیر داشته و دارد؛ اینکه فلان چیز ارزشِ نوشتن ندارد. کسی علاقه‌ای به آن نشان نمی‌دهد یا برای خواننده خیلی تند و ناراحت‌کننده است. یک نمونه‌اش همین داستان‌هایی که احتمالا از من خوانده باشید؛ آنچنان توجهی به آن نمی‌شود. ولی رفته رفته یاد گرفتم که من در آن لحظه‌ای که می‌نویسم، همان هستم که می‌نویسم. حد و اندازه‌ی من_کیفیتِ کارم_همان‌قدر است که نوشته‌ام بهم نشان می‌دهد. این که کسی با خطِ فکریِ من ارتباط برقرار نمی‌کند، مشکل از من نیست؛ هرکسی جوری‌ست، من هم اینطوری‌ام. پس نباید با خود بگویم که من بد می‌نویسم. من باید سبک دیگری را امتحان کنم. من باید جور دیگری، مطابق با سلایقِ دیگری بنویسم. هر پنج انگشت که شبیه بهم نیستند. بلاخره کسی پیدا می‌شود که از شروع تا پایانِ نوشته‌هایم را حوصله کند و اَزشان لذت ببرد. همه که قرار نیست از نان بَربَری خوش‌شان بیاید ها! اما قبول دارم که در بعضی نوشته‌هایم راحت‌تر از باقی، منظور را می‌رسانم؛ این در دلنوشته‌هایم بیشتر به چشم می‌خورد به گمانم! دلیلش هم این‌ست که وقتِ بیشتری را صرف آن کرده‌ام. به نوعی بیشتر با آنها زندگی کرده‌ام! شبیه‌تر‌ند به حال و احوالِ آن‌روزهای من که می‌تواند شبیه به شخصِ دیگری هم باشد و این یعنی من با تمرینِ بیشتر می‌توانم در داستان‌هایم نیز همین کِشش و ظرافت را به دست بیاورم.اما خوب چیزی هم هست که نمی‌شود از آن چشم پوشاند و آن این‌ست که آدم وقتی کاری را می‌کند دوست‌ دارد بازخوردش را نیز ببیند. یک جوری می‌توان گفت نیازِ به دیده شدن در حد معقول و این طبیعی‌ست ولی متاسفانه در فرهنگی که ما دچارِ آن شده‌ایم، اگر یک ابزار برای معرفی پیدا نشود، این درد کمی دردناک‌تر از حالتِ معمول است؛ چمیدانم، مثلا فلانه کس که قدری سَری در سرها دارد، به مخاطبانش معرفی‌ات کند یا فلان رسانه مانند اینستاگرام نوشته‌هایت را در معرض دید بگذارد و... این‌ها سرعت‌گیرهایی هستند آزار دهنده و خواه یا ناخواه در هر فرهنگی شبیه به آن هست و از بین هم نمی‌روند. این ماییم که باید راهی برای مقابله با آنها پیدا کنیم و قطعا آسان هم نیست که مسیرِ رسیدن به اهداف‌مان را از راه درستش هموار کنیم. چه می‌شود کرد؛ به قولی آدم است و مشکلاتش دیگر ها!؟آری. من یک نویسنده‌ی نو-پا هستم که از قدم گذاردن در این مسیر راضی‌ست و تا حدودی هم لذت‌هایش را از این انتخابم برده‌ است. به هرحال علاقه‌ام است و زشت و زیبایش را به جان می‌خرم و سعیم این‌ست که تا جایی که در توانم است، حاشیه‌ها را نادیده بگیرم و از راهنمایی‌ها و ابزار‌هایی که در دسترسم هستند، استفاده‌ی درست را ببرم. حال اگر جایی هم کوتاهی کردم که ناز شصتم! لابد ظرفیتم به همان اندازه بوده. نوشتن را دوست دارم. کتاب خواندن را دوست دارم و دوست دارم که روزی کتابِ خود را در یک ویترین، لابلای آثارِ دیگر نویسنده‌ها ببینم و برایم هیچ‌چیز از این خوشحال‌کننده‌تر نیست. پس تا آن روز!