چرا باید بی اندیشیم؟

بسیار شنیده ایم و خوانده ایم که:بی اندیشید!اهل تفکر و مطالعه باشید !دانایی و معرفت را بجوئید!اما بیائید همین توصیه ها را نیز به تیغ اندیشه بسپاریم، و به سادگی تسلیم این پند و اندرزها نشویم، و بپرسیم که: چرا؟چرا باید به سراغ اندیشه، مطالعه و دانش برویم؟آیا لازم نیست پیش از هر چیز، خودِ اندیشه و تفکّر و دانایی را به پرسش بکشیم، و درباره آنها بی اندیشیم؟آیا لازم نیست پیش از اندیشیدن به چیزهای دیگر، نخست به خودِ اندیشه بی اندیشیم؟به نظر من اندیشیدن و دانایی، برای حیات آدمی امری بسیار ضروری و سودمند است!چرا که وضعیت انسان، چه به لحاظ فردی و چه اجتماعی، بسیار اندیشه برانگیز، و پر از مسائل و بحران ها است!اما اگر به راستی انسان این ضرورت و سودمندیِ اندیشیدن و دانایی را درک میکند، و به نحو جدّی دچار پرسش و مسئله است، چه لزومی دارد به او توصیه کنیم که بی اندیش و در پی دانایی باش!؟آیا لزومی دارد به فردی که تشنه است، دائما توصیه کنیم که آب بنوش!؟و اگر انسان این ضرورت و سودمندیِ تفکّر را درک نکند، اینهمه توصیه به اندیشیدن،مطالعه و جُستن دانش،چه فایده و چه معنایی دارد؟؟مانند آنکه فردی را که گرسنه نیست، دائماً توصیه به غذا خوردن کنیم که کاری بیهوده و بی معناست!!پس نکته اینجاست که آیا ما نسبت به وضعیت انسانی خودمان، خودآگاهیم؟آیا به وضعیت اندیشه برانگیز، بحرانی و پر مسئله حیات انسانی آگاهی داریم؟؟آیا "من" به عنوان یک انسان، وضع اندیشه برانگیز، بحرانی و پر مسئله خودم را واقعاً درک میکنم؟؟به نظرم پیش از رسیدن به یک چنین خودآگاهی، کسی قادر به اندیشیدن، تفکر و مطالعه به نحوی جدّی و عمیق نخواهد بود!اما این خودآگاهی نسبت به وضعِ بحرانی و اندیشه برانگیزِ زندگی انسان، چگونه به دست می آید؟؟مَثَل کسی که این سوال را میپرسد، همچون کسی است که انگشت خود را در گوشش فرو کرده، و همزمان میپرسد که: چگونه باید صدای کسی را بشنوم!؟هیچ! کافی است انگشتمان را از گوشمان بیرون آوریم و بشنویم! آن وقت خودِ واقعیت ها، خودِ جهان و خودِ زندگی ما را دعوت به اندیشه و تفکر خواهند کرد! و آنگاه اندیشیدن و دانایی را چون اموری ضروری و سودمند درک خواهیم کرد!به عنوان مثال مرگ، واقعیتی قطعی، تکان دهنده و اندیشه برانگیز در زندگی است!اما آیا انسانها به این واقعیت، اجازه سخن گفتن میدهند؟آیا ندای او که ما را به اندیشیدن دعوت میکند را میشنوند؟ما فقط زمانی میتوانیم به نحوی عمیق، جدّی و ارزشمند بی اندیشیم، که ندا و دعوت خودِ جهان، زندگی و واقعیت ها به اندیشیدن را بشنویم و اجابت کنیم!نه اینکه به توصیه این و آن، به سراغ اندیشیدن، مطالعه و دانایی برویم!وضعیت انسان در این جهان، مانند وضعیت یک بندباز است ! بندبازی که بر فراز دره ای هولناک از روی طنابی نازک در حال عبور است!همانگونه که بندباز ناچار است هشیار باشد، آدمی نیز اگر وضعیت اضطراری زندگی و آگاهیِ خودش را درک کند، ناگزیر از تفکر و جستجوی دانش خواهد بود، و آن را چون یک ضرورت و نیازی اساسی درک خواهد کرد !اما اگر بندبازی نداند که چه وضع و موقعیتِ اضطراری و هولناکی دارد، آن وقت ضرورت هشیار بودن را نیز درک نخواهد کرد !آدمی نیز اگر وضع و حال خودش را نفهمد و به آن اعتنا نکند، نمیتواند اهل اندیشه و تفکر باشد!به این معناست که اندیشیدن، برای حیات انسانی امری ضروری است،و فقط میتواند ناشی از وضعیت اندیشه برانگیزِ جهانِ او باشد، و نه ناشی از هر علّت یا دلیل دیگری!لذا به تمام کسانی که به نحوی، دیگران را به کتاب خواندن و اندیشیدن توصیه میکنند باید گفت که: به کاری بیهوده و بی معنا میپردازید !اگر میتوانید، ندا و دعوت خودِ زندگی و جهان به اندیشیدن را به گوش مردمان برسانید، آنگاه آنها خود خواهند اندیشید و به سراغ مطالعه و تفکّر و دانایی خواهند رفت !اما نخست آیا خودتان این ندا و دعوت را میشنوید؟!__________________________________مختصر و مفید:1_ خردمند می اندیشد، زیرا اندیشیدن و جستجوی دانایی، امری ضروری و اساسی برای زندگی انسانی است.2_ فقط در صورتی که فرد، این ضرورت و اهمیّت را به نحوی مستقیم و چون یک دَرد ادراک کند، تفکّر و اندیشیدن، به نحوی جدّی، اصیل، عمیق و ارزشمند ممکن میشود.3_ این ضرورت فقط زمانی ادراک میشود، که فرد به جهان، زندگی و واقعیّت ها اجازه دهد تا با خِرَدِ او سخن بگویند، و به ندای ایشان گوشِ جان بسپارد. چرا که حیات انسانی، و وضعیت آگاهیِ انسانی، ذاتاً اندیشه برانگیز است.4_ فرزانه باید که بکوشد تا ندا و دعوت جهان به سوی تفکّر و دانایی را، به گوش مردمان برساند، و آنها را نسبت به دردها، پرسش ها و مسئله ها آگاه کند! نه اینکه صرفاً به جستن دانش یا تفکّر توصیه کند، و یا بکوشد حقیقت را در قالب الفاظ، مفاهیم، باورها و... به خوردشان دهد.تلگرام: @doregard1900