جور دیگر باید سفر کرد

حتما هیجان دارد از اتوبوس پیاده شدیم و وسایلی که ضروری بود را در کوله هایمان گذاشتیم و به راه افتادیم ، قرار بود ماشین های محلی برای سوار کردن ما بیایند .در این فاصله کفش هایم را نگاهی انداختم، به نظرم مناسب بودند .دوباره کوله ام‌ را چک کردم ، همه چیز مرتب بود عینک آفتابی ،‌پانچو ( لباس مخصوص برای باران ) و غذای مختصری برای آن روز .ماشین ها آمدند و سوار شدیم .از بین جاده ها و جنگل هایی عبور کردیم که هیچ وقت نمیشد با اتومبیل شخصی به آن جا سفر کرد ،بازرسی جنگلی که برام تازگی داشت و تا به حال ندیده بودم برای ورود به جنگل هم از ایست بازرسی باید رد شد .خلاصه اینکه به محل مورد نظر رسیدیم و پیاده شدیم .ساعت ۱۱ صبح بود .راهنمای گروه توضیحاتی ارائه داد و پشت سر هم به راه افتادیم .یک مسیر سراشیبی سبز که دور تا دور آن را کوه ها و جنگل های سر به فلک کشیده ی سبز گرفته بودند و ما به اختیار محصور شده بودیم در زیبایی مطلق که چه لذت دارد بودن در چنین محاصره ای.گیاهان مختلفی که در نوع خود بینظیر بودند و شاید تنها جایی که این گیاهان دیده میشدند فقط آن جا بود .یک ساعت پیاده روی کردیم ، به یک روستای خیلی کوچک رسیدیم و تعجب کردیم که چگونه میشود در اینجا زندگی کرد ، دور از شهر و بدون هیچ گونه امکاناتی ، پیرمردی که کنار کندوهایش ایستاده بود و برای ما دست تکان میداد ، از آنجا گذشتیم و به راه ادامه دادیم ، مسیر کمی سخت شد و به سربالایی رسیدیم ، نفس گیر بود ولی چون گروهی حرکت می کردیم خستگی آن کمتر به چشم می آمد. یکی از بچه های گروه شروع به آواز خواندن کرد و دیگران هم با او هم صدا شدند و مسیر طی شد .سه ساعت گذشت ،‌برای ناهار توقف کردیم ،آتشی روشن شد تا کنسروها گرم شوند و دور هم غذایی خوردیم که برایمان تازگی داشت .آماده ی حرکت شدیم ، مسیر رو به رویمان یک‌ راه باریک بود که از یک سمت به پرتگاه ختم میشد و باید احتیاط میکردیم ، آرام و پشت سر هم از آن گذشتیم ، صدای رودخانه ای که از کنارمان در کل مسیر رد می شد زیبایی جنگل را دو چندان کرده بود ، جنگلی ناشناخته که کمتر کسی به آنجا پا گذاشته بود و نام بهشت گمشده برای آن ناچیز به شمار می آمد ، سفری به اعماق جنگل هایی که به خاطر گونه های گیاهیش ثبت جهانی شده بود و از کهن ترین جنگل ها به شمار می آمد .به رودخانه ای رسیدیم که صعب العبور بود و باید از آن عبور می کردیم ، شاید یکی از سخت ترین کارهای زندگیم عبور از آن بود که با کمک گروه با موفقیت انجام شد .زمین پر از برگ هایی بود که به مانند فرشی رنگارنگ زیر پایمان پهن شده باشد و بالای سرمان شاخه های سر به فلک کشیده ی درختان که آسمان را از دیدن زمین محروم کرده بودند و گاهی از لابه لای شاخه هایشان سوسوی نوری به چشم میخورد ، نَمی از باران بر شاخه ها مانده بود و بوی آن نفس هایمان را تازه میکرد و صدای پرندگانی که دلت می خواست چشمانت را ببندی و فقط آوازشان را گوش کنی و به چیز دیگری فکر نکنی.۷ ساعت گذشت و پیمایش ما تمام شد و به مقصد رسیدیم ، مقصد آبشاری بود زیبا در دلِ جنگل های هیرکانی ، جنگل های بِکر و دست نخورده ی خطه ی شمال ، آبشاری پر از ابهت و در عین حال سر به زیر و فروتن ، پر خروش و جاری و مملو از زیباییِ وصف نشدنی که هرچه نگاهش میکردی باز هم کم بود .آری میشود به جای آنکه همه ی مسیر را با اتومبیل طی کرد و ذره ای هم خسته نشد و با کمترین زحمت به آن آبشار رسید گونه ای دیگر به آن دست پیدا کنی ، متفاوت و رمزآلود .گاهی باید مسیر را عوض کنیم و به شیوه ای دیگر راه را طی کنیم ،‌پا بر ناشناخته ها بگذاریم ، به رازها و رمز ها ، باید جور دیگری بر دنیا قدم بگذاریم تا شگفتی هایش را درک کنیم .خداوند یک ویژگی خارق العاده به انسان عطا کرد به نام خلاقیت ، که ما هم خلق کنیم زیبایی را ، خالق باشیم و درک کنیم جانشین او بودن را شما چی ، تا حالا در زندگی خلاقیت داشتید ؟