آینه سفید

گذشته از تمام روزمرگی ها و تنش های میان پدر و مادرش ، صورت خندان و بی اطلاع آن ها درقاب عکس ها، تفات نگاههای پرمعنای آن ها در خوشبختی دور خشک شده روی دیوار، و حالت غصه دار آن روزها ، چیزی این میان بود که او را بیشتر رنج می داد، یک آینه با قاب سفید که با آن عجیب دشمنی داشت شبیه حسی که به عموزاده هایش داشت وقتی که مجبور بود کنار با ایستد و بازیشان را تماشا کند خودش هم نمی دانست چرا او را بازی نمی دهند یا چرا مادربزرگش ذره ای عاطفه به او نداشت و ازهمه رنج آورتر اینکه این اجحاف و جدایی ظالمانه او از هم سن و سال های فامیل، از طرف بزرگترها بود بیشتر از تمام این حس های متفات و مرور آن در ذهن کوچکش نفرتش نسبت به شی بی جانی بود که هروز صورت مسخ شده یک انسان را به تصویر می کشید صورتی که سیاه و سخت و پریشان تنها دغدغه اش برطرف کردن حال آن لحظه اش بود اما دلواپسی موفقیت آن لحظه درآن کار تمام آن چیزی بود که دخترک میخواست. همیشه در گوشه ای پنهان و تک تک کارهایی که در پدرش در خلوت انجام می داد را زیر نظر داشت آینه ای که پشت پنجره آشپزخانه تنظیم میشد تا لحظاتی بعد مورد استفاده قرار بگیرد گوشه ای دیگر ملاقه ای که روی یکی از شعله های اجاق گاز بود که باشعله های قرمز و متعفن میجوشید چیزی شبیه یک جوشانده با بوی عجیب که بابوی تن عرق کرده و لرزان پدر و لحظه ای بعد هم بوی خون تازه فضا را پر می کرد سخت ترین لحظه صورت ملتهب و مشوش پدرش در قاب آینه بود که فریاد می کشید که به سختی جوشانده را در رگ گردنش تزریق کند تمام جانش می لرزید اضطراب اینکه عملیات هروزه پدرش با بدون خطر تمام شود یا بوی خونه تازه که حالش را را بهم می زد تا چند ساعت در فضای آن شکنجه گاه می ماند خشم او را نسبت به آینه بیشتر می کرد آن ساعت های پراسترس اندکی بعد از چرت چندساعته پدرش تمام می شد وقتی که صورت خندان و سرحال او را می دید آرام می شد. پدرش معمولا در عصرها حال بهتری داشت می خندید پول تو جیبی می داد و شب ها ساعات آرامتری نسبت به سایر اوقات داشت زیرا هرکسی به کارخودش مشغول و حالت چهرهای خواهر و برادرهایش مهربانتر بود بیشتر باهم صحبت می کردند خیالش آسوده تربودو فکرش معطوف بازی بود بعد از آن همه سختی و شکنجه..... مثلا مسابقه می گذاشتند که چه کسی زودتر تبلیغات بازرگانی را پیش بینی می کند یا شعر آب زنید راه را کتاب ادبیات خواهرش را چه کسی میتواند بدون تپق روخوانی کند یا به طنازی های کودکانه برادر کوچکش که برای چرت های چرک پدرش شعرهای خنده دار می ساخت که آنها را ساعتها به خنده و قهقهه وا می داشت سرگرمی های جالبی که خودشان ازمیان آشوب های هر روزی کشف کرده بودن آن قدر می خندیدند که اگر کسی بی خبر از کنار آنها رد می شدحتما به خوشبختی هفت رنگشان غبطه می خورد..... تقریبا تمام روزهای آنها شبیه هم بودند یک روز که از خواب بیدار شد حال عحیبی داشت از قضا آن روز هیچ کس در خانه نبود تمام صحنه ها و انتظارها و حالات غریب و محالش مانند فیلم از جلوی چشمانش می گذشت استیصال و غم در سیمای یک کودک 12 ساله معمولا به خاطر نخریدن خوردنی مورد علاقه یا اسباب بازی است که آرزو دارد داشته باشد برای دخترک اما همه چیز متفاوت تر از هر حالت روزمره ای یا خواسته کودکی اش بود میخواست آن غصه های هرروزی اش نباشد یا گناه دزدکی زاغ زدن پدرش از لای در را جبران کند آرام به سوی پنجره قدم برداشت روبروی آیینه ایستاد فریادهای پدر آن سرنگ های کند و بی رحم ، صورت کبود مادر و از لابه لای آن دختری لرزان و مشوش. چشمانش پرشد هیچ گاه انقدر مصمم نبود آینه را از روی طاقچه برداشت بلند کرد و با تمام قدرت بر زمین کوبید نمی دانست چه اتفاقی می افتد یا چه چیزی در انتظارش است اما عصر که شد مادر پنجره آشپزخانه باز کرده بود بوی قرمه سبزی تمام خانه را فرا گرفته بود. با خنده کتاب آبی رنگ روخوانی را برداشت آن روز ویفرو لواشک بیشتر از هروز به جانش می چسبید و شعرها را با دقت بیشتری می خواند آب زنید راه را بوی بهار می رسد...