هذیان

به نام خداوندی که انسان را محدود آفرید...امروز روزی است که تاریخش را به یاد نمی آورم اما به خوبی می توانم آن را پیش بینی کنم.آری پیش بینی کردن زندگی ما دانش آموزان خیلی ساده و پیش پا افتاده است...ساعت 7:40 بود که من وارد مدرسه شدم.وقتی وارد کلاس شدم دوستانم را دیدم که با شوق مشغول تمرین بودن.تمرین اینکه چطور کلاس تاریخ را مطابق میل دبیر مربوطه اش برگزار کنند که بتوانند نیم ساعت زودتر کلاس را تمام کنند.معلم تاریخ وارد کلاس شد.از پچ پچ های بقیه متوجه شدم که قرار بوده است که امروز درباره مفهوم زندگی سخنان گرانبهای دوستان را بشنویم.متوجه ارتباط این موضوع با تاریخ نشدم ولی فکر می کنم که تکنیک خوبی برای پیچاندن کلاس باشد.اگر روزی معلم شدم،قطعا از این تکنیک ها استفاده خواهم کرد.وقتی که داشتم به این چرندیات فکر می کردم متوجه آقا محمد شدم که با تعدادی کاغذ بلند شد و به سمت تخته رفت.و اینگونه بود که ما به گوش دادن محکوم شدیم...محمد:همانطور که در جریان هستید،قرار است که امروز درباره مفهوم زندگی با یکدیگر بحث کنیم...از نظر من زندگی یکی از بزرگترین آثار طبیعت است.زندگی یا همان سبک زندگی ما انسان ها را طبیعت پیرامونمان تعیین می کند،همین.علی:من کاملا با این نگرش مخالف هستم.انسان دارای عقل است،پس نباید مجذوب محیط شود،بلکه باید با تحلیل آن عبرت گیرد و خود را اصلاح کند و بهتر زندگی کند.امیر حسین:مساله بر سر همین بهتر زندگی کردن است.من میزان دانسته ها و نوع آن را غذای روح آدمی می دانم و قطعا زیستن موجودات به روحیات آنان وابسته است.حالا فرض کنیم که غذای نامناسبی را به روح خود داده ایم،مسلما نباید انتظار داشته باشیم که روحمان سالم بماند زیرا نامناسب بودن غذا موجب مسموم شدن روح ما می شود.انسان باید بیاموزد که هر غذایی را به خورد روحش ندهد.آرمان:استدلال جالبی بود،اما براساس همین استدلال تو،یک سوالی پیش می آید،اینکه چگونه باید مناسب یا نامناسب بودن غذای روح را تشخیص دهیم؟امیر حسین:غذای روح هم مثل خوراک جسم است.همانگونه که از عواملی چون تاریخ مصرف،به خوب یا بد بودن غذای جسم خود پی میبریم،می توانیم تشخیص دهیم که باید چه اطلاعاتی را پردازش کنیم.احمد:لطفا می شود بیخیال غذا شوید.بهتر نیست که به جای غذا به تحلیل خود زندگی به طور واضح بپردازیم.مهدی:احمد درست می گوید.ما در تاریخ به مطالعه گذشته پرداخته ایم،با مسائلی چون قدرت-خیانت-ظلم-عدالت و... سروکار داشته ایم.اگر کمی به اتفاقات گذشته بیشتر دقت کنیم،مشخص می شود که یک زندگی ثابت همواره در حال تکرار است.فردی به حکومت و قدرت می رسد_به او خیانت می کنند_نسبت به دیگران بدبین می شود_برای او و حکومتش دشمن ایجاد می شود_شورش به پا می شود و حکومت جدیدی پایه گذاری می شود.محسن:آره،زندگی رکنی ثابت است.اما ثبات و عدم تغییر برای انسان خیلی خطرناک است.به عنوان مثال اینکه از ابتدا سرپناهی برای انسان وجود داشته باشد،به مرور زمان برای انسان بی اهمیت می شود و تنها زمانی به ارزش سرپناه پی می برد که آن را از دست داده باشد.زندگی هم به همین صورت است.تنها زمانی به ارزش آن پی می بریم که مرده باشیم.احمد:یعنی چی؟!یعنی هیچ انسانی نیست که از اول ارزش زندگی را بداند...؟رضا:اصلا رو چه حسابی برای زندگی ارزش تعیین می کنید.محمد:منظورت چیست؟!هر چیزی در این عالم دارای ارزش است.رضا:اصلا ارزش یعنی چی؟شاید زندگی اصلا بی ارزش باشد و ما همه سرکار...در این هنگام بود که معلم به من نگاهی کرد و گفت:نظرت تو چیه صفائی...؟من هم از جایم بلند شدم و گفتم:من فکر می کنم که هیجانات ما انسان ها نسبت به محیط هستش که زندگی رو می سازه. معلم:خوب،دیگه کافیه،امروز برای من کاری پیش اومده و من مجبور هستم که کلاس شما رو زودتر تعطیل کنم.فقط یک چیزی...امروز ناخواسته بخش مهمی از تاریخ را آموختید...«هذیان»بزگترین عیب انسان ها این است که منکر ضعف و محدودیت خود می شوند.به جلسه امروز دقت کنید...این همه زر زدید آخرشم هیچی...اگر تاریخ نویسان رو هم انسان تصور کنیم،آن ها هم درست مثل جلسه امروز شما آنقدر زر می زند که بتوانند به نحوی حفره های تاریخ بشر رو ماست مالی کنند،فقط برای اینکه به ضعف خود واقف نیستند.درسته که بچه های کلاس به مراد دلشان رسیده بودن،ولی این حرف های آخر ساعت معلم تمام ما رو با خاک یکسان کرده بود.ولی از حق نگذریم هم کلاس رو پیچوند و هم حال ما رو گرفت.خخخ...شاد و پیروز باشید.