جایی که کهکشان‌هامون به هم می‌رسن!

خب فکر میکنم این مدت هر چقدر براتون پرچونگی کردم و از خاطراتم گفتم و اذیتتون کردم بسه دیگه!امروز توی راه که داشتم میومدم سر کار آهنگ یکی از فیلمای مورد علاقم داشت پلی می‌شد توی مغزم و خیلی منو برد تو فکر!من واقعا عاشق این فیلمم! از همون بار اولی که دیدمش عاشقش شدم و هنوزم نمیدونم که چرا این‌قدر دوسش دارم چون واقعا شاید شما ببینین و به نظرتون فیلم خاصی نباشه!راستش یه حقیقتی رو باید از ذات پینوکیوییم رو کنم براتون!من یه اخلاق خیلی عجیبی که دارم اینه که خاطره‌هایی که با فیلما، آهنگا و جاها می‌سازم برام خیلی خیلی مهم‌تر از خود اون فیلمه یا آهنگه‌ان!حالا ممکنه اون فیلم یا آهنگ یا حتی لباسی که باهاش خاطره خوب دارم ذاتا خیلی مضخرف باشه ولی دوستش دارم و تا ابد هم دوستش خواهم داشت!و این قضیه دقیقا برعکسش هم صادقه!یعنی ممکنه شما یه فیلم معرکه رو بهم معرفی کنین؛ مثلا بهترین فیلم تاریخ سینما!بعد من اونو زمانی ببینم که شرایط روحی خوبی ندارم و یا به هر نحوی یه دورانی رو دارم می‌گذرونم که حس و حالمو دوست ندارم!اون وقت اون فلیم حتی اگر بهترین فیلم تاریخ هم باشه، من دیگه خیلی دوسش نخواهم داشت!خلاصه این یه حقیقتی بود که درباره‌ی ذات پینوکیویی و خرابم باید بهتون می‌گفتم!بالاخره هرکس یه اخلاقیات مسخره‌ای داره و اینم یکی از اخلاقیات عجیب غریب منه!باور کنید انقدر اخلاقیات عجیب غریبم زیاده و انقدر ویژگی‌های عجیب غریب دارم که واقعا دلم میخواد یه پست بنویسم و تک تکشون رو بنویسم!چون یکی از یکی مسخره‌‌تر و عجیب غریب‌ترن!مثلا در مورد این بگم که شبا تا در کمدم رو نبندم خوابم نمی‌بره و وقتی گرسنم می‌شه میتونم از عصبانیت آدمای دور و برم رو یه جا ببلعم!بذارین امروز یه ذره آبروداری کنم و آبرو حیثیتم رو بیشتر از این نبرم پیشتون!حالا خلاصه از بحث دورتون نکنم؛ داشتم در مورد یکی از مورد علاقه‌ترین فیلمای مورد علاقم می‌گفتم که خیلی دوستش دارم!اسم فیلمش هست: "The fault in our stars" این فیلم یه فیلم عاشقانه‌ی غمگینه؛ شاید یکی از غمگین‌ترین فیلمای عاشقانه!البته از حق که نگذریم؛ از قدیم هم قشنگ‌ترین ماجراهای عاشقانه اونایی بودن که غمگین تموم می‌شدن!یعنی داستان عاشقانه‌ای که آخرش به خوبیو خوشی تموم می‌شد و تا آخر عمر با سلامتی و دل خوش با هم زندگی می‌کردن که دیگه اسمش داستان عاشقانه نبود!فقط یه داستان پرنسسی شبیه سفید برفی و سیندرلا بود که شاهزاده‌ی سوار بر اسب سفید میومد و اونا رو برای همیشه خوشبختشون می‌کرد.و احتمالا تا حالا از نوشته‌هام فهمیدین که چه حساسیت عجیبی نسبت به این شاهزاده‌ سوار بر اسب سفید خیر ندیده دارم!همیشه از قدیم ندیما هم که بوده؛ عاشقانه‌ترین و جاودانه‌ترین عاشقانه‌ها اونایی بودن که به غمگین‌ترین شکل ممکن تموم می‌شدن...اونا بودن که توی طول تاریخ موندگار می‌شدن و داستانشون نسل به نسل می‌چرخید و می‌چرخید تا به ما برسه!داستان لیل و مجنون رو شنیدین؟ یا فرهاد کوه کن؟ کدومشون بودن که داستانشون پایان خوشی داشته باشه؟نمی‌دونم؛ شاید به خاطر همین علاقم به داستانای عاشقانه و غمگین بود که داستان عاشقانه‌ی خودم هم به غمگین‌ترین شکل ممکن تموم شد!بگذریم...داشتم فیلم رو می‌گفتم...این فیلم هم یه فیلم عاشقانست!که ماجرای عشق بین دو تا نوجوون مبتلا به سرطان رو نشون میده!"هیزل" که قهرمان دختر این فیلمه، مبتلا به سرطان ریه است و مجبوره برای این که بتونه خوب نفس بکشه کپسول اکسیژنش رو با خودش همه‌جا ببره!علاوه بر اون به خاطر شرایطی که داره دیگه نمی‌تونه به کالج بره و در نتیجه از خیلی از لذتایی که دوستای هم سن و سالش دارن می‌برن، سرش بی‌کلاه مونده!و این همیشه مریض بودن و دور بودن از آدما و دائم توی خونه موندن اون رو به افسرده‌ترین شکل ممکن درآورده!اون تا حالا نتونسته با پسری باشه، عاشق بشه و طعم دوست داشتن یه نفر رو زیر زبونش تجربه کنه!اون تا حالا نتونسته بدوئه و وزیدن باد رو بین موهای قشنگش حس کنه؛اون تاحالا نتونسته بدون نگرانی و مراقبت پدر و مادرش یه مسافرت درست و حسابی بره!از طرفی، پزشکا هم خیلی وقته که از درمانش قطع امید کردن و هر سالی که هیزل سال بعدی تولدشو جشن می‌گیره برای همه مثل یه معجزه می‌مونه!خلاصه هیزل یه همچین زندگی‌ای رو داشته و خودش هم دیگه عادت کرده بوده به این روند زندگیش اما مادر پدرش برای این که دوست داشتن هیزل رو خوشحال‌تر ببینن تشویقش میکنن تا به یکی از جلسه‌های گروه حمایتی بره که در حقیقت اونجا جاییه که همه‌ی آدمایی که شرایط مشابه هیزل رو دارن میان و از تجربه‌هاشون میگن تا شاید بتونن با همدردی یه کمی بیشتر به همدیگه کمک کنن!و خب هیزل هم از این جلسات متنفر بوده و به نظرش رفتن به این جلسه هم قطعا نمی‌تونست تغییری رو براش ایجاد کنه!ولی انقدر پدر و مادرش اصرار می‌کنن که حاضر میشه برای این که اونا دست از سرش بردارن پاشه و این جلسه‌ی به قول خودش لعنتی رو بره!غافل از این که یکی از بهترین اتفاقای زندگیش توی اون جلسه منتظرش بوده!اون اونجا برای اولین بار آگوستوس واترز رو می‌بینه که همراه یکی از دوستاش اومده بود اونجا تا دوستش تنها نباشه! و خب بذارین بقیه‌ی ماجرا رو نگم براتون که اگر دوست داشتین برین و خود فیلم رو ببینین!اگر طرفدار فیلمای عاشقانه باشین فک می‌کنم از این یکی هم خوشتون بیاد!حتی اگرم خوشتون نیاد به نظرم یه بار دیدنش قطعا ارزششو داره!توی فیلم لحظه‌های خیلی قشنگ زیادی وجود داره؛ لحظه‌ای که آگوستوس آرزوشو می‌ده تا هیزل بتونه بره آمستردام و نویسنده‌ی مورد علاقش رو ببینه!آرزو اینجا یه امتیازه که از طرف یه سری خیر، به بچه‌های مبتلا به سرطان داده میشده تا باهاش یه کاری که خیلی دوست دارنو انجام بدن ولی از پس هزینه‌ش برنمیان!تو اون سفر اتفاقای خوب خیلی زیادی برای آگوستوس و هیزل میفته...توی فیلم دیالوگ‌های خیلی قشنگی هم بین شخصیتا رد و بدل میشه!بذارین چندتاش که یادمه و خیلی دوستشون داشتم رو بنویسم اینجا براتون:"I fall in love the way you fall asleep, slowly and all and once"من عاشق شدم؛ دقیقا مثل زمانی که به خواب میریم؛ آروم و آهسته و سپس ناگهانی! I'm in love with you, and I know that love is just a shout into the void, and that oblivion is inevitable, and that we're all doomed and that there will come a day when all our labor has been returned to dust, and I know the sun will swallow the only earth we'll ever have, and I am in love with you.”من عاشقتم؛ و می‌دونم که این عشق مثل یک فریاد توی نیستیه!و فراموش شدن هم غیر قابل اجتنابه!و ما هممون محکوم به نیستی هستیم و یه روزی در آینده می‌رسه که از بدن‌هامون جز غباری برای زمان باقی نمونده؛و خورشید هم تنها زمینی که برای زندگی کردن داریم رو می‌بلعه!و من باز هم عاشقت هستم!“You don't get to choose if you get hurt in this world...but you do have some say in who hurts you. I like my choices.”تو نمی‌تونی توی زندگیت انتخاب کنی که هیچ وقت آسیب نبینی، اما می‌تونی انتخاب کنی که از طرف چه کسایی آسیب ببینی! و من واقعا انتخاب‌هامو دوست دارم!“Some infinities are bigger than other infinities.”بعضی از بی‌نهایت‌ها هستن که از بقیه‌ی بی‌نهایت‌ها بزرگترن!می‌دونین توی این دنیا بی‌نهایت‌های زیادی وجود داره، اما انگار بعضی از بی‌نهایت‌ها هستن که از بقیه‌ی بی‌نهایت‌ها بزرگترن!مثلا زمان بی‌نهایته! کهکشان بی‌نهایته و جهان هستی هم می‌تونه بی‌نهایت باشه!ولی قبول دارین که همه‌ی بی‌نهایت‌ها به یک اندازه نیستن و یه سریاشون از یه سریای دیگه بی‌نهایت‌ترن؟!علاوه بر این که خود این فیلم رو خیلی دوست دارم؛ یکی از آهنگاش هم هست که ed sheeren خوانندشه و اسم آهنگه هم "All of the stars" ئه!یه تیکه از آهنگ میگه که: چشماتو باز کن و جایی که کهکشانامون با هم برخورد می‌کنن رو ببین!یعنی ترجمه‌ی ناجوری که من کردم اینه!ولی واقعا بهش یه ذره عمیق‌تر فکر کنین!تصور کنین که هر کدوم از ما آدما کهکشانی از احساسات، علاقمندی‌ها، گذشته و آیندمون هستیم!تمام زندگی ما توی یه کهکشان خلاصه میشه!هممون هم یدونه از این کهکشانا داریم!حالا تصور کنین کهکشان شما با یه ادم دیگه نقاط مشترک زیادی پیدا می‌کنن!یعنی شما یه روز یه آدمو میبینین و عاشقش می‌شین!و این دقیقا همون جائیه که کهکشاناتون با هم تلاقی می‌کنه دنیا و سرنوشتتون به هم گره می‌خوره!و اونجاست که دنیاتون برای همیشه عوض میشه و اتفاقا کلا یه رنگ و بوی دیگه‌ای براتون می‌گیرن!و این یعنی شما عاشق شدین!خلاصه با این که پنج شیش سال میگذره از اولین باری که این فیلم رو دیدم؛ اما هنوزم برام به اندازه‌ی بار اولش قشنگه و هیچ وقت از دیدنش سیر نمی‌شم!شمام تاحالا شده یه فیلم ببینین و هیچ وقت نتونین فیلم دیگه‌ای رو به اندازه اون دوست داشته باشین؟اگه آره لطفا بهم معرفیش کنین!خیلی خوشحال می‌شم ببینم!