خانه خیابان سنایی

به خانوم ژ می‌گویم فکرش را بکن روزی از این شهر برویم بدون آن‌که خیابان‌هایش را گشته باشیم. بدون آن‌که محله‌هایش را شناخته باشیم. بدون آن‌که در کوچه‌-پس-کوچه‌هایش قدم زده باشیم. در ادامه آقای الف حرف خانوم ف را یادآوری می‌کند. چند شب پیش خانوم ف می‌گفت یکی از دلایل برگشت‌اش به این مملکت خانه خیابان سنایی‌اش است. خانه‌ای که سال‌ها در آن مستأجر یک پیرمرد و پیرزن تنها بوده. می‌گفت وقت‌هایی در بلاد دور به این فکر می‌کرده که از غصه تلف خواهم شد اگر تا ابد این‌جا بمانم.این همه کار بکنی. این همه راه بروی. در آخر چمدان‌ات را با حداقل وسایل ممکن بچینی و راهی شوی. بروی یک گوشه‌ی دیگر از دنیا که اتفاقاً آسمان‌اش آبی‌تر از این تهران کوفتی هم هست و در آخر یکی از دلایل برگشتن‌ات خاطرات خانه‌ای باشد که سال‌ها در یک گوشه‌ای از این شهر در آن زیسته‌ای...اما حالا خانوم ف تنها دلخوش‌اش در یک شب بهاری و پرسه زدن در مرکز شهر این بود که از خیابان میرزای شیرازی و آن میوه فروشی که در ذهن‌اش بود میوه بخرد. کل خیابان را روایت کرد. ااا این‌جا قبلاً یک کافه بود. ااا صاحب این سوپر مارکت آقای فلان است. بیایید برویم بازارچه بهجت‌آباد خیابان آبان. یا مثلاً یکهو کنار یک خانه می‌ایستاد و می‌‌گفت صاحب این خانه یک پیرزن است که نمی‌گذارد خانه‌اش را بکوبند و بسازند. خانه‌ای که انقدر عجیب بود و ترسناک که تا انتهای خیابان که رفتیم همچنان بهش نگاه می‌کردم. یک حیاط پر از درخت. بدون حتی یک کورسویی از نور. تاریک و ظلمات! اما قدیمی و قشنگ. بهش گفتم هنوز باورم نمی‌شود از این خانه‌ها با این درها بین این همه خانه نوساز بدقواره درست مرکز شهر باقی مانده باشد.خانوم ژ یک گوشواره نقره خیلی قشنگ و گنده بهم هدیه داد. چشم‌هایم قلبی شدند. از شدت ذوق. هیجان‌زده شدم. این‌که همیشه انقدر خوب سلیقه من را می‌شناسد اشکی‌ام می‌کند. رو به بچه‌ها می‌گویم در اولین مهمانی که بروم ازش استفاده می‌کنم. انقدر که خوشگل و ساده است شوقِ زندگی در رگ‌هایم تزریق می‌شود. چقدر به آن نیاز دارم. چقدر به آن نیاز داریم. به قول آقای فرزین در پادکستِ رواق: شوقِ زندگی! چه ترکیب دو کلمه‌ای جذابی. اما کوفتی‌ترین اتفاق پیاده‌روی این بود که متوجه شدیم کافه اسپریس به یک مغازه صنایع دستی تبدیل شده! جالب است که هومن بالازاده برنده طراحی داخلی این کافه نقلی شده بود. سال‌ها پیش... حتی یادم است که پایین پست اینستاگرام‌اش بهش تبریک گفتم. آن وقت‌ها که ایونت معماری می‌رفتم. یعنی خیلی سال پیش پای همه حرف‌هایش می‌نشستم. اما راستش را بگویم طراحی کافه‌اش را دوست نداشتم. یا لااقل آن شکلی که ازش نگهداری می‌شد شبیه آن عکس‌های ژورنالی داخل مجله نبود. اما حالا به زشت‌ترین شکل ممکن داخل‌اش از این صنایع دستی جدیدها که ترکیب یک عالم فیروزه‌ای بدرنگ با ورقه‌های مس است شده بود. هر سه از دیدن‌اش مات‌مان برد. انقدر که آقای مغازه‌دار هم زل زد بهمان و فکر کرد خریداریم. با آن همه وسایلی که داخل‌اش چپانده شده بود کوچک‌تر از همیشه هم به نظر می‌رسید. فکرش را بکن! چه خوشحالم که معماری و نوشتن فقط برایم یک سرگرمی است. به چک کردن جوایز معماری هر سال و رصد کردن صفحه‌های دکوراسیون داخلی خلاصه می‌شود. خوشحالم که این چند سال همه‌‌اش به منابع انسانی گذشت. خوشحالم که سال گذشته چند دوره تخصصی جذاب رفتم. حتی یک دور‌ه‌ای که به لطف یکی از اساتید در یک محفل کوچک و بدون داشتن هیچ مدرک کاغذی برگزار شد و من هم بودم. خوشحالم که با آدم‌های موفق این حوزه بیشتر از قبل آشنا شدم. یک الگو یا به قول دکترم یک قالب جالب هم در این مسیر پیدا کردم. جداً آدم جالبی هم هست. حقا منابع انسانی مسیر حرفه‌ای جذابی در ایران دارد. این را همیشه به آقای میم می‌گویم اما او موافق نیست. همچنان به دنبال این است که مسیر شغلی‌اش را در یک حوزه دیگر ادامه دهد. با آقای میم در این زمینه هم نظر نیستیم. آقای میم می‌خواهد وارد یک مسیر جدید بشود. به نظر من هم از آن آدم‌هایی است که با ورودش به هر حوزه‌ای کلی ارزش افزوده دارد. البته باز هم راضی نمی‌شود... تعداد آدم‌های شبیه به او کم است. اما این هم یک جور سبک زندگی است!