پایان مقالات دبیرستانی

چه بهتر.شواهد زیادی مبنی‌بر این‌که حرفه‌ای شدن در نگارشِ گزارش کتاب یا مقالات بررسی شده تحت شرایط معمول دبیرستان، تاثیری در موفقیت یا خوشحالی آینده افراد در زندگی داشته باشد وجود ندارد.وقتی فرایند تایپ کردن فراگیر شد، دست‌نوشته دیگر سرنخ مفیدی درباره پیشینه یا فرهیختگی نویسنده نبود. برخی نگران شدند و دیگران آن را فرصت تازه‌ای برای اثرگذاری بشریت دیدند. صرف‌نظر از این‌که تحصیلات پیش‌دانشگاهی دارند یا خیر.مدارس نیویورک در حال تلاش برای ممنوع اعلام کردن ابزار GPT3 هستند. زیرا آن‌قدر در نگارش مقالات سطحی عملکرد خوبی دارد که، ساختار دستوری مقاله را به عنوان یک ابزار مرتب‌سازی تضعیف می‌کند. چیزی که راحت بود برای تخصیص دادن (و دشوار برای نمره‌دهی)، دیگر به کاری آسان برای دور زدن تبدیل شده است.مقالات دبیرستانی با مشکلات وسیعی روبه‌رو بوده و ممنوع کردن بهترین دستگاه نگارش مقاله از زمان Danny Dunn و ماشین تکلیفش به بعد، راه‌حل نیست. در حقیقت فرصت بسیار خوبی برای یافتن مسیری به‌سمت پیشرفت است.اولین چالش یک مقاله، دشواری نامتقارن در ارائه بازخوردی مفید بود. ۳۰ مقاله، ۵ دقیقه برای هر کدام؛ دیگر خودتان حساب کنید. تناسبی وجود ندارد و پنج دقیقه حتی نزدیک به زمان کافی برای گرامیداشت دو ساعتی که از یک دانش‌آموز خواسته‌اید تلاش کند هم نیست.در نتیجه سیستم بازرسی سطحی به دومین چالش منجر می‌شود: دانش‌آموزان برای تایپ کردن خوب و ساختار جمله‌بندی واضح، امتیاز بیش‌تری از تلاش خود در جهت تفکر عمیق، به چالش کشیدن وضعیت موجود یا تغییر نگرش دریافت می‌کنند. اگر در خانه‌ای با اعضای خانواده‌ای که از توانمندی کلامی برخوردار هستند بزرگ شده باشید، احتمالا عملکرد بسیار بهتری نسبت به هم‌تایان خود خواهید داشت؛ اما نه به‌واسطه تلاش فردی بسیارتان.چالش سوم کمبود شفافیت درباره چرایی زحمت دادن خود، به‌منظور نگارش مقالات توسط کودکان است. مشخصا کمبود مقاله‌ای وجود نداشته است. از قرار معلوم یا هدف، اثبات این موضوع بوده که آن‌ها همان چیزی را می‌خوانند که قرار است بخوانند یا این‌که قادر به طرح استدلال‌ها و بررسی‌های محکم و متقاعدکننده‌ای هستند. مقالات نشانه‌ای بودند از توانایی خواندن یا اندیشیدن شما.به‌جز این‌که...در حقیقت نشانه‌ای بود از توانایی شما در انجام فعالیت کافی برای متقاعد کردن مدرس آشفته‌ای که از آن تبعیت می‌کردید. در نتیجه امروز که یک محیط چت ساده می‌تواند مقاله‌ای بهتر از میانگین در تقریبا هر موضوعی برای هر دانش‌آموز دبیرستانی بنویسد، چه کاری باید انجام شود؟پاسخ ساده اما دشوار است: تغییر به مدل سلمان خان. تدریس در خانه و تکلیف در مدرسه.وقتی خود تنها هستیم، وظیفه ما تماشای بهترین تدریس در موضوع مورد نظر از طریق پلت‌فرم‌هایی همچون یوتیوب و آکادمی خان است. و از طریق جادوی کلاس‌های زنده، تکالیف خود را در کنار یک‌دیگر انجام می‌دهیم.در مدرسه‌ای به اندازه کافی برخوردار با کلاس‌های بزرگ و تجهیزات خوب، دانش‌آموزان را به چالش بکشید تا درباره عنوان خوانده یا یادگرفته‌شده با یک‌دیگر بحث کنند. در عین‌حال به آن‌ها آموزش دهید که نه تنها استدلال بیاورند بلکه به اندازه‌ای اطمینان داشته باشند که آن را تکذیب کنند. نه تنها معلم می‌تواند از دانش‌آموزی سوال کند بلکه گروه‌های دانش‌آموزی نیز می‌توانند از یک‌دیگر سوال کنند. البته می‌توانند از GPT یا دیگر ابزارها برای تدوین نقطه شروع استفاده کنند؛ اما کار اصلی کشف چیزی بهتر است.در ابتدا وظیفه دشواری برای معلم است اما در حقیقت کاری است که یک معلم از ابتدا به آن متعهد می‌شود.این به مراتب نامنسجم‌تر و غیرقابل کنترل‌تر از مدل صنعتیِ ردیف‌های مستقیم و ارائه‌های خسته‌کننده است. البته که گذارِ دشواری است. اما اندیشیدن در مورد آن ساده است: اگر می‌خواهیم به افراد آموزش ابتکار عمل، زیر سوال بردن استدلال‌های دیگران، مطالعه و ساختن بدهیم، احتالا بهترین راه انجام دادن توسط خودشان است.دیگر هیچ‌گاه نیازی به استخدام فردی برای نوشتن یک بیانیه مطبوعاتی، گزارش پزشکی یا ارائه‌ای بسیار خوب نداریم. این‌ها مواردی فوری، رایگان و سطح پایه معمول هستند. فرصت پیشِ‌رو به همین شکل باقی می‌ماند: اضافه کردن بینش و شجاعت به مسائل جالب. [بیش‌تر].لینک مرجع: https://seths.blog/2023/01/the-end-of-the-high-school-essay/