آخرین عکس

خیلی به اشیاء وابسته نمی‌شوم. ولی اشیاء برایم هویت پیدا می‌کنند. اساساً معتقدم اشیاء هرچند جان ندارند ولی روح دارند. گوشی موبایلم را سال‌ها پیش دست دوم خریدم. یعنی گوشی قدیمی‌ام را به همراه مبلغی دادم و این گوشی را گرفتم. در زمان خرید دوربین خوبی داشت. بگذریم که با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی، آن دوربین خوب در رقابت با رفقایش از کیفیت افتاد و این خود فلسفه‌ای پیچیده دارد ولی آن روزها گوشی شایسته‌ای بود. من به غیر از عکاسی فعالیت خاصی با گوشی انجام نمی‌دهم‌. فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها هم که‌ نیاز به گوشی خاصی ندارد. پس ملاکم برای شایستگی دوربین گوشی است و به قول رفقا چندین برابر قیمتش باهاش عکاسی کردم. همراه خوبی برایم بود. بیش از اندازه ازش کار کشیدم و حسابی اذیتش کردم. سه چهار باری هم ال‌سی‌دی‌اش را تعویض کردم. خلاصه که هرچند هنوز هم روی پا است و به جز از کار افتادن دکمه‌های بغل، سفید شدن صفحه، شکستن مجدد ال‌سی‌دی، بگیر و نگیر داشتن صفحه‌ لمسی، ذخیره نکردن یک در میان عکس‌های دوربین و به قول دوستی خنگ‌ شدن‌‌ مطلق، ایراد دیگری ندارد ولی گویا عمر همراهی‌اش به پایان رسیده و باید با گوشی جدیدی که امروز به دستم‌ رسید تعویض شود. این‌ها همه مقدمه بود برای این‌که بگویم این آخرین عکسی است که با گوشی‌ مذکور گرفتم. دلم برایش تنگ می‌شود. دوسش داشتم و البته دارم. هرچند دیگر در جیبم نباشد. |آخرین عکس|خیلی به اشیاء وابسته نمی‌شوم. ولی اشیاء برایم هویت پیدا می‌کنند. اساساً معتقدم اشیاء هرچند جان ندارند ولی روح دارند. گوشی موبایلم را سال‌ها پیش دست دوم خریدم. یعنی گوشی قدیمی‌ام را به همراه مبلغی دادم و این گوشی را گرفتم. در زمان خرید دوربین خوبی داشت. بگذریم که با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی، آن دوربین خوب در رقابت با رفقایش از کیفیت افتاد و این خود فلسفه‌ای پیچیده دارد ولی آن روزها گوشی شایسته‌ای بود. من به غیر از عکاسی فعالیت خاصی با گوشی انجام نمی‌دهم‌. فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها هم که‌ نیاز به گوشی خاصی ندارد. پس ملاکم برای شایستگی دوربین گوشی است و به قول رفقا چندین برابر قیمتش باهاش عکاسی کردم. همراه خوبی برایم بود. بیش از اندازه ازش کار کشیدم و حسابی اذیتش کردم. سه چهار باری هم ال‌سی‌دی‌اش را تعویض کردم. خلاصه که هرچند هنوز هم روی پا است و به جز از کار افتادن دکمه‌های بغل، سفید شدن صفحه، شکستن مجدد ال‌سی‌دی، بگیر و نگیر داشتن صفحه‌ لمسی، ذخیره نکردن یک در میان عکس‌های دوربین و به قول دوستی خنگ‌ شدن‌‌ مطلق، ایراد دیگری ندارد ولی گویا عمر همراهی‌اش به پایان رسیده و باید با گوشی جدیدی که امروز به دستم‌ رسید تعویض شود. این‌ها همه مقدمه بود برای این‌که بگویم این آخرین عکسی است که با گوشی‌ مذکور گرفتم. دلم برایش تنگ می‌شود. دوسش داشتم و البته دارم. هرچند دیگر در جیبم نباشد. اء وابسته نمی‌شوم. ولی اشیاء برایم هویت پیدا می‌کنند. اساساً معتقدم اشیاء هرچند جان ندارند ولی روح دارند. گوشی موبایلم را سال‌ها پیش دست دوم خریدم. یعنی گوشی قدیمی‌ام را به همراه مبلغی دادم و این گوشی را گرفتم. در زمان خرید دوربین خوبی داشت. بگذریم که با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی، آن دوربین خوب در رقابت با رفقایش از کیفیت افتاد و این خود فلسفه‌ای پیچیده دارد ولی آن روزها گوشی شایسته‌ای بود. من به غیر از عکاسی فعالیت خاصی با گوشی انجام نمی‌دهم‌. فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها هم که‌ نیاز به گوشی خاصی ندارد. پس ملاکم برای شایستگی دوربین گوشی است و به قول رفقا چندین برابر قیمتش باهاش عکاسی کردم. همراه خوبی برایم بود. بیش از اندازه ازش کار کشیدم و حسابی اذیتش کردم. سه چهار باری هم ال‌سی‌دی‌اش را تعویض کردم. خلاصه که هرچند هنوز هم روی پا است و به جز از کار افتادن دکمه‌های بغل، سفید شدن صفحه، شکستن مجدد ال‌سی‌دی، بگیر و نگیر داشتن صفحه‌ لمسی، ذخیره نکردن یک در میان عکس‌های دوربین و به قول دوستی خنگ‌ شدن‌‌ مطلق، ایراد دیگری ندارد ولی گویا عمر همراهی‌اش به پایان رسیده و باید با گوشی جدیدی که امروز به دستم‌ رسید تعویض شود. این‌ها همه مقدمه بود برای این‌که بگویم این آخرین عکسی است که با گوشی‌ مذکور گرفتم. دلم برایش تنگ می‌شود. دوسش داشتم و البته دارم. هرچند دیگر در جیبم نباشد. #یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروشیک #کتابفروش۲۴ساعته۹ اسفند ۱۳۹۹