یادداشت بیست

وقتی ویرگول را باز می کنم اولین چیزی که توجهم را به خودش جلب می کند این است که:«اینجا هر کسی می تونه بنویسه» بعد توی دلم می گویم: «البته با احتیاط!» بعد صفحه اول را باز می کنم تا پست جدید بگذارم. دوباره به این جمله می رسم که «هر چی دوست داری بنویس» بعد باز توی دلم می گویم: «ولی نه همه چیز را!» بعد سر آن نگرانی هایم که هی باعث می شوند با نوشتن هر جمله دلم شور بزند غُر می زنم که: «خب، اینها که غریبه نیستند!» بعد یکهو عقلم می گوید: «از اول هم همین کارها را کردی که این شد حال و روزت!» بعد بهش دهن کجی می کنم می گویم: «مگر حال و روزم چش هست؟» رویش را بر می گرداند که یعنی مثلا قهر کرده. بعد دلم آستین دستم را می کشد می گوید: «بیا برویم، ولش کن! بیا هر چه دوست داری بنویس! الان ننویسی کی بنویسی؟!» بعد همین طور که دست و دلم به نوشتن می رود با خودم فکر می کنم راستی الان ننویسم کی بنویسم؟!روزهاست که شده ام آنلاین! من اصلا قبل از این که یک موجود واقعی در روی کره زمین باشم یک موجود از پیش تعیین شده و شرطی شده ی آنلاین بوده ام! قبل از این که بخواهم به تهران یا هر جای دیگری سفر کنم اول توی فضای اینترنتی آن راه را رفته ام بعد واقعیتش را تجربه کرده ام! حالا هم دوباره شده ام آنلاین! برگشته ام خانه تا حالی عوض کنم برگردم دوباره به کار و زندگیم برسم ولی حالا همه زندگی من شده اینترنت! با این که در جنوب خبری از کرونای لجباز و یکدنده نیست ولی در خانه مانده ام تا فقط استرس کمتری را تجربه کنم! اگر یک درصد فکر کنید از آنها هستم که اهل پویش مویش باشم سخت در اشتباهید. وقتی خطر را احساس کنم ترجیح می دهم بروم یکجایی سنگر بگیرم تا رفع شود بعد بروم دنبال کار خودم. این در خانه ماندن باعث شده تا به کارهای عقب مانده ام برسم. مثلا مقالات عقب مانده ام، داستان های ناتمامم، ترجمه های نیمه کاره ام و هزار تا کار دیگر را با هم انجام بدهم. تازه این وسط افتاده ام به این که با تدریس زبان، حال خیلی ها رو خوب کنم ولی خنده دار است کانالم بازخورد ندارد! خنده دار است که حتی گروه لغت زدم باز کسی حس شرکت کردن نداشت. اصلا یا من بد تدریس می کنم یا اینها حوصله زبان ندارند. هر روز چند نفر می گذارند می روند پی زندگیشان انگار کانال من حالشان را بد می کند بعد مردم ما یک عادتی دارند یکی که از یک جا می رود بقیه هم می روند یا شاید اصلا ممبرهایی که خریده ام فیک بوده هان؟ دیگر مانده ام چکار کنم! اگر یک درصد احتمال می دهید که کانالم را حذف کنم و بی خیالش شوم سخت در اشتباهید مرا که می شناسید من تا گند چیزی را در نیاورم دست بردار نیستم. باید نتیجه بگیرم حتی اگر هزار سال طول بکشد!مادرم گیر داده بیا دختر برو دانشگاه درس بده! می گویم مادر من حال دانشگاه و دانشجوهای بی حال را ندارم. می گوید گفتم معلم شو هم معلم نشدی! گفتم مادر من حوصله وادار کردن بچه ها به درس خواندن را ندارم. بلد هم نیستم تشویق کنم چون خودم خیری از درس خواندن ندیدم که دیگری را با انگیزه کنم! می گوید خب شوهر کن! می گویم مادر اگر شوهر کنم آن وقت شوهرم اجازه نمی دهد بیایم اینجا هی آب و جارو کنم می گوید دستت، پوستت، کمرت، جانت... جانم... عشق من... مادر دادش در می آید که: خب حالا دیگر! خجالت هم چیز خوبی است! می گویم مادر اصلا چرا شوهر کردن چیز خوبی است از نظر شما ولی جانم و عشقم گفتن شوهرم بد است؟! رویش را بر می گرداند و می گوید: من حریف زبان تو نمی شوم! بعد بهش می گویم دیروز دو تا مصاحبه دعوت بودم، گفتند ویدئوکال واتساپ باید مصاحبه بدهید! مادر همان طور که به سمت آشپزخانه می رود می گوید: به حق چیزهای ندیده و نشنیده! نکند بروی فیلمت را پخش کنند! می خندم با صدای بلند آن قدر بلند که بر می گردد هاج و واج نگاهم می کند! با خودم فکر می کنم راستی اگر فیلمم پخش بشود بعد برسد دست خواننده های ویرگولی وبلاگم چه می شود؟! خنده ام قطع می شود! آن وقت ها آنها مرا حتما خواهند شناخت: این همان دختری نیست که در ویرگول با احتیاط می نویسد؟! آن وقت دیگر همه مرا می شناسند! بعد چه اتفاقی می افتد؟! هان اصلا می خواهد چه اتفاقی بیفتد بعدش؟ دلم می خواهد به زندگی سلامی دوباره کنم و خیلی سرحال و خوشبخت پیش بروم به سمت دنیای بهتر و روشن تر حتی اگر همه اطرافم را تیرگی و اندوه گرفته باشد... دوستتان دارم مثل همیشه...