محتویات کیف یک خانوم متاهل (۶)

با دستمال کشیدنِ شیشه‌ی یک تُنگ ماهیِ لجن گرفته، چیزی از ماهیت درون آن تغییر نمی‌کند؛ همه می‌دانیم که محتوای داخل آن نیاز تمیز شدن دارد. این، حکایت آنروزهای فرانک بود. پرده‌ای از ترس که به خودفریبی منجر شده بود، در مقابل دیدگان وی افراشته شده و اجازه‌ی خانه‌تکانی را به او نمی‌داد. هر اقدام، هرچند هم دیر، قادر بود احوالاتش را مساعد کند اما مسئله اینجا بود که با مرور زمان، قطر دیوار تردیدش بیشتر و نورهای امید به مراتب کمرنگ‌ و کمرنگ‌تر می‌شدند. آن قول و قرارهایی که در ابتدای شروع به کار با خود گذاشته بود را نادیده می‌گرفت و دیگر برایش اهمیتی نداشت که سروش بفهمد که شاغل است یا خیر. فاصله، بیشتر می‌شد و رنجش‌های او از همسرش روز به روز وخیم‌تر. به نحوی به یک شخصیت مستقل تبدیل شده بود که حاضر نبود دست یاری به سمت کسی دراز کند؛ خود می‌دانست که نام این خصوصیت، غرور نیست.قرارهای کاری به مراتب بیشتر از قبل می‌شد و سرگرمی‌اش را در جایی به غیر از خانه جستجو می‌نمود؛ خرید، وعده‌های غذاییِ بیرون از منزل، وسایل آرایشی که ظاهری آراسته و بدون دغدغه را بر چهره‌ی او بپوشانند، سفر به حومه‌ی شهر به منظور فراموشیِ کسالت‌های روزمره و هر ابزاری که او را از خود دور کند. به وضوح متوجه می‌شد که دیگر چیزی او را ارضا نمی‌کند و هرچه پیش‌تر می‌رفت، کمتر تصویر خنده را در قاب آینه مشاهده می‌کرد. پر شده بود؛ هیچ‌چیز به درونش نفوذ پیدا نمی‌کرد. در این اواخر حتی پیش آمده بود که در محل کار هم خود را در معرض مشاجره با همکارانش قرار داده بود. تلاش‌های تنها دوستش سهیلا نیز راه به جایی نبرد. این تصویری نبود که او از سی سالگیِ خود متصور بود. قرص‌های اعصاب که چند صباحی او را ترک کرده بودند، دوباره پا به زندگیش گذاردند. اینگونه خویش را قانع می‌کرد که زندگی همه همین است؛ همه روزی پر از انرژی‌اند، به رویاهای خود رنگ واقعیت می‌زنند، قلبشان را درگیر احساسات و عاشقی می‌کنند و در سیکل بعدی از زندگی، به قعر آمال و آرزوهایشان می‌رسند، تنها می‌شوند و در گوشه‌ای به انتظار مرگ می‌نشینند. اشک از چشمانش رخت بر بسته بود و بغض‌های وقت و بی‌وقت، جای خود را به نفس‌های سرد و خشک داده بودند. درگیر زمستان شده بود؛ یک زمستانِ بدون بهار.روزی در هنگام ترک محل کار، با احوالپرسیِ گرم جناب رئیس مواجه شد و درخواستش را برای صرف شام قبول کرد. ابتدا به گشت و گذار در بیرون از شهر پرداختند و سپس به پیشنهاد ایشان راهیِ یک رستوران درجه یک شدند. یک میز در قسمت خصوصی رستوران انتخاب کردند و در انتظار شام، به صرف نوشیدنی مشغول شدند. صحبت‌هایشان را از مسائل کاری شروع کردند و به مراتب پیش رفتند. سعید (رئیس) آدم بَذله‌گویی بود و خوب توانست با مسائل حاشیه‌ای او را سرگرم کند. ولی فرانک در اولین قرار خصوصی، همچنان سخت بود. با خنده‌هایی سطحی، او را همراهی می‌نمود. پیشنهاد‌های سعید را در مورد اینکه کمی بیشتر به خود برسد و وقت بیشتری را صرف تفریح و خوش‌گذرانی کند، شنید و ظاهراً آنها را تایید کرد. به هر طریقی بود شام خود را میل کردند و با اصرارِ سعید، به اجبار با درخواستش برای رساندن او به منزل موافقت کرد. از یکدیگر جدا شدند و راهیِ خانه‌ی سوت و کور خود شد. دوش گرفت و حاصل این قرار غیر منتظره که یادآوری شوخی‌های پوچ سعید بود، به صورت لبخندهایی سطحی در چهره‌اش ظاهر شد.این اولین حرکت از امور غیر معمول او بود که در ناخودآگاه وی هم بی‌تاثیر نبود. اینکه می‌توانست با یک مرد، به غیر از همسرش هم رابطه بگذارد. از آن قرار، چند مدتی گذشت و به غیر از برخوردهای روتینِ بین کارمند و کارفرما، صحبت خاصی بین آن دو رد و بدل نشد تا اینکه در یک روز معمولی که مشغول امور خانه‌داری‌اش بود، شماره‌ای غریبه به خط کاری‌اش تماس گرفت. سعید بود و او را به یک میهمانیِ خصوصی که مخصوص چند تن از اعضای هیئت مدیره و چند واردکننده‌ی سرشناس لوازم آرایشی بود دعوت کرد. قصدش از این تصمیم، آشنا کردن بیشتر وی با مراتب بالای امور شغلی بود. نتوانست در برابر زبان چرب و نرمی که سعید داشت، مخالفتی کند و قرار شد تا در ساعتی مشخص، در آدرسی که برایش فرستاد حاضر شود. سعید تاکید کرد که با بهترین ظاهر خود در میهمانی حضور یابد. او نیز باکمال میل قبول کرد زیرا خیلی وقت بود که به سر و رویش نرسیده بود. این شد که سَری به آرایشگر مخصوص خود زد و قدری تغییر ایجاد کرد. شیک‌ترین لباس‌هایش را بر تن کرد و با سعید تماس گرفت.مراسم در منزل سعید برگزار شد. فرانک که از راه رسید، به غیر از خدمتکار و چند نفری که با آنها غریبه بود، کسی حضور نداشت. طبق معمول زودتر از موعد رسیده بود. میزبان هم درگیر خرید لوازم دورهمی بود و قرار بود به زودی خود را برساند. در این فرصت به گپ و گفت با اعضا پرداخت، قدری در محیط اطراف قدم زد، تا اینکه کم کم سر و کله‌ی سایر دعوت‌شده‌ها پیدا شد. سعید هم قاطی آنها بود. همگی دور میز شام گرد هم آمدند و خوشامد میزبان را شنیدند و بَزم رسماً شروع شد.اولین‌بارش بود که در یک چنین مراسماتی شرکت می‌نمود. همین باعث شد تا قدری موذب باشد. خود را با خوراکی‌ها مشغول می‌کرد که با صدای گرم سعید، به خودش آمد، در حالی که دستش بر روی شانه‌ی او بود و وی را به یک نوشیدنی در حیاط دعوت می‌کرد. قبل از ورود به آنجا با خود قرار گذاشته بود تا همرنگ جماعت باشد و این تجربه‌ی جدید را با آغوش باز بپذیرد. گیلاس مشروب را قبول کرد و همراه با سعید و چند خانوم دیگر به سمت حیاط قدم برداشتند. در آن میهمانی از هرنوع شخصیت با رنج سنی متفاوت حضور داشت. آنها همه به نیت خوش‌گذرانی آمده بودند و کسی نقابی بر چهره‌اش نداشت؛ تماماً خودشان بودند. صدای خنده از هر گوشه و کنار به گوش می‌رسید. گیلاس‌هایی که بهم می‌خوردند، آغوش‌هایی که خالی نبود، لب‌هایی که بهم نزدیک می‌شدند؛ بازار مَکاره‌ای بود برای خودش. هضم این شرایط برایش آسان نبود و تنها اَدایِ درک آنرا در می‌آورد.پاسی از شب گذشت. عده‌ای بیهوش روی مبل‌های راحتی افتاده بودند. بعضی سیگار می‌کشیدند. تعدادی هم در یک کنج خلوت مشغول صحبت‌های خصوصی بودند. او نیز گرم در نوشیدن مشروب، روی چمن‌ها نشسته و ماه را نظاره‌گر بود. به اتفاقاتِ روزی که تا به آن لحظه پشت سر گذارده بود می‌اندیشید. به محیطی که در آن به سر می‌برد. به اینکه از کجا به کجا رسیده و مهم‌تر از همه اینکه در آن لحظه، چقدر حالش خوب بود. انگار یک موجود تنها بود و تنها چیزی که برایش اهمیت داشت همین حال خوبش بود زیرا بعد از مدت‌ها، موفق به خندیدن شده بود، هرچند هم مصنوعی اما خندیده بود و این برایش کافی بود.از سعید بابت دعوت او به این دورهمی، کمال تشکر را کرد و با وجود اوضای جسمی نامتعادلی که داشت، آنجا را ترک کرد. هیچ مقصد مشخصی مدنظرش نبود. در اولین فرصت، پاکت سیگاری تهیه کرد و روانه‌ی خیابان‌های خلوت و تاریک شد. راه می‌رفت و سیگار آتش می‌زد. به تنها کسی که فکر نمی‌کرد، سروش بود. زندگیِ از دست رفته‌ای که هر لحظه در حال محو شدن بود و آینده‌ای گنگ که در پیش رو داشت. آفتاب در حال روشن کردن شهر بود؛ شبیه تاریک‌خانه‌ای که تصویر ساختمان‌ها، درخت‌ها، گنجشک‌های روی سیم برق و... آدم‌ها را دانه به دانه ظاهر می‌کرد. از لابلای جمعیت، خود را به شرکت رساند. با همان سر و وضع آشفته‌ای که داشت، قهوه‌ای سفارش داد و به اتاق محل کارش رجوع کرد. سردرد شدیدی سراغش آمد و رمق را از چشمانش گرفت.متوجه عبور زمان نشد. به خودش که آمد، چند ساعتی از روز گذشته و چیزی به پایان ساعت کاری باقی نمانده بود. در مقابل آینه، به سر و وضع نامرتبش لبخندی مضحک زد. آبی به سر و صورتش زد. انگار که تازه متولد شده بود؛ عاری از هرگونه درد و مشغله‌ی فکری، با فِراغ بال سراغ سهیلا را گرفت و ایشان را به نهار دعوت کرد. رفتارش برای سهیلا عجیب به نظر می‌رسید اما توانست حدس بزند که چه اتفاقی برایش افتاده است. هرچه بود، اکنون که او را سرزنده دیده بود، اصراری بر تُرش‌رویی نداشت و پیشنهادش را با کمال میل قبول کرد. می‌گفت و می‌خندید. انرژی‌ای مضاعف در خوراکش پدیدار شده بود. از ایده‌های کاری جدیدش صحبت می‌کرد؛ اینکه قصد دارد یک اتوموبیل بخرد؛ شاید هم یک خانه در قسمت خوش آب و هوای شهر. از دیدن این اوضاع خوشحال بود اما در عین حال نگرانش هم بود. دخترکِ بی‌پناه برای تسکین دردش به هر چیزی که می‌رسید چنگ می‌انداخت. می‌ترسید از روزهایی که این خوشی‌های زودگذر نیز رخت ببندند و او در اوج آسیب‌پذیری، دست به کارهای خطرناکی بزند.فرانک اکنون به دست‌آویزی تازه برای بهم چسباندنِ تکه‌های شکسته‌ی افکارش متوصل شده بود و آن ایجاد رابطه با سعید بود؛ کسی که ناجیِ او از لحظات بحرانی‌اش بود. در ابتدا با رفت و آمدهای بی‌مورد به اتاق ریاست و در میان گذاردن پِلن‌های جدید مالی با ایشان، شروع کرد. پیام‌های انگیزشی و بعضاً منظوردار، در خارج از ساعات اداری، اقدام بعدی بود که بدون پاسخ هم نمی‌ماند. سروش برای ماموریت‌های کاری به خارج از شهر می‌رفت و او اکثر اوقات تنها بود. هرچه که می‌گذشت، دیوار خجالت بین او و سعید نازک‌تر می‌شد. روال صحبت بین آنها تغییر می‌کرد؛ موضوع حرف‌ها خصوصی‌تر شده و او بیشتر به سعید وابسته می‌شد. اکنون برای حرف‌های نگفته‌اش، یک گوش شنوا یافته بود. مسائل زندگی مشترکش را با وی در میان می‌گذاشت. از شرایط روحی و ماجراهایی که از قبل از ازدواج با سروش تا به آنروز پشت سر گذارده بود، به صحبت نشست. جالب اینجا بود که بعد از هر اِقرار، واقعا هم سبک می‌شد. گویا او همان کسی بود که باید با وی آشنا می‌شد؛ کسی که در زمان و مکانِ لازم، قدم در زندگی او گذارده بود.مانند تمام قسمت‌های حیاتیِ زندگیش، این بخش هم به سرعت رو به پیشرفت بود زیرا آغوش سعید همیشه برای درد دل‌های او باز بود و او نیز چیزی جز این نمی‌خواست. روزی که مصادف با تولدش بود و مشغول خرید، در بیرون از منزل به سر می‌برد سعید با پیامکی، او را غافلگیر کرد‌. در کمال ناباوری، تولدش را به او تبریک گفته بود و دقایقی بعد با وی تماس گرفت و به مناسبت عرض تبریک و شادباش، ایشان را به یک شام خصوصی در منزل خود دعوت کرد. به نقطه‌ی بخصوصی از رابطه قدم گذارده بود. در شک و تردید بین پذیرفتن یا رد این درخواست، اندکی فرصت خواست تا در مورد آن فکر کند. نمی‌خواست مانعی بر سر راه این جریانِ حیات‌بخش زندگی‌ که به انتخاب خود وارد آن شده بود، بشود. از طرفی مخالفت را بی‌احترامی به شخص ایشان می‌پنداشت. اما آسان نبود. این با اخلاقیاتی که در آن رشد کرده بود مُغایرت داشت. ولی سوال اینجا بود؛ کدامیک از کسانی که آن باورها و عقاید را به او خورانده بودند، اکنون گِرهی از مشکل او را باز کرده بودند. کدامشان به دور از دست گذاشتن بر روی زخم‌های کهنه‌اش، مرحمی برای اشک‌های فروخورده‌اش بودند. حقیقتاً هیچکدام. پس به تمام طرز فکرهای پوسیده‌ی گذشته‌ پشت کرد و تلفن را برداشت و موافقت خود را اعلام کرد.زیبایی‌های ظاهری‌اش، زنانگی‌ای که تا به آن موقع، به دست فراموشی سپرده بود را به رخِ آینه کشید و با قلبی سرشار از هیجان راهی منزل ایشان شد. زنگ در را زد. انتظار نداشت که خود سعید در را باز کند. دست دراز کرد و با یک سلام گرم، او را به داخل دعوت کرد. کمک کرد تا بارانی‌اش را از تن در بیاورد. او (فرانک) برای شکستن سکوت سنگینی که درونش را پر کرده بود، شروع به جویا شدن احوال خدمتکار منزل شد و شنید که برای راحتی در بَزم دونفره‌شان، ایشان را مرخص کرده و خود به تنهایی مسعولیت تمام کارها را بر عهده گرفته است. اینها را بهانه‌ای کرد تا او بیشتر احساس راحتی کند و به همین منظور از وی برای کمک‌رسانی در امور استفاده کرد.با یک نوشیدنی الکلی آغاز کردند. صدای موزیک را در حالت ملایم خود قرار داد و دستش را گرفت تا برای سیخ کشیدن گوشت‌ها وی را همراهی کند. در این بین باز با شوخی‌های معروفش، خنده را بر لب‌های هردویشان دعوت کرد. اخلاقِ فرانک دستش آمده بود و نمی‌گذاشت تا ساکت بنشیند. شروع به مشاعره کرد و او را به مبازره طلبید. گیلاس‌های مشروب هم نقش به سِزایی در کشف استعدادهای پنهان هردو ایفا می‌کرد. سعید، استاد حرکات فی‌البداهه بود. چیزی که روحِ یکجا‌نشینِ فرانک‌ را وادار به تحرک می‌کرد. می‌خندید و می‌رقصید و بدون ذره‌ای اجبار، او را نیز وادار به همراهی می‌نمود. فرانک هیچ به خود خورده نمی‌گرفت. ذره‌ای از این تصمیم پشیمان نبود؛ او یک زندگی به روحش بدهکار بود. زندگی‌ای که اکنون بهترین حالتش را در معرض نگاه او به نمایش گذارده بود.دلش می‌خواست ثانیه‌ها را به بَند بکشد و زمان را در آن بُرهه متوقف کند. با تمام وجود می‌خواست گوش‌های زمانه به فریادهای پر از نشاط او عادت کنند. با هم به خوردن شام در کنار شومینه مشغول شدند. تمام تَنش در قطرات عرق، شناور شده بود و رقصِ شعله‌های آتش در مردمک چشم‌هایش، غم‌ها را دانه به دانه می‌سوزاند و او هر لحظه به آرامش نزدیک‌تر می‌شد. سعید را دید که پشت صندلی پیانو نشسته و فضای خانه را پر از نُت‌های روح‌بخش کرده است:《یه دل میگه برم برم...یه دلم میگه نرم نرم...طاقت نداره دلم دلم...بی تو چه کنم...پیش عشق ای زیبا زیبا... خیلی کوچیکه دنیا دنیا...با یاد توام هرجا هرجا... ترکت نکنم...》(فرانک) آنجا نبود؛ یقین داشت که آنجا نیست. گونه‌هایش با اشک آبیاری شدند. بند بند وجودش در حال متلاشی شدن بود. هوای خانه سنگین شد. نفهمید که قدم‌هایش چگونه مسیر تِراس را در پیش گرفتند. نه خوب بود و نه بد. نه شاد بود و نه غمگین. نه می‌خواست بماند و نه نایِ رفتن را داشت. چرا؟ چرا در آن لحظه، در عوضِ به سر بردن در هر مکان دیگری، آنجا بود. این چه بازی‌ای بود که تقدیر با او شروع کرده بود. انگار که تمام احساسات گمشده‌ی دنیا، سر از سینه‌ی او در آورده بودند. به نقطه‌ای تاریک در لابلای درختان خیره شد. باد، ماه را در بین شاخه‌ها دست به دست می‌کرد. ریه‌ها را از اکسیژنِ تازه پر کرد. به ستونِ سیمانیِ پشت سرش تکیه کرد. چشم‌ها را بست و سوار بر امواج لطیف موسیقی که از درون خانه به گوش می‌رسید، آرام آرام به خود بازگشت.اینکه چند دقیقه یا چند ساعت در آنجا ایستاده بود را متوجه نشد. تنها زمانی چشم باز کرد که گرمای لب‌های سعید را بر پوستِ گردنش احساس کرد. نیرویی وصف نشدنی که از نوک انگشتان پا متولد شد و به لب‌های سعید ختم می‌شد. دیگر نه می‌خواست و نه می‌توانست که در آنجا نباشد. سرِ انگشتان جستجوگر سعید بود که تن سرد او را حرارت می‌بخشید؛ تجربه‌ای که سال‌ها پیش در اتاق خوابش گم کرده بود. نمی‌دانست لب‌هایش چه زمانی فاصله‌ی چند سانتی‌متری با لب‌های سعید را طی کرد و کِی آماده‌ی برهنه کردنِ تمامِ خودش از هر آنچه بود که در آن لحظه به گوشه‌ای پرتابش کرده بود، شده بود. نسیم پاییزی، زودتر از سعید و هر شخص دیگری، هدیه‌اش را به او داد و دست او را گرفت و به کنار شعله‌های آتش راهنمایی کرد. در بین زمین و هوا معلق بود و آغوش سعید، نقش سَکویی را بازی می‌کرد که او را به این بی‌وزنی می‌کشاند.روز آمد و آینه‌کاری‌های اطراف شومینه، واقعه‌ی شب قبل را به او یاداور شد. لَختی در همان حالت، در وضعیتی که بازوان سعید او را اِحاطه کرده بود، باقی ماند. سپس به آرامی تن خود را از او جدا کرد. لباس‌هایش را پوشید. تجدید آرایش کرد و بدون اینکه مزاحم استراحت وی شود، از آنجا خارج شد. جاذبه‌ای نامحسوس، نگاهش را به پشت سر برمی‌گرداند. آتشی در قلبش روشن شده بود که با دور شدن وی از آنجا، کم‌جان می‌شد و این مسئله او را بی‌تاب می‌نمود. انگار که از آن تاریخ به بعد، تنها آدرسی که قادر به یادآوری آن بود، همانجایی بود که چند دقیقه‌ی پیش آنجا را ترک گفته بود.هدیه‌ی تولد سعید، کلید یک منزل در همان خیابان‌هایی بود که آرزو داشت روزی از آنِ او شود؛ گویا (سعید) در ذهن‌خوانی هم مهارت داشت. نیاز‌هایش یک به یک در حال براورده شدن بودند. اگر در زندگی‌اش به یک مرد احتیاج داشت، قطعا آن شخص سروش نبود اما از آنجایی که طلاق در خانواده‌ی او امری نابخشودنی بود، مجبور به حمل نام او در پسِ اسمش بود؛ شخصی که تنها در شناسنامه با وی نسبت داشت.سروش، ماه به ماه هم به خانه سر نمی‌زد مگر برای تامین خرجیِ خانه. همین عامل باعث شد تا فرانک در نقل مکان کردن به منزل شخصی‌اش، مصمم شود. اوقات فراغتش را یا در منزل شخصی‌ بود یا در کنار سعید می‌گذراند. پیش می‌آمد که دست به تلافی زده و بارها خود، ایشان را دعوت می‌نمود تا یکدیگر را از تنهایی درآورند. این، رویه‌ی زندگیِ فرانک بود تا روزی که آن اتفاقی که نباید بیفتد افتاد.محتویات کیف یک خانوم متاهل (۵)