بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش ششم

«پس اجازه بدید من همراهتون بیام. از همونجا هم اگه میشه زنگ بزنید به آژانس»نگاهی به سرتاپایم کرد به نشانه این که لباس هایت برای زیر این باران آمدن کم است ولی سر تکان داد و قبول کرد که همراهش بروم. مغازه امید، درست روبروی مغازه مکانیکی آنطرف خیابان بود. مغازه که نه یک کارگاه قطعه سازی با چند ماشین تراش و چیزهای دیگر که من اسمشان را نمیدانستم. اما گوشه مغازه برای خودش خوب دم و دستگاهی به راه کرده بود، انگار کن که مدیریت بخش تولید قطعات سفارشی رولز رویس را بر عهده دارد. یک فضای حدودا 6 متری را با پارتیشن محصور کرده بود و داخلش یک میز بزرگ با تمامی ما یتعلق مدیریتی اش مثل زیر دستی چرمی و جا قلمی و زیر پایی و غیره گذاشته بود.تعارف کرد که روی صندلی روبروی میزش بنشینم که از حق نگذریم خیلی از آن چهارپایه پلاستیکی مغازه مکانیکی بهتر و راحت تر بود. خودش هم نشست و توی دفترش دنبال آدرس گشت.«ای بابا این راننده ما ننوشته آدرس این آقارو، اجازه بدید یه زنگ بهش بزنم»آقای راننده تلفنش را جواب نداد، امید رو به من کرد و گفت:«ایرادی نداره فردا که تشریف میارید بیاید بگیرید» پایان جمله اش را با تردید گفت. گویی از حرفش پشیمان شده باشد.سعی کردم لبخند بزنم«حالا شما از کجا میدونید که من فردا حتما تشریف میارم؟»دست کرد توی جیب شلوارش و تکیه داد به پنجره پشت میزش. لبخند زد و به صورتم نگاه کرد.«یه لحظه تشریف بیارید.»بلند شدم رفتم کنار پنجره. امید پرده را کنار زد«ملاحظه کنید، از اینجا کامل معلومه.»عقب رفتم و لب هایم را جمع کردم«چی معلومه؟»«شما هر وقت میاید اینجا، میرید پشت درخت مغازه مکانیکی به چی خیره میشید؟»«به هیچی»گوش هایم آنقدر داغ شده بود که حتم داشتم اگر به آن قسمت از شالم دست میزدم، کاملا خشک شده بود و هیچ اثری از باران نمانده بود. امید در نظرم یک گارآگاه بود که تمامی حرکات من را زیر نظر داشت. زبانم قفل شده بود و فقط داشتم فکر میکردم چگونه از آنجا فرار کنم. نگاه کردم به در خروجی، خواستم بروم که امید گفت«یه لحظه صبر کنید»تقریبا داشتم از دستش فرار میکردم که آمد جلویم ایستاد و گفت«توروخدا نترسید خانم. من اصلا قصد ندارم اذیتتون کنم.»«براچی منو زیر نظر گرفتی؟ برو کنار»جلوی راه خروج را با دستش بست « ماشین تراشی که من روش کار میکنم روبروی در مغازست. من هروقت دستگاهو راه میندازم حداقل 3 دقیقه اتومات کار میکنه تا من دوباره تنظیمش کنم. این وسط از شیشه بیرونو نگاه میکنم. خب همیشه شمارو میبینم دیگه»آب دهانم را قورت دادم«میشه برام ماشین بگیری؟»«پنجره رو نشون دادم که فقط بگم تو اون سرما انقدر بیرون واینستید. بیاید از اینجا مدرسه رو نگاه کنید.»چشم هایم را بستم«باشه، ممنون. میشه برام ماشین بگیری؟»«زیر این بارون تو این ساعت واقعا ماشین گیر نمیاد اجازه بدید من برسونمتون.»با خودم گفتم این پسر بچه بیست و چند ساله معلوم نیست مرا دیده یاد کدام یک از عزیزانش افتاده که انقدر روی من زوم کرده و اصرار دارد به من محبت کند. عاشقم که نمیشود، سوار ماشینش میشوم میروم خانه به کارهایم میرسم.اشتباه میکردم اما نه کاملا. من واقعا خیلی شبیه عمه امید بودم ولی امید فقط به خاطر اینکه شبیه عمه اش بودم روی من زوم نکرده بود. روی من زوم کرده بود چونکه تنها بود و مثل خودم هزاربار در رابطه های دهه سوم زندگیش شکست خورده بود و حالا دنبال کسی بود که فقط تنهاییش را پر کند ولی مثل من خوش شانس نبود که در آستانه سی سالگی نسخه مونثی از آدمی مثل صابر نصیبش شود.من اما به قول درمانگرم که این اواخر هر وقت به او میگفتم نمیخواهم بعد از صابر وارد رابطه شوم میخندید و میگفت «میخوای تو اوج خداحافظی کنی؟» با وارد رابطه شدن، خداحافظی کرده بودم و میخواستم تمام تمرکزم را بگذارم روی بدست آوردن آیدا.فردای آن روز دوباره ساعت 1 آمدم به سمت مدرسه و دم مغازه مکانیکی پیاده شدم. به آنطرف خیابان نگاه کردم و دیدم امید راست میگفته. حتی من هم یک چیزهایی از او را از پشت شیشه میدیدم. امید برایم دست تکان داد و من هم به نشانه سلام کردن سری تکان دادم و سرم را برگرداندم به سمت در مدرسه.«سلام خانم، افتخار نمیدین؟»امید بود. همان روز اول درست حدس زدم که از این آدم های ول نکن است. با همان استدلالی که سوار ماشینش شدم با او رفتم داخل مغازه به امید این که خودش برود پشت ماشین تراش و من در اتاق 6 متری اش تنها بمانم و از پشت پنجره منتظر دیدن آیدا شوم. اما آمد صندلی ریاستش را پشت پنجره تنظیم کرد و خودش هم رفت آنطرف میز، پشت سر من مشغول حساب و کتاب شد.«ببخشید خانمِ...»بدون آنکه سرم را برگردانم گفتم «بله»خندید«شما اینجوری اسم منو پرسیدین. گفتم منم...»آرام برگشتم سمتش و یکی از ابروهایم را کمی بالا انداختم«من اسم شمارو نپرسیدم. ولی بنده دهقانی هستم.»خودش را جمع و جور کرد و سرش را پایین انداخت«بله حالا فعلا مزاحم کارتون نمیشم.»بدون آنکه جواب دهم برگشتم سمت پنجره. چند لحظه بعد آیدا را دیدم که از مدرسه بیرون آمد. کمی از جایم بلند شدم که بهتر ببینمش. مثل همیشه دور و برش را نگاه کرد و سوار سرویس شد. خواستم برگردم کیفم را بردارم که دیدم امید با فاصله چند سانت پشت سرم ایستاده. انتظارش را نداشتم که با این فاصله نزدیک پشت سرم ایستاده باشد. از جا پریدم و رفتم عقب و با چشمان گشاد نگاهش کردم.«خب لامصب میخوام ببینم یک ساله میای اینجا به چی زل میزنی؟»هر دو به خنده افتادیم. خنده ام را جمع کردم«به تو چه دخلی داره آخه؟ منو کشوندی اینجا تو کارم فضولی کنی؟»«نه. کشوندمت اینجا که تو سرما نمونی اولا...»سرم را تکان دادم«خب؟ دوما؟»«دوما شما... یه دیقه بشین.»«من چی؟»«شما مجردی؟»رفتم عقب، خودم را انداختم روی صندلی و پوزخند زدم«پسر جون من و تورو چه به این حرفا؟»آمد جلوی صندلی و روی طاقچه جلوی پنجره نشست«نه منظورم این نیست که من قصد دارم وضعیت تجردتو تغییر بدم... متوجه منظورم میشی؟»«نه معلومه که متوجه نمیشم»خم شد به سمت من و شروع کرد با دست هایش صحبت کردن«بابا جان تو به من بگو تو این شهر چیکار داری که هر روز اینجا زاغ این بچه مدرسه ایارو چوب میزنی، هرچی باشه من کمکت میکنم. اینجوری جفتمونم از تنهایی درمیایم.»میخواستم به او بتوپم و بگویم که خیلی مانده تا یاد بگیرد چطور باید با یک خانم محترم صحبت کند ولی یک لحظه یادم آمد این دقیقا چیزی است که به آن احتیاج دارم. یک نفر که کمکم کند به آیدا برسم. اول از همه اینکه خیابان های این شهر را یادم دهد که بتوانم جلوی خانه احمدرضا کشیک بکشم تا آیدا هرجا رفت تعقیبش کنم.به صندلی تکیه دادم و شروع کردم به تکان دادن پاهایم و همینطور که ناخن انگشت شصتم را میجویدم زل زده بودم به امید. شبیه علامت سوال شده بود. چشمانش را ریز کرد و سرش را تکان داد«نظرت چیه؟»«مثبت. کی وقتت آزاده؟»از روی طاقچه پرید پایین و با یک لبخند گشاد گفت «برای شما همیشه.»«پس بریم.»از جایم که بلند شدم دستش را گذاشت پشت کمرم که مثلا میخواست هدایتم کند که برویم. تقریبا راجع به حدس روز قبلم که رگ و ریشه ای در جنوب دارد مطمئن شدم. سر جایم ایستادم و یک قدم رفتم عقب. نگاهش کردم و پوزخند زدم«بچه کجایی؟»داشت از سر ترس یک لبخند ماسیده تحویلم میداد«اصالتا خوزستان. چطور؟»«ولک خو بذا برسی!»از خنده نفسش بند آمده بود. عذرخواهی کرد و داستان سرهم کرد که منظور بدی نداشتم. آن روز من پشت فرمان ماشین امید نشستم و رفتیم دم خانه احمدرضا کشیک کشیدیم و من داستان اینکه چگونه آیدا را از دست دادم برایش گفتم. گفتم که چه نقشه هایی برای بدست آوردنش کشیدم و امید تمام مدت با دهان نیمه باز فقط به من نگاه میکردو هیچ چیز نمیگفت.