سوگند به روشناییِ روز

از شبکه پویا انیمیشن شجاعان پخش میشه. شجاعان داستان دلاوری‌ها و ماجراهای جنگ ایران و عراقه. تانک، هلی‌کوپترهای جنگی، کشتی‌های نظامی و آرپی‌جی و ... همه از علاقمندیای پدرامن و همه یه جا تو این انیمیشن جمع شدن. هیجان زده میشه. جیغ میزنه و بپر بپر می‌کنه بعد یهو در آپارتمانو باز میکنه که بره پسر همسایه‌ی طبقه بالامونو که هم‌سنشه بیاره که با مخالفت من رو به رو میشه. آخرش طاقت نیاورد و از همون جا کلی صداش زد. ایستاده همشو تماشا کرد و وقتی هیجانش یکم کمتر شد رفت سراغ دفتر و مداد رنگی که نقاشیِ چیزیایی که دیده بود رو بکشه. پرسید: _مامان اینا واقعی بودن؟ یعنی وجود دارن؟ من: این که انیمیشن بود، ولی خب از روی اتفاقات واقعی ساختنش. اون: شجاعای واقعی کجان؟ من: همین دور و ور خودمون. مثلا باباجونِ حسنا. چشاش برق زد: یعنی اون سوار تانک شده؟ من: نمی‌دونم ولی تا جایی که می‌دونم غواص بوده زمان جنگ. میخنده و مداد آبی رو برمی‌داره.به دایی‌های شجاعم فکر می‌کنم. من که هنوز به دنیا نیومده بودم ولی مامانم میگه یه مدت فکر می‌کردیم یکیشون شهید شده، هنوز زیر سن قانونی بوده و با دست‌کاریِ شناسنامه تونسته بره. ولی بعدا ازش خبر رسید که تو یه بیمارستانی توی مشهده. خوزستان کجا و مشهد کجا؟ اونم وقتی که نه ماشینی داشتن و نه قطارِ یکسره‌ای به مشهد وجود داشته. بالاخره بابام با دو سری قطار عوض کردن خودشو میرسونه مشهد و با یه نوجوانِ لاغر مواجه میشه که اصلا شبیه به بچه‌ی خودشون نبوده. به سختی میشده روی بدنش جای سالمی پیدا کرد. با معجزه زنده می‌مونه. داییم ترکش‌های زیادی توی بدنش داره و داره باهاشون زندگی می‌کنه. کسی که حالا از پست دولتی توی اهواز بخاطر حق و ناحقی‌ها استعفا داد و ترجیح داد مدیر یه مدرسه باشه. و بقیه‌ی دایی‌هام که هیچ‌کدوم از مزایای رزمنده بودنشون سواستفاده نکردن. آیا همین جانبازها یا حتی شهیدا اگر می‌دونستن مملکتشون قراره به این روز بیوفته بازم جونشو به‌ خطر مینداختن؟ مشکلات مدنی و حجاب اجباری به کنار به نظر من اولویت درحال حاظر مشکلات معیشتیه مردمه. پس این جوان‌ها پرپر شدن واسه چی؟ اینا هر کدوم یه زندگی بودن با یه عالمه آرزو و امید. هر کدام مادر داشتن. مادرایی که حرمتشونو نگه نمی‌دارن و هر سری با آوردن یه سری شهید گمنام داغِ دلشونو تازه میکنن. ما که خوزستانیم میدونیم یه سری زمینا رو پاک سازی نمیکنن تا هر موقع از لحاظ سیاسی شرایطش مساعد بود چندتا شهید گمنام بیارن. تیکه استخوانی... پلاک شکسته‌ای... اشک جلوی چشامو تار کرده. ما هنوز جنگ زده‌ایم. هنوز خیلی چیزا جلو چشممونه. هنوز داغ خاله‌ی مادرم تازه‌س که سه تا بچه‌ش شهید شدن. اون جوان‌ها پرپر شدن و اون پروانه‌ها تو شمع عشقشون سوختن که حالا صاحب مملکتی بشیم که مردمش لنگ نون شب‌شونن. کارمند دولتم هشتش گرو نه‌شه. چه برسه به بازنشسته‌ها. چه برسه به کارگرا. چه برسه به ندارترها... سطل آشغالی نمی‌بینی که از زیر چراغ قوه‌ی آشغال‌گردا رد نشده باشه. دیدنشون واسه خیلیا عادی شده ولی من هنوز نمی‌تونم تحمل کنم دیدنِ پدری رو که از تو سطل آشغال یه فست‌فودی داره باقی مونده‌ی غذای بقیه‌ رو به بچه‌ش میده. کارتن‌خواب میبینم تن و بدنم میلرزه. سر چراغ قرمز سرمو می‌ندازم پایین تا چشمم به چشم بچه‌های کار سرچهارراه نیوفته. اختلاف طبقاتی، فساد دستگاه‌های دولتی، رشوه، رباخواری و دروغگویی انقدر ریشه دوونده تو این مملکت که آدم از درست شدن همه‌چی دلسرد میشه. من دلم می‌خواد هنوز امید داشته باشم و بگم یه روزی همه‌چی خوب میشه ولی قبول کنید سخته. امیدواری از هر چیزی سخت‌تره تو این روزا. آدمایی مثل من مجبورن امیدوار باشن چون پای رفتن ندارن. حتی اگه شرایط مالیم کاملا جور باشه ولی بازم نمی‌خوام برم. دلم بند همین خراب‌شده‌ایه که از مملکت قشنگمون واسه‌مون ساختن. پس مجبورم سخت‌ترین کارو انجام بدم و به هر کورسوی نوری که میبینم دل ببندم. یه روزی درست میشه چون خدا میگه...