فرزانه جاودانی شاعر بافتی

زنده‌نام "فرزانه جاوادانی" شاعر کرمانی، زاده‌ی سال ۱۳۲۵ خورشیدی در شهر بزنجان واقع در شهرستان بافت از شاعران معاصر بود که با تخلص "شاهدخت کرمانی" سال‌ها در عرصه شعر کرمان فعالیت داشت.این بانوی پیشکسوت شعر کرمان، صبح روز پنجم آذر ماه ۱۴۰۰، پس از تحمل مدتی بیماری دار فانی را وداع گفت.وی از خود غزلیات و سروده‌های بسیار ارزشمندی به یادگار گذاشته است؛ که متاسفانه هنوز در کتابی، چاپ و منتشر نشده‌اند.در ۱۲ آذر ۱۴۰۰ با حضور جمع کثیری از اهالی شعر و ادب استان و با همت انجمن ادبی دل عالم، انجمن ترانه کرمان، و... شب شعر شاهدخت، - یادمان شاعر فقید فرزانه جاودانی - برگزار شد. در این مراسم، "مرجان شاکری"؛ مدیرکل محیط زیست استان کرمان و فرزند مرحومه فرزانه جاودانی با تقدیر از دست اندرکاران این سوگواره گفت: "مادر من جزو کسانی بود که به معنی واقعی زیست شاعرانه‌ای داشت و همواره به همه مردم عشق می‌ورزید".▪︎نمونه‌ی شعر:(۱)رفتم نبینم او را دیدم توان ندارمغیر از سرای چشمش جا و مکان ندارمیک بوسه گر بگیرم از لعل گل انارشمن آرزوی دیگر از این جهان ندارمبر دیده‌ام نشاندم مهر رخ چو ماهش از جان ناتوانم، شرح بیان ندارمدر اوج کهکشانم زین عشق آسمانی پروانه‌ی تو شمعم سوزم و جان ندارمدر باور دل خود هر لحظه با تو هستم جز آرزوی رویت از این جهان ندارمجام قدح نخواهم من مست آن دو چشمم جز آرزوی بوسه از آن لبان ندارمیک شب تو دعوتم کن عطر تنت مرا بس فرزانه را نرانی تاب توان ندارم.(۲)من دختر ایرانی این آب و خاکم مانند خورشیدی به ایران تابناکم در سرزمین یادگار نام کورش رودابه‌ام در عصر خود بی‌باک باکم یادی ز فرهنگ ادب در روزگارمپروین صفت ایرانیم من سربدارمدر باور دست زمان تهمینه‌ام من در عصر خود هم دختری من نامدارمهرگز شکوه و منزلت از خود نرانم ساره صفت سلماز را در خویش دارممن مادر آن رستم زال دلیرمهم‌رزم مردان شجاع همچو شیرمآری، به تاریخ ادب هم راه دارمسر صفحه علم و ادب باشد ضمیرمفرزانه نام دیگر از زن‌های ایرانیک زره شب تابی در این مهد دلیرانیک قطره هستم من ز دریای خروشاناما بود من افتخارم نام ایران.(۳)امشب نمایان می‌شود ماه تمام از پشت دردر قلب من شوق شعف غم بسته چون راه سفر این حس خوب زندگی مهمان اکنون من است ای خالق این لحظه‌ها از یاد من غم را ببر تا با خیال خویش تن من می‌روم همراه ماهماه تمام من بیا از قلب من داری خبر چشمم تماشا می‌کند روحم مشوش می‌شوداینک که من یاد توام غم گشته کلی بی‌اثر در برکه دیدم قرص ماه دریا پریشان می‌شودچشمم به ماه آسمان دیده شده وقت سحر فرزانه ماه آسمان در آیینه سر می‌کشد آری پریشان نیستم روشن شود چشمم بصر. (۴)امشب هوس بوسه ز لب‌های تو دارمشوق گنه از لعل تب آسای تو دارمآغوش خیالت به برم گرم عتاب است وه طالع بلند است که لالای تو دارمدر لوح وجودم همه نام تو نهادم ویران سرم اما سر سودای تو دارمبی‌پرده سخن گفت چرا فرزانه آری هوس بوسه سراپای تو دارمدر آینه‌ها عکس رخ یار هویداست اینک چه خوشم دیدن بالای تو دارممن با تو خوشم هر چه بیاید خوش آید من با دل خود هم سر رسوای تو دارم.(۵)در عصمت نگاهت شرمی دوباره دیدمدر کربلای عشقت مردی سواره دیدموقتی که کودک عقل لب تشنه گریه می‌کرددر شامگاه ظلمت ساز و نقاره دیدممردی که نوش می‌کرد شهد شهادتش رامی‌خواند صوت قرآن سر بر مناره دیدمصبر زمانه اینجا با خطبه‌های سجادپیمانه بود سرریز دل پاره پاره دیدمدر آسمان عزت ماه امامت ما با این که بود بیمار روشن ستاره دیدمدر اوج کفر و غفلت آیینه شد دیدار گویی عروس شب را با یک بهاره دیدمدستان عاشقی را با مشک بر لب آبدر خواب مردمی را آنجا دوباره دیدمغم آتشی که می‌زد در خیمه‌های مهتابشرمنده شعله‌ها را در هر شراره دیدمزینب اسیر می‌شد در دست دون و دشمن باران اشک جاری با یک اشاره دیدمفرزانه دست‌ها را می‌زد به سینه و سر گویا که کربلا را از نو، دوباره دیدم.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها) منابعhttps://t.me/farzane_javdaniiwww.tohfeh.farhang.gov.ir