امروز هم همه چیز برای مردنم فراهم بود...

امروز هم مثل تمام هفته و ماه های قبل همه چی برای مردنم فراهم بود. چراغ ها را خاموش کردم، مطمئن شدم زیر کتری خاموش باشه دفعه ی آخر به سختی لکه های چای خشک شده روی گاز را پاک کردم، شارژر موبایلم را از برق کشیدم،به تک تک گلدان های حسن یوسف و شمعدانی هایم آب دادم، اندکی به صورت های خندان یک خانواده در تبلیغات تلویزیون خیره شدم و بعد از تمام شدن آن تبلیغ به سرعت خاموشش کردم. شعله های نارنجی و آبی شومینه حس عجیبی را به من منتقل میکرد، ژاکت پشمی سبز رنگم را به دور خودم پیچیدم و شومینه را هم خاموش کردم هرچند دقیقه یک بار صدای پرت شدن یک آجر از انتهای کوچه می آمد، گرد و غبار اتوبان کم بود، این ساختمان سازی هم تمام خانه را پر از خاک کرده است. ظهر است این را عقربه های طلایی ساعت دیواری میگوید اما به قدری هوا ابری و گرفته است که خورشید هیچ مجالی برای عرضه اندام ندارد؛ بهتر ! از هرچه نور خورشید و گرما است بیزارم، هیچ میدانی قبض برق در تابستان گذشته چقدر آمد؟؟ مجبور شدم از نصف اقلام خوراکی ام برای هزینه های این کولر آبی بگذرم. یخچال صدایی مثل شکستن قلنج انگشت از خودش در می آورد و ساکت میشود. از این سکوت محض در حال لذت بردن بودم که با جیغ های گوش خراش یکی از نوه های آن پیرزن همسایه بالایی اوقاتم بازهم تلخ میشود. اصلا این ها نه ذره ایی شعور دارند و نه نزاکت! نمیفهمند شاید کسی این پایین مشغول کشتن خودش باشد؟! دفتری با جلد قهوه ایی سوخته ایی که همیشه دقیقا کنار تلفن میگذارمش برمیدارم. نباید کسی فکر کند آنقدر بی کس و کارم که حتی دفترچه تلفنی برای نوشتن شماره تماس عزیزانم ندارم. بازش میکنم با دقت یکی یکی تمام سیصد صفحه گذشته را ورق میزنم، نخ یادآوری دفتر به من مانند همیشه ریشخند میزند اما من بی محلش میکنم. استفاده از این جور چیزها برای آدم هایی است که برای هر دقیقه از زندگیشان برنامه و کاری دارند. من برای هدر رفتن زمان و دقیقه هایم این دفتر را ورق میزنم. سرفه های خشک و ممتدی میکنم، سالهاست که اینطور است. آرزو میکردم که سل داشتم اینطور مجبور نبودم برای کشتن خودم برنامه ایی بریزم. اما آن دکتر احمق گفت تنها یک سرماخوردگی ساده است، باید سوپ گرم بخورم و استراحت کنم. یک طومار دارو نوشت، خدای من اصلا هیچ فکرش رو میکرد که انقدر احمق نیستم که برای آن قرص های بیریخت و گچی پولم را هدر بدهم؟ حالا مگر آسمان خدا به زمین می آید اگر در هر چند دقیقه سه، چهار، پنچ ، شیش بار سرفه کنم؟ بالاخره این صفحه را پیداش کردم، دقیقا ده دقیقه از وقتم گذشت از هفته پیش سه دقیقه بیش تر شده است. مداد را از میان صفحه برمیدارم، از اول همان جا بود. معلوم است که خودم گذاشتم تا بعدا اگر کسی نمیدانم شاید یهویی آمد و از من یک کاغذ و قلم خواست تا شماره یا آدرسی بنویسد من سریع برایش فراهم کنم. خودم میدانم من یک احمق بی خاصیت بیشتر نیستم آخر کی میاید و زنگ این خانه را میزند که از من مداد و کاغذ طلب کند؟ اما خب باز هم احتیاط شرط عقله ! نوک مداد تیز نیست! من اگر نوک مدادم تیز نباشد نمیتوانم چیزی بنویسم. چاقوی جیبی کوچکی را از جیب ژاکتم در میاورم. این چاقو ی کوچک چیز واقعا مهم و با ارزشی است. بهت توصیه میکنم حتما یکی از اینا برای خودت بخری. من کادو گرفتم، از ... یکی ! آره اولش من هم مسخرش کردم بهش گفتم این چاقو به هیچ درد من نمیخوره اما اون گفت خواهش میکنم نگهش دار. من هم چون دلم سوخت نگهش داشتم بعدها فهمیدم چقدر این چیز کوچیک و مسخره میتونه مفید باشه. واقعا از داشتنش خوشحال و ممنونم اما ... هیچ وقت بهش نگفتم، کاش بهش میگفتم احساس میکنم همیشه منتظر این حرفم بود. آره خلاصه با اینکه این چاقو زیادی قدیمی میزنه اما خوب از پس تیز کردن نوک مدادم بر میاد. لابد برات سواله چرا از تراش استفاده نمیکنم؟ چون تراش مداد رو هدر میده بدون هیچ رحمی کل مداد نازنیمم را به فنا میده و من مجبورم باز هم پولم را به اون پسرک با موهای عجیب غریبش که داخل تنها مغازه لوازم تحریر فروشی این اطراف است بدهم. من سر هر ماه دقیقا سیصد و شصت و پنج تا مداد از آن پسرک میخرم! و تا الان تنها سه تا از اون ها را استفاده کردم، میبینی خیلی اقتصادیه. هر روز قیمت همه چیز بالا میرود این یک تصمیم هوشمندانه است. بالای صفحه تاریخ امروز رو مینویسم، این دفتر مال ده سال پیشه برای همین تمام تاریخ های بالای صفحه هم اشتباهه! اما من صبوری میکنم، کسی رو فقط به خاطر اینکه مال ده سال، بیست سال و... است دور نمیدازم. این کار... عادلانه نیست! مگه نه ؟ باز هم اون بچه طبقه بالایی جیغ میکشد و از سمت آشپزخانه به اتاق ها میدود. خونسردی خودم را حفظ میکنم و با تمام دقت و توانم اسم و تاریخ تولدم را مینویسم. من نه فامیل دارم و نه خانواده پس نام خانوادگی مفهومی ندارد، تاریخ وفات را هم هرچه دلشان خواست روی سنگ قبرم بنویسند. تاریخ تولدم را دوست دارم، چون تنها چیزی بود که هرکسی از من به خاطرش می ماند. ششمین روز از ششمین ماه سال، مثل یک طلسم جادویی! با اینکه همیشه یادشان میرفت که برایم هدیه بگیرند اما تمام اون ها بهم تبریک میگفتند. صدای زنگ آیفون مثل یک صوت کاملا ناشناخته در گوشم میپیچد حتی نگاهم را به سمت نمایشگرش نمیکشانم. اشتباه زنگ زده است با من نیست! میدانم. پس از چند ثانیه درب باز میشود و باز هم صدای کفش ها و روبوسی مهمان های پیرزن طبقه بالا اعصابم را بهم میریزد. دقیقا چقدر نوه و بچه دارد؟ یک گله؟! من فقط دوتا داشتم، مهم نیست الان چند تا شدند، اصلا ... هیچکدامشان برایم مهم نیستند. دفتر را میبندم و آن را دوباره دقیقا کنار تلفن میگذارم. سری به آشپزخانه میزنم تکه های ریز نان را از روی کانتر تمیز میکنم، دوست ندارم کسی فکر کند که من آدم کثیف و شلخته ایی بودم. دست به موهایم میکشم، بوی شامپو زیر بینی ام میپیچد، چقدر خوب است که هنوز هم همان بویی را میدهم که آخرین بار میدادم. اینطور زمانی که جسدم را پیدا میکنند دیگر شک نخواند کرد که من خودم هستم. وارد اتاق سوم از سمت چپ میشوم، همه چیز برای امروز آماده است. پرده حریر پنجره را کنار میزنم، باغچه خشک و پر از برگ های خیس نگاهم میکند. تک درخت خالی از برگ شاخه هایش هم به سمت پایین خم شده اند. کثافت از سرتا سر این حیاط میبارد. تمام این ها تقصیر این همسایه های دزد است. اگر سعی نمیکردند از من کلاه برداری کنند و به همان چیزی که به عنوان ماهیانه به آن ها میدادم قانع بودند الان این حیاط مثل گذشته حالش خوب و خوش بود. این حیاط من را ناراحت میکند، چون انگار خودم را نگاه میکنم. همین قدر تنها و مریض گوشه ایی از این دنیا افتاده است و هیچ کس نگاهشم نمیکند. به آرامی روی صندلی روبه روی پنجره مینشینم . به کجا نگاه میکنم؟ نمیدانم . من در حال خودکشی هستم، امیدوارم امروز دیگر بمیرم...#داستان #افسردگی