چالش کتابخوانی طاقچه: سیزده دلیل برای این که ...

از اون داستان‌هاست که یادم می‌مونه؛ شاید از این پس هرگاه که موضوع خودکشی باشه یا داستانی از زندگی دانش‌آموزی بخونم یا حتی به یه موسیقی یا صدای ضبط‌شده گوش کنم، به یاد این داستان بیفتم. ویژگی‌های زیادی داشت که به‌یادموندنی‌ش می‌کردن.موضوعش در نکوهش تعدادی از آسیب‌های اجتماعیه که قشر نوجوان رو تهدید می‌کنن و شاید باید گفت قشر نوجوان بیش‌تر ازشون آسیب می‌بینن. فضایی که برای داستان طراحی شده، از شخصیت‌های اصلی و مکمل گرفته تا مکان‌های رخ دادن داستان، به خوبی باعث می‌شن که خواننده این حس آسیب‌پذیری رو لمس کنه. به نظرم زمانی که یه بزرگسال این کتاب رو می‌خونه ممکنه فکر کنه که زندگی چالش‌های بزرگ‌تری رو هم روبه‌روی آدم می‌ذاره، ولی محیط داستان یادآوری می‌کنه که روحیه‌ی یه نوجوان چقدر حساسه و چقدر مهمه که درباره‌ی اصلاح این الگوهای نادرست آموزش داده بشه. با روندی که داستان پیش می‌ره انگار داره تلاش می‌کنه آرام‌آرام تک‌تک راه‌هایی رو که برای بهبود اوضاع به ذهن خواننده می‌رسه خط بزنه؛ درست همون حسی که شخصیت داستان تجربه می‌کرده.یه ویژگی بسیار منحصر به فرد این داستان سبک روایت و زاویه‌ی دیدشه. واقعا عالی بود. هنگام خوندنش به این فکر می‌کردم که همین داستان می‌تونست با یه شیوه‌ی عادی روایت بشه و خوب هم باشه، ولی این روش خلاقانه (که داستان رو از میان نوارهای ضبط‌شده بشنویم) چقدر خاصش می‌کرد. این زاویه‌ی دید به جز جالب بودنش، نقش بسیار مهمی داشت در انتقال اون حس معماگونه‌ای که شخصیت داستان باهاش روبه‌روست؛ انگار ما هم مانند "کلِی" باید صبورانه صدای چرخش دایره‌های نوارهای کاست رو می‌خوندیم و با این حس انتظار، خواه‌ناخواه اون حس زجر تدریجی "هانا" رو حس می‌کردیم.یه نکته‌ی جالب دیگه درباره‌ی این شیوه‌ی روایت این بود که این‌جوری داستان از چند تا زاویه‌ی دید روایت می‌شه؛ توی داستان شخصیت‌های زیادی معرفی می‌شن که هر کدوم نقش مهمی دارن و اضافی نیستن؛ ولی انگار نویسنده باید همیشه حواسش می‌بود که هر کسی چی می‌دونه و تا این‌جای داستان هر کسی که وارد می‌شه چی باید بگه و چی نباید بگه که جذابیت و حس معماگونه‌ی داستان حفظ بشه. همچنین با این شیوه، تعداد شخصیت‌های اصلی روایت‌کننده می‌شه دو نفر؛ که هر کدوم تکه‌ای از داستان رو می‌دونن و تکه‌ای رو نمی‌دونن و با هم کاملش می‌کنن. این که نویسنده تونسته با این تعداد شخصیت به خوبی انسجام داستان رو نگه داره، مهارتش رو نشون می‌ده.هنگام خوندنش حس کردم نویسنده حتی تا خط پایانی، همچنان خواننده رو در انتظار پایان نگه داشته. انگار در سِیر رخدادها چند احتمال در دست خواننده‌ست که شاید داستان به هر کدوم از این سرانجام‌ها برسه؛ شاید پایان تلخ باشه یا شیرین. انگار نویسنده می‌خواد هنگام خوندن داستان میون همه‌ی دل‌شکستگی‌ها، جست‌و‌جوی امید رو رها نکنیم؛ همون موهبت باارزشی که شاید دستیابی بهش بخشی از هدف نوشتن این داستان بوده.به نظرم یکی از زیباترین بخش‌های داستان پایانشه. شاید توی ذهنم نمی‌تونستم این تصویر رو برای پایان تصور کنم ولی با خوندنش حس کردم که پایان درستی بوده.فکر می‌کنم خوندن این داستان رو پیشنهاد نکنم؛ به خاطر این که در محور خودکشیه و برای این که به کسی آسیبی نرسه. راستش این داستان خیلی عالی نوشته شده ولی همیشه توی پیشنهاد کردن کتاب‌های موضوعات روان‌شناسی یه مقدار احتیاط می‌کنم. به نظرم برای کسانی که به خودکشی فکر می‌کنن نامناسب باشه ولی برای کسانی که توی این محیط، به ویژه در ارتباط با نوجوان‌ها قرار می‌گیرن و برای کمک‌کردن به افراد در خطر بسیار بسیار مناسبه. همچنین به نظرم برای کسی که می‌خواد نویسنده باشه، خوندن این کتاب و این سبک نگارش یه تمرین خیلی خوب برای نویسنده‌شدنه. https://taaghche.com/book/24678