شغل من چیست؟

می خواهم براتون داستان آدمی رو بگم که وقتی کوچکتر بود، درست زمان مدرسه، وقتی معلم انشا می گفت: موضوع انشا" در آینده می خواهید چه کاره شوید؟ و... .این موضوع ذهن دختر قصه ما را حسابی مشغول می کرد، چرا که اون شغلهای زیادی را برای آینده درنظرگرفته بود، اما حیف که نمی توانست که تمام آن چیزها را باهم توی انشای خودش ننوشته بود. آخه از معلمش و بقیه شنیده بود که آدمها فقط یک شغل می توانند داشته باشند. شروع کرد به نوشتن اما... وقتی برای هزارمین بار ذهنش را مرور کرد, دید که هرجا که مداد سیاه و کاغذ سفید به دستش می رسد، بی اختیار ساعتها شروع می کند به نقاشی آنقدر درگیر نقاشی کردن می شود که ساعتها با کشیدن نقاشی ها مشغول می شد که حرکت عقربه های زمان را روی ساعت عمرش که تیک تاک کنان با مداد سیاه نامرئی شروع می کردند به پر کردن خانه های خالی جدول عمرش که یکی یکی پُر می شدند و بدون اینکه او این چرخش ها را متوجه بشود. یک حسی از درونش می گفت که اگر در آینده بخواهد نقاش بشود نقاش مشهوری می شود و طرحهایی که نقاشی کند، قطعا شهرت جهانی پیدا می کند، پس تصمیم گرفت شغل نقاشی را انتخاب کند.گاهی وقتها خواندن شعرهای مختلف از شاعرهای کشورش را می خواند و یا جایی آنها را می شنید، دستش بی اختیار با قلم روی برگه می غلتید و کلماتی آهنگین و موزون روی کاغذ کاهی دفتر مشق مدرسه اش به رقص در می آمدند و دنیای اطرافش را شاعرانه می کرد و این لغات غلتیده روی کاغذ ذهنش را در عالم شعر به پرواز در می آورد و دوتاییشون چنان غرق در وزن و قافیه شعرهای ناپخته اش می کرد آنقدر که بعضی وقتها خودش را می دید که با جمعی از کلمه ها توی باغ خوش آب و هوای تخیل مشغول سرسره و الاکلنگ هستند، او فهمیده بود که در نهانخانه وجودش، تمام تارو پود وجودش با علم شاعری عجین شده است، انقدر که نمی شد او را جدا از عالم شاعری دانست.یادش آمد که چند وقت پیش بود که دفترچه ای خریده بود که صفحات را با صفوف منظم و به خط کشیده ای از کلمه ها و جمله ها پرکرده بود که غالباً داستان هایی بودند و تک و توک بین شان جملات ادبی نوشتاری به چشم می خورد، راستی دلنوشته هایش را هم ضمیمه همین دفترچه می کرد. همیشه به این فکر می کرد که نویسندگی هم عالمی دارد و چقدر خوب می شد که می تونست دسترسی بیشتر به کتاب داشته باشد و وقت بیشتری داشته باشد تا بتواند حجم بیشتری از نوارکاست عمرش را به کتاب اختصاص بدهد وبتواند کلمه و جمله های بیشتری را کباب کندو به تن کم قوت ذهنش بزند تا قوت تکلم و نویسش خودش را به سمت جذابیت و روان نویسی بیشتر ببرد و مغزش را از بی کلمه گی و کم لغتی بیرون بکشد.با خودش فکر می کرد که چه حال خوبی هست در نوشتن .بهتر از آن چقدر خوبه که می توانست از هر سه استعداد شعر، نوشتن و نقاشی را به جا و به وقت بهره بگیرد و برحسب نیاز جایی که شعر کاربرد دارد، چشمه شعرش تراوش کند، هرجا که زبان از گفتن ها قاصر است از نقاشی و گاهی هم نوشتن می توانست مرهم خوبی برای نگفته های ما باشد.او به همه این موارد فکر کرد و هرچی تلاش می کرد یکی از اینها را کنار بزند نتوانست ، به دنبال کشف استعداد برتر نهفته درونش از خودش پرسید:ببین کدام مهارت را بیشتر دوست داری؟ همون را ادامه بده، اما نه نمی شود اون سه تا استعداد برتر را بیشتر دوست داشت و نه یکی... . همین طور زمانهایی را توی ذهنش و دفتر عمرش و جاده زندگی یادش آمد که توی مسیر عبورش از این مسیرها عکس های یادگاری که با تک تک اینها و یا گاهاً با هرسه استعدادش عکسهایی گرفته بود و آنها را به تابلوی اعلانات کنار جاده عمر سنجاق کرده بود و رد شده بود و او آن زمانها را دید که کلی خاطره و انرژی را برای او تداعی می کرد.او می دونست که برای هر سه مهارتش که مثل سه قلوهای هستند که هنوز کوچکند و نیاز به مراقبت دارند تا جان بگیرند و نباید از هیچ کدامشان غافل شد که اون هر سه قلو ها را به یک اندازه دوست داشت و یکبار برای همیشه تصمیم گرفت و موضوع انشای خود را به این شکل تغییر داد:در دنیایی پیش از این از گذرگاهی از کنار دنیا می گذشتم که مرا به مراسمی دعوت کردند که من میهمان اصلی آن مراسم بودم، مراسمی پرآب و تاب با میهمانهای که چشم انتظار من به انتظار نشسته بودند تا ورودم را جشن بگیرند، من به میهمانی که وار شدم ، غلغله ای شد چه هیاهویی، چه صداهایی، صداهایی از سر شوق و احترام به من و ورود مرا خوشامد گفتند و جشن گرفتند، حتی سور هم دادند، چه سوری بود به یاد ماندنی . من که یادم نیست اما همه میهمانان و میزبانان به جز خودم یادشان است و روز فراموش نشدنی بود، پس من هم نباید فراموش کنم.اوایل ورودم نمی دانستم که چرا آمدم؟ چرا من؟ از کجا آمدم؟ برای چه کاری آمدم؟ ...فهمیدنش سخت بود، سخت هست. کاش بدانم، کاش بدانم، کاش بیابم،اوایل احساس می کردم دست خالی ام ، اطرافیانم که به من می رسیدند می گفتند:حواست را جمع کن. درست هستش که اومدی ودرسته که دعوت شدی اما هر لحظه ممکن است که بهت بگویند که مهمانی تمام شده، باید بار و بندیل خودت را جمع کنی و بروی، نمی دونستم از چی صحبت می کنند؟ حرف حساب چیه؟ چی می گویند؟ باید حواسم را جمع چی می کردم؟ از کدوم رفتن حرف می زنند؟ مگه آدم آمده که برود؟چرا قبل رفتن به ما خبر نمیدن؟ اصلا اینها منظورشون منم ؟( نوجوانی)مدتی گذشت تا فهتمیدم که آره خیلی شنیده بودم ، خیلی سال بود که خیلی شنیده بودم اما درک کردنش و حس کردنش سخت بود؟ سخت هست؟ (پیش از جوانی)نمیدونم از چه درکی باید صحبت کنم؟ دوشت داشتم توی دنیا چه کاره باشم؟ دوست داشتم به خاطر چی بهمون تبریک بگن؟ استعدادم چی بود؟ رسالت رسالت که می کنند چیه؟ (شروع جوانی)ببینید به چه علاقه دارید؟ موقع انجام دادن چه کاری گذر زمان را متوجه نمی شوم؟ کدوم کار هست که وقتی انجام میدم آنقدر غرقش می شوم که از عمرم حساب نمی شه؟ ( جوانی)خیلی کارها هتست که من موقع انجام دادنشان خسته نمی شوم، تازه انرژی تازه ای می گیرم و انگار دوپینگ می کنم. آره من زمان هایی که در حال انجام کارهای هنری مثل کیف نمدی، گل سر، خیاطی، طراحی ، شعر و... هستم گذر زمان را متوجه نمی شوم.یادم می آید یک روزی که مثل همیشه سر برگه های نقاشی ام نشسته بودم و مشغول نقاشی بودم، با صدای مامانم به خودم آمدم که می گفت: بلند شو دیگه، خسته نشدی ، ساعت 6 بود که سر برگه های نشسته بودم اما الان ساعت 10 بود ، این یعنی عشق، یعنی غرق شدن، یعنی رسالت من، یعنی چیزی که من برای انجام دادن آن به این دنیا دعوت شدم، که اگر انجام ندهم حق مطلب را به جا نیاوردم و به خاطرش باید خودم را مواخذه کنم و دنیا هم من را مواخذه می کند.پس فهمیدم که من یک نقاشم، یک هنرمندم، یک شاعرم.من حالا من اصلی شدم. آن " من" اصلی که رسالت من است. آن " من " که موقع ورودم به این دنیا برای من به خاطرش جشن گرفتند و بی شیله وبی پیله خالی از هر ناخالصی و هر من مصنوعی.