اسم رمز: پَر خواب روسی از مسکو

ساعت درست چهار صبح بود که از خونه بیرون زدیم؛ از اون روزهای آلوده زمستونی تهران که زوج و فرد از در خونه اجرا می‌شد و برای بیرون زدن از شهر با پلاکی متفاوت از اون روز باید خیلی زودتر از خواب بیدار می‌شدیم. ترافیک صبح هنوز سبک بود و ماشین‌های زیادی مزاحم پر کردن حداکثر سرعت بزرگراه‌ها نمی‌شدن. طولی نکشید که با گذشتن از آزادگان و پیچیدن تو خیلج فارس به عوارضی قم رسیدیم و بعد از عوارضی برای یه نفس تازه کردن کنار زدیم.هوا هنوز کاملا تاریک بود و هیچ نشونه‌ای از روشنائی و صبح توش دیده نمی‌شد، ماشین‌ها با سرعت رد می‌شدن و تک و توک عابرای پیاده هم با کلاه تا زیر گوش پائین کشیده شده و یقه‌های بالا رفته با عجله از کنارمون رد می‌شدن. بعد از یه توقف کوتاه و درست موقع راه افتادن توی آینه متوجه چراغ‌های پژوی نقره‌ای رنگی شدم که با سرعت به سمت‌مون می‌اومد و ظاهرا دنبال نشونی و آدرس گم‌کرده‌ای می‌گشت. پژوی نقره‌ای کنارمون توقف کردن و آقای به‌ظاهر متشخص پشت فرمون با اشاره ازم خواست شیشه را پائین بدم. تا اینجا همه چیز عادی بود و نشونه‌های کسی که دنبال آدرس می‌گرده تو نگاه راننده دیده می‌شد. از اینجا به بعد اما ماجرا تغییر کرد؛شاید این مکالمه برای ساعت 5 صبح زمستون تو تاریکی کنار بزرگراه خیلی عجیب به نظر برسه اما واقعی بود و اتفاق افتاد:راننده: سلام.من: سلام- یه جفت پر خواب روسی دو نفره اصل دارم که خودم از مسکو اوردم شما احتیاج ندارید؟- هان؟- عرض کردم یه جفت پرخواب روسی دو نفره اصل دارم که خودم از مسکو اوردم شما احتیاج ندارید؟- خیر- یه بار دیدن‌ش ضرر نداره‌ها. مطمئنید احتیاج ندارید؟- ...با نه آخر شیشه رو بالا دادم و با دست راست از قفل بودن درها مطمئن شدم، راهنما زدم و با حداکثر سرعت زدم به جاده. با اینکه من و همسرم تا آخر اون مسیر به این ماجرا خندیدیم و فراموش کردن کامل‌ش هم فقط یکی دو ماه طول کشید اما هیچ‌وقت نفهمیدیم که چرا یه نفر باید اول صبح تو جاده بازاریابی چیز عجیبی رو بکنه که بعدا فهمیدم حتی وجود خارجی هم نداره!تقریبا یک سال بعد دوباره زمستون و همون جاده قطع‌کن پمپ‌بنزین اول راه طبق معمول کار نمی‌کرد و پر نشدن کامل باک معنی دیگه‌ای به جز یه توقف دوباره تو چند کیلومتر آخر راه نداشت. یه روز سرد زمستونی بود که باد شدیدی می‌‌اومد و هرچی به تهران و ابرهای تیره توی افق نزدیک‌تر می‌شدیم قطرات بارونی که تک و توک به شیشه می‌خورد هم بیشتر می‌شد. صد کیلومتر آخر چراغ بنزین تو سرازیری‌ها روشن می‌شد و تو سربالائی‌ها خاموش می‌شد اما بالاخره بیست، سی کیلومتر مونده به فرودگاه کامل روشن شد و این بار دیگه روشن موند؛ یه چشم به جاده یه چشم به درجه بنزین (که یه بار دیگه 2 نصف شب تو همین جاده حسابی ترسونده بودمون) دو طرف مسیر رو بدون اینکه نگرانی‌م رو بروز بدم جست‌وجو می‌کردم.استرس این لحظات و عقربه‌ای که میلی‌متر به میلی‌متر به علامت قرمز نزدیک‌تر می‌شد بالاخره چند کیلومتر بعد از فرودگاه با پیدا شدن سر و کله‌ی تابلوی جایگاه سوخت به آرامش خیالی تبدیل شد که تو اون لحظه با هیچی عوض‌ش نمی‌کردم. پیچیدم تو شونه خاکی کنار جاده و از راه گل‌آلود آروم آروم به جایگاه نزدیک شدم.قبل از رسیدن به پمپ، چند لحظه توقف کردم تا کارت‌ رو آماده و در باک رو باز کنم که دیدم یه پراید سفید خلاف جهت با سرعت با علامت چراغ بهم نزدیک نزدیک شد. راننده یه مرد حدودا 50 ساله با صورت بزرگ، ریش‌های انبوه سیاه و موهای لخت خوابیده به عقب بود که خواهی‌نخواهی انگشتر عقیق بزرگ‌‌ش توجه‌ت رو جلب می‌‌کرد و حس پرده‌خون‌ها و قهوه‌‌چی‌های قدیم رو بهت می‌داد. شیشه را که دادم پائین شوکه‌کننده‌ترین جمله ممکن رو از راننده که حالا فقط چند سانتی‌متر باهام فاصله داشت شنیدیم:- یه جفت پر خواب روسی دو نفره اصل دارم که خودم از مسکو اوردم شما احتیاج ندارید؟شاید میخکوب شدن بهترین توصیف ممکن تو دو، سه‌ثانیه‌ بعد از شنیدن این جمله بود که من و همسرم رو در حالی‌که با دهان باز به هم نگاه می‌کردیم، ثابت و شوکه نگه داشت. با گفتن یه نه کوتاه، جواب دوم مرد دوباره حس میخکوب شدن رو برگردوند:- یه بار دیدن‌ش ضرر نداره‌ها. مطمئنید احتیاج ندارید؟نفهمیدم چطور و با چه سرعتی پامو روی گاز فشار دادم و با حداکثر سرعت دور شدیم. اما ماجرائی که یه سال پیش بیشتر به یه شوخی و یه خاطره بامزه شبیه بود حالا بیشتر به یه اتفاق احتمالا نچندان قانونی شباهت داره. البته می‌شه ماجرا رو به سادگی، به داستان نزدیک کردن دل‌های دو سرگردون توی جاده نسبت داد اما هنوز هم به این فکر می‌کنم که اگه هر دو بار دنبال این آدما برای دیدن پر خواب‌هاشون می‌رفتیم چه داستانی منتظرمون بود؟