پروژه ایستادگی

در اثر ماندگار جنگ هنر استیون پرسفیلد، او ایده ایستادگی را مطرح می‌کند. نیروی درونی که ما را از انجام مهم‌ترین کار خلاقانه خود باز می‌دارد.غریزه، عادت یا حسی که مانع کار می‌شود، همان ایستادگی پرسفیلد است. مواردی که به انتخاب خود به جریان روزمان اضافه نمی‌کنیم؛ اما به هر حال وجود دارند.راحت است این‌طور تصور کنیم که این مقاومت تنها برای فیلمنامه نویسان یا رمان نویسان است. همان سد نویسنده و اهمال کاری. اما در واقع، هر کسی که مسئولیت هدایت پروژه، کسب‌وکار یا کمپینی را برعهده داشته باشد نیز با آن روبه‌رو می‌شود.می‌توانیم کاری انجام دهیم و شاید هم انجام دهیم. اما در حقیقت کاری نمی‌کنیم. در نتیجه، کار به سرانجام نرسیده یا بد تمام می‌شود.من در مواجهه با این مقاومت تنها نیستم. هر جا را که نگاه کنیم در حال رخ دادن است.شاید برخی از نشانه‌های این مقاومت با یک‌دیگر در تضاد باشد. اما اگر به تعریف آن برگردیم، متوجه منطق آن می‌شویم. در ادامه به چند نمونه از این نشانه‌ها اشاره می‌کنم:اهمال کارینادیده گرفتن یا اجتناب از معیارهای مفیدتمرکز بر معیارهای شفاف اما بیهودهعدم تحویل پروژهارائه محصولی بی‌استفادهانکار مقاومتمشغله بسیار؛ در حدی که به قسمت‌های سخت کار نرسیدهدف‌گذاری بیش از حد والاهدف‌گذاری بیش از حد پاییناجتناب از تنظیم بودجه یا دِدلاینتبدیل امید به این‌که «شاید جواب دهد»، به احساس استرس و نگرانیعدم مدیریت فعال پروژه و در عوض تحت مدیریت پروژه قرار گرفتنوابسته شدن به هزینه‌های هدر رفتهعدم مطرح کردن پرسش‌های مفید و کاربردیاجتناب از پیدا کردن قدرت یا ابزارهای مناسب و در عوض متمرکز شدن بر وظایف مشخص و پر هزینهسرزش کردن سیستم به‌خاطر موانع خودنادیده گرفتن سیستم و رفتار کردن به نحوی که انگار ما آغازگر کار بوده‌ایمبیش از حد تحت تاثیر تکنولوژی جدید یا فرصت‌ها قرار گرفتن و در نتیجه، منتظر ماندن برای جهش بزرگ بعدیامتناع از یادگیری تکنولوژی یا فرصت‌های نوواکنش نشان دادن به‌جای پاسخگو بودن. و پاسخ دادن به‌جای رهبری کردنتمرکز بر ضرورت به‌جای مهم بودنمستندسازی وسواسانهاحساس پوچیسرخوشی نامعقولشکست در واگذاری وظایفبیش از حد امتیاز گرفتننادیده گرفتن بازخوردهای مفیدبی‌پروایی و فرض بر این‌که شبکه‌ای خود به خود به‌وجود می‌آیدگشتن به دنبال میان‌بُر؛ آن هم زمانی‌که می‌دانیم راهی به‌جز مسیر طولانی وجود نداردجا انداختن جزییاتمطرح کردن پرسش‌های فراوان پیش از بیان ادعاعدم تطابق تقویم زمانی با لیست کارهایی که باید انجام شودبیان وعده‌های بزرگی که قادر به نگه‌داشتن‌شان نیستیم اجتناب از وعده دادن به‌خاطر ترس از ناتوانی در پایبند بودن به آنبه خود گرفتنحفظ ترس‌هااستفاده از دِدلاین‌ها به عنوان نوعی انگیزهتمرکز بیش از حد روی ترس‌هایمانپافشاری بر اصالت به‌جای ثباتدیر حاضر شدنبیش از بودجه خرج کردنکمال‌گرا شدنتصور این‌که این مقاومت نوعی شکست اخلاقی است، وسوسه‌کننده است. اما بیش‌تر شبیه ضربه زدن به انگشت خود یا سوزاندن نان است. نیازی نیست خود را به خاطر جایگاهی که داریم سرزنش کنیم. اما اگر بتوانیم آن را دیده و بشناسیم، می‌توانیم با آن کنار بیاییم.شاید چنین رفتارهایی برایمان آشنا باشد. اما در نهایت یک انتخاب است. مهارتی قابل یادگیری و عادتی قابل فراموش کردن. می‌توان با خود مهربان بود، بر هدف متمرکز شد و به سراغ کار بازگشت.دو گمراهی و یک ترس:اولین گمراهی این‌که، شاید متوجه نشویم که انتخاب است.گمراهی دوم این‌که، ممکن است تاکتیک‌ها، ابزارها و انتخاب‌های بهتری را یاد نگرفته باشیم، اما می‌توانیم شروع کنیم.و ترس؟ ترس از تغییر. این‌که شاید تغییر کارساز نباشد.وقتی ایستادگی مانند همیشه نمایان می‌شود، می‌توان آن را دیده، شناخته و با آرامی از آن گذر کرد.لینک مرجع: https://seths.blog/2023/11/project-resistance/