سلام آقای دیوانه! (۳)

اومدم با کف دست شیشه‌ی بغل رو تمیز کنم که باز این ضبطِ کوفتی بازیش گرفت: با خِش خش شروع شد، یه قطعیِ جزیی، بعد باز قطعی، اینبار یخورده جدی‌تر و درنهایت با یه صدای تومُخی، برای همیشه خفه گرفت! زیاد ازین اتفاقا براش افتاده بود؛ طبیعی بود.اما انگار یه حرکتِ از پیش تعیین شده بود چون باعث شد متوجهِ صفحه‌ی روشنِ گوشیم بشم که روی صندلیِ بغلم داشت خودشو می‌خورد: خواهرم بود که برای بارِ هشتم نهم شمارمو گرفته بود!همین یکی رو کم داشتیم. توی این شلوغی که یه ترمز اشتباه باعث می‌شد بکوبی به ماشین جلوییت، یه چشمم به آینه‌ی وسط بود و با دستِ چپم فرمون رو نگهداشتم و خم شدم تا با اون‌یکی، با زحمت گوشی رو بردارم.حالا وصل کردنِ تماس مکافاتِ بعدیم بود: الو... جااان.. بگو. الووو صداتو دارم. بگو چیکار داری؟! معلوم هست کجایی تو؟؟ می‌دونی کِی از خونه زدی بیرون! چطور مگه باز چیکار داری؟باز کجا خودتو مشغول کردی. مثه اینکه فراموش کردی، رفته بودی انسولین‌های مامانو بگیریا! داره از حال میره لعنتی...وااای! چرا زودتر نگفتی؟ یه نگاه به صفحه‌ی اون وامونده بنداز می‌فهمی چندبار زنگ زدم...هرجا هستی خودتو برسون! بددو توروخدا مامان داره...گوشیو بدونِ خداحافظی قطع کردم و پرتش کردم اونور. دستمو فشار می‌دادم روی بوق و تند تند به جلوییم سوبالا می‌دادم: وای خدا مگه میشه! این چه گرفتاری بود... باز طبق معمول فراموش کردم. حالا توی این شلوغی من از کجا داروخونه پیدا کنم آخه!راهنما سمتِ چپ زدمو با فحش شنیدن و موتورهایی که از بغلم ویراژ می‌دادن، بزور خودمو رسوندم لاینِ کناری و وارد اولین کوچه‌ای که سرراهم بود شدم. اصلا نگاه نکردم که بن‌بسته، بازه... کوچه تاریک بود و پُر از دست‌انداز ولی مهم نبود. افکارِ پریشون از هرطرف بهم حمله می‌کردن. همش داشتم مادرمو تصور می‌کردم که بیحال روی زمین افتاده و خواهرم بالای سرش داره جیغ و داد می‌کنه و لِق‌لقِ زبونش فحش دادنِ به منه!پام روی گاز بود. انگار نه انگار که توی کوچه بودم؛ یه کوچه‌ی تنگ و تار که یه ماشین هم به زور از داخلش رد می‌شد. چپ و راست میفتادم توی چاله‌چوله‌‌ها. اگه یکی ناخواسته از یه خونه می‌زد بیرون چی؟ اگه یه ماشین از اونور میومد سمتم چی؟ هیچی رو نمی‌دیدم و فقط جلو می‌رفتم. هوای سرد و نمِ بارون، محکم به صورتم سیلی می‌زدن و ضبط با هر دست‌انداز، هی قطع و وصل می‌شد و انگار تیغی بود که رو مخم خط مینداخت!این کوچه‌ی لعنتی بلاخره تموم شد و سر از خیابون درآوردم. سریع زدم روی ترمز تا آمار درآرم ببینم کجام! خیابون خرمشهر. خب حالا باید از کدوم‌وری می‌رفتم! عهه. دوست‌داشتم داد بزنم اما نفسم بالا نمیومد. چشامو بستم و زیر لب گفتم: نمیدونم کجایی فقط بگو چیکار کنم؟وسطِ خیابون ترمز کرده بودم. نورِ ماشینی که سمتِ چپم از بالا میومد خورد پشتِ پلکم و باعث شدم به خودم بیام. عذرخواهی کردم. دنده عقب گرفتم. یه عابر با عجله داشت از پیاده‌رویِ پشتِ سرم می‌دویید. سرمو از شیشه آوردم بیرون و داد زدم: ببخشید آقا! این دور و برها داروخونه‌ی نزدیک کجاست؟ آقااا با شمام... هدفون توی گوشش بود و متوجهِ صدام نشد و ازم دور شد. ههع! خندیدم به این بد‌بیاری که امشب زودتر از خودم سوارِ ماشینم شده بود!ضبط رو کلا خاموش کردم. زیر لب گفتم: بیخیال. بلاخره یه گوهی می‌خورم دیگه! دنده رو یک کردم. کلاچ رو با سرعت ول کردم و پام رو روی گاز فشار دادم. صدایِ جیغِ لاستیک‌ها روی آسفالت، یخورده حالمو جا آورد. پیچیدم سمتِ راست و چراغ دادن‌های ماشینا و صدای بوق‌هاشون اصلا برام اهمیتی نداشت؛ تنها چیزی که برام مهم بود رسوندنِ خودم به یه داروخونه بود. برف پاکن ته‌مونده‌ی بارون رو از روی شیشه‌ پاک می‌کرد و من نگاهم زوم به خط‌های سفیدِ کف خیابون بود. به هرکی جلوم می‌رسید، با بوق و چراغ، حضورمو اعلام می‌کردم و با سبقت، راهم رو ادامه می‌دادم.نزدیکِ چهار راه رسیدم. از دور دیدم که چراغ قرمزِ اما اینبار دیگه واینستادم؛ با پرروییِ تموم با چند تا نیش ترمز و بوق، بی‌محل به عابرها و ماشینا، راه خودمو باز کردم و...گوشیم دوباره زنگ خورد. صفحه رو چرخوندم سمت خودم، دیدم خواهرمه، جواب ندادم. زیر لب زمزمه می‌کردم: کجایی تو. کجایی؟ مضطرب دستمو روی صورتم می‌کشیدم. چشمامو می‌مالیدم. از استرس دماغمو بالا می‌کشیدم. نگاهم به روبرو بود ولی فکرم جای دیگه!آدرس‌ِ داروخونه‌ها سرازیر شدن داخل مغزم. با نزدیک‌ترین‌شون، اقلا یروب فاصله داشتم؛ اونم توی بهترین حالت که همه‌جا خلوت می‌بود و شانس میاوردم با این رانندگیِ وحشیانم به کسی آسیب نمی‌زدم!چیزی که مسلم بود این بود که من داشتم فراموشیم رو با عجله جایگزین می‌کردم! اینار فراموش کرده بودم که چرا خریدِ انسولین دیر شده بود؛ آقای دیوانه رو فراموش کرده بودم! حتی دیگه دلم نمیومد بهش بدوبیراه بگم: انقدر که تو این چند دقیقه خودم و زمین و زمان رو به بارِ فحش گرفته بودم.راستش بهش حسودیم شد! اینکه نه مسعولیتی داره. نه کسی روش حساب می‌کنه. نه مجوره با آدما سروکلّه بزنه: این آخری بیشتر حسودیم رو قلقلک می‌داد!یعنی الان کجاس؟ الان رسیده اونجایی که من اجازه نداشتم پیشش باشم؟ حتما الان موشِ آبکشیده شده!‌ یعنی اون کسیو نداره که خونه چشم انتظارش باشه؟ با این حساب مجبور هم نیست که بره سرکار° دیگه! خودشه و خودش؛ یه لقمه نون خالی هم که همه‌جا پیدا میشه!این اینجا چیکار می‌کنه؟ باید سرعتمو کم می‌کردم. فاصله‌ش زیاد بود نمی‌تونستم تشخیص بدم نیروی انتظامیِ یا... اومد و از بغلم رد شد و توی جهتِ مخالفم، مسیرش رو ادامه داد‌. یلحظه ترس برم داشت؛ نکنه شک کنه بهم! حالا چرا آژیر می‌کشه؛ مگه چی‌ شده؟ باهمین سرعت ملایم مسیرمو ادامه دادم. رسیدم نزدیکِ بریدگی و همونطوری که داشتم آینه‌ی سمت چپم رو چک ‌می‌کردم، نگاهم توی آینه‌ی وسط بود که ببینم کارِ ماشین گشت به کجا رسیده.یه آن نگاهم افتاد به چراغ بنزین: خدایا یعنی یه آدم چقدر می‌تونه بدبخت باشه! چراغ روشن شده بود و هی چشمک می‌زد؛ اینم شد قوزِ بالا قوز! زدم بغل. با خودم گفتم‌ شاید اتصالی‌ای چیزی داره. چمیدونم شاید توی این دست‌انداز‌ها افتاده اینجوری شده ولی نه، دور، دورِ بدبیاریِ من بود؛ انگار آخرای بنزین بود. چرا همون اول حواسم بهش نبود آخه! یعنی راهمو ادامه بدم؟ فوقش تا هرجا که رسوند، باهاش میرم، باقیشم پیاده میرم دیگه! اما یه حس می‌گفت: حالا گیریم خودتو به داروخونه رسوندی؛ چطوری می‌خوای برگردی خونه؟ آقا من که انقد دیر کردم، چند دقیقه‌ی دیگه هم روش ها! هرلحظه می‌ترسیدم دوباره گوشی زنگ بخوره و... پس دنده عقب گرفتم تا اول برم پمپ بنزین.سلام آقای دیوانه! (۲)