افسانه سرزمین ریجنتا : در راه کبود (قسمت دوم)

حمله کروژ ها به پناهگاه میردنا - Dall-E«« سرنوشت سرزمین ریجنتا به کسی بستگی دارد که سنگ زرد کوپنتا و سنگ کبود لاران را پیدا کند و با رساندن آن به کوهستان نوردشل طلسم پیمان را برانگیزد . خواه آن فرد کروشیه باشد و یا منجی ریجنتا ! در کتاب مقدس گفته شده : ((هنگامی که سرزمین ریجنتا در زیر سایه تاریکی قرار گرفت ، آخرین نبرد ارباب تاریکی و ارباب نور ، تعیین کننده سرنوشت این سرزمین است . )) »» ...ترسا مو به مو حرف های فاما "Fama" را در ذهنش مجسم کرد و متوجه شد بخش زیادی از هوشیاری خود را باز یافته است . دست از گریه کردن برداشته بود و به دنبال راهی برای فرار میگشت .اولین فکر که به ذهنش رسید ، داد کشیدن و درخواست کمک بود ؛ اما قبل از اینکه این کار را انجام دهد ، منصرف شد . در دل به خودش برای این تصمیم ناسزا گفت و سعی کرد دیگر عجولانه کاری را انجام ندهد . او می دانست که کروژ ها از خود اختیاری ندارند و اگر یک کروژ عینکی (نامی که ترسا برای کروژ هایی گذاشته بود که در مورد موضوعی از کروشیه فرمانی نداشتند و در آن میتوانستند اختیاری عمل کنند .) از آنجا بگذرد به او رحم نخواهد کرد .او تلاش میکرد که زمان و مکانش را حدس بزند . تاریکی مطلق کلبه نشان میداد که یا دیوار ها هیچ روزنه ای به بیرون نداشتند و یا اصلا خارج کلبه نوری وجود نداشت ! صدای شدید پیچش باد در دیواره های کلبه ، نظریه اول را رد میکرد و نشان میداد که کلبه در فضای باز و بزرگی است . خاک زیر پای ترسا ، نم داشت . به خاطر اختلاف دمای بیرون و داخل کلبه و سرد بودن دیواره ها نسبت به فضای اتاق که باعث میشد بخار داخل اتاق به آب تبدیل شود ، سقف چکه میکرد . تقریبا مطمئن بود که این کلبه از پناهگاه های متروکه دوران مدوسا "Age of Medusa" است که جایی در جنگل امرالد "Emerald" یا شاید جنگل نیلدس "Nilds" است که خوشبختانه هر دو به مخفیگاه آلدریا "Alderia" نزدیک بودند . سکوت بیرون خانه و سرمای هوای هم نشان میداد که احتمالا نیمه شب است .کمی برای فرار کردن دو دل شده بود ؛ به هر حال نباید بر سر جانش خطر میکرد . او و خواهرش تنها بازمانده از خانواده اشراف زادگان کوپنتا بودند . ترسا شاهد قتل عام تمام دوستان و خانواده اش در نبرد کاپرسندز گیت بود و او مانند مهاجران و یا قبیله های کروژ نمیتوانست از این اتفاقات به راحتی صرف نظر کند . همین باعث شده بود که ترسا دچار تغییر شخصیت در زمانی کوتاه شده بود و از او ، دختر زودرنج ، حساس و احساساتی ساخته بود ؛ به طوری که میتوانست همزمان بینهایت مهربان و بینهایت بی رحم رفتار کند .با این حال ترسا دو ماموریت مهم داشت که به خاطر آنها ارزش حیاتش چند برابر شده بود و باید با تمام سختی ها ، زنده میماند و در مقابل کروشیه مبارزه میکرد . اول اینکه او سوگند خورده بود از خواهر کوچکترش -ناتیل- محافظت کند تا خاندان اشراف کوپنتا را حفظ کند ؛ و دومین ماموریت ترسا ، حمل سنگ زرد کوپنتا تا رسیدن به ایالت لاران و جلوگیری از تصاحب کل سرزمین ریجنتا به دست کروشیه بود . تنها انگیزه ترسا برای زنده ماندن همین دو ماموریت مهم بود ، که خود را مسئول انجام آنها میدانست ، در حالی که تنها هفده سال سن داشت !با اینکه ترسا هنوز درباره اینکه اقدام به فرار کند تصمیم قطعی نگرفته بود ، سعی میکرد دریچه یا پنجره ای در اتاق پیدا کند . در دلش مردن هنگام فرار را ، به مردن بعد از لو دادن محل یاقوت زرد به کروشیه ترجیح میداد .همینطور که دستش را به دنبال دستگیره یا حداقل چیزی که برای فرار مفید باشد روی دیوار میکشید ، جسم سردی را لمس کرد . به نظرش رسید که چکش یا چیزی شبیه آن است . با توجه به ابعاد کوچک کلبه ، میشد حدس زد که کروژ ها پناهگاه را به انبار تغییر کاربری دادند ! کارشان همین بود ... هر چیزی که به کمک انسان ها میامد و جان افراد را نجات میداد باید تبدیل میشد به یک جایی که کاربرد صنعتی یا جنگی دارد . البته استثنا هایی بودند ؛ مثل پناهگاه های حفاظت شده طلسم نو که فقط بومیان هر ایالت به آن اجازه ورود داشتند . اما اگر کروژ ها میتوانستند آنها را نیز تخریب میکردند . مثل پناهگاه میردنا که با حمله کروژ ها ، گروه برای سومین بار متلاشی شد و ترسا را در این وضعیت انداخت . از دوران اتحاد مدوسا بین کروژ ها و ساحره ها ، قوانین و طلسم های زیادی از طلسم نو و پیمان بزرگ توسط کروژ ها شکسته شد . فاما قبل از حمله کروژ ها به میردنا ، از مشکلات و خطر های این پناهگاه هشدار داده بود ؛ و آنها زمانی هجوم آوردند که گروه آماده برای مهاجرت به پناهگاه آلدریا بود .تمام شانزده نفر اعضای گروه که از دو سال پیش تاکنون باقی مانده بودند ، چندین بار در شرایط مختلف و بروز بحران های کوچک یا بزرگ خود را به آلدریا رسانده بودند و گروه را بازیابی کرده بودند . این پناهگاه تقریبا امن ترین منطقه در بخش جنوبی کوپنتا محسوب میشد .در هر حال ، ترسا در صورت فرار به جز برگشتن به آلدریا راه دیگری نداشت . اگر کسی از حمله به پناهگاه قبلی جان سالم به در برده بود به آنجا میامد و از آن مهمتر سنگ زرد کوپنتا بود که در آلدریا مخفی شده بود .ترسا با خودش گفت : (در صورتی که بتوانم از جنگل سالم عبور کنم ، با وجود اینکه آلدریا مانند بقیه پناهگاه های طلسم نو توسط کروژ ها محاصره شده ، باید به شکلی به آنجا وارد شوم.)ترسا قبلا به همچین کلبه برخورده بود ؛ مکان های امنی نبودند . حدس میزد کروژ ها بعد از حمله به میردنا و گرفتن او ، درگیر یکی از گروه های راهزنان یا کناستر ها "canaster" شده اند و به اجبار او را در این انبار انداخته اند . او هنوز از حمله ناگهانی کروژ ها گیج بود ، نمیدانست هدف کروشیه چه بوده ؛ اصلا از اهمیت ترسا خبر دارد ؛ آیا ترسا را به قصد و نیتی زنده گرفته بودند ؛ با بقیه گروه چه کردند ...ترسا فکر میکرد : (کاش هنگام حمله دیرتر بیهوش میشدم و آن ضربه را ...)همه چیز را قبل از بیهوش شدنش به یاد آورد . دستش را روی پیشانی اش گذاشت و تازه متوجه سوزش پیشانی اش شد . ضربه ای که آن کروژ در همان لحظه اول حمله به سر ترسا زد ، باعث بیهوشی ترسا شده بود . سعی کرد مثبت فکر کند : حداقل احساس سوزش نشان میداد دچار ضربه مغزی نشده است !به خودش آمد و مجددا به فرار اندیشید . سعی کرد طوری دیوار های چوبی ساخته شده از الوار را تکان دهد ؛ که متوجه محل واقع شدن در شود ، با این حال سر و صدای زیادی را به وجود نیاورد .همینطور که آرام آرام دیوار ها را لمس میکرد ، به بخشی از دیوار رسید ؛ که برعکس تکه های محکم دیوار ، در جای خود کمی جابجا میشد . در را پیدا کرده بود و فقط مانده بود قفل را باز کند . مجددا سعی کرد در آن تاریکی ، با لمس کردن در ، محل قفل و نوع آن را شناسایی کند . مثل اغلب کلبه های جنگلی ، قفل باید بین لولا و پاشنه در می بود ؛ که از شانس خوب ترسا همینطور شد . قفل ، پایین در بسته شده بود و از دو طرف قابل دسترسی بود با این تفاوت که قفل فقط از بیرون با کلید باز میشد ، که البته برای ترسا اهمیتی نداشت !سعی کرد بین ابزار هایی که آنجا بودند ، شی اهرم مانندی پیدا کند . بعد از چند ثانیه لمس وسایل ، بهترینشان را انتخاب کرد و به سرعت سراغ قفل رفت . همین که سعی کرد اهرم را از منفذ زیر قفل عبور دهد ؛ متوجه شد صدای پای موجودی از دور میاید و به سرعت در حال نزدیک شدن به کلبه بود !امکان نداشت کسی متوجه فعالیت او شده باشد (یا حداقل ترسا اینطور فکر میکرد) ! تنها فکری که آن لحظه به ذهنش رسید این بود که به همان جایی که افتاده بود برگردد و خود را به بیهوشی بزند . نمیدانست چه کسی به سمت کلبه میاید بنابراین درخواست کمک کار بسیار خطرناکی بود . فقط خدا خدا میکرد که موجود با او کاری نداشته باشد و از اینجا عبور کند . وقتی موجود به کلبه نزدیک شد ، سرعت پای خود را کم کرد . حدود هفت یا هشت ثانیه از اینکه ترسا خود را به بیهوشی زده بود و چشمانش را بسته بود ، صدای باز شدن قفل در آمد . چند ثانیه بعد در کلبه صدایی کرد و با جیغ لولا های زنگ زده ، آرام آرام باز شد .ترسا درست حدس زده بود ؛ نیمه شب بود ، کلبه در جنگل کوهستانی پشت دریاچه ساخته شده بود ...