قصۀ ما

"بارها گفته ام و بارِ دگر می گویم"... که همیشه چیزی فاجعه بار، میانِ ما وجود داشته است...اصلاً این رفاقتِ ما را، از یک طرف که نگاه می کردی، اساطیری به نظر می رسید... چیزی شبیهِ این اسطوره های جدیدِ مجموعه های داستانیِ نوجوانان... مثل دو شخصیتِ سریالِ "guardian" مثلاً... یا قریب به ذهن ترِ آن مثلِ "شرلوک هلمز" و "دکتر واتسن"...و از یک طرفِ دیگر، اگر به تماشا می ایستادی، رابطه ای بود که می بایست روی صحنۀ یک تراژدی، شکل بگیرد... انگاری که من و تو، "هوراشیو" بودیم و "هملت"...و در مجموع، خیلی دراماتیک!... و بیشتر از آن افسانه ای!...شاید همچون "آرتور" و "مرلین"...نمی دانم تو یادت می آید که همۀ قرارها و دیدارهامان با سانحه ای، مقارن بوده است؟... حتی این آخری که با آن اُفتِ فشارِ ناگهانی و بی هوشیِ تو همراه شد؟!... یا اصلاً خاطرت هست در آن دیدارِ اوّلی... تا می خواستی از نقّاشی هام تعریفی کنی... دو نفر توی رودخانه غرق شدند؟!... یا بعدتر که من در آغازین ملاقاتِ مان در باغچه، دچارِ حمله ای قلبی یا نمی دانم چه، شدم؟!... عجب آن که هر بار هم برنامه ای می چیدیم برای سفری، چیزی... "ناگهان توفانِ خشمی سرخگون بر می خاست!"... یا اتفاقی مجهول در آلمان برای تو می افتاد، یا من، اینجا به تیرِ غیب گرفتار می شدم...سرِ آخر هم که گرفتارِ رَزیّاتِ سالِ مصیبت شدیم و... "کشتی شکستۀ توفانِ بلا"...البته خِیر است اِن شاالله، این قول و قراری که داریم_ به امیدِ خدا_ تنظیم می کنیم!... یعنی خیر بوده تا الان!...هر چند... میکائیل! من حدس می زنم یک پای مرکبِ راهوارِ قصِّۀ ما لنگ می زند... می دانی؟ ساختارگرایان معتقدند افسانه های پریان هم نظامی دارند و دستگاهی... همینطوری الله بَختَکی که نمی شود!...و اگر روایتِ ما، حدوداً مثلِ افسانه ها هم بود...لابد من، پس از آن که توپِ طلایی ام را به تو باخته و پیِ تو به راهِ جنگل افتاده و زلف در چشمۀ تو، زَرآگَند ساخته بودم... باید به یاریِ تو به وصالِ شاهزاده خانمی می رسیدم و گُلِ آرزویی از سرشاخۀ امید، می چیدم...اما راستی، من در جنگلِ سیاهِ تو تا ابد گم شدم میکائیل!تو ای "جانِ آهنین"!...یعنی به خواستِ خودم هم اگر می بود، همان جا می ماندم تا ابد..‌.ولی آخر خواستِ من، اصولاً مطرح هم نبوده... چیزی بوده شبیه سرنوشت...خدایا!... چرا دیگر نمی توانم باقیِ قصه را بنویسم؟!....و بسنده کرده ام به این نامه هایی که هرگز ارسال نخواهد شد؟...شاید این است که قصّه، آن تشبیهات و تصویرسازی های دشوار را دارد و نیازمند است به حدّاعلای تمرکز و خلاقیت ام... که فعلاً به بی قراری از دست شده...ولی برای نامه، فقط لازم است رها کنم دست و دلم را... که این روزها اصلاً به کار هم نمی رود و به دردِ دیگری نمی خورد... البته اگر نلرزد ..‌. خود به خود، جز یاد تو، حرفی نمی گوید...تو شکلی از زندگی را به من نشان داده ای، که من آن را از دیگر صورت ها، بیشتر دوست داشته ام...حداقل این است که می توانم صَلا دهم از صمیمِ جانم، که هزار توپِ طلاییِ عصمت و گیسوی قدرت و دیهیمِ بخت و سعادت، فدای یک لحظه از آن عشق و امیدِ بی تکلّفِ جوانی هایی که با تو و به یادِ تو بر باد داده ام...من در حقیقت، بهرۀ خود را از مرتعِ حیاتِ دنیوی برداشته ام... همیشه هم می گویم که: باد به دستم..."سلیمانم به جانِ تو!"و جز این که قصه را به پایان توانم بُرد، برایم آرزویی نمانده است...ولی تو را به خدا حریف! یکی از همین روزها که ایستاده ای برابرِ مذبح تا برۀ خدا را قربانی و پاره پاره کنی و به خوردِ مؤمنانِ شکمباره و آرزومندِ رستگاری دهی، دعا کن برای این بُزِ عَزازیلِ گمشدۀ بیابان...که زنگولۀ گناهِ قبیلۀ گمراه را، دَنگ دَنگ می نوازد... و روحِ منفور و نکبت بارش، افتان و خیزان، گرسنه و زخم خوردۀ کرکس ها، هر روز عبور می کند از کوچه های عیدبارانِ خیلِ بهشتیانِ رستگار و شادمان... دعا کن تا بی گاهانِ عیدِ توبه، زنده بماند و عهدِ تو را به سَر بَرَد... تا کلاغِ بیچارۀ قصه هم، به دردِ آوارگی و بیخانمانی اش برسد...