مزایای زیادنویسی

چرا باید زیاد بنویسیم؟زیاد نوشتن یعنی کمیت را بالا ببریم و هر چه که ممکن است به ذهنمان بیاید را بنویسیم. زیاد نوشتن یعنی سانسور ممنوع و از آوردن هیچ کلمه‌ای نهراسیم، زیادنوشتن یعنی این شهامت را داشته باشیم که از کلیشه‌ها عبورکنیم و به آنچه که جدید و ناشناخته‌است دست پیدا کنیم.به‌طور خلاصه و کاملا روشن زیادنویسی یعنی بهتر است در وهله اول خود را در ورطه کیفیت مغروق نسازیم و خراب بنویسیم، یعنی خودمان را مجاز بدانیم تا هر چه که می‌خواهیم را روی کاغذ بیاوریم.طبق تجربیات شخصی که تاکنون برایم حاصل شده است، زیادنویسی دو فایده و ویژگی بسیار مهمی را در نوشته‌های نویسنده ایجاد می‌کند.هر که بامش بیش، برفش بیشترزیادنویسی مثل حفاری عمیق می‌ماند. فردی را تصور کنیم که برای یافتن گنج مشغول به کندن حفره‌ای است، اما قرار نیست گنج به این راحتی‌ها به دست بیاید و او باید عمق بیستری به حفره‌اش بدهد. در غیر اینصورت حاصل کار او می‌تواند نهایتا چند تکه استخوان شکسته باشد.پس وقتی می‌خواهیم در مورد موضوعی بنویسیم، بهتر است با زیادنویسی این اجازه را به خود بدهیم که به مطالب خالص‌تری برسیم و به آن‌ موارد دم‌دستی کفایت نکنیم.به عبارتی خالص‌ترین و اصیل‌ترین جواب‌ها و کاملترین آنها در عمیق‌ترین قسمت‌های نوشتن یافت می‌شود، جایی که نویسنده لحظاتی با دنیای خارج از نوشتن منقطع می‌شود و در غور نوشتن فرو می‌رود.نویسنده هیچ فرقی با کاشف ندارد، هر دو سعی می‌کنند تا برای رسیدن به جواب تمامی احتمالات را بررسی بکنند و یه تمام جوانب یک مسئله سرک بکشند. هیچکدام از احتمالات نباید رها شود چون ممکن است جواب نویسنده در همان احتمال مطرح باشد.خلاقیت در زیادنویسی استهر چه قدر که بیشتر بنویسیم در واقع به همان مقدار از کلیشه‌ها فاصله می‌گیریم. در واقع هنگامی که نوشتن در مورد موضوعی در مدت کوتاهی صورت بگیرد، ذهن سعی می‌کند با ارائه کلیشه‌ها و جواب‌هایی از پیش آماده شده زمان را اشباع کند.پس در واقع زیادنوشتن موجب می‌شود که ذهن هر چه دارد را بیرون بریزد و از گزینه‌های دم‌دستی فاصله بگیرد در نتیجه برای پر کردن صفحات هم که شده، راهکارهایی ارائه دهد.سقراط فیلسوف و دانشمند بزرگ می‌گوید:"راز تغییر این است که تمام انرژی‌تان را برای ساختن چیزهای جدید متمرکز کنیدنه جنگیدن با چیز های قدیمی"خلاقیت هم به نوبه خودش چیز جدیدی است و برای آنکه پاسخ متفاوت‌تری به سوالمان بدهیم، باید در ابتدا از کلیشه‌ها عبور کنیم.کلیشه‌ها گرد و غباری هستند که بر روی چیز های جدید می‌نشینند پس با زیادنویسی این امکان را برای خودمان فراهم ‌می‌کنیم که این گرد و غبار را کنار بزنیم و ان را از زیر خروار‌ها کلیشه نجات بدهیم.من تاثیر زیادنویسی را در کاریکلماتورنویسی به روشنی مشاهده کردم، تمرین اینگونه است که کلمه‌ای را انتخاب می‌کنیم و سعی می‌کنیم جملاتی در مورد آن بنویسیم. با ده دقیقه نوشتن نهایتاً به یک سری جملات پیش‌پا افتاده خواهید رسید اما وقتی حرف کمیت به میان می‌آید، طولی نمی‌کشد که کلیشه‌ها تمام میشوند و ناچار می‌شوید به سراغ ساختارهای جدیدی بروید.بعد از ایجاد این کمیت،کاریکلماتورهای من کیفیت چشمگیری داشتند و زیباتر از آن موارد کلیشه‌ای بودند.مانع زیادنویسیصبرناکافیمهمترین شاخصه برای زیادنوشتن تقویت صبر است.مسئله این است که نباید به اولین ها اکتفا کرد ما تا به چیزی می‌رسیم گمان می‌کنیم از این بهتر نمی‌شود و هر چه بود همین است و بعید می‌دانم که بهتر از این چیزی پیدا شود یا گمان می‌کنیم که این آخر خط است و دیگر از این بهتر نمی‌شود در نتیجه کارمان تبدیل به کلیشه می‌شود و دیگر نمیتوانیم چیزی را پیش بریم.برای آنکه خود را به زیادنویسی ترغیب بکنید به خودتان بگویید که من مطمئن هستم هنوز چیزهای زیادی برای کشف‌کردن باقی مانده است.زیادنویسی ما را از سایر نویسنده ها متمایز می‌کند یعنی به عبارتی معیار کار ما با همین نوشتن است هر چه بیشتر بنویسد بیشتر یافت می‌شود و خالص تر یافت میشود و خلاقیت بیشتری هم در آن به کار رفته است پس در نتیجه محتوا یا داستان ما از سایرین متمایز می‌شود.