تاثیر شغل بر سلامت روان

اکثر مردمی که سلامت عاطفی دارند، مشاغل بلدپروازانه یا بسیار وقت‌گیر ندارند و معتاد به کارکردن نیستند. در بیشتر موارد شغل برایشان فقط یک شغل است نه بیشتر. کار می‌کنند تا زندگی‌شان را بگذرانند، نه اینکه با هدف کارکردن زندگی کنند. آنقدر پول در می‌آورند که بتوانند نیازهای اصلی‌شان مانند غذا، مسکن و پوشاک ر برآورده سازند. شاید کار به‌نرشان چالش‌برانگیز، جالب، سرگرم‌کننده و پربار باشد، لذت‌بخش و رضایت‌بخش باشد؛ اما هیچ آرزو واشتیاقی برای بالارفتن از پله‌های نردبان ترقی برای دریافت حقوق بالاتر یا کسب قدرت بیشتر ندارند؛ از شغل خود که صندوق‌داری، کتابداری و آموزگاری است راضی‌اند وآن را دوست دارند.این افراد به مدرسه می‌روند تا چیزهای کاربردی یاد بگیرند!این افراد کسانی هستند که یاد نمی‌گرفتند تا در مدرسه تحسین دیگران را برانگیزند تا بعد از فارغ التحصیلی پول بیشتری به جیب بزنند؛ آن‌ها تحصیل را وسیله‌ای برای یادگیری مهارت‌ها و دانش می‌دانستند که به کارشان می‌آمد و برایشان جالب بود. مدرسه رفتن برای این نبود که دیگران را کتک بزنند تا برتری‌شان را ثابت کنند.مدرسه رفتن برای این نبود تا دیگران را کتک بزنند تا برتری‌شان را ثابت کنند، یا به آن‌ها توانایی‌هایی برای کسب ثروت غبطه‌برانگیز، قدرت یا موقعیتی درخشان بخشد. درس و مرسه به آن‌ها امکانی می‌دهد تا در تحصیلات و مشاغلشان اصالت را حفظ کنند. از انجایی که این حوزه‌ها _تحصیل وکار_ بخش اعظم زندگی ما را به خود اختاصا می‌دهند، نحوه‌‌ی برخورد ما با آن‌ها بخش حیات حفظ اصالت است.آن‌ها سقف موفقیت را می‌دانند کجاست!بسیاری از مردم، صرف نظر از عملکردشان دائما آرزو می‌کنند که در طول سال‌های تحصیل نمرات بهتری بگیرند، اما کسانی که سلامت عاطفی دارند چنین نیستند. این افراد مفهمومی جامع و کامل از موفقت دارند و اینکه تاچه اندازه موفقیت کافی است. آن‌ها از لحاظ کار و حرفه‌ای سیری پذیرند. هیچ‌وقت خودشان را با دیگران مقایسه نمیکنند تا احساس کنند باید به آن‌ها برسند.کمی از این افراد الگو بگیریم!این افراد موفقیت‌هایی عادی و معمولی دارند.شغل آن‌ها در نگاه اول کسل‌کننده و زیادی معمولی است.بیشتر آن‌ها استعدادهای فوق‌العاده‌ای دارند اما نمی‌خواهند تمام زندگی خود را صرف استعدادشان کنند.آن‌ها ضرورتی برای شب‌وروز درس‌خواندن و آسیب‌زدن به روانشان را ندارند. معمولا نمراتشان آبرومندانه است، تا حدی که بتوانند شغل خوبی داشته باشند. آن‌ها اگر کمی بیشتر درس بخوانند در بهترین دانشگاه‌ها قبول می‌شوند اما دلیلی نمی‌بینند که نمرات عالی‌تر بگیرند.آن‌ها هیچ وقت چشم‌وهم‌چشمی نمی‌کنند.هیچ رقابتی با دیگران ندارند و وارد رقابت نمی‌شوند.اگر قرار باشد که به هدفی برسند و ساعت پنج صبح بیدار شوند، هیچ‌وقت خود را مجبور نمی‌کنند و تنها از سر علاقه کاری را انجام می‌دهند.اگر قرار باشد که برای کاری زحمت زیادی بکشند حتما باید به آن علاقه داشته‌باشند و از آن لذت زیادی ببرند. این رویکرد با بچه‌های نابغه متفاوت است؛ زیرا اکثر این افراد از بچگی تحت شارهای وحشتناکی از جانب والدینشان قرار داشته‌اند.اگر در رشته‌ای مسابقه دهند و ریتینگشان کم باشد، به همان راضی هستند.آن‌ها در دانشگاه خود را محدود به مطالعه و یادگیری چیزهایی می‌کنند که برایشان جذاب باشد اما حواسشان به نمراتشان هم هست تا در آینده شغل‌های نسبتا بهتری داشته‌باشند.آن‌ها بلندپروازی‌های مالی عظیمی ندارند.‌آن‌ها بدون شک رفتاری صمیمی و فروتنانه دارند. آن‌قدر خوب رفتار می‌کنند که گویی چهره‌ای زیبا و اندامی جاب دارند.اگر زیبا باشند زیبایی خود را مغرورانه به نمایش نمی‌گذارند. رفتار و ظاهری تحریک‌کننده ندارند. پس اگر خانم باشند، مردان نیز اورا صرفا وسیله‌ی لذت و خوشی نمی‌بیند و همینور زنان دیگر به زیبایی‌شان حسادت نمی‌کنند.زیبایی آن‌ها منشا درونی و باطنی دارد و تا حدودی از آرامش سرشار از اعتمادبه‌نفس است.معمولا انسان‌هایی هستند که لباس‌هایی پوشیده اما شیک می‌پوشند.اطرافیان و دوستان آن‌ها هیچ گاه از جانب آن‌ها احساس خطر نمی‌کنند و درکنار آن‌ها احساس امنیت دارند.به شدت افرادی مصممو توانا هستند.دوست ندارند که در گذشته گیر کنند و مدام درباره‌ی گذشته فکر کنند.حلقه‌ی دوستانشان وسیع است اما دوستان نزدیک‌تر و صمیمی‌شان خیلی محدود است.آن‌ها عمولا کودکانی آرام هستند.با دیا آزادانه ارتبا برقرار می‌کنند و از افراد و ارتباطات با آغوش باز استقبال می‌کنند.آن‌ها می‌توانند کسب‌وکارشان را توسعه دهند و پول بیشتری درآورند اما ترجیحشان این است که پدرومادرشان را در اولویت قرار دهند.پدرومادرهای افرادی که سلامت عاطفی دارند چگونه‌اند؟معمولا پدرومادرهایی داشتند که محبت آن‌ها بسیار جسمانی است.آن‌ها یچوقت برای درس خواندن فرزندانشان به آن‌ها فشار نمی‌آوردند. اما اگر فرزندشان مدام از زیر درس‌خواندن در برود او را به اتاقش می‌فرستند.برای شاگرداول شدن فرزندشان هیچ اصرار و فشاری درکار نیست، چون نمره‌هایشان همیشه قابل قبول است.در ضمن هیچوقت سخت‌گری نمی‌کنند چون فرزندانشان با قوانین ومقررات درنمی‌افتادند.سلامت عاطفی کودکان تاحد زیادی وابسته به ارزش‌هایی است که پدرومادرشان به آن‌ها انتقال داده‌اند ومهم‌تر از آن، شیوه‌ی انتقال آن ارزش‌ها.اما اگر پدرومادرهای خوبی نداشتید نگران نباشید. همواره راهی برای سلامت عاطفی داشتن دارید.نقش ارزش‌ها در سلامت عاطفیارزش‌ها قوانینی هستند که ما به کار می‌بریم تا بفهمیم چه چیزی درست و غلط، خوب و بد یا واقعی و غیرواقعی است. ارزش‌ها از طریق الگوهای مراقبتی به فرزندان منتقل می‌شوند نه ترکیب ژنی. شیوه‌ رفتار والدین در انتقال این ارزش‌ها تاثیر زیادی دارد.با این که وجدان در گرو هویت و امنیت عاطفی است، شیوه‌ی رفتار والدین در جایزه دادن یا تنبیه فرزندان از حدود 3 سالگی اهیت بالای دارد. در این سن بچه‌ها دیگر می‌توانند با توانایی روزافزونی حرف بزنند و زبا را درک کنند. کلام وادین و همچنین رفتاری که الگوی بچه می‌شود، کاملا نشان می‌دهد چه چیز را پسندیده می‌دانند. اگر پدر و مادر بگویند که (دزدی خوب است.) این پیام بر کودکان تاثیر دارد. اما مهم واکنش آن‌ها به رفتار بچه است.قطعا هیچ پدرومادری دوست ندارد که فرزندش را دزد پرورش دهد. منظور این است: برای اینکه کاری کنید که بچه ارزش‌های شما را بپذیرد، هیچ چیز موثرتر از این نیست که ترکیبی از توصیه‌های منسجم و عملی و محبتی حقیقی را به‌کار ببندید.پدرو مادرها فرزندانشان را به اخلاق خوب، قانون‌مداری، آداب و نزاکت اجتماعی تشویق می‌کنند. ما درکنار آن کودک باید ببیند که پدرومادرش هم این توصیه‌ها را عملی می‌کند. اگر فرزند این رفتارهای شایسته‌ی پدرومادرش را ببیند و به دلش بنشیند، آن‌ها را به اختیار خودش برمی‌گزیند. اگر خود کودکان نیز را انتخاب کنند احتمال دستیابی به آن هدف بیشتر است.تقریبا از 3سالگی کودکان می‌توانند از کلمات استفاده کنند. به جای اینکه مستقیما به او مدام و بارها بگویید که دزدی کردن کار خوبی نیست، به او بگویید که اگر اسباب‌بازی خودش را بدزدند چه احساسی پیدا می‌کند. بعد از او بخواهید که فکر کند اگر بچه‌ی دیگری چه حسی پیدا میکند اگر اسباب بازی‌اش را بدزدند؟ به این ترتیب فرزندتان را براساس تجربه‌ی خودش متوجه تجربه‌ی دیگری کنید.سخن سرای احسانسرای احسان سال‌هاست که در زمینه‌ی بهبود بیماران روان مزمن فعالت می‌کند. یی از اهداف این مجموعه این است که به شهروندان محترم ایرانی درباره‌ی سلامت روان و بهبود آن کمک کند. هدف مجموعه در این مقاله این است رویدادهارا در لحظه حس کنید. دنیا را به شکل دست اول و بی‌واسطه تجربه کنید. روی فرم از نظر روانی باشید. کیفیت زندگی‌تان را بالاتر ببرید و خودتن را دوست بدارید.از زندگی لذت ببرید.منبع: کتاب چطور سلامتی عاطفی داشته باشیم؟حنانه مظاهری IS TYPING…