جورج؛ بخش هشتم

نزدیک بامداد بود. به اولین باجه تلفنی که رسیدم،شماره جاش رو گرفتم. یه خانمی اون سمت گفت : دفتر جاش کارسون،بفرمایید. من هول شدم و گفتم دفتر جاش کارسون؟ گفت بله. گفتم با خود جاش کار دارم.جسارت خاصی به خرج دادم که گفتم با جاش کار دارم.معمولا آدم ها اینطور مواقع میگن با آقای دکتر،آقای مهندس یا مثلا آقای رئیس یا دیگه نهایتا آقای کارسون کار دارم. ولی من گفتم با جاش کار دارم. اون خانم بهم گفت چند لحظه منتظر باشید شما رو وصل میکنم به جناب کارسون!یه صدای مصمم پشت تلفن گفت بفرمایید. وقتی این کلمه رو شنیدم تمام خاطرات اون شب برام تداعی شد.همه شون از جلوی چشمام رد شد. گفتم من جورج هستم. جاش گفت جورج؟ جورج چی؟ گفتم داستانش مفصله ولی خواستم بپرسم حالتون چطوره،کارتتون رو پس از مدت ها پیدا کردم. بهم گفت جورج، درسته؟ گفتم بله جورج هستم. ازم پرسید کارت رو از کجا پیدا کردم. گفتم خوتون بهم دادید. ازم پرسید کدوم دانشگاه هستم. گفتم دانشجو نیستم.جوابش یچیز شبیه آها بود. مشخص بود تعجب کرده بود. ازم پرسید که کجا کار میکنم. گفتم که تو یه کافه کار میکنم.بهم گفت الان کجا هستم. گفتم تازه از سینما اومدم بیرون و به سمت خونه میرم. بهم گفت میدونی بار جیووانی-ایتالیایی- کجاست؟ گفتم چی؟ گفت بار چارلزتون براون. گفتم میدونم کجاست. گفت برو اونجا بگو با جاش کارسون قرار داری. اگه راه ندادند بگو مهمون آقای جیووانی هستی.بعد تلفن رو قطع کرد. من نمیدونستم چیکار باید بکنم. بار چارلزتون براون اون سمت شهر بود. یه نگاه به لباس هام انداختم. دیدم مناسب نیست ولی گفتم خب که چی؟ راه افتادم سمت ایستگاه اتوبوس. تو مسیر یه سوپرمارکت بود. رفتم داخلش و یکی از این اسپری های خوشبو کننده یک دلاری خریدم. الان بوی بهتری میدادم. رسیدم به ایستگاه اتوبوس و خیلی زود اتوبوس اومد و سوار شدم.مسیر خیلی خلوت بود. تمام مدت به این فکر میکردم که چارلرتون براون چجور جایی هست. وقتی کوچیکتربودم چندبار شنیده بودم فقط مال آدمهای پولدار و تحصیل کرده هست. همه آدمهای اونجا درآمد های شش رقمی دارند.یکم استرس داشتم نکنه من رو راه ندن یا اینکه یکی بهم بگه این چه لباسی هست پوشیدی. نکنه پول ورودی بخوان و من پولش رو نداشته باشم. نکنه منوی غذاهاش گرون باشه. اگه بهم نوشیدنی تعارف کردند چی باید بگم؟رسیدم به ورودی چارلزتون براون. ورودیش شلوغ بود.ظاهرش از بیرون خیلی شیک بود.داخلش معلوم نبود. چهار نفر با لباس های رنگی با فاصله جلوی در ورودی ایستاده بودند. یه تخته هم کنار ورودی نوشته بود این هفته در این مکان جز اجرا میشه از گروهی از ایالت لوییزیانا.نفس عمیقی کشیدم. موهام رو مرتب کردم با دست هام. کاپشنم رو صاف کردم. نگاهی به لباس هام انداختم که تو بهترین حالت ممکن باشه. کارت جاش رو دستم گرفتمو عرض خیابون رو طی کردم. رسیدم به ورودی بار. دقت کردم دیدم روی شیشه نوشته جیووانی. کسی جلوم رو نگرفت.برام عجیب بود. وارد که شدم،صدای پیانو لطیفی میومد. چند تا خانم بهم خوش آمد گفتند. راهرو رو که طی کردم،یک مرد کت شلواری ایستاده بود و ازم پرسید که کدوم میز رو رزرو کردم. بهش گفتم من دعوت هستم. ازم پرسید چه کسی شما رو دعوت کرده. بهش گفتم جناب جاش کارسون. بهم گفت بله. جناب کارسون منتظرتون هستند.من از تعجب چشمام گرد شده بود. پرسیدم جاش کارسون منتظر منه؟ گفت بله. ازم خواست کاپشنم در بیارم. بعدش من رو برد پیش جاش. با خودم فکر میکردم چقدر نحوه برخورد خدمه چارلزتون براون در مقایسه با کافه های دیگه من جمله کافه خودمون متفاوت هست. چقدر احترام میزارن. ذره ای حس نکردم که کسی من رو کوچیک یا بی ارزش ببینه. مسیر طولانی طی کردیم تا برسیم که نشون میداد بار بزرگی هست. تقریبا هر مردی رو میدیدم کت شلوار داشت یا اینکه لباس های برند تنشون بود. از بخش هایی که عبور میکردیم فهمیدم که بخش های مختلف بار درجه بندی شده هست. وارد قسمتی شدیم که چیدمان زیبایی داشت.نور پردازی خیلی خوبی داشت. دیوارهاش نقاشی های محسور کننده بود. انتهای سالن هم یه گروه جز بود که درحال اجرا بود. البته خیلی دور بود. این بخش سالن نسبت به قسمت های دیگه خلوت تر بود. آدمهای متفاوت تری داشت. فکر کنم کم سن و سال ترین شخص کل بار من بودم. پشت یک میز یه مرد تنهای کچل دیدم،حدس زدم که باید جاش باشه. نرسیده به میز ایستادیم.پیشخدمت از جاش پرسید جناب شما با این شخص قرار داشتید؟ جاش بهم نگاهی کرد و گفت بله. بعد جاش از جاش بلند شد و بهم تعارف کرد که بشینم. دقیقا مثل اون شب تو کافه. ازش تشکر کردم و نشستم. ازم پرسید جورج بودی؟ گفتم بله. گفت هوا چطوره جورج؛ خیلی سخت نبود پیداکردن اینجا که؟ گفتم نه قربان.راحت پیدا کردم. قبل از اینکه بخوام عذرخواهی بکنم بابت تاخیرم،بهم گفت با یه آمریکانو چطوری؟ منتظر جوابم نموند. دستش رو با حرکت خاصی بلند کرد و پیشخدمت اومد. به پیشخدمت گفت دو تا آمریکانو عربیکا صد مخصوص دمی برای من و دوست من بیار.دو برش کیک هویج و دو لیوان بزرگ هم آب بیار.پیشخدمت رفت. جاش به من نگاه کرد. ازم پرسید حالا برای خودت آینده ای میبینی؟