قسمت۴/در پی لیلا

نور خورشید به چشم سایه میخورد، وقت رفتن رسیده، سایه باید برود و سفرش را ادامه‌ دهد، سفری که مقصدی نامشخص دارد. درواقع فقط باید برود، برود و برود تا جایی که بوی دلبر به مشامش برسد.دلبر مقصدِ سایه است. مقصدی که سایه نمیداند در کدام تکه از زمین قرار دارد، مقصدی که نه با نقشه قابل پیدا شدن است نه با قطب‌نما و نه با هیچ ردیاب دیگری‌. آنجارا فقط قلب سایه مشخص میکند، بوی یار از هر سمت به مشام سایه برسد همانجاست مقصد!-میدونی فروغ، صب تا شب میرفتم از پشت بوته ها و درختا به پنجره‌ی اتاقش نگاه میکردم بلکه یه سایه ببینم اونجا که رد میشه، بلکه یه نور ببینم، حداقل یه شمعِ روشن! ولی حتی نور هم از تو اون اتاق گذر نمیکرد. طاقتم طاق شد و دل رو زدم به دریا و رفتم پیش آبجی کوچیکه، بهش گفتم از لیلا دختر حاجی مردانی خبر نداری؟ نیستش نمیبینمش.. خواهرم گفت که تو توی کدوم غار زندگی میکنی خان‌داداش؟ لیلا که چند ماهه رفته شهر پیش خواهر بزرگتریش زندگی میکنه..بند دلم برید! گفتم ینی چی رفته شهر؟؟ تنها رفته؟؟؟ یا...؟ تو زبونم نچرخید بگم یا ازدواج کرده و رفته شهر؟؟؟دیوونه شدم.. اون لحظه مثل ذرت وقتی که داره بو داده میشه جیز و ویلیز میکردم و خودم رو لعنت میدادم که چرا رفتم.. چرا نموندم و مث یه مرد برم بهش بگم دوسش دارم؟؟؟ چرا دهِ خودمون نموندم که ببینم داره میره و برم همونجا بهش بگم غلامشم؟؟هیچ کاری نمیشد کرد! اون روز مثل دیوونه‌ها تو جنگل نزدیک به دِه اِمون سرگردان شده بودم. شب برگشتم خونه، مادرم رو دیدم که داره توی ایون خونه با اضطراب زیاد قدم میزنه.. چشمش به من افتاد گفت خیر نبینی پسر کجااایی پس؟؟؟ هدا گفت صبح با حال پریشون تفنگت رو برداشتی و رفتی سمت جنگل! تو نمیگی من سکته میکنم از نگرانی؟؟ مات و مبهوت نگاش میکردم.. حرفی نداشتم بزنم! ازش عذر خواهی کردم و رفتم توی اتاقم. طبق عادت هر روز صبح که بیدار میشم رفتم سمت اجاق گاز تک شعله‌ای کوچیکم که گوشه‌ی اتاقم بود، قهوه هارو سرازیر کردم توی قهوه‌جوش و اب ریختم روشون. یه سیگار روشن کردم و کام گرفتم.. قهوه جوش اومده بود. همینطور که کام میگرفتم فنجون قهوه رو هم سر میکشیدم. نگاه به پنجره کردم دیدم شبه و فهمیدم برای اون شب یک فنجون قهوه و یک پاکت سیگار و قلبم و دفترم کافیه که به مرز جنون برسم!تو دلم گفتم: خدا بخیر کند صبحِ فردا را! اونشب بین ساختن چندین شعر و غبارگیری ریه‌هام ناشی از سیگار زیاد تصمیم گرفتم برم! فقط برم و تمام شهرای عالم رو دنبال لیلا بگردم. میخواستم فقط ببینمش.. ببینمش و دلم آروم بگیره همین!از اون لحظه سه شب میگذره و من دو شب قبلی رو توی جاده و جنگل صبح کردم! عصر امروز ماشینم خراب شد. کاریش نمیشد کرد.. اینجا نزدیک ترین روستا به من بود. و اومدم برای کمک که طوفان اومد و حالا اینجا توی اشیونه‌ی شما پناه گرفتم.نور به دامن سیاهی شب دمید، روز فرا رسیده بود‌ بلبلان می‌خواندند، درختان پر بار می‌شدند، شبنم ها می رقصیدند در این بین کلبه ای چوبی نخوابیده بود که برخیزد. نوای دل دو شاعر، دو همزاد، شاید دو همسفر در آوند به آوند دیوار های خانه پیچیده بود، فروغ و سایه تا سحر گفتند و نوشتند. آنقدر گرم صحبت بودند که ناگهان سایه از برخورد پرتو های آفتاب به خود بازگشت، سایه در این دنیا نبود، او در شعر با همزاد خود قلم میزد دیوان عاشقی را شخم میزد دل های دیوانه را، سایه به خود بازگشت ناگهان از جا پرید!فروغ مات و مبهوت با کمی ترس پرسید:+چی اتفاقی افتاد چی شد؟مشکلی پیش اومده؟؟سایه در حالی که داشت وسایلش را جمع میکرد، با صدایی ترس دیده و با دست پاچگی تمام میگفت: باید بروم. تا الان هم خیلی دیر شده، راه طولانی در پیش دارم.فروغ نمی‌دانست چه بگوید. آیا اصلا گفتن چیزی جایز بود، خیال تباه نکند یا سایه اونا رو به سخره نگیرد یا حرف هایش او را در عمل انجام شده قرار ندهد. فروغ که طبق معمول در ذهن خود داشت دست و پا میزد که دل به دریا زد با اینکه شنا کردن بلد نبود، غرق شدن را به تسلیم شدن بی تلاش به جان خرید.فروغ بی مقدمه پرسید:+چیزی لازم نداری؟میخوای برات توشه راه حاضر کنم؟ اصلا واجبه که با این عجله بری؟ میدونم که باید بری پی یه نفر که خاطرش برات خیلی عزیزه ولی به نظرت بهتر نیست که آروم باشی و یکم سر و وضعتو بهتر کنی بعد راهی بشی؟یهو یه فکر فروغ و قلقلک داد و لبخند رو به لبش نشوند!!!سایه وسایلش را جمع کرد و دستی بر لباس‌هایش کشید و سعی داشت که کمی از خراب کاری های دیشب خود را تمیز کند ولی فروغ همچنان پشت میز نشسته بود و سوال های عجیب و غریب می پرسید. پشت سر هم حتی مجال پاسخگویی هم به سایه نمی‌داد. البته سایه ام تمایلی به پاسخ دادن نداشت!!برای همین تلاشی برای مجادله با سخنان عجیب فروغ نکرد که ناگهان سکوت فریاد زد. فروغ درگیر فکر مرموزش و سایه در حال تمیز کاری خرابکاری هایش...ناگهان فروغ با صدایی رسا و مصمم گفت: سایه دلت میخواد همسفر بشم؟؟!!شوکی عجیب تمام وجود بی رمق سایه را در برگرفت ، سایه ای که شب تا صبح چشم بر هم نذاشته بود و خستگی راه و بی خوابی جانی برایش نذاشته بود گویی پیشنهاد فروغ کمی خستگی اش را به در کرده بود.. سایه به پیشنهاد فروغ فکر کرد بعد گفت:-فروغ جان!مطمئنی؟ این سفر خیلی طولانی و خسته کنندست، تو که میدونی من برای چی و به دنبال چه کسی میرم؟!+اره میدونم. فروغ با صدایی گرفته گفت: میدونی سایه من سالهاست که تنهام و خیلی وقته که تو کنج اتاقم، وسط این همه کتاب و دفتر خودمو غرق کردم و نمیدونم چرا یه حسی بهم میگه که باید باهات بیام.گویی سایه قانع شد حتی خود سایه هم از تنهایی سفر کردن لذت نمی‌برد، اما انگار همسفر جدیدش را دوست دارد. فروغ توانست سفر سایه را یک رو به تعویق بیاندازد تا خود را برای سفری دور آماده کنند.فروغ عادت داشت به پرسیدن سوال های بی‌مقدمه و ناگهان مانند آخرین سؤالش قبل از شام:+سایه ، میتونی از دلبرت برام بگی؟!کجا دیدیش!؟چی شد که دلت و بهش دادی؟! ارزششو داشت؟! و سایه بعد از کمی فکر دفتر خاطرات ذهنش را گشود.ادامه‌دارد.