مداد رنگی

مداد رنگی از سال تحویل ب اینور هر روز ساعت ۷ صبح میخوابیدم روزا خواب بودم و شبا بیدار ب لطف sumsung health ک ساعت خوابم رو بهم گفت می فهمیدم ۱۲ ساعت در روز خوابم و روزانه ۱۰ قدم بیشتر برنمیدارم چ وضع وحشتناکی فعالیت بدنی ام ب صفر رسیده بود هر سال عید برام روزا رنگی بود اما امسال سیاه شده بود جوری ک شبا برام روز بود و روزا برام شب.#شروع بی رنگی بازم شروع شد روزای تکراری و بی رنگ و بی حال خسته، کسل دیگه برام هیچی معنا نداشت منی ک روزی ۱۰ ساعت درس میخوندم الان حتی نمیتونم ب کتاب نگاه کنم همش گوشیم دستمه و اخبار رو بالا و پایین میکنم ک کی واکسن میاد میگن تا اخر خرداد وضع همینه فرداش گفتن تا آخر شهریور .تصور اینکه تا شهریور خونه باشم دیوونم کرد ب حدی ک دست و دلم ب هیچ کاری نمی رفت .با خودم گفتم کاش گوشیم ی حالتی داشت ک میشد باهاش درد و دل کرد کاش میشد هر چی میگم رو بنویسه دیگه خیلی تنبل شدم باورش سخته ولی دیگه دوست ندارم حتی ناله کنم .تنفس روزا باهم فرقی ندارن دیگه حتی نمیدونم ساعت چنده و چه روزیه خداروشکر ک calendars هست و میشه فهمید چ روزیه هر روز خبر های بد میاد .الان خرداد، مشغول امتحانام ب زور درس میخونم استادا هم فایل ها رو برامون میفرستن دیگه چیزی ب اسم کتاب نیس همش شده گوشی و تبلت .بیشتر اوقات فیلتر نور آبی گوشیم روشن الان بیشتر از هر کس و هر چیزی با گوشیم هستم .امتحانا تموم شد ب هر نحوی ک بود الان دیگه مثل اوایل نیستم صبرم بیشتر شده تقریبا عادت کردم پناه بردم ب خیالاتم اونجا جام امنه دیت هیچ کس به من نمیرسه حتی کرونا اونجا همه چیز رنگیه . سوار بر بال خیال #تخیلات تابستونه دنیای اطرافم ک تغییری نکرده اما درونم رنگی شده از همه رنگ نارنجی وسبز شروع کردم ب تصور اتفاق ها و مکان هایی ک دلم میخواست باشم با خودم گفتم اینا رو بنویسم . برای اولین بار از sumsung note استفاده کردم کار کردن باهاش خوبه اخه گوشیم شده ی عضو جدید بدنم ازم جدا نمیشه باهم همه جا میریم .خودمو وسط ی پارک دیدم ب دوستام نگاه کردم ب دور و برم هیچ کس ماسک نداشت ی دختر بچه قلندوش پدرش نشسته و پدرش در حال دویدن بود کلاه پدرش سر دختر بچه بزرگ بود و هی باد میزد و میافتاد چند قدم اونور تر خانم و آقای مسن کنار هم روی نیمکت نشستن و بستنی میخورن پوست صورتشان چروک داشت اما دلشون صاف بود دو تا تیشرت هم رنگ پوشیده بودن روب روشون دریاچه ابی بود ک نور خورشید توش برق میزد زیر سایه ی درخت نشستم بستنی دستم تند تند آب میشد منم هی اونو تند تند میخوردم ک از دستم نیافته اولی لباسم بستنی ریخت .اومدم پاکش کنم ک دیدم گوشیم شارژ نداره فعلا شارژ بشه بعدش ادامه خیالاتم رو مینویسم.کاش میشد عمر باتری گوشی ها بیشتر بشه گفتم ک عضو جدید بدنم زود خسته میشه.خونه ذهن#زندگی عادیبخوایم یا نخواهیم کرونا بخشی از زندگیمون شد دیگه ترسمون ریخته روزای سیاه کم رنگ تر شده برامون و جاشو ب روزای زرد و قرمز پاییز داده امسال دیگه هیچ کس لباس مدرسه نمیخره کسی کتاب نمیخره همه ب دنبال گوشی و تبلت هستن. خونه ذهن من رنگی تر شده حالا شبا خواب های رنگی میبینم دارم از دنیای اطرافم فرار میکنم حالا کسی رو تو ذهنم ساختم ک دارم با اون روزا رو سپری میکنم روزا با اون زندگی رو پر از قشنگی میبینم چ میشع کرد بعضی وقتا باید فرار کرد باهاش همه جا میرم .وقتی ناراحتم تو خیالم باهاش دعوا میکنم وقتی خوش حال با اونم خوش حالم اونجا ی خونه امن دارم دیوارش رنگی تابلو های رنگی گلدون های پر از گل نرگس و رز رو طاقچه خونم هست.عصرا میرم دوچرخه سواری اونجا همه ی رنگ ها هست ب اندازه و تراش شده بجا و کنار هم تمام وقتم رو اونجا سپری میکنم تا این دوران بی رنگ واقعیت تموم بشه.در آبی امید#روایتگرباشاز نظر من زندگی ی جعبه ی مداد رنگی ک همه رنگ ها توش هست امید:ابی،عشق:قرمز،خوشبختی:سبز خنده:زردهر کسی میتونه نقاش زندگی خودش باشه بستگی داره کی از چ رنگی استفاده میکنه شاید جعبه ی همه ی ما همه ی پاداش بلند و تراشیده نباشه ولی همه رنگ ها هست بعضی ها کوتاه تر بعضی ها بلند تر ولی همه ی رنگ هست این تویی ک انتخاب میکنی ک کدوم رنگ رو برداری حالا این شرایط کم کم داره تموم میشه خبرهای آبی امید داره جاشو ب سیاهی ناامیدی میدهب امید روزهای رنگی برای همه ی دنیا دنیای رنگی #روایتگر باش