دستور پخت آش مک!

شرحی بر کلاس آشنایی با مهندسی مکانیکعلی انصاری، ورودی 98 مهندسی مکانیک30اُم بهمن ماه 98، اولین جلسه‌ آشنایی با مهندسی مکانیک30اُم بهمن ماه 98، بالاخره پس از هفته‌ها انتظار، اولین جلسۀ آشنایی با مهندسی مکانیک برگزار شد. هیجانی وصف‌نشدنی وجودم را فراگرفته ‌بود؛ چراکه در برابر این گویِ جهان‌نما، آیندۀ هرچیزی را که امروز در تلاش برای انجامش هستم، می‌توانستم ببینم. دکتر دورعلی، دکتر ارغوانی، دکتر حکاکی‌فرد، دکتر فلاح، دکتر رضوان‌طلب و دکتر تقی‌پوربه همراهِ دستیاران محترم آموزشی و سایر عزیزان دست‌اندرکار و به گونه‌ای تمام مسئولین دانشکده، از عوامل اجرایی این کلاس در این ترم بودند. جلسۀ اول، به خوبی و بسیار جذّاب برگزارشد. دکتر دورعلی، کلیتی از زمینۀ فعالیت‌های مهندسان مکانیک ارائه دادند و کار را با یک عکس دسته‌جمعی و خنده و شور به پایان رساندیم.خوشحال و سرمست، منتظر شروع جدی کلاس از جلسۀ دوم بودیم که ویروس اجنبی، راه خود را به کشور ما باز کرد و دانشگاه‌ها را به تعطیلی پایان‌ناپذیری کشاند. وقتی آموزشِ مجازی آغاز شد، در این فکر بودم که چنین درس باارزشی که بازدیدهای مختلفی را هم شامل می‌شود، امکان برگزاری به حالت مجازی را ندارد و امیدوار بودم با از هم بازشدن ابرهای تیرۀ کرونا، این دو واحد دوباره در ترم سوم به ما ارائه شود.چند ماهی خبری از آشنایی نداشتیم تا اینکه ایمیلی مبنی بر برگزاری کلاس به صورت مجازی دریافت ‌کردیم. کمی گیج‌کننده بود که چطور چنین‌کاری ممکن است. چه شوخی‌ها و تندی‌هایی که در مورد این ایمیل از خود نشان ندادیم. امّا وقتی دکتر دورعلی در جلسۀ اول مجازی، روند برگزاری کلاس را برایمان توضیح دادند، تلاشی صعب برای تطبیق با شرایط جدید آغاز شد! زمان کلاس، به طور رسمی سه ساعت بود ولی بیشتر مواقع نزدیک چهار ساعت هم می‌رسید. هر جلسه متشکل از دو ارائه در خصوص شاخه‌های مهندسی مکانیک به زبان سال‌اولی‌ها بود که هرکدام شامل یک آزمون بودند و درست پس از تمام شدن هر ارائه، ما مشغول پاسخ به آن می‌شدیم. بعد از چند جلسه، بازدیدهای مجازی هم دو ساعت به کلاس افزودند، به طوری که چهارشنبه‌های ما شامل حدود شش ساعت خیره‌شدنِ مستمر، با استراحت معمولاً کمتر از یک ساعت بین دو نیمه می‌شد!اگر قطع شدن‌های مکرر ارتباط استاد یا دانشجو در طول کلاس، طولانی و طاقت‌فرسابودن روند برگزاری، تقریباً یک‌طرفه‌بودن کلاس و آزمون‌های بعضاً سخت‌گیرانه و مبهم را کنار بگذاریم، آش‌مک فرصت و امکانی طلایی به حساب می‌آید که به ورودی‌های 98 رسید. در طول ترم کاملاً شور و اشتیاق اساتید به‌خصوص خود دکتر دورعلی را در ارائۀ این درس احساس می‌کردم؛ گویی حضور در این جلسات، حتی از ما هم برایشان لذت‌بخش‌تر بود.به چند نمونه از جلسات به‌یادماندنی این دوره اشاره می‌کنم: ارائۀ «رباتیک» دکتر مقداری که ما را با دنیای نوین ربات‌ها و پروژه‌های بی‌شمار و ارزشمند ایشان بیشتر آشنا کرد، مبحث «نگهداری و تعمیرات» دکتر بهزاد که شامل ارائه‌ای جذاب و میخکوب‌کننده درکنار طرز بیان منحصربه‌فرد ایشان بود، به گونه‌ای که لبخند را همراه تفکر در مخاطبان خود القا می‌کرد، سخنان دکتر بهادری‌نژادبزرگوار پیرامون «مهندسی اخلاق و اخلاق مهندسی» که حتی سایر استادان هم با اشتیاق و علاقۀ فراوان پای آن نشسته‌بودند و البته، دو بازدید مجازی شگفت‌آور از پروژه‌های «تئاترشهر» و «نیروگاه تلمبه‌ای – ذخیره‌ای سیاه بیشۀ» دکتر دورعلی که هر چه در وصفشان بگویم باز هم کم گفته‌ام. این جلسات و سایر ارائه‌های اساتید ارجمند، تحیّر و امید را همزمان در ما برانگیختند؛ تحیّر از عجایب و شگفتی‌های رشتۀ گستردۀ مکانیک و امید به آینده‌ای روشن در مقابل‌مان.سرانجام، شاهد یک جلسۀ اختتامیۀ مفصّل و کمی(؟) طولانی، در روز آخر کلاس بودیم که بعد از ارائه‌های دکتر اعتمادی و دکتر بحری برگزار شد. در این جلسه، شِمایی از آنچه در طول ترم گذراندیم به نمایش درآمد. استادان درس و برخی از استادان ارائه‌دهنده، هرکدام صحبتی را پیرامون این مبحث انجام ‌دادند و تلاش کردند پندی راهگشا برای دانشجویان به یادگار بگذارند. حتی میکروفون در اختیار دو نفر از بچه های 98 هم قرارگرفت تا دربارۀ دستاوردها و نتایجی که از این کلاس کسب کردند، صحبت کنند. و به این ترتیب، آش‌مک 99-98 به پایان راه پر از ویروس، وی‌کلاس و پشت‌لپ‌تاپ‌نشینی خود رسید.در لینک زیر می‌توانید ویدیوی کوتاهی از کلاس را ببینید:https://www.aparat.com/v/bk3V1