شب پانصد و سی و هفتم یا استودیو سیار

زین پس، مهربان به خانه‌ی من گر آمدی، نبودم، بدان پیچیده‌ام رفته‌ام کافه لینگر فکر کنم.سی، چهل درصد جاده‌ی ابدیت در کافه می‌گذرد. از لحاظ تماتیک و فلسفی، نقطه‌ی ثقل قصه است. جایی که سرنوشت همه رقم می‌خورد، همه از کنار یکدیگر رد می‌شوند، عبور می‌کنند، می‌روند سر زندگی‌شان. مثل، فرودگاه، کلیسا. نچ، چیز دیگری باید باشد، تقدس کمتر، غوغای بیشتر.به در منزلم آمدید و نبودم، آمدم کافه قصه ببافم.میز مدنظرم، برای سایمون و میا پر بود. یکشنبه صبح است و ملت برای برانچ ریخته‌اند اینجا. میزها پر، پر از بچه‌های ریزه، خونواده، زوج‌های قرتی. من در انتظار استاد راهنمایم، اولا، اولای شگفت‌انگیز، اولای خفن، اولای افسانه‌ای. دعوتش کردم هم کافه را نشانش بدهم، هم در باب استایل کارگردانی‌ام گپ بزنیم. این که با چه تکنیک‌هایی تکرار را خواهم ساخت. نمی‌دانم، چقدر از این اعتماد به «چگونه زیستن» از سن و هجرت می‌آید، چقدرش شور جوانی است. سعی می‌کنم، از هر آنچه تکلیف است، چیزی بیرون بکشم که هم خوش باشد، هم مفید. باقی بچه‌های مدرسه، به سیستُم اسلاید شوی دلگیر، تحویل مشق و بحران به رابطه با استادشان نگاه می‌کنند. از اقبال خوشم، اولا هم آرتیست خوش‌فاز منعطفی است. پس، وقتی می‌خواهیم از فیلم حرف بزنیم، می‌آییم فیلم را زیست می‌کنیم. ‌‌‌ساعت ۱۰:۱۰ است و اولا هنوز نرسیده. برای من خانوم سوپر آن‌تایم، که از ۹:۵۴ رسیدم، همراهم را هم خوب می‌شناسم، فرصتی است برای قهوه‌ی تک نفره، نوشتن حکایت صبحگاهان، که گر چه با بوسه‌ی تو آغاز نشد، قهوه و موزیکش به راه است.فکر کن، شهرزاد، فکر کن. چرا باید قصه را سه بار ببینیم؟ چرا آیریس فال می‌گیرد؟ آیا جهان را از ذهن فال‌گیرمان سه بار می‌بینیم؟ یا روایتی از آیریس؟اثر پروانه‌ای را باید دوباره بیینم لابد.اولا، ۱۰:۱۲! پوف! اساتید، من دیت هم که می‌رم پنج دقه زودتر، پارک کردم، چشم عقابیم به دره حضرت دیت کی‌ می‌رسه. قرار شد زبان غر بشویم. زین پس، از همین آینه، دنیا با من خوش‌قول است و الان…همان دم اولا رسید.چند ساعت بعد.همان دم، اولا رسید. قهوه مزه کردیم. از کودکی غریبش گفت، که هنوز هضمش نکردم. از روزهای جنگ در آلمان، مرگ برادر و خواهر کوچکش به فاصله‌ی یک هفته، تابستانی که فقط هویج خوردند از قحطی. من از وطن گفتم، آنچه بر من گذشت و خانواده‌ام. صبحانه را که سفارش دادیم، اولا کلید واژه‌ی «خدا» را وسط انداخت. این که هر کدام‌مان، خدای زندگی خویش‌ایم. شری: اولا، پس هر وقت اراده کنیم، به دست می‌آوریم؟ آنچه مانیفست کنیم، اتفاق می‌افتد؟اولا: البته. فقط باید بدانی بعضی از امور زمان می‌برد. فیلم‌های من، در سی سالگی‌ام، علی‌رغم آن همه نقد مثبت، مرا معروف نکرد. الان ولی، فیلم‌هایم هنوز پیش‌رو هستند.شری: خب، پس، اگر آیریس، پیامبر قصه، از خدای قصه، فال‌گیر، یاری می‌طلبد، ممکن است طول بکشد تا راهش را بیابد.اولا: صبر، صبر باید پیشه کرد برای عشق. شری: صبر؟ صبوری به رنجی کی می‌کشیم؟اولا: ما وقتی آسیب می‌بینیم، بی‌رحم می‌شویم، هر خطی به دیگران می‌اندازیم.شری: چاره؟اولا: بخشیدن. باید ببخشیم. شری: خب، چه می‌شود اگر آیریس، به جز یافتن عشق خویش، دنبال کمک به رشد دیگر کاراکترها باشد؟اولا: محشر است. چطور؟شری: خب، با هر بار ملاقات کاراکترهای دیگر، چیزی می‌آموزد، چیزی یاد می‌دهد. مثل فیلم امیلی.اولا: آملی؟ دوستش ندارم.شری: فیلم محبوبم است که بسیار بهش ارجاع می‌دهیم.اولا: آملی چه می‌کند؟شری: امیلی همینطور که خودش مسیر رشد شخصی‌اش را دارد به دیگران کمک می‌کند به صمیمیت برسند، با کودکی‌شان، پارتنرشان، عشق‌شان.اولا، لیوان آب، بطری آب و شماره‌ی ۸۲ را گذاشت کنار هم.اولا: این لیوان، فال‌گیر، این بطری، آیریس، ۸۲ هم جنی. می‌خواهی این تصویر سه نفره را ببینی آخر فیلم؟شری: بله. ولی نمی‌دانم چقدر منطقی است.اولا: جوابم را بده. چقدر مهم است این تصویر را ببینی؟ منطق را رها کن.شری: خیلی، اولا، خیلی زیاد. جنی و آیریس با هم‌اند، صبر و بخشش، در عشق را باز کرده و دوباره دستمال آبی بر گردن دارند.اولا: براوو. ممکن است حتی فال‌گیر هم دستمال آبی داشته باشد. شاید فال‌گیر، وجهه‌ی الوهیت آن‌هاست.شری: شاید.شاید. شاید. من معتقدم، هر انسان حلقه‌ایست طلایی از زنجیر صلاحم. همه کنار هم قرار می‌‌گیریم از یکدگر بیاموزیم، عشق را، وابستگی را، رهایی را، پایستگی را. فرزانه آن کسی است که بگذارد حقیقت ارتباط انسانی بجوشد و چیزی را به جبر، مانیفست نکند. یکی از بازیگرانم، که نقش لزبین دارد در قصه، گفت چقدر این متن، برایش مهم است و سفر شخصی می‌کند. با شناخت سرانگشتی از بازیگران و عوامل، هر کدام‌مان چیزی در این سفر خلاقانه می‌آموزیم. می‌دانی، وقتی فیلم اولم، پانصد مثقال طلا را ساختم، نسخه‌ی پایانی را پدرم تماشا کرد، گفت حالا می‌فهمم راجع به مردان چه فکر می‌کنی.وقتی هایلایت را ساختم، پرچم جنسیت‌زدگی را پایین کشیدم، تامام آنچه رنج برده بودم را به تصویر کشاندم.جاده‌ی ابدیت، مسیر غریب‌تریست. برای من، دانه‌ی کوچک جداافتاده از جامعه‌‌ای که در آن شکل گرفتم. سه سال و خورده‌ای دوری از سینمای وطنی، داستان فارسی، معاشرات کم‌عمق با هم‌زبانان، مرا فرستاد در مسیری جدید. فهم خویش، در مقام هنرمند اول، در مقام انسان دوم، در مقام بخش ناچیزی از تاریخ بشریت، برایم میسر شد، به واسطه‌ی قصه‌گویی، به بهانه‌ی عدالت جنسیتی و جستجوی معنای عشق در دنیای تکنولوژی.می‌دانی، این چند صباح خلوت اجتماعی، مرا با تامام خویش یگانه کرد. به یاد می‌سپارم که من، فسقل عاشق زدبازی هفده‌ساله، دستیار کارگردان انرژیک بیست و دو ساله، مدیر جوان بیست و پنج ساله، مسافر شیدای بیست و هفت ساله، مهاجر جاه‌طلب بیست و هشت ساله، فیلمساز مستقل سی و دو ساله، شسلی شاعر چهار ساله، شهی بازیگر شش ساله، شهرزاد خوره‌ی کتاب پانزده ساله، دادگر مهندس بیست ساله، شری دوزبانه‌ی سی ساله، همه، بعد این همه سال دور یک میز نشسته‌ایم. این شام آخر من است.شام‌ آخر بی‌یهودا.شام آخر من و دوازده حواریونم. تامام جنبه‌هایم، دور همیم.هی، رفقایی که اسم همه‌تان با شین شروع می‌شود. خوش آمدید به جشن بیکران جاده‌ی ابدیت. مفتخرم اعلام کنم، ما، تا وقتی دست‌هایمان در دست هم است، از هیچ نمی‌ترسیم. همه وحدتیم، صبریم، عشقیم، بخشش‌ایم.سربلندم که بگویم، «هرگز نبوده قلب من این‌گونه گرم و سرخ»قلب تپنده‌ی ما حواریون، به عشق می‌کوبد. شادیم از این عشق، سربلندیم از طالع بلند، لب قند، گوش پند.تا وقتی دستمان در دست هم است، می‌رویم‌ به تماشای ابدیت جاده.تا وقتی با همیم، تمام ما شین‌ها، جرات می‌کنیم، دوباره دل به دریا بزنیم، سر به آسمان ببریم، پا بر زمین سفت کنیم، دست بساییم، که عشق، آی عشق، چهره‌ی‌آبیت پیداست جانان.اولا گفت: در آلمان می‌گوییم، چیزهایی زیادی بین زمین و آسمان است، که ما نمی‌دانیم.من می‌گویم، بین پا بر زمین و کله در ابر، فقط عشق است شهریار، عشق.