اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

آخر شب است. ساعت حدود 12؛ گروه بیدار باش را چک می‌کنم و آدرس می‌دهم؛ بلوک و اتاق و تخت. بعد زنگ گوشی را می‌گذارم روی 3:30، همان حوالی از خواب می‌پرم. می‌روم سروقت گوشی که بقیه را بیدار نکند.... چشم ها باز و بسته، لباس می‌پوشم شانه زده نزده می‌زنم بیرون قدم می‌زنم و نفس می‌کشم ..عمیق.. نسیم بامدادی می‌خورد به صورتم. پدربزرگم می‌گفت شفاست این باد، شفا می‌گیرم. می‌آیم دم بلوک 2، سرقرار. کسی نیست. زود آمده‌ام. کم‌کم علیرضا پیدا می‌شود و می‌فهمم یک ربعی مانده. آدرس دو سه تا از بلوک دو ای ها را می گیرم و می روم سر وقتشان. دستگیره را پایین می آورم بی هیچ صدایی، کانّ آمدم عیاری.نجوا، نوازش، تشر، سقلمه ، نیشگون.. بالاخره بیدار می شود و می رویم پایین دم بلوک. هفت نفر شدیم. یکی می ماند با رفقایش بیاید. راه می افتیم . وارد اتاق نگهبانی می شویم. نگهبان گردنش کج شده به یک طرف و چشم هایش بسته. راست خواب است .گوشه چشمی باز می کند. بیدار و خواب وراندازمان می‌کند. زیرلب سلام می دهیم و راهمان را می کشیم به کوچه باغ کاج.سرازیر می شویم پایین. کانّ شبگردان. دنبال چه میگردیم؟؟ این وقت صبح ما، اینجا، دوراز وطن پیچ اول را رد می شویم. بعداز پیچ دوم بحث فروکش می کند و سکوت هست و سکوت. باز شفا به صورتم می‌خورد. چراغ خانه ها خاموش و سکوت حکم‌فرماست. از آنها که دلت نمی آید بشکنی مگراینکه هم قدمت ارزشش را داشته باشد... بچه های هیئت ارزشش را دارند. سکوت را می شکنم و حرفمان گل می کند. گز می‌کنیم و لذت می‌بریم؛ بی خیال دنیا و مافیها قدم می زنیم. ناصرخان را رد می‌کنیم و می‌پیچیم به خیابان اصلی. سرما هوریز می‌کند در جانم. زیپ کاپشن را تا زیر گلو بالا می کشم و کلاهش را می اندازم بالا. روی سرم.رد می‌شویم و کم‌کم می‌رسیم به سردر انرژی. نگهبان بیدار است. اسم می نویسیم و وارد می شویم. باز شفا. تا چشم کار می کند کسی نیست. سرازیر می شویم پایین. می رسیم به حیاط مسجد. فواره های حوض دلبری می‌کنند. نگاهش می کنی سیر سیر بعد کنار حوض می نشینی. دست می بری از این زلال شفابخش برمی‌داری و می‌ریزی سرجایش. وضو می گیری. سرما، رعشه بر اندامت می‌اندازد اما ارزشش را دارد. پشت سرت سماور گذاشته اند با استکان های نقلی. یاد خانه مادربزرگ و کرسی و سماور و سرمای استخوان سوز روستای‌مان بخیر.چای برمی داری الحق که آب حیات است اندر این ظلمت شب. می روی داخل. خوش وبش گرمی می کنی با بچه ها که آغوش بازشان همیشه پذیراست.لامپ ها را کم‌کم خاموش می کنند. می خزی به گوشه ای و تکیه می دهی به ستون فیروزه ای رنگ. کاپشنت را می اندازی پشتت. دست ها را حلقه می کنی به زانو ها. اگر چکمه داشتی می انداختی شان گردنت. قاسمیان می آید. فلش گوشی اش را روشن می کند عبا را درمی آورد و بی تکلف می نشیند. مفاتیح باز می‌کند و کمیل می خواند. دعای توبه کاران اینجا خودتی و خودش. سفره دلت را وسط تحبس الدعا و تنزل البلا باز می کنی. آخ که چه دلچسب است درد و دل با «او» از غربت و دوری از خانواده. از فلان استاد و فلان مشکل که زندگی ات به‌ آن گره خورده، تا جای خالی یک همدم و همسفر که کنارت سخت احساس می‌شود. از او که....بگذریم.. از همه جا که گفتی، می گویی اوستا کریم! شما که خیلی مشتی هستی، خودت روال کن زندگی ما را .. هماهنگه؟از این صحبت ها می گذری و حال آقایت را می‌پرسی: آقا جان ببخشید این نوکر را دیر به دیر سر می‌زند. برای سلامتی و تعجیل در فرجش دعا می کنی. بعد ذهنت خالی می شود و دلت صاف.حالا تویی و یاد کردن خیل آنهایی که دوستشان داری و دعایشان می کنی. بعضی ها را به طور«ویژه» این وسط یکی دوباری هم پلک هایت سنگین می شوند. آخ که چقدر می چسبد وسط مناجات و روضه، رویا دیدن. حالا می رسیم به قسمت خوشمزه ماجرا. مجیری کیک یزدی ها را با شیرکاکائو گرم می گذارد روی میز خروجی. با بچه ها حلقه زدیم آنجا و گپ مان گل انداخته. از هر دری سخن برود، صفاست. به قول رفیقمان: «حضور مجلس انس است و دوستان جمع اند» بعد یکی داد می زند :طرشت ..طرشتمی زنیم بیرون سبکبار شدیم. باز هم شفا.....می آییم خوابگاه نگهبان بیدار است. وارد می شویم و راهمان را می کشیم به نمازخانه. ته دیگ ندبه به ما رسیده و افسوس شنیدن این الحسن و این الحسین با صدای برادر حجت مانده به دلمان. سفره را می اندازند. عدسی است. می نشینیم دورش. از هر دری سخن برود صفاست...امروز 8 فروردین 99 است. همه آنچه که خواندید، خواهش دل بود و خاطره ذهن. ساعت 4 از خواب دل می کنم. گوشی را برمی دارم نت را روشن می کنم به قول رفیقمان- که خدا شفایش بدهد از دست این پنج حرفی- نوتیف ها سرریز می کند پایین. می روم وارد صفحه ای می‌شوم که قرار است مرهمی باشد بر بی‌قراری هایمان و حاج آقا قاسمیان مناجات بخواند. آدم غریبی اش می کند وقتی هیچ کس نیست در هیئت.رفیقمان می گوید «بعد منزل نبود در سفر روحانی» می گویم چرا هست . برای من که هنوز رشد نکرده ام بعد منزل هست. صدای علیرضا و سبحان و نفس گرم حاج رضا را کدام صفر و یکی جبران می کند؟ کدام بیت و بایتی یک دورهمی ما ساده ما را جبران می کند؟ کدامشان جای رفقای بامرام هیئت را میگیرند؟خلاصه که دلم برای همه تان تنگ شده حتی شما دوست عزیز لعنت به این ویروس منحوس می گذرد این روزها ... خدا جای حق نشسته دل قوی دار رفیق............ راضی نمی شوم به نگاهی ز تو، بیا تا قصه جنون مرا فاش سازی‌اشالتماس دعای فرجیاعلی