به گزارش X و به نقل از Y این رپوتاژ آبکی است.

دیروز تصمیم گرفتم به رپورتاژ آگهی‌هایی که هر روز دارن تو فضای وب منتشر می‌شن یه نگاهی کنم. با زومیت و دیجیاتو و ایستا و فارس و چندتا سایت خبرگزاری معروف دیگه شروع کردم. بخش‌های تبلیغاتی رو باز کردم و تمام رپورتاژ‌هایی که منتشر شدن رو دیدم. برندهای بزرگ و کوچیک رپورتاژ داشتن. با خوندن رپورتاژ‌ها به یک نتیجه رسیدم:کسب و کارهای ایرانی و منتشرکنندگان رپورتاژ عملا هیچ درکی از رپورتاژ آگهی ندارن. وای ما چقدر به حقوق مخاطب احترام می‌گذاریم.اولین چیزی که دیدم یک جمله ی سلب‌ مسئولیت بود که زومیت بالای رپورتاژ درج کرده بود که ما حرف‌های این رپورتاژ رو نمی‌تونیم تایید کنیم و فلان و بهمان. همونجا تیشه به ریشه مفهوم رپورتاژ آگهی زده می‌شه. این جمله‌ی خطرناک نباید بالای متن آورده بشه. چون همون اول کار مخاطب می‌فهمه که متن رو نخونه. این متن باید جایی در پایین متن، یا حتی تو بخش مقررات سایت آورده بشه. تموم سایت‌های معتبر دنیا معمولا با یک زیرتایتل کوچک Sponsored رپورتاژها رو مشخص می‌کنند. ولی اینجا حتما باید همون ابتدای کار مخاطب رو ترن آف کنن.خبرگزاری‌ها اولش خیلی گل‌درشت اسم سایت رو میارن و می‌گن به گزارش X و به نقل از Y و بنا بر اعلام فلان سایت بلاه بلاه بلاه.همون اول کار به متن رپورتاژ ضربه می‌زنن. غافل از اینکه اون کسب و کاری که به شما رپورتاژ داده قراره با این رپورتاژ خدمات و محصولات‌شون رو بفروشن. قراره برندشون رو معرفی کنن و با این کار عملا وجهه تبلیغاتی از نوع خیلی بد به کار می‌دن. در حالی که مفهوم رپورتاژ آگهی یا Advertorial چیز دیگه‌ایه. شما یک مشکل رو مطرح کنید و بهش جواب می‌دید. جواب مشکل همون محصول یا سرویس برنده. رپورتاژ داستان داره. قدرت اقناع داره. یک کپی‌رایتر بی‌نوایی روی تک تک جملاتش کار کرده و حالا قراره برند از اون فایده ببره. اما چه اتفاقی می‌افته؟ متن و عنوان و برند به درک اسفل السافلین واصل می‌شه.رپورتاژ یا لینک فالو؟از میان 60 تا رپورتاژی که خوندم بیشتر از 50 تاشون اصلا متن رپورتاژ و فرصتی که سایت‌ها و خبرگزاری‌های پربازدید در اختیارشون قراره داده بودن استفاده نکرده بودن و فقط متن رو برای گرفتن لینک فالو از سایت‌ها نوشته بودن. جملات تکراری و کم‌جون. تکرار مکررات. توضیح واضحات. استفاده بیش از حد کلیدواژه‌ها و هر چیزی که متن رو بدردنخور کنه. دریغ از ذره‌ای خلاقیت. این رپورتاژها فقط برای گرفتن لینک فالو نوشته شده بودن. حتی ذره‌ای روی عنوان کار نشده بود که یه کم مخاطب‌هایی که وارد سایت می‌شن رو کنجکاو کنه. ساده و بدون هیچ نکته تبلیغاتی. سایتی که روزانه یک میلیون کاربر یا حتی بیشتر واردش می‌شن یعنی محتوای شما حداقل به یک میلیون نفر نمایش داده می‌شه. از این یک میلیون نفر چندتاشون کنجکاو می‌شن که روی لینک محتوای رپورتاژ شما کلیک کنن؟ چند تاشون به مشتری شما تبدیل می‌شن؟ اصلا چک می‌کنید که چند نفر روی اون لینک‌های لعنتی شما کلیک کردن؟ در ضمن از هر سئوکاری بپرسید که آیا فقط DA بالای سایت می‌تونه با رپورتاژ شما رو تو گوگل بالا بکشه؟ می‌گه نه. ارتباط لینک بسیار مهمه. اینکه از سایتی لینک بگیرید که با سایت شما از نظر محتوایی شباهت‌هایی داشته باشه. خیلی از این کسب و کارها هیچ ارتباطی با سایت منتشرکننده رپورتاژ نداشتن. در ضمن گوگل هم احتمالا متوجه می‌شه که این لینک‌ها خریداری شدن. به همین دلیل ساده الان اکثر سایت‌های پربازدید خارجی از rel=sponsored تو لینک‌های رپورتاژها استفاده می‌کنن. حتی اگه گوگل هم متوجه نشه که این لینک‌ها خریداری شدن. همچنان نمی‌‌شه مطمئن بود که این لینک‌ها قراره تو رتبه شما تاثیر داشته باشن. رپورتاژهای خوب هم منتشر می‌شوند. اما ...چند رپورتاژ خوب هم در میان رپورتاژها بود. اگر جانب انصاف رو رعایت کنیم بعضی کسب و کارها واقعا روی رپورتاژ کار کرده بودن که باعث شد روح مرحوم آگیلوی و یوجین شوارتز یکم تو گور آسایش داشته باشه. عنوان خوب با USP و قدرت کنجکاوی بالا. شروع جذاب و داستان‌گونه. حل مشکل به شیوه‌ی رپورتاژهای باکیفیت. ارتباط سالم با مخاطب و نتیجه‌گیری درست و ترغیب‌کننده. با لحنی متناسب با برند. اما این رپورتاژها همون ابتدای کار با همون جمله سلب مسئولیت قلع و قمع شده بودن. چون پاراگراف اول هر متن مهم‌ترین بخش از محتواست مخصوصا محتوایی که هدف تبلیغاتی داره. برای همین باید کوچکترین چیزهایی که ممکنه باعث ترن‌آف شدن مخاطب می‌شن کنار گذاشته بشن. مثلا خبرگزاری‌ها حتی اول رپورتاژهای داستانی هم کلمه نفرت‌انگیز به گزارش فلان خبرگزاری را آورده بودند که اصلا جالب نیست. به گزارش خبرگزاری فلان بنا بر اعلام فلان سایت یکی بود یکی نبود. نتیجه گیریدوست ندارم نتیجه‌گیری کنم. اما باید این واقعیت را بپذیریم که 80 درصد از رپورتاژهایی که در بستر وب منتشر می‌شوند دور ریختن پول است. دوست دارم چند تا سوال بپرسم:اصلا چرا رپورتاژ منتشر می‌کنید؟ چرا از فرصتی که یک سایت پربازدید در اختیار شما قرار می‌دهد به درستی استفاده نمی‌کنید؟چرا ظرفیت بزرگی مثل رپورتاژ آگهی را نادیده می‌گیرید؟ آیا نتیجه رپورتاژه‌هایی که منتشر می‌کنید را چک می‌کنید؟ نرخ کلیک؟ نرخ تبدیل؟ یا فقط منتظرید رتبه شما در کلیدواژه‌هایی که لینک کرده‌اید بالاتر برود؟ و اگر منتشرکننده رپورتاژ هستید چرا ماهیت اصلی رپورتاژ را نادیده می‌گیرید؟