دوستان عزیز هم اکنون آهو آهو، یا ابلفض!!!!....

آقا سلام، اینبار روایتی که میخوام براتون انجام بدم تخیلی نیست و واقعا اتفاق افتاده.یه درخواست کوچیک از خوانندگان گرامی داشتم اونم این هست که لطفا پی نوشت ها خصوصا آخری رو بخونین،مرسیتقریبا 22 ساعتی میشه که از کف خیابون که شبیه به آبنبات قل خورده بودم بلند شدم. غبار لباسم رو با ضربات دست تمیز کردم. و توی ذهنم داشتم فکر میکردم که چی شد؟ تقریبا ۱۴ ثانیه شوکه بودم و اتفاقاتی که رخ داده بودن رو داشتم مرور میکردم.اگر اهل اردبیل هستین شاید مسیر هایی که دارم میگم براتون آشنا باشه ساعت ۳:۳۰ بعد از ظهر، پس از صرف ناهار در خانه عمه باید مسیر برگشت ۳.۴۲ کیلومتری رو طی میکردم که باید از شهرک ساحلی به شهرک کارشناسان و از اونجا باید از روی پل روگذر عبور میکردم تا به میدان بسیج برسم. خیلی ریکلس و آروم با دنده سنگین (با نسبت ۱:۲) پل رو تا ماکزیمم ارتفاع بالا رفتم و الان لحظه شیرین پایین اومدن بی دردسر از پل بود و مسیر تقریبا ۱۰۰ متری رو بدون پدال اضافه میتونستم تا تقاطع برم که بعد از اون باید دوباره پدال بزنم.ساعت تقریبا ۳:۴۵ بعد از ظهر، بعد از عبور از تقاطع از کنار بیمارستان امام رضا که وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اردبیل هست گذر کردم و کم کم نزدیک میدان بسیج می شدم.بعد از اون باید مسیر مستقیم به سمت میدان جانبازان رو طی میکردم و از طرفی از خروجی سمت راست من اتوبان شروع میشد که دوباره یه سمتش به کارشناسان و بعدی خروج از شهر یا دوربرگردان تپه نادری هست.ساعت تقریبا 3:۵۰ (عدد دقیقش رو نمیدونم). پس از گذر از خروجی و راهی شدن به سمت میدان بسیج مسیر من از سمتی بود که اتوموبیل های اتوبان وارد شهر میشدن من هم طبق قوانین رانندگی موازی با اتوموبیل ها به سمت میدان جانبازان میرفتم که ناگهان یک دستگاه پراید سفید،‌ هاچ بک شیشه دودی با سرعتی بیشتر از سرعت دیگر اتوموبیل ها در حال نزدیک شدن بود (من داشتم راه خودم رو میرفتم) در کنارش یک دستگاه اتوموبیل شاسی بلند که محصول شرکت هیوندا هست هم داشت نزدیک می شد...من هم که راهی برای فرار نمیدیدم با دیدن رفتار غیر متعارف پراید شروع به ترمز کردن کردم که کارساز نبودگیییییییییییچچچچچچچ تالاپ!!پراید مذکور با سرعت (فکر کنم ۵۰ کیلومتر بر ساعت) به چرخ پشت من اصابت کرد، فرمان دوچرخه دولا شد‌ (منظورم چرخش ۱۸۶ درجه هست!) و من هم با پرتاب شدن از روی دوچرخه حدودا یک و نیم ملق به پشت! زدم و از بابت اینکه به صورت جنینی جمع شده بودم آسیبی به بدن و از همه مهم تر به سرم وارد نشد. اما تقریبا تمام محتویات کاپشن که یک دستگاه تلفن همراه LG-K10 بود نزدیک ۵ متر جلو تر از من پرتاب شد.من هم پس از چند ثانیه از گارد جنینی خارج شدم و با تمیز کردن غبار لباس دوچرخه را به سمتی بردم و راننده که جوانی با هیکل متوسط با خالکوبی روی بازوی دست چپ هم با حفظ خونسردی اقدام به ماست مالی قضیه کردم و گفت درست میشه.ایشون : چیزی نیست بابا چرخ دوچرخت یکم خم شده بذار منم خمش کنم یکم درست بشهمن : مرد حساب داری با بچه صحبت میکنی؟ این اگر با خم شدن حل میشد که قبل از شما اقدام میکردم!ایشون : بذار ببینم: بیا یکم برات خمش کردم ببری مکانیکی درست میشه.من : الان نزدیک ۵۰۰ هزار تومن خسارت زدی بعدش میگی درست میشه؟ایشون : میخوای زنگ بزنم مامور بیاد؟من : (در حالیکه کاملا هاج و واج مونده بودم و اصلا کنترلی بر صحبت هام نداشتم) نه ممنون لازم نکردهدوباره من : حداقل شمارت رو بده باهات بعدا تماس بگیرمایشون : بیا اینم شماره، ببینم درست نوشتی؟ نه بذار درستش کنم اشتباهیهمن : بیاایشون: درست شد،‌ زنگ بزن من آشنا دارم برات با تخفیف درستش میکننمن: اسمتون؟ایشون: نیمامن : ...ایشون : بیشتر مراقب باش باز دوچرخت آسیب دیده خودت سالمیمن :‌ ...ایشون : حیف که نمیشه توی ماشین بذارم وگرنه میبردیمش تعمیر، من دیگه برم خدافظمن : ... خدافظدر لحظه ای که ایشون شماره رو اصلاح کردن احساس کردم که دارن دروغ میگن ولی واقعا داشتم به فکر تعمیرات دوچرخه فکر میکردم چون با این وضع اقتصادی خیلی گرون در میاد.خلاصه اینکه من اصلا به ذهنم نرسید که از پلاک ایشون عکس تهیه بکنم که بعدا استفاده کنم ولی چه کنم! یادم رفت. اولین تصادف عمرم بود و کمی خطا در ترمز گرفتن من مساوی میشد با آسیب جانی بسیار جدی.خلاصه اینکه به جای اینکه دوچرخه رو به خونه ببرم به خونه مادربزرگم بردمش و قضیه رو تعریف کردم و گفتن که چرا با پلیس تماس نگرفتی و اینا.بعد از تماس گرفتن با ایشون :‌«شماره مشترک مورد نظر در شبکه موجود نمی باشد :‌ The call number is not valid» خلاصه اینکه همون لحظه با پلیس تماس گرفتیم و ماجرا رو به مامور مربوطه تعریف کردیم که زحمت کشیدن صورت جلسش کردن و رفت به کلانتری که بعدا با چک کردن دوربین مداربسته مستقر در میدان پلاک مظنون شناسایی و شکایت ثبت و فکر کنم بعدش حکم جلب فرد قراره صادر بشه و این موارد.ماحصل تصادف :‌البته پس از کمی ماست مالی ایشون به ظاهر صاف شدهبا آسیبی که خورده احتمالا باید خسارت شانزمان دیسک ترمز و ترمز رو هم باید متقبل بشن‌:/پی نوشت ۱ :‌ به شخصه من آدم دعوایی نیستم و زیاد در درگیری های کلامی تبحر ندارم و در مواردی شبیه به این نه اینکه دست و پای خودم رو گم بکنم چونکه تجربه مشابهش رو نداشتم کمی شوکه کننده بود برام.پی نوشت ۲ :این هفته اتفاقات غیر منتظره خیلی زیادی برای من اتفاق افتاده :‌ از جرقه زدن و شوت شدن شارژر از پریز برق به بیرون و جاموندن کلید پشت در و عدم توانایی در باز کردن قفل در با کلید خود خونه و این مورد. فکر کنم دفعه بعد نقشه ترور من کشیده شده و یا اینبار بوئینگ ۷۴۷ روی سرم نازل خواهد شد.??پی نوشت ۳ : واقعا برای من جالب هست که انسانیت چند درصد در اذهان ما متبلور شده؟آیا واقعا دغدغه ما گرانی گوشت و مرغ، بحث بر سر حجاب اجباری یا غیر اجباری و... هست؟یعنی واقعا این موارد به دغدغه های ما تبدیل شدن که دیگه کلا هم نوع خواهی از بین رفته؟باور کنین در اون صحنه تصادف هیچ احدی به کمک من نیومد. هیچ کس! تقریبا ۷۰ نفر یا بیشتر احتمالا شاهد بودن ولی خودشون رو به کری لالی و ناشنوایی زدن. چرا؟ چونکه من صدمه ندیدم! چون از روی زمین بلند شدم. حالا فرض کنین یه قطره خون از دماغ من میومد یا واقعا پام شکسته بود (اگر با اون شدت به پای من میخورد احتمالا دیگه به خاطر پلاتین گذاری هرگز نمیتونستم دوچرخه برونم) باید همه به داد من میومدن؟ من که شک دارم که کسی باز میومد. کل خیابون شاهد بودن که دوچرخه رو با چه زحمتی با خودم حمل کردم دوچرخه تقریبا ۲۰ کیلویی که واقعا حملش سخته. هیچ احدی اصلا حتی در مسیر هم متوجه من نشد! این رو نگفتم که چرا هیچ کسی ترحم نکرد، نه!، این رو گفتم که قابلیت مداخله ما خیلی پایین اومده اتفاقا یکی دو روز پیش مطلبی از استاد جادی (لینک) در همین موضوع میخوندم که به عینیت برای من به این صورت تکرار شد.از بابت سلامتی هم سالم هستم و فقط کوفتگی ناشی از حمل دوچرخه رو دارم از شانس هم دیروز ۱۴ کیلومتر معادل ۲ دور شورابیل رو با پسرعمه ام با باد مخالف و شیب زمین پدال زدم که مضاعفش میکنه:)ارادتمند همتون :‌ alishimist OUTدیگر پست ها: https://vrgl.ir/bodN9 https://vrgl.ir/WIKwj https://vrgl.ir/umDxK https://vrgl.ir/gMbyh