مهربانترین مادر دنیا و لجوج‌ترین تَه‌تَغاری

در زمانهای خیلی خیلی دور (میگویند حدود 500 میلیون سال قبل) مهربانترین مادر عالم در خانواده ای پرجمعیت بدنیا آمد.راستش را بخواهید او هم مثل خواهرهای دیگرش میتوانست مادر نباشد، میتوانست دختری باشد تنها و از تنهاییش با دوست کوچکی به نام ماه لذت ببرد، بی دغدغه، بی نگرانی از آینده فرزندانش ولی...بگذارید مُصّرانه بگویم که این بیت حافظ، از زبان همان مادر مهربان است:آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه کار به نامِ منِ دیوانه زدند...او عهد کرد که همه‌ی هست و بودش را فدای فرزندانش کند پس شروع کرد به تمرین مادر بودن...فرزندان زیادی را پرورش داد ولی هر کدام به نحوی مادر پیرشان را تنها گذاشتند. روزی سرما و یخبندان، روزی راهزنانی به نام شهاب‌سنگ، فرزندان مادر قصه ما را از او گرفتند ولی او همچنان سعی میکرد تا مادر بهتری باشد.میلیون‌ها سال گذشت، مادر صاحب فرزندانی شد که ظاهرا تَه‌تَغاری‌های او بودند.مادر پیر قصه‌ی ما، عاشق این قلدرانِ کوچکش بود، هر چه داشت برای آنها در طَبَق اخلاص گذاشت، هر چه نباشد، مادر است و عشق به ته‌تغاری اش.اما...این قلدرهای کوچک، کم کم فراموش کردند که چه کسی آنها را بدنیا آورد، بزرگ کرد و از شیره جانش برایشان مایه گذاشت. البته نسلهای اول کمی حرمت نگه میداشتند ولی نسلهای بعدی، حرمت‌ها را شکستند. روزی نبود که قلب مادر پیرشان را نشکنند. مادرِ پیر اما، هیچوقت آنها را از خود نَراند. هر روز آغوشش را بازتر کرد تا نوادگانش بتوانند از همه‌ی دار و ندارش برای بزرگتر شدن، بهره‌مند شوند.ولی تا کی؟؟؟ کسی چه میداند! شاید روزی مادر داستان ما، دیگر توانی برای مراقبت از ما نداشته باشد، اما آنچه مُسلَّم است این است که او از ما انتظاری بجز انسان بودن ندارد، او آرزو دارد باز هم نوادگان ما را ببیند، او از بودنِ ما خوشحال است و ما باید آرزوی او را برآورده کنیم.ما قلدرهای کوچکی که هیچ پناهی بجز آغوش گرم مادر پیرمان نداریم. ما با اون نامهربان بودیم ولی هنوز دیر نشده، کافیست ذره‌ای از عشقی که او نثار ما کرد را به او برگردانیم، این مادر، خواسته‌ی زیادی ندارد، به کاشتن یک درخت روی سینه‌اش هم راضی است.اسم مادرِ پیرِ داستان ما زمین است. اسمی که هر روز آن را به زبان می‌آوریم ولی یادمان نیست که چقدر ما را دوست دارد، چقدر میخواهد بزرگ شدنِ ما را ببیند.بیاید از امروز، هوای این مادر پیر و خسته را بیشتر داشته باشیم، حتی اگر بخاطر خودش هم او را دوست نداریم، برای عشقی که به فرزندان ما دارد و نیازی که فرزندان ما به حیات او دارند، او را کمتر بیازاریم.هیچ فرزندی با آزار مادرش به جایگاه خوبی نرسیده، فقط فرزندان خوبی باشیم، همین کافیست.هر آنچه که من نوشتم در برابر آنچه استاد هوشنگ ابتهاج گفته، هیچ نیست:زین پیش، شاعرانِ ثناخوان که چشمشاندر سعد و نحسِ طالع و سیرِ ستاره بودبس نکته‌هایِ نغز و سخن‌های پرنگارگفتند در ستایشِاین گنبدِ کبوداما زمین که بیشتر از هر چه در جهانشایسته‌ی ستایش و تکریم آدمی‌ستگمنام و ناشناخته و بی سپاس ماندای مادر، ای زمین،امروز این منم که ستایشگرِ تواماز توست ریشه و رگ و خون و خروشِ منفرزندِ حق‌گزارِ تو و شاکر توامبس روزگار گشت و بهار وخزان گذشت،تو ماندی و گشادگیِ بی‌کرانه اتطوفانِ نوح هم نتوانست شعله کُشتاز آتشِ گداخته‌ی جاودانه‌اتهر پهلوان به خاک رسیده‌ست گُرده‌اشغیر از تو ای زمین که در این صحنه‌ی ستیزماندی به جایِ خویشپیوسته زورمند و گران‌سنگ و استوارفرزندِ بدسگالی اگر چونحرامیانبی حرمتِ تو تاختهرگز تهی نشد دلت از مهر مادریبا جمله ناسپاسیِ فرزند شناختآری زمین ستایش و تکریم را، سزاستاز اوست هر چه هست در این پهن بارگاهپروردگانِ دامن و گهواره وی‌اندسهرابِ پهلوان و سلیمان پادشاهای بس که تازیانه خونین برق و بادپیچیده دردناکبر گُرده‌ی زمینای بس که سیلِ کف به لب آورده‌ی عبوسجوشیده سهمناک، بر این خاکِ سهمگینزان گونه مرگبار که پنداشتی دریغدیگر زمین همیشه تهی مانده از حیاتاما زمین همیشه همان گونه سخت پشتبیرون کشیده تناز زیر هر بلاو آغوش بازکرده به لبخندِ آفتابزرین و پر سخاوت و سرسبز و دلگشابگذار چون زمینمن بگذرانم شب طوفان گرفته راآنگه به نوش‌خند گهربار آفتابپیش تو گسترم همه گنج نهفته را