روزگاری به سان روزگار کزت!

اندر احوالات این روزهای من این است که حالم خوب است و کزت وار به کارهای خانه مشغولم. از پخت‌وپز تا شستن ظرف و جارو کردن خانه با وسیله‌ای به نام جاروبرقی! پ.ن.پ خیال کردین واقعا کزت شدم و با جارودستی دارم خونه رو جارو می‌زنم؟!البته لباس‌ها را هم در ماشین لباسشویی انداخته و کلی در این مدتی که لباس‌ها داخل ماشین لباسشویی می‌چرخند، با گوشی ور می‌روم! اصلا تکنولوژی همه‌جوره این کزت شدن ما رو برده زیر سوال، الان به هر کی بگم که کارهای خونه افتاده گردنم و کزت شدم، بهم می خندهLاصلا من کزت، کو ژان وار ژان؟!القصه در یکی از روزهای زیبای بهمن ماه که برف نزول اجلال فرموده و ما رو داشت خوشحال می کرد، خبر رسید که مادرجان در جلو در خانه پا روی برف گذاشته و برف هم ضربه فنی شان نموده اند. یعنی نشد ما یه بار از ته دل بخندیم و بعدش بهمون ضد حال نزنن!!در آن شب سرد برفی که ستاد بحران زحمت کشیده و در خواب نازبود، دریغ از یک وسیله نقلیه عمومی و غیر عمومی........ با هر بدبختی که بود مصدوم را به بیمارستان رسانیده و متوجه شدیم که مچ دستشان شکسته است.از جر زنی دکترهای آن بیمارستان و داستان علافی های آن یکی دو روز که بگذریم، مادرجان را به یک بیمارستان خصوصی برده و دادیم چند تا پین در دستش کاشتند. و البته یک شب خوابیدن در بیمارستان نیز به تجربیات زندگی این جانب اضافه شده و کلی چیز میز یاد گرفتم.در این میان هی به پدرجان غر زدم که اتاق خصوصی می گرفتی، من تو بخش عمومی اعصابم خرد میشه! و پدرجان هم سینه صاف کرده و فرمودند: تو پول بده ما اتاق خصوصی بگیریم، تا همین جاش کلی پول خرج کردم. همینه که هست. تازه یه شب می خوای بمونی، اینقده غر نزن...در آن اتاق عمومی، دو بیمار دیگه هم بستری بودن که خب حالشون از مادرجان بنده خیلی بدتر بود و هر کدوم یه همراه داشتن که خیلی بیشتر از من حالیشون بود. من عینهو بز داشتم نگاه می کردم ببینم اونا چه کار می کنن؟یکی از همراهان دختر جوانی بود که فقط ذکر می گفت و نماز می خوند. از قرار خیلی هم وسواسی بود و با توالت فرنگی هم مشکل داشت.یکی دیگه از همراهان خانم میانسالی بود که اونم خیلی مذهبی بود و اون دختر مومن رو هی تشویق می کرد. یکی این وسط از من خوشش نیومد. این کاملا مشخص بود!من که کلا تنها مونده بودم هی با گوشی ور می رفتم و کلی بسته اینترنت تموم کردم. اونا هم غیبت عروس و مادرشوهری می کردن و کلی از خواهرشوهر و جاری بد گفتن تا اینکه یهویی شنیدم این دختر جوون هراسان از صف توالت ایرانی اومد و گفت: وای خدا به دور، این خانمه که تو اون یکی اتاق بستریه، چند تا دوست پسر داره. همراه اون یکی خانمه می گفت که وقت ملاقات کلی آقا اومدن ملاقات!!خانم های مریض و غیر مریض دیگه همینجوری صورت خودشون رو چنگ انداختن که؛ خدا به دور، استغفرالله و .....تو دلم گفتم: وا؟! خب؟! به ما چه؟! یه جور می گفتن انگار ویروس کرونا دیده بودن...همینجوری که بحث دوست دختر و پسری ادامه داشت، شروع کردن به حرف زدن که آره تو اینستاگرام فلانی رو دیدی چه آبروریزی کرده و ...خداییش من که از صبح تا شب تو دنیای مجازی ول می گردم این چیزها به گوشم نخورده بود. تو دلم گفتم: شما چرا باید یه همچین چیزها رو ببینید؟بعد فکر کردم و دیدم هر کسی چیزی رو می بینه که دنبالش می گرده. هر کسی چیزی رو می شنوه که گوشش می خواد بشنوه. منتها هر کسی چیزی رو به دست میاره که براش تلاش می کنه.خلاصه اینکه اون شب با تمام خاله زنکی بودن هاش تموم شد و صبح مادرجان مرخص شدند و ما برگشتیم. از اون روز تا به امروز هم در حال شکاندن یخ حوض و شستن رخت چرکی هستیمJالکی مثلا....اما خب یاد گرفتم این صندلی های بیمارستان چطوری باز میشن مثل تخت میشن! یادگرفتم پرستار و بهیار، سوپروایزر و ... کی میان و ....تازه این اهرم های تخت رو هم یاد گرفتم که چجوری تخت بیمار تنظیم میشه... اصلا همین چیزهای ساده رو هیچوقت بلد نبودم و بهش فکر نکرده بودم. خلاصه همیشه باید تو روزهای سخت هم چیزهای خوب یاد گرفت ... الانم رفتم تا باز رخت بشورم، خونه جارو کنم و ...