بلوغ؛ عامل حرکت یا یک دیوار بلند؟!

پیش از هر چیز باید بگم لفظ "بلوغ" در این نوشتار به عنوان ترجمه ای برای کلمه ی mature استفاده شده و ممکنه واژگان دیگه ای هم مثل "پختگی"و یا "کمال" در فرهنگ ما برداشتی نزدیک به این واژه داشته باشند. واژه ی بلوغ اما نمی‌تونه برای ما واژه ای غریب و نا آشنا باشه؛ چراکه همه ما تاکنون به طرق مختلف از اون استفاده کرده ایم. نزدیک ترین تصویر از این واژه در ذهن ما احتمالا رسیدن دختران به سن 9 سالگی و پسران به سن 15 سالگی بوده و هست. از طرف دیگه عده ای از ما با تحقیق و مطالعه به مفهوم بلوغ فکری یا عاطفی رسیده ایم که همیشه و همه جا اعلام شده سن خاصی نداره و اصولا پالس مشخصی هم از طرف ظاهر و فیزیک فرد برای اطرافیان او ارسال نمیشه. اما من این روزا به طرز عجیبی با این مفهوم دست و پنجه نرم کردم و در ارتباطاتم با دیگران خلا اون رو در جنبه‌های مختلف زندگی بین آدم‌ها حس کردم. پس تصمیم گرفتم اینجا برداشت و تجربه ی شخصی خودم از این عامل کلیدی فراموش شده در زندگی خیلی هامون رو بیان کنم. تاحالا شده برای شروع یک اتفاق جدید حسابی مصمم باشی و هرجور شده دلت بخواد به هدفت برسی، یعنی بخاطرش هرجور ریسکی رو به جون بخری و حتی خودت رو آماده کنی که پوستت برای اون هدف کنده بشه؟ اگه جوابت مثبته احتمالا اینجور مواقع با یه انرژی فوق العاده کوله تو آماده کردی، بند کفش هاتو سفت دور مچ پاهات بستی و اولین قدم هاتو خیلی محکم روی زمین کوبیدی! بعدش قطعا چالش ها و مشکلات یکی یکی از راه رسیدند و تو در بهترین حالت با جمع کردن همون انرژی اولیه، مدتی از پس همشون بر اومدی. تا اینجا سناریو برای هممون یکسانه! اما از یه جایی به بعد وقتی دیگه خبری از اون انرژی اولیه هم نیست فقط "میزان بلوغ" ماست که می‌تونه مارو جلوتر ببره! برای خیلی از ماها نداشتن بلوغ تو اینجور مسیرها میشه یه دیوار محکم بتنی! اونجاست که برگشتن از مسیر حتی از ادامه دادن هم به مراتب سخت تره... اینجا ممکنه به ناچار نتیجه‌گیری کنیم که ما از اول برای اون هدف ساخته نشدیم و شروع کنیم به ناسزا گفتن به خودمون و انتخابی که شاید برای ما بهترین بوده! و چه نتیجه گیری ساده لوحانه ای! اساسا بلوغ از دو جنبه قابل بحث و بررسیه؛ یکی جنبه ی فردی و یکی جنبه جمعی که در کانون ارتباطی ما با دیگران تعریف میشه. از نظر من رسیدن به بلوغ در هر دو جنبه، چراغ اول برای ورود به یک برهه جدید از زندگیه. این برهه می‌تونه شروع حرکت به سمت یک تغییر بزرگ یا تغییر در سبک زندگی شخصی باشه، می‌تونه پیدا کردن شریک عاطفی و شروع یک خانواده باشه، می‌تونه پیدا کردن شریک کاری و شروع یک کسب وکار باشه و یا حتی پیدا کردن یک دوست و شروع یک مراوده ی احتمالا طولانی باشه و .... . حالا اگه این چراغ برای ما روشن نباشه چی؟ باهم به جواب این سوال آخر نوشتار می‌رسیم. اگه بخوایم از تعاریف کلیشه ای و تئوریک فاصله بگیریم من بلوغ رو اینطور تعریف می‌کنم: بلوغ = خرد + هوشیاری+ تجربهواژگان این عبارت همگی بیانگر مفاهیم جامع و گسترده ای هستن. برای همین نیازه که هر کدوم رو بیشتر توضیح بدم. اولین عامل یعنی خرد و دانایی ترجمه‌ایه برای کلمه ی Wisdom. شخصی از جنبه ی بلوغ فردی، دارای خرد هست که پیوسته نسبت به یادگیری و رشد علاقه مند و پرشور باشه. این علاقه در تلاش او برای علم آموزی و کسب دانش از طریق مشاهده‌گری، شنیدن و خواندن مشهوده. غرور دشمن خرد هست و انسان را از یادگرفتن و پویایی در علم بازمی‌داره. از جنبه ی بلوغ جمعی، فرد خردمند به دنبال ساخت ارتباطات درست با آدم هاست. ارتباطات درست فاکتورهای مختلفی داره که یکی از مهم‌ترین اون‌ها، به شکل فوق العاده حساسی، کنترل و ممیزی کردن انتظارات‌مون از دیگرانه. انتظار از ریشه کلمه ی عربی " نَظَر" میاد و این یعنی ما با انتظار داشتن از دیگران ناظر حرکات و رفتارهای اون‌هاییم نه متمرکز بر خودمان و هدفی که داریم. هوشیاریی عامل دومه که ترجمه ای برای کلمه Conscious در نظر گرفتمش. هوشیاری از دیدن سرچشمه می‌گیره. بنظر من یکی از بهترین راه‌های کشف اطلاعات و رسیدن به بلوغ، دیدن هدفمند و فعاله. حالا منظورم از دیدن چیه؟ دیدن نقاط ضعف و نقاط قوت خودت و همچنین تهدید ها و فرصت هایی که در محیط خارجی اطرافت وجود دارند. فرد هوشیار از این عوامل به خوبی آگاهه و این آگاهی جاهای مختلفی به کمکش میاد. مثلا اگر در نه گفتن به دیگران دچار ضعف هستیم اون رو بشناسیم و در جهت رفعش تلاش کنیم. یا اینکه اگر حرف دیگران تاثیر مخربی بر ما می‌گذاره ازون آگاه باشیم و برای کمتر شنیدن این حرف‌ها همه تلاشمون رو به کار ببریم. یکی از بزرگ‌ترین تهدیدها برای هر انسانی، مراوده با آدم‌های سمی اطرافشه. در مورد آدم سمی جاهای مختلفی حرف زده شده ولی شناخت درست اون‌ها و باور به سمی بودن یک سری از آدم‌ها هوشیاری ما رو طلب می‌کنه. و بالاخره مفهوم تجربه که ترجمه ای برای کلمه ی Experience هستش. احتمالا مقصود من از رو از واژه ی تجربه به خوبی درک می‌کنید. اما بگذارید مثالی بزنم. چرا ازدواج همیشه برای ما سخت و گاه دلهره آوره؟ چرا افراد اکثرا در رفتار و گفتار با همسرشون نابالغ رفتار می‌کنند؟ بله درسته چون طبیعتا تجربه ای از قبل نداشته اند. و یا چرا همیشه به مدیران گفته میشه نیروهاتون رو در سازمان ابتدا بر مسند تجربه اندوزی بنشانید نه بر مسند تجربه سازی؟ چون در مقابل بحران‌ها، تهدید‌ها و ناملایمات بازار، بلوغ نیرو به کمکش خواهد اومد نه قدرت لفظی پست و عنوان‌ها. اما شاید الان که بلوغ رو تعریف کردیم بگید خب اینجوری برای هر رابطه ای (حتی رابطه با خودمون) بلوغ خاصی مورد نیازه؟ قطعا بله. چرا که هرمسیری بلوغ مخصوص خودش رو طلب می‌کنه و ممکنه من به عنوان یک مدیر در کسب و کارم کاملا بالغانه رفتار کنم اما به عنوان یک همسر حتی نزدیک به یک فرد بالغ در خانواده هم نباشم. اما جای نگرانی نیست! اگه همین الان بدون اینکه این چراغ رو روشن کرده باشی وسط یک مسیر سخت هستی و یا قراره تازه کوله تو برای حرکت برداری هیچوقت از خرداندوزی، هوشیاری و کسب تجربه غافل نشو. نکته اینجاست که از نظر من هیچوقت تلاش برای به بلوغ رسیدن دیر نیست و حتما لازم نیست پیش از شروع این بلوغ در ما وجود داشته باشه! فقط کافیه همیشه یک اپسیلون برای رسیدن بهش بیشتر تلاش کنیم! لطفا به موقعش و یکبار دیگه دقیق و با وسواس اون 3 عامل رو بخون و توهم برداشتت رو از بلوغ برام بنویس.