بحران قدم نو‌رسیده مبارک!

شنبه، ۶ دی‌ماه زنی ۱۸ ساله جهت بررسی اوضاع و احوال جنینی که به درون داشت راهی سونوگرافی شد. دو سال از ازدواجش گذشته بود. در عنفوان نوجوانی به عقد نکاح مردی ۱۷ ساله در آمده بود و کنون در آستانه به دنیا آمدن فرزند اول بود. مرد قصه ما ۲۰ سال بیش نداشت و اندک زمانی پیش در آبان ماه کاری دولتی جسته بود و کارمند شده بود. دیگر دستانش ترک و پینه کارگری برنمی‌داشت.اما صبح شنبه مانند روزهای پیشین نبود. آب دور جنین رو به خشکی و هر چه سریع‌تر بایستی زن به اتاق عمل می‌رفت. حکایت دنیا آمدن این کودک مانند رستم دستان و ژولیوس سزار بود و در آن روزگار چندان بدیع نبود. زن بستری شد و آماده جراحی اما خانم دکتر که از قضا از مهتران اطبا و حکمای وقت بود ناگه سر بزنگاه غیب شد. همه منتظر خانم دکتر گِلِینی‌مقدم بودند اما او تیغ برای شفای کس دیگری برکشیده بود.یک روز گذشت. چشمان زن چنان آب دو دیده روان ساخته بود و اضطراب وجودش را فرا گرفته بود که مادرش در بدو ورود به بیمارستان وی را نشناخت. فغان برآورد که کجاست دختر من! زن نوایی سر داد که منم مادر.هر چه زمان می‌گذشت اوضاع بحرانی‌تر می‌گشت. مرد به لطایف‌الحیل نشانی خانم دکتر را یافت و تا پشت در اتاق عمل پیش‌روی کرد. به سان اجدادش فریاد برآورد و دشنام داد. زن و فرزندش در آستانه مرگ بودند. خانم دکتر فردی دیگر را به جای خود گماشت و قرعه این رخداد به نام خانم دکتر رحمانی افتاد. سومین متخصصی که به بالین زن می‌آمد. اولی سپیده یزدانی نامی داشت و به سبب فقر خانواده از او قطع امید کرده بودند. هزینه عمل در بیمارستان خصوصی برای جوانکی بدون شغل پر از مشقت بود.یکشنبه ساعت ۴ بعدازظهر، از دل راهرویی پر از زنان باردار، زنی بدحال و نالان و گریان پا به اتاق عمل گذاشت. فرزند آمد اما بنا به قول دکتر جراح فقط یک ساعت تا مرگ فرصت داشت. چنان خَبه و کبود بود که او را بدون فوت وقت به دروت دستگاهی فرستادند. بایستی برای زنده ماندن بجنگد. چنان سریع منتقل شده بود که فرصت اندازه‌گیری قد و وزن نبود. پدر و مادرش بعدها با ترازوی آشپزخانه او را توزین کردند.پدر و دایی او مدام در راهرویی که منتهی به اتاق حضور نوزاد بودند، قدم زنان انتظار می‌کشیدند. از دور می‌دیدند و غوغای دل را با اشک شوق برون می‌ساختند. از زن شیر می‌دوشیدند و چندان نبود که قوت او را تامین کند. او را با شیر خشک زنده نگه می‌داشتند.فردای تولد، اجداد حی او روانه بیمارستان بودند که دچار سانحه شدند. در چهارراه منتهی به خیابان، در تاکسی‌های نارنجی پیکان وقت، مادربزرگ پدری کودک تصادف کرد و دستش شکست. بد شگونی پشت بدشگونی. شانس با او یار بود که جامعه چندان خرافاتی نبود؛ چرا که ممکن بود عطای حضورش در این دنیا را به لقایش ببخشند.بر سر اسم نوزاد بحث بود. خاندان مادری به سبب نذر دخترشان او را رضا می‌نامیدند و خاندان پدری برای قدردانی و حفظ شان پسر شهیدشان او را نورعلی خطاب می‌کردند. گویی سر آسودگی نداشت. اضطراب و بخران پشت هم.روز سوم که نفسش چاق شد او را به مادرش نشان دادند. مادری که هم اتاق زنی مثل خودش بود. فرزند آن زن نیز در راه مانده بود و چنان بر وی گذشت که نوزاد مدفوع را خورده بود. تمام بدنش عفونی بود. زن در این شهر غریبه بود. بعد از مدتی مادرش به دیدار شتافت. جز شوهر نظامی‌اش کسی دیگر بر بالین او نبود.روز سوم بود که پدر فرزند را در بغل داشت، در راهرو آن خانم دکتر و رییس بیمارستان امام‌خمینی رهسپار اتاق عمل بود که با پدر نوزاد به صورت اتفاقی دیدار کرد. پدر به او نوزاد را نشان داد و خانم دکتر با بی‌خیالی تمام گفت خدا را شکر که سالم است.پدر لب گشود که اگر چنین نبود بیمارستان بر سرت خراب شده بود!وضع آن دوران چنین بود که مادر پس از گذشت سه روز از بیمارستان مرخص شود. گویی ترس از آل داشتند. مادر نوزاد دیروز همچنان نیز ترس دارد. چنان که خود علیرضا به هنگام نوزادی خواهرش دید. فریاد برآورد که نبایستی تنها باشد. پسر خشکش زد و کنار در ایستاد. او نیز از آل می‌ترسید.یک روز و یک شب کودک دو اسمه در خانه بود که زردی گرفت. دوباره بیمارستان و دوباره دستگاه. این بار هم مادر و هم پدر بر بالین بودند. ماجرا تا سه روز ادامه پیدا کرد. شنبه هفته‌ی بعد، پس از گذشت یک هفته پر از بحران، کودک برای بار دوم به خانه آمد. چند روزی از ماه رمضان‌المبارک ۱۴۱۸ گذشته بود.