چه همراهی بهتر از دلتنگی....

اولین بار که رویایی برای خونه و محل زندگی‌ام داشتم یادم نمیاد ولی قطعا یکی از اولین‌ها و پررنگ‌ترین‌ها روزی بود که برای خونه 45 متری کوچیکمون دلم خواست که پنجره با شیشه‌های رنگی داشته باشم. خونه هیچ پنجره نورگیری نداشت و تنها پنجره هال به انباری‌ای باز می‌شد که مسقفش کرده بودیم و تاریک بود. برای اینکه زیبایی هال و لختی پنجره زشتش پوشیده شه روی این پنجره بی‌کاربرد پرده زده بودیم و منِ از پرده متنفر هر روز فکر می‌کردم که کاش پرده نزده بودیم – مامان میگفت که پرده زیبایی خونه است و من این زیبایی رو درک نمی‌کردم –دم عید بود و من درگیر خونه‌تکونی- فرش‌ها رو برده بودن شستشو، مبل‌ها رو وسط هال داده بودیم که بشورن و ... همه جای خونه در هم برهم بود – به قصد شستن پرده ها رو کندم و یهو دلم خواست که دیگه به دیوار نزنم. نشستم به رویا کردن. چی می تونست اون پنجره زشت رو بپوشونه؟و نتیجه این بود که دلم خواست از این پنجره های مشبک سنتی جای این پنجره زشت باشه و پرده ای در کار نباشه.یه رویا و دنبالش دربدر توی شلوغی دمِ عید تهران. امیر پایه رویاهام بود. پا به پام اومد و رفتیم پل چوبی. 6 تا پنجره خام بدون رنگ گرفتیم و با رنگ و طلق‌های رنگی راهی خونه شدیم. وضع مالی خوبی نداشتیم. گرفتن پنجره آماده‌ای که شیشه های رنگی داشته باشه گرون بود و به شدت به این موضوع که "خودت درستش کن و کمتر پول بده" اعتقاد داشتیم. 2-3 روز تمام خودمون و دو سه نفر دیگه درگیر سمباده‌کاری و رنگ زدن و چسبوندن پنجره‌ها بودیم و من که وسط خونه زیرورو شده به بالارفتن و شکل گرفتن رویام نگاه می‌کردم.شلوغیِ دم عید بود و خونه درهم و وسط اون همه شلوغی داشتم برای خیریه امام علی و میلاد کیک مرغ درست می‌کردم. که میلاد کیک مرغ‌ها رو ببره جشنواره خیریه امام علی و به دخترها پز بده و دوست دختر پیدا کنه..... خسته بودم و شلوغ و خوشحالدیشب یهو این خاطره یادم افتاد. از یادم رفته خیلی از جزییات. دارم خاطراتم رو پاک میکنم و یا بهتره بگم مغزم داره هوشیارانه خاطرات رو کمرنگ می‌کنه و یا شاید هم از نظر من پنهونش می‌کنه. اما این یکی یهو جلوی چشمم جون گرفت. و من مثل یک تشنه‌ی تازه به آب رسیده چسبیدم بهش - حس و حالش- گرمیِ اون روزا- چی شد که یاد این خاطره افتادم؟ دیوار جلوی تخت رو میدیدم و با خودم فکر کردم به روزی که داشتن مداد شمعی و کشیدن چند تا طرح رنگی برای دیوار رو تصور کردم. الان تصورم محقق شده- خیلی بهتر و جوندارتر از تصور من- جلو چشامه.اون پنجره از اولین و پررنگ‌ترین تصورها بود و ادامه پیدا کرد. بعد از اون خیلی پیش میومد که قبل خواب و وقت بیکاری و شب و نصفه شب کارم تصور خونه در طرح ها و رنگ‌های مختلف بود – نه در یک طرح خاص بود- یک طرح خاص که هر شب توی ذهنم کامل‌تر و کاملترش میکردم. اون طرح هی توی ذهنم پررنگتر میشد و خونه‌ای که توی رویاهام توش زندگی می‌کردم کاملتر. ولی هنور خیلی ضعیف بودم. برای محقق کردن اون خونه و اون طرح هیچ کاری نمیکردم. قدمی برنمی‌داشتم و فقط به صورت خیالی توی ذهنم خونه رویاهام رو کاملتر میکردم.بعدها که رفتیم خونه جدید رویاهام رو پیگیرتر دنبال میکردم. یهو دلم میخواست که یه دیوار زرد داشته باشم و بی هیچ منطقی یک دیوار رو زرد میکردم. تصور میکردم و اجرا میکردم و این شد که برای خودم یکی از امن ترین و دلخواه‌ترین نقاط جهان رو ایجاد کردم. خونه ای که الان دلتنگشم.فکر کنم این همه نوشتم که برسم به این حس دلتنگیسایه ای که این روزها همه‌جا دنبالمه و یهو میاد و من رو خفه میکنه. دلتنگی‌ای که داره از چشم و دهان و گوش و حلقم بیرون میزنهدلتنگی از روزهایی که گذشته و می‌دونی که هیچ وقت برنمیگردن.. دلتنگی از این جنس که یک بار دیگه یک خاطره تکرار شه و زندگی تکرارپذیر نیست! مثل رفتن مهدی- مثل خونه ای که دیگه خونه نیست – مثل امیری که مثل قبل نیست- مثل میلاد که دیگه ایران نیستاین روزها دلتنگی هست و جز این هیچی نیستمن رویاهام رو خیلی قویتر دنبال میکنم این روزها – این خوشحال کننده است و ترسناک -الان با کسی که بودن باهاش رویام بوده زندگی میکنم و میگه کنارم خوشه و من خوش‌ترین که کنارمه – ولی باز هم رویا میکنمخسته میشم و رویای رفتن میکنم و میترسم – و میترسم که برمذهنم از هیچ رویایی ابا نداره و این من رو میترسونهاین روزها دلتنگی هست و جز دلتنگی,، رویایی که بهت میگه "آخرین شمع روشن این مسیر مزخرف چیه"و میدونم که اگر این رویا رو دنبال کنم دلتنگ‌تر میشم و این فکر من رو میکشه!دلتنگی همه جا با من هست و ناغافل سد راه من میشه. چنگ میزنه به گلوم- مشت میکوبه به قفسه سینه ام و راه میگیره از چششمام همه جا: اون شب توی ماشین توی راه تجریش... شادترین آهنگ‌های عاشقانه رو می‌خوندم براش و دلتنگی از چشمام می‌ریخت – اون شب توی امامزاده صالح... نشسته بودم و دلتنگی داشت خفه‌ام میکرد – توی راه برگشت و هوای خنک و من که یهو پرت شدم به زمستون پارسال - توی اکباتان توی رستوران دلخواهم و در حال خوردن خوشمزه ترین سالاد سزار دنیا.. دلتنگی اومد چنگ زد به گلوم و نذاشت غذام رو بخورم .. بعد همین طور با من قدم زد. قدم زد تا خود ماشین. توی راه جلوم رو گرفت و پرتم کرد روی زمین. چهارزانو نشستم روی زمین و زار زار گریه کردم. زار زار زارو بعد باهام تا خونه قدم زد. تا خود خونه و اتاق خواب و دست انداخت دور گردنم و خوابید باهامدلتنگی رهام نکرد. توی خواب باهام اومد و توی همه لحظات خوابم حضور داشت. و من توی خواب دلتنگ بودم. نیمه شب بیدار شدم و دیدم دلتنگی هم بیداره- باهام اومد توی هال و در طول خوردن ماکارونی سرد دست انداخت دور گردنم و نشست پیشم. نشست و دستش رو روی گلوم فشار داد و شد اشک و از چشمام راه گرفت و از خود صبح با من بودبا من بود و با من هستدلتنگی همزاد بی بدیل منه این روزها و میگه همونطور که انسان بی سایه نمیشه تو هم بی من نمیشی!دلتنگی همزادمه – دلتنگی بخشی از منه- دلتنگی منم این روزها ...من