18 ماه و بیست روز

کلید را در قفل می چرخانم. سردی خانه در جا خشکم می کند. روی اولین کاناپه کنار در می افتم. کفشهایم را از پا در نمی آورم. هنوز بعد از ۱۸ ماه و ۲۰ روز صدایت در سرم تکرار می شود . علی، باز با کفش اومدی تو خونه؟ االن کل خونه کثیف میشه. تو خیابون پر از کثافته . این چیزا رو اون رفیقات یادت دادن و بعد من دوباره شاکی شوم و با هم بحث کنیم. خیلی وقت است دیگر صدایت در خانه نیست. امروز شد ۱۸ ماه و ۲۰ روز که نیستی . ۱۸ ماه و ۲۰ روز است که رفته ای و ۱۸ ماه و ۲۰ روز است من علی نیستم. االن دیگر اسم من علی نیست و ۳ حرف عین و الم و میم است که در هوا پرسه می زنند. علی نیستم چون دیگر صدایم نمی زنی . همانطور که دراز کشیده ام سیگار را برمیدارم. فندک زیپو را نگاه میکنم و یاد روز تولدم می افتم می افتم که وقتی جعبه کادو را روی میز گذاشتی چشمانت برق میزد.برق شادی که در نگاهت می درخشید. وقتی جعبه را باز میکردم با کنجکاوی به من خیره شده بودی تا ببینی دوست دارم یا نه؟ لبخند زدم و چشمانت دوباره درخشید . گفتم: تو از کجا می دانستی من سیگار می کشم. گفتی: از آن روز که دم در سلف دانشگاه یواشکی داشتی سیگار میکشیدی تا حراست آمد کف دستت خاموشش کردی و چشمانت سوخت. به کف دستم نگاه می کنم که گوشت اضافه شده و جایش هنوز پیداست . از دقتت لذت بردم و خوشحال شدم که حواست به من بود. همانطور که من حواسم به تو بود و آنقدر دنبالت کرده بودم که حتی روزهای کالست را هم حفظ بودم و حتی اگر روز کالسم نبود از پشت در دانشگاه نگاهت می کردم که با دوستانت حرف می زدی و آنقدر می خندیدی تا چشمانت اشک می آمد و لپ هایت قرمز می شد. درست مثل آن لحظه که جعبه زیپو را باز کردم و تو باز هم لپ هایت قرمز شد . خوشحال شدی که کادو را دوست داشتم و لپ هایت قرمز شد. درست مثل اناری که در دیوار کوبیده اند و همه جا را قرمز کرده باشد. سیگار را در جا سیگاری که همیشه روی میز است خاموش می کنم عجیب است که زیر سیگاری خالی است. یادم نمی آید کی خالی اش کردم. یادم می آید غر می زدی و می گفتی: زیر سیگاریتم من باید خالی کنم؟ صبح تا شب ولو میشی روی کاناپه تخمه میشکنی و فیلم های تخیلی می بینی آخرش دیوونه میشی. به تلویزیون نگاه می کنم که با دهان گشادش مثل یک تمساح با دهان بازبه من نگاه می کند. ۱۸ ماه و ۲۰ روز است که روشنش نکردم . حتی کنترلش که حتما دیگر باتری ندارد را هم پیدا نمی کنم و برایم مهم نیست کدام گوری افتاده است. دیگر برایم مهم نیست چی کجاست وقتی صدایت در خانه نیست . به لب کانتر نگاه می کنم و به ذرات چیپس پاره پوره . خانه ساعد بودیم و آن شب گود بای پارتی خواهرش بود که داشت می رفت استرالیا. چند تا از بچه های دانشگاه را دعوت کرده بود تا غم دوری از خواهرش در شادی دورهمی بچه ها گم شود. بغض های ساعد را حس می کردم که نقاب خنده زورکی آن را پوشانده بود و هی قورتش می داد. با دوستت وارد شدی و فکر نمی کردم تو هم دعوت باشی. از خوشحالی زبانم بند آمده بود و حتی نمی توانستم درست باهات سالم و علیک کنم. لباست رنگ جنگل بود و عجیب به دریای چشمانت و گندم زار موهایت می آمد. صدایم کردی و سالم گفتی. سالم به سختی از گلویم بیرون آمد. آن روز میخواستم کلک کار را بکنم و بگویم که ۱۸ ماه و ۲۰ روز و ۷ ساعت است به تو فکر می کنم. از آن روز صبح که دم انتشارات توی صف ایستاده بودی و من با عجله جلو آمدم تا کپی بگیرم و تو غر زدی که آقا مگر صف را نمی بینی و صدای همه را بلند کردی. اول دلم می خواست دندانهایت را بشکنم و به خودم گفتم یک روز حال این دختره را می گیرم . اما وقتی دیدمت مثل بستنی آب شدم و وا رفتم. محو دریای چشمانت شدم و آب مرا برد. چیزی نگفتم و با عذر خواهی دور شدم. روز جشن ساعد تصمیم گرفتم بگویم که آنقدر از دور دنبالت کرده ام تمام پاتوقهایت را حفظم. کافه کنار دانشگاه که می روی و الته سفارش می دهی با چیز کیک. کتابفروشی توی خیابان انقالب که جای تک تک کتابهایش را هم حفظ بودی. حتی بگویم تمام عادت هایت را هم می دانم. این که صبح ها همیشه باید قهوه ترک بخوری آن هم بدون شکر تا سر حال شوی. یا این که عاشق پائولو کوئیلو هستی و کتابهایش را از بس خوانده ای تمامش را حفظ شده ای. تمام این ها را می دانستم و نمی دانستی که من می دانم. روز مهمانی ساعد تمام زورم را جمع کردم و صدایت کردم آن هم به اسم کوچک و با وجودی که نمی خواستم خانم را ته اسمت اضافه کردم تا زشت نباشد. ازت خواستم اگر ماشین نداری برسانمت. راضی شدی با آژانس نروی و من هم قول دادم تا دم در خانه نروم تا جلوی همسایه ها بد نشود. دلم می خواست مهمانی زودتر تمام شود اما مهمان ها دل نمی کندند و من انگار در رینگ بوکس کتک می خورم به این ور و آن ور کوبیده میشدم. وقتی سوار ماشینم شدی انگار که باور نکرده بودی این ماشین من است . احساس می کردم با تعجب به ماشین نگاه می کنی. یهو صمیمی شدی یا شاید دیگر نتوانستی در دلت نگه داری گفتی:چه ماشینخوبی داری؟ گفتم: قابل نداره گفتی: اصلا بهت نمیاد. آخه همیشه ساده ای؟؟همیشه!ذوق کردم که تو هم به من قبال فکر کرده بودی. ذوق کردم که به من توجه کرده بودی بی این که بدانی من چه وضعیت مالی ای دارم. شروع کردم و از خودم گفتم که تک فرزند یک خانواده مرفهم ولی خانواده می خواستند من دانشگاه دولتی درس بخوانم و به نظرشان دانشگاه آزاد فقط پول دور ریختن است. این که برای پدرم فقط جنم مهم است و هر چه قدر هم پول داشته باشد تا عرضه کار کردن نداشته باشم یک قران هم به من پول نمی دهد و من در کنارش سخت کار می کنم و درس میخوانم تا پدر و مادرم را سر افکنده نکنم.. گفتم مادیات زیاد برایم مهم نیست و هنوز پوزخندت در ذهنم هست که انگار گفتی برو بابا دلت خوشه. گفتم و گفتم تا تو بتوانی از خودت بگویی که خانه تان در بلوار کشاورز است و زندگی معمولی ای دارید و این که یک خواهر و برادر کوچکتر داری و پدر و مادرت شاید پول نداشته باشند ولی کلی کتاب دارند که خوانده اند و تو هم عاشق کتاب و موسیقی هستی. از چیزهایی گفتی که ۱۸ ماه و ۲۰ روز بود کم کم از تو دیده و شنیده بودم و تکرارش تکرار مکررات بود اما شنیدن به موسیقی صدایت لذت بخش ترین صدا بود و غرق میشدم در نت های صدایت که ذره ذره من را جذب کرده بود.دوباره صحبت کردم و گفتم که ۱۸ ماه و ۲۰ روز و ۱۰ ساعت است که از ذهنم نمی روی و دلم میخواهد روزهای شادی برایت بسازم. دوست دارم همیشه لبخند بزنی حتی اگر روزی من نباشم. گفتم بدون تو همه چیز سخت میگذرد و دوست دارم ببینم که کنارم هستی. وقتی به نزدیک خانه رسیدیم یک قلب بزرگ در گوشی ام ذخیره شد. به قلب بزرگ نگاه کردم و قلبم برایش لرزید. قلبی که قرمز بود و بزرگ و توی کوچک در کل آن جا می شدی. دریایی بودی که در یک قلب جا میشدی. از فردای آن روز زندگی من رنگ جدیدی گرفت. وقتی فهمیدم که تو هم مدتی بود به من فکر می کردی تمام وجودم رنگارنگ می شد. روزها یادم می آید و قطره اشکی از گوشه چشمم پایین می چکد . روز کوه نوردی که با بچه ها رفتیم و آنجا دستت را گرفته بودم تا از سنگ ها لیز نخوری و همه به من می گفتند بد بخت زن ذلیل و تو هم می خندیدی و پاهایت می لرزید روی سنگ ها. آنقدر لرزید و لرزید تا سر خوردی و افتادی و من داشتم دق می کردم که شاید دیگر نباشی اما بلند شدی و با انگشتت به صورت رنگ پریده من اشاره کردی و قاه قاه خندیدی. یاد آن روزهایی که به من می گفتی سیگار نکش. سیگار برایت خوب نیست .اما نمیدانم چرا با همه عشقی که به تو داشتم به حرفت گوش نمیکردم و از این لجبازی لذت میبردم.دوست داشتم که نگرانم بودی. یاد مهمانی یلدا افتادم که با اعتراضی که کردی توی گوشت زدم. کاش دستم می شکست و دریا را طوفان نمیکردم. از من دلخور شدی و وقتی حالم بهتر شد تا چند روز نگاهم نکردی. با من حرف میزدی در دانشگاه ،توی راه و هرجای دیگر اما نگاهم نمی کردی. دریایی بودی آرام که کویر بی اعتنایی شده بود و من چه قدر تالش کردم تا تو حالت خوب شود و دوباره من را دوست داشته باشی.. خودم را نفرین می کردم که این کویر همان دریای آرام مدیترانه تو بود که صدا نداشت. هنوز هم خودم را لعنت می کنم که در کویر بی آب و علفی شده ام و هر تندبادی خاک های سیاه را در چشمانم می پاشد . سیگار بعدی ام را تمام می کنم و در خانه راه می روم هنوز هم بعد از ۱۸ ماه و ۲۰ روز عکسهایت در خانه است . عکس هایی که در و دیوار را پر کرده بود و با خنده می گفتی می بینی چقدر خودشیفته ام. به عکسمان در کوه نگاه می کنم که تصمیم گرفته بودیم با بچه ها بریم توچال و شب هم آنجا بمانیم. سردت بود و از سرما بیزار. می گفتی دلم میخواد همیشه خورشید با چشمای مهربونش نگامون کنه. وقتی هوا ابری میشه دلم میگیره و غم دنیا میاد توی دلم. کاش دنیا ۵ سال دیگه تموم میشد ولی اون ۵ سال فقط آفتاب بود. رفته بودیم کوه و با تله کابین رفتیم باال تا شب بیشتر دور هم باشیم چه قدر به یلدا خندیدیم که از ارتفاع می ترسید و مثل یک گنجشک بی پناه در قفس تله کابین افتاده بود و کم مانده بود گریه اش بگیرد. همان شبی که از رویاهایم برایت گفتم که دلم میخواهد همیشه پیشم باشی و شب ها بوی موهایت را نفس بکشم تا خوابم ببرد. گفتم دلم می خواهد وقتی خانه می آیم اولین چیزی که می بینم گندمزار کنار ساحل باشد. گفتم در این چند وقتی که دیدمت دائم به این قضیه فکر کرده ام و موضوع برایم جدی تر شده است. گفتم که تا قبل از تو دلم برای کسی نلرزیده و تمام عمرم درس بوده و کار و دیدن دنیا از کنار دریا خیلی شیرین و آرام بخش است. چیزی نمی گفتی و فقط نگاهم میکردی. قول دادی به حرف هایم فکر کنی. ترم آخر دانشگاه بودیم . می خواستم درسم که تمام شد ول کنم و بروم. اما در گندمزار گیر کردم و دیگر دلم نمی خواست. بابا می گفت علی چی شده؟ دیگه دنبال کارای رفتن نیستی؟ و مامان می گفت: علی حتما عاشق شده ای و من چیزی نمی گفتم. مامان خوشحال بود که یگانه پسرش نمی خواهد او را تنها بگذارد و او به انتظار نوه های مو طالیی خارجی اش که از زن فرنگی من خواهد داشت روی صندلی لب تراس که تکان میخورد و همیشه رویش کتاب بود آنقدر غصه بخورد تا بمیرد. خوشحال بود که نمیروم و تنهایش نمی گذارم تا اگر از دست بابا عصبانی شد برایم درد و دل کند و من هم بگویم باباست دیگه سر پیری میخواهی عوضش کنی و مامان انگار آب روی آتش بریزی آرام می شود و چشمانش رنگ میگیرد . ترم آخر بودیم و من از این که شاید دیگر نتوانم هر روز تو را ببینم بی تاب بودم و عصبی. درسمان که تمام شد گفتی یک مدت با هم تماس نگیریم تا تو خوب فکرهایت را بکنی و بگویی می خواهی با من زندگی کنی یا نه؟. گفته بودی دور شدن عشق واقعی را شعله ور می کند و هوس را خاموش. گفته بودی اگر وقتی در تنهایی قلبت بی قرار کسی شد پس حتما عاشق او هستی و این است که عشق را شیرین می کند. کاش آن بار هم نمی رفتیکه اگر نمی رفتی این ۱۸ ماه و ۲۰ روز نبود که حالم را بد کند. این سکوت خانه نبود که خفه ام کند و مثل یک طناب کرم رنگ چرکین دور گردنم باشد و یک سپیده دم آویزانم کند. رفتی و دیدمت که در خانه را پشت سرت بستی. در اتاق باز و بسته شد و غژ غژ صدا زد صدایشان اعصابت را به هم می ریخت. توی خانه بی هدف راه می روم و میرسم دم در اتاقمان. هنوز بعد از ۱۸ ماه و ۲۰ دوز اینجا اتاقمان است و جای خالی ات روی تخت آزارم می دهد که صبح ها در خواب نگاهت می کردم. آن بار وقتی ترکم کردی تا فکر کنی می دانستم بدون من نمی توانی بمانی. شب ها با ساعد و حسام و کیوان دور هم بودیم و تو همیشه از کیوان بدت می آمد می گفتی بوی چیزی را می دهد که نمی دانستی چیست ولی بویش دلت را به هم می زند می گفتی کیوان آدم متعادلی نیست و هر چه هست زیر سر آن بو است. با کیوان و حسام و ساعد دور هم جمع می شدیم و سعی می کردند مرا از آن غصه نبودنت نجات دهند. دلم برایت پر می کشید و دلم دریا را ، تو را می خواست کیوان مرا با چیزی آشنا کرد که نزدیک شدن به آن دورم کرد از تو. بدنم همان بویی را گرفت که دوستش نداشتی همانی که نمی دانستی چیست و به نظرت چندش می آمد. وقتی آن بو را می گرفتم کنارم بودی و دریا را جلویم می دیدم. به سمت دریا دست دراز می کردم ولی دریا در دستانم جا نمی شد . بویی که االن ازش بدم می آید و تمام تالشم را کردم تا ازش دور شدم اما وقتی دورشدم دورشده بودی خیلی خیلی دور . نگاهم به تلفن افتاد بعد از یک ماه قلب بزرگ را روی گوشی ام دیدم. پیش کیوان بودم و قلب را می دیدم اما نمی توانستم باور کنم تلفن را برداشتم و صدای دریا آمد خوشحال بودی و در صدایت پرنده هایی بودند که با شوق پر می زدند گفتی فکرهایت را کرده ای. گفتی نبودنم برایت سخت است و می خواهی باقی عمرت را هم با من سپری کنی. گفتی به نظرت مرد زندگی می آیم و همین که با وجود پول پدرت روی پای خودت می ایستی و کار می کنی برایم بسیار ارزشمند است گفتی احساس می کنم می توانم تو را خوشبخت کنم .پرواز کردم دیگر صدایت را نمی شنیدم که صدایم میزنی و منتظر بودی چیزی بگویم.بعد از چند ثانیه گفتم جانم گفتی اصال شنیدی من چی گفتم؟. گفتم آره و خداحافظی کردم. روی پاهایم بند نبودم و دنیا برایم زندانی بود که می خواستم از آن رها شوم و بدوم و بدوم. سوئیچ را برداشتم و تا صبح از شوقم رانندگی کردم به کجا ؟نمی دانستم اما صبح بود که رفتم خانه.بابا تا مرا دید از سرخوشیم تعجب کرد و من بی صبرانه برایشان از تو گفتم که عاشقت هستم و ترکیبی هستی غریب از دریا و گندمزار. گفتم عروس جدید فامیل بهترین است و باعث سر بلندی شماست. گفتم شاگرد اول دانشگاه شده ای تا به تو افتخار کنند. از خانواده ات گفتم که همیشه در خانه تان صدای موسیقی کالسیک و شعر خواندن پدرت می آید . از این که خانه تان حوض دارد و دور تا دور آن پر از گلدان شمعدانی است. از این که همیشه می خندی و وقتی می خندی لپ هایت قرمز می شود.حرفهایم که تمام می شود بابا براق می شود و می گوید: ازبچگیتم رویایی بودی. با کتاب و شعر و قصه دو قرون پول کف دستت می اندازن . پسرم اگه دختره خودشو گم کنه چی؟اون وقته که دیگه واست سخت میشه. تلو تلو خوردم، انگار کتک خورده بودم. انتظار شنیدنش را نداشتم. دریای آرام نمی توانست طوفان شود. اصرار کردم. نرم نمی شد خیلی تالش کردم تا راضی شد که با خانواده ات صحبت کنیم. در این دوران پر تالطم با کوچکترین بحثی به دیدن کیوان می رفتم و بویی که دوستش نداشتی. می دانستی با کیوان صمیمی شدم و ناراحت بودی فکر می کردی به خاطر نشستن کنار کیوان است که این بو را می دهم. نمی خواستم باورت خراب شود و من از درون بپاشم و خرده پاشیده های متعفنم خوراک کرکس ها شود . بلند می شوم و لب پنجره می روم گربه ای از لب ایوان به حیاط پرید از گربه می ترسیدی و با دیدنش جیغ می کشیدی. درست مثل روز خواستگاری که وقتی در را باز کردی و برای استقبال آمدید گربه ای از لب دیوار پرید توی حیاط و تو نتوانستی خودت را کنترل کنی و ترسیدی. جیغی کشیدی که دوباره لپ هایت مثل روز اول سرخ شد. خجالت کشیدی و سریع وارد خانه شدی و تا یک ساعت از در اتاقت بیرون نیامدی. آن روز همان لباسی را پوشیدی که مثل جنگل بود. من گفته بودم بپوشی که آن روز مثل اول آشناییمان سبز باشد سبز سبز. عاشق بودم و بی قرار .تا دیدمت لرزش دستانم را حس کردم و پدرت فهمید. مادرم از خانواده ات خوشش آمد اما مرغ بابا یک پا تر شد. دالیلش را نمی فهمیدم حتی دالیل خانواده ی تو را هم نمی فهمیدم. اختالف طبقاتی چه کوفتی بود که می خواست دریا را از من دور کند. دیگر به کیوان و زندگی ای که برایم می ساخت عادت کرده بودم باید پیشش می رفتم تا بتوانم فکر کنم و تصمیم بگیرم. به خودم می گفتم تا بفهمم که تو مال من می شوی دیگر کیوان بی کیوان. اصال گور بابایش وقتی تو باشی دیگر چیزی نمی خواهم. دیگر دنیا را هم نمی خواهم چه برسد به کیوان . انقدر خود را به در و دیوار کوبیدیم تا باالخره دریا به دل کویر راه پیدا کرد. خاطرات مثل خوره مرا می جود. روز عقدمان که گل های سفید در دست داشتی و روی موهایت مرواریدهای سفید بود که خیلی به چشمان دریایی ات می آمد. وقتی بله را گفتی اشک در چشمانمان حلقه زد و شاد بودم که دیگر کسی نمی تواند تو را از من بگیرد جز خود احمقم . به تو قول داده بودم که وقتی مال من شدی دیگر کیوان بی کیوان. اما انگار نمی شد. مثل مغناطیس جذب مرداب کیوان شدم. روزهای عروسی و آماده کردن خانه چه قدر زود گذشت. نمکی را می بینم که در خیابان با چرخش می رود. آن روز رفته بودیم شوش .روی چرخ چرخی واستاده بودی و مامانت می گفت:دختر خدا مرگم بده بیا پایین. یکی ببینه فکر می کنه شوهر ندیده ای. تو هم می خندیدی و لپ هایت دوباره قرمز می شد.۱۸ ماه و ۲۰ روز است که دیگر نمی خندی و چشمان من برق زدن یادشان رفتهاست. در کمد نیمه باز است و گوشه لباس عروست پیداست. لباسی که عاشقش بودی و هر از گاهی نگاهش می کردی حتی بعد از به دنیا آمدن ماهور پوشیدی و گفتی: فکر نمی کردم تنم بره و منم گفتم تو همیشه مثل عروسک کوچکی. ماهور را دیدیم که روی زمین چهار دست و پا راه می رفت و ما چقدر عاشقش بودیم. . لباس عروست توی کمد آویزان است و تو نخواستی ببری. روز آخر دستت دادم و گفتم: همیشه دوستش داشتی ال اقل این را ببر. با چشم گریان ماهور را بغل کردی و گفتی: چه فایده وقتی تو نباشی. دیدنش زجرم را زیاد می کند. تو بین من و کیوان او را انتخاب کردی وقتی تو نباشی دیدن لباس به من خوشبختی نمی دهد . دیدن لباس عروس غصه ام را چند برابر می کند. یاد روز عروسی می افتم که بچه ها گفتند به به کالغ های عاشق از امروز بروید در النه تان و تا آخر عمر قار قار کنید. شادی ما به همه سرایت کرده بود و تو آن شب قشنگترین ملکه دنیا بودی. پدرت دستت را در دستم گذاشت و گفت دختر من ملکه خانه ما بود. قول بده ملکه بماند. قول دادم اما با وفا نبودم. قول دادم اما من لعنتی سرزمینم را بی ملکه کردم. به دست هایم نگاه می کنم که پوستش خشک شده اند .هر روز که از سر کار می آمدم بهم کرم میدادی و می گفتی دوست دارم دست هایت مثل جنتلمن ها باشد. رفته ای و جنتلمن بودن یادم رفته است. یادم رفته است که لباس هایم با هم ست باشد و مرتب. یادم رفته است که ادکلنی را بزنم که بویش تلخ بود و دوست داشتی. می گفتی هر وقت این بوی تلخ را حس کنی می فهمی که تلخ بودن و بد بودن چه قدر بد است و سعی می کنی تلخ نباشی . دوستت داشتم ولی تلخ شده بودم حتی تلختر از این روزهای نکبت این ۱۸ ماه و ۲۰ روز. دوستت داشتم ولی کیوان و آن بوی لعنتی طوری در وجودم مانده بود که حتی عشق تو هم پاکش نمی کرد . پاک نمی شد و همیشه بود حتی تا مدتی از از این ۱۸ ماه و ۲۰ روز. باور نمی کردم میروی. ماهور را می خواستم و تو را. نبودید و سنگینی خانه مثل بختک روی قلبم افتاده بود. فکر می کردم می آیی و می خندی .مثل آن روزها که از خانه بیرون می رفتی و گوشی ات را جا می گذاشتی می رسیدم خانه و نبودی . دلم هزار راه می رفت تا بر می گشتی می خندیدی و می گفتی بادمجان بم آفت ندارد. مثل آن روز که ماهور را باردار بودی و رفته بودی قدم بزنی و من فکر کردم در خیابان راه می رفتی و ماشین به تو زده و تو و ماهورمان الی میله های گاردریل گیرکرده اید و هیچ کس به دادتان نمی رسد اما تو آمدی با یک دسته پر از گل قرمز که برای خودت خریده بودی چون دیگر دوستم نداشتی و ماهور تو را به این زندگی بسته بود. دوستم نداشتی چون از کیوان جدا نمی شدم. با من دعوا می کردی و می گفتی فکر می کردم ملکه ام، ملکه سرزمین بادها شدم حرف هایم همه باد هوا می شود و تو یک گوشت در است و یک گوشت دروازه. دلم ماهور را می خواهد که می دانم االن از دیوار راست باال می رود و حسابی شیرین زبان است از وقتی زبان بازکرده ۱۸ ماه و ۲۰ روز می گذرد و من در حسرت شنیدن صدایش بودم که بگوید بابا. وارد اتاق ماهور میشوم و لباس های سایز یک اش هنوز توی کمد آویزان است می گفتی بوی صابون می دهد و دوست داشتی زودتر تنشان کنی. لباس هایش شاد بود و بوی زندگی می داد. حتی روزی که وسایلش را چیدیم هم من از پیش کیوان آمدم و تو حرص می خوردی. می گفتی: این بچه هم تو رو از رفیقات نکند. فکر می کردم پا بند میشی به من، به زندگیمون ،به بچمون. دعوا کردیم و گفتم: چی برات کم گذاشتم؟. خونه خوب،؟ماشین خوب،؟ زندگی خوب. ؟تنبلم.؟سر کار نمیرم. ؟زن بازم .؟ بگو چه کوفتی ام.؟ چرا دست از سر کیوان بر نمی داری؟ چرا دیگه نخواستی ببینیش؟ مگه بهت بی احترامی می کنه؟ نه، اما تو اینجوری نبودی. بی حوصله، عصبی ، تو فکر. تو دیگه اون علی مهربون من نیستی که با من زیر بارون قدم میزدی و قشنگترین حرفا رو بلد بودی. مثال دوستم داری ولی از خودخواهیات نمیگذری. به خاطر من نه ،به خاطر بچمون . گفتی بچمون و دلم روشن شد . من نفرت انگیز حتی روز زایمانت هم پیش کیوان بودم. صدای مادرت را می شنیدم که از پای تلفن می گفت: ماشاهلل به غیرتت. زنت داره زایمان می کنه . الکی گفته بودم جلسه دارم ولی پیش کیوان بودم. انقدر پست شده بودم که پشتم به دریا بود و رویم به باتالق آرزوهایمان. باتالق زندگی شیرینی که با هم ساختیم. باتالق آرزوهایی که در غروب های نارنجی رنگ می کردیم . ماهور را دوست داشتم ولی صدایش کالفه ام می کرد. دیگر مثل قدیم با هم جایی نمی رفتیم. خسته بودیم. از خودمان. از کالف سر در گمی که دور خودمان کشیده بودیم و نامش را گذاشته بودیم زندگی . به سمت در کشیده می شوم. سرم گیج می رود و قرص های آرام بخشی که خوردم دارد اثر می کند. به در نگاه می کنم که بازش کردی و گفتی: علی از این در بیرون برم دیگه بر نمی گردم. التماست کردم و گفتم نرو. گفتم قول میدم کیوان و همه چیز را ول کنم گفتی: تو صد بار قول دادی اما فایده نداشت. روز عروسیمون، روز عقدمون حتی روزی که ماهور به دنیا اومد. ولی فایده نداشت .خسته شدم از بس جلوی همه حتی پدر و مادرامون ادای خوشبختارو در آوردم چرا ادا؟ مگه خوشبخت نبودی؟یه نگاه به خودت تو آیینه بنداز. این قیافه کسیه که می تونه یکیو خوشبخت کنه. شبیه میتی شده که چیزی به مردنش نمونده. من می خواستم به تو تکیه کنم تو این دیوارو شکستی.دیگه تحمل ندارم. میرم با ماهور. این بار میرم روی زمین ولو شدم و رفتنت رو دیدم. ۱۸ ماه و ۲۰ روز گذشت . کیوان را رها کردم. اما دیگر دریایی در آغوشم نبود. جوابم را ندادی. باور نمی کردی. زنگ زدم. پیغام گذاشتم و به این و آن پیغام دادم ولی فایده نداشت. به من گفتند تو بر نمی گردی و دیگر پا پیت نشوم . دارم باال می روم. دارم سبک می شوم مثل پر. دارم آرام میشدم. آرام آرام. صدای تلفن خانه می آید. بلند نمی شوم. دیگر کسی به من زنگ نمی زند. روی پیغامگیر صدای دریا می آیدصدای تو که صدایم می زنی . آرام می شوم. آرام آرام.