آینده SARS-CoV-۲

منتشرشده در وبلاگ Virology به تاریخ ۱۳ آگوست ۲۰۲۰لینک مطلب اصلی: The future of SARS-CoV-2آینده برای SARS-CoV-۲ چگونه خواهد بود؟ آیا این بیماری در وضعیت فعلی خود باقی خواهد ماند و ۲۰٪ از عفونت‌های ناشی از آن منجر به آسیب جدی می‌شوند؟ آیا همه افراد روی زمین باید به طور منظم واکسینه شوند تا از ابتلا به این عفونت جلوگیری شود؟اجازه دهید گمانه‌زنی‌هایی انجام دهم و نشان دهم که SARS-CoV-۲ در نهایت تبدیل به پنجمین کروناویروس سرماخوردگی معمولی (CoV) خواهد شد.پنج CoV وجود دارند که به طور منظم باعث عفونت‌های خفیف دستگاه تنفسی فوقانی در بیشتر انسان‌ها می‌شوند. نام های آن‌ها OC43، HKU1، 229E و NL63 هستند و کودکان را در سال‌های اول زندگی آلوده کرده و بیماری کمی ایجاد می‌کنند. مصونیت در عرض یک سال کاهش می‌یابد و عفونت مجدد به طور منظم رخ می‌دهد اما تاثیرات زیادی ندارد.OC43، HKU1، 229E و NL63 در اصل ویروس‌هایی بودند که خفاش‌ها و جوندگان را آلوده می‌کردند. صدها سال پیش این ویروس‌ها به انسان‌ها سرایت کردند و در نهایت به ویروس‌هایی تبدیل شدند که ما امروزه می‌شناسیم. این احتمال وجود دارد که ظهور اولیه این ویروس‌ها از خفاش و موش‌ها منجر به اپیدمی‌هایی شده باشد که مورد توجه قرار نگرفته‌اند. هیچ دارو یا علم یا سلامت عمومی برای ثبت چنین بیماری‌های همه‌گیری وجود نداشت، و با توجه به جمعیت بسیار کم‌تر انسان‌ها، این بیماری‌ها احتمالا آهسته گسترش می‌یافتند و بین وضعیت سلامت عمومی ضعیف افراد در آن زمان مورد توجه قرار نمی‌گرفتند.این احتمال وجود دارد که این ویروس‌ها از زمان ظهورشان در صدها سال پیش به آرامی تغییر کردند و بیماری‌زایی کمتری برای انسان‌ها پیدا کردند. من این فرض را بر این حقیقت که باقی‌مانده‌های معاصر CoV ها منجر به بیماری جدی در انسان شده‌اند، استوار می‌کنم. در سال ۲۰۰۳ SARS-CoV از خفاش‌ها به انسان سرایت کرد و باعث بیماری تنفسی غیر معمول شدید شد؛ با این حال ما توانستیم این ویروس را بعد از تنها ۸۰۰۰ عفونت انسانی شناخته‌شده ریشه‌کن کنیم. در سال ۲۰۱۳، MERS-CoV از شتر به انسان منتقل شد، اما این ویروس هرگز نتوانست خود را در انسان رشد دهد. هر شیوع کوچکی، در بیشتر موارد، نتیجه پخش جدید ویروس از شتر به انسان است. این زنجیره‌های کوتاه عفونت در نهایت به پایان می‌رسند.اما در اواخر سال ۲۰۱۹ SARS-CoV-۲ از خفاش‌ها به انسان منتقل شد و خود را به عنوان ویروس انسانی تثبیت کرد. این بیماری به خوبی در میان انسان‌ها منتقل می‌شود و چون ۸۰٪ عفونت‌ها خفیف هستند، در سکوت سرایت می‌کند. عفونت‌های جدی‌تر که نیاز به بستری شدن دارند نقش کمی در انتقال ویروس در جمعیت انسانی دارند. در واقع، این بیماران شدید، به این دلیل دچار مشکلاتی شده‌اند که پاسخ ایمنی خودشان از دست رفته است. SARS-CoV-۲ دیگر مشکل آن‌ها نیست.به نظر می‌رسد که با گذشت زمان، SARS-CoV-۲ به گونه‌ای تغییر خواهد کرد تا بیماران مبتلا دیگر دچار بیماری جدی نشوند. این فرض براساس این واقعیت است که ایجاد بیماری‌ جدی مطلقا برای انتقال ویروس لازم نیست. چون که ویروس در طول سال‌ها در میان انسان‌ها حرکت می‌کند، ژنوم آن به آرامی جهش را در نتیجه تکرار مستعد خطا جمع‌آوری می‌کند. برخی از این جهش‌ها کشنده خواهند بود و باعث توقف تکثیر ویروس خواهند شد. جهش‌های دیگر تحمل خواهند شد و در میان اینها تغییراتی خواهند بود که چرخه تولید مثل ویروسی را تغییر می‌دهند به طوری که بیماری جدی دیگر در ۲۰٪ بیماران مبتلا رخ نمی‌دهد. اگرچه تولید مثل ویروسی در بیماران شدید بسیار پایین است، این احتمال وجود دارد که برخی از وقایع با واسطه ویروس در اوایل عفونت، مرحله‌ای را برای اختلال ایمنی بعدی تنظیم کند. من اعلام می‌کنم که در نهایت جهش‌هایی در ژنوم ویروسی تجمع خواهند یافت که از این عوارض اخیر جلوگیری می‌کنند.دلیل خوبی وجود دارد که فکر کنیم SARS-CoV-۲ در نهایت توانایی ایجاد بیماری‌های جدی را از دست خواهد داد. نیروی انتخابی اصلی برای تکامل ویروسی، انتقال است؛ بقیه موارد اهمیت کمی دارند (ویروس‌ها می‌توانند برای مقاوم شدن در برابر دارو انتخاب شوند اما چنین رویدادهایی نقش کوچکی در طرح بزرگ‌تر تکامل ویروسی ایفا می‌کنند). به عبارت دیگر، هیچ مزیت انتخابی برای ویروس وجود ندارد که بیماری زا باقی بماند چون این خاصیت هیچ کمکی به انتقال نمی‌کند. SARS-CoV-۲ بدون هیچ انتخابی برای حفظ بیماری‌زایی، در نهایت خوش‌خیم خواهد شد. این پنجمین CoV سرماخوردگی عمومی خواهد بود.چرا SARS-CoV-۲ باعث بیماری شدید در ۲۰٪ از افراد مبتلا می‌شود؟ به خاطر داشته باشید که اجداد این ویروس از خفاش‌ها سرچشمه گرفته‌اند و به احتمال زیاد هزاران سال در میان آن‌ها گردش کرده‌اند. این ویروس‌ها به خوبی با میزبان‌های خفاش خود سازگار شدند به طوری که به طور موثر تکثیر شده و به میزبان‌های جدید منتقل شدند. ژنوم آن‌ها برای هم‌زیستی با سیستم ایمنی غیر معمول خفاش‌ها ایجاد شده بود که برای مقابله با آسیب ناشی از مصرف بالای اکسیژن در طول پرواز تنظیم می‌شود. سپس یک روز در اواخر سال ۲۰۱۹ یکی از این ویروس‌ها با یک میزبان انسانی مواجه می‌شود. این ویروس به خوبی در آن میزبان تکثیر می‌شود اما در مواجهه با پاسخ ایمنی بسیار متفاوت، مشکلاتی مانند طوفان‌های سیتوکین به وجود می‌آیند. چند سال طول می‌کشد تا ژنوم SARS-CoV-۲ به اندازه کافی تغییر کند به طوری که دیگر موجب واکنش‌های ایمنی سرگردان در میزبان انسانی نشود.این که چه مدت طول می‌کشد تا SARS-CoV-۲ به اندازه کافی برای تبدیل شدن به CoV شماره ۵ سرما خوردگی معمول تغییر کند، نامعلوم است. این امر تا حدی به این بستگی دارد که واکسن‌های آزمایشی که در حال حاضر در حال پیشرفت هستند تا چه حد خوب عمل کنند. به نظر من هیچ یک از این واکسن‌ها تولید مثل ویروسی را به طور کامل مهار نکنند، اگرچه ممکن است بیماری را کاهش دهند. در نتیجه SARS-CoV-۲ به گردش خود ادامه خواهد داد و جهش‌هایی که در نهایت بیماری‌زایی آن را کاهش می‌دهند به‌وجود خواهند آمد. من فکر می‌کنم که در یک روز آینده دیگر به هیچ کدام از واکسن‌های SARS-CoV-۲ که در حال حاضر در حال پیشرفت هستند نیاز نخواهیم داشت، زیرا ویروس دیگر باعث بیماری جدی نخواهد شد. به همین دلیل است ما در برابر این چهار CoV سرماخوردگی واکسن نداریم-نیازی به درمان آن‌ها نیست.به عبارت دیگر، ما در اینجا یک ویروس همه‌گیر داریم که اگر چند میلیارد دلار برای توسعه داروهای ضد ویروس pan-CoV سرمایه‌گذاری کرده بودیم، ظهور آن می‌توانست متوقف شود. در عوض، بسیاری از شرکت‌ها و دولت‌ها میلیاردها دلار صرف توسعه واکسن‌هایی می‌کنند که روزی منسوخ خواهد شد. این فقدان دید باید هر انسانی روی زمین را خشمگین کند.ویروس‌های همه‌گیر دیگری نیز در سال‌های آینده از منابع حیوانی به انسان منتقل خواهند شد. آیا ما برای آن‌ها آماده خواهیم بود؟ شک دارم.این متن با استفاده از ربات ترجمه مقاله علمی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.