ادامه ی اسکارلت و ایوی {قسمت دوم}

داشتم دیوانه می شدم.از این زندگی خسته شده بودم.صبح با صدای داد و بیدادشان بیدار شدم. لباسم را عوض می کردم و به طبقه ی پایین رفتم.هر کدامشان رویشان را به یک سمت کرده بودند و زیر لب به هم بدو بیراه می گفتند.بهشان میگفتم:سلام. صبح بخیرهیچ کدام جوابم رانمی دند. کنفلکسم را خوردم و دوباره به طبقه ی بالا می رفتم کیفم را بر داشتم و با اتوبوس زرد شماره ی 753به مدرسه رفتم.ساعت 2و 25 دقیقه از مدرسه بیرون امدم و سوار اتوبوس قرمز 444 شدم و به کتابخونه رفتم . اونجا مشق هایم را انجام دادم و پیاده به پارک مرکزی ی لارنس رفتم. در انجا کمی کتاب خواندم و قدم زدم. بعد سوار اتوبوس ابی ی 555 شدم و در ساعت 5 من خانه بودم. وقتی که رسیدم از اینکه پدر و مادرم هیچ کدام خانه نبودن تعجب نکردم. به اتاقم رفتم و لباس های مدرسه ام را عوض کردم دراز کشیدم روی تختم.خسته شده بودم! این روال هر روز من بود! نمی خواستم اینجا باشم!من میراندا هستم. میراندا جونز جانسون 11 سالمه مو های قهمه ای ی روشن دارم که تا مسط کمرمه و صورتی سفید با چشم هایی قهوه ای توی یک خانواده ی خیل پولدار زندگی می کنم. پدر و مادرم با هم کنار نمیان و همه اش دعوا می کنن. اصلا هم به من اهمیت نمی دن . اگه می شد از اینجا برم چی؟ صدایی از تو دلم گفت: میراندا!!!! تو که نمی توانی بگذاری بری! صدایی دیگر گفت: میراندا!!! از این زندگی خسته شدی؟ خوب از اینجا بروووو!! ناگهان فکری به سرم زد اگر از اینجا می رفتم چی؟ می توانستم برم به یک مدرسه ی شبانه روزی! از جام بلند شدم رفتم لپتابم را باز کردم سرچ کردم: مدرسه ی شبانه روزییک ساعت بعد:تا الان 24 تا اگهی ی مدرسه ی شبانه روزی را چک کردمهمینجوری که داشتم اسم ها را می زدم پایین:میدرایتکاریلانولایلینروک وودجلوی نام روک وود وایسادم.کمی نگاهش کردم و روش کلیک کردمعکس هایی از مدرسه اوردخیلی خیلی بزرگ بود!تصمیم گرفتم به همین جا برم. 4تا چمدان و 2 تا ساک و1 دانه کیف بستم . بعد به طبقه ی پایین رفتم و به مامان و بابام گفتم: من می خوام از اینجا برم! می رم یک مدرسه ی شبانه روزی! پدرم گفت: چه بهتر ما هم داریم از هم طلاق می گیریم! تو هم برو هر گوری که دلت می خواد!مادرم گفت: اره این مرتیکه ی عوضی راست میگه برو هر گوری که دلت می خواد! من دارم می رم فرانسه تا بهترین بازیگر تاریخ جهان بشم!از عصبانیت داشتم منفجر می شدم!گفتم : باشه! من هم می رم هر گوری که دلم خواست! البته بعد از اینکه این سال تمام شد!مادر و پدرم اهمیت ندادندبه طبقه ی بالا رفتمهنوز5 ماه مونده تا امسال تمام بشه و من بتوانم برم روک وودنمی دانم چطور باید تحمل کنم!............................................................................دوچمدان هایم را جمع می کنموسایلم را می چینمبرای اخرین بار روی چمدان نو ام را با دستمال تمیز می کنمدیگه آماده امفردا قراره برم روک وود . نمی دانم قراره چی پیش بیاد و لی امیدوارم که بتوانم دوست پیدا کنم و از اونجا خوشم بیاد.نمی دانم معلم هاش چطورن فقط می دانم همینطور که توی اعلامیه نوشته بود خیلی خیلی مهربان و با تجربه ان.صبح با شدت از جام می پرم. پایین می رم. به جای اینکه دو نفر هر کدام به یک سمت نگاه کنن... فقط.... مامانم هست و بهم میگه: اااا تویی؟ شهریه ی اون زباله دونی ای را که می خواهی بری دادم!!گفتم: لازم نبود.... خودم می دادمگفت: حرف زرنزن بابا!! می خوام بری گومشی دیگه ریخت نحست رو نبینم!از هر دو شان متنفر بودم..... هم مامانم هم بابام. ولی یک حس بد و ناراحتی به طلاقشان داشتم.... خانواده ام ا زهم پاشیده اند! اصلا بهتر!ولش کن بابا!ساعت چهار بود ساعت 6 راه می افتادم. چمدان هایم را جمع کردم وهمه را بردم پایین به مامانم گفتم: خدافظ!گفت: خانگهدار میراندا جونز جانسون! من می رم فرانسه و وقتی بهترین بازگر جهان شدم تو عکسم را تو ی روزنامه می بینی و میگی کاش مامانم را انقدر اذیت نمی کردم!داشتم حرص می خوردم ولی چیزی نگفتماز خانه امدم بیرون از علف های مرتب و سبز باغچه ی مان رد شدم و همراه با اون همه چممدان سنگین که پشت سرم می کشیدم را همه را له کردم پدرم وقتی بچه بودم و علف ها را له میکردم را می کردمم با مهربانی بهم می گفت: میراندا ی من! روی علف ها نرو. بابامادرم هم می گفت: عزیز دل مامان! روی علف ها راه نرو خوشگلم!. ولی بعد از به اختلاف خوردن اون دو تا با هم دیگه به من اهمیت نمی دادن. از کنار درخت ها هم رد شدم. خانه ی ما خیلی از دریا دور نبود. مادرم همیشه من را به انجا می برد. البته چندین سال پیشتصمیم گرفتم خودم به دریا برمبه سمت دریار راه افتادم. جایی که هیچ کس نباشه لباس هایم را دراوردم با زیرپوش و شلوارک به سمت دریا ی تمیز دویدمخودم را توی اب انداختم شنا کردم . خیلی خیلی خیلی هوا گرم بود!تقریبا یک ساعت گذشت ساعت 5و نیم بود یکم دیگه هم بازی کردم وبعد خسته شدمتبلتم را از تو کیفم برداشتم و یک تاکسی گرفتم لباس هایم را عوض کردم و لباس های خیسم را توی یک کیسه اندختم و گذاشتم توی چمدانم یک زیر انداز انداختم کتاب خواندم و لواشک خوردمبالاخره تاکسی امد سوار شدمنفهمیدم چطور رسیدیم فقط می دانم کمی با تبلتم بازی کردم و از خودم عکس گرفتم بعد خاموشش کردم تو ی کیفم گذشتم و بعد چشمام را بستم و با صدای راننده که می گفت: خانم بیدار شین! رسیدیم!پول راننده را دادم و پیاده شدمروک وود از چیزیکه تو ی عکس بود خیلی خیلی بزرگتر و زیبا تر بود!ستون های طلایی و بلندش برق میزد!درش بزرگ و سفید از سگ بود!دویدن به سمت مدرسه جلوی در یک عالمه بچه بود! فکر کنم100 تایی می شدن!جلو تر از همه یک خانم جوون بسیار بسیار تپل وایساده بودو لبخند بسیار بلندی روی لب هایش بود!به نظر مهربان می امدرفتم جلوترتقریبا 15 دقیقه بعد به اون خانم رسیدماون به من گفت: سلام!!! خوش امدی به روک وود! من خانم تاپینسکی ام! از دیدنت خوشحالم !صدای خانم نازک و بسیار مهربان بود.چرا آدم توی اولین نگاه باید به یکی بگه که از دیدنت خوشحالم؟مگه اون من را میشناخت؟جلوتر رفتم.یک خانم دیگر جلو وایساده بودبه نصبط لاغر بود و بسیار زیباصورتی سفید داشت و مو های قهوه ای روشن تاکمر لباسی قرمز پوشیده بودبه من گفت: سلام! من خانم فیلت ورث هستم! اریادنی فیلت ورث! از دیدنت خوشحالم عزیزم!صدای این خانم هم بسیار قشنگ بود کلماتش آوای قشنگی داشتاو به من گفت: سال اولیه که می ایی اینجا نه؟ برو بشین اون جا روی اون صندلیه! منتظر بمون تا اتاقت را بهت نشان بدم!من رفتم و نشتم روی صندلیسهدو ساعت بود روی صندلی نشستم و با تبلتم بازی می کنمبالاخره سیل بچه ها رفتند و اریادنی از جاش بلند شد و به سمت من امدگفت: خوب سلامی دوباره! اسمت چیه ختر؟گفتم: میراندا جونز جانسونگفت: از اشنایی با هات خوشحالم میراندا این یک نقشه است که راه های روک وود و قانون های ما توش نوشتهو بعد لبخندی پر از مهربانی تحویلم دادنقشه را ازش گرفتمکمی با هم حرف زدیماو نمن را از بین 500 تا اتاق روک وود رد کرد گفت: داریم میرسمازجلوی اتاق های 10 و 11و 12 رد شدیم به اتاق سیزده که رسیدیم وایساد و گفت: خوب اینجا اتاق توئه! بیا این هم کارت باز کردن در اتاقت! .کارت را ازش گرفتمرفتم تو13 عدد نحس بود ولیاتاق خیلی قشنگ بود!فرش رنگی و پشمی داشتیک تخت دو نفره ی صورتی با طرح اسب تکشاخ داشت و یک میز ارایش قرمز که طوش شلف برای گذاشتن مداد داشتیک اتاقی هم اونجا بود رفتم توش و دیدم توالت و وان حمام اونجا بود که از تمیزی برق می زدیک کمد هم توی تاق بو د که از جنس چوب بود و رنگش سفید بوددر کمد را باز کردمبوی عطر از توش امد یک دست مانتو شلوار اون تو بود که اعضاش اینا بود: یک پیرهن استین بلند قرمز خیلی خوشگل و نو و یک جوراب شلوای ی سیاهتوی کمد چند تا کتاب هم بود. وسایلم را چیدم و لباس هام را عوض کردم چشمام را روی هم بستم و....چهارامروز ساعت6 صبح بیدار شدم. توی نقشه نوشته بود که باید سر ساعت 8 برای صبحانه پایین باشیم. خیلی کمرم درد می کرد! به نظرم یک چیزی زیر تختم بود که نمی زاشت را حت بخوابم و قلمبه بود!به حمام رفتم. دست صورتم را شستم لباس زیبا ی روکوود را پوشیدم کیف مدرسه ام که توش:تبلتم{ اریادنی گفته بود که نباید درش بیارم} وسایل مدرسه. جامدادی. را برداشتمکارت و نقشه ی رو کوود را هم برداشتم و از اتاق بیرون امدم و در اتاق 13 را قفل کردم.برای صبحانه سوسیس و تخم مرغ داشتیم واقعا خوشمزه بود!سر صبحانه خانم تاپینسکی ی چاق پایین اومداون شوروع کرد به گفتن اینکه خوش امدید و امیدوارم سال خوبی داشته باشیدو ای ن حرف های مزخرف که من حوصله ی شنیدنشان را ندارم.اون در اخر گفت: بله بچه ها امیدوارم که از این سال لذت ببرید و اینکه بچه ها.... ما اخر سال.... 2 تا مهمان خیلی خیلی ویژه هم داریم!چی 2 تا مهمان خیلی ویژه؟؟خیل دلم می خواد بفهمم کی هستن.بعدش هم دوباره حرف های کسل کننده ای که امیدوارم سال خوبی داشته باشید شروع شد.وقتی صبحانه خوردیم به کلاس ریاضی رفتیم که به نظر من کسل کننده ترین درس جهان بود! درکلاس یاضی به شکل مثلث بود و دورش طلایی بود.به نظر قشنگ میامد..... معلم کلاس ریاضی خانم مالاچی زنی با قد کوتاه مو های تا شونه ی بور طلایی بود. او اول از همه خواست که خودشان را معرفی کنند. همه خودشان را معرفی کردند:لوییزیانا. الیس. کاملیا. لورا. کلارا.ملیسا. رامونا. گلوریا. هیلدا.نوبت رسید به من.خانم مالاچی به من گفت:میراندا؟ میشه لطفا خودت رو به ما معرفی کنی؟با خجالت گفتم:م م من میران ندا ج جونز جانسون هستم...... 11 سالمه و خ خ خیلی خوشحالم که د در کنار شمام.خانم مالاچی گفت: ممنونم میرندا ما هم خیلی خوشحالم که در کنار توییم.بعد از ریاضی علوم داشتیم.اونجا با خانم هومز درباره ی ملخ ها مطالعه کردیم و اجزای بدن یک غورباقه را دیدیم که خیلییییییییی چندش بود!بعدش هم زنگ ناهار خورد و ما به سالن غذا خوری روک وود رفتیم و در انجا مرغ خوردیمو بعد....مدرسه تمام شد!خیلی جالب بود که مدرسه انقدر زود تمام میشه!به اتاقم رفتم تا کمی استراحت کنمتصمیم گرفتم ببینم چی باعث شده بود که شب قبل نتوانم درست بخوابم.تختخوابم را گشتم.... چیزی نبود!خواستم توی تشک را ببینمباورتان نمیشه توش چی بود!پنجیک دفترچه خاطرات!!!روش با خطی زیبا نوشته شده بود:S.Gیعنی چی؟؟؟توش را نگاه کردمخالی بود!اخه چرا؟؟؟تبلتم را برداشتم.یک پیامک کنار صفحه برام امد:تبهکار بزرگمعلم سابق مدرسه ی روک وودخانم فاکساز زندان فرار کرده است!