حس و حال یه «خودم»

سلام. این پست رو دارم در یه حالت عجیبی تایپ میکنم که خیلی دوستش دارم. صدای کیبورد حس خوبی داره. فکر کنم همیشه داشته. تازگی به کلمه ی صداقت فکر میکنم و میفهمم که چقدر برای همه ضروری و مهمه. شاید اگه هر کسی بتونه اونقدری که میخواد و میتونه با خودش و اطرافیانش صادق باشه، زندگیش زیر و رو میشه. بهش میگن خودت بودن یا یه همچین چیزی. اگه بخوای خیلی روش تمرکز کنی گیج میشی و یادت میره دقیقا با کدوم کار خودتی. اصلا این «خودت» کدوم کار رو بیشتر میپسنده. و در آخر میفهمی که نمیتونی سر از کار خودت دربیاری. ولی راهش اینه که در لحظه قرار بگیری و اجازه بدی «خودت» از این جسم ساختگی تظاهر بیرون بیاد و خودش پستت رو تایپ کنه. اون موقع «خودت» با عشق شروع به نوشتن میکنه و هیچ وقت براش مهم نیست که بقیه چی فکر میکنند یا این چیز خوبه یا بد. به هر حال این تویی و مهم نیست حتی اگه یکم هم بد باشی.اینکه حالا دارم برای چیز هایی به نام آدم ها مینویسم، باعث ایجاد اتفاقات متفاوتی میشه. اما جالبه که حس من نسبت بهش چیز تازه ای نیست. در دنیا واقعی معمولا آدمایی که میبینم اونقدری که نیاز دارم متوجه ی چیزی که بهشون میگم نمیشن. شاید برای اینه که هیچ کس بلد نیست خوب گوش بده. ولی نوشتن همه چیزو حل کرده. چیز هایی که مینویسم، گوشه ی دفتر یا یادداشت های گوشی یا یه ورد های فراموش شده باقی میمونه، ولی موقع نوشتن همشون، بیشتر از حرف زدن با هر آدمی ذوق زده ام و مطمئنم فهمیده میشه. درواقه کسی اونها رو نمیخونه، به خاطر همین نسبت به این حس یه جورایی شک میکنم. شاید کاغذ ها توی دنیای خودشون متوجه منظور من میشن یا بعد از مرگم اونها توسط یه نفر خونده میشه که اون میتونه نوشته هامو بفهمه. به خاطر همینه که میگم چیز تازه ای نیست. با اینکه چند وقته شروع به اینجا نوشتن کردم اما انگار احساس انجام دادن این کار رو از خیلی وقت پیش تجربه کردم. این حس نمیتونه درباره ی همه نوشتن ها صادق باشه. فقط موقعی میتونم حسش که کنم اون «خودم» از جسمم بیرون اومده باشه و شروع به نوشتن کنه.خبر خوب تازه اینه که کتاب مزایای منزوی بودن رو تموم کردم. فکر کنم بیشتر از چیزی که لازم بود طولش دادم، ولی بالاخره تموم شد. این کتاب از استیون چباسکیه. و فیلم اقتباسی این رمان هم توسط خود استیون شباسکی کارگردانی شده. من بعد از دیدن فیلم واقعا به یه نتیجه ی مهم رسیدم و اون اینه که در مقایسه با همه و همه ی فیلم های اقتباس از کتاب ها بهترین اقتباس بود و اون هم فقط و فقط برای این بود که خود نویسنده ی رمان، فیلنامه نویس و کارگردان بود. فیلم نه اونقدر کپی کلمه های کتاب بود که حوصله ی آدم سر بره، نه اونقدر دور از کتاب که حس تغییر دادن چیزی که حقیقت داره بهت دست بده. دقیقا طوری بود که احساس کنی کاملا متوجه وجه ادبیاتی و وجه بصری ذهن نویسنده شده ای و بهتر به این نتیجه برسی که قطعا چیزی که نویسنده از داستان میبینه رو هیچ کس نمیتونه به تصویر بکشه. البته میتونه ولی نه به اون درستی که باید. هم کتاب و هم فیلم خیلی جالب بودن ولی در عین حال هر کدوم برای خودشون کامل بودن و نیازی به تکمیل اون یکی نداشتن. ولی من بر خلاف همیشه فیلم رو بیشتر دوست داشتم که اونهم احتمالا به خاطر ترجمه یکم بد کتاب بود. کتاب درباره یه پسره که در قالب نامه هایی که برای یک نفر میفرسته، نوشته شده. داستان از ورودش به دبیرستان شروع میشه که براش سخت بوده. در کل کتاب درباره دوست های جدید این پسر و مشکلات روحی اون و در آخر خانواده اشه. (اگه فیلم یا کتاب رو دیدید و خوندید نظرتون رو دربارش برام بنویسید.)سال جدید داره نزدیک میشه. تقریبا انگار که یه چیز روال و عادیه. حس خاصی ندارم. چند روز بود که احساسم نسبت به همه چیز یکم بد شده بود. درباره سرنوشت ها و زندگی ها و گذشته ها فکر میکردم. نتیجه زیادی نداشت جز اینکه الان یکم حس ها برام قابل تفکیک نیست. انگیزه ی اتفاق جدیدی رو ندارم. حالشو ندارم برای چیزی تلاش کنم. میدونم این بده ولی ترجیح میدم بشینم و بنویسم و نقاشی بکشم و درس بخونم و کتاب بخونم و فیلم ببینم. جدا چیز دیگه ای غیر اینها نمیخوام. میدونم خیلی سطحیه، ولی دیگه دوست ندارم منتظر اتفاقات بزرگ باشم.