رویای واقعی!

همیشه دوس داشتم کتاب بخوانم اما خب آنقدر حوصله نداشتم تا آخرِ یک کتاب را بخوانم، فصل به فصل می خواندم و جلو میرفتم به اواسط داستان که میرسیدم خسته می شدم دلیل اولش آن بود که از ابتدا آنقدر کتاب را با دقت نخوانده بودم و بسیاری از اسامی و شخصیت ها در ذهنم پرداخت نشده بود و ناگهان با هجمه ای از اتفاقات و شخصیت هایی برخورد میکردم که فقط اسمشان را بارها خوانده بودم شاید به خاطر همین بود که بیشتر اوقات دیدن فیلم را ترجیح دادم...چقدر این بی ربط های زندگی برایم لذت بخش اند، اصلا این ها رویااند یا واقعیت؟ اگر واقعی هستند چرا انقد به رویا می مانند؟::: ::::همیشه دوست داشتم گوشه ای آرام از این شهر شلوغ را پیدا کنم و به نام خودم بزنم، جایی از شهر که تنها جایی است که شهر را میدیدم، اینجا جایی بود که من همیشه بودم و هروقت پیدایم نمیشد آنجا خلوت کرده بودم.همیشه دوست داشتم کسی هم باشد که اینجا را بلد باشد، من را بلد باشد و من اورا بلد باشم، دستش را بگیرم و چشمم را ببندم و داستان های مردم را برای هم بگوییم.از شلوغی بدم می آمد اما دیدنش را بیشتر از هر چیزی دوست داشتم، مگر می شود لذت دیدن زندگی را با چیزی عوض کرد؟ هر کسی به سمتی و در پی کاری می رود یک نفر با دوچرخه، دیگری با ماشین شخصی، یک نفر سوار بر اتوبوس، با کوله پشتی اش و یک نفر با عصا در پیاده رو. از این بالا صدای هیچکس شنیده نمی شود، اما داستان هایشان را می شود دید، آن پسر گل به دست یا آن مادر منتظر برا عبور از خیابان با کالسکه بچه اش، از اینجا همه چیز معلوم است دور تر دو موتور سوار در پیاده رو در کمین فردی که از بانک بیرون می آید یا فردی که تکیه بر درب خودرو داده و دستش را به شیشه میکشد، ده قدم بالاتر آن بچه که با دستمال منتظر قرمز شدن چراغ راهنمایی است، یا آن مامور راهنمایی رانندگی با ماسک، که با دیدن خودروی مافوقش احترام نظامی میگذارد.آن سمت شهر دروازه را بسته اند پشت دروازه ی بسته و برج و بارو ها بازار و زندگی مردم چه دیدنی است مردمی که هرروز بیدار می شوند و به روزمرگی‌هایشان می‌رسند، و آن دورتر که کاخ پادشاه بلندتر از دیگر ساختمان‌ها دیده میشود.آن سمت دنیا را نگاه کن روزی جایی دیواری بود با لایه های امنیتی بسیاری که با تمام قدرتش نتوانست دل های جدا مانده را از هم دور کند، شاید خون های زیادی ریخته شد، شاید عشق های زیادی کشته شد، اما در نهایت شکست.همین جای دنیا شاید روزگار دیگری نیز بود، این سمت دنیا بود که سرهای زیادی زده شد و شمشیرهای زیادی در شکم سربازان و مردها فرو رفت، کمی دیرتر شاید همین جا بود که خیمه های لشکر و سپاه سربازان برای جنگی که به دستور مافوقشان باید انجام میشد، زده شده بود. و کمی زودتر و کمی آنطرف تر همینجا بود که بمبماران خط مرزها را پررنگ‌تر کرد.دستش را گرفتم+نوبت توستداستان آن مرد رهگذر را تو بگو، در کجای تاریخ است. حرف میزند و من گوش میدهم، چقدر همان است که فکر میکردم صدایش شبیه همان آدمی است که من را بلد بود...چراغ سبز است باید حرکت کرد، شاید امشب به همان خلوت تنهایی بروم، شاید وقتی دیگر! پشت این چراغ قرمز به فکر فرو رفته بودم، باید حرکت کنم، کاش فاصله تا چراغ بعدی زیاد نباشد.شاید چشمانم را باز کنم و صبح باشد.من خواب بودم! حتی به فکر فرو رفتن پشت چراغ هم خواب بود؟از دیشب تا به حال قلم به دست خوابم برد، صبح شده است، چه جالب من فکر میکردم فقط چند دقیقه گذشته است، چند دقیقه به اندازه قرن ها و مایل ها فاصله.مامور قطار کنارم آمده است دستش را به شانه ام میزند،- آقا بلند شوید شما با کدام قطار باید بروید؟پشت میز نبودم! کدام قلم؟+ من؟ ببخشید ساعت چند است؟دستم را نگاه کردم بلیط بود، نشان مامور دادم.مامور قطار مرا به سمت گیت راهنمایی کرد، من کیفم را از گیت رد کردم. مامور دیگری بلیطم را چک کرد و به سمت هواپیما راهنمایی ام کرد!در اتوبوس می نشینم تا به هواپیما برسم...اتوبوس می رسد راننده بلند صدا می زند ایستگاه آزادی اینجاست! آقا میتوانید پیاده شوید.پیاده می شوم + صورتحساب لطفاکارت اعتباری ام را میکشم و از رستوران خارج می شوم غذاهای چینی آنقدرها هم که میگویند بد نیست. این رستوران چینی در پاریس معروف بود.شاید امشب را همین جا بمانیم و کمی بیشتر در شهر گشت بزنیم، برج ایفل آنقدرها هم که میگفتند عاشقانه نیست. نظر تو چیست؟از آن سمت صدایی می آید به سمت صدا می رومچه آواز زیبایی! مردم زیر پل جمع شده اند و به آواز گوش می‌دهند، چه آواز زیبایی و چقدر زیبا مردم همخوانی میکنند. زاینده‌رود امشب چه پراب و خروشان شده است.*طبقه ی سوم*درب را باز میکنم و از آسانسور پیاده می شوم.این فصل کتاب چقدر برایم جذاب بود، برای همین همیشه دوست داشتم کتاب بخوانم و با دقت تا پایانش را می خوانم، شاید به همین دلیل است که بیشتر اوقات کتاب را به فیلم دیدن ترجیح میدهم...!