منصوره روسریت کو؟!!

قرار بود چه چیزی از ما گرفته بشه که قبلاً روزگار نگرفته بود؟!اتاقی که در آن زندگی می‌کردیم حداکثر سی متر بود و ما بیست و چهار نفر بودیم!پر سر و صدا، شیطون، اغلب درس‌خون، بعضیامون پرمدعا، اما رفیق.پونزده شونزده ساله بودیم و هیچ رقمه توی کتمان نمی‌رفت که باید ساعت ده شب بخوابیم اما مقررات خوابگاه بود و اگر سر باز می‌زدیم انگار قرآن خدا غلط شده بود.دوست داشتیم بیدار بمانیم و حرف بزنیم، جذاب‌ترین موضوع زمان ما متلک‌هایی بود که در مسیر رفت و برگشت به مدرسه می‌شنیدیم.روپوش مدرسه هم بهت میادا ...خانوما قراره مهندس بشن؟!چشمات منو شهید کرد ...دومی از راست عشق منه ...کفشاتو کجا خریدی برم لنگه‌شو بخرم ست کنیم ...اخم نکن عروسک ...همه حرف آخر شب‌هامان همین جملات لوس و آب نکشیده بودند که آن هم ساعت ده شب نیمه تمام می‌ماند. اصلا این حرف ها مگر تمام می‌شدند؟ یک شب که موضوع بسیار جذاب شده بود و اگر زهرا- که بعدا بیشتر در موردش خواهم گفت- تا آخرش را تعریف نمی‌کرد هیچ کداممان تا صبح خوابمان نمی‌برد، تصمیم گرفتیم در تاریکی و بی سر و صدای اضافی روی تخت‌هایمان صحبت کنیم. قبلا هم اینکار را کرده بودیم.اما مگر می‌شد سر و صدا نکنیم. صبح روز بعد جمعیتی به اعتراض پشت در اتاق مسئول خوابگاه جمع شده بودند.خانم اینا شبا نمیذارن ما بخوابیم.خانم چرا بهشون اجازه میدین ما رو اذیت کنن؟خانم اجازه اینا پول بیشتری دادن که اجازه دارن قوانین رو زیر پا بذارن؟می‌دانستیم فاتحه‌امان خوانده است. این چندمین بار بود که علیه ما اعتراض می‌شد.سرپرست خوابگاه خانم مقتدر مستقل قوی ای بود و به همان اندازه درشت اندام. در واقع رستم دستانی بود برای خودش.حتی از سایه‌اش هم وحشت داشتیم.همیشه مانتوی بلند مشکی می‌پوشید و مقنعه چانه‌دار داشت.بدون در زدن وارد اتاقمان شد.تکیه کلامش شما مثل قوم آپاچی هستید را از خودش هم بهتر ادا می‌کردیم.خب آپاچی ها وسایلتون رو جمع کنید.به چهار گروه شش نفره به انتخاب خودش تقسیم شدیم و جدایمان کردند.تصمیم وحشتناکی بود.همه ما قبل از این‌ها از آشیانه جدا شده بودیم.درست شبیه پرنده کوچکی که از لانه به بیرون پرت شده باشد.حتی پرنده مادر هم نمی‌تواند او را به لانه برگرداند.ما به بیرون پرت شده بودیم و به هم پناه آورده بودیم.اعتراض کردیم، گریه کردیم، اعتصاب غذا کردیم، گفتیم غلط کردیم اما فایده نداشت.جدا شدیم و بین اتاق‌های دیگر تقسیممان کردند. انگار غنیمت جنگی باشیم.اوضاع بدتر شد.نفرت از ما به قدری زیاد بود که گاهی منتظر بودم بچه‌ها آب دهانشان را روی صورتمان تف کنند.ما جای شش نفر از هم اتاقی‌هایشان را گرفته بودیم. شاید درک این موضوع سخت باشد اما حقیقت این بود که هر اتاق درست شبیه تمدنی بود که خشت به خشت توسط ساکنین آن بنا نهاده شده بود و ما غریبه‌هایی بودیم که به حریمشان تجاوز کرده بودیم.خوبیش این بود که دست کم شش نفرمان کنار هم بودیم.شب ها پچ پچ می‌کردیم و ریز ریز می‌خندیدیم. هم‌زمان با هر صدای قژی که از تخت‌های فلزی اتاق برمی‌خواست فحش رکیکی هم نوش جان می‌کردیم و باز می‌خندیدیم.بین هم اتاقی‌های جدیدمان دختری بود که در مقایسه با ما بلندتر و درشت‌تر بود.همیشه روسری سر می‌کرد و موهای کوتاه فردارش را زیر روسری مخفی می‌کرد.صورت گردی داشت با چشم‌هایی ریز و ابروهای نازک مشکی.لب‌های کوچکی که به صورتش می‌آمد و گونه‌های برجسته‌ای که به ریزتر نشان دادن چشمانش کمک می‌کرد.خیلی کم حرف میزد و بیشتر نگاه می‌کرد.از صورتش به سختی می‌شد فهمید چه احساسی دارد.تقریبا اصلا نمی‌شد فهمید.تنها حسی که زیر پوست سبزه صورتش پنهان نمی‌کرد نفرت بی اندازه‌ای بود که از حضور ما در آن اتاق داشت.به هر بهانه‌ای این نفرت را نشان می‌داد.وسایلمان را لگد می‌کرد و اگر اعتراضی می‌کردیم با خونسردی منحصر به فردی می‌گفت ندیدم. وسایلتو جمع کن!!اوایل مقابله به مثل می‌کردیم.دعوایمان می‌شد.صدایمان بالا می‌رفت.بیچاره بشقاب چنگال‌هایی که این وسط برای تلافی به سطل زباله سپرده شدند و دفتر کتاب‌هایی که جان به پله های پناهگاه‌های باقی‌مانده از زمان جنگ در حیاط خوابگاه تسلیم کردند.بین ما موجود عجیب‌الخلقه ای بود به اسم زهرا، زهرا صفری.بی پروا، بی‌اعصاب، رک و راست، پر سر و صدا، خوش‌خنده و البته به شدت خودشیفته.به هر بهانه‌ای با منصوره دهان به دهان می‌شد.هر چه زهرا داد می‌زد منصوره خونسردتر می‌شد.رفتارش یک علامت سوال بزرگ در ذهنم باقی گذاشته است.اوضاع که داشت از کنترل هر دو جبهه درگیر خارج می‌شد آتش‌بس اعلام کردیم و قرار شد با هم کنار بیاییم.منتها زهرا کسی نبود که به این راحتی‌ها بی خیال منصوره شود.یادم هست یکبار منصوره روسریش را برداشته بود تا موهایش را شانه بزند.وقتی بدون روسری وارد اتاق شد، زهرا مثل برق گرفته‌ها از تختش پایین پرید و روبرویش ایستاد.چشم‌های عسلی درشتش را گرد کرد و با هیجان خاصی پرسید روسریت کو‌ منصوره؟ مثل کوه سنگین و آرام گفت روی تختمه، بری کنار میرم سر می‌کنم.دهانم آنقدری باز مانده بود که یک هواپیما می‌توانست در آن فرود بیاید.با خنده‌های ریز بچه ها به خودم آمدم.من در مقایسه با بقیه دوستانم خیلی کمتر درگیر این جدال شده بودم.آرامشم از این همه تنش به هم ریخته بود و به بهانه‌های مختلف سعی می‌کردم به جبهه مخالف ثابت کنم ما به آن بدی که به نظر می‌رسد نیستیم و هر بار که به یک قدمی هدف می‌رسیدم زهرا یا یکی دیگر از بچه‌ها همه چیز را به چشم‌به‌هم زدنی خراب می‌کرد.این روسریت کو‌ منصوره؟ تیر خلاص زهرا بود.همه چیز از آن روز بدتر شد. نفرت‌های عمیق‌تر شکل گرفت، روابط سیاه‌تر شدند و دعواهای بیشتر شروع شد.یک هفته سیاه پر آشوب را گذراندیم تا رسیدیم به چهارشنبه و رفتیم خانه هایمان. منصوره شنبه نیامد.یک شنبه هم نیامد.دوشنبه هم همینطور.سه شنبه طاقت زهرا طاق شد.از همشهریایش پرسید منصوره کجاست؟ یکیشان که اگر اشتباه نکنم اسمش ناهید بود و همیشه یک لبخند یکنواخت نه چندان دلنشین روی صورتش پهن بود و مثل سایه می‌آمد و مثل سایه می‌رفت گردنش را از همیشه کج‌تر نگه داشت و دستش را لای موهایش برد و گفت منصوره مریض بود نیامد. چهارشنبه شد و برگشتیم خانه.رشته من با همه هم‌اتاقی هایم فرق داشت.مدرسه من شیفت صبح بود و بقیه بعد از ظهر.هر شنبه این من بینوا بودم که در اتاق را به روی غربت یک هفته پیش رو باز می‌کردم.وضعیت همه صبح‌های شنبه همین بود.ظهر گرسنه و خسته برگشتم خوابگاه.بی توجه به اطرافم دوان دوان رفتم دستشویی و بعد هم اتاق.در اتاقمان نیمه‌باز بود در حالی که قرار بر این بود هیچ وقت در اتاقمان باز نماند.اهمیتی ندادم.قبل از رسیدن من همه رفته بودند مدرسه.ناهار وحشتناک خوابگاه را با اشتها خوردم و شروع کردم به درس خواندن. سعی می‌کردم تکالفیم را قبل از برگشتن بقیه انجام دهم.توی جنجال عصرگاهی که تا اواخر شب ادامه داشت مجالی برای درس خواندن نمی‌ماند.به ویژه که منصوره برمی‌گشت و زهرا بدش نمی‌آمد غیبت هفته گذشته‌اش را تلافی کند.عصر همه‌اشان از مدرسه برگشتند. از پشت کتابی که جلوی صورتم گرفته بودم و تظاهر به خواندنش می‌کردم همه را می‌پاییدم.یک تغییری کرده بودند که نمی‌فهمیدم چی بود.سکوت عجیبی برقرار بود. لعنتی‌ها انگار نفس هم نمی‌کشیدند.ترسیده بودم. لابد می‌خواستند من را بکشند و جنازه‌ام را در جان‌پناه انتهای حیاط دفن کنند.تنها بودم و منتظر بودم یک کتک حسابی نوش جان کنم. در این افکار احمقانه غرق بودم که ناهید همان‌جوری که گردنش را کج نگه داشته بود دست کرد توی کیفش و یک برگه درآورد.از فریبا پرسید اینو کجا بزنم؟گفت به در ورودی سالن.رفت و بدون برگه برگشت.داشتم از فضولی می‌مردم.مثل برق از جا پریدم و خودم را به در ورودی سالن رساندم.چیزی که می‌دیدم باورکردنی نبود.خشکم زده بود.هیچ صدایی نمی‌شنیدم. خون در رگهایم یخ زده بود.قلبم جایی دور از بدنم داشت می‌تپید.سرم از هر صدایی خالی شده بود.عرق سرد همه بدنم را پوشانده بود.هوا می‌خواستم.رفتم سمت تک درخت کهنه ته حیاط که بچه ها اسمش را درخت عشاق گذاشته بودند.مدتی همان‌جا روی زمین نشستم.حالم که جا آمد برگشتم به اتاق.الان می‌توانستم بفهمم چه تغییری کرده بودند.همه‌اشان مشکی پوشیده بودند.آن برگه در حقیقت اعلامیه مرگ منصوره بود که روی در سالن زده بودند.منصوره مرده بود.زهرا با چشمان قرمز از مدرسه برگشت.یک هفته در سکوت گذشت.سکوت محض...