از آسمان، نوبرانه نمی‌بارد!

مطمئن‌شدم که خشیکده؛ قلم‌م. ایده‌ها می‌آیند ولی آن‌چیزی که باید بنویسدشان نیست انگار. از میان‌رفته! کجا رفته بی‌خبر؟ چه می‌دانم! بی‌خبری بد دردی‌ست عزیزان. من تا همین الان فکر می‌کردم گوشه‌کناری از وجودم نشسته و تنها شاید می‌خواسته کمی خلوت‌کند؛ حدود چندماه! چه می‌دانستم که کلا نیست؟ یکی برخیزد بگوید:«از اول‌هم نبوده، متوهم!» تا خیال‌م کمی آرام‌گیرد. مثل جلسات دادگاه. از همان‌ها که فقط وقتی هرد و دپ باشند مهم است. هزاران دادگاه مختلف در اتاق‌های کوچکی که سه‌میز با سه‌مسئولیت متفاوت درون‌ش قراردارد برگزار می‌شود و درحد یک‌ربع الی بیست‌دقیقه –کسی که پشت یکی از میزها نشسته و سر کچل‌ش بین پرونده‌ها وول می‌خورد و و کلافه‌ست- حکمی صادر می‌کند یا چیزهایی را پشت‌سرهم امضاء. فقط دادگاه‌هایی که هرد و دپ درون‌ش باشند مثل فیلم‌هاست!از بحث دورشدم. اتفاقا دوست‌داشتم در یکی از همان اتاق‌ها باشم، با حضور وکیل قلم‌م. بعد که یکی از شما برخاست و گفت از اول‌هم نبوده، عالی‌جناب اشاره می‌کرد که اگر حرفی‌دارم بزنم. من‌هم از روی صندلی بلند می‌شدم، لباس و گلویم‌را صاف می‌کردم و با این مطلع:«به‌نام راستی» به‌مثال عطاءالله ثانی سه دلیل برای اثبات حقانیت‌م اقامه می‌کردم –با ترکیبی از آیات و روایات؛ اگر ایالات متحده بود بندهایی از قانون و دوفراز از انجیل- و سپس، آن‌طور که لب‌خند را در چشمان قاضی ببینم، نظاره‌ش می‌کردم و می‌نشستم. سه‌دلیل:جناب قاضی، همان‌طور که مستحضرید... دلیل اول: اگر از ابتدا نبوده، پس ایشان –با اشاره‌ی دست- وکیل کیست؟ دوم: اگر بوده و رفته، چرا بی‌خبر؟ ما قراردادی باهم داشتیم به‌شرح مفادی که یکی از آن‌ها این‌بود «امنیت و جا از من، جوریدن و جاری‌شدن از تو»؛ از لحاظ هرمنوتیکی یقینا می‌توان «بی‌خبر نرو» را از درون آن بند استنباط‌کرد. سوم: اصلا رفت که رفت، خسارت معنوی من‌را چه‌کسی متقبل می‌شود؟ آن‌همه ایده‌های نابی که بی‌امان بر کاسه‌ی خالی ذهن‌م سرازیر می‌شدند را چه‌کنم؟ بعدا هم‌صنفان شما در مقام مدعی‌العموم علیهم کیفرخواست صادر نمی‌کنند که واااای ببینید محتکر عظمی را؟ نمی‌خواهم بحث‌را سیاسی‌کنم، ولی مگر من ایران‌خودرو یا سایپا هستم که انبارانبار اراضی مفت خدا در اختیارم باشد که ایده‌ها و افکارم را درون‌شان دپو کنم؟ مگر من فریبنده‌ی خویش‌م که پس از عینی‌شدن شکست‌م بیایم و عقده‌هایم را در آزادی خالی‌کنم؟ آن‌هم با حضور –استغفرالله- بانوان گرامی در کنار جنس برتر؟ چیز، جنس مساوی. اصلا مگر من رفیقی دارم که ده‌تا ده‌تا ویلای لواسان به‌نام‌م کند برای جای‌گذاری اذهان‌م؟ آقای قاضی، من یک قلم از کف‌داده‌ی مفلوک‌م که روح‌م از این فراق در آتشی تند و تیز می‌سوزد! من حتی برنده‌ی جایزه‌ای از کن‌هم نیستم که بگویند ققنوس بودم... من خودِ خودِ آوار عبدالباقیم، عالی‌جناب! ولی حتی باقی‌هم نیستم (یقینا این مهملات را از همان «نمی‌خواهم بحث‌را...» نمی‌گفتم).لب‌خندی در چشمان‌ش –هیچ‌کجایش- نبود. نه‌که لب‌خند، بل‌که دیگر هیچ‌کسی نبود! من بودم و خودم. و ایده‌هایم! بی‌قلمی که بنویسدشان.پیرمردی‌ست عصرها پیش از غروب، نردبانی می‌گذارد زود زود نردبانی از درختان جهان اندکی بالاتر از او آسمان . . . می‌بینید؟ تا همین‌جا نوشته می‌شود! درصورتی که باید بگویم نردبان این پیرمد کمی از کوه قاف بلندتر است و هرپله را –از پله‌ی دهم به‌بعد- یک مَلَک نگاه‌بان و نگه‌دار است. پیرمرد هرروز اندکی پیش از برتخت نشستن و از تخت پایین کشیده‌شدن خورشید، نردبان‌را عَلَم می‌کند. کیسه‌ی پارچه‌ای ضخیم بزرگی به‌دوش می‌اندازد و از پله‌های نردبان بالا می‌رود تا به یکی‌مانده به‌آخرین پله می‌رسد. سپس از درون کیسه‌اش یک چکش در می‌آورد و خوب پهنه‌ی گرگ‌ومیش –گاهی خونین- آسمان را برانداز می‌کند. بعد، دست‌ش را باز داخل کیسه‌برده، یک‌ستاره‌ی درخشان و پرشور را خارج می‌کند و با چکش به‌سینه‌ی آسمان، وصل. هرروز پیش از طلوع‌نیز آن‌ها را آرام و بااحتیاط از گنبد نیل‌گون جدا می‌کند و درون کیسه‌اش می‌گذارد.و گاهی، گاهی‌که پیرمرد آن بالاست و درحال وصل یا جداکردن ستاره‌ها، چکه‌چکه قطره‌های خیس بر زمین می‌ریزند. بله، اشک‌های پیرمرد است! ستاره‌ها جاوید نیستند...گاهی در اوج آسمان –همان‌هنگام که خواب یا بیدار ناهشیاریم- شنل از دوش‌شان می‌افتد و گاهی‌هم، خب، می‌دانی، درون کیسه‌ی پیرمرد خلوت نیست! برخی نفسی برای بقا پیدا نمی‌کنند...تویی که گفتی از ابتدا نبوده، فکرکنم یکی دیگر متولدشده؛ درست مثل ستاره‌ها!