پری از دنیا رفت

۱. پری از دنیا رفت!افراد کمی از اقوام پدرم رو می‌شناسم. پری، دختر دایی پدرم، از همین گروه بود. زن میان‌سالی که در خوشی و غم خانواده و اقوام بیش از هر فردی کنارشون بود. آدمی که خوب بلد بود در غم از دست دادن عزیزان چطور با نزدیکانشون هم‌دردی کنه. معمولاً توی مراسم ختم اقوام، مجلس رو مدیریت می‌کرد و حواسش به این بود که مجلس آبرومند پیش بره. یه روز از سر خیرخواهی خاله‌اش رو که از بیمارستان مرخص شده بود به خونه رسوند که به ویروس کرونا مبتلا شد و از دنیا رفت. امروز یه پکیج پر از خرما و شیرینی از طرف خانواده‌اش به دستمون رسید. همسرش بعد از ۴۰ روز قرنطینه تو خونه خودش، به عمه‌ام گفت: «این روزها ما رو شبیه جزامی‌ها نگاه می‌کنند. خیالتون راحت باشه دادیم این بسته‌ها رو بیرون درست کردن تا خودمون بهش دست نزنیم. برای شادی روح پری به یادش باشید.»خاکسپاری پری باعث شد قوانین کارما و جمله‌هایی مثل «از هر دستی بدی از همون دست می‌گیری» برام مسخره جلوه بده. تمایلی به رفت‌وآمد با افرادی که نمی‌شناسمشون ندارم اما اگر یه روز، بعد از این قرنطینه، برای پری یادبود بگیرن، حتماً می‌رم و به پاس تمام آدم‌هایی که براشون سوگواری کرد، عزاداری می‌کنم.***۲.-بعد از این روزها، تولدت رو با هم جشن می‌گیریم.+دیگه برام کلمه «بعد» معنی پیدا نمی‌کنه. نمی‌دونم بعد از کرونایی وجود داره یا نه؟-واقع‌بینم! ولی آدم همیشه باید یه روزنه‌ای واسه نفس کشیدن در نظر بگیره. یه چیزی شبیه جمله «همه چیز درست میشه».***۳. ذات‌الریه پاشنه آشیلم بود.چند سال پیش بعد از اینکه یکی از اندام لنفاویم رو در اثر یه بیماری خودایمنی از دست دادم ترسیدم. پزشک‌ها بهم گفتن بدنت هیچ‌وقت نباید عفونت داشته باشه. حتی اگه سرما خوردی سریع برو دکتر. به مرور یاد گرفتم که زمان گرفتن آنفلوانزا، سرماخوردگی و بیماری‌های مشابه چطور باید شبیه بقیه از خودم مراقبت کنم تا با واکنش‌های هیجانی پزشک‌های تازه‌کار مواجه نشم که وقتی می‌گم بر اثر آنمی همولیتیک خودایمنی طحالم رو از دست دادم حجم داروی مورد نیاز رو دو برابر می‌کنن. فهمیدم اگر درست مراقب خودم باشم تفاوتی با قبل ندارم. اما اومدن کروناویروس جدید من رو خیلی بیشتر از زمانی که حتی نمی‌دونستم طحال چیه و بهم گفتن باید از بدنت خارجش کنیم ترسوند. برای منی که طبق وضعیتم باید هر چند سال یک بار واکسن ذات‌الریه بزنم این جمله می‌تونست هولناک‌‌ترین جمله دنیا باشه: «کروناویروس جدید موجب ذات‌الریه شده و هیچ‌کدام از واکسن‌های موجود برای پیشگیری از ذات‌الریه بر آن تأثیری ندارند.»انگار کووید-۱۹ برای دست گذاشتن روی نقطه‌ضعف من طراحی شده بود. اسمش میون تمام محتواهایی که به‌واسطه کارم باید برای اطلاع‌رسانی به مردم طراحی می‌کردم من رو مسخره می‌کرد. به مرور، با بالا رفتن نرخ مرگ‌ومیر این بیماری و این که هیچ دلیل موجهی برای این مرگ‌ها بین پیر و جوون وجود نداشت، ترس جمعی بیشتر شد. اما این موضوع ترس من رو کم کرد. ترس از متفاوت و آسیب‌پذیر بودن برای منی که سعی می‌کردم در هر شرایطی استوار بمونم.***۴. افراد مبتلا به بیماری‌های خاص بیش از هر کسی نسبت به شرایطشان آگاه هستند.وقتی در مورد بیماری‌های مزمنی مثل دیابت برای سایت بهتیام، محتوا تولید می‌کردم متوجه شدم که بیش از وضعیتی که بیماری‌ برای افراد ایجاد می‌کنه، واکنش اطرافیان موجب ناراحتی، ترس و حتی انزجار اونها می‌شه. این موضوع رو من هم تجربه کردم. برای منی که صفر تا صد بیماری‌ای که گذروندم رو حفظم و پزشک معالجم من رو شبیه یه دانشجوی بااستعداد رشته پزشکی می‌بینه، گوشزد کردن بیش از حد اینکه مراقب خودم باشم، جالب نیست. این جمله در مورد نحوه واکنش به شیرینی خوردن افراد مبتلا به دیابت، نمک خوردن افراد دارای بیماری فشار خون یا احساس ترحم نسبت به افراد دارای معلولیت هم صدق می‌کنه. همدلی و توجه به عزیزان با نظارت و کنترل اونها متفاوته. این کار شاید ناخواسته باشه اما میشه با آگاهی، بیشتر به دل عزیزانتون نزدیک شید.