ترس‌های زمستان

می‌خواست از این‌همه رخوتی که به جانش افتاده بود، رها شود. بدون آن‌که به مادرش چیزی بگوید، لباس‌های خانه‌اش را کند، لباس‌های پشمی‌اش را به تن کرد، مانتوی کلفتی پوشید و هر چیز گرمی را که دم دستش می‌رسید داخل کوله‌اش چپاند. نزدیکی‌های ساعت هفت شب بود که از خانه بیرون زد. همه جا سوت‌وکور به نظر می‌رسید. دیشب برف آمده بود و امروز باد شدیدی می‌وزید. به ایستگاه اتوبوس رسید و منتظر شد.به یک‌باره از این تصمیم ناگهانی و شبانه‌اش پشیمان شد؛ خواست برگردد. چطور می‌توانست با سر و تن خیس در این هوای سرد پا به خیابان بگذارد، اگر دوباره آنفولانزا بگیرد چه؟ اگر سینوس‌هایش دوباره چرک کند، چی؟ اگر ... داشت تصمیمش را مرور می‌کرد که اتوبوس از راه رسید. با حسی عجیب از پله‌های اتوبوس بالا رفت، فکر می‌کرد حتماً بدنش دچار اختلالات شیمیایی شده است. روی صندلی کنار پنجره نشست. شیشه پنجره اتوبوس را نبست و اجازه داد باد سرد به صورتش بوزد.خیابان تاریک را پشت سر گذاشت و بعد از عبور از یک میدانگاه وارد ساختمان ورزشی شد. ساعت ۷ و ۲۰ دقیقه بود. باید تا ۷ و ۳۰ دقیقه صبر می‌کرد تا سانس آخر شروع شود. جز یک دختر جوان هیچ‌کسی در دفتر پذیرش نبود. دفتر سرد و نیمه‌تاریک بود. چراغ‌های راهرو همگی خاموش بودند. از دختر جوان ‌که حواسش به موبایلش بود بلیت خرید و منتظر ماند. ده دقیقه با کُندی گذشت. رفت داخل سالن، کفش‌هایش را تحویل داد و از پیرزنی خمیده یک مچ‌بند شماره‌دار و یک جفت دمپایی بزرگ آبی گرفت. وارد سالن که شد حس کرد از جایی باد می‌آید، لباس‌هایش را عوض کرد و وسایلش را داخل صندوق شماره ۵۸ گذاشت و درحالی‌که که همه موهای بدنش سیخ شده بود وارد فضای استخر شد، دوش گرفت و کمی گرم شد، پایش را در حوضچه کلر کرد و سرما تا مغز استخوانش دوید. با ترس کنار استخر ایستاد.***آب اما به شکل ملایمی گرم بود. از داخل کم‌عمق راهش را به‌سوی عمیق کج کرد و یک‌باره روی آب شناور شد، آرام شنا کرد، شنایی که به هیچ شنایی شباهت نداشت. دست‌وپا زدنی آرام که اندکی او را به جلو می‌برد. استخر کوچک بود و خالی و او تنها شناگر این استخر ساکت و خلوت که صدای موسیقی مثل همیشه در آن به گوش نمی‌رسید. سرش را زیرآب کرد و به صدای نفس‌هایش گوش دارد. به یاد چیزهایی افتاد که درست به خاطرشان نمی‌آورد شاید تئوری تکامل داروین، شاید زمانی که دوزیست بوده یا شاید دوران جنینی؛ همه‌چیز آشنا و درعین‌حال گنگ بود. به یاد نمی‌آورد که از کِی از شب‌های سرد ترسیده است. شاید هم به یاد می‌آورد، هشدارهای مادرش را به یاد می‌آورد، حس کرد تمام عمرش به‌اندازه همه انسان‌های بدوی از شب و سرما ترسیده است.شنا کرد و صدای نفس‌هایش را شنید و در افکار و نگاه‌های تارش غوطه خورد و تمام وجودش را رها احساس می‌کرد. شنا کرد، آن‌قدر که از نفس افتاد، سرش را که بلند کرد چشمش به ساعت افتاد، ساعت هشت و نیم بود. هیچ یادش نمی‌آمد چنین خستگی‌ناپذیر شنا کرده باشد اما باید یواش‌یواش بیرون می‌آمد. فکر کرد که برای خشک شدن برود سونای خشک. سرگرم بررسی هاله هفت‌رنگ چراغ‌ها شد و بعد رفت سروقت ساعت شنی داخل سونا. بازیگوشی‌اش گرفته بود. حس کرد چیزی درونش میل به شیطنت کردن دارد. ساعت شنی را چرخاند و ریزش آرام شن‌ها را نگاه کرد. هر بار چرخش این ساعت نشان از گذر پانزده دقیقه داشت. دوباره چرخاندش، شن‌ها آرام‌آرام پایین ریختند. آب‌ها هم قطره‌قطره از سر و بدنش چکیدند و او به‌آرامی خشک شد. ساعت شنی، تمام شن‌هایش را ریخت. ساعت نه شده بود. از سونا بیرون آمد و به‌سوی رختکن رفت. به چراغ‌ها خیره شد، دیگر هاله‌ای وجود نداشت.صدای مادرش دائم به او دستور می‌داد، سرش را تا جایی که می‌شد با سشوار خشک کرد و سر فرصت لباس‌هایش را پوشید. زیر شالش، کلاه گذاشت و تا روی ابروهایش پایین کشید. مچ‌بند را تحویل داد، کفش‌هایش را پوشید و با ترس وارد کوچه شد. ساعت نه شب و هوا همچنان نافذ و تمیز بود. خیابان‌ها خلوت بودند. آماده شد تا سرمای شبانه به تنش نفوذ کند. تندتند، راه رفت، نفس کم آورد اما کمی که گذشت دید بااینکه دمای هوا زیر صفر و آب‌ها در گوشه گوشهٔ خیابان یخ‌زده‌اند، اصلاً سردش نیست.با لبخند به صداهای مادرش گوش داد. به‌سوی ایستگاه اتوبوس حرکت کرد و با خستگی‌ خوشایندی منتظر آمدن اتوبوس شد.