رمان عتشقانه ی رز گم شده در سرخی خون

رز گم شده در سرخی ی خونفصل اولجنگ...آفتی تاقت فرسا که یادگار دوران کهن است!اما گاهی در ژرفای تاریکی پرتو های درخشنده و امید بخش نیز پیدامیشوند!داستانی هرچند خیالی ولی شیرین برایتان می پزم... هرچند که میدانمدست پخت خوبی ندارم؛ اما سعیم را می کنم.نوشته ی خودم:Ilyaفصل اولدانمارک،1849.جنگ اول شلسویگ.جان و مری.دو نفر از اهالی امپراطوری دانمارک بودند. مریاصالتا آلمانی بود و در کیل زندگی میکرد. جان هم اصالتی دانمارکیداشت و در یکی از خانواده های کپنهاگی چشم باز کرده بود. صدای جنگ رو به روز به کیل نزدیک تر میشد. دولت دانمارکبه نیرو های بیشتری نیاز داشت؛یکی از آن نیرو های کمکی جانبود.او در گروهان دوازدهم از لشکر پیاده ی سوم دانمارک فعالیتمیکرد. گروهان دوازدهم درحال رژه در میدان اصلی ی کیل بود کهجان چشمش به مری افتاد. نمی توانست چشمش را از او دور کند.دوست جان، آرتور خطاب به او گفت:»جان! جان! کجایی؟ ما دروضعیت جنگی هستیم! حواست کجاست؟!« جان با حالتی مضطربپاسخ داد:»اوه. متاسفم آرتور. فکر می کنم دختر آرزو هایم را دیدم!« آرتور با چهره ای پر از خشم و صدایی خسته از دست جانگفت:»جان. بفهم! مردیم کیل آلمانی هستن. کسایی که داریم باهاشومیجنگیم!« جان هم با سر ای افتاده برگشت و آرام گفت:»آخهمیدون...« در همین حال که جان میخواست تا حرفش را تموم کندژنرال دستور آماده باش داد. بله! جوخه ای از سربازان ارتش شلسویگدر جلوی آنها کمین کرده بود. فرمانده گروهان دانمارکی دستور شلیکداد. از آنجایی که تعداد دانمارکی ها بیشتر و سالح هایشان بروزتربود در طی یک ربع مبارزه جوخه ی شلسویگ از هم پاشید شب همان روز...گروهان مسئول حفاظت از کارخانه ی آقایمارک اسمیت شدند.... در تاریکی شب نور فانوسی حواس جان که شیفت نگهبانی ضلع غربی را داشت به خود جلب کرد. نور نزدیک تر آمد.مری بود؛ با همان چشمانی زیبایی که در رژه دیده بود ! جان پرسید:»شما کی هستید؟« و مری سریع پاسخ داد:»من مریهستم؛ مری اسمیت. دختر آقای مارک« جان که خشکش زده بود بهسختی توانست زبانش را به حرکت در آید و بگوید:»اع...اع بفرماییدداخل خانوم اسمیت.« مری لبخندی ریزی زد و پرسید:»عه...راستی...من اسم شما رو نمی دونم...شما آقای ؟؟؟« سریع جوابداد:» پدرسون. جان پدرسون« مری به طرف در ورودی به راهافتاد. در میان این راه کوچک به سوی در رو به جان کرد و باصورتی سرخ شده و خنده ای ریز گفت:»از آشناییتون خوشوقتم آقایپدرسون« جان هم با ذوقی کودکانه جواب داد»لطفا جان صدامکنید«. مری هم نگاهی به چشمان جان کرد و با صدایی آرامتر و مالیمتر گفت:» پس جان؛ تو هم من رو مری صدا کن«. از آن روز گذشت و مری تا دو هفته پیدا نشد تا اینکه یک بار دیگربرای سر زدن به پدرش که شبانه روز مشغول بود آمد. ولی این بارجنگ خیلی بیشتر نزدیک بود. جان که مری را دید شروع به احوالپرسی کرد... چند دقیقه ای مری و جان مشغول صحبت بودند که توپباران کارخانه شروع شد. پس از دیگری. در یک چشم به همزدن کارخانه با خاک یکسان شد. کارگران و گروهان ارتش و هر چیزو هر کسی داخل بود نابود شد. از جمله آقای اسمیت)پدر مری(. هردو شک زده بودند. مری به خاطر از دست دادن پدرش و جان بخاطرصمیمی ترین دوستش؛ آرتور. چند نفر با لباس فرم ارتش پروس)یکیاز طرف های اصلی جنگ( در افق پدیدار شدند. چند نفر با لباس فرم ارتش پروس)یکیاز طرف های اصلی جنگ( در افق پدیدار شدند. جان که این صحنه رادید دست مری را گرفت. مری که هنوز ذهنش در مه ای غلیظ فرورفته بود ناگهان با چشمان بهت زده به چشمان جان زل زد و داد زد:»چیکار میکنی؟ دستم رو ول کن« جان با اینکه قلبش در غم دوستش فرو رفته بوداما لبخندی زد و بوسه ای کوچک بر صورت ترسان و رنگ پریده یمری زد و بلند شد و مری را روی کولش انداخت و سریع فرار کرد. سربازان پروس با دیدن این صحنه به سویشان شلیک کردند اما جانسریع تر از این حرف ها بود. تا رایسدورف مری را با خودش حملکرد. به نزدیکی اردوگاه ارتش دانمارک که رسید مری را زمینگذاشت. مری که هنوز مرگ پدرش را متوجه نمی شد با این کار جانبیشتر متعجب شد. جان که فقط چند بار با او حرف زده بود با خطرانداختن خودش مری را نجات داده بود. مری که دیگر تاقظ سردرگمینداشت با چشمانی گریان چند مشت آرام بر بازوی جان کوبید وگفت:»بعد از مادرم، جنگ باید پدرم را هم از من بگیرد. من دیگرکسی را ندارم« با آرامش دستش را بر روی صورت مریگذاشت و گفت:»من با تو هستم. برای همیشه ازت محافظت میکنم« مری کهانگار خودش هم دوست داشت این را بشنود با سرعت به آغوش جانپرید. بعد از چند دقیقه گریه در آغوش جان؛مری یک باره سرش را بهطرف صورت جان چرخاند و همانند یک گرگ گرسنه شده بود کههیچ چیزی جز لب جان نمی خواست. اما لحضه ای که گرگ داشت بهخرگوش میرسید... ....یکی از دوستان جان که در یک جوخه ی دیگر بودبه نزدیکی آنها رسید. مری زود از بغل جان پایین پرید و خودش رامرتب کرد و شروع به طی مسیر خانه کرد. جان بعد از چند دقیقه که با دوستش حرف زد به سمت مری دوید.جان داد زد:»صبر کن. میشه همراهیت کنم؟« مری نمی توانست باورکند چند دقیقه قبل میخواست از لب های جان بوسه بگیرد؛ پس تصمیمگرفت بدود. بدود. و فقط بدود. اما جان که یک سرباز آموزش دیده بودخیلی سریع تر به مری رسید و ... او را در آغوش گرفت اما پا هاشان بههم گیر کردند و جان و مری روی چمن افتادن. مری بیش از هر وقت دیگر جان را احساس می کرد. و بازهم عتش مری نسبت به جان بیشتر شعلهور شد؛ مری با صدای لطیف به جان گفت:»جان. تو خودت هممیدونی چرا شما رو محافظ کارخانه گذاشته بودند؛ چون پدرم برایدوک نشین اسلحه می ساخت. یعنی دشمنتان! و شما به نوعی با زورپدرم را مجبور به کارکردن با خودتان می کردید! ........ ......ولی اگر اینکار را همنمی کردید با اسلحه های ساخت او دوستان و خانواده هایتان یا شایدحتی خودتان کشته می شدید... ما دشمنیم در نقاب دوست. جان این روبفهم!« هم با چهره ای پر از امید بو به مری کرد و گفت:»منعاشقانه عاشقتم و هیچکدام برایم مهم نیست! فقط یک چیز برایم مهماست...مری دوستم داری؟« و مری بدون آنکه حرفی بزند باالخرهموفق شد بوسه ای به زیبایی گل های رز هلندی بر لب های جان بزند!.... و پس از چند دقیقه گفت:»آره. منم عاشقتم« اما مری که خیلی بیشتراز این حرف ها خجالتی بود سریع پاشد و در ادامه ی راهش دوید.