جمعه‌ی هفته‌ی گذشته

او می‌گفت و من ادامه‌ی حرف‌هایش را می‌گرفتم و برعکس. در شرایطی بخصوص که دو انسان یکدیگر را متوجه می‌شدند؛ دو نفر آدم بودیم که جسم‌هایمان، تنها تفاوت بین ما بود و رشته‌ای از افکاری مشترک، ما را به هم پیوند می‌زد. ما آنچنان صمیمیتی که بتواند یک چنین حالتی را توجیه کند نیز نداشتیم؛ دو دوستِ معمولی بودیم که کاملا تصادفی دچار یک تفاهم شده بودیم و البته یک قهوه‌ی خوش عطر و بو با چاشنیِ هوای مطبوعِ بهمن‌ماهی نیز در این اتفاق بی‌تاثیر نبود! راجع‌به خیلی چیزها حرف زدیم که غالب اکثر آنها انسانیت و لذت در این چهارچوب بود و مثال‌هایی دَم‌دستی از آدم‌های دور و برمان؛ البته اگر غیبت حساب نشود! اصلا بشود. چه اهمیتی دارد ها! هر جریانِ مثبتی، یک سری قربانی هم نیاز دارد. هرچند هردوی ما سعی می‌کردیم پای‌مان را از حد و حدودمان فراتر نگذاریم. می‌دانستیم که غیبت، چنان اِغواکننده است که گاهی در لباس خیرخواهی ظاهر می‌شود و خرابی به بار می‌آورد و لذا احتمال اینکه سوژه‌ی بحثِ دونفره‌ی بعدی، شخصِ خودِ ما باشیم، بالاست! جمعه بود و می‌خواستم از تاثیراتِ نابِ کافئین سواستفاده کنم: موزیک، نوشتن و احساساتِ زیبای بعد از آن؛ البته به تنهایی؛ که او به صورتی هنرمندانه، خود را شریکِ لذتِ من کرد و نمی‌دانم چرا نتوانستم دستِ رد به سینه‌اش بزنم! این شد که همسفرِ قدم‌های من شد و آمد تا صحبت‌های فلسفی را جایگزینِ نوشتن کند. دروغ چرا! بسیار هم خوش‌گذشت! « ببین خوش‌گزرونی، لذت از زندگی، ربطی به پول نداره مثلا همین علی رو ببین! قبل از اینکه کارخونه استخدام بشه، از شغل قبلیش هم درآمد بالایی داشت؛ با این حال، اونجا هم غر می‌زد! الان هم تا می‌بینیش... خودت می‌شناسیش دیگه! تا بهت می‌رسه، شروع می‌کنه به همون حرف‌های کِش‌داری که آخرِ هَمشون به یه جا می‌رسه: زندگی سخته و برای تفریح، وقت کافی ندارم و نگاه مشتری‌ها رو که سرِ دوتمن، میان تِر می‌زنن به روزِت! الانم که پولش از پارو بالا می‌ره، باز یه جور نِق و نوق! »این یک سرِ بحث بود. موضوعات دیگری نیز برای صحبت داشتیم. برای مثال: « فلانی، فلان قدر پول هزینه کرده و رفته سواحلِ نمیدونم کجا تا از منظره‌ی نابِ غروبِ خورشید فیلمبرداری کنه! » یا داستانِ آن تورِ ایران‌گردی که کارشان این بود که یک تعداد آدم دور هم جمع شوند و با کمترین هزینه، به دل طبیعت و جاهایی بزنند که کمتر کسی از آنجاها توقعِ خوش گذشتن را دارد: صبحانه‌ای ساده مانند اِملت همراه با دمنوش‌های محلی، درحالیکه از چادرِ مسافرتی‌شان دارند از طلوع و غروب خورشید استفاده می‌کنند و شاخه‌های نارنج و موز و آناناس، به سقفِ چادرشان تکیه زده است! آری. من و او، صحبت‌های‌مان را با قیمتِ بالای کفش در یک بوتیک شروع کردیم و از کنارِ یک چنین مثال‌هایی عبور کردیم و نکته‌ی جالب و البته مهمِ داستان، اینجا بود که ما با یکدیگر بحث نمی‌کردیم! نه اینکه نتوانیم، زورمان نرسد یا چمیدانم در رودربایستیِ هم قرار بگیریم، نه! تمایلی به این کار نداشتیم! هردوی‌مان به اندازه‌ی خودمان، چوبِ بحث‌های شِکمی و « من بهتر از تو می‌دانم » را خورده بودیم و تمایلی به خراب کردن این لحظه‌هایی که می‌شد جورِ دیگری تجربه‌یشان کرد را نداشتیم. چه فهمِ بزرگیست این طرز تفکر! اینکه آدم‌ها بدون آن که تاکیدی برروی کار مهمی داشته باشند، از همان کارهای تزیینی که فقط برای ارضای میلِ به تایید شدن‌مان است و همه می‌دانند منظور چیست؛ بیایند و نیازِ ساده‌ی حرف زدن و شنیدن را برطرف کنند! تجربه کرده‌ام که این، یکی از حیاتی‌ترین نیازهای آدم است؛ لازم‌تر از آب! خوشحالم زیرا خواسته یا ناخواسته، هردوی ما، در آن روزِ زیبا، این قانون را رعایت کردیم و اجازه دادیم تا جریانِ شگفت‌انگیزِ طبیعت، در ما جاری شود و خاتمه‌ی این رابطه، با یک احساس خوب، تمام شود و ما برای قرار ملاقات بعدی، « به امید دیدار » را بر زبان بیاوریم! تجربه‌ی آموزنده و لذت‌بخشی بود! این چه نکته‌ی جالبیست که لذت را در هر گزینه از اتفاقاتِ ریز و درشتِ زندگیِ روزمره‌ات تلفیق کنی! به قول قدیمی‌ترهای دوستداشتنیِ زندگیِ من: « آدمی‌ست و لذت بردن زندگی در لحظه! »