دوری و سکوت

۱۶ آذر ۹۹ لاجرم باید ساکت‌تر از همان ۱۶ آذرهای کم‌سروصدای سال‌های قبلش می‌بود؛ دانشگاهی که دانشجو در آن پرسه نمی‌زند، روز دانشجویش هم می‌شود یک‌سری مدعو در بک‌اند و یک‌سری دانشجوی خسته از فشار آموزش مجازی در فرانت‌اند که اگر حس‌وحالی برایشان مانده باشد، نگاهی به صفحه تلفن همراه یا لپ‌تاپ‌شان بیندازند و ببینند آش تشکل‌ها برایشان چه مزه‌ای بوده؟انجمن اسلامی مستقل تنها تشکلی بود که توانست برنامه روز دانشجوی خودش را به سرانجام برساند؛ سه نماینده جوان تهران در مجلس شورای اسلامی مهمان دانشگاه شدند و به برخی سوال‌های دانشجوها درباره عملکرد مجلس یازدهم در شش ماه اخیر پاسخ دادند؛ از شفافیت تا بودجه و تحریم.بسیج دانشجویی برای ۱۶ آذر قصد داشت هرطور شده پای مسئولان رده‌بالای کشور را به دانشگاه باز کند امام مطابق انتظار در این اوضاع و احوال جواب مثبتی نشنید. اسحاق جهانگیری، معاون اول رئیس‌جمهور، محمود واعظی، رئیس‌دفتر رئیس‌جمهور، محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی و عبدالعلی علی‌عسگری، رئیس صداوسیما مسئولینی بودند که نامه بسیج دانشجویی شریف به دست‌شان رسید ولی ترجیح دادند امسال هم ردپایی از آنها در دانشگاه ثبت نشود.جامعه اسلامی هم صرفا با حضور یکی از اعضای شورای مرکزی‌اش در میزگرد گفت‌وگوی اینستاگرامی دفتر تحکیم وحدت دانشگاه تبریز، ۱۶ آذر را به سرانجام رساند.در این بین انجمن اسلامی به نظر می‌رسید که برنامه‌های مفصل‌تری دارد. شماره یازدهم نشریه دانشجو، نشریه واحد صنفی انجمن اسلامی ۱۶ آذر منتشر و به موضوع دانشجوهای ستاره‌دار و محرومیت از حق تحصیل پرداخت. برنامه اصلی انجمن هم قرار بود یک برنامه مشترک با انجمن اسلامی آزادی‌خواه دانشگاه شهید بهشتی و انجمن اسلامی پیشروی دانشگاه تربیت مدرس برگزار کند اما با توجه به مخالفت هیئت نظارت بر تشکل‌های شریف و تربیت مدرس با برگزاری این برنامه مشترک، در نهایت انجمن اسلامی دانشگاه شهید بهشتی برگزاری برنامه را به عهده گرفت و بچه‌های شریف و تربیت مدرس به حمایت نمادین از این برنامه اکتفا کردند.مصطفی معین، وزیر اسبق علوم، تحقیقات و فناوری، هادی خانیکی، استاد دانشگاه و فعال سیاسی و آرمان امیری، وبلاگ‌نویسی و فعال سیاسی مهمانان این برنامه بودند. معین مطابق پیش‌بینی بخشی از صحبت‌هایش را به ۱۸ تیر ۷۸ اختصاص داد و مدعی شد استعفایش در اعتراض به ظلم وارد به دانشجوها بوده و توقع داشته این استعفا باعث آرامش فضای دانشگاه شود. او فضای کنونی جنبش دانشجویی را هم به هیچ‌وجه به نفع کشور ارزیابی نکرد: «در کشوری که نهادهای مدنی مانند مطبوعات، احزاب، ان‌جی‌اوها و دیگر پایگاه های مردمی شکل نگرفته؛ تمامی سرریز فعالیت‌های مدنی به دانشگاه است که فضایی آگاه است و جامعه به آن نیاز دارد.»خانیکی نیز در صحبت‌هایش به ضعف فرهنگ گفت‌گو در ایران به عنوان مسئله‌ای کانونی و محوری اشاره‌ای کرد: «اگر بخواهیم همه مسائل ایران از قبیل مسئله سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، روابط بین‌الملل، مسائل محیط زیستی و ... را به یک مسئله بکاهیم، به عقیده من به مسئله کانونی ضعف فرهنگ گفت‌وگو می‌رسیم‌ و از ضعف فرهنگ گفت‌وگو به عدم وجود رقابت‌های سیاسی قانونمند، کمبود تحزب و مشارکت اجتماعی و مفاهمه سیاسی می‌رسیم‌.»یک بیانیه اعتراضی و یک نشریه مشترک هم دیگر خروجی انجمن اسلامی همراه با انجمن‌های اسلامی شهید بهشتی و تربیت مدرس برای ۱۶ آذر بود. شماره ۱۹۳ خبرنامه اول قرار بود با تیتر جلد «عصر حصر کنش‌گری» و هم‌نام با عنوان برنامه مشترک منتشر شود ولی گویا تیتر جلد هم مجوز نگرفته و حصر به حبس تقلیل پیدا کرده است؛ یک نشریه با همان چیزی که از انجمن اسلامی برای ۱۶ آذر انتظار می‌رود. اگر از یادداشت‌های دانشجویی انتقادی که نمونه‌اش را زیاد در سال‌های قبل دیده‌ایم و در سال‌های بعد خواهیم دید بگذریم، گفت‌وگو با سیدمهدی غنی، پژوهشگر تاریخ و مبارز سیاسی درباره فضای فعالیت‌ها و کنش‌های سیاسی در سال‌های بعد از ۱۶ آذر ۱۳۳۲ خواندنی به نظر می‌رسد.