شب چهارصد و هشتم یا جمیع اضداد

چشم باز می‌کنم در خانه‌ای که خانه‌ی من نیست. از وقتی در این سرزمین پنجاه ستاره‌ام، یا در شهر خودم بودم و تخت و اتاقم. یا به سفر و خانه‌ی رفیقی، هتلی چیزی.من در شهر خودم، همیشه در خانه‌ی خودم می‌خوابیدم. تا قبل از شش سالگی، جز خانه‌ی مادرجونم، جایی برای خوابیدن نمی‌ماندم. بالش خودم، بوی تخت خودم و آشنایی با حرکت نوار نور روی موکت اتاق خودم، بهم امنیت می‌داد.دیشب، که روی کاناپه‌ای کوتاه‌تر از قدم غلت می‌زدم. زل زدم به سقف. صدای دو خر و پف ناآشنا می‌آمد. من مدت‌هاست به صدای نفس دیگری شنیدن حتی در یک اتاق عادت ندارم. چه برسد به حجم حضور چند انسان دیگر. فکر کردم به شبی که خانه‌ی آقاجان بدخواب شده بودم. آقاجان و مادربزرگ، پدربزرگ مادربزرگم از طرف پدری هستند. والدین خانواده‌ی شلوغ ۱۱ فرزنده. بعد از فوت آقاجان، محسن خان، مادربزرگ، ماهی خانم، بچه‌ها را جمع کرد و گفت شب‌ها می‌ترسد. قرار شد ما نوه‌های ریز و درشت، نوبتی برویم شب پیش‌اش بمانیم. من، آن دخترعموی رفیق رقصم و دخترعمه‌ام، که فاصله‌ی سنی‌مان کمتر از یک سال بود، تصمیم گرفتیم شیفت‌هایمان را یکی کنیم و سه تایی خانه‌ی مادربزرگ بمانیم. نه ساله بودیم و از آشپزی، سیب‌زمینی سرخ کردن و تخم‌مرغ شکاندن در آن را بلد بودیم. شام می‌پختیم، ریز ریز حرف می‌زدیم و حقیقتن بازیگوشی، مجالی برای معاشرت با مادربزرگ برایمان نمی‌گذاشت. آن شب، من و دخترعمویم، رختخواب انداختیم وسط پذیرایی و مادربزرگ در اتاق خودش خوابید. دخترعمویم، واکمن‌اش را به راه انداخت که آهنگ‌های گروه آریان را گوش کنیم. خودش زودی خوابش برد و من ماندم و‌ واکمن، صدای ساعت دیواری، خروپف مادربزرگ و صدای نفس‌های دخترعمویم. چند دور نوار را از سر تا ته گوش دادم و‌ دست آخر، از گناه و ترس توامان تمام شدن باطری واکمن، زل زدم به سقف. چشم‌ام به تاریکی عادت کرده بود و می‌توانستم حضور اشیا، بوفه‌ی چوبی، شکلات‌خوری پر از تافی گاوی و‌ کام کاراملی، شمایل علی، پنکه، پشتی‌ها و ردیف گلدان‌ها را رصد کنم. حجم عظیم شب، دهان باز کرده بود برای بلعیدن روح کوچکم. من گیج از سیاهی، سکوت و تنهایی در رختخوابم وول می‌زدم و سنگینی پتوی پلنگی هم نمی‌توانست خوابم کند.دفعه‌ی اولی که بی‌خوابی به سرم زد، اصفهان، منزل عمه بزرگه بودیم. من و دخترعموی پنج ساله‌ام پیش مادرهایمان نخوابیدیم و رفتیم پیش مادربزرگ. ماهی خانم، قصه‌ای گفت و خوابش برد. من و دخترعمو، در خانه‌ای که چهل نفر بزرگ و کوچک خواب بودند، بیدار ماندیم و پچ‌پچ کردیم. دخترعمویم می‌گفت امشب دزد می‌آید و از هیجان، تا سپیده نخوابیدیم. این اولین عید من، در خانه‌ی عمه جانم در اصفهان بود. از آن به بعد، اکثر عیدها، همان جماعت تولد عروسی بگیر تابستانی، خودشان را از چهار گوشه‌ی ایران، می‌رساندند اصفهان. پنج روز اول، هفت‌سین، عیددیدنی، رقص و آشپزی بود. بعد بزرگترها دور هم جمع می‌شدند و اختلاط، که امسال هم شیراز شلوغ است برای سفر نوروزی. ما می‌رفتیم یزد.دیشب، بیشتر از همیشه، در میانه‌ی معاشرت غروب کردم و‌ در خودم رفتم. به عمه‌ی بزرگ نازنینم پریروز، بعد از قصه‌ی مفصل عروسی‌ها و افترپارتی، زنگ زده بودم یاد خاطره کنیم، جواب نداده بود. پیامی که دیشب دریافت کردم چنین بود:من، مطابق معمول همیشه‌ی این هجرت، اخبار را اتفاقی و در اینستاگرام می‌فهمم. شیمی‌درمانی؟ عمه‌ی محبوبم؟ عمه‌ی عاشق سفر، مهمان‌نواز خوش‌خلقم؟ در جوابش قلب و دست فرستادم؟ احساس بلاهت می‌کنم. من سنم بالا رفته که خبر بیماری عزیزانم را می‌شنوم؟ ای روزگار مسخره! عمه‌ی ما را رها کن! ما از دار دنیا مگر چه خواستیم؟ جز صلح و سلامتی؟ جز عمه‌ی قشنگی که زنگ بزنیم قربانش برویم که عروسی آن عموزاده، حواس‌اش به تقسیم کیک بود و همیشه بلندترین و سبزترین سفره‌های هفت‌سین را می‌انداخت؟ آی روزگار! هوای عزیزای ما رو داشته باش!