"شب دویست و پنجاه و نهم" یا "کلید"

ايستاده بود وسط کلیدسازی. هر كسي از دور امير را مي ديد فكر مي كرد امده ريموت بسازد براي پاركينگ خانه يا زاپاس كليد گاوصندوقش را بگيرد. اخم هايش را در هم كرده بود و مثل يك مدل عکاسی تبلیغاتی، كه نمي تواند قالب ثابت اخم جذابش را رها كند نگاه مي كرد. نگاهش را مي چرخاند و با كفش بند دار جيرش ضرب مختصري كف مغازه گرفته بود. كليدساز، رضا، مرد ميانسالي بود با خط اخمي وسط پيشاني. نمي شد حدس زدچند ساله است و چرا سالها سگرمه در هم بوده. يا اصلا چرا كليدسازي دارد و مثل انشاهاي بچگيش پرفسور نشده.سالها كلي كليد ساخته بود و با سنجاق قفل كمدهاي جارختخوابي را باز كرده بود و كسي نپرسيده بود چرا كليدسازي؟ فقط يك بار وسط كلنجار رفتن با قفل زنگ زده در حياطي، پيرزن طاقت نياورده بود و پقي زده بود زير خنده كه چرا دزد نشدي.رضا، دسته‌ی اول كليد را داغ داغ گذاشت كف دست امير. امير كليد را دست به دست كرد و بعد داغي مطبوع فلزي را مشت كرد. مثل وقتي بچه بود و وسط شهريور دم باز شدن مدرسه ها نان سنگك ها را داغ داغ مي چسباند به سينه اش و با دهان پر ركاب ميزد و دعا مي كرد امسال برگها نريزند و تابستان كش بيايد تا امتحان نقاشي ثلث سه. عاشق نقاشي بود و خط. شطرنجي هاي كودكستان را صفحه صفحه پر مي كرد. يك ماهي مربعي دم مثلثي. يك گل لوزي با برگ هاي سه گوش. روي خط مي كشيد و دستش ذره اي نمي لرزيد. امير كليدها را زیر نور لامپ یتیم آویزان مغازه گرفت. مثلث هاي ريز در هم هاشور خورده بودند و شكل يك ارم بود. ارم بي سليقه گرافيست بي سواد. همه جا پرشده بود از این طرح هاي كج و كوله. پاكت شير، منو رستوران، تي شرت هاي نخي سر چهار راه. کافی بود مثلث ها را نیم سانتی بالاتر حک می‌‌کردند تا یک آرم خوب شود.صدای ناله دستگاه قطع شده بود. رضا کنار امیر ایستاد و كليدها را زير نور لامپ گرفت و فوت كرد. براده هاي ريز اهن نشستند روي كليدهاي ساخته شده به تابلو كه صاحبهاي بي حواسشان نبرده بودند. تمیز و بی نقص. چشمی هم می توانست بفهمد. طوري يدك ها را عين اصلش مي ساخت که همیشه موقع تحویل کلید گیج می‌شد. چند سال پیش سوپري محل وسط جا دادن شير و تخم مرغ در پلاستیک لبخند كجكي زد كه مردم مي گويند از اول اصل كليد را نگه مي داري برای وقتی گم کردند و دهانش را باز کرده بود و خنده اش را ول کرده بود وسط مغازه. كليدساز فكر كرده بود اين هم شد تعريف! يك دزد واقعي!1393امیر اول گفته بود که کیفش را گم کرده است و دسته کلیدش.بعد هم پرسیده بود کسی را می شناسد که یک روزه در چوبی بسازد، چون دزد درش را شکسته است. بعد هم سرش را انداخته بود پایین و با کفش جیرش، براده های آهن کف مغازه را چپ راست کرده بود. رضا می دانست زن امیر، همین پریروز صبح ولش کرده و دسته کلید و عکس شاسی شده ی عروسیشان را گذاشت سر کوچه. عکس، امیر و زنش، عروس و داماد، دست یکدیگر را لب ساحل گرفته بودند و دنباله ی تور زن امیر در هوا ول بود.زن امیر، مثل زن رضا نبود. زن امیر، شبیه زن های دیگر محله نبود. زن امیر، وقتی همان روز کله ی صبح از خانه زد بیرون، سه چیز در دست داشت. یک دسته کلید، تابلوی یک متر در یک متر عروسیشان و یک گلدان مگنولیا. آن روز صبح، زن امیر، پریچهر، از کنار رضا رد شد. کسی خبر نداشت امیر را همین سه دقیقه پیش ول کرده و حالا می خواهد تابلوی عشق هجده ماهه شان را بگذارد کنار سطل زباله ی محله. رضا، زن امیر، پریچهر را تماشا کرد که در روشنای شیرشکلاتی صبح، تابلو را رها کرد کنار سطل زباله. سطل زباله‌ی بزرگ کنار ایستگاه اتوبوس. پریچهر، سنگینی نگاه رضا را احساس کرد و روی پاشنه‌ی راست چرخید و زل زد در چشمهای رضا که تکیه داده بود به کرکره‌ی نیمه باز مغازه‌اش. زن امیر، بدون این که برگردد، دسته کلید را پرت کرد ته سطل زباله و صدای برخورد سنگین فلز با دیواره ی سطل، صدای گربه‌ی خفته آن پشت را در آورد."در رو روش قفل کردم، کلید نداره" پریچهر گفت و با گلدان مگنولیا در بغل، به رضا نزدیک شد.رضا، در تمام عمرش یک زن لخت دیده بود، زن خودش. یک بار هم خاله کوچیکه را وقتی داشت پیراهن نامزدیش را در اتاق پشتی تن می‌کرد تا مادرش بلندی دنباله‌ی لباس را سانت بزند. پریچهر رسیده بود سه قدمی دم مغازه، که رضا توانست خودش را جمع کند. تطبیق سینه‌ی بلورین پریچهر در عکس لباس عروسی دم سطل زباله با پالتوی بنفشی که حالا تنش بود. رضا صورت پریچهر را نگاه نمی‌کرد.پریچهر صورت رضا را می‌پایید و خنده‌اش را نگه نداشت. رضا به صدای قهقهه‌ی پریچهر، چشم از سینه‌هایش برداشت. "کلیداش ته سطله. می‌تونی ببری واسش. عکس هم خواستی مال خودت" پریچهر چرخید و به چشم بر هم زدنی، اتوبوس هفت صبح، او و مگنولیا را برد.1399