بیرون از اتاقم. (۳)

از حضورم توی جمع خانواده، خیلی وقت بود که می‌گذشت. دلم برای بیرون از اتاقم تنگ شده بود! حالا که این فرصت بهم دست داده بود، دلم می‌خواست گوشه به گوشه‌ی خونه رو زیر و رو کنم. دلم برای حال تنگ شده بود. برای چایی خوردن داخل حیاط، توی غروب‌های تابستون. دلم برای درخت گوجه سبز توی باغچه تنگ شده بود. الان که اسمش اومد دهنم آب افتاد!دلم میخواست تلویزیون رو روشن کنم و برنامه کودک ببینم. یه زیر اندار زیرم پهن کنم، یه ظرف پر از تخمه کنم و کارتونِ زورو تماشا کنم و پوست‌هاش رو اینور اونور تف کنم. کاش این خلوتِ من با خودم، تموم نمیشد تا هرکاری دلم می‌خواست انجام بدم!خدارشکر سماور خونه‌ی ما همیشه قُل میزد پس علی‌الحساب خودمو یه چایی مهمون کردم تا توی فاصله‌ی سرد شدنش، برم یه سَری به کابینت‌ها بزنم ببینم اوضاع از چه قراره!بچه که بودم چقدر که این سوراخ سمبه‌های خونه رو نمی‌گشتم! دنبال نخود‌چی‌هایی که مادربزرگم سوغاتی از مشهد میاورد، شکلات‌هایی که مامانم واسه مهمون‌ها می‌گرفت. از آجیل‌های شب عید هم که پیدا کردنشون واقعا مهارت می‌خواست دیگه بماند! راستی چیشد که انقدر زود از اون روزها فاصله گرفتم؛ شبیه یه چشم بهم زدن!من از اولشم آدمِ اجتماعی‌ای نبودم. داداش‌هام همش توی کوچه و محله، با دوستاشون بازی می‌کردن و وول می‌خوردن ولی من بچه‌خونگی بودم. دوستای زیادی نداشتم، همون تکو توکی‌ام که بودن، اکثرا رفیقای اون‌ها بودن که با منم آشنا میشدن.چیزی از توی کابینت‌ها و آشپزخونه دستگیرم نشد و به همون لیوان چایی قناعت کردم. داشتم چایی رو سر می‌کشیدم که یه فکری مثه برق از سرم رد شد: هوس کردم آلبوم خانوادگیمون رو که مدت‌ها بود سراغشو نگرفتم بردارم و خاطره بازی کنم!در‌ها رو باز گذاشته بودم که هوا توی خونه جریان داشته باشه. باد لابلای پرده‌ها می‌چرخید و صدایی شبیه بال زدنِ پرنده رو درست کرده بود. خونه هنوز تاریک بود و تنها روشنایی، نورِ تیر چراغ ‌برق بود که بدون اجازه هرشب از پنجره به داخل خونه می‌تابید: یه سایه‌روشن، شبیه گرگ و میش‌های فیلم‌های درام! چیزی که تمایلش رو نداشتم، روشن کردنِ لامپ بود. یه عادت که توی نوجوانی، اونجا که تازه ترسم از تاریکی ریخته بود باهاش خو گرفته بودم!اونجا که کم کم داشتم به انتخاب دوست بصورت جدی فکر می‌کردم. از بین آدم‌ها که موفق به اینکار نشدم، ناچار با تاریکی آشنا شدم. یه دوست صمیمی که ایراد‌هامو بهم یادآوری نمی‌کرد! به دور از حضور هر آدمی، شب که میشد، طبق قراری که همیشه بهش پایبند بود، سراغمو می‌گرفت و دستم رو توی دستاش میزاشتم و باهم به سفر می‌رفتیم.اما توی تاریکی که نمیشد دنبال آلبوم بگردم؛ جاش رو هم بلد نبودم وگرنه از روشِ حدس زدن که هرشب توی گشت و گزارِ شبانم ازش استفاده می‌کردم، کمک می‌گرفتم! دنبال گوشیم گشتم تا با نورِ چراغ‌قوه‌اش به کارم برسم. نبود. سرجاش نبود. توی جیب شلوارم نبود. زیر بالشتم هم نبود. بیخیالش شدم چون یه ندای درونیِ قوی، بهم می‌گفت که ازین به بعد به نور احتیاج نداری! بازم به حرفش گوش دادمو شبیه یه کاربلد رفتم تا به کارم برسم.با یه اطمینانِ خاص، انگار که می‌دونستم کجا باید برم سروقتش، راهمو سمتِ کمد دیواری کج کردم. کمد دیواری، توی اتاق بابام اینا بود. بازم اونجا! همون نیرویِ قوی، بدونِ معطلی وارد اتاق شد و منم پشت‌سرش رفتم داخل. چهارپایه رو از کنار دیوار برداشتم و گذاشتم زیر پام. دستمو به دستگیره‌ی طبقه‌ی بالایی رسوندم و خودمو آروم کشیدم بالا.جاپام رو محکم کردم و داخل اون طبقه رو سرک کشیدم. یه حجم از کارتن و پلاستیک که روی هم چیده شده بود و نورِ کم، نمیزاشت فرقشون رو از هم تشخیص بدم. روی پنجه‌ی پاهام وایستادم تا فضای بیشتری رو ببینم. چند تا خرت و پرت رو کنار زدم، بدون اینکه به صدای خش خش‌شون توجه کنم. درنهایتِ خونسردی، دستمو دراز کردم. نوک انگشتام یه تیکه پارچه رو لمس کردم. کشیدمش، ولی از جاش تکون نمی‌خورد. در عینِ بی تعادلی، همه‌ی زورمو رو زدم که یهو زیر پام خالی شد و با پشت خوردم زمین. همراه من، یه کیسه‌ی پارچه‌ای و چند تا پلاستیک و کارتن هم به کفِ اتاق سقوط کردن!حدسم درست بود، کسی توی خونه و داخل اون اتاق نبود. یه تکونی به خودم دادم و خودمو به کیسه‌ی پارچه‌ای رسوندم که توی اون نور کم، مشکی بنظر می‌رسید. بله، با موفقیت آلبوم عکس خانوادگیمون رو پیدا کرده بودم! رفتم داخل حیاط تا زیر نور ماه و مخلوطش با تیر چراغ برق، مشغول ورق زدن عکس‌ها بشم!بیرون از اتاقم. (۲)