فرناز جعفرزادگان

بانو "فرناز جعفرزادگان"، شاعر و منتقد و محقق ادبی ایرانی، زاده‌ی جمعه ۱۳ آبان ۱۳۵۶ خورشیدی در شیراز است. او از کودکی و به‌صورت جدی‌تر از سال ۱۳۷۶ سرودن شعر را ابتدا با شعر کلاسیک (غزل، دوبیتی، مثنوی و… ) آغاز نمود و در سال ۱۳۸۶ چند شعر از ایشان در مجموعهٔ شعر زنان فارس و در سال ۱۳۹۱ چند غزلِ وی در کتاب غزلسرایان فارس به کوشش صدرا ذوالریاستین به‌چاپ رسید. در فروردین ۱۳۹۲ مجموعه شعرهای کوتاه ایشان با عنوان «ثانیه‌های گیج»، که حاصل شعرهای دههٔ ۸۰ است، توسط نشر لیان به‌چاپ رسید؛ این مجموعه شعر در سال‌های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ به‌ترتیب به چاپ‌های دوم و سوم رسید. از جعفرزادگان کتاب دیگری به نام «آدم از کدام فصل به زمین افتاد» در فرودین ماه ۱۳۹۵ توسط نشر شانی به‌چاپ رسید. کتاب شعر دیگری از او به نام "زنی میان دو تاریکی"، توسط نشر مروارید در تهران، منتشر شده است.چند شعر از ایشان در کتاب دوزبانهٔ «زیر درخت سیب» به کوشش پرویز حسینی در سال ۱۳۹۶ به‌چاپ رسید. همچنین چند شعرِ وی توسط خالد بایزیدی به زبان کردی و توسط بونا الخاص به زبان انگلیسی و توسط یعقوب نامی‌ به زبان‌های اسپانیایی و آذری ترجمه شده است.او که همسر ایرج زبردست شاعر نامی رباعی‌سرا است؛ فارغ‌التحصیل رشته‌ی کامپیوتر است.▪︎نمونه شعر:(۱)به اندوهی افتان و خیزان آمدمبه گورستانی شدمهمه گورها بی‌تن همه تن‌ها بی‌من و من بی‌کفن آرمیده در خویش سنگی، نقش زنسنگی، رد مردو هر سنگ یک امضا مرده و مرداردر مراوده با خاکشیون آمد از هر سو سو سوسو س‌س هیس:این‌جا هیچ نگاهی نمی‌دود سوسویی راو صدا به صدا نمی‌رسد صدا:س‌س هیس "به اندوهی مشین، کین دور گردون/ صدای بی‌صدایی می‌رساند"و تن‌ها، بی‌من به جست‌وجوی من رفتند. (۲)به اشاره‌ای که ریخت از ماهبه استعاره‌ی دریا به اندوهی که با آه خندید به تکانتکانماهیان ریخته از تن به فالوس برآمده‌ی ماهخورشید به تن دارمبه تمایزِ آمدن از شدنبه ریختن به بودنِ قبل از تن که تناسبی نمی‌ریزد در معنی به آن هراسِ سرشار از نگاهو آه‌های غمازمعشوقه‌ی بسیاری بودمبی‌آن‌که بدانم بی‌آن‌که بخواهم به روییدن گندم از چاهکه در تن جاری‌ست جر خورده آرزو،من گریزان‌تر از تن است به آشوبی که بریزد در رویا گناه بی‌دندان من بخند بخند که گیسو داده‌ام در خیال دریا و موج موج آتش که در شبم می‌ریزدلب از لب برچیدمبه ضیافت سلامثواب رقصیده‌ی من بریز از هوابتاب بر آفتاب برآمده از نگاهکه شب بی‌ماه از آسمان می‌گذرد.(۳)گیرم که ماه بخواندمبا نانی که در گلو مانده چه کنم ماما بگو از بند باران که اشکی نماندهخنده آمده بوداشک را در آستین بریزمشب را لای چادر،بخوابانم تا از دنده‌ی چپ بیدار نشوم گلو را حرف بریده....آنا، نا ندارملقمه‌ای به استراحت ماه و ستارهبپیچم و گلویی به آفتاب تازه کنم آب از سر گذشته می‌گذرماز سری که آسمان ندارد وتنی برای خاک...مادرمرا به زهدان برگردانتا تاریکی معنایی دیگر گرددکه در نانبند است وناف را از بند باید برید.(۴)نعره می‌کشد جیمی که افتاده از جهانهانهان ای سیاوشان خفته در آزادی وتن هانهان ای دروغ بیدار شدهمن آگاهی‌ی ناگوارمبر گور حنجره‌ی مردمانی که درد می‌شناسدشانو اندوه‌های دست‌جمعی که با چهره‌ها حرف می‌زنند این زاری رازها داردبا جناغ سینه‌ها وقتی کل می‌زند دردبر داغ رخش‌ها حالا که رد عبور تن تنیده بر تمدن زردنه تو نه او نه من نمی‌دانیم حرف تابوت راکه مرده می‌شناسد عصدای متروک رفتن را. (۵)به آمیختگی باغ دل دادیم به دری که به دره خو کرده بودبه سنگ‌هایی در بستر علف به سادگی گندم و داس...چیده شدیم در چینه‌دان سخن در زبور بی‌زبانآوازها زبانه کشیدند تقدس از سوختن آمد وسوزاند درخت‌ها را......چگونه به دروغی سبز شودجنگلی که به داغ نشسته.(۶)بدرود آبروبدرودکه داغم کردیمیان این همه همهمه چشمم آب نمی‌خورداز این عابر بی‌قدمکه ذره ذره آب شد در هیاهو آبآبی که رفته، بر نمی‌گرددو من بر گِرد این خیزابنشسته بر می‌خیزمآب را سر می‌کشم در آینه به چهره‌ای می‌نشینم که با آب بیدار شد گاهی یک استکان آبجهان را آفتابی می‌کند.(۷)جادو می‌کند عبوردر ایستادن حرفبه قامت پیامبری از جنس واژهمن باکره‌گی ماه در گر گرفتگی دشتانم وقتی که در نجابت غروبمارها می‌خزند در آستین مارهایی که می‌خواهند عصا شوند تا ما رابه قدم‌هایی نامرئی برسانند دیگر اعتمادی به راه نیست باید به چشم‌هام ایمان بیاورم.(۸)ای فکر جذام گرفته کلاف سر درگم‌ات رابه گور که می‌سپاریکه در باور علف‌های هرزبه سرزمین مغزهای مردهسلام می‌دهی برگردبرگرددیگر نه ایوبی ماندهو نه گیسوی زنی تا صدای شیون تمام زنان جهان باشد.(۹)آوارگلوی درد را می‌گیردو صدادر آرواره‌های ترس خرد می‌شودداغ نام دیگر سرزمین من است نشانی‌ی آتش‌هایی که خاموش نشد و خاموش شد نشانی ی آتش نشان‌ها ...اینجا در قلب انسانآتشی روشن است و تنها دهان آوارجای همه‌ی شعله‌ها فریاد می‌کشد.(۱۰)شب ستاره را نمی‌دید و جنگل درخت را و تو مرا من از مه نیامده بودمکه خورشید را از من گرفتی.(۱۱)خواب دیدمپرستویی در آسمانبه دنبال لانه‌اش می‌گشت و نمی‌دانست کسی جز باد نمی‌داند انتهای آسمان کجاست.(۱۲)با کلمات ساده به فکر فردا باشکه ماه با تو می‌شکفد و اگر شعر نباشد دریا هم در سکوتی عمیق بخار می‌شود.(۱۳)ای آبی سلیس ای جزر و مد اتفاقچشم‌های خیس من با تو ماه سیبی‌ست که هر شب در دامن جاذبه‌یزمین می‌افتد.(۱۴)یکی یکی درها بسته می‌شد و من، به پنجره‌ای فکر می‌کردمکه رو به غروب باز می‌شد.(۱۵)چراغی در این حوالی در چشم وقت سوسو نمی‌ریزدچقدر این جاده از مسیر دیروز پر است چقدر با تو بودن رابه خاطر فردانفس می‌کشم.گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی