داستان: قلم

فاطمه باقری / ورودی ۹۵ رشته بهداشت عمومی / دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیThe burden of freedomقلمم نیست گمش کرده ام شما قلم مرا ندیدید ؟! نه ... همه جا را گشته ام لابه لای کتابها ، زیر میز ، حتی در جاکفشی ... نیست ... قلمش کوچک بود و هر دو طرفش را تراشیده بودند روی بدنه ی چوبیش جای دندان گزیدگی های زیادی بود انگار کسی به رسم عادت بچگی استرسهایش را با جویدن یک قلم آرام می کرد قلمش ته نداشت از این قلم های دوسر البته تا یادم می آید اینگونه بود شاید هم یکطرفش را پاک کن گذاشته بودند من آن را از جایی نخریدم یک زندانی آن را به من داد چشم هایش آنقدر گود رفته بود که اشکهایش سرازیر نمی شد آنجا دلمه می بست گاهی به میله های زندان می چسبید و خطوط راه راه پیراهنش را با آنها هم نوا می کرد وقتی می خندید دندانهای قهوه ایش را بیرون می انداخت .خودش را با قند خوری هوشیار نگه می داشت وقتی برای گرفتن خبر از یک اعدامی به آنجا رفتیم دیدمش دستش را دور گردنم را کشید مثل آدمهای زامبی دیده خشکم زده بود مرا به سمت ِ دراز کرد و از لابه لای میله ها نخ دوربین خودش کشاند و از لابه لای میله ها بین انگشتان پینه بسته اش یک قلم به من داد گفت : تیز است ...! دندانهایم را از هم باز کردم و با لرزش صدایی که نمی شد پنهانش کرد گفتم: چه چیز ؟ ... چشمهایش را بر نوک قلم متمرکز کرد و ِ گفت : نوکش ... نوکش تیز است و بعد با چهره ی جن زده اش شروع به خندیدن کرد خنده های تیک دار عصبی ... عکاسها اطرافش جمع شدند نور دوربینهایشان چشمهای او را می بست دستش را جلوی چشمهایش گرفت و در گوشه ای از تاریکی خزید من قلم را آهسته در جیبم فرو کردم چند روز بعد عکس لبخندش را در روزنامه مان چاپ کردیم چشم هایش را بریدند و از زیر بینی لبخندش را چاپ کردند و سرتیترش را زندند : لبخند در زندان ! .... آن عکس مرا یاد قلم انداخت آن قلم دوسر ... دقیقا نمی دانم چه خوره ای به مغزم افتاد که می گفت : من باید با او بنویسم اوایل مثل تمام قلمها بود اما پیشینه اش ، کنجکاوی مرموزی را در وجودم همراه می کرد چرا او به من یک قلم داد ؟! مگر به یک زندانی هم قلم می دهند ؟! تمام این سوالها هیجان نوشتن با آن قلم را برایم به وجود می آورد اما کم کم سکوت تودارش مرا به دردسرهایی که گمان می کردم تصادفی است هدایت می کرد. آن سری که هوا را می نوشت و روی کاغذ نبود برای خودش فرمانروایی می کرد یک بار چشم سردبیر را خراشید و کلی ماجرا به بار آورد نزدیک بود همین چند دانه پول سیاه روزنامه نگاری هم قطع شود بار دگر وقتی آبدارچی نزدیکم شد و می خواست برایم روی میز چای شیرین بگذارد قلم از کنار گونه اش گذشت آن شد که گفتند باید سر قلم را پاک کن بگذاری من آن شب روح سرکش آن زندانی را در قلم دیدم یک روح گرم در میان چوب سرد قلم آشیانه کرده بود یک روح گرافیتی که به سر و صورت تمام رجاله ها خط می انداخت رجاله ها هر از چندگاهی به چاپخانه می آمدند و با شکمهای پی گرفته و انعطاف پذیرشان از باریک راه های انبار کاغذ عبور می کردند تمام کاغذهای سفید در انبار ذخیره می شد روی در انبار بایک میخ کج و معوج علامت سیگار نکشید ( احتمال آتش سوزی ) را آویزان کرده بودند هرگاه رجاله ها به آنجا می آمدند سردبیر خودش سیگارشان را روشن می کرد همه دور یک میز می نشستند اما رجاله ها پا روی پا می انداختند و با صورتهای بی استخوانشان می خندیدند و در نهایت خاکستر آهسته ی سیگارشان بر کاغذها می نشست سردبیر با قسمت پاک کن دار قلم می نوشت می گفت: با آنکه گاهی شیطنت می کند اما از وقتی آمده است چاپخانه رونق گرفته ! ... آن قلم کشش عجیبی را ایجاد می کرد خودش به دنبالت می آمد شاید گاهی صدایت می زد و تو ناخواسته درگیر نوشتن با اومی شدی بعد از چند باری که سردبیر با آن قلم نوشت و روزنامه هایش خریداری شد ایمان آورد که آن برایش شانس می آورد همه جا همراهش بود در چاپخانه ، انبار کاغذها حتی وقتی حمام می رفت قلم را با خودش می برد چندباری او را دیدم که مثل دیوانه ها در گوشه ای خزیده بود و با قلم حرف می زد او اصلا اهل درد و دل با آدمها نبود اما گاهی ساعتها به قلم خیره می شد و با چشمهایش هزار راز نگفته را می گفت چند روزی غذا نمی خورد آن قلم هم خواب شده بود و هم خوراک گاهی فکر می کردم که دیگر وقت آن شده که سردبیر را به تخت ببندیم و از قلم ترکش دهیم این حجم از دلبستگی بی گمان از آن نبود که او شبها آستینش را بالا می زند و با نوک تیز قلم به خود تزریق می کند و حرفهای عجیبی می زد که شک ام را بیشتر می کرد مثلا گاهی تلو تلو خوران با بدن لاجونش فریاد می زد و می گفت : باید در نهایت نشئگی نوشت ... در انبار کاغذ سیگار نکشید ... کاغذها را سفید بگذارید ... روزنامه نگارها به او می خندیدند و می گفتند :سردبیر یا شاعر شده است یا دیوانه !... اما من احساس می کردم آن قلم ، تازه جرئت از دست رفته اش را به او بازگردانده است قلم برای سردبیر حکم الکلی را داشت که وقتی همراهش بود از هیچ چیز نمی ترسید حتی از رجاله ها !.. بعد از مدتی قلم خدایش شد یک شب وقتی لابه لای کاغذها دنبال خبر کهنه ای می گشتم صدای گریه ی گلوله شده ای از ته انبار می آمد صدای کنجکاوی مرا برانگیخت انگار کسی در خود قوز کرده بود و گریه می کرد و نمی خواست کسی ، خفه ی گریه صدایش را بشنود با کمر باریک خود از باریک راههای انبار عبور کردم و به دنبال صدا به انبار کاغذ رسیدم سردبیر آنجا بود چشمهایم را تیز کرده ام تا بفهمم آنچه را که می بینم حقیقت دارد سردبیر بر روی موکت سرد انبار زانو زده بود و قلم را رو به رویش گذاشته بود و به سمتش سجده می کرد و با عجز و لابه و صدایی نامفهوم زیر لب کلماتی را زمزمه می کرد چشمهایم را بستم و چند باری وحشت بالا آمده از گلویم را قورت دادم آهسته به سمتش رفتم لابه لای پلکهای کم مژه اش خیس بود و مردمکهای باریکش را خمارتر می کرد تا مرا دید خودش را جمع و جور کرد و نجوا کنان گفت : هر چه زودتر قلم را از این جا ببر ... اصلا ... اصلا آن را بسوزان ...نمی دانم غرقش کن ...دیگر نمی خواهم ببینمشمن او را نمی فهمیدم سردبیر مثل جسم گنگی شده بود که همواره با خودش در تعارض بود اما در آن انبار کم نور دستهای عرق کرده ی مرا گرفت و قلم را در آن مچاله کرد و گفت : از این جا دورش کن قلم را برداشتم و تا خانه یک نفس دویدم هوا تاریک بود و صدای نفسهای باد هم نمی آمد اما در درون من ، کتری آب گرمی قلهای اولش را می زد و می خواست به جوش بیاید سوالهای زیادی به در و دیوار مغزم چنگ می انداخت و هر چقدر سریعتر می دویدم جلوتر از من می آمدند فکر آن زندانی و قلمش دوباره در ذهنم تداعی شد و تا پشت خانه آمد وقتی کلید را پشت در چوبی خانه انداختم فهمیدم در باز است اضطراب در بدنم منجمد شد و از میان انگشتانم تراوش می کرد آرام وارد خانه شدم هوای خانه روشن بود و صدای ورق خوردن کاغذ از اتاق کارم می آمد انگار کسی آنجا بود و دنبال چیزی می گشت آرام قلم را از جیبم در آوردم و نوک تیزش را چون سلاحی سرد از لابه لای انگشتانم بیرون آوردم و به سمت صدا رفتم وقتی به اتاق رسیدم از ترس مبهوت شده ام زندانی آنجا بود و پشت به من در لابه لای کاغذها دیوانه وار دنبال چیزی می گشت آهسته آهسته به کمر خمیده اش نزدیک شده ام و سعی کرده ام نفسهایم را شمرده شمرده بیرون دهم قبل از آنکه می خواستم با قلم گردنش را سوراخ کنم با صدای دورگه ای پرسیدم : چرا به اینجا آمدی ؟! ...به دنبال چه می گردی ؟! بعد از مکثی کوتاه صدای خنده اش بلند شد و شانه هایش شروع به لرزیدن کرد وقتی صورتش را به سمتم برگرداند چشمهایش نبود ! ... یک بینی بود با دندانهای بیرون زده دستهایش را بالا آورد و کورمال کورمال شروع به لمس صورتم کرد و شادمانه گفت : پوستت یخ کرده است و چشمهایت درشت تر از حالت طبیعی است خشکت نزند تو که آدم بی چشم زیاد دیده ای ! چشمهای مرا ندیدی ؟! ... و بعد بی تعادل شروع به راه رفتن کرد همانطور که به در و دیوار می خورد یکدفعه فریاد زد : آه ... چشمهایم اینجاست بین کاغذ پاره ها می توانم بویش را بشنوم ...! با انگشتش کمی خود را خاراند و هوا را بو کرد بعد از مدتی چشمهایش را از لا به لای کاغذ پاره ها بیرون کشید و دوباره آن صورت اخته شده اش را به سمتم برگرداند و گفت : چسب داری ؟! می خواهم این چشمها را وصله کنم ... در دنیایی بودم که اصلا نمی دانستم خواب است یا واقعیت و یا وهمی است از ترکیب آن دو ... چهره ی غریب آن زندانی مرا به زمین میخکوب کرده بود و حجم غلیظ ترس و تعجب تا پشت چشمهایم بالا آمده بود چند بار خودم را نیشگون گرفتم تا درد کار خودش را بکند و مرا به همان تخت خوابی برگرداند که از خواب می پرم و می گویم : همه اش خواب است ... اما چشم که باز کردم هنوز زندانی آنجا بود و رو به روی آینه سعی به وصله کردن چشمش داشت قلم را از من گرفت و خط چشم آهسته ای به آنها کشید دوپاک کن از جیب هایش در آورد و در گوشهایش کوفت و پاک کن سر قلم را هم در انتهای حلقش گذاشت دهانش را باز کرد و من چون جسم سرد هیبنوتیزم شده ای با او همراه شدم و دهانم را باز کردم او قلم را به صورت عمودی چون حبه ای گیلاس در ته حلقم انداخت و من بدون هیچ حرفی ، به سرعت آن را قورت دادم چشمهایم را که باز کردم در چاپخانه لابه لای کاغذ پاره ها بیدار شدم در گوشم صدای سوت تیز و کش داری می پیچید که تمام مغزم را پر کرده بود انگار با یک ماشین سنگین تصادف کرده باشی و وقتی در میان جاده بلند می شوی در کمال تعجب همه جای بدنت سالم باشد گیج و مبهوت سعی کردم روی پاهای ناتوانم بایستم و یکبار دیگر تمام افکار پاشیده ی مغزم را جمع و جور کنم اما گلوله ی ناگهانی اتفاقات تمام مغزم را پریشان کرده بود در فاصله ی کوتاهی از این سردرگمی حالت تهوعی به سراغم آمد، این تهوع چراغهای خاموش مغزم را روشن کرد و آخرین تصویر ذهنیم را به یاد آورد " من قلم را قورت داده ام ؟! " انگشتم را ته حلقم انداختم و سعی کردم هر آنچه که خورده ام را چیز دیگری آنجا، بالا بیاورم اما جز چند تکه نان تفاله و سیب زمینی خمیرشده و محتویات ناشناخته ی دو روز قبل نبود به یاد آوردم که آخرین بار لابه لای کاغذها دنبال خبر کهنه ای می گشتم که صدایی مرا به سمت انبار کاغذ کشاند با بدن تحلیل رفته ام به سمت انبار کاغذ دویدم همه جا تاریک و دست نخورده مثل روز اولش بود انگار روی تمام اتفاقات ملحفه ی سفیدی کشیده بودند و همه چیز بی خبر از واقعیت امشب ، مشغول تکرار خود بود من در استخر شیری غوطه ور بودم و چشمهایم جز سفیدی چیز دیگری نمی دید.1نظم و سکوت اشیا مرا قانع کرد و دست و پای مغزم را سامان داد لبخند نگرانی بر لبهایم نشست و گفت : همه چیز یک خواب بوده است ... اما صدای گریه ی سردبیر هنوز در مغز خالیم می پیچید و آن حالت عجیبش دلشوره ای بر دلم می انداخت سعی کردم به خانه برگردم و با تمام خستگی هایم بخوابم اما خواب از من گریزان بود صبح آن روز وقتی به چاپخانه رفتم سردبیر را دیدم معمولی تر از همیشه بود با حالت یکنواختی رو به روزنامه نگارها کرد و با صدای پرسشگری گفت : قلمم نیست گمش کرده ام شما قلم مرا ندیدید ؟! ... یکی از روزنامه نگارها از دور فریاد زد : حتما همه جا را نگشته ای ؟ سردبیر با حالت سردرگمی گفت : نه ... همه جا را گشته ام لابه لای کاغذها ، زیر میز حتی در جا کفشی ... نیست نمی توانستم جلوی هجوم افکارم را بگیرم سوالهای زیادی در درونم به هم می خورد و دوباره ته نشین می شد می خواستم از پشت میز بلند شوم و تمام ماجرای دیشب را تعریف کنم اما آنقدر همه چیز غیر قابل باور بود که اصلا نمی دانستم باید از کجا شروع کرد سرم را پایین انداختم و خودم را سرگرم کاغذها کردم تا از من چیزی نپرسد چطور می توانستم بگویم آن قلم را قورت داده ام غیر واقعی تر از آن بود که بخواهد باورش کند سردبیر در مسیرش مکث کوتاهی کرد و از من گذشت سعی کردم همه چیز را فراموش کنم اما وقتی سعی به فراموشی چیزی داری همانقدر آن چیز فراموش نشدنی است2روزها آرام سپری می شد و از آن شب عجیب درد آرامی با من همراه شد گاهی در سمت چپ بدنم می پیچید و از پشت ، به خارج می رفت اوایل به آن توجه ای نداشتم اما کم کم احساس کردم سمت چپ قفسه ی سینه ام متورم شده است و این تغییرات تدریجی آنقدر آرام پیش می رفت که اصلا متوجه ی آن نبودم که ده کیلو کم کرده ام و از من جز جسم زرد و ریز جثه ای چیز دیگری نمانده است، بعضی از روزها وقتی روزنامه ها را ورق می زدم جای تورم پوسته پوسته می شد و فرو می ریخت گاهی نفس کشیدن را برایم سخت می کرد و سینه ام صدای خس خس می داد. بعد از گم شدن آن قلم با آنکه روزنامه ها به فروش نمی رفت اما چاپخانه بزرگتر می شد سردبیر بعد از آن دوره ی دیوانگی، عاقل و آرام شده بود، درگیر شوخی با روزنامه نگارها نمی شد و بیشتر وقتش را در انبارکاغذ با رجاله ها می گذراند این درد پیوسته باعث شد تا کمتر به چاپخانه بروم و برای پر کردن وقت خود بیشتر از نوشتن به روزنامه خوانی بپردازم هر از گاهی به چاپخانه سر می زدم با آنکه بزرگتر شده بود آن شور سابق را نداشت احساس می کردم آن هم دچار درد نهفته ای شده است که نمی دانست بعد از این دوران پیله گی دیو به دنیا می آورد یا فرشته ... چاپخانه بزرگ بود اما هرگاه دور یک میز با رجاله های خوش دوخت می نشست به اندازه ی باریک راههای انبار کوچک می شد گاهی به گوشه ای می خزید وگریه می کرد و به خاطر گم وگور کردن قلم که نمی دانستم علتش چیست از رجاله ها پول می گرفت درد مرا عاجز کرده بود و دمل بزرگی روی قلبم ایجاد شده بود که دوا و درمان به کارش نمی آمد آن روز با پاهایی که دگر تحمل وزن بالاتنه ام را نداشت و می لرزید به چاپخانه رفتم تا تمام حساب باقی مانده را تسویه کنم و عذرم را بخواهم اما وقتی به آنجا رسیدم چاپخانه آشفته و به هم ریخته شده بود و تمام کاغذها در هم رفته بودند سردبیر از انبار کاغذ با صدای بی پرده ای فریاد می زد : من دگر چیزی را پنهان نمی کنم ... شما افراد زیادی را به خاطر یک قلم کشته اید و حالا یک بیچاره بی گناه به جای شما رجاله های بی استخوان در زندان است تیتر خبرش را خودم خوانده ام فردا او اعدام می شود ... من دیگر تحمل این کثافت را ندارم حتی اگر اینجا را از طلا هم بسازید همه چیز را می گویم ... حرفهای او مرا از دنیای غوطه ورم خارج کرد سعی کردم همه چیز را بار دیگر کنار هم بچینم و خاکستر فراموشی آن شب تاریک را روشن کنم یکی از رجاله ها با صدای کلفتش و تلخ خنده ای که نمی توانست در صدایش پنهان کند گفت : مردک ...مگر می شود کسی را با یک قلم کشت ؟... در دستم چند ورق روزنامه بود احساس کردم صدای خنده ی چاپخانه را می شنوم صفحه ی سفید روزنامه را باز کردم سر تیترش را نوشته بودند "قلم قاتل !... سه قطره خون3 روی صفحه ی سفید روزنامه چکید، پیراهن آبی تنم دایره وار قرمز شد و صدای باز شدن آن دمل چرکی روی قلبم را شنیدم. وقتی دکمه های لباسم را باز کردم قلم آنجا بود و جوانه ی سبز کوچکش از قلبم بیرون زده بود . امروز هوا آفتابی است من بی وزنتر از همیشه ام قلم خوب رشد کرده است برگهای سبز او به من می خندند .برای ورود به کانال تلگرامی نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید