روزنوشت

خیلی وقته روزنوشت ننوشتم در نتیجه یادم رفته چندتا تا حالا منتشر شده و بله تنبل هم هستم و الان زورم میاد برم چک کنم، پس شماره گذاری نمی‌کنم :). خیلی جالب شده وضع. سر شلوغی بسیار در دو سه ماه گذشته. رسما خانواده رو نمی‌بینم. کلا درحال دویدنم. صبح تا شب. خوشحالم، نگرانم، گاهی بار روانی انقدر بالاست مغزم قفل میکنه. ولی در کل زندگیه دیگه. فقط موهامون سفید شده :). رکورد زدم این مدت. شاید 8، 9 کتاب خوندم. از نمایشنامه تا داستان کوتاه های چخوف، تا کشکول شیخ بهایی (تجربه باحالیه خواندن این کتاب) و یک ماهی میشود درگیر کتاب "روانشناسی توده ها" هستم. رکورد خوبی بود، امیدوارم حفظ بشه.. یه مدتی میشد از تاکسی گردی هرروزه، دور بودم ولی حالا دوباره هرروز درگیرش شدم. جدای مسائل مختلف، کف جامعه رو دیدن همیشه جذابه. ما که کاره ای نیستیم ولی این صحبت های تو تاکسی بین مردم عادی و تقریبا قشر متوسط به علاوه این دانشجوهایی که من دارم می‌بینم نگران کننده است. جناب جمهوری اسلامی، بحران مشروعیت شروع شده. نگی نگفتی.... دقیقا هفته پیش، پنج شنبه دوتا کلاس دانشگاه رو پیچوندم و مستقیم رفتم تهران دفتر جیوگی و دو ساعت تمام با میلاد دخانچی و بقیه بچه های دوره لنز نشستیم و گپ زدیم. لحظه لحظه اش می‌ارزید. کیف کردم. بعدش هم منو پل طبیعت، چه ترکیبی عالیجناب :)البته از بس هوا آلوده بود، سر جمع شاید 10 دقیقه طرف پل بودم و بعدم برگشتم. ولی این کشف علاقه ها خیلی چیز خوبیه. پیاده روی تو شهرهای مختلف و کیف کردن از دیدن زندگی داخلش برام جذابه.. یه روزهایی (شاید هر دو ماه یه بار) می‌بینم که حس هیچی رو ندارم. دلیلش رو نفهمیدم ولی راهکارش رو چرا. وضو می‌گیرم و میرم سراغ سجاده. گاهی اوقات تا نماز رو شروع میکنم، گریه می‌کنم. این گریه برام خیلی مقدسه. گاهی اوقات حتی نمی‌دونم چرا ولی چون پیش خوب کسی اتفاق می‌افته بدجور حسش خوبه. انگار یکی دستش رو میکشه رو سرت و میگه عیبی نداره، درست میشه :) قابل توصیف نیست واقعا. . یه بیگ دیسیژن گرفتم (هرچند هنوز کامل اجرا نشده) ولی یه تغییر لاین اساسی برای آینده گرفتم و به شدت هیجان زده ام. البته قرار نیست خیلی زور بزنم، یه جورایی میخوام یه تیر تو تاریکی بندازم ولی خب برام مهمه ببینم چه نتیجه ای به همراه داره.. هرروز به اینکه از دست آدمها فرار کردم افتخار میکنم. تنها فرار شجاعانه زندگیم. رنج، تنها حاصلیه که از مردم به شما میرسه. فرار کنید و زندگی کنید، گوربابای هرکی حرف زد. به استراتژی جدیدی هم رسیدم، کلا در بحث میگم: "باشه تو خوبی :)". خیلی جالبه که خودم یه روزهایی تا مرز فروپاشی روانی میرم و بر میگردم و بعد در عین حال سعی میکنم به بقیه دوستام این امید رو بدم که نه هنوز میشه زندگی کرد. از حرف توخالی بدم میاد.صریح چت کرده بودم ولی لازم بود :). هر روز صبح از جلوی یه مسجدی رد میشم. داخلش یکی دوبار رفتم، خیلی تمیز نیست ولی نمای گنبد بیرونش برام شاهکاره. هر روز چشمم که میخوره به گنبدش این شعر مولوی رو زیر لب میخونم:جان منی جان منی جان من / آن منی آن منی آن منشاه منی لایق سودای من / قند منی لایق دندان من. یه نیت خیلی بزرگ دارم، کاش بشه و کاش شرمنده نشم. احساس میکنم مسیر اون اثر تو دنیا رو پیدا کردم. تلاش برای انسان بودن شاید بزرگترین کاریه که باید انجام بدم.. خاطره میلاد دخانچی از مواجه‌اش با دوستانِ تونل وحشت حجاب خیلی برام جذاب بود. این لفظ "مذهبی صورتی" و "انقلابی صورتی" رو از اینا بگیری طرف موجودیت زندگیش رو از دست میده. البته دلیل هم داره این وضع، خیلی هم دلیل جالبیه از طریق عرفان نظری میشه بهش نگاه کرد، ولی خب به قول صادق ترین فرد حال حاضر ج.ا: "مملکت دست حزب اللهی هاست." ما شهروندان درجه دو رو چه به بحث و اعتراض؟ خلاصه که عزیزم شالت.... کل زندگی منو ازم بگیرید ولی این چاوشی و شجریان رو نه. خلسه کامل رو میشه تجربه کرد.. دو هفته پیش عروسی بودیم. طبق معمول من که از 3 ساعت مراسم 2 ساعت بیرون تالار بودم، برای 10 سال آینده هم عکس پروفایل گیرم آمد. ولی جالبی قضیه این بود مادرم و خواهرم رفتند دنبال ماشین عروس، منو پدر برگشتیم خانه و جلو در یادمان افتاد کلید نداریم. یکساعتی تو ماشین نشستیم تا مادر از راه برسد و در را باز کند. ولی این یکساعت به معنای واقعی کلمه لذت بردم. دوتایی شجریان گوش دادیم و آخر شبی فیض الهی رو تجربه کردیم :). حقیقتا آدم رفیق آدم حسابی داشته باشه زندگی رو خیلی بهتر زیست میکنه. خودتون میدونید و میدونم که میخونید در نتیجه در همین جمع میگم یک دنیا تشکر که غر زدن های منو تحمل می‌کنید، انرژی می‌دین، بحث میکنیم سر چیزای مختلف (خصوصا شعر) و خلاصه بینظیرید. من خیلی افتخار می‌کنم که میشناسمتون :). هر روز با آدم هایی سر و کله میزنم که با هر مبنای دینی کافر حساب میشن. اوایلش مقداری اذیت کننده بود ولی الان راحتم. شاید دلیل این راحتی این باشه که سعیم این بوده که "خوش اخلاق تر" باشم. یا بهتر بگیم "انسانی‌تر" و "بااحترام تر" همدیگر رو ببینیم. اینجا کسی دنبال این نیست مبانی زندگی رو تو صورت شما بکوبه و آروغِ "حقیقت تو جیب منه" بزنه. شاید این بزرگترین حُسنش باشه. طبیعتا اختلاف عقیده بسیار دارم، بحث های باحالی هم دارم باهاشون ولی اون وسط ها چیزی به اسم احترام به حریم خصوصی داریم که دوستش دارم. به قول یه عزیزی شما به مردم احترام بذار، حقشون رو بده یا در یک کلمه "انسان" باش، خودشون می‌فهمن خدات پرستیدنی هست یا نه.. خیلی طولانی شد فکر کنم ولی دلم میخواست داد بزنم و اینو بگم که بله، آدم غمگینی هستم (همیشه بودم) و این غم سراسر لذت داره برام، درس میده بهم و شاید تجارب بهم یاد داده باشه سعی کنم آماده تر بشم برای غم‌های بزرگتر. ولی خب تمام تلاشم برای آدمهای اطرافم این بوده که خوشحالشون کنم (حالا به هر طریقی) و سعی کنم امیدوارترشون کنم میون این هیاهوی دنیا و احساس میکنم این درست ترین مبنای زندگیم بوده. به قول جناب شیخ بهایی که این شعرش رو هرروز مرور می‌کنم:به خدا که هیچکس را، ثمر آنقدر نباشد / که به روی ناامیدی، در بسته باز کردن. یکی یه بار بهم گفت بین عناصر چهارگانه شبیه آتیشی چون خودت میسوزی ولی بقیه رو گرم میکنی. نمیدونم این واقیت داره یا نه، دیوانه واره یا احمقانه است ولی اگر واقعا همچین چیزی در من وجود داشته باشه بدجور بهش افتخار میکنم. ما که قراره تهش فرسوده و اوراق بشیم، لااقل بذار خوشگل اوراق بشیم.. این موزیک چاوشی رو از دست ندید. شبها تو مسیر برگشت عیش و نوشی دارم باهاش :). سه تا حس ختام میذارم:یکی این شعر شاهکار جناب عطار: (که چقدر من رو توصیف میکنه :)ره میخانه و مسجد کدام است / که هر دو بر من مسکین حرام استنه در مسجد گذارندم که رند است / نه در میخانه کین خمار خام استمیان مسجد و میخانه راهی است / بجویید ای عزیزان کین کدام استبه میخانه امامی مست خفته است / نمی‌دانم که آن بت را چه نام استمرا کعبه خرابات است امروز / حریفم قاضی و ساقی امام استبرو عطار کو خود می‌شناسد / که سرور کیست سرگردان کدام استمن باب این شعر عرض کنم که با صدای شجریان شنیدنش، باعث میشود به خودتان احترام بگذارید :)یکی این ویدئو بینظیر: https://www.aparat.com/v/JSxZz یکی هم مهمان این هفته کیف پولمان، که از بهشت آمده‌اند:شرحی ندارد...