تنها بهانه زندگی

چشمانش را به سختی باز کرد و چیزی جز برف دیده نمی شد و بابت خون زیادی که از دست داده بود،دوباره از هوش رفت.آرمان،بچه تهران و دانشجوی رشته حسابداری دانشگاه ساری بود و در دانشگاه با دختری به نام باران، که بچه ساری بود آشنا شد و رابطه عاطفی عمیقی بین آنها شکل گرفت.باران،برادر دوقلویی به نام بردیا داشت که در سن ۱۴ سالگی براثر ابتلا به سرطان خون از دنیا رفته بود و این موضوع،باعث تضعیف روحیه باران و مبتلا شدن مادر او به بیماری شدید قلبی شده بود. رابطه عاطفی بین آرمان و باران،روز به روز عمیق تر شد تا به ازدواج ختم شد.حاصل این ازدواج،دختر پنج ساله ای به نام بنیتا بود.چشمانش را باز کرد و نگاهی به اطراف انداخت و متوجه شد در بیمارستان است.تک تک استخوان‌های بدنش درد می کرد و گلویش خشک شده بود.تمام سعی خود را کرد تا فریاد بزند:کسی اینجا نیست؟پرستاری آمد و گفت:تکون نخور،تازه چند ساعت است از اتاق عمل آمدی.باران پرسید:شوهر و دخترم کجاین؟پرستار جواب داد:اونها خوبند فعلا به فکر خودت باش.باران گفت:می خوام ببینمشان.پرستار پاسخ داد:فعلا نمیشه باید استراحت کنی ولی باران اصرار کرد و پرستار با تزریق آرام بخش او را آرام کرد.آنشب تا صبح آه و ناله می کرد و کابوس می دید.صبح که بیدار شد،گویا حالش بهتر بود پرستاران را صدا زد و گفت:شوهر و دخترم کجایند؟من همه چیز را یادمه ما داشتیم بسمت شمال می رفتیم حال مادرم خوب نیست ولی تصادف کردیم دیگه چیزی یادم نیست.حالا شما بگین چی شده؟یکی از پرستاران گفت آروم باش تا بگم.باران گفت:آرومم بگو.پرستار یک کم مکث کرد و گفت:حال دخترتون بدنیست فقط پایش شکسته که دکتر گچ گرفته و هر موقع تونستی می برمت ببینیش ولی متاسفانه شوهرت فعلا تو کماست توکل به خدا کن فقط اون همه چیز را می دونه. باران،هیچی نگفت ملحفه را روی سرش کشید و پرستاران هم رفتند تا با خودش کنار بیاید.چند ساعت بعد باران، آرام‌تر شده بود پرستار را صدا زد و از او خواست تا اورا نزد شوهر و دخترش ببرد.پرستاران،باران را که یک دست و پای او شکسته بود و عمل سنگینی برای او انجام شده بود،را با کمک هم بوسیله ویلچر نزد شوهر و دخترش بردند.آرمان،که در کما بود ولی بنیتا،با دیدن مادرش اورا در آغوش گرفت و گریه کرد و سراغ پدرش را گرفت و باران به او گفت که بابا به زودی نزد ما می‌آید.پرستاران،بنیتا را به زور از باران جدا کردند و باران را به اتاق خود بردند.چند روز بعد،دکتر باران و دخترش را مرخص کرد.ولی باران،دلش نمی خواست برود انگار تمام وجودش در بیمارستان بود.با کمک پرستاران و دختر خاله اش که برای کمک به او آمده بود،سوار ماشین شد و دخترش را درآغوش گرفت.چندساعت بیشتر نبود که به خانه مادرش رفته بود،گوشی اش زنگ خورد و خبر فوت آرمان را دادند.باران،آنقدر روحیه خودرا باخته بود که حرفی نمی زد.روز تشییع جنازه،صدای گریه دختر آرمان بلندترین صدایی بود که به گوش می رسید.باران،خانه ای که آرمان برایش درتهران گرفته بود را فروخت و خانه ای در ساری نزدیک خانه پدری گرفت و در شرکتی مشغول کار شد.بنیتا هم به مهدکودک می رفت.حال مادر باران روز به روز بدتر می شد.مدیر عامل شرکت آقای سلیمانی که چند سال پیش،زن خود را بر اثر بیماری از دست داده بود،به باران پیشنهاد ازدواج داد ولی او قبول نکرد و گفت که دیگر نمی تواند ازدواج کند.چند ماه بعد مادر باران درگذشت و باران احساس کرد دیگر همه چیز تمام شده.دوستان،همکاران و فامیل و حتی خانواده آرمان، جمع شدند و با او صحبت کردند اینکه او،تنهاست و باید به این تنهایی خاتمه دهد تا بالاخره او راضی شد تا به خاطر تنها بهانه زندگی اش که دخترش بودبا آقای فرزاد سلیمانی ازدواج کند.فرزاد،مرد خیلی خوبی بود و به باران و دخترش هم عشق می ورزید.یک سال از فوت مادر باران گذشت و باران و فرزاد زندگی جدیدی را با هم و در کنار بنیتا آغاز کردند وزندگی،بعد از سالها ناامیدی روی خوش خود را نشان داد.