نگاهی متفاوت به مسئله «پذیرفته شدن و طرد شدن»

یکی از نیاز های هر انسانی حمایت اجتماعی استما در زندگی با موضوعی به اسم پذیرفته شدن مواجه هستیم اینکه رفتار ، گفتار ، احساس و افکار ما توسط دیگر هم‌نوعان پذیرفته شود و ما از این موضوع لذت میبریم همان قدر که از پذیرفته نشدن و طرد شدن رنج می‌کشیمو جالبه که تحقیقات نوروساینس نشون میده در هنگام طرد شدن همان قسمت هایی از مغز فعال می‌شود که موقع زخم شدن دست فعال هستند در واقع رنج و درد عاطفی برای ما انسان‌ها دقیقا مثل درد فیزیکی استپذیرش شامل دو بخش و بهتره بگیم دو مولفه میشه«انتخاب کامیونیتی» و «تلاش برای پذیرفته شدن در آن کامیونیتی»بخش اول صرفا انتخاب افراد و گروه هایی است که دلمان میخواهد در آنها پذیرفته شویم و بخش دوم تلاش ما برای به دست آوردن ویژگی هایی است به امید اینکه در آن گروه پذیرفته شویم این ویژگی ها می‌تواند ثروت ، زیبایی و دارایی‌هایمان باشد و در عین حال می‌تواند مهارتهایی مثل پیانونوازی یا آواز خواندن باشد ، به طور کلی هر ویژگی‌ای که می‌تواند برای گروه و افراد خاصی جذاب باشدما معمولا در زندگی صرفا روی مولفه دوم تمرکز می‌کنیم و خودآگاه یا ناخودآگاه مولفه اول را یا فراموش می‌کنیم یا از قبل تعیین شده میدانیم ، ما فرض رو بر این میزاریم که باید در جمع پذیرفته شویم و حالا میریم سراغ روش هایی برای رسیدن به این مقصودما روی مولفه دوم تمرکز کردیم ولی موضوع اینه که شیوه درست برخورد با مردم در مطلع بودن از هر دو مولفه و توانایی فهمیدن اینکه در هر تصمیم باید به کدام‌یک توجه کرد نهفته استمثلا من در حال نوشتن این متن هستم میدانم که برای پذیرفته شدن نزد خواننده که شما باشید باید مهارت نویسندگی داشته باشم ، این ویژگی است که باید به دست بیاورم به امید پذیرفته شدن در ذهن شما و من هم انتخاب کردم مقداری از زمان و انرژی و توجه و پول‌ام رو خرج کنم برای به دست آوردن این مهارتحالا فرض کنید من در روز و ساعتی دیگر در جمع دیگری نشسته باشم که همگی از ماشین و ماشین‌بازی صحبت میکنند مشخصا من‌ که شاید اسم تمام ماشین هایی که میشناسم به ۲۰ عدد هم نرسد و هیچ حرف و نظری در این موضوع ندارم قرار نیست در این جمع (یا حداقل در این گفتگوی این جمع) پذیرفته شوم در این شرایط ما سریعا به سراغ مولفه دوم میرویم ، میخوانیم ، پرس‌جو می‌کنیم ، تحقیق می‌کنیم و در نهایت امیدواریم در گفتگوی بعدی حرفی در چنته داشته باشیم به امید اینکه شاید در آن جمع پذیرفته شویم ولی لازم است یک مرحله به این فرایند اضافه شود اینکه بررسی کنیم آیا اصلا لازم است (و از ته دل میخواهیم) در این جمع پذیرفته شویم یا نه ؟!اگر کسی به این سوال جواب مثبت دهد منطقی است که کوشش او برای یادگیری مطالبی راجع به ماشین خیلی ارزشمند ودرست است ولی اگر واقعا جواب کسی منفی باشد پس تلاش شخص برای به دست آوردن ویژگی های مربوطه به امید پذیرفته شدن ، خیانتی نسبت به خودش و زندگی خودش محسوب می‌شوداحتمالا این طور تصور میکنید که تشخیص این موضوع آسان خواهد بود اینکه آیا میخواهیم در جمعی پذیرفته شویم یا نه چیزی نیست که جوابی برایش نداشته باشیم ولی باور کنید این طور نیست برای درک بهتر عمق موضوع باید یک سوال بپرسیمآیا این ویژگی و مهارت به خودی خود برای من جذاب است ؟!به مثال اول بحث برگردیم ، آیا اگر هرگز خواننده های زیادی پیدا نکنم ، آیا اگر نوشته هایم توسط مردم پذیرفته نشود ، اگر درآمدی از این راه کسب نکنم باز هم به نویسندگی ادامه میدهمجواب من به این سوالات مثبت است ، من مهارت نویسندگی را به خودی خود دوست دارم و ازش لذت میبرم ، از اینکه خوانندگانی داشته باشم و برای آنها پذیرفته شوم لذت میبرم ولی لذت اصلی برای من خود فرایند نوشتن استاین سوال رو می‌شود به صورت معکوس هم به کار برد یعنی اگر من همین الان و به سادگی در آن کامیونیتی پذیرفته بشوم بازهم دلم می‌خواد برای داشتن آن ویژگی تلاش کنم ، مثلا اگر بدون داشتن مهارت نویسندگی توانستند پذیرفته شوم ،بازهم نویسندگی برایم جذاب است و حاضرم برای یادگرفتن آن وقت و انرژی بزارم یا نه ؟ما باید زمان بزاریم و به این سوال ها فکر کنیم و فقط هنگامی که از جواب این سوالات مطمئن شدیم به سراغ مولفه دوم برویم