تراوشات ذهنی دندانپزشک اینترن قسمت دوم

الان درحالی که دارم به آهنگ ملایم شوپن گوش میدم در یک روز پاییزی دل انگیز با چایی در کنار میزم اقدام به نوشتن کردم. آرمشی که امروز حس میکنم و لذتی که از نوشتن دارم وصف نشدنیه و این رو میشه در جای جای زندگیم ببینم. همون طور که حتی یک آهنگ ملایم کلاسیک تنها از نشیب ساخته نشده و فراز و نشیب در کنار هم یک آهنگ رو زیبا میکنه در زندگی هم بالا و پایین هایی هست که در کنار هم اون بار حسی درست رو ایجاد میکنند. میشه مگه مشکل نباشه. میشه مگه چالش نباشه؟ ولی این که انتخاب کنیم اون چالش ها چه درصدی از مغز ما رو صاحب بشن این دست ماست، مسئولیت ماست و عواقبش هم دست ماست.میخوام امروز در مورد انتخاب حرف بزنم. انتخاب افکارمون. امروز با یکی از هم رشته ای های خودم صحبت میکردم و چیزی که نظرم رو جلب کرد این بود که ما همیشه در حال صحبت در مورد موضوعات ثابتی هستیم و اون معمولا نگرانی های دانشکده و رشتمون هست. جالب توجه این که این آدم فردی دقیقه نودی هستش که همه کار ها رو تا لحظه آخر لفت میده آدم با خودش میگه خب پس بقیه زمان ها به زندگی میپردازه ، این الگو رو در آدم های بیخیال زیاد میبینم. نگران چیزی نیستن تا اخرین لحظه اون موقع مثل بولدوزر میوفتن سرش و کار رو تموم میکنن و تعداد افرادی که عظم جزم مثل این دارن در قشر ما بالاست. اما در مورد این شخص به خصوص داستان فرق میکنه این آدم کاری نمیکنه ولی نگرانیش رو حمل میکنه. ینی تو داری بار 40 کیلویی رو میکشی نه به مقصد میرسونیش تا از دستش راحت بشی ، نه میذاریش زمین تا در زمان مشخص برش داری و برسونیش. خب این الگو ی رفتاری تورو شدیدا خسته میکنه و وقتی ذهنی آماده نباشی در حین عمل هم میتونی خودت رو همش در سرزنش قرار بدی و در واقع فرسوده و فرسوده تر. من به دو الگوی رفتاری اینجا اشاره کردم یک نگرانی پیش از موعد برای چیزی که الان قصد عملی براش نداریم و دو سرزنش کردن های زیادی وقتی در حین عمل دچار مشکل میشیم و درست پیش نمیره.چه خوبه آدم با باگ های ذهنی ای که میتونه وجود داشته باشه در ذهنش آشنا باشه. گاهی اینها جایی در پستو های ذهن خونه میکنن و اونقدر به حضورشون عادت میکنیم که یادمون میره مهمان های ناخوانده ای بودن که حالا شدن افرادی که زندگی در خونه ی ما رو حق مسلمشون میدونن. در آینده در مورد این الگو های رفتاری بیشتر حرف میزنم و در این نوشته ها دنبال یافتن ایراداتم، حداقل برای خودم تا ببینم چه چیزا هایی میتونه نباشه تا بشه راه رو آسوده تر پیش برد. هیچ درست و غلطی وجود نداره این صرفا نظر شخصی منه که با تحلیل اطرافیان و اتفاقات سعی میکنم بیشتر درکی از اطرافم داشته باشم. دوستی داشتم که به من میگفت به جای خوندن کتاب های روانشناسی، داستان بخون چون با این روش میتونی ماجراها رو دنبال کنی و این دید باز تری بهت میده . با حرفش موافقم ولی به نظرم جای داستان های خیالی که زاده ی ذهن نویسنده ایه که خودش دچار ضعف هایی در شخصیت بوده که انزوا رو انتخاب کرده برای تولید داستان هایی زاده ی ذهن درحال جنبشش که در واقع بتونه اون صدای ذهنیش رو آرام کنه، بهتره رفت دنبال زندگی آدم های واقعی و چالش های واقعی که باهاشون دست و پنجه نرم میکنن. حداقل میشه فهمید من تنها نیستم و این تنها راه نیست. همه دچار مشکلات میشیم یکسان نیستن ولی ذات در مشکل افتادن بینمون یکسانه. همه دچار باگ های ذهنی میشیم تفکراتی که در ما ایجاد شدن در نوجوانی و اونها روابط و رفتار های مارو تحت تاثیر قرار میدن و این هیچ اشکالی نداره و زندگی یعنی این باگ ها رو پیدا کنی رفعشون کنی و پیش بری که بهتر زندگی کنی که چی؟ بیشتر لذت ببری! من دارم با تفکر حل مسئله گویانه پیش میرم چون ذهن من ذهن ریاضی طور بوده ، شاید فرد دیگه ای به خودش این همه زحمت برای تحلیل داستان ها و اتفاقات نده اما من میدم و این برام لذت داره این که بفهمم دلیل شروع رفتار یک فرد به سمت و جهتی خاص از کجا ناشی میشه چه حسی باعث رفتار های آدم میشه. همه رفتار های مااز یک احساس درونی ناشی میشه که ما رو به پیش میبره و گاهی برامون اونقدر عادی میشه یادمون میره این از یک محرک قبلی یه حس دردناک یک خلا سرچشمه گرفته. حتی منفعل بودن بعضی آدم ها هم سرچشمه از حسی درونیه. شاید بشه گفت حس ترس از شروع زندگی. حس شکست خوردن. و همه اینها بر میگرده به کودکی در درون ما که در سنی خاص رفتاری باهاش شده که اون در ذهنش قانون در اومده.در مورد اینها بیشتر و بیشتر حرف میزنمو بیشتر بازش میکنم. کتاب های روانشناسی ای که تا امروز خوندم من رو به این نقطه رسونده و هر روز با مطالعه بیشتر اطلاعات من کامل تر میشه. واقعیت اینه که بیان من در اینجا برداشت من از جهان بیرون از لنز دوربین چشمان منه و این داستان سرایی من به سبک خودمه. و این به من حس رضایت و لذت میده.