1_چرا از ما دریغ کرده اید؟

چرا از ما دریغ کرده ایدتجربه هایمان راترس هایمان رادوست هایمان راچرا از ما دریغ کرده ایدخواهر و برادر هایمان راعمو زاده و دایی زاده هایمان راعمه زاده ها و خاله زاده هایمان راچرا از ما دریغ کرده ایدکوچه راشب نشینی راخانواده راچرا از ما دریغ کرده ایدآغوشتان رالبخندتان رامحبت تان رامگر خدا نگفت من روزی را میدهماز چه ترسیدید گفتید یک بچه کافی استگفتید دو تا هم خوب استگفتید سه تا زیادستچرا از ما دریغ کرده اید؟جامعه امروز ما و دیگر جامعه ها به سمتی پیش میرود که تا به حال وجود خارجی نداشته! تا به امروز (پنجاه شصت سال پیش) در اکثر جاها(دلم میخواد بگم همه جا اما امیدوارم مثال نقضی باشد!) مرد سالاری و پدر سالاری وجود داشته. و هرچه پدر بگوید درست است...میخواهد پدر در نقش عضوی از خانواده باشد یا پدر در نقش مذهبی (مسیحی، مسلمان و ...) اما از یک جا صدا ها در آمد...سرکوب ها جواب نداد...همه به دنبال حق انسانی خود برخواستند(زن ها به دنبال حقوق خود و بچه ها نیز هم!) یه جا گفته بودم ای کاش بفهمیم حقوق از دست رفته واقعی ما چیست؟ واقعا حقوق از دست رفته ما چیست؟ حقوقی که شاید هیچ گاه به یک زن داده نشده؟ آیا انتخاب به دنیا آوردن بچه با منه؟ آیا تصمیم برای زنده بودن یا نبودن او حق منه؟ آیا تنها گذاشتن فرزندانم برای کسب حقوق از دست رفته ام حق منه؟ سوال بهتر حق فرزندم هست؟اصلا چه کسی یا چه چیزی حقوق ما را تعین میکند؟خب کمی از حق بگوییم...حق هر بچه ای (نطفه ای حتی) هست که انتخاب کند زندگی کند یا نکند! چون فرصت انتخاب کردن(در دوران جنینی) ندارد حق سقط او را ندارید چون حق زندگی را از او میگیرید ولا یک نطفه باشد(دوست دارم یه چیز هایی بگویم که بچه این جاست نمیشه گفت?)هیچ کس حق دریغ کردن احساس پدری و مادری خود و یا کس دیگری را از فرزندی ندارد...مطلقا هیچ کس...این که مادری شش صبح فرزند پنج ساله خود را در خانه تنها بگذارد که درآمد داشته باشد مطلقا نقض حقوق آن فرزند است! از حرفم کوتاه بیا هم نیستم چون این حق از من دریغ شد! ناراضی نیستم دست مادرم را هم میبوسم...بی نهایت بهش افتخار میکنم اما این چیزی نیست که برای کسی بخواهم! برای هیچ کس بی پناهی را نمیخواهم برای هیچ کس نمیخواهم چشم باز کردن و خانه خالی بودن را!بله جامعه احتیاج به کار کردن دو نفر و نان خوردن یک نفر را دارد!!!!!(علامت ها برای اعتراض به این جمله نامنصفانه هست) خدا گفته روزی را میرساند...در طی قرن ها دیدیم که میرساند(:توضیح بیشتر: دارم میگویم با کار کردن زنان مخالفم! اما با گرفتن حق انتخاب هم مخالفم! زنان آدم هستند انسان هستند حق انسانی من حکم میکند که بتوانم درباره ی زندگی خودم انتخاب کنم... قبول است بعضی قوانین در ایران این حق را از زن گرفته...ولی بیایید به جامعه غرب نگاه کنیم:به‌طور کل در قانون خانواده مصوب 1973م از تکلیف قانونی مرد در تامین نفقه زن سخنی به‌میان نیامده است، اما علیرغم این وضعیت، زن می‌توانست در صورت استنکاف و امتناع مرد از تامین مالی وی به دادگاه مراجعه و تقاضای نفقه مناسب برای خود و فرزندانش نماید. دادگاه نیز در صورت «اثبات»، «امتناع» یا «سهل‌انگاری» زوج، در تامین نیازهای خانواده با در نظر گرفتن شرایطی مانند: منابع مالی و میزان درآمد شوهر، ارزیابی نیازهای خانواده از قبیل اجاره‌ی خانه، مخارج تحصیل فرزندان، غذا و لباس و...، وضعیت جسمی و روحی زن و هم چنین ارزیابی سطح زندگی و میزان رفاه و امکانات مادی قبل از امتناع یا سهل‌انگاری مرد در تامین نفقه، شوهر را به پرداخت مقرری ماهیانه به زن، ملزم می‌نمود. نتیجه آن که تا این زمان هنوز دادگاه در تعیین میزان نفقه به توانایی زن در کسب معیشت و میزان دارائی وی توجهی نداشته و مرد را در تامین نیازهای خانواده مکلف می‌نموددر اواخر قرن بیستم و با افزایش استقلال زنان که افزایش و شیوع طلاق را بدنبال داشت، نگرش قانونی نسبت به حقوق و تکالیف زن و مرد در خانواده نیز متحول شد، به‌طوری که مطابق قانون مصوب 1978م با درخواست زن نسبت به تامین مالی خانواده (زن و فرزندان) از دادگاه، عواملی مانند شاغل بودن و میزان درآمد وی، میزان دارایی، اموال و مالکیت زن و هم چنین کمک‌های مالی دولت از قبیل حق بیمه یا حق بازنشستگی، در صدور حکم دادگاه مورد توجه قرار می‌گرفت. در این برهه از زمان، دادگاه امتناع زن از اشتغال را با بهره‌مندی از صحت و توانایی جسمی بدون عذر موجه نمی‌پذیرد و به چنین زنی اجازه وابستگی مالی به مرد را نمی‌دهد.منبع:پرتال جامع علوم انسانیچیزی که من در بالا مشاهده میکنم یعنی سلب حق انتخاب! بله من نه به عنوان یک زن به عنوان فرزندی که شب ها گاهی در آغوش مادربزرگش به خواب رفته نه مادرش! به عنوان فرزندی که ساعت ها پای عقربه ها منتظر ساعت هفت و نیم نشسته...به عنوان فرزندی که به تنهایی صبحانه خورده...به عنوان فرزندی که تلفنی غذا درست کردن آموخته! به عنوان فرزندی که در ده سالگی خودش مسئولیت اتو بودن و تمیز بودن لباسش را به عهده گرفته عرض میکنم این جفا در حق خانواده هست! بند دوم این متن جز ظلم نیست(قبلا اشاره کردم من ناراضی نیستم اما برای کسی نمیخواهم!) این جا میگویند در قانون نوشته شده بدون اجازه مرد زن حق کار ندارد...در قوانین گذشته انگلیس نوشته شده بود زن بدون امضاء شوهرش حق داشتن حساب بانکی ندارد!(و خیلی قوانین مسخره نقض حقوق بشر که خدا رو شکر الان نیست) من هم با این قانون مخالفم! و با قانون انگلیس هم مخالفم! زن باییییییددددددد حق انتخاب داشته باشد و صلاح خود و خانواده را در نظر بگیرد و انتخاب کند. قبول که ما با این بند در نظام خود مخالفیم و به همین دلیل با کل نظام مخالف میشویم(!!!!!) حال بگویید ببینم قانون مهریه چی؟ قانون حق نفقه با مرد است چی؟ آیا با این ها هم مخالفیم؟ آیا زنان مملکتم حاضر هستند بتوانند مانند یک مرد کار کنند حقوق بگیرند و لحظه ای غذا نپزند؟ لحظه ای فرزند خود را در آغوش نگیرند؟ نظام سرمایه داری همین است...نظامی که شما را عین اسکناس میبیند و به احساس شما هیچ توجهی ندارد...هرگز شرم نمیکنم که بگویم نسبت به یک مرد از توانایی جسمی کمتری برخوردارم....هرگز شرم نمیکنم که نمیتوانم دوازده ساعت رانندگی کنم و صدایم در نیاید! توان من قد یک زن است...ظریف است قابل احترام است...بله کم است ولی قابل احترام است...بیایید فکر کنیم این مردان که خرج ما را نمیخواهند بدهند پرو نمیشوند؟هرچیزی بهایی دارد بار ها گفتم باز هم میگویم بهای آدامس شیک صد دلاری نیست! خلاء های عاطفی با پول جبران نمیشوند...خیلی از خلاء ها با پول جبران نمیشوند.حق یک زن کار کردن تا پاسی از شب نیست...حقوق زیادی هست که بخواهم درباره شان صحبت کنم...مثلا حق یک زن خانه نشینی نیست! زن هم انسان است، اجتماعی است. باید بیرون برود، کلاس برود، تئاتر برود، کتاب بخواند، در بخشیدن آگاهی به تک تک اعضای جامعه اش سهیم باشد.باید زنانگی اش ارزش والای انسانی داشته باشد...چرا زنی که تحمل میکند عشق میورزد درد میکشد که چهار یا پنج بچه به دنیا بیاورد ماشین جوجه کشی خطاب میشود؟ چرا پدران فکر میکنند فقططططط باید نیاز های مادی فرزندان را برآورده کنند؟ پس نیاز عاطفی شان چی؟ چرا خروس خوان بیرون میروند و تا بوق سگ کار میکنند تا مخارج یک خانه را تامین کنند؟باشد زندگی از لحاظ مالی واقعا سخت شده...اما از لحاظ عاطفی چه؟جامعه امروز بزرگترین حقی که از یک زن گرفته حق زن بودنش است! میگویند زنان احتیاج به خودنمایی دارند و این در وجود آنهاست...این بار به عنوان یک زن عرض میکنم پاکیزگی نیز در وجود ما هست...برای ما واقعا سخت است در خانه ای زندگی کنیم که ظرف ها کثیف است و خانه ماه ها جارو نشده و تار عنکبوت بسته! برای ما سخت است که لباس های چرک یک گوشه بریزند...برای ما سخت است وقتی میتوانیم یک غذای خوشمزه بپزیم غذا از بیرون سفارش دهیم! چرا یک زن خانه دار را مسخره میکنید؟ چرا فکر میکنید حقوقش از دست رفته؟ حقوقش کجا رفته؟ وقتی قانون تعین کرده لباس،خوراک،منزل،لوازم منزل،لوازم مایحتاج زن و در حال حاضر لوازمی چون لب تاپ و گوشی و ... را مرد باید تامین کند و اگر میتواند و نمی کند به زن حق اعتراض داده چه حقی از این بانو از دست رفته؟ بله تعمین مخارج واقعا سخت شده...اما دلیلی بر این نیست که من کاری را که وظیفه ام نیست انجام دهم...این در وظایف من تعریف نشده! من تابعی هستم که این بند در دامنه X های من نیست (: من دوست دارم خانه دار باشم...خانه داری شغل است و به هیچ کس حتی اجازه توهین به این شغل را نمیدهم!بله همه ازاد هستند عقیده خود را بیان کنند و ادب حکم میکند ما گاهی سکوت کنیم ولی گاهی تو دهنی هم جواب خوبی است :)چرا از ما دریغ کرده ایدآغوشتان رالبخندتان رامحبت تان رامگر خدا نگفت من روزی را میدهماز چه ترسیدید گفتید یک بچه کافی استگفتید دو تا هم خوب استگفتید سه تا زیادستسخن در این باب بسیار است...شاید متن به شما بگوید که من درباره حقوق زنان سخن به میان آورده ام اما با توجه به شعری که نوشتم(میتوان گفت شعر؟) من به حقوق از دست رفته خانواده از جمله فرزندان اشاره کرده ام! بیایید کمی بیشتر به آنها نگاه کنیم...این فرزندان معترض فرزندان خودتان هستند...از فضا نیامده اند...دست پرورده خودتان هستند(:در فرصتی دیگر باز هم مینویسم از حقوقی که میخواهم... .تا درودی دیگر بدرود