تاثیر کرونا و بی تاثیری آن بر این سال قمر در عقرب!

وقتی می گم قمر در عقرب، خودمم نمی دونم قمر چطوری میره تو عقرب؟! اما لابد یه اتفاق وحشتناکیه که کم از 98 ما نداره. امروز همه همسایه هایی که اومده بودن عیادت مادر از کرونا می گفتن. مهین خانم می گفت میرم نون اسکو بخرم، تو خونه انبار کنم دیگه برای خرید نون هم از خونه بیرون نرم. تو دلم برا اون یارو که خفاش بیچاره رو خورد کلی فحش دادم. آخه خفاش ...............:(فریده خانم می گفت: نکنه الانم کرونا گرفتیم و خودمون خبر نداریم. بعد همگی متفق القول به مادر یه نگاهی کردن و گفتن: امسال شله زرد رو نپز، هیشکی نمی خوره. اگه یکی کرونا گرفت میگن بخاطر شله زرد بوده هاااا. مادر اما میگفت: نذر رو نمی تونم ندم و اصرار داشت که عمرا اگه کنسلش کنم!حمیده خانم هم یه نگاهی به دست گچ گرفته مادر کرد و گفت: با این دست گچ گرفته، چطوری میخوای دو تا دیگ بزرگ شله زرد بپزی؟ مادر یه نگاهی به دستش کرد و گفت: من دست چپی ام . با دست راست چه کار دارم؟! منم تو دلم یه آه سرد کشیدم گفتم: لابد دست راستش منم دیگه! یا خدا کارمون در اومددددددددددد...بعدش که مهمونها رفتن تو دلم گفتم: چجوری بعد اینهمه بدبختی یه کرونا اومد و ماله کشید رو تمام قمرهای رفته تو عقرب این سال؟! اما چرا من به قمر در عقرب ها بیشتر فکر می کنم؟اولش که داشت شروع می شد، هشتمون رفت تو گرو نه! خیر سرمون داشتیم عروس می آوردیم. عروس و داماد داشتن خونه جدید رو آماده میکردن تا با شروع سال نو، زندگی نو هم شروع بشه... یادش بخیر همین دیروز بود.یهویی یه آقایی زنگ زد و گفت: خانم یه آقای پیری تو اتوبوس ما سوار شده داره میاد تبریز، یکی بیاد ترمینال اینو تحویل بگیره، آخه چرا حواستون به پدرتون نیست. این آدم رو تنها می فرستن آخه؟ شلوارش رو کثیف کرده. همه اتوبوس بوی گند گرفته. صدای همه مسافرها در اومده و .... دیگه حرفاشو نمی شنیدم. بازم پدربزرگ از خونه خودش فرار کرده بود.معمولا هر چند ماه یه بار یکی رو مجبور میکرد تا بیارنش تبریز، بعد هم به یکی دو هفته، یکی رو مجبور میکرد تا ببرتش تهران... کلا نه اینجا میموند و نه اونجا، انگاری میخواست عزراییل آدرسش رو گم کنه، یکجا بند نبود. اینبار اما خودش همه رو پیچونده بود و اومده بود.اون شب زیر بارون بچه ها تو ترمینال تبریز منتظر اتوبوس بودن تا بیاد. پدر بزرگ اومد و دو روز بعد سال تحویل شد. وارد سال 98 شده بودیم در حالیکه داشتیم زیر پدربزرگ رو تمیز میکردیم. مجبورش میکردیم دارو بخوره. نه انسولین رو میزاشت تزریق کنیم و نه قرص میخورد. حتی کلک قرص ها رو زیر زبونش قایم میکرد تا وقتی ما سرمون رو برگردوندیم بندازه قرص ها رو بیرون!روز اول عید بود و تا ظهر به هر شکلی بود گذشت. ساعت 5 بود که دیدم سعید داره با تلفن حرف میزنه. رنگش پریده بود و لال شده بود. بدون هیچ حرفی قطع کرد. رفتم بالا تا قران رو بزارم تو قفسه. وقتی اومدم پایین مادر گفت: سعیده، حسین بشیری مرده...من: حسین؟ چرا؟سعید فقط یک جمله گفت: مامانش مرده، اونمممممممم.. سعید چیزی نگفت. گریه نکرد و به اتاق بالا پناه برد. من موندم و اشک و آه..حسین همکلاسی سعید بود. 13 سال با هم دوست بودن. قلم خیلی زیبایی داشت و من تو فیس بوک و اینستاگرام باهاش دوست شده بودم. اولین کسی که تشویقمون کرد بریم دنبال ارزوهامون. اولین کسی که تو اینستاگرام و کانال کسب و کار ما جوین شد. اولین مشتری دست به نقدمون و...حسین و سعید روز چهارشنبه سوری قرار کله پاچه داشتن. اما صبح اس ام اس زد که حال مامانش خوب نیست و میخواد مامانش رو ببره دکتر. بخاطر همین قرار بمونه برا بعد عید! اما قرار موند به قیامت...روز اول سال ما با اشک و آه شروع شد. روز دوم تشیع جنازه حسین بود و سعید رفت و منو نبرد. دلم برا حسین و دست نوشته هاش تنگ می شد. دلم برا جوونیش می سوخت. دلم برا سعید که مبهوت نگاه می کرد کباب بود... اما می گفتم: مرگ حقه!روز سوم فروردین با سعید رفتیم تا از یاسمین خداحافظی کنیم. اصلا عید ما با خداحافظی ها شروع شده بود. یاسمین داشت مهاجرت میکرد تا از ایران بره. دلم براش تنگ میشد. ولی خوشحال بودم که داره خودش رو نجات میده و میره دنبال آرزوهاش..روزهای عید با پدربزرگ و پرستاری از اون می گذشت. نمیشد تنهاش گذاشت... یه مدت بعد پدربزرگ رفت. داشتم خوب پیش میرفتم. کتاب می خوندم و ... گرچه از پول خبری نبود.اما اردیبهشت آبستن خبر تلخ دیگه ای شد. داماد عمه فوت کرد و دختر عمه جوانم با یه دختر 8 ساله داغدار شدن. باز مصیبت بود و غم و باز گفتیم : مرگ حقه!پدربزرگ هم باز دو بار دیگه اومد و رفت. یه مدتی روزگارم خوب بود گرچه مرگ دوست دیگر سعید و پسر مریم خانم و شوهر معصومه خانم اتفاق افتاد... اما باز هم می گذشت تا اینکه پاییز اومد.پاییز که شروع شد، پدربزرگ افتاد رو تخت بیماری. حالش وخیم بود و هر روز بدتر از روز قبل تا اینکه بعد 20 روز، پدر بزرگ هم رفت. گرچه باز هم می گفتم: مرگ حقه...چهل روز از مرگ پدربزرگ گذشته بود و داشتیم لباس عزا در میاوردیم که اینترنت ها قطع شد............شاید ده روز بدون اینترنت بدترین روزهای عمرم بود که واقعا نمی تونستم بگم: قطعی اینترنت، حقه! دیگه از حق خبری نبود. همه چیز ناحق بود. داشتم از ناامیدی تو خودم میمردم. ... نه حقی وجود داشت و نه حقیقتی ...حالا ذکر مصیبت ما طولانی نشه صلوات... ولی واقعا طولانیه...آذر که شروع شد، دایی جانم که شوهر عمه جانم هم بود بعد از چند سال بیماری سخت فوت کرد. یعنی درد روی درد میومد ولی اینبار قبلی از یاد نمیرفت. قبلی پررنگتر میشد و غمبارتر... هر بار می گفتیم: مرگ حقه!بعد به دی رسیدیم و هواپیماااااااااااااااااااااا....دیگه نگفتم: مرگ حقه.. دیگه حق نبود. دیگه ناحقی بود. دیگه نامردی بود.. دیگه تحملش سخت بود. دیگه دردها روی هم تلنبار شده بودن که له کنن ... اما قرار شد بگم: حق به حق دار میرسه...یعنی الان کرونا برا من یکی اثری داره؟ امسال اونقدر داغ دیدم و غم کشیدم که به کرونا میگم: برو بچه اگه برا بقیه لاتی برا ما شکلاتی.....