اگر من تو بودم 2

سلام سلامآتحان(یا شایدم مشب نمی دونم عدد چند!)پشت سر هم شد چون این دوتا رو قبلا نوشته بودمبریم برای داستان!..............برو دیگه!.....خب حالا شروع می کنیم:تق تق تق-فقط یکم دیگه!-آتحان ساعت 7 صحبه! الانم خیلی دیره!-نه اصلا! من همیشه ساعت 12 بیدار میشم حالا بزار این دفعه حداقل تا 9 بخوابم!-9 خیلی دیره آتحان!-ولم کن!اه اه از دست این آدما! مگه زوریه انقدر زود پاشن؟! ما وقتی توی مشب بودیم ساعت 12 تازه خروس می خواند! منم که همیشه 4 ظهر بلند میشدم! چیه؟! خب اونجا ساعت 4 می خوابیدیم! ما باید حد اقل 12 ساعت بخوایم تا رشد کنیم! البته دیگه برای روح های مشب فرقی نداره چون عمل نمیکنه! بقیه ی روحا 24 ساعت میخوابن! خوش به حالشون!جیر جیر...در را کسی باز کرد، سریع پتو را روی خودم کشیدم و زیرش قایم شدم.مثل یک گوله برف بزرگ!آخ!کسی محکم پتو را کنار میزند! ادوارد است!ادوارد با جدیت می گوید:"وقتی می گویم بیدار شو یعنی بیدار شو! البته اگر میخواهی تنبیه شی میتوانی توی تخت بمانی!"همان موقع چیزطلایی به چشمم خورد! مثل آب مایه نبود. مثل سنگ سفت نبود.مثل دود هم گاز نبود. خورشید بود!با اعصبانیت داد زدم:" اّه! خورشید! "و سریع توی کنج تخت خودمو جا کردم!اصلا علاقه ی به خورشید نداشتم!خیلی خب باشه اعتراف میکنم،متنفر بودم!بهت نمیگم رازه!باشه ولی یک شرطی داره!اول از همه... تا حالا به کسی حسودی کردی؟!خب هروز حسودی کردی؟!دقیقه به ثانیه حسودی کردی؟!خب اگه همه اینها را تجربه کردی میتوانی بقیه شو بخوانی! خیله خب حتی اگه یک مورد را هم تجربه کرده باشید قبوله! ولی اگه دارید این کتاب را برای شب برای کسی می خوانی یا توی یک همایش یا کلاس داری میخوانی باید بر اساس نظر اکثریت بخونید!...............................من حسودم.میدونم.خب کی چی!به هر کی که قرار بود بدن داشته باشه میگفتن مثل خورشید می درخشه! و از اونجای که به من هیچ وقت نگفتن مثل خورشید می درخشی، از خورشید متنفر شدم.ببینم می خواهی بدونی من چطور شخصیتی دارم؟!خب...ام....خودم نمی دونم!ولی توی این چند ساعتی که اینجا بودم یک چیزای بهم گفتن حالا تو برداشت خودتو از من بکن! ولی نبینم برداشت بد از من بکنی ها!!!!چیزای مثل:"آتحان حالت خوبه؟!""احمق!""بچه پررو!""چقدر برونگرا شدی! قبلا درونگرا بودی!""چقدر حرف میزنی!""قبلا کم تر حرف میزنی!""یادت نره آتحان من تو رو مثل یک مورچه له میکنم!"آخ این یکی اشتباه شد ولی شاید جالب باشه براتون چی جوابشو دادم!"من یک مورچه نیستم! وقتی نمی دونی داری چی میگی، دهنت رو باز نکن! من یک انسانم! اگه مورچه بودم زندگی ام فرق میکرد! تازه اونی که به کسی توهین میکنه خودشو کوچیک کرده! یعنی الانم تو خودتو به اندازه ی یک مورچه کوچیک کردی! هاها!"دیدی چطوری جوابشو دادم؟!میدانم داری فکر میکنی من الان این همه وقت داشتم برات حرف میزدم خودم مشغول چه کاری بودم؟! داشتم لباسم را عوض میکردم و صورت مو می شستم! فکر کردی من چیزی از حیا کردن نمی دونم؟! خیال کردی! ولی باز اگه پسر بودی دقیق میگفتم چیکار کردم! البته شایدم یک پسر داره این کتابو میخوانه من نمی دونم! ولی ممکنه دختر هم بخونه حتی به احتمال 1% ! پس من حیا میکنم و نمی گم! تازه نویسنده خودش دختره چطوری میتوانه لباس عوض کردن یک پسرو تصور کن....آخ ...آخ ! این مجازات نویسنده بود! اگه بهش توهین کنیم یک کاری میکنه یک چیز..ی... آی....غلط...کردم! بسه اگه چیزی دیگه ی بگم کلی درد میکشم و الان دارم میگم :"ببخشید خانوم متشخص.... آخ خیله خب باشه نویسنده ی عزیز و خواننده ی عزیز یا همان ....................(اسم نویسنده)و ...................(اسم شما) معــــــذرت می خواهم!خب من دیگه برم نهار!نه ببخشید صبحانه!(شهر مشب ها)ا...ی....وای...دی...گه....نمی ....ت...ونموای! نباید به اون روح اعتماد میکردم! خوب شد یک هفته رو گفتم! وگرنه معلوم بود می خواهد برای همیشه رو بگوید! معلومه دزده است! اما اون چی را دزدیده است؟ اخلاقش چطور است؟ آبروی مرا نمی برد؟ ای کاش بیشتر از او اطلاعات داشتم بعد بدنم را می دادم به او!صدای پا آمد....گارد گرفتم تا اگر می خواهد حمله کند، ضدحمله بزنم یا دفاع کنم!-خودتی داش؟گارد گرفتم و گفتم:"تو را کی نزد من فرستاده است؟! تو چه کسی هستی؟! از جان من چی می خواهی ای ....."همان کس گفت:"میتوانی داش صدام کنی!"پرسیدم:"و تو مرا چی صدا میزنی؟! و چرا از پشت تاریکی بیرون نمی آیی؟!"او رفت زیر نور .اون یک روح بود.راستش اگه بخواهم توصیف اش کنم، پسری بود که رنگش صورت اش آبی و موهای نقره ای!البته راستش منم همین بودم!من پوستم آبی شده بود و موهای سیاه خودم را داشتم اما مشکل اینکه توی صورتم دماغ،چشم،دهان نداشتم! انگار که با لایه ای روی صورتم را پوشانده اند! و باید بگم تمام روح های که من دیدم پوست شان آبی بود! البته ظاهر شون کمی شبیه انسان بود، ولی مثل روح های کارتون ها یک جوری بودن که اگه بهشون دست میزدی،دست ات رد می شد! تا جایی که یادمه خیان(من به اون مشب نمی دونم عدد اش چند بود میگم خیان چون هم شبیه خیاره و من از خیار بدم میاد، هم کوتاه شده ی خیانت کاره!) شبیه روح که الان من هستم بود!در واقع شبیه دید در شب بودیم، یعنی مثل دید در شب پوست صورتمان ابی بود.داداش یا به قول خودش داش با تعجب نگاهم کرد:"تو داش خودمون نیستی نه؟!"+چطوری با یک نگاه فهمیدی؟!-خو نمی دونوم!*(خب نمی دانم)*ببنید ایشون معلوم نیست چه شون است! بخواطر همین من ترجمه میکنم براتون .توی یکی از درس هام گفته بود اگر به اینجور آدما برخورد کردید، توی ذهن خودتون به مودبانه ترجمه کنید! البته الان نمی تونم بگم 100% روش درستیه آخه اون یک روحه نه آدم!+میشه یکم بیشتر توضیح بدی؟-اوهون باش! بین ایه داش خودمو بدی، اونقده با اب حف نمی زدو!(آهان باشه! ببین اگه مشب خودمون بودی،انقدر با ادب حرف نمی زدی!)+ببینم تو دوست صمیمی اون خیان هستی؟!-خیان نه مه نه؟!(خیان چیه؟!)+خب من به اون میگم خیانت کار یا خیار چون خیانت کاره و از خیار هم بدم میاد!- پو بایس همچی تعروف کونوم بورا!(پس باید همه چی رو تعریف کنم برات!)+منم ماجرای آمدم رو میگم!(چند دقیقه بعد)+پس ماجرا از این قراره!-اره+چی گفتی؟!-اره+نه واقعا گفتی آره یک کلمه رو درست گفتی!-ارههههههههههههههههههههه!!!+ولی ما باید شهر مشب ها رو امتحان کنیم! یعنی منظورمه که بدن داشته باشن!-واقعا میشه؟!+آره معلومه! من الان که توی زمین بودم کلی آدم به بی نزاکت یا بهتره بگم اگر زندگی نمیکردند بهتر بود بر خوردم! تو گفتی هر روحی که از پس همه ی مراحل بر بیاد میتوانه بره زمین درسته؟! خب از کجا معلوم که اون روح های که رفتن زمین، فقط شانس بهشون رو کرده باشه و اون مرحله که براشون سخت بوده را رد کنند! پس ما باید با این حرف ها مشب ها را توجیح کنیم! و بهشون بگیم کلی کلی کلی تمرین کنن البته اگر بدن می خواهند! و خودشون می داند برای چی بدن دار نشدند! پس توی اون مرحله تمرین بیشتر کنید به علاوه اگر بازم رد شدید فرصت هست! فکر میکنی چرا خدا روح ها را آفریده؟! که همه شون بدن داشته باشن و توش باشن! نمیشه که قانونی که خدا گذاشته رو دور بزنید!فقط بگو من تو رو چی صدا بزنم؟!-پس بیا به همه بگیم! میتوانی هرچی دوست داشتی صدام کنی!(در زمین، در کلاس)وای چقدر خسته کننده ست این درس! کی حوصله داره؟! چرا آتحان درس می خونه؟!چشمام دیگه نمی بینه.خوابم میاد...-جناب آقای آتحان!همون طور که چشمانم بسته بود گفتم:"بله؟! فرمایش؟!"معلم مثل یک گوجه قرمز شد یا شایدم رب گوجه! رب گوجه قرمز تره یا گوجه؟!میگم الان از خجالت من قرمز شد یا از روی اعصبانیت؟!معلم فریاد زد:"اتاق تنبیهههههههه!"گفتم:"باشه دیگه دارم میرم!"معلم با انگشت ادوارد را نشان داد:"برو و مواظب اش باش! نگران نباش من نامه می نویسم که تو کاری نکردی! وایسا.""بیا.""متشکرم!"ادوارد سریع آمد و با هم به سمت اتاق تنبیه حرکت کردیم.گفتم:"ادوارد اتاق تنبیه چطوریه؟!"ادوارد شانه هایش را انداخت بالا:"نمی دونم. تا حالا اونجا نبودم! ولی میدانم جای جالبی نیست!"سرم را تکان دادم. یک فکری!+ادوارد میگم که....میتوانی آدرس دقیق اتاق تنبیه رو بهم بگی؟-ام آره ولی باید در گوش ات بگم!گوشم را جلوی دهانش کشیدم و او هم گفت!بعد سریع دویدم و با سرعت روی دیوار ها رفتم!واییییییییییییییی چه کیفییییییییییییی میدههههههههههه!غیژژژژژژژژژژژژژ! رسیدم!با خوشحالی در را باز کردم!ام......بهتره در رو ببندم......همان موقع مردی جلو آمد:" جایی تشریف می بردید؟!"گفتم:"بله اتاقم!"مرد اخمانش در هم رفت:"تو آتحان نیستی نه؟!"میخ کوب شدم و به آرومی گفتم:"از کجا می دانید؟!"مرد سرش را به نشانه ی تاسف تکان داد و گفت:"تو و ادوارد نیازی به تنبیه خونه ندارید! پس برید توی اتاق تون و هر کاری می خواهید بکنید ولی نمی توانید تا زنگ عصرانه بیاید بیرون! مفهوم شد؟!"محکم گفتم:"مفهوم شد!"همان موقع ادوارد رسید و قبل از اینکه چیزی بگه، دست اش را کشیدم و به سوی اتاقمون حرکت کردم! چون اتاق های منو ادوارد یک اتاق وسط اش دارد که اتاق من و ادوارد را به هم وصل می کند. بهش میگیم اتاقمون!برای ادوارد توضیح دادم ماجرا از چه قراره و بهش گفتم:" ممنون که پشتم بودی و ببخشید داری گرسنه گی میکشی!"اونم گفت:"خب مادرم میگه وقتی مجبوری گرسنگی بکشی بهتره بخوابی! بیا بخوابیم!"سرم را به معنی باشه تکان دادم و رفتم ملافه و پتو بیارم.^این یک خاطره ی واقعی است^بعد از اینکه ملافه ها رو پهن کردیم و بالشت و پتو گذاشتیم دوتایی شروع به حرف زدن کردیم و بعدش هم کتاب خوندیم.و بعد مدتی ادوارد زود تر از من خوابش برد.همان موقع محکم به با پا به پایم کوبید!خندیدم و گفتم:"مثلا خوابی ها!"و هی اینکار را کرد!اخه تازه قبلش هم این بازی رو کردیم!و باز و باز و باز!مطمعمن شدم پایم دارد کبود می شود!نمی دانم چرا حتی بعدش خوابم نبرد! ادوارد تا فردا خوابید اما من چشمانم باز باز بود از ترس اینکه دوباره ادوارد بهم بزنه!اخرشم نخوابیدم!^این یک خاطره ی واقعی است^ولی منتظر روز دیگه ی آتحان بودنم بودم......یعنی آتحان توی اونجا چه حال و روزی داره؟!(شهر مشب)منتظر تا بالاخره این هفته ی بی پایان به سرانجام برسه! ولی اگر بتوانم کاری کنم روح های مشب بدن داشته باشن دیگر روحی نمیاد که بدن یک آدمو بگیره!یعنی توی بدن من چه حال و روزی دارد؟!این داستان ادامه دارد...(نمی دونم توی نسخه ی صوتی امد حرفم یا نه ولی توی اگر من تو بودم قبلی آهنگ 11 دقیقه ی پیدا نکردم و مجبور شدم چندتا چندتا بارگذاری کنم که نشد و فقط دوتا اش شد! متاسفم)