مکالمه ای با خودم...

سلام دوستان عزیزمحالتون خوبه؟این نوشته 21 امین نوشته من در ویرگوله و این نشون دهنده این هست که سه هفته هر روز بدون وقفه توی ویرگول نوشتم و این برای من که خیلی تنبلم فوق العاده است اما توی این نوشته می خوام مروری بر دوسال آخر عمرم تا اینجا داشته باشماین نوشته طولانی است و مخاطب اول آن خودم هستم بنابراین شاید برای شما جالب نباشه و شاید وقتتون گرفته بشه. محمد الآن کیست؟در حال حاضر 21 سال و 4 ماه و 10 روز از عمر من گذشته در زندگی ام خیلی فرصت های خوبی را از دست دادم و تا دوسال پیش تقریبا هیچ مداومتی در کارهایم و افتخاری در زندگی نداشته ام حتی بابام همیشه می گفت درس خوندن تو مایه سرافکندگیه!اما از محمد الآنم راضی هستم و خیلی دوستش دارم بدون قید و شرط.اول می خواهم کمی از گذشته ام بگویممحمد گذشتهدر گذشته من هم مانند خیلی از افراد آرزوهای زیادی داشتم و البته الآن هم دارم ولی آرزوهای گذشته و اهداف گذشته ام را اهداف آلوده می دانم به این دلیل آلوده چون هدف هایم به عقده هایم آلوده شده بودمن فرزند وسط یک خانواده پنج نفری هستم یک برادر بزرگتر و یک خواهر کوچکتر از خودم دارمبرادرم خیلی اوقات مایه افتخار خانواده بود در مدرسه همیشه با همه معلم ها و مدیر و ناظم ها رفیق شیش دانگ بود و همیشه ازش تعریف می کردند و پدرم به خودش می بالید.در اقوام هم برادرم شاخص است چون اطلاعات زیادی در زمینه گل و گیاه و سیاست و تاریخ ومذهب و... دارد و کلا اطلاعات عمومی اش عالی است و روابط عمومی خوبی داردو از آن طرف خواهرم هم فوق العاده است و خیلی هنرمند با روابط عمومی عالی و من این وسط خیلی اوقات مایه سرافکندگی بابام بودم و هستم (البته عقیده بابام اینطوریه!) و فقط مامانم رو توی تیم خودم دارم (خداروشکر) من در مقطع راهنمایی و دبیرستان در مدرسه هایی اسم نوشتم که سال قبلش برادرم از آنجا فارق التحصیل شده بود و زمانی که من در آن مدارس بودم اکثر مسئولین مدرسه که برادرم را هم می شناختند می گفتند داداشت خیلی خوب بود ولی تو.... (می توانید به جای.... هر حرف نامربوطی که می تواند روحیه یک پسر نوجوان را خراب کند بگذارید)یادم هست چند باری مدیر مدرسه راهنمایی مان جلوی چهارصد تا دانش آموز دیگر با صدای بلند من را تحقیر کرد و آخرش گفت: داداشت خیلی از تو بهترهولی تو...!. و من هیچ چیزی نگفتم البته چیزی هم نمی توانستم بگویم چون پدرم مدیر مدرسه را بیشتر از من قبول داشتیا در دبیرستان، مدیر بیشعور مدرسه جلوی دانش آموزان و اولیا و دیگران با لحنی تحقیر آمیز گفت: تو بدترین دانش آموز مدرسه منی و فقط به درد این می خوری بندازیمت توگونی و بهت مشت و لگد بزنیم!. در حالیکه من فقط نمره ام کم شده بود و از لحاظ انضباطی مشکلی نداشتم (مدیره رو ببینمش شلوارشو سفره می کنم!)برادرم در 18 سالگی ازدواج کرد خواهرم هم ازدواج کرد که دامادمان هم از من کوچکتر است و خیلی اوقات خیلی ها برادرم و دامادمان را توی سرم می زنند و می گویند: ببین از تو کوچیک تره رفته سر خونه زندگیش اونوقت تو دنبال کارهای بیهوده هستی (البته از نظر بقیه ورزش کردن و نوشتن و کتاب خریدن و خواندن و... کار بیهوده تلقی میشه)و از نظر بقیه انگار من گناه کردم که هنوز مجردم و برادرم در18 سالگی و دامادمان کوچکتر از من به خانه بخت رفته اند خیلی آدمهای شریفی هستند!با همه اینها من فردی شده بودم منزوی و خجالتی (البته الآن هم کمی خجالتی هستم) و به طوری که به سختی با کسی ارتباط می گرفتم و به عقیده خودم آنچنان جذابیتی برای کسی نداشتم (الآن هم مطمئن نیستم جذاب باشم)و در اهدافم همیشه دوست داشتم دیده شوم و مهم نبود کاری که می کنم را دوست دارم یانه مهم این بود که بقیه من را ببینند و برایم سوت و کف بزنند(میل به دیده شدن تا حدی طبیعیه ولی من از حد معمول فراتر رفته بودم و به حد جنون رسیده بودم)خیلی اوقات ژست آدمهای بدبخت و قربانی را می گرفتمادامه محمد الآن:اما دوسال گذشته ام ( یعنی بازه 19 تا21 سالگی) را پر بار ترین بازه زمانی عمرم می دانم و به نظرم در این دوسال بیشتر از تمام عمرم تجربه دارم.در این دوسال مدتی افسردگی شدید را تجربه کردم، حسادت، خشم و تنفر نسبت به کسانی که من را نادیده گرفتند در مدرسه من را جلوی همه تحقیر کردند و کسانی که تا اینجا سعی شیاف کردن افکار و اعتقاداتشان به من بودند!تا 19 سالگی مانند تکه آهنی بودم که هرکسی از راه می رسید با چکش ضربه ای به آن می زد برای همین کج و کوله و آزرده بودم.البته در این دوسال هیچ کار خفنی نکردم و حتی هیچ کدام از کسانی که به من بدی کردند را نبخشیدم و هنوز هم از آن ها متنفرم اما سعی کردم آن ها را از ذهنم بیرون کنم اما گاهی اوقات یادآوری شان حالم را خراب می کند مثل الآن که یادشان افتادماما در این دوسال :سبک زندگی ام را تغییر دادم. با اینکه درآمدم خیلی کم است اما از همان کم هم لذت می برم و لذت را به بعد موکول نمی کنمسعی می کنم در حال زندگی کنمبه قلبم گوش می کنم ببینم چه می گوید مثلا عاشق قدم زدن در خیابان ابن سینای مشهد هستم نمی دانم چرا ولی عاشقش هستم و چون این کار را دوست دارم انجامش می دهمورزش کردن را از سر گرفتم ولی نه برای دیده شدن و فقط برای آمادگی جسمانیمی نویسم، تقریبا بیشتر از هرکاری در روز می نویسم و بیشتر رشدم را مدیون نوشتن هستممی خوانم، کتاب خواندن یکی از تفریحاتم است فرقی نمی کند چه کتابی باشد و در خواندن وسواس ندارمعادت های خوبی در خودم ایجاد کردم که یکی از آن ها نوشتن روزانه استدوستان خوبی دارم (خصوصا دوستان ویرگولی و باشگاه تولید کنندگان محتوا و دوستانم در فصای مجازی و حقیقی)یکی از چیز هایی که به آن می بالم این است که شکر گزار هستم و عاشق فرایند زندگی یعنی دوست ندارم 10 سال بگذرد و نتیجه کارم را ببینم و دوست دارم در متن آن باشم فقط دوست دارم جای یک نفر باشم وآن هم خودم هستم خودم را پذیرفته ام و البته خودم را دوست دارم باقد نسبتا دیلاقم و هیکل نخراشیده و نتراشیده ام (البته باشگاه میرم) با فوتبال افتضاحم با ریش و سبیل نیمه در آمده با تنبلی هایم.به خانواده ام و دوستانم بیشتر محبت می کنمنمی خواهم حتی یک سال به عقب برگردم واگرزمانی به عقب برگشتم تمام اشتباهاتم را تا الآن دوباره انجام می دهم چون طرز فکر الآنم نتیجه اشتباهاتی است که مرتکب شدمو خیلی چیزهای دیگرمحمد آینده قرار است چطور باشد؟امیدوارم بتوانم روند روبه رشدم را در آینده طی کنم و رشد کنم و همینطور عاشق زندگی ام باشم و البته این دوست داشتن و پذیرفتن خودم نباید باعث آن بشود که رشدم را متوقف کنم نه به هیچ وجه چون یکی از چیزهایی که من آن را در زندگی پذیرفته ام همین رشد کردن است حالا هر قدر هم که می خواهد این رشد لاک پشتی باشد ولی باید باشد