بدون شرط

سیم های زندگی قبلا متوجه شده بودم که فاصله گرفتن از نوشتن برام فقط یک معنا داره: حالم تا مدتی خوبه و می تونم برای چند روز « زندگی» کنم. تو این ایامِ نایابِ حال خوش ، محتاج کارهایی برای خالی شدن از غمِ افکار مثل «نوشتن» یا «موسیقی» نیستم . اما این بار دور شدنم از نوشتن، برای مخاطبی که حتی از وجودش مطمئن نیستم، دلیل دیگه ای داره... سعی میکنم هر روز، توی یک دفترچه قرمز رنگ که از ته کمد پیدا کردم بنویسم. وقتی برای خودت می نویسی نیازی به « اصلاح جهت عمومی کردن» نداری. این طوری وقت بیشتری ذخیره میکنی و در نتیجه میتونی بیشتر و بیشتر بنویسی و خودت رو از تو کلمه ها پیدا کنی. بذار برات بازم از خودم بگم. موضوع اول تا آخر نوشته ها. خودم و آدم های خیالیِ خودم . تلاش و هدفِ این روزام عجیب ولی واقعیه. چیزی که دنبالشم نه ورزش روزانه است، نه تحویل پروژه است و نه سحر خیزی و کامروایی! همه فکر و تمرکزم رو بردم روی یک هدف جدید. چیزی که هنوز درک درستی ازش ندارم و نمی دونم تو چه حالتی میشه گفت موفق شدم و رسیدم ولی یک حسی بهم میگه این راه، مهمه. ارزش وقت گذاشتن داره... یک فکری پشت ماهیچه قلبم مدام تکون میخوره و وجودشو بهم نشون میده... . من این روزا، همه دقیقه ها و ساعت ها، به طرز دیوانه واری تلاش می کنم تا قلبم رو «صاف» کنم و همه رو «دوست» داشته باشم. همه همه رو.... از ته قلب.... حتی تو و خودم رو ، بزرگترین قاتلای این زندگی کوتاه و بیهوده رو. اغراق نیست اگر بگم چقدر دوست داشتنِ« واقعی» آدما کار سخت و ترسناکیه. تا به حال سعی کردی کسی رو دوست داشته باشی؟ نه برای رفع تنهایی و نه سود بردن از فواید (!) و نه حتی «سیرت زیبای درون» فرد. منم قبلا همین طوری آدما رو دوست داشتم. منظورم به خاطر یک دلیل واقعی تره. یک دلیل اصیل تر. مثلا به خاطر آدم بودن. پس بذار این طوری بپرسم: تا حالا سعی کردی کسی رو به خاطر «آدم بودن» بدون قید و شرط، واقعی ِواقعی دوست داشته باشی؟ این دقیقا همون کاریه که من رو این روزا درگیر خودش کرده. دوست داشتن آدما بدون دلیل... فقط برای آدم بودن. برای تو هم دوست داشتن کسی که «خالص» نیست راحت تر از دوست داشتن کسیِ که صادق، غیر قابل اعتماد و در عین حال خودشه ؟! برای تو هم دوست داشتن وابسته به میزانِ تظاهر ِطرف به خوب بودنه ؟ یک جور مسابقه ارزش گذاری برای اینکه کی دروغگو بهتریه؟! برای من که همین طوره. دوست داشتن آدمای ریاکار، قدرتمند و خالی ساده تر از دوست داشتن آدمیِ که برای سوالام جواب « نمیدونم» داره. دوست داشتن اونی که نمونه تقلبی یکی دیگه است آسون تره از کسیِ که صاف و پاک ، فقط خودشه . راستش پذیرفتن دروغ راحت تر از دیدن حقیقته. این دوست داشتن مستلزم خیلی چیزاست. به نظرم مهم ترین بخش اون، بخشیدن آدما است به خاطر کارایی که کردن. به خاطر ظلمی که در حق کسی و از همه مهم تر خودشون کردن. مگه من به کسی ظلم نکردم و مغز کسی رو سیاه نکردم؟مگه من باعث ناامید شدن، خشم و دلسردی نشدم؟!... شدم... خیلی هم شدم. _ ما _همه ما انسان های گناهکار، لایق دوست داشته شدنیم. منم سزاوار بخشیده شدن و بودنم. شاید دور از منطق باشه ولی من دوست می دارم تا دوست داشته بشم. می بخشم تا بخشیده بشم. من صادق می مونم تا صداقت رو ببینم. درست رفتار میکنم تا شاید حس گناه درون رو کمتر کنم. شاید بپرسی چقدر موفق بودم؟ تا اینجا کار که چند روزی از تلاشم میگذره هیچی! اینو میدونم که با زور و فشار نمی تونم ببخشم و دوست داشته باشم. انگار یک جایی از قلبم، میگیره و رنج میکشه و طلب رهایی از این بازیِ مسخره می کنه. با اینکه تو این چند روز به چیز خاصی نرسیدم اما فهمیدم باید بذارم خود قلبم بره جلو، حل بشه تو عمق و بعد غرق کنه. من فقط میتونم از دلایل رفتار آدمای موثر و ستم کننده زندگیم که حالا فقط گهگاهی تو خیالم پیداشون میشه، سوال بپرسم خودمم تهش برای راضی کردن خودم جواب بدم اما برای بخشودن و دوست داشتن باید بذارم قلب خودش تنهایی پیش بره... خودش جلو بره، ببخشه، غرق کنه و حل بشه. من فقط باید منتظر بمونم و صبر کنم. قلبم خودش بهتر میدونه چطوری میتونه منو آروم و آهسته از این سفر ِبی راهنما عبور بده و رد کنه. من فقط باید با احتیاط یک گوشه صبر کنم و منتظر بمونم. شاید یک روز وسط دعوا، سر کلاس یا مراسم ختم به این رسیدم که میتونم آدما رو بدون دلیل، بی قید و شرط دوست داشته باشم. آهنگی بی ربط به متن، مرتبط با احوال: لامینور، کاوه افاق