شب چهارصد و شصت و سوم یا بازیگران

فیلمسازی مستقل، جایگاه همزمان نویسنده/کارگردان/تهیه‌کننده، رابطه‌ی سازنده با عوامل و بازیگران.این کلیدواژه‌های یک ماه گذشته است. به من چه گذشت؟ پنجاه تا بازیگر دیدم، دویست تا پروفایل خواندم. سی و پنج تا ایمیل فرستادم، چهار جلسه تست گرفتم و تمرین و حالا، بگذارید اعلام کنم که سایمون، میا، آیریس، مارال، فال‌گیر و جنی را داریم. فرانک، لیلی و آنتونی هم، کاندیدهای نهایی‌شان مشخص است.از دیروز، خستگی عمیقی به جانم نشسته. چرایش را برایتان می‌گویم. وقتی در شرایط سخت قرار می‌گیرم، مغز، تن و عواطفم در مود«جنگجو» می‌رود و می‌تازم و می‌سازم و جلو می‌روم. وقتی که قله را فتح می‌کنم و کاری که مانده، جمع و جور کردن اطراف و آمادگی برای جشن پیروزی است، از مود «جنگجو» در می‌آیم و تامام آن‌چه می‌خواهم یک بغل مفصل، یک فیلم کمدی، یک بطری شراب سفید و لاک جدید به ناخن‌هایم است. بله. هر کدام از ما به شیوه‌ی خودمان، نفس می‌گیریم و به میدان مسابقه برمی‌گردیم. از این سفر که برگشتم، آماده‌ی نفس‌گیری برای راند بعدی بودم که ای دل غافل! شرایط خانه عوض شد. در این دو ماه گذشته چند باری از صاحبخانه درخواست کردم وان اتاقم و در شیشه‌ای کشویی حیاط را تعویض کنند. تابستان تمام شد و طول دادند و نکردند. دو هفته پیش پیام بالابلندی نوشتم که بابا الگا! کشتی ما رو. من نوامبر مهمون دارم. نمی‌خوام این گوشه‌ی زنگ‌زده‌ی وان رو باهاش قسمت کنم. ناخون‌هامون شکست هر بار این در بدفاز حیاط رو کشیدیم. خلاصه، الگا پیگیری کرد و با مدیریت زمانی بی‌سابقه‌ای، تعمیرات پرسروصدای خاک‌آلود پر ابزار خانه‌ی ما، همزمان شد با برگشتن من از سفر و احتیاجم به یک خلوت‌نشینی و بازیابی انرژی. طبقه‌ی پایین و بالا همزمان در حال تعمیرات‌اند. من قهوه به دست آمدم اتاق هم‌خانه‌ام پناه گرفتم. در کوچه باران می‌بارد. امیدوارم امروز تامام شود. برای من، آرامش، از تسلط و روتین می‌آید. الان ولی از مدار معمولم اندکی خارج‌ام. آسمان با شدت رعد و برق می‌فرستد به سرمان. من به جلسه‌ی دیروز فکر می‌کنم.سایمون قصه، مرد سکسیست‌ای است که کامنت‌های جنسیت‌زده‌اش را مدام به این و آن می‌گوید.میای قصه، زن نژادپرستی است که به هر کسی جز نژاد سفیدها، نگاه تحقیرآمیزی دارد.در میانه‌ی تمرین، بازیگر نقش سایمون کلافه شد و اعتراض کرد گفتن این دیالوگ‌ها برایش چالش‌برانگیز است. منبر مفصلی رفتم که چرا این فیلم را می‌سازیم. چرا مهم است نادانی شخصیت‌ها را ببینیم. چرا و چطور باید بین خودمان و نقش فاصله بگذاریم.در ادامه، پیشنهاد دادم بیایید از تجربیاتمان بگوییم که چطور و کجا، قربانی کلام جنسیت‌زده یا نژادپرستانه شدیم.دستیار نویسنده، بن، مرد سفیدپوست امریکایی خاطره‌ای نداشت. میا، دختر سفیدپوست امریکایی، تعریف کرد هفته‌ی گذشته در معرض کلام و رفتار توهین‌آمیز جنسیت‌زده بوده. سایمون، پسر پوست گندمی فلسطینی‌الاصل، گفت چطور مدل ریش و موهایش مورد قبول دوستانش نیست. من هم ماجرای روزی را گفتم که به عکس باحجاب گواهینامه‌ام در دانشگاه قبلی خندیدند.جذب بازیگر، تمرین‌های فشرده، تنفس، رقص، فیلم و موسیقی به اشتراک گذاری، همه و همه، بخشی از بازی‌گردانی هستند. اما از آن مهم‌تر، همراه کردن عوامل، با جوهر قصه است. چرا این فیلم را می‌سازیم. چرا کاراکترها چنین‌اند. پریدن به قلب قصه، آسان نیست. این روزها کار من همین است. عریان می‌شویم از هر آنچه ما را به واقعیت وصل می‌کند، دست هم را می‌گیریم و می‌پریم به عمق تخیل. من، این اقیانوس را ساخته‌ام. جاهای تاریک و چاله‌های روشن‌اش را می‌شناسم. بازیگرانم، به چشمان من، به دست‌های من اعتماد کرده‌اند و می‌گذارند ببرمشان جاهای دور، عمیق، حتی تاریک. گاه می‌ترسند. دستشان را می‌گیرم. هی! مواظبتم. مواظب همه‌مون هستم.گاه بازیگران بازیگوش، چشم می‌کشانند به گوشه‌ای که من نرفته‌ام. مرا با خود می‌برند به عمقی از خیال که خودم هم نمی‌دانستم در این سیال قصه موجود است.شهریار، آه، شهریار.بر این فیلم عاشق می‌شوی. بر این هزار توی من عاشق می‌شوی. می‌دانی و می‌دانم که عشق، که هنر، که گستره‌ی خیال، برای من و تو هزار و یک چلچراغ روشن کرده است.تالار اقیانوسی با هزار و یک چلچراغ.