گاهِ گاهان_ شصت و هشت

شصت و هشت_صدایم که می‌زند،... طوری آهسته و زمزمه‌وار و نزدیک، انگار زیرِ گوشم نجوا کند،... فقط می‌لرزم و چنان به تندی سر برمی‌دارم از پایش که مهرۀ گردنم، خشک، صدا می‌کند...بعد بی‌هوا... بی‌فکر... بلند پاسخ می‌دهم:- «جانم!...»و خیال می‌کنم صدای او از درونِ ذهنم برخاسته... در جوابِ آن همه اشتیاق و بی‌قراریِ دلی که تا مرزِ دیوانگی چند نفسی بیش فاصله ندارد...آن وقت تازه هول و تکان می‌افتد در همۀ مهره‌های پشتم و سراپا لرزه می‌گیردم و از پای تخت تا سرِ آن که می‌شتابم، دو بار روی زانو می‌افتم...نه!... اشتباه نکرده‌ام...صدای خودِ او است... و نه ذهنِ فعّالِ ناخودآگاهِ من... که دوباره آرام می‌گوید:- «بهرام!...»همان طور چهار دست و پا نزدیک‌تر می‌روم و می‌نشینم روی دو زانو و به صورتِ پریده رنگِ او که در جوششِ قطراتِ ریزِ عرق، مثلِ شکوفه‌های شبنم‌زده، زنده و باطراوت می‌درخشد، لبخند می‌زنم...دستش را که هنوز با بی‌حسی رها شده در کنار بدن، می‌گیرم در یک‌دست... برمی‌خیزم روی دو زانوی خویش... و با انگشت‌های دستِ دیگر- که تکیه می‌دهم از ساعد به بالشِ زیرِ سرِ او- به نوازش کنار می‌زنم آن چند حلقه موی خیس را که چسبیده روی پیشانی‌اش... و تماشایش می‌کنم که پلک می‌زند آهسته و سست... روی آن دو چشمِ آبیِ محزونی که اینک با نگاهی کمابیش مبهوت می‌تابد از نو بر من... با مردمکانی که در برابرِ تابشِ نورِ ملایمِ سقفی، کوچکتر می‌نماید از قبل...تدریجاً حالتِ چشمانش باز می‌یابد آن هوشیاریِ ژرف و فراستِ معمول را که به طورِ هم‌زمان غم‌آلود است و مطایبه‌آمیز...لبانش آهسته تکان می‌خورد و به صدایی هنوز ضعیف و کمی دردمندانه، می‌گوید:- «متشکرم... دردسرت دادم...»با چشمی خیس می‌خندم... به اشتیاق و نشاطی حقیقی و مهارناشدنی... و شیداوار آن دستش را که هنوز در دست دارم به لب می‌برم...رها می‌کنم افسارِ زبانم را که بتازد دیوانه‌وار تا با همان وجد و شورِ بی‌عنان، خندان و گریان بگویم:- «نمی‌دانی چه حالی دارم که می‌شنوم دوباره صدایم می‌زنی!... باز می‌گویی بهرام!...»می‌گوید:- «عذرخواهی می‌کنم... اذیت شدی...»بی‌هوا و بی‌خیال تماشایش می‌کنم... چشم در چشم... لاابالی‌وار مویش را نوازش می‌کنم... جسورانه...انگار که طفلی است و من پرستارش... بعد او هم لبخندی کم رمق بر لب می‌آورد و نفسی می‌کشد عمیق...فقط برای چند لحظه‌ای دستِ او را رها می‌کنم تا یقۀ پیراهنش را مرتّب کنم... دلم نمی‌خواهد علیرغم میلِ خودش با سر و وضع آشفته دیده شود...بعد باز بی‌صبرانه از نیلوفرانِ شمد باز پس می‌گیرم دستش را و آهسته بر سینه می‌فشارمش... هم‌چنان که برای چند ثانیه لبم را بر پیشانیِ سرد و مرطوبش...به یقین دیوانه شده ام... می‌دانم...که او می‌گوید با آهنگی بی‌رمق ولی انگار در کوششی رقّت‌انگیز برای پیروی از آهنگِ صدای ژرف و پرطنینِ همیشگیِ خویش...- «نگران نباش حریف!... تا نیم ساعتِ دیگر برای یک دست اسنوکرِ کوبنده آماده‌ام... این بار شرط‌بندی هم می‌کنیم...»باز مرا به عنوانی می‌خواند که من می‌دانم، که او می‌داند، که من می‌دانم، معنایش چیست برای او...و یعنی ابرازِ صمیمیتِ بیش از پیش... مثلِ آن قدیم‌ها... بینی‌ام را با صدا بالا می‌کشم همراهِ نفسی عمیق... و سعی می‌کنم چیزی بگویم... که صدای زنگی به گوش می‌رسد و باید مربوط باشد به درِ اصلیِ ساختمان...در برابرِ چشم‌های پرسش‌گر میکائیل که با تردید به من نگاه می‌کند، شرمسارانه می‌خندم و با صدایی آهسته و به نجوا می‌گویم:- «قطعاً مأمورانِ اورژانس هستند... من خبرشان کردم... فکر کنم باید اجازه دهیم آن‌ها هم تلاششان را بکنند...»نگاهی که به من می‌دوزد هم شوخی‌آمیز است و هم حالتِ سرزنش و بخشش توأمان را در خود دارد...پس زود بلند می‌شوم از کنارش، تا ظرفِ روغنِ مقدّس را در پشتِ مجسمه و بطریِ شرابِ پورت را در قفسۀ آشپزخانه پنهان و فن‌ورزانِ فوریت‌های پزشکی را به درونِ خانه راهنمایی کنم و در برابرِ چند پرسشِ پیاپی ایشان بگویم:- «از این طرف لطفا!... الحمدلله به هوش آمده‌اند... می‌توانید از خودشان بپرسید...» (ادامه دارد)قسمت بعدقسمت قبل