روز دانشجو

به وقت ۱۶ آباناولین شبی که دانشجو بودن را حس کردم. از صبح استوری ها و عکس های جمع دانشجوها و تبریک روز دانشجو را می دیدم. حقیقتا هیچ وقت فکر نمی کردم موقعی که دانشجو بشوم چنین احساساتی در من قرار است جریان پیدا کند. راستش را بخواهید بیشتر تصوراتم درباره حضور در کلاس ها و بحث کردن و نقد حرف های استادها بود. در حالی که امسال، اولین سال تجربه دانشجویی من پشت سیستم و خوردن خرمالو در حین کلاس می گذرد. حتی گاهی اینستا گردی وسط کلاس و حواس پرتی هایی که دقیقا درحین کلاس از هر زمان دیگر بیشتر میشود. به خودم گفتم حالا درست است که به جشن دانشگاه نرفتم یا تبریک خاصی دریافت نکردم ولی قرار نیست که در این شب، شبی به یاد ماندنی به خودم افتخار نکنم ( راستش را بگویم زمان های قبل، به خودم میگفتم حالا که چه؟ چه فایده که برای اتفاقات کوچک و بزرگ زندگی ام جشن بگیرم؟) البته که منظورم از جشن: وقت گذراندن با خودم هست. ولی اکنون دیگر نظر قبل را ندارم. تصمیم گرفتم برای خودم جشن بگیرم و حال خوب را به خودم هدیه بدهم. وقتی هوا نسبتا تاریک شد طرف ساعت ۶ از خانه به مقصد خیابان کناریمان بیرون رفتم. طبق عادت همیشه اول پرینت های نمونه سوال های مادرم را از کافی نت گرفتم و بعد به سوپری رفتم. اول فکرم به خرید مواد حجیم دهنده ( همان چیپس و پفک ها را می گویم) رفت. اما طبق قولی که به خودم داده بودم سریع فکرم را از همان مسیری که آمده بود به خانه اش بدرقه کردم. با خودم گفتم نوشیدنی هم می چسبد. بعد باز به خود گفتم نه! یهو به خودم آمدم و گفتم: امشب شب تو هست. هرچه خواستی بخر. با وجود هوای سرد و البته بیش از حد سرمایی بودن من به سمت یخچال سوپری رفتم و دلستر هلو را انتخاب کردم. مقصد بعد از سوپری لوازم التحریری بود. حالا برای چه؟ مگر روز دانشجو بدون هدیه هم میشود؟ وقتی وارد مغازه شدمبی درنگ گفتم دفترچه میخواهم! ( خوب هم هست آدم به چیزی علاقه ی مشخص وزیادی داشته باشد) مخصوصا در خرید لوازم التحریر که نمیدانی کدام را بخری. دفترچه را برای خودم خریدم. و به سمت تنها شیرینی فروشی خیابان رفتم. وقتی وارد شدم رولت های خامه چشمم را گرفت. مگر میشود از رولت گذشت؟ آن هم شکلاتی اش؟ ۳ تا گرفتم به تعداد افراد در خانه. به سمت پارک حرکت کردم.نسبتا خلوت بود. هوا خنک ( البته برای من کمی سرد) ولی آنقدر دلچسب بود که می توانستم تا آخر شب آنجا بنشینم و آهنگ گوش کنم. به سمت صندلی رفتم. معمولا برای انتخاب صندلی، دقت نظر زیادی دارم. دوست ندارم بر صندلی های ابتدای پارک بنشینم. حس تنهایی و امنیت فردی را به من نمی دهد. نمیدانم چرا؟ در کل حس خوبی ندارم! آخر هم خوب نیست. همان میانه از همه اش بهتر است. وقتی داشتم به سمت صندلی میرفتمبرگ های پاییزی زیر پاهایم خش خش می کردند. خواستم فیلم بگیرم و استوری کنم که یاد ارائه کلاس روانشناسی امروزم افتادم که لپ کلام ارائه این بود: اگر برای تفریح و وقت گذراندن به جایی می روید، سعی کنید حس آن لحظه را با قلب و چشم خود ثبت کنید. البته که به اشتراک گذاشتن بخشی از آن هم می تواند خیلی خوب باشد. وقتی این حرف به یادم آمد منصرف شدم و مستقیم پیش به سوی صندلی رفتم.نشستم، در دلستر را باز کردم. و پشت سر هم آهنگ های مورد علاقه ام هم پلی می شدند. در آنجادر آن لحظهدر آن نقطهبه تنها کسی که فکر می کردم خودم بودم. نه نه! کمی اغراق کردم. به آدم هایی که در چندین روز اخیر، حس های خوبی به من دادند هم فکر کردم. اصلا چرا با خودم تعارف دارم؟ مگر می خواهم خودم را گول بزنم؟ در بین همه ی آن آدم هاآدم مشخص و خاصی هم بود. بله بله آدم مشخصی... اصلا حتی ممکن است، ممکن یعنی به احتمال ۹۹ درصد این متن را هم بخواند. نمی دانم شاید هم از بس طولانی بوده است، حوصله اش نشده و رهایش کرده باشد. ولی اگر من می دانم آن قدر اهمیت قائل می شودکه تا تهِ تهِ تهش را بخواند. اصلا لازم هست نشانه ی مخفی بگذارم که متوجه شود؟ اصلا لزومی به دانستن آن فرد هست؟ نمی دانم!! حقیقتا از چرخ فلک شهربازی شهرمان هم گیج تر هستم. ولی بزار دل را به دریا بزنم و بگویم( دنیا کوتاه تر از آن است که... و در جوابم میگوید توصیفی بهتر از این؟ :) ) شب خوبی بودآرام و آسوده بودمبیشتر از هر زمانی دیگر. حتی آخرش شیشه دلستر را بالا بردم و گفتم: به سلامتی خودم، به سلامتی سختی هایی که کشیدم و تحمل کردمبه سلامتی تلاش هایمبه سلامتی مقصدی که رسیدم( مگر حتما باید از آن زهرماری ها باشد که برای سلامتی انواع و اقسام چیزها حرف بزنی.) نخیر هم! ماهم به سبک خودمان روش هایی را داریم.آه که چقدر حرف زدمولی خالی شدمحتی خالی تر از رودخانه زاینده رود.... شبی که گذشت قرار است تا آخر عمر همسفر من باشد. ای همسفر همیشگی من دوستت دارم.۱۴۰۰۹۱۶