به رنگِ ارکیده (قسمت اول)

گوشه ی این طرف سقف چه تار عنکبوتی بسته! ندیده بودمش. آخرین بار، عید بود که با سعید دستی به در و دیوار خانه کشیدیم. دو سه تا تَرَک ریز هم هست که از سقف شروع شده و آرام آرام تا وسط دیوار آمده. این ها را هم ندیده بودم. ایرادی ندارد. حالا برای رصد کردن همه ی این جزئیات وقت کافی دارم!زنگ خانه را می زنند. سعید در را باز می کند. این یکی دو روز خانه حسابی شلوغ است. عمه می رود، خاله می آید. دختر این دایی می رود، عروس آن عمو می آید. آشنایان دور هم می آیند، گاه آنقدر دور که مادر باید ما را به هم معرفی کند. حوصله ی هیچ کدامشان را ندارم. مادر و پدرم چندروز دیگر که مدرسه ها باز می شود باید برگردند شیراز. پدر دبیر ریاضی است و مادر دبیر زیست، سنا هم سال آینده کنکور دارد. نمی دانم چقدر تا اول مهرماه مانده. دیگر حساب روزها و ساعت ها دستم نیست.شب می شود و خانه ساکت. مادرم چراغ را خاموش می کند و پرده را کنار می کشد. فقط آقا غلام، بقالِ سر کوچه نمی داند که من عاشق آسمان شب و ستاره هایش هستم. دانشجو که بودم دو سه دوره هم کلاس نجوم رفتم. چیزهایی سرم می شد، اما به نظرم لذت بردن و آرام شدن با نگاه کردن به این موجودِ تاریکِ بلندِ عظیمِ گُل گُلی هیچ سواد و علم و دانشی نمی خواهد. فقط کافی است بتوانی شبی چند دقیقه از روزمرگی و تکرار و زندگی دل بکنی و مردمکِ چشمانت را به سمتش گرد کنی، همین. چشم هایم را می بندم، باز می کنم، دوباره می بندم، دوباره باز می کنم. ستاره ها می آیند و می روند. تندتند پلک می زنم، ستاره ها هم به سرعت خودی نشان می دهند و غیب می شوند.نمی دانم خوابم برده بود یا نه، اما با صدای عجیبی به خودم آمدم. چشم هایم را که باز کردم دیدم ستاره ها پخشِ زمین شده اند و یک خطِ ممتدِ سفیدِ براق، آسمانِ بالای سرم را دو قسمت کرده. بعد ستاره ها برگشتند سرجای خودشان، بازی شان گرفته بود؟ دوباره آمدند روی زمین زیرِ پاهایم. به یاد زمانی افتادم که در هواپیما، ابرها زیر پایمان بود و من آرزو کرده بودم که روزی ستاره ها را از بالا ببینم. آرزوی محالی بود ولی نمی دانم الان چه طور... چند بار با سرعت زیاد این اتفاق افتاد و بعد دیگر نفهمیدم چه شد.چشمانم را که باز کردم زیادی روز شده بود. نور خورشید خودش را پهن کرده بود وسط اتاق. همه چیز روشن بود، جز جایی که در آن بودم. مردی با روپوش سفید وارد اتاق شد، چیزهایی گفت که گوش نکردم، ترجیح دادم به آخرین صداها و تصاویر ذهنم مراجعه کنم._ سعید اگه خوابت نمیاد من یه چرت بزنم._ نه عزیزم بیدارم. تو بخواب._ شرطمون که یادت نمیره؟_ نه. خیالت راحت. مگه میشه یادم بره. سرعت و بچه در یک اقلیم نگنجند.در سومین سالگرد ازدواجمان، بالاخره توانسته بود مرا راضی کند که به بچه فکرکنم. من هم که علاقه اش به پدر شدن را دیدم شرط گذاشتم سرعت را کنار بگذارد. باید بین بچه و سرعت یکی را انتخاب می کرد. با اینکه چندان عاشق بچه دار شدن نبودم، اما انتخابش خوشحالم کرد.چشم هایم را که باز کردم مرد سفیدپوش رفته بود و سعید، پدر و مادرم و سنا کنار تخت ایستاده بودند. کلاه سفید نامرتبی سرش بود و زخم بدی روی گونه ی چپش. از دست چپش هم فقط کمی از ناخن هایش مشخص بود، تا بازو سفیدپوشِ گچ بود. از سعید به بابا، از بابا به مامان، از مامان به سنا یک دور همه را نگاه کردم. چشم هایشان مثل یک فنجانِ چای داغ بود که آدم حواسش نیست و تا آخرین جای ممکن پُرش می کند و آن وقت با کوچک ترین حرکتی، حتی نفس کشیدنی لبریز می شود. دو سه دور دیگر همه را به ترتیب نگاه کردم. معلوم بود فاجعه عمیق است، ولی چرا کسی از عمقش حرفی نمی زد. چشم هایم را بستم. باز که کردم همه رفته بودند و سعید داشت با دستِ سالمش دستم را به شدت تکان می داد._نگران نباش عزیزم. خوشبختانه نخاع از ناحیه ی گردن آسیب جدی ای ندیده و حرکت و حس، کم کم به دست هات برمی گرده.اشک هایی که در چشمانش حلقه زده بود می گفت که این همه ی واقعیت نیست.دستش را روی پایم گذاشت و گفت: ولی پاهات... منو ببخش...نفهمیدم دیگر چه گفت و کِی از اتاق بیرون رفت و کِی شب شد و کی دوباره روز شد و کی یک غریبه که احتمالا روان شناس بود کنارم روی تخت نشست و حرف هایی زد که نه می توانستم و نه می خواستم که بشنوم.نمی دانم از آن تصادف لعنتی چقدر گذشته. اگر پرستار و دکتر که گه گاه می آمدند را فاکتور می گرفتم، حالا دیگر من و سعید در خانه تنها بودیم. فیزیوتراپ را که بدرقه کرد کنارم نشست:_ سوفی، عزیزم، حرف بزن. می دونی چند روزه سکوت کردی؟ یه چیزی بگو. دیگه تحمّلم تموم شده. حرف بزن، فحش بده، بزن تو گوشم، تف کن تو صورتم، داد بزن، یه کاری بکن. این قدر با این سکوتت آزارم نده. دکترها میگند مشکل تکلّم نداری، فقط شوکه شدی. هر کاری که برای بیرون اومدن از این شوک لازمه، انجام بده. من اشتباه کردم. یه غلطی کردم. منو ببخش. من نباید...بدون اینکه فکر کنم، ناخواسته دهانم باز شد: انگار آتشفشانی بودم که به دنبال روزنه ای می گشت:_ همین؟! یه غلطی کردی؟! تاوان این غلط تو رو من باید بدم. می فهمی؟ من چجوری بدون پا زندگی کنم؟ چطوری برم سر کار؟ چطوری رانندگی کنم؟ چجوری ورزش کنم؟ هان؟ من با این همه آرزویی که الان باید یه جا خاکشون کنم، چه کار کنم؟ هان؟_ شرمندم. منو ببخش. کاش من به جای تو..._ شرمندگیت به چه درد من می خوره؟ ازت بدم میاد. ازت متنفّرم. زندگیمو نابود کردی. برو بیرون.صورتم خیس اشک بود. به زور با دست هایم که حالا کاربری دست را پیدا کرده بودند صورتم را پاک کردم، نگاهی به ویلچر کنار تخت که قرار بود یارِ غارم باشد انداختم و مثل اینکه تازه فهمیده باشم چه اتفاقی افتاده بلند بلند گریه کردم.صدای گریه ی سعید هم از بیرون می آمد، به همان بلندی. از صدای گریه اش هم متنفر بودم.