روزهای عدلیه(۱۰)

?خاطرات روزهای عدلیه▪️قسمت دهم:خواهر برادری هایی که بر فنا می رود(3) ?️آدمیزاد توی زندگی‌اش الّا و لابد ناچار است به این که به بعضی چیزها تعلق داشته باشد. آدمی که تعلق نداشت، آدمی که در خودش را در قید و بند بعضی چیزها نخواست ببیند، آدمی که در زندگی‌اش دلبستگی نداشت، انسان خطرناکی است! ما محکومیم به دل بستن به دل بستگی‌هایمان. ?️شاید یکی از بزرگترینِ این دلبستگی‌ها، دل بستگی به مفهوم شریفی است که من و شما اون رو به «خانواده» می‌شناسیم. تا حالا دقت کردید یکی از معیارهای مزیت آدما بین ما، همین میزان تعلقشون به خانواده است؟! به این دقت کردید هروقت میخوایم از یکی تعریف کنیم، ناخودآگاه به همین مزیت اشاره می کنیم و میگیم:«فلانی سرِ سفره پدر و مادر، بزرگ شده.» با اینکه آدمیزاد اصولا از اینکه در غل و زنجیر چیزی باشد، فراری است، اما این میزان تعهد و تقیدش به خانواده، در خیلی جاها معیار سنجش ارزش وجودی اوست. ما بدون پدر و مادر و خانواده مان، موجودات قابل ترحم و ضعیفی هستیم! ?️شاید توصیف محبت و عُلقه‌ای که بین والدین و فرزندان وجود دارد، به این سادگی‌ها میسر نباشد. آدم حاضر است خیلی از دارایی های مادی و معنوی‌اش را فدا کند اما حتی برای ثانیه ای بی پشتوانه و «بی‌خانواده» نماند. اما من خود به چشم خویشتن، دیدم که حتی همین حبل متین هم زیاد پیش می آید که گسسته شود. خطرش را خیلی قبل‌ترها به ما گوشزد کرده بودند که:«حب دنیا راس کلّ خطیئه» ?️مثلا دو برادر بودند که من خودم به شخصه در آن یک ماه کارآموزی، بارها و بارها دیدم که در دادگاه به بهانه های مختلف حضور دارند. تقریبا می شد گفت روزی نبود که یکی از این دو برادر به علتی و به بهانه ای در دادگاه حاضر نباشد. از حاج‌آقای لطفی که قضیه را پرسیدم، گفتند:« آقای زاهدی! این دو تا داداش سر ملک و املاک پدر خدابیامرزشون، چندین ساله که اختلاف دارند. هیچ کدومشون هم حاضر نیست کوتاه بیاد. چندین ساله که با پرونده ها و عناوین مختلف توی دادگاه میان و میرن. اونقدری به اینجا رفت و آمد دارند، که بعضی تازه واردها فکر میکنن این دو نفر، کارمند دادگستری اند!» خنده‌ی تلخی کردند و ادامه دادند:« با اینکه چندین سال از فوت پدرشون میگذره، ولی سر همین لجبازی هاشون هیچکدومشون، هنوز که هنوزه، طعم استفاده از مال و اموال پدرش رو نچشیده!» ?️پرونده‌ی دیگری بود که خودم به شخصه هنوز که هنوزه از مرور جلسه دادگاه اون پرونده اذیت میشم. قبلش بذارید یه نکته حقوقی بهتون بگم. آدمیزاد تا زمانی که زنده است، صاحب اختیار مال و اموالشه. هرکاری که دلش بخواد میتونه با اموالش انجام بده. اصلا بره همه‌ی اموالشو آتیش بزنه یا بریزه توی چاه! یا بره همه اموالشو به اسم یک نفر بزنه. هیچ اشکالی نداره. مثلا فرض کنید پدر یک خانواده، قبل از اینکه از دنیا بره میتونه بره تمام اموالش رو به نام همسرش کنه یا اصطلاحا اموالش رو به همسرش«صلح» کنه. اما همین پدر نمیتونه، «وصیت» کنه که تمام اموال من بعد از مرگم به همسرم برسه چون در این حالت وصیتش صرفا در مورد یک سوم اموالش نافذه.(به تفاوت بین صلح و وصیت خوب دقت کنید!) توی اون پرونده، شبیه همین حالتی اتفاق افتاده بود. پدری قبل از اینکه از دنیا بره، با تنظیم یک صلح‌نامه محضری، تمام اموالش رو به همسرش صلح کرده بود. همه خواهر برادرها هم اون صلح‌نامه رو قبول داشتند. این وسط فقط یکی از خواهرها پیدا شده بود که این صلح‌نامه رو قبول نداشت و اومده بود شکایت کرده بود:آقای قاضی! این دسیسه خواهر برادرهامه که حق من رو بهم ندن! اصلا پدر من حق نداشته همچین کاری بکنه! این صلح نامه جعلیه! من حق و حقوقمو میخوام و از این حرف ها... البته این خانم با ادبیات و لحن خیلی زننده ای نسبت به خواهر برادراش صحبت می کرد. هرچی حاج‌آقا بهش گفت:« خانم محترم! مشخصه این سند جعلی نیست! پدرتون همه اموالش رو قبل از فوتش به مادرتون بخشیده.» اون خانوم این حرف‌ها رو گوش نکرد و مصرانه روی خواسته‌اش پافشاری می‌کرد. خیلی از موقع‌ها با داد و فریاد سر برادرها و خواهرهاش، جو دادگاه رو بهم می ریخت. آخر سر، حاج آقا از سر دلسوزی نگاهی کردند و گفتند:« خانم محترم! اموال پدرتون دست غریبه نیفتاده که! دست مادرتونه! انشا.. صدو بیست سال سایه اش بالا سرتون باشه ولی هر وقت که از دنیا برن، اون اموال طبق قانون ارث به شما و برادرها و خواهرهاتون میرسه.» اون خانم نگاهی به حاج‌آقا کرد. مکثی کرد و گفت:«می ترسم مادرم قبل از مرگش این اموال رو به یکی دیگه بده و از چنگ من در بیاد!» جاخوردم از این حرف. عمق مصیبت یعنی همین! حاج آقا با نامیدی نگاهی بهشون انداختن و گفتن:« خب اگر اینطوریه شما برو رابطه‌ات رو با مادرت درست کن... این موثرتره تا بخوای هی بیای دادگاه و بری!» ?️جریان اینجور پرونده ها به همین چند مورد خلاصه نمیشود. خلاصه من با همین عقل ناقصم به نظرم می آید که «دنیا و مافیها را هم به آدم بدهند، ارزش یک اخم پدر و یک آه مادر را ندارد. قدرشان را بدانیم...»