رهایی از دست فرزندان با "ازدواج"

پدرم یک دوست دارد که مدت زیادی ست همدیگر را می شناسند. البته دوست نمی شود گفت...آن بنده خدا در نزدیکی محله ما مغازه ای دارد و با او سلام و علیک داریم؛ همین. گاهی هم پدرم و ایشان از سختی ها و مشکلات زندگی و قیمت بالای اجناس صحبت می کنند. تا جایی که یادم هست همیشه حرف از گرانی بوده🤔 بگذریم.این بنده خدا فکر کنم یک دختر دارد. که از من چند سالی کوچک تر است و مجرد. روزی پدرم به گوشمان می رساند که دخترش دارد ازدواج می کند. من متعجب می پرسم: مگه چند سالش بود؟ از من که چند سالم کوچیک تره...(انگار دخترهای چند سال از من کوچک تر شوهر نمی کنند😐شاید هم فکر میکنم هنوز سنم کم است🥲) پدرم اطلاعات زیادی نداشت و همین را گفت و سراغ کار خود رفت. آن بنده خدا هروقت پدر مادرم می رفتند مغازه اش خیلی از داماد خود تعریف می کرد؛ مثلا اینکه بسیار پولدار هستند، قرار است خانه در فلان جا بخرد، شغلش این است، اخلاقش خوب است، با دختر من می سازد و عاقل است و فلان و بهمان. گفتیم چه خوب انشاالله خوشبخت شوند. اما بعد چند روز که پدرم به مغازه ایشان رفته بود، دیده بود که خیلی پکر و ناراحت است. علت را پرسیده بود و ایشان اول سکوت اختیار کرده اما بعد گفته بود که دامادش حالا که با دخترش عقد کرده اند، گفته نمی تواند آن خانه را بخرد. من هم نمی گذارم دخترم برای مستاجری برود، به او گفته ام الا و بلا باید خانه ای که گفتی را بخری، وگرنه دخترم نمی آید! از قضا داماد ایشان تو زرد از آب در آمده بود و دفعات بعدی هم که پدرم را دیده بود، گفته بود دخترش و دامادش خیلی با هم دعوا می کنند و ممکن است جدا شوند! گویا مدام دخترش قهر می کرده و دعوا راه مینداخته.پدر و مادرم کمی از باب نصیحت وارد شده بودند و گفته بودن اشکالی ندارد حالا اول زندگی یک خانه رهن می کنند بعد می خرند انشاالله...جوان هستند کار می کنند و فلان. اول زندگی چرا باید دعوا باشد اخه؟ ایشان هم دختر خود را مقصر دانسته و گفته بود اشکال از سرکشی او است.خلاصه ی ماجرا یک روز به پدر مادرم در جواب اینکه چرا انقدر عجله کردی برای شوهر دادن دخترت هنوز خیلی جوان است، کمی صبر و تحقیق می کردی، گفته بود خیلی شر و شلوغ شده بود و نمی توانستیم از عهده اش برآییم.ماشین را برمیداشت و با دوستانش میرفت دور دور و یک شب می آمد خانه. تیپ هایی می زد که هر قدر مادرش میگفت ملایم تر بدتر می کرد. (منم یادم اومد که چند باری دخترش رو با تیپ هایی دیده بودم که به نظرم برای دختر مدرسه ای مناسب نبود. دختری که هنوز مدرسه میره با ابروهای مرتب و کاملا تمیز، صورت اصلاح شده، بیرون اومدنی رژهای قرمز و زرشکی و مانتوهای کوتاه با شلوارهای تنگ و موهای افشون🙄 شاید اینا برای بعضی ها عادی باشه...البته به نظر منم اصلاح صورت و ابرو در صورتی که برنداشتن اون بیشتر جلب توجه میکنه اشکالی نداره، اما خب تو محل ما این چیزا یه کم چشم دراره). خلاصه فهمیدیم شخص مذکور به دلیل عدم توانایی در کنترل و ضبط فرزندش او را شوهر داده تا خطایی یا آبروریزی ای از دخترش سر نزند و به خیال خود، خودش را راحت کرده.خب دیگه متن نوشتاری بسه چقدر سخته ها...من با گفتاری راحت ترم. اخه این چه کاریه؟؟ وقتی نمیتونی بچه ت رو کنترل کنی، باید بدبخت ترش کنی؟ کوتاهی در تربیت تو رو باید کسی دیگه تقاصش رو بده؟ مگه اون پسر وظیفه اش هست که دختر تورو ارشاد کنه؟ البته اونم میخواست چشم هاش رو باز کنه و ببینه با چه مدل دختری داره ازدواج میکنه. اما اینجا مقصر صد در صد رو پدر مادر میدونم حتی اون دختر بیچاره ام گناهی نداشته.چه دخترایی که اینطوری بدبخت نشدن، چه پسرای لاابالی که به خاطر سامون دادنشون، خانواده هاشون زنشون دادن، و حالا اون پسر زن بدبختش رو اذیت میکنه. پدرها و مادرهای عزیز درسته ازدواج مسئولیت و تعهد میاره برای آدما...ولی نه برای هرکسی. آدمی که مشکل داشته باشه بعد ازدواجم مشکل داره. مگر تعداد اندکی که واقعا سر به راه بشن بعد ازدواج.