من تو ویرگول چیکار می‌کنم؟ - قسمت 1

(John Travolta - Pulp Fiction) یادتون هست قبل از اینکه تلفن‌های هوشمند (بخونیدش "بدردبخورهای اعتیادآور دوست داشتنی") انقدر در دسترس هممون باشه و روند پیشرفت زندگی اینجوری جلو بره که بدون یکی از همین تلفن‌ها تقریباً توی زندگی مدرن الان "لنگ" بمونیم توی اینترنت چیکار می‌کردیم؟ تفریحاتمون چی بود؟ تو اینترنت کجاها می‌گشتیم؟ چه وب‌سایت‌هایی هر روز جلومون باز بود؟ اگر از کاربرهای قدیمی اینترنت باشید که برای وصل شدن به اینترنت هزار تا عذاب مختلف می‌کشیده و با سرعت افتضاح و مشکلات دیگش کنار می‌اومده و هر بار که سیم تلفن رو به کیس وصل می‌کرده و صدای عجیب وصل شدن کامپیوتر به اینترنت دایال‌آپ رو می‌شنیده قلبش شروع به تپیدن می‌کرده، مسلماً یادتون میاد.قبل از اینکه بخوام ادامه‌ش رو بگم، بذارید براتون روشن کنم که هدف این نوشته چیه!من 3 تا محرک درونی داشتم برای نوشتن این نوشته: اولیش این بود که دلم برای وبلاگ نویسی تنگ شده بود، ویرگول بهم اون حس قدیمی وبلاگ نویسی و داد و این باعث شد دستم خود به خود شروع کنه به نوشتن! خیلی‌ها می‌خوان شروع کنن ولی نمی‌دونن از کجا! این نوشته احتمالاً می‌تونه بهتون کمک کنه و بگه از کجا باید شروع کنید! اگه حوصله خوندن متن طولانی ندارید و فقط می‌خواید جواب رو بدونید بذارید بهتون جواب رو بگم: فقط باید بذارین ضمیر ناخودآگاهتون بدون هیچ محدودیت و ترسی از مراحل مختلف مثل (یادگیری، موانع، مشکلات، منفعت مالی و...) تو مسیر خودش حرکت کنه، بهتون قول میدم خودش بهترین مسیر رو پیدا می‌کنه، پس دست از فکر کردن درباره اینکه باید چیکار کنید وردارید و فقط و فقط به غریزه‌تون عمل کنید. اگر می‌خواهید ببینید که این فقط یک شعار انگیزشی از کتاب‌‌های فرودگاهی "چگونه در 30 روز موفق شویم" نیست پس ادامه نوشته رو هم باید بخونید.در حالی که داشتم گزینه دوم رو می‌نوشتم گزینه سوم یادم رفت، ولی اگر یادم اومد بعداً همینجا اضافه‌ش می‌کنم شروع استفاده حرفه‌ای‌تر من از اینترنت (یعنی بعد از زمانی که فقط استفاده از اینترنت رو باز کردن سایت یاهو و خوندن مقاله‌های عمومی توی وب سایت‌های محتوا محور فارسی می‌دونستم و تفریحم هم گذروندن وقت توی یاهومسنجر بود) با باز کردن وب سایت هواداری یک باشگاه فوتبال اتفاق افتاد. با یک جستجوی ساده توی یاهو درباره تیم مورد علاقه فوتبالم (یک باشگاه ایرانی) به یک وب سایت هواداری رسیدم و خیلی اتفاقی متوجه شدم این وب سایت فراتر از یک وبلاگ ساده‌ست، بخش‌های مختلفی داشت و کاربرها می‌تونستن با عضویت به امکاناتی مثل انجمن (Forum) برای تبادل نظر، پیام خصوصی، چت روم آنلاین گروهی دسترسی داشته باشن. نکته جالب اینجاست چیزی که من رو جذب کرد هیچ کدوم از این امکانات نبود( نمونه قابل دسترس ترش برای من توی یاهومسنجر قبل‌تر هم وجود داشت)پس چی من رو اونجا نگه داشت؟ وب سایت یک قسمت اختصاصی داشت برای پروفایل هر یک از اعضا (شما مثل پروفایل فیس بوک توی زمان‌های اولیه‌ ساختش تصور کنید) و قسمت‌های مختلف پروفایل قابلیت شخصی سازی داشت و هر کاربر می‌تونست بر اساس سلیقه خودش بک گراند صفحه پروفایل، عکس کاور و رنگ بندی المان‌هارو تعریف کنه (باور کنید! این در زمان خودش خیلی کمیاب بود! اونم توی یک وب سایت ایرانی!!) و همین باعث یک رقابت نانوشته شده بود بین کاربرها که هر کسی پروفایل خودش رو به بهترین شکل ممکن طراحی کنه! بعد از مدتی امکان جدید خیلی باحالی(حداقل برای من) برای قسمت پروفایل راه اندازی شد که کاربر می‌تونست با چند خط کد (که معمولاً بین کاربرها دست به دست می‌شد) بتونه از ‌آپشن‌های تعریف شده وب سایت برای تغییر ظاهر فراتر بره و تغییرات اضافه دیگه‌ای هم روی پروفایلش اعمال کنه!این اولین محرک من برای شروع یادگیری کدنویسی وب‌سایت بود!در واقع کاربری که می‌تونست پروفایلش رو با استفاده از کدهای CSS، نسبت به بقیه متمایز کنه شهرت بیشتری بین اعضا داشت و همین باعث شد خیلی از اعضای وب سایت با کدنویسی در حد مقدماتی آشنا بشن. من هم در دسته همین افراد قرار گرفتم و باعث شد که بیشتر دربارش تحقیق کنم و در نهایت با یک سرویس جذاب و رایگان خیلی ساده آشنا شدم! (اجازه بدین درموردش توی قسمت‌های بعدی کامل حرف بزنم که هم بتونم از جزئیات بیشتر بگم هم شما بتونید هر قسمتش رو توی مدت زمان کوتاهی بین شلوغی‌های روزمره زندگیتون بخونیدش.پس فعلا، تا قسمت بعدی...(راستی اگر شما هم تجربه مشابه‌ای دارید خوشحال میشم در مورد تجربه‌تون بیشتر بدونم)