کلاس

ردیف سوم نشسته بودم؛ شانه به شانه دوست صمیمی ام. باد خنکی می وزید و ذرات گچ را از روی میز معلم بلند می کرد. پرده با پرتوی آفتاب در باد می رقصید و ذرات گچ در میان آن پرتو صحنه ای اعجاب انگیز ایجاد کرده بودند. معلم کمی دیر کرده بود و بچه ها مشغول گپ و گفت با یکدیگر بودند. چهره ها همه شاد بود و صدای خنده در کلاس طنین انداز شده بود. نمی دانم چرا ولی شور و شوق خاصی وجودم را فرا گرفته بود. به بغل دستی ام نگاه کردم . حبیب طبق عادت همیشگی اش داشت با ناخن شست دستش، ناخن انگشتان دیگرش را خراش می داد و با لبخند به حرف های نفر پشت سر خود گوش می داد. خواستم سرم را برگردانم که من هم وارد بحث شوم اما ناگهان صدای بلندی آمد:((برپا)). سکوت فضا را فرا گرفت و تنها صدای قدم های معلم به گوش می رسید. بر پا هایم ایستادم و منتظر نشستن معلم شدم. طبق معمول در مسیرش به میز خود دست در جیب کت نسبتا کهنه اما اتو کشیده اش کرد و دستمالی بیرون آورد؛ اما وقتی نگاهش به میز افتاد دستمال را دوباره در جیبش گذاشت. دستی بر مو های سفیدش کشید و بر صندلی خود نشست. تکان های پرده گاه و بی گاه جلوی صورتش را می گرفت. دفتر سبز رنگش را از کیف دستی اش خارج کرد و بر میز قرار داد. هنگام باز کردن دفترش با نگاهی گرم سلام کرد و پس از شنیدن جواب سلام ما سرش را به پایین انداخت.-احمدی-حاضر-امینی-حاضر اسم چند نفر که خوانده شد پچ پچ بچه ها بلند شد.باد کمی شدید شد و پرده ردیف ما را از نگاه معلم پوشاند. نام من در میانه های لیست چهل و اندی نفره قرار داشت پس فرصت کافی برای بحثی کوتاه داشتم. سرم را رو به دوستم چرخاندم. هنوز با ناخن هایش مشغول بود. اولین کلمه را که بر زبان آوردم ناگهان صدایی حرف من و معلم و همه دانش آموزان را قطع کردحتی باد نیز ایستاد و پرده شروع به کنار رفتن کرد. صدا کمی گنگ بود پس از سر کنجکاوی به اطراف نگاه کردم تا منبع صدا را بیابم اما انگار بقیه زود تر از من آن را یافته بودند.اطراف را که نگاه کردم خودم را میان نگاه های بهت زده و سنگین همکلاسی هایم یافتم. سریعا رویم را به سمت معلم چرخاندم تا واکنش او را ببینم؛ معلم با چهره ای خشمگین داشت به سمت من می آمد. آن لحظه بود که متوجه شدم؛ صدا، صدای زنگ موبایلم بود.فورا به دنبال گوشی ام گشتم تا صدایش را قطع کنم. اما من که گوشی به همراه نیاورده بودم. استرس تمام وجودم را فرا گرفته بود. نمی توانستم درست فکر کنم. جیبم را گشتم نبود، زیر میزم را گشتم آنجا هم نبود. نگاهی به معلم انداختم؛ تقریبا به من رسیده بود. فورا سرم را به پایین خم کردم تا کیفم را هم بگردم اما دیگر فرصتی باقی نمانده بود. هنگام باز کردن زیپ سرم بلند کردم تا دوباره نگاهی به معلم بیندازم. او به من رسیده بود و دستش را با سرعت هر چه تمام تر به من نزدیک می کرد تا سیلی ای به من بزند. ناخودآگاه چشمانم را بستم اما اتفاقی رخ نداد. چشمانم را که باز کردم گوشی در دستانم بود و ساعت را نشان می داد.(( ده دقیقه به هشت)). فورا زنگش را قطع کردم به اطراف نگاه کردم و نفس راحتی کشیدم. از جایم پاشدم و به دستشویی رفتم. همه آن اتفاقات یک خواب بود.آبی به صورتم زدم و دوباره به اتاقم برگشتم. شب قبل کتاب های مورد نیازم را کنار تخت گذاشته بودم. بالشم را به دیوار تکیه دادم، کتاب دینی ام را برداشتم و با گرفتن گوشی در دست به انتظار معلم رو تختم نشستم.-سلام بچه ها؛ امیدوارم صبحتون بخیر باشه. لطفا چایی شیرین رو بزارید زمین و گوشی رو بگیرید دستتون، می خوام حضور و غیاب کنم. آقای اصغری-حاضر-بابایی-حاضر پارسال اواسط زمستان بود، آخرین روزی که در کلاس بودم.در آن روز همه از تعطیلی مدارس و حتی مشاغل به علت کرونا حرف می زدند. پس از آن روز دیگر به مدرسه نرفتم. به جای آن با موبایل و در خانه آموزش را فراگرفتم. در آخر سال نیز امتحانی دادم و برای آخرین بار دوستانم را دیدم. پس از آن هرکدام به مدرسه های مختلفی رفتیم و از هم جدا شدیم. خدا می داند اگر گوشی وجود نداشت چطور می توانستم برای امتحان حاضر شوم، چطور می توانستم با معلمان ارتباطی کم دردسر برقرار تا بتوانم سوالاتم را از آنها بپرسم و چطور می توانستم با دوستانی که عمرم را با آنها گذراندم از راه دور حرف بزنم. اما با وجود تمام این گشایش هایی که این وسیله برای بشریت داشته، نتوانسته جای خیلی چیز ها را پر کند اکنون من دارم با معلمان و هم کلاسی هایی که تابه حال ندیدم یک سال تحصیلی را می گذرانم. چقدر دلم برای آن روز ها تنگ شده. کاش می شد یک بار دیگر آن دوستان را ببینم.-عسگری غایبه؟ به گوشیم نگاه کردم و با سرعت نوشتم: استاد حاضرم. امروز بعد کلاس باید با حبیب تماس بگیرم. ـ به به آقای عسگری سلام. چه عجب یادی از ما کردی. -سلام آقا حبیب....#روایتگرباش