...و مسیری که زیباست!

برای من این‌گونه بوده است که معمولاً وقتی سراغ کسی یا چیزی را می‌گیرم که به او ( آن ) نیاز دارم و بعد که آن به اصطلاح نیازم که برطرف شد، تازه متوجه اصلی می‌شوم که همان متن واقعی‌ست؛ همانی که باید از اول می‌بود! منتها چون منِ علی، آدم هستم و درحال حاضر، ناپخته ( یا بهتر است بگویم درحال پختگی! ) کمتر پیش می‌آید که از همان ابتدا، به تصویرِ پنهان‌شده در تصویرِ ظاهری، دقت کنم! این یعنی اینکه بهانه‌ها من را به سمت انجام کاری ( هرکاری ) می‌کشانند، تا نیاز به رشد؛ یک دلیلِ بنیادی! مثلاً همین داستان کیف و پسر خاله‌ام: من به یک کیفِ دوشیِ کج احتیاج داشتم و به آن دلیل، سراغ پسرخاله‌ام را گرفتم زیرا در اسفراین، تنوع مدل‌ و کیفیت‌ها ( و البته قیمت‌ها ) مناسب نبود و او که در مشهد زندگی می‌کند، بیشتر می‌توانست نیاز من به آن را برطرف کند! این شد که روزی، بعد از کلی وقت گذاشتن در اینستاگرام و گوگل و سایت‌های مختلف و مواجه شدن با یک گیجیِ عجیب و غریب، ناگهان به سرم زد تا موضوع را با او درمیان بگذارم و ازش کمک بگیرم! در یک شبِ مطبوعِ بهاری که خسته از اصلاح چند مشتری پشت‌سر هم بودم ( بعد از تماسی نیمه‌کاره که غروب با او گرفته بودم و به علت شلوغ بودنِ سرش، صحبت‌مان را به چند ساعت بعد موکول کرده بود ) بلاخره موفق شدم که صدایش را در آن‌طرف خط بشنوم! بعد از یک احوالپرسیِ خاص، که خاصِ خودمان است، نیازم را بهش گفتم. مشخصات ظاهریِ کیف را، چیزی که می‌تواند پاسخگوی نیازم باشد؛ چیزهایی را که در اینترنت و اینستاگرام دیده بودم و عکس گرفته بودم و... راهنمایم، توضیحاتم را فهمید زیرا که خودش نیز از آنها استفاده می‌کند. از قیمت گفتم؛ اینکه قیمت و کیفیت، هردو برایم اهمیت دارند! ( که البته او چیزِ دیگری را از صحبت‌هایم برداشت کرد! ) من برای اولین‌بار بود که می‌خواستم از یک همچو کیف‌هایی استفاده کنم ( آن‌هم با تلنگرهایی که دوستانم بهم زده بودند: زیرا من هرروز یک کیسه‌ی پلاستیکی و بعضاً پارچه‌ای را برای حمل وسایل مورد نیازم در مغازه، استفاده می‌کنم و این، از دیدِ دوستانم، کارِ جالبی نبود! ) این شد که بعد از تقریبا یک سال، بلاخره تصمیم گرفتم که قاطیِ آدم‌حسابی‌ها شوم! من توضیح می‌دادم و او با تجربه‌ای که داشت، نزدیک‌ترین مدل را بهم پیشنهاد می‌داد: « محمد ببین! من یه کیف توی سایزهای تقریبا بیست در بیست و خورده‌ای سانت می‌خوام که وسایلم رو دیگه توی پلاستیک نذارم! وسایلم هم یه قاب عینکِ، یه شارژر و نهایتا هندزفری و یه لقمه‌ای، چیزی، در حدی که توی این سایز جا بشه... بعد برای من شُل و وِ بودنش مهمه ( به اصطلاح لَش، مانند تیپ مورد علاقه‌ام؛ درواقع چیزی که می‌پوشم ( هستم ) ) نمی‌خوام زیاد رسمی باشه! سایزش هم زیاد دست‌وپاگیر نباشه! رنگش هم... هرچی تیره‌تر، بهتر ولی فکر می‌کنم مشکی نباشه بهتره مثلا... » منظورم را گرفت زیرا که تیپِ شخصیتم را می‌شناسد و البته تا حدودی سلیقه‌ام را! ساعت از ده و نیم شب گذشته بود و ما بعد از کلی کلنجار رفتن با کلمات، بالاخره به تفاهم رسیدیم! خداحافظی کردیم و من بعد از آن ماجرا، دورادور جویای داستان می‌شدم. البته رعایت شرایط کاری‌اش را نیز می‌کردم. او در یک فروشگاه کت و شلوار کار می‌کند و ساعت کاری‌اش بهش اجازه نمی‌دهد که تلفن‌به‌دست باشد و یا در بازارهای کیف و کفش، وِیلان و سرگردان که بخواهد کارِ من را راه بیندازد؛ به همین خاطر، فقط کلی، چیزهایی را می‌پرسیدم، منتها با نیتِ احوالپرسی: به اصطلاحِ اساتیدِ زبان‌بازی، با آب‌زیرکاهیِ تمام، بحث را به کیف می‌چسباندم که بهش بَر نخورد! دور از جان، گمان نکند که دلیل این مهربان شدنم، کیف است، نه دلتنگی برای پسرخاله‌ای که ( لطف کنم ) سه ماه یک‌بار، شماره‌اش را می‌گیرم! داستانِ من و او، قصه‌ای دراز دارد! با اینکه چند سال از من کوچک‌تر است اما با او، بیشتر از برادر بزرگترش جورَم! روزهایی بود که رفیق گرمابه و گلستانِ هم بودیم! سیگارها دود کرده بودیم و آتش‌ها سوزانده بودیم. طوری که خانواده‌های‌مان به هر طریقی که می‌توانستند، ما را از یکدیگر دور نگاه می‌داشتند! خواننده‌های مورد علاقه‌ی من، تبدیل به خواننده‌های مورد علاقه‌ی او می‌شدند و برعکس! دیدِمان به دنیا، شباهتی بی‌نظیر داشت! برای هردویمان، آسمان° مقصد بود و زمین، راهی برای رسیدن به آن ( اصل ) . ساعت‌ها را کبریت می‌کشیدیم و وقفِ بحث‌هایی می‌کردیم که از دیدگاه خانواده‌های‌ هردو طرف‌مان ( حتی شاید تمام آدم‌های اطراف‌مان ) خربزه‌هایی بودند که همه‌اش آب بود و شکم را سیر نمی‌کرد! هردویمان پل‌های زیادی را چه در پشت‌سر و چه در روبرو خراب کرده بودیم و با این تفاسیر، باز با یک بِشکَن، آهنی بودیم که جذبِ آهنربای کلماتِ طرف مقابلش می‌شد!اما این‌ها، تمامش مربوط به گذشته‌هایی دور است ( هرچند اکنون نیز، آن حال و احساس، در جریانی ضعیف، هنوز زنده است! ) هرکدام‌مان به مسیری نسبتا معقول چسبیده‌ایم و هرازگاهی، از دور، دستی برای یکدیگر تکان می‌دهیم؛ آن‌هم شاید در یک مناسبت خاص: عید نوروز یا تابستان، در فصلِ جمع‌آوری گردو در خَرق! هرچند این‌ها بهانه‌هاییست به‌ظاهر معقول؛ از آنهایی که آدم‌های اطرافم، با استفاده از آنها، عرضِ جاده‌ی فاصله‌ها را گشادتر کرده‌اند! مگر جز این است که آدمی را آدمیت لازم است؟ مگر آدمی، چیزی جز داشتنِ هوای آدمی دیگر است؟ مگر تمام نیازها، به پول گره خورده و روح° خط خورده است؟ مگر تنها رسالت ما از هرچیزی، درنهایت، چیزی جز نشاندنِ خنده‌ای در دل آدمی دیگر است یا گرفتنِ دستی؟ من نیز، به این بهانه‌ها گره خورده‌ام و هربار که در این مدت، شماره‌ی او را می‌گرفتم، « دینگِ » این اصل، در وجودم زده می‌شد: « علی! یعنی اگه به خاطر کیف نبود، تو نباید حالش رو می‌پرسیدی؟ نباید جویای دلش می‌شدی؟ این یعنی، الآنم مثل اون قبلاها، بهانه‌ی چَسبیدنت بهش، نیاز مادی‌ای هست که داری...؟ » خود، از این اصل° فرار می‌کردم اما متوجه نبودم که آن، آنقدر قدرتمند است که خواه یا ناخواه، تاثیرش را در من می‌گذارد! خاکِ سِفتِ وجودم را که هیچ ( کمتر ) گُلی در آن، اجازه‌ی روییدن نداشت، درحال نرم شدن بود! نورِ زندگی‌بخشِ خورشیدِ روحانیت، سوراخی را در آسمانِ محدودِ قلبم° باز کرده بود و به آن می‌تابید و قطراتِ آبِ احساس، به ساقه‌ی نَحیفِِ این گل، طراوت می‌بخشیدند و تمام این جریانِ زیبا، رایحه‌ای شگفت‌انگیز را در وجودم پراکنده بود و من نمی‌دانستم که دقیقاً از کجا و به چه علت خوشحالم! به هر تماس، واژه‌های بیشتری به جز مشخصات کیف را اضافه می‌کردم و پایان هر مکالمه را به نگاهی رنگی، پیوند می‌دادم! این زیبا بود! این زیبایی، درونم را حالی‌به‌حالی می‌کرد! هرچند که مرام و معرفتِ او، در رده‌ای بود که اگر هم نیت من را از ابتدا متوجه شده بود، باز ( چه مستقیم و چه غیرمستقیم، مانند خودم! ) به رویَم نمی‌آورد! سردرگمیِ من در این تجربه‌ی جدید ( کیف ) را با حوصله جواب می‌داد؛ از ساعت‌های استراحتش می‌زد و با پای پیاده، ساعت‌ها در بازار به دنبال کیفی موردنظر برای من می‌گشت! منی که در ناخوداگاهم به دنبال این بودم که غیرمستقیم او را در رودرواسی بگذارم تا این کیف را در قالب هدیه بخرد؛ اویی که در اولین تماسم، دست‌تَنگیِ من را دیده و با سخاوتمندی گفته بود که اصلا فکر قیمتش را نکنم؛ این را یک هدیه‌ی تولد درنظر بگیرم! اویی که در تمرینِ معرفت، یک قدم از من جلوتر بود؛ منی که درونم، هنوز به فرصت نیاز دارد تا به نقابِ زیبایی که بر چهره‌ام زده‌ام نزدیک شود: نقابی که با خطی خوانا، بر آن نوشته شده « انسان! » به هر طریقی که هست، کیف را گرفته و امروز و فرداست که برایم بفرستد و من دارم می‌بینیم چه خوشبختم که شهامتِ دیدنِ این اصل را، اکنون ( و اکنون‌هایی که گذشت ) به خود داده‌ام! این اصل، درد° بسیار دارد اما رایحه‌ی دل‌نشینش، از بَندبَندِ وجودم به بیرون تراوش کرده و جهانی که هرروز، رو به قابِ نگاهم رخ می‌نمایاند را تحت تأثیر خود قرار داده است! این زیباست؛ دوستش دارم!