چرا و چگونه مسیر های مختلف زندگی را از بالا نگاه کنیم ؟

در این صفحه قصد دارم نگاهی از جنس نو بودن به حل مشکلات داشته باشم که ویژگی اصل این راه حل ها باید تغییرپذیری و سازگاری آن ها با شرایط مکانی و زمانی انسانی باشد که در بیشتر اوقات توان و ظرفیت تغییر کردن او از حد محیط کمتر می باشد و بیشتر معضلات او ریشه در همین موضوع دارند که راه حل های او برای زندگی اش دیگر جدید نیستند .شاید درخودمان و دیگران زیاد دیده ایم که افراد مختلف مسیر های مختلفی را هر روزه شروع میکنند و برای آن برنامه ریزی دارند و بسیاری از جزییات مسیر هایشان را می دانند و جالب است که در کمال آمادگی می بینیم که در قسمت های مختلفی از مسیری که در آن قرار دارند دچار ضعف و بی انگیزگی و ناامیدی می شوند که ناشی از سرگردانی و توهمات اشتباه و غلطی است که از مسیرشان دارند . به هرحال قرار است که در زندگی مان مسیر های مختلفی را شروع کنیم و نمی توانیم خودمان را از آنها منع کنیم پس چاره چیست ؟؟؟؟ در این قسمت میخواهم از به موضوعی بپردازم به نام ((چرا و چگونه مسیر های مختلف زندگی را از بالا نگاه کنیم ؟)) در حقیقت دو راه حل برای این مشکل و دغدغه وجود دارد که معمولا پیش خودمان فکر می کنیم که آنها را انجام داده ایم و یا اینکه اصولا به اهمیت آنها آگاه نیستیم :- اولین راه حل مربوط به این می شود که باید خودمان از مسیری که در آن قرار داریم بیرون بکشیم و تمام کار ها را موقتا متوقف کنیم و شروع به نگاه از بالا انداختن به مسیرمان کنیم حالا مهم نیست که در چه مرحله ای باشیم فقط باید جلوی ضرر را بگیریم ....سوالی پیش می آید پس کسی که از تمام مراحل و اتفاقات مسیرش آگاه است و در مورد مقابله با آنها استراتژی دارد چرا باید این کار را انجام دهد و اصولا چه فرقی میان از بالا نگریستن با برنامه ریزی بلند مدت وجود دارد ؟خب جواب این سوال برمیگردد در تفاوت میان دانستن و تجربه کردن که مثال های زیادی وجود دارد مثلا کسی که پروتکل یک فعالیت آزمایشگاهی را میداند الزاما در انجام آن موفق نیست و قرار نیست به عنوان یک حرفه ای شناخته شود پس در هر مسیری برای اینکه بتوانیم مثل یک حرفه ای عمل کنیم اول باید قبل از شروع آن مسیر بتوانیم تجربه کنیم آن را ولی واقعا چه شکلی ممکن است قبل از شروع هر کار و مسیری آن را تجربه کرد ؟؟؟؟ آنقدر که به نظر میرسد عجیب و غیرممکن نیست فقط باید دو تا اتفاق رخ دهد اول اینکه باید خودتان را از اتمسفر و جو روانی حاکم بر آن مسیر خارج شوید چون معمولا بر روی تصمیم ها و انتخاب های شما اثر میگذارند و اجازه نمیدهد که کاملا درک کنید در چه مسیری قرار است حرکت کنید و دومین اتفاق هم این است که به صورت خیالی تمام چیز هایی که قرار است رخ دهد شروع به تصور کنید چون نزدیک ترین حالت به تجربه کردن فضای درون ذهن است و فقط کافی است از آزمایشگاه ذهن تان استفاده کنید و هر کاری که دوست دارید در آن انجام دهید و با بازخورد هایی که دریافت میکنید استراتژی هایتان را تغییر دهید .-دومین راه حل مربوط است به ویژگی غلط مشترک مسیرهایی است که انتخاب می کنیم ، خب تمام انسان های عالم حداقل زمان کوتاهی را در مورد مرگ فکر کرده اند و پذیرفته اند که پایانی خواهند داشت ولی پس چطور است که تمایل دارند تمام لحظه های زندگی شان را امیدوارتر و در کمال خوشبختی بگذرانند...... حتی با وجود اینکه حقیقتی به نام مرگ را پذیرفته اند .حال تصور کنید این چنین انسانی مجبور است بخاطر محدودیت های زندگی تکنولوژیک و ماشینی ای که قرار دارد مسیر هایی را انتخاب کند که در همه آنها پایانی وجود دارد و جالب است این انسان در مسیر های زندگی اش هر دفعه دارد مرگ را تجربه میکند و همین تجربه های متعدد مرگ بخاطر محدود بودن تفکرات و محیط زندگی اش هر روز بیشتر روح او را مریض می کند و او را ناامید تر میکند ولی خب راه حل واقعا چیست ؟ راه حل این مشکل هم آنقدر هم پیچیده نیست فقط کافی است همین مسیر های روزمره رو تبدیل کنیم به جنس بینهایت و بی حد طوری که انگار میتونیم اونها رو تا ابد توسعه بدیم و ادامه شان بدهیم ولی باید توجه کنیم که با ایده آل گرایی اونها رو اشتباه نکنیم ........