گاهِ گاهان- شصت و سه

شصت و سه-در آن اتاقِ دیگر... آن نادیده... آن اتاقِ خوابی که بیشتر مثلِ یک تالارِ دعا است، میکائیل در حالتی شبیه به اغماء خفته است...خودم کمکش کردم تا برسد به آن تختِ بزرگِ عجیب و ساده با روکش و ملحفۀ سفیدِگلدار...حتی یک بازویش را انداختم دورِ شانه‌هایم که حملش کنم تا آن مقصدِ نزدیک... و او در حالی که با آن نزاکتِ شکست‌ناپذیرش، می‌کوشید دیوار و چارچوبِ درها را به‌دست گیرد و پای‌کشان، حداکثر وزنِ خود را حتی‌المقدور تا آخرین لحظه تحمّل کند، خودش مرا راهنمایی کرد که آن درِ بستۀ اتاقِ کنارِ کتابخانه را بگشایم و بکشانمش تا میانۀ تخت... که خود را در یک لحظه، یکباره رها سازد و فقط برای دمی چند آسوده بنشیند و من خیالم کمی راحت شود که تنها یک سرگیجۀ عادی بوده و گذشته... و نفسی عمیق بکشم از سرِ خوش خیالی... در یک آسایشِ موهوم که چند نفسی بیشتر طول نکشد... تا او خم کند گردنش را... دو چشم و پیشانی‌اش را بگیرد در کفِ یک دست و با آرنجِ دستِ دیگر، بیفتد روی آن تشکِ پوشیده در روکشی سفید که گل‌های ریزِ نیلوفرِ آبی مارپیچ‌وار و موازی رویش شماره‌دوزی شده... و بعد بورانِ شبانه، شاخه‌های خشکِ چنارهای کوچه را محکم بکوبد پشتِ شیشۀ پنجره‌هایی پنهان پسِ پرده‌های سنگین و آبی و بنفش که به همان ملحفه‌های غمگینِ معصومانه شباهت می برد ... و فقط دو ثانیه حواسِ من پرت شود به سروصدا و رو بگردانم از میکائیل تا ببینم چیست... و نفسی بعد برگردم و ببینم او در حالتی که اصلاً عادی به نظر نمی‌رسید افتاده روی تخت... به میثاقِ یک شاه‌پیکرِ مصریِ معکوس[1]... در حالی که هر دو پایش هنوز به حالت نشستن آویخته از تخت، تقریباً روبه‌روی من و بر زمین به حال نیمه‌رها شده قرار داشت، نیم‌تنه‌اش طوری عجیب کاملاً چرخیده و به رو افتاده بر ملحفه‌ها و صورتش پوشیده و پنهان بود میانِ روتختی و دو بازویش...مطلقاً بی‌حرکت... بی‌صدا... و انگار بی‌نفس...گذرِ ایّام به من نشان داده که در مواقعِ اضطرار، اغلب واکنشی دیرهنگام و کند و ناسنجیده دارم...آنک هم انگار چند ثانیه‌ای را داده بودم از کف، به حالی مضطر و میخکوب، گوش سپرده به صدای بارانِ دیوانه و ضربانِ قلبِ دیوانه‌ترم و نفس‌های شتابانِ سبُک‌سیرم... پیش از آن که خود را نهیب زنم تا جنبشی برخیزد از دست و پای کرختِ نافرمان و بی‌صاحبم... بعد یکباره به حالِ برق‌گرفتگی، پریدم از جای؛ خم شدم روی او و با احتیاط شانه‌اش را لمس کردم... صدایش زدم... بعد با فشارِ بیشتر ولی همچنان آهسته تکانش دادم و باز خواندمش به نام، در همان حالتِ بی‌حس و خاموش که مانده و صورتش در میانِ پوششِ یکدست فرو شده و بازوی دیگرش هم بر آن افتاده بود...این دفعه با نگرانی و نیروی بیشتر برگرداندمش به پشت... طوری که بیفتد بر دو کتفِ خویش روی تخت... و یک دستش، خمیده از آرنج بر بالای سرش و دیگر بازویش کاملاً صاف و گشوده، انگار که بر صلیبی، رها شود روی نقش نیلوفرانِ ارغوانی... بی‌جان و سنگین...همۀ آن‌چه را که می‌دانستم دربارۀ آزمونِ علائمِ حیاتیِ بدن ، به شتاب مرور کردم در خاطرِ خویش...نبض در مچ دست تپشِ محسوس نداشت ولی در گردنش که چرخیده بود به یکسو، بسیار ضعیف و آهسته ولی منظم می‌نواخت، به آهنگی هراسناک و محزون... در زیرِ سر انگشتانم که یخ کرده بود...همراهِ یک احساسِ شرمساریِ مبهم و رقت‌آمیز، با احتیاطِ بسیار و به سرانگشت اشاره، آهسته و لرزان کنار زدم، از روی یک چشمش، آن پردۀ سپیدِ پلک را با آن رگ‌های آبیِ آشکار، که به نقشِ نیلوفرانِ پرده‌های آویخته روی شیشه‌ها می‌مانست، تا ببینم آن چشمِ آبیِ بی‌نگاهی را که منجمد و بی‌فروغ، با مردمکانی سیاه گشوده و بی‌تفاوت، نابینا می‌نمود نسبت به تابشِ نورِ ملایم سقف، که بر سراسرِ تخت، تابشی یکنواخت ولی آشکار داشت...اگر هم معنیِ نشانه‌های حیاتیِ او را دقیق نمی‌دانستم... آن قدرها می‌فهمیدم که کلّ این وضعیت بسیار بحرانی است... (ادامه دارد)قسمت قبلقسمت بعد [1] - پیکره‌های مصری که اغلب نقش برجسته‌های سنگی مقابر فراعنه هستند ویزگی تصویری خاصی دارند مبنی بر آنکه سر و چهره را به صورت نیمرخ، بالا تنه را از روبرو و دست ها و پاها را مجدداً از نیمرخ نشان می‌دهند. به این روش طراحی میثاق مصری هم می‌گویند.