عکس ها آدم را میبرند

پله های مترو را بالا آمدم و به سقف شیشه ای آن نگاه کردم،دم غروب بود وتک و توک ابرهای آسمان، نارنجی شده بودند، هوا از تمیزی برق میزد، آسمان شیری رنگ بود و با ابرهای نارنجی و قرص خورشید که دقیقا مثل زمان خاموش شدن آتش قرمز و ارغوانی بود، تابلویی دل انگیز از غروب آن روز شیراز کشیده بودند! بیرون از مترو، سر چهارراه زند غلغله بود همه در رفت و آمد بودند، ماشین ها و موتوری ها از بین مردم، راه باز میکردند، گاهی صدایی بلند میشد و قیمت دلار را پایین تر از رقبایش دادمیزد، بقیه دورش جمع میشدند، موتوری ها هم همیشه اینجا پلاس بودند اکثرا هم نوجوان های شر و شوری که دنبال ماجرا و دردسر میگشتند، یا دختریکه رد شود و آن ها بتوانند سهمیه ی امروز متلک هایشان را برایش خرج کنند! ولی خوشبختانه نیازی نبود از لابه لای آن ها رد شوم فقط باید به سمت ایستگاه اتوبوس که درست کنار مترو بود میرفتم و آنجا منتظر علیرضا و سیما میماندم تا باهم به دیدنِ جاوید که بعد از ۴ سال از فرانسه برگشته،برویم! روی صندلی پلاستیکی ایستگاه، که تازه از آفتاب تیز امروز نجات پیدا کرده بود، نشستم و بی حوصله به صفحه ی تکراری گوشیم زل زدم، سنگینی نگاهی را احساس کردم زیر چشمی اطراف را پاییدم نگاه از طرف زنی میانسال بود که ابرویی بالا انداخته بود و با تاسف و تحقیر سر تکان میداد، منم خودم را از تک و تا نینداختم، بی تفاوت، مسیر دیدم را عوض کردم ولی او معلوم بود حرصی شده، دلش میخواست قدرتی داشته باشد تا بتواند با زورِ قانون بسمتم هجوم بیاورد و مرا مجبور کند موهای بلندم را زیر شالم پنهان کنم و لباس هایم را مطابق میل او عوض کنم،اگر هم اعتراضی کنم، دهانم را بهم بدوزد، مبادا زبان درازی کنم، بخواهم حقم را فریاد بزنم! چقدر این افکار تهوع آور است، به این فکر میکنم که چرا ما زن هااینقدر بهم نیش و دندان نشان می دهیم، بجای اینکه با محبت هوای همدیگر را داشته باشیم، مادرم همیشه به من گوشزد میکرد که زیر بار هیچ حرف زوری نروم و با اینکه خودش حجاب را انتخاب کرد، هیچوقت مرا مجبور به آن نکرد، در این افکار غرق بودم که صدای بوق ماشین علیرضا مرا از این فکر ها درآورد، دستی تکان دادم و بطرفشان رفتم، کل مسیر را با شوخی های لوس و بیمزه علیرضا و خنده های الکی گذراندیم و به خانه ی جاوید رسیدیم. پیاده شدیم، سیما در حالیکه در ماشین را می بست با شیطنت خاص خودش گفت: وقتی ببینتت، قیافه اش دیدنیه هااا! تنه ای به من زد و باهم زدیم زیر خنده! واقعا هم قیافه اش دیدنی شد، وقتی سر تا پای مرا هاج و واج نگاه میکرد، درحالیکه دستانش را در موهای پرپشت و لختش برده بود، سعی میکرد خود را بی اعتنا نشان دهد، اما برای من و سیما واضح بود که شوکه و بهت زده شده است! چند دقیقه از دیدارمان گذشته بود که علیرضا شروع به گشتن چمدان های جاوید کرد - جاوید پ کو این شرابای ناب؟ ایقد ازشون تعریف میکردی!!! جاوید به سمت علیرضا برگشت با اینکه پررویی و بی ملاحظگی او روی اعصابش بود، با خنده گفت: بابا بیا یه دیقه بشین میارم حالا!!! سیما که از برانداز کردن لباسی که جاوید برایش سوغاتی آورده بود، سیر نمی شد، با لبخندی سرشار از رضایت گفت: وای جاوید جون خیلی خوشگله!!! دستت درد نکنه، دوس دارم زودتر بپوشمش! - خواهش میکنم عزیزم قابلتو نداره! ببخشید دیگه اگه سلیقه ام خوب نبوده! سیما نگذاشت حرفش تمام شودبا خنده گفت: اتفاقا سلیقه ات خوب شده، تبریک داره، واقعا!! نا خودآگاه لبخندی به پهنای صورت، زدم. جاوید با دیدن واکنش من معلوم بود این را برای خودش پیروزی ای بحساب آورده،به من نزدیکتر شد و مقداری از ادا و اصول نمایشی اش را کم کرد، گفت: اگه دوس دارید بپوشینش ببینم خوشتون میاد؟ میدانستم از این حرفش چه مقصودی دارد، وقتی اینطوری حرف میزند محال است موذی گریی را پشت حرفهایش پنهان نکند، شاید هم من کمی بد بین شده ام! با اکراهی که سعی میکردم در صورتم کاملا مشخص باشد بلند شدم و با سیما از اتاق خارج شدیم، سیما در را بست و دستش را دور گردنم انداخت، چشمانش را ریز کرد در حالیکه در آینه به یکدیگر نگاه میکردیم فکش را چپ و راست کرد و گفت: ببینم چیکار میکنی!!! فقط دوباره سرتو گول نماله!میدونی که چقد اب زیرکاست تو هم مث خودش باش، الیِ صاف و ساده تموم! یادته چه قمیشی برات میومد و خودش و میگرفت، حالا برات دندون تیز کرده ناقلا، تو هم حالشو جا بیار! نیشخندی مکارانه تحویلش دادم، باید از این فرصت استفاده میکردم بتلافی همه سادگی هایم در مقابل او! لباس ها را پوشیدیم، مال من خوب روی تنم نمی نشست که سیما با ترفندی آن را برایم درست کرد. در آینه خودم را بر انداز کردم، لباس شب بلند نقره ای با سنگ دوزی های ظریف و هنرمندانه، روی تنم می درخشید. سیما پشت سرم ایستاد ومو های حالت دار بلند مشکی ام را روی شانه های برهنه ام رها کرد. با ذوق و شوق گفت: الیییییی، ببین، این امشب دیووونه ات میشه! و خنده را سر داد، من هم خندیدم! دستی به لباسش کشید، گوشواره هایش را در گوشش محکم کرد، نمی توانستم از او چشم بردارم، در آن لباس دوتکه ی قرمز که دامنی بلند داشت و چاکش تا بالای رانش میرسید، خواستنی ترین بود خالکوبی های روی رانش استایلش را شیک وجذاب تر کرده بود موهایش را بالای سرش جمع کرد و این به صورت گرد استخوانی اش خیلی می آمد! علیرضا بطری ویسکی را در دستش بالا و پایین میکرد و فکش لحظه ای استراحت نداشت، جاوید هم بی حوصله سری تکان میداد در حالیکه روی مبل لم داده و تمام حواسش به در بود. با اعتماد به نفس و خونسردی دستم را روی دستگیره در فشار دادم و وارد شدیم، اولین چیزیکه دیدم چشمان از حدقه بیرون زده ی جاوید بود، علیرضا با شیطنت به سیما نزدیک شد و مسیر نگاه جاوید را قطع کرد، با خنده گفت - وااااای اینارو ببین، بابا نکن اینجوری با من لعنتی! آقا من نمیرم واسه کیییی؟هاااا دستش را جلو فک سیما گذاشت و با انگشتانش گونه هایش را فشار میداد و لبهای سیما غنچه میشد ومیخندید! جاوید اما آرام به طرفم آمد چشم هایش خمار شده بود و صدای قلبش را از این فاصله میشنیدم، دهانش را باز کرد تا حرفی بزند، صدایش گرفت، سرفه ای کرد و با نگاه عمیقی که تابحال از او ندیده بودم گفت: خیلی بهت میاد الی!! مردمک چشمانش لحظه ای آرام نداشت و مدام روی صورت و اندامم میچرخید،دیدنش در این حال اصلا باور کردنی نبود و این برایم آزار دهنده بود، تشکر کوتاهی کردم و روی مبل نشستم. سیما و علیرضا که دیگر داشتند شورش را در می آوردند، در حالیکه لبهایشان بهم قفل شده بود، از اتاق رفتند و من هر چه به سیما اشاره کردم که نرود، فایده نداشت! من و جاوید تنها شدیم.۴سال از او دور بودم و زمانی آرزوی چنین خلوتی را داشتم، دوباره شدم همان الی ساده و بی آلایش که با تمام صداقتش اورا دوست داشت اما او با نامردی و حیله گری مرا ترک کرد، فکر میکردم برای انتقام از او آماده ام اما نبودم، خدا خدا میکردم این سکوت و نگاه های سنگین جاوید تمام شود، که گوشی اش زنگ خورد و اتاق را ترک کرد. نفس راحتی کشیدم، بدنبال راهی برای رفتن بودم، تماس پدرم بهانه ی خوبی بود، خودم را برای سر هم کردن داستانی بی نقص آماده کردم، در اتاق میچرخیدم که چشمم افتاد به قاب عکسی که بیرون از چمدان جاوید افتاده بود کنجکاوی بی موقع ام مرا ترغیب کرد آن را بردارم. عکس جاوید و برادرش امین، در کنار برج ایفل بود. من عاشق فرانسه بودم و یکی از دلایلی که جاوید را دوست داشتم علاقه مشترک هردو یمان به پاریس و زندگی در آنجا بود. خوشحالی در صورتم کاملا مشخص بود، دستم را روی عکس کشیدم، چیزی را زیر دستم حس کردم عجیب بود میتوانستم سنگفرش خیابان، درخت ها و بدنه ی آهنی برج ایفل را کاملا لمس کنم حیرتم بیشتر شد،ترسیدم، چیزی مرا به طرف آن فضا میکشید، چیزیکه نمی دیدم ولی ضربان قلبم را بالا برد طوریکه فرصت نفس کشیدن به من نمی داد، لرزی شدید بدنم را فراگرفت، احساس میکردم انرژی بسیار زیادی درونم متمرکز شده و هر آن ممکن است تنم را بشکافد، آزاد شود. درد شدیدی به یکباره بدنم را در برگرفت انگار که بند بند تنم داشت ازهم جدا میشد، بعد از آن متوجه چیزی نشدم، یادم نمی آید چه مدت بیهوش بودم تا دوباره چشمانم را باز کردم اولین چیزیکه با آن مواجه شدم درد بود دردی مثل اینکه بدنم را قطعه قطعه کرده باشند!کوفتگی و درد تیز و سوزناکی بدنم را تسخیر کرده بود، بسختی حالت بدنم را کمی عوض کردم و دور و برم را دیدم، روی چمنی افتاده بودم، در سیاهی شب درختها و سنگفرش ها معلوم بودند. گه گاه صدای عابر و ماشین هایی را می شنیدم سرم را بلند کردم تا واضح تر ببینم کجا هستم؟ و چه بلایی به سرم آمده؟ ناگهان چیزی دیدم که درد قوی و سرکشم را ساکت کرد، اینجا پاریس بود. برج ایفل مقابلم ایستاده بود! خوابم یا بیدار؟ این فقط میتوانست یک خواب باشد اما درد هایم تا مغز استخوانم را میسوزاند. بوی چمن و سرمایی که تنم را می لرزاند، کاملا حس میشد. شبنم هایی که روی موهایم بود، لباسم، همان لباس شب نقره ای بود، چرا این ها تا این حد واقعی و ملموس بود؟ هوا کم کم داشت روشن میشد و بویی خوشایند در هواپخش بود، اشعه هایی از نور ارغوانی که مشرق را درخشان کرده بود، روی برج پدیدار شد! هوای صبح حالم را کمی بهتر کرد. پلیسی میانسال قدم زنان به من نزدیک شد و بی توجه به من همچنان مسیرش را ادامه داد، طوریکه اگر در ثانیه ی آخر خودم را کنار نمی کشیدم حتما مرا روی زمین پرت میکرد و از رویم رد میشد. با خودم گفتم مردک کور! مگر مرا نمیبیند که درست مقابلش ایستاده ام،حتی مسیرش را عوض نکرد، ناگهان فکری مثل برق از ذهنم رد عبور کرد، شاید من نامرئی شده ام! مبهوت به مرد نگاه کردم که از من دور میشد دیگر داشتم عقلم را از دست میدادم،درمانده و وحشت زده دستم را روی سرم گذاشتم، همه توانم را جمع کردم و جیغ بلندی کشیدم، اما مرد حتی به سمت من برنگشت! گریه امانم نمی داد چه شده بود؟ نکند من مرده ام و تبدیل به روحی سرگردان شده ام؟ فقط میدانستم این خواب نیست، در هر قدمی که بر میداشتم این درد که مرا به ستوه آورده بود، این را به من یادآوری میکرد. زار زار گریه میکردم نسیم خنک صبح، با محبت روی صورتم، دست می کشید و اشک هایم را با خود می برد. چیزی زیر پایم لیز خورد، نزدیک بود مرا روی چمن ها بیاندازد، تکه مقوایی کوچک به کف پایم چسبیده بود، از انگشتانم جدایش کردم. عکسی سیاه و سفید بود، خانواده ای با لباسهای قدیمی اروپایی، دوپسر و یک دختر به همراه پدر و مادرشان، در عکس بودند . چشمان زن حالت ِ خاصِ عجیبی داشت، بشدت مرا بخودش جذب کرد. نا خود آگاه روی عکس دست کشیدم، میتوانستم صورت زن را لمس کنم، حیرت و ترس گنگم کرده بود، به سرعت عکس را انداختم و چشمانم را بستم. الان یکسال و دوماه و ۷ روز است که در این واقعیت مجازی گیر افتاده ام، گاه گداری با دیدن عکس ها در دنیا سرگردان میشوم، گذشته و حال و آینده فرقی نمیکند ولی راهی برای برگشتن به خانه ندارم!