سفری بی‌بازگشت

عادت همیشگی‌اش بود.هر روز این کار را تکرار می‌کرد و از انجام آن لذت می‌برد.مثل خوره به جانش افتاده بود و دست از سرش برنمیداشت.در دلش طوفانی سرگردان این سو و آن سو می‌رفت و خاطراتش را شخم می‌زد.راه مهار این طوفان چه بود؟شب ها تا دیرهنگام به تماشای ستاره ها و داس مه نو می‌نشست.با همان گونه های تکیده و چشمانی به گود نشسته ساعت ها به آسمان خیره می‌ماند و دهانش از فرط شگفتی باز می‌ماند.انگار که شاهد جنگی تمام عیار در آسمان هاست،جنگی بین لشگر ستاره ها و شهاب سنگ های متجاوز.ساعت ها خیره می‌ماند و هروقت خستگی بر او چیره می‌شد،طاقباز دراز می‌کشید تا هنگام استراحت نیز از تماشای آنها غافل نشود.انگار که این ستاره ها دوستان قدیمی هستند که بعد از سالها به او سر زده اند و فردا قصد عزیمت دارند.اما وای به حال روزهایی که هوا ابری بود یا نور چراغ های شهر مانع از آن می‌شد که به تماشا بپردازد؛مثل موجی وحشی و سرکش به جان صخره ها می‌افتاد و آنها را زیر مشت و لگد می‌گرفت.آرزوی آن را داشت که به فضا برود و از نزدیک نظاره گر زیبایی های اجرام مدوّر بشود.اما این شدنی نبود،مگر او چه کسی بود که برایش این همه هزینه کنند.آنها آسمان را مصادره خود کرده بودند و اگر قادر بودند دیواری هم دور ان می‌کشیدند.پس طبق معمول از نردبان خیالاتش بالا می‌رفت و در عالم تخیل همه آن ها را لمس میکرد. گردگیری خاک مریخ ، شیرجه در اقیانوس های اروپا ، آویزان شدن از حلقه های زحل از تفریحات همیشگی اش بود و بعد از بازگشت هرآنچه را که مشاهده کرده بود برای خود یادآوری می‌کرد.اما روزی فکر عجیبی به سرش زد.او هیچگاه به کهکشان های دیگر سفر نکرده بود.ماجراجویی های او محدود به همین منظومه بود فلذا تصمیم گرفت که اینبار به کهکشان آندوراما سفر کند.سریع دست به کار شد.اینبار از همان اول به حالت طاقباز دراز کشید تا طولانی بودن مسیر او را از پا در نیاورد.نردبان تخیل را به دیوار افکارش تکیه داد و به آرامی از ان بالا رفت تا اینکه از جو خارج شد و توانست معلق شود.قبل از شروع سفر سری به زحل زد و حلقه های آن را نوازش کرد و خاک مریخ را جارو کرد و در اقیانوس های اروپا هم آب تنی حسابی کرد و در آخر فنجانی قهوه داغ هم برای پلوتو برد.او از همه به دور افتاده بود و از سرمای یخچال هایش لرزه به اندامش افتاده بود.در آخر خداحافظی کرد و راهی این سفر دور و دراز شد.در راه با اجرام زیادی مواجه شد که تا بحال آن‌هارا از نزدیک نظاره گر آنها نبوده است.ستاره ها و اجرامی که سرگردان و بی‌هدف با سرعتی سرسام‌آور این سو و آن سو غلت می‌خوردند.سیارکی طلایی نظر او را جلب می‌کند.به آن تکیه می‌دهد تا کمی از خستگی اش کاسته شود.سیارکی از جنس طلا که در تاریکی فضا نور زرد رنگی از خود ساتر می‌کرد و آن را به سطح سیارک های دیگر می‌پاشید.از اینجا همه چیز ریز دیده میشود.البته خبری از سیارات کوچک نیست اما حلقه های زحل قابل مشاهده است. دستی برایش تکان می‌دهد اما بعید به نظر می‌رسد که بتواند او را از این فاصله ببیند.بعد از اندک مدتی از سیارک طلایی بابت مهمان نوازی اش تشکر می‌کند و به مسیرش ادامه می‌دهد.با سرعت هر چه تمام‌تر پیش می‌رود و همه چیز را پشت سر می‌گذارد.تاریکی مطلق بر فضا سایه افکنده و هیچ صدایی غیر از سکوت به گوش نمیرسد.نفسش در سینه حبس میشود و افکار متزاحمی به او هجوم میآورند که حاکی از حقیقتی تلخ هستند حقیقیتی که بعد از پیمودن مسیر طولانی متوجه او شده است.به صرافت می‌افتد که مسیر خانه را گم کرده است.از حرکت می‌ایستد و نگاهی به اطراف می‌اندازد.تاریکی دلهره آوری او را از هر سو احاطه کرده است و هر لحظه امکان دارد که قلبش از شدت ترس از حرکت با‌یستد.اما سودای دیگری در وجودش علم میشود.تصمیم می‌گیرد که به مسیرش ادامه بدهد،از این رو سرمستی لذتبخشی ناشی از آینده ای مجهول در اندامش می‌دود و خود را به دامان سرنوشت می‌سپارد بلکه شاید در راه با سیارکی مواجه شود که به سمت خانه می‌رود.