اندام‌نگاری شماره یک

ورزش: شنا در دریا در ظهری گرمبه سوی دریا قدم برمی‌دارم. دریا آرام است. موجی هم اگر بلند می‌شود ارتفاعش به یک وجب نمی‌رسد. مچ پاهایم در ماسه‌ها فرو می‌روند. قوزک پاهایم نرمی ماسه‌ها را حس می‌کنند. قلقلک! کف پاهایم از داغی ماسه‌ها سوزش می‌گیرد. سه قدم روی تیغه‌ی بیرونی کف پاها راه می‌روم، پنج‌قدم روی کف. پوست بدنم داغ است و کم‌کم دارم عرق می‌کنم. پشت به خورشیدم و پشتِ تاپ مشکی‌ام داغی‌اش را جذب کرده. کِیفی داغ از کف پاها می‌خزد درون پوست زِبر و بالا می‌آید تا مایوی سورمه‌ای‌ام و می‌رود داخل کشاله‌ی ران‌هایم. می‌مانم. می‌مانم بدون حرکت. پشت تاپم از عرق کمرم نمناک شده. کف پاهایم را می‌فشارم به زمین. با فشار ماسه‌ها خطوط کف پاهایم را حس می‌کنم. یک خط بلندتر از زیر انگشت دوم کشیده شده تا وسط کف پا و از آن‌جا کمی خم شده سمت تیغه‌ی داخلی. کف پای راستم را بیشتر به ماسه‌ها می‌فشارم. خطوط ریزتری از خط اصلی حس می‌کنم. به تعداد زیاد. خیسیِ عرق روی پوست دستم از مچ تا بالای بازوها. سوزشی تند زیر پاهایم. باید پاها رو کج کنم روی تیغه اما نمی‌کنم. پلک می‌بندم و می‌گذارم بسوزد. باید بدانم پس از سوزش چه حسی انتظارم را می‌کشد. سوزش وحشی‌تر از تصورم است و من وحشی‌تر از سوزش می‌شوم. پلک می‌بندم. از پشت کتف تا کمرم خیس عرق است و تاپ چسبیده به بدنم. بازوانم را بالا می‌گیرم. پنجه‌ی دست‌ها را بالای سرم درهم می‌تنم و پیچی به مچ دست‌هایم می‌دهم و خودم را به بالا می‌کشم. یک قطره عرق از پشت گوش چپم می‌سُرد و از کنار گردنم پایین می‌آید جلو و می‌رود داخل یقه‌ی تاپ و درون موهای میان سینه‌ام گم می‌شود. روی انگشتان پا می‌ایستم و اندامم را به بالا می‌کشم. گردن خم می‌کنم و زیر بغلم را بو می‌کشم. بوی عرق خودم را دوست دارم. با بدنم آشتی هستم. عرق تازه و داغ. نوک بینی‌ام را می‌مالم زیربغلم و نفس عمیق می‌کشم و بوی عرق را به سلول‌های مغزم می‌رسانم و با بوی نمک دریایی ترکیب می‌کنم. زیر پاشنه و کف پاهایم نرمه‌بادی می‌خزد و تازه سوز سوختگی را حس می‌کنم. لبخند می‌زنم. عضلات کوچک دوسوی گونه‌هایم منقبض می‌شوند و تا زیر چشم‌ها می‌آیند. زیر گوش‌هایم داغ شده. لب پایینی کشیده‌تر از لب بالایی. پوست قوس زیر پایم سوزش بیشتری می‌گیرد اما پاشنه‌ها منقبض شده‌اند و کمتر می‌سوزند. دستانم را به بالاتر کش می‌دهم. عضلات پشت بازو و شانه‌هایم منقبض می‌شوند و پوست ساعدم کش می‌آید. گودی کمرم دردناک می‌شود. عضلات پشت ساق‌ها کشیده می‌شوند تا دردی کشیده را از پشت پا حس کنم. دردی خطی که از نرمی پوست پشت زانو تا پایین و کمی مانده به پشت پاشنه ادامه دارد. تمام بدنم خیس عرق است، و مایو و تاپم چسبیده‌اند به اندامم. انگشت‌های پاهایم سوزش عمیقی دارند. حسش می‌کنم و بیشتر می‌فشارمشان در ماسه‌ها. ماسه تا دور دسته‌ی کوچک موی روی پاهایم می‌رسد. داغی را روی پاهایم حس می‌کنم. اطراف موهای کوتاهش بیشتر. طاقتم دارد طاق می‌شود. پلک‌هایم را بالا می‌دهم. زیر گودخانه‌ی چشم‌هام می‌سوزد. عرق از شقیقه‌هایم می‌سُرد تا کنار چانه. صورتم خیس عرق است. نفس می‌گیرم. چندبار عمیق. بازوانم را پایین می‌آورم و سه بار می‌چرخانم حول محور بدنم. کف پاهایم کامل سوخته و جای سوزش، یک توده‌ی قطور حس می‌کنم که از بدنم جدا افتاده اما نیست. قدم برمی‌دارم سمت دریا. کم‌کم قدم تند می‌کنم. عضلات پشت ساق‌ها تکان‌تکان می‌خورند. ماهیچه‌های پشت پا کشیده می‌شوند و ران‌ها منقبض و باز، منقبض و باز. تندتر. از راه رفتن به دویدنِ آهسته. نفس‌های عمیق می‌کشم. هوا را از بینی داخل می‌دهم و از دهان بیرون: اوم ها، اوم ها، اوم ها... کف پاهایم دردناک است. عضلاتش را منقبض می‌کنم و تندتر می‌دوم. ها هو، ها هو، ها هو...رسیده‌ام به ماسه‌های خیس. کف پاهایم گِزگِز می‌کنند.اسماعیل سالاری