یک داستان شاید (۷)

+ بهتون گفته بودم که بابام یه نویسنده بوده؟ _ هوم! نه، یادمون نمیاد.+ چون واقعا هم نبود. اون یه مکانیک از دنیا رفت. ولی کی گفته که مکانیک‌ها نمیتونن نویسنده باشن؟ مثلا منم فقط یه پرستارم. پرستاری، کاریِ که باهاش شکمم رو سیر میکنم؛ علاقه‌ی من چیزه دیگه‌ای بود..._ لابد کارآگاه خصوصی!+ اوم، چرا که نه؟ بهم نمیاد؟ فقط چون یه زنم؟ _ آه، نه. ولش کن... میشه حاشیه نریم؟+ من از حرفت ناراحت نشدم. غافلگیرم نشدم. راستش فقط خواستم یخورده بیشتر باهم قاطی بشیم. این دورهمی‌ام به همین بهونه بود وگرنه من که خودم از همچی باخبرم؛ دلیلی نداره که اطلاعاتم رو دوباره زیر و رو کنم؛ ها! ولی انگاری شما تمایلی به همچین کاری ندارین؛ شایدم... حوصله‌شو ندارین. اشکالی نداره. شاید یه وقت دیگه... + ‏من باز قهوه-لازم شدم. کسی از شما دوتا من رو تا آشپزخونه همراهی نمیکنه؟ _ من که نه..._ منم...+ باشه. پس..._ به نظرت زیاده‌روی کردم؟_ نه. در واقع ما چیزی از اون نمی‌دونیم و این اتفاقات هم برای قرار اول پیش میاد. بیا یه کاری کنیم. موقعی که برگشت غافلگیرش کنیم. _ غافلگیر؟_ آره. مثلاً از اون جوک‌های بی‌مزه‌ات برامون تعریف کن!_ خیلی بیشعوری ها، می‌دونستی اینو؟_ اوم، داره میاد. آماده باش. + سلام. دوباره من._ سلام عزیزم. معلومه خیلی وقته قهوه-خوری ها! + خیلی وقت که... ولی آره. روزی چندبار میخورم. شاید باورت نشه ولی من بیشتر معتادِ عطر و بوش‌ام تا تاثیرش. آخه..._ بچه‌ها من میخوام جوک تعریف کنم. کسی موافق هست؟_ من که دستم بالاست. سارا رو نمیدونم!+ اوم. بدم نمیاد._ فقط قول بدین غَش نکنین که من جعبه‌ی کمک‌های اولیه‌ام رو نیاوردم. _ ببینیم چیکاره‌ای! + قبلش اون فندک رو بده! مرسی. من هستم. برو تو کارش! _ کسی میدونه وقتی دوتا پرستار بهم میرسن، چی میگن؟ خودتون رو اذیت نکنین بچه‌ها! من میدونم. امشب نوبت توعه شیفت وایستی!+ ولی اینکه بیشتر چیستان بود!_ واو! فکرشم نمی‌کردم اینقدر بی‌مزه باشه. دختر تو معرکه‌ای!_ قابلتونو نداشت.+ :)) مرسی بچه‌ها! مرسی که اینجایین! _ اینم یه بوس از طرف خودم. و اینکه بگم ممنونم از تو که این دورهمی رو ترتیب دادی. ماهم خوشحالیم که امشب اینجاییم؛ مگه نه؟_ آره، آره. _ حالا وقتشه که بریم دنبال سرنخ ماجرامون، ها! من که احساس میکنم کم کم دارم ضعف میکنم. + عه! واقعا؟ خدا مرگم بده. اینقدر گرم داستان شدم که فراموشم شد..._ نه بابا. حالا اینقدرها هم که میگم گرسنه نیستیم؛ بیسکوییت‌هات کار خودشون رو کردن. ولی تو زود برو دنبال مجرم که بدجور کارت رو بلد بودی. من یکی که اقلا ده نفر رو سوژه‌ی متهم بودن درنظر گرفتم. + خوشحالم از این بابت. خب، در ادامه‌ی کنجکاوی‌های من، کارم به اینجا کشیده شد که تصمیم گرفتم چند روزی رو مرخصی بگیرم و از چند و چون ماجرا با خبر بشم. هرچند خیلی وقت هم بود که مرخصی نرفته بودم و یجورایی لازمم هم بود. بهرحال، اینجوری شد که عازم سفر شدم. آخرین اخبار بهم می‌گفت که آقای قربانی دیگه به پسرشون سر نمی‌زنن. این عجیب بود و می‌تونست سوژه‌ای برای شروع تحقیقاتم باشه. با نهایتِ محافظه‌کاری، آدرس ایشون رو پیدا کردم. یه محله‌ی نسبتا فقیرنشین؛ از همون‌هایی که تقریبا همه از جیک و پوک هم باخبرن. تقریبا دوتا کوچه قبل از خونه‌ی قربانی، اعلامیه‌های فوت یه خانم به چشم میخورد که یه چیزی داخلش جلب توجه میکرد و اون، فامیلی بود که اون زیر نوشته شده بود؛ خانواده‌ی قربانی. با تعجب و عجله، متن اعلامیه رو از اول تا آخرش زیر و رو کردم. باورتون میشه چی جلوی چشمام ظاهر شد؟ یه اسم که هیچ انتظارش رو نداشتم: مریم ستوده! بله، اون اعلامیه‌ی فوت مریم ستوده بود. همون کسی که گزینه‌ی مجهول اون ماجرای مورد نظر بود! کسی که گم شده بود، حالا پیدا شده بود و... این قضیه مثل پارچ آب سردی بود که روی صورتم ریخته شد. از شدت شوکه شدن، تصمیم گرفتم یه نخ سیگار بکشم. یادم اومد که دیشب تموم کردم. این شد که بعد از چند دقیقه گشتن، به سمت اولین سوپرمارکتی که دیدم راه افتادم. وقتی داخل کیفم دنبال پول می‌گشتم، ناخواسته شاهد یه بحث بین فروشنده و یکی از مشتری‌هاش شدم. موضوع صحبت، خاص و جدیدترین اتفاقی بود که توی محله افتاده بود: « _ شنیدم میگن عروسش مرده. پسرشم که بنده خدا توی کماست. یه آدم چقدر می‌تونه بد بیاره آخه! اون از زنش که اونجوری الکی الکی مریض شد و مرد. خودشم بعدش ورشکست شد. تا اومدم یخورده جون بگیره... شنیدم سکته کرده. + ‏کی؟ قربانی؟ _ نه بابا تو هم! انگار اصلا توی باغ نیستی ها! عروسش رو میگم. + نه. چیزی نشنیدم. _ دمت گرم والا. خیر سرت سوپری محلی! »+ بیشتر از این نمیشد فال-گوش وایستم. زدم بیرون. گیج بودم و بیشتر از اون، خسته. نمی‌دونستم باید چیکار کنم. همون اول کاری احساس کردم که به بن‌بست خوردم. سیگارم رو روشن کردم. هدفونم رو وصل کردم به گوشیم و بی‌مقصد، راه افتادم و رفتم. نمیدونم کجا، فقط رفتم تا یخورده از اون جو دور بشم. میدونی، یه لحظه از تصمیمی که گرفت بودم و جایی که دَرش قرار گرفته بودم پشیمون شدم و این رو با گرفتنِ کام‌های سنگین از سیگار جبران می‌کردم. تیکه‌های پازلِ ماجرا، شبیه به یه فیلمِ از قبل آماده شده، از جلوی چشمام رد شدن: تماسی که مریم گرفته بود و غیبتش. کُمایِ امیر قربانی. اصرارهای پدرش برای ملاقات با اون و بعد، غیبت ناگهانیش و حالا خبر مرگ مریم. توی یه لحظه دلم برای مریم ستوده سوخت. بازم نمیدونم چرا. شاید یجورایی می‌خواستم از زیر سنگینیِ حل این معما، با یه احساس تاسفِ زنونه، شونه خالی کنم. ولی از طرفی، یه چیزی مثل خوره مغزم رو می‌خورد؛ این داستان نباید اینقدر ساده تموم می‌شد. یا شایدم من _به قول شما_ کارگاه‌-بازیم گل کرده بود. نمیدونم.+ ‏توی اون لحظه چیزی که اَزش مطمئن بودم، قهوه‌-لازم بودم.