اسم من شاهرخه

اسم من شاهرخه وقتی اینو میگم مردم چند ثانیه توی چشمام نگاه میکنن بعد سریع میپرسن:”چی شهدخت؟”من هم دوباره اروم میگم شاهرخ...این اتفاق توی مصاحبه های کاری، مهمونی های دوستانه و موقع چت پیش میاد...بعضی وقتا انقدر فرسوده میشم که فقط میگم:” اسم من شهدخته”بعد از اینکه فیلم آذر شهدخت ،پرویز و دیگران رو توی سینما دیدم حوصلم از اسم شهدخت سر رفت و به دوستام گفتم من رو ماهرخ صدا کنن!همچنین به خواهرم که چند سال پیش ریق رحمت رو سر کشید قول داده بودم که همیشه بگم اسم من شاهرخه.خواهرم هم به مادرم که سالهاست توی قبرستان ته شهر دفنه قول داده بود که به من بگه که به همه بگم اسم من شاهرخه .مادرم هم به پدرم قول داده بود.پدرم به یه سرباز روس جنگ جهانی دوم قول داده بود.سرباز جنگ جهانی دوم تو یه بازی شطرنج پدرم رو با حرکت شاهرخ شکست داده بود.شاهرخ یه حرکت مزخرف توی شطرنجه.من هیچوقت شطرنج یاد نگرفتم .اول از همه به نظرم نیازی نبود.دوم از همه هیچکی قصد نداشت بهم اموزش بده.پدرم نظامی نبود ولی توی راه اهن کار میکرد ... چیکارش رو خدا میدونه! خیلی پیر بود که من به دنیا اومدم... هرچند دقیق نمیدونم اما احتمالا چهل سالی رو داشت! چهل سال اونموقع سن خیلی زیادی بود... مردم فوقش ۴۵ سال عمر میکردن، فوقش!بگذریم...میگفتم که اسمم مناسب من نبود... هزار بار رفتم تا دم در ”سازمان اسم عوض کنی”، ولی باز برگشتم...انگار روح مادرم ایستاده بود دم در و با چشمای دریده‌اش نگاهم میکرد.یبار نزدیک بود ازدواج کنم...با یه پسره! اسمش بهار بود... هرجا میرفتیم میگفتیم ما بهار و شاهرخ هستیم.تقریبا زوج بی نقصی بودیم، تا اینکه بهار رو دادن به دخترعموش.البته من ناراحت نشدم چون از اول معلوم بود قراره بهار رو بدن به دخترعموش...بعد از اینکه بهار ازدواج کرد من و خواهرم با هم اهنگ ”بهاره دختر عمو” رو گوش میدادیم... من میخندیدم و اون غصه میخورد.آخه میگفت :”لعنت به این شانس، قول میدم تا اخرش همون شاهرخ میمونی...”منم میگفتم:” نه ناراحت نباش، اسم دخترعموش فاطمه بود به این فکر کن که روی کارت عروسیشون نوشته بودن :بهار وفاطمه پیوندتان مبارکاینجوری هیچکی نمیره عروسیشون”اخه اونموقع ازدواج همجنسگرایان هنوز منع قانونی داشت!بعد از تموم شدن رابطه من و بهار چند باری برادرش رو دیدم... اسمش بهمن بود.من و بهار زیاد همدیگر رو دوست نداشتیم اما بهمن عاشق من بود !گویا زیادی براش جذاب بودم چون اون هم سر به بیابون گذاشت(رفت کانادا!) و من و بهمن هم به هم نرسیدیم...شاید میترسید ازاینکه روی کارت عروسی بنویسن شاهرخ و بهمن پیوندتان مبارک.چند وقت پیش شنیدم بهمن توی شرکت امازون مشغول به کار شده و به یورو حقوق میگیره!شغل منم خوبه! پول خوبی درمیارم...البته هیچکدوم از مشتریا منو نمیبینن...فقط با تلفن بهم زنگ میزنن میگن سلام اقا شاهرخ ، ما یه ماشین داریم، پیکان! تیونینگش با شما!منم جواب میدم: باشه مطمئن باش تا اخر هفته حاضره... البته معلومه که تا اخر هفته حاضر نیست، من فقط دارم بهشون امید میدمبرای کلفت شدن صدام پشت تلفن از انواع و اقسام سیگار بیکیفیت موجود در دنیا استفاده کردم، ایرانی ،کوبایی، امریکایی!هرچند صدام اون اولا قشنگ بود ولی الان چیزی جز کلاغ ته گلوم باقی نمونده.ضمنا سیگار بهم ریفلاکس هم میده... انقدر ریفلاکس داشتم که گویا الان سرطان مری دارم...خواهرم از سرطان سینه مرد...مادرم هم مرد، احتمالا اونم سرطان داشت! اما به هر حال هیچکدوم از ما نمیدونستیم تا اینکه مرد...من بیشتر روزا بیکارم! خدا نکنه مشتریا بفهمن یه خانم داره به ماشینشون دست میزنه! الم شنگه‌ای به راه میندازن که مرغای اسمون به حالم گریه کنن...داشتم میگفتم که پول خوبی درمیارم.دروغ میگفتم!رییسم ماهی ۴۵ میلیون درمیاره، اما من خب بستگی به کاری که انجام میدم داره ،فوقش ماهی ۴ تومن دستمو میگیره!تازه از مالیات و اینا حرفی نزدم...پول اب و برق و گاز رو هم خودم باید بدم... البته خداروشکر تلفن ندارم خونه...قبض موبایلم هم سابقه نداشته از ۷هزار تومن بیشتر بیادبه هر حال چهار تومنی که درمیارم کفاف زندگیمو میده!به قول فلانی: یه شعر از استغنای عرفانی اینجا درج کن!دیروز توی راهروی تعمیرگاه که بودم شنیدم علی به پیمان میگفت: شاهرخ این چند روزه خونه نیست... پایه‌ای بریم خونه‌اشون؟ عجب مکانی! قبلا کیلیدو داده بود بهمشبش با کیلیدساز جلو در خونه بودم...همونجا توی راه پله روی پله‌ی سوم نشستم ،با مانتو و شلوارک ،ترکیب جالبی بود هرچند کلیدساز اعتراضی نداشت...ازش پرسیدم اسمش چیه.جواب داد :”چاکر شما،غلامم.”و من پرسیدم:”ممنون لطف داری، اسمت چیه؟”و اون دوباره گفت :”غلامم..”همونطور که واضحه اسمش غلام بود اما من دوباره خودم رو به نفهمیدن زدم چون حرف دیگری نداشتم که بهش بزنم... بعد از اینکه قفل رو عوض کرد من فقط نگران بودم که نکنه شب با کیلیدی که داره بیاد و توی خواب من رو بکشه!برای همین سه تا چاقو از اشپزخونه برداشتم، یکی اره‌ای، یکی صاف و ساده زنجانی...یکی هم یه گنده‌اش که باهاش گوشت میبرندوتاشو گذاشتم زیر بالشم و اون اره‌ای رو پیچیدم تو حوله و بغل کردم.اون شب صدای علی و پیمان از پشت در میومد که سعی داشتن در رو باز کنن! اما از کلیدساز خبری نشد...حیف...