سکوت سرشار از ناگفته هاست

دلتنگی‌های آدمی راباد ترانه‌ای می‌خواند،رویاهایش راآسمان پر ستاره نادیده می‌گیرد،و هر دانه برفیبه اشكی نریخته می‌ماند.سكوت سرشار از سخنان ناگفته است؛از حركات ناكرده،اعتراف به عشق‌های نهانو شگفتی‌های بر زبان نیامده.در این سكوت،حقیقت ما نهفته است.حقیقت توو من…برای تو و خویشچشمانی آرزو می‌كنمكه چراغ‌ها و نشانه‌ها رادر ظلمات‌مان ببیند.گوشیكه صداها و شناسه‌ها رادر بیهوشی‌مانبشنود.برای تو و خویش، روحیكه این همه رادر خود گیرد و بپذیرد.و زبانیكه در صداقت خودما را از خاموشی خویشبیرون كشدو بگذاردار آن چیزها كه در بندمان كشیده استسخن بگوییم.گاهآنچه ما را به حقیقت می‌رساندخود از آن عاری است.زیراتنها حقیقت استكه رهایی می‌بخشد.از بختیاری ماستشاید...كه آنچه می‌خواهیمیا به دست نمی‌آیدیا از دست می‌گریزد.می‌خواهم آب شومدر گستره افقآنجا كه دریا به آخر می‌رسدو آسمان آغاز می‌شود.می‌خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفتهیكی شوم.حس می‌كنم و می‌دانمدست می‌سایم و می‌ترسمباور می‌كنم و امیدوارمكه هیچ چیز با آن به عناد برنخیزد.می‌خواهم آب شومدر گستره افقآن جا كه دریا به آخر می‌رسدو آسمان آغاز می‌شود.چند بار امید بستی و دام برنهادیتا دستی یاری ‌دهنده،كلامی مهرآمیز،نوازشی،یا گوشی شنوابه چنگ آری؟چند باردامت را تهی یافتی؟از پای منشین!آماده شو كه دیگر بار و دیگر باردام بازگُستری.پس از سفرهای بسیار و عبوراز فراز و فرود امواج این دریای طوفان‌خیز،بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم؛بادبان برچینم؛پارو وا نهم؛سُکان رها کنم؛به خلوت لنگرگاهت در آیمو در کنارت پهلو گیرمآغوشت را بازیابم.استواری امن زمین رازیر پای خویش.پنجه در افكنده‌ایمبا دست‌های‌مانبه جای رها شدن.سنگین سنگین بر دوش می‌كشیمبار دیگران رابه جای همراهی كردنشان.عشق ما نیازمند رهایی استنه تصاحب.در راه خویشایثار بایدنه انجام وظیفه…سپیده‌دمان از پس شبی درازدر جان خویش آواز خروسی می‌شنوم از دور دستو با سومین بانگشدرمی‌یابم که رسوا شده‌ام.زخم‌ زننده،مقاومت ‌ناپذیر،شگفت‌انگیز و پُر راز و رمز است؛آفرینش وهمه آن چیزهاكه “شدن” راامكان می‌دهد.هر مرگ اشارتی‌ست؛به حیاتی دیگراین‌همه پیچ،این‌همه گذر،این‌همه چراغ،این‌همه علامت!و همچنان استواری به وفادار ماندنبه راهم،خودم،هدفم،و به تو.وفایی كه مراو تو رابه سوی هدفراه می‌نماید.جویای راه خویش باشاز این‌سان كه منم.در تكاپوی انسان‌شدن.در میان راه،دیدار می‌كنیمحقیقت را،آزادی را،خود را.در میان راه،می‌بالد و به بار می‌نشینددوستی‌یی كه توان‌مان می‌دهدتا برای دیگرانمأمنی باشیم و یاوری.این است راه ما؛تو،و من.در وجود هر كسرازی بزرگ نهان است.داستانی،راهی،بیراهه‌یی،طرح افكندن این رازراز من و راز تو، راز زندگیپاداش بزرگ تلاشی پُر حاصل است.بسیار وقت‌هابا یكدیگر از غم و شادی خویش سخن ساز می‌كنیم.اما در همه چیزی رازی نیست.گاه به سخن گفتن از زخم‌ها نیازی نیست.سكوتِ ملال‌هااز راز ماسخن تواند گفت.به تو نگاه می‌كنم و می‌دانمتو تنها نیازمند یكی نگاهیتا به تو دل دهد،آسوده‌خاطرت کُند،بگشایدت،تا به درآیی.من پا پس می‌كشم؛و در نیم‌گشوده،به روی تو بسته می‌شود.پیش از آنكه به تنهایی خود پناه برم؛از دیگران شكوه آغاز می‌كنم.فریاد می‌كشم كه:«تركم گفته‌اند!»چرا از خود نمی‌پرسمكسی را دارمكه احساسم را،اندیشه و رویایم را،زندگی‌ام را،با او قسمت كنم؟آغاز جداسریشایداز دیگران نبود.حلقه‌های مداوم،پیاپی تا دور دست.تصمیم درست صادقانه.با خود وفادار می‌مانم آیا؟یا راهی سهل‌تر اختیار می‌كنم؟بی اعتمادی دری است.خودستایی و بیم،چفت و بست غرور است.و تهی‌دستی،دیوار است و لولاستزندانی را كه در آنمحبوس رای خویشیم.دلتنگی‌مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودناز رخنه‌هایش تنفس می‌كنیم.تو و من، توان آن را یافتیمكه برگشاییم؛كه خود را بگشاییم.بر آنچه دلخواه من استحمله نمی‌برم؛خود را به تمامی بر آن می‌افكنم.اگر برآنمتا دیگر بار و دیگر باربر پای بتوانم خاستراهی به جز اینم نیست.#شاملو