تو مثل آفتاب…!

شش ماه از مرگ عزیزم میگذشت، حالم خوب نبود و دلیلی برای زنده ماندن نمیدیدم، دست و دلم به نوشتن نمیرفت، اگر هم میرفت فقط درباره‌ی مرگ مینوشتم، صدایم خفته شده بود و ارزو میکردم لال شوم چرا که همه از من میپرسیدند حالت خوب است؟ نه عزیز من! حالم خوب نیست و پرسیدن ندارد، این هم هزاربار…اینکه ادمی یکی از اعضای خانواده‌اش را از دست بدهد خیلی دردناک است اما چه میشودکرد، زندگی در جریان است!بله زندگی میگذشت، دیگر افتاب گرم نبود، طلایی و سفید هم نبودفقط خوشه‌هایی از خاطرات گم‌شده‌ به ذهنم خطور میکردمن کدامین خاطره را گم کرده‌ام که اینگونه به دنبالش میگردم؟همچی طوسی است، فقط نور طلایی افتاب را یادم می‌اید، بقیه‌اش…بقیه‌اش…یادم نمی‌اید، فقط میدانم به تو مربوط میشود…تویی که در روزهای بارانی رفتی و آفتاب را هم با خودت بردی!من دیگر کم آورده بودمبعد به خوابم امدی و گفتی دوام بیاور!چه انتظارهایی داری‌ها!مگر من چند سالم است؟ اصلا میخواهم دوام نیاورم ببینم چه میکنی!تو که دستت از دنیا کوتاه استمن هم که دستم به خدا نمیرسد، وگرنه دستش را میگرفتم و می‌امدم پیش تو!آنوقت باهم تماشا میکردیم که خانواده‌هایمان چه دردی میکشند وقتی ما مرده‌ایم، فکرمیکنی دلمان میسوخت؟ نه بابا! میخندیدیم!باور کن پیش تو نمیشود جدی بود، همیشه مرا میخنداندی، مطمئنم اگر این اتفاق می‌افتاد، روی‌ شانه‌ام میزدی و میگفتی: «نگاهشان کن! چه گریه‌ای میکنند! بابا جان بازگشت همه‌تان به سوی ماست»و میخندیدی، میخندیدی و درد‌هایم را یادم میرفت.از خواب پریدم و چشم‌هایم در تاریکی به دنبال تو میگشت، میخواستم پیدایت کنم، تو یک‌جایی همین نزدیکی‌ها باید باشیباید باشی! میفهمی؟ باید باشی تا جانم ارام باشد!اما نبودی، نبودی و جانم درد میکرد، قلبم درد میکرد، روحم درد میکرد و من دستم را محکم به دیوار کوبیدم تا درد بکشمدرد بکشم تا درد روحی‌ام را فراموش کنم!خیلی سعی داشتم خودم را ارام کنم و بخوابم، میترسیدم گریه کنم، اگر گریه میکردم دیگر نمیتوانستم خودم را جمع کنم، آنوقت دل باباخون میشد و مامان بی قراری میکرد، حالمان خوب نیست و من مجبورم قوی باشم تا بقیه را ارام کنم، راستش را بخواهی از تظاهر کردن به قوی بودن خسته شدم و دیگر نمیخواهم ادامه دهم!اخرش از صمیم قلب خطاب به خدا گفتم یا یک دلیل برای زنده ماندن به من بده، یا من را بکش!و این را چنان از ته‌دل گفتم که دلم برای خودم سوخت!فردایش افتاب بیدارم کرد، هفت صبح بود و پرنده‌ها جیک‌جیک میکردند، میخواستم بگویم برای چه انقدر شلوغش میکنید؟ یک روز عادی است دیگر!اما نبوددرست دوازده ساعت بعد، تو را دیدم!تویی که باعث شدی لپ هایم گل‌ بیندازد؛ با دیدنت چشم‌هایم برق زد و صدایم لرزیدتو خندیدی و زمان درهم شکست، شوقی در گوشه‌ی دلم جوانه زد که خنده‌ی تو بود.عزیزِجانم!مگر میشود با تو حرف زد و برایت نمرد؟البته مردن اسان است، زنده‌ ماندن برای توست که قضیه را سخت میکند اما من جان‌سختم و نگرانش نباش! اینکه ادمی برای کسی زنده باشد زیبا و خطرناک استآنقدر آن چشم‌ها مرا مست کرد که دیگر نیازی به مِی نبود!نگاهت را دزدیدی و من انقدر دست ‌و پایم را گم کرده‌ بودم که حتی نمیتوانستم زبان مادری‌ام را جمله‌بندی کنم چه برسد به زبانی دیگر!اکنون که مینویسم خند‌ه‌ام گرفته،نکند انقدری واضح بنویسم که متوجه‌شوی؟نکند طوری بنویسم که فکرکنی دلم جای دیگریست؟نمیدانم از دست تو چه کنم!اگر این را میخوانی مطمئنم دو به شک هستی،شکاک نباشمطمئن باش که روی صحبتم با توست!کمی بیشتر آشنا شدیم و سعی میکردم هوایت را داشته باشم، البته من همیشه هوای همه را دارم ولی بیشتر حواسم به تو بود، تو برایم فرق داشتی!بعد یکی از فیلم هایت را دیدم، ابی و طوسی بود، موقعی که دست به حِرفه‌ات میبری روحت با آن یکی میشود، به وضوح معلوم است،صورتت هم نسبت به قبل شکسته تر شده بود و لباس‌‌هایت بر تنت لق میزد، اما چه اهمیتی دارد تو در همه حال دوست‌داشتنی هستی،قربان شکلت گردم!غم ادم را پیر میکند وگرنه کسی که حالش خوب باشد اصلا چرا باید پیر شود؟وضعیت من هم دست کمی از تو ندارد و حال جفتمان بد است؛ غم ادم را پیر میکند که بدترینش نصیب من و تو شده، غمِ از دست دادن!هیچ‌ نظری ندارم که دوستم داری یا نه، اما از ته قلب نفرت دارم ‌که بار غم‌ات را تنهایی به دوش بکشی!نمیدانم، مگر چند سالمان است که اینگونه شکسته شده‌ایم؟ چه بلایی سر نسل ما امده؟حقیقتا انتظار داشتم آینده خوب باشد!اما لعنت به اینده‌ای که همش باید نگران از دست دادن بود!همه‌ی تو را دوست دارمچشم‌هایتصدایتخستگی‌هایتشکستگی‌هایتحتی معشوق سابقت را هم دوست دارم!هرچه که تو دوست داشته باشی زیباستفقط از او دلخورم که دل تو را خون کردچه میتوان کرد، دوستت دارم دیگر!دیوانگی‌‌ست، مگر نه؟مهم نیست، دیوانگی برای معشوق می‌ارزدخلاصه آنکه من در تو نفس میکشم و دل‌آرام من توییدل من جز تو آرامی نداردتو آسمان قلبِ منی و من تو را دوست دارم!آیدا مقدم-واقعی-۱ مهر سال ۱۴۰۰