امروز را با من باش ...

به نام مناسب ترین واژه ها به رسم محبت به نام خداسلام ! :) یک پیشنهاد کوچک دارم! متن را به همراه موزیک «I want something just like this» و با صدای واقعا کم بخوانید. البتّه اگر باخواندن یک بند حس کردید صدا اذیتتان می کند و از آن دسته افرادی هستید که در سکوت مطلق سعی بر درک متون ساده و یا پیچیده دارید و ترجیح به پیاده روی ای دل نشین در کوچه پس کوچه های خیال را می دهید، بگذارید پیشنهاد قبلی من در حد یک پیشنهاد باقی بماند.07:55 A.M.گرما ی نه چندان خشنِ خاصی را روی صورتم حس می کردم. حدس می زدم که این گرما ، ناشی از پرتو های زعفرانی رنگ نور خورشید باشد که از فضای خالی بین پرده و پنجره، خیلی زیرکانه استفاده کرده و خودش را به صورتم رسانده بود. به آن توجّهی نکردم امّا چیزی که بیش از آن توجّه من را به سمت خودش جلب کرده بود، صدای ساعتی بود که شب قبل با وسواس خاصی تنظیم کرده بودم. ظاهراً زودتر از زمانی که می خواستم بیدار شده بودم؛ درست کمی زودتر. اگر قرار بر این باشد که من را در یک سمت قرار دهند و خورشید نارنجی رنگ ظالم را در سمت دیگر، خب در میدان خواب با اختلافی ناچیز از خورشید شکست خورده بودم.08:13 A.M.به آشپزخانه رفتم. دو تا تخم مرغ از قفسه های همیشه پر یخچال، بیرون آوردم و سعی کردم که برای صبحانه، چیزی اختراع کنم که شبیه به نیمرو نباشد؛ و شکست دوم... . نیمرو را روی دمکنی با گل های نچندان متقارن قرمز که روی میز پهن بود، قرار دادم. به طوری این کار را انجام دادم که هیچ کدام از قسمت های ماهیتابه از لبه ی دمکنی بیرون نزده باشد. گوشیم رو از شارژر جدا کردم. «عالیه! کاملا پر شده!» البتّه قابل انتظار بود چون قبل از خواب یه سَری به گوشیم زده بودم تا مطمئن شوم، کاملا به شارژرش وصل شده باشد. اعلان ها را چک می کنم که طبق معمول خالیِ خالی هستند، مثل صندوق پستی نامه های خانه ما. وارد برنامه ی سلامتی شدم و اسم صبحانه ام را وارد لیست غذا هایم کردم. از آن جایی که اسم «نیمرو» را مکرراً وارد کرده بودم، کار سختی به نظر نمی رسید. نیمرو را می خورم و به اتاق کوچکم؛ که پنجره ای کوچک تر، رو به حیاط دارد بر می گردم. یک بار دیگر سراغ گوشیم می روم ولی این بار با چهره ای شبیه به افرادی که سال هاست طبق برنامه ای منظم و حساب شده کار هایشان را انجام می دهند و تا این لحظه انگار، هرگز کاری را عقب نیانداخته اند. نام سامانه ی مدرسه ام را در اینترنت جست و جو کردم و وارد پنل کاربری خودم شدم. پنل کاربری من به صورت پیش فرض از رنگ های تیره استفاده کرده است که اصلاً به سلیقه ی من جور نیست. « خوش آمدید! » چیزی که هر روز بعد از این فرآیند نچندان پیچیده و طولانی روی صفحه ی گوشی نقش می بندد. در قسمت گفت و گو نوشتم : «سلام، طاهر سیّد هستم. کلاس یازدهم ریاضی». به طرف تختم بر گشتم و دراز کشیدم و لحظه ای بعد ترجیح دادم که پتو تختم را هم به سایر چیزهای دور و اطرافم اضافه کنم و با خیال راحت از اینکه الآن سر کلاس مدرسه، به صورت آنلاین نمایش داده می شوم، سعی کنم که خورشید را در بازی برگشت شکست بدهم.08:38 A.M.فکر خیلی از چیز های مختلف و گاهاً بی ربط از پیش چشمانم عبور می کردند تا قبل از اینکه کاملاً خوابم ببرد و من در عالم خیال در حال پارو زدن بودم (فکر می کنم هر کس دیگری هم قبل از خواب همین کار را می کند. درست است؟). مثلاً اینکه معلّم همواره عصبی من در آن سوی کامپیوتر شخصی خودش (که فکر می کنم از مدل های قدیمی، به همراه سر و صدای زیاد باشد) در جایی از شهرم مشغول تدریس کتاب های کلفت و قدیمی که در دوران پیش از کرونا هم به همراه داشت باشد. خدای من! این مرد چطور از جا به جا کردن اون حجم از کتاب های بزرگ و قدیمی که قطعاً سنگین هم بودند خسته نمی شود؟ بعد بیشتر به معلّمم فکر می کردم. مردی قد کوتاه با مو های یک دست سفیدش که عموماً کت و شلواری به تن داشت که هیچ وقت ترکیب رنگ درستی بخودشان نمی دیدند. آن کت و شلوار ها واقعاً زیبا بودند امّا درباره ی ترکیب رنگ سبز و قهوه ای باید تجدید نظر کرد. درست نمی گم؟به خودم هم فکر می کردم، من اصلاً شبیه به دانش آموزی نبودم که خیلی کوشا و فعّال در این طرف گوشی در حال نکته برداری از صحبت های معلّم پیر و باتجربه اش باشد. و این ها همه به لطف این شرایطیست که کرونا برای من هموار کرده و قطعاً اگر این کار من خطا و جُرمی به حساب بیاید، باید در دفاع از خودم بگویم که معاونت این جُرم می رسد به ویروس کرونا. دقیقاً من به همین دلیل به تکنولوژی مدیون هستم. مدیون بودن من به تکنولوژی در این خلاصه نمی شود که به کمک آن بتوانم خیلی راحت تر و پیش پا افتاده تر، کلاس های مجازی را دور بزنم. نه! بلکه بخش اعظم این دِین من به فنّاوری ها مربوط به استفاده ی روزمره ی من از آن هاست که به جرئت می توان گفت که لحظه به لحظه ی زندگی من رو تسخیر کرده است. هر لحظه از زندگی من با یکی از وسایل هوشمند وابسته به تکنولوژی های پیشرفته گره خورده و من اصلاً از این بابت ناراضی نیستم. مثلاً شب ها ساعت هوشمندم خوابم را واکابی می کند، صبح ها با گوشی همراهم بیدارم می کند و با آن به کلاس های آنلاین می روم و خبر می خوانم، ظهر به تماشای اخبار در تلویزیون می پردازم و عصر ها هم با صدای بلند موسیقی -البتّه در هدفون توی گوشم- به پیاده روی می روم، شب هم به خواندن بعضی از کتاب ها از طریق گوشی همراهم اقدام می کنم. می بینید؟ آنقدر ها هم عجیب نیست؛ زندگی همه ی ما وابسته به این نوع تکنولوژی ها و فنّاوری هاست. در همین جا بود که دیگر خوابم برد و بیشتر از این چیزی در ذهنم نقش نبسته است.12:27 P.M.از چُرتی که زده بودم بیدار شدم. کمتر از یک ربع به پایان کلاس هایم باقی مانده بود و من فقط توانسته بودم تنها به بیست دقیقه از آن ها برسم و بتوانم آن ها را به طور کامل دنبال کنم. لیوان نصفه ی چایی ام را روی میز دیدم؛ به طوری سرد است که واقعا لحظه ای شک می کنم کسی آن را لحظاتی پیش از یخچال روی میزم تنها گذاشته و خودش با سرعت برق و باد در رفته است. تقریباً این را هم فراموش می کنم که اسم چایی را در برنامه ی سلامتی ام اضافه کنم که موردی نداشت چون من قطعاً آن چایی را نخوردم-اصلاح می کنم؛ من به آن چایی لب هم نزدم-.در این دوران قرنطینه ی کرونایی، گوشی های همراه خیلی فرا تر از انتظار ما کارآمد بودند. تا جایی که به «همه چیز شدن» تا حد خوبی نزدیک شده بودند. گوشی همراه خوبی داری؟ اگر جواب تو -بله- است، خب به شما تبریک میگم، شما دارای بسیاری از فنّاوری ها به صورت یکجا هستید. گوشی همراه می تواند کتاب باشد برای پسر یا دختری که در همه جا اهل خواندن است، می تواند دوربینباشد برای افرادی که همواره در پی ثبت لحظات خوش خانوادشان هستند و مدام از اطراف خودشون با شوق و ذوقی پایان ناپذیر عکس می گیرند، می تواند یک کامپیوتر همراه کوچک و توجیبی باشد برای آن دسته از افرادی که به وب گردی علاقه ی خاصی نشان میدهند، میتواند نقشه باشد برای گردشگر، مترجم باشد برای توریست و می تواند هزاران نقش دیگری بگیرد، اگر تو بخواهی... .14:22 P.M.ساعت نزدیک به دو و نیم شده بود و طبق یادآوری که روی گوشی تنظیم کرده بودم، الآن وقت دیدن اخبار بود. به سمت تلویزیون بزرگی که در آن سوی خانه جا خوش کرده بود، رفتم و سعی کردم بدون این که خیلی خودم را به زحمت بیاندازم تلاش کنم تا کنترل را به سمت خودم بیاورم. کمی سخت بنظر می رسد.چون قاعدتاً با مذاکره موفّق نخواهم شد پس به اجبار بلند شدم و به سمت خودم، بلندش کردم. از روی کنترل ، دکمه ی قرمز رنگ و درشتی که درست در وسط و جلوی کنترل قرار گرفته بود و یک جورایی خودنمایی می کرد را با نهایت قدرت فشار دادم تا به نوبه ی خودم بابت دور بودنش از من، آن را تنبیه کرده باشم. اخبار پنج دقیقه ای بود که شروع شده بود؛ و این تقصیر آن کنترل لعنتی بود. موردی نداشت، از گوشی چک کردم. من عادت دارم، اخبار را هم از تلویزیون و هم از گوشی چک کنم؛ چون هیچ کدامشان به طور کامل و جامع خبر ها را پوشش نمی دهند.15:03 P.M.صدای ناهنجار و بلندی که لحظه ای از دلم بلند شد من را از این آگاه کرد که هنوز نهار نخوردم.شوک بعدی زمانی وارد می شود که من می فهمم مادرم چیزی به نام نهار برای امروز آماده نکرده و این یعنی بد شانسی پشت بد شانسی. از این بهتر نمی شد. موبایلم را پیدا می کنم و از بین مخاطبینم سعی می کنم نام یک رستوران، ساندویچی یا هر جایی که بشود خودمان را به واسطه ی آن سیر نگه داریم راپیدا کنم. این بار را شانس میاورم و به کمک مادرم غذایی مناسب و سبک را برای خودمان سفارش می دهم. تا غذا ها برسند خودم را با کمی هرزه خوراکی نگه داشتم. معمولاً روز هایی که پدرم نیست غذای بیرون راه حل خوب و دم دستی به نظر میاد. غذا رسید و آن ها را تحویل گرفتم. پول غذا ها به صورت اینترنتی پرداخت شده بود این یعنی نیازی به کل کل با پیک برای پرداخت پول به صورت نقدی را نداشتم که او مدام این را به من گوشزد کند که اینبار هم مثل روزهای قبل پول خرد ندارد و من باید تا بانک چهار راه بالایی پیاده برای نقد کردن پول به اندازه، بروم.نیم ساعت بعد از غذا کمی ورزش حالم را خوب می کند و سر حالم میاورد. سمت اتاقم رفتم، هدفونم را از کیف بزرگ و چرمی قهوه ای رنگم که به طور ناشیانه ای به گوشه پرت شده بود، در میاورم و توی گوشم میزارمشان. یادم هست تا جایی که امکان داشت صدا را زیاد کردم و بعد دوباره سمت گوشیم رفته بودم و در قسمت برنامه ی سلامتی، ورزش خانگی را فعّال کردم. در طول روز واقعاً زیاد به گوشیم سر می زنم، آنقدری که اگه قرار باشد فیلمی از زندگی من بسازند، اسکار به گوشیم می رسید و جایزه ی نقش مکمل را من می گرفتم!خیلی کوتاه سعی می کردم کمی به خودم تکانی بدهم و حرکات کششی برای شروع این کار مناسب به نظرم آمدند. سعی کردم حسابی از حالت کسلی که تمام وجودم را مثل یک ویروس آلوده فرا گرفته بود، فاصله بگیرم و نتیجه این شد که الآن واقعا سر حالم و خیلی پر انرژی بنظر می رسم. فقط کمی از وقتی هدفونم را در آوردم، حس می کردم گوش هایم سنگینی میکنند؛ و این یعنی صدا خیلی زیادتر از آن چیزی بود که گوشی همراهم پیشنهاد داده بود، ولی کمی بعد برایم عادی شد.16:39 P.M.برای خوردن قهوه ای دل چسب به آشپزخانه رفتم و دنبال یک ماگ مناسب با سایز بزرگ گشتم. چیزی که می خواستم را توی کشوی پایینی پیدا کردم و بدون معطلی کارم را انجام دادم. درست کردن یک لیوان قهوه آنقدر ها هم پیچیده نیست که نتوانم بدون داشتن مهارتی خارقالعاده آن را درست کنم. ماگ پر از قهوه را که لایه ای از شیر به زیبایی روی آن نقش بسته بود، برداشتم و باز به سمت اتاقم حرکت کردم که متوجّه مورد عجیبی می شوم. شیر با شکل خاصی روی قهوه قرار گرفته و لایه ای را تشکیل داده که فقط می تواند کار یک هنرمند باشد و بس. از دید من خیلی شبیه به برگ بود. فرصت مناسبی به نظر می رسید و من هم با سرعت نسبتاً بالایی گوشیم را از جیبم خارج کردم و وارد دوربین شدم. سعی کردم با جابجا کردن گوشی یک زاویه ی خوب اما خاص پیدا کنم. کمی تنظیم نور و حالا تمام. یک عکس خاص از قهوه ی خاص! به دنبال متنی جذّاب در کنجی از ذهنم می گشتم که زمان زیادی را از من می گیرد. "هنرنمایی امروز من J". به این کپشن کوتاه از روی ناچار بسنده می کنم و عکسی که با دقت گرفته بودم را استوری می کنم. کاری که دیگر در آن، حرفه ای شده بودم، خصوصاً در این اوضاع قرنطینه! چند دقیقه ای را منتظر ماندم تا واکنش دنبال کنند هایم را ببینم ولی ظاهرا کسی میلی به واکنش نشان دادن نداشت. رفتم روی کاناپه و شروغ کردم به خواندن کتاب الکترونیکی که دیشب خریده بودم. فکر استوری امانم نداد و نتوانستم به درستی روی متن کتاب تمرکز کنم و از روی ناچار کتاب را نیمه تمام رها می کنم. یک بار دیگر وضعیت استوریم را چک کردم. ۱۲ لایک، ۹ کامنت. برای این مدّت کم، راضی کننده بود. نگاهی به ساعتی که روی مچ دستم خوب جفت و جور شده بود انداختم و متوجّه شدم هنوز تا شروع درس خواندنم چند دقیقه ای وقت باقی مانده. پس بازی را مثل هر کس دیگه ای ترجیح دادم و بیست دقیقه ای خودم را با آن سرگرم کردم. از بازی هم خیلی زود زده شدم. کلاً در این قرنطینه کرونایی و خونه نشینی، آدم خیلی زود از همه چیز زده می شود؛ البتّه به جز وب گردی که همیشه چیزهای تازه ی زیادی داخلش پیدا می کنید. خودم را مشغول به کتاب های مدرسه ام کردم و دوساعتی تکالیفم را می نوشتم. ناگهان موبایلم زنگ خورد... اشتباه گرفته بودند. این فکر به ذهنم خطور می کند که به یکی از دوستان صمیمی ام زنگ بزنم و سعی کنم‌ فاصله ای که کرونا در هم دیگر را دیدن انداخته است، با حرف زدن تلفنی جبران کنم. خیلی زود متوجّه شدم که خیلی نامحسوس داشتم، تکالیف را دور می زدم. خب، عذاب وجدانم نیروی بیشتری نسبت به خودم داشت و مدّت زمان درس خواندنم را به لطفش به سه ساعت افزایش دادم.این روز ها هم میگذره ...20:13 P.M.قسمت کوچکی از تکالیفم که باقی مانده بود را هم تکمیل کردم. گوشی همراهم را به منظور عکس گرفتن از تکالیفم را در آوردم و باری دیگر وارد دوربین شدم ولی نتوانستم عکسی بگیرم ، چون دوباره تلفنم زنگ خورد، - نا شناس – این بار دیگر فریب نخوردم و آن تماس تا ابد بی پاسخ باقی ماند. بعد از قطع شدن صدا ی زنگ تلفن، گوشی همراهم را در حالت «مزاحم نشوید» قرار دادم و دوباره توی دوربین رفتم. از تکالیفم عکس گرفتم و منتظر ماندم تا عکس ها برای معلمم به طور کامل ارسال شود. خب ، داشتم اشتباه می کردم چون سامانه ی شاد واقعاً کند تر از آن حرف ها بود که بشود برایش منتظر بمانی. پس گوشی را روی میز تنها رها کردم و رفتم تا کامپیوترم را روشن کنم.از یکی از دوستانم تعریف زیادی راجع به یکی از فیلم هایی که به تازگی هم انتشار یافته بود را شنیده بودم. پس مشغول دانلود آن شدم تا قبل از خواب، به تماشا ی آن بپردازم. عکس هایم هم در همین حوالی ارسال شده بود. غذایم را که خوردم طبق عادتی که خودم آن را تایید میکنم، اسم غذا را در لیست غذاهایی که امروز خورده بودم و خودم را مثل یک بشکه گرد کرده بودم، وارد می کنم.23:47 P.M.به نیمه های شب نزدیک می شدیم که فیلمی که غرق در آن شده بودم نیمه کاره باقی ماند؛ چرا که در ابتدای کار به درستی چک نکرده بودم و اگر قرار بر این بود که فیلم را تا انتها انتهای آن، یعنی جایی که معمولاً تمامی راز های کارگردان و اتفاقات گنگ متعجب کننده ی آن کاملاً تشریح شود، حدس میزنم ساعت به حدود یک بامداد هم می رسید. پس سری به تختم میزنم و سعی میکنم در ذهنم پایانی درخشان تر از خود فیلم برای آن تصوّر کنم. این تلاش من گمان نمی کنم که به یک ربع هم رسیده باشد. و بعد بار دیگر برای امروز پلک هایم سنگینیشان را بر روی چشمانم انداختند و دنیا برای ساعاتی در اطرافم تیره تر از همیشه شد. خوابِ خوابِ خوابم برد... .شرح حالی مختصر را از زبان قلم من که از قضا کمی بدخلق و بد خط هم است، شنیدید. در مرحله ی اوّل از شما تشکر می کنم که وقت گذاشتید و متن بنده را مطالعه کردید. در قدم بعدی از شرکت سامسونگ و وب سایت ویرگول تشکر می کنم که باری دیگر مرا به نوشتن ترقیب کردند. متن من بی نقص نیست و بدون شک من نیز مثل سایر افراد دارای خطا هایی در نوشتن متنم شده ام، ممکن است در جاهایی با یک سری تناقض و جاهایی را نیز وجود یک خلاء بزرگی را حس کنید که بنده تا جایی که ممکن بود سعی بر کاهش چنین مواردی را داشتم. چندی که بیاندیشم، خیلی سریع میفهمم که با پیدا کردن بهانه ای مناسب هم چیزی عوض نمی شود. پس بیشتر از آن چیزی که شما فکرش را بکنید ممنونتان خواهم شد اگر از این اشتباهات چشم پوشی کنید. و در آخر باید بگویم بیشتر مراقب خودتان باشید. خصوصاً پدر و مادر های عزیزمان.#روایتگرباش