روز جهانی زن در قرنطینه!

سر درد شدیدی است از آنها که هی فکر می‌کنی کرونا گرفته‌ای و دلت کاغذ و خودکار می‌خواهد برای نوشتن وصیت!در این روزهایی که به همه چیز و همه کس شک داری که نکند، ویروسی به خود چسبانده و بیاید مبتلایت کند. دست و دل به نوشتن هیچ چیز جز وصیت نمی‌رود. اما هر چه دنبال اموال منقول و غیر منقول و اسناد منگوله دار و زنگوله دار گشتم، چیزی یافت نشد.همین شد که عطای نوشتن وصیت نامه را به لقایش بخشیده و مشتاق نوشتن داستانک‌های آبکی خود شدم. باشد که اگر زنده ماندم این داستانک‌ها هم رشد کرده و برای خود خانم ها و آقاانی شوند، دنیا دیده و سرد و گرم چشیده!القصه اندر احوالات این روزهای ما این است که هی بگی نگی، روز زن را هم پشت سر گذاشتیم، اما در قرنطینه!در سالیان نه چندان دور، نه چندان نزدیک، روزی روزگاری به 8 مارسی خورده و روز زن را پاس داشته بودیم که همکار جان شفیق، هر چه رشته بودیم پنبه نموده و کیک خوشمزه‌مان را کوفتمان کردند. که روز زن همانا ولادت خانم فاطمه (س) باشد و لاغیر!ما هم لبخندی بر لب از کنارش گذشتیم و گفتیم: خب اون روز رو هم جشن می‌گیریم. ترس نداره که! اما همکار جان در حالی که نصف کیک زبان بسته را در صدم ثانیه ای نیست و نابود کرده بودند، شروع به نطق فرموده و گفتند: یعنی برا هر دو هم باید کادو بخریم؟ دور و زمونه بد شده. شما خانم ها خیلی زبون درآوردین و ...البته ما معمولا در حین خوردن کیک حوصله جر و بحث نداشتیم و مثل بز سر به بشقاب فرو برده و خامه مالیده شده بر لبه های بشقاب را هم لیسیدیم قبل از اینکه لیسیدن در و پنجره و دیوار سالها بعد مد شود...همکار جان که دید ما از خوردن کیک سیر نشده‌ایم با نگاه عاقل اندر سفیهی فرمودند: این کیک‌ها هیچ فایده ای به بدن نداره. داخل همین خامه، پودر لباسشویی می‌ریزن تا پف کنه و ...همکار جان که داشتن سر مسائل پزشکی و بهداشتی و ضرر و زیان های شیرینی و ... صحبت می کردند، ما هم بد ندیده و سعی کردیم گوش جان بسپاریم بر سخنان گهربارشان که یهویی گوشی تلفن ایشان عینهو خروس بی محل زنگ خورد.از آن طرف خط، صدای همسر محترمه همکارجان به گوش می‌رسید که با صدای نازک کرده و عشوه و غمزه‌ی خاص فرمودند: 8 مارس، روز زن وقت آرایشگاه داشتم، بیا دنبالم.. راستی کیک رو سفارش دادی؟همکارجان هم با چشمان باریک کرده و عنانی از کف داده، در حالی که آب از لب و لوچه‌شان آویزان بود یواشکی یک چیزهایی گفتند و ...بعد از اتمام تلفن، فرمودیم که حاجی ادامه بحث ضررهای کیک موند.. همکارجان که دقیقا نمی‌دانستند از کجای داستان مانده است یک نگاهی به ما کرده و گفتند: این دور و برها یه طلافروشی پیدا نمی‌شه؟!گویا 8 مارس برایش زیادی آب خورده بود و کادو هم باید طلا می‌خرید. بیچاره حق داشت خب یک روز زن بیشتر نداشته باشد.با لبخندی بر لب فرمودیم: شما برا 8 مارس هم کادو می‌خرین؟ اونم طلا؟! بارک الله چقده لارج!!!همکارجان در حالی که سرخ شده بودند، فرمودن: روز زنِ خب... تقصیر شما جوون هاست هر روز یه بامبولی سر ما درمیارین. قدیم این چیزها نبود که و ....زود گفتم: آخه این روز زن برا زن‌های خانه‌داری مثل خانم شما نیست که... همکارجان یهویی نگاهی به سر تا پای من کرده و با عصبانیت فرمودند: نه مخصوص شماهاست که اومدین جا رو برا مردها تنگ کردین. زن باید تو خونه باشه و ...آقا انگاری باز خراب‌کاری کرده بودم. زود گفتم: باشه پس کادو رو بخرید. نوش جونتون ..اصلا به من چه؟! همکارجان رفت و فردای آن روز عکس های دو نفره آتلیه رفته شان در صفحه همسر مکرمه خودنمایی می‌کرد.خواستم برایش تبریکی بنویسم اما گفتم: روز جهانی زن را به که تبریک بگویم؟ به زنی که میان خود و همسرش کلی فاصله طبقاتی ایجاد کرده است. مگر نه اینکه روز جهانی زن به معنای برابری بین زن و مرد بود؟!کسی که روز جهانی زن به آرایشگاه می‌رود تا همسرش را شیفته ظاهرش کند، تبریک به چه کارش خواهد آمد؟!