"گِرومیمی" شیرِ کوچولو!...

وقتی پسرکی بودم... اگر از من می پرسیدند، می خواهی بزرگ که شدی، چکاره شوی؟... علیرغمِ آن کمروییِ معمولم، خیلی با اطمینان، می گفتم "سگِ پلیس"!یعنی در واقع، بلندپروازانه ترین پیش بینیِ شغلی ام این بود که یک سگ باشم!...می گویی سگ بودن هم شد شغل؟... و مگر می شود _حتی اگر خیلی کوچک هم باشی_ نفهمی که "آدم آدم است" [1] و "نیاید زِ مردُم سگی"![2] ...خوب!... شاید هم من بچۀ کودنی بودم... ولی البته نه آنقدرها!... چون اتّفاقاً حافظۀ کودکانه ام خوب کار می کرد انگاری...مثلاً هنوز هم خیلی به وضوح یادم هست که وقتی توی گهواره ای می خوابیدم زیرِ پنجره ای... آسمان چطور سفید و آبی بود و صدای نالۀ دستفروشِ دوره گردی چگونه می آمد از پشتِ دیوارها... و من حس می کردم صدای خدا است... و می ترسیدم... در حالی که هنوز هیچ ادراکی هم نداشتم نسبت به بدنم و محدوده هاش ... و یک طورهایی خیال می کردم... قسمتی از زمین ام مثلاً...در هر حال...وقتی که من پسرکی بودم، اغلبِ پسرک هایی که می شناختم، آرزو داشتند فضانورد و یا دانشمند یا حداقل خلبان شوند!... ولی من با پافشاریِ تامّ، اصرار داشتم که همان سگ باشم... و اصلاً هم به مسخرگی هاشان و اینکه تا می رسیدند به من، پارس می کردند، اهمیتی نمی دادم...دلم می خواست یک سگِ نگهبان باشم... یک سگِ پلیس...یا سگِ گلّه... زیاد هم برایم تفاوتی نداشت... احساس می کردم سگ ها خیلی از آدم ها باهوش تر و خوشگل تر و مهربان ترند...تا بالاخره تصمیم ام در یک نقطه عطفِ تاریخی تغییر کرد...یک شب... نمی دانم چطور شد خواب دیدم شیری هستم که در یک خلنگزار می دود... و باد لابه لای یال های زیبای طلاییش می پیچد... و پنجه می زند توی انبوهِ علف های زردِ سوخته و می رود به طرفِ خورشیدی که طلوع می کند... راستش آن موقع نمی دانستم خلنگزار چیست... ولی باور کن آنچه در خواب دیدم یک خلنگزار بود...نمی دانم البته، اوّل این خواب را دیدم... بعد به محبوب ترین کتابِ کودکی هام رسیدم... یا اول آن کتاب را خواندم... و رؤیایم، نتیجۀ عشقِ دیوانه وارم به آن قصّه بود!...هنوز پنج سالم نشده بود و خواندن بلد بودم... پس می بینی که خیلی کودن و کند ذهن هم نبودم... احتمالاً همان دیوانه بودم... یعنی کمابیش مثلِ همین حالا...قصه ام دربارۀ یک شیر قرمز بود که از یک سیرک فرار می کرد تا به رویاهاش برسد... شیری که همیشه تنها بود... چه در سیرک و زیرِ ضرباتِ شلاقِ مربی هاش... چه در خواب های طلاییش که خود را در جنگلِ شگفت انگیزی می دید... که در آن تمساح ها روی سر هم می ایستادند تا ماه را قاپ بزنند... یا یوزپلنگ ها دمِ درازِ همدیگر را به دندان می گرفتند، تا گردِ دایره ای بی پایان بچرخند تا ابد... در حقیقت رؤیاهای پوچی هم به نظر می رسید!... و توی قصه نیز، انگاری نمادی بود از خیالاتِ بی فایده و دست نایافتنی که باید رهاش کرد...ولی خوب اتفاقاً برای من، کاملاً قابلِ قبول و خواستنی هم می نمود!...و البته شیرِ داستان در نهایت، به جنگلِ خیالی اش نمی رسید... شاید چون فقط یک وهمِ غیرِ ممکنِ احمقانه بود... و عاقبت با دخترکی آشنا می شد و می رفت، تا روی یک تپۀ سرسبز، برای ابد به خوبی و خوشی در کنارِ او زندگی کند...!...در هر حال... داستانِ شگفت انگیزی بود و مسیرِ آرزوهای مرا هم، کمی تغییر داد... یعنی مرا فریفت به همان احساسِ عجیبِ شیر بودن و دویدن در خلنگ زار؛ که چقدر هم در خواب به من مزّه داد!... پس هدف ام از آن پس شد، شیری تنها بودن... گریختن از زنجیر و قفسِ اسارت در سیرک... و رفتن به جنگلی خیالی که ماهِ آن، خوراکِ تمساح های آرزومند است... و پلنگ هاش گرفتارِ سرگیجه ای بی پایان اند...و مهم تر از همه... تنها رفتن... که بَدَل شد به روایتِ اصلیِ پیش نویسِ زندگی ام انگاری... نمی دانم شاید هم بهتر بود عاقبت ام به همان تپۀ سرسبزی ختم شود... و خانۀ دخترکِ مهربانی که روبان های خال خالیِ صورتی به موهای بلوطی رنگش می زند... و باغچه ای دارد پر از گل های اقاقیا و نیلوفر...شاید بهتر بود که عاقبت بخیر شوم؛ مثلِ گرومیمی شیرِ کوچولو... نه این که هنوز خوابِ همان جنگل هایی جادویی را ببینم... و یک مسخرۀ سیرک بمانم...[1] عنوان نمایشنامه ای از برشت[2] توان کرد با ناکسان بد رَگی/// ولیکن نیاید ز مردُم سگی (سعدی)