سفر در مه

هنوز از دروازه شهر بیرون نرفته بودیم که جرو بحث همیشگی بینمان در گرفت ، بگو مگوهای کهنه‌ایی که دیگر خودمان را هم خسته کرده بود مدت‌ها بود که تصمیم گرفته بودم که اگر دوباره کارمان به اینطور جدل‌ها کشید سکوت کنم و جوابی ندهم به همین‌خاطر دوجمله اول را که گفتم به خود آمدم و دست از حرف زدن و ادامه بحث کشیدم ، چند دقیقه‌ایی چیزی نگفتیم . پرویز از زیر چشم من را می‌پایید منتظر بود حرفی بزنم تا دوباره سرکوفت‌زدن‌هایش را شروع کند.صدای نفس‌هایش بلند بود و خس‌خس سینه‌اش آزارم می‌داد عرق از کنار شقیقه‌اش سرازیر شده بود و رگ‌های گردنش ورم کرده بودند منتظر ماند تا من دوباره به حرف زدن ادامه بدهم اما بر خلاف همیشه چیزی جز سکوت نصیبش نشد برای اینکه نشان دهد قافیه بازی را نباخته و خودش را پیروز میدان نشان دهد، گفت معلوم است حرف حساب جواب ندارد حالا هم ساکت شدی چون جوابی نداری، می‌خواست من را دوباره به حرف بکشاند، اما نمی‌دانست که روزها فکر و تمرین کرده بودم تا این لحظه را دوام بیاورم خوب می‌دانستم سختی‌اش چند دقیقه بیشتر نخواهد بود سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و به کوه‌ها و درختانی که به سرعت از جلو چشمانم رد می‌شدند نگاه کردم ، دستی به بخار شیشه کشیدم و به تصویری مه‌آلود آنطرف جاده که با سرعت از جلوی چشمانم رد میشدند خیره شدم دلم می‌خواست دستم را دراز کنم و به شاخه‌ایی آویزان شوم و معلق بمانم میان زمین و آسمان و مثل تمام برگ‌های خشکیده درخت باد هم مرا با خود می‌برد . از تماشای‌شان دلم کمی آرام گرفت در سکوتی که برقرار شده بود مجالی برای فکر کردن به کاری که مدت‌ها به‌دنبال فرصتی برای انجام دادنش بودم پیدا کردم یکبار دیگر تمام ده سال گذشته را از ذهنم گذراندم آرزو می‌کردم . همیشه به دنبال نقطه‌امیدی و روزنه‌ایی بودم که درز باز کند و دلم را روشن سازد از این جدایی مرا به آغوش بکشد، آرام زمزمه کند که همه چیز کابوسی بیش نبودند ، اما محال بود بارها تلاش کردم ، جز تاریکی کج‌فهمی پرویز چیزی نبود که بتواند با آن دغدغه‌های چند ساله‌ام را از بین ببرم هر روز درد مادر نشدن در جانم چنگ میزد و زخم بر دلم کهنه‌تر و عمیق‌تر میشد دکتری نبود که نرفته باشیم و دوایی نبود که نخورده باشم هر که هر چه گفته بود کردم و آخرش اینجایم ، هر روز از خودم بیزارتر می‌شدم و از اینکه توان مادر شدن را نداشتم خودرا لایق هر حرکت و برخوردی از طرف پرویز می‌دانستم، آنقدر که با وقاحت تمام پیشنهاد ازدواج با دختر خاله‌اش را از طرف مادرش قبول کرده بود و حالا با همراهی من به مراسم خواستگاری می‌رفتیم خودم را نمی‌شناختم و جایگاهی نداشتم هر بار به خود می‌گفتم تو کجای این ماجرا هستی و چه نقشی داری ؟خودرا در قالبِ زنی می‌دیدم که چون‌ مجرمان به جرم نازا بودن تمامی عشق و امید آرزوهایش را در پای دختری که قابلیت بچه‌دار شدن را دارد گردن می‌زنند از این فکر حالم بد شد هوای ماشین که با دود سیگار پرویز آغشته شده بود در ریه‌هایم مانده بود و بالا نمی‌آمد شیشه را پایین دادم و سرم را تا گردن بیرون بردم چند نفس عمیق کشیدم خنکای فررودین همراه با سرمای اسفند مخلوط بودند و به صورتم کوبیده میشد تازه داشتم از هوای بیرون جان می‌گرفتم که با تشر بلند پرویز هر چه هوای پاک بود با سرفه‌های پی‌در پی بیرون پرید و پرویز با دادو فریاد می‌گفت دیوانه شدی خودت به درک می‌خوای منو مریض کنی اون شیشه لعنتی را بده بالا تا سینه پهلو نکردم من برای زندگیم هزارتا امید و نقشه دارم بهانه دستش آمده بود تا دوباره سرزنش‌ها و متلک‌هایش را بارم کند و نقص طبیعی و خدادادی را چون گناهی کبیره توی سرم بکوبد و تا آنجا که توان دارد مرا تحقیر کند تا مبادا در برابر رفتار ظالمانه‌اش حرفی بزنم و یا اعتراضی بکنم بی هیچ حرفی شیشه را بالا دادم چند دقیقه‌ایی چشمانم را بستم و فقط به خودم امیدواری می‌دادم که صبر داشته باش این آخرِ تمام آن همه رنج و عذابت خواهد بود تصمیم داشتم به محض رسیدن برگه تقاضای طلاق را بدهم و برگردم برای خوردن چایی و کمی استراحت جلوی یک رستوران توقف کردیم پرویز از ماشین پیاده شد به سمت سرویس بهداشتی رفت هوا سرد بود بخار کتری‌های بزرگ‌آبجوش دکه‌های بین‌راهی فضا را به جنبش در آورده بودند و هر مسافر خسته‌ایی را در آن سرما به سمت خودشان می‌کشاندند. پیاده شدم و دو لیوان چای دارچین همراه با نبات سفارش دادم چای پرویز را روی کاپوت ماشین گذاشتم و خودم شروع به قدم زدن کردم آرام آرام از اقامتگاه بین‌راهی و سروصدای آنها دور شدم باد دربین کوه‌ و دشت می‌پیچید و زوزه‌کنان چرخشی موذیانه در اندامت میزد و خوب که سرما را با تنت آشنا می‌کرد با قهقه‌ایی شیطانی دور میشد مجبور شدم کلاهم را پایین‌تربکشم و حالا باد می‌توانست هر چقدر دلش می‌خواهد چرخش کند و جولان بدهد چند دقیقه‌ایی پرویز و دلیل سفرمان، به شهرش را فراموش کرده بودم خودرا به طبیعت و تقدیر آن لحظه سپردم و با خود می‌گفتم هر چه باداباد، آهسته بر قدم برمی‌داشتم غرق عطر دارچین شدا بودم که صدایی از پشت دیوارِ کهنه‌ی خرابه‌ایی در پناه کوه شنیدم اول فکر کردم صدای زوزه باد است که در بین شکاف‌های دیوار شکسته می‌پیچد اما کمی که جلوتر رفتم به خودم جرات دادم و وارد خرابه شدم صدای ناله‌ایی ضعیف شبیه گریه‌ی نوزادی تازه رسیده بود، کمی ایستادم تا چشمانم به تاریکی عادت کند در تاریک‌ ، روشنای خرابه جسمی پیچیده را دیدم که صدا از آن بیرون می‌آمد جلوتر رفتم پارچه را کنار زدم باور کردنی نبود نوزادی که شاید چند ساعتی از به دنیا آمدنش نمی‌گذشت در آن سرما در خرابه بین راه رها شده بود کدام دل بیرحمی می‌توانست بدون هیچ عذاب وجدانی این کار را بکند بلافاصله بچه را در آغوش کشیدم ، صورت و بدنش یخ‌زده بودند و چیزی شبیه زق‌زق جوجه از گلویش بیرون می‌آمد ژاکتم را در آوردم به دورش پیچیدم از خرابه بیرون آمدم به سمت قهوه‌خانه رفتم قبل از هر حرف و کاری باید این بچه‌را نجات می‌دادم کناربخاری نشستم و بدن نحیف و بی‌جان نوزاد را ماساژ می‌دادم آنقدر غرق شده بودم که متوجه آمدن پرویز نشدم با چشمانی گرد و متعجب بالای سرم ایستاده بود پرسید این چیه تو بغلت گرفتی بچه گربه‌اس؟با ذوقی فراوان سرم را بالا آوردم صورت نوزاد را به سمت پرویز گرفتم و گفتم نه نگاه کن این یک بچه‌اس! نمی‌دونم کدوم آدم سنگدلی اونو توی این سرما ول کرده رفته تمام دست وپاهاش یخ کرده خدا خواست که من صداشو شنیدم و همینطور در حال حرف زدن و توضیح ماجرا بودم که ناگهان پرویز بچه را از روی پایم برداشت و روی دستانش بلند کرد و با نهیبی بلند طوری که همه مسافران حاضر در قهوه‌خانه متوجه بشوند فریاد زد، آقایون و خانم‌ها این بچه مال کیه بیاد بگیره مارو هم از شرش خلاص کنه همه چشم‌ها به سمت پرویز و نوزاد خیره مانده بود و صدایی از کسی بیرون نمی‌آمد نگاه‌ها متعجب و پر از سوال بود همه از شرم بیرحمی که در حق این نوزاد شده بود سکوت کرده بودند و جرات گفتن حرفی نداشتند پرویز نوزاد را روی دست در بین جمعیت چرخاند زمزمه‌ها بلندتر میشدند و همه کنجکاو بودند تا قصه‌ی اورا بدانند تا اینکه مردِ قهوه‌چی از پشت پیشخوان بیرون آمد و گفت آقا هفته‌ایی یکی و دوتا از این بچه‌ها پیدا میشن خودت را به دردسر نینداز برو بذار همونجا که بودهبلاخره ماموری بهزیستی و یک آدم خیری پیدا میشه و می‌بردش. از صحبت‌های قهوه‌چی چندشم شد و چنگ در دل‌وروده‌ام می‌زدند هیچ بوی انسانی از گفته‌هایش حس نمی‌کردم سریع از جایم برخاستم و نوزاد را از روی دست پرویز گرفتم و بی‌توجه به نگاه و حرف‌های صاحب رستوران با سرعت از آنجا خارج شدم از نوزاد هیچ صدایی در نمی‌آمد داخل ماشین شدم و بخاری را روشن کردم و دست و پاهای یخ‌زده‌اش را ماساژ دادم حس کردم خون در رگ‌هایش آرام‌آرام به جریان‌افتاده و بدنش گرم می‌شود . بی‌اختیار اشک می‌ریختم و برایش زیر‌لب لایی‌لایی می‌خواندم در هر نوازشی که بر روی دست و بازو صورتش می‌کشیدم نیرویی را در جانم وارد می‌کرد که هر لحظه اشتیاقم را برای داشتنش بیشتر می‌کرد حسی را تجربه می‌کردم که برایم آشنا نبود اما دلنشین ولذتبخش بود دنیا در صدای او جمع شده بود و با هر ناله‌ی زیری که از میان گلوی نازکش بیرون می‌آمد نوای تازه‌ایی را می‌شنیدم که انگار از ازل در وجودم نهاده بودند چیزی نبود که در آن تردیدی داشته باشم قلبم به هم فشرده میشد و در هرطپش خودرا به موجود بی‌پناهی که در آغوش داشتم نزدیکتر می‌دیدمدلم‌می‌خواست آن لحظه بی‌حرکت می‌ماند . فکری از سرم‌می‌گذشت که جرات و جسارتم را می‌طلبیدشاید پیدا کردن این‌بچه نشانه‌ایی باشد. قوی باش و محکم ندایی در درونم مرا به کاری وا می‌داشت که روزها با خیالش آرزوها پرورانده بودم. تصمیمم را گرفتم از داخل کیفم برگه درخواست طلاق را روی صندلی عقب گذاشتم و ساکم را برداشتم نگاهی به پرویز انداختم که با صورتی برافروخته ، از در قهوه‌خانه بیرون می‌آمد از دور با حرکات دستش به من حالی می‌کرد که بچه را بگذارم و برگردم توجهی نکردم به طرف تاکسی‌های خالی رفتم صدای پرویز به فریاد تبدیل شده بود و در برخورد با کوه و باد در فضا می‌پیچید . اما برایم هیچ چیز مهم نبود نه پرویز و نه آمال و آرزوهایش و نه قضاوت مردان و زنانی که به تماشای ما ایستاده بودند . پرویز جلوی تاکسی ایستاده بود و من را نگاه می‌کرد سرم از شیشه ماشین بیرون آوردم و گفتم یک‌پاکت روی صندلی عقب گذاشتم بعد تمام شدن مراسم برگشتی منتظرت هستم مبارک باشه و خوشبخت بشیدپرویز با دهانی باز و چشمانی گرد آنچه که در حال رخ دادن بود را در سکوت تماشا می‌کرد. انگار منتظر چنین تصمیمی بود نگاهش سنگین بود و چشمانش نم‌دار و چهره‌اش به نظرم‌ تکیده آمد، چند تار موی کنار گوشش سفید شده بودند . صدای خس‌خس سینه‌اش بلندتر شده بودند بخار از بینی‌اش بیرون‌میزد . ماشین حرکت کرد و مرویز از ما دور میشد. نوزاد را به سینه‌ام فشردم و در قابی مه‌‌آلود پرویز را تا دیده میشد نگاه کردم ستاره‌ی بخت من در آسمانی غبار گرفته سوسو میزد . من برگشتم و پرویز رفت تا هر کدام سهم خودمان را از مادر بودن و پدر بودن در زندگی بگیریم . دخترکی در لباس سفید کنار سفره عقد برای مادر شدن انتخاب شده بود . تصویری که مدام در افکارم می‌ساختم و من فقط به سنگینی آغوشم فکر می‌کردم و لذت داشتنش را درجانم فرو می‌دادم.