روزگار گران فروش!+فایل صوتی⭕⭕⭕

من دانش آموز خیلی بدی هستم،ولی یک یادگیرنده بزرگم!سلام بر شما خواننده عزیز،محترم و دوست داشتنیمیرکمالی هستم،علی میرکمالیچندی پیش با برادر بزرگترم امیر داداشی در مورد اوضاع کسب و کار و شرایط پیش آمده حال حاضر،صحبت می کردم.آقای امیر میرکمالی که من ایشان را از کودکی،امیر داداشی صدا می زنم،از قدیم به همراه دو تن از دایی هایم از فعالین صنعت در زمینه لوازم خانگی و بهداشتی هستند.البته ایشان فارغ التحصیل روانشناسی دانشگاه تهران بوده و به خاطر جمیع این مطالبی که خدمتتان عرض کردم همواره یکی از مشاورین خوب من در زندگی بوده اند،هرچند که شاید گاهی من شاگرد خوبی برایشان نبودم و به حرفهایشان خوب گوش نکرده ام و صدالبته که الان از این بابت بسی نادم و پشیمانم.البته شاید که من در کودکی لجباز بودم ولی دیگر اینقدر بی ادب نبودم!در حین گفت و گو،امیر داداشی خاطره ای از دایی بزرگ من برایم تعریف کردند که نقل به مضمون برایتان بازگو می کنم:یک روز دایی تقی به من گفتند:«امیر این روزگار خیلی کاسب ناکسی است!»من گفتم:«چطور مگه دایی؟»ایشان گفتند:«نامرد خیلی جنساش رو گرون حساب میکنه!»من گفتم:«یعنی چی دایی؟متوجه منظورتون نمیشم!»ایشان ادامه دادند:«میگه نون میخوای؟خوب بهت میدم ولی یه روز از عمرت رو میگیره و یه نون بهت میده که سیر شی!میگه مرغ و پلو میخوای؟بهت میدم،یه هفته از عمرت رو میگیره و بهت میده!خونه و ماشین میخوای؟باشه،چند سال از عمر و جونت رو میگیره تا اونارو بهت بفروشه و بهت بده!خلاصه که روزگار کاسبه،کاسب ناکس و گرون فروشی هم هست!»اقای محمد تقی جعفری هوشیار،دایی بزرگم که من جسارت در کاسبی را از ایشان آموختم.من سالها از حضور در فضای مجازی پرهیز می کردم.یکی از مهمترین دلایلم هم اعتیاد و وابستگی به آن بود.نگران این بودم که مبادا ساعتها از وقت و عمرم صرف به آن بشود.حتی برای یادگیری و مطالعه هم ترجیح می دادم که کتاب فیزیکی بخرم و و در دوره ها و سمینارهای حضوری شرکت کنم.با اینکه چند سالی است که به خاطر مطالعه زیاد،چشمانم کمی ضعیف شده است و برای کتاب خواندن باید عینک بزنم،ولی برای کارهای دیگر نیاز ضروری به عینک ندارم.دوران کرونا موجب شد که من به سمت یادگیری از آموزشهای موجود در اینترنت روی بیاورم.بدین طریق با امکانات مختلف و فراوان فضای اینترنت برای یادگیری آشنا شده و متاسفانه یا خوشبختانه به آن وابسته بشوم.دیگر موبایل یکی از اعضای بدنمان شده است!از ابتدای امسال هم که درگیر مطلب نوشتن در ویرگول و زبانشناس و بعد آن پست گذاشتن در اینستاگرام و تلگرام شدم،ساعتهای بیشتری چشمانم خیره به صفحه موبایل و لپ تاپ و مونیتور کامپیوتر است.با آنکه من عادت داشتم که ساعتها کتاب و مجله مطالعه کنم اما الان احساس می کنم که چشمهایم خیلی بیشتر از قبل خسته می شود و حتی فکر می کنم سرعت بالا رفتن نمره چشمهایم هم بیشتر شده باشد؛چنانکه دیروز وقتی برای استراحت،عینک را از چشمم برداشته بودم و همان زمان پیامکی برایم آمد،خواستم بدون عینک نگاهش کنم ولی متوجه شدم که دیگر اصلا بدون عینک هیچ چیزی نمی بینم!متوجه شدم که در واقع دارم عمر و جانم را می دهم و به جایش مخاطب جذب می کنم،دارم توانایی های جسمی ام را به معنای واقع کلمه مصرف می کنم تا دیگران با نوشته ها و مطالب و ایده ها و افکارم آشنا شوند،دارم خودم را خرج جلب توجه دیگران می کنم.حالا نمی دانم که آیا این معامله منصفانه است یا نه؟!قدیمی ها می گفتند،الان دوزاری زیر پای فیل است!به هر حال از معامله با روزگار گریزی نیست.اما من فکر می کنم می شود که هوشمندانه تر عمل کرد.لزومی ندارد که ما برای بدست آوردن هر تجربه و معلوماتی،زیاد عمر گران خویش را صرف کنیم.ما می توانیم از تجربیات و یافته های دیگران که در طول سالها برایشان به بهای صرف زندگی،تمام شده است؛با هزینه ای اندک که فقط صرف ساعتی برای مطالعه کردن آن باشد،به نحو احسن استفاده کنیم.این روزها به لطف گسترش و نفوذ اینترنت در زندگی همه ما،نیازی نیست عقاب باشید تا بتوانید پرواز در اوج را تجربه کنید،بلکه فقط کافی است که بتوانید هوشمندانه و جسورانه بر شانه های عقاب بنشینید.دورنگوی سیاه،پرنده جسوری که جرات می کنه بر شانه عقاب بنشیننه!دیگر نیازی نیست که حتما خودمان همه چیز را تجربه کنیم.حتما لازم نیست که سالها وقت روی کاری بگذاریم و تازه متوجه بشویم که جواب نمی دهد.ما می توانیم کمی وقت صرف کنیم و زندگی افراد موفق را بخوانیم؛کمی زمان هزینه کنیم و پای سخن و بیان تجربیات زیسته اساتید بنشینیم.مدتی از زندگی روزمره مان را به خواندن دست نوشته های انسانهای دیگر که در زمینه مورد نظر ما،تجربیاتی دارند،بگذرانیم.بعد با دانستن این مطالب،کمی دیگر وقت صرف تامل و تفکر در مورد آنها کنیم.آن چیزهایی که برایمان مناسب نبود و یا متناسب موقعیت و شرایط ما نبود را کنار بگذاریم.اما قطعا نکاتی چند از آنها که حاصل عمر آن افراد است،می تواند در زمینه های مختلف برای ما چراغ راه باشد،می تواند پیچ و خمها را به ما نشان دهد و این طور ما می توانیم مدبرانه و هوشمندانه از دیگرانی که اصرار دارند که حتما خودشان تجربه کنند؛چندین قدم در زندگی جلوتر باشیم.شما کجای کار هستید؟در همین راستا و به پیشنهاد تنی چند از دوستان،من هم بالاخره کانال تلگرامی ایجاد کردم تا مطالبی را که در جاهای مختلف می نویسم را به صورت متمرکز و یکجا در آن قرار دهم.همچنین به خاطر قابلیتهای فضای تلگرام،می خواهم ویدئوها و پادکستهای آموزشی را که در زمینه یادگیری مهارت به مرور می بینم و می شنوم را برای استفاده دوستان در این کانال برای اعضاء به اشتراک بگذارم.من فکر می کنم این استفاده بهینه ای از وقت و عمر جمعی ما خواهد بود؛چراکه من ساعتها وقت می گذارم تا به یک فایل آموزشی مطلوب دست پیدا کنم و از آن می آموزم و در زندگی از آن بهره می برم.حالا چه بهتر است که در بستر فضای اینترنت و با بهره مندی از امکانات کانال تلگرام،شما مخاطبین و همراهان عزیز نیز تنها با عضویت در این کانال به مجموعه یافته های من دسترسی پیدا نمایید.به همین خاطر به شما پیشنهاد می کنم که اقدام کنید و بگیرید و بدانید و به کاربندید.دزدکی نگاه کردن فایده نداره،بهتره در کانال تلگرام من عضو بشوید!در اینجا می خواهم از شما مخاطب گرامی با کمال احترام دعوت نمایم تا از طریق این آدرس کانال تلگرام که خدمتتان می گذارم و البته لینک آبی آن در بایو من نیز موجود است به این کانال بپیوندید و آن را به دیگر دوستان خود نیز معرفی بفرمایید:https//t.me/alimirkamalicoach https://virgool.io/p/vc7jfjaqhphx/https//t.me/alimirkamalicoach تصویری از آدرس کانال تلگرام من برای ثبت در تاریخ!در پایان صمیمانه سپاسگزارم که پست من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.دوستدار شماعلی میرکمالیسه شنبهبیست و سوم خردادماه یکهزار و چهارصد و دو1402/3/23