دو شعر از دریا حلبجه‌ای

بانو "ڕوبار عبدالطیف مولود عبدالکریم" مشهور به "دەریا هەڵەبجەیی" (دریا حلبچه‌ای) شاعر کورد، زاده‌ی ۲۸ فوریه ۱۹۷۰ میلادی در محله‌ی "سه‌رای" شهر حلبچه در اقلیم کوردستان است.تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به پایان رساند و با گرفتن دیپلم، در سال ۱۹۸۷ با پایان دوره‌ی تربیت معلمی در سلیمانیه به معلمی پرداخت. او هم‌اکنون معلم مهدکودک است و ساکن شهر سلیمانیه و دو دختر و یک پسر دارد.وی در پنجمین فستیوال هنری گەلاوێژ سلیمانیه (معتبرترین رویداد فرهنگی اقلیم کوردستان) جایزه‌ی رتبه‌ی سوم بخش شعر را دریافت کرد.▪کتاب‌شناسی:- ئێرە سەرزەمینی فریشتەیه (اینجا سرزمین فرشته است) - 2008 - کووژەکەی شین (خرمهره‌ی آبی) - 2015- له پەنجا ساڵیدا (در پنجاه سالگی) - 2019(۱)[ژن]من تۆ نابم تۆش من مەبه با من وەک بوونی خۆم ژن بم تۆش، به مانای پیاوبوون پیاو به. چیتر واز له دونیا بێنه با من ببمه دوو دونیای تۆ ببمه شاژنی خەیاڵ و فەرمانڕەوایی هەر بۆ تۆ ...فەرمان بده تا بەیانی هەرچی عاشقه نەخەوێت لە تاقی هەر کۆڵانێکدا هەشت مۆم بۆ بوونم هەڵکرێت. ...باوەشم کە پڕ بوونم که پێم بڵێ تۆ گیانی منیت نەک له چاوما نەک له ڕۆحما نەک له هەستما نەک له خەون و بێداریمدا له هەموو بوون و نەبوونما ...جوانتریین ئاوازی عەشقیت ناسکتریین پەیڤی شیعریت بێدەنگتریین شەوی منیت ئەوەنده بەسه کە ژنیت کە ژنیش بوویت ...ئەبەدییەتی هەموو بوونیت ئەرکی پیاوبوونته عەزیزم هەڵگری نازی ژنێتیم عەشق کاتێ ئەبێته عەشق بێزار نەبیت له سەرشێتیم.◇ [زن]نمی‌خواهم که من تو بشومتو هم من نشو!بگذار من همانند خودم زن باشم تو هم همچون مردانگی‌های خودتمرد باش.دنیا را به حال خودش واگذاربگذار من دو دنیای تو بشومشاهزاده‌ی رویاهایت و ملکه‌ای، تنها برای تو...فرمان بده تا صبح هیچ عاشقی نخوابد و در هر کوچه و پس کوچه‌هاهشت شمع برای داشتنم روشن کنند....به آغوشم بکشمجبور به ماندنم کنو به من بگو که من، جان و روح توامنه فقط زمانی که به چشمانم خیره‌اینه فقط برای روحمنه فقط زمانی که در کنارت هستمنه فقط در خواب و بیداری‌امبلکه همیشگی، هر زمان، چه باشم چه نباشم...ای زن، تو زیباترین آواز عشقیدلنشین‌ترین بیت شعریآرامش‌بخش لحظه به لحظه‌ی شب‌هایی همین‌ قدر کافی‌ست که زنیو زن هم بمانی...ای مرد، ماندگاری و افتخار تواگر مرد بودن است، ای عزیزماین‌را بدان که من حامل ناز زنانه‌امعشق زمانی تبدیل به عشق واقعی می‌شود کهکه بیزار نباشی از خلقت من به عنوان یک زن. (۲)[دایه]دایهلەو گوناهانەم خۆش ببه کە ئازاری تۆیان دا بەهاتنە دونیای ڕۆحی تەنیای من. ...پەنجاویەک جار بە دەوری حەرەمی چاوەکانتا ئەسوڕێمەوەو سوژدە بۆ گەورەییت ئەبەم هەتا ئەمرم، من. ...دەستی گەرمی تۆ و گۆڕی ساردی باوکم ئەمشەو توند له باوەش ئەگرم، من. قەرزاری ئێوەم چی لە یادی بوونم بکەم که هەموو ڕۆژێ ئەمرم. ...هەر ماوم من. هەتا ماوم نزا بۆ مانی تۆ دەکەم دایه. مانی من به بێ بوونی تۆ مانێکی زۆر بێ مانایه. ...لەبری مۆم دڵی خۆم ئەمشەو بۆم سووتا ئازارێک ڕۆحی گریاندم تەنیاییشم بوو به چرا. ‌◇ [مادر]مادرمبابت آن خطاهایی که کرده‌ام، بگذر از منآنهایی که تو آزردند و ناراحت کردندچرا که از دنیای عواطف و تنهایی من بر می‌آمدند....پنجاه و یک مرتبهبه گرد حرم چشمان تو خواهم چرخید ومجد و بزرگی‌ات را سجده خواهم کردتا زمانی که بمیرم....دست‌ گرم تو وقبر سرد پدرم را امشب محکم و تلخ به آغوش می‌کشم.بدهکار شما هستمچه چیزی از خوبی‌های شما را می‌توانم فراموش کنمکه هر روز بی وجود شما مرگ‌آور است برایم....اما هنوز زنده‌امو تا زمانی که زنده‌ هستمبرای زنده ماندت، دعا خواهم کرد ای مادربه‌راستی که بودن من بی‌بود توحیاتی بسیار بی‌ارزش است....امشب بی‌تو، با شمع یادبودتدلم سوخت و آتش گرفتشدت غم و ناراحتی‌ام، به گریه‌ انداخت مراو تنهایی‌ام معلوم شد مانند چراغی روشن.شعر: دریا حلبچه‌ایبرگردان: زانا کوردستانی