تماشاچی | داستان

من نشسته بودم و وودی آلن می‌خوردم، سارا روبه‌رویم بود و علی در کنارم. در آن کافه که پنجره‌هایش شبیه به مسجد نصیرالملک شیراز بود و نورپردازی‌اش به غار علی صدر همدان می‌مانست، وودی آلن پاستایی بود که کمتر می‌سوزاند. در کافه صدا به صدا نمی‌رسید. صاحبان کافه موسیقی هوی متال را از گوش خود بیشتر دوست داشتند. بقیه هم بدشان نمی‌آمد یا آن قدر در خودشان بودند که نمی‌دانستند، چه چیزی پخش می‌شود ولی موسیقی روی مخ من بود و نمی‌گذاشت که تمرکز کنم. از آن جایی که نمی‌توانستیم، درست صحبت کنیم، تصمیم گرفته بودیم که با هم بوردگیم بازی کنیم و چون من با هیچ کدام از این بازی‌ها آشنا نبودم، ماروپله را برگزیدیم. علی رفت و صفحه ماروپله را آورد. سه تا از مهره‌ها را برداشتیم. من مهره قرمز را برداشتم. مهره سارا همرنگ لباس‌هایش بود. سارا صورتی گرد و پوستی سفید داشت که در میان لباس‌های سیاهش می‌درخشید. علی هم مهره سفید را برداشت. علی پسر بلندبالایی بود که موهای بلند و فرفری داشت. من و علی چند سالی بود با هم دوست بودیم و اصلا قرار نبود که یکدیگر را در این کافه ببینیم. می‌خواستیم با هم به سینما برویم که علی زنگ زد و گفت، بیرون است و اگر من دوست دارم، می‌توانیم ناهار را با هم بخوریم. من کمی من و من کردم. راستش حتی می خواستم به او بگویم که می خواهم قید سینما را هم بزنم. اما علی نگذاشت که پاسخش را بدهم و گفت:«سارا هم میاد.» من هم گفتم که نشانی کافه را بفرستد که یکدیگر را ببینیم. تا این که در برابر سارا نشستم.سارا شالش را عقب انداخت، موهایش پیدا شد که مدلی پسرانه داشت. پاکت سیگاری را از جیبش درآورد و یک تقه به پشت آن زد و دو سیگار سر برآوردند. یکی را بر داشت و آن یکی را به من تعارف کرد. من گفتم:«نه ممنون» سارا سرش را تکان داد که نمی‌شنود. علی گفت:«امیر سیگاری نیست.» سارا با من چشم در چشم شد، لبخندی زد و سر آن یکی سیگار را باز در جعبه فرو کرد، سیگارش را روشن کرد و کامی گرفت تا این که صورتش در میان دود گم شد. من با او چشم در چشم نمی شدم. راستش از خدا می‌خواستم که نگاهم را در چشم‌هایش غرق کنم اما نمی‌کردم. می‌ترسیدم. می‌ترسیدم که ناگاه گردنم بلرزد، کلمه‌ای از دهانم برخیزد یا آب دهانم در گلویم بجهد و آبرویم پاک برود. البته مشکل از خودم نبود. مشکل از تربیت خانوادگی‌ام بود که نمی‌گذاشت همانی باشم که دلم می خواهد. پدرم تعریف می‌کند که عکس مادرم را عمه‌ام به او نشان داده است. از آن جایی که سنش در حال گذشتن از ازدواج بوده، خانواده شال و کلاه می‌کنند و به خواستگاری مادرم می‌روند و بعد دوتایی در یک اتاق خلوت می‌کنند. پدرم تعریف می کند که مادرت چادری با گل‌های صورتی به سر داشت و به زمین چشم دوخته بود. پدرم خودش را معرفی کرده و مادرم گفته:«من برام مهمه که شما سیگار نکشد.» پدرم هم گفته:«من سیگار نمیکشم.» باز پدرم از کار و حقوقش حرف زده و مادرم در وسط صحبت هایش پرسیده:«ببخشید گفتید سیگار نمی‌کشید؟» پدرم هم دوباره تایید کرده. بعد از اتاق خارج شده‌اند و قرار عروسی گذاشته‌اند. این روایت پدرم است، هر چند که احتمالا مادرم چیزی نشنیده یا ندیده که تعریف کند. اکنون هم دو نفری روبه‌روی هم می‌نشینند و به گوشی‌هایشان زل می زنند. شارژ گوشی پدرم تمام می‌شود. گوشی‌اش را به شارژ می‌زند و به تخت‌خواب می رود. اما چون گوشی مادرم جدیدتر است، دیرتر می خوابد. البته تقصیر آن‌ها نیست، آن‌ها هم تربیت شده‌اند.علی هم همین مشکل من را داشت، او هم در خانواده‌ای سنتی بزرگ شده بود. هر چند که او با آن می‌جنگید ولی من از آن در می‌رفتم. چند باری بحثمان شده بود. علی می‌گفت که باید به دل گوش داد و من پاسخ می‌دادم که اگر زندگی فیلمی بود، شاید. علی می‌گفت که این بهانه‌های صد من یک غاز است و خودم هم به آن‌ها باور ندارم. اما من خودم را از تک و تا نمی‌انداختم و می‌گفتم که چرا باور دارم و ما به خانواده‌هایمان نیز تعهد داریم و علی در کاسه‌ام می گذاشت و می گفت:«می‌خوای مثل اونا بشیم.» و من از این جا به بعد اراجیفی می بافتم که از همه آن ها قلبا بیزار بودم. البته علی هم کاری از پیش نبرده بود. نمی دانم شاید تا آن زمان در ذهنش می جنگید نه در واقعیت. یا این که می خواست پیش من قپی بیاید.گفتم:«پس سارا هم باهامون میاد.»سارا پاسخ داد:«نه یه کاری دارم، باید برم انقلاب»علی هم گفت:«باشه. بذار بعد از بازی»من هم عرق سرد به تنم نشست. فکر می‌کردم که خوشی‌هایم بیشتر از این چند دقیقه ماروپله‌بازی و وودی آلن خوری به طول می‌انجامد ولی اشتباه می‌کردم. نیمه‌های بازی بود، سارا دو خانه از من جلو افتاده بود، خداخدا می کردم که 2 بیاورم. خودم که نمی‌توانستم غلطی بکنم، حداقل کاری می‌کردم که مهره‌ام با سارا هم‌خانه شود و او را در برگیرد. از شانس گندم 6 آوردم و به یک نردبان خوردم و از او دور و دورتر شدم. نمی‌دانم شاید تربیت خانوادگی هم نیست، از بدشانسی است.من از اول می‌خواستم ادبیات بخوانم اما خروس پدرم یک پا داشت و از صبح تا شام در گوشم می‌خواند که ادبیات نان و آب نمی‌شود. من هم نام‌های بسیاری را جلوی او ردیف می‌کردم و می‌گفتم، پس چگونه این همه آدم در جهان نان نوشته‌هایشان را خورده‌اند و هنوز هم می‌خورند، تازه در تاریخ جاودانه شده‌اند. در این هنگام بود که پدرم چشمی نازک می‌کرد و با یکی از دستانش ریشش را می‌خاراند و می‌گفت:«اونا استعداد داشتن، ولی تو که نداری.» در چشمان من اشک جمع می‌شد و به اتاقم می‌رفتم. البته من هیچ گاه از پای ننشستم و در هر فراخوان داستان‌نویسی که می‌دیدم، شرکت می‌کردم. می‌خواستم به دیگران و به‌خصوص پدرم نشان دهم که استعداد دارم. یکی از این فراخوان‌ها را علی برایم فرستاد و گفت، شخص دیگری را هم می‌شناسد که او هم برای این فراخوان داستان نوشته است و مرا به او معرفی کرد و این شخص همین سارا بود. هر چند که در این مسابقه هم به جایی نرسیدم اما برایم چندان هم بی پاداش نبود. من سارا را یافته بودم.پیش از آن دیدار سارا را یک بار دیگر هم دیده بودم. یک بار در یکی از روزهای تابستان با جمعی چهار پنج نفری به موزه هنرهای معاصر رفته بودیم. البته نه به خاطر این که شیفته هنرهای تجسمی بودیم یا دلمان برای رنگ‌های پاشیده بر بوم قنج می‌رفت. تنها به این دلیل که هوای موزه خنک بود و چون دانشجو بودیم، بلیت‌هایمان نیم‌بها حساب می‌شد و در تهران چه سقفی را می‌توانید بالای سرتان پیدا کنید که تنها 3 هزار تومان آب بخورد؟! من در آن جمع هم از سارا می‌گریختم و برای صحبت سرم را به سمت علی می‌گرداندم. تا این که من به تنهایی به سمت تابلویی رفتم و آن را مسخره کردم. دیدم صدای خنده کسی می‌آید. دلم فروریخت. سرم را برگرداندم، دیدم سارا است که می‌خندد. من خنده‌ام را خوردم. سارا هم جلو آمد و حرفی روی حرف من گذاشت و با هم خندیدم. همچون دیوانگان شده بودیم، روبه‌روی شاهکاری هنری ایستاده بودیم، شکممان را گرفته بودیم و می‌خندیدیم. یادم است که علی برگشت و تلنگری به ما زد و گفت که دست برداریم تا ما را از کولر موزه محروم نکرده‌اند. از آن روز به بعد آن خنده‌ها در گوشم زنگ می‌زدند و دلم را برای سارا تنگ‌تر می‌کردند. برای کاهش درد دوری از سارا به توییترش پناه برده بودم و به جای آن که دستم را در موهایش فرو برم، توییت‌هایش را ریت می‌زدم و به جای آن که دستانم را در کمرش حلقه کنم، ریپلای‌هایش را لایک می‌کردم.علی گفت:«امیر به چی زل زدی؟ تاس نمی‌ریزی»گفتم:«هیچی؛ الان»مهره‌ام به سه خانه آخر رسیده بود. دیگر جلویم نیش ماری هم نبود. فقط یک سه کافی بود تا مرا از نگاه‌ها و لبخندهای سارا جدا کند. تاس را در دستم گرداندم. به دهانم نزدیک کردم و وردی در گوشش خواندم. علی و سارا خندیدند. به نظرم گمان کردند که شوخی می‌کنم اما من واقعا در گوش تاس خواندم که برایم 3 نیاورد. تاس را رها کردم، 4 آمده بود. نفس راحتی کشیدم. باز یک دور دیگر بیشتر وقت داشتم. با خودم گفتم که باید بالاخره در جایی بایستم. این ریسمان‌هایی که بخت و خانواده و استعدادم به دست و پایم بسته بودند، باید روزی پاره شوند. با خودم گفتم که به علی می‌گویم که با او نمی‌آیم و با سارا به انقلاب می‌روم. آن جا به سارا می‌گویم که دوستش دارم، هر چه بادا باد، یا در صورتم تف می‌کند یا فکر می کند، شوخی است و می‌خندد یا قبول می‌کند. فقط نمی‌دانستم باید چه چیزی را بپرسم، باید بپرسم که:«دوستم می‌شوی؟» یا «رل بزنیم؟». کاش از علی می پرسیدم که چه چیزی باید از دلبرت بپرسی تا دوستت شود. با خودم گفتم چرا به علی بگویم؟! او که عرضه چنین کارهایی را ندارد، فقط بلوف می زند. بعد به خودم نهیب زدم که جز علی که کس دیگری در اطرافیانت نیست که چنین دغدغه‌ای داشته باشد. اما با خودم گفتم که تا تنور داغ است، باید چسباند. اگر به بیرون از کافه بروم و به جای هوای دودآلود کافه، هوای تازه به سرم بخورد، همه جرئتی که در طول بازی ماروپله در خودم جمع کرده بودم، دود می‌شود. باید همین الان به او می‌گفتم. دیگر برای این که ثابت کنم که متوهم نیستم، نیاز به هیچ سخن‌سرایی و زرزدنی هم نبود، با کنشم نشان می‌دادم که اگر دلم چیزی بخواهد، هیچ سدی در برابرم توان ایستادن ندارد. در همین فکرها بودم که دیدم بعد از چند دور علی 6 آورده و به خانه قهرمانی رسیده. سارا هم دستانش را بالا برد و برایش دست زد و من هم ناگهان متوجه وودی آلنم شدم که از دهن افتاده بود و وقتی برای خودنمایی‌ام باقی نمانده بود. گفتم:«سارا!» دیدم که سارا دستش را دراز کرد و علی دستش را روی دست او گذاشت و علی به سارا همان نگاهی را کرد که من حسرتش را داشتم. گردنم لرزید و گفتم:«چرا دستشویی‌های کافه‌های ناف تهران فرنگیه.» خندیدیم و بلند شدیم و حساب کردیم. من با علی به سینما رفتم.