۲۰ مورد از تمرین‌های روزانه در سن ۷۰ سالگی که ممکن است به بهترین نحو افراد را در برابر بیماری‌های قلبی عمده در اواخر دوران پیری حفظ کند

شکل ۱. هرگونه فعالیت فیزیکی در سنین بالاتر بهتر از بهتر از هرگز انجام ندادن آن است. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۱۹ فوریه، ۲۰۲۲لینک منبع: 20 Mins of Daily Exercise at 70 May Best Protect Against Major Heart Disease in Late Old Ageبیست دقیقه ورزش روزانه با شدت متوسط تا شدید در اوایل سالمندی (۷۵-۷۰) می‌تواند به بهترین شکل از بیماری‌های قلبی عمده، از جمله نارسایی قلبی، در سنین بالاتر و اواخر سالمندی (۸۰ +) جلوگیری کند.یک سرمقاله مرتبط نتیجه‌گیری می‌کند که این یافته‌ها اصل «دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن» را زمانی که بحث تمرین مطرح می‌شود مستحکم می‌کنند، اما در سنین بالاتر هنوز هم بهتر است.هیچ شکی نیست که فعالیت بدنی با خطر کم‌تر بیماری‌های قلبی عروقی و زندگی طولانی‌تر، صرف‌نظر از جنسیت و قومیت، و با منافعی که همراه با تلاش انجام شده به دست می‌آید، همراه است.اما مطالعات نسبتا کمی به‌طور انحصاری به این موضوع پرداخته‌اند که آیا ورزش در زندگی بعدی می‌تواند به جلوگیری از بیماری‌های قلبی و سکته مغزی در سنین پیری کمک کند یا خیر.برای پر کردن این شکاف دانش، محققان از داده‌های Progetto Veneto Anziani (ProVA) استفاده کردند که مطالعه‌ای بر روی ۳۰۹۹ ایتالیایی مسن‌تر (۶۵ و بالاتر) بود.ارزیابی‌های اولیه، شامل یک تاریخچه پزشکی دقیق، معاینه فیزیکی، اسکن و مجموعه‌ای از آزمایشات خون بین سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۷، با دو ارزیابی دیگر ۴ و ۷ سال بعد انجام شد.در آغاز مطالعه، زنان نسبت به مردان احتمال بیشتری برای داشتن شرایط هم‌زیستی +۴ داشتند، با شیوع بالاتر آرتروز، پوکی استخوان و بیماری مزمن کلیه؛ بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) و دیابت که در میان مردان شایع‌تر بود.شرکت‌کنندگان در هر زمان پرسش‌نامه را در مورد سطوح فعالیت فیزیکی خود پر کردند. فعالیت‌های فیزیکی متوسط شامل پیاده‌روی، بولینگ و ماهیگیری بود در حالی که فعالیت‌های فیزیکی شدید شامل باغبانی، کارهای ورزشی، دوچرخه‌سواری، رقص و شنا بود.آن‌هایی که فعالیت فیزیکی آن‌ها به‌میزان ۲۰ دقیقه یا بیشتر در روز بود به‌عنوان فعال تعریف می‌شوند؛ آن‌هایی که کم‌تر از این فعالیت را انجام می‌دهند به‌عنوان غیرفعال تعریف می‌شوند. مردان از نظر فیزیکی فعال‌تر از زنان بودند.تغییرات در الگوهای فعالیت فیزیکی به صورت زیر تعریف می‌شود: کم-پایدار (غیر فعال-غیر فعال)؛ به‌شدت کاهشی (فعال-غیر فعال) ؛ به‌میزان کم افزایشی (غیر فعال-فعال)؛ و بسیار پایدار (فعال-فعال).سایر اطلاعات بالقوه کلیدی در مورد درآمد خانوار، میزان تحصیلات، تعداد اعضای خانواده، سیگار کشیدن و نوشیدن نیز جمع‌آوری شد.سپس سلامت تمام شرکت‌کنندگان از طریق ارتباط با سوابق ترخیص بیمارستان و گواهی فوت تا پایان دسامبر ۲۰۱۸ پی‌گیری شد. تجزیه‌و‌تحلیل نهایی شامل ۲۷۵۴ شرکت‌کننده با اطلاعات کامل بود که ۱۳۹۸ نفر آن‌ها زن بودند (۶۰٪).در طول دوره نظارت، ۱۰۳۷ تشخیص جدید بیماری قلبی، نارسایی قلبی و سکته مغزی داده شد.افزایش سطح فعالیت بدنی و نیز حفظ سبک زندگی فعال در طول زمان با کاهش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی و مرگ در هر دو جنس زن و مرد همراه بود.بیش‌ترین کاهش در خطر برای موارد جدید بیماری عروق کرونر قلب و نارسایی قلبی در سنین بالا مشاهده شد. هیچ ارتباط معنی‌داری بین فعالیت فیزیکی و سکته مغزی مشاهده نشد.بیشتر شرکت‌کنندگان الگوهای فعالیت فیزیکی فعال پایداری در طول زمان داشتند. الگوهای فعالیت بدنی بالا-پایدار با خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی در مردان به طور قابل‌توجهی (۵۲٪) در مقایسه با افراد با الگوی پایین-پایدار در ارتباط بود.به نظر می‌رسد که بزرگ‌ترین مزایا در سن ۷۰ سالگی رخ می‌دهد. محققان می‌گویند که خطر فقط تا حدودی در سن ۷۵ سالگی کم‌تر بود و در سن ۸۰-۸۵ کم‌تر نبود، که نشان می‌دهد بهبود فعالیت فیزیکی در سنین پایین‌تر ممکن است بیش‌ترین تاثیر را داشته باشد.یک منحنی J شکل برای طول ورزش نیز مشاهده شد که بیش‌ترین کاهش در بیماری‌های قلبی و نارسایی قلبی مربوط به دوره‌ای بین ۲۰ تا ۴۰ دقیقه فعالیت فیزیکی متوسط تا شدید در هر روز بود.در حالی که ارتباط مشاهده‌شده در میان مردان قوی‌تر بود، محققان تاکید می‌کنند: «زنانی که فعالیت بدنی بیشتری انجام می‌دهند، با وجود اینکه کاهش خطر به اهمیت آماری نرسیده است، اما با در نظر گرفتن مرگ و میر کلی، خطرات به طور قابل‌توجهی کاهش می‌یابد.»این یک مطالعه مشاهده‌ای است، و به این ترتیب، نمی‌تواند علت را تعیین کند. محققان اذعان می‌کنند که این مطالعه بر یادآوری شرکت‌کنندگان تکیه داشت، که سطح فعالیت بدنی به‌صورت ذهنی ارزیابی شد، و هیچ داده‌ای در مورد سطوح فعالیت بدنی در اواسط زندگی در دسترس نبود، که همه این‌ها ممکن است بر پروفایل‌های خطر قلبی عروقی در اواخر عمر تأثیر بگذارند.با این وجود، آن‌ها نتیجه می‌گیرند: «این نتایج نشان می‌دهد که سیاست‌های بهداشت عمومی باید با توجه به اثربخشی احتمالی بیشتر در کاهش خطرات قلبی عروقی، در جهت ترویج یا شروع فعالیت بدنی در اواسط و اوایل اواخر زندگی باشد.«حداقل ۲۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط تا شدید در روز باید برای رسیدن به بیش‌ترین فواید قلبی عروقی توصیه شود.»در یک سرمقاله مرتبط، دکتر انریکو فابریس و جیانفرانکو سیناگرا از دانشگاه تریسته ایتالیا توضیح می‌دهند که فعالیت فیزیکی به بهبود جریان خون شریانی کمک می‌کند و ممکن است چسبندگی آن و در نتیجه تشکیل لخته خون را کاهش دهد.آن‌ها اشاره می‌کنند: «با این حال، مکانیسم‌های دقیقی که از طریق [فعالیت فیزیکی] می‌تواند خطر آینده [ بیماری‌های قلبی عروقی ] را کاهش دهد، هنوز به‌طور کامل درک نشده‌است.»«اثر مطلوب فعالیت فیزیکی را می‌توان به سادگی با توانایی آن در کند کردن روند تصلب الشرایین (تنگ شدن عروق کرونری) از طریق کنترل بهتر فشار خون، سطح گلوکز خون و پروفایل چربی توضیح داد.»اما یافته‌ها نشان می‌دهد: «حرکت دارو است»، حتی در اواخر عمر. حتی مقدار کمی از [فعالیت بدنی] ممکن است اثرات مفیدی را در افراد مسن ایجاد کند، اما اگر زود انجام شود نه دیر.این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات پزشکی و سلامت ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.