دختر کفش رنگی من

ره‌گذر می‌امد و میرفت . هیچ کدام توجه نمیکردند. بیش‌ازحد بی توجه نبودند؟ به یاد اوردم مردی که در سرم تشویق میکرد تندتر تندتر.کلافه شدم پاهایم توان حرکت نداشتند. یک مرد انطرف تر سیگار دود میکرد، چشمانش بنظر پر از اشک بود. دختری در کنارش لباس پرپری بر تن داشت چقدر شبیه سارا بود.همان سارایی که عکسش را در سایت دیدم، ادرس ایمیلش را پیدا کردم برایش نوشتم چقدر زیبایی و او برایم هیچ ننوشت. بار دیگر نوشتم چقدر زیبایی و خودم را معرفی کردم. انوقت ها با کامپیوتر میشد وارد ایمیل شد و گپ زد ، توان خرید گوشی های هوشمند را که تازه وارد بازار شده بودند نداشتمکافینت ها زیاد شلوغ بودند. باز جای شکرش بود که من کامپیوتر داشتم. کافی را روی میز کامپیوتر میگذاشتم و با هر قلپی از ان تپش قلبم ارامتر میشد. موس را روی ایمیل جدید می‌آوردم و با یک کلیک ایمیل باز میشد و تپش قلب من بیشتر. غرق در ان حرفها میشدم و لذت میبردم از هم صحبتی با او. بارها صفحات وب او را پرینت گرفتم و در ساعت خلوت زمانی که کارم در دفتر روزنامه ی ملی کمتر بود به ان صفحات خیره میشدم و حرفهایش را میخواندم. برخی اوقات در ایمیل هایم تصاویری را اسکن میکردم و میفرستادم ،تصاویری از کاریکاتورهایم. به من میگفت آنها را دوست دارد و برایش پر از مفهوم هستند.از او خواستم برایم دعوت‌نامه بفرستد. او گفت از کاریکاتوریست‌های معروف تقاضا کنم، همان‌هایی که گاهی اوقات در ارتباط بودم. این شد که اولین تیر من به سنگ خورد، هدف من رفتن به آلمان نبود هدفم او بود و تسخیر قلبش.هرباری که کاریکاتوری برایش میفرستادم تشویقم میکرد. مرحمت او بالاخره شامل حالم شد، کاغذ و مدادرنگی هایم را برداشتم و راهی دیار غربت شدم. خانواده ی من نسبتا سنتی بودند. وقتی خبر از رفتنم به آنها دادم که به برلین رسیده بودم. برایشان ناخوشایند بود؛ اما مگر بجز پذیرش راه دیگری داشتند.دفتر روزنامه‌ی اعتمادملی هم از رفتنم جاخورد؛ شایدبه این خاطرکه از این پس ویلان و سیلان باید بدنبال یک کاریکاتوریست ماهر میگشتند. خواندن و نوشتن را تا حدودی به زبان آلمانی بلد بودم، با مترو خودم را به ادرسی که سارا داده بود رساندم. یک بنر اول خیابان نصب شده بود، یک بنر مسحورکننده از یک خانم با موهای بور و چشمانی آبی؛ اما سارای من زیباتر بود.دیدمش، شبیه رویا بود. زیباتر از آنچه که در تصویرهایش دیده بودم، موهای مشکی و چشمان مشکی‌تر، صورتش گندم‌گون بود و لبهایش ، امان از لبهایش...سارا یک کاریکاتوریست کارکشته بود. من بعنوان یک شرکت‌کننده قرار بود در مسابقه ای جهانی از کاریکاتور شرکت کنم و سارا یکی از داوران مسابقه بود. آدمهای مطرح و مشهور از سراسر دنیا آمده بودند. مطبوعاتی ها عکس میگرفتند و حرفهایی میزدند که من کم‌‌وبیش متوجه میشدم.انگار در فضا بودم یک پسر روستایی ساده در میان آلمانی‌ها در کنار یک خانم زیبا.وقتی داشتم مزخرف سرِهم میکردم تا سارا بخندد به من گفت دوستم دارد. یک هفته از آمدنم میگذشت و فقط یک بار با خانواده‌ام حرف زده بودم احتمالا به نبود من عادت کرده بودند و من هم به سارا. به قول عمه جانم آدمیزاد پرنده ی بی‌بال است انگار همین دیروز بود که ایران بودم در کنار خانواده .سارا کودک درون فعالی داشت. این را از لباس‌هایی که در خانه میپوشید، از رفتارهایش، از گیره سرهای طرح حیوانات و آن سنجاق سینه ی بابانوئلی اش میشد فهمید. پر از انرژی بود و آدم را سرشوق می‌آورد. خنده هایش بلند بود و لبانش زیباتر میشد با خنده. یک شخصیت عجیب‌غریب دوست داشتنی داشت درمقابلش من یک فرد که عقل معاش نداشت ؛ ولی جدی گرفته شده بود. مدیونش بودم. پابه‌پای من بود تا به اهدافم برسم حتی وقت مسابقه هم انرژی‌بخش بود، با نگاهش وقتی پلک هایش را روی هم میگذاشت و لبخند میزد تا بگوید نگران نباش فقط یک مسابقه است. تحریریه روزنامه با خانواده ام صحبت کرده بود. میخواستند بدانند من با این استعداد نیم‌بندم چرا رفته ام؟! پدرم میگفت خوب شد که رفتی. او میدانست دل در گروِ زنی داده ام ، او اهداف بزرگ مرا میدانست، کشورم برایم تنگ آمد، من باید پرواز میکردم در آسمان شهرت، من باید به آلمان می‌آمدم تا راه‌ها برایم هموارتر شود، مشکلات همه جا بودند؛ اما در کنار سارا همه چیز بهتر بود.تصاویر متنوعی از قطعات یک پازل بر سرم هجوم آوردند. شاید بهتر بود کاریکاتور را مانند یک پازل طراحی میکردم. عملکرد من خوب نبود همه جدی تر از من کارشان را انجام میدادند.آن مرد هنوز سیگار در دستش بود. اخرین پُک را هم زد. دست کودک را گرفت و دور شدند. کفش هایش رنگی بود و با هر قدمی چراغ روشن میشد. مگر فریاد مرا نمیشنید؟ چرا این همه ادم از من عکاسی میکرد؟ آن مرد با کودکش کجا رفت؟ سارا کجاست؟ من را چه کسی نجات میدهد؟ کاش پدرم بود. چرا برانکارد آورده اند؟ چرا کسی دست دراز شده ی من را نمیگیرد؟ کاش مادرم بود. این زن کیست در کنارم؟ موهای مشکی اش چه زیباست. صورت سفیدش با آن مژه های بلند مشکی، لبانش زخم شده ، از موهای مشکی اش خون میچکد. نکند... نه امکان ندارد سارای من که گندم‌گون بود.مرا از ماشین بیرون آوردند و آن زن مومشکی را. رویمان ملافه ی سفید کشیدند. چشمان باز مرا که هنوز به زن نگاه میکردم بستند. انسان به وقت مردن صورتش سفید میشود؟! چرا قادر نبودم بار دیگر بازشان کنم؟ چرا نمیتوانستم دستان زیبایش را در دستم بگیرم؟ شکمش برجسته بود؟ پدرم همیشه میگفت سرعت را در همه چیز رعایت کن. در رابطه، در تصمیم‌گیری، در زندگی، در رانندگی. عجله داشتم. سارا درد داشت. ترسیدم. چقدر همه چیز زود اتفاق افتاد. چقدرفاصله ام تا مرگ کم بود. راستی جسدم را پیش سارا دفن میکنند؟ من کودک متولد نشده ای دارم. چه فرقی میکند وقتی من دیگر نیستم؟صداهایی اطرافم است. صدای ساراست. سعی میکند فارسی حرف بزند. اولین بار که گفت دوستت دارم چشمانم از شوق پر از اشک شد.صدا نزدیکتر میشود. صدای گریه ی زنی می‌اید و صدای مردی. پدرم است. تلاش میکند کمی از حال من باخبر شود. سارای زیبایم حتما ترسیده. صدایش میلرزد. دلم برای پدرم تنگ شده. صدا خیلی نزدیکتر شد، صدای نفسی کنار گوشم می‌آید. آرامش‌بخش است بوی تنش و آن دستانی که نرم نیستند، روی گونه ام کشیده میشود. مادرم است دلتنگشم. دوست دارم چشمانم را باز کنم. دستانم را حرکت بدهم و آنها را لمس کنم. در آغوششان بگیرم و بوی تنشان را وارد ریه ام کنم تا جان بگیرم. دست زمخت دیگری دستم را میگیرد. این پدرم است. آنها به آلمان آمده اند؟ بخاطر من؟ منی که رهایشان کردم؟ منی که فراموششان کردم؟- پسرم تو قوی هستی میدونم که چشماتو باز میکنی، بلا عجب خانمی انتخاب کردیا+مرد الان وقت این حرفاس؟مادرم است .همیشه به پدرم یادآوری میکرد چه حرفی را بهتر است کی و کجا بزند. لبخند ملیح روی لب پدرم را به یاد می‌آورم در چنین مواقعی. دست زمخت روی سرم کشیده میشود. سرم را کچل کرده بودند این را وقت لمس سرم فهمیدم. چشمان عزیزم لطفا باز شو، لطفا، از تو خواهش میکنم ، فقط یک بار، یک بار دیگر اجازه بده ببینمشان، فقط همین بار، من دلم دیدنشان را میخواهد.- پلکاش تکون خوردصدای ذوق زده ی مادرم است. صدای خنده ی از سرشوقِ مردانه ای آمد. حتما پدرم است.+عروس گلم بیا ببینش گفتم که پسر من قویه، من میدونستم اون مارو ول نمیکنه بره.اما من که رهایشان کردم. تنهایشان گذاشتم. بدون خداحافظی. آنها هرگز مرا رها نمیکنند باید این را همیشه بدانم.تار میبینمشان. مادرم در آغوش سارا گریه میکند. پدرم دستانش را رو به آسمان گرفته . سرفه میکنم. نگاه ها به سمتم برمیگردد.سارا، پدرم، مادرم و همان دخترِکفش رنگی رویایم، سارای کوچک بود فقط با یک تک خال گوشه ی لبش که از پدرش به ارث برده .