اندر تجارب کار تیمی به سبک ایرانی

این روزها بیشتر از هر زمان دیگری به تفاوت های اصولی ایرانی جماعت با سایر ملل جماعت فکر می کنم، احتمالا دلیلش بیشتر از هر چیز اوضاع قشنگ اقتصادی و اداری (اداره کلیه امور) مملکت هست اما شاید هم بیشتر شدن تجربه هام به عنوان یک مدیر میان رده این مساله رو تشدید کرده.به هرحال ماحصل غرق شدن در بحر تفکرات فعلا اینکه ژاپنی ها و آلمانی ها اگر تونستن از خاکستر بلند بشن، مسلما دلایل چند وجهی داشته اما احتمالا یکی از مهمترین هاش کار تیمی صحیح هست که ما کلا ازش بی بهره ایم.حالا مرثیه خوندن و توصیف اوضاع اظهر من الشمس مملکت که فایده ای نداره اما در مقام ناچیز خودم، چند تا راهکاری که فعلا به ذهنم میرسه برای رسیدن به نتیجه مطلوب (تر) در فعالیت های گروهی رو اینجا فهرست میکنم، امیدوارم که گره ای بگشاید یا به تدریج کامل تر بشود، چرا که به نظر واقعا نیازمند تفکر کردن در این زمینه ایم و منابع به شدت کمی اختصاصی شرایط ایران وجود دارند متاسفانه!1- هدف رو هرجوری شده برای تمام اعضای گروه جا بندازید.این بند رو انقدر خودمونی نوشتم که نیازی به توضیح نیست اما به نظر می رسه که ما کلا از فهمیدن زبون شیرین فارسی همدیگه عاجزیم و خیلی دیدم که اعضای یک تیم، در عمل هدف های متفاوتی رو دنبال میکنند، از شهرت تا ثروت تا موفقیت تا بزن در رویی و در پاره ای موارد همه این موارد باهم. طبیعتا خروجی این ماجرا هم همین آشوبیه که مثلا تو وضعیت شهر (اعم از ساختمون سازی و شهرداری و آسفالت و ...می بینیم)، چون اساسا هدف مردم یک شهر ظاهرا زندگی راحت در کنار همدیگه نیست و هر کسی بیل برداشته جلو در خونه خودش وایساده به کَندَه کاری یا سرعت گیر سازی.2- وقتی مطمئن شدید هدف رو فهمیدن همگی، به نقطه نظرات افراد توجه کنید و سعی کنید تو بازی درگیر باشن._ یکی از بدترین اشتباهات تو کار تیمی اینکه اعضا رو در حد ربات و اپراتور در نظر بگیرین و به حرفاشون توجهی نکنید. این کار توی شرایط غیر استاندارد ایران معمولا باعث دلخوری، زود رنجی، فرار از کار، زدن از کار، زیر آب زنی و هزارتا مصیبت دیگه میشه. حالا ممکنه به نظرتون فلان کارگردان مشهور یا فلان دیکتاتور معروف، با این شیوه بسیار موفق بوده باشه، اما یادتون نره که موفقیت تو یک پروژه تکی، با موفقیت تو یک کار ادامه دار بسیار متفاوته، به خصوص وقتی بودجه کافی برای ساکت کردن نظرات مخالف ندارید و میخواید هزینه کمی پرداخت کنید، بیشتر لازم هست که به نظر اعضای تیم احترام بذارید.3- زیاده روی توی مورد 2همیشه اعتدال خوبه ولی باورتون بشه یا نشه، توجه به نظرات همه افراد هم باعث میشه که با یک بلبشو طرف بشید، مخصوصا وقتی همه اعضای تیم رو خودتون انتخاب نکردید (گاهی مجبور به همکاری با افرادی هستید که به هرحال دارن توی اون سازمان یا شرکت یا گروه کار می کنند). در چنین حالتی شاید بهترین کار این باشه که یه سیستم سلسله مراتبی درست کنید و برای هر عضو تیم جا بندازید که کجای ماجرای قرار داره.تجربه فعلی و ناچیز من میگه که توی این حالت، سیستم هرمی (مثلثی، آبشاری) یا هرچیزی که شما اسمش رو میذارید بهتر از سایر روش ها جواب میده، یعنی مثلا یک مدیر پروژه داشته باشید که مسئولیت کامل رو به عهده بگیره (حتما ادم مسئولیت پذیری باشه وگرنه گند میزنه به کل کار)، بعدش 2 نفر ادم با تجربه که توانایی نظر دادن و هماهنگی داشته باشن و زیر دست اونها هم نیروهای فنی تر.البته توصیه میکنیم که محیط کاری رو سعی کنید کوچیک و صمیمی نگه دارید تا نیروهای کف هرم هم بتونن به مدیر اصلی دسترسی داشته باشن و نقطه نظراتشون رو آزادانه بگن، مدیر هم حتما باید تشویقشون کنه و در صورت رد شدن پیشنهاداتشون، دلایل رو کامل و واضح بهشون توضیح بده تا دلسرد نشن.مدیر آمازون در مورد تعداد اعضای هر تیم، یک جمله معروف داره که میگه، باید تیم به قدری کوچیک باشه که بشه با دوتا پیتزا سیرشون کرد. فکر کنم در مورد ایران مثلا میشه 4 تا 6 نفر (با توجه به اینکه اونوری ها کلا کار تیمی رو از بچگی بلدن و ما در پیری هم فقط دنبال دعوا میگردیم، طبیعتا باید تیم هامون کوچک تر باشه)0- افراد تیم رو هم راستا و با انگیزه انتخاب کنیداینکه چرا مورد 0 رو بعد از مورد 3 آوردم دلیلش اینکه الان به ذهنم رسید، دلیل دیگه ای هم داره که به همون مساله برمیگرده که نمیشه همیشه تیم رو خود آدم انتخاب کنه.اما در کل واقعا تاکید میکنم که انگیزه مهم ترین چیزه، یک نیروی فوق مستعد بی انگیزه، به درد لای جرز هم نمیخوره اما یک نیروی تعطیل ولی با انگیزه، ممکنه بتونه پیشرفت کنه و کار یاد بگیره. معمولا مدیرای دیکتاتور هیچ کس رو توی سیستم راه نمیدن و دوست دارن همه زیر دستشون باشن که اشتباه مهلکی هست، بنا بر یک جمله معروف دیگه، عالیه اگر بتونید همیشه یک نیروی منتقد رو کنار خودتون و توی تیمتون داشته باشید که باهاش تعامل کنید. همینطور وجود آدم های باهوش واقعا لازمه. شاید یک گروه خنگ خیلی در صلح کار کنن، اما خروجیشون در نهایت با یک لاکپشت که تریلی از روش رد شده تفاوتی نخواهد داشت.پس تا اینجا شد انگیزه، هوش، انتقاد و البته همراستا بودن. یعنی هدف مشترک داشته باشید. البته میدونم که درست کردن همچین تیمی به هیچ عنوان ساده نیست و نیازمند شانس و EQ فوق العاده در بخش استخدام و منابع انسانیه. از طرف دیگه تو شرایط فعلی مملکت، خیلی از نیروهای باهوش و با انگیزه، در حال مهاجرتن، پس تشکیل همچین تیمی هر روز فانتزی تر میشه و عملا با دسته کورها طرفیم متاسفانه...ظاهرا کاریش هم نمیشه کرد.4- چطوری تیم رو کنار هم نگه داریم؟این سوال یک میلیون دلاریه، بخاطر اینکه بازم توی شرایط قشنگ وطن هیچ چیزی (هرچقدر هم موفق) ثبات نداره مثال بارزش از ارج و آزمایش بگیرین تا همین برنامه بینوای 90 که یارو شد. طبیعتا در شرایط بی ثبات هم هرکی به فکر خویش هست. یکی مهاجرت میکنه، اون یکی بیزینس موازی راه میندازه و رقیب میشه، سایرین هم زیر اب میزنن.اما فارغ از این وضعیت قشنگ مملکتمون، رمز کار در تشویق اعضا، احترام به عقایدشون، پیشرفت دادن نفرات مستعد، توجه به نیازهاشون و تعامل باهاشون هست که طبیعتا هرچی تیم کوچک تر باشه، شدنی تر میشه.البته توی هر سیستمی، نفرات حق دارن که مستقل عمل کنند و گروه رو ترک کنند، برای این جور مواقع با توجه به ساختار مثلثی، لازمه که یکی از نفرات رده پایین تر، یک رتبه ارتقا بگیره و بیاد بالاتر تا هم تشویق بشه هم با تجربه هایی که داره بتونه جای نفر قبلی رو پُر کنه. تو چنین حالتی وارد کردن یک نفر بیرونی به تیم، بسیار آسیب زاست چرا که باعث سرخوردگی افراد قدیمی تیم میشه و شکافی هم بین نفر جدید و نفرات قدیمی ایجاد میکنه که از حیث تجربه و زاویه دید هم پُر کردنش سخت خواهد بود. بنابراین بهتره که چنین اشتباهی رو مرتکب نشید.5- حتی در صورت ورشکستگی هم حق و حقوق تیم رو پرداخت کنیدیک مدیر خوب حتما باید مسئولیت پذیر باشه، همونطور که در صورت موفقیت، بیشتر حقوق و مزایا نصیب مدیر میشه، در صورت شکست هم طبیعی هست که مسئولیت قبول کنه و حقوق کارمنداش رو تمام و کمال پرداخت کنه و ازشون دلجویی کنه.اینکار باعث میشه تا در پروژه های بعدی هم شانسی برای همکاری وجود داشته باشه، اما در صورتی که همه موارد رو رعایت کنید ولی توی دادن حقوق ملت کم و کسر بگذارید، شک نکنید که تیر خلاص رو به تیم و تجربه و رزومه و پرستیژو اعتبار خودتون زدید. پس واقعا اینکار رو هیچ وقت در هیچ حالتی نکنید.این 5 مورد ماحصل تجربه های آماتوری من به عنوان یک مدیر میان رده اجرایی تو چند تا پروژه مختلف بود که امیدوارم گره ای رو از کار کسی باز کنه، اما اگر نقدی داشتید یا تجربه جالبی در این زمینه، خوشحال میشم مطرح کنید.از وقتی که گذاشتید برای خوندن این مطلب خیلی ممنونم.