یکسال دوری از دانشگاه از زبان یک دانشجوی نود و هشتی

یکسال دوری از دانشگاه از زبان یک دانشجوی نود و هشتیبه قلم علیرضا حیدری ورودی 98کنکور! سالی که تقریبا از تمام تفریح ها و لذت های جوانی دست کشیدیم و زمان آن را برای درس خواندن های طولانی و طاقت فرسا اختصاص دادیم. سالی که بار ها و بارها ناامیدی بخاطر سختی این راه در وجود ما لانه کرد و تنها تصور روز های خوش دانشجویی و رسیدن به اهداف و رشته دلخواهمان میتوانست این ناامیدی را با امید جایگزین کند. و آن سال طاقت فرسا تمام شد!آن روز که آرزوی دیدن آن ،امیدبخش ایام کنکور بود فرا رسید. روزی که رضایت در ما موج میزد، روز اول دانشگاه، دانشگاه تهران، فیزیک ! می توان گفت به گونه ای حس متفاوتی داشتیم که شاید فقط دانشجویان فیزیک و علوم پایه ،آن را تجربه می کردند. حسی که مارا به عنوان یک دانشجوی فیزیک با دانشجویان سایر رشته ها متمایز می ساخت. اینکه : "ما دانشجویان فیزیک هستیم، دانشجویانی که ارزش علم برای آنها بسیار بیشتر از آینده شغلی و کاربرد آن در زندگی روزمره است. دانشجویانی که یادگیری برایشان آنقدر لذت بخش است که دیگر به بقیه چیز ها فکر هم نمی کنند" . هرچند، روز ثبت نام بسیار طاقت فرسا بود و پر از استرس؛ استرس اینکه اگر در ثبت نام مشکلی به وجود آید ،آیا تمام این زحمت ها و تلاش ها به باد خواهند رفت؟ اما همه آن دغدغه ها و استرس ها تمام شدند و ما دیگر وارد برهه جدیدی از زندگیمان شده بودیم. روزی که کلید خوابگاه را گرفتیم و وارد آن شدیم شاید کمی جا خوردیم. آیا این اتاقیست که باید چهار سال متوالی در آن زندگی کنم؟ این اتاق کوچک؟ با تعدادی دانشجو که آن هارا نمی شناسم و باید آن هارا تحمل کنم؟ اما این دشواری ها تنها در ذهن ما دشواری بود، آن هم فقط در روز های اول. مدتی بعد متوجه شدیم که خوابگاه همانجایی است که همواره به دنبال آن بودیم؛ نه دقیقا اما همان حس و حال را داشت. آزادی! در کنار دوستانی که به تازگی با آن ها آشنا شده بودیم و شب نشینی هایی که آنقدر ساده بود که چایی نوشیدن در آن زمین سفت و خشک اتاق اشرافی بود. هرچند خیلی از ما غر می زدیم که خوابگاه دشوار است و قابل تحمل نیست و فلان؛ و هرهفته منتظر بودیم که در آخر هفته به خانه هایمان برگردیم و روی تخت خودمان بخوابیم و مجبور نباشیم غذای سرد و بدمزه خوابگاه را بخوریم. دانشگاه نیز در روز های اول بسیار عجیب بود. سال بالایی ها مارا صرفا به این خاطر که دهه هشتادی ها فلان هستند و بهمان هستند مسخره می کردند و اساتید نیز مارا بخاطر نظام آموزشی جدید که در آن مفاهیم زیادی از جمله انتگرال را در دبیرستان نخوانده بودیم سرزنش می کردند. اما همه این ها فقط روز های اول دانشگاه بود و کم کم به آن عادت کردیم.روز های دانشگاه و خوابگاه چالش های خود را داشتند. اتفاقاتی پیش آمد که به ما فهماند که آنقدر ها هم که ادعای اجتماعی بودن و بالغ بودن داشتیم انسانی اجتماعی و بالغی نبودیم. و باعث شد که به خودمان بیاییم و تصمیم جدی بگیریم که باید یک سری رفتار ها و عادت های خود را کنار بگذاریم. اوایل ترم 2، تازه به شرایط دانشگاه و زندگی مستقل عادت کرده بودیم و فهمیده بودیم که چگونه باید در دانشگاه درس خواند و چگونه باید با سایر دانشجویان تعامل داشت که ناگهان... ((دانشگاه های سراسر کشور به دلیل شیوع ویروس کرونا تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشند و ساکنین خوابگاه ها موظف به تخلیه اتاق های خود و ترک خوابگاه هستند.))این خبر ناگهانی همه مارا شوکه کرد. در کمتر از ٢۴ ساعت همه مان به خانه خود برگشتیم. حتی فرصت نداشتیم که از دوستان خود یک خداحافظی بکنیم. امیدوار بودیم که بعد از عید شرایط بهتر شود و دوباره به دانشگاه و خوابگاه باز گردیم. مدام شبکه خبر و آمار کرونا را پیگیری می کردیم. یک ماه گذشت و دانشگاه باز نشد. دو ماه گذشت و دانشگاه باز نشد. سه ماه گذشت، چهار ماه، پنج ماه ... نه ماه گذشت. هنوز به دانشگاه برنگشتیم و همچنان هم قرار نیست حالا حالا ها برگردیم و در خوش بینانه ترین حالت زود تر از ترم ۵ نمی توانیم دوباره دانشکده و دوستان خود را از نزدیک ببینیم و سر کلاس های درس حاظر شویم. همه دعا می کنیم که هرچه زودتر شیوع این بیماری تمام شود و دوباره به دانشگاه برگردیم. عده ای نیز وجود دارند که هرچند برای تمام شدن این بیماری دعا می کنند اما این مدت رو فرصتی شمردند که از هیاهو و بعضی مشکلات دانشگاه دور باشند و بیشتر بر روی درس خواندن متمرکز شوند چرا که هدف اصلی از بودن در دانشگاه فراگیری علم است. این انسان ها درس بزرگی را به ما می آموزند. اینکه اگر مشکلی وجود دارد که برطرف کردن آن خارج از قدرت ماست پس بهتر است با عوض کردن طرز فکر و نگاه خود به موضوع تلاش کنیم که به جنبه هایی از اتفاق تمرکز کنیم که برایمان می توانند سود آور باشند. چرا که هرچه باشد خوب یا بد بودن یک چیز زاده ذهن ما و تفسیر ما از آن موضوع است و به خودی خود معنایی ندارد. ما هستیم که به عنوان یک ناظر موضوعی را مشاهده و تفسیر می کنیم و آن موضوع به تنهایی فقط یک پدیده است که برای خود خواص و ویژگی هایی دارد و اینکه آیا آن خواص و ویژگی ها خوب هستند یا بد بستگی به ما دارد که آن هارا با طرز فکر خود چگونه تفسیر می کنیم. شیوع ویروس کرونا سبب شد که دانشگاه ها تعطیل شوند، بهداشت در زندگی مردم با اهمیت تر شود، حس مسؤلیت در انسان ها و احترام به بهداشت جامعه فراگیر شود، خانواده ها مجبور باشند که اوقات بیشتری را در خانه کنار یکدیگر باشند و... .به قول دکتر مشفق که همیشه می گوید: من دلم می خواهد فلان مفهوم ریاضی را اینگونه تعریف کنم و هیچ دلیل دیگری وجود ندارد که چرا این تعریف ریاضی به این شکل به وجود آمده است. پس ما می توانیم جور دیگری دوست داشته باشیم که به شیوع ویروس کرونا نگاه کنیم و آن را برای خود تبدیل به فرصت کنیم.هرچند بگویید که تعطیلی دانشگاه در ایام کرونا سبب شده که فرصت لذت بردن از خیلی چیز هارا از دست بدهیم مثل شب نشینی های خوابگاه و بیرون رفتن های بعد دانشگاه؛ اما حداقل می توانیم به سایر جنبه های این تعطیلی نگاه کنیم و سعی کنیم از این شرایط بیشترین سود را ببریم. تعطیلی دانشگاه چیز دیگری نیز به ما یاد داد که به نظرم یکی از مهم ترین درس هایی است که هر انسانی باید در زندگی خود فرا بگیرد. انسان ها تا زمانی که چیزی را از دست ندهند ارزش آن را نمی دانند. قرار بود که حداقل ۴ سال از زندگی خود را در دانشگاه بگذرانیم. شاید اگر دانشگاه ها تعطیل نمی شدند تا اخر این چهار سال ارزش واقعی و لذت های آن را نمی دانستیم و بعد از تمام شدن دوران دانشجویی حسرت این روز هارا می خوردیم. اما شیوع این ویروس سبب شد که به خاطر دوری از دانشگاه، ارزش این ایام برای مان به وضوح قابل درک باشد. با این تفاوت که دوباره می توانیم به دانشگاه برگردیم و وقتی دوباره به دانشگاه برگشتیم، لذتی که از آن خواهیم برد چندین برابر قبل خواهد بود و تک تک لحظات آن را غنیمت خواهیم شمرد چرا که ارزش آن را به لطف ویروس کرونا می دانیم.انشالله هرچه زود تر بتوانیم با یاری همدیگر این ویروس را شکست داده دوباره به دانشگاه بازگردیم!