«برداشت‌های قشنگی از نماز»

وقتی عاشق یکی میشی غیر از اینه که دوست داری بی‌نقص باشه؟ وقتی ازش یه دروغ میبینی هی خودتو توجیح میکنی چون نقص رو دوست نداری! درسته؟این یعنی وجود تو اصلش باید عاشق کمال مطلق باشه؛ کسی که منزه باشه از زشتی و بدی.فطرتا تو عاشق خدایی فقط خیلی وقتا یادت میره یا اینکه ممکنه دنیا نزاره خوب خدارو بشناسی. معشوقای دنیایی روحتو ارضا نمیکنه چون دوست داری بی‌نقص باشه و هم نقصای تو رو رفع کنه اما جنس دنیا اینطور نیست و فقری درونش وجود داره.ما تو زندگیمون خیلی جاها به بیراهه میریم و عاشق آدما و آرزوهایی میشیم که مطابق ارزش‌های انسانیمون نیست. ما فکر میکنیم با رسیدن به اونها کامل‌تر میشیم اما این حقیقت باید پذیرفته بشه که نقطه شروع کمال از خودت آغاز میشه نه هیچ انسان و اشیا و آرزویی...وقتی شروع کنی خودت رو بشناسی در کنارش خدا و مخلوقاتش رو میشناسی و باز هم از راه شناخت مخلوقات خدا،خودش رو بهتر و بهتر میشناسی.وقتی چشمات بیناتر بشه نظم رو میبینی متوجه میشی تو این دنیا تصادفی وجود نداره و عیب و بدی تو کار خدا نیست!نقطه شروع ذکر سبحان‌الله از اینجا شروع میشه.تو تسبیحات اربعه میدونی ما چی میگیم؟ یعنی درواقع میدونی ما تو نماز چه چیزی رو برای خودمون یادآوری میکنیم؟ما قبل از تسبیحات اربعه تشهد میریم درسته؟ تو تشهد شهادت میدیم که خدا یکیه. شهادت یعنی چی؟ یعنی ما با چشم خودمون باید دیده باشیم که خدا یکیه و شهادت بدیم.حالا که خدا رو دیدی شروع میکنی ازش تعریف کنی؛ حالا باید بلند بشی «سبحان‌الله و الحمدالله و لا اله الا الله و الله اکبر» اینجا داری میگی من خدایی رو که دیدم منزه و بی عیب و نقصه و آیا جای ستایش نداره این خدای سبحان؟ پس بعدش میگی الحمدالله یعنی مدح و ستایش و سپاس و تشکر فقط و فقط مخصوص این خداست!تو اوایل صحبتام یادتونه گفتم آدم باید معشوقش بی‌نقص باشه؟ «اله» یعنی معبود و معشوق. تو تسبیحات بعد از حمد خدا به این پی میبری که تنها معشوق با این اوصاف باید «الله» باشه پس میگی «لا اله الا الله: نیست معشوقی جز خدا» از شدت ضعف، شعف و شور و بعد از دیدن بزرگی این معشوق ناخودآگاه میگی: «الله اکبر: خدا بزرگ‌تر از این حرفاست که به کس دیگه‌ای دل ببندم!»در آخر ما کل ذکرمون میشه این؛ خدای قشنگ من بعد از اینکه دیدمت فهمیدم هیچ نقصی نداری و چقدر زیبا و منحصر به فردی و ممنونم که خدای منی وقتی تو انقدر قشنگی چرا معبود دیگه‌ای داشته باشم؟ چرا معشوق دیگه‌ای داشته باشم و کل زندگیم رو صرف چیزی بکنم که محدود باشه و مثل خودم نیازمند؟ من میام جوونیمو و کل زندگیمو صرف وجودی میکنم، صرف معشوقی میکنم که بی‌نیازه خدای من معشوق من تو واقعا بزرگ‌تر هرچیزی هستی که دیده‌ وتصور کردم...!تو این اذکار ما به خودمون یادآوری میکنیم که هدف زندگیمون، مسیر زندگیمون، معشوق زندگیمون و ارزش زندگیمون چه کسی بوده و هست و خواهد بود.انسان فراموشکاره؛ چون ذهن محدودی داره و نمیتونه رو موضوعات مختلف همزمان تمرکز کنه. برای این که مسیر رو گم نکنه باید تو ساعات خاصی که اوج درگیری‌های زندگیشه با گفتن اذکار اصل و ارزش خودش رو یادآوری کنه.برای رسیدن به این مقام که ما از نماز لذت ببریم و بفهمیم که چی داریم میگیم خیلی باید رو خودمون کار کنیم و شاید تو حرف این صحبتا قشنگ باشه اما تو عمل ممکنه جا بزنیم و به فکر این باشیم که فقط نماز رو بخونیم و از تکلیفی که داریم خلاص بشیم.من، کسی که راجبه این موضوعات صحبت میکنه هنوز خودش کلی راه داره تا عاشقانه نماز بخونه اما دوست دارم تلقین کنم به خودم و شماهایی که از جنس خدایید و مثل من یه روزایی خدارو فراموش میکنید و دوست دارم اگر ذره‌ای نوشته‌ام باعث شد نماز عاشقانه بخونید و اون نماز زندگیتون رو دگرگون کرد و خدا روزی زیادی بهتون داد، سهمی از خوشحالی روزهاتون داشته باشم و با خوشحال‌کردنتون خدارو خوشحال کنم‌. امیدوارم یه روزی بشه با عشق با خدا صحبت کنی...