دل کوچکم و دردسر‌هایش!

راستش را بخواهید یکی از چیزهایی که مرا در دردسر می‌اندازد، قلبم استنمیخواهم کلیشه‌ای صحبت کنم و بگویم انقدر قلب ساده و پاکی دارم که همه آزارش داده اند، کمتر کسی میتواند مرا ناراحت کند اما قضیه پیچیده‌تر از این حرف‌هاست، اینکه خودم به خودم رنج میدهم چیزی فراتر از باور است، حتی برای خودممطمعناً اگر «من» یک ادم دیگری بودم، بهتر میفهمیدم چه بلایی سر خودم اورده‌امنمیدانم از‌ کجا بگویم، از انجا که مجبورش کردم آن‌چیزی شود که میخواهد، تلاش کند، امید داشته باشد، برای رفتن و تحصیل در دانشکده موردعلاقه اش در خارج دو زبانش را تقویت کنددوام بیاورد و دوام بیاورد و دوام بیاورد!!!اصلا لعنت به من و آن دانشکده‌ی مزخرف، چه اهمیتی داشت؟ مگر چه کم داشتی؟ تو که به کم قانع بودی، حتی میگفتی اگر معشوقت چیزی نداشته باشد بازهم دوستش داری، به معشوقت رحم کردی اما به خودت نه؟ یکهو چه فکری به سرت زد که حتما باید آرزویت رابراورده کنی؟ اصلا چه میخواهی؟دوازده سال است که این مسعولیتِ رسیدن به آرزویم را به دوش میکشمتقصیری هم ندارم، آرزویم را دوست دارم، قلب من با همین علاقه شکل گرفت و زاده شدکمی غیر عادی، طوری که حتی بابا هم زیاد دوستش نداشت، میگفت باشد، تلاشت را بکن، اما میدانستم ته دلش نمیخواهد من انقدر متفاوت باشم، نه متفاوتی که مثبت باشد، بلکه منفی!حتما میپرسی چه بلایی بر سر آن علاقه و دانشکده امد؟بله، با خاک یکسان شد!اشکال ندارد، حداقل من هم روزی خاک میشوم و این تنها وجه مشترک بین من و آرزویم است!همه چرت میگویند، تلاش کن تا موفق شوی!نه عزیزِ من! نمی‌شود، مرا میبینی؟ بعد از دوازده سال تصمیم گرفتم قیدش را بزنمتو شاید بتوانی خانواده‌ات، دوستانت، وطنت و حتی خودت را فدا کنی، اما عمرت را نمیتوانی!فکرکردی زندگی به تو فرصت میدهد؟ فکرکردی عمرت قد میدهد؟ نخیر!این که قسمتی از روحت غائب باشد، خیلی دردناک است، این همان قسمتی بود که همیشه میگفتم لنگ میزند، بساطِ لنگ زده‌ی من تا ابد همین خواهد بود!کاش یکی به من میگفت که مجبور نیستی حتما آن‌چیزی شوی که میخواهی، زندگی برای همه نیستمن خسته شده‌ام و نمیدانم به کی بگویم!خسته شده‌ام که همیشه میگویم حالم خیلی خوب است، نه راستش، اصلا اینطور نیست،بیایید رو راست باشیم، خیلی‌ها از من خوششان نمی‌اید، من هم همینطور!اما یک‌چیزی از خودم را دوست دارم‌قلبم را!متلاشی شده و مرا زیاد در دردسر انداخته، اما چه میشود کرد، تنها چیزی است که دارمنمونه‌ی بارزش، همین‌ احساساتم که لو رفت!اخرش فهمیدی دوستت دارم، خودت را به آن راه بزن و به رویم نیاور، اگر مرا نمیخواهی، این بزرگترین لطفی است که میتوانی در حقم بکنی!نمونه‌ی دیگر مال وقتی‌ است که زبان میخواندم، یک روز استادمان گفت میخواهد ما را به همایش ببرد تا در آنجا سخنرانیِ انگلیسی (lecture) داشته باشیم، جلوی تمام کسانی که آدم حسابی مملکت هستند، پس حواستان باشد ابروی موسسه را نبرید!به دو گروه تقسیممان کرد، من و روشنک سر گروه شده بودیمدو گروه پنج‌نفره که موضوع های مختلفی برای ارائه‌ی شفاهی داشتنددر راه برگشت به خانه، با روشنک هم‌مسیر بودم، باران میبارید، مقنعه و موهایم خیس شده بود، او همچنان حرف میزد و من چشمم به بچه‌گربه‌ای افتاد که آن‌طرف خیابان قدم میزد و توان نداشت.روشنک از نگاهم فهمید که میخواهم به آن سمت خیابان بروم، آستین لباسم را کشید و گفت:-تو رو جون خودت ول کن، ماشین میزنه بهت!با لبخند و لحنی ارام گفتم+ولم کنمن دویدم و خوب به یاد دارم که روشنک بیچاره از ترس چه چنگی بر صورتش زد، آن گربه را بغل کردم و صحیح و سالم برگشتمچنان مرا به اغوش کشید که گویا از جنگ آمده‌ام!احساس میکردم تمام استخوان هایم در حال خرد شدن است+باشه…باشه روشنک من خوبم نگران نباش!رهایم کرد و گفت-آیدا…بوی شکلات میدی!از تفسیرش خنده‌ام گرفت و کمی خجالت‌زده شدمهمانطور که حرف میزدیم و راه میرفتیم؛ بحث به گروه‌بندی کشیده شد-ناراحت نیستی که اون بچه‌ها باهاتن؟+برای چی ناراحت باشم؟-هرچی باشه تو زبانِت خیلی از اون‌ها بهتره، یجورایی مانع پیروزیت تو سخنرانی میشه!از این طرز فکرش کمی ناراحت شدم، اما سعی کردم خوب برخورد کنم:+مشکلی نیست، من کمکشون میکنم تا بهتر بشن، به این میگن کار گروهی.و سپس بچه گربه را زیر جایی که سقف داشت گذاشتم تا خیس نشودمسیرمان جدا شد و موقع خداحافظی بود+خیل خب، بعدا میبینمتنفس عمیقی کشید و با نا امیدی گفت-امیدوارم موفق باشی، ماه بعد میبینمت!~من و هم‌گروهی‌هایم در آن یک ماه خیلی تلاش کردیم، اسم یکی از آنها دنیا بود، باهوش بود اما تمرکز نداشت، میگفت خانواده‌اش جدا شده‌اند و با عمه‌اش زندگی میکند، حتی یادم می‌اید سر یکی از پروژه ها کم آورد و گریه کرد، یقه‌ام را گرفت و با چشم‌های پر از اشک گفت-تو رو خدا بذار من برم! من یاد نمیگیرم! میفهمی؟ فقط باعث میشم ببازیم، من حتی نمیتونم این مقاله‌ی لعنتیو حفظ کنم!نمیدانم چرا همه انقدر یقه‌ی مرا دوست دارند، من هم دست‌هایش را گرفتم و گفتم+چرا انقدر دراماتیکش میکنی؟! من اینجام تا کمکت کنم!-تو تعارف میکنی!دوید و رفتعصابم خراب شد و خطاب به باقی بچه‌ها گفتم:+خیل خب، ادامه میدیم!آن‌شب، تا چهار صبح نیمه بیدار بودم و کابوس میدیدممن میترسم!میترسم از آنکه یک‌نفر آزرده خاطر بخوابد، اصلا نمیدانم ادم خوبی هستم یا نه فقط میدانم دوست ندارم کسی تنها باشداین پهلو و آن پهلو میشدم، اخرش گفتم:نه، فایده ندارد، اینطوری نمیشود!گوشی‌ام را برداشتم و پیام دادم:«بیداری؟…ببین واقعا برام مهم نیست که ما میبریم یا میبازیم، فقط میخوام باهامون باشی!»همان لحظه جواب داد«من هم همینطور»~بالاخره آن روز فرا رسید و همه اماده بودیم، دنیا مثل بلبل مقاله‌ها را تفسیر میکرد و حتی بهتر از من شده بودکمی بعد از گروه‌ِ روشنک، نوبت به ما رسید وقرار بود دنیا شروع کند، از جایش بلند شد و به سمت صحنه رفتمن مطمعن بودم هیچ‌چیز نمیتواند مانع شکست‌خوردن ما شود تا اینکه زندگی روی زشتش را نشان داد و دقیقا همان‌چیزی که انتظارش نمیرفت، اتفاق افتادبله، دنیا حین بالا رفتن از پله ها زمین خورد و سکوت مضحکی سالن را پر کرداو اضطراب اجتماعی داشت و من میترسیدم مردم شروع به خندیدن کننداما از شنیده شدن صدایم نترسیدم و داد زدم:+بلند شو!مرا نگاه کرد و با بغض سرش را تکان داد، از همان فاصله‌ی زیاد میدیدم که کم مانده گریه کند و نمیتواند با اعتماد به نفس مقاله را تفسیر کندخواستم بروم که استاد دستم را گرفت-الان نوبتت نیست!+ولم کن!با قدم‌هایی نسبتا تند به سمت صحنه رفتم، دیدم که روشنک مرا دید و فهمید چه فکری در سرم میگذرد، سرش را تکان داد و از حرکت لب‌هایش فهمیدم که میگوید: اینکارو نکن!من به او چشمک زدم و دقیقا همان‌جایی که دنیا زمین خورد، خودم را زمین زدم!از حق نگذریم درد داشت!برای انکه طبیعی جلوه کنم، باید واقعا زمین میخوردم و واقعا هم دردم گرفت!اما می ارزیدبه بالا رفتم، میکروفون را روی مقنعه‌ام تنظیم کردم و به انگلیسی گفتم:«همونطور که دیدید، کارکنان محترم به قدری این‌جارو تمیز کرده بودن که ما لیز خوردیم!اما من از زحماتشون ممنونم و امروز اینجام تا با کمک همکارم درباره‌ی…»سپس شروع به ارائه‌ی گروهی کردیم و یک به یک نوبت به بچه‌های گروه میرسیدو در اخر برخلاف انتظار، گروه ما منتخب دور بعدی شد و وقتی از صحنه پایین امدم دنیا چنان مرا به اغوش کشید که احساس میکردم بازهم قرار است استخوان هایم خرد شود، صحنه‌ی روشنک و گربه برایم دِژاوُو شده بود!برای همین است که میگویم قلبم را دوست دارم، تمام دارایی من همین قلبی است که نمیگذارد کسی تنها باشد، اگر نیاز باشد روزی آن را میبخشم تا دیگری با آن زندگی کندقدردانش هستم حتی اگر خودش تنها باشد، شکسته باشد، دردسر ساز باشد و یا باعث زمین خوردنم شوددل کوچک و دردسر سازم اکنون روی شانه‌ی توست، مراقبش باش عزیزِجانم!دژاوو: آشنا پنداری، صحنه‌ای که بر اساس اختلال حافظه احساس میکنیم قبلا برایمان تکرار شده.-بر اساس واقعیت با تغییر اسم‌ها-الف.میم