داستان ناتمام (2)

قصد دارم شما را با داستان نیمه‌تمام دیگری آشنا بکنم، داستانی که اشکالات بسیاری دارد ولی با این وجود آن را دوست دارم چون شهامت آن را داشتم که اشتباه بنویسم ولی اکنون ترس اجازه نمی‌دهد.داستان نیمه‌تمام به مانند بیماری در میان نویسندگان شایع شده و آنها را در کام خود فرو می‌برد. هرگز نمی‌دانستم که اینگونه داستان‌ها قرار است برایم تابو شود.خانم گری از همانهایی بود که فقط کافی است چیزی به آن ها بگویید تا روی واقعی آنها نشان داده شود. اصلا اهل هیچگونه تعارف یا برو بیایی نبود و خودش را زن مستحکم و مصممی نشان می‌داد و واقعا هم همانطوری بود که وانمود می‌کرد.گاها می‌شد که عده‌ای به او گوشه زنی می‌کردند و بر روی اعصابش راه می‌رفتند ولی تنها کاری که او می‌کرد آن بود که جواب محکمی به آنها بدهد تا بلکه دهان آنهارا ببندد. با این کار ثابت می‌کرد که بسیار بااراده است.خب او آنقدر از سایرین اطلاعات داشت که می‌توانست یک روز تمام به هر کدام هر آنچه که در موردشان می‌داند را گوشزد بکند و به آنها هشدار بدهد که از این به بعد به هیچ عنوان پا بر روی دم او نگذارند و کاری نکنند که باعث شود او عصبانی شود یا به هم بریزد.اما بعد از گذشت مدتی همه زنان دهکده علی الخصوص خانم مگی می‌دانستند که نباید او را عصبانی بکنند در این صورت پته‌شان روی آب ریخته می‌شد و آبرویشان در خطر می‌افتاد پس همه ساکت می‌ماندند.خانم گری زن پنجاه ساله ای بود که به همراه شوهر شصت ساله‌اش در کلبه ای محقر و چوبی زندگی می‌کردند. خانه آنها در بخش پایینی از شهر قرار داشت و از این رو حسابی شلوغ و کثیف بود. با آنکه آنها روستایی بیش نبودند و برای گذر اموراتشان به شهر آمده بودند ولی ادعا می‌کردند که برای مسئله مهمتری پا به شهر گذاشته‌اند از این رو دروغ می‌گفت و نمی‌خواست که کسی از وضعیت زندگی آنها مطلع بشود.با آنکه خانم گری پنجاه ساله بود ولی همچنان قد و قامتی بلند و ایستاده داشت و هیچوقت دیده نشد که خم بشود یا با وجود آنکه دیگران می‌دانستند او دردی را احساس می‌کند ولی هرگز دیده نشد که بخواهد از درد خودش بنالد یا ناله ای سر بدهد.خانم گری موهایی بلند و پر چین داشت که با وجود پیری‌اش هنوز هم چندتایی از آن به همان رنگ قهوه‌ای تیره باقی مانده‌ بودند و سفید نشده بودند و این ترکیب رنگ ها به او جلوه‌ای زنانه‌تر می‌بخشید و او را بزرگتر نشان می‌داد. البته در تمام منطقه هم همی‌دانستند که شوهر او با وجود اینکه از او بزرگتر است ولی جوانتر به نظر می‌رسد.ولی خانم گری اهمیتی به این حرف ها نمی‌داد و هر وقت که در مجلسی این صحبت به میان کشیده می‌شد سخت برمی‌افروخت ولی نهایتا خود را کنترل می‌کرد وبا صدایی آرام می‌گفت که باید هم اینطور باشد من در این زندگی بیشتر از او سختی کشیده‌ام به همین خاطر هم زودتر پیر شده‌ام.خانم گری صورتی بلند و استخوانی داشت که پیشانی آن با چروک های ریز و درشتی احاطه شده بودند ولی گونه‌هایش هنوز به مانند آفتاب می‌درخشید و صاف بود اگر چه که طولی نمی‌کشید که آنها هم چروک می‌گیرند و از زیبایی خلاص می‌شوند.او به این درخشندگی گونه‌اش می‌بالید و هر روز آن را با روغن چرب می‌کرد تا بیشتر دیده شود و دیگران بیشتر به او توجه بکنند. لباس هایی روشن می‌پوشید و به هیچ عنوان راضی نبود که لباس های تیره به تن بکند چون اذعان داشت که این لباس های تیره انسان را افسرده می‌کنند و باعث می‌شوند که غمگین به نظر برسد.از این رو یک روز در جواب خانم فلکس که از او پرسیده بود به شما نمی‌آید که در این سن اینطور لباس هایی بپوشید گفته بود که به شما هم نمی‌آید که با این سن سرتان در زندگی مردم باشد. خانم فلکس هم که دیده بود نمی‌تواند حریف او بشود، ترجیح داد که ساکت بماند.شوهر خانم گری جانی نام داشت و صاحب کارگاه چوبی بود که چندین کارگر برایش کار می‌کردند و صاحب عایدات زیادی بود از این رو خوب می‌پوشید البته به گفته خانم گری چون او را مجبور می‌کرد به پوشیدن لباس هایی که شاید اصلا مناسب یک پیرمرد شصت ساله نباشد.به همین خاطر آقای جانی کمی از این قضیه ناراحت بود خصوصا که او با کارگران فقیری سر و کار داشت که تهیه‌ی اینگونه لباس ها برایشان سخت بود پس دوست نداشت که پیش آنها اینطور لباس‌هایی به تنش بکند.خانم گری و آقای جانی بیست سالی بود که با هم ازدواج کرده بودند. بله آنها دیر ازدواج کرده بودند و فرزندی نداشتند. و در این هنگام که هر دو پا به پیری گذاشته‌اند حسابی می‌خواستند که فرزندی داشته باشند. اما چندین بار تصمیماتی گرفته می‌شد ولی هیچکدام نمی‌توانستند این تصمیمات خود را عملی بکنند چون عقیده داشتند که بزرگ کردن بچه برای آنها در این سن حسابی سخت است.بیچاره خانم گری که هر بار وقتی پسر یا دختر جوانی را می‌دید اخم‌هایش در هم می‌رفت و سخت برمی‌افروخت و با دیدگانی حسرت‌بار به آن جوان می‌نگریست و آهی از ته دل می‌کشید.اما یک روز اتفاقی ناگهانی افتاد و درب منزل آنها شب هنگام به صدا در آمد. آقای جانی که خواب آلود بود از رختخواب بیرون می‌رود و در کمال تعجب می‌بیند که یک گهواره دم در آنها گذاشته شده است و کودکی درون آن خفته است. حسابی متعجب می‌شود به همین خاطر خانم گری را صدا می‌زند. خانم گری که از خواب نازنینش بیدار شده بود گفت:-برای چه مرا از خواب بیدار کردید؟آقای جانی که هنوز دم درب ایستاه بود گفت:-باید ببینی که اینجا چه گذاشته‌اند.-مگر چه گذاشته‌اند؟-بیا خودت می‌فهمی.-من که از کار های تو سر در نمی‌آورم، من را دیر وقت بیدار می‌کنی و بعد که می‌پرسم چه شده است به من می‌گویی بیا دم درب را ببین خب آمدم چه شده؟-این گهواره را این وقت شب اینجا گذاشته‌اند و رفته اند.خانم گری که تازه متوجه ماجرا شده بود گفت:-چه کسی آن را اینجا کذاشته است؟ این وقت شب برای چه باید بچه را بیرون بگذارند زود آن را داخل بیاور تا سرما نخورد زود باش.-اما ما که نمی‌دانیم این بچه برای چه کسی است ممکن است برایمان دردسر بشود از کجا معلوم که این بچه دزدی نباشد؟خانم گری کاملا هوشیار بود و رد حال روشن کردن شمعی بود که در دستش داشت.-گفتم آن را بیاور داخل نمی‌توانیم که همینطوری آنجا رهایش بکنیم ممکن است که کسی آن را با خودش ببرد آن موقع باید چه بکنیم زود باش سریع.آقای جانی با انکه مخالف بود ولی آن را داخل آورد. در دلش اضطراب توام با ترسی موج می‌زد اصلا درک نمی‌کرد که چرا باید همسرش اجازه بدهد آن بچه را به خانه بیاورند.خانم گری دستکش بزرگیبه دستش کرد و مشغول وارسی گهواره و کودک درون آن شد.آقای گری که حسابی متعجب بود گفت:-داری چکار می‌کنی؟-باید یک نوشته یا یک نامه‌ای در این گهواره موجود باشد. امکان ندارد که این کودک از آسمان به زمین افتاده باشد خصوصا که شب هنگام آن را اینجا گذاشته اند و آنطور که تو می‌گویی درب را زده‌اند و رفته اند.خانم گری از گشتن متوقف شد.-امکان ندارد. مگر می‌شود که کسی همینطوری کودکی را جلوی درب بگذارد و بعد هم برود اصلا ممکن نیست.و دوباره بنای بر جستجو گذاشت و این بار کودک بینوا را حسابی لخت کرد. جالب آن بود که کودک در این هنگام داشت می‌خندید.آقای جانی از دیدن خنده های کودک خودش هم به خنده افتاد. کودک با آنکه هیچکدامشان را نمی‌شناخت و در آن تاریکی شب به جای آنکه به مانند همه کودکان گریه بکن دبنای بر خنده گذاشته بود و حسابی می‌خندید.خانم گری بعد از آنکه وارسی به اتمام رسید کودک را سر جای خودش نهاد و گفت:-ولی چطور ممکن است؟ کدام پدر و مادری می‌توانند چنین کاری را با فرزند خود بکنند؟ آن هم با چنین بچه شیرینی که حسابی تر وتمیز است.آقای جانی رو به همسرش کرد وگفت:-باید فردا به اداره پلیس برویم و از آنها بخواهیم که صاحب این کودک را پیدا بکنند. این کودک حتما دزدیده شده است و ممکن است برایمان دردسری درست بکند باید هر چه زودتر به آغوش خانواده‌اش بازگردد.-اما از کجا معلوم شاید آن را به ما سپرده‌اند تا بلکه از آن مراقبت بکینم؟-بعید می‌دانم. نه اینطور نیست. در غیر اینصورت باید حتما نامه یا نوشته‌ای در آن دیده می‌شد ولی هیچ چیزی در آن دیده نمی‌شود این یعنی این بچه بوی دردسر می‌دهد.-اما شاید وقت این کار را نداشته اند به همین خاطر مجبور شده اند که آن را جلوی خانه ما بگذارند. من که بعید می‌دانم این بچه دزدی باشد.-اتفاقا بچه دزدی جدیدا زیاد شده است. از کجا معلوم که این بچه، فرزند انسانی بزرگ نباشد در این صورت حتما ما را به عنوان دزد بچه ها دستگیر خواهند کرد باید آن را برگردانیم.خانم گری دستی به موهایش کشید و در تاریکی اتاق برقی از موهایش دیده شد. با خو دفکر می‌کرد ک هاز طرفی این کودک را دوست دارد ولی از طرف دیگر مجبور است که آن را به پلیس معرفی بکنند. حق با جانی بود این کودک ممکت بود با تمام شیرینی هایش برای آن ها به مانند زهری تلخ باشد باید آن را برگردانند.آقای جانی به خواب رفت ولی خانم گری تا صبح بنای مراقبت از کودک را داشت و چشم بر هم نگذاشت.شاید برایتان مفید باشد (داستان‌های ناتمام)