در ارتفاع ۳۲۰۰۰ پا از آب های آزاد به تو می اندیشم

زری زیبای مناین‌متن رو در نظر داشتم توی هواپیما برات بنویسم. وقتی که بین زمین و هوا بودم. بنا به دلایلی که گفتم نشد. ولی الان‌همون چیزی که تو ذهنم‌بود رو برات مینویسم.قبلا همیشه از پرواز میترسیدم. کل زمان پرواز به دلهره و استرس میگذشت. خیلی چیزا رو امتحان کردم تا این ترس لعنتی بره. مثلا یه سری آهنگ داشتم که حین پرواز گوش میدادم.مدام ساعتو چک میکردم‌که چقدر دیگه مونده. ساعت رو با تایم آهنگا انداره میگرفتم. مثلا سه تا آهنگ ۵ دقیقه ای گوش دادم و تا مقصد ۶ تا آهنگ دیگه مونده. یه وقتایی سریال نگاه میکردم. هر قسمت ۲۰ دقیقه بود و سه تاشو بایستی نگاه میکردم تا به مقصد برسم. تا اینکه تو اومدی.زری منهر بار که سوار هواپیما میشم برام دعا میکنی. نمیدونم تاثیر دعای توه یا امید به دیدنت که پرواز رو برام راحت کرده. دیگه مثل قدیما نمیترسم. پیش خودم‌میگم تو چشم انتظارمی و خدا به خاطر تو هم که شده نگهدار منه. مهماندار شروع به صحبت میکنه و طاخرش میگه کمربندا رو ببندین و به علامت نکشیدن سیگار توجه کنین. همش به این فکر میکنم اگه کسی حین‌پرواز سیگار بکشه چیکارش میکنن؟ پیادش میکنن؟ میزننش؟ فحشش میدن...هواپیما روی باند می ایسته. اجاره پرواز میگیره. موتورا با تموم‌قدرت به کار میفته. هواپیما از جا کنده میشه. عاشق این‌لحظه م. کم کم سرعت میگیریم ودماغه هواپیما بلند میشه. هواپیما از زمین‌جدا میشه و صدای بسته شدن چرخ ها یعنی اینکه جونمون دست خدا و خلبان و تقدیره تا وقتی که فرود بیایم. تو آسمون از معدود جاهاییه که کلا بحث جبر و اختیار زیر سوال میره . فک کن اختیار جون‌خودتو نداری.وقت پرواز هنوزم آهنگ‌گوش میدم. آهنگایی که تو برام‌فرستادی، سرود ملی مون. خاطرات جلو چشمام‌مرور میشه. همیشه صندلی کنار پنجره میگیرم که بتونم برات از بالا عکس بگیرم. که بدونی همه جا کنارمی.غرق خیالت میشم. به اون شب سرد زمستونی فکر میکنم. شبی که انگار زندگی من به قبل و بعدش تقسیم شده.به حرفات فکر میکنم. به اینکه گفتی مهاجرت رو دوست داری. هواپیما که بلند شد به اون شبی فکر کردم که شهرمو واسه همیشه ترک‌کردم. و به اینکه یه روز با هم هر جا که باشیم خونمونو به مقصد خونه مشترکمون‌ترک‌میکنیم. اون خونه سفیدمون. چه روزی بشه اون روز. خونه جدیدمونو که خالیه نگاه کنیم و‌از همدیگه بپرسیم‌خب از کجا شروع کنیم. چجوری پرش کنیم. دکورشو چجوری بچینیم. هواپیما از بالای شهرها رد میشه. نور خونه ها جلب توجه میکنه و به سال ها بعد فکر میکنم که تو یکی از اون‌خونه ها کنار هم و در آغوش هم هستیم و هواپیمایی از بالاسرمون رد میشه. چه بسا تو اون هواپیما مسافری باشه که به امید دیدار عشقش سفر میکنه.میون زمین و آسمون به این فکر میکنم که اگه با هم بریم‌مسافرت تو هواپیما چی میگیم. راجب چی حرف میزنیم. شاید برنامه سفرمونو مرور کنیم. اطلاعاتی که ار مقصدمون گرفتیمو با هم در میون بزاریم. جدول حل کنیم. سریال ببینیم. کتاب بخونیم.توی این فکرام‌که حس میکنم هواپیما خم‌میشه به پایین. ساعتمو نگاه میکنم. داره ارتفاع کم میکنه که فرود بیاد. چند دقیقه بعد مهماندار اعلام‌میگنه که کمربندها رو جهت کم کردن‌ارتفاع ببندین. من تو دلم میگم‌میدوووونممممم. اگه پیشم‌بودی ممکن بود اون خم‌شدن و یهو خالی شدن دلت اذیتت کنه و بپرسی چی شد و منم بگم‌نگران نباش عزیزم طبیعیه. هواپیما پایین و پایین تر میاد. سعی میکنم از بالای شهر با توجه به ساختمونا و اتوبانای کنارمون خونمونو پیدا کنم. شهر نزدیکتر میشه. ماشینا بزرگتر چراغا پرنورتر یهو وارد باند میشیم خبری از چراغ و خونه نیست و همه جا تاریکه. صدای برخورد چرخ ها به زمین و نفس راحتی که میکشم. لبخند رضایت مندانه. کمربند پروازو باز میکنم. گوشیمو از حالت پرواز در میارم‌ و تماس میگیرم. یک‌نفر هست که منتظرمه و این یعنی خوشبختی.