ادامه دارد...

پست صوتی رو خودم از سکانسی از انیمیشن "عروس مرده" با برنامه پریمیر جدا کردم و برای این پست که در مورد پیانو هست ، نیازه...یعنی پاک نکنید دیگه :))به نام امیدپیانیست میخواست از ملودی که مدام در فکرش تکرار میشد، دور شود...نه بخاطر اینکه آن را دوست نداشت...نه... جانش را برای نُت های آن ملودی میداد، ولی از طرفی میخواست نُت های متفاوتی را هم امتحان کند، مثلا کمی شاد بنوازد ، کمی دور از حس و حالش...میخواست سر پا بماند، مگر اشکالی داشت؟ میخواست تمام فکرش را صرف آن ملودی نکند، میخواست قوی بماند تا در زمانش ملودی را به بهترین شکل بنوازد... به شکل عجیبی خودش را نمیشناخت ، عقب کشیدن کار او نبود...با خودش گفت اما آن نُت ها، حالا خیلی سرشان صحبت است و من هم دائم درگیرشانم، نکند پرهیز از نواختن آن، یک گناه نابخشودنی باشد؟ ....نه ...او این ملودی را در شهر به صدا در آورده بود، با انگشتانی که زخمی بودند، با سری که درد میکرد برای "آزادی"، آن نُت های آزادی نواخته بود، برای رسیدن به آزادی، تاوانش (بخوانید افتخارش ) را هم به جان خریده بود؛ پس شاید بهتر بود یک جا را برای خلوت خود و گفتن حرف هایی که حالش را بهتر میکرد و نواختن نُت هایی به غیر از آن ، بگذارد.البته که میدانست بزودی دوباره به آن ملودی باز میگردد و باز هم آن را تکرار و تکرار میکند ، تا گوش همه را از زیبایی آن پر کند، تا کسانی که موسیقی را نمیفهمند از خود دور کند.کر را چه به موسیقی؟مثل آنکه دم ظهر به فرد نابینایی از زیبایی های تابلو ونگوکی بگویید که روبرویش قرار دارد...فکر میکنید نهایتا جمله ای که میگوید چه هست؟...بله...نهایتا میگوید "شما ناهار خوردید؟"(دیگر برایش تعداد زیاد شنونده ها اهمیت نداشت، مایه افتخارش بود آدم های اطرافش کم،اما همفکر او باشند)خسته از این همه فکر... ۱۴کر ها که نت را نمیفهمیدند، زمان نواختن پیانیست، او را مسخره میکردند، البته شایعاتی بود که آن جمعیت حاضر در سالن خودشان را به کری زده بودند، به امید از پا در آوردن پیانیست ها.بعید هم نبود، آن جمعیت حتی به دروغ اشک ذوق میریختند،به دروغ میرقصیدند، اما راستی راستی آدم ها را از پا در می آوردند.برخی از نوازنده ها خودشان را میباختند،با اینکه مهارتی در ساز زدن داشتند که پیانیست قصه ما حتی نزدیک به آنها هم نبود، اما جمعیت کم افراد کر آنها را آشفته میکردند، کر ها تصور میکردند که با ناامید کردن پیانیست ها ، آنها را از نواختن دور میکردند ... اما نه... مردم دیده بودند که این نوازنده های طرد شده در زیر زمین خانه هایشان و یا در فضاهای دیگر بسیار بی پروا تر سازشان را کوک میکردند.پیانیست قصه ما هر از گاهی به دوستانش سر میزد تا به آنها روحیه بدهد تا کم نیاورند، هر چند شاید خودش کم آورده باشد.امروز هم از سر عادت وارد سالنی شد که دوست نوازنده اش را ببیند،دوستش اما با ناراحتی پشت پیانو نشسته بود و با عصبانیت به دور دست خیره بود، پیانیست نزدیک دوستش شد و روی صندلی نشست.میدانست که دوستش به تازگی اجرایی داشته اما با بی احترامی جمعیت افراد کر روبرو شده،با خود فکر کرد بهتر از چه چیزی بگوید تا به دوستش انرژی بدهد؟... دقایقی فکر کرد به جملاتی که میتواست بگوید: "هی کم نیار ، تهش بالاخره صدای ملودی ما تا اخر دنیا میره و همه ما رو میشناسن" "چرا بیخیال نشستی، پیانو بزن" اما با خود فکر کرد چرا خودش پیانو نمیزند... چرا مدام دوری میکند؟... هر جوری بود باید به دوستش انرژی میداد، پس نفس عمیقی کشید و نواخت ..‌‌‌‌. نامنظم،هول،با ذهنی پر از افکار تلخ،حتی به غلط ... ولی نواخت...و حالش بهتر شد ... دوستش در میانه راه پیانو زدن ، به او پیوست... حالشان بهتر شد ... لبخندی بالاخره بعد از مدتها بر لبشان نشست،گلی در آتشفشان قلبشان شکوفه زد، به نتیجه ای رسیدند : حالا حالاها نواختن های آنها ادامه دارد...تا پای اخرین نفسشان...ادامه دارد...با هم، ما قوی تریم ۱۵اره...۱۶ https://www.aparat.com/v/TIlZR ?...❤