خزشی به سوی گذشته: نقد و بررسی Tenet

تنت دقیقاً همان فیلمی است که منتقدان نولان مدت­هاست او را به‌خاطر آن می­ کوبند. این فیلم یک وسیله جذاب و دقیق با مرکزی توخالی است و مانند یک مکعب روبیک پیچیده است که پس از حل آن چیزی بیش از پیچیدگی طراحی خاص خود را نشان نمی ­دهد.ازآنجایی‌که تقریباً حدود دو دهه است که نولان کارگردانی بلاک باستری شده است تصمیم گرفته است هم سرعت نبض و هم ذهن مخاطب را به چالش بکشد. حتی فیلم‌های بتمن او با ایده‌های بزرگی پوشانده شده است. بخشی از سرگرم شدن با فیلم نولان همگام کردن فیلمنامه‌اش با طرح بیزانسی و مشغول کردن مخاطب به حیله‌های مفهومی آن است اما در فیلم Tenet حتی خود نولان را خروج خود را از هزارتویی که درست کرده است، گم می­کند و درست در همین نقطه مخاطبان خود را از دست می­ دهد.شاید اجتناب‌ناپذیر بود که نولان روزی با پارادوکس زمانی دست‌وپنجه نرم کند. در هر یک از فیلم‌های او به طریقی با ترتیب زمانی بازی می‌کنند: به‌هم‌زدن آن، حرکت‌به‌عقب، گسترش و انقباض آن مانند آکاردئون. در تنت، دست‌کاری زمان دقیقاً در داستان هزارتویی پخته می‌شود که به مفهوم "وارونگی" بستگی دارد. این قابلیت وارونگی، همان‌طور که در نیمه اول فیلم با شتاب آن را توضیح می‌دهد، برای معکوس کردن حرکت زمانی اشیا، اساساً مسیر آنها را در فضا و زمان عوض می‌کند. در اوایل فیلم، شخصیت اصلی داستان به محل تمرین تیراندازی قدم می‌گذارد و با کمال تعجب بدون اینکه شگفت‌زده شدن او را ببینیم، گلوله تعبیه شده در انتهای هدف را می‌گیرد، و به طور ناخواسته رابطه علت و معلولی را دور می‌زند و همان‌طور که دانشمند به او می ­گوید: "سعی نکن آن را درک کنی و فقط آن را احساس کن." همین جمله برای بیننده، یک طعنه طنزآمیز ناشی از فیلمی است که تمام نکته آن پیچیدگی معماری آن است.شخصیت اصلی داستان The Protagonist ، یک مأمور سیا است که توسط John David Washington بازی می‌شود و با خوردن کپسول سیانور پس از اشتباه انجام یک مأموریت مخفی، پس از بیدار شدن متوجه می‌شود که او نمرده است اما به یک سازمان مخفی اعزام شده است که قصد دارد "جهان را از آنچه ممکن است آخرالزمان باشد، نجات دهد". شخصیت‌های فرعی Tenet دائماً در حال توضیح طرح داستان فیلم هستند. نولان، نویسنده فیلمنامه، این بار بدون برادر و همکار همیشگی خود، جاناتان، کارکرده است و به طور مداوم به تکرار قوانین جهان فیلمش و طرح سؤالاتی بدون پاسخ می‌پردازد. با گذشت سال­ها، فیلم‌های او کمتر از نظر عاطفی سرمایه‌گذاری می‌کنند و "Tenet" اوج این فرسایش است.این فیلم شخصیت‌های خود را خرد می‌کند. معمولاً در مواجهه با داستانی پیچیده و گیج‌کننده بهتر است شخصیت‌های جالبی برای تماشاگران ساخت مانند فیلم "Inception" که به آنها وابسته بمانند و اگر شخصیت ندارید، آن را با یک داستان محکم و جالب جبران کنید. "تنت" هیچ شخصیت به‌یادماندنی ندارد و داستانش احتمالاً ناسازگارترین چیز در طول تاریخ است.هر صحنه در "تنت" مانند یک صحنه اضافی احساس می‌شود. صحنه شروع می‌شود و دونفری که نمی‌شناسید و در یک مکان تصادفی هستند در مورد چیزی پیچیده صحبت می‌کنند که قبلاً از آنها اطلاع ندارید. سپس صحنه به پایان می‌رسد و یک صحنه دزدی شروع می‌شود بدون اینکه مشخص شود که آن دزدی چیست و یا برنامه آنها چیست که منجر به خسته کنندگی ماجرا می‌شود در اینجا یک مشکل بزرگ دیگر وجود دارد: اگر این یک فیلم در ژانر سرقت است، پس باید بدانیم چه خبر است تا احساس خطر لمس شود.معمولاً در یک فیلم سرقت، مخاطب با نقشه قبلی سرقت آشنا است تا وقتی مشکلی در سرقت ایجاد می‌شود (چیزی که معمولاً اتفاق می‌افتد) ، ما نگران شخصیت‌های درگیر می­شویم، زیرا می‌دانیم "قرار نبود این‌گونه شود " فیلم‌های "مأموریت غیرممکن" این هنر را فراگرفته‌اند. بااین‌حال، شما هیچ تصوری از آنچه در "Tenet" اتفاق می‌افتد ندارید و شخصیت‌ها اصلاً برای شما مهم نیستند که منجر به قطع ارتباط بسیار بزرگی از آنچه در سر نولان است و آنچه که می‌بینیم می‌شود. من معتقدم که نولان دقیقاً می‌داند چه اتفاقی می‌افتد، اما به‌عنوان یک داستان‌نویس موفق نشد آنچه را که در ذهنش بود با کاغذ تطبیق دهد، سپس فیلمنامه را بگیرد و یک داستان بصری را با یک خط منسجم تعریف کند.صداگذاری فیلم یک عنصر بسیار کلیدی و سلطه‌گر است. در بعضی مواقع ترسناک و انرژی آور است. در بعضی مواقع احساس می‌شود بازیگران بر سر آن فریاد می‌کشند، تاحدی‌که همیشه نمی‌توانید تشخیص دهید که بازیگران چه می‌گویند. همین امر برای موسیقی متن نیز صادق است که اغلب جذاب است، اما در مواقعی که نباید بلند است. صرف‌نظر از این‌که، آیا آنها در نزدیکی یک هواپیمای سقوط کرده، یک ساختمان منفجر شده یا یک تیراندازی از راه دور هستند، مخاطبان می‌توانند آنچه را که شخصیت‌ها تجربه می‌کنند به نافذترین روش بشنوند و احساس کنند.جان دیوید واشنگتن از پل موفقیت حرفه خود عبور کرده است. او دیگر فقط پسر یک بازیگر سوپراستار نیست. او یک بازیگر سوپراستار است. چند ثانیه بعد از حضور او، تسلط او را متوجه می‌شوید. او به‌اندازه تام کروز در Mission Impossible اعتمادبه‌نفس، ماجراجو و توانایی هنرهای آکروباتیک دارد. همان‌طور که شخصیت او متمرکز و قدرتمندتر می‌شود، اطمینان بیشتری پیدا می‌کنید که در حال شکوفایی بازیگری هستید که می‌تواند بر صحنه‌هایی مسلط شود که باید توسط پیش‌کسوتانی مانند کنت برانا و مایکل کین به کارمی رفتند. رابرت پتینسون یک عنصر بسیار مرموز را به داستان اضافه می‌کند. مطمئن نیستید که می‌توانید به نیل اعتماد کنید یا نه، زیرا به بازی خود پیچ‌وتاب مشکوکی اضافه می‌کند.کریستوفر نولان به‌عنوان کارگردان، هم یک هنرمند است و هم یک پیش‌گام. چه فیلم‌های او را دوست داشته باشید و چه دوست ندارید، مهارت و ذوق او در تلفیق موسیقی، نورپردازی، صحنه‌پردازی، درام، صحنه‌های اکشن و رؤیاهای بزرگ بی‌عیب‌ونقص است. توانایی او در بیرون کشیدن اجراهایی از بازیگرانش متناسب با فیلم خود او را دست‌نیافتنی می‌کند. او همتایان کمی در صنعت سینما دارد.فیلمنامه­نویسی نولان نیز ابتکاری است. مفهوم فیلم و توانایی او در به‌هم‌ریختن پوچ‌ترین یا مبهم‌ترین تصورات فیزیک در یک طرح خلاصه قابل‌قبول و حیرت‌انگیز است. به‌هیچ‌وجه مخاطبان درک کاملی از دانش مفهوم وارونگی زمان و چگونگی عقب رفتن اشیا یا معنای واقعی "تأثیر معلول قبل از علت" ندارند. خیلی پیچیده است حتی با توضیح بازیگران فیلم و دیگران درباره پیچیدگی‌های آن، جزئیات و داده‌ها مبهم می‌شوند.نمره از 10: 7.5