بحران جدید تولدزدگی

حدودا چند سالی می‌شود که درست در واپسین روزهای منتهی به لحظه تولدم، احساسات ضد و نقیضی کل وجودم را به‌طور ناخواسته دربر می‌گیرد. این موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که یکی دو هفته پیش از روز موعود (منظور روز تولدم است) به این فکر می‌کنم که چه کارهایی را در روز تولدم انجام بدهم و آن روز خاص را متفاوت‌تر از 364 روز دیگر برگزار کنم. گزینه‌های زیادی را داخل ذهنم ارزیابی می‌کنم و حتی برای دقایقی در تخیالاتم، حتی آن‌ها را زندگی می‌کنم؛ اما نهایتا زمانی که صبح روز متولد شدنم چشم باز می‌کنم، ناخوداگاه به غم‌زده‌ترین آدم عالم تبدیل می‌شوم؛ کاملا هم بی‌دلیل!خلاصه که این معضل جدید را که البته نمی‌دانم کسی پیش از من گرفتارش شده یا اصلا کشفش کرده است، بحران تولد زدگی نام‌گذاری کردم و قصد دارم چند سطری درموردش برایتان بنویسم. خدا را چه دیدید، شاید دردمان مشترک بود و شما نسخه‌ای برای درمانش در جیب داشتید.کابوس شب زادروزشما را نمی‌دانم، اما من تا الان که در دهه چهارم زندگیم به‌سر می‌برم، عرق خاصی به زادروزم دارم و همیشه در این روز به فلسفه تولد و زاده شدنم در این قسمت از کیهان فکر می‌کنم و هدف آفریده شدنم را از زوایای مختلف نگاه می‌کنم؛ بلکه به درک بهتری از خودم و زندگی برسم (باید خدمتتان عرض کنم که در چنین موضوعاتی اصولا آدم کنجکاوی هستم).کمی پیش‌تر از روز موعود، به طور دقیق 12 ساعت قبل از آن، بدون آنکه پیش‌زمینه‌ خاصی داشته باشم یا درگیر ذهنیت‌های منفی‌ای بشوم، رفته‌رفته به سمت فس شدن یا سر شدن احساسی پیش می‌روم و مانند یک فضانورد که برای تعمیر سفینه خود به خارج از کابین قدم می‌گذارد و طی حادثه‌ای کابل اتصالش قطع شده و در فضا معلق و رها می‌شود (نمی‌دانم موفق شدم تصویرسازی مناسبی از حال و احوالم برایتان انجام دهم یا نه)، در یک خلآ موقت شناور و تا حدودی گرفتار می‌شوم.شاید برایتان جالب باشد: از شرّ… به کتاب پناه می‌برماین سردرگمی معمولا تا اواسط روز تولد یا حتی روز پس از آن نیز، ادامه پیدا می‌کند و نتیجه آن می‌شود که هیچکدام از اتفاقات خوبی که قصد رقم زدنشان را داشتم، از پیله آرزو و خیال بیرون نیامده و قدم به واقعیت نمی‌گذارند. سوالی که مطرح می‌شود، اما برای من به‌شخصه مهم و چالش‌زا است؛ چرا چنین چیزی برای من رخ می‌دهد؟!بگرد؛ من که گشتم نبود!هم شما می‌دانید هم من؛ هیچ چیزی بی‌دلیلی روی این کره خاکی اتفاق نمی‌افتد و قطعا علت و حکمت و فلسفه‌ای پشتش نهفته است. از حکمت و فلسفه که بگذریم (چون صحبت در رابطه با آن خارج از سطح آگاهی من است)، اما علت دچار شدن به این حال و احوال تاکنون بر من پوشیده بوده است. نمی‌دانم مشکل از من (یا من‌های درونم) است یا اطرافیان و وضعیت جامعه یا هر مورد مرتبط یا نامرتبط دیگر؛ بااین‌حال عمیقا باور دارم راز رهایی از این هالۀ سمی که هرازگاهی، خصوصا در سال‌روز تولدم به‌وجود می‌آید و من را دربرمی‌گیرد، جایی آن بیرون، نهفته است (شاید هم در درون!).من حیث الامجموع، اگر شما در این زمینه به‌خصوص به بینش و آگاهی خاصی رسیده‌اید و موفق شده‌اید از پس بحران تولدزدگی خود به سلامت عبور کنید، ممنون می‌شوم تا اینجانب را از اندرزهای خود بی‌نصیب نگذارید. مطمئنا شما بهتر از من می‌دانید که اگر به این بنده حقیر خدا کمکی رسانید، روزی، جایی، درست در لحظه‌ای که اصلا انتظارش را ندارید، کسی (شاید هم خودم) دست شما را می‌گیرد (همان قانون کارمای خودمان).کفایت مذاکراتعبارت بالا را خیلی دوست دارم و وام گرفته از سریال جریان است؛ بنابراین لطفا به‌دنبال دلیل و برهان خاصی در پس استفاده از این عبارت نباشید. در نهایت خدمتتان عارضم که واقعا نمی‌دانم چرا تصمیم به نوشتن چنین متنی گرفتم! شاید تنها دلم می‌خواست چند سطری از افکار جاری در ذهنم برایتان بنویسم؛ شاید هم این متن به نوعی پیام تبریک تولد غیرمستقیم، خطاب به خودم است.خلاصه، امیداورم خواندن این متن کمی تا حدی واقعی–تخیلی، توجه‌تان را جلب کرده باشد و مهم‌تر از همه، برای دقایقی بامن تجربه (یا احساس) مشترکی را لمس کرده باشید.