در ستایش عشق

Essays in Love will appeal to anyone who has ever been in a relationship or confused about love. The book charts the progress of a love affair from the first kiss to argument and reconciliation, from intimacy and tenderness to the onset of anxiety and heartbreak.مسلم است آنچه که ما در ارتباط با یکدیگر به آن دست می یابیم نوعی روان درمانی است. در واقع ما به عنوان تک تک افراد این جامعه دچار نوعی دیدگاه غرق در پیش فرض های مختلف هستیم که برخاسته از روان رنجوری هایمان است.در این بحبوحه اگر نگاهی عمیق تر به زندگی داشته باشیم متوجه میشویم که هر یک از ما در پی یک چشمه ی نامتناهی برای تخلیه و تعامل این روان رنجوری ها هستیم. نظریاتی در روانشناسی وجود دارد که بیان میکند هر یک از ما حاصل الگو گیری از رفتار، گفتار و تعامل با والدین خود هستیم. قوی ترین حس ها و الگو های روابط ما در دوران کودکی شکل میگیرند. ناکامی های ما و انتظارات مان از افرادی که پا به زندگی ما میگذارند نیز تحت تاثیر همین تربیت هاست. اگر ما والدینی کم توجه، کم مهر، یا بدخلق داشته باشیم، غریزه ی مهرورزی که در ناخودآگاه ما نهفته است تلاش میکند الگوی قانع کننده ای برای این پدیده در ذهن ما بسازد. این گونه است که ما در بزرگسالی دائم به دنبال کشف همین الگو و برچسب زدن آن به عنوان "عشق و محبت" خواهیم بود. "عقده ی ادیپ" و "عقده ی الکترا" که فروید آن ها را در نظریات خود مطرح کرده است ارتباط نزدیکی با شکل گیری حس عشق در ما دارند. عشق ما به والد هم جنس یا جنس مخالف مان باعث باروری و شکوفایی همان حس در آینده ای نه چندان دور، توسط قدرت بلوغ می شود. در شکل های پیشرفته تر، تاثیر این تعاملات روی ارتباطات بالغ درونمان، تعبیر به "تروما" میشود. خاطره ای بد و ناخوشایند از گذشته که هم اکنون به جنگ بین خودآگاه و ناخودآگاه آدمی تبدیل میشود و رفتارهای او در دوران بلوغ و پس از آن را تحت الشعاع قرار میدهد.نکاتی که بیان کردم فقط بخش خیلی کوچکی از آن چیزی است که در عشق اتفاق میفتد. آلن دوباتن عقیده دارد طلب عشق، به نوعی جست و جوی ناکامی های آشنای ماست. ناکامی هایی که قبل تجربه کرده ایم و امیدواریم که دیگران آن ها را بپذیرند و ما را همچون کودکی سرگشته ما را آرام کنند و حس امنیت را در ما زنده سازند.این روزها فکرم به مفهوم ابژه ی عشق در دنیای مدرن زیاد مشغول میشود. ابژه ای که همچو یک کالا، توسط رسانه های مختلف، کتابها، هنر و موسیقی و سینما تبلیغ میشود و زندگی ما به عنوان یک انسان با توجه به حضور یا عدم حضور ردپای آن در زندگی مان ارزش گذاری میگردد. ادبیات و فرهنگ شرق و غرب بر دوش رمانتیسم حرکت کرده است که این جریان رسانه ای آسیب های زیادی به تفسیر ما از مفهوم "سعادت" وارد کرده است و همچون والدی جدید، به تربیت و جامعه پذیر کردن ما پرداخته است. ایجاد توفعات و انتظارات تازه ، تعاریف جدید. به تبع همه این ها، رنج ها و ناکامی های تازه ای گریبان ما را گرفته است.آلن دوباتن سخنرانی معروفی دارد که آن را در یوتیوب هم به راحتی می توانید پیدا کنید. با عنوان:on love. در این ویدیو او به بیان تمامی ویژگی های ورژن رسانه ای عشق می پردازد و آن ها را با عشق و محبت اصیل و کلاسیک که از دیرباز مطرح بوده است مقایسه میکند. آنچه من در این نوشته ی کوتاه سعی کردم به آن بپردازم، نوعی آمادگی ذهنی و دغدغه آفرینی برای دنبال کردن این حوزه ی فکری بود. حوزه ای که چندین سال است درباره ی آن مطالعه میکنم و به من کمک کرده است که بتوانم با کیفیت بیشتری احساسات و روابطم را کنترل کنم و مفهوم "خوشبختی" را در درون خودم بازآفرینی و نهادینه کنم.من حس میکنم در این روزهای پر التهاب، چنین حوزه ی فکری میتواند به ما کمک کند تا دنیای زیباتری در کنار هم بسازیم. چرا که وقتی ما خودمان را دوست داریم و برای کیفیت روابط و عواطفمان ارزش قائل هستیم، آن زمان ما قادر خواهیم بود در سطوح پبشرفته تری به جامعه ی خود خدمت کنیم.