قضیه ی شکل سوّم...

نوعی کسالت موذی مربوط به عهد دقیانوس دارم که نمی گذارد قصه بیگاهانم را درست و درمان ادامه دهم... و گر نه که رسیده بودیم به آن قسمت های خیلی قشنگش که شاهزاده با دختر شاه پریان دیدار می کند...به همین جاها که می رسم، یک دفعه دست و دلم می لرزد... زانوهام سست می شود... و آن درد بی درمان عهد عتیق ام عود می کند...همان که نمی گذارد هیچ کاری را به سامان برسانم... یا خودم سر و سامان بگیرم...انگاری توی یک رویای قشنگ سحرگاهی باز مادربزرگم پیدا شود میان باغچه ی اناری و بخواهم بروم آن بیلچه را بگیرم از دستش و کمکش کنم پایه های نهال تازه را در دل خاک محکم کند... یا داربستِ تاکِ کهن را برافرازد و گره های طناب را سختتر ببندد.. و بعد ناگاه بیدار شوم و یادم بیاید او مرده است... پانزده سال پیش... و من پیر شده ام...در حقیقت قصه میکائیل را در شکل اولیه اش_چنانچه گفتم_ در ایام جوانی_چنانکه افتد و دانی_ خیلی خیالی تر از اینکه اینک هست، نوشته بودم...مشحون از اسطوره و اغراق های شاعرانه...بیست سالم بود که شروع شد ... و تا بیست و سه سالگی به گمانم...مشغولش بودم... تنها افسانه ای که داشتم...خیلی هم به وهم و خیال آمیختم اش...یادم هست توی دفترهای ارغوانی می نوشتم‌... اولین دفتر همان که موشح و مزیّن بود به دستخط خودش و آیاتی از مکاشفات یوحنی...هنوز چرکنویس هایی را گوشه و کنار دارم...بعدتر اما...چهار سال قبل بود به گمانم...که در جایی دیدمش... خود خودش را... بر حسب تصادف...؟... آنقدرها هم الله بختکی نبود... دیدم جایی سخنرانی می کند و رفتم که ببینمش...حقیقت به شور و شرر و سوزناکی افسانه ها البته نبود...شاید نه او آن یگانه ی من بود... نه این عاشقانه آنقدر پاک و بی نظیر...نه من آنقدر نجیب بودم که پس از او عاشق نشوم...اما در هر حال آنچه را که مرده بود در من، باز زنده شد... یعنی آن عاشقی ها و فسون و فسانه هایی را که دیگر نیست...و نشستم نزد خویشتن اعتراف کردم که زمانی... سالهایی... من و دل... رسوای زمانه و دیوانه ی کویی بودیم... و دل و دین باخته ی سلسله مویی...از آن دست که دیگر چون ما 'یک گرفتار ازین جمله که هستند' یافت نشود...و 'دیر و دور باشد که چو ما دو کس به هم افتد'...به اغراق می گویم هنوز... چرا؟...چون دلم اینطور می خواهد...در واقع ولی شاید به کفایت چنین و چنان هم نبوده، از بیرون که نظاره کنی...حالا ولی چرا نیایی و در دیده من ننشینی که جز خوبی لیلایم نبینی؟...حالا چرا بخواهیم طلسم را بگشائیم و پر و بال جادویی خیال را بسوزانیم و بال فرشته الهام بشکنیم تا پری گریزپای حقیقت را دست و پاگیر و پای دربندِ خود کنیم؟...در واقع حکایتِ تو و من مثل افسانه هاست که اگر آدمیزاد شیرخام خورده عهد با خیال بشکند و به راز پری پی بَرَد، جفت پری وارِ خود را از کف خواهد داد...مثل خیالِ مادربزرگم که تا به یادم میآید که خوابم، او باز می میرد...در واقع می دانم که حق با تو است و هیچ دروغی زیباتر از حقیقت نیست... هیچ جز او البته! ...خلاصه ...دیدم و گفتم نادیده اش انگار کنم... دل سودازده نگذاشت که اینکار کنم...و رفتم سراغ یادداشتهای قدیمی...می خواستم یک جایی بنویسمش...طوری که انگار به جانم بند باشد..‌.گفتم یادداشتهای جوانی را عین به عین...بی جرح و تعدیلی، حروف چینی کنم فقط...بعدتر دیدم نمی شود...باید یک کاری کرد... باید بنویسم که این همه سال که او نبوده، من چگونه مرده ام... بعد 'گاهان' و 'بیگاهان' آمد و دلم خواست یک کجایی جاودانه بماند...عوضِ من که تا ابد مرده ام... کسی هم که نمی خواند، باز می نوشتمش... طوری آتش انگیز هم بود قیامتش که هم مرا رسوا کرد و هم غمزه جادوش فتنه انگیز شد...نه چندان جهانگیر که همچنان گوشه گیر که منم... و چون عنکبوتی تارتنیده و پیر نشسته ام تا یک یک پروانه های تک پرِ بی پروا را به آتش طاقت سوز عاشقی با او شکار کنم ...فقط اگر این مرض قدیمی بی خیالی عود نکرده بود آخرهای راه، و دچار چرت بی محل و خواب بی هنگام نمی شدم...حالا که دیگر دیر شده...بچه ها زنگ هم که خورد... برویم سر کلاس آقای ریاضی...مابقی قصه باشد برای زنگ تفریح دوم که طولانی تر است...مگر توی پنج دقیقه چقدر می شود حرف مفت را به قیمت فروخت؟...