کابوس آدمیت (برداشت اول)

برداشت اول - نانکینگ؛ شهری که داغ جنایت بر چهره داردهمه چیز از جایی شروع شد که جزیره محصور و بسته ای به اسم ژاپن پا به دنیای مدرن گذاشت و متوجه تغییرات گسترده جهان شد. مردم ژاپن تا چند سال قبل از جنگ جهانی اول در شرایطی به سر می بردند که ارتباط قابل توجهی با دنیای بیرون نداشتن، و عمده فعالیت های مردم به کشت و زرع و دامپروری و صید ماهی میگذشت. همه چیز داخل ژاپن تولید میشد و همه چیز هم داخل ژاپن به مصرف میرسید، و تجارت و داد و ستد با کشورهای دیگه از جمله چین و کره بسیار محدود بود و تاثیر گسترده ای روی زندگی مردم نداشت. زمانی که ژاپنی ها تصمیم میگیرن دروازه های شهر رو به روی خارجی ها باز کنن و با دنیای بیرون ارتباط بیشتری برقرار کنن، متوجه میشن که به اندازه یک قرن از دنیا عقب افتادن و کشورشون به شدت از عرصه فناوری و تمدن به دور بوده، و کم کم به خودشون میان که این حق ژاپنی ها نیست که به این صورت زندگی کنن. پس تصمیم میگیرن پا به مسیر پیشرفت و توسعه بذارن و یه تکونی به کشور بدن. اولین چیزی که به ذهنشون میرسه اینه که ما خاک و سرزمین محدودی داریم، در حالیکه کشور همسایه یعنی چین سرشار از زمین های مناسب برای کشاورزی و زندگی داره، از طرفی هم خودشون رو نژاد برتری نسبت به بقیه میدونستن و برای همین تصمیم میگیرن کشورگشایی کنن و با مستعمره کردن کشورهای دیگه این مسیر پیشرفت رو با سرعت بیشتری طی کنن. در مورد ویژگی های اخلاقی سامورایی ها و فرهنگ و سنت های ژاپنی هم میشه مفصل حرف زد، اما در این پست ازش میگذریم.ژاپن برای لشکرکشی به چین و آغاز کشورگشایی هاش، یه برنامه سه ماهه پیش بینی میکنه برای تصرف کامل چین! درست خوندید، سه ماهه میخواستن چین به اون وسعت رو تصرف کنن! حالا یا درک درستی از بزرگی وسعت چین نداشتن، یا فکر میکردن مثل فیلم های هندی میتونن با یه موز هشتصد نفرو نفله کنن! خلاصه که برآوردها بسیار دور از منطق بود، و گام اول یعنی شانگهای شش ماه طول کشید تا سقوط کنه. قدم بعدی شهر نانکینگ بود، شهری که ژاپن رو زمین گیر و مردم خودش رو به کام مرگ کشوند. مشابه جنایت هایی که ژاپنی ها با مردم نانکینگ داشتن رو میتونیم به جنایت های داعش در همین سال های اخیر نسبت بدیم، همونقدر بی رحمانه و وحشیانه! با یک جستجوی ساده شهر نانکینگ توی گوگل میتونید عکس های دلخراش اون جنایت ها رو مشاهده کنید. دلیل اینکه این نسل کشی بی رحمانه هم از پوشش خبرنگارها به دور موند برای این بود که زیر اخبار جنگ جهانی اول این اخبار گم شد، و کسی صدای زجه های مردم نانکینگ رو نشنید. یک پرده از اون جنایت ها همین بس که افسران ژاپنی با هم شرط می بستن هرکس آدم های بیشتری رو تو یک روز بکشه مثلا فلان چیز رو برنده میشه! و این کشت و کشتار در میدان نبرد اتفاق نمی افتاد، بلکه مردم غیرنظامی و اسیر رو به صف می کردن و افسرها و فرماندهان با شمشیر مردم رو سلاخی میکردن. فقط تصور اینکه تو صف ایستاده باشی تا کشته بشی میتونه تو رو نابود کنه، حضور در اون صحنه دیگه جای خود داره. از میزان جنایت ها و تجاوزهایی که در اون زمان اتفاق افتاد اسناد دقیقی در دست نیست، اما به ادعای خود چینی ها، بیش از سیصدهزار نفر در شهر نانکینگ سلاخی شدن. زن های زیادی مورد تجاوز وحشیانه ژاپنی ها قرار گرفتن و بعد به طرز دردناکی کشته شدن. اما دلیل این همه خشونت چیه؟ مگه مردم بی گناه و غیرنظامی نانکینگ چه گناهی مرتکب شده بودن که مستحق اون همه درد و عذاب بودن؟ برداشت های بعدی از کابوس آدمیت به جنایت های بشری دیگه ای خواهد پرداخت و در آخرین برداشت چرایی های این رفتار عجیب انسان ها نسبت به همنوعان خودشون از منظر روانشناسی و جامعه شناسی بررسی خواهد شد.روایت های بیشتر این جنایت رو آیریس چانگ توی کتاب The Rape of Nanking به تفصیل شرح داده و علی بندری عزیز هم توی پادکست خلاصه این کتاب روایت جذابی ارائه کرده، که پیشنهاد میکنم این پادکست رو حتما گوش کنید.مطالب مرتبط:مرا همانطور که بودم به یاد بیاوریدماجرای لوسی بلکمن، دختر انگلیسی که در توکیو گم شد