سه ساعت و ربع انتظار

با افتخار؛ویلبر تقدیم میکندپاهايم را در خودم جمع كردم و آب دهانم را قورت دادم.با خودم زمزمه كردم"شبى تاريك و طوفانى بود..." حقيقتا هيچوقت فكر نميكردم اين جمله برايم به حقيقت بپيوندد،هنوز هم شبيه رويا به نظر ميامد…اما صداى باران شديد و بادى كه پنجره هارا بهم ميكوبيد و چراغ هاى خاموش،فضا را واقعى تر از هميشه جلوه ميداد.حدود يك ساعت و نيم ميشد كه او رفته بود و هنوز برنگشته بود.حدود پنج دقيقه بعد از اينكه او از خانه خارج شد برق ها رفت و از آن موقع من حتى يك سانتيمتر هم جا به جا نشده بودم.انگار کل بدنم منجمد شده بود،دست هايم از ضعف ميلرزيدند و در حد مرگ گرسنه بودم،اين در حالى بود كه سايه ها هر لحظه ترسناك تر جلوه ميكردند. گوشى ام را آرام برداشتم و واتسپ را باز كردم.هنوز پيامم را نخوانده بود.هى ويلبر،كدوم گورى هستى؟بيا خونه ديگه.برق رفته.كمك.دو تيك خورده بود اما دريغ از يك رنگ آبى.پيام را نيم ساعت پيش زده بودم و منطقا بايد تاحالا ميديد…مخصوصا او كه انقدر آدم حساسى بود.هرگز تحمل نميكرد پيام نخوانده داشته باشد.اين باعث شد دلهره ى عجيبى قلبم را پر كند.انگشتهایم روی صفحه ی موبایل حرکت کرد.ویل؟هستی؟هیچ جوابی.هنوز بعد از ده دقیقه به صفحه خالی گوشی زل زده بودم.ویلبر؟ویلبر گُلد؟جواب بده.باتوئم مرتیکه دراز.در هنگام نوشتن پیام لبخندی آهسته زدم.از اینکه دراز صدایش کنم متنفر بود با این حال همیشه به شوخی ناعادلانه ی من میخندید.معمولا وقتی زیادی سر به سرش میگذاشتم سرش را تکان میداد و میرفت تا قهوه دم کند...چیزی که همیشه اورا آرام میکرد.بیست و چهار ساعته قهوه میخورد.معتادش بود.اما این اعتیاد دوست داشتنیش باعث میشد تا وقتی او را در آغوش میگیرم عطر گرم و انعطاف پذیر قهوه را با روحم احساس کنم؛عطری که از هرعطر برند معروف و گران قیمتی خوش رایحه تر بود.نتوانستم مقاومت کنم.داشتم از ترس قالب تهی میکردم و طوری دلم برای ویل تنگ شده بود انگار چندین ماه است ندیدمش.لبم را گزیدم و چشمهایم خیس شدند.ویل توروخدا جواب بده.التماس میکنم.به ساعت نگاه کردم.یک و ربع.سه ساعت از رفتنش گذشته بود.واقعا گرسنه بودم.تمام جرئتم را جمع کردم و از روی تخت بلند شدم و به طرف آشپزخانه رفتم.هنوز بوی قهوه ای که قبل از رفتن دم کرده بود توی هوا معلق بود.کورمال کورمال دستم را روی کابینت گذاشتم و چیزی حس کردم.یک برگه.برش داشتم و چشمهایم را باریک کردم تا بتوانم با نور کمی که ماه ساطع میکرد بخوانمش.هی گوگولیاحتمالا باید خیلی گرسنه باشی.خواب بودی و دلم نیومد بیدارت کنم برای شام.یدونه لازانیا برات گذاشتم،میتونی بخوریش.یادت نره گرمش کنی! با احترام،ویلبر گُلد.آه کشیدم.پس باید لازانیا را سرد میخوردم...یخچال را باز کردم و تلاش کردم لازانیا را پیدا کنم.سایه ای مکعبی از خوردنی ای که توی بشقاب بود را برداشتم و همانطور که تلاش میکردم چنگال را در آن فرو کنم غر زدم.تیکه ای یخ زده از آنرا گاز زدم و قیافه ام در هم رفت،اما چاره ای نبود...نمیخواستم از گرسنگی بمیرم.لرزان از سایه های متحرک دور و برم به سمت اتاق برگشتم که صدای کلید باعث شد گوش هایم تیز شوند.در باز شد.سر جایم یخ زدم.انگار نه انگار دو ثانیه پیش باد و باران قصد شکستن شیشه را داشتند،حالا همه چیز در سکوت آزار دهنده ای فرو رفته بود.نفسم در سینه حبس شده بود.صدای قدم ها هر لحظه نزدیکتر میشد.تا اینکه صدایی سکوت را شکست:"من بر..."جیغ کشیدم و لازانیا را با بشقابش روی زمین پرتاب کردم و مستقیما به طرف حال دویدم و یکطرفه توی بغل ویلبر جهیدم،در حالیکه هنوز یکسره جیغ میزدم.ویلبر بالاخره حرفش را ادامه داد:"بر...برگشتم؟"تقریبا داشتم گریه میکردم:"خیلی بدی...چرا جواب پیاممو نمیدادی؟..."_چون سایلنتش کرده بودم...نمیخواستم اونا صداشو بشنون.سرم را بالا بردم:"اونا؟"و متوجه خستگی در صورتش شدم،بعلاوه کبودی بزرگی که روی گونه اش بود.+چ...چیشد؟ویلبر دستش را روی سینه ام گذاشت و مرا عقب هل داد."خفت گیر ها.اما خب...بالاخره منو گرفتن.عالی.اصلا کارشون حرف نداره.میتونن بهشون مدال طلای بیشعوری بدن."نتوانستم جلوی خودم را بگیرم.ترس از تاریکی مزخرف...همیشه در بدترین مواقع مرا ضایع میکرد.روی زمین نشستم و با صدایی بغض آلود گفتم:"داشتم از ترس میمردم!نمیشد حداقل بعدش گوشیتو چک کنی؟"ویلبر آه کشید و سری تکان داد و گوشی اش را از جیبش بیرون آورد.نور موبایل روی صورتش افتاد و بعد از چند ثانيه خواندن پيام هايم به من نگاه كرد"ترسيده بودى؟"+نه!ولى ترسناك بود.ويلبر آرام به سمتم آمد"متاسفم…ولى ديگه نيازى نيست بترسى.من باتوئم…"دستهايش با ملايمت دورم حلقه شد.بوى قهوه.دستهايم را دورش حلقه كردم"توئم نيازى نيست بترسى،ديگه هيچوقت نميذارم دست خفت گير ها بهت برسه."زمزمه كرد:"ميدونم."لامپ بالاى سرمان روشن شد.پ.ن:خودمم نميدونم اين چيه كه نوشتم…بم گير ندين.