قربانی سرنوشت (قسمت اول)

پدرم همیشه می‌گفت:مت خوب به یاد داشته باش که حقیقت مثل خورشید پشت ابر می‌ماند، فقط افرادی قادر به انکار آن هستند که از وجود آن آگاه نباشند. اما اگر به وجود آن آگاه باشی و بخواهی آن را انکار بکنی مثل آن است که به خودت دروغ بگویی؛ پس مطمئن باش که سرنوشت تو را با حقیقتی که انکار کرده‌ای مواجه خواهد کرد، این شیوه انتقام گرفتن فقط از سرنوشت برمی‌آید.من هم از حقیقت خود به دور بودم و به هیچ عنوان قصد انکار آن را نداشتم بلکه واقعا از وجود حقیقت باخبر نبودم. اصلا نمی‌دانستم که چنین اتفاقاتی به وقوع پیوسته است. پس با این حال انتقام سرنوشت از من چه دلیلی می‌توانست داشته باشد؟ آیا من درس عبرت واقع شدم؟ آیا قوانین سرنوشت تغییر کرده بود؟ من هیچ چیزی راجع به حقیقت نمی‌دانستم ولی قربانی انتقام سرنوشت شدم. یعنی امکان دارد که همه این‌ها یک رویا باشد؟ یعنی امکان دارد که این‌ها کابوسی باشند که خیلی زود از آنها بیدار می‌شوم؟بدبختانه شرایط گاهی آنطور که می‌خواهیم پیش نمی‌رود. من محکوم به درد کشیدن هستم، محکوم به جرمی که از وجود آن باخبر نبوده‌ام. حالا می‌فهمم که آن کابوس‌های شبانه و آن تصاویری که در مقابل چشمانم می‌دیدم از کجا می‌آیند. آن شب شوم همه چیز را برای من فاش کرد. ای کاش هیچ‌وقت پایم را به داخل آن خانه لعنتی نمی‌گذاشتم. ای کاش می‌توانستم به مانند کودکی، هر وقت که کابوسی می‌دیدم، چشمان را باز بکنم و خود را در اتاقم پیدا بکنم ولی دریغ که هر چه قدر چشمانم را باز می‌کنم، از کابوس بیدار نمی‌شوم.یا شاید هم این کابوس تمامی ندارد.شب بود و در ماشین نشسته بودم. باران وحشیانه بر شیشه‌های ماشین می‌بارید و برف پاک‌کن ماشین مدام به چپ و راست حرکت می‌کرد. مه غلیظی اطراف ماشین را احاطه کرده بود، گویی ارواح دور و برم را احاطه کرده باشند.دوربین فیلمبرداری را از روی صندلی برداشتم و دوباره آن را روشن کردم، دوباره صداهای دلخراش فریاد زنی به گوش رسید که از شدت ترس و وحشت، ملتمسانه تقاضای کمک می‌کرد. صورتش غرق در خون بود و هر بار به سختی، تن خونین و مالینش را از روی زمین بلند می‌کرد و به عقب می‌کشید.صدای ناله های او در میان غرش ابرها گم می‌شد.اما در سویی دیگر مردی را می‌دیدی که بارانی سیاهی پوشیده بود و صورت خود را پشت نقابی سیاه مخفی کرده بود. خنده‌ای وحشیانه سر می‌داد و پتک خود را بر روی زمین می‌کوبید. صدای گوشخراش آن وحشت زن را دو چندان می‌کرد. او مرد نبود بلکه شیطانی بود که از جهنم فرار کرده باشد. از پاهای زن گرفت و او را به سمت خودش کشاند پتک آهنین خود را بلند کرد، در این هنگام رعد و برقی زد و به راستی که هیبت شیطان به یکباره مجسم شد. پتک را با بی‌رحمی فرود آورد و لحظاتی بعد صدای شکسته شدن جمجمه ای شنیده شد. ناله‌ها کم کم فروکش کرد و خون سرخی روی زمین جاری شد.اما قاتل به همان ضربه اکتفا نکرد و بار دیگر پتکش را بالا ‌برد، این بار وحشیانه‌تر از قبل بر سر زن فرود آورد و مغزش را متلاشی کرد. حال سکوت بی‌رحمانه و دلهره‌آوری شنیده می‌شود که سرپوشی قرار می‌دهد بر آنچه شیطان انجام داده است.هربار که فیلم را می‌دیدم، سوالی به سوالاتی که در ذهنم شکل گرفته بود اضافه می‌شد. اما همه این سوال‌ها نهایتا به این ختم می‌شد که این شیطان کیست؟ نمی‌توانستم بفهمم که چه اتفاقی برایش افتاده که حاضر است چنین کاری بکند؟کنجکاوی توام با خشم من را وادار می‌کرد که هر طور شده این قاتل را پیدا کنم. خشم برای یافتن این جواب که چه برسر این 7 جوان آمده بود. این زن اولین نفری نبود که زجر کشیدنش را می‌دیدم و این اولین فیلمی نبود که آن را دیده‌ بودم. پیشتر مَردها و زنهای بیشماری را دیده‌ بودم که درمقابل دوربین جان داده بودند.سرم را بلند کردم و صورت خود را در آیینه برانداز کردم. موهایم را از مقابل چشمانم کنار زدم تا چشم‌های تاریک خود را ببینم که هیچ تناسبی با صورت رنگ‌پریده‌ام نداشت. پلک‌هایم می‌لرزید و اشک در چشمانم حلقه بسته بود.دست بردم و آرام خون خشک شدۀ روی دوربین را لمس کردم. دندان‌هایم را بر هم فشردم و مشت‌هایم را گره کردم. به خود گفتم: یا جوابش را می‌یابی یا شاهد مرگ شخص دیگری خواهی بود و در این زجرکشیدن‌ها شریک می‌شوی، شاید هم خودت نفر بعدی باشی.اما نمی‌دانستم چرا این ماجرا برایم اهمیت دارد، قتل های زیادی در این شهر رخ می‌داد این هم یکی بود به مانند دیگر قتل‌ها. اصلا لزومی نداشت که پیگیر آن باشم. سرنوشت من را ناخواسته به سمت تله می‌کشید. با خود فکر کردم که چرا این دوربین در ماشین من گذاشته شده است؟ مطمئنا به من مربوط می‌شود، حتما سرنخی در ویدیو پیدا می‌شود که بتواند من را به این قاتل برساند.فقط برایم سوال بود که چرا قاتل برای پنهان کردن هویت اصلی‌اش اینقدر تلاش کرده درحالی که این ویدیوها را فقط برای من فرستاده بود؟ اما چرا برای من؟ شاید هم اشتباهی آنها را اینجا گذاشته بود، ولی چه کسی اشتباها فیلم جنایاتش را برای دیگری به جا می‌گذارد؟ترسی تمام وجودم را فرا گرفت، اگر این فیلم‌ها به دست پلیس می‌افتاد، حتما آنها گمان می‌کردند که این جنایت‌ها از من سر زده یا با قاتل همدست بوده‌ام؛ در نتیجه برای معرفی قاتلی که نمی‌شناختم توبیخ می‌شدم.قطعاً این ماجرا به من نیز مربوط می‌شد چون مرا از افشای رازی ترسانده بود. ماجرایی که منجر به تصادفی هولناک و کما رفتنم شده بود. دقیقا بعد بیرون آمدن از کما بود که کابوس‌ها آغاز شدند. من کاملاًفراموشی گرفته بودم. اما آن کابوس‌های لعنتی من را نسبت به همه بی‌اعتماد کرده بود.به حدی که من بعد از آن کابوس‌ها جرئت نداشتم که شغلی برای خود اختیار بکنم به همین خاطر از شدت ترس گوشه‌گیر شده بودم.این راز من را از دیگران جدا و رابطه‌ام را با خانواده‌ام خراب کرده بود، ماه‌ها بود که آب خوش از گلویم پایین نرفته بود. دائما در توهم به سر می‌بردم و بین کابوس‌ و واقعیت گیر افتاده بودم.مطمئنا آن قاتل هم بیکار نمی‌نشست و تمام وقت من را می‌پایید. ترس از جانم از یک طرف و ترس از اینکه آن قاتل از طریق من به سراغ خانواده‌ام برود هم از طرف دیگر من را تحت فشار قرار داده بودند. در آخر مجبور شدم برای آنکه خطر از خانواده‌ام دور بشود از آنها فاصله بگیرم.با عصبانیت رویم را برگرداندم و از خلال شیشه بخار گرفته ماشین نیم‌نگاهی به محوطه عمارت بزرگ انداختم که در سیاهی قیرمانند شب در مقابلم قد علم کرده بود.چشم‌هایم را روی هم گذاشتم و به سختی محوطه را با آنچه که در فیلم دیده‌بودم تطبیق دادم.شاید به سختی تشخیص داده می‌شد اما برایم جای شک باقی نمانده بود که همان عمارت است. مگر چند شهر ممنوعه به اسم رازول وجود داشت که ماجرای قتل را پوشش می‌داد. جایی که بعد از شنیدن خبر قتل‌ها هیچ بنی بشری به جز مامورهای پلیس اجازۀ ورود به اینجا را نداشتند.در سه‌سال گذشته مردم ابدا به این شهر نزدیک نشده بودند و مامورها ه منتوانسته بودند با یافتن مدرکی قانع‌کننده این پرونده را ببندند. این‌ها تنها چیزی بود که من پیش از تصادف و به کما رفتنم می‌دانستم. اما مردم می‌گفتند که پای یک قاتل سادیسیمی در میان است و این قاتل از کشتن هیچکس دریغ نمی‌کند. این قاتل هر کسی که بود خیلی کار خود را تمیز انجام می‌داد، هیچ ردی از خودش به جای نمی‌گذاشت. علاف کردن این همه پلیس به مدت سه سال کار هر کسی نیست. با این حال من با پشت سر گذاشتن جاده‌های طولانی و مخفی به آن عمارت رسیده بودم.با صدایی لرزان تکرار می‌کردم:"یا الان یا هیچوقت"سپس به دنبال کاغذ و مداد ماشین را جست وجو کردم تا نامه‌ای بنویسم و خود را کمی ‌آرام کنم. دستانم می‌لرزید و نمی‌توانستم مداد را در دستم نگاه دارم. با دست چپ محکم دست راستم را گرفتم و شروع به نوشتن کردم.(این نامه را برای خودم در تاریخ دوازده آپریل 2010 می‌نویسم تا از ترس خودم بکاهم.هنوز نتوانسته‌ام تصمیم درستی بگیرم و بدانم دقیقا قرار است چکار بکنم اما می‌دانم که اگر جلوی این شیطان ایستادگی نکنم، به خواست او عمل کرده‌ام و اجازه داده‌ام که به کشتارهایش ادامه بدهد. باید اعتراف بکنم که در طول عمرم هیچوقت کار مفیدی انجام نداده‌ام پس برای یکبار هم که شده می‌خواهم به این روند پایان بدهم. اگر قرار است کسی در این ماجرا فداکاری کند بهتر است آن من باشم.)بعد از نوشتن نامه، آن را لای کتابی که در ماشین باقی مانده بود گذاشتم و درون جیب صندلی فرو کردم.دیشب اولین شبی بود که توانسته بودم بعد از سه سال مکان قتلها را واضح ببینم و بفهمم که آنجاست. شاید فراموشی مطلق گرفته بودم اما محال بود که این مکان از یادم فراموش بشود. مردم می‌گفتند که این شهر ممنوعه است اما اطلاع دقیقی از مکان این قتل‌ها نداشتند.دستم را مشت کردم و نفس عمیقی کشیدم. به نور سوسوزن ماشین زل زدم که مه را شکافته و نیمی از محوطۀ مقابل را به نمایش گذاشته بود.زمزمه‌ای را می‌شنیدم که در تاریکی شب طنین انداز شده بود، زمزمه‌ای ملایم حزن‌آلود که در حال خواندن شعری بود که آهنگ آن برایم کاملا آشنا بود ولی نمی‌دانستم آن را کجا شنیده بودم.(نگران چه هستی وقتی که همه چیز دست به دست داده تا تو را شکست دهدکافیست آغوشت را باز کنی تا تمامی آن به یکباره به تو هجوم بیاورد، بلکه هر چه زودتر به آرامش برسی)از خلال کابوس هایم می‌توانستم این شعر را تشخیص بدهم که هر لحظه برایم تکرار می‌شد.عرق سردی بر پیشانی‌ام نشست و ترسی بدتر از چند لحظه قبل بر دلم سایه افکند، ترسی به مانند لحظاتی که در کودکی در تنهایی و تاریکی می‌نشستم و وجود چیزی مرموز را اطراف خود احساس می‌کردم.مردد مانده‌بودم که بروم یا اینکه راه خود را کج کنم و بازگردم. نباید به ترس اجازه می‌دادم که بر من غلبه کند، باید آن را کاملا از خودم دور می‌کردم درغیر اینصورت پشیمانی تنها چیزی بود که برایم باقی می‌ماند.دستی به گردنم کشیدم و سپس برای یافتن چیزی ماشین را از زیر نظر گذراندم. چراغ‌قوه را از میان وسایل بیرون آوردم. بعد از مکثی کوتاه چاقوی زهرآگین خود را هم برداشتم، می‌دانستم که حتما خطری من را تهدید خواهد کرد.دستان لرزانم را به طرف دستگیره ماشین بردم و آن را باز کردم. قطرات باران به سمتم هجوم می‌آوردند و صورت و دستان عریانم را مورد حمله قرار می‌دادند. در آنی تمام بدنم خیس شد و آب از موهای بلندم روی صورتم می‌چکید. ژاکتم را پوشیدم و زیپ آن را تا خرخره بالا کشیدم. دوباره دلهره‌ای به قلبم چنگ می‌زد، با خود کلنجار می‌رفتم و دائما از خودم می‌پرسیدم که آیا بهتر نیست خود را از این قضیه بیرون بکشم؟جنبه ای از وجودم مرا وا می‌داشت که از این ماجرا بیرون بروم و خود را به هیچ عنوان در آن دخالت ندهم اما جنبه دیگر وجودم هم به من می‌گفت که اگر برگردی باید تمام عمرت را با عذاب وجدان سپری کنی و در مقابل تمام کسانی که کشته می‌شوند مسئول هستی.بعد از کلی تردید تصمیم خود را گرفتم و درب ماشین را بستم و به طرف عمارت سرازیر شدم. قطرات باران شانه‌ام را لمس می‌کردند و به آرامی از روی ژاکت پایین می‌سریدند. غرق در افکار خود بودم که در تاریکی محوطه پایم در چاله‌ای پر از آب فرو رفت و آب سرد به داخل کفشم نفوذ کرد، سردی آن تمام بدنم را به لرزه در آورد. به خود گفتم:"لعنت، فقط همین رو کم داشتیم"حس ترسی توام با شجاعت در من موج می‌زد، تناقضی که معمولا به آن دچار هستم و در وجودم ریشه افکنده است. لرزش شدیدی تمام بدنم را فرا گرفته بود، با خود گفتم:"چیزی نیست به خاطر بارونه"درمقابل محوطه بزرگ عمارت ایستادم. دور تا دور عمارت فنس‌های فلزی‌ای کشیده شده بود که محوطه را از مابقی خیابان جدا می‌کرد. به سختی قدمی به جلو برداشتم و در تلاش بودم تا در این باد و طوفان راهی برای ورود به داخل پیدا کنم. پاهایم سست شده بود و سرمای گزنده‌ای به درون لباسهایم نفوذ می‌کرد.تابلوی رنگ و رو رفته(ورود) و (خطر) را از نظر گذراندم. کمی جلوتر به سوراخ بزرگی در حصار فنس‌ها برخوردم انگار کسی از عمد این سوراخ را در حصار فنس‌ها ایجاد کرده است. خوشبختانه سوراخ به حدی بود که به من اجازه بدهد وارد محوطه بشوم. با احتیاط و پیش از آنکه فنس‌های تیز و برنده لباسها و پوست دست و صورتم را زخمی کند به داخل خزیدم.بعد از آنکه حصار را پشت سر گذاشتم، با دروازه‌ای بلند و بزرگ مواجه شدم که تابلویی بزرگ و کهنه بالای آن نصب شده بود. بر روی تابلو که فقط روی یک زنجیر بند بود، با خطی عجیب و درهم نوشته شده بود:"خوش آمدید، اینجا عمارت مارل است."این اسم من را به یاد کابوسی انداخت که همان شب اول در بیمارستان دیدم؛ کابوسی که که ترس را دوباره به وجودم تزریق کرد. فقط نمی‌دانستم آیا همین عمارت را هم در آن کابوس دیدم یا نه ولی یقین داشتم که این نام را در همان کابوس شنیده بودم. در کابوس‌هایم صدایی را از پشت سرم می‌شنیدم:"بایست مگر با تو نیستم"و من بدون اینکه توجهی به او بکنم به مسیرم ادامه می‌دادم. نمی‌خواستم با او صحبت بکنم گویی که او را نمی‌‌شناسم، به یک باره گفت: مگر کری من مارل هستم اینبار ایستادم اما همینکه خواستم صورتم را به سمت او برگردانم، ناگهان ضربه‌ای سنگین بر سرم فرود آمد و از کابوس خود بیرون آمدم. این کابوس هر چه بود، معنایی داشت که من از آن بی‌خبر بودم.روی پنجه پاهایم بلند شدم و اطراف را از نظر گذراندم. عمارت دو طبقه بزرگی را در مقابلم می‌دیدم که در میان توده‌ای از مه غلیظ محاصره شده بود و دروغین جلوه می‌کرد.گل های رونده سرتاسر این عمارت زهوار در رفته را در برگرفته بودند و پنجره‌های عمارت همگی شکسته‌ بودند. بالکن ها فروریخته‌ بودند و تکه فلزهایی از آن آویزان مانده بود. سقف گنبدی شکل آن پوسیده بود و بخشی از آن فرو ریخته بود و به راحتی باران به داخل آن راه می‌یافت.ترک‌هایی را در جای جای آن مشاهده می‌شد دید که به مانند هیولایی دهان باز کرده‌بودند. برایم تعجب برانگیز بود که این امارت چگونه توانسته بود سالیان طولانی سرپا بماند. اما مقابل این عمارت در میان حصار چوبی زهوار در رفته‌ای، باغچه‌ای بزرگ وجود داشت که در طول سالیان دراز و عدم رسیدگی، علف های هرز جای جای آن را به تصرف خود در آورده بودند و با هر بار وزش باد از سویی به سوی دیگر خم می‌شدند ولی با این حال درختانی در گوشه و کنار این باغچه به چشم می‌خوردند.تمامی این صفات روی هم رفته منظره‌ای خوفناک به این عمارت بخشیده بودند و آن را از منظر هر بیننده‌ای غیرقابل سکونت و شیطانی جلوه می‌دادند. باور آن برایم سخت بود که روزی این عمارت پذیرای افرادی بوده باشد که با خوشی در آن زندگی می‌کرده‌اند اما اکنون حیات از آن رخت بربسته و منزلگاه حیوانات شده باشد.آب گلویم را قورت دادم و درحالی که موهای خیسم را از مقابل چشمانم کنار می‌زدم، جلو رفتم تا آنکه در ورودی را یافتم.گرمایی از داخل به صورتم برخورد کرد و به یکباره تنم را بلرزه در آورد، این بدان معنا بود که کسی در آنجا زندگی می‌کند و این حسابی من را می‌ترساند.نفس عمیقی می‌کشم و داخل عمارت می‌شوم.منتظر قسمت دوم باشید ......