ذبح ابراهیم

تعمیرگاه هنوز تاکسی ابراهیم را تحویل نداده بود و مجبور شده بود امروز را هم مثل دیروز در خانه بماند.اما مرضیه که قرار بود برای اندازه گرفتن لباس عروس یکی از مشتری هایش برود غذا را آماده کرده بود و به ابراهیم سفارش کرده بود سر ظهر ناهار باربد و رضا را بدهد.ساعت از دو بعد از ظهر هم گذشته بود و هنوز بچه‌ها توی اتاقشان نشسته بودند و آخرین باری که ابراهیم صدایشان کرده بود گفته بودند فردا امتحان میان ترم دانشگاه را دارند و درس خواندنشان تمام نشده و برای خوردن ناهار دیرتر می آیند.باربد چند باری را با گونه های سرخ شده از اتاق بیرون آمده بود و تلفن خانه را برداشته و شمارهای گرفته و رو به اتاق ایستاده بودو جوری که رضا صدایش را بشنود گفته بود:(( بازم جواب نداد)) و دوباره به اتاق برگشته بود.اما ابراهیم اینبار بعد از آنکه باربد به اتاقش برگشت پشت در اتاق رفت و گوشش را به در چسباند.هیچ صدایی نمیشنید.بدونآنکه در اتاق را بزند وارد شد.باربد را دید که روی میز تحریرش نشسته بود و سرش را در بین دستهایش گرفته و رضا هم دور تا دور اتاق راه میرفت و با گوشیاش شمارهای میگرفت و آن را روی گوشش میچسباند و بعد از چند ثانیه قطع میکرد.((معلوم هست اینجا چه خبره؟))بچه‌ها که انگار برقی با ولتاژ بالا بهشان وصل شده باشد یکهو پریدند و بعد بلافاصله سر جایشان خشک شدند و نگاهشان به ابراهیم خیره ماند.((میگم اینجا چه خبره؟چرا بر و بر منو نگا میکنین؟))باربد تکیهاش را به میز تحریرش داد و گفت:((آقا رضا گل کاشته...چشم عمو حمید روشن باشه))رضا با چشمهایی که قرمز شده بودند به باربد نگاه کرد و گفت:((ببند دهنتو))تلفن خانه زنگ خورد و باربد دوید به سمت پذیرایی و از اتاق بیرون رفت و ابراهیم رو به رضا گفت:((عمو بگو ببینم چی شده؟)) اما رضا که انگار پاهایش دیگر توان ایستادن را نداشتند دستش را به لبه تخت گرفت و روی آن نشست و گفت:((هیچی عمو یکی از درسای این ترممو افتادم))ابراهیم که خیالش راحت شده بود نفس عمیقی کشید و با لبخندی که زد چال روی لپ چپش عمیق تر شد و گفت:(( فدای سرت عمو منو ترسوندین با این کاراتون))باربد با تلفنی که در دستش بود پشت سر پدرش ایستاد و سرش را کج کرد رو به رضا گفت:((معلوم نیست چه بلایی سرش اومده و گیر کی افتاده که با شماره خودش خونه ما رو میگیره ولی هیچ حرفی نمیزنه))رضا دوباره از جایش بلند شد و گوشی موبایلاش را روی تشک کوبید و گفت:((مگه نمیگم ببند دهنتو؟))ابراهیم چشمهایش را گرد کرد و ابرو راستش را رو به بالا داد و بازوی باربد را گرفت و او را از پشت سرش بیرون کشید و گفت:((به من بگو چی شده؟))((رضا مهسا رو فراری داده))رضا کیفش را از روی تخت برداشت و کتاب و دفترهایش را تویآن ریخت و رو به روی ابراهیم ایستاد و گفت:((عمو من میرم خدافظ)) اما ابراهیم بدون آنکه از جلوی رضا کنار برود گفت:((تومهسا دختر خاله باربد رو از خونش فراری دادی؟))((نه عمو اصلا قرار نبود اینجوری بشه فقط با هم قرار گذاشتیم مهسا چند روزی قهر کنه بره خونه عمش تا شاید باباش راضی شه به ازدواجمون))ابراهیم دستش را به دیوار گرفت و روی چهارپایه چوبی کنار در نشست و گفت:((یعنی الان خونه عمشه؟))باربد چشم غرهای به رضا رفت و بعد به ابراهیم نگاه کرد و گفت:((نخیر عمش زنگ زده به آقا جواد گفته که مهسا اونجاست و اونماز خونه عمشم رفته و معلوم نیست الان کجاست...دو روزه که هیچ شمارهای رو هم جواب نمیده))((عمو تقصیر من چیه؟من نمیدونستم که از خونه عمشم میره...ما فقط قرارمون این بود بره اونجا تا باباش یکم بترسه))ابراهیم دندانهایش را روی هم فشار داد و از جایش بلند شد و رو به رضا گفت:((فقط بترسه؟تو الف بچه چیکارهای که خواستی جوادو بترسونی؟وای رضا اون مرد قلبش مشکل داره به خدا قسم که سکته میکنه))باربد تلفن در دستش را رو به پدرش گرفت و گفت:((از صبح هی بهش میگم به عمو حمید زنگ بزنه همه چیرو بگه که اون بره با آقا جواد حرف بزنه تا زودتر یه کاری کنن))((آره این فکر خوبیه الان من زنگ میزنم میگم بیاد اینجا))رضا تلفن را از دست باربد کشید و گفت:((خودم میرم با باباش حرف میزنم لازم نیست بابای من چیزی بدونه))((ااا میری حرف میزنی؟تو اگه حرف زدن بلد بودی که دختر خاله خر منو فراری نمیدادی))رضا تلفن را کوبید روی قفسه سینه باربد و گفت:((بهت میگم خفه شو نذار همینجا لهت کنم))باربد شانه رضا را گرفت و به بیرون از اتاق هلش داد و گفت:((گم شو از خونه ما بیرون))رضا پرت شد روی قالیچه قرمز رنگ درون سالن و ابراهیم دوید به سمتش و او را از روی زمین بلند کرد و به باربد نگاه کرد و داد کشید و گفت:((برو تو اتاقت درم ببند...کسی هم از این خونه بیرون نمیره)) و بعد دست رضا را گرفت و برد سمت میز ناهارخوری داخل پذیرایی و گفت:((عمو من و بابات دوستای چندین و چند سالهایم قلقش دستمه میدونم چه جوری باید باهاش حرف بزنم تو نگران هیچی نباش))اما صدای باربد که هنوز در سالن ایستاده بود بلند شد که تلفن را روی گوشش گرفته بود و گفت:((الو عمو حمید سلام یه لحظه گوشی بابام میخواست باهاتون حرف بزنه))رضا به سمت باربد دوید گوشی را از دستش بیرون کشید و آن را پرت کرد گوشه دیوار و گفت:((به تو چه ربطی داره که همش دخالت میکنی؟)) باربد به تلفنی که پرت شده بود گوشه دیوار و به جای چنگی که روی دستش افتاده بود نگاه کرد و گردن رضا را گرفت و پرتش کرد به سمت در اتاق و گفت:((میمونی تا بابات بیاد))رنگ سفید چهارچوب در اتاق باربد حالا از بین خون قرمز رنگ رضا به سختی دیده میشد.ابراهیم دوید به سمت رضا و بالای سرش ایستاد چند بار صدایش کرد و وقتی دید جوابی نمیدهد بغلش کرد و سعی کرد بلندش کند اما پایش روی خونهایی که روی سرامیکهای سفید شره میکرد سر میخورد و خودش با رضا به زمین میافتاد.پیراهن سرمه ابراهیم از خونهای رضا سیاه رنگ شده بود و از صورت و گردنش قطرههای عرق میریخت.با صدایی که از بین نفسهای بلندش به سختی در میآمد فریاد کشید:((آخه چه غلطی کردی باربد؟زنگ بزن اورژانس بیاد))باربد که ایستاده بود و به رضا و پدرش خیره شده بود و دستهایش میلرزید با شنیدن فریاد ابراهیم شروع کرد به دنبال تلفن گشتن و بعد از چند باری که به میز و صندلیها کوبیده شد نگاهش افتاد به گوشه دیوار و یاد حمید افتاد که هنوز پشت خط مانده بود.هر دو دستش را بین موهایش برد و روی زمین نشست و اشکهایش تمامصورتش را پر کرد.باربد قیافه پدرش را هنوز هم مثل آن روزی در ذهن داشت که مدام او و رضا را صدا میزد برای خوردن ناهار.مردی با موهای لخت مشکی و هیکلی چاق که همیشه شکم برآمدهاش دلیل غر زدنهای مادرش بود اما حالا رو به رویش پشت میز محاکمه دادگاه مردی را میدید با تارهای موی سفید که سیاهها در بینشان گم شدهاند و هیکلی که انگار فقط به زور استخوانهایش سراپا مانده است.حتی همه این 10 ماه هم نمیتوانست او را به چنین مردی تبدیل کند.((آقای رضوی شما به عنوان شاهد صحنه قتل اونروز توی خونه حضور داشتید درسته؟))((بله))((لطفا بفرمایید پسر شما بود که مقتول رو هل داد؟))((خیر آقای قاضی))حمید دستش را به صندلی جلوییاش گرفت و به زور از جایش بلند شد و با چشمهایی پر شده از اشک و موهای ژولیده گفت:((ابراهیم تو رو به امام حسین راستشو بگو...من که خودم از پشت تلفن شنیدم همه چیو)) و بعد دوباره سر جایش نشست و خم شد ودستهایش را مشت کرد و کوبید توی سرش.ابراهیم بدون آنکه نگاهی به حمید بکند سرش را چرخاند و به باربد نگاه کرد.به گونههایی که دیگر برجسته نبود.به استخوانهای فکش که بیرون زده و به چشمهایی که دیگر برق نمیزندسرش را پایین انداخت و با تکه چوب ور آمده کنار میز بازی کرد و گفت:((رضا جوراب پاش بود اومد بره توی اتاق کیفش رو برداره که پاش لیز خورد رو سرامیک سرش خورد به چارچوب در)) و بعد لرزشهای عصبیاش شروع شد و آنقدر پشت میز محاکمه لرزید تا به زمین افتاد و سربازی او را بلند کرد و روی صندلی ردیف اول نشاند.ابراهیم به خودش که آمد شنید که قاضی پایان جلسه را اعلام میکند و میگوید:((ماه آینده جلسه بعدی برگزار میشه و تابررسیهای لازم والدین در دسترس باشن)).ابراهیم از جایش بلند میشود و میرود.حمید در راهروی دادگاه پشت سر ابراهیم میدود و بازویش را میگیرد و میگوید:((تو رو به نون و نمکی که با هم خوردیم چشمتو روی خون ریخته شده رضا نبند)) ابراهیم بازویش را از دست حمید بیرون میکشد و بدون آنکه نگاهش کند از دادگاه بیرون میرود و گوشیش را برمیدارد و به مرضیه زنگ میزند و میگوید:((دادگاه باربد تموم شد...من حالم خوب نیست میخوام برم سر خاک رضا شب میام خونه))((چی شد؟حرفی که نزدی؟همونایی که قرار گذاشتیمو گفتی؟))ابراهیم گوشی را قطع میکند و آن را توی جیبش فرو میکند و دستش را میگیرد جلوی اولین تاکسی و داخلاش مینشیند.سرش را تکیه میدهد به شیشه و دستهایش را رو به روی خودش میگیرد و به آنها نگاه میکند.مثل تمام این مدت که هر روز کارش همین بود.دستها را جلوی بینیاش میآورد و آنها را بو میکند و بعد میکشدشان روی پیراهن مشکی رنگاش.پیراهنی به رنگ سیاهی شب،درست به رنگ دیشب که مرضیه،جان باربد را قسم خورده بود و به ابراهیم گفته بود که اگر شهادت بدهد و باعث اعدام پسرش بشود بچه توی شکمش را سقط میکند و بعد هم درخواست طلاق میدهد و میرود.ابراهیم بخاطر آن همه قرصهای آرام بخشی که از شب قبل تا به الان خورده بود در تاکسی خوابش برد و چشمهایش را وقتی باز کرد که راننده رو به عقب برگشته بود و شانههای او را تکان میداد و میگفت:((آقا میشنوی صدامو؟رسیدیم))کرایهاش را حساب کرد و از ماشین پیاده شد و بقیه روز را دربهشت زهرا ماند و آخر شب که مطمئن بود مرضیه خواب است به سمت خانهاش رفت.حمید به دیوار خانه ابراهیم تکیه داده و در کوچه منتظر آمدنش بود.ابراهیم تا حمید را دید به راننده تاکسی گفت که بایستد.وسط کوچه از ماشین پیاده شد و دستهایش را توی جیبش فرو برد و به سمت حمید رفت.همان دستهایی که جلوی مرضیه گرفته بود و گفته بود:((به والله قسم دستام بوی خون رضا رو میدن،از همون روز که بغلش کردم دیگه این بو ازم جدا نشده)).به حمید میرسد سرش را پایین میاندازد و سلام میکند اما انگار که حمید هیچ چیزی نشنیده باشد جوابی نمیدهد و فقط میگوید:((من 60 میلیونم رو که واسه خریدن تاکسیت ازم قرض کرده بودی تا ماه دیگه میخوام))ابراهیم حالا سرش را بالا میآورد و خیره میشود به چشمهای حمید و میگوید:((تو که گفته بودی هر وقت داشتم بدم))((آره ولی نگفته بودم پسرت بچه منو بکشه که گفته بودم؟نگفته بودم بعدش توام باهاش هم دست بشی و بیای هربار توی دادگاهتو روی من شهادت دروغ بدی گفته بودم؟))ابراهیم مینشیند روی زمین و با دو دستش ساق پاهای حمید را میگیرد و میگوید:((تو به من بگو چیکار کنم حمید؟برم خودم شهادت بدم که پسرمو دار بزنن؟تو بودی این کارو میکردی؟تو رو به هرچی قبول داری بچمو ازم نگیر))حمید پاهایش را از بین دستهای ابراهیم بیرون میکشد و عقب میرود و میگوید:((فریبا از صبح تا شب میشینه توی اتاق رضا و با در و دیوار اتاقش حرف میزنه و قربون صدقه وسیلههاش میره و گریه میکنه...پسرت که زد رضامو کشت توام پشتش وایسادی و شهادت دروغ دادی حالا میگی بچتو ازت نگیرم؟))زانوهای ابراهیم هنوز روی آسفالت خیابان است و جلوی پای حمید خم شده و سرش را پایین انداخته و دستش را جلوی صورتش گرفته و گریه میکند که حمید میگوید:((فکراتو تا ماهدیگه بکن...یا توی دادگاه همه چیو تعریف میکنی یا چکت رو میزارم اجرا...دیگه نمیخوام پول من قاطی پول حروم تو باشه))ابراهیم از جایش بلند میشود و تا میآید حرفی بزند حمید جلو میآید و آنقدر به او نزدیک میشود که هوای نفسهایش میخورد توی صورت ابراهیم و میگوید:((من از خون بچم نمیگذرم...حتی اگه باربد آزادم بشه خودم یه بلایی سرشمیارم)) و بعد میرود و در تاریکی کوچه خانه ابراهیم محو میشود.حالا ابراهیم امروز بعد از تمام زنگهایی که در دو روز گذشته به بنگاهیهای محل برای فروش خانه زده است به بهانه سرما خوردگی در خانه مانده و منتظر است که مرضیه برای سونوگرافی از خانه بیرون برود تا به یکی از مشتریها زنگ بزند که بیاید و خانه را ببیند.مرضیه دم در ایستاده و دکمههای مانتو اش را میبندد و به ابراهیممیگوید: ((بعد دکتر میرم سر خاک رضا...واسش کاچی که دوست داشت درست کردم میرم اونجا بدم به مردم))ابراهیم روی مبل نشسته و به تلویزیون خاموش رو به رویش خیره شده و بدون آنکه جوابی بدهد فقط سرش را تکان میدهد و بعدمرضیه میگوید:((این مدت هربار که رفتم سر خاکش قسمش دادمبه خواب باباش بیاد و بهش بگه از باربد من بگذره)) و بعد اشکهایش را با گوشه روسریاش پاک میکند و در را پشت سرش میبندد و میرود.آن روز که مریضیه از خانه بیرون میرفت صدای خوردن قطرههای ریز و درشت باران پاییز به شیشه،درون خانه پیچیده بود و حالا ابراهیم در خیابان یخ زده و پوشیده از برف آزادی آخرین مسافرش را پیاده میکند و تصمیم میگیرد برای خوردن ناهار به خانه برود که گوشیاش زنگ میخورد و آقایی از پشت خط میگوید:((چک آقای سعیدی به حساب گذاشته شده ولی شما موجودی ندارین لطفا تشریف بیارین بانک ایشون هم اینجا هستن))ابراهیم دور میزند و به سمت بانک میرود.از آن سر خیابان حمید را میبیند که جلوی در بانک ایستاده.ماشیناش را در گوشهای از خیابان پارک میکند و به سمتش میرود و میگوید:((حمید خونم رو فروختم فقط مشتری پولو هنوز نداده تا چند روز دیگه میگیرم پولت رو میدم))حمید حتی بر نمیگردد ابراهیم را که کنارش ایستاده ببیند،آن طرف خیابان را نگاه میکند و دانههای برف توی صورتش کوبیده میشود و زیپ کاپشناش را بالا میکشد و میگوید:(( تا چند روز دیگه به درد من نمیخوره من فردا پولمو میخوام الانم چک و برگشت زدم دارم میرم کلانتری)) و میرود.ابراهیم گوشیاش را از توی جیباش در میآورد و شماره بنگاه را میگیرد و میگوید:((آقا محمد مشتریه من میخواست با شما بیاد برای بار آخر خونه رو ببینه...من امروز هستم بیاین فقط بهش بگو60 میلیون از پول خونرو تا فردا نقد بهم بده...الان راه بیوفتین بیاین اگرم زنگ زدی کسی درو باز نکرد صبر کن تا من بیام خانمم خونه نیست)) ابراهیم موبایل اش را قطع میکند و کلاه بافتنیاش را تا روی گوشهایش پایین میکشد و برای رفتن به خانه به سمت ماشیناش میرود.به داخل کوچه میپیچد.آمبولانسی را میبیند که جلوی در خانهاش ایستاده.ماشین را وسط کوچه نگه میدارد و پیاده میشود و به سمت خانه میدود.محمد بنگاهی هم که جلوی در خانه ایستاده بود تا چشمش به ابراهیم میافتد به سمت او میدود و دستش را به عرقهایی که روی پیشانیاش جمع شده بود میکشد ومیگوید:(( آقای رضوی خانومت خبر نداشت خونه رو فروختی؟))ابراهیم دو دستش را میکوبد توی سرش و میگوید:((چی شده؟مگه خونه بود خانومم؟))((آره من زنگ زدم اومد در رو باز کرد واسمون گفت اشتباه اومدین بهش گفتم با خود شما هماهنگ کردم و گفتم بخاطر بدهی ماشینتون خونه رو فروختین و یهو همونجا از حال رفت...مگه خبر نداشت؟))ابراهیم،محمد را از جلویش کنار میزند و میدود به سمت آمبولانسی که مرضیه را با برانکارد در آن جای میدهند و میگوید:(( آقا چی شده؟زنم چش شده؟))((فشار عصبیه زیادی بهشون وارد شده چون باردارن باید ببریمشون آزمایشگاه چند تا آزمایش ازش بگیریم...شمام پشت ما بیاین)).صبح مرضیه در خانهای که نور خورشید روشنش کرده بود از حال رفت و حالا در تاریکی شب روی تخت باربد نشسته و لباسهای یک تکهای را که برای بچه به دنیا نیامدهاش خریده بود را بغل کرده است.ابراهیم هم پایین تخت نشسته و با دندان نیشش لبش را گاز میگیرد و میگوید:((به خدا نگفتم که بهت استرس وارد نشه و میخواستم برم یه خونه کوچیکتر با بقیه پول خونه بخرم و بعد بهت بگم))مرضیه بلند میزند زیر گریه و لباسها را روی قفسه سینهاش فشار میدهد و میگوید:((برو به حمید زنگ بزن بگو تلافیت رو کردی خیالت راحت توام یه بچمونو کشتی برو بگو دیگه دست از سر باربد من بر داره))ابراهیم از روی زمین بلند میشود و گوشه تخت مینشیند و دست مرضیه را میگیرد.مرضیه دستش را پس میزند و از روی تخت بلند میشود و میگوید:((ابراهیم من بچمو از تو میخوام اگه باربد آزاد نشه بخدا میرم و یه لحظم نمیمونم کنارت)) و بعد میرود توی اتاقخوابشان و در را روی خودش قفل میکند.حالا یک هفته گذشته و ابراهیم تمام دیشب را نخوابیده و توی بالکن خانه جدیدشان مدام سیگار کشیده و راه رفته است.خورشیدتازه طلوع کرده و نورش چروکهای جدیدی را که روی صورتشافتاده واضح تر نشان میدهد و لرزشهای دستش را هم که از ماه پیش همیشگی شده است را از زیر این نور راحت تر میشود دید.آخرین سیگارش را در جا سیگاری پر شدهای که چند سیگار سوخته دیگر هم دور آن ریخته شده خاموش میکند و بلند میشود که لباس هایش را برای جلسه دادگاه بپوشد و برود.((آقای رضوی شما به عنوان شاهد صحنه قتل اونروز توی خونه حضور داشتید درسته؟))((بله))((لطفا بفرمایید پسر شما بود که مقتول رو هل داد؟))ابراهیم خیره میشود به چشمهای حمید به موهای سفید شده کنار شقیقههایش و بعد نگاه میکند به باربد که سر جایش میلرزد و خم شده و دندانهایش را روی انگشت اشارهاش فشار میدهد.دست هایش را میآورد جلوی صورتش و آنها را بو میکند و عق میزند.یک دستش را با آن یکی دست میگیرد که لرزششان کمتر شود و میگوید:((بله))((بلند تر بگید آقای رضوی پسر شما مقتول رو هل داد؟))((بله))صدای گریه باربد بلند میشود و فریاد میزند و پاهایش را روی زمین میکوبد و پشت سر هم میگوید:((عمو غلط کردم)).ابراهیمبرمیگردد و به باربد نگاه میکند.درست مثل همان روز دستش را بین موهایش برده و اشک میریزد.لرزش دوباره سراغ ابراهیم میآید و با دندان زبانش را گاز میگیردو آنقدر فشار میدهد که خون از دور دهانش راه میافتد.دستش را به دیوار میگیرد و خودش میرود روی صندلی ردیف اول مینشیند.گوشهایش کر شده و چشمهایش کور شده است و تنها مزه شور خون روی زبانش را احساس میکند و هیچ چیز دیگری رانمیفهد.به خودش که میآید میبیند باربد روی صندلیاش نیست و حمید هم رفته است و فقط قاضی مانده و دو سرباز.دستش را میکشد روی خون خشک شده لب و چانهاش و بعد از جایش بلند میشود و به سمت خانه میرود.کلیدش را به در خانه قدیمیاش میاندازد.باید آخرین وسیلهها را هم بردارد و خانه را تحویل بدهد.وارد خانه میشود و میرود به سمت اتاق باربد و کنار چهارچوب در اتاقش مینشیند.خانه بوی باربد را میدهد.روی کف زمین جلوی در اتاق دراز میکشد.سردی سرامیکها لرزش تنش را بیشتر میکند.چشمهایش را میبندد و فکر میکند به خوابی که تمام این شبها دیده است.به دستهای خودش که بوی خون رضا را میداده و با آنها خودش را خفه میکرده.چشمهایش را باز میکند دستهایش را بالا می آورد و بو میکند.حالا بوی تن باربد را میدهد.دستهایش را دور گلویش میگذارد و فشار میدهد.چشمهایش سیاهی میرود و طپش قلباش کند میشود و نفسش بالا نمیآید.نمیداند که خفه شدن با بوی تن باربد راحت تر است یا خون رضا.دست هایش را از دور گردنش بر میدارد و زار میزند.