آغوش جاودان مقاومت

واژه مبارزه، از ریشه‌ی بَرَزَ ساخته شده، که به معنای ظاهر شدن پس از کتمان است. با این تعریف، دقیق‌ترین مصداقی که برای مبارزه می‌توان یافت، فلسطین است و تلاشی که مردمش برای کتمان نشدن می‌کنند.شاید بزرگ‌ترین ظلم به مبارزه آن است که صرفا مسلحانه تعریفش کنیم. نتیجه این فرض غلط می‌شود آنکه در اذهان برخی، به جز اباعبدالله(ع) بقیه ائمه اطهار آن‌طور که باید مبارز نبوده‌اند!فرزندان این ظلم دوشاخه شدند؛ گروهی کوته‌بین که مبارزه را مردانه پنداشتند و زیر لب زنان مسلح را مذمت کردند؛ و گروهی از مشتقات فریب‌خورده‌ی آنان، که زن اسلحه به دست را به مناسبت نائل آمدن به مقام مردانگی(!) ارزشمند خواندند و بقیه زنان را بی‌قدر کردند.اینکه به راستی زن کجای دایره "ظاهر شدن پس از کتمان و تلاش و پیکار" ایستاده، پیش از هر جا در فلسطین -مهد مبارزه- معلوم است.حدود صد سال است که فلسطینیان، از روزی که سرزمین زیتون از عثمانی جدا شد و به چنگ انگلیسی‌ها افتاد، در برابر اشغال سرزمین‌شان مقاومت کرده‌اند و امروز پس از قریب به یک قرن ظلم و اشغال و خونریزی، چنان با انگیزه و امیدوار می‌جنگند، گویی سال ۱۹۴۸ است و روز نکبت همین دیروز بوده است. این خسته نشدن و در طی نسل‌ها، امیدوارانه قوی‌تر شدن و پیشرفت کردن و این تسلیم نشدن بی‌سابقه که به معجزه می‌ماند، ید بیضای زنان فلسطینی است که سال‌های سال روح مقاومت را در کالبد مردمان این سرزمین دمیده‌اند. مبارزه زنان فلسطینی تا به حال اشکال گوناگونی داشته است.این زن یک روز فاطمه برناوی بوده، پلیس زنان تاسیس کرده، به معضلات زندانیان و فقرا پرداخته و مانند لیلی خالد و بسیاری از زنان مبارز دیگر، عملیات انجام داده و در نهایت شهید شده است.این زن روزی جمعیت‌های خیریه برای رسیدگی به وضعیت نابه‌سامان هم‌وطنانش تاسیس کرده و در انتفاضه اول با برپا کردن تنورهای قدیمی خانگی و برگزار کردن کلاس درس برای کودکان در خانه‌ها، تحریم روستاها و اردوگاه‌ها توسط صهیونیست‌ها را شکسته است.این زن برای همسرش بزرگ‌ترین دلگرمی و موثرترین مشوق برای نترسیدن و جنگیدن بوده است و روزگاری که مادر بوده، لالایی استقامت در گوش فرزندانش خوانده است. ایمان به وعده نصرت الهی را به فرزندانش آموخته و در دامانش نسل مبارز تربیت کرده است. فیلم‌هایی که امروز از صحبت‌های کودکان فلسطینی در کنار خانه‌های فروریخته از بمباران می‌بینیم که با لحنی استوار، از مقاومت و پیروزی حرف می‌زنند نشان دهنده همین موضوع هستند.خلاصه که زن در طول تاریخ فلسطین بنا به خصوصیات و ویژگی‌های فردی و شخصی‌اش جای خود را در پازل مبارزه علیه استکبار پیدا کرده است. بماند که در این بین برخی تفکرات اجر زن را ضایع کرده‌اند. میدان مبارزه را اگر فقط به خط مقدم محدود کنیم بخش عظیمی از زنان و حتی مردان پشت جبهه قرار می‌گیرند و حالا باید برای سرخورده نشدن و دیده شدن آنها تلاش و برنامه‌ریزی کرد؛ غافل از اینکه در مبارزات عمیق و طولانی مدت، عامل تعیین کننده تسلیحات و نیروی نظامی نیست، قوت روحی طرفین ماجراست و میدان مبارزه تا کوچک‌ترین و دورترین خانه‌ها هم گسترده شده است.زنان فلسطینی هریک با روش مختص به خود، چه با تربیت خانواده، چه با فعالیت نظامی و... همه یک نتیجه واحد را رقم زده‌اند: ساخت فرهنگ مقاومت و رشد دادن درخت اراده و ایمان؛ که البته بخش عظیم این فرهنگ ابتدائا در فضای خانه و خانواده ساخته می‌شود و سپس شاخه‌های این درخت در فضای جامعه شکوفه می‌زنند.با تعریفی که اکنون از معنای مبارزه و گستردگی میدانش داریم، زن را در متن و مرکز مبارزه، و ایفا کننده نقش‌های موثر و پررنگ می‌بینیم. پیش از این واژه "زن مبارز" یا تصویر یک زن مسلح را در ذهن ایجاد می‌کرد که ناقص بودنش ما را در درستی آن به شک می‌انداخت، یا هرچه می‌گشتیم، تصویر درستی نمی‌یافتیم و جای آن‌ را خالی می‌گذاشتیم. حال اما، قاب بزرگ تمامی زنان فلسطینی، تصویر درستی است از آنچه که باید. زنانی که سال‌هاست بر علیه کتمان شدن هویت دینی و ملی شان تلاش می‌کنند و روح مقاومت را در جامعه‌شان جاری کرده‌اند.