قسمت بیست و شش رمان جنایی منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

مبینا ترابی نویسنده رمان منجلاب خون < توجه!!! این رمان توسط افکار نویسنده خلق شده و تمامی نهاد ها، سازمان ها و افراد ساختگی بوده و وجود خارجی ندارند.>بعد از گذشت یک دقیقه در خونه باز شد...همراه مها وارد شدم، راهرو رو گذروندیم.نگاهم رو به پدربزرگ که با اخم نشسته بود دوختم.مادرجون کنارش بود، با اشک به من خیره شده بود.آرش کنار دیوار ایستاده بود.تمام صورتش کبود بود.با چشم های گرد شده من رو تماشا می کرد.با دیدن مها مادرجون از جاش بلند شد و به سمتمون اومد.به مها سلام داد، دست چروک شده ش رو روی گونه م گذاشت و با بغض گفت:سالمی آنا؟خیره نگاهش کردم که گفت:آرش گفت توی راه چندتا زورگیر بهتون حمله کردن، آرش برای اینکه به تو آسیبی نرسه اینطوری کتک خورده.تو هم تو اون شلوغی گم شدی!نگاهم رو به آرش و بعد مها دوختم، این اصلا اون چیزی نبود که آرش باید می گفت!الان وقت کشی درست نبود.کارم درست نبود! عذاب وجدان داشتم، با فکر کردن به نازلی اشک از چشمم راه افتاد.خودم رو تو بغل مادرجون انداختم، یاد حرف مها افتادم گفته بود در هر جهت حرف آرش رو تایید کنم.خودشون شرایط رو درست می کنن فقط مهم پدربزرگ و مادرجون هستن.با هق هق گفتم:ترسیده بودم مادرجون، آرش خودش گفت فرار کنم.من نمی خواستم داداشم رو تنها بزارم اما خودش خواست به من آسیب نرسه...هق هق گریه م بیشتر شد با زجه گفتم:من تو خیابون تنها مونده بودم که این خانوم من رو دید و با خودش آورد...ببخشید مادرجون...مادرجون از خودش دورم کرد و گفت: عیبی نداره مادرجون آروم باش عزیزم، آروم باش...پدربزرگ از جاش بلند شد و به سمتم اومد.بغلم کرد و گفت: آروم باش دختر خداروشکر که سالمی...دور شدم.نگاهم رو به دهن باز آرش دوختم، انگار انتظار همچین واکنشی از من نداشت.سرم رو پایین انداختم و نیشخندی به این ذات کثیف خودم که تازه پیداش کرده بودم زدم.مها پیرو حرف های من گفت:مهناز خانوم، نزدیک جاده آنا رو دیدم یه گوشه نشته بود، باور کنید خدا بهش رحم کرد اگر من پیداش نمی کردم معلوم نبود چی بشه...مادرجون دست مها رو گرفت و با لبخند و بغض گفت:ممنونم واقعا مها جان...آرش گفت خیلی دنبالش گشته اما آنا رو پیدا نکرده بود...!می خواستیم به پلیس تماس بگیریم که شما کمک حالمون شدید...نگاهم رو به آرش دوختم، اشک چشمم رو پاک کردم.پس این عوضی فکر کرده بود من سر به نیست شدم...!نویسنده #مبینا_ترابیتمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد.لبخند تلخی گوشه لبم جا خوش کرد.چقدر حقیر بودم...با تعارف مادرجون روی مبل نشستیم.مادرجون به سمت آشپزخونه رفت که مها گفت:ممنونم من چیزی میل ندارم فقط برای آنا آب بیارید حالش خوب نیست...نیم ساعت گذشته بود.مها با پدربزرگ گرم صحبت شده بود.سرم رو پایین انداختم.آرش کنارم نشست و با طعنه گفت:بالاخره که حسابت رو می رسم. فقط نمی فهمم چطور تونستی فرار کنی!مگر اینکه اون پسر هم با تو هم...با صدای مها سرم رو بالا آوردم، با لحن خاصی خطاب به مادرجون گفت:من یه دختر خانومی رو می شناسم می تونه بیاد و تو کار های خونه کمکتون کنه...مادرجون لبخندی زد و گفت: پس حتما بهش بگید از فردا بیاد چون من خیلی نمی تونم کار کنم، آنا هم کار داره...مها لبخندی زد و نگاهش رو به من دوخت.انگار داشت با نگاهش می گفت " نجاتت دادم"آرش از جاش بلند شد، دست پدر بزرگ و مادرجون رو بوسید و گفت: من باید برم، بابا سرش تو شرکت خیلی شلوغه اما بهتون سر می زنیم.نگاهی به من انداخت و گفت: واقعا خوشحالم که حالت خوبه آنا مراقب خودت باش...لبخند بی جون مسخره ای زدم.از مادرجون و پدر بزرگ خداحافظی کرد و از خونه بیرون رفت.مها هم از جاش بلند شد و گفت:من هم برم، بهتون زحمت دادم.نگاهش رو به من دوخت و گفت:آنا جان میشه شماره تلفنت رو بدی باهم در تماس باشیم؟!نگاهم رو بهش دوختم و گفتم: من شماره تلفن ندارم...مادرجون با تعجب نگاهم کرد که ادامه دادم._ سیمکارتم شکسته من هم وقت نکردم بخرم.مادرجون نگاهش رو به من دوخت و گفت: آنا؟! چرا نگفتی؟فردا باهم می ریم یه تلفن جدید می خریم...خواستم بگم نه! که مها یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت:پس به من حتما شماره ت رو بگو...از قصد این کار رو کرد!تا من موبایل داشته باشم...بعد از خدافظی از خونه بیرون رفت، مادربزرگ با لبخند گفت:آنا برو اتاقت رو ببین من و احمد هم شام رو حاضر می کنیم.با لبخند گفتم:من کمک می کنم...پدر بزرگ از جاش بلند شد و گفت : نمی خواد دختر جان تو برو استراحت کن...با اصرار مادرجون به اتاق جدیدم رفتم....