سقوط آزاد

نحوه سقوط آزاد از یک آسمان به آسمان زیرین و در نهایت بر روی زمینچشمام رو باز کردم، بین زمین و آسمون، سقوط آزادآزاد و رها بدون بال داشتم پرواز می کردماما خیلی طول نکشید که مثل یه سوسک چسبیدم به زمینزمینش شیشه‌ ای بودزیرزمین رو می دیدمیهو یکی دست زد رو شونه هام، گفت بلند شو بابا، خیال برت نداره، اینجا زمین نیس، طبقه بالایی آسمون شِشمه، باید هفت تا دیگه بری پایین تا برسی به زمین، تازه اگه تا اون موقع زمینی مونده باشهخلاصه که با کاردک منو از کفِ آسمون هفتم برداشت، برد لبه و مثل یه تف پرتم کرد پایین، هر بار که پایین تر می رفتم، یه چیزیم کم میشد.دیگه وقتی رسیدم به زمین، اندازه یه سوسک واقعی شده بودمتوی خیابون های کرج فعلی، یه گنجشک زبر و زرنگ، با یه جون کندنی اومد منو بلند کرد و برد تو لونه ش، هنوز زنده بودم که بالاسرم کلی دهن باز و زبونِ دراز داشتم می دیدم.همش داد می زدم ولی هیچ کی صدام رو نمی شنید، فقط هی بلند می شدم و پرت می شدم پایین، دیگه جون نداشتمبه سه قسمت تبدیل شده بودم، جونم هم سه قسمت شده بود، رفتم تو شکم بچه گنجشک ها، دیگه از اونجا به بعدش رو یادم نیس، یعنی یادمه ها، تعریف کردنی نیست، لایک عِه پیس آف شیت، پهن شده بودم کف زمین، کم کم با خاک یکی شدم،دیدم دارم حرکت می کنم خیلی سریع، به سمت بالا می رم، هی بالا و هی بالا و بالاتر، دست خودم نبود، بعد از سال ها و سال ها رسیده بودم به سطح زمین،توجه توجه : این اون سیب نیست که آدم و حوا ازش خوردنآره، درست فکر کردی، رفته بودم تو ریشه یه درخت سیب، سال ها و سال ها طول کشید که تا بالای درخت توی اون آوند ها پرواز کنم و برسم به میوه، هنوز یه بچه میوه بودم که از شانس بد ما یه کرم همجوار ما شد، همون تیکه ای که من بودم رو خورد، میوه رو از درخت چیدن، ولی من سیب نبودم، یه بخش از کرم بودم که داشت لحظات آخر عمرش رو می گذروند، یهو چشمای نداشته م پر از نور شد، یه دختربچه خوشچیل و موشچیل داشت سیب رو گاز می زد، می دیدمش، ولی اون منو نمی دید، صداش رو می شنیدم ولی اون صدای منو نشنید که می گفتم: منووووووووووووووو نخووووووووووووووووراما خورد، سیب و کرم رو با هم خورد، رفتم توی بدن اون بچهنمای کلوزآپ سیب کرم خورده گاز زده شدههمونجا کرم جون داد ولی من هنوز زنده بودم، توی مسیر معده، یه زخم بزرگ بود که یهو اونجا گیر کردم و هوا شروع شد به تاریک شدن، دختربچه شروع کرد به سرفه، هی سرفه و هی سرفه، اما فضا تنگ تر و تنگ تر شد تا اینکه یه سری نیزه به دست لباس سفید اومدن و منو با خودشون بردن و با عزت و احترام نشوندن رو یه صندلی تمام اتومات. بوی فسفر مشامم رو پر کرده بود. خیلی منو عزت و احترام می کردم و نمی دونستم دلیل ش چیه، یهو برقم گرفت و از جا پریدم، بهم گفت دستور بده، دست راست بالا، رفت بالا، دست راست پایین ، اومد پایین، نفس بکش، نفس کشید، بپر، پرید، شده بودم زندگی اون دختربچه و همه چیز اون دختربچه، سال ها و سال ها گذشت، یه چیزی رو فهمیده بودم که دست چپ ش هر چی می گم کار نمی کنه، بعدا فهمیدم که دست چپ نداره، ولی خیلی آپشن های دیگه داشت که اصلا نبود اون مهم نبود. همینجوری خوش و خرم می گذشت، البته خب کار هم سخت بود تا اینکه یهو هر چی دستور می دادم، برگشت می خورد، اون شب خیلی طولانی بود، فریاد کشیدم، گریه کردم، جیغ زدم، ولی هیچ و هیچ و هیچ.همه دور و بریام هم مرده بودن، فقط من بودم و خودم که تمام وجود اون دختربچه رو با خودش به دوش می کشید.باز برگشتم به خاک، این دفعه با تمام خاک یکی شدم، فقط آسمون رو می دیدم، آبی آبی، یه آدم خندون رو می دیدم که داشت می گفت: بلند شو، بلند شو، این خاک برای ما نیست، خاک برا کسایی هس که هیچ آرزویی ندارن. بعد دستم رو گرفت، رفتم بالای بالا، آسمون اول، دوم، سوم، تا هفتم. این دفعه دیگه سقوط نمی کردم، هر موقع می خواستم با آسانسور میومدم پایین و می رفتم، کنار هر کی به ارامش نیاز داشت، یکم می نشستم، یه گپی می زدم و باز برمی گشتم.همیشه سقوط به اختیار بود به جز همون یه دفعه که سقوط آزاد بود و من شدم تمامِ وجود یه دختربچه زیبا.