رفتن ایرج نزد برادران - شاهنامه‌ی فردوسی

سلام ... بابت تاخیر طولانیم عذر می‌خوام ... یکی دو روزی وقتم آزاد شد و تا جایی که بتونم بخش‌های جدید رو می‌ذارم.برای مشاهده بخش قبلی شاهنامه (رشک بردن سلم بر ایرج (بخش آخر): صحبت فریدون و ایرج)، اینجا کلیک کنید.شعر رفتن ایرج نزد برادرانیکی نامه بنوشت شاه زمین ... به خاور خدای و به سالار چینسر نامه کرد آفرین خدای ... کجا هست و باشد همیشه به جایچنین گفت کاین نامهٔ پندمند ... به نزد دو خورشید گشته بلنددو سنگی دو جنگی دو شاه زمین ... میان کیان چون درخشان نگیناز آنکو ز هر گونه دیده جهان ... شده آشکارا برو بر نهانگرایندهٔ تیغ و گرز گران ... فروزندهٔ نامدار افسراننمایندهٔ شب به روز سپید ... گشایندهٔ گنج پیش امیدهمه رنجها گشته آسان بدوی ... برو روشنی اندر آورده روینخواهم همی خویشتن را کلاه ... نه آگنده گنج و نه تاج و نه گاهسه فرزند را خواهم آرام و ناز ... از آن پس که دیدیم رنج درازبرادر کزو بود دلتان به درد ... وگر چند هرگز نزد باد سرددوان آمد از بهر آزارتان ... که بود آرزومند دیدارتانبیفگند شاهی شما را گزید ... چنان کز ره نامداران سزیدز تخت اندر آمد به زین برنشست ... برفت و میان بندگی را ببستبدان کو به سال از شما کهترست ... نوازیدن کهتر اندر خورستگرامیش دارید و نوشه خورید ... چو پرورده شد تن روان پروریدچو از بودنش بگذرد روز چند ... فرستید با زی منش ارجمندنهادند بر نامه بر مهر شاه ... ز ایوان بر ایرج گزین کرد راهبشد با تنی چند برنا و پیر ... چنان چون بود راه را ناگزیرداستان شعر رفتن ایرج نزد برادرانفریدون که نتوانست ایرج را قانع کند، نامه‌ای برای برادرانش می‌نویسد و از آن‌ها می‌خواهد به خوبی با برادر رفتار کنند. به آن‌ها می‌گوید برادر کوچکتان را گرامی بدارید و با او خوب رفتار کنید و بعد هم دوباره او را به نزد من بفرستید. نامه‌ی سر به مهر را به ایرج می‌دهد تا رهسپار شود.معنی شعر رفتن ایرج نزد برادران (شاهنامه فردوسی)یکی نامه بِنْوِشت شاهِ زمین ... به خاور خدای و به سالار چینفریدون نامه‌ای به پادشاه خاور (سلم) و پادشاه چین (تور) نوشت.شاه زمین: پادشاه دنیا - کنایه از فریدونسر نامه کرد آفرینِ خدای ... کجا هست و باشد همیشه به جایدر ابتدای نامه، از خداوند جاوید یاد کرد.چنین گفت کاین نامهٔ پَنْدمند ... به نزدِ دو خورشید گشته بلنددو سنگی دو جنگی دو شاه زمین ... میانِ کیان چون درخشان نگینگفت این نامه را به نزد دو پادشاه بزرگ که مانند خورشید درخشان هستند، دو پادشاه جنگی و قدرتمند می‌فرستم که نگین‌های درخشانی بر تخت پادشاهی هستند.سنگی: گرانمایه - شکوهمند - بزرگواراز آنکو ز هر گونه دیده جهان ... شده آشکارا برو بر نهانگرایندهٔ تیغ و گرز گران ... فروزندهٔ نامدار افسراننمایندهٔ شب به روز سپید ... گشایندهٔ گنج پیش امیدهمه رنجها گشته آسان بدوی ... برو روشنی اندر آورده رویاین نامه از طرف کسی است که تمام دنیا را گشته و رازهای بسیاری را کشف کرده. از کسی که جنگ‌های بسیاری دیده و رنج های بسیاری را به خوشی تبدیل کرده است و حالا پیر شده و نزدیک است که بمیرد.گراینده‌ی گرز: شخصی که گرز دارد. (گرز گاورسار را که یادتان هست؟!)نماینده‌ی شب به روز سپید: کسی که شب را به روز راهنمایی می‌کند (کنایه از قدرتِ فریدون در مشکل‌گشایی)آسان شدن رنج‌ها بر فریدون: یا کنایه از پیر شدن اوست و یا کنایه از قدرتش که می‌تواند سختی‌ها را حل کند.برو روشنی اندر آورده روی: کنایه از اینکه او دارد می‌میرد و رو به سوی روشنایی دارد.نخواهم همی خویشتن را کلاه ... نه آگنده گنج و نه تاج و نه گاهمن دیگر به دنبال گنج و ثروت و تخت پادشاهی و سپاه برای خودم نیستم ...سه فرزند را خواهم آرام و ناز ... از آن پس که دیدیم رنج درازمن رنج‌های بسیاری دیده‌ام و حالا تنها چیزی که می‌خواهم این است که پسرانم شاد و در آرامش باشند.برادر کزو بود دلْتان به درد ... وگر چند هرگز نَزَد بادِ سرددوان آمد از بهرِ آزارتان ... که بود آرزومندِ دیدارتانبرادرتان که از او کینه داشتید، از حرف‌هایتان ناراحت نشد. او سریع به پیش شما آمد تا دلخوری‌ها را رفع کند و مشتاق دیدار شماست.از بهرِ آزارتان: از این جهت که آزاری که در دلتان هست را رفع کندبیفگند شاهی، شما را گزید ... چنان کز ره نامداران سزیداو حاضر شد به خاطر شما، پادشاهی را رها کند؛ دقیقا همان کاری که تمام بزرگ‌مردان می‌کنند.ز تخت اندر آمد به زین برنشست ... برفت و میان بندگی را ببستاو پادشاهی‌اش را رها کرد و سوار بر اسب به سوی شما آمد.بدان کو به سال از شما کهترست ... نوازیدن کهتر اندر خورستاو از شما کوچکتر است و شایسته‌ است که شما (که بزرگتر هستید)، او را گرامی بدارید.بدان کو: از آن جهت کهگرامیش دارید و نوشه خورید ... چو پرورده شد تن، روان پروریدبا او به خوبی رفتار کنید و با هم به جشن بپردازید. بعد هم با هم صحبت کنید تا اختلاف‌ها از میان برود.نوشه: انگبین - کنایه از شیرینی و بادهچو از بودنش بگذرد روز چند ... فرستید با زی مَنِش ارجمندچند روز که گذشت، او را آنطور که شایسته است، بدرقه کنید و نزد من بفرستید.نهادند بَر نامه بَر مهر شاه ... ز ایوان بر ایرج گزین کرد راهنامه را به مهر پادشاهی مزین کردند و به ایرج دادند. و ایرج راهی شد.بشد با تنی چند برنا و پیر ... چنان چون بود راه را ناگزیرایرج چند همسفر پیر و جوان هم با خودش برد؛ چرا که این رسم سفر در آن روزها بود و نمی‌شد کسی تنها به راه بیفتد.برای مشاهده بخش بعدی شاهنامه (رفتن ایرج نزد برادران - بخش 2)، اینجا کلیک کنید.