گزارشِ کار این است!

یک نقشه‌ی هوایی اگر بود، اینجا را شکل جزیره‌های کوچکی نشان می‌داد که هر کدام با چندین ریشه به هم وصل شده‌اند. جزیره‌هایی شش یا هشت ضلعی (شاید بیشتر- شاید کمتر) به تعداد آدم‌های مشغول در هر تیم. همه‌ی راس‌ها باید فعال بمانند تا یک جزیره‌ی شش یا هشت ضلعی، پایدار بماند. خوبی‌اش این است که جزیره‌ها به هم وصل‌اند. مثلا یک طراح بخش املاک، هم به تیمِ طراحان متصل است، هم به بخش املاک و هم به بقیه تیم‌ها.جزیره، آدم را یادِ یک تکه خشکی می‌اندازد که از همه طرف با آب، احاطه شده. اما اینجا نقشه‌ای دارد که تمام جزیره‌ها در عین تکاپوی جداگانه، با هم پیوند دارند.کسی قرار نیست به واسطه کاری که انجام می‌دهد آدم‌های دیگر را تحت کنترل قرار دهد، یا پرسش و بازخواست کند.مجموعه جزیره دیوار به این زنده است که همه اهالی‌اش حس آزادی را می‌چشند؛ برای خروجِ چندساعته، مرخصی، انتخابِ زمان کار... نیازی به امضای مدیر نیست. با این حال، ساعتِ کاری کسی خالی نمی‌مانَد و کاری هم روی زمین نیست.چنین ترکیبی را کجا می‌توان پیدا کرد که جزیره‌های زنجیروار مراقب حالِ هم باشند. همدیگر را می‌بینند؛ («دیدن» نه به معنای عام. که یعنی توجه کردن) و وقتی یکی از اهالی سرحال نباشد، باقی سعی کنند علت را بیابند و لابد راه‌حل را. اسم این مجموعه جزایر را چه بگذاریم؟ قبلا گذاشته‌اند «دیوار» و از دور و نزدیک تعریف‌اش کرده‌اند: یک شرکتِ خوب.صفت «خوب» اما به تنهایی کافی نیست. توضیح می‌خواهد و به اندازه آدم‌های این کُره‌ی خاکی ممکن است تعریف داشته باشد. ولی وقتی بپرسند «خوب» برای تو یعنی چه، اهالی این مجموعه جزایر جواب‌های نزدیک‌تری به هم دارند. مثلا شاید قدرشناسی از حضور یک فرد در مجموعه، ساعت کار شناور، آزادی برای انتخاب ساعت کار و مرخصی، احترام، انعطاف، اعتماد، ارزش‌دهی، برابری، کار گروهی، حمایت‌گری و...چه کسی می‌تواند تصور کند این روابط، یک طرفه شکل گرفته‌اند؟ یعنی این مجموعه جزایر بدون حساب و کتاب، اینطور از آب درآمده‌اند؟این سوال را از یک پژوهشگر بپرسید. چون یاد گرفته چطور و از کجا دنبال سرنخ بگردد. کدام فاکتورها را بسنجد، چه پاسخ‌هایی را گردآوری کند. بلد است برود بالاتر از مجموعه (در خیالش) و از آن بالا رشته‌های اعتماد اعضای این مجموعه به هم را پیدا کند و ببیند.و بعد بیاید اینجا به دیگران گزارش بدهد. اتفاقا این بار سخت نیست چون اینجا همه‌ی اهالی دیوارند. از پژوهشگرِ مشغول به کار در اینجا بپرسید. گزارش این است:زحمات آدم‌ها در دیوار دیده می‌شود؛ خودِ آدم‌ها بیشتر.مشکلِ هیچ‌کدام از اعضای تیم، مشکل شخصیِ خودشان نیست.کسی مشکلات‌اش را زیرِ فرش پنهان نمی‌کند.از مسئولیتی که پذیرفته شانه خالی نمی‌کند.کسی دلش نمی‌آید دقت و نظم و پیشرفت تیم را فدای منفعت شخصی کند.نادیده گرفتن بلد نیست؛ یاد نگرفته در اینجا.پُر کردن ساعت کاری و در جا زدن در مسیر کسی نوشته نشده.ذره‌بین دستِ پژوهشگر است چون کارِ او ایجاب می‌کند. هرچند کاربر نداند برای راحت کار کردنِ او با اپلیکیشن، پژوهشگر تا چه عمقی می‌رود و برمی‌گردد... تا گزارشی گردآوردی کند که همه تکه‌ها را درست کنار هم چیده باشد و دفعه‌ی بعد که کاربر نامِ «دیوار» را در آن کادرِ جستجو تایپ کرد، کلیدها راحت‌تر و زودتر به مقصد هدایت‌اش کنند.خیلی ساده از پژوهشگر بپرسید. چون کارش پرورش کنجکاوی است. مهارت در شناسایی مسیر است. گذر از سختی‌هاست به هر روشِ اخلاقی. تقلاست برای گیر نیفتادن پشتِ موانع. کشف کردنِ نایافته‌هاست؛ جهت‌دهی درست به مسیر است. شاید یک‌جور آینده‌نگری.اینها ارزش‌گذاری درباره کار پژوهشگری در دیوار نیست. دعوت به ریزتر شدن برای نگاه عمیق و دیدن جزئیات است.و حالا یک سوال اساسی که پژوهشگر این مجموعه می‌پرسد: آیا سیستمی که در یک فضای منعطف، نقشه راهی برایت طراحی می‌کند تا به قله برسی، پتانسیل جهانی شدن ندارد؟این آرزوی یک از پژوهشگرهای این مجموعه است. من؛ «سعید ابوالقاسمی» که خوشحال‌ترین است وقتی این آرزویش دستاوردِ مجموعه دیوار باشد؛ در آینده‌ای نزدیک.لینک پروفایل سعید:https://virgool.io/@msaeedabolghasemi