سفر من در دوران قرنطینه

عکسی که وقتی سوار هواپیما شدم از خودم برای پسرخالم ارسال کردم بعد از گذشت تقریبا ده ماه از قرنطینه و گوش دادن به حرف مسعولان کشور که از مردم خواسته بودن به خاطر بیماری کورونا به مسافرت نرن،کم کم حوصله ام سر رفت و دلم برای اقواممان و شهرستانمان تنگ شد، در دوران قرنطینه مثل قبل از طریق گوشی و پیامرسان ها با پسرخاله و پسرعمه ام در ارتباط بودم و هر از گاهی با آن ها تماس تصویری و صوتی میگرفتم ولی دوست داشتم با به مسافرت رفتن یکم حال و هوام عوض بشه و زندگیم از یکنواختی دربیاد، بعد از کلی جروبث کردن با مادروپدرم تونستم راضیشون کنم که برای یک هفته به شرط رعایت پروتکل های بهداشتی بهم اجازه بدن به خونه داییم توی شهرستان برم،اول از همه با گوشی داییم تماس گرفتم و این قضیه رو به اون گفتم و اون هم در جواب گفت مشکلی با این قضیه نداره و خوشحال میشه، بعدش با گوشیم از طریق اینترنت هم برای رفت هم برای برگشت بلیط هواپیما خریدم،روز پرواز باگوشیم از یکی از تاکسی های اینترنتی خواستم منو تا فرودگاه برسونه،وقتی به فرودگاه رسیدم متوجه شدم پروازم یک ساعت به عقب افتاده و تاخیر داره،تصمیم گرفتم برای اینکه حوصلم سرنره یا هدستم اهنگ گوش بدم و از طریق گوشیم کتاب مجازی بخونم،بعد از گذشت یک ساعت از طریق بلندگو فرودگاه اعلام کردن که مسافران پرواز ما سوار هواپیما بشن، بعد از اینکه وارد هواپیما شدم و سر صندلیم نشستم با گوشیم و از طریق پیامرسان برای پسرخالم از خودم توی هواپیما یه عکس فرستادم و نوشتم:"آماده باش دارم میام سراغت?" و بعدش به پدرم زنگ زدم وگفتم که سوار هواپیما شدم و هواپیما چند دقیقه بعد قراره حرکت بکنه، روی صندلی بغلی من یه خانم به همراه دختربچه اش که ظاهرا نزدیک به چهارسال داشت و همین طور خیلی شیطون هم بود نشسته بود، در طول زمان پرواز این دخترکوچولو شیطون همش میخواست از سرجاش بلند بشه و تو راهروی هواپیما راه بره که کار خطرناکی بود، بعضی وقت ها مهماندار خانم هواپیما می آمد و باهاش بازی میکرد و سرشو گرم میکرد ولی تا خانم مهماندار میرفت این دختر شیطون دوباره راه میوفتاد که بره تو راهرو،من روی گوشیم کارتون گذاشتم و گوشیم رو دادم دستش و دیگه تا اخر پرواز سرجاش پای کارتون نشست و تکون نخورد، بعد از اینکه هواپیما فرود آمد شارژ گوشیم تموم شده بود برای همین تو فرودگاه رفتم تو قسمت مخصوصی که برای شارژ گوشی گذاشته بودن تا گوشیمو شارژ کنم،البته همراه خودم پاوربانک داشتم ولی داخل ساکم بود و یکم برام سخت بود وسط فرودگاه تو ساکم دنبال پاوربانکم بگردم،بعد از شارژ شدن گوشیم به داییم و پسرخالم زنگ زدم و اون ها امدن دنبالم،خونه داییم دو طبقه بود و طبقه دوم خالی بود،من و پسرخالم به طبقه دوم رفتیم،پسرخالم دانش اموز هست و کلاس هاش به صورت مجازی بود و گوشیشو تنظیم میکرد که هروز صبح زود زنگ بزنه و بعدش با گوشیش داخل کلاس انلاین شرکت میکرد و بعضی وقت ها معلمشان براشون کلاس رو به صورت لایو پخش میکرد که ویدیو خود معلم دیده میشد اما دانش اموزها میتونسن سوالاتشونو از طریق کامنت بپرسن،بعد از کلاس پسرخالم شروع به بازی کردن تا نصف شب میکردیم که بازی فوتبال pes2020 با کامپیوتری که از طریق کابل HDMI به صفحه تلوزیون متصل شده بود تایم زیادی از زمان بازی کردن مارو تشکیل میداد،من و پسرخالم با گوشی از طریق اینستاگرام ویدیو های طنز رو نگاه میکردیم یا با گوشی فیلم نگاه میکردیم و انقدر غرق خوش گذرانی بودیم که تنها وقتی گرسنمون میشد میرفتیم طبقه پایین که یک چیزی بخوریم و بعد از غدا خوردن سریع دوباره برمیگشتیم طبقه بالا برای ادامه خوش گذرانی،یک هفته به صورت برق و باد گذشت و من مجبور بودم به خانه مون برگردم،مثل دفعه قبل از طریق گوشیم یه تاکسی اینترنتی گرفتم و به فرودگاه رفتم و بعد از سوار شدن به هواپیما و وقتی که هواپیما فرود آمدن هواپیما به پدرم زنگ زدم که بیاد دنبالم.#روایتگرباش#روایتگر_باش