ویرگول 27؛ اکولوژی و انتقال طاعون

طاعون در طبیعتطاعون بطور طبیعی در غرب ایالات متحده و به ویژه در علفزارهای نیمه خشک و زمین های جنگلی نیمه خشک و ایالت های جنوب غربی آریزونا، کلرادو، نیومکزیکو و یوتا دیده می شود.باکتری طاعون( یرسینیا پستیس) بوسیله کک ها و چرخه ای که بطور طبیعی جونده های وحشی مشتمل بر سنجاب های کوهی، سنجاب های زمینی، سگ های هامون و موش صحرایی های جنگلی را در بر می گیرد منتقل می شود.طاعون در انسانگاهگاهی، عفونت های در میان جونده ها بطور قابل ملاحظه ای افزایش یافته و سبب شیوع یا همه گیری می شود. در طی شیوع طاعون، خیلی از جونده ها می میرند و سبب می شوند کک های گرسنه دنبال منابع دیگر خونی بگردند. مطالعات نشان می دهند که همه گیری های جنوب غربی ایالات متحده محتملا در طی تابستان های سردتر متعاقب زمستان های مرطوب اتفاق می افتند.انسان ها و حیوانات خانگی که بوسیله کک های حاصل از حیوانات مرده گزیده می شوند در معرض خطر ابتلا به طاعون، به ویژه در طی همه گیری، هستند. گربه ها معمولا خیلی مریض می شوند و می توانند با سرفه، قطرات عفونی را وارد هوا نمایند. سگ ها احتمال ابتلای کمتری دارند، ولی آن ها هم می توانند کک های مبتلا به طاعون را وارد خانه نمایند. علاوه بر گزش کک ها، مردم می توانند در حال دستکاری پوست و یا تراشیدن حیوانات عفونی در معرض قرار گیرند.اکولوژی طاعون در ایالات متحده نیز در دسترس است.باکتری هایی که سبب طاعون می شوند، یرسینیا پستیس، حضور خود را در چرخه شامل جونده ها و کک های آن ها حفظ می کنند. طاعون در نواحی روستایی و نیمه شهری غرب ایالات متحده یافت می شود؛ به ویژه در علفزارها و جنگل های نیمه خشک مرتفع که گونه های فراوان و متنوعی از جونده ها را در خود جای داده اند. انواع فراوانی از حیوانات از قبیل سنجاب های کوهی، جونده های جنگلی، سنجاب های زمینی، سگ های هامون، سمورچه ها، موش های خانگی، گرگ ها و خرگوش ها توسط طاعون آلوده می شوند. گوشتخواران وحشی هم که حیوانات آلوده را می خورند عفونی می شوند.متخصصین فکر می کنند که باکتری های طاعون در نرخ های کمی از جمعیت های جونده های ویژه چرخش می کنن؛ بی آنکه سبب مرگ زیاده از حد شوند. این حیوانات عفونی و کک هایشان مخازن طولانی مدت باکتری ها هستند. این چرخه، "همه گیری منطقه ای" نام دارد.گاهگاهی، دیگر گونه ها عفونی می شوند و سبب شیوع در میان حیوانات می گردند که به آن چرخه "همه گیری جانوری" می گویند.انسان ها معمولا در طی یا مدت کوتاهی بعد از "همه گیری جانوری" در معرض خطر قرار می گیرند. مطالعات دانشمندان و متخصصین نشان داده است که همه گیری های جانوری جنوب غربی ایالات متحده محتمل تر است که در طی تابستان های سردتر متعاقب زمستان های مرطوب رخ دهند. همه گیری های جانوری در جاهایی محتمل ترین است که انواع متعددی از جوندگان در تراکم های بالا و در سکونتگاه های متعدد زندگی کنند.در بخش هایی از جهان در حال توسعه، طاعون می تواند بعضی وقت ها در مناطق شهری دارای تراکم بالای موش صحرایی اتفاق بیفتد. آخرین شیوع شهری طاعون مرتبط با موش صحرایی در ایالات متحده در لوس آنجلس و در 1924-1925 روی داد.انتقالباکتری طاعون می تواند از راههای زیر به انسان منتقل شود:نیش های ککمکررترین انتقال باکتری طاعون از طریق نیش کک صورت می گیرد. در طی همه گیری جانوری طاعون، بسیاری از جونده ها می میرند. در نتیجه، کک های گرسنه به سوی منابع جدید خون می روند. در این حال، مردم و حیواناتی که در جاهایی کار و زندگی می کنند که جونده ها اخیرا از طاعون مرده اند در معرض خطر نیش کک قرار می گیرند. در نتیجه نیش کک آن ها ممکن است آلوده و عفونی گردند. کک های آلوده به طاعون می توانند از طریق سگ ها و گربه ها هم وارد خانه شوند. در معرض نیش کک قرار گرفتن ممکن است منجر به طاعون عفونتی خون یا طاعون خیارکی اولیه شود.تماس با بافت یا مایع آلودهانسان ها می توانند موقع دستکاری مایعات بدن یا بافت حیوان آلوده به طاعون، عفونی شوند. برای مثال، یک شکارچی خرگوش با پوست کندن بدون احتیاط حیوان عفونی می تواند باکتری طاعون را وارد بدن خود نماید؛ این اتفاق برای شکارچیان حیوانات دیگر هم ممکن است روی دهد. این شکل از در معرض قرار گیری به عمومی ترین شکل ممکن در طاعون های خیارکی یا عفونتی خون پیش می آید.قطرات عفونیوقتی شخصی ذات الریه طاعونی دارد، قطرات سرفه شامل باکتری های طاعون می توانند وارد هوا شوند. اگر این قطرات شامل باکتری توسط شخص دیگری استنشاق شوند، طاعون پنومونی(ریوی) را ایجاد می کنند. عموما در این حال باید بین دو نفر تماس مستقیم و نزدیک وجود داشته باشد تا یک نفر بتواند دیگری را مبتلا نماید. انتقال این قطرات تنها راهی است که می تواند موجب ابتلای جمعیت شود. این نوع گسترش از 1924 در امریکا ثبت نشده است، اما هنوز هم در برخی سرزمین ها و کشورهای در حال توسعه اتفاق می افتد. گربه ها، به ویژه، مستعد طاعون هستند و می توانند با خوردن جونده های عفونی آلوده شوند. گربه های بیمار خطر ابتلا به طاعون را در صاحبان خود و یا دامپزشکان از طریق انتقال قطرات عفونی طاعون بالا می برند. چندین مورد طاعون انسانی در دهه های اخیر در امریکا دیده شده است که در نتیجه تماس با گربه های آلوده بوده است.این مطلب را با هر کسی که می شناسید به اشتراک بگذارید تا شاید مورد استفاده او قرار گیرد.