قدم های یخ زده _پارت سوم(آخر)

پارت قبلی: https://vrgl.ir/o7okW به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموختبه راستی رد شدن برایشچه معنایی داشت؟کل معنای زندگی صبا خلاصه می شد در رد شدن.رد شدن جزئیاز زندگیاش نبود،خود زندگیاش بود.اما اگر با آن به اصطلاح محبتمعنای زندگیاش تغییر می کرد،چه؟بیحس و حال به قلب گفت:وجود من از سرماست...تو همداری از بین میری...چطوری دنیا را بدون ذره ای انرژی خوب نجات بدهیم...عشق و محبت راکجای دنیا میشه پیدا کرد... .ناگهان قلب کمی گرم شد و شروع کرد به تکان ها و لرزش های عجیب.انگارامید را در رگ هایشبه جریان انداخته بودند.اما فقط برای چند ثانیه...بعد ازآن دوباره شکل قیافه قلب مثل قبلشد...ضعیف...پژمرده...خسته... .لبخند محوی زد و به صبا گفت:برای محبت لازم نیست دنیا روبگردی...لازم نیست بری وسط یه دشت گل یا زیریک درخت پاییزی...تو می تونی...حتی تویسخت ترین لحظات...توی تاریک ترین شب ها...می تونیاونو پیدا کنی...فقط...باید نگاهی بهدرون خودت بندازی و اونجا جست و جو کنی...توی ...قلبت... .صبا آه سردی کشید و گفت:من که قلب و احساس ندارم...تنها کاری که می تونم بکنم اینه کهسرما رو با خودم جا به جا کنم... .((پسچرا میخوای کمکم کنی...))صبا سرش راپایین انداخت و کمی فکر کرد.اخمی کرد و بعد گفت:نمیدونم...((میدونی دلیل اینکه کمی تغییر کردی چیه؟...))صبا جواب داد:فکر کنم...به خاطراینه که تو رو توی دست هام نگه داشتم... .((خب جواب سوالت همینه!این طوری میشه دنیا رو نجات داد...))صبا گیج شد.اصلا منظور قلب را نفهمید.گفت:((چیکار باید بکنم؟؟؟))((به درونت نگاه کن تا بتونیخوبی رو دراطرافت ببینی... .))قلب ناگهان مکثی کرد،بعد لبخند محبت آمیزی زد و گفت:((من میشم قلبت... .))صبا به سرعت مخالفت کرد و گفت:لیاقت تو اینه که قلب یک آدم خوب باشی... .((لازمه ی خوب بودن خوش قلب بودنه...چیزی که آدمای زیادی توی دنیا گمش کردن... .))قلب نگاهی به آسمان انداخت و به صبا گفت:وقت زیادی نمونده... .صبا سکوت کرد.قلب به سختی و با صدای گرفته ادامه داد:این آخرین فرصت برای زنده نگهداشتن خوبی تو این دنیاس... .))صبا ناخودآگاه قلب را آرام آرام به سمت خود نزدیک کرد.تکه گوشت بی جان را به قفسه سینه اشچسباند.سرگیجه عجیبی را در سرشاحساس کرد.دو زانو روی شن های ریز صحرا افتاد.فکرکرد هرلحظه ممکن است چشمانش سیاهی برود.احساس کرد بدنش شروع کرد به گرم کردن.آرامچشمانش را باز کرد.دستانش را رو به روی صورتش گرفت.به دو دستش که به رنگ سفیدی برفبودند،خیره شد.هیچخبری از قلب و خون های روی دست صبا نبود.دو دستش را سمت گردنشبرد.لرزش های ممتدی را در بدنشاحساس کرد.ضربان قلب در وجود صبا به جریان افتاده بود.بهشن های قهوه ای و طلایی رنگ خیره شد.بعد هم به آسمان پر ستاره.ابر ها کنار رفته بودند وحالا مهتاب همچون چراغ درخشان و سفید رنگی می درخشید.صبا برای اولین بار،از شدتزیباییاش به هیجان آمد.از سر جایش بلند شد .چند گام به سمت جلو برداشت و بعد خودش رادر ساحل دید.دستش را به سمت صدف های ساحل برد و تعدادی ازآنها را برداشت.به صدف هایرنگارنگ و بنفش و نارنجی داخل مشتش نگاهیانداخت.لبخند ملیحی بر روی صورتش نقشبست.نفس عمیقی کشید و بوی نمک و دریا را بایک دم وارد شش هایش کرد.آنجا را هم ترککرد.حالا در مقابل کوه عظیم و بلند ایستاده بود.صبا برای اولین بارازابهت کوه به وجد آمد.باشوق و هیجان از کوه بالا رفت و به سرعت خودش را به نوک قله رساند.به خورشید طلایی رنگدرآسمان آبی رنگ خیره شد.به پرنده های سیاه رنگی را که درآسمان پرواز می کردند خیرهشد.هیجان زده از بالای کوه سر خورد به سمت شهر سر خورد.مثل همیشه باد سرد و خنکش رابا مردم تقسیم کرد.اما برخلاف که باد سرد و مرگبار همیشگی،مردم شهر را مهمان نسیم خنک وملایمی که درآن رگه هاییاز محبت پیدا می شد،کرد.قلب های مرده و سیاه مردم با نوازشصبا،دوباره شروع به تپیدن کرد.صبا دوید و وزید و پرید.شهر و کوه و جنگل و دریا راپشت سرگذاشت.آواز صبا دیگر تهی و پوچ نبود.صدای هو هو مانندش قلب ها را به تپش درآورد.خوبی رادرانسان ها زنده کرد.ازپستی و بلندی ها و بالا رفت و محبت را در رگ های جهان به جریانانداخت.قدم هایش را آرام تر کرد.روی چمن های سبز رنگ و خنک دشت قدم گذاشت .نفسعمیقی کشید.به صدای جیرجیرک ها گوش سپرد.به تجمع ستاره ها درآسمان و قرص کامل ونقره ای رنگ ماه خیره شد. ناخودآگاه دستش را روی قلبی که در وجودش می تپید،گذاشت.برایاولین بار در عمرش،لبخندی بر روی صورتش نقش بست.حالا دیگر زندگی صبا در عشق و محبتخلاصه می شد.صبا آواز عشق و محبت را می سرود و عشق و محبت جان تازه ای به صبا میبخشید.پایان