نوشته های قرنطینه | اول

رخ به رخ ایستاد روبروی من. چند ثانیه زل زد و نگاهش از هفت لایه چشمم رد شد و در پشت کاسه چشمم، مسیر عصب چشمم را دنبال کرد و رفت تا لوب پس سری مغزم و آنموقع فهمیدم که واقعا عصبانی است. ترسیدم. نه ازینکه در پس عصبانیتش آسیبی به من برساند یا چیزی مشابه آن. ازین ترسیدم که نکند واقعا همانطور که چندباری به من گفته شده، انسان بیشعور و وقت­ناشناسی باشم.« تو واقعا شعور نداری؟»« یعنی چی، میشه بپرسم دقیقا از چی ناراحت شدی؟»حرفم تمام نشده بود که چرخید و رفت. دنبالش هم نرفتم. متاسفانه خبر نداشت که در چه فلاکت بی­پایانی گیرکرده ام و حالا تنها جایی که نباید باشم اینجاست. روبروی بیمارستان.نه اتفاقا اینجا یکی از جاهاییست که مجبورم باشم. تا حدود سه ساعت دیگر. ولی بعد ازآن بلافاصله باید بروم سراغ آن مردک کلاهبردار. ساعتم را نگاه کردم، درواقع میخواستم نگاه کنم؛ نبود. احتمالا چند دقیقه دیگر فرصت باقیست. نشستم روی جدول و جیب هایم را گشتم به دنبال سیگار و فندکم. نبودند. همیشه از توانایی زندگی برای بدتر­شدن غافلگیرشده ام.«آقا تاکسی میخوای؟»زل زدم به سیگار توی دستش و جوابی ندادم. نمیدانم این بدبختی اخیرم پادافره کدام کارم بوده. و اصلا چرا تمام نمیشود و اصلا چرا خنده دار است.«آقا به نظرتون من آدم بیشعوری ام؟»زیر لب فحشی داد و رفت. منصفانه نبود. من در جواب سوال بیجایش فحشی نثارش نکرده بودم. که واقعا هم بیجا بود. منِ با روپوش سفید خونی، روی جدول نشسته، بعید است که تاکسی بخواهم. لکه خون بزرگی روی بازوی چپم بود. به کله سیلوهت شده ی وودی آلن میمانست. سرخ سرخ. ایستادم روپوشم را درواردم و مچاله اش کردم. رفتم سمت ردیف تاکسی ها، به مردی که کنار همان آقایی که به من فحش داده بود گفتم که ماشین میخواهم. راننده به سمت ماشین رفت و من هم پشت سرش.«آره به نظرم آدم بیشعوری هستی»لبخندی زدم و سوار شدم. با این حرفش توانستم برای مدت کوتاهی خودم را قانع کنم که من بیشعور نیستم و این سخنی که گاها میشنوم عکس العمل طبیعی انسان هاست به چیزی که برایشان ناخوشایند است.وگرنه گفتن این جمله که «من چرا باید اهمیت بدم؟» نباید آنچنان عصبانی اش میکرد که زل بزند به چشمم و آنطور به من بگوید بیشعور. البته نگفت بیشعور. پرسید که آیا من واقعا شعور دارم یا نه. و حتی منتظر نماند که جوابش را بگیرد. جوابش این بود که آری من بیشعورم که آنهمه وقت فکر میکردم ما باهم دوستیم. که همانطور که من می­ایستم و میخواهم و ادامه میدهم و جا نمیزنم و میبینم. اوهم همینکارهارا میکند. و حالا که دیر شده و میاید و میبیند من دیگر توان ایستادن ندارم، همه ی بار و بدبختی اش را خراب میکند روی شانه های خمیده ی من.و من هم فروریختم. واقعا برایم سوال بود. من چرا باید اهمیت بدهم؟ چه ارزشی در پس این کار من است. اخلاقیاتم، رویاهایم، جهان بینی ام تا جایی پشتوانه­ی من میتواند باشد. ازان به بعد گم میشوم و وقتی که گم شوم، به تنها چیزی که میتوانم نگاه کنم، یک پرتو نور است. و اگر انتظار داشته باشی، آنجا هم ... شاید هم باید بیشتر تلاش میکردم. نمیدانم. نمدانم.«آقا من همینجا پیاده میشم»«مسخره کردی مارو؟ این که صدمترم نشد»«شما چیکار دارید، بگید چن شد بی زحمت»پیاده شدم و رفتم داخل مغازه، سه نخ سیگار خریدم و یک کبریت. ساعتم را نگاه کردم. بود، اما در دست راستم. اینهم نوبرست، کاملا رندوم است که ساعتم روی کدام دستم باشد. هجده دقیقه زمان داشتم. پیاده راه افتادم به سمت بیمارستان. کبریت را روشن کردم و سیگار در دهان، سرم را خم کردم به خیمه ی میان انگشتانم که بوق وحشتناک و بلندی تمام تنم را لرزاند. از جا پریدم و کبریت از دستم افتاد. با نفرت و انزجار نگاه کردم به حرامزاده­ای که پشت فرمان بود.«بشین باید جرف بزنیم»«من هجده، نه هفده دقیقه دیگه باید تو بخش باشم»«بخدا اگه الان سوار نشی دیگه منو نمیبینی»مشکل دقیقا همین است، اولتیماتوم دادن، تهدید کردن، خراب کردن، تمام کردن. و بعد آن کسی که مقصر است منم. اگر سوار میشدم حقیقتا در بدبختی تازه ای می­افتادم. البته نه حتما، اما دامنه­ی اتفاقات بدی که میتوانست در اثر غیبت کردنم اتفاق بیفتد از این بوقی که زد ترسناک تر بود. اما از همه این ها ترسناک تر همین تهدیدش بود. سوار شدم. داشتم در را میبستم که متوجه شدم کبریت روی زمین است و بعدش هم فهمیدم توی ماشینش نمیشود سیگار کشید و بعد هم فهمیدم که این مکالمه قرار است چند تار مویی از من سفید کند. کمربندم را بستم. روپوشم را از روی دوشم انداختم روی صندلی عقب. دست هایم را فرو کردم در جیب هایم و محکم تکیه دادم به صندلی. سرعت ماشین بیشتر میشد. این را ازانجا فهمیدم که من از عمد محکم تکیه نداده بودم. شتاب ماشین بود که من را چسباند به پشتی چرمی ماشینش. نگاه کردم به او و دیدم با عصبانیت به من زل زده. ترسیدم و نگاهم را چرخاندم که جاده را چک کنم که پایش را کامل گذاشت روی گاز و جیغ زد. انگار امواج صوتی ای که خارج میشد مسیر حرکت فوتون ها را تغییر میداد. به معنی جیغ بنفش فکر کردم و حتی دیدم، همه چیز ته رنگ بنفش تیره گرفت. اینجا من بخشی از شنوایی گوش چپم را از دست دادم. چشمانش بسته بود و دهانش باز. حالا دیگر ماجرا جدی بود، خیلی جدی. یعنی اگر چند ثانیه دیگر ادامه میداد به این کار دیوانه وار، هیچ کداممان زنده نمیماندیم. به ذهنم رسید که کمربندم را باز کنم، بپرم روی صندلی اش، هلش دهم کنار و ماشین و خودم و خودش را نجات دهم. ترسناکی ماجرا همین باز کردن کمربند بود. راه دوم این بود که هیچ کاری نکنم. سفت بچسبم و امیدوار باشم که اتفاق تقریبا غیر ممکنی رخ دهد. من اهل قهرمان بازی ام، همیشه بوده ام، یا حداقل میخواستم باشم. اما در دنیای نظری، در تنهایی، نه در چنین موقعیتی. جایی که کس دیگری هم باشد. نه، راه دیگری نبود. ضربان و تپش قلبم طوری قدرت گرفت که انگار آژیر خطری برای ذهنم بود، که کاری کنم. نه من واقعا نمیخواهم این چنین بمیرم و احتمالا آخرین باری که این جمله را به خود میگویم خواهم مرد. اما حالا آن روز نیست. کمربندم را باز کردم.