بلند شو و به داد استعدادت برس!

تا حالا شده که فکر کنی استعداد خاصی داری اما جرات ابزار کردنش رو نداشته باشی؟ یا مثلا تصمیم بگیری که استعدادت رو شکوفا کنی اما ندونی از کجا شروع کنی؟ بعضی وقتا حتی ممکنه بدونی که از کجا شروع کنی، اما حال شروع کردن نداشته باشی! نتیجه­اش هم میشه خرید دوره‌های آموزشی آنلاین و خاک خوردنشون وسط بقیه‌ی اطلاعاتی که توی لپ تاپت جمع کرده بودی؛ به امید اینکه یه روزی به کارت بیاد.تو این جور مواقع، آدم میافته تو یه دور باطل. چرخه‌ای که من اسمشو گذاشتم تنبلی، با جمله‌ی «من حس می­کنم یه استعدادی دارم» شروع می‌شه. در ادامه دنبال اون استعداد می­گردی که ممکنه چندین سال طول بکشه (برای من 28 سال طول کشید!) و بعد از پیدا کردن استعداد، انکار کردن شروع می‌شه. هی انکار می‌­کنی که این استعداد رو نداری ولی در واقع با استعدادی و جرات ابرازش رو نداری. خلاصه پس از کشمکش‌های فراوان، التماس دوستان و آشنایان به این که «بابا تو با استعدادی! تو رو خدا برو دنبال علاقه‌ات!» دنبال افزایش مهارت می‌ری. گره اصلی موقعی ایجاد میشه که کلاس افزایش مهارت رو پیدا کردی اما جدی نیستی و نیمه‌ی راه ولش می کنی. تازه اگر به این نتیجه برسی که ادامه این راه پول زیادی برات به همراه نداره، کلا دلسرد می‌شی. از همه‌ی این‌ها گذشته، با این فکر که «ممکنه اعتماد به نفس ورود به جمع آدم‌های ماهر رو نداشته باشی» خودتو می‌خوری!راه حل چیه؟ به نظر من برای این‌که تو این چرخه نیافتیم باید دو مرحله رو پشت سر بذاریم: کشف استعداد و پرورش استعداد.اول از همه تکلیفمون رو با خودمون و استعدادمون روشن کنیم. راه‌های زیادی داره. یکی سعی می‌کنه به تجربه بزرگتر‌ها گوش بده، یکی می‌ره پیش تراپیست، یکی دیگه سعی می‌کنه توی کاری که هست بگرده و استعدادش رو پیدا کنه و... من به مرحله‌ی اول کاری ندارم. بحث من مرحله‌ی دومه؛ پرورش استعداد. باید خوب بگردیم تا بتونیم جای مناسبی که بتونه همه‌ی بهونه‌هایی که تو پاراگراف دوم گفتم رو، از اصالت بندازه پیدا کنیم. استعداد تا وقتی که براش اقدام عملی درستی صورت نگیره در حد فکر و آرزو باقی می‌مونه.من بعد از عبور از مرحله‌ی دشوار اول و پیدا کردن استعدادم، به فکر ورود به مرحله‌ی دوم افتادم. داستان من از جایی شروع می‌شه که خودم رو وسط یه عالم دفتر و قلم دیدم. به خودم اومدم و متوجه شدم که تو تمام سال‌های عمرم به صورت ناخودآگاه نویسنده‌ی بهتری بودم تا گوینده و شنونده (از نظر خودم). من همیشه دفتر خاطرات روزانه داشتم، تو مسابقات داستان نویسی و پژوهشی جزو نفرات برتر بودم و حتی یادمه که سوم ابتدایی برای بچه‌ها انشا می‌نوشتم و پول میگرفتم! (اولین تجربه‌ی اینفلوئنسری!). چی شد که مهندس شدم؟ برای ارضای حس خلاقیت در حل مسئله و البته درآمد؛ اما در حال حاضر به هیچ کدوم نرسیدم. با خودم فکر کردم که چرا توی کاری که حس می‌کنم بهترم، ادامه ندم؟ اینجوری شد که شروع کردم به سرچ کردن راجع به راه‌های پرورش استعداد نوشتن و کسب درآمد از این راه. تو همین سرچ‌ها متوجه شدم که شغلی به اسم محتوانویس وجود داره و داستان از جایی جالب‌تر شد که دیدم ارتباط تنگاتنگی بین تولید محتوا و دنیای دیجیتال وجود داره. دقیقا چیزی که من می‌خواستم! چون هیچ شبکه‌ی اجتماعی وجود نداره که داخلش اکانتی به آدرس Atieh_vafaei ساخته نشده باشه.قضیه‌ی تولید محتوا برای من روز به روز جدی‌تر شد و بعد از کلی بالا و پایین و سرچ کردن، یه روز توی لینکدین مطلبی راجع به باشگاه محتوا خوندم که بعدها متوجه شدم این مطلب رو مامان باشگاه محتوا یعنی هلیا قویمی نوشته. وارد سایت باشگاه شدم و مراحل ثبت نام و سرفصل‌ها و شیوه‌ی آموزشی رو خوندم. چیزی که اون روز فهمیدم این بود که قراره وارد دانشگاهی بشم که بعد از اتمام تحصیل، منو رها نمی‌کنه و با معرفی من به کسب و کارها به عنوان کارآموز باعث تقویت اعتماد به نفسم می‌شه. خودشه! این همون چیزیه که اجازه نمی‌ده چرخه‌ی تنبلی من به جریان بیافته.به جرات می‌تونم بگم محکم‌ترین دلیل من برای نام نویسی در باشگاه محتوا این بود که متوجه شدم برای ورود، باید یک متن 500 کلمه‌ای راجع به اینکه «چرا می‌خواهم خالق محتوا شوم» نوشت! و بعد از اون از طریق مصاحبه، امتیازهای لازم برای ورود به آکادمی باشگاه محتوا رو کسب کرد. این شیوه‌ی انتخاب، من رو مطمئن کرد که با یک گروه حرفه‌ای طرف هستم و قرار نیست مثل بقیه‌ی دوره‌های آموزشی تو لپ تاپم خاک بخوره. اینجا اولین واژه درباره باشگاه محتوا تو ذهنم شکل گرفت: «باهوش»بعد از قبولی و کسب امتیازهای لازم، به عنوان دانشجوی شبانه وارد باشگاه محتوا شدم. برخورد اول من با باشگاه محتوای فصل شش، یه گروه تلگرامی صمیمی بود. هر پنجاه نفرمون به زیر گروه‌های مختلفی تقسیم شدیم و هر گروه یه کمک مربی داشت. کمک مربی‌ها از افراد برتر فصل‌های قبلی بودن و حضورشون دلگرم کننده بود. هر سوالی داشتیم رو راحت می‌پرسیدیم و کمک مربی‌ها خیلی دلسوزانه همراهمون بودن. از ترس‌ها، استرس‌ها، انگیزه‌ها و هرچیزی که فکرشو بکنید می‌شد باهاشون حرف زد. همین‌جا دومین واژه درباره‌‌ی باشگاه محتوا تو ذهنم شکل گرفت: «رفاقت»دو سه روز بعد، اولین جلسه‌ی وبینار رو به صورت آنلاین شرکت کردم. اینجا بود که با مفهومی به نام «مشق عشق» آشنا شدم. ماجرا از این قرار بود که هرهفته بعد از وبینار آموزشی، پروژه‌هایی مرتبط با موضوعی که یاد گرفتیم تعریف شده بود که باید انجام می‌دادیم. قضیه به همین جا ختم نمی‌شد؛ چون کمک مربی‌ها به دقت شروع به تصحیح مشق عشق‌ها می‌کردن و نمرات توی شیت آنلاین ثبت می‌شد. وای از هفته‌هایی که مشق عشق‌ها زیاد بود و با جون کندن و تو لحظات آخر بالاخره کار رو می‌رسوندم! جدیتی که توی نوشتن مشق عشق داشتم، هیچ وقت تو دوران دانشگاه تجربه نکردم. از یه جایی به بعد، دیگه نمره مهم نبود. قضیه حیثیتی شده بود و همه تلاشم این بود که فقط بتونم تا نقطه‌ی آخر، زیر بار این حجم کاری دووم بیارم. بعد از هر ارائه‌ی مشق عشق، یه روز استراحت بود و دوباره از شنبه، روز از نو روزی از نو! موقع نوشتن مشق عشق، این واژه‌ها تو ذهنم شکل گرفته بود: «جدیت و رقابت»«سخاوت»، واژه‌ی آخری که برای تعریف باشگاه محتوا به ذهنم می‌رسه. بعد از اتمام هر وبینار، با دنیایی از کلیپ‌های آموزشی دوره‌های قبلی، مقالات و قشنگ‌تر از همه «دمبل تاک و دمبل لایو» مواجه می‌شدیم. قصه‌ی دمبل زدن از اسم باشگاه میاد. وقتی ما وارد باشگاه شدیم، با دمبل تاک و دمبل لایوهایی که توسط علی کاشی برگزار می‌شد، عضلات مغزمون رو تقویت می‌کردیم. البته من به خاطر مشغله‌ی زیاد کاری نتونستم تو خیلی‌هاش شرکت کنم. اما خیالم راحته چون می‌دونم تمام آموزش‌ها سیو شده و خیلی‌هاش حتی توی آپارات برای استفاده‌ی همگانی موجوده. جالب اینجاست که حتی یک بار، تاکید می‌کنم یک بار، هم نشده که اعضای باشگاه و سرمربی باشگاه یعنی آیدین داریان درباره‌ی عدم نشر اطلاعات حرفی بزنن. تاحالا نشده که بگن «انتشار محتوای تولیدی باشگاه، شرعا، عرفا، عقلا، قانونا و... جایز نیست». وقتی میگم سخاوت، دقیقا منظورم همینه!سه ماه پرتلاش و پربار به همین منوال گذشت و الان که این متن رو می‌نویسم احتمالا قراره جزو نفراتی باشم که باشگاه به عنوان کارآموز به کسب و کارها معرفیم می‌کنه. عجیب‌ترین اتفاقی که الان افتاده این هست که ما با آدم‌های معروف حوزه‌ی محتوا، قبل از اینکه قرارباشه باهاشون کار کنیم ارتباط گرفتیم! چطور این اتفاق افتاده؟ اول این‌که کلاس‌های تقویتی هر هفته‌ی ما توسط یکی از این آدم‌های حرفه‌ای برگزار می‌شد و دوم، تو شبکه‌ی اجتماعی توئیتر به لطف هشتگ باشگاه محتوا تونستیم با خیلی از این آدم‌ها ارتباط صمیمی‌تر بگیریم.خلاصه که روزهای قشنگ جذابی بود و خواهد بود. چون باشگاه قرار نیست ما رو ول کنه! از این به بعد هر فصلی که برگزار بشه، اگر آموزش یا مهمان جدیدی داشته باشه، ما هم می‌تونیم از سرفصل‌ها استفاده کنیم! واقعا دیگه چی از این بهتر؟! حمایت مادام العمر از تک تک یاران باشگاه محتوا.من با تمام وجودم خوشحالم که بالاخره تونستم برای پرورش استعدادم قدمی بردارم. این روزها حالم خیلی بهتره و حس می‌کنم با خیال راحت‌تری می‌تونم به آینده‌ی کاریم فکر کنم. اگر تا اینجای متن با من بودی، معلومه که به نوشتن علاقمندی. پس یه سر به باشگاه محتوا بزن و شانست رو امتحان کن.