کاخ، بازار، مترو

بله، پنجشنبه ۹ شهریور ساعت 8:30 راه افتادیم به سمت تهران. یه خانواده سه نفر صاف آمدند و نشستند بغل دست من. در تمام طی این مسیر 40، 50 دقیقه ای متاسفانه من مغزم را از دست دادم از بس حرف زدن. نه میشد خوابید از دست آنها و بحث هایشان راجب نحوه پر کردن دندان و نه شارژ گوشی اجازه میداد ریسک کنم و سرم را ببرم درون گوشی. شکنجه ای بود برای خودش.صادقیه که پیاده شدم، همان لحظه قطار خط فرهنگسرا از راه رسید. حمله مردم به سمت مترو دیدنی بود. کاملا کاری میکرد رفتار گله ای داشته باشید. یعنی شما اگر عجله ای نداشتی و آروم قدم میزدی هم، وقتی اون جماعت رو می دیدی حمله ور میشدی سمت قطار. خلاصه ما هم دویدیم و در یک اتفاق نادر و عجیب صندلی به ما هم رسید و نشستیم :)تا امام خمینی که خبری نبود. لش افتاده بودم روی صندلی. پیاده که شدم علیرضا گفت من الان میرسم امام خمینی. و بله در یک اتفاق باز هم نادر (از آنهایی که هر صد سال اتفاق می افتد و اگر شما هدفتان هم همان باشد، نمی‌شود) داخل قطار و در یک واگن همدیگر را دیدیم. از آنجا مستقیم رفتیم ایستگاه 15 خرداد.بازار شام است آن خراب شده. چقدر آدم. له شدیم آن وسطا. تازه آنجا بود که مپ را باز کردیم تا کاخ گلستان را پیدا کنیم. دیگر به نظرم صرف نظر کنم از دوبار اشتباه رفتن مسیر و چرخش های الکی ولی هرطوری بود بلاخره درب ورودی پیدا شد و ما رفتیم داخل.انصافا زیبا بود. آدم برگهایش می ریزد. شک ندارم اگر خواهرم آنجا بود تا شب علاف می شدیم از بس با هر دیوار و حوضی میخواست عکس بگیرد. برایش تعریف هم که کردم، فحش نصیبم شد.ما که راه افتادیم و از تالار اول شروع کردیم و تک تک همه را زیر و رو کردیم. انصافا گرمی هوا مقداری رو مخ بود ولی لامصب حیاطش مست میکرد. جان می داد شب ها کنار حوض حافظ خوانی راه بیندازی و لذت دنیا را ببری.ولی شکوه این کاخ ها، تالار اصلی بود. عجیب زیبا بود. از نقش و نگار سقف بگیرید تا ظرف و ظروف عجیب و غریب (عکس هایش را می توانید پایین تر ببینید)از آنجا که بیرون آمدیم و مشغول گشت زنی بین شمس العماره و عکاسخانه بودیم، یه آبی به سر و صورت زدیم و نیمکت را بغل کردیم تا بنشینیم. در حجم زیاد حرف زدیم از هر دری که فکرش را بکنید (حیف شد، تمایل داشتیم گریه هم بکنیم ولی خب آدم ها زیاد بودند)دوباره به راه افتادیم و دوتا تالار دیگر را دیدیم. از بس عکس از ناصر و فتحعلی شاه گرفته بودند که میتوانم شرط ببندم عکاس های حیات وحش انقدر نگرفته اند. و جالبتر اینکه حتی ناصرالدین شاه هم عکس پروفایل خوب دارد و من ندارم.علیرضا اطلاعاتش انقدر بالا بود که کاملا میتوانست به هر بنی بشری توضیح دهد چه اتفاقاتی در هر دوره از پادشاهان افتاده. منم که فقط شنونده بودم و هر دو دقیقه میگفتم: جدی؟در آن میان بچه ای شیطان رفت پشت ویترین و سیم برق را کشید. البته مادرش سریع کنترلش کرد ولی جذاب میشد اگر برق را کامل قطع میکرد. آن اول مسیر هم یکی دیگر با سر رفت تو شیشه ویترین. واقعا بچه ها دور از مادر رد داده بودند...بله، ساعت را چک کردیم و دیدیم 12:15 است. گفتیم کافی است دیگر، زخم شدیم انقدر راه رفتیم. دم حوض و دیوار چندتایی عکس گرفتیم که بدکی نشدند (من کلا عکسهایم فاجعه اند) و بعد از در زدیم بیرون. تا بازار از چاوشی خواندیم و مرور کردیم، بعدم خداحافظ :)مسیر برگشت هم بازار شام ادامه داشت. جوری به زور در مترو ایستاده بودم که تقریبا از جامد به مایع تبدیل شده بودم و جالبی قضیه آنجا بود که دوتا پسر در جلوی من ایستاده بودند و مشغول تماس تصویری با غریبه ها بودند و هر هر میخندین. خب لامصب های خز، تیکه پ ن پ گفتن دیگر خنده ندارد. به روز باشید. آن میان هم یکی گیر داده بود زیر انداز بخرد. آخر در مترو مرد مومن؟ حالا کاری ندارم.جنازه ام در صادقیه از مترو بیرون آمد و دوباره مثل اسب دویدیم به سمت مترو کرج و خداروشکر بازهم صندلی به ما رسید و نشستیم.قطار هنوز درست راه نیفتاده بود که یکی از دستفروش ها آمد و داد زد: با یخ شنااااور و بعد رفت. همین.اینکه چی با یخ شناور سرو میشد در هاله ای از ابهام است ولی مثبت فکر کنیم بهتر است.از حیاطش فقط ویدئو گرفتیم آن هم مقداری از نظر لفظی منشوری است. بماند برای خودمان :)پ.ن: بدبختانه پست یه بار پاک شد و من تا همین الان حواسم نبود. دوباره منتشرش کردم :)