داری با زندگیت چیکار میکنی؟

فکر میکنم همه ما چندین و چند بار این سوال را از خود پرسیده ایممیتوانم شرط ببندم که بار ها نقشه های بسیار منظم و ایده آلی برای زندگی تان در نظر داشته اید. مثلا وقتی هجده ساله شده ام فلان کار را میکنم، وقتی بیست ساله شده ام آن یکی کار را تمام میکنم; تااااازه تا سی سالگی یک ادم خفن و بسیار پولدار خواهم شد و کاری میکنم که همه اطرافیانم به من افتخار کنند و دشمنانم تا کمر در برابر عظمتم خم شوند. یادش بخیر، الآن که به آن فکر میکنم چیزی جز یک آرزوی خیال انگیز نمیبینمش،خیلی اوقات ما انسان ها آرزو و هدف را با هم اشتباه میگیریم. آرزو چیزیست که میل به آن را داریم اما هدف چیزیست که توان به آن را. قول میدهم درک جمله قبل برایتان یکی از سودمند ترین ها در زندگی باشد، برای من که بود! مسئله این است که متاسفانه این اشتباه واضح و توهم آور نه تنها گریبان گیر نوجوانان است بلکه بزرگسالان را هم در خود بلعیده; فردی را میشناختم که برای رسیدن به توهمش همه زندگیش را فدا کرد، از همسرش که عاشقانه دوستش داشت جدا شد و به دنبال آرزو های رنگینش به خارج از کشور مهاجرت کرد و چند سال بعد خبر اوردند که در فقر فوت کرده است و حالا من همسری و فرزندانی را میبینم که در سوگ همدم و پدری هستند که حضورش را تنها به اسم لمس کرده بودند. تلخ است، انقدر تلخ است که میخواهم از زهر کشنده اش خون بگریم.امیدوارم سوء تفاهمی برای خوانندگان به وجود نیاید، خیر من فردی بدبین و منفی نگر نیستم و چون یک نفر در مهاجرتش تجربه تلخ داشته به این معنی نیست که امکان خوشبختی برای فردی دیگر در این راه وجود نداشته باشد.حرف من این است، لطفا؛از تو خواهش میکنم، غرق نشو ، در افکارت،آرزو هایت ، نداشته هایت غرق نشو ! در این شرایط سخت و غم انگیز غرق شدن چیزیست که حتی دلیلی نمیخواهد.چرا که هر چیزی اندازه ای دارد و بس ، حتی بهترین دارو ها هم اگر زیاد مصرف شوند کشنده اند. چه رسد به افکار که در وجود و روح ما ریشه دارد.اگر خواسته ای داری منطقی باش، میخواهی پزشک شوی ؟ اعتدال را رعایت کن! قرار نیست به خاطر تو تمام خانواده ات رنگ عزا بگیرند و مهر سکوت به دهان بزنند. میخواهی دکترا بگیری؟ خب بگیر، قرار نیست به خاطر یک مدرک عزیزانت را فراموش کرده و خودت را مثل یک حیوان وحشی به زنجیر کشیده تاااا مثلا درست را بخوانی. میخواهی پول دار شوی؟ درست، اصلا پولدار ترین شو ، اما حق نداری فرزندت و همسرت را از خودت برانی و نابود کنی. درست است هر چیزی تاوانی دارد،اما ما آن را انتخاب میکنیم ! گویی فراموش کرده اید، مگر چند روز دیگر زنده اید ؟ من هم پول را دوست دارم، نه! اصلا عاشقش هستم، اما نظرت درباره زمان چیست؟ تا به حال چند بار بهش فکر کردی؟زمان، مثل هیولایی درنده با چشمانی به سیاهی اعماق جهنم و پنجه هایی اغشته به خون آنچنان اهسته تو را دنبال میکند که به ندرت متوجه اش میشوی! متوجه اش که شدی چه؟ هیچ! همچنان مانند احمق هایی که دوست دارند در خیال خود زندگی کنند سرت را زیر برف میکنی و تمام.موضوع اصلی فراموش نکردن لحظه به لحظه زندگی کردن است، یک اغوش گرم است، صورت خندان مادربزرگ و طعم تلخ و شیرین چای های اوست ، لحظه ای حرف زدن با خواهر یا برادرت است، لحظه ای خوش گذراندن با دوستان است، پیاده روی در هوای یخ زده دوشادوش یک معشوق است. و در این بین همانطور که گفتم افرادی هستند؛ مثل دوستی که داستانش را در بالا ذکر کردم، که زمانشان را وقف توهماتشان میکنند و با یک تحقیق ساده متوجه میشوید چه پایانی دارند.بیایید رو راست باشیم، هر فردی با ضریب هوشی متفاوتی به دنیا میآید، متاسفانه نه تنها در مورد هوش بلکه در همه جنبه های زندگی داستان همین است. زندگی به هیچ عنوان عادلانه نیست! نه حتی به اندازه سر یک سوزن!فردی که هوش پایینی دارد میتواند آرزوی باهوش و نخبه بودن را در ذهنش بپروراند و شب ها خوابش راببید، اما اینکه آن را به دنیای واقعی بکشاند، ظلم است. ظلم در حق خودش و اطرافیانش، چون علاوه بر هزینه های مالی کلان ،مهم تر از همه، زمانش را از دست میدهد! یکی از نزدیکانم که پدر و مادری حدودا پنجاه تا شصت سال دارد، هفت سال پشت کنکور تجربی ماند تا پزشک شود، که نشد. و حالا در دانشگاه آزاد رشته ای نا مربوط میخواند. بله بله درست است که رتبه یک کنکور پارسال هم هفت سال پشت کنکور بود. اما واقعا ارزشش را دارد؟ و میتوانی تصور کنی چقدر ریسک دارد؟ یادم است ما در طول این هفت سال فقط یک بار به خانه شان رفتیم، آن هم او اصلا انجا نبود و پدر مادرش هم مضطرب بودند که مبادا صدایمان بالا تر بروند و تمرکز کنکوریشان را مختل کند! هی دنیا!اخر به چه بهایی؟ به چه بهایی دارید انتخاب میکنید؟ تاوان آن چیست؟ مراقب انتخاب هایتان و عزیزانتان باشید و آغوش را فراموش نکنید! حتما تا وقتی زمانش را دارید او را دراغوش بکشید، خودتان میدانید چه کسی را میگویم. آها داشت یادم میرفت، هیولای زمان را که فراموش نکردید؟ ترسناک تر از و ندیده ام. از من میشنوید، هر چند وقت یک بار برگردید و پشت سرتان را یک نگاهی بندازید و یکم با هم حال و احوال پرسی کنید، روبرو شدن با ترسی که ازش با خبر نبودید میتونه جذابیت های خاص خودش رو داشته باشه!_آنه شرلی با مو های سفید