شرح حالی ازینکه چطور ویرگولی شدم؟

من اگر نیکم و بد ..تو برو ویرگول باشبسم الله الرحمن الرحیم. سلام دوستان. سال پیش بود که با ویرگول آشنا شدم. توی تلگرام یکی از رفقای اینستاگرامی ام توی کانالش پستی گذاشته بود و من هم رفته بودم که کامنت بگذارم که دیدم با فردی دارد از یک چالش جذاب صحبت می کند. پرسان شدم که هان از چه صحبت می کنید ای دوست؟ گفت گروهی زده ایم در باب نوشتن و چه خوش گروهی ست و اکنون قرار است چالشی را شروع کنیم بدین صورت که چند گروه تشکیل دهیم و مسابقه نوشتن و انتشار بگذاریم. گفتم من هم می خواهم عضو شوم . مرا اد کرد و گفت بسم الله.آمدم داخل و کمی با محیط و اعضا آشنا شدم. قوانین چالش را گذاشتند و تیم کشی کردند و سه چهار گروهی شدند به نظرم. یک گروه دیگر هم زدند با اعضای گروه خودمان. یک کانال زدند که نتایج هر روز را اعلام می کرد که کدام گروه با چند پست اول شد. تعداد مطالب منتشر شده توسط هر گروه را هم می گفتند. یک گروه هم بود که مطلبی که انتشار می دادی لینکش را میگذاشتی. خیلی هاشان سایت شخصی داشتند و لینک از سایت شخصی شان را می گذاشتند و بعضی خود متن را کپی می کردند و برخی هم لینک مطلبشان در ویرگول را میگذاشتند. رفتم و چند مطلبی در ویرگول دیدم. سایت شخصی نداشتم. خیلی تشویق میکردند سایت شخصی بزنم. طراح سایت هایشان را هم معرفی کردند. به طراحی سایت هایشان هم نگاه کردم. خوب بود بعضی ها پس مشخص کردم کدام قالب را می خواهم. منوی سایتم را طراحی کردم. ولی دلم نیامد سایت را بزانم. هزینه اش هم زیاد نبود.فکر کنم دو سال پیش پانصد هزار تومان میشد. طراح سایت هم میگفت تا شش ماه پشتیبانی میکنم. هر سوالی بپرسید را جواب می دهم. از رفقای آقای کلانتری مدرسه نویسندگی بود. خلاصه آن مسابقه برگزار شد و من هم که عشق کل کل و عاشق برنده شدن. جنگ نمایانی کردم. تیم ما باید برنده می شد. از روزی دو سه پست شروع کردم تا روزی هفت هشت پست. اینجا می نوشتم و در تلگرام ارائه می کردم. برای همین شاید به اوایل فعالیتم اگر نگاه کنید می بینید هر چه توانسته ام نوشته ام. از گل قالی تا باقالی. از اوس ممد تا حاجی لولو. خیلی متنوع می نوشتم. ما باید اول می شدیم.کم کاری بقیه را هم جبران می کردم. توی گروهمان که اسمش را سپاه اندیشه انتخاب کرده بودیم به نظرم. نویسندگان خیلی خوبی بودند و بعضی همکاری می کردند و برخی نه. گرفتار بودند و کم تر چیزی انتشار می دادند. من هم هر روز سخنرانی می کردم و تشویقشان می کردم که بنویسید که تیم رقیب تیز چنگال است و ماهر القلم و فلان و بهمان. آنها هم برخی به کتف چپشان می گرفتند و برخی همکاری کرده و پست هایی نازنین و عالی می نوشتند. واقعا خوشحال بودم به خاطر حضور درین جمع. در گروه یک خانمی هم بود که مادر دو تن از نویسندگانی بود که قبلا می شناختم و از مریدانشان بودم. یکی از روسای گروه هم که از دوستان آن دو نویسنده بود که در قبل از مادرشان گفتم. که بعدها همان دو نویسنده را هم دعوت کردند به گروه. جمع حرفه ای بود.ذوق و شوق داشتم از حضور درین گروه. حسابی فعال بودم. ولی نمی دانم چه شد که ناگهان فِسَم در آمد. نمی دانم چه اتفاقی سوزنی شد و بادکنک اعتماد به نفسم را ترکاند و افتادم به ننوشتن. از همین برنامه های روزانه نویسی داشتم برای خودم. در کانالم. اما حضور درین گروه برنامه ام را به هم ریخت و من افتادم روی دور کمال گرایی. دلم نمی آمد چیزی را انتشار بدهم. خودم را مقایسه می کردم با بچه های آن گروه. با نوشته هایشان. که خیلی بد است. که می دانم خیلی هامان این مشکل را داریم. القصه در آن چالش پیروز شدیم. حس شیرینی داشت. ولی خب چه فایده؟ جایزه که نداشت. یک کپل هم به ما که ندادند. اما مسئولیتمان سنگین تر شد.دوستان خوبی پیدا کردم آنجا. تا شش ماه پیش حرف هایشان را دنبال می کردم. مطالب مفید و جالبی توی گروه می گذاشتند. ولی دیگر میلم به خواندن همان ها هم کم شد. فضا خیلی دخترانه شده بود دیگر. حضورم سنگین شده بود. این ها هم رفیق بودند از قدیم الایام با هم. اگر هم جدید آشنا شده بودند طوری با هم صمیمی حرف می زدند که گویی سال ها هم را میشناخته اند یا نیمه گمشده شان را پیدا کرده اند. و خب از دیگر برکات آن گروه آشنایی من با ویرگول نازنین بود. یک فورام صمیمی با مشترکینی نمونه.شاید هنوز در ویرگول جا نیفتاده باشم. ولی جوش را دوست دارم. شاید با قوانینش هنوز خیلی آشنا نباشم. ولی خب جایی ست تقریبا شبیه بلاگفا که قبلا در آن وبلاگ داشتم و تولید محتوا می کردم. دوستان خوبی هم داشتم. و برای من بزرگ ترین هدف از نوشتن شاید پیدا کردن دوستان خوبی ست که سلایق مشترک داریم! که می نویسند. که نوشته هایم را می خوانند و نظرشان را نسبت به آنها می دهند. که می خوانمشان که نظر می دهم که لذت می برم از داشتن دوستانی با این قلم های زرین و جذاب.سید مهدار بنی هاشمی10بهمن 1401