اهل کاشانم روزگارم بد نیست ...

اهل كاشانم.روزگارم بد نیست.تكه نانی دارم ، خرده هوشی ، سر سوزن ذوقی .مادری دارم ، بهتر از برگ درخت .دوستانی ، بهتر از آب روان .و خدایی كه در این نزدیكی است :لای این شب بوها ، پای آن كاج بلند.روی آگاهی آب ، روی قانون گیاه .من مسلمانم .قبله ام یك گل سرخ .جانمازم چشمه ، مهرم نور .دشت سجاده ی من .من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف .سنگ از پشت نمازم پیداست :همه ذرات نمازم متبلور شده است .من نمازم را وقتی می خوانمكه اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته ی سرو.من نمازم را ، پی « تكبیرة الاحرام » علف می خوانم،پی « قد قامت » موج .كعبه ام بر لب آبكعبه ام زیر اقاقی هاست .كعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهربه شهر.« حجر الاسود » من روشنی باغچه است .اهل كاشانمپیشه ام نقاشی است:گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شماتا به آواز شقایق كه در آن زندانی استدل تنهایی تان تازه شود .چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانمپرده ام بی جان است .خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است .اهل كاشانم .نسبم شاید برسدبه گیاهی در هند ، به سفالینه ای از خاك « سیلك » .نسبم شاید ، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد .پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف ،پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ،پدرم پشت زمان ها مرده است .پدرم وقتی مرد ، آسمان آبی بود ،مادرم بی خبر از خواب پرید ، خواهرم زیبا شد .پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند .مرد بقال ازمن پرسید: چند من خربزه می خواهی ؟من ازاو پرسیدم : دل خوش سیری چند ؟پدرم نقاشی می كرد .تار هم می ساخت ، تار هم می زد .خط خوبی هم داشت .باغ ما در طرف سایه ی دانایی بود .باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه ،باغ ما نقطه ی برخورد نگاه و قفس و آینه بود .باغ ما شاید ، قوسی از دایره ی سبز سعادت بود .میوه ی كال خدا را آن روز ، می جویدم در خواب .آب بی فلسفه می خوردم .توت بی دانش می چیدم .تا اناری تركی بر می داشت، دست فواره ی خواهش می شد .تا چلویی می خواند ، سینه از ذوق شنیدن می سوخت .گاه تنهایی ، صورتش را به پس پنجره می چسبانید .شوق می آمد ، دست در گردن حس می انداخت .فكر ، بازی می كردزندگی چیزی بود ، مثل یك بارش عید ، یك چنار پر سار .زندگی در آن وقت ، صفی از نور و عروسك بود .یك بغل آزادی بود .زندگی در آن وقت ، حوض موسیقی بود .طفل پاورچین پاورچین ، دور شد كم كم در كوچه ی سنجاقكها.بار خود را بستم ، رفتم از شهر خیالات سبك بیروندلم از غربت سنجاقك پر.من به مهمانی دنیا رفتم:من به دشت اندوه ،من به باغ عرفان ،من به ایوان چراغانی دانش رفتم.رفتم از پله ی مذهب بالا .تا ته كوچه ی شك ،تا هوای خنك استغنا ،تا شب خیس محبت رفتم .من به دیدار كسی رفتم در آن سر عشق .رفتم ، رفتم تا زن ،تا چراغ لذت ،تا سكوت خواهش ،تا صدای پر تنهایی .چیزها دیدم در روی زمین :كودكی دیدم . ماه را بو می كرد .قفسی بی در دیدم كه در آن ، روشنی پرپر می زد .نردبانی كه از آن ، عشق می رفت به بام ملكوت .من زنی را دیدم ، نور در هاون می كوبید .ظهر در سفره ی آنان نان بود ، سبزی بود ، دوری شبنم بود ،كاسه ی داغ محبت بود .من گدایی دیدم ، در به درمی رفت آواز چكاوك می خواستو سپوری كه به یك پوسته ی خربزه می برد نمازبره ای را دیدم ، بادبادك می خورد.من الاغی دیدم ، یونجه را می فهمید.در چرا گاه « نصیحت » گاوی دیدم سیر.شاعری دیدم هنگام خطاب ، به گل سوسن می گفت : « شما »من كتابی دیدم ، واژه هایش همه از جنس بلور.كاغذی دیدم ، از جنس بهار .موزه ای دیدم ، دور از سبزه ،مسجدی دور از آب.سر بالین فقیهی نومید ، كوزه ای دیدم لبریز سؤال.قاطری دیدم بارش « انشا »اشتری دیدم بارش سبد خالی « پند و امثال » .عارفی دیدم بارش « تنناها یاهو».من قطاری دیدم ، روشنایی می برد .من قطاری دیدم ، فقه می برد و چه سنگین می رفت .من قطاری دیدم ، كه سیاست می برد ( و چه خالی می رفت.)من قطاری دیدم ، تخم نیلوفر و آواز قناری می برد .و هواپیمایی ، كه در آن اوج هزاران پاییخاك از شیشه ی آن پیدا بود :كاكل پوپك ،خالهای پر پروانه ،عكس غوكی در حوضو عبور مگس از كوچه ی تنهایی .خواهش روشن یك گنجشك ، وقتی از روی چناری به زمین می آید .و بلوغ خورشید .و هم آغوشی زیبای عروسك با صبح .پله هایی كه به گلخانه ی شهوت می رفت .پله هایی كه به سردابه ی الكل می رفت .پله هایی كه به بام اشراقپله هایی به سكوی تجلی می رفت.مادرم آن پاییناستكان ها را در خاطره ی شط می شست.شهر پیدا بود:رویش هندسی سیمان ، آهن ، سنگ.سقف بی كفتر صدها اتوبوس.گل فروشی گلهایش را می كرد حراج.در میان دو درخت گل یاس ، شاعری تابی می بست.پسری سنگ به دیوار دبستان می زد.كودكی هسته ی زردآلو را، روی سجاده ی بیرنگ پدر تف می كرد.و بزی از « خزر » نقشه ی جغرافی ، آب می خورد.بند رختی پیدا بود : سینه بندی بی تاب.چرخ یك گاری در حسرت واماندن اسب،اسب در حسرت خوابیدن گاری چی ،مرد گاری چی در حسرت مرگ.عشق پیدا بود ، موج پیدا بود.برف پیدا بود ، دوستی پیدا بود.كلمه پیدا بود.آب پیدا بود ، عكس اشیا در آب.سایه گاه خنك یاخته ها در تف خون.سمت مرطوب حیات.شرق اندوه نهاد بشری.فصل ول گردی در كوچه ی زن.بوی تنهایی در كوچه ی فصل .