ادامه سفرنامه اربعین

قسمت های قبلی اینجاستمن واقعا روسیاه و شرمنده همه بزرگوارانی هستم که این‌همه منتظرشون گذاشتم. امیدوارم بعد از گذشت این‌همه وقت بتونم درست ادامه ی ماجرا رو بنویسم...بعد از خوردن اون ناهار سنگین و رنگارنگ توی خونه ی عامرجان، قشنگ ولو شده بودیم. مهمترین قسمت غذا، یک ماهی گنده وسط سفره بود که بیشتر شبیه هیولا بود. هرچی ازش می کندیم و می خوردیم گوشتش تموم نمی‌شد. در تمام مدتی که در خونه عامر اقامت داشتیم، هیچکدوم از خانم.های خونه رو ندیدیم. خونه های عراقی ها اینجوری بود که وقتی واردش می شدی یک سالن بود کلا. آخر سالن یک درب بود که به بقیه خونه راه داشت و از اون در برای ما چیز می آوردن. خودشون از همون در به بقیه ی خونه تردد می کردن و مهمون ها اصلا هیچ ارتباطی به بقیه خونه نداشتن. با خودم فکر می کردم خانم های خونه چقدر با این معماری راحتن. هیچ استرسی ندارن که مرد نامحرم اونارو ببینه. حتی معماری درب جوری بود که موقع باز و بسته شدنش هم باز هیچی پیدا نبود. چقدر حیا داشت این معماری و چقدر کیف کردم باهاش. یه لحظه آرزو کردم یه خونه اینجوری توی ایران داشته باشم. هرچند خانم های ایرانی بعیده توی چنین خونه ای پا بذارن. مگه من زندانی تو ام؟؟؟یه استراحت کوتاه کردیم. بعد یکی از دوستای عامر با ماشین اومد دنبالمون. ماشینش بنز بود. از همین الگانس ها که پلیس های خودمون دارن ولی خیلی قراضه و کهنه! داشتم باهاش خوش و بش می کردم - با بنز نه ها با راننده ی بنز- که حس کردم یه چیزی در مورد ماشین می‌خواد بهم بگه. یهو با هیجان درب کاپوت رو باز کرد و شاهکارش رو بهم نشون داد. هم شگفت زده شده بودم هم خنده م گرفته بود. داستان این بود که این بابا می‌بینه ماشینش خیلی مصرف بالایی داره. (ما که بنز نداشتیم ولی میگن کلا بنز مصرف بالایی داره.) بعد این دوست عزیزمون ماشین رو میبره پیش مکانیک و مکانیک نابغه هم خلاقیتش می‌پاشه توی بنز و میاد یه موتور تویوتا سوار میکنه روی بنز بیچاره. بله درست حدس زدید، این دوستمون یه بنز داشت با موتور تویوتا!!!!البته نتیجه ی کار از اتفاق خیلی هم بد نبود. این رفیقمون کلی هم ذوق کرده بود که با این کار مصرف ماشین بشدت کم شده. به نظرم اون مکانیک دارهدحیف میشهدتو عراق؛ اگه اینجا بود حتما عضو هیات مدیره سایپا بود. یا حداقل مدیر آر اند دی ایران خودرو.در کل سیستم خودروی عراق اینجوریه که خودشون که خودروساز ندارن، گمرک و مرز درست درمون هم به گمونم نداشته باشن. برای همین هرکی از هر کشوری تونسته یه ماشین آورده توش. اونقدر تنوع ماشین در عراق زیاده که وقتی یه ماشینی می‌بینی بعیده تا آخر سفر یکی دیگه از همون مدل ببینی!!!البته یه سری ماشین‌های خاص هستن که زیادن مثلا فورد موستانگ یا دوج. قیمت ماشین های خفنی که اینجا آرزو داریم بهشون دست بزنیم اونجا انقدر پایینه که براحتی میشه خریدشون. (اینجا شگفتی من رو درک می کنید که عامر و منتظر هیچ ماشینی نداشتن!!!)علاوه بر دوج و موستانگ، پراید و پژو پارس هم زیاد می دیدید! من و مهدی دندونام داست می‌ریخت از شدت گرخیدگی که چرا اینها دیگه با پول تویوتا میان پراید میخرن؟ بعد کاشف به عمل اومد که اون ماشین های خارجی خوشگل و تودل‌برو، نه نمایندگی دارن نه خدمات. یه جاییش اگه خراب بشه یا تصادف کنن لوازمش نیست که نیست. برای همین سعی می کنن قطعات ماشین ها رو به هم بخورونن. همین باعث شده مکانیک های عراقی رودست نداشته باشن. به قول یاس آدم تو محدودیت ها ستاره میشه. مکانیک های عراق هم به نظرم حداقل چهارستاره رو داشتن. همین میشه که ممکنه توی عراق بنزی سوار بشی که توی کاپوتش قلب تویوتا می تپه!!!البته اینم بگم ماشین های خارجی مخصوصا آمریکایی مث لگن های ایرانی نیستن که راه به راه خراب شن (تو روحت میرسلیم!) نمونه ش هم یه شورلت که بعدا وصفش رو میگم چون خیلی شنیدنیه!هیچی سوار ماشین ترکیبی تویوبنز شدیم و رفتیم سمت یک جایی که بهش میگفت گاراژ. از نظر ما که یه زمین خاکی بود که چند تا ماشین توش پارک بودن. ماشین ها از این suv های آمریکایی بودن که خیلی بزرگن و تا قبل از اون توی فیلم ها فقط دیده بودم. قشنگ ده نفر توش جا می‌شدن. کاربری این ماشین‌ها معادل مینی بوس بود توی ایران. فک کن ما مینی بوس قراضه سوار می‌شیم اونا شاسی بلند!با مهدی و عامر و منتظر و حسام سوار یکی از همین شورلت‌ها شدیم و راه افتادیم. انگلیسی ما که ضعیف بود انگلیسی اونا هم با لهجه غلیظ عراقی قاطی بود و کلا ارتباطات شکسته و نیم‌بند بود. نمی‌دونستیم داریم کجا میریم. قبل از حرکت تو فکرمون این بود که داریم چند دقیقه میریم یجایی که از اونجا پیاده روی شروع بشه؛ که با ورود شورلت به اتوبانِ بین شهری این فکر کلا نابود شد. بازم این ترس به جونمون افتاد که نکنه اینا همه شون داعشی هستن و دارن مارو می‌برن یه جایی مث گوسفند سر ببرن!!! ولی با دیدن آدم های پیاده اطراف جاده یکمی آروم گرفتیم. متوجه شدیم مسیری که داریم با ماشین میریم همون مسیریه که به کربلا ختم میشه. از طرفی برامون جالب و عجیب بود که این‌همه راه رو مردم عراق دارن پیاده میرن. اونم توی بیابون بی آب و علف بدون امکانات و موکب و این سوسول بازیا. من تا قبل از اون فکر می‌کردم پیاده روی اربعین از نجف تا کربلاست. بعد فهمیدم این فقط یکی از مسیرها و شناخته شده ترین مسیر برای خارجی هاست. وگرنه خود عراقی ها از دم خونه‌شون پیاده میرن تاااتتتتا خود شهر مقدس کربلا. حالا مهم نیست خونه شون کجا هست. شده از دو هفته قبل یا حتی یک ماه قبل راه می افتن میرن کربلا پیاده. تازه این مسیر‌ها هرچند موکب هایی درشون هست ولی اصلا قابل مقایسه با امکانات رفاهی مسیر نجف کربلا نیست. با این‌حال مردم این مسیر ها رو با عشق طی می کردن. شاید دو سه ساعت داشتیم با ماشین می رفتیم و تمام این دو سه ساعت دوطرف جاده مردم رو می دیدیم که دارن پیاده میرن. به محض رسیدن، از ماشین پریدیم پایین و اول از همه خدارو شکر کردیم که سالم رسیدیم و زنده موندیم. انگار از نو متولد شده بودیم. انگار خدا یه بار دیگه زندگی رو به ما هدیه کرده بود‌! ترس داعشی بودن همراهان یه طرف، رانندگی وحشتناک صاحب ماشین هزار طرف. اصلا جوری رانندگی می کرد احساس می‌کردی صاف می‌خواد بره اون دنیا. براش مطرح نبود اینجا جاده‌س... قشنگ حس می‌کردی سوار یه جت شدی و بین ابرا ویراژ میدی. به گمونم ماشین ها رو هم مثل ابر می‌دید که میشه از وسطشون رد شد و اتفاقی برات نیفته. من و مهدی در تمام طول مسیر به خودمون می لرزیدم و هر آن حس می‌کردیم الانه که کتلت بشیم وسط جاده. اونم اون جاده‌ی داغون. جالبه با این‌که جاده باریک بود و دوطرفه، تا می‌تونست گاز می‌داد و سبقت می‌گرفت. سبقت دوبل چیه، شوخی بود براشون. یه جای کار راننده اومد سبقت بگیره... با سرعت فک کنم صد و پنجاه شصت تا، کنار ماشین مورد سبقت که قرار گرفت دیدیم از روبرو داره یه ماشین میاد. یعنی احتمال شاخ به شاخ شدن. توی اون سرعت شاخ به شاخ شدن رو فقط راننده ها می فهمن چی میگم. جاده‌ی بوئین زهرا رو دیدین؟ حالا فکر کن تو اون جاده نشستی کنار دست یه راننده جوون با سیگاری توی دست که مث دودکش ازش دود میاد و عین خیالش هم نیست. یه نگاه به بقیه مسافرا. همه شون یکی یه سیگارِ سنگینِ عراقی مث دودکش تو دهنشون و گرم صحبت. اصلا انگار روی کاناپه داشتن سریال آبکی تماشا می‌کردن. خیلی ریلکس. من و مهدی تمام گوشتای بدنمون داشت می‌ریخت. صحنه ی عجیبی بود‌. توی جاده‌ی دوطرفه ماشینمون داشت شاخ به شاخ می‌شد. داشتیم له می شدیم. تنها راه نجات این بود که خیلی زود سبقت لعنتیشو بگیره و بیاد تو لاین خودش و جون سالم به در ببریم. در همین لحظه بود که آخرین امیدمون هم از بین رفت‌. حتی نمی‌تونید حدس بزنید چی شد... وای خدای من... یادش هم می افتم قلبم تند می‌زنه... یه ماشین دیگه از لاین روبرو هم اومد توی لاین سبقت تا از ماشین روبرویی سبقت بگیره. باورم نمیشه. واقعا دیوونگی محض بود. فک کن چهارتا ماشین با سرعت بالا دارن از روبرو به هم نزدیک میشن. راننده؟ ریلکس. مسافرا؟ ریلکس! من و مهدی؟ داشتیم اشهدمون رو می‌خوندیم! تجربه‌ی رانندگی در ایران بهمون می‌گفت حتی اگر به فرض محال یکی از ماشین ها بتونه سبقت بگیره، اون یکی عمرا بتونه‌. من مهدی رو حلال کردم و مهدی هم منو. کارای بدی توی پرونده مون داشتیم ولی خدایی ته دل هردومون پاک بود. اینم که سفر اربعین و زیارت امام حسین بود. امیدوار بودیم امام حسین شفاعتمون رو بکنه. ما که از رانندگی های اینجا خبر نداشتیم وگرنه از مرز پیاده می اومدیم تا کربلا. لابلای زمزمه کردن اشهد و قورت دادن دود سیگار ریه های عراقی و عرق و آفتاب و آدرنالین محض و کوبیدن قلب توی پاچه، ماشین روبرویی سبقت گرفت و ماشین ما هم با فاصله ی میلیمتری سبقت گرفت و هرچهارتا ماشین توی لاین خودشون قرار گرفتند‌.نفس راحتی کشیدیم. تمام بدنم درد می‌کرد از شدت استرس. یه نگاه به راننده کردم. مدیونید اگر فکر کنید ذره ای تغییر در حالات صورتش یا سرعت پُک زدن به سیگارش یا حتی سرعت ماشین اتفاق افتاده باشه. حتی پلک هم نمی زد. هیییییچ! این خونسردی لعنتی توی اون سرعت و هیجان واقعا دیدنی بود.... لامصب ترمیناتور سگ کی باشه!یکم سرحال که شدیم، به کیلومتر ماشین نگاه کردم. ۹۹۷ هزار کیلومتر رفته بود‌. به مهدی که مکانیک خونده قضیه رو گفتم. چشماش گرد شد. گفت دقت کنم ببینم کیلومتر تکون می‌خوره یا ثابت شده‌. دیدم تکون می‌خوره! به عامر گفتیم از راننده بپرسه ماشینش تاحالا تعمیر شده؟ راننده گفت نه تعمیر نشده‌. و من و مهدی در بهت و حسرت که امریکای جهانخوار چی ساخته که با این طرز رانندگی توی این جاده های افتضاح عراق با این دست فرمون راننده که توی شونه خاکی جاده هم سرعتش ذره‌ای تغییری نمی کرد، بعد از یک میلیون کیلومتر هنوز سرپاست و مسافر جابجا می‌کنه و آخ نمی‌گه. در شگفت و بهت و هیجان و کوفتگی و حس به دست آوردن دوباره ی زندگی، رسیدیم به مقصد. شهری که بهش می‌گفتند القاسم ...