نویسندگان بیکار، یا اندیشمندان بدون ادعا؟

روزگار ما، از روزگاری که که ماموران امنیه و تامینات مردی را در میدان شهر یا در همین تکیه دولت فلک می کردند و شاید خبرش یک هفته بعد به گوش پدرِ پدر بزگم که کشاورزی روستایی بود می رسید؛ خیلی فرق کرده است. در روزگار ما، سرعت انتشار و گردش اطلاعات بالا رفته و همین موضوع گاهی تایید و تکذیب های فراوانی پیرامون خبر ایجاد می کند. یک کلاغ، چهل کلاغ ها هم که همیشه هستند و گاهی برای پی بردن به اصل یک ماجرا و زوایایی پیدا و پنهانش واقعا باید مثل یک خبرنگار میدانی، وارد صحنه شد و پیگیری کرد. حالا در این روزها، ما خواندنگاه یا شنوندگان اخبار، شوکه میشویم. از مدرسه دخترانه در کابل و فجایع اش بگیر، تا خیابان شیخ جراح فلسطین و حالا هم بابک خرمدین. من به عنوان یک شهروند مسئولیتی در قبال اظهار نظر در مودر همه این اتفاقات را ندارم و از همه مهمتر؛ تخصصش را هم ندارم. من به عنوان شهروند دوستدارم در مورد تخصص هایم و شاید کمی هم علایقم حرف بزنم. وقتی بین حرف های فیروز کریمی و خنده های رامبد جوان، غربت نویسنده ایرانی را دیدم، تصمیم گرفتم برای علاقه ام که کتاب است و این کتاب هم پدید نمی آید مگر با رنج و اندوه نویسنده، پس برای نویسنده ایرانی نوشتم. این که یک نفر سه نویسنده هموطنش را نمی شناسد، این که بچه های ما شاید هنوز غزلی یا بیتی از حافظ و سعدی را نمی توانند درست بخوانند؛ یک درد است، اما تمسخر آقای فیروز کریمی که در رشته تخصصی خودشان هم موفقیت های چندانی نداشته است؛ دردی بیشتر و سنگین تر است. این درد را می توان با دلنوشته ای به شرح زیر برای نویسنده ایرانی و خودم، آرام کرد: آقای غزال تیز پای فوتبال ما و آقای شومنی که نویسندگان را بیکار خواندید و جناب آقای جوان که خندیدید؛ غرض از این نوشتار سخنی است از رنجی که می بریم.از رنجی که می بریم اگرچه نام کتابی است از نویسنده پرکاری بنام جلال آل احمد، اما گزاره ای است از روزگار ما. روزگاری که از سال ها پیش یا ده ها سال پیش آغاز شد و محصول آن گمنامی چهره های وطنی است. اگر چه شما و دوست شفیقتان می توانستید با گفتن نام جلال آل احمد و صادق چوبک و بزرگ علوی سر و ته قصه گمنامی نویسندگان ايرانی را هم بیاورید، اما خنده هایتان دوباره‌ شعله ور ساخت درد گمنامی را. مثلا همین چند روز پیش ديديد شاعری دل خسته را که غریبانه رفت از این دیار. این گمنامی اهل کاغذ و قلم را احتمالا شما درک نکرده اید. این که ما منزوی را لابلای حرف های دوستانمان شناختیم و این که حرص خوردیم از مجوز نگرفتن کتاب های محمود خان دولت آبادی و اين که ذوق کردیم که کتابی از نویسنده ای نو قلم از ممنوعیت درآمد و مجوز گرفت را شما درک نکرديد و درک نخواهید کرد. محمود خان دولت آبادی که شما می گویید بیکار است، در بحبوحه نوشتن کلیدرِ سه هزار صفحه ای و کارنامه سپنچ هزار صفحه ای، خانه و خانواده را ترک می کند. می نشیند در گوشه ای که بتواند ترسیم کند برای هم‌وطن اش روزگار و تاریخ را. جالب است بدانید که همین نويسندگان که حالا از نوشتن‌ مداوم استخوان‌ درد امانشان را بریده است، روزگاری زندانی هم بوده اند. چرا و چگونه اش را نپرسید که برای شما مهم نخواهد بود. این جا قرار نیست شرح حال محمود دولت آبادی را داشته باشم، اما آقای فیروز کریمی، همین آقای نویسنده که به گفته شما بیکار است، گاهی چند صد صفحه نوشته اش را به آب می سپرد و چاپ نمی کرد. می دانید چرا؟ چون آن ها را برای چاپ ارزشمند نمی دانست. چون به دنبال کلمات و ترکیبی بود که روشن باشند و صریح. دنبال آن بود که بهترین اندیشه هایش را برای هم وطنش باقی بگذارد. آقای غزال تیزپای فوتبال؛ راستش اگر تلويزيون در هر موفقیت ریز و درشت ملی صحنه شما را نمایش نمی داد، یا در کنارتان رنج نویسنده بودن را نمایان می کرد، حالا واقعا شما می توانستيد این گونه بگذرید از آنانی که متفکرانه زیستن را یادمان دادند؟ حالا که گذشت و نمایان شد که شما از چه صنف و با چه سبک زندگی هستید؛ پس بهتر است نام چند نویسنده را با خودتان‌ تکرار کنید یا در همین دانشگاه مجانی و همگانی، جستجو کنید و نگاهی بیاندازید به لیست بلند بالای نويسندگان ايرانی که به گواه تاریخ بیکار نبوده اند و حتی برای بیان حقیقت، جنگیده اند.بد نیست سرمشق داشته باشید از نام هاي زير: جلال آل احمد، سيمين دانشور، بزرگ علوی‌، محمد علی جمالزاده، غلامحسین ساعدی، احمد محمود، محمود دولت آبادی و تمام آنانی که با نوشتن زندگی کردند...دستان او مثل چینی بند زده می ماند، آنقدر که بیکار نبوده و نوشته...