ماهیِ دُم‌عروسی

او ماهی‌اش را می‌خواست. پدرش به او قول داده بود که اگر ماهی‌اش را داخل استخر بزرگ پارک بیندازد، خوشحال‌تر است. گفته بود که هیچ‌جا خانه‌ی خود آدم نمی‌شود. پرسیده بود که آیا دوست دارد او را از خانه‌اش دور کنند و او که روز قبل در مهد، یاد گرفته بود ماهی خانه‌اش دریاست، در جوابش گفته بود که مگر خانه‌ی ماهی دریا نیست و پدرش در جوابش گفته بود که بعضی ماهی‌ها در دریا گم می‌شوند و به همین خاطر جایی جمع‌وجورتر اسباب‌کشی می‌کنند مانند خودشان که خانه‌ی بزرگِ روستایشان را رها کرده و در طبقه‌ی چهارم آپارتمان‌شان زندگی می‌کنند!حال° او ماهی‌اش را می‌خواست؛ می‌خواست خنده‌ی ماهی‌اش را ببیند! تازه،‌ پدرش به او گفته بود که در آنجا ( استخر ) می‌تواند کلی دوست پیدا کند؛ در تُنگ، تنهایی، غمگین است؛ مانند خودش که مهدکودکش را دوست دارد! به همین خاطر می‌خواست که ماهی‌اش را با دوستانش ببیند؛ می‌خواست ببیند که آیا دوستانِ ماهی‌اش هم مانند او قرمز هستند یا نه! با اینکه پدرش از قبل، در سیزدهم فروردین، وقتی که داشتند با تُنگ ماهی، راهیِ پارک می‌شدند، گفته بود که در استخرِ بزرگ، غذای فراوان پیدا می‌شود و نباید نگران گرسنگیِ او باشد، ظرف غذایش را با خود برداشته و داخلش را با انواع خوراکی‌های جورواجور پر کرده بود: پاستیل، چیپس، مارشمالو، چی‌فلکس و... در حین آماده شدنش به سمت پارک، پدرش با دیدن این صحنه، نمی‌دانست گریه کند و یا جلوی خنده‌اش را بگیرد! در خانه تنها بود و تنها دوستش همان ماهی قرمزِ دِم‌فرشته‌ای ( نامی بود که خودش برروی آن گذاشته بود! ) بود و حالا که به ملاقات او می‌رفت، دلش می‌خواست تمام خوراکی‌هایش را با او نصف-نصف کند؛ دوستی که منطقِ آدم‌بزرگ‌ها، آنها را از یکدیگر جدا کرده بود!دفتر نقاشی‌اش را نیز با خود برد تا نقاشی‌هایی را که در طی این ده، یازده ماه کشیده نشانش دهد: طرحی از عروسک جدیدی که خریده بود: اسبِ پشمالوی طلاییِ کوچک. می‌خواست که نقاشی‌ای که از گلدان کاکتوسِ صخره‌ای‌ِ فنجانی‌اش کشیده را نیز نشانش دهد که چه با سلیقه با مداد شمعی رنگ‌آمیزی شده بود اما از او ( ماهی دم‌فرشته‌ای ) چیزی نداشت زیرا هروقت که به یادش می‌افتاد، اشک چشمانش را پر می‌کرد! حتی می‌خواست تمام کادوهای تولدش را نیز در کوله‌ی مدرسه‌اش تلنبار کند و بِبَرد که در این‌یکی-لجبازی‌اش، موفق نشد و به ناچار، تنها، پیانوی عروسکیِ جیبی‌اش را با خود برد. سوار ماشین که می‌شد، لبخندی واقی بر لب داشت؛ خنده‌ای چهل‌ساله، دوخته شده بر صورتِ دختربچه‌ای که شش سال بیشتر نداشت؛ تازه، آن هم با چند ماه اغماض! می‌رفت تا کادوهای تولدش که پیش‌پیش گرفته بود را به او که کادوی پنج سالگی‌اش بود، نشان دهد و بهش بگوید که هرچه کاغذ کادو‌های رنگی‌رنگی بر جعبه‌های کوچک و بزرگ بِپیچانند، باز هم جای او را نمی‌گیرند؛ او کادویی بود که روح داشت، نگاه داشت، احساس داشت! کوکی نبود، خودش جان داشت! پدرش تمامِ اینها را از نگاهِ معنادارِ او که تماماً تصویرِ استخرِ بزرگ در آن نقش خورده بود، می‌خواند. هیچوقت آنقدر سکوت نکرده بود. می‌ترسید حرف بزند تا نکند دیگچه‌ی احساسش نَشت کند و چیزی از غنیمتی که برای دوستش ( کادویَش ) کنار گذاشته کم‌ شود! تا برروی صندلی‌اش نشست، بدون هیچگونه تذکر، خودش کمربندش را بست و کوله‌اش را با تمام محتوایش، دودَستی در آغوش کشید!( پدرش ) چند کوچه نرسیده به پارک، نگاهش به روبرو بود، دست‌ راستش دور فرمان بود و پای چپش برروی کلاچ اما حواسش در شبِ گذشته جامانده بود: ساعت چهار صبح و جیغِ همسرش که او را دودَستی از خواب کَند و در اتاق دخترش نِشاند. تمام بدنش غرق در عرق بود و مانند گنجشکی تنهامانده زیر برف، می‌لرزید. تابحال او را در یک همچو حالی ندیده بود. یادش نمی‌آمد که آن روز او را مشغول برف‌بازی دیده باشد یا چمیدانم، با لباسی سبک در تراس، مشغول عروسک‌بازی ( از کارهایی که همیشه می‌کرد! ) هرچه فرضیه‌سازی کرد تا به عامل منطقیِ آن تب و لرز پِی ببرد، به جایی نرسید. چشمانش را می‌مالید و در حالیکه هنوز نمی‌دانست کجاست، همسرش را می‌دید که دارد بر سر و صورتش می‌زند و با بی‌تابی، کلماتی را بر زبان می‌آورد که مفهومش را نمی‌فهمید؛ در نوری آبیِ کم‌جان، رقصان در سایه‌ی پرده! آنجا، تماس با عددِ صد و پانزده، نهایتِ هشیاریِ او را می‌رساند و بعد همه‌چیز در چینِشی منظم، پشت‌سر هم قرار گرفته و تصویرِ تخت بیمارستان و خودش که پدری‌ست که با حفظ سمت، شوهر هم هست و باید آرامش خود را حفظ کند، درمقابل نگاهش نقش بستند.در همان دیشب بود که فکر کرد که چقدر با دخترش بد تا کرده است! چرا دلتنگی‌های او که حاصل دوری او از تنها دوستش بوده را، بهانه‌های کودکانه درنظر گرفته و دردی را که تا به آن مدت ( همان شب ) کشیده را ندیده! آنجا بود که دلیل ناخوشیِ کودکش را فهمید و تصمیم گرفت تا هرطور شده، این خطا را جبران کند؛ با اینکه می‌دانست هوا خیلی سرد است!به مقصدِ استخر، درهای ماشین را بست و دست دخترش را گرفت و به راه افتاد. میمیکِ صورتی که به دخترش تحویل می‌داد، خنده بود اما در دلش هیجان موج می‌زد! او کسی بود که باعث آزار و رنج کشیدن‌های دخترش شده بود و حال برای جبرانِ مافات داشت دست به قماری می‌زد که می‌دانست بی‌شک بازنده است! ده، پانزده قدم مانده به استخر، ناگهان تعادلش بر هم خورد. به خود که آمد، دید عامل آن، کشیده شدنِ دستش، توسط دخترش بوده که آستانه‌ی تحملِ دوری‌اش به پایان رسیده! در آن لحظه‌ی بخصوص بود که درمانده‌تر از هروقت، باز تخت بیمارستان را دید. توان اینکه پشت‌سرش بدود را نداشت. احتمال خطرِ لیز خوردنش ( دخترش ) را حین پایین رفتن از پله‌ها می‌داد اما کنترلی بر افکارش نداشت. نمی‌دانست با چه رویی به او بگوید که یخ، ( سرما ) ماهی‌اش را از او گرفته! هیچ کلمه‌ی دَرخورِ توجیه یک کودکِ منتظر، به ذهنش نمی‌رسید!