مسکن در ایران مانند یک شتر گاو پلنگ حسابی است!!!

واکاوی و تحلیل مسکن در تاریخ ایران خصوصاً دهه های اخیر پس از پیروزی ایدئولوژی اسلامی در ایران دربردارنده نکات بسیار ویژه و حایز اهمیتی می باشد,نکاتی که تاکنون خامه سرایی های بیشماری توسطپژوهندگان پیرامون آن صورت پذیرفته است. بی شک از نگارش های بیشماری که پیرامون این چالش مطرحگشته اند آنچه که استنتاج می گردد این است که پیش از انقلاب و در اویل دهه ی 30 و 40 خورشیدی و پس ازحرکت کشور به سوی صنعتی شدن تمثالی موج مهاجرت ها به شهرها گسترش یافت که عده ی افراد مهاجرتکرده به شهرها به اساس آمارها و استنادهای موجود گواه این مطلب است که وضعیت نابسامان اقتصادی وژاژخواهی لیبرالهای سرمایه دار و الیگارشی حاکم بر نظام سیاسی حاکم بر این بحران افزوده است. بنا بهتعبیری این دوران می توانست مرحله ی گذار از موج نخست به موج دوم باشد,لیکن هنگامی که ما هنوزمرحله ی نخست را به درستی طی نکرده بودیم این رویه اشتباه بود. اما در این دوران با توجه به رشدعددی جمعیت در برابر پتانسیل های موجود با عدم فراگیری بحران به معنای عام مواجه بوده ایم. اما اوجحذیذ در این خصوص به افزایش بهای جهانی نفت که در پی سیاست های نظام حاکمه بر جهان و مردم ایرانتحمیل گردید موج عظیمی از مهاجرت ها را در پی داشت که این امر به نوعی افزایش تعداد مساکن ومشاغل را با توجه به افزایش جمعیت طلب می نمود.اما سیاست های نامتناسب و گاهاً فاقد تجربه یتخصصی سبب عدم افزایش تعداد مساکن نسبت به جمعیت و این امر خود بر افزایش مساکن غیر رسمی وسازه های غیر اصولی در حواشی شهرها افزود. شوربختانه تعدد این مساکن به جای مانده از اواخر عصرپهلوی دوم هنوز در برخی از شهرهای پایین رده مشاهده می شود.در سفری که چندی پیش به برخی ازنواحی استانهای خوزستان و عیلام)ایلام( داشتم خود به طور واضح این بحران را از نزدیک لمس کردم.به هر روی و به دیگر سخن پس از پیروزی انقلاب 57 در ایران و در جای جای نقاط کشور شاهد نوعیمهاجرت غیرسازمان یافته و بیشتر به شهرهای بزرگ بوده ایم که البته سیاست های اشتباه نظام حاکمه درخصوص فرزند آوری و همچنین نبرد های چندین ساله) که از سال 58 با نبرد لفظی و از 59 به نبرد فیزیکی منتجشد( با نیروهای تازیان بغداد و افیون های عربی ,خود به نوعی بر افزایش جمعیت افزود. به نوعی می توانگفت ارتش آسیب دیده و فروافتاده ایران نیاز به نیروی جوان و روزآمد داشت. شوربختانه سیاست های اعمالشده در شهرهای بزرگ در سالهای 58 تا 62 نیز بر افزایش بحران ها افزود و شهری همانند تهران برای چندسال بدون شهردار اداره می شد که یک فرد مرتجع اداره این پست سازمانی را بر عهده داشت که بحران هایبیشماری را بر جای داشت. همچنین در این بخش تاریخی ایران با افزایش نرخ ارزهای بیگانه و سقوط فاجعه بارارز ملی از قدرت خرید مردم روز به روز کاسته و بر ثروت بوروکرات ها و فئودالها افزوده می شد. به نوعی میتوان اینگونه تفسیر نمود که در آن دوران هژمونی قدرت در ایران نتوانست کمکی به وضع مسکن در ایرانبنماید. ایرانی که در این هنگامه جمعیت 29 میلیونی خود را نزدیک به 40 میلیون نفر می دید.در ادامه جنگنیز اوضاع نابسامان جنگ ادامه داشت و افزایش جمعیت و مهاجرت ها هم همچنان در پی آن در حال اضافهشدن بوده اند. با پایان جنگ و روی کار آمدن لیبرالیستهای اسلامی و مرگ اندیشه ی مردمسالاری دینی بهنوعی شاهد اعمال سیاست های نظام سرمایه داری در ایران بوده ایم.در این دوران با افزایش نرخ ساختمساکن و حتی در برخی ادوار بیش از استاندارهای مرسوم جهانی مواجهه بوده ایم. در این دوران نیز که تحتهدایت طیف های شبه اصلاح طلب قرار داشت وضع مسکن تقریباً نسبت به سرانه های مطلوب بود اما رشدجمعیت و افزایش قشر تحصیلکرده و نیاز بیش از پیش این جریانات به مساکن استاندارد بر افزایش نیازها افزود وکمبودها را بیشتر نمایانید.پس از پیروزی تفکر اصلاحات در انتخابات 76 ایران و شعارهای مطروحه در ایندوران به نوعی این حس وجود داشت که می توان امیدورا بود چالشها رفع گردد که شوربختانه همه در حد شعاربود. روحانی شیک پوش خوش خنده بالاخره در تیر 78 خشم مخالفان خود را برانگیخت که البته بازهم درسعبرتی برای او نشد. در این دوران با سیاست هایی نظیر مساکن ارزان قیمت ,کوچک و به عنوعی با سیاست پاکمواجه بوده ایم که البته با مقایسه آماری های جمعتی و مهاجرتی و کمبود وضعیت اشتغال امیدی برای بهبودوجود نداشت. سال 84 شد ومردی روی کار آمد که به طور کلی از همه چیز ایراد می گرفت, از مسکن هم ایرادمی گرفت ,و می گفت من همه چیز را اصلاح می کنم, می گفت و می گفت .... . اما سیاست های او نیز نه تنها یاری ای به مردم نکرد بلکه تورم 44 درصدی و اشتغال صفر را در پی داشت .احمدی ن نه تنها مردم را بهخانه دار شدن نزدیک تر نکرد بلکه بر اساس اسناد موجود قیمت مسکن را 6 و قیمت زمین را 9 برابرنمود.سیاست های شبه کاستروئیسمی احمدی نژاد در خصوص مسکن با ارایه طرح از پیش شکست خورده مسکنمهر که از همان ابتدا طرحی فریبکارانه و اغواگرانه بود نمایان شد. تاکید بیش از حد به ساخت این مساکن غیراستاندارد او را از شهر ها دور کرد و مانند عارفی مسخ شده که به دنبال هاله های نور بی شمار می گشتمراکز شهرها را رها کرد تا فرسوده شوند و حواشی شهر را نیز رها کرد تا گسترش یابند.کشور را خشک کرد تامهاجرت افزایش یابد.از کمونیستها کالا وارد کرد تا اشتغال صفر شود. تحریم ها را بر مردم تحمیل کرد تا قدرت3 تنزل یابد و به طوری کلی اوضاع مساعد بود . بازار واسطه ای مسکن و دلال بازی که جزو / خرید مردم به 1افتخارات دولت بهار بود در مسکن افزایش یافت و فاصله ی دهک ها روز به روز افزایش یافت. و 13 میلیون نفردر ایران دوران دربافت های حاشیه ای سکنی گزیدند.با روی کار آمدن اعتدالیون راستگرا نیز همان حرفهای تکراری در خصوص مسکن با ارایه ی طرح هایی نظیرمسکن اجتماعی دنبال گردید. طرحی که از همین ابتدا عیان است که طرحی نامتناسب و از پیش شکستخوررده است.در این دوران با رکود کامل در بخش مسکن که ناشی از سیاسیتهای ریاضتی دولت شیخ حسنفریدون بود مواجهه بوده ایم.پیش بینی من این است که در آینده نیز راست گرایانی بر راس امور ایران حکمرانی می نمایند و وضعیت مسکناز این هم فاجعه بار تر خواهد شد. هنوز دولت اعتدالی معتقد است که مسکن مهر عامل ویرانی اقتصاد ایراندر چند سال اخیر بوده است.تنها راهکار وارد کردن سازمانهای 100 % خصوصی و غیر دولتی به حیطه مسکناست)البته منظور خصوصی به معنای کلمه است و نهادهای شبه دولتی نیز تفاوتی با سازمان های دولتیندارند.(البته اگر می خواستم ادامه دهم شاید از 20 برگ نیز فزونتر می گشت.گفتم شاید از حوصله شما خارجباشد مطالب را خلاصه نمودم. تمام شد.