انتخاب چارچوب زندگی بر اساس دِل خودمون!

امروز داشتم به این فکر می کردم که زندگی کردن با چارچوبی که خودم تعریفش کنم چقدر میتونه جذاب باشه. یعنی زندگی بر مبنی دل خودم و نه بر مبنای فکر و حرف دیگران. اکثر ما داریم تو چارچوبی که دیگران برامون تعیین کردن زندگی می کنیم و گاهی هم متوجه نمیشیم که داریم برای میل و دل دیگران زندگی می کنیم و نه برای دل خودمون!!!قسمت اول (رشته تحصیلی)یکی از چارچوبای مهم زندگی که ما میتونیم خودمون بسازیمش ولی بر اساس جَو حاکم و حرف اطرافیان درستش میکنیم، همین انتخاب رشته تحصیلی تو دانشگاس!!!من اگر به سالهای کمی دورتر زندگیم و دوران مدرسه و دانشگاه برگردم، قطعا هیچوقت وارد رشته مهندسی نمیشدم! شاید مثلا میرفتم باستان شناسی میخوندم (از بچگی عاشق پیدا کردن گنج بودم?). اینم بگم که هیچ وقت پدرم یا مادرم منو مجبور به رفتن به سمت رشته تحصیلی و یا شغل خاصی نکردن؛ ولی بجاش خاله ام اینقد تو مُخ من کرده بود که باید حتما مهندسی بخونی بری تا مقطع دکتری و بری خارج از کشور تحصیل کنی و ازینجور شِروِرها، منم جوگیر شده بودم و تو رویاهام استادی دانشگاه هاروارد و آکسفورد رو میدیدم? آخه یکی نبود بم بگه که اصن تو مگه عاشق ریاضیات و تحلیل و حساب اینا بودی که رفتی سمت رشته مهندسی؟! منی که همیشه تو مدرسه با درس ریاضی مشکل داشتم و ازش متنفر بودم چرا باید میرفتم تو رشته ای که ریاضیات و هندسه، حکم گوشت رو داشت تو غذای چلو گوشت! واس همین هم همیشه تو ریاضیات دانشگاه کمترین نمره رو میگرفتم و آخرین ریاضی عمومی دوره کارشناسیم رو هم بار سوم با هزار بدبختی پاس کردم? ?متاسفانه خیلی ها هستند که بر خلاف میلشون، رشته تحصیلی رو انتخاب کردن و دارن ادامه میدن و هیچ علاقه ای بش ندارن و اگر ازشون بپرسی چرا وارد این رشته شدی و یا اصن چرا دانشگاه رو برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کردی، جوابشون معمولا ایناس: -خانواده و اطرافیانم منو هول دادن به سمت دانشگاه رفتن و تحصیل تو این رشته!-فکر کردم که تو این رشته تقاضای بازار کار بیشتره و بهتر میتونم درامد کسب کنم!-به دلیل مکشلات خانوادگی باید تو شهرم میموندم و یا برعکس باید میرفتم از شهرم(متاسفانه فرار از خانواده)!-فقط میخواستم وارد دانشگاه بشم و یه مدرک تحصیلی بگیرم فقط به خاطر حرف و عُرف جامعه!-و...اتفاقا دیروز داشتم یه پستی رو تو همین ویرگول میخوندم از یه دانشجوی رشته پرستاری که چهار سال تمام تو این رشته تحصیل کرده در حالی که اصن هیچ علاقه ای به زمینه شغلی و جَو حاکم بر اون نداره! خیلی ناراحت شدم و با خودم گفتم لااقل اگر من رشته مهندسیم رو دوس ندارم ولی بالاخره یه ذره بالا پایینش کنم میشه به زمنیه های شغلی دیگه هم ربطش بدم (چون یجورایی میان رشته ای هستش بالاخره) ولی اگر مثلا میرفتم سمت رشته های پرستاری، چیکار میکردم واقا؟ البته خدایی نکرده توهینی به دانشجویان و شاغلین این رشته نشه! جدا از بحث، یه چیزی هست بنام عشق و علاقه، که اصن با هیچی نمیشه قیاسش کرد و قطعا هستن کسایی که با عشق، پرستاری میخونن و یا پرستار هستن (خدا قوت به همشون)؛ اونا بحثشون جداس؛ ولی صحبت الان سر اینه که ما چرا باید بر اساس چارچوب تعریفی خودمون تصمیم نگیریم؟ آیا واقعا میارزه که چند سال عمرمون رو به هدر بدیم برای انتخاب رشته تحصیلی به سبب دلایلی که در بالا ذکر شد؟؟؟? امیدوارم نصیحتگونه حرف نزده باشم، چون به هیچ عنوان در مقام نصیحت نیستم و دوس هم ندارم کسی رو نصیحت کنم، فقط هدفم به اشتراک گذاشتن تجربه های زندگیمه، تا شاید حتی یه نفر هم با خوندن این نوشته ها بتونه یه مسیر جذاب، یه چارچوب مستحکم، یه راه سبز برای خودش و آیندش بسازه.کاش هیچ زمانی تو این مملکت کسی مجبور به انتخاب راهی نشه که دوس نداره! محیط، جامعه، اطرافیان، فضای حاکم، نمیدونم، هرچیزی؛ هیچی باعث نشه که جوونای ما چارچوبی رو انتخاب کنن که علاقه ای به اون ندارن...به قولی، راه موفقیت رو اگر پیدا نمیکنی، خودت هرجور شده بسازش...