روزنه ای نور از دور دست...

شاید محال باشه شاید غیر قابل دسترس شاید برا هرکسی بگی حتی گوش هم نده چی میگی ؛ ولی تو رویاتو زنده نگه دار , همون آروز های بچگی ، همون فکرای که از ذهن پاکت روید و تو بیان کردی تو دنیای که برا گفتنش آماده نبود و رویات رو مسخره و خنده و محال ب دیدت جلو دادن. به سکوتی پر صدا فرو رفتی وقتی اولین بار فهمیدی اینجا اینگار از رسیدن به رویا هات خبری نیس ، وقتی دیدی گورستانی از رویا ها وجود داره که حتی کسی پنجشنبه ها هم سر بهشون نمیرنه , وقتی دیدی همه رویا هاشون رو رها کردن و رفتن به سمتی که جامعه خواسته، از درون اینگار قطر قطره مثه شمع آب شدی و سیل غم انگیزی روی تپه های گونه هات روانه چونه‌ت شد و مثه باراش باران بر دل کویر کاغذ زیر دستت جوهر خشکیده شده روی کاغذ که اینگار آخرین بار می‌خوان رویا هات ب تصویر بکشن که سیل جاری شده همشو شست و برد ...از پشت میز بلند میشی میری تو تخت هنوز باورت نمیشه که باید رویا هات رها کنی باید بری مثه همه دانشگاه دکتر پرستار مهندس حسابدار... بشی باید فلان موقعه سر کارت حاضر باشی تا فلان موقعه و هر روز یه کار تکراری که برات مثه فحش میمونه رو انجام بدی و وابسته باشی به حقوقی که سر برج میاد تو حسابت و باید صرف وام و اجاره خونه و شکم بشه و هیچ وقت آزادی برا خودت نداری حتی وقت این نیس که به رویا هات فکر کنی اینقدر دغدغه برات ایجاد شده که رویا هات مثه بقیه حتی پنجشنبه ها هم سر بهشون نمیزنی افکار تو سری خورده دارن کلافت میکنن هی توی رخت خواب میچرخی و خوابت نمی بره واقعا روز های سختی رو گذروندی و روز های سختی هم در پیش داری از همه سخت تر رویا های که باید بکشیشون و رهاشون کنی صبح شد نفهمیدی کی خوابت برد اصلا جلو آینه نگاه می‌کنی چهره ی مأیوس که سرافکندگی و سر خوردی ازش می‌باره، رد میشی دوست نداری کسی اینجوری ببینتت، لبخند رو به صورتت اضافه میکنی و سکوت و کم حرفی همراهت میشن ، هرچی می‌شنوی حتی رمق نمیکنی جواب بدی کوتاه و مختصر مثه جمله های عقب ماشین ها جواب دیگران رو میدی و هیچگاه شروع تعریف از سمت تو نمیشه ، روز های بسیاری داره میگذره.روز پر میشی و پشت لبخندت قایمشون می‌کنی شب وقتی لامپا خاموش شد و رفتی تو تشکت تازه شروع میشه، هرچی پر شدی تو روز رو خالی می‌کنی و خودتو آماده فردا می‌کنی ...همین جور داره میگذره و هیچ امیدی نیست هیچو هیچو هیچ یه شب زودتر میری خونه امشب کسی اینگار مهمونی دعوت بودین و یادشون رفته از تو ، در ظاهر شاید در بیرون کسی این اتفاق رو ببینه با خودش فکر کنه چقد غم انگیز ، ولی تو خوشحالی که ساعتی تنهایی .همین جور که دراز کشیدی افکار تو سری خورده مثه موشک از این بر و اون بر ذهنت رو هدف گرفتن ، از جات بلند میشی و اسپیکر رو روشن می‌کنی و همین جور یه آهنگ پخش میشه ، آهنگ شادی هست شروع می‌کنی دیوانه وار باهاش میرقصی بدون توجه به هیچی ... آهنگه تموم شد میشینی همین جور داری نگاه جلوت می‌کنی یه دفعه میزنی زیر خنده شاید چن سالی بود اینجوری نخندیده بودی در همین حال آهنگ بدی پلی میشه ، آهنگه همون کاری که بمب اتم با هیروشیما کرد با تو می‌کنی ... میری تو گذشته میری تو بچگیت نوجوانیت اوایل جوانی ؛ ناخودآگاه میری صندوق وسایل قدیمیت میاری ، همین جوری وسایل های تو صندوق رو نگاه می‌کنی و میزاری بیرونش تا میرسی به دفتر , بازش می‌کنی همون صفحه اولش خط اولش کلمه اولش به چشمت میخوره، چشات مثه ابر بهاری شروع به باریدن میکنن.رویا هات رو دیدی دوباره رویا هات رو دیدی دوباره دلت میخواد زمین دهن باز کنه و بری پایین جوری که اینگار اصلا نبودی کنه و بری پایین جوری که اینگار اصلا نبودی.خدا پ کجاس؟ این همه همیشه ازش خواستم پ کجاس کوره یا کره یا اصلا به زبون ما رو بلد نیس یا اصلا نمی‌دونم ولی اگه بود حتی زبونم هم نمیدونست یه کاری میکرد این همه سال که ازش خواستم ، فک میکنم دیگه کافی چیزی ازش نمی‌خوام. تا اینجاش که ایقد جر خوردیم و گذشت تا اینجاش که رفت پس بقیشه هم می‌ره، ولی با این تفاوت که دیگه از خدا هم توقع ندارم برام کاری کنه. پس از این لحظه باید زندگی جدیدی رو شروع کنم.به نام خودمبه امید خودمبه امید خودمدیگه کافیه غم و اندوه و مخصوصا لبخند های زورکی آره منم زاده شده با درد , بزرگ شده با برآورده نشدن های ب موقع , آب دیده با سختی و فولادی شدن , الماس شدم تو فشار های این مدت...سالا منتظر این ذهنیت بودم از این لحظه منتظر اولین فرصت برای رو پای خودم وایستادن و استقلالاینگار از این لحظه پرت شدیم تو ۹ ماهو ۳ هفته و ۶ روز بعد (__باورنکردنیه سیر اتفاقات افتاده شده__) باز تنها ، هیچ کس نیست . اتفاقی ته انباری داشت میگشت میخواست یه چنتا از وسایل های که گذاشته بود رو ببره خونش، (آره خونه جدا گرفته و مستقل شد)اتفاقی چشمش به جعبه ای میخوره , بازش میکنه، دفتر نقاشیشو میبینه , بازش که می‌کنه آخرین صحفه شو میبنه یه کوه یه آسمون آبی خورشید پشت ابرای که بالای کوه کشیده شدن تا پشت کوه و جوری هست که اینگار پشت کوه که در نقاشی معلومش نیس هم ابر هستیه آدمک داره به آسمون نگاه می‌کنه یه بچه خیلی کوچولو باید باشه اون آدمک که اینجور کشیده شده رفت تو گذشته تو اون لحظه که داشت این نقاشی رو کشیده بود ، اینگار همین چند لحظه قبل بود دنبال خدا بود و این نقاشی رو کشید و با خودش می‌گفت خدا اون پشت ابرا اون ابرای که پشت کوه هست و دیده نمیشن اونجا قایم شده ؛ ...خیلی زیاده بخوام باز بگم هرکیم اینو خونده منو ببخشه که وقتشو تلف کردم من اینو همین جوری خیلی اتفاقی اومدم تو این سایت و خیلی اتفاقی عضویت گرفتم و الان خیلی اتفاقی همین جوری اومدم و فقط نوشتم هیچ فکری از قبلش نکرده بودم فقط نوشتم همین جوری خلاصه منو ببخش رفیق که وقتتو گرفتم فقط بدون هیچ وقت نا امید نشو ادامه بده بالاخره به رویا هات میرسی به چیزای می‌رسی که روزی محال میدیدشون دیدم که میگم تغییرات و پیشرفته اینقدر ناگهانی هست که بعدش نگاه می‌کنی باورت نمیشه برا من که واقعا زیر صفر بودم همه جوره تو کمتر از سه ماه معجزه رخ داد و تو کمتر از یک سال ایقد شد که واقعا باور نکردیه اصلا قابل مقایسه نیست با پارسالو می‌دونم امسال هم در مقابل سال دیگه هیچی نیس سال دیگه با خودم میگم چقد پارسال بدبخت و بیچاره بودم و همین جور پیشرفت تا بی نهایت هست...