خاطرات آینده (پارت هفتم: آنیل)

------------از زبون آنیل----------ابتدا معرفی کوتاهی درباره ظاهر آنیل میکنم:"آنیل آلن" از نظر ظاهری پسری با پوست فندقی رنگ، چشمای میشی، موهای قهوه ای روشن با قدی که از قد طبیعی قوم خاص یا همون جن ها بلندتر هست یعنی 101 سانتی متر، بود.روی تخت دراز شیده بودم و نزدیک بود از عصبانیت جوش بیارم، بعد از قضیه ساوِچ همه جا درباره من صحبت میکردن، بلند شدم و لباس فرم لپرکان ها رو پوشیدم، الان به عنوان یه لپرکان* خیلی عصبانی بودم، هرچند لپرکان فقط شغلم بود و درواقع من یه اِلف* بودم. کت سبزم رو از کمد درآوردم و پوشیدم، بعد راه افتادم سمت اداره پلیس. راهرو ها مثل همیشه شلوغ بودن و به سختی میشد از بین مردم راه رو باز کرد، خدا میدونست پیش اداره پلیس چه وضعیه...تقریبا رسیده بودم؛ اما جمعیت نمیزاشت وارد بشم، داد زدم:((برید کنار! پلیس!))چند نفر برگشتن سمتم و دورم جمع شدن:((اقا بچه من گم شده میشه پیداش کنید؟))-ببخشید من با فرمانده کار داشتم میشه کمکم کنید؟-شما میدونین چجوری میشه به آتلانتیس رفت؟توریست ها! توریست ها از همه بدتر بودن، واقعا که! یه روزی این فرم برامون آبرو دست و پا میکرد ولی الان فقط باهاشون مشخص میشیم. داد زدم:((نخیر نمیشه! حالا هم از سر راهم برید کنار تا به زور رد نشدم!))وضع بهتر شد، منم به هر زوری بود از بین جمعیت رد شدم و وارد اداره پلیس شدم، یکی از پشت سرم گفت:((توی عوضی چرا ادعات میشه که پلیسی؟))پشت سرمو نگاه کردم، یه نهنگ از آسمون داشت منو نگاه میکرد، نگاهش کردم و گفتم:((اولا چرا توهین میکنی؟ دوما دیرم شده باید برم.))و دوییدم و داشتم میرفتم سمت دفترم که یادم اومد دو متر جلوتر دفتر فرمانده آدامزه، سعی کردم بدون اینکه بفهمه از جلوی دفترش رد بشم و موفق هم شدم! اما یهو با صدای داد یه زن سر جام خشکم زد:((آلن! بیا دفتر من!))فهمید... رفتم سمت دفترش و گفتم:((ب...بله قربان؟))-چقدر از شیفتت گذشته؟-د...دو دقیقه قربان!-چرا دیر کردی؟-راهرو ها شلوغ بودن خودتون میدونین که.-یعنی تو نمیتونی دو دقیقه زودتر بیای بیرون؟حق با فرمانده بود، باید زودتر بلند میشدم، ولی اینکارو نمیکردم.گفتم:((دیگه تکرار نمیشه قربان!))-قضیه ساوچ رو یادت رفته؟-نه قربان!فرمانده صداش رو آورد پایین و گفت:((آلن، اگه بخوای ساز خودتو بزنی مجبور میشم بفرستمت بخش ترافیک.))-ب...بخش ترافیک؟!-آره، اینجوری نمیشه. ببین آلن، تو فقط بلدی دردسر درست کنی، اگه این اخلاقتو بزاری کنار مطمئنم میتونی سرباز خوبی بشی، پس لطفا انقدر اذیت نکن.صدایی شبیه صدای شکستن در اومد، برگشتم سمت در، اشلی، سنتور*ی که خودش رو مغز متفکر پلیس میدونست و کسی هم جرات اخراج کردنش رو نداشت با پا در رو باز کرده بود و اومده بود داخل:((میبینم که اقای استاد خراب کردن ساوچ هم اینجاست!))گفتم:((ببند دهنتو!))-اع چته؟ من که چیزی نگفتم.فرمانده داد زد:((همین الان میخواین به جون هم بیوفتین؟ اشلی! برای چی اومدی اینجا؟))اشلی از کنارم رد شد و گفت:((خب، ظاهرا دوتا انسان اومدن اینجا...))داد زدم:((اینجا؟!))-نه بابا نیومدن تو اتاق که، ولی تونستن بیان تو شهر.فرمانده اخماشو کرد تو هم:((خب سنتور، پیشنهادت؟))اشلی کلاهش رو در آورد و گفت:((به نظرم بهتره یکیو بفرستیم دنبالشون.))-خب بفرست.-اخه همه ماموریتن.گفتم:((من میتونم برم.))فرمانده گفت:((خب... پس چیکار کنیم؟))اشلی:((میخواین من برم؟))داد زدم:((با با من میتونم برم!))اشلی پوزخند زد و گفت:((هه! تویی که گند زدی به ساوچ؟))- یه شانس بهم بدین.فرمانده گفت:((باشه، امیدوارم با اینکه کار آسونیه نا امیدم نکنی.))گفتم:((خب اشلی خانم پاشو بهم وسایل بده.))اشلی:((اولا من خانم نیستم، دوما باشه...))لپرکان: همون کوتوله های خودمونن که اکثرا موهاشون قرمزه و لباس سبز میپوشن، البته اینجا لپرکان ها یه رمزن برای پلیس اجنهالف: یه جورایی همون لپرکانا هستن ولی شبیه بچه های آدمسنتور: موجودیه که پایین تنه ش اسبه و از شکم به بالاش انسانایده هایم ته کشیدند...ایزی ایزی تامام تامام