یه مقدار نوشته راجع به ما وقع کارآموزی

بسم الله الرحمن الرحیم ۲۱ تیر ۱۴۰۰سلام خیلی بی مقدمه شروع می‌کنم. تصمیم دارم (فعلا) تا ۷ روز اول کارآموزی مو که تو یه شرکت نسبتا کم تجربه است رو بگم.روز اول اصلا اونجوری که انتظار داشتم نبود، مجبور بودم یه نرم‎‌افزاری که اصلا علاقه‌ای بهش نداشتم رو نصب کنم و کار باهاش رو یاد بگیرم (با وجود تسلط به نرم‌افزار بهتر و مشابه :*) ) قبلا باهاش کار کرده بودم و واقعا تجربه‌ی بدی داشتم ازش. اینکه حدود دو سال قبل به خاطر عدم تسلط (با وجود اینکه بهشون گفتم) به این نرم‌افزار از یه شرکتی داخل دانشگاه من رو بیرون کرده بودن واقعا تاثیر داشت که بترسم از اینکه بخوام این رو دوباره شروع کنم.با دوست خیلی عزیزم (محمد، که احتمالا اسمش رو زیاد بشنوین تو روزای آینده) که خدا رو شکر الان با هم همکار شدیم،‌ یه مقدار صحبت کردیم. حرفایی زد که تا حدودی من رو قانع کرد برم سراغ این نرم افزار ولی ته دلم راضی نبود. یه مقداری جست و جو و کمی هم فکر کردن به نتایج جالبی رسیدم. خلاصه شو اینجا می‌گم. مهم‌ترین موضوع برای جلو رفتن و پیشرفت پذیرفتن شرایط فعلی هست. اونم نه به صورت ناامیدانه نه. به صورت کاملا منطقی و کاملا دوستانه (فک کنین دارین به بهترین دوستتون مشورت می‌دین مطمئن باشین از کلماتی مثلِ خیلی اوضاعت خرابه و تو نمی‌تونی استفاده نمی‌کنین). مهم‌ترین موضوع پذیرش مشکل و نقص بود بعد از اون تلاش برای بهبود اوضاع یا بگم نوشتن یک روال منطقی یا فکر کردن راجع به راه‌حل‌های ممکن برای حل مشکل اومد وسط. وقتی با خودم به طور صادقانه حساب کتاب کردم دیدم از این‌که اینجا هم گند بزنم و نتونم برم جلو و جلوی مسئول کارآموزی ضایع بشم حسابی من رو ترسونده بود. پذیرش این موضوع و نگفتن عبارت‌های مثلِ اینکه نه این مهم نیست که بلد نیستی یا مثلا نظر مسئول کارآموزی نباید برایت مهم باشه و ... شروع خیلی خوبی بود برای آرامش درونی (و به تبع حل مشکل). تصمیمی که فعلا گرفتم اینِ که تمام تلاشم رو بکنم با ویدیو یا آزمون خطا تو این نرم‌افزار اوکی بشم. در بدترین حالت نمی‌خوام جلو خودم بابت تلاش نکردن شرمنده بشم... ایشالا فردا شب حوالی همین ساعت ادامه‌ی ماجرا رو می‌گم.سلامی دوباره ۲۲ تیر ۱۴۰۰روز دوم امروز روز عجیب و جالبی بود. جالب و عجیب تر از اون‌چیزی که فکرشو بکنین. تو تا درس اساسی داشت برا من امروز. صبح طرفای ۷ اینا آماده شدم که برم برای مدل کردن پرینتر سه بعدی. محمد بهم پیام داد که حدودا طرفای ۸ پارک هستش و می‌ریم سراغ مدل کردن همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت خودمو آماده کرده بودم که با solidworks شروع کنم به کشتی گرفتن که یهو تو کمتر از سه دقیقه به خاطر یه مشکل پیش بینی نشده کلا امروز کنسل شد برای کار تو شرکت. همین قدر بی اساس. علی عظیمی قشنگ می‌گفت دنیا محل گذره. یعنی هیچیش رو حساب کتاب نیست، هیچیش.من و محمد تصمیم گرفتیم بشینیم و کار رو پروژه‌ی خودمون رو شروع کنیم و اونجا بود که منم تصمیم گرفتم به جای کتیا از سالیدوورکس استفاده کنم، اولش واقعا خجالت آور بود، ولی به مرور بهتر شد. به نظرم این موفقیت ارزشمندی بود،‌ این‌که تونستم دیو بی‌‌خودی که واسه خودم ساخته بودم رو بشکونم.یه درس مهم دیگه این بود، گفتن کلمه‌ی ولش کن ممنوع. وقتی کاری رو به عهده می‌گیرین و یا قرار انجامش بدین باید با جزئيات قابل قبول و درست و حسابی بره جلو. گفتن کلمه‌ی ولش کن تاثیر بدی رو بقیه جوانب زندگی هم داره. به نظر می‌رسه یه کلمه با قدرت بالا برای تخریب نظم و دقت هستش. پس کلا ولش کن کنسله. البته نه اینکه خیلی ریز بشیم :). گاهی اوقات واقعا باید ولش کرد و رفت زندگی کرد، ولی اگه مطمئن بودین با چند دقیقه وقت گذاشتن مشکل حل می‌شه اصلا از این کلمه‌ی مخرب استفاده نکنین. یه راهی که به نظرم رسید برای اینکه این کلمه بره ردّ کارش استفاده از overdeliver هستش. مثلا اگه با خودتون قرار گذاشتین با دقت ۶۰ درصد کارو انجام بدین تموم تلاشتون رو بکنین که کار مثلا با دقت ۷۰ درصد جمع بشه. فک کنم حس خیلی خوبی داشته باشه.امم فک کنم واسه امشب کافی باشه، الان حدود ۲۳ شب هستش و بسی خوابم میاد. ایشالا فردا همین حوالی روز سوم رو می‌نویسم. روز سوم، روزی متفاوت بود. بالاخره به طور جدی شروع به کار با نرم‌افزار solidworks کردم. می‌تونم بگم از نتیجه‌ی کار واقعا راضیم و تو اولین روز واقعا پیشرفت خوبی داشتم. تقریبا غیر از یکی دو تا قطعه، قطعات رو مدل کردم و جز یه برهه که حسابی اعصابم رو بهم ریخته بود، در کل حرکت رو به جلوی خوبی بود.ولی امروز یه درس خیلی خیلی خیلی مهم گرفتم. اونم توجه به اولویت‌هاست. کلا تو زندگی آدم باید اولویت داشته باشه، وجود اولویت باعث این می‌شه وقتی بین دو راه گیر می‌کنین راهی رو انتخاب کنین که براتون مهم‌تره و اگه از قبل اون رو مشخص نکرده و ترجیحا ننوشته باشین، اجراش تو اون لحظه خیلی سخت می‌شه و باعث می‌شه سردرگم بشین.به شخصه بین کار و خانواده دارم تلاش می‌کنم خانواده رو در اولویت قرار بدم. اینم بگم تا حالا هر وقت اولویت‌ها رو رعایت کردم ابداً پشیمون نشدم. راستی یه نکته‌ای هم تو پرانتز بگم به نظر بد نمیاد. یادتون باشه میزان رضایت آدم از زندگیش،‌ اینکه با اون چیزی که داره می‌گذرونه روال باشه، ابدا با میزان درآمدش بستگی نداره. یه چیزی داریم بهش می‌گن چرخ زندگی و بایستی اون گرد باشه. اینجا هم به آوردن یه عکس ازش بسنده می‌کنم.اینجوریه که به ابعاد مختلف زندگی‌تون نمره می‌دین...اممم، بخوام امروز رو خلاصه کنم، از اینکه اولویت رو خانواده گذاشتم و کمی دیرتر به سر کار رفتن قلبا راضیم،‌ اینکه تونستم غلبه کنم به طعم تلخ یه تجربه‌ی بد هم یه نکته‌ی مثبت دیگه بود. ولی اگه بخوام نکات منفی امروز رو بگم این بود که انتهای کار رو برا خودم نبستم و گذاشتم زمان هرز بره. ایشالا اینو فردا اوکی می‌کنیم.بسم اللهروز چهارم امروز رو نه می‌خوام از کار بگم نه از توسعه فردی و نه از هر چیز دیگه. امروز می‌خوام کمی متفاوت از فضای کار حرف بزنم. حقیقتش من امروز مریض شدم و نتونستم برم سر کار. چ قدرر بی بنیان و بی اساس. جایی تو کتاب پادشاه گدا و راز شادمانی می‌خوندم که آدم‌ها برنامه ریزی می‌کنن و خدا بهشون لبخند می‌زنه. واقعا این جایی که الان توشیم خیلی بی بنیان و بی اساسِ.ما آدم‌ها زیادی این‌جا رو جدی گرفتیم. ازدواج، کار، چک، مزه غذایی که می‌خوام بخورم و هر چیز چرند دیگه‌ای که بخواد صرفا برای پاسخ به یک نیاز اینجایی باشه همون قدر مزخرف و به درد نخور می‌شه. ما آدم‌ها زیادی اینجا رو جدی گرفتیم. یه مطلبی از صفائی حائری خوندم که می‌گفت چه قدر شرم آورِ که غصه‌های شخصی مثلِ امام علی رو بزارن کنار غم‌ها و غصه‌های آدمی مثل من. اصلا همین الان می‌خوام یه ملاک ارزش گذاری از خودم ابداع کنم. ارزش آدما قطعا به شغل و پولشون که نیست. به نظرم میزان تلاششون هم نمی‌تونه باشه. ولی غم و غصه یک آدم،‌دغدغه‌های زندگی یک آدم خیلی میزان خوبی می‌تونه باشه برای ارزش یک آدم. یکی مثل امام برای کل دنیا و برای عالی‌ترین ارزش‌های آدمی غصه می‌خوره یکی مثل من برای اینکه فردا قرار چی بشه فلان و بیسار...همه ارزش‌های والا رو دوست دارن. کمک به هم‌نوع، راستی و ... هر چیز دیگه. پس چرا نمی‌تونیم به سمتش محکم حرکت کنیم. خدای همه ما رو آدم کن... https://soundcloud.com/komeilniaki/5nzthje7tqtd موسیقی قشنگی بود و خیلی به متن ربط نداره... روز پنجم همچنان در مرخصی ناشی از مریضی گذشت. روز عبرت آموزی بود. البته این آخراش. اولاش رو دوست نداشتم. بخوام برا امروز یه اسم بزارم اسمشو می‌زارم مجموعه‌ای منظم و مرتبی از بی نظمی‌ها و نا به سامانی‌ها. و ایضا غرق شدگی هم می‌تونه اسم خوبی برا امروز باشه.یه چیز می‌خوام بگم خطاب به خودم: زندگی بدون داشتن ارزش‌ها می‌شه زندگی غریزه‌ای. زندگی مثه یه گوسفند. کار برای غذل، غذا برای زندگی، زندگی برای خوابیدن و تولید مثل چه می‎‌دانم ... به نظرم یکی از دلایل غرق شدن آدم‌ها در کار (این مفهوم چیزی متفاوت از عمیق شدن در کار است) به خاطر فراموش یا نداشتن ارزش است. مثلا امروز من به شدت بد شروع شد (معمولا صبح‌ها زمانی را برای مرور ارزش‌ها وقت می‌گذارم) صرفا برای پر شدن زمان و اینکه احساس شود آری، کاری انجام شد مشغول به درست کردن نقشه پرینتر شدم(شرکت برای کارآموزی پروژه درست کردن پرینتر ۳ بعدی را محول کرده است). بدون توجه به اولویت‌هایم و برنامه‌هایم به صورتی کاملا بی بهره و مزخرف شروع به کشیدن نقشه‌ کردم. صرفا اتلاف وقت.اکنون که دارم متن را می‌نویسم حدود ساعت ۲۲:۳۵ دقیقه است و من تقریبا ۵ ساعتی را صرف پروژه کردم،‌ اما خروجی کار اصلا کافی نیست. در ثانی الان که حدودا به آخر امروز نزدیک شده‌ام احساس خلا بدی در اعماق وجودم را دارم که به نظرم به خاطر فاصله گرفتن از ارزش‌هاست.خلاصه روز پنجم نیز بدین سان گذشت، احتمالا فردا را درون شرکت داداشم و یا شرکت آقای عباسی و یا شاید هیچکدام بگذرانم. فعلا تصمیم دارم حتما صبح زود بیدار شوم. از قدیم گفتند که سحرخیز باش تا کامروا باشی. آری چنین است...بسم اللهنوشتن هفت روز اول کاملا موفقیت آمیز نبود. از امروز شنبه ۲ مرداد ۱۴۰۰ مجددا قصد دارم به مدت ۷ روز بنویسم. دو تا تفاوت عمده خواهیم داشت این دفعه. تفاوت اول اینکه حتما تاریخ هر روز خواهد خورد و همچنین بار فنی نوشته‌ها رو بیشتر می‌کنم ولی نه خیلی تخصصی و غیرقابل فهم.خب امروز یه درس خیلی خوب گرفتم. تو محیط کار هیچ چیز بیشتر از رفاقت و دوستی و اعتماد نمی‌تونه به پیشرفت کار کمک کنه. البته این به این معنا نیست ما دوستی رو به خاطر کار، بیشتر کنیم (چون اصولا دوستی و رفاقت ارزش بیشتری از چهار قرون پول داره). دوستی و رفاقت باید برای یه دلیل بزرگتر از چیزای این دنیا باشه.خیلی دوست دارم زندگی خودم و همه‌ی کسایی که دوستشون دارم بتونن خوب باشه و بتونن همون کارای که فکر می‌کنن درست هست رو انجام بدن. امروز یکشنبه ۳ مرداد ۱۴۰۰ درسی که امروز از سر کار گرفتم این بود که حتما باید تو زندگی مرز شوخی و جدی مشخص و به موقع باشه. شوخی و خنده‌ی بیش از اندازه باعث می‌شه حرفای درست و جدی آدم هم، جدی گرفته نشه. کارایی که امروز انجام دادیم شروع فرآیند نوشتن لیست قطعاتی بود که برای ساخت پرینتر داخل شرکت نداشتیم. کاری بس اعصاب خورد کن. :) دوشنبه ۴ مرداد ۱۴۰۰ بهم یه درس خوب داد. اونم این که اگه تو زندگی هدفی‌، چشم اندازی یه سری ارزش که باهاشون زندگی کنین،‌ یه مسیر که براش تلاش کنین رو نداشته باشین زندگی به شدت ملال آور می‌شه. و به تبع اگه تو اون مسیر و تو اون ارزش‌هایی که واسه خودتون نوشتین راه نرین به شدت اذیت می‌شین. کلا انگار انسان اومده اینجا تو این کوره‌ی آدم سازی،‌ ساخته بشه،‌ خالص بشه بعدش بره پش خدا. خب از اونجایی که قرار بودن به بحث‌های فنی هم یکم بیشتر بپردازیم راجع به کارای امروز هم یکمی توضیح می‌دم: امروز خدا رو شکر نوشتن لیست قطعات تموم شد. فایل طراحی پرینتر بزرگتر هم به جاهای خیلی خوبی رسید. محور Z , محور Y کامل شد، و فقط محور X مونده. این پرینتر بزرگتر رو جوری ساختیم که محور Z محوری باشه که قطعه روش پرینت می‌شه و XY نازل رو حرکت می‌دن. خوبی این نوع پرینتر کیفیت بالاتر سطح قطعه هستش. سه شنبه ۵ مرداد ۱۴۰۰ امروز روز جالبی بود به نسبت. هوم. یه اتفاقی که افتاده اینه که سنسورهام رو اتفاقات روز فعال نیستن. یعنی خیلی دارم غرق اون کار می‌شم بدون توجه به خیلی چیزا. البته امروز یه کار متفاوتی که انجام دادم این بود که سر صپی نشستم اهدافم رو یه بار دیگه مرور کردم و یه کتابی که نویسندش خیلی به تفکرات نزدیک بود رو خوندم. اسم کتاب مدیریت ماتسوشیتا است. ماتسوشیتا مدیر عامل پاناسونیک ژاپن هستش. ایشالا قصد دارم تو یه پست مجزا از این مرد بزرگ بنویسم و خلاصه‌ی کتاب رو با شما به اشتراک بزارم. یه چیز بزرگی که تا اینجا فهمیدم اینه که آدمایی که کار بزرگی تو دنیا و یا در سطح کشور خودشون انجام دادن چه برای کار چه برای معیشت چه شغل و این دست چیزا،‌ اصلا تو بعد شخصی تو اون جور چیزا محدود نبودن. یعنی طرف ور نداشته برای رفع گشنگی فک و فامیل یه کارخونه بزنه. بیشتر این افراد یه جهان بینی دارن که علاوه بر اینکه از سطح نیازهای حیوانی آدم بالاتره، از سطح خونه و شهر و استان و حتی کشور هم بالاتره. و به نظرم این خیلی عبرت‌ آموزه.چهارشنبه ۶ مرداد ۱۴۰۰ امروز به یه نکته‌ی خیلی مهم پی بردم. فهمیدم آدمی هستم که میل به نافرمانی ذاتی توش زیاده که با توجه به تست mbti که مدت‌ها قبل داده بودم منطبق بود. زمانی این موضوع رو فهمیدم که سرپرست به من گفت که امروز قرارِ بریم و فلان کار رو تو کارگاه انجام بدیم. من به شخصه خودم رو برای پرینتر سه بعدی آماده کرده بودم و یه جورایی مخالفت نسبی خودم رو نشون دادم. که به نظر خودم که کار اشتباهی بود. ولی یه جورایی از این که تابع محض نیستم خوشحال شدم. چیزی که مهمه اینه که باید این حس رو کنترل کرد. یعنی باید سر جای خودش ازش استفاده کنم و بفهمم کی باید به این سمت حرکت کنم.