هوتن نجات

هوتن نجاتشاعر مودي(نفريني-Maudit) شاید امروز کسی نامی از هوتن نجات را به خاطر نیاورد، اما بسیاری اشعار او را با امضای شاعران دیگر شنیده و خوانده‌‌اند. اما هيچ معلوم نیست که شعرهاي چاپ ناشده ي او، اکنون، دست كيست، و چه شده‌اند.هوتن نجات که او را مدرنیست و آنارشیست می‌دانند، شاعری نوآور که از پیشگامان شعر موج نو و از همراهان یدالله رویایی ، محمد علی بهمنی، هوشنگ گلشیری و... بود.او در جوانی حدود ۲۱ ساگی، خودکشی کرد و چشم از جهان فرو بست تا ادبیات ایران از وجود اعجوبه ای باز بماند.مجموعه ی شعر "بياد بعد از ظهرهاي آفتاب" را هوتن نجات موقعي نوشت كه شايد بيش از ۱۶ سال نداشت؛ نوع شعري كه ديگر ادامه نيافت.دومين و آخرين مجموعه ي چاپ شده ي شاعر "در كنار هم" نام داشت که در سال ۱۳۵۴ منتشر شد.البته چند شعر به صورت مجزا از او به چاپ رسیده همانند، "برخوردها" که شعرهايي هستند پ در كتاب اول شاعر (حواشي مخفي،۱۳۴۸) آمده اند. منمونه اشعار:♥۱♥- برخورد (1)به پروازاز كنار چشمه مي گذرمصياد، اسباب مرگ ماهي را مي چيندو خون ماهي، آب چشمه را حرام مي كند بر شاخه هاي درخت، همسالانمتا پروازي ديگر مانده انداما پرواز برگهاست در پاييزو جرأت ريشه ي برفديدهو ميوه ي رسيده بانوي خانه مرا دوست مي داردو هر روز، سايه ي آشيانهبر غروب مي افتد. - برخورد (2)ديوار سپيد خانهبا سايه ي گلدانیدر تماشا بود،و او ايستادو پرده آويخت و غرق تماشا شدخاك درخت، رنگ مي شدو سايه اش از دايره ي بافته ي باد مي گذشت،و باغ با پرندگان سپيده گردخلاصي باغبان بود دستي در درگاهپرواز سبك گياه را بيعت مي كردو كتاب با ورق آهنیدر گل اطراف فضا بود با گل، پرنده آشناي سپيده ستو درخت به حال طبيعي ستوقت گردش مابا گردش شاخه ها در آب خورشيد نما بيناستو رقص رخوت خاكاميدواري ي ماست از ضلع باغ بيرون آييمو درخت را در جاده بكاريمتا عابر از دو دلي بيرون آيد - برخورد (3)از ريگهاي سوزندهآفتاب عبورم مي دادو پرم را مي سوخت.پري كه بر عاشق پوشش بود،و نماي كاشي رادر شمال سفر مي ديدم شاخه، درخت را نشان مي دادوقتي كه باد مي آمد آواز خويش را مي خوانديمو گل ياس مي بوييديمو پرواز مي گرفتيم دلتنگ از لانهمشتاق ستارهو خلوت از احساس بوديماز پنجره، دوشيزه با شوق آمدو دانه يي حرام رابه عشوه به ما مي فروختو ما پر تازه يي مي داديم او اوج را متوقف كرد؛و به درگاه، كشته افتاده،گوشت عريان،با مقاومت، پر كوتاهي زد. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♥۲♥شب از ستاره بیرون آمد و به باد تکیه دادشب در سایه توقف کرد و سایه ها را بریدو ما در تصویرمان لبریز شدیماز آغاز پله نورها برگ ریزان باد را اطلاع می دهندمن از باد باز می گردم و خورشید را از تصویرم پاک می کنمباد نورها را می گیرد و در شاخه های درختی که پاسدار دیوار است می افشاندمن از حباب خورشید بیرون آمده امدوار هوا در بخاری، شعله ها را از برودت می رهاندرهایی من از ساحل شروع می شود که باد در اندامش ذخیره استخورشید در ساحل ادامه داردو ساحل از ستارگان می پرهیزد.مقابل سر سام تنهاییروز از دریا باز گشته است ما را به خورشید جوانه می زندمی توانیم از تمتع خورشید باز گردیم و چراغی را پاسدار لحظاتمان کنیمما از دریای خاطره بیرون می رویم و خیالمان با صدف ها آغشته می شوداین چراغ است که شب را در چشم هامان می پاشد.(از مجموعه به یاد بعد از ظهرهای آفتاب)ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♥۳♥از پله می شتابمو کوچه صبح زیبایی دارداز ساعت بانک مطمئنمدر راه باد می آید و به کوچه می نشیندیک عابر با ساعت بیداربا من به گفتگوستو عابر دیگری با کنجکاوی می گذردچراغ روشن را می گشایدو کفش شادمانه روی موزاییک می چرخد.ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♥۴♥از اثاقک تاریک پا بیرون می گذاریمدر نور جاری صبحتنه ی درختان مردهدر جاده افتادهما را دلتنگ می کندبا زنجیر اتصال، غم یکسان داریمو تازیانه در ردیف گاموسوسه مان می‌کند.باری سنگ بر زمینو سنگدلان خود سلامتندو ما سنگ می‌شکنیماز نان حرام نیز نخواهیم گذشتبرده ایم و کالای کشتیوقتی سنگ شکستیمو آب در زمین نفوذ کردبه راه می‌افتدو ابهام تیره‌ی استخوان ما سوخته ستخون غلیظ روی ستاره می میردو از درخت خشک، برگ می افتدو مرگ سپید روزتولد سیاه شب است.ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♥۵♥انسان سرودها را بر کاغذ می گستراندو به تماشای روز می رودو در آبها خمیازه را باقی می گذارد.انسان با سنگهایی که لحظات را درک نمی کنند تنها می شودو به موج که در حال شنا کردن است رشک می برددر آب بیدار می شودبه صمیمیت آب رشک می بردمی بینددیوارها آب را از خاطر می زدایند،دیوار ها آب را برای ذخیره می پذیرندانسان رحمت را با آب تقسیم می کندانسان با خواندن اند یشه های آب تجربه می یابدو درخت را در تنهایی آب باقی می گذارد.ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♥۶♥به کلاس سکوت پذیر که وارد شدم رویا از اندامم لبریز شدبیاد بعد از ظهر های آفتابکه باران در من و تو بیگانه بود هیچ شبی در باران بر نخاستبیاد فضا نوردان فلزیحسرت من و تو را دور کرد.ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♥۷♥سکوت ما را شناخته بوداز دریا چه های مراقب که باد را احساس کرده بودند گذشتیمکدام حرارت ما را از پیوند جدا کرد؟دست در شب فرو بردمدر یا در چشمانم ظاهر شدو باد تورا به من رسانیدجمع آوری:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی)و باور کنید به سختی از هوتن نجات ردی یافتیم...