STAR WARS؛ داستان یک عشق

هشدار! این نوشته بخش‌های زیادی از داستان شش اپیزود اصلی مجموعه Star Wars را اسپویل می‌کند.در عصر نومیدی بزرگ، کودکی متولد خواهد شد کسی که سیث را نابود خواهد کرد و نیرو را به تعادل خواهد رساند.پیشگویی برگزیده همیشه بخش مهمی از داستان مجموعه جنگ ستارگان بوده است. این پیشگویی را اولین بار در «اپیزود 1: تهدید شبح» در محفل جدای می‌شنویم. اما در طول فیلم‌ها هیچ‌گاه متن دقیق آن مشخص نمی‌شود.متن بالا، نزدیک‌ترین تصور به برداشت جدای‌ها از این پیشگویی است. با این‌حال به گفته استاد یودا، ممکن است برداشت اشتباهی از آن صورت گرفته باشد. متن اصلی اولین بار در کتاب «استاد و شاگرد» مشخص می‌شود و کمی با برداشت جدای‌ها متفاوت است. بخشی از متن پیشگویی به این صورت بود:یک برگزیده خواهد آمد.زاده شده بدون هیچ پدریو به وسیله‌ او تعادل نهایی در نیرو، باز خواهد گشت.با نگاه به این متن، کاملا منطقی به نظر می‌رسد که کوای-گان جین، استاد جدای، معتقد بود آناکین اسکای‌واکر همان شخص برگزیده است. آناکین را احتمالا بتوان از بسیاری جهات مظهر عیسی مسیح در دنیای جنگ ستارگان دانست. یکی را فرزند روح القدس و دیگری را فرزند نیرو می‌نامند. همانطور که مسیح فرستاده شده بود تا انسان را از گناه پاک کند، آناکین هم آمده بود تا سیث را از بین ببرد. در نهایت هم هر دو با فداکاری و مرگ خود، به هدفی که می‌بایست رسیدند. یکی انسان را از گناه پاک ساخت و دیگری نیرو را به تعادل رساند. اما سوال اصلی اینجاست که تعادل در نیرو واقعا به چه معناست؟ آیا تنها نابودی سیث به معنی بازگشتن تعادل است؟ یا مفهومی عمیق‌تر در پشت این جمله نهفته است؟برای پرداختن به این مفهوم نهفته، ابتدا باید به دو سوال دیگر پاسخ بدهیم. پس با جواب سوال اول، یعنی مفهوم تعادل در نیرو شروع می‌کنیم.تعادل در نیروهمانطور که قطعا می‌دانید نیرو از دو بخش تشکیل شده: قسمت تاریک و قسمت روشن. به گفته جورج لوکاس، خالق مجموعه، تعادل در نیرو به معنی روشنایی مطلق نیست. بلکه روشنایی مطلق خود بر هم‌زننده تعادل است. درست مشابه نماد یین و یانگ در مکتب تائوئیسم. تعادل زمانی بر قرار است که سیاه و سفید در کنار هم و در آرامش به زیستن ادامه بدهند. نماد یین و یانگنکته مهمی که در نماد یین و یانگ باید به آن توجه شود این است که «سفید» و «سیاه» با مفهومی که در ادیان ابراهیمی (مانند مسیحیت یا اسلام) می‌شناسیم کمی متفاوت است. این دو الزاماً به معنای «خیر» و «شر» نیستند. بلکه می‌توان گفت در مفهوم به دو چیز مقابل هم اشاره دارند. مانند روز و شب یا گرم و سرد و حتی نظم و آشوب. جهان، تنها با وجود هر دو به زندگی ادامه می‌دهد. نه با انکار یکی یا دیگری. نیرو هم تقریبا این‌چنین ساختاری دارد. پس تعادل در واقع به معنای زندگی آرامِ نیمه تاریک و روشن در کنار یکدیگر است.در نهایت، شاید بهتر باشد برای درک کامل تعادل، به این نقل قول از آرک Mortis در سریال The Clone Wars اشاره کنم:یک خانواده‌ی در تعادل. روشن و تاریک. روز همراه با شب. نابودی‌ که با سازندگی جایگزین می‌شه ... روشنایی یا تاریکیِ بیش از حد، سبب نابود شدن زندگی به اون مفهومی که درکش می‌کنی ‌می‌شه. اکنون به سوال دیگری که درباره پیشگویی داشتیم می‌رسیم. بخشی که به مراتب واضح‌تر و سرراست‌تر است: «نابودی سیث». ولی نابودی سیث دقیقا چگونه قرار است به بازگشت تعادل کمک کند؟سیثطبق باور جدای‌ها، گروهی که به نام سیث می‌شناسیم عامل اصلی بر هم خوردن تعادل در نیرو هستند. به طور کلی سیث‌ها گروهی از افراد هستند که از سمت تاریک نیرو بهره می‌برند. ولی باید توجه کرد که لزوماً هر کاربر بخش تاریک، یک سیث به حساب نمی‌آید. برای مثال Asajj Ventress در سریال The Clone Wars یا inquisitorها که در فاصله بین اپیزود 3 و 4 به شکار جدای‌ها مشغول بودند، با وجود اینکه از سمت تاریک نیرو استفاده می‌کردند ولی هیچ‌گاه سیث به حساب نمی‌آمدند. پس می‌توان نتیجه گرفت برای تبدیل شدن به یک سیث، باید بی‌اندازه قدرتمند و ماهر بود. این قدرت زیاد که از غرق شدن در سمت تاریک نیرو نشأت می‌گیرد منجر به آشوب در کهکشان و به هم خوردن تعادل در نیرو می‌شود. به عبارتی، پیشگویی هرگز به نابودی بخش تاریک نیرو اشاره نمی‌کند. زیرا که اولاً نابودشدنی نیست و در ثانی حتی اگر هم می‌شد با نابودی آن، هرج و مرج و آشوب بیش از پیش نیرو را فرا ‌می‌گرفت.دارث Revan و شاگردش دارث Malak پس به طور دقیق‌تر پیشگویی با نابودی سیث، از نابودی کسانی سخن می‌گوید که تعادل را بر هم می‌زنند. پیشگویی درباره برابر کردن تعداد سیث و جدای نیست. پیشگویی درباره حذف عاملان مخرب است. در زمان زندگی آناکین اسکای‌واکر، تنها سیث باعث بهم خوردن تعادل نبود. بلکه محفل جدای‌ هم دقیقا به همان اندازه در این عدم توازن مقصر بود.فساد در محفل جداییکی از مهم‌ترین اهداف سه‌گانه پیش درآمد این بود که به ما فساد ریشه دوانده در محفل جدای را نشان دهد. در آخرین سال‌های جمهوری کهکشانی، جدای‌ها بیش از اندازه درگیر سیاست شده بودند. در جنگ کلون‌ها، آن‌ها فرماندهی ارتش را قبول کردند. همین امر، خودش به نوعی پذیرش برده‌داری بود. زیرا کلون‌ها بردگانی بودند که برای جنگیدن ساخته شده بودند. در واقع وجودیت آن‌ها خود نقض کننده حقوق بشر بود. قبول کردن این فرماندهی، برای جدای حکم زیر پا گذاشتن ارزش‌های اخلاقی را داشت. در ادامه و در طول 3 سالِ جنگ، جدای‌ها رفته رفته از محافظان صلح، تبدیل به ژنرال‌های جنگی شدند. کسانی که برای رسیدن به اهداف خود، از هر حیله و نیرنگی استفاده می‌کردند. بله، تمام این‌ها از اهداف دارث سیدیوس/پالپاتین بود تا محفل جدای را از اصول خود دور کند. در نهایت هم همین فراموش کردن «راه» بود که منجر به کر و کور شدن جدای در برابر تهدید سیث شد و نابودی آن‌ها را رقم زد. اما آغاز فساد در محفل جدای به سال‌ها قبل از دوران پالپاتین باز می‎‌گردد. اصلا همین فساد ریشه‌ای باعث موفقیت پالپاتین شد. در محفل جدای داشتن هر گونه وابستگی و عواطف انسانی (بجز عواطفی مانند ترحم و دلسوزی) ممنوع بود. زیرا وابستگی یا این‌گونه عواطف می‌توانند منجر به Passion (اشتیاق و علاقه فراوان به یک چیز) بشوند. اشتیاقی که خود اولین بخش از کد سیث را تشکیل می‌دهد.صلح دروغی بیش نیست، تنها اشتیاق وجود داردبه وسیله اشتیاق، من قدرت می‌یابمبه وسیله قدرت، من توان می‌یابمبه وسیله توان، من پیروزی می‌یابمبه وسیله پیروزی، بندهایم می‌شکنند. باشد که نیرو مرا رها سازدآیا عشق به یک چیز خطرناک است؟ بله. اما تنها زمانی که شخص نداند چطور احساساتش را کنترل کند، یا اینکه چطور دیگری را به درستی دوست بدارد. عشق زمانی مخرب است که واقعا «عشق» نباشد، بلکه تنها جلوه‌ای از هوای نفسانی باشد. با این حال این ترس محفل جدای از اشتیاق به حدی بود که بجای آموزش نحوه کنترل این احساسات به پیروان خود، به طور کامل آن‌ها را انکار یا ممنوع می‌کردند. تا حدی که حتی کد جدای هم با این موضوع شروع می‌شود.احساساتی نیست، بلکه صلح هستجهالتی نیست، بلکه دانش هستاشتیاقی نیست، بلکه آرامش هستآشوبی نیست، بلکه توازن هستمرگی نیست، بلکه نیرو هستنکته دیگری که در کد جدای به چشم می‌خورد، انکار ویژگی‌هایی است که به نحوی به سمت تاریک نیرو اشاره دارند. برای مثال مرگ یا آشوب که مظهر سمت تاریک نیرو به حساب می‌آیند. خوانش این کد به گونه‌ایست که انگار جدای‌ها به کل آن نیمه تاریک را انکار می‌‌کنند. آن‌ها به قدری در سمت «از خود گذشته» نیرو غرق شدند که فراموش کرده‌اند گاهی به «خودخواهی» هم نیاز است. برای مثال به دیدگاه جورج لوکاس در این باره توجه کنید:شما سمت تاریک رو دارید و سمت روشن رو، یکی از خود گذشته‌ست، یکی خودخواهه، و کاری که باید بکنید اینه که اون‌ها رو در تعادل نگه دارید. وقتی که وارد نیمه تاریک می‌شید اتفاقی که می‌افته اینه که اون (نیرو) از تعادل خارج می‌شه و واقعا خودخواه می‌شید و بقیه رو به کل فراموش می‌کنید.مشکل جدای‌ها این بود که بجای تلاش در حفظ تعادل، به کل نیمه دیگر را منع می‌کردند. موضوعی که اگر نیرو را مشابه به یک ترازوی دو کفه‌ای در نظر بگیریم، دیدگاه محفل جدای خود باعث عدم ثبات این ترازو می‌شد. نکته جالب اینجاست که وقتی در تاریخ به عقب برویم، به سال‌ها قبل از جمهوری فعلی، متوجه می‌شویم کد جدای در گذشته اندکی متفاوت بوده است.احساسات [هست]، با این حال صلح [هم هست]جهالت [هست]، با این حال دانش [هم هست]اشتیاق [هست]، با این حال آرامش [هم هست]آشوب [هست]، با این حال توازن [هم هست]مرگ [هست]، با این حال نیرو [هم هست]کد سابق جدای به ما نشان می‌دهد که آن‌ها در گذشته تا این حد یک دنده نبوده‌اند. بجای حبس کردن خود در سمت روشن نیرو، به «تعادل» در میان دو نیمه باور داشتند. هر چند برخی جدای‌ها معتقد بودند این کد باعث می‌شود که پیروان جدای، به سادگی در دام نیمه تاریک بیفتند. برای همین رفته رفته کد جدید جایگزین قبلی شد. با این حال در کد سابق، حتی اگر کسی به نیمه تاریک نیرو سقوط می‌کرد، فرصتی برای بازگشت و رستگاری او در نظر گرفته می‌شد. اما در کد جدید، این ورودِ به نیمه تاریک (به دلیل منع کامل آن) معمولاً با فوران احساسات همراه بود. چیزی که سبب می‌شد رستگاری و بازگشت به نیمه روشن برای فرد قربانی، بسیار سخت‌تر و طاقت‌فرساتر باشد. اوضاع زمانی جالب می‌شود که در نظر بگیریم ترسِ سقوط به درون نیمه تاریک، جدای‌ها را وادار به تغییر این کد کرد. ترسی که به گفته استاد جدای یودا، خود دریچه‌ای به سمت تاریکی‌ست.ترس مسیریه که نیمه تاریک می‌رسه.ترس منجر به خشم می‌شه.خشم منجر به نفرت می‌شه.نفرت منجر به عذاب می‌شه.- استاد یوداپس با این حساب تعادل واقعی کی به دست می‌آید؟ از دید من زمانی که اولاً سیث نابود شود و در ثانی، جدای به مسیر درست خود بازگردد.همانطور که ترس آغاز مسیر ورود به نیمه تاریک است، بنظرم عشق هم دقیقا همان کلید رسیدن به تعادل در نیروست. جدای‌ها عشق را تا حد به شدت زیادی منع می‌کنند زیرا همانطور که بالاتر اشاره کردم باور دارند عشق، می‌تواند منجر به شکل‌گیری وابستگی بشود. وابستگی خود تبدیل به احساسات قوی می‌شود و این احساسات، مسیر سقوط به نیمه تاریک را فراهم می‌کنند. از طرفی سیث‌ها با اینکه ممنوعیتی برای عشق ندارند، اما آن را خوار و ذلیل می‌شمارند. زیرا عشق به اشیا یا اشخاص کمتر از خودت، در نهایت منجر به ضعف (نماد نیمه روشن) می‌شود.پس عشق می‌تواند جدای را به تاریکی و سیث را به روشنایی سوق دهد. بله! عشق همان مظهر تعادل است. همان کلیدی که به دنبالش هستیم. اما نه هر عشقی، بلکه تنها یک عشق مقدس.عشق مقدسحال اگر عشق را اولین مرحله از رسیدن به تعادل در نظر بگیریم، می‌توانیم ببینم که چطور این عشق در شش قسمت معنی پیدا می‌کند و چگونه داستانی که در اپیزود 1 شروع می‌‌شود به بهترین شکل ممکن در اپیزود 6 به پایان می‌رسد. بله، با وجود ترتیب نامرسوم اکران فیلم‌های جنگ ستارگان همه آن‎‌ها نه تنها به واسطه داستان بلکه از لحاظ مفهومی هم بهم پیوسته و یکپارچه هستند. برای همین هم به دیگران پیشنهاد می‌کنم همیشه (به جز دفعه اول) به ترتیب شماره اپیزودها به سراغ مجموعه بروند، نه بر اساس سال انتشار آن‌ها. زیرا که همه آن‌ها مانند ریسمانی بهم متصل هستند.برده‌ای با آرزوهای دست نیافتنیخواب دیدم که یه جدای هستم. برگشتم اینجا (تاتوئین) و همه برده‌ها رو آزاد کردم.- آناکین اسکای‌واکردیالوگ بالا شاید در اولین نگاه ارزش آنچنانی نداشته باشد. اما بیش از هر چیز دیگر، از خود گذشتگی و پاک بودن روح آناکین را نشان می‌دهد. همان آناکینی که همه از سقوط تلخش به اعماق تاریکی خبر داریم. سقوطی که حداقل می‌دانیم به دلیل ذات پلید آناکین نبود بلکه عواملی دیگر در آن دست داشتند.بیشتر اپیزود اول حول ملاقات کوای-گان و آناکین می‌چرخد. ملاقاتی که طی سلسله وقایع غیرمنتظره‌ای رخ می‌دهد. اما جلوتر و در مکالمه‌ای با شمی اسکای‌واکر، مادر آناکین، کوای-گان بیان می‌کند که به عقیده او نه تنها این ملاقات، بلکه هیچ چیز اتفاقی و تصادفی نیست. کوای-گان به «اراده نیرو» باور دارد. پس اگر آناکین و او با یکدیگر روبرو شده‌اند حتما خواست و اراده «نیرو» بوده است. برخلاف کوای-گان، محفل جدای به آناکین باور ندارد. با وجود پتانسیل غیرعادی آناکین، شورای جدای آموزش او را نمی‌پذیرد. زیرا به اعتقاد آن‌ها آناکین همین الان هم وابستگی دارد و اینجا همان ترس محفل جدای از نیمه تاریک به میان می‌آید که قبلا به آن اشاره کردم. حتی اگر او واقعا برگزیده باشد، محفل جدای از او می‎‌ترسد. برای همین راه کم خطرتر را انتخاب می‌کند.در انتهای این مکالمه، کوای-گان طی تصمیمی عجیب، پیشنهاد می‌کند خودش مسئولیت آموزش آناکین را بر عهده بگیرد. پیشنهادی که بنظرم دو چیز را درباره کاراکتر او مشخص می‌کند. اول اینکه او، نیرو را برتر و بالاتر از هر چیزی و هر کسی می‌داند. حتی بالاتر از محفل جدای. به همین دلیل هم باور دارد آموزش آناکین یک امر ضروری‌ست. دوم اینکه به عقیده او وابستگی آنقدرها هم چیز بدی نیست. بله، کوای-گان درست مثل هر جدای دیگری به یک سری اصول پایبند است اما بجای انکار احساسات، کوای-گان کنترل آن‌ها را در اولویت می‌گذارد. چیزی که در میان طرفداران جنگ ستارگان به Gray Jedi (جدای خاکستری) معروف است. اما من ترجیح می‌دهم آن را جدای واقعی بنامم. به نظر من، کوای-گان جین تنها جدای واقعی در طول اپیزود اول بود. کسی که بجای حبس خود در نیمه روشن، به تعادل اعتقاد داشت. کسی که به برتری نیرو باور داشت.نبردی برای سرنوشت کهکشانمبارزه اوبی-وان و کوای-گان با دارث ماول در پایان اپیزود اول را به راحتی می‌توان جزو مهم‌ترین نبردهای سری به شمار آورد. در هنگام این مبارزه قطعه‌ای به نام "Duel of the Fates" پخش می‌شود. قطعه‌ای که نامگذاری‌اش خود به اهمیت این نبرد اشاره دارد.به عقیده دِیو فیلونی، کارگردان و نویسنده عنواینی مانند The Clone Wars و The Mandalorian، انتخاب نام Duel of the Fates به این دلیل بوده که نبرد ماول و کوای-گان، نبردی‌ست برای تعیین سرنوشت آناکین اسکای‌واکر جوان. کوای-گان خیلی زودتر از یودا، به اشتباهات و ضعف‌های محفل جدای پی می‎‌برد. او خوب می‌داند سرنوشت آناکین و شاید هزاران هزار نفر دیگر، در دستان اوست. اگر زنده بماند می‌تواند پدری باشد که آناکین هیچ‌گاه نداشته. می‌تواند به او راه کنترل احساساتش را یاد دهد. اما کوای-گان در این آزمون سخت شکست می‌خورد. به گفته فیلونی این شکست، آغازگر یک آرک داستانی در دنیای جنگ ستارگان است. آرکی که سال‌ها بعد در اپیزود ششم و با برداشتن کلاه ویدر توسط لوک، به پایان می‌رسد.آغاز شک و تردیدهادر پایان اپیزود اول، اوبی-وان به دلیل عهدی که با کوای-گان بسته بود مسئولیت آموزش آناکین را بر عهده می‌گیرد. اما مشکل اینجاست که اوبی-وان هرگز نمی‌تواند پدری باشد که آناکین نیاز دارد. برادر بله، ولی پدر نه. اوبی-وان با اینکه احساسات آناکین را متوجه می‌شود و به آن‌ها احترام می‌گذارد اما نمی‌تواند به درستی آناکین را آموزش دهد تا احساساتش را کنترل کند و این درست همان جایی‌ست که مشکلات شروع می‌شود. در اپیزود دوم متوجه یک موضوع مهم می‌شویم. محفل جدای نه تنها به آناکین این اجازه را نداده که مادرش را ملاقات کند، بلکه حتی تلاشی برای آزاد کردن او هم انجام نداده است. زمانی که آناکین پس از کابوسش مخفیانه به تاتوئین می‌رود تا مادرش را ببیند این موضوع کاملا مشخص می‌شود. برای مثال به این مکالمه آناکین با مالک سابقش Watto دقت کنید.+ مادرم؟- اوه، اره. شمی. خب ... اون دیگه مال من نیست. فروختمش.+ فروختیش؟- سال‌ها پیش.همین دیالوگ خود نشان از بی‌خبری آناکین نسبت به مادرش دارد. در ادامه جستجویش، آناکین به مزرعه‌ای می‌رسد و متوجه می‌‎شود که تاسکِن‌ها مادرش را دزدیده‌اند. برای نجات مادرش می‌رود و در کمپ تاسکِن‌‎ها آخرین لحظات زندگی مادرش را با چشمان خود می‌بیند. به باور آناکین، شاید اگر زودتر می‌رسید، اگر جدای‌ها زودتر از این‌ها به او اجازه می‌دادند که به دیدار مادرش بیاید، شمی الان زنده بود. آناکین در این اتفاق بیشتر از هر چیز دیگری ضعف خود را مقصر می‌داند. هرچند که در هنگام خشم، این ضعف را به گردن اوبی-وان می‌اندازد چون به خاطر حسادتش همه چیز را به آناکین یاد نداده. پس شاید اشتباه نباشد اگر این لحظه را لحظه آغاز بی‌اعتمادی آناکین نسبت به جدای‌ها به شمار بیاوریم.کمی بعد از مرگ شمی اسکای‌‎واکر، وقتی که آناکین درباره سلاخی کردن تاسکِن‌ها با پادمه حرف می‌زند، ما اولین درگیری‌های بخش «انسان» و «جدای» آناکین را می‌بینیم.پادمه: «اینکه عصبانی باشی، یعنی اینکه انسانی (کاملا طبیعیه).»آناکین: «من یه جدای‌ام. می‌دونم که بهتر از اینام.»در اپیزود دوم همچنین شاهد شکل‌‎گیری رابطه آناکین و پادمه هستیم که در انتهای اپیزود منجر به ازدواج آن‌هامی‌شود. اتفاقی که محفل جدای آن را تمام و کمال، منع می‌کرد. این موضوع سبب شد تا آناکین بجای کنترل احساساتش و هدایت آن‌ها در مسیر درست، تنها سعی کند که آن‌ها را پنهان کند. چیزی که به خوبی می‌دانیم با وجود روحیات تحریک‌‎پذیر آناکین آنقدرها کارساز نبود و گهگاهی به شکل فوران احساسات آن را مشاهده می‌کردیم.نمونه این فوران احساسات را می‌توان در انتهای اپیزود دوم دید. جایی که پادمه از گروه جدا می‌افتد و آناکین می‌خواهد مأموریت مهم خود (گرفتن کنت دوکو) را رها کرده و پادمه را نجات دهد که اوبی-وان به دادش می‌رسد.آناکین: «نمی‌تونم تنهاش بذارم.»اوبی-وان: «به خودت بیا! فکر می‌کنی اگه پادمه جای تو بود چیکار می‌کرد؟»آناکین، پس از مکثی طولانی: «وظیفه‌ش رو انجام می‌داد.»اما مسئله اینجاست، احساسات آناکین شاید آن‌قدر که به نظر می‌رسند هم مخرب نباشند. در واقع آناکین کسی بود که می‌توانست جدای‌ها را به مسیر واقعی خود بازگرداند. اهمیتی که او برای افراد زیردستش و پاداوانش آسوکا در جنگ کلون‌ها قائل بود بیش از هر جدایی‌ست که می‌شناسیم. به اندازه‌ای که بسیاری از اوقات بخاطرش سرزنش می‌شد. شاید آن‌قدرها عجیب نباشد اگر بگوییم آناکین، همان فرستاده‌ای بود که از طرف نیرو، برای هدایت جدای‌های گمراه آمده بود. اما آن‌ها هرگز به این فرستاده بها نداند. با اینکه می‌دانستند برگزیده در میانشان است اما باز هم به او اعتماد نداشتند. ترس جدای‌ها از قدرت آناکین، آن‌ها را کر و کور کرده بود. در میان جدای و سیثمی‌رسیم به اپیزود سوم یا به عبارتی کلیدی‌ترین اپیزود در داستان آناکین. اپیزود با مأموریت آناکین و اوبی-وان برای نجات صدر اعظم پالپاتین از مخمصه شروع می‌شود. مخمصه‌ای که در ادامه می‌فهمیم خود او ترتیب داده بود تا آناکین را آزمایش کند. در اتاقی که پالپاتین گرفتار است، آناکین و استادش با کنت دوکو، رهبر جدایی طلبان، روبرو می‌شوند. در طول نبرد اوبی-وان بی‌هوش می‌شود و آناکین مجبور است تا به تنهایی با لرد سیث مبارزه کند. این دوئل در کنار نمایش پیشرفت آناکین (پس از شکستی که در پایان اپیزود دوم متحمل شد) اهمیت بسیار بالایی هم در ادامه داستان دارد. اواسط مبارزه، دوکو خطاب به آناکین می‌گوید: «من ترس عظیمی رو درونت احساس می‌کنم، اسکای‌واکر. تو نفرت داری. خشم داری. ولی ازشون استفاده نمی‌کنی.»همین دیالوگ به خوبی به ما ثابت می‌کند که آناکین واقعا در تلاش است تا احساسات خود را کنترل کند. شاید راه درست آن را نداند، اما به هر حال تلاشش را می‌کند. دو مبارز به نبرد خود ادامه می‌دهند تا اینکه آناکین به شکلی کاملا ناباورانه، دست‌های لرد سیث را قطع کرده و او را شکست می‌دهد. با این پیروزی دارث سیدیوس به نتیجه می‌رسد که بالاخره شاگرد آینده‌اش آمادگی ورود به نیمه تاریک را دارد. برای همین هم ترجیح می‌دهد از شر شاگرد قبلی، که بیش از حد هم می‌داند، خلاص شود. پس به آناکین دستور می‌دهد که او را بکشد. از چهره مات و مبهوت دوکو واضح است که حتی روحش هم از این اتفاق خبر نداشته.آناکین کمی تعلل می‌کند، زیرا می‌داند کشتن او درست نیست. به گفته خودش «این راه جدای نیست». اما پافشاری صدر اعظم باعث می‌شود که در هر صورت این کار را انجام دهد. چیزی که به خوبی مشخص می‌شود این است که قطع کردن سر دوکو، نه از روی خشم و نفرت بلکه بیشتر به واسطه فرمانبرداری آناکین نسبت به مافوقش بود. بعد از اتمام عملیاتِ نجات صدر اعظم، آناکین با پادمه ملاقات می‌کند و متوجه می‌شویم که پادمه باردار است. اینجا درست سرآغاز وقایع «انتقام سیث» است. شب بعد آناکین کابوسی می‌بیند، درست مشابه با همانی که برای مادرش دیده بود. آناکین که از مرگ همسرش ترسیده، نزد یودا می‌رود تا راهنمایی بگیرد.+ برای اطرافیانت که به نیرو تبدیل می‌شن (می‌میرند) شاد باش. نکن سوگواری براشون، نشو دل‌تنگ براشون. وابستگی منجر به حسادت می‌شه. اون هست، سایه طمع.- چیکار باید بکنم استاد یودا؟+ خودت رو تمرین بده که رها کنی، هرچی می‌ترسی از دست بدی رو.جواب یودا، با اینکه جزوی از آموزه‌‎های محفل جدای بود، اما برای آناکین، کسی که قسم خورده بود نگذارد اتفاقی که برای مادرش افتاده تکرار شود، بیشتر ناامید کننده بود تا مدد بخش.در ادامه داستان و به واسطه رابطه نزدیک آناکین و پالپاتین، وی درخواست حضور آناکین در شورای جدای را می‌کند. با اینکه محفل جدای، این درخواست را بسیار بی‌شرمانه می‌داند ولی با حضور آناکین در شورای جدای موافقت می‌کند. ولی به آناکین اجازه داشتن لقب «استاد جدای» را نمی‌دهد. آناکین: «چی؟ چطور می‌تونید همچین کاری بکنید؟ این بی‌حرمتیه. این بی‌انصافیه. چطور می‌تونی توی شورا باشی ولی استاد جدای نباشی؟»در حالت عادی، آناکین باید بسیار هم سپاس‌گزار می‌بود. زیرا همانطور که اوبی-وان در ادامه اشاره می‌کند، او جوان‌ترین عضو تاریخِ شوراست. ولی وقتی شرایط جنگ و موفقیت‌های بی‌شمار آناکین را در نظر می‌گیریم، می‌توان اندکی به او حق داد که خشمگین باشد. اما مشکل اصلی و چیزی که خشم آناکین را بیش از پیش می‌کند مکالمه‌ای است که بعد از جلسه با اوبی-وان دارد.+ تنها دلیلی که شورا با انتصابت موافقت کرد، این بود که صدر اعظم بهت اعتماد داره.- خب؟+ آناکین من سمت توام. من نمی‌خواستم توی این وضعیت بذارمت.- چه وضعیتی؟+ شورا می‌خواد که همه کارهای صدر اعظم رو گزارش کنی. می‌خوان بدونن که هدفش چیه.- ازم می‌خوان که جاسوسی صدر اعظم رو بکنم؟ ولی این خیانته.- ما توی جنگیم آناکین.شورای جدای، نه تنها به آناکین اعتماد ندارد، بلکه تنها دلیلی که حاضر است او را در شورا بپذیرد این است که جاسوسی دیگری را بکند. آن هم کسی که تمام مدت به آناکین نزدیک بوده. درست همانطور که خود او چند لحظه بعد اشاره می‌کند:ازم می‌خوان که کاری بر خلاف کد جدای انجام بدم، بر علیه جمهوری، بر علیه یه دوست و مرشد.تمام این‌ها نقشه‌های لرد سیدیوس برای به جان هم انداختن اعضای محفل جدای بود. هرچه که باشد باید دلیلی برای کشاندن شاگرد جدیدش به سمت نیمه تاریک نیرو پیدا می‌کرد. کمی بعد ویندو به صراحت اشاره می‌کند که به آناکین ذره‌ای اعتماد ندارد. حتی با اینکه به خوبی می‌داند او همان شخص برگزیده است. ویندو پیشرفت سریع آناکین را می‌بیند و واقعا از این قدرت زیاد می‌ترسد. آن طور که بعضی می‌گویند، اگر شرایط تغییر نمی‌کرد، آناکین می‌توانست طی کمتر از ده سال به دو برابر توانایی‌های استاد یودا برسد. ویندو باور دارد که آناکین برای کنترل این قدرت بی‌اندازه زیاد هنوز آماده نیست. دلیل عدم اعتمادش هم دقیقا همین است. برای مثال به این جمله در رمان «انتقام سیث» توجه کنید.در نیرو، مِیس می‌توانست هیولای درون آناکین اسکای‌واکر را احساس کند. یک هیولای واقعی، خیلی واقعی. هیولایی که داشت او را تمام و کمال می‌بلعید. ترس. اما مسئله اینجاست که ویندو در مقابل آناکین دقیقا احمقانه‌ترین راه را پیش می‌گیرد. مدام او را از خود می‌راند، دستاوردهایش را ستایش نمی‌کند، احساساتش را نکوهش می‌کند و او را به سمت تاریک نیرو سوق می‌دهد. بله، آناکین بیش از اندازه نافرمان و آتش به اختیار است، اما اقدامات ویندو هم واقعا کمکی به این ماجرا نمی‌کند.به عبارتی ویندو از چیزی می‌ترسید که آناکین ممکن بود به آن تبدیل شود (یک لرد سیث) ولی رفتار خودش، کلیدی نقش را در این تغییر جبهه آناکین بازی کرد.دارث سیدیوس، نقشه‌اش را همانطور که می‌خواهد ادامه می‌دهد تا این فاصله میان آناکین و شورای جدای را بیشتر و بیشتر کند. در ملاقاتی شخصی با آناکین، پالپاتین این‌گونه صحبت‌هایش را آغاز می‌کند:شورای جدای می‌خواد جمهوری رو کنترل کنه، اونا می‌‎خوان به من خیانت کنن.و بعد فساد ریشه دوانده در محفل جدای را به گونه‌ای جهت‌دار به آناکین نشان می‌دهد:همه کسانی که قدرت می‌گیرن، می‌ترسن که از دستش بدن، حتی جدای.سیث و جدای تقریباً توی هر زمینه‌ای مثل همدیگه هستن. از جمله هدفشون برای رسیدن به قدرت بیشتر.آناکین اشاره می‌کند که جدای‌ها بر حلاف سیث «از خود گذشته» هستند اما عدم اطمینان در حرف‌هایش مشخص است. پالپاتین دارد به هدف خود نزدیک می‌شود. و درست در همین‌ لحظه، پالپاتین دست روی نقطه ضعف بزرگ آناکین می‌گذارد. برای او داستان دارث Plagueis دانا را می‌گوید. کسی که می‌توانست دیگران را از مرگ نجات دهد. درست در اعماق ناامیدی، آناکین راه نجاتی پیدا کرده. راهی که برای رسیدن به آن حاضر به انجام هر کاری است.در ادامه اپیزود و زمانی که شورا برای نابود کردن ژنرال گریوس در حال نقشه‌چینی است باز هم درگیری بین آناکین و شورای جدای را می‌بینیم.آناکین: «صدر اعظم درخواست کردن که من این مأموریت رو انجام بدم.»مِیس ویندو: «شورا خودش تصمیم می‌گیره چی‌کار کنه، نه صدر اعظم.»با اینکه در اینجا حق به وضوح با شوراست و ویندو کاملا درست می‌گوید، اما همین مکالمه اختلاف میان این دو را افزایش می‌دهد.ولی چند دقیقه بعد، آناکین پیش اوبی-وان رفته و از او عذرخواهی می‌کند.استاد، من ناامیدتون کردم. بخاطر آموزش‌هاتون سپاسگزار نبودم. متکبر و گستاخ بودم و عذر می‌خوام. آناکین کاملاً گیج شده. می‌داند که رفتارش درست نیست، اما با این حال به شورا هم اعتمادی ندارد. مطمئن است که شورا همه‌چیز را به او نمی‌گوید. آناکین، در حال کشیده شدن به سمت تاریکی‌ست در حالی که خود می‌داند این درست نیست. یه چیزی داره اتفاق می‌افته. من جدایی که باید باشم نیستم. بیشتر می‌خوام و می‌دونم که نباید بخوام.کمی بعد اناکین متوجه هویت واقعی پالپاتین می‌شود و آن را بلافاصله به گوش شورای جدای می‌رساند. آناکین باور دارد که می‌تواند در این اقدام به جدای‌ها کمک کند. اما ویندو ترجیح می‌دهد که او را دور از این ماجرا نگه دارد.+ استاد، صدر اعظم خیلی قویه. اگر می‌خواید دستگیرش کنید به کمک من نیاز دارید.- برای خودتم که شده خودت رو قاطی این قضیه نکن. من سردرگمی زیادی رو درونت احساس می‌کنم. ترس زیادی درونت هست که قضاوت کردنت رو با مشکل مواجه می‌کنه.ویندو کاملا درست می‌گوید. آناکین بین وفاداری به محفل جدای یا نجات همسرش از مرگ گیج شده. دور ماندن او از این درگیری بهترین کار است. اما مسئله اینجاست که الان دیگر خیلی دیر شده.سقوط برگزیدهطبق دستوری که ویندو داده بود، آناکین در اتاق شورا، منتظر می‌ماند تا استادان جدای، لرد سیث را دستگیر کنند. آخرین امیدش برای نجات پادمه را. هرچه باشد پالپاتین به او گفته بود که نجات دیگری از مرگ چیزی نیست که بتوان از یک جدای یاد گرفت. پالپاتین انسان زیرکی‌ست. او به خوبی می‌داند کی و چطور از برگ برنده‌اش استفاده کند. آناکین صدای دارث سیدیوس را می‌شنودخودت خوب میدونی، نه؟ اگه جدای‌ها من رو نابود کنن هر احتمالی برای نجات اون از دست می‌ره.درگیری بخش «جدای» و «انسان» آناکین به اوج خود می‌رسد. آناکین، در برزخی که این زندگی تلخ برایش ساخته، گیر افتاده. دیگر نمی‌داند درست و غلط چیست، در این هنگام اشک‌هایش، نوید انتخابی که کرده را می‌دهند. اشک‌هایی که از دردی عمیق سخن می‌گویند.آناکین به سمت محل درگیری می‌رود. نه برای اینکه پالپاتین را نجات دهد بلکه فقط برای اینکه مطمئن شود جدای‌ها قرار نیست او را بکشند. هنگامی که آناکین سر می‌رسد، ویندو پالپاتین را در تنگنا قرار داده و به نظر می‌رسد همه چیز تمام شده است. پالپاتین در تلاش است تا با جملاتی مانند «جدای‌ها دارن خیانت می‌کنن» یا «من می‌تونم کسانی که دوستشون داری رو نجات بدم.» آناکین را به سمت خود بکشاند. اما وی مقاومت می‌کند. هرچه باشد آناکین هم خود به خوبی می‌داند که راهِ سیث، اشتباه است.اما اوضاع زمانی به هم می‌ریزد که ویندو تصمیم می‌گیرد هرچه سریع‌تر از شر پالپاتین خلاص شود. آخرین راه نجات آناکین دارد از دست می‌رود.+ همین جا، یه بار برای همیشه تمومش می‌کنم.- نمی‌تونی. اون باید محاکمه بشه.+ اون کنترل مجلس و دادگاه‌ها رو در اختیار داره. برای اینکه زنده نگه داشته بشه خیلی خطرناکه.- این راه جدای نیست. اون باید زنده بمونه ... من بهش نیاز دارم.ولی ویندو با بی‌اعتنایی شمشیرش را بالا می‌برد. اینجا، همان لحظه فروپاشی آناکین است. او فوراً دست ویندو را قطع می‌کند و زمینه‌ شکست او از سیدیوس را فراهم می‌کند. آناکین خوب می‌داند این کار بازگشت‌ناپذیر است. این یعنی خیانت به جدای، خیانت به باورهایش. اما او دیگر نمی‌خواهد که از دست بدهد. در نگاه اول شاید اقدام آناکین ناگهانی به نظر برسد، اما در واقع این نتیجه مستقیم 23 سال زندگی تلخش بوده. پسری با قلب پاک که به عنوان برده متولد شد. در 9 سالگی و زمانی که بالاخره پدری که هیچگاه نداشت را پیدا کرده بود، او را از دست داد. در 20 سالگی، مادرش جلوی چشمانش جان داد، در حالی که ناتوان‌تر از هر وقت دیگر بود. حالا پادمه، همسرش، در خطر بود. آناکین حاضر بود هر کاری بکند تا او را نجات دهد. حتی اگر آن کار، فروختن روحش به شیطان می‌بود. از گریه‌های آناکین پس از شکست ویندو، واضح است که خود او هنوز کاری که انجام داده را به طور کامل درک نکرده. آناکین در تلاطم میان باورهایش گیر افتاده، اما دیگر راه بازگشتی نیست. او روبروی دارث سیدیوس زانو می‌زند. حالا دارث ویدر متولد شده است. با این حال انگار که هنوز بخشی از آناکین درون او زنده است. قسمتی از روحش که تلاش می‌کند به نیمه روشن بازگردد.دارث سیدیوس از نقشه‌اش برای نابودی تمام جدای‌ها سخن می‌گوید. زیرا نمی‌خواهد جدای‌ها سد راهش شوند و بار دیگر یک جنگ سیث-جدای راه بیفتد. ولی از آنجایی که سیاست‌مدار ماهری است، اسم آن را سرکوب شورشیان می‌نامد. اولین مأموریت دارث ویدر، قتل عام محفل جدای است. کشتن تک تک آن‌ها، بدون هیچ رحمی. نکته بسیار مهمی که اینجاست، جملاتی است که سیدیوس در ادامه بیان می‌کند.کاری که باید بشه رو انجام بده، لرد ویدر. تعلل نکن. بخشش نشون نده. تنها در اون صورته که می‌تونی توی نیمه تاریک به اندازه‌ای قوی بشی که پادمه رو نجات بدی.سیدیوس به خوبی می‌داند که جملات خوش آب و لعابش تحت عنوان «باز گرداندن نظم» قرار نیست آناکین را به اندازه کافی اغوا کند. برای همین همیشه حرف پادمه را به میان می‌کشد تا او را با خود همراه کند. این همان نقطه ضعف بزرگ آناکین اسکای‌واکر است. در هر صورت ویدر می‌پذیرد و با لژیون 501st از ارتش کلون‌ها به سمت معبد جدای راه می‌افتد.قبل از اینکه وقایع را ادامه دهیم بیایید با دید دیگری به این حمله نگاه کنیم. اگر مثل کوای-گان به «اراده نیرو» باور داشته باشیم و در نظر بگیریم که آناکین همان برگزیده بود که برای هدایت جدای‌ها فرستاده شده بود، حال همه چیز جور در می‌آید. آناکین برای این آمده بود تا به جدای‌ها راه حقیقی خودشان را نشان دهد اما آن‌‌ها در مقابلش کفر ورزیدند و مدام او را سرزنش کردند. پس نیرو، این بار از راه دیگری وارد شد. اگر محفل جدای قرار نبود که تغییرات را بپذیرد، پس باید نابود می‌شد تا از خاکستر‌هایش محفلی جدید برخیزد. همه به درستی می‌دانیم که سقوط محفل جدای بی‌رحمانه، غیرانسانی و حتی ناعادلانه بود. اما برای بازگشت تعادل به نیرو درست به همان اندازه نابودی سیث ضروری بود. Star Wars از ادیان و داستان‌های زیادی الهام گرفته است. پس زیاد بی‌راه نیست اگر بگوییم نابودی محفل جدای، همان طوفان نوح بود که بر کافران نازل شد.پس پایان کشتار در محفل جدای آناکین می‌رود تا پادمه را ملاقات کند. او می‌خواهد مطمئن شود همسرش در امان است. هرچه که باشد تمام این ماجراها بخاطر سلامت پادمه آغاز شده بود. آناکین به پادمه می‌گوید که جدای‌ها سعی داشتند قدرت را در جمهوری به دست بگیرند برای همین باید سرکوب می‌شدند. حتی می‌گوید که با چشمان خود دیده ویندو می‌خواهد صدر اعظم را به قتل برساند. شخصاً قکر نمی‌کنم آناکین آن‌قدرها به حرف‌های خودش باور داشته باشد. او تنها این را می‌گوید تا پادمه حرف‌هایش را بپذیرد.کمی بعد، آناکین در ادامه مأموریتش راهی سیاره «موستافار» می‌شود تا با نابودی سران جدایی‌طلبان برای همیشه به «جنگ کلون‌ها» پایان بدهد. آناکین، حالا به شدت خشمگین و احساساتی‌ست. کسانی که روبرویش ایستاده‌اند همان‌هایی هستند که طی 3 سالِ جنگ، بارها و بارها زندگی عزیزانش را به خطر انداخته‌اند. بر خلاف زمان مبارزه با دوکو، او حالا دیگر به جدای‌ها وفادار نیست. دیگر نیازی ندارد که جلوی احساساتش را بگیرد.اگر به ضربات ویدرِ جوان نگاه کنید متوجه می‌شوید با شیوه مبارزه آناکین فرق دارند. ضربات شمشیر ویدر، از فرم خاصی پیروی نمی‌کنند. انگار که پسر بچه‌ای، وحشیانه میله‌ای را به این سو و آن سو پرتاب می‌کند. با این حال تک تک ضرباتش بی‌اندازه کشنده هستند. ضربات ویدر بجای افکارش، از اعماق احساساتش می‌آیند. به همین دلیل است که در انتهای مبارزه ما چشمان زرد سیث را در چهره ویدر می‌بینیم. چشمانی که از غرق شدن در اعماق نیمه تاریک سرچشمه می‌گیرند.اما اندکی بعد، زمانی که آناکین آرام شده و به خودش آمده، ما اشک‌‌هایش را می‌بینیم. حتی خود او هم از هیولایی که به آن تبدیل شده ترسیده است. آناکین هنوز نمی‌تواند به درستی، قتل عامی که انجام داده (چه در موستافار و چه در معبد جدای) را هضم کند. با این حال، اگر این‌ها قرار است پادمه را نجات دهند، او حاضر است آن را تحمل کند.پس از اعلام پایان جنگ و تأسیس اولین «امپراطوری کهکشانی» توسط امپراطور پالپاتین، پادمه همراه با اوبی-وان به دیدار آناکین می‌رود. پادمه‌ای که آرزو می‌کند کاش حرف‌های اوبی-وان درباره اقدامات آناکین دروغ باشند.- اینجا چیکار می‌کنی؟+ نگرانت بودم ... اوبی-وان چیزای خیلی بدی بهم گفت.- چه چیزایی؟+ اون گفت که تو به سمت نیمه تاریک کشیده شدی. که تو ... بچه‌ها رو کشتی. - اوبی-وان داره سعی می‌کنه تو رو بر علیه من بکنه.+ اون به ما اهمیت می‌ده.- ما؟+ اون [درباره ازدواج ما] می‌‌دونه. اون می‌خواد بهت کمک کنه. آناکین، تمام چیزی که من می‌خوام عشق توئه.- عشق نجاتت نمی‌ده پادمه. فقط قدرت‌های جدید من می‌تونن.+ به چه بهایی؟ تو آدم خوبی هستی. اینکار رو نکن.- من تو رو اونطوری که مادرم رو از دست دادم، از دست نمی‌دم.در حالی که پادمه سعی دارد آناکین را متقاعد کند تا به روشنایی بازگردد، آناکین از امپراطوری جدیدش حرف می‌زند. از اینگه چطور می‌تواند با شکست دادن امپراطور، خود حکومت را به دست گرفته و با پادمه به حکومت مشغول شوند. پادمه حالا کم کم دارد اعتمادش را از دست می‌دهد. شاید اوبی-وان درست می‌گوید، شاید آناکین واقعا تغییر کرده. ناگهان آناکین، اوبی-وان را می‌بیند که در ورودی فضاپیما ایستاده.آناکین: «دروغگو! تو با اونی. آوردیش اینجا تا من رو بکشه.»دقیق نمی‌توان مشخص کرد که ویدر کِی آناکین را می‌کشد و این جسم را برای خودش می‌کند. اما اگر از من بپرسید، می‌گویم همین‌ جا، درست همین لحظه. جایی که ویدر، به قدری توسط قدرت‌هایش و ترس از دست دادنشان، کور شده بود که به پادمه آسیب می‌رساند. همان کسی که بخاطرش حاضر شد روحش را به شیطان بفروشد. اینجا لحظه مرگ آناکین اسکای‌واکر است.ویدر همه این‌ها را از چشم اوبی-وان می‌بیند و زمانی که متوجه می‌شود او چندان با نقشه‌هایش موافق نیست، شروع به مبارزه با او می‌کند. مبارزه استاد و شاگرد. نه، بهتر است بگویم مبارزه برادر با برادر. این بخش از رمان «انتقام سیث» هم به خوبی این موضوع را مشخص می‌کند:این جدای در برابر سیث نبود. این روشنایی در برابر تاریکی یا خیر در برابر شر نبود. این هیچ‌کاری با وظیفه، فلسفه، مذهب یا ارزش‌های اخلاقی نداشت. این فقط، آناکین در برابر اوبی-وان بود. نبردی کاملا شخصی. احتمالا مهم‌ترین بخش این مبارزه، این دیالوگ باشد:+ آناکین، صدر اعظم پالپاتین شیطانه.- از دید من جدای‌ها شیطانن. در اولین نگاه بنظر می‌آید حرف‌های ویدر به دلیل غرق شدنش در نیمه تاریک باشد، اما اگر به زندگی آناکین نگاهی بیندازیم، بیشتر از یک دلیل برای این تنفر پیدا می‌کنیم.ممنوعیت ملاقات با مادرش و همچنین داشتن هر گونه وابستگی. جدای‌ها حتی تلاش نکردند که او را از بردگی آزاد کنند. چیزی که از دید آناکین، منجر به مرگ مادرش شد.ممنوعیت داشتن رابطه عاشقانه با پادمه، که در نهایت منجر به پنهان‌کاری آناکین شد.آناکین مورد اعتماد شورای جدی نبود. به خصوص شخص مِیس ویندو. مهم نبود چقدر خوب باشد، باز هم اعتمادشان را نداشت.شورای جدای، اجازه حضور آناکین در شورا را داد تنها و تنها به این دلیل که بتوانند جاسوسی پالپاتین را بکنند. کسی که برای آناکین مانند یک دوست و راهنما بود.سرکوب احساساتش، حتی زمانی که درباره از دست دادن شخصی با ارزش حرف می‌زد.آناکین، در نبرد ویندو و پالپاتین دید که چطور یکی از اعضای جدای قصد کشتن صدر اعظم (آن هم در حالتی که بی‌دفاع است) را دارد. چیزی که به هیچ‌وجه با اصول جدای جور نبود.زندگی آناکین در محفل جدای بیشتر از هرچیزی پر از درد و رنج بود. بنظرم کاملا منطقی است که از دید او، جدای‌ها همان شیاطین باشند.نبرد ادامه می‌یابد تا اینکه در نهایت استاد، با تحریک شاگردش، او را شکست می‌دهد و دست و پاهایش را قطع می‌کند. اوبی-وان هنوز تلخی این ماجرا برایش بسیار سنگین است. خیلی سنگین‌تر از آن چیزی که بتوان تصور کرد.تو برگزیده بودی. گفته شده بود که سیث رو نابود می‌کنی، نه اینکه بهشون بپیوندی. نیرو رو به تعادل می‌رسونی، نه اینکه توی تاریکی رهاش کنی.حرف‌های اوبی-وان نوید این را می‌دهند که او باور داشته آناکین، همان برگزیده است ولی حالا سرنوشتش تغییر کرده و پیشگویی به سرانجام نرسیده. احتمالا تا الان متوجه شده‌اید که به باور من، نابودی محفل جدای، خود نیز بخشی از پیشگویی بوده. همچنین همه می‌دانیم که آناکین در پایان اپیزود ششم، آخرین سیث‌ها (ویدر و سیدیوس) را از بین می‌برد. او با حذف هر دو عاملِ مخرب، به پیشگویی معنی می‌دهد. پس همانطور که خود جورج لوکاس هم اشاره می‌کند: «آناکین واقعا برگزیده بود ولی پیشگویی توسط تمام محفل جدای به اشتباه برداشت شده بود.»آناکین: «ازت متنفرم.» اوبی-وان: «تو برادرم بودی آناکین. دوستت داشتم.»نیمه تاریک و روشننکته جالبی که شاید بهتر باشد بدانید، سن آناکین در طول مجموعه جنگ ستارگان است. آناکین در «تهدید شبح» 9 سالش بود. اما به گفته منابع در دسترس در زمان اکران پیش‌ درآمدها، مدتی پس از پایان داستان این اپیزود، 10 سالش می‌شود (به عبارتی در اواخر 9 سالگی بوده). در نتیجه در «حمله کلون‌ها» که 10 سال و دو-سه ماه بعد رخ می‌دهد، 20 سال داشته است. «انتقام سیث» 3 سال بعد رخ می‌دهد پس آناکین در 23 سالگی به نیمه تاریک کشیده می‌شود. 19 سال فاصله میان اپیزود 3 و 4 وجود دارد که دارث ویدر را 42 ساله می‌کند. فاصله «امیدی تازه» و «بازگشت جدای» هم 4 سال است. پس دارث ویدر در سن 46 سالگی می‌میرد.حالا نکته جالبش کجاست؟ آناکین، 23 سال در نیمه روشن نیرو و 23 سال در نیمه تاریک زندگی کرده. کسی نمی‌داند، شاید این اراده نیرو بوده که می‌خواسته برگزیده طعم هر دو نیمه را بچشد. شاید، نیرو میخواسته که برگزیده خود نیز مظهر تعادل در میان دو جبهه باشد. پدر و پسراپیزود 4 و 5 مفاهیم عمیق و زیبایی دارند، اما از آنجایی که در رسیدن به مقصود ما آنقدرها تاثیرگذار نیستند، ترجیح می‌دهم برای اینکه مطلب بیش از این طولانی نشود، مستقیم به سراغ اپیزود ششم یعنی «بازگشت جدای» بروم. اولین حضور لوک در این اپیزود، ورودش به کاخ «Jabba» برای آزاد کردن هان و لیاست. در این ورود دو نکته جالب توجه وجود دارد. اول از همه، لوک در هنگام ورودش، روی محافظان جابا از تکنیکی استفاده می‌کند که به Force Choke معروف است. هرچند که این تکنیک به خودی خود از نیمه تاریک سرچشمه نمی‌گیرد، اما خیلی کم پیش می‌آید که جدای‌ها از آن استفاده کنند. زیرا منجر به رنج حریف تا لحظه مرگ می‌شود و در آموزه‌های جدای، این کار منع شده است. پس می‌توان گفت لوک، با جدای‌های سخت‌گیر دوران جمهوری، تفاوت زیادی دارد.نکته دوم، لباس تماماً سیاه اوست. این لباس نشان دهنده این است که لوک توسط نیمه تاریک، احاطه شده و هر لحظه ممکن است که به ترس و نفرتش ببازد و تبدیل به یک سیث شود.پس از نجات سولو، لوک به سیاره Dagobah باز می‌گردد تا آموزش‌هایش را نزد یودا کامل کند. آنجا، لوک با یک یودای خسته، بیمار و ضعیف روبرو می‌شود که در آخرین لحظات زندگی‌اش به سر می‌برد. یودا معتقد است که لوک هر آنچه باید را آموخته، اما هنوز یک جدای نشده. این مهم، تنها زمانی به دست می‎‌آید که لوک بار دیگر با ویدر روبرو شود و این بار او را شکست دهد. لوک، سوالی که تمام این مدت درگیرش بوده را می‌پرسد: آیا ویدر واقعا پدر اوست؟ «بله» و این جوابی‌ست که از یودا می‌گیرد. اینجا یودا آخرین درس زندگی‌اش را به اسکای‌واکر جوان می‌دهد.یادت باشه، قدرت یه جدای از نیرو سرچشمه می‌گیره. ولی آگاه باش خشم، ترس، خشونت، نیمه تاریک هستن اون‌ها. وقتی که مسیر تاریک رو شروع گنی، سرنوشتت رو کنترل می‌کنه برای همیشه.همچنین، یودا به حضور یک اسکای‌واکر سوم، بجز لوک و ویدر اشاره می‌کند و سپس یکبار برای همیشه تسلیم اراده نیرو می‌شود.کمی بعد و در همان سیاره، لوک با روح اوبی-وان ملاقات می‌کند.- چرا بهم نگفتی؟ تو گفتی ویدر خیانت کرد و پدرم رو کشت.+ پدرت توسط نیمه تاریک گمراه شد. اون از آناکین اسکای‌واکر بودن دست کشید و تبدیل به دارث ویدر شد. وقتی این اتفاق افتاد، مرد خوبی که پدرت بود نابود شد. پس چیزی که بهت گفتم حقیقت داشت. حداقل از یک زاویه دید مشخص.- یک زاویه دید مشخص؟+ لوک، تو قراره بفهمی خیلی از حقایقی که بهشون پایبندیم، خیلی به زاویه دید ما بستگی دارن. (مانند «جدای‌ها شیطانن» از دید آناکین)و بعد مکالمه به این صورت ادامه می‌یابد:- هنوز خوبی توی اون هست.+ اون الان بیشتر ماشینه تا انسان، شیطانی و بی‌رحم....- من نمی‌تونم پدرم رو بکشم+ پس امپراطور همین الانشم برده.سپس اوبی-وان می‌گوید در گذشته برای نجات لیا و لوک، مجبور شدند که آن‌ها را از یکدیگر جدا کنند تا امپراطور نتواند آسیبی به آن‌ها برساند.اوبی-وان خطاب به لوک می‌گوید: «احساسات رو دفن کن لوک.»بله، او درست می‌گوید، امپراطور می‌تواند از احساسات لوک بر علیه‌ش استفاده کند درست همانطور که از احساسات آناکین استفاده کرد. اما سرکوب آن‌ها نه تنها کمکی نمی‌کند بلکه اوضاع را بدتر هم می‌کند.در اپیزود که جلوتر برویم، در مقطعی، گروهی از شورشی‎‌ها (که لوک، هان و لیا هم همراه آن‌ها هستند) با استفاده از یک شاتل امپراطوری به عنوان پوشش، بر روی ماه «اِندور» فرود می‌آیند. در این هنگام مکالمه‌ای بین امپراطور و ویدر رخ می‌دهد که اهمیت بالایی دارد.+ پسرم همراه اوناست.- مطمئنی؟+ احساسش کردم استاد.- عجیبه که من نکردم. می‌خوام بدونم که توی این موضوع احساسات واضح هستن یا نه، لرد ویدر.+ هستن استاد.کمی بعد و در دهکده Ewokها لوک اشاره می‌کند که حضور ویدر بر روی ماه اندور را احساس کرده و برای اینکه نقشه بیش از پیش بهم نریزد، تصمیم می‌گیرد خود را تسلیم کند تا باقی شورشی‌ها، نقشه را بدون مشکل پیش ببرند.نکته اینجاست که ویدر حضور لوک و لوک حضور ویدر را احساس می‌کند. با وجود اینکه ویدر آن را انکار می‌کند، ولی یک وابستگی قوی میان پدر و پسر وجود دارد.متوجه می‌شویم لوک برخلاف نصیحت‌های اوبی-وان از همان ابتدا سعی در متقاعد کردن پدرش دارد:+ امپراطور منتظرته.- می‌دونم، پدر.+ پس حقیقت رو پذیرفتی._ من این حقیقت رو پذیرفتم که تو یه زمان، آناکین اسکای‌واکر، پدر من بودی.+ اون اسم دیگه برای من هیچ معنایی نداره.- اون اسم خود واقعیته. تو فقط فراموشش کردی. من می‌دونم خوبی توی تو هست. امپراطور اون رو کامل ازت نگرفته.لوک باور دارد ویدر به همین دلیل او را در انتهای اپیزود 5 نکشته است و به همین دلیل هم الان به امپراطور تحویل نمی‌دهد. اما ویدر چنین تصمیمی ندارد.+ اوبی-وان یه زمانی مثل تو فکر می‌کرد. تو قدرت نیمه تاریک رو نمی‌فهمی. من باید از استادم پیروی کنم....+ امپراطور بهت ذات واقعی نیرو رو نشون می‌ده. اون الان استاد توئه._ پس پدر من، واقعا مرده.نکته اینجاست که ویدر به اوبی-وان اشاره می‌کند. پس قطعا زمانی، اوبی-وان هم سعی در برگرداندن آناکین داشته اما به دلایلی موفق نشده. شاید به همین دلیل بود که از لوک خواست که احساساتش را دفن کند. احتمالا در همان واقعه، اوبی-وان بالاخره به این باور رسیده که آناکین یک بار برای همیشه مرده.لوک و ویدر، نزد امپراطور می‌روند. دارث سیدیوس سعی دارد لوک را برده خشم و نفرتش کند. درست همانطور که 23 سال پیش، آناکین را به نیمه تاریک کشاند. برای همین هم دوستان لوک (شورشی‌ها) را به دامی که خود پهن کرده بود می‌اندازد و منتظر می‌ماند تا لوک بالاخره تسلیم خشمش شود. لوک ابتدا مقاومت می‌کند اما در نهایت با شلیک «ستاره مرگ» به سمت کشتی‌های شورشیان می‌شکند و اسلحه‌اش را بر می‌دارد تا امپراطور را بکشد. دارث ویدر مداخله می‌کند و نبرد پدر و پسر شروع می‌شود.نبرد ادامه پیدا می‌کند تا اینکه لوک، ویدر را از راه‌پله به پایین پرتاب می‌کند. امپراطور دارد به هدف خود نزدیک می‌شود، لبخندی می‌زند و می‌گوید: «بذار نفرت درونت جریان پیدا کنه.»لوک متوجه اشتباه خود می‌شود، شمشیرش را خاموش می‌کند و منتظر ضربه ویدر می‌ماند. از اینجا به بعد لوک دیگر حمله نمی‌کند. او تنها از خود در برابر ضربات سهمگین دارث ویدر محافظت می‌کند. در میانه نبرد، لوک برای فرار از دست ویدر به بالای راه‌پله‌ای می‌پرد و خطاب به او می‌گوید:- افکارت بهت خیانت می‌کنن پدر. من خوبی درونت رو احساس می‌کنم. اون کشمکش درونت رو.+ کشمکشی وجود نداره. ویدر واقعا سعی دارد که وجودیت آناکین اسکای‌واکر را انکار کند. او باور دارد که سال‌ها پیش و در موستافار، آناکین را کشته. لرد سیث که حالا از تغییر جبهه لوک ناامید شده، به قصد کشتنش با او مبارزه می‌کند. لوک برای فرار از مبارزه‌ی بیشتر، پنهان می‌شود. ویدر برای اینکه او را از پناهگاهش بیرون بکشد، دنبال یک نقطه ضعف می‌گردد برای همین افکار لوک را جستجو می‌کند.دارث ویدر: «بله، افکارت بهت خیانت می‌کنن. احساساتت برای دوستانت قویه. مخصوصا ... خواهرت.»ویدر درباره لیا می‌فهمد و همانطور که روزگاری پالپاتین از پادمه بر علیه آناکین استفاده کرده بود، از آن برای ضربه زدن به لوک استفاده می‌کند. این بار، لوک به دام نیمه تاریک می‌افتد. خشم و نفرت، او را کور می‌کند. وحشیانه به سمت ویدر حمله کند. دیگر برایش مهم نیست که پدرش پشت آن ماسک زنده است یا نه. او فقط می‌‌خواهد از شر آن موجود نفرت انگیز خلاص شود. حملات لوک در این سکانس، دقیقا یادآور آناکین در موستافار هستند. همانقدر بی‌هدف، همانقدر وحشیانه و همانقدر مرگبار. لوک حالا واقعا در دام نیمه تاریک گرفتار شده.لوک با قطع کردن دست ویدر او را شکست می‌دهد. امپراطور از لوک می‌خواهد که ویدر را بکشد. در این لحظه، لوک ابتدا به دست مکانیکی خودش و سپس دست مکانیکی قطع شده‌ی ویدر نگاه می‌کند. او الان بیشتر از هر وقت دیگری به سیث بودن نزدیک شده است. لوک متوجه می‌شود که کم کم، دارد به ویدر تبدیل می‌شود. لوک به خودش می‌آید. شمشیرش را خاموش کرده و آن را به سمت امپراطور پرتاب می‌کند. اگر از من بپرسید، اینجا، دقیقا همین‌جا یک جدای واقعی را می‌بینیم. شاید بتوان گفت لوک اسکای‌واکر، اولین جدای واقعی بعد از کوای-گان جین است.+ شما شکست خوردید عالیجناب. من یک جدایم. درست مثل پدرم قبل از من.- که اینطور، جدای.امپراطور، حالا خشمگین‌تر از هر زمان دیگری‌ست. او لوک را به وحشتناک‌ترین شکل ممکن مجازات می‌کند: مرگ با صاعقه. در این هنگام، ویدر کنار امپراطور ایستاده و زجر کشیدن پسرش را می‌بیند. لوک به سختی از ویدر کمک می‌خواهد: «پدر، لطفا.»ویدر، در سکوت به لوک نگاه می‌کند، سپس به امپراطور و باز به لوک. نبرد ویدر و آناکین، به اوج خودش رسیده است. نبرد یک پدر و یک لرد سیث. اینجا شاید خارق‌العاده‌ترین صحنه باشد که Star Wars خلق کرده است. جایی که حتی از پشت آن ماسک ترسناک هم غمِ یک پدر مشخص است. در نهایت آناکین، ویدر را شکست داده و با انداختن امپراطور به درون رآکتور «ستاره مرگ» به زندگی آخرین سیث پایان می‌دهد. آناکین، هر دوی ویدر و سیدیوس را نابود می‌کند تا بخش دیگر پیشگویی، یعنی همان نابودی سیث هم به سرانجام برسد. لوک به کمک پدرش می‌آید و با هر نیرویی که در توان دارد او را کشان کشان به سمت شاتل امپراطوری می‌برد تا با هم فرار کند. نکته جالب توجه در اینجا، لباس لوک است. قسمتی از آن باز شده و سفیدی از میان آن سیاهی پیداست. در پسِ تاریکی، روشنایی‌ست. همانطور که در اعماق ویدر روشنایی وجود داشت. همانطور که در نهایت، این روشنایی بود که در لوک پیروز شد.آناکین، از لوک می‌خواهد که ماسک را بردارد تا با چشمان خودش، پسرش را ببیند. پس از کمی بحث لوک می‌پذیرد. پس از برداشتن ماسک، با صحنه‌ای روبرو می‌شویم که شاید انتظارش را نداشتیم. پشت آن کلاه‌خود ترسناک، نه یک هیولا، بلکه چهره‌ای معصوم پنهان شده بود. آناکین، هرگز یک هیولا نبود. آناکین، همیشه همان پسربچه پاکی بود که می‌خواست تمام برده‌ها را آزاد کند. با برداشتن ماسکِ ویدر، دوران شوم کهکشان به پایان می‌رسد. حالا هیچ سیث و جدایی در میان نیست. هیچ خیر و شری نیست. تنها پدر و پسری هستند که برای آخرین بار با یکدیگر حرف می‌زنند.لوک: «من باید نجاتت بدم.»آناکین: «همین الانشم دادی، لوک.» حالا که نیرو پس از هزاران سال به آرامش رسیده، آناکین هم چشمان خود را می‌بندد تا پس از سال‌ها رنج و درد، او هم یک بار برای همیشه، به آرامش برسد.لوک، جسد آناکین را به اندور می‌برد تا مطابق با رسم جدای‌ها او را بسوزاند. همانطور که قسمت اول با سوزاندن جسد کوای-گان تمام شد، قسمت ششم هم با سوزاندن جسد آناکین به پایان می‌رسد.محفل جدید جدایهمانطور که اشاره کردم، لوک اسکای‌واکر با جدای‌های قدیم تفاوت زیادی دارد. پس طبیعی است که محفل جدید با محفل قدیم هم تفاوت‌هایی داشته باشد. محفل جدید به نوعی در همان «مسیر اصلی» جدای حرکت می‌کرد، نه آن مسیر فاسد شده‌ی پیش درآمدها. در اینجا به برخی از تفاوت‌های دو محفل اشاره می‌کنم. البته باید توجه کرد این اطلاعات مربوط به Expanded Universe در زمان جورج لوکاس هستند (که امروزه به عنوان Legends شناخته می‌شوند). دلیلش هم چیز ساده‌ای است: دیزنی (برخلاف امثال دِیو فیلونی) واقعا Star Wars را درک نمی‌کند.برگردیم سر تفاوت‌ها. لوک، روابط عاشقانه یا وابستگی را منع نمی‌کرد. شاگردانش حتی حق ازدواج داشتند. برخلاف جدای‌های قدیم، در محفل لوک اجباری به استفاده از لباس‌های رسمی (به جز در مراسمات) نبود و جدای‌ها آزاد بودند هر چه می‌خواهند بپوشند. لوک شاگردانش را تشویق می‌کرد تا اگر «اراده نیرو» آن‌ها را به یک ماجراجویی دعوت کرد، به سراغش بروند. درست بر خلاف جدای‌های قدیم که اگر درباره سفر آناکین به تاتوئین برای دیدار مادرش می‌فهمیدند به شدت او را توبیخ می‌کردند. جدای‌های قدیم معتقد بودند سن آناکین 9 ساله برای آموزش دیدن زیاد است، در حالی که لوک حتی شاگردانی با سن بیشتر از این هم داشت. مهم‌تر از همه، لوک به رستگاری باور داشت. کسی که پدرش را از اعماق تاریکی باز گردانده بود باور داشت هر شخص لیاقت یک شانس دوباره را دارد.داستان عشقدر نهایت، استار وارز داستان عشق است. داستان پسری که مادرش را از دست داد. همسری که معشوقه‌اش را از دست داد. مردی که روحش را از دست داد. اما پدری که هیچ‌گاه فرزندانش را از دست نداد. عشق پدر به پسر و عشق پسر به پدر، همان عشقی بود که موفق به انجام کاری شد که هیچکس بجز لوک، باورش نمی‌کرد:بازگشت جدای، بازگشت آناکین اسکای‌واکر.