تبرئه | قسمت اول از "متهم ردیفِ سوم"

با به لرزش در اومدن گوشی انگار بدن من هم به لرزش افتاد. توی چند لحظه تمام هشت نه ماه قبل از جلوی چشمم گذشت و بعد دوباره خودم رو سر کلاس دیدم. اون روز قرار بود احکام مربوط به پرونده‌ای که حالا دویست و سی و شش روز از تشکیلش می‌گذشت اعلام بشه. پرونده‌ای که من متهم ردیف سوم اون به حساب میومدم. متهم ردیف سوم و تنها متهمِ در قید حیات!گوشی رو قطع کردم و از کلاس بیرون زدم. نتیجه‌ی دادگاه هر چی که بود حس می‌کردم توی اون لحظه جرئت شنیدنش رو ندارم. چند دقیقه‌ای بی‌هدف دور خودم چرخیدم تا بتونم خودم رو پیدا کنم و بعد گوشیم رو در آوردم و برای فهمیدن نتیجه به ارسال یه پیام با محتوای "؟" بسنده کردم.و چند ثانیه بعد، چند ثانیه‌ای که احتمالا از ترسناک‌ترین ثانیه‌های عمرم بود جواب آقای رازقی، وکیل پرونده رو توی گوشیم داشتم:"خوشبختانه به طور کامل تبرئه شدی امید جان!"نمی‌دونستم چه حسی باید داشته باشم از خوندن این جمله ولی این برام واضح بود که بالاخره قراره که استراحت کنم. حس می‌کردم سفری که سه سال قبل شروع شده بود بالاخره رسیده به ایستگاه آخرش و من هم می‌تونم دست از دویدن بردارم و بتونم به روزمرگی شیرینِ یه زندگی معمولی مبتلا بشم.اونقدری خسته بودم از بالا پایین‌ها و اتفاقات تلخ این مدت که اگه به خاطر خونواده‌ام و مسئولیتی که سنگینیش رو روی دوشم حس می‌کردم نبود شاید مدت‌ها قبل کم میاوردم و دست به کارهایی میزدم که...اما دیگه اون چیزی که توی گذشته اتفاق افتاده بود اهمیتی نداشت. این حکم برای من به معنی نشونه‌ای بود از ورود به یه زندگی جدید که همه‌ی اون حوادث و تلخی‌ها و اشتباهات بخشی از تجربیات و آدمی بود که قرار نبود من باشم، پس مثل تمام این مدت سعی می‌کنم بهشون به دید پله‌هایی نگاه کنم برای بالارفتن و بزرگ شدن."قحطی جا اومده که نشستی روی زمین حاجی؟"با صدای سروش رشته‌ی افکارم پاره میشه و به خودم میام. نشستم روی زمین، وسط راهروی میون کلاس‌های دانشکده. یه لبخند زورکی تحویلش میدم و قبل از این که بخوام چیزی بگم میره سمت کلاسش.این‌طوری که از ساعت بر میاد خیلی نمونده تا تموم شدن کلاس‌ها و ترجیح میدم همونجا بمونم و توی حال خوب خودم باشم.با تعطیل‌شدن کلاس‌ها کم‌کم راهرو شلوغ میشه ولی سعی می‌کنم بی‌تفاوت بمونم به محیط اطرافم. یکمی بعد با دیدن بیرون زدن پریا از کلاسش ناخواسته لبخندی روی لب‌هام ظاهر می‌شه. بارها با خودم به این فکر کرده بودم که اگه نبود چه بلایی سرم میومد و هیچ‌وقت به جواب خوش‌حال کننده‌ای نمی‌تونستم برسم. هیچ‌وقت بهش نگفتم ولی مدت‌ها بود عزیزترین آدم تمام زندگیم بود، مدت‌ها بود که برام عزیزترین عضو خونوادم به حساب میومد.نه که نخوام بگم، شرایط ولی همیشه جوری بود که فکر می‌کردم نباید این کار رو بکنم. همیشه انگار توی "شرایط حساس کنونی" بودم و خب توی همچین وضعیتی دوست نداشتم درگیر مشکلات خودم کنمش و حتی گاهی سعی میکردم ازش دور بشم.اولین بار تقریبا سه سال قبل دیده بودمش و از همون اولین مواجهه شخصیت شدیدا قابل احترامی به نظرم اومده بود، اما اولین دیالوگ‌هایی که با هم داشتیم تقریبا یک سال بعد از اون شکل گرفت. شاید به خاطر این که معمولا سخت‌ترین جایی که می‌شد پیدام کرد دانشکده بود، شاید هم به خاطر این که علاقه‌ای نداشتم به ارتباط گرفتن با آدم‌های جدید، نمیدونم.باب آشنایی جدی بینمون اما چند روز قبل از انتخابات شکل گرفت. یه پست روی صفحه‌ام گذاشتم که "اگه برای رای دادن مطمئن نیستید لطفا به من پیام بدید" و چند ساعت بعد خودم رو آخر یه صحبت خیلی طولانی دیدم باهاش که راضی شده بود رای بده. چند روز بعد هم بهم گفت که نه تنها خودش، بلکه باباش هم برای اولین بار توی انتخابات شرکت کرده و این شد نقطه‌ی شروع دوستی ما. از همون روز اول ولی انگار چراغ "شرایط حساس کنونی" روشن بود برای من. اون روزها بحث تعلیق و حتی اخراج از دانشگاهم مطرح بود و اون ایام برام تعیین‌کننده به حساب میومدن خیلی. اونقدری که یادمه همون اولین بار بهش گفتم که اگه نتیجه انتخابات فلان شد و من هم ترم بعدی توی دانشکده بودم شیرینی خواهم داد بهش هر چند امیدی ندارم به این که هر دوی این اتفاقات با هم بیفتن.از اون روز و اون حرف‌ها ولی چهارده پونزده ماهی میگذره و اون دختر از یه شخصیت قابل احترام که ماهی یک بار شاید میدیدمش تبدیل شده به نزدیک‌ترین رفیق دنیا برام. رفیقی که تاثیر پر رنگی توی پشت سر گذاشتن مشکلات تمام این مدت داشت و اگه نبود معلوم نبود چه بلایی سر من و حتی تمام گروه میومد.هر چند از روزی که دادگاه تجدید نظر تشکیل شد تمام تلاشم رو کردم تا چیزی از ماجرا رو متوجه نشه اما به قول خودش رفیق اونیه که با یه نگاه و بدون حرف بفهمه دردت رو و خب فکر می‌کنم علی‌رغم تمام تلاش من باز هم اون هم‌اندازه‌ی من اذیت شد و این چیزی نبود که لیاقتش رو داشت. اما حالا با مشخص‌شدن احکام پرونده و پهلو گرفتن کشتی ما توی ساحل آرامش وقت دارم تا تمام اذیت‌هایی که براش داشتم رو جبران کنم. تا براش رفاقت کنم و شاید بهش بگم که چقدر برام عزیزه، که چقدر برام خونوادست.با نگاه متعجب از دیدن من توی اون شرایط میاد کنارم و منی که دلم میخواد با کلماتم بتونم تمام قدردانی و حس خوبی که توی اون لحظه دارم رو باهاش شریک بشم...