روایت چهارم؛ بدهکاری آخیش

تایپ می‌کنم:«شبیه خانوم هاویشام شدم از توی خونه موندن» و بالافاصله استیکر متحرک گیلاسی که زبون‌درازی می‌کند می‌فرستم تا مشخص شود کمی هم شوخی پشت حرفم هست و قرار نیست غر بزنم. اما راستش را بخواهید فهمیدم غرغرو شده‌ام و آستانه تحملم پایین. این‌هم هیچ ربطی به سرطان و جراحی ندارد. خانه‌نشینی کلافه‌ام کرده. مجبورم مراعات اوضاع و احوال کرونایی را بکنم و چون بدنی ضعیف‌تر از بقیه دارم، بمانم خانه. در واقع توی آن جدول‌هایی که دست به دست می‌شود که کی باید بیشتر مراعات کند و در دسته بیشتر مراعات‌کننده‌ها هستم و این تلخ‌ترین واقعیت این‌روزهای زندگی من است. همیشه فکر می‌کردم ورزش و آن مکانیسم دفاعی طنزی که دارم، در روزهای سخت به دادم می‌رسد. ورزش تا حدودی کمک کرده تا عوارض جراحی کمتر باشد و به قول جراح، شناگری طول مدت نقاهت جراحی را برایم کم کند. اما مکانیسم دفاعی طنزم کجاست؟! نمی‌دانم. دکمه‌اش را گم کردم و هرچه می‌گردم پیدایش نمی‌کنم. بیماری را هم مسبب این ماجرا نمی‌دانم. چون حتی روز جمعه‌ای که از بیهوشی کامل بیرون آمدم و فهمیدم در تمام مدت در ریکاوری داد زدم و دعوا کردم، راه افتادم توی بخش و به هر پرستار و بهیاری که رسیدم گفتم «سلام، من همون مریض گند اخلاقه دیشبم که داروش پریده و خوش‌اخلاق شده» و آنقدر سربه‌سر گذاشتم و خندیدم تا باور کنند خود واقعیم آدم دیگری است که بلد است بخندد و بخنداند. اما از جمعه تا امروز، آنقدر خانه‌نشینی رمق گرفته که دیگر یادم می‌رود باید سربه‌سر آدم‌ها بذارم، توییت‌های شاد و شنگول بنویسم و حتی توی این شرایط یادداشت‌ها نباید خیلی هم ناامید کننده باشد و به قول سردبیر که پیام داده «باید کمی چاشنی امید هم اضافه شود». انقدر از شوخی و خنده دور شدم که حتی نمی‌توانم توی همین یادداشت هم کمی طنازی کنم و بگم که آقاجان و خانم‌جانی که این‌ها را می‌خوانید، کمی هم لبخند بزنید و لحظه‌ای به گذشتن و گذر از این روزها فکر کنید و حداقل قبل از رسیدنش «آخیش» را زودتر بگویید. نمی‌دانم چرا ما آدم‌ها این‌طور هستیم. مثلا ما بلدیم که قبل از هر واقعه‌ای تهدیدها و سختی‌ها را سریع ببینیم و توی دلمان خالی شود و مضطربش باشیم. خود من، وقتی نتیجه سونوگرافی آمد و قرار به بیوبسی شد، «شر» ماجرا را زودتر از «خیرش» دیدم و کم هم آه و ناله نکردم. اما «خیر»‌ها را دیرتر دیدم و دیرتر به چه خوب شد که زود فهمیدم یا چه خوب شدهای دیگر رسیدم و الان می‌توانم امیدوار باشم اما نمی‌توانم به همان اندازه که به آینده سخت فکر می‌کنم، درباره روزهای خیال آرام و سرخوش بدون سرطان، خیال‌بافی کنم و «آخیش» آن را زودتر بگویم. می‌دانم غریزه بقا ما را این‌طور کرده؛ این‌طور که مدام عواقب ماجراها را درنظر بگیریم و عاقبت‌اندیش باشیم تا از خودمان محافظت کنیم. اما صادقانه بگویم انسان معاصر شور عاقبت‌اندیشی و مراقبت از بقای خود را هم درآورده. ربطی هم ندارد که سرطان باشد یا کرونا. دعوای سیاسی باشد یا یک مقوله فرهنگی. در هر جریان و ماجرایی، وقتی حس کنیم که بقای ما مورد تهدید است همین‌قدر بدبین و منفی‌باف و نیمه خالی لیوان‌بین می‌شویم. اشتباه نکنید. قصدم این نیست که بگویم باید سرخوش بود و نیمه پر لیوان را دید یا به شکل مبتذل و کلیشه‌ای، مثلا شبیه مجری‌های رسانه ملی، مدام پروانه‌طور از امید و خیال گفت، نه. فقط می‌گویم ما زیادی در ابعاد حادثه‌ها گم می‌شویم و بیش از اندازه خود را درگیر حال ناخوش می‌کنیم تا حال نسبتا خوشی که بالاخره هست(چون اگر نبود نه من توان نوشتن این یادداشت‌ها را داشتم و نه شما توان خواندنش را). برای همین است که چه بیمار باشیم و چه نه، چه در سختی باشیم و چه در خوشی، چه درگیر و چه راحت و... همه ما انگار یک «آخیش» بلند، کشدار و عمیق از ته دل به زندگی بدهکاریم. یک خیال‌بافی مبسوط درباره «سر اومدن این زمستون» و یک وعده دیدار در صبح آفتابی که بارها به چشم دیدیده‌ایم که از راه رسیده و بدون ترس از بقا، فقط لبخند زدیم و به ادامه زندگی فکر کردیم و جالب است که توی زندگی هر کدام از ما تعداد این لحظه‌هایش بسیار بیشتر از آن لحظه‌های زندگی ناخوش بود و فقط ما، حواسمان نیست.