تو در خویش سفر می‌کنی و هرگز به انتهای خود نمی‌رسی!

تو در خویش سفر میکنی و هرگز به انتهای خود نمی رسی .. -لائوتزو ما آدما دو مدل سفر تو مسیر زندگیمون داریم. یه مدلش یه مسیر خطی و مستقیم و رو به جلوعه. از همون روزای اولی که چشم باز میکنیم و جهان اطرافمونو میبینیم، شروع ‌میکنیم دنیای بیرون و شناختن. بزرگتر میشیم کوله میندازیم رو دوشمون و میریم دنیارو میچرخیم و تا جایی که میتونیم جلو میریم و میبینیم و کشف میکنیم. این‌ میشه مسیر خطی سفر زندگی. بهش میگن سفر مردانه. سفر آنیموسی. خطیه، بدون‌ معناست و فقط در پی دیدن و کشف کردن و جلو رفتنه. مثل اینکه برم اینجارم ببینم از نزدیک که چه شکلیه؛ این غذارم بچشم که ببینم چه مزه‌ایه؛ با این آدم هم سکس کنم که ببینم چطوریه. اونجایی که میگی میخوام برم دنیای بیرون و تجربه کنم، برم دانشگاه، برم سر کار، برم سفر و دنیارو ببینم، سفر مردانه‌ رو طلب می‌کنی. همشون مسیر خطین. وقتی یه چیزی یه کاری یا حتی یه آدمی رو تجربه کردی دیگه چیز جدیدی برات نخواهد داشت و ازش رد میشی. مثل یه خط صاف که میره جلو و به عقب برنمیگرده. ولی یه مدل دیگه سفر زندگی داریم که به سمت دنیای درونه. دایره واره. مثل یه دایره میچرخه و برمیگرده سر جای اولش اما یک پله پایین‌تر و عمیق‌تر. با هر دوری که این دایره میزنه ما به اونجایی برمیگردیم که قبلا بودیم اما این‌ بار‌ جور دیگه‌ای میبینم و درکش می‌کنیم. به این میگن سفرِ زنانه‌. سفر آنیمایی. رو به درونه. به دنبال کشف معنا و مفهومه. هر بار به نقطه‌ی اولش برمیگرده و بارها و بارها تجربه‌ش میکنه اما هر بار عمیق‌تر میفهمتش. هیچوقت مثل بار اول حسش نمیکنه.زندگی هیچوقت تکراری نیست و هر روزش درس جدید داره حتی اگه به ظاهر تجربیات مشابهی اتفاق بیوفته. با سفر زنانه میشه تو یه زندان هم احساس پویایی و جاری بودن داشت. میشه بدون دنیاگردی هم عمیق شد‌. اونجایی که دیگه بعد از کلی پیش رفتن و با سرعت جلو رفتن، می‌ایستی و سکوت میکنی و به سمت درون خودت میری، اونجا سفر زنانه‌ت رو آغاز کردی. اونجایی که میگه "برون ز خویش کجا میروی جهان خالیست"..اونجایی که شروع میکنی به جای شناختن دنیای بیرون، دنیای درونتو بشناسی. و ازونجایی که دنیای درون به اندازه‌‌ی دنیای بیرون بی‌نهایت و عمیق و بزرگه، هیچوقت این سفر به انتها نمیرسه.سفر آنیمایی باعث میشه بتونی با یه نفر یه رابطه‌ی طولانی رو ادامه بدی. و هر بار دوباره و دوباره کشفش کنی و هیچوقت برات این رابطه تکراری و خسته کننده نشه. مثل زوج‌هایی که بعد از ۳۰ ۴۰ سال زندگی کردن کنار همدیگه میگن ما هنوز هم داریم همدیگه رو کشف میکنیم..شاید از بیرون شروع کردن این سفر مثل عقب‌نشینی یا انزوا و سکون به نظر برسه اما از درون تو جنب و جوش و حرکتیم و اصلا راکد نیستیم. چند وقت پیش درباره‌ی این نوشته بودم که حالا مدتیه که می‌تونم سکون و پیش نرفتن رو هم به عنوان یه سفر بپذیرم و از جلو نرفتن و حرکت نکردن کلافه نشم. وقتی دنیای بیرون می‌ایسته و جلو نمیره، وقتی که شب(آنیما) میرسه، همه جا تاریک و ساکت و بی تحرک میشه، سفر زنانه برای هر آدمی شروع میشه تا به سمت درون خودش حرکت کنه. هرچقدر با بعد زنانه و سفر آنیماییمون تو صلح و پذیرش باشیم، هر چقدر با خودمون آشتی‌تر باشیم، با سکوت و سکون راحت‌تر کنار میایم. وقتی کرونا شروع شد و همه خونه نشین شدن، یکسریا تا مرز افسردگی و خودکشی و حال بد رفتن و برگشتن. همه‌ یه دوره‌ای از سکوت و بی‌تحرکی رو تجربه کردن. یکسریا نمیتونستن باهاش کنار بیان. حس‌ میکردن که دارن خفه میشن و یا زیرشون آتیش روشنه و به جلز ولز افتادن و باید برن و برن و فرار کنن و اصلا یه لحظه‌ هم واینستن. این دوره‌ی طولانی بی‌تحرکی همه‌ آدمای روی زمین و یه مدتی به سفر آنیمایی برد. این دو مدل سفر زنانه و مردانه هیچ ربطی به این نداره که زن باشی یا مرد. رشد کردن هر دو نوع سفر زندگی رو میطلبه. همونطوری که یه مرد نیاز داره سفر زنانه‌ی خودش رو یه روزی به سمت درونش شروع کنه، یه زن هم نیاز داره که تجربیات بیرونیش رو بیشتر کنه. هر بار که یه تجربه‌ی بیرونی جدید اتفاق میوفته، هر بار که یک قدم تو سفر مردانه برمیداریم باید چند دور هم سفر زنانه‌ش رو، رو به درون طی کنیم و عمیق تر بفهمیمش. همون طوری که چند دور به سمت درون خودمون عمیق تر شدیم، باید کمی هم تو دنیای بیرون رو به جلو پیش بریم.