داستانِ آن‌شب

داستانی پیش آمد و مجبور شدم به بهانه‌ای خانه را به مقصد ماشین ترک کنم. قرار بود ده دقیقه بیشتر در آنجا نباشم؛ با احتساب رفت و برگشت، نهایتا یک ربع! اما نیم ساعت و یک ربع طول کشید! کمی قبل‌تر: ‏ ‏ نمی‌خواستم و نمی‌توانستم روی حالِ خوبم قمار کنم! با تمام نیرویی که داشتم، به کائنات، منبع تمام نیروها دست دراز کرده و به دنبال یک راهنمایی بودم!آذر بود و بااین‌حال، باغ، زمستان را انتخاب کرده بود! آسمان، یکپارچه ابر بود. نسیمی درکار نبود اما سرما در بَند بندِ اکسیژنِ نابی که در هوا موج می‌زد رخنه کرده بود و نگاه نمی‌کرد تا چه حد لباس گرم پوشیده‌ای؛ در عرض کمتر از ده دقیقه، آدم‌برفی ازت می‌ساخت! نشان به این نشانه که سر شب برای شکستن هیزم‌ها، پیرَم در آمد؛ با وجود اینکه آنها را به بخاری هیزمی چسبانده بودم، تا نیم ساعت، انگشتانم گِز گِز می‌کرد!پشتم به بخاری بود و روبرویم سه تا از دوستانم. داشتند خوش‌میگذراندند اما جنس آن خوشی با مزاج من سازگار نبود و گند می‌زد به تمام حال خوبی که تا به آن لحظه برای تک تکِ ثانیه‌هایش جان کنده بودم! یکی از آنها دوستیِ نزدیک‌تری با من داشت و ا شرایط خاصِ من باخبر بود و با این وجود باز بی‌ملاحظگی کرده بود و این بیشتر از آن خوش‌گذرانی آزارم می‌داد! خانه‌باغ برق‌کشی نداشت و روشناییِ خانه، توسط سیمی که به باتری ماشین وصل شده بود تامین می‌شد. برای دوامِ این روشنایی، می‌بایست هر چند ساعت یک‌بار، ماشین برای چند دقیقه روشن می‌شد و نمی‌دانم از کجا این فکر به سرم خطور کرد! چه کسی این نکته‌ی فنی را در گوشم زمزمه کرد، نمی‌دانم! زیرا من به هیچ وجه آدمِ فنی‌ای نیستم و از ماشین و مکانیکی، در حد یک روشن و خاموش کردن بلدم! به خود آمدم و دیدم که جیب کاپشن دوستم را پر از تخمه کرده و درحالی که دارم زیپ آن را بالا می‌کشم، به صاحب ماشین ( همان دوست صمیمی‌ام ) می‌گویم که دارم می‌روم ماشین را استارت بزنم تا باتری نخوابد. الان که چند روز از آن ماجرا می‌گذرد، یقین دارم که آن صدا متعلق به من نبود! کاش می‌شد زمان را به عقب، به آن لحظه برگرداند تا صاحب صدا را شناسایی کنم! چراغ فانوسِ ال ای دی را برداشتم و به سمت ماشین به راه افتادم. همه‌جا تاریک بود. در باغ‌های مجاور، اطرافِ جایی که ماشین پارک شده بود، هیچ‌کس وجود نداشت. ترس از جن و پری، صدایی که ناگهان در گوشم زمزمه کند و جانم را بگیرد، دستی پشمالو که به شیشه‌ی ماشین ضربه بزند و با لبخندی مضحک، تهدید به پیاده شدن کند و یا با آن چشمان خون‌آلودش روبرویم بایستد و به من زُل بزند و سکوت کند و... مو به تنم سیخ کرده بود! با دستانی لرزان، ریموت را به چراغ فانوس نزدیک کرده و دکمه‌ی باز شدن را زدم. نگاهم به ساعت دیجیتالی ماشین بود که یازده و پنجاه و هفت دقیقه را نشان می‌داد. سَرانگشتی حساب کردم که ده دقیقه‌ی بعد، می‌شود دوازده و هفت دقیقه! ضبط، بی‌صدا درحال ثانیه‌شماری بود. هیچ دلم نمی‌خواست زمانم را با شنیدن ترانه‌های مضخرفِ ماشین پدر دوستم بُکشم! نگاهی به پنجره‌ی خانه که در فاصله‌ی سی، چهل متری من قرار داشت انداختم. لامپ‌ها با بیشترین قدرتِ خود، درحال نورپردازی بودند. دقیقه‌شمار نمی‌گذشت! هنوز بیش از سه دقیقه نبود که ماشین را روشن کرده بودم درحالیکه برای من بیش از چند ساعت گذشته بود!چشمانم را بستم. خستگیِ شب گذشته، خیلی راحت پلک‌هایم را بهم چسباند! شب گذشته بیش از چند ساعت نخوابیده بودم. مجبور بودیم صبح زود راهی سفر شویم. از آنجایی که عادت به شب‌بیداری دارم، این یعنی فاجعه‌ای خوشایند در آن لحظه! در راه که نشده بود خوابِ درست و درمانی بکنم، باید بیدار می‌ماندم و با دوستم که تمام راه را پشت فرمان نشسته بود صحبت می‌کردم تا خوابش نبرد! گویا تمام این صحنه‌ها از قبل برنامه‌ریزی شده بود؛ باز همان نیروی آسمانی از راه رسید و گفت بخواب! دیگر چیزی یادم نمی‌آید. تا به خود آمدم دیدم که کسی دارد به شیشه‌ی سمت شاگرد می‌کوبد. درحالتی بینِ خواب و بیداری، به تصویر پشت شیشه خیره شدم. به زحمت تشخیص دادم که دوستم است. نگاهم ناخواسته به ساعت افتاد: عددِ دوازده و چهل و پنج، برروی نمایشگر نقش بسته بود!