اتاق بازجویی

شهریورماه بود. گرمی و گرفتگی هوا بیشتر از هرچیزی اذیت کننده بود.نمیگداشتند که لباسهایم را عوض کنم. شده بودم مثل لواشکی که پوستهی پلاستیکیاش چنان چسبیده که با چنگ و دندان هم از هم جدا نمیشوند. بوی عرقم خودم را هم آزار میدهد. آنها هم همین را میخواهند.میخواهند که خورد شوم، تحقیر شوم. اما برای چه؟! هم من میدانم برایچه آنجا هستم و هم آنها میدانند. اما هیچ کدام سر اصل مطلب نمیرویم. عجیب است.شاید آنها هم مثل من باید ۱۲ساعت در روز کار کنند تا حقوقشان رابگیرند، برای همین آنچنان همه چیز را کش میدهند تا وقتشان پر شود.این کش دادنها چه عذاب عجیبیست. شمارش روزها رو از دست دادم. بااینکه فکر میکنم روزهای زیادی نگذشته باشد اما خیلی طولانی بوده.آنقدر طولانی که میگویم شاید همه ی اینها خوابیست که هر شب میبینم. روزها خواب شب گذشته را به یاد نمیآورم و شبها، روزی کهگذشته را به یاد نمیآورم. دو دنیای جدا از هم، الآن معنی خواب و بیداریرا بهتر درک میکنم. دو دنیای حقیقی که هر دو را زندگی میکنم، هیچکدام نه واقعی هستند و نه غیر واقعی، جایی بین حقیقت و دروغ.صدا میگوید بلند شو، گند زدی به همه جا.بوی گند را درست میگوید. از روی زمین موکت شده، گوشه ی نیمدار وعجیب دیوار بلند میشوم و شلوار لی ام که الان بدون کمربند، حسایستادن به کمرم را ندارد، بالاتر میکشم. نمیدانم مرا کجا آورده اند. مانندخانه ای قدیمی است که پلههای قدیمی و بلندش زانو که هیچ، کمر را همخرد میکند. همه جا موکت شده است. بجز اتاق بازجویی. هربار کهمیخواهند بین اتاق بازجویی و بازداشتگاه ِخر ِکشم کنند، چشم بند میزنند،دستانم را محکم از پشت میبندند، آنقدر محکم که هر بار موهای دستمکنده میشود و پوست مچ دستم جمع میشود و میرود لای چفت وبست دست بند. اتاق بازجویی حس حمام میدهد، یا دقیقتر بگویم یککشتارگاه. کف سنگی و سردش که هربار پا برهنه از آن موکتهای زبر بهآن سنگها قدم میگذارم، سرمایش باعث میشود کف پایم تیر بکشد.چشم بندم را که برمیدارند، هربار اول چشمانم به کاشیهای ریز دیوارهامیافتد. کاشیهای سفید و آبی که سفیدها بیشترند و آبیها نا منظم بینآنها پخش شدهاند، شاید عجیب ترین روی اعصاب ترین حالت ممکن.همه چیز اینجا عجیب است. خانهای قدیمی که بازداشتگاه شده، اصلااینجا کجاست که آدمها را میآورند و بازجویی میکنند. این خانه کجاستکه صداهای خش دار بازجو و گریه و زاری بازداشتیها به خانه هایهمسایه نمیرود. یا این اتاق سرد و پر از مهتابی، آنقدر نور زیاد است کهسایهای در آن وجود ندارد و چشمان تنگ شدهام بعد از آنکه چشم بند رابرمیدارند قیافهام را مسخره میکند.نمیدانم این بار چندم در امروز است یا چند روز گذشته و هر روز یکبار مرابازجویی کردهاند.مثل همیشه، آن مرد چاق که صدای بلندتری دارد با ریش بزرگ، صندلیاش را بر میدارد و میگذارد پشت صندلیام، دقیقا پشت سرم. طوری میشیند که پاهای بلندش تا نزدیک رانهایم میآید و حس نزدیک بودنپاهایمان به هم حس بد و عذاب دهندهای دارد.خودت رو معرفی کن و بگو کی هستی؟هربار همینطور شروع میشه، با صدای خشدار مرد بلند قد ریشوی پشتسرم. بار اول گفتم امیر، مرد فریاد زد بلندتر حرف بزن،بلند تر گفتم،ضربهی کف دستش و انگشتانش را روی گردنم حس کردم.گردنم میسوخت، سرم را کمی چرخاندم که بلندتر بگویم امیربا باتومش، همانها که مانند آنتن جمع میشوند، آنقدر مکحم رویپشتی صندلی چوبی و کنار صورتم کوباند، که لبهی چوب صندلی پرید ونزدیک بود وارد چشمم شود.فریاد زد جلوت رو ببین.مردی که جلوم نشسته بود، کمی کوتاهتر بود،اما عضلهای تر. با سری کچلو پوست تیرهاش و ابروهای پرپشت و چشمانی ریز که همش تویچشمهام زل میزد. انگار توی باشگاه نشستم و مربی بدنسازی جلومه و بانگاهش میخواد که وزنهی بیشتری بزنم، اونقدر بزنم تا اشکهام از فشاردر بیاد.مرد پشت سری سرش رو بهم نزدیکتر کرده بود و داد میزد، بلندتر بگو ومن با تمام وجودم فریاد میزدم اسمم امیره، امیرچند سالته؟ اعضای خانوادت رو نام ببر؟ کجا کار میکنی؟ کارت چیه؟ بیشتربگو؟ نمیفهمم بیشتر بگو؟ اسم معلمهات رو بگو؟ برام مهم نیست یادتنیست بگو؟ داری اشتباه میگی دوباره بگو؟ حالا اسم ناظمهات رو بگو؟دفعهی پیش که یه چیز دیگه گفتی، از خودت داری درمیآری؟ مگه منمسخرهی تو َام؟ درس بابا آب دارد رو برام بگو؟ بهت میگم بگو؟ نه نهاشتباه گفتی، از اول از اول بگو؟ ....هر بار همین سوالها بود، هر بار، بی وقفه باید جواب میدادم، گلومخشک میشد و عصبانی بودم، میخواستم گلوی مرد پشت سری رو پارهکنم و چشمای مرد جلویی رو دربیارم.وقتی مرد عقبی سوالی نمیپرسید سرش رو نزدیک گردنم میکرد،نفسهاش، پوزخندهاش پشت گردنم و مور مور شدنم و بعد مرد جلوییشروع میکرد. صدای بلند و َب ِمش توی فضای سرامیکی کشتارگاه میپیچید. مرد جلویی هربار سوال جدیدی میپرسید، هیچ وقت تکرارینبود، اما هر سوالش یه مقدمه داشت، مقدمهای که با پوزخندهای مردعقبی همراه بود.خواهر بزرگت، الان دوتا بچه داره. خواهرزادههات رو دوست داری مگه نه؟با دامادتون ۶ساله شریکین. مثل داداشت میمونه مگه نه؟بریم سراغ خواهرتالان منشی یه دکتره، دکتر زیبایی، یه مرد ۴۵ساله. میدونستی خواهرتباهاش میخوابه؟ دامادتون میدونه؟فکر میکنی دروغ میگم؟ بیا صداشون رو گوش کن. صدای نالههاش آشنانیست؟مرد پشت سری بلند قهقهه میزنه و مرتب به پشتی صندلی ضربه میزنه.جواب بده؟ صدای خواهرت نیست؟مرد پشت سری فریاد میزنه جواب بده؟و بعد از جواب ریسه میره؟از اینجا بیرون رفتی باید بری و به دامادتون بگی، این کار رو میکنی؟ اگرنکنی ما این صدا رو براش میفرستیم. این کار رو میکنی؟آره میکنه، مرد پشت سری زودتر جواب داد و قاه قاه باز خندید.مرد جلوی دستی به سر کچلش کشید و تا روی صورتش آورد. حوصلهامسر رفت، ببریدش.با چشمان بسته و دستی که پشتمه روی موکتها حرکت میکنم، نمیدونمچند بار به راست یا به چپ باید بپیچم، اما ناخودآگاه این کار رو میکنم.توی اتاقم میرم به همون گوشهی دوار و مچاله میشم توی خودم. بیحسم، نمیدونم روز چندمه یا بار چندمه. اشکهام بی دلیل از گوشه یچشمم چکه می کنه، باز بیحسم. خوابم میبره.زندانبان به با شمشیرش به میلههای زندان میزنه. چشمانم را باز میکنم،دو سرباز زیر کتفهایم را میگیرند و روی زمین میکشند، پاهایم روی زمینکشیده میشوند، رد خون ناخن های کشیده شدهی پایم روی سنگها میماند، هربار که مرا به سلولم برمیگردانند میبینمشان.ناخنهایم را کشیدهاند و اینبار حتما نوبت کندن پوستم خواهد بود. ازپاهایم شروع میکنند. ذره ذره میکنند. آنقدر میکنند تا بیهوش شوم.زخمهایم را میبندند و باز مرا به سیاهچاله بر میگردانند.شمارش روزها را از دست دادهام. با اینکه فکر میکنم روزهای زیادینگذشته باشد اما خیلی طولانی بوده است. آنقدر طولانی که میگویم شایدهمهی اینها خواب باشد که هر شب میبینم. روزها خواب شب گذشته رابه یاد نمیآورم و شبها، روزی که گذشته را به یاد نمیآورم. دو دنیایجدا از هم، الآن معنی خواب و بیداری را بهتر درک میکنم. دو دنیایحقیقی که هر دو را زندگی میکنم، هیچ کدام نه واقعی هستند و نه غیرواقعی، جایی بین حقیقت و دروغ.