جهاد تبیین، نقطه عطف زندگی فاطمه زهرا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَنِ ٱلرَّحِيمِو صل الله علی النبی‌الله اِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِرَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِيالهي انطقني بالهدي و الهمني التقويعرض ادب به ساحت ولی الله الاعظم روحی و ارواحنا له الفدا و عجل الله تعالی فرجه شریفجهاد تبیین، نقطه عطف زندگی فاطمه زهراعرض کردیم که جهاد تبیین حضرت یکی از نقاط عطف زندگی این بزرگوار است.چرا جهاد؟ چون سیلی دارد، کتک دارد. فشار دارد‌. بی‌آبرویی دارد. حرمت‌شکنی دارد.غم و غصه دارد.اینطور نیست که منبر برود و با بیان کوچک من بگویم، درربار و گوهربار، احسنت و طیب‌الله بشنود، او سخن گفت و بی‌ادبی شنید. او بیان کرد و هتاکی دید.و جایی ورود کرد که احدی نمی‌توانست این‌کار را بکند.یعنی غیر از او هر کس می‌خواست این ستون ادعایی اجماع‌ِامت را، که دنبال این بودند که بگویند امت همین مسیر است، نگاه به اسلام همین نگاه است، حضرت با خاک یکسان کرد.این هم از مادری او بود.برای این‌که دلش می‌سوخت که مردم در آداب و ظواهر شریعت به قدر ذهنشان عمل‌کنند ولی از گوهر دین با آن‌همه زحمات پیامبر دور بمانند.این هم از مادری آن بزرگوار بود.یک گوشه دیگر بحث، این بود که عرض کردم ستون خیمه اجماع را زد و ناگزیر کرد هر کس را که به او می‌رسد که یا او را انتخاب کند یا حذف او را انتخاب کند، قابل جمع نبود.دو خاطره از قاتلان حضرت زهرا(س)الان یک نمونه عرض می‌کنم.کاری کرد که هر دو باهم نتوانند بگویند.ببینید بت‌پرستان (به عنوان مثال عرض می‌کنم) هیچ مشکلی نداشتند که اللهِ پیغمبر را هم بپذیرند، این همه بت لات و عول و العزی و منات و .. در خانه خدا پر بود، این الله هم که جایی نمی‌گرفت، او هم باشد.ده تا مثل الله باشد، چی مشکل بود؟ اینکه پیامبر لا اله نبود. ما با الله‌ات هستیم.«وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ الله»{زمر،۳۸} می‌گویند الله خلق کرده‌است. بتی که خودم ساخته‌ام که مرا خلق‌ نکرده‌‌است. «... مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى» ما اگر این بت‌های لات و العزی و... را می‌پرستیم برای این است که برکت زندگی‌ام باشد، مرا به الله نزدیک کند. وگرنه الله که نیست.یکی از قاتلان حضرت زهرا(س) خاطره‌ای گفته است برای همین جا است. من یک خاطره خوب و یک خاطره بد دارم. خاطره جالب و خنده‌دار من این است که من با خرما بت می‌ساختم و می‌پرستیدم، وقتی گشنه می‌شدم یک‌جای آن را می‌خوردم. می‌فهمید این من را خلق نکرده‌است. می‌فهمید. حالا خاطره تلخش را هم بگویم که شما بفهمید چه کسانی حضرت زهرا را زدند. می‌گوید دخترم را داشتم دفن می‌کردم و او با دستان کوچکش داشت غبار از محاسن من می‌زدود، و من داشتم در خاک خفه‌اش می‌کردم و اسلامی را هم که آوردند به همین میزان خشن است. مفصل جاهایی عرض کردیم که این مخالف‌کشی و مخالف‌کوبی را دیگران در طول تاریخ تصدیق کردند.بت‌پرستان مشکل با خدای پیامبر نداشتند، می‌گفتند فقط بت‌های ما را نفی نکن، ما مشکلی نداریم. پیامبر فرمودند نه نمی‌شود. «لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ» {کافرون،2} این طور نیست، شما عبادتتان ضابطه ندارد، عبادت ما ضابطه دارد. غیر از توحید همه چیز نجاست شرک است. کاری که صدیقه طاهره(س) کردند شبیه کار« لاَ إلَهَ إلاّ اللهُ» گفتن پیامبر است و «قولوا لا إلَهَ إلَّا اللَّهُ تُفلِحوا» چون قولو الله؟ خب فردا این بت. پس فردا اعتبارم. چند روز بعد، چه می‌گویند من دارم اینگونه نماز می‌خوانم و...چند روز بعد از شرک اخلاقی و ریا بگیرید تا انواع شرک‌ها، به قول آقا می‌فرمودند آقایانی که در عربستان هستند و می‌گویند توحید توحید، اصل مشرک‌اند، در برابر همه مستکبران تا کمر خم اند، سواری می دهند، بابا پدر جد مشرک شما هستید.تو به دشمنان شماره یک اسلام یک طوری سواری می‌دهی که انگار داری آن‌ها را می‌پرستی، آن توحیدی که تو را اينگونه زیر یوغ مستکبران مثل برده، برده است،چه توحیدی است؟ لقلقه زبان؛ بلکه اگر سر جایش بحث شود توحید وهابیت عین شرک است.برای خیلی‌هایشان اصلا تجسیم مطرح است. این طوری نیست که فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها را بشود با خصم او جمع کرد. مثال را ببینید. شب‌های آینده که خواستم توضیح بدهم باز به این اشاره می‌کنم.پرسش انکاری حضرت زهرایک نمونه‌اش را ببینید چه کرد. فرمود: «اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْآنِ وَ عُمُومِهِ مِنْ أَبِى؟» شما اعلم هستید به عام و خاص قرآن؟ ام بی؟ به این می‌گویند پرسش انکاری. پاسخ نمی‌خواهد که. یک وقت می‌گویند مسجد دانشگاه شریف کجاست؟ لوکیشنش را داری بدهی؟ این سوال کرده جواب دارد. اما استفهام انکاری جواب ندارد که. این روی وجدان است. این‌قدر روشن است که. با پدرت این‌طوری حرف زدی؟ پاسخش این نیست که بله این‌طوری حرف زدم! مگر این که خیلی بی‌حیا باشد. اصلا جواب ندارد چون. باید سرش را بیندازد پایین. معلم می‌گوید سر کلاس آن همه زحمت من نتیجه‌اش این است؟ دانش‌آموز می‌گوید بله! خودم اتفاقا از زحمت شما بیش‌تر تلاش کردم! جواب ندارد این‌جا! بی‌حیایی است. جواب روشن است. پاسخ نمی‌خواهد. زهرای اطهر سلام‌الله فرمود که: «اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْآنِ وَ عُمُومِهِ مِنْ أَبِى؟» شما قرآن را فهمش را بیشتر دارید یا پدرم؟ پاسخ اصلا نمی‌خواهد. چون بین پیغمبر و غیر اصلا رابطه‌ای نیست، فاصله‌ای نیست، نسبتی نیست در فهم قرآن. نسبتی نیست اصلا. صاحب وحی است. ما حس و عقل داریم، معارف ما. او حس و عقل و وحی. اصلا دستگاه ورودی‌اش با ما فرق می‌کند. «اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْآنِ وَ عُمُومِهِ مِنْ أَبِى؟» حالا این‌جا را ببینید. فرمود: «اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْآنِ وَ عُمُومِهِ مِنْ أَبِى وَ ابْنِ عَمِّى؟» شما یا پدرم و پسرعمویم؟ حالا این پسرعمویم خیلی تحبیبی است. نفرمود شوهرم. شوهر و پسرعمو را گذاشت کنار پیغمبر. یعنی الان استدلال حضرت می‌آید در ذهنت. و جواب هم قاعدتا دیگر جواب ندهید چون روشن است که علی‌بن‌ابی‌طالب فهمش از قرآن همان فهم پیغمبر است. شما اصلا ول معطلید. روخوانی قرآن بلد نیستید. لغات قرآن بلد نیستید. لغت خیلی فاصله دارد تا فهم. فهم ما هم تازه خطری است. ممکن است اشتباه کنیم. پیغمبر فهمش معیار است. ما ممکن است بخوانیم اشتباه بفهمیم. فلان آقا ترجمه می‌کند آن عزیز دیگر نقد می‌کند بیست‌هزار اشکال به ترجمه. ترجمه یک فهم است دیگر. بیست هزار اشکال به ترجمه استاد فلان. شما بیش‌تر می‌فهمید یا پدر و پسرعمویم؟ پرسش انکاری است، یعنی اصلا جواب ندارد. حال استدلال اعضا چیست؟ فرق آن است که هر کس که می‌خواست اسلام بیاورد باید از کجا می‌فهمید که پیغمبر راست می‌گوید؟ مثلا می‌گوید معجزه بیاور. ما از کجا بفهمیم که قرآن و آیات به شما وحی می‌شود؟ آثار که نداشت. تب و تاول که نبود. چراغ روشن نداشت. از کجا بفهمیم وحی شده است؟ معجزه بیاور.رابطه علی(ع) با پیغمبرعلی (ع) معجزه می‌خواست؟ مثلا یکی‌اش این است که فرمود من کودک که بودم دور پیغمبر بودم و «أری نور الوحی و الرّسالة». یعنی من اصلا نور وحی را در پیغمبر می‌دیدم. آقا چگونه تشخیص دادی که نور وحی است؟ برای ما اصلا قابل فهم نیست. «أشمّ ریح النبوّة» قبل از آن که نبی بشود، عطر نبوت را حس می‌کردم. یعنی می‌دانستم نبی خواهد شد و مقامش را ابراز خواهد کرد. چون یک ولایتی عند الله و یک قربی به خدا دارد و من می‌دیدم و می‌دانستم که اعلام و افشا خواهد شد. «و لقد سمعت رنّة الشیطان حین نزول الوحى» وحی که نازل شد، شنیدم که نعره شیطان بلند شد، شنیدم. هم پیغمبری را می‌دیدم و هم خصم پیغمبری، ابلیس، را می‌شنیدم. لذا پیغمبر فرمود یا علی «انَّکَ تَسْمَعُ ما اسْمَعُ وَ تَری ما اری». وقتی شما می‌ایستید من این دوربین‌ها را هم درست نمی‌بینم؛ سه چهار پنج متر دورتر که دیگر همه چیز مبهم است. وقتی شما می‌ایستید تا چقدر می‌بینید؟ دو کیلومتر، سه کیلومتر، پنج کیلومتر یا صد کیلومتر؟ تو زیارت ما که به ما امام‌شناسی یاد می‌دهد می‌گوید به امام بگو «اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ناظِرَ شَجَرَةِ طُوبى وَسِدْرَةِ الْمُنْتَهى». یا علی «انَّکَ تَسْمَعُ ما اسْمَعُ» ،تو می‌بینی. لذا در بعضی روایات معراجی هست که پیغمبر در معراج با امیرالمومنین حرف می‌زدند. شما وقتی حرف می‌زنی تا چه زمانی حرف می‌زنی؟ تا وقتی که فرد در دایره دیدت باشد و موج صدای شما به گوشش برسد. الان اگر پدر شما در خانه‌ است، به این شکل عادی با او حرف نمی‌زنی، چرا که نمی‌شنود. گفت‌‌وگو کردن برای وقتی است که احاطه باشد. «انَّکَ تَسْمَعُ ما اسْمَعُ وَ تَری ما اری». لذا صدیقه طاهره فرمود «اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْانِ...» این یکی از مهم‌ترین فضائل امیرالمومنین در زبان صدیقه طاهره (س) است. شما بیش‌تر می‌دانید یا پدر و پسرعمویم؟ یعنی اصلا قابل قیاس نیستید. یک لشکر از فقرا متشکل از پانصد نفر آدم که نفری هزار تومان هم در جیب‌شان نیست، همه هم جمع بشوند باز هم چیزی نیست. آن‌ها حیات علم هستند نه صاحب علم. یعنی علم هم در آغوش آن‌ها است.فاطمیه از غدیر بزرگ‌تر است!لذا صدیقه طاهره حضورش یعنی «لا مولا الی علی». نه فقط علی مولا است. فاطمیه از غدیر بزرگ‌تر است. چون در غدیر مولا رو معرفی کرد ولی در فاطمیه گفت «لا مولا الا علی»، «لا امام الی علی»، «لا ولی الا علی». منطقِ بعد از توحید است. « لا اله إلّا الله و لا ولي إلّا علي » برای همین نمی‌توانستند بپذیرند ، نمی‌شد. لذا حتی بعضی از علمایی که از نزد حضرت صدیقه فاطمه فضائل فراوانی گفتند به این جا که رسیدند جفتک‌اندازی کردند. به یکی از آن‌ها فقط اشاره می‌کنم، بنده ۲۲ جلسه این جفتک‌اندازی‌ها را گفتم؛ برای اینکه بگویم داداش جان! یک وقتی می‌گویی بنی امیه به سیدالشهدا فحش می‌داد؛ من می‌گویم از صدر اسلام تا الان، عده ای که این‌ها افکار عمومی مسلمین را دارند اداره می‌کنند، این مردم انگلیس که تک‌تکشان محقق شرایط ما و شهید سلیمانی نیستند. شهید سلیمانی از نگاه مردم اروپا و آمریکا ، شهید سلیمانی است که رسانه‌هایشان می گوید. لذا اگر من دارم از این رسانه‌ها می‌گویم، به عموم مردم اصلا کاری ندارم. اتفاقا آن مردم خبر ندارند. اتفاقا چون ظواهر حفظ می‌شود نمی‌توانند تشخیص بدهند. من با این رسانه‌ها کار دارم. گاهی رسانه‌ها علما هستند. رسانه می‌تواند کتاب باشد.ماجرای فدکآقای روسیخ خیلی سنگ محبت حضرت زهرا را به سینه میزد. یا قاضی عبدالجبار معتزلی از قول ابوعلی جوبانی می‌گوید ماجرای ارث و فدک چه بود؟ می‌گوید فاطمه زهرا آمد استدعا کرد که ارث پدرم را بدهید. آن ها هم گفتند ارث به شماها نمی رسد. او هم کم آورد. حالا ببینید این چه قدر دروغ است! خطبه فدکیه استدلال‌هایش چیست؟ اگر وقت شد عرض می‌کنم. در ادامه می‌گوید: تا کم آورد فکر کرد و گفت خب همه آن را پدرم بهم بخشیده. در حالی که اگر همه‌اش را پدرت بخشیده بود باید از قبل این را می‌گفتی چون در میراث شریک داری ولی وقتی همه‌اش را به شما بخشیده باشد ، صاحبش هستی. برعکس یعنی به او بخشیده بودند، کارگرها را بیرون کرده بودند، بعد که شاهد خواستند و شد و چی شد و چی شد؛ حضرت فاطمه (س) یک قدم پایین‌تر آمدند و به ارث استدلال کردند.اگر شما برعکس این حالت را در نظر بگیرید یعنی حضرت فاطمه‌ی زهرا(س) چون کم آوردند ادعای گزاف کردند! بروید تفسیر آلوسی را ببینید، من صحبت را بیشتر باز نمی‌کنم بسیار حرف زشت و ناپسندی هست. گویی حضرت گفته بودند نعوذ باللّه می‌خواهم مال شما را تصرف کنم این استدلال نشد، استدلال دیگری می‌آورم.این تازه آن روایتی هست که گفته من بضعه‌ی نبوی را با هیچ کس مقایسه نمی‌کنم! این‌جا چرا این حرف را می‌زند؟ چون سر دو راهیست، چون کارش گیر کرده! تا بتواند می‌گوید همه‌اش را می‌خواهم. می‌گوید هم فاطمه را می‌خواهم، هم این نوع فکر را، اما به این موضوع که می‌رسد همه‌اش را نمی‌تواند با هم داشته باشد. و اگر فاطمه‌ی زهرا(س) را بخواهد باید طرف دیگر را رفض و طرد بکند. بنابراین مجبور هست جفتک بزند، مجبور! وگرنه اگر پایش بیفتد همین آلوسی می‌گوید که، البته در ابتدای آن ابن‌جوزی در تبصره گفته، آلوسی ادبیاتش را زیباتر کرده مجدد تکرار می‌کنم؛ این مباحث اندکی نخبگی برای توجه نیاز دارد، عموم مردم محصولات خوراک رسانه‌ای را می‌بیند، ما با عموم کاری نداریم؛ عرضم با صاحبان رسانه هست.احترام به فاطمه زهرا در قرآنهرجا در قرآن از نعمات مادی بهشت سخن گفته شده «قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ» {الحاقة، ۲۳}، «... فِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الأَنْفُسُ ...» {الزخرف، ۷۱}، هرچه بخواهی هست؛ «... تَلَذُّ الْأَعْيُنُ ...» {الزخرف، ۷۱}، هرچه چشمان از آن لذت ببرد هست؛ فرش آن سندس و استبرق است و .... بعد که کار بالا می‌گیرد، می‌گوید «وَحُورٌ عِينٌ» «كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ» {الواقعة، ۲۲ و ۲۳} یا «حُورٌ مَّقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ» {الرحمن، ۷۲} «لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ» {الرحمن، ۷۴}. می‌گوید حالا که می‌رسیم به سوره‌ی انسان، شاید تنها جایی که خداوند به این شکل چک سفید به اخلاص کسی داده است اینجا باشد. «وَ يُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَ يَتِيمًا وَ أَسِيرًا» «إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّه ...» {الانسان، ۸ و ۹}. این که کلام حضرت زهرا نیست. شما به کسی، چیزی بدهید و بگویید برای خدا دادم!، شائبه‌ی ریا و منت در آن هست.خداوند از باطن حضرت فاطمه و حضرت علی دارد خبر می‌دهد، که من به کافر حربی غذای بچه‌ام را هم می‌دهم. او تایید می‌کند که «إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّه لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا» {الانسان، ۹}: از شما نه جزا می‌خواهم نه تشکر. اینطور اخلاصش را امضا می‌کند، سندس و استبرق هم در آن هست، و « يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ» {الواقعة، ۱۷}، چرا اینجا از حور اسم برده نشده؟ «لرعایة حرمة البتول، قرة عین الرسول» خداوند رعایت حال فاطمه (س) را کرده است. ابن جوزی هم به این موضوع اشاره می‌کند. می‌گوید اسم زهرا بیاید، دیگر هیچکس از حور حرفی نمی‌زند. یعنی شما گول بزک رسانه‌ی دشمن را نخور چون صد تا راست باید بگوید که دو تا دروغ را بخوراند. بزرگ‌ترین توهین‌ها را به رهبر انقلاب می‌کنند و می‌گویند «آیت الله». بقیه قسمت‌ها هم همینطور است. صد تا راست با یک دروغ. چرا باید این آدمی که می‌گوید بضعه نبویه را قیاس نمی‌کنم با بقیه، انقدر سخیف حرف بزند؟ خلف ادله، خلاف واقع، خلاف ادب. جای دیگر جرئت می‌کنید درباره یک صحابه‌ای که پیامبر را ۵ دقیقه دیده اینطور صحبت کنید؟حق تنها یکی استبگذارید براتون مثال بزنم. ابن‌جوزی لو داده، اگر کسی در جنگ جمل بگوید عایشه اهل بغی است، خب بالاخره یک جنگی صورت گرفته، یا امیرالمومنین امام حق است و کسی که ایستاده، اهل بغی میشود یا اعوذ بالله امیرالمومنین امام طاغوت است. کدام؟ همه می‌دانند که امیرالمومنین امام حق است پس کسی که روبه‌رویش می‌ جنگد می‌شود بغی؟ حالا بگو توبه کرده است اصلا، من کاری ندارم. می‌گوید شنیدم کسی گفته عایشه اهل بغی است، از سلطان اجازه گرفتم، خانه را روی سرش خراب کردم. حالا در اینجا که به حضرت زهرا (س) که می‌رسد، به بیت‌المال چشم داشته است. اینجا چرا خانه‌اش را خراب نمی‌کنی؟ اینجا چون سر دوراهی است. اصلا کاری که حضرت فاطمه (س) کردند که نمی‌توانی بگویی همه‌اش را میخواهم. چرا؟ موضوع این نباشد. میگویی من دختر پیغمبر را دوست دارم؛ چه کسی؟ آن سابسانه! آن را کاری ندارد. سر جایش نیز کلی فضائل می‌گوید. مدح امیرالمومنین، ولادت امیرالمومنین در خانه‌ی کعبه را قابوسی در آخر عمرش شعر عبدالباقی افندی را شرح کرد. سید هم است، سید محمود است. دیگر چه می‌خواهد؟ اینجا که می‌آیید، نکته همین جاست. نکته همین جاست. آخر اینجا فاطمه‌الزهرا (س)، علی (ع) را کنار پیغمبر گذاشته است و بقیه را کنار. دو مسیر است؛ یا این مسیر یا آن مسیر. لذا زدن دارد، حرف‌های زشت زدن. من تا به حال این جمله امام صادق (ع) را نگفته‌ام که می‌گویند: روی منابری، یک زمان تمام منابر اسلام چه حرف‌هایی درباره او می‌زدند. سخنانی که امروز لات‌های سر چهارراه موقع دعوا به هم می‌زنند «علی جمیع المنابر یا المنابره». چرا آخر؟ و چرا تمام نمی‌شود؟ ماه رمضان دو سال پیش، هفت کتاب 3500 صفحه‌ای نوشته‌اند که ظاهرش نیز این است، فاطمه بنت النبی فضائلُها، سیرتُها و مُسنَدها. به به آفرین. چه محنتی هم دارد. درون کانالش گذاشته بود که یکی از اولاد فاطمه نیت کند و بیاید بانی شود تا این کتاب را چاپ کنیم. باریکلا. در آن کتاب، یک جمله‌اش این است که علی هم راستگویی فاطمه را قبول نداشت، اعوذ بالله. رسانه بالاخره آداب دارد.از بین بردن مشروعیتخب این قدم اول، قدم اول مشروعیت را زد، اجماع را زد. چون نیست. چون هر وقت هم منکر می‌شوند باید بگویی کجاست؟ نیست. یک روایتی پیدا کردم در یادداشت‌هایم که حرف دیشب را واضح‌تر کرد. دیشب یک روایت شیعی خواندم الان از مصنف عبدالرزاق می‌خوانم. سند روایت تا پسر محمد حنفیه از نظر عزیزان ما هم صحیح است. حسن پسر حنفیه یعنی نوه‌ی امیرالمومنین می‌گوید. نوه از پدربزرگش خبر دارد. شما اگر بخواهید یک عالمی را بشناسی از چه کسی می‌پرسی؟ از نوه‌اش. نوه می‌گوید؛ می‌گوید امیرالمومنین سلام الله علیه برای این که بتواند آن را در نماز فاطمه شرکت ندهد. چون شرکت در نماز صورت می‌گرفت؛ پس‌می‌گفتند مشروعیت آن مسیر را قبول کردند. برای این که آن اتفاق نیفتد به امر فاطمه شبانه دفنش کردند. فراوان آمده. این یک نقل را تازه دیدم. زیاد است. خب یک قدم دیگر. قدم اول زدن اصل مشروعیت.وجود منافقین اثرگذار در میان عوامقدم دوم که امیدوارم برسم تمام کنم، که آخر این بحث به فردا شب نیفتد. اگر افتاد عذرخواهی می‌کنم. یک کاری کرد که جز پیغمبر و مثل پیغمبر نمی‌توانست انجام دهد و آن هم این است؛ پیغمبر اکرم وقتی از همان ابتدا اسلام را آغاز کرد، اندی منافق آمدند وارد شدند. کم بودند ولی درشت بودند. در مکه انگیزه‌ی نفاق کم بود. چرا؟ چون نه قدرتی بود و نه حکومتی بود و نه پولی و نه اعتباری و نه آقاجان بازی که یک نفر انگیز‌ه‌ی این را داشته باشد. دستگاهی و سیر و سلوکی . یک چند نفر بودند؛ حرفه‌ای. باقی خبری نبود. رفتند مدینه یک‌یک هرچه قدرت پیدا شد، انگیزه برای نفوذ بیشتر شد. مثلا حساب کسی که ۱۰۰۰ میلیارد در آن است با حساب کسی مثل من که شپش بادی بیلدینگ در آن کار می‌کند، این انگیزه‌ها برای هک کردن متفاوت است. وقتی قدرت و معنویت را دیدند، نفوذ بیشتر شد. همان بدر نفوذی‌‌های در مدینه گزارش پیغمبر را دادند. و جنگ بدر جابجا شد. یعنی قرار بود با ابوسفیان درگیر بشوند، از مدینه به ابوسفیان خبر دادند، ابوسفیان هم مسیرش را عوض کرد. ابوجهل از مکه 400 تا 500 کیلومتری با سپاه آمد و جنگ بدر شد. احد ۳۰ درصد، ۳ تا یکی از دستور پیغمبر سرپیچی کردند، فرار کردند. سه تا یکی یعنی چپ و راستتان را نگاه کنید در هر سه تا یک نفر، ببینید چقدر زیاد است. در حالت عادی آدم راحت نشسته است. ببینید چه احساسی دارد از هر سه نفر یک نفر یکی از یکی حرام‌گو هست. آدم خیلی حواسش را جمع می‌کند هم در حرف زدن و هم در امنیت. هر چی رفت جلو، تعداد این‌ها هم بیشتر شد، چون قدرت پیامبر هم بیشتر شد. کار به جایی رسید که این‌ها حرف می‌ز‌دند در جامعه و طرفدار هم داشتند. عده‌ای رسانه‌شان را باور می‌کردند. جلوتر که رفت این‌ها دل مردم را خالی می‌کردند. مرجفون هستند. جلوتر که رفت، بر سر مسلمان‌ها می‌زدند. شکست که می‌خوردند، ملامت می‌کردند. کار به جایی رسید که پیامبر اکرم صلاح ندید بعضی از این‌ها را با خودش به تبوک ببرد. و وقت خداوند به پیغمبر فرمود «َوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلاّ خَبالاً»{توبه،47} اگر این‌ها می‌آمدند جز سستی و از بین بردن لشکر چیزی نداشتند. یعنی آدم داشتند. مسجد ساختند مقابل مسجد پیامبر. فکر کن بیت رهبری بسازی در تهران. رهبر انقلاب درخواست کرد این‌جا نماز جمعه برگزار بشود. من تا به حال نگفتم تا امروز که دیدم چاپ شده است. همه از شهر‌های دیگر می‌آیند این‌جا پشت سر ولی امر مسلمین نماز بخوانند. طبق فقه شما این خیلی قبیح است. در فقه ما ممکن است مثلا یکی پیدا شود که خط فکری اش چیز دیگری باشد، با انقلاب همراه نباشد مثلا، با ما همراه نباشد مثلا. در فقه شما اصلا از این خبرها نداریم. فکر کنید مثلا یک نفر در تهران می‌‌خواهد بیت رهبری درست کند. کجای دنیا این را می‌گذارند مثلا بیایی جلوی کاخ سفید یک کاخ صورتی درست کنی؟ هیچ‌کس نمی‌گذارد. خیر و شر نمی‌گذارند. مسخره بازی است مگر؟ چون اقتدار یک حکومت، در آن کشور اهمیت دارد. هر حکومتی، چه حق باشد چه باطل، نمی‌گذارد آن قدرت آسیب ببیند. مسجد ضرار در مدینه، مدینه یک روستای بزرگ است، شهر بزرگی هم نیست. مسجد را هم که یک نفر درست نمی‌کند، مسجد ساختن یک تیم می‌خواهد. یعنی رسما تعدادی آدم جلوی مسجد پیامبر (ص) مسجد ساختند. پیامبر به خاطر این که وحی می‌شد اجازه نمی‌دادند متفرق شوند، چون وحی را باید به آیندگان منتقل کنند. بعد پیغمبر اکرم آمد این مسجد را خراب کرد. آیه داریم که می‌گوید «... لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ ...» {توبه، ۱۰۸}. اسامی بانیان مسجد ضرار چه است؟ الان ببیند، مدیر هیئت معلوم است، اما مدیر مسجد ضرار که بود؟ مگر در مورد این واقعه آیه نداریم؟ پس مدیر مسجد کجا است؟ مورخان اسلامی چرا چیزی که در مورد آن آیه داریم را نمی‌دانند کو؟ بعدا معلوم می‌شود برای این که منافقان قدرت حکومتی داشتند، وگرنه کجاست؟ قدرت ماندگار داشتند، وگرنه کجاست؟ این واقعه دیگر آیه دارد، شایعه که نیست. مسجد ضرار آیه دارد، پیامبر آن را خراب کرد. اما مسئول آن که بود؟ آن‌قدر پررو شدند که می‌خواستند پیامبر را ترور کنند. بلا تشبیه حساب کنید حلقه‌ی یک حفاظت امام (ره) می‌خواهند امام را در جمکران ترور کنند اما ناموفق است. همه می‌دانند عامل ترور که بود که گرفتندش و اعدامش کردند. این را که پیامبر را می‌خواستند ترور کنند همه‌ی مسلمین قبول دارند. می‌خواستند در بلندی تبوک شتر پیامبر را بیاندازند پایین که کار تمام شود. عاملان کودتای نوژه معلوم هستند. اما عوامل ترور پیامبر چه کسانی بودند؟ معلوم نیست. از این‌ها زیاد داریم که معلوم نیست. آن‌قدر پیچیده و پوشیده عمل می‌کردند که عقل کل عالم پیامبر نیز آن‌ها را با عقل عادی نمی‌شناخت؛ یعنی با دو تا از معارفی که مثل ما داشت، حس و عقل، نمی‌توانست تشخیص دهد. یعنی اگر وحی شود می‌شناسد. چون پیامبر سه ورودی دارد. خدا می‌فرماید «وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ...» {توبه، ۱۰۱} دور و برتان از اعراب و بادیه‌نشین منافق فراوان است؛ که خدا می‌فرماید «قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا...» {حجرات، ۱۴} نگویید ایمان آوردیم، بگویید اسلام آوردیم و بعد می‌فرمایند «... وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ...» {حجرات، ۱۴}. پیغمبر با این‌ها جنگ نکرد، چون جنگ داخلی می‌شد. چون اگر می‌خواست با اعراب بادیه‌نشین منافق بجنگد، از داخل مدینه ضربه می‌زدند. جنگ داخلی کار اسلام را تمام می‌کرد. « وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ ...» {توبه، ۱۰۱} در مدینه عده‌ای «مَرَدَ» هستند، حرفه‌ای، شیطان مارد، خبره، جاسوس حرفه‌ای و آموزش دیده. مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفاقِ لا تَعْلَمُهُمْ، ای پیغمبر خاتم این‌ها را نمی‌شناسی. یعنی تو هم با عقلت و حست نمی‌شناسی. حالا نکته، منافق را با وحی باید شناخت، حرفه‌ای‌ها را. پیغمبر که از دنیا رفت، کار به جایی رسید که در تبوک، سرلشگر مسلمین، امیر‌المومنین، صاحب رایت الهدی، علمدار اسلام را نبرد در مهم‌تربن جنگ از نظر عظمت. بمان در مدینه. چون برویم و برگردیم، مدینه‌ای در کار نیست. کجا می‌آیی؟ اینقدر خطر نفاق، بویش به مشام می‌رسد. سوره‌ی توبه یا سوره‌ی مفضحه در تاریخ. مفتضح کننده‌ی منافقان. اینقدر زیادند. که می‌فرمایند با تو در جنگ بیایند، لشگرت را می‌پاشونند. باید علی را در مدینه بگذاری، چون برگردی، مدینه‌ای در کار نیست و زن و بچه‌ی مردم چه می‌شوند؟ بعد پیغمبر منافقان چه شدند؟ چه کسی می‌تواند بشناسد؟ «لا تَعْلَمُهُمْ»، تو هم نمی‌دانی، اگر وحی نشود. نحن نعلمهم. بعد از پیغمبر از کجا حق و باطل را بشناسیم؟ فرض کنید، همان آقای ریش بلند که امام جماعت بود. شهیدان را کشت. آن می‌آمد رئیس‌جمهور می‌شد. رفیق‌هایش هم قوه‌ی مقننه را می‌گرفتند. به اسم انقلابی، اسلام را نابود می‌کردند. اگر این جبهه‌ی نفاق بیایند بعد از پیغمبر، اسلام را به دست بگیرند، از این اسلام چه می‌ماند؟ چه‌کسی می‌داند که چه‌ کسی منافق است؟ چون وقت نیست جزئیات را کم کردم که روضه بخوانم. زهرا‌ی مرضیه‌ی معصومه‌ی صدیقه، در خطبه‌ی فدکیه فرمود: ظهر فیکم حسکة النفاق، پرده ‌برداری کرد. آنهایی که شب پیش شنیدند که برای مخالفان چه خوابی می‌دیدند. برای لین بیان چه مجازاتی باید گفت؟ برای همین جنگ با فاطمه تمام نشده‌است. برای این که حرف‌های خطرناکی زده. گفت داری این‌ها را به اسم پیغمبر می‌گویی؟ «لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا»، دروغ بزرگ داری میبندی به پیغمبر، چه کسی می‌توانست این حرف را بزند. الان اگر من این حرف را به این آقا بزنم، می‌گویند شیخ آقا عصبانیت خوب نیست، آب سرد بیاورید، خودت را کنترل کن. این چیست که به برادر مومن می‌گویی؟ بگویی منافق، آقا تو ایمان و ترس از خدا نداری که همین‌طوری نسبت می‌دهی؟ سند داری؟ مدرک داری؟ اما اگر پیغمبر بگوید تو منافق هستی به یک نفر. کسی حرف نمی‌زند. این‌جا عصبانی نشد که از کوره در برود و از دهنش یه چیزی در بیاید. گفت:« لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا»، ظهر فیکم حسکة النفاق. سردسته‌شأن که تا حالا ساکت بود سر بلند کرد، پرده‌برداری کرد. چه مجازاتی باید بکند.