دغدغه فکری:مغز پر یا مغز خالی

تو زمان استراحت بین دو تا ترم ام و اغلب تایم روزم رو آزادم.الانم حسابی بارون گرفته و برای تهران کمی عجیبه.شهر حسابی تشنه بود و صدای العطشش واقعا داشت همه رو آزار میداد.خداروشکر یکمی از تشنگی ش کم شد اما به محض اینکه هوا صاف بشه و ابرا برن کنار،سرو کله آلودگی دوباره پیداش میشه.اومدم اینجا یکم بارش فکری کنم.تیکه های مختلفی از ذهنم رو بیرون بریزم و از روی صفحه مانیتور بهشون نگاه کنم.یکی از موضوعاتی که ذهنم رو درگیر کرده بود و داشتم با خودم فکر میکردم این بود که من تو این چند وقتی که کلن فضای مجازی اومده و آدما با هر توانایی توش مشغول فعالیت هستند کیا رو دنبال میکنم.حقیقتش چیزی که از بررسی كساني كه دنبال ميكنم دستگیرم شد،این بود که من تو یه سری زمینه ها علاقه مندم و خب به همین واسطه افرادی که خط فکری شون شبیه منه و مشوق اند و خودشون هم علاقه دارند رو دنبال میکنم.دوباره یکمی گشتم.با خودم گفتم من توی این مدت سرجمع با چند نفر آشنا شدم که دوست داشتم واقعا از ته دل در آینده شبیه اونا بشم.این جمله شبیه اونا شدن از پایه و اساس مشکل داره ها!اما مقصود رو تا حدودی میتونه بیان کنه.مقصود داشتن چند تا ویژگی مشترکه که اون هارو تو کارشون متمایز میکنه.فرض کن طرف انقدر به فضا و فیلد کاریش علاقه داشته که اولن خودش رو توش وقف کرده و دومن انقدر دانشش بالاست که آدم حظ میکنه وقتی پای صحبت هاش میشینه.نکته سومی که وجود داره نحوه بیان و گفتاره!کی گفته هر کس که اطلاعات بالایی داره جذابه؟یکی دیگه از ویژگی های این افراد برای من خوب صحبت کردنشونه. این که مخاطب رو واقعا به عنوان فرد صفر کیلومتر میبینن و از پایه براشون صحبت میکنند.از این افراد بالا میتونم به جادی،دکتر مهرداد کریمی،سهیل علوی و... اشاره کنم.با اینکه افراد زیادی تو فیلد های مختلفی رو فالو دارم اما هرچی شخم زدم اسم این سه نفر بیشتر تو ذهنم پررنگ شد.با اینکه فیلد کاری هر سه نفرشون با چیزی که من میخونم فرق داره.خصوصن جادی و سهیل علوی که زمین تا آسمون با من متفاوتند!بعضی وقتا حس میکنم افرادی هستند که از سطح جامعه بالاترن!خب اینکه توضیح واضحاته میدونم.اما برداشتم متفاوته!من اینطور حس میکنم این ها افرادی هستند که هر از چندگاهی در طول تاریخ به وجود می آن و وظیفه و رسالت دارند که جامعه رو به اون سطح که باید برسونند.با کمی نگاه به گذشته متوجه میشیم که طی چند سال چه طور تکنولوژی انقدر پیشرفت کرد.علم پزشکی مرز هارو در نوردید و نجوم در های جدیدی به روی زندگی انسان ها باز کرد.این ها رو مدیون این افراد هستیم.نمیدونم این پاراگراف رو با پاراگراف های بالاترش چه طور به هم ربط بدم.آیا اون افرادی که خودشون رو غرق کار و وقف شغل خودشون کردند می تونند جزو افراد برگزیده باشن؟آیا افراد برگزیده این شرایط رو دارند؟یا اگر افراد برگزیده خودشون رو وقف کارشون بکنن رسالتشون انجام میشه و تاثیر خودشون رو روی جامعه میگذارن؟به هرحال چیزی که برام جالبه اینه که علاقه این افراد به کارشون رو دوست دارم.انرژی ای که برای کارشون میگذارن به طور ملموسی قابل حسه و این حس رو به دیگران انتقال میدن.برای مثال وقتی درس دادن جادی رو نگاه میکردم خواه ناخواه دلم میخواست برم پایتون یادبگیرم.میفهمی منظورم رو دیگه.این حس از اون حس هاس.حسی که آدم های کاربلد و قابل اعتماد به آدم می دن!این جور ادما رو چرا کم میبینیم؟چرا نیستن یا قدرشون دونسته نمیشه؟چرا فلان بلاگر که از صبحونه و ناهارش استوری میزاره یا فلان سلبریتی که با شوهرش دعواش میشه خبرش کل فضای مجازی رو می ترکونه اما افراد لایق و واقعا با سواد اغلب دنبال کننده های کمی دارن؟یکم بی عدالتی و ظلم و اجحاف تو این موضوع نمی بینید؟نمیدونم موضوعی بود که ذهنم رو درگیر کرده بود.نتیجه گیری خاصی هم براش نداشتم و ندارم.بحثش بازه و تا بینهایت هم میشه ادامش داد.درکل به آدم های باسواد و خوب زندگی تون بها بدید و دوستشون داشته باشید چون اغلب توجهی بهشون نمیشه!