آیا اطرافیان ترامپ دنبال جنگ با ایران هستند؟

در اینجا پرسش سیاست خارجی در خلال پرسش های سال ۲۰۱۹ مطرح می شود: آیا رئیس جمهور دونالد ترامپ، نخست وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو، و ولیعهد سعودی محمد بن سلمان، همگی از داخل و بهمراه متحدین خود تضعیف شده اند و توانایی طرح ریزی جنگ علیه ایران را ندارند؟ آیا اقدامات نظامی طراحی شده می تواند محرک جنگ گسترده تری باشد- باید گفت که تشدید بمبگذاری اسرائیل توسط نیروهای ایرانی داخل سوریه، یا شاید حملات مرزی آمریکا از عراق، یا جنگ بین کشتی های آمریکایی و ایرانی در خلیج فارس-؟ از روی نگرانی می توان این پاسخ ها را مطرح کرد: بله و بله. گرچه اروپای غربی همسوی مخالفان علیه ایران شده است، اما روسیه و چین مخالف این قضیه هستند، هرچند کارشناسان سیاست خارجی واشنگتون نگران شیوع این جنگ می باشند. برخلاف افزایش تنش های حکومت ترامپ با ونزوئلا و حتی با کره شمالی، ایران محتمل ترین مکان برای جنگ واقعی واشنگتون است. سال ها محکومیت سیاسی برای تهمت ضد ایرانی ممکن است رئیس جمهور ترامپ و دو همراه او را به مرز انفجار برساند: یعنی وزیر امور خارجه مایک پومپئو و مشاور امنیت ملی جان بولتون، بخواهند مخالف پیامدهای فاجعه آمیز بالقوه جنگ باشند. نقطه تاخیر برای جنگ آیندهیکی از حالات ناپایدار را می توان سیاست خارجی دونالد ترامپ نامید؛ نمی توان واقعیات و غیر واقعیات را تشخیص داد، و نمی توان مفاهیم کارهای او را فهمید. در مورد ایران منطقی است فرض کنیم که ترامپ، بولتون و پمپئو برنامه ای برای نسخه هجوم چند جانبه ای که رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در بهار سال ۲۰۰۳ به عراق انجام داد را ندارند. سه نکته احتمالی وجود دارد که در آن درگیری های محدود می تواند باعث تشدید جنگ نظامی واقعی گردد. اول سوریه و لبنان است. ایران سخت درگیر دفاع از رئیس جمهور سوریه بشار اسد می باشد (که اخیراً از بازدید تهران برگشته است) و اتحاد نزدیکی با حزب الله، به عنوان حزب سیاسی شیعه لبنانی با قدرت فرا نظامی دارد. هفته ها پیش، نخست وزیر اسرائیل نتانیاهو از روی خودستایی گفت که نیروی هوایی کشورش با موفقیت اهداف ایرانی را در سوریه نشانه گرفته است. در واقع، چندین مورد از این حملات ظرف یک سال گذشته صورت گرفته و تلفاتی را بر ایران وارد کرده است. تا به امروز، رهبر ایران از واکنش مستقیم که منجر به تشدید مخالفت با اسرائیل می شود اجتناب کرده، درست همان کاری که نیروهای جنگی و نظامی حزب الله انجام داده اند. با این وجود اگر تندروها در ایران بخواهند انتقام بگیرند، شرایط تغییر خواهد کرد. آیا این تضاد به اوج رسیده باید منفجر شود، آیا کسی شک دارد که رئیس جمهور ترامپ به زودی به طرف اسرائیل خواهد پیوست یا دموکرات های مجلس تسلیم دستورات حکومت برای بازگشت به وضعیت یهودیت خواهند شد؟سپس عراق را بعنوان نقطه ای برای اختلاف و تضاد در نظر بگیرید. در فوریه، ترامپ به شبکه خبری CBS گفت که می خواهد نیروهای آمریکا را در عراق نگه دارد، زیرا می خواهد بر ایران نظارت داشته باشد چرا که ایران مشکل واقعی آن هاست. اظهارات وی خیلی باب میل سیاسیون عراقی نبود، زیرا بسیاری از نظامیان و احزاب کشور عراق تحت حمایت ایران هستند. اظهار نظر ترامپ به دنبال گزارش سال گذشته وال استریت ژورنال بوده که در آن بولتون از پنتاگون (با مخالفت ژنرال های مختلف و وزیر دفاع ماتیس) خواست تا گزینه هایی را برای حملات انتقامی علیه ایران مطرح کنند. این امر منطبق با چند حمله موشکی کوچک علیه منطقه سبز بغداد و فرودگاه بصره، شهر بندری خلیج فارس عراق بوده که هیچ یک از آنها منجر به تلفات نگردید. با این وجود پومپئو در مورد امورات خارجی ایران را بخاطر حملات سرزنش کرد، که از نظر او تهدیدی برای زندگی مردم بوده و اظهار داشت که ایران این حملات را متوقف نمی کند، و متحدین ایران از کشور حمایت بودجه ای، آموزشی و تسلیحاتی بعمل می آورند. هیچ حمله انتقامی راه اندازی نشد، اما برنامه ای برای این کار قطعاً وجود دارد، و تصورش سخت نیست که بولتون و پومپئو ترامپ را متقاعد می کنند تا این کار را انجام دهد، بدون اینکه به عواقب نامعلوم آن توجه نمایند. در نهایت، خود خلیج فارس مد نظر می باشد. از زمان ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش، نیروی دریایی آمریکا نگران حملات احتمالی با نیروی دریایی ایران در آن آب ها بوده و چندین حادثه سنگین نیز اتفاق افتاده است. دولت اوباما تلاش کرد تا راهی برای پیوند فرماندهان دریایی آمریکا و ایران برقرار سازد (که البته ناکام بود)؛ بنابراین چنین حوادثی را خنثی نمود، اقدامی که توسط رئیس ستاد مشترک دریاسالار مایک مولن، مخالف همیشگی جنگ با ایران، با موفقیت به سرانجام رسیده بود. با این وجود تحت حکومت ترامپ شرایط فرق می کند. او از ماتیس خواست تا برنامه ای برای نابودی قایق های سریع ایران، ناو کوچک توپدار در خلیج فارس بریزد و دائماً می پرسید که «چرا آن ها را غرق نمی کنیم؟». او پیش از این حضور نیروی دریایی آمریکا را تقویت کرده بود و بهمین دلیل توجه ایران را به خود جلب نمود. تعجبی ندارد که رهبر ایران با مهربانی واکنش نشان دهد. در سال جاری، رئیس جمهور حسن روحانی اعلام کرد که کشورش دارای زیردریایی هایی است که توانایی پرتاب موشک های کروز را علیه اهداف دریایی دارد. ایرانی ها مجموعه همایش های جنگی در خلیج فارس به راه انداختند، و در اواخر فوریه، یکی از موشک های قدرتمند خود را آزمایش کردند. می توان یک موضوع دیگر را نیز اضافه کرد: پاسخ جورج بوش و دیک چینی که از موضع جنگ علیه عراق در سال ۲۰۰۳ استفاده کردند، در اواسط فوریه روزنامه واشنگتن تایمز گزارشی انحصاری به این عنوان اختصاص داد: «اتحاد ایران القاعده می تواند منطق قانونی برای حملات نظامی آمریکا باشد.»در سال ۲۰۰۲، دفتر برنامه های ویژه امور دفاعی دونالد رامسفلد پنتاگون، تحت سرپرستی پاول ولفوویتز و داگلاس فیت غیرمحافظه کار، ماه ها تلاش کردند تا ثابت کنند که القاعده و عراق باهم هم پیمان هستند. نوشته واشنگتن تایمز، با اقتباس از منابع دولتی، ادعای یکسانی را مطرح کرد- اینکه ایران به القاعده کمک می کند و حمایت های مخفیانه نظامی، مالی و تسلیحاتی در خاورمیانه ترتیب می دهد، افزود که دولت به دنبال استفاده از این اطلاعات برای ایجاد توجیه قانونی بالقوه حملات نظامی علیه ایران و نمایندگان آن است. اندک کارشناس تروریستی یا کارشناسان امور ایران هستند که موافقند ایران رابطه فعالی با القاعده دارد.