روزمرگی.قسمت یک: تغییرات

چند روز پیش در مدرسه ای نزدیکی منزل‌مان ثبت نام کردم.با قلبی سرشار از درد و ذهنی نا آماده.آماده برای فروپاشی. که اتفاق هم افتاد.برای ثبت نام مدارک را ارائه کردیم. گفتند باید آزمون ورودی بدهم. فکر نمی‌کردم اینجا هم چنین چیزی باشد.تصمیم گرفته ام ادبیات بخوانم. در این فضای منطق و اقتصاد و تاریخ، حالم خوشتر است. گفتند:"آزمون ورودی ریاضی را باید بدهید تا با استاندارد های مدرسه ما آشنا بشوید."قلبم مثل لیوان آبی که زیادی پر شود و سر ریز کند، سرشار شد از ناامیدی های جدید:"نکند حاضر نباشم؟"، "وسط تابستان؟"، "حالا چه کنم؟" و هزار هزار سوال دیگر که از خودم می‌پرسیدم بلکه جوابی پیدا کنم.اصطلاحا علاقه مند بودم از زیر کار در بروم.اینجا و در این فضا، هیچکس هویت حقیقی مرا نمی‌داند، پس ادامه دادن به این دروغ بزرگ بسیار بسیار بی دلیل است.من سال گذشته در نوبت اول ریاضی پایین ترین نمره ای که تا به حال در کارنامه نهاییم داشتم را کسب کردم: 18.اما وضع بدتر هم شد.در نوبت دوم، به خاطر فضای فکری مزخرفی که داشتم، حال و هوای اصطلاحا "خاکستری" و ناامیدی ام از آنکه در مدرسه هنرهای زیبا پذیرفته شوم، حتی سمت ریاضی نرفتم.گاه و گداری به شکل روزنامه ورق می‌زدم.تا وقت امتحانات نهایی شد و منی که تمام درس هایم را 19 و 20 گرفته بودم، در نمره ریاضی برگه امتحانم، نمره 10.5 را کسب کردم.خدا می‌داند تا به حال چقدر به خاطرش باعث تحقیر خودم و این و آن شدم.وقتی به علت کسب نمره کم(در نواختن پیانو و نه ریاضی) در بخش عملی هنرستان، رد شدم، توی فکر این افتادم که حالا باید چه کار کرد؟گاهی فرصت هایی در زندگی آدم پای می‌گذارند که تنها یک بار شانس امتحانشان را داریم.این فرصت هنرستان رفتن هم از همان فرصت ها بود برای من.سال دیگر هم می‌شود تست بدهم؛ ولی به نتایج و تصمیمات دیگری رسیدم که مرا بر نکردن این کار وا داشت.مسیر موسیقی را به شکل دیگری (نه به شکل " درسمو میخونم اینم کنار ادامه میدم") ادامه خواهم داد.هنوز برای گفتنش زود است. گاهی لازم است کمی از هدفت کف دستت باشد و بعد قولش را بدهی.به هر صورت، آزمون ریاضی را امروز صبح دادم. ساعت 8 تا 9:30. 3 صفحه.نمره ام شد 19.چند جلسه کلاس در مدرسه گذاشته بودند. با دانش آموزان تجدیدی سر یک کلاس بودم.برخی از آنهایی که هیچ اهمیتی نمی‌دهند و تمام عمر با التماس کردن نمره های بخور و نمیر گرفته اند؛و برخی آنهایی که اهمیت می‌دهند؛اما هرکدام به نحوی دچار این مصیبت نمره زیر 12 یا نمره های زیر 10 شده اند.یکی لج کردن معلم. یکی دیگر مسیر دورش از مدرسه. دیگری معلم ریاضی نابلد.به هر صورت، این چند جلسه طی شد. نمره 18.75 را در امتحان امروز صبح گرفتم که با نمره کلاسی که خانم معلم به من داد (نه ارفاق بلکه نمره ای که از تحویل تکالیف کسب کرده بودم) شد 19.این دفعه جای پنهان شدن پشت سر مادرم جلو رفتم و سرم را بالا گرفته سراغ کلاس سال بعدم را گرفتم.بی برو برگرد قبول شدم. قرار بود نمرات بالای 12 ثبت نام شوند.تعدادی هم زیر این نمره شدند که با ارفاق و ضمانت خانم معلم گرامی ثبت نام خواهند شد.شما را نمیدانم؛ولی من از خنده های دخترک هایی که نمره زیر 12 داشتند و خنده کنان میگفتند لطفا به من نمره بدهید کنترل خودم را سخت ترین کار میبینم.هرچند که من هم از آنها کمی ندارم.در کل، لازم به ذکر است نمره معدل کل من در سال نهم شد 18.57 .گفتم که بدانید خیلی هم تنبلی نکرده ام.تمام مشکلم تنفر از ریاضی بود.که هزار هزار دلیلِ نادلیل داشت.خلاصه، سخن به درازا (تر از این) نبرم.الان راستش را بخواهید از همان موضوعی که از آن متنفر بودم خوشم می آید. نه تنها ریاضی، بلکه بخش معادلات!راستی!بعد از حدود 3_4 سال، 2/6/1401 (چهارشنبه-عصر) رفتم سفر!یک سفر کوتاه 2 روزه به منطقه ای خوشگل و خوش آب و هوا.اطراف همینجا،جایی به نام چادگان.اگر توانستید سر بزنید.1401/6/16-7:41pmاضافه شده در مدتی بعدتر (حدودا 9 دقیقه): مدرسه من از سالها پیش یک ساختمان جدید و انصافا بسیار بزرگ داشته که هرگز به آنجا نرفته اند. از شانس ما پس از حدود 10 سال به اینجا آمده است.اضافه شده ۴ ساعت بعد:من در تست هنرستان، در بخش علمی و در بخش دروس نهم نمره قبولی کسب کردم و دلیل رد شدنم نمره پایین ریاضی نبود بلکه نمره عملی بود که از نواختن پیانو به دست آوردم.