محتویات کیف یک خانوم متاهل (۲)

معمولی؛ این روال از زندگی هم به معمول‌های زندگیش تبدیل شد. اینکه کمتر با هم به صحبت بنشینند. یکدیگر را کمتر در آغوش بکشند. اوقات کمتری را به قدم زدن و فشردن انگشتان هم سپری کنند. نام‌هایشان، تنها در شناسنامه به یکدیگر نزدیک بود؛ قلب‌ها دور و دورتر می‌شد، هرچند این خواسته‌ی قلبیِ هیچکدام نبود. دیگر از چِراییِ این رویدادِ غیرمنتظره دست کشیده بود؛ تنها سعی می‌کرد که به عنوان یک همسر، او را در کنار خود داشته باشد؛ آخر در این وانَفسا که چشم‌تنگ‌ها به دنبال شکارِ روح‌های آسیب‌دیده‌اند، لازم است که تنها نباشی، حداقل وانمود به تنها بودن نکنی، حتی شده با به رخ کشیدن حلقه در دست چپ! باور کرده بود که روزگار مدام در حال رنگ عوض کردن است و این بُرهه از زندگی او هم تابع همان شرایط است و تنها باید تلاش به زنده بودن کند. حتی دیگر به بهتر شدن اوضاع فکر نمی‌کرد. حتی از جستجوی دلایلِ این ماجراها هم چشم‌پوشی کرده بود.روزی که از خرید به منزل بازمی‌گشت، کلید را در قفل چرخاند و با لگد در را باز کرد.‌ بویی غریب به مشامش رسید؛ بویی که تابحال نظیر آنرا نشنیده بود. ابتدا سعی کرد به آن بی‌توجهی نشان دهد. با خودش گمان کرد که شاید از جانب همسایه‌هاست. پس به سمت آشپزخانه روانه شد تا خریدهایش را در جای مناسب خود قرار دهد. مشغول شستن ظرف‌های شامِ شب قبل شد. همانطور که به کار خود ادامه می‌داد، متوجه شد که آن بو، رفته رفته قوی‌تر می‌شود. افکارش شروع به بازی با ذهنش را کردند؛ اینکه به دنبال عامل ماجرا بگردد. هرطور که بود، کار خود را به پایان رساند. دستی به سر و روی آشپزخانه کشید. پنجره را باز کرد تا هوای تازه وارد فضای گرفته‌ی خانه شود. سپس دست به کارِ پخت و پز شد. میان انگشتانش سیب‌زمینی و پیاز بود که خورد می‌شد اما افکارش (خودش) جای دیگری بود. چاقو را با دقت در لایه‌های سیب‌زمینی‌ها می‌لغزاند و هرکدام را به نگین‌هایی متوازن بُرش می‌داد و هرچه بیشتر سعی در نظم دادن به افکارش می‌کرد، تکه‌ها برابرتر می‌شدند. بوی روغن، فضای آشپزخانه را پر کرده بود، بویی مخلوط شده با همان بوی مشکوک. سیب‌زمینی را آماده‌ی تفت دادن کرد و مشغول رَنده کردن پیاز شد. قطراتِ اشک، آهسته آهسته گونه‌هایش را تَر کردند. گونه‌هایی که مدت زمانِ زیادی با این موهبت غریبه بودند. لبخندی مصنوعی، چهره‌اش را دربرگرفت. گمان کرد که هنوز زنده است، هنوز کسی درونش زندگی می‌کند؛ کسی که در لحظات سخت تنهایی، به یاریش می‌شتابد و از حجمِ سنگین افکار بی‌رحمش، نجاتش می‌دهد. انگار برای شکستن این قفل، به بهانه‌ای احتیاج داشت؛ بهانه‌ای خنده‌دار شبیه به خورد کردن پیاز.او یک زن بود. صاحب یک روح لطیف؛ یک جسم لطیف‌تر. به نوازش احتیاج داشت؛ نوازش دستی که همه‌چیزش را با او به اشتراک گذاشته بود. یک آغوش آشنا، که دلتنگی‌هایش را در آن خالی کند و جان بگیرد برای روز بعد. او به نگاهی احتیاج داشت که در آن زُل بزند و در آن، تمام تردید‌های زنانه‌اش را به یقین تبدیل کند. به حجمی از گوشت و خون که روبرویش بنشیند و خنده‌هایش را نظاره‌گر باشد. دغدغه‌هایش را بشنود. شب که شد، گیسوان بلندش را که تنها برای او آراسته نگاه می‌دارد، شانه کند. لب به تحسین چشم و ابرویش باز کند و زمانی که او در بُعدی دیگر به سر می‌برد، گرمای لب‌هایی را بر روی لب‌هایش احساس کند. اینها توقعاتی بزرگ نبود که نیازهایی بودند پیش پا افتاده. نیازهای یک زن جوان که خود را در آستانه‌ی فراموش کردن آنها می‌دید.در دنیای محدود خود به سر می‌برد که صدای باز شدن درب پشت‌بام را شنید و بعد از آن، قدم‌هایی که شمرده شمرده پله‌ها را به سمت هال طی می‌کردند. ترس وجودش را پر کرد. آن موقع از روز، چه کسی می‌توانست باشد؟ کسی به غیر از او و سروش کلید خانه را نداشتند؛ حتی خانواده‌اش که گاهی برای آب دادن به گل‌ها به خانه آنها سر می‌زدند. فکرِ دزد یا هر شخص غریبه‌ی دیگری، از ذهنش عبور کردند. فورا چاقو را برداشت و به آهستگی روانه‌ی ورودیِ راه‌پله شد. تپش‌های قلبش بالاگرفت. عرق، سرتاسر بدنش را دربرگرفت. یک دست به دیوار و با دست دیگر، چاقو را مقابل خودش گرفته بود. چند قدمیِ ورودی ایستاد. چند نفس عمیق کشید. صدای قدم‌هایی که از راه پله به او نزدیک می‌شدند، کمتر شد؛ گویا آن شخص هم متوجه حضور او شده بود. چند نفس عمیق کشید و با یک حرکت، خود را به سمت پله‌ها پرتاب کرد.صدای جیغِ کَر کننده‌اش، تمام خانه را برداشت. در کمال تعجب، مشاهده کرد که صدای قدم‌ها، متعلق به سروش است که با چهره‌ای در هم رفته و چشمانی غَرقاب خون، در حالی که آثار جراحتِ چاقو بر روی بازوانش دیده می‌شد، مچ دست‌های او را گرفته و در حال آرام کردنش است. بعد از مدت‌ها (با بهانه‌ای نامعلوم) او را در آغوش کشید و دست در گسیوانش کرد و به خود چَسبانید. هرچند غیر منتظره بود. هرچند کوتاه بود اما همان هم، احساسی وصف نشدنی به او اِلقا کرد. لباسش شدیدا غرق در همان بوی نامطبوعی بود که ساعت‌ها ذهن او را درگیر خود ساخته بود. صدایی دورَگه با تُنی ملایم که او را به یک چایی دعوت کرد تا به نحوی از صحنه‌ی حادثه دور شوند؛ بدون حتی ذره‌ای شکایت از برخوردی که چند لحظه‌ی قبل، او با ایشان داشته بود.شوکه از این اتفاق، گوش‌هایش را به نوازش‌های غریبه‌ی شوهرش سپرده بود. گیج و مَنگ، دست در دستان او، قدم به پذیرایی گذاشتند و منتظر وی نشست تا به وعده‌اش وفا کند. سوال‌هایی که از هر سمت به مغزش حمله‌ور می‌شدند، لحظه‌ای او را آرام نمی‌گذاشتند ولی همچنان حاضر نبود که این آرامشِ هرچند سطحی را خَدشه‌دار کند. پس با نهایت توانی که داشت، تمرین کرد تا لبخند بزند و خود را مشتاق آمدن وی نشان دهد.سروش با سینیِ چایی از راه رسید. در حالی که صدای وی قبل از حضور خودش به گوش می‌رسید، شروع به صحبت کرد. اینکه آنروز را چون خسته بوده مرخصی گرفته و بدون اطلاع قبلی به فرانک، به منزل بازگشته است. آن بالا مشغول تنظیم آنتن تلویزیون بوده. (هرچند تلویزیون خاموش بود؛ اولین نشانه از دروغ و پنهان‌کاری از حضور بی‌موقعش.) حالش اما خوب بود؛ خوب‌تر از خیلی وقت‌های پیش. همین، فرانک را راضی کرد. بعد از نوشیدنِ جرعه‌ای چایی، به آشپزخانه بازگشت تا ناهار را حاضر کند. به این صورت، اولین روز از آغاز دوره‌ی جدید روابط بین آنها سپری شد.اوایل به بهانه‌ی خستگی، بعدها به علت تعدیل نیرو در شرکت و سپس به دلیل اینکه کار در آن شرکت، جوابگوی مخارج زندگی آنها را نیست، زودتر از معمول در منزل حاضر می‌شد. چیزی که سروش در به کار بردن آن، مهارت خاصی داشت، بهانه‌تراشی بود. آسمان و ریسمان بهم بافتن را خوب بلد بود؛ هرچند تاییدهای بی‌چون و چرای همسرش نیز، دست او را برای ادامه دادن این امر، بازتَر می‌گذاشت. کاش ذره‌ای می‌فهمید که همسرش در حال تحمل است نه لذت؛ مجبور است تا به این شرایط تن در دهد نه از روی رضایت که از فشار حرف‌های مردم. او (سروش) با چشمان خود می‌دید که جگرگوشه‌اش هرروز در حال آب شدن است و شعله‌های عشقِ درونش، لحظه به لحظه در حال فروکش کردن است. فرانک در آن بُرهه حقیقتا از نیروی تحمل ویژه‌ای برخوردار بود. شاید هر شخص دیگری به جای او بود، مدت‌ها قبل شانه خالی می‌کرد اما او سوخت و ساخت تا شریک زندگیش بلاخره روزی به خودش بیاید. این تنها کورسوی امیدی بود که او را سرِپا نگاه داشته بود.طولی نگذشت که متوجه اعتیاد همسرش مواد مخدر شد. ایشان در ابتدا از خود خوش خلقی و حسن رفتار نشان می‌داد اما به مرور از جمع‌های میهمان‌ها (حتی جمع‌های دونفره‌ی شان) گریزان شد. اوایل در برخورد با اطرافیان، حفظ ظاهر می‌نمود تا مبادا از اعتیاد وی باخبر شوند ولی زمان که می‌گذشت (انگار که این کار، یک امر طبیعی و معمول در بین همه‌ی مردم باشد) با همان حالتِ نَعشگی، با سایرین برخورد می‌کرد. سرافکندگیِ فرانک را هنگام حضور خود در جمع‌ها، به وضوح می‌دید اما گویا اصلا برایش اهمیت نداشت و تنها حالِ خوب خودش در اولویت قرار داشت. کم کم اکثر اوقاتش را در خانه می‌گذراند و همان اندک زمانی را هم که در خارج از آن به سر می‌برد، به دنبال تهیه‌ی موادِ مصرفی‌اش بود. بد خلق، گوشه گیر، کم حوصله و در ادامه مضطرب، آشفته و پریشان بود. گوشت از بدنش رخت بسته و به پوست و استخوان رضایت داده بود. به مثالِ شعله‌ی آتشی که خود در آن به دنبال لذت‌جویی بود و همسرش مانند پروانه‌ای در گِرد آن در حال سوختن بود.روزی، هنگامی که فرانک در حال خرید، بیرون از منزل به سر می‌برد، ناخواسته چشمش به اطلاعیه‌ای خورد که به دیوار چسبانده بودند. لحظه‌ای در مقابل آن مکث کرد. با نگاهی گذرا، آن را از نظر گذراند. عنوان آن اطلاعیه از این قرار بود:《اعتیاد یک بیماریست و فرد بیمار، به مداوا نیاز دارد... در صورت نیاز به هم‌فکری و راهنمایی، با این شماره تماس حاصل فرمایید...》برای فرار از نگاه‌های قضاوت‌گر همسایه‌ها، فورا محل را ترک کرد و در حال بازگشت به منزل، حالتی غریب، وجودش را دربرگرفت؛ حالتی تعریف نشده و در عین حال آشنا. قدم‌هایش سریع‌تر کرد و موزائیک‌های کف زمین را می‌شمرد.محتویات کیف یک خانوم متاهل (۱)