روزمرگی‌های امروزم و این روزها

می‌خواستم صبر کنم شب بشه تا بنویسم اما الان ساعت 1:07 ظهره. تقریبا یک ساعت و نیمه که از خواب بیدار شدم. به جرئت میتونم بگم در طول این مدت از تابستونم اولین روزی بود که با آرامشِ عمیق از خواب بیدار شدم. چرا؟چون هر بار یه دغدغه‌ای بود که پسِ ذهنم بچرخه و بتونه آشفته حالم کنه. اما امروز با سکوتِ خونه و حسِ دوباره‌ی دوست داشتنِ خودم بیدار شدم. البته کلاس رانندگیمم کنسل شده بود و یه عامل دیگه برای آسودگیِ خیالم بود.دارم فکر میکنم شاید بهتر بود اینا رو تو پلنرم ثبت میکردم.. اما ویرگول برای نوشتن بیشتر در دسترسم بود.وسط تابستونه و من به طرز عجیبی سرما خوردم! دیگه دارم خوب میشم ولی خیلی غیر منتظره بود! برای همین یه دمنوش برای خودم دم کردم و با نبات نوش جان کردم:) و با یه هلو انجیری و سیب گلاب، صبحونه‌ی مفید و مختصری خوردم.وقتی داشتم آشپزخونه رو مرتب میکردم چندتا از آهنگای بنگتن رو گوش دادم و بعدش لغات کتاب 504 رو مرور کردم. ناگفته نماند تازه شروع کردمش.. البته گفتنش حس اینکه آلو تو دهنم خیس نمیخوره رو بهم میده *ایموجی خندهچون با کیبورد کامپیوتر دارم تایپ میکنم به ایموجیای خوشگلم دسترسی ندارم. به هر حال بعد از اون نشستم پشتِ پی‌سی و اومدم به اینجا سر بزنم. دو تا پست خیلییییی لذت بخش خوندم که واقعا لذت بردم و انگیزه شد برای این پستِ ساده‌م.. چون با خوندنش به یه مسئله‌ی خیلی مهمی پی بردم.فکر کنم قبلا بهتون گفته بودم که یه آدم بسیار حساسم و این ویژگیم باعث میشه خیلی جزئی‌نگر باشم و گاهی سرش اذیت میشم... و اخیرا تمرکزم روی اثرات منفی‌ای که روم داره رفته بود.با خوندن اون پست فهمیدم خالقم منو اینطور آفریده تا نکته‌سنج باشم برای نوشتن، نویسنده شدن. حتی دوباره بهم یادآوری کرد که برای بخاطر سپردنِ جزئیات شغل آینده و رویاهای بچگیم خیلی بهش نیاز دارم. برای رفتن به جایی که بخاطرش زندگی و تلاش میکنم نیاز دارم به حساس بودن. خدا من رو آفریده برای چیزی که واسش ساخته شدم... یاد پادکست سوده هروی هم افتادم که میگفت خدا به همه ما یه حکمی داده. که رحمت من شامل همه‌ی شما میشه. اون حکم رو پیدا کن و راهت رو پیش برو. اگه تسلیمِ گفته‌های دیگران بشی مثل تو نمیتونی، قوی نیستی و غیره، هشیار یا ناهوشیار داری زندگیِ خودت رو نفرین میکنی! برای همین تاکید میکردن که وقتی متوجه میشی که من میتونم با تغییر زندگی خودم، روی زندگیِ خانوادم هم تاثیر بذارم، از این نقطه مسئولیت تو سنگین میشه. میگفتن که ما با ناامیدی‌ها و فراموش‌کاری‌هامون، خودمون رو از خیلی چیزها محروم کردیم!همچنین میگفتن که نقطه‌ی ثروت در زندگی از همین جایی شروع میشه که من با آگاهیم متوجه میشم که با فکرم، کلامم، عملکردم و تصمیماتی که میگیرم و فرکانسی که با این‌ها میفرستم چقدر روی زندگیِ خودم تاثیرگذار هستم. بنابراین میگفتن که اون حکمی که خدا بهت داده رو پیدا کن و خودت رو بهش وصل کن و برای اون نقطه‌ای که قراره دریافتش کنی، خودت رو آماده کن. ظرفیت درونی خودت رو با آگاهی پر کن.توی اون پست هم که عنوانش این بود که روانشناسی چگونه به نویسندگان کمک می‌کند، تقریبا راجع به همین موضوعات صحبت میکردن که یک نویسنده باید چیزی رو تجربه کنه تا بتونه ازش بنویسه و نوشته‌هاش معنا پیدا کنه.و من هم توی این پستم تمامِ برداشت خودم رو باهاتون به اشتراک گذاشتم.اینم اون پستِ مختصر مفیده: https://vrgl.ir/tYeg2 در آخر میخوام راجع به دغدغه‌ای که توی یکی از پست‌هامم ازش بهتون گفته بودم دوباره بگم. من بعد از دادنِ کنکور به حرفم عمل کردم و هر آن چیزی که بهش مربوط میشد رو سپردم دست خالقم. چون من کارم رو انجام داده بودم. اما این روزها که خبرهای نصفه نیمه ازش مثل تراز و درصد خام یا مهلت اعتراض زدن بهشون غیره دیوونم کرد، منو به مرز یه ناامیدیِ عمیقی کشید که بیشتر دلزده بشم و بیشتر به رفتن فکر کنم. اینکه هیچ چیزی نظم نداره و چقدر دارن اذیتمون میکنن! کنکور یه دغدغه‌ی بزرگ برای منِ نوعیِ. اما هر کدوم از مخاطب‌هامم با توجه به سن و شرایطشون با دغدغه‌های دیگه‌ای که ریشه‌هاش به یک جا ختم میشه، درگیرن.من به هیچ راه حلی در حال حاضر جز خودشناسی و روانشناسی و گسترش آگاهیم نمیرسم. برای همین هرگز قرار نیست ازش دست بکشم.اما دغدغه‌م؛ اینه که بالاخره کدوم رشته‌ی دانشگاهی رو با توجه به رتبه‌م قراره بخونم. چون هر کدوم خیلی راحت 4 تا 6 سال از زندگیمو تعیین میکنن که چطور بگذره و شوخی بردار نیست. اما تهش باز به این نتیجه رسیدم که تو هر مسیریم که قرار بگیرم خالقم به اون سمت هدایتم کرده و در امتداد همون مسیریِ که باز خودش عشق و شورش رو به قلب و روحم دمیده. دارم سعی میکنم به توصیه‌ی خودم به بقیه که از رحمت خدا ناامید نشو، عمل کنم.برای کنار اومدن با سایه‌هایی که قبلا ازشون براتون گفتم دارم قدم‌های کوچیک اما موثری برمیدارم.در نهایت، ممنونم که تا اینجای پست رو خوندین و بهم گوش دادین. امیدوام هر جا که هستید حالتون خوب باشه و مواظبِ ورودی‌های ذهن‌تون و دایره‌ی ارتباطاتتون باشید. که یه وقت هر چیزی وارد حریم امن‌تون نشه. دیشب با هیهات عزیزم گپ میزدم و با دیدن این عکس یادم افتاد که این بار تو ذهن‌مون اینجا سفر کنیم. جای دنج و زیباییِ.