نیمه داستان

از در که وارد شد ، اوضاع به نظرش متفاوت بود ، مثل همیشه نبود ، همکارش طبق روال هر روز توی اتاق نبود ،چرا ؟چه خبر شده بود ؟دیر که نیامده بود !شاید ساعتش خراب شده بود ، اما انگار نه ،درِ اتاق را که باز کرد ، آشفته بود ، گیج شده بود ، سابقه نداشت این ساعت همکارش توی اتاق نباشد . همیشه همکارش زودتر از او در اتاق بود .ساعت کاری دو نفرشون با هم فرق داشت .شیفت کاری همکارش قبل از او بود ،و هر روز سه ساعتی زودتر از اون تو اتاق حاضر می شد .خیلی متحیر بود ، به دورو برش نگاهی انداخت . روال مثل همیشه بود ، اما نه انگار یک چیزی تغییر کرده بود ، بدون اینکه اون مطلع باشد .وقتی وارد اتاق کارش شد ، برگه ای روی میز توجهش را جلب کرد ، روش نوشته شده بود " از امروز من منتقل شدم به واحد "ب" ". خیلی جا خورد ، یعنی چطور ممکن بود .او و همکارش مشکلات زیادی در محل کار با هم داشتند ، اخلاقشون با هم جور نبود وهمکارش همیشه به او میگفت که من خیلی ازت بدم میاید ،همه هم این موضوع را می دانستند ،... ؛اما سابقه نداشت که یکی از آن دو نفر بخواهد بدون اطلاع قبلی اتاق را ترک کند و برود ، آن هم بدون خداحافظی ، امکان نداشت، هیچ وقت فکر نمی کرد که روزی بخواهد بدون همکاری که برخلاف اخلاق نه چندان خوبش حدود بیش از 10 سال توی یک اتاق با هم همکار بودند ، اتاق را اداره کند .در مدت این ده سال همکارهای دیگه ای هم داشتند ، اما مدت چهار سال بود که همه شون یا به واحدهای دیگه ای منتقل شده بودند یا رفته بودند ، بعضی بازنشسته شده بودند و این چهار سال را دونفره جریانات شیرین و تلخ اتاق را با هم پیش برده بودند و... .همه خاطرات آن ده سال به یکباره پیش چشمش زنده شدند ، کدورتها ، فاصله ها ، بد و بیراهها ، بی ادبی ها و بی نزاکتی ها ، ناملایمات ، ناراحتی هایی که در مدت ده سال از جانب همکارانش متحمل شده بود دوباره در ذهنش زنده شد ،زمانی به خاطر وابستگی مالی مجبور شده بود در برابر کشمکش ها سکوت اختیار کند و دم نزند که مبادا ... .بارها و بارها تحمل کرده بود و شکایتش را پیش هیچکی نبرده بود و فقط سکوت کرده بود و به دقایق و به زمان اجازه داده بود که زیر پوستی و نا محسوس مشکلات رو حل کنند .معتقد بود که هر موضوع غیر قابل حل وقتی توی کانال گذر زمان قرار بگیرد مثل موم آب می شود ،از طرفی با آدمهایی همکار شده بود که همگی سوابق بالای کاری داشتند ، گرم و سرد چشیده بودند و کمترین سابقه کاری دوستانش 8 سال بود ،تا قبل از آمدن او به این اتاق ، از بد یا خوب زمانه ،هیچ اعتراضی از هیچ کدوم هیچ جایی شنیده نشده بود ،مطمئن بود اگر اعتراض کند ، همه تقصیرها می افتاد گردنش و مجبور می شد که تا آخر عمر ننگ اخراج شدن از اداره ای اسم و رسم دار با سابقه کاری بسیار درخشان را برای همیشه به دوش بکشد ،اونوقت هیچ جایی نمی توانست استخدام بشود و از طرفی وابستگی مالی زیادی به حقوق و دستمزدی که می گرفت پیدا کرده بود ؛ تازه برای استخدام شدن در این مجموعه کلی سختی کشیده بود ،چندین بار مصاحبه ، گفت و شنود ، کلی سین جیم ، چندین آزمون استخدامی و مراحل تحقیقات محلی ، معرفی چند تا معرف درست و حسابی و چک ضمانت ؛ همه سختی ها را یکی یکی پشت سر گذاشته بود و همه این لیست بلند بالای استخدامی برای گزینش در تمام مقام و منصبهای اداره مذکور از پایین ترین پست تا بالاترین پست فرقی نمی کردو شامل حال همه می شد و الآن هم که توی این نقطه قرار گرفته بود .همین طور که توی افکار و خیالاتش در حال سیر کردن تونل زمان گذشته بود ، یک هویی با صدای زنگ تلفن اتاق یکباره تلپّی افتاد توی زمان حال ، توی اتاق کارش، درست پشت میزِ کارش ، گیج بود ؛گوشی را برداشت ، صدای همکار دیگرش که می گفت بابا هیچ معلوم هستش کجایی ؟؟؟میدونی چند بار بهت زنگ زدم ، چرا گوشیت خاموش شده بود ، توی تلگرام هم پیام گذاشتم ،آقای نظری ( رییس واحد ) گفته هر جا هستی پیدات کنم ، بهت بگویم که همکارت منتقل شده به واحد دیگری ، راجع به ساعت کاری و ... بقیه موارد هم خودت باهاش تماس بگیر و ازش اطلاعات بگیر. ادامه داد حالا فعلا به آقای نظری یک زنگی بزن و بگو که رسیدی و تو اتاق هستی تا بعد ... .هاج و واج گوشی توی دستش مونده بود و خشکش زده بود ، اصلا فکر نمی کرد ، یعنی دوست نداشت به هیچ چیزی فکرکند ، تا به امروز توی مخیله اش جایی برای این افکار نبود ، یعنی هیچ وقت نخواسته بود به این قضیه بال و پر بدهد ، اصلا دوست نداشت .با خودش گفت : از این به بعد من تنها توی این اتاق ، با این که زمان زیادی بود که به چم و خم کار وارد شده بود ، کلی فکر توی ذهنش چرخ می زدند و مثل بچه های بازیگوش مشغول گرگم به هوا و چرخ و فلک بازی بودند .ترس تنهایی ادامه کار ، تنها بودن ، تلنبار شدن کارها ، تازه احتمالاً دور مرخصی گرفتن ها را هم باید خط قرمز می کشید ، حتی برای مسائل واجب هم نمی توانست به فکر مرخصی باشد ،چنین وضعیتی برای همکارهای واحدهای دیگر هم پیش آمده بود و آنها هم مجبور شده بودند مرخصی نروند ، مگر در شرایط خیلی خیلی خیلی خاص .چهره ی همکارش جلوی چشمش اومد، همکارش همیشه پشت سر همکارهای واحدهای دیگری که یک چنین وضعیتی را تجربه کرده بودند همیشه انتقاد می کرد و به همکار باقیمانده برچسب های بدی می زد که دیدی فلانی بالاخره کار خودش را کرد و پرِفلانی را از اتاق باز کرد و ... .هیچ دوست نداشت همکار سابقش در موردش این جور تصور کند که پارتی بازی شده یا زیرآب زنی ای در کار بوده که این را نگه داشتند و همکارش رو دک کردند .همیشه روال این طور بود که بخش ریاست مرکز هر شخصی را که توی لیست تعدیلی بود را اول به واحدهای دیگر می فرستادند و بعدش حکم تعدیلش امضا می شد و حداحافظ ,نکند این بار هم این قضیه تکرار می شد.توی دلش آرام دعا کرد که چنین فکری اصلاً عینیت پیدا نکند .همین طور که چشمهایش را بسته بود و غرق تصورات بود احساس کرد که گونه هایش سرد شدند ، دستی به گونه اش کشید متوجه شد که خیس شده اند .او بدون اینکه خودش متوجه بشود گریه کرده بود ،دعا کرد که این قطره های اشک همان فکرها و تصورات منفی بوده باشند که حالا یکی یکی تو ذهنش آب شدند و اشکواره از چشمهایش بیرون زدند برای اینکه افکارهیچ وقت عینیت پیدا نکنند .