خمینی پدیده پیچیده انسانی!

خیلی ها فکر می کنند چون اسم «امام خمینی» را زیاد شنیده اند، پس احتمالا درباره او همه چیز می دانند و یا لازم نیست درباره اش مطالعه ای داشته باشند. اما تجربه نشان داده خیلی وقتها افراد مشهور ناشناخته تر از آنچه که فکر می کنیم هستند.بی تردید روح الله خمینی به عنوان اثرگذارترین شخصیت تاریخ در قرن بیستم، در بین ایرانی ها و حتی نیروهای انقلابی نیز آنطور که باید شناخته نشده و شناخت خیلی ها از ایشان نیز بر اساس برخی مشهورات کاذب و یا تکراری است.کتاب خمینی پدیده انسانی پیچیده، با مشهورات زدایی از ایشان، سراغ ابعاد کمتر گفته شده ای از فکر و اندیشه امام خمینی رفته. کتابی که البته مخاطبش کمی نخبگانی و خاص است.بخشی از کتاب خمینی؛ پدیده انسانی پیچیدهزمانی‌که مرحوم طالقانی فهمیدند فرزندشان دستگیر شده، در اعتراض به این موضوع، چند روزی از نظرها پنهان شدند.پس از آنکه ایشان خدمت امام رسیدند، امام به او گفتند: پسر شما یکی از منحرفان وابسته به گروهک‌های چپ است و نباید این قدر از این بابت که دستگیر شده است، ناراحت شوید. والله اگر احمد دچار کوچک‌ترین انحرافی شود که حکمش مرگ باشد، من شخصاً او را خواهم کشت.یک‌روز، نامه‌ای خطاب‌به بسیجیان برای پخش در صدا وسیما فرستاده بودند. ناگهان خواستند پیام را قبل از پخش برگردانند. کاغذ را که گرفت، واژه‌ای را تغییر داد و فرمودند:در پیام چنین نوشته بودم: من با تمام همّم به شما دعا می‌کنم، لذا آن را به بیش‌ترین همّم تبدیل کردم، این‌جمله دقیق‌تر است.در مورد بازگشت امام به ایران، همه تجزیه و تحلیل می‌کردند و نظر می‌دادند که نباید رفت. دشمن به‌شدت بر این مساله اصرار داشت و متاسفانه تقریباً همه دوستان نیز تحت تاثیر همین جو، تحلیل‌ها و استدلال‌ها بودند. این افراد اصرار داشتند که امام در این موقعیت نباید برگردد. امام فرمودند:«وقتی دیدم دنیا مخالفت می‌کند، فهمیدم این راه حق است.»امام وقتی می‌دید من روزهای تعطیل مشغول درس هستم، می‌گفتند: «به جایی نمی‌رسی، چون باید موقع تفریح، تفریح کنی.» به پسرم هم فرمودند:«من نه یک ساعت تفریحم را گذاشتم برای درس، و نه یک ساعت وقت درسم را برای تفریح گذاشتم.»به امام عرض کردیم ممکن است این عدم تأیید و حمایت شما از حرکت‌های مسلحانه اسلامی داخلی، به انزوا روحانیت از صحنه سیاسی و مبارزاتی جامعه بیانجامد. اکنون جو حاکم بر کشور به‌نفع این دسته از گروه‌های مبارز است؛ از این‌رو مصلحت ایجاب می‌کند که برای نگهداری حمایت مردم و همراهی با جو حاکم، این حرکت‌های مسلحانه را به نحوی تایید کنید. امام فرمود:«اگر چنانچه تشخیص دهم وظیفه شرعی من این است که در یک دهکده دور افتاده و متروک بروم و انجام وظیفه کنم، آن‌را انجام می‌دهم؛ حتی اگر هیچ‌کس به من توجهی نکند و از انظار ساقط شوم. شما بدانید این حرکت‌ها می‌گذرد و آنچه اصالت دارد و حقیقت است، خود را نشان خواهد داد.»قرار شد اطلاعیه را من بنویسم. درباره امضای اطلاعیه اختلاف نظر وجود داشت. متن اطلاعیه به همراه امضاهای پیشنهادی (رئیس‌دفتر امام، کمیته تصمیم گیری، دفتر مخصوص، همراهان امام، اطرافیان امام و...) احمد آقا آن‌را خدمت امام برد. ایشان پس از بیان مطالبی درباره متن و انجام برخی اصلاحات، فرمودند:«من یک آخوندم، یک طلبه هم کارهایم را انجام می‌دهد. نه کمیته به دنبالم بچسبانید، نه دفتر مخصوص و نه چیز دیگری.»امام پیاده جابه‌جا می‌شد، تا بالاخره با اصرار و استدعا دانشجویان و طلاب قبول کردند که با تاکسی فاصله بین منزل و حوزه را طی کنند. یک‌شب سوار تاکسی شده بودم، راننده با یکی از مسافران صحبت می‌کرد که: «فلان مرجع فلان مبلغ می‌پردازد و فلانی چقدر کرایه تاکسی می‌دهد، ولی آقای خمینی هنوز کرایه معمولی می‌دهد». خلاصه، ایشان با سهم امام بازی نمی‌کرد و سهم امام را وسیله عنوان‌تراشی قرار نمی‌داد.