روایت دیوار مرزی

روایت مظلومانی که حتی راوی (نویسنده حقیر )هم به سهم خود به آنها ظلم کرده و از همین رسانه از آنها پوزش می خواهد...مظلومیت این روایت در روایت و دیده نشدنش بود و کماکان هست! و بنده هم عذرخواهم که زودتر از این درباره این عزیزان سخن نگفته و حالا هم با پیگیری های سردبیر محترم این سیاهه به شماره فعلی رسیده است.درست در زمانی که آخرین پیک این بیماری منحوس زبانه می کشید ، همان هنگام که خبرها پر شده بود از کلید واژه های طالبان،افغانستان،احمد مسعود و ... همان هنگام که هر کسی به طریقی دنبال حل مسائل کلان بین المللی در پیج و صفحه شخصی خود بود ؛ در حاشیه این صفحه ی شطرنج روزگار اتفاقات عجیبی افتاد ، حداقل از دید بنده که شاید توان تحلیل اتفاقات سیاسی آن ایام را نداشتم.در اینستاگرام افراد مختلفی را دنبال می کنم که به نوعی فعال رسانه ای محسوب می شوند . اکثرا برای روایت دست اول از حکومت جدید افغانستان به آن جا سفر کرده بودند و به سبک ولاگرهای اینستاگرامی شروع به انتشار عکس های روزانه از جلوه های جدید شهر و نشستن و گپ زدن با مردم بومی در بازار ها ، کافه ها و سطح شهر کردند .کاری با آن ها و روایتشان ندارم.منتظر بودم که سرباز روح الله رضوی (فعال رسانه ای متولد کشمیر و هم اکنون ساکن ایران) هم مثل هم قطارانش به افغانستان سفر کرده و برایم از آنجا روایت کند چون او را اهل رسانه‌ای منصف می دانستم و میدانم . ولی اتفاق عجیبی افتاد . روایت عجیبی از یک نقطه زیر سوزن مانده ، که بنده هنوز خبرش را در رسانه ای نشنیده و نخوانده ام . نقطه ی صفر مرزی ایران و افغانستان ، منطقه میلک، جمعیت زیادی از کشور افغانستان برای حفظ جانشان از حکومت تازه تاسیس طالبان سمت مرزها آمده بودند.جایی که مرز دو کشور توسط دیواری به بلندی 4 متر جدا شده بود ، 3 متر بتن و 1 متر بالایی آن سیم خاردار. جمعیت در نقطه هایی که باد تپه های ماسه ای مماس با دیوار درست کرده بود بالا می آمدند ، از بین سیم خاردارها عبور کرده و وارد ایران می شدند .تکه پاره های لباس ، روسری و چادر هایی که در لابه لای سیم ها گیرکرده بودند اینگونه نشان میدادند .روایت های عجیبی شنیده می شد از مادری که بچه ی 17 روزه ای داشت و می گفت 15 روز است که در مسیر بوده. خانمی که می گفت 3 روز است که غذا نخورده و در مسیر بوده . از اطفالی که بی حال و مریض گوشه ای افتاده اند .از مرد نظامی ای که در نبرد با طالبان تیر خورده بود و پسری که از بالای دیوار پریده و پایش شکسته بود .جمعیتی که در روزهای بعد به 7 الی 8 هزار نفر در روز هم رسید . و این جا مرز است بدون هیچگونه امکانات رفاهی و حداقل های زندگی -تقریبا هیچ-.افرادی هم که توانایی عبور پیدا می کنند با اتوبوس، ساعت 9 صبح فردا به سمت افغانستان رد مرز می شوند.درست در همین ایام که ما بودیم و فقط بودیم ، افرادی رفتند به مرز و مشغول خدمات رسانی شدند و هنوز هم هستند. کمک هایی از جنس تامین غذای گرم ، امکانات بهداشتی و پزشکی ، اسکان و حتی بازی با کودکانی که نمی دانستند چرا و به چه علت از خانه های خود به این ناکجا آباد کوچ کرده‌اند، کودکانی که حتی کسی را نداشتند که این سوال را هم ازشان بپرسند.به تاریخی که این متن نوشته می شود - 23 دی - 125 روز از شروع این اتفاقات می گذرد و هنوز هم این اتفاقات تکرار می شود (افرادی که با روش های مختلف به این سمت مرز می آیند ولی به سمت مرز های خود بازگشت داده می شوند). افرادی با ترکیب جمعیتی ایرانی و افغانستانی های مقیم ایران و حتی دیگر کشور ها. اما اکنون جمعیت به زیر 200 و حتی گاهی 100 نفر رسیده.الحمدالله...هدف از نوشتن این مطلب گفتن همین بخش آخر بود و قدر دانی از این بچه ها که برخلاف من ریشه هایشان در زمین نیست که مانع پروازشان باشد که در آسمان است و یاریگر پرواز.این روایت برای نویسنده، ترکیب عجیبی از حس های مختلف بود . ناراحتی ، حسرت ، شادی ، تعجب ، لذت و ... . و مطمئنا این خط خطی ها توانایی انتقال گوشه ی کوچکی از این حجم احساسات را ندارد که البته بخش اعظم آن به خاطر ناتوانی بنده در انتقال این تجربه است. برای اینکه شما هم اندکی به این روایت نزدیک تر شوید پیشنهاد می کنم دیوار مرزی را در پیج های زیر دنبال کنید.https://www.instagram.com/jahattcharity/https://www.instagram.com/screenshotinsta/