پنج کتاب برتر از زندگینامه افراد موفق

زندگینامه که با عنوان‌هایی مثل: تذکره، احوال، سرگذشت، سیره، بیوگرافی و … نیز خوانده می‌شود بخشی از زندگی یک شخصیت است که با سبکی خاص نوشته شده است. نویسنده‌ها در کتاب های زندگینامه تلاش می‌کنند جنبه‌های آموزنده یا انگیزه‌بخش زندگی خود را توصیف و تحلیل کنند. در کتاب‌های زندگی‌نامه معمولا با سختی‌ها، خوشی‌ها و فراز و نشیب‌های زندگی شخصی آشنا می‌شویم که حالا توانسته از آن‌ عبور کند.انگار که همان فرد در برابر شما نشسته و داستان زندگی‌‌اش را با تمام پیچ و خم‌هایش برایتان تعریف می‌کند. در مقاله امروز قصد دارم پنج کتاب برتر از زندگینامه افرادی را به شما معرفی کنم که با چالش هایی عجیبی در طول زندگی پر فراز و نشیب خود مواجه بودند وداستان زندگی آن ها تبدیل به کتاب هایی خواندنی شده است.1.استیو جابزخلاصه : کتاب استیو جابز، زندگی‌نامه موسس اپل نوشته والتر ایزاکسون، زندگی واقعی جابز را به تصویر می‌کشد و از تمام لحظه‌ها و تصمیم‌هایی می‌گوید که برخی در آینده تبدیل به یک تحول تکنولوژی شده‌اند. استیو جابز (steve jobs) یکی از موثرترین افراد در ایجاد تحول در عصر تکنولوژی بوده است. حتی منتقدینش هم باور دارند که او یک اسطوره است. با خواندن این کتاب و شناخت استیو جابز واقعی شگفت‌زده می‌شوید و می‌خوانید که چرا اپل بدون استیو جابز بی‌معنا بود. این تنها کتابی است که با رضایت خود جابز چاپ شده و جالب است بدانید که خودش هرگز زندگی‌نامه‌اش را نخواند. این کتاب ۳ ماه بعد از فوت جابز منتشر شد و در کمتر از ۲ هفته رکورد فروش را شکست. والتر ایزاکسون (Walter Isaacson)، نویسنده و زندگی‌نامه‌نویس معروف آمریکایی است. والتر مدیر عامل و رئیس هیئت‌ مدیره سی. ان. ان و برای مدتی هم مدیر عامل روزنامه تایمز بوده است. توانایی نویسندگی‌اش به حدی است که او را جز نوابغ نویسندگی به سبک امروز می‌دانند. والتر علاوه‌ بر زندگی جابز زندگی‌نامه انیشتین و بنجامین فراکلین را هم نوشته است. نوشتن زندگی‌نامه جابز 2 سال و با ۴۰ مصاحبه طولانی با استیو و تمام نزدیکانش نوشته شد. والتر در ابتدا از استیو می‌خواهد که هرگز نظری روی کتاب ندهد و جابز هم می‌پذیرد اما هرگز فرصت خواندن آن را پیدا نمی‌کند.قسمتی از متن : در ۳۰ سال اول عصر کامپیوتر دو ستاره با هم می‌درخشیدند. هر دو ترک تحصیل کرده و متولد ۱۹۵۵، استیو جابز و بیل گیتس. اندی می‌گفت: «هر دو فکر می‌کردند که از دیگری باهوش‌ترند اما جابز با گیتس طوری رفتار می‌کرد که انگار یک شهروند درجه دو است. بیل هم از بالا به جابز نگاه می‌کرد چون برنامه‌نویسی بلد نبود.>>این تفاوت‌ها آن‌ها را در دو سوی گسل بنیادی دوران تکنولوژی قرار داد. اما در دوره‌ای آن‌ها تبدیل به یک گروه دو نفره شدند: جابز به آن‌ها گفته بود که باید برنامه‌های مخصوص مکینتاش را بسازند و گیتس قبول کرد. در بین آن‌ها جابز عاشق اکسل شده بود و پیشنهاد داد که اگر اکسل برای ۲سال انحصاری برای اپل باشد و به آی. بی. ‌ام ارائه نشود آن وقت جابز هم گروه بیسیک‌اش را تعطیل خواهد کرد. گیتس این موضوع را هم پذیرفت. در آن زمان گیتس تبدیل به معتمد اپل شده بود و به قول خودش: جز خدمه کشتی بودم و به هر سوراخ سنبه‌ای دسترسی داشتم. در ابتدا قرار بود برنامه‌های وورد و اکسل با لوگوی اپل روی هر مکینتاش باشد اما وقتی جابز دید که سرعت مایکروسافت پایین است تصمیم گرفت که نرم‌افزارهای مایکروسافت را به صورت پیش‌ فرض ارائه نکند. این باعث شد تا گیتس فکر کند که می‌تواند خودش نرم‌افزارهایش را به صورت جداگانه و برای دستگاه‌های دیگر بفروشد. از طرفی دیگر در آن زمان گیتس از سیستم داس استفاده می‌کرد ولی کم‌ کم فهمیده بود که باید چیزی شبیه به مک باشد. یکبار اندی به جابز گفت که به مایکروسافت مشکوک است آن‌ها سوالاتی در مورد جزییات سیستم‌ عامل می‌پرسند، آن‌ها در حال تقلب از مک هستند. یکسال بعد مایکروسافت اعلام کرد که در حال برنامه‌ریزی برای توسعه یک سیستم‌ عامل جدید برای کامپیوترهای آی. بی. ‌ام است و ویندوز عرضه شد. اما از آن جا که مک هم از روی یک سیستم‌ عامل در زیراکس ساخته شده بود گیتس ادعا کرد که او هم ویندوز را با الهام از سیستم‌ عامل زیراکس ساخته نه مک. اما کینه جابز نسبت به گیتس تا ۳۰ سال بعد باقی ماند. او می‌گفت: «آن‌ها بیشرمانه از روی دست ما تقلب کردند. هیچ شرمی در وجود بیل نیست.»2.دختری با هفت اسمخلاصه : کتاب دختری با هفت اسم: فرار از کره شمالی نوشتۀ هیئون سئو لی، نگاهی فوق‌العاده به زندگی در یکی از بی‌رحم‌ترین و مخفی کارترین دیکتاتوری‌های جهان و ماجرای مبارزه هراس‌آور یک زن برای فرار از دستگیری و رساندن خانواده‌اش به آزادی است.دختری با هفت اسم (The girl with seven names) در سال 2015 منتشر شد و خیلی زود جزو کتاب‌های پرفروش‌ نیویورک‌تایمز قرار گرفت. همچنین در همان سال نامزد جایزه بهترین اتوبیوگرافی به انتخاب گودریدز شد.«دختری با هفت اسم» داستان فرار یکی دیگر از انسان‌هایی است که در حصاری دردناک و تاریک و در زندانی بزرگ و خوف‌آور به اسم «کره‌ی شمالی» روزگار می‌گذراندند. یک رژیم کمونیست و ستمگر که مدت‌ها کشور خود را برای مردم چشم و گوش بسته و از همه‌جا بی‌خبر خود، بهترین کشور روی زمین معرفی کرده‌ و سال‌ها آنها را شست‌وشوی مغزی داده‌ بود.هیون سئو لی که کودکی‌اش در کره شمالی سپری می‌شد، یکی از این انسان‌ها بود. یکی از میلیون‌ها نفری که در دام این رژیم مخفی‌کار کمونیست گرفتار شده بود. خانه کودکی‌اش در مرز چین او را در شرایطی فراتر از حدود کشورش قرار می‌داد و وقتی قحطی منحوس دهه ۱۹۹۰ آمد؛ او شروع به درک این نکته کرد که در تمام عمرش موجودی مسخ‌شده بوده است؛ موجودی که تعالیم کمونیستی ذهنش را فلج کرده و او را تسخیر کرده بود. «هیون سئو لی» در آن سال‌ها فهمید که با این همه فقر و بدبختی و بیچارگی اطرافیانش، کشورش نمی‌تواند «بهترین کشور روی زمین» باشد؛ پس در سن هفده سالگی تصمیم گرفت از کره شمالی بگریزد، در حالی که هیچ گاه فکر نمی‌کرد برای دوباره دیدن خانواده‌اش باید دوازده سال صبوری کند:دلم می‌خواهد هویت کره‌ای‌ام را دور بیندازم و نشانی که رویم زده را پاک کنم. اما نمی‌توانم. نمی‌دانم دلیل اصلی‌اش چیست، اما فکر می‌کنم به‌خاطر دوران بچگی شادی است که داشته‌ام. در بچگی، همین‌که آگاهی‌مان به جهان بیشتر می‌شود، حس می‌کنیم به چیزی بزرگ‌تر از خانواده‌مان تعلق داریم، به کشورمان. قدم بعدی این است که به‌عنوان یک شهروند جهان، خود را انسان بدانیم. اما در من، این بخش از رشد متوقف شد. طوری بزرگ شدم که تقریباً هیچ‌چیز از جهان خارج نمی‌دانستم، جز آنچه از چشم حکومت به نمایش گذاشته می‌شد.قسمتی از متن : با صدای گریۀ مادرم از خواب بیدار شدم. مین‌هو، برادر کوچکم، هنوز روی زمین کنار من خواب بود. ناگهان پدرم سراسیمه وارد اتاق شد و فریاد زد: بیدار شین!دست‌های ما را کشید، هُلمان داد و از اتاق بیرون کرد. مادرم پشت‌ سرش بود و مثل بید می‌لرزید. آسمان صاف بود. غروب شده بود و هوا رو به تاریکی می‌رفت. مین‌هو هنوز گیج خواب بود. به خیابان رفتیم و سرمان را سمت خانه چرخاندیم. تنها چیزی که به چشم می‌خورد دود سیاه روغنی بود که از پنجرۀ آشپزخانه بیرون می‌زد و شعله‌های سیاه آتش که روی دیوارهای بیرون خانه زبانه می‌کشید.در کمال تعجب دیدم پدرم با عجله سمت خانه برگشت.صدای غرش عجیبی مثل هجوم طوفان از داخل خانه به‌ گوش رسید. صدایی مثل بوم. کاشی‌های یک قسمت از سقف فرو ریخت، و گلوله‌ای از آتش مثل یک گل نارنجی‌ رنگ شن به آسمان پرتاب شد و خیابان را روشن کرد. یک قسمت از خانه غرق در آتش شد و دود غلیظ و سیاهی از بقیۀ پنجره‌ها بیرون زد.پدرم کجا بود؟در یک چشم‌به‌هم‌زدن تمام همسایه‌ها دورمان جمع شدند. یک نفر با سطل روی آتش‌ آب می‌ریخت-انگار با این کارش آتش‌سوزی مهار می‌شد. صدای غژغژ‌ کردن و از هم‌ گسیختن چوب‌ها بلند شد و بعد هم کل سقف آتش گرفت.گریه نمی‌کردم. حتی نفس هم نمی‌کشیدم. چرا پدرم از خانه بیرون نمی‌آمد؟شاید فقط چند ثانیه گذشت اما مثل چند ساعت طول کشید. ناگهان از خانه بیرون آمد و سمت ما دوید. بدجور سرفه می‌کرد. تمام هیکلش از دود، سیاه شده بود و صورتش از روغن برق می‌زد. در هر دستش دو قاب مستطیلی بود.3.روح یک پروانهخلاصه : «روح یک پروانه» به قلم نویسندگان، محمدعلی، هانا یاسمین علی، داستان زندگی محمدعلی کلی بوکسور حرفه‌ای سنگین‌وزن آمریکایی است که برترین مشت‌زن تاریخ بوکس در وزن خود، شناخته‌می‌شود. او از دوازده سالگی مشت‌زنی را شروع کرد و تنها ۱۰ سال بعد (۱۹۶۴) قهرمان بوکس جهان شد. محمدعلی پس از گرویدن به اسلام در فعالیت‌های سیاسی نیز نقش داشت و امتناعش از شرکت در جنگ ویتنام نامش را بیش از پیش بر سر زبان‌ها انداخت. او در سال ۱۳۷۲ شمسی به دعوت مقامات وقت بوکس به ایران سفر کرد و با جمعی از مقامات و ورزشکاران ایران نیز دیدار کرد. از مقبره روح‌الله خمینی دیدن کرد، در نماز جمعه تهران حضور پیدا کرد و سفری هم به مشهد داشت.او در روز دوشنبه ۲۳ مه ۲۰۱۶ به علت بروز اختلال تنفسی راهی بیمارستان شد و در روز سوم ژوئن ۲۰۱۶ پس از ۳۲ سال تحمل بیماری پارکینسون، بر اثر مشکلات تنفسی در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان اسکاتسدیل آریزونا درگذشت. مراسم خاکسپاری محمد علی روز جمعه، دهم ژانویه ۲۰۱۶ (۲۱ خرداد ۱۳۹۵) یک هفته پس از مرگ، در زادگاهش شهر لوئی‌ویل ایالت کنتاکی برگزار شد.قسمتی از متن : در دوران حرفه‌ای بوکس‌ام، شما محمد علی واقعی را ندیدید، ففط مقداری بوکس دیدید، فقط بخشی از من را دیدید. بعد از اینکه از بوکس کنار رفتم کار واقعی‌ام شروع شد. من به سفر عشق رفتم. محمد علی اینچنین این مسیر معنوی را آغاز می‌کند، تفکرات او درباره ارزش‌هایی که او را شکل دادند و حفظ کردند. درقالب روح یک قهرمان بزرگ، شما را به یک سفر معنوی در طول زندگی می‌برد، از کودکی تا امروز، و باورهایی که به او کمک کردند را در میان می‌گذارد. بعد از مبارزه کردن در بعضی از شدیدترین مسابقات در تاریخ بوکس در مقابل جو فریزر و جورج فورمن، محمد علی با قدرتمندترین حریفش رو به رو می‌شود، خارج از رینگ بوکس. مثل خیلی از مردم، با بیماریی مبارزه می‌کند که قدرت بدنی‌اش را محدود می‌کند، با این حال می‌گوید: من بیش از آنکه از دست دادم به دست آوردم، هیچ وقت صدایی به این قدرت نداشتم. علی درباره ایمانش به خدا و قدرتی که به او در سختی‌ها می‌داد می‌گوید، زمانی که سال‌های اوج بوکس‌اش را از دست داد، به این خاطر که باورهایش را تغییر نمی‌داد. او توضیح می‌دهد که چطور تحقیفاتش درباره اسلام واقعی کمک کرد که بتواند تغییرات در زندگی‌اش را بپذیرد و به درک بیشتری درباره هدف واقعی زندگی برسد. به عنوان یک پیام آور صلح و دوستی سازمان ملل، به مناطق زیادی سفر کرد، توضیحاتی درباره ماموریت سال ۲۰۰۲ در افغانستان می‌دهد که برای بالا بردن اطلاع عموم از وضعیت نابسامان آن کشور بوده است، و همینطور درباره دیدارش با دالای لاما. تاملات علی درباره موضوعات مختلف از شجاعت اخلاقی و ایمان به خدا برای کسانی که آنها را می‌خوانند الهام بخش و روشنگر است. این کتاب با کمک دخترش هانا نوشته شده است، روح یک پروانه کتابی دل سوزانه و صمیمی است که در این زمانه دشوار آرام بخش است.4.آخرین سخنرانیخلاصه : کتاب آخرین سخنرانی اثر رندی پوش استاد علوم کامپیوتر دانشگاه کارنگی ملون و ترجمه‌ی نفیسه معتکف است. این کتاب، وصیتی است که رندی پوش برای فرزندانش نوشته است. به قول خودش: «من خودم را بر کاغذی نوشتم و داخل یک بطری انداختم به امید اینکه روزی فرزندانم این بطری را از آب بگیرند و نامه من را بخوانند.وقتی از رندی پوش (Randy Pausch)؛ استاد دانشگاه تقاضا شد که در دانشگاه سخنرانی آخر را انجام دهد؛ خودش خبر نداشت که به خاطر بیماری پیشرفته سرطان؛ آخرین سخنرانی‌اش خواهد بود. سخنرانی متحول کننده او در مورد بیماری و مرگ نبود. سخنرانی او در مورد تحقق بخشیدن به رویاهای کودکی؛ غلبه بر مشکلات؛ کمک به دیگران برای رسیدن به آرزوهایشان؛ مثبت اندیشی؛ شکرگزاری، شادی؛ صداقت؛ شرافت و لذت بردن از لحظه به لحظه زندگی بود. او با مطرح کردن درس‌های زندگی توانست یادگاری ارزشمند برای فرزندان خود و جامعه از خود باقی بگذارد. کتاب آخرین سخنرانی (The Last Lecture) مدت‌ها جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های امریکا بود.رندی پوش همیشه آدم‌های مردمی و صمیمی را به افراد امروزی و طرفدار تقلید و مد ترجیح می‌داد. افراد اهل تقلید تأثیر گذار کوتاه مدت هستند ولی اشخاص و آدم‌های صمیمی و جدی تأثیر درازمدت می‌گذارند. مردم به مصمم و جدی بودن کمتر بها می‌دهند، در حالی که این رفتار سرچشمه گرفته از قلب است و مردم امروزی و طرفدار مد و تقلید توجه شما را به سطح و ظاهر جلب می‌کنند.قسمتی از متن : ۴۰۰ نفری که در سالن دانشگاه نشسته بودند در ابتدای سخنرانی با تصاویر سیتی اسکن شکم رندی مواجه شدند! اما او بلافاصله توضیح داد که قرار نیست در این سخنرانی در خصوص بیماری‌اش حرف بزند. او می‌خواهد در مورد «اهمیت رویاها» و «تلاش برای رسیدن به آنها» صحبت کند. رندی پوش در مورد اهمیت «بلندپروازی» صحبت کرد و گفت: دیوارهای بلند را نساخته‌اند تا مانع رسیدن ما به رویاهایمان شوند. دیوارها را ساخته‌اند تا با سخت‌کوشی و عبور از آن‌ها، به خود و دیگران نشان دهیم که رویاهایمان چقدر برایمان مهم است. دیوارها مانع ما نیستند. دیوارها وجود دارند تا مانع کسانی شوند که به اندازه ما، رویاهایشان را دیوانه‌وار دنبال نمی‌کنند رندی پوش، در آن سخنرانی رویاهای کودکی‌اش را مطرح کرد و رویایش برای بازی در لیگ حرفه‌ای فوتبال امریکا.پس از سخنرانی رندی، مردم چنان تحت تأثیر قرار گرفتند که هر کس تلاش کرد قبل از مرگ وی، بخشی از آرزوهایش را برآورده کند. یکی از تیم‌های لیگ حرفه‌ای امریکا، او را برای یک بازی افتخاری دعوت کرد. تهیه کنندگان فیلم Star Trek، از او خواستند در آخرین قسمت این فیلم نقشی کوتاه بازی کند و حتی «یک جمله» هم صحبت کند! رندی پوش مُرد. اما یادگار او برای ما، «زندگی» است.5.آخرین دخترخلاصه : ناديا مراد سال 1993 درکوچو، روستای ایزدی‌های عراق در منطقه‌ی سنجار به دنیا آمد. نادیا با 8 برادر، دو خواهر و مادرش در این روستای فقیر زندگی می‌کرد. علی‌رغم تمام تبعیض‌ها و مشکلات آن‌ها تا سال 2014 زندگی آرامی داشتند.نادیا می‌خواست معلم شود و آرایشگاه هم داشته باشد، اما زندگی برای او تصمیمی دیگری داشت. سال 2014 داعش به کوچو آمد و نسل کشی‌ای اتفاق افتاد که زندگی نادیا و مردمش را برای همیشه تغییر داد. او سه ماه اسیر خلافت اسلامی داعش بود و در این سه ماه با وحشیانه‌ترین رفتارها مواجه شد. نادیا در نهایت توانست فرار کند و خودش را به باقی‌مانده‌ی خانواده‌اش برساند و سپس به آلمان فرار کند. از این جا به بعد نادیا قصه‌ی دیگری را رقم زد. او سکوت نکرد تا یک قربانی باقی بماند بلکه با صدای بلند فریاد زد تا صدای کسانی باشد که مورد ظلم قرار گرفته بودند. نادیا اولین بار نوامبر 2015 به سازمان ملل رفت و پس از آن داستانش را هزاران بار تعریف کرده است.نادیا مراد (Nadia Murad) در کتاب آخرین دختر (The last girl) سرگذشت خود را از قبل از دوران اسارت، سختی‌ها و رنج‌هایی که در زمان اسارت متحمل شده و چگونگی رهایی‌اش از داعش را روایت می‌کند.جنا کراجسکی (Jenna Krajeski) روزنامه‌نگار نیویورکی، که بیش‌از یک دهه تجربۀ زندگی و گزارش در خاورمیانه را دارد نیز همراه نادیا به روایت سرگذشت او می‌پردازد. موضوعات داستان‌های او شامل استخدام زنان در نیروهای مسلح چریکی کردها، احتمال استقلال کردها از عراق و اعتراضات ضد دولتی در ترکیه می‌شود. سرگذشت او به عنوان شاهدی است بر وحشیگری خلافت اسلامی، نجات یافته‌ای از تجاوز و یک پناهنده و یک ایزدی که جهان را مجبور ساخته به یک نسل‌کشی در حال وقوع توجه کنند. این اثر یک گواهی است که میل قدرتمند انسان به بقا را نشان می‌دهد و یک فراخوان برای دادخواهی است. این کتاب به بیست زبان مختلف در دنیا ترجمه شده است.قسمتی از متن : مادرم در یکی از کامیون‌های آخر بود. هرگز حال‌ و‌ روزش را در آن لحظه فراموش نمی‌کنم. باد روسری سفیدش را از سرش انداخته بود و موهای مشکی او که معمولاً فرق وسط بودند آشفته و به‌ هم‌ ریخته شده بودند. روسری‌اش فقط دهان و بینی‌اش را پوشانده بود. لباس‌های سفیدش گرد‌و‌خاکی شده بودند.وقتی داشت پیاده می‌شد یک لحظه تلو تلو خورد. یکی از شبه‌ نظامیان بر سرش فریاد کشید و گفت: «راه بیفت.» سپس او را به سمت باغ کشید و به او و سایر زنان مسن‌تر که نمی‌توانستند سریع راه بروند خندید. مادرم از درهای ورودی وارد شد و گیج‌ و ‌مبهوت به‌ سمت ما راه افتاد. بدون اینکه یک کلمه حرف بزند، نشست و سرش را روی دامن من گذاشت؛ مادرم هرگز درمقابل مردان دراز نمی‌کشید.یکی از شبه‌ نظامیان با چکش به در بستۀ مؤسسه زد و آن را به زور باز کرد؛ سپس به ما دستور داد به داخل برویم. او گفت: اول روسری‌هاتون رو دربیارید و بگذارید کنار در.هر‌ کاری گفت انجام دادیم. با سرهای برهنه، شبه‌ نظامیان به ما با دقت بیشتری نگاه می‌کردند؛ سپس ما را به داخل فرستادند. زمانیکه زنان با کامیون‌های پر به در ورودی مؤسسه رسیدند کپۀ روسری‌ها بزرگ‌تر شد. روسری‌هایی رنگارنگ از جنس یک پارچۀ سنتی شل‌ بافت سفید که بیشتر زنان جوان ایزدی می‌پسندیدند.کودکان به دامن مادران خود چسبیده بودند و چشم‌های زنان جوان به خاطر از‌ دست دادن همسرانشان از گریه قرمز شده بود. هنگامی که خورشید تقریباً غروب کرد و کامیون‌ها توقف کردند، یک شبه‌ نظامی که خودش موهای بلندش را تقریباً با یک روسری سفید پوشانده بود، با سر لولۀ تفنگش به کپۀ روسری‌ها سقلمه زد و خندید. به ما گفت: «همین روسری‌ها رو به خودتون دویست‌ و‌ پنجاه دینار می‌فروشم.» او می‌دانست که پول ناچیزی، حدود بیست سنت آمریکایی، است و اینکه ما اصلاً پولی نداریم.ممنونم که تا انتهای این مقاله با من همراه بودید. برای خرید هر یک از کتاب ها با ارسال رایگان و پراخت درب منزل با شماره تلفن 02154063 تماس بگیرید.