از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایت

غزل شماره ۹۴ حضرت حافظ یک تابلوی بدیع است که جناب حافظ به شکلی هنرمندانه با چیدمان و بازی با کلمات آفریده است و صدالبته که هرکس به فراخور بضاعتش از آن بهره خواهد برد و نه بیشتر و نه کمتر هیچکس نمیداند که حافظ در زمان سرودن این شاه بیت ها حقیقتا به چه می اندیشیده .......و من مثل همیشه برای درک و فهم بیشتر ابیات این غزل به سایت (گنجور)مراجعه کردم ....دور از انتظار نبود که ۲۳۰ حاشیه فقط در این سایت براین غزل نگاشته شده و تاکنون این ابیات این غزل( ۱۶ )بار به اشکال مختلف به آواز اصیل ایرانی تبدیل شده و چه قلمهایی که به زیبایی این ابیات را به تصویر کشیده اند در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود .....از همان ابتدا شاعر رک و پوست کنده سر اصل مطلب میرود و ما را به شنیدن حکایتی دعوت میکند به یک شرط (نکته دان عشق بودن )و سپس قضیه از شنیدن شکایت شاعر از یار دلنوازش فراتر میرود و گله های بیشتر و مهم تری مطرح میشود شاعر ازوقایعی رنج میبرد و در بیت شماره( ۴ )بخصوص مایه اختلاف مفسران میشود ...پس از مطرح کردن هول و هراس هایش کمک می طلبد...از چه کسی ؟؟کسی که در سایه عنایتش شاعر دمی بیاساید....و در پایان توجه ما را به نکته مهمی جلب میکند حتی اگر به ۱۴ روش متفاوت قرآن را از حفظ بخوانی اما در سطح کلمات باقی بمانی فایده ای نخواهد داشت باید به عمق و درک متعالی ازآن برسی تا کلمه (عشق)محقق شودو تورا فریاد رس باشد ....الله اعلم برنده مسابقه عکس نجوم سال ۲۰۲۱در بخش (ستاره و سحاب)در جستجوهای مرتبط با این غزل به وبلاگی برخوردم که به دور از تعصبات غزل را کامل شرح داده بوداین وبلاگ ?? http://rezanooshmand.blogfa.com/post/316 آنچه که برای من جالب بود در بیت ششم شاعر از سیاهی شب و گم کردن راه مقصود میگوید و از (کوکب هدایت )تقاضای کمک میکند تا خودش را نشان دهد و شاعر را از گم گشتگی برهاند....کوکب هدایت میتواند استعاره ای از یک راهنما یک پیر یک مرشد یک مرد مقدس یک بینش و ...باشد اما هرکه باشد باید یک ویژگی برجسته داشته باشد باید بتواند از میان تاریکی های درون و بیرون راه روشنی پیش پای گم شدگان بگذارد...کوکب هدایت در علم نجوم معادل (دب اصغر)و ستاره جدی یا ستاره قطبی یا ستاره شمالی است که از قدیم الایام راهنمای مسافران بوده و همچنان این وظیفه را برعهده دارد .موقعیت کوکب هدایت در آسمان بنابر افسانه‌ای از بومیان امریکا درباره دب اصغر، گروهی شکارچی بومی راه خود را در جنگل گم کرده بودند با اجابت دعاهایشان دختر کوچکی پدیدار شد تا به سلامت آن‌ها را به خانه‌هاشان راهنمایی کند. او روح جدی(ستارهٔ قطبی) بود و شکارچیان پس از مرگ در آسمان جای گرفتند تا برای همیشه نزدیک او باشند.و ستاره قطبی همچنان راهنمای مسافران است چقدر آسمان شب بعد از قرائت این غزل میتواند برای ما شگفت انگیزتر باشد و چه رازهایی که همچنان کشف نشده سر به مهر مانده ......و اما اصل غزل ??? زان یار دلنوازم شکریست با شکایتگر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایتبی مزد بود و منت هر خدمتی که کردمیا رب مباد کس را مخدوم بی عنایترندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کسگویی ولی شناسان رفتند از این ولایتدر زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجاسرها بریده بینی بی جرم و بی جنایتچشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندیجانا روا نباشد خونریز را حمایتدر این شب سیاهم گم گشت راه مقصوداز گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایتاز هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزودزنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایتای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونمیک ساعتم بگنجان در سایه عنایتاین راه را نهایت صورت کجا توان بستکش صد هزار منزل بیش است در بدایتهر چند بردی آبم روی از درت نتابمجور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایتعشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظقرآن ز بر بخوانی در چارده روایتدیوان حضرت حافظ غزل شماره ۹۴??. .