مهدویت و انتظار از نگاه گفتمان توحید (2)-حجت الاسلام آقانوری

سلسله جلسات مهدویت و انتظار از نگاه گفتمان توحید-حجت السلام آقا نوریمتن جلسه دوم:12فروردیناَلسَلامُ عَلَیکَ یا بَقیهَ الله فِی اَرضِهبه نظر ما می رسد که آخرین قسمت انتظار ظهور است.اساسا این تلقی که ظهور، آخر مهدویت هست غلط است.ظهور میانه راه است نه آخر راه و برای همین هم شما انتظار دارید با ظهور همه چیز تمام شود ولی ظهور یک شروع دوباره است. به چه چیز ظهور می گوییم؟ آن نقطه ای که امام از پرده غیبت خارج می شوند.یعنی حضرت حجت تا حالا در بین ما بودند و شناخته نمی شدند حالا حضرت شناخته شده ورود می کنند این می شود ظهور و این وسط کار است.اساسا برای درک مسئله ظهور (تعرف اشیا باضدادها) مسئله غیبت مطرح می شود که چه بوده؟ اصلا غیبت از کجا شروع شده ؟تا قبل حضرت حجت غیبت نداشتیم.البته تقریبا از زمان آقا هادی(ع) این ارتباط خیلی سخت شده بود.(حضرات در پادگان های نظامی بودند و امکان ملاقات نبود) و ارتباط از طریق نواب بود.اما مسئله غیبت نبود..امام حاضر بود.(خیلی جالب است که اگر شما بروید در مورد شبکه وکالت بخوانید خیلی از سوال هایتان حل میشود.در شبکه وکالت افرادی وجود داشتند که نائب امام معصوم بودند و بعدها توسط حضرت لعن می شوند و یا کسانی داریم که دزد می شوند اصلا قضیه شیعیان هفت امامی از همین جا شروع می شود که آقا امام موسی کاظم به یک زندان طولانی رفتند و شبکه نواب به جای ایشان کار می کردند و بعد که ایشان به شهادت رسیدند و امام رضا به امامت رسیدند این نواب پول ها را به امام رضا ندادند و گفتند اصلا ما امام هشتم نداریم که این پول ها را به امام رضا ندهد.اینقدر حجم این پول ها زیاد بود.)دوره آقا امام هادی به بعد دیگر ارتباط مستقیم خیلی کم است.ارتباط از طریق شبکه وکالت است.در این دوره یک سری روایاتی با این مضمون داریم:افرادی که به امامشان دسترسی ندارند مانند یتیمانی هستند که به دست عالم دین سپرده شده اند.انگار در این روایات به عالم دین یک نوع مرجعیت اجتماعی نسبت داده شده است.داریم در مورد غیبت صحبت می کنیم. غیبت یعنی چه؟ یعنی دیگر امام بین مردم نیست. چطور می شود امام بین ما نیست؟ این سوال یکی از سنگین ترین سوال های شیعیان در غیبت است. خیلی عجیب است...جامعه در یک بهت فرو می رود...اگر در کتاب های علمای شیعه در دوره بعد از غیبت، نگاه کنید ما چندین کتاب به نام الغیبه داریم: الغیبه نعمانی، الغیبه شیخ طوسی، 4 کتاب غیبت داریم. آن زمان رسانه جامعه کتاب بوده، این کتاب ها بیرون می آیند و شروع می کنند به تبیین این که چرا امام باید در غیبت باشد؟ خیلی عجیب است. چرا تصویر درستی از ظهور نداریم؟ چون تصویر درستی از غیبت نداریم. اگر شما جست و جویی کنید که چرا امام زمان در غیبت است. از نگاه امیرالمومنین مثلا، در روایات آمده...( مسئله غیبت از زمان آقا رسول الله مطرح بوده یعنی خود پیامبر گفته بودند آخرین فرزند یعنی امام دوازدهم غیبت می کند) اولین کسانی که سوال می کنند، جابر بن عبدالله انصاری است، کسی که از زمان پیامبر تا زمان امام باقر زنده است و عمری طولانی دارد و کسی است که اولین بار به زیارت اربعین می رود و همان کسی است که پیامبر به او گفت سلام مرا به فرزندم محمد بن علی برسان. اولین سوالات ( درباره غیبت) در دوره خود رسول الله است. که پرسیدند یعنی چه امام غیبت می کنند؟ که آقا فرمودند ان هذا امر من امرالله و سر من سرالله و ایاک والشک فی امرالله...مبادا شک کنید که کفر می شود. عبدالله بن فضل گفت امام صادق به ما گفتند : صاحب الامر غیبتی دارد که اهل باطل در وجود حضرت تردید می کنند. من پرسیدم که چرا غیبت می کنند؟ گفتند حکمتی در غیبت ایشان است که همان حکمت سوراخ کردن کشتی توسط خضر است.چطور حضرت خضر موقع سوراخ کردن کشتی نمی توانست توضیح دهد ، بعد به حضرت موسی گفت حکمت سوراخ کردن کشتی این بود که من می خواستم کشتی را معیوب بکنم که بعدا این به دست پادشاه نیفتد .اما به کسانی که اهل تر بودند بعضی از دلایل را گفتند .مثلا گفتند حضرت غیبت می کنند که مردم آزمایش شوند ( این وجه خیلی عمومی آن هست ).معمولا همه چیز برای امتحانِ قلب شیعه هست .یکی دیگر که از خصوصی ها هست، اینه که باعث می شود جان حضرت حفظ شود و این خیلی چیز جدی هست .ما دیدیم یازده امام قبلی که بین مردم بودند به شهادت رسیدند.روایت از امام حسن مجتبی:هر کدام از ما امامان اهل بیت به خاطر تقیه بیعتی از طاغوت های زمان بر گردنمان هست ,مگر قائم.و این هم یک دلیل مهم است.یک دلیل دیگر هم آمادگی شیعیان است.حال تصویر غلط کجاست؟مشکل این است که ما دو تا مسئله را در ذهنمان به هم گره زدیم که هیچ ربطی به هم ندارند.و این باعث شده که نگاه غلط به غیبت داشته باشیم.روایتی هست که:مامون عباسی داشت وضو می گرفت امام رضا فرمود: یا امیرالمومنین آنطور وضو نگیر، اینطور وضو بگیر آقای حائری حدیث رو خوندند و گفتند: در روایات آمده بعد از امیرمومنین علی (ع) به فردی نمی گویند امیر مومنین مگر اینکه زنا زادست و کسی به کسی نمی گوید امیر مومنین مگر اینکه آن فرد مشکلی دارد...چقدر فضای تقیقه سنگین است که امام رضا مامون را امیرمومنین خطاب می کند ،فضای تقیه در زمان اهل بیت سنگین است.امام صادق: دوست دارم گوشت تنم را فدیه بدهم شیعیان تقیه یاد بگیرند.اقا باید در وهله غیبت باشند ولی مشکل فکر ما چیست ؟ما مسئله غیبت را به مسئله دیگری به نام انتظار دولت حق گره زدیم، منتظریم دولت حق برپا شود، دولت حق که حاکم آن اهل بیت است باید برپا شود، آیا این انتظار با مسئله غیبت به هم مربوط هستند؟ اگر امام زمان الان حاضر بودند انتظار دولت حق پایان می یافت؟ این همان نکته ای است که در آن گیر داریم.و به موازات آن ظهور را هم بد می فهمیم. فکر می کنیم مسئله مربوط به امام زمان هست و ایشان حاضر باشند همه چیز تمام است.اولین تصویر غلط اینجاست .انتظار دولت حق در زمان ائمه قبلی هم بود، شیعیان منتظر حکومت اهل بیت بودند. ابوحمزه می گوید که امام باقر فرمودند این امر حکومت اهل بیت را مقدر کردند در سال 70 هجری مقدر شود. 61 هجری شهادت امام حسین (ع) است یعنی اگر 61 هجری آغاز می شد در سال 70 هجری حکومت اهل بیت برپا می شد...وقتی امام حسین به شهادت رسیدند غضب خدا بر اهل زمین شدت گرفت و آن را تا سال 140 به تاخیر انداخت .جریان کربلا نکته اش این است، امام حسین برای نهی از منکر قیام کردند که آن نهی از منکر برای این بود که برای آدمی که اساسا رسول الله را قبول نداشت یزید یک شعری دارد که بالای سر سر بریده امام حسین می خواند.می گفت ای کاش بزرگان ما که در بدر بودند این صحنه را می دیدند و خوشحال می شدند.ما بزرگان این ها را کشتیم به جای اینکه بزرگان ما را در بدر کشتند. بنی هاشم با ملک بازی کردند می خواستند سلطنت را بدست گیرند! نه وحی ای نازل شده نه خبری امده !شرایط طوری بود که یزید بن معاویه در جای رسول خدا نشسته و رسول خدا را دروغگو می نامد.این آن منکری بود که امام حسین فرمود از من نوه پیامبر که شایسته تر؟ که بروم جان خودم را فدا کنم و با این منکر مقابله کنم . روایت دارد این طور می گوید که اگر قیام پشتیبانی می شد سال 70 حکومت اهل بیت موفق شده بود این خیلی عجیب است بعد می گوید شما گوش نکردید ( منبع: کافی جلد 1 ص 338 )و اخرهم الی اربعین و مئه: یعنی سال های امامت امام صادق.امام صادق سال 83 به دنیا امدند و 148 شهادت ایشان است. سال 114 یا 115 اغاز امامت ایشان است و سال 140 امامت امام صادق است.که حضرت گفت تا سال 140 ما به تاخیر انداختیم بعد ما به شما گفتیم شما رفتید همه جا پخشش کردید. دیگر بعد از این خدا وقتی مشخص نکرد .ما امر انتظار را به امر غیبت گره می زنیم ولی امر انتظار به غیبت هیچ ربطی ندارد.در زمان خود اهل بیت علیه السلام هم امر انتظار دولت حق بود.پس با ظهور کار تمام نمی شود.فقط یکی از موانع اصلی برداشته می شود که آن مانع جبهه استکبار است.اگر امام زمان همین الان ظهور کنند به تنهایی هیچ کاری از دستشان برنمی اید.باید زمینه هایش را فراهم کنیم. دعای همه ما این است که امام زمان بیاید.(ظهور به این معنی نیست که اقا بین نیستند. هستند ولی ما نمی شناسیم) فکر می کنیم اگه آقا بیایند خودشان را معرفی کنند همه چیز حل است. نه! همه چیز تمام نیست.بعد از آن مسئله انتظار دولت حق پیش می اید که یا حضرت باید با ظالمان بجنگند یا گردن به تقیه بگذارند .اگر بجنگند که جان حضرت در خطر است....اگر هم تقیه بکنند که بیعت کسی نباید به گردن ایشان باشد.این طور نیست که با معرفی حضرت همه چیز حل بشود ما از امام زمان تصویر یک سوپر من ساختیم که شمشیر می کشند و همه چیز را حل می کنند!تمرین جلسه اول: 1.چهار خط گزارش در مورد جلسه بنویسید.2.مفاهیمی که اول این خط قرار دارند چه هستند؟(شما اگربخواهید این قصه را تعریف کنید و به ظهور برسید از کجا شروع می کنید؟)و به آیدی تلگرام زیر ارسال کنید:@misaaq_sharif