زاده ی مهر

اسمش مهرزاد بود ، متولد مهر . تقریبا اواسط آن . پدرش معلم بود . بدنیا که امد ، روز تولدش درختی کاشتند ، درخت بلوط ، وسط حیاط آن خانه باغ بزرگ که حوض آبی لاجوردی با ماهی های قرمزش خودنمایی میکرد ، نهال ضعیف بود و کوچک .زود خم میشد و شاخه اش میشکست ، اما هربار که پسرک بزرگتر میشد ، نهال بیشتر جان میگرفت.تقریبا ۳ سالش بود که کاملا با درختش آشنا شد ، حتی برایش اسم انتخاب کرده بود ، اسم درختش را مه‌زاد گذاشت ، زاده ی ماه.عاشق درختش شد ، روزی نبود که شیلنگ را از این سر حیاط تا آن سرش نبرد که بخواهد به درختش آب بدهد . یاد گرفته بود که چگونه مراقبش باشد تا برگ هایش آفت نزند. روز های گرم تابستانی ، برایش کتاب میخواند ، حتی اسباب بازی هایش را هم میبرد همان گوشه و بازی میکردند .از همان اول ...میگفت روز تولدش ، یک روبان قرمز رنگ بست دور تنه درختش . و تولدش را هم به مه‌زاد(درخت بلوط) تبریک گفت.ی روز سرد زمستونی که برف میآمد از آسمان و یک دامن سفید گشوده شد بر زمین ، درختش پر شد از برف ، دلش سوخت یک پتو برایش برد.مادرش دید و گفت : درخت مثل ما نیست که زمستونا سردش بشه ، درخت قوی هستش ، مثل بقیه درختای باغ. پدرش برایش یک بیلچه ی سبز خرید . او با مادرش در گلدان های سفالی گل های شمعدانی و یاسمن میکاشتند ‌. حتی یک گوشه حیاط درخت جاه طلب انگور رشد کرده بود و تابستونا ، انگورای قرمز میداد و دیوار های پشتی خانه را کاملا سبز کرده بود. زمان میگذشت ،درخت رشد کرد ، مهرزاد هم رشد کرد.مهرزاد ، اولین روز مهر به مدرسه رفت ، کتابهایش را برای درختش برد و به او نشان داد . میدانی در این هفت سال درختش قد کشیده بود اندازه قد دو تا مهرزاد.سالها گذشت و مهرزاد وقت رفتنش بود ، باید میرفت ، چاره ای نداشت ، یک عکس از درختش گرفت ، قابش کرد و قبل از رفتن دستش را دور درخت حلقه کرد و بوسیدش ، و بعد رفت.معلوم نبود چ زمانی برمیگشت ولی رفت .برایش تلفن شد ، مادرش بود ، میگفت قرار است درختش را قطع کنند ، آخر میخواستند آن گوشه حیاط را بفروشند.خدا میداند که چقدر پشت تلفن گریه کرد تا منصرفشان کنند ، یک هفته بعد برگشت .مادر و پدرش و یک مرد دیگر که شکمی گنده داشت و سری تاس ، منتظر او بودند ، چمدانش را گذاشت یک گوشه. آن مرد که احتمالا خریدار باغ بود ، به مهرزاد اخمی کرد ، انگار اوقاتش تلخ بود از اینکه معطل شده. مهرزاد به باغ رفت ، و تنها دو قدم برداشت و خیره شد به مه‌زادِ شادابِ چند سال پیش ،که حال شده بود درختی با برگ های زرد و شاخه های شکسته.اشک در چشمانش حلقه زد و چند قطره روی گونه اش چکید . که ناگهان بادی وزید لابه لای برگ های خشک درختش . و صدایی در گوشش زمزمه شد.یکباره برگشت و گفت ،" من نمیگذارم ...!"خانواده اش مات و مبهوت خیره شده بودند به او که جمله اش را تمام کند و ادامه داد:"نمیگذارم این حیاط را بفروشید ، مگر نمیدانید که من اینجا بزرگ شدم ، قسمتی از روح من هنوز در دل این درخت است ، چطور میتوانید رویای کودکی مرا یکباره به یک مرد که اصلا نمیدانید کیست بفروشید."مرد مثل اینکه عصبانی شده باشد ، گفت : "پس شما فروشنده نیستید . خدانگهدارتان ." و رفت.پدر مهرزاد هم پشت سرش دوید بلکه راضی اش کند ، اما مهرزاد مصمم تر از آن بود که خانواده اش تصور میکردندبا پافشاری های او باغ را نفروختند و مهرزاد برگشت به وطنش تا همینجا زندگی کند.میگفت انگار آن لحظه یک در گوشم زمزنه کرد ، گمان میکنم درختن بود ، نمیخواست که از دستش بدهم . من هم نمیخواستم . نزدیک شدم به درخت و گفتم : یاد هست که گفتم نمیخواهم بمیری ، دقیقا همان روز های زمستانی!شاید کلمه "گفتن" آنقدر ها هم گذرا نبود به مفعول که یک "را" بپذیرد. اما تو "را" داشتی ، هنوز هم داری.سالها گذشت ، او بزرگ و بزرگ تر شد ، خانواد تشکیل داد و من شدم ثمره خانواده اش ...میدانی او الان پدر بزرگ من است ، یک مرد پیر مهربان، درخت بلوطش قد کشیده تا خودِ خورشید .او ۸۵ سال سن دارد ، یعنی مه‌زاد و مهرزاد هر دو ۸۵ سال سن دارند.آقاجون آلبومش را باز میکنه ، عکس های سیاه و سفید بچگی و عکس های دسته جمعی با مادر و پدرش کنار همان حوض لاجوردی رو نشون من میده. یکبار به من گفت که "اگه من مُردم مراقبش باش ، این درخت سرد و گرم روزگار چشیده. "گفتم ، "خدانکنه آقاجون ، ایشالله سایتون رو سر ما می مونه، ولی چون شما گفتید ، چشم ، حتما حتما حتما مراقبش هستم."آقاجون رو دوست دارم ، میدونم که درختش رو قد ی دنیا دوست داره .گاهی وقتا روی زمین دانه های بلوط ریخته میشه و چند تا سنجاب و پرنده هم روی درخت لونه دارن. تابستونا سنجاب ها میان توی حیاط و بخاطر یه دونه بلوط دنبال همدیگه میکنن.آقاجون زیر درخت یه نیمکت چوبی گذاشت ،میشینه بعضی وقتا و با مه‌زاد حرف میزنه ، گاهی هم کتاب میخونه. کتاب های قدیمیِ شعر و شاید هم روزنامه.تابستونا توری میبندیم ، ولی خب با این حال صبحش بدنامون پشه گزیده میشه و خارش میگیره.من تابستونا براش هندونه میبرم ، همون هندونه های قرمزی که توی حوض میندازیمش . دوتایی میشینیم روی نیمکت و اون تعریف میکنه برام از روزی که بدنیا امد و پدرش نامش را مهرزاد گذاشت ....#پیک زمین