افشای یک فاجعه بشری

امروز از حقوق شهروندی در ایران چه چیز باقی مانده است؟ امروز به کدام اصل از قانون اساسی عمل می‌شود؟ امروز در قرن بیست و یکم ما در ساختار سیاسی به سر می‌بریم که حقوق بشر در آن پایمال شده و هیچ تفاوتی با استبدادهای خودکامه در ادوار پیشین ندارد. در زیر لوای جمهوری و دموکراسی، جنایت بشری مرتکب می‌شوند و وحشی‌گری دیکتاتورمابانه خود را زیر نقاب نظامی به ظاهر دموکراتیک پنهان می‌کنند. امروز ما مردم ایران زیر یوغ حکومتی متجاوز و به معنای دقیق کلمه توتالیتر زندگی می‌کنیم که دامنه اعمال سلطه و قدرت خود را تا خصوصی‌ترین بخش‌های زندگی شهروندان خود گسترش داده است. امروز مسئله ما اعمال سلطه و خشونت آشکار نیست. اینکه زندانیان سیاسی وجود دارند بر کسی پوشیده نیست. اینکه محدودیت‌ها و فشارهایی بر فعالان مدنی-اجتماعی اعمال می‌کنند بر کسی پوشیده نیست. آنچه که باید افشاء شود ابزارها و استراتژی‌های پنهانی است که دستگاه امنیتی این حکومت متجاوز علیه منتقدان و فعالان اجتماعی به کار می‌برد. از ابزارهای اعمال خشونت آشکار بسیار شنیده‌ایم اما اینک وقت آن است که از ابزارهای پنهان اعمال خشونت آگاه شویم. مسئله در ایران امروز این نیست که ما با حکومتی رو به رو هستیم که از "شکنجه سیاه" علیه منتقدان استفاده می‌کند بلکه مسئله این است که این حکومت به نحو سیستماتیک و به صورت پنهانی از "شکنجه سفید و پنهانی" علیه مردم و منتقدان استفاده می‌کند. امروز ما در جهانی زندگی می‌کنیم که خودکامه‌ترین و متجاوزترین حکومت‌ها نیز خود را ملزم می‌دانند که تا جای ممکن خود را دموکرات و پایبند به قانون نشان دهند به همین دلیل تلاش می‌کنند تا جایی که می‌توانند از شکنجه سفید و پنهانی علیه منتقدان استفاده کنند تا شکنجه سیاه و آشکار. یکی از ابزارهایی که دستگاه امنیتی این حکومت متجاوز علیه منتقدان و کسانی که به تعبیر خودشان، "غیرخودی یا دیگراندیش" هستند به کار می‌برند استفاده از "تکنولوژی حک ذهن" است که متاسفانه فعالان حقوقی و اجتماعی از طرح و تبدیل آن به یک "معضل اجتماعی-سیاسی" پرهیز کرده‌اند. تکنولوژی حک ذهن سازوکاری است که به دستگاه امنیتی این امکان را می‌دهد تا افکار، عواطف و احساسات منتقدان را تحت نظارت و کنترل خود درآوردند و این یعنی شما به هر مسئله‌ای فکر کنید بدون اینکه آن را به زبان آورید آنها می‌توانند از افکار بیان نشده شما آگاهی داشته باشند و از آن برای کنترل کردن شما استفاده کنند. فرض کنید که شما یک فعال اجتماعی هستید که تصمیم گرفته‌اید که کنش خاصی مثلا انتشار یک روزنامه یا نوشته اعتراضی داشته باشید. شما هرچند این تصمیم ذهنی را که فقط خودتان از آن آگاهید برای کسی افشا نکرده باشید نیروهای امنیتی می‌توانند از طریق تکنولوژی حک ذهن از این قصد شما با خبر شوند و در صورت نیاز مانع آن شوند. شاید این مسئله برای شما عجیب باشد اما کافی است جستجوی کوچکی در فضای مجازی در مورد تکنولوژی حک ذهن بکنید و آنگاه می‌بینید که ما به معنای دقیق کلمه با یک فاجعه بشری رو به رو هستیم. در اصل 22 قانون اساسی آمده است که: حیثیت، مال، جان، حقوق، مسکن و شغل افراد از تعرض مصون است مگر به حکم قانون. از طرف دیگر اصل 23 قانون اساسی هرگونه تفتیش عقاید را نفی کرده است. اینک مسئله این است وقتی که دستگاه امنیتی یک حکومت به خود اجازه می‌دهد از "تکنولوژی حک ذهن" که به معنای دقیق کلمه تجاوز به خصوصی‌ترین زوایای فکری و عاطفی یک شهروند محسوب می‌شود، استفاده کند دیگر چگونه می‌توان از پایبندی به قانون اساسی سخن به میان آورد؟! دیگر نیازی به برپایی دادگاه نیست نیروهای اطلاعاتی-امنیتی می‌توانند بدون اینکه منتقدان و فعالان اجتماعی را به دادگاهی احضار کنند از طریق کنترل ذهن، آنها را تفتیش عقاید کنند بدون اینکه او بتواند در برابر این تجاوز مقاومتی داشته باشد. به عمق فاجعه این تکنولوژی توجه داشته باشید: هر فکر، احساس و اندیشه‌ای که به ذهن شما خطور کند آنها نسبت بدان آگاه‌اند و این تجاوزی تمام عیار علیه حقوق بشر است. فاجعه اینجاست که دستگاه امنیتی این حکومت متجاوز این تکنولوژی را در دسترس تمام کارکنان وزرات اطلاعات و اطلاعات سپاه یا بسیج قرار داده و حتی در محیط دانشگاه نیز از این تکنولوژی علیه دانشجویان منتقد استفاده می‌کنند اما چه کسانی؟ نه فقط حراست دانشگاه یا چهره‌های امنیتی و بسیجی بلکه اساتیدی که متاسفانه بخش زیادی از آنها نیروهای امنیتی حکومت‌اند. اما آگاه بودن نیروهای امنیتی از افکار و عواطف منتقدان تنها کارکرد تکنولوژی حک ذهن نیست. آنها به واسطه این تکنولوژی می‌توانند بدون اینکه شما هیچ ابزار قابل رصدکردنی مانند موبایل همراه داشته باشید بدانند که کجا هستید و کجا می‌روید و حتی مکالمات شما با افراد را در آن مکان شنود می‌کنند. از طرف دیگر آنها به واسطه این تکنولوژی می‌توانند حتی در جسم و روان شما دخل و تصرف کنند و اختلالات جسمی برای شما پدید آوردند: مثلا ایجاد سردرد، بالا بردن یا پایین آوردن فشار خون، ایجاد حالت اسهال یا حالت تهوع. این یعنی حکومت دیگر برای شکنجه منتقدان خود حتی احتیاج ندارد که آنها را زندانی کند می‌تواند آنها را از راه دور شکنجه کند بدون اینکه او بداند چه کسی در پشت پرده این آزارها قرار دارد تا بتواند پیگیری قانونی بکند. هرچند که پیگیری قانونی در وضعیتی که قوه قضائیه مستقلی وجود ندارد خود یک مضحکه است. اما حکومت با استفاده از این تکنولوژی چه چیزی را خواستار است؟ در وهله اول آنها می‌خواهند به منتقدان و فعالان مدنی-اجتماعی بفهمانند که شما کاملاً تحت کنترل هستید تا آنجا که ما حتی به افکار پنهان شما واقفیم. از این طریق سعی می‌کنند منتقدان را مرعوب کنند تا از هرگونه کنشگری مخالف دولت پرهیز نمایند. از طرف دیگر اگر آن منتقد علی‌رغم آگاهی از چنین سازوکاری آنقدر جسور است و آنقدر جسارت دارد که کنشگری اجتماعی خود را ادامه دهد سعی می‌کنند از طریق ایجاد اختلالات جسمی آنها را شکنجه کنند بدون اینکه احضار و دادگاهی در کار باشد. این تکنولوژی به معنای دقیق کلمه یک ابزار "تروریستی مخفی" است که تنها و تنها از طریق افشاءسازی سازوکارهای آن در سطح وسیع می‌توان با آن مقابله کرد. امروز اگر فعالان حقوقی، مدنی و اجتماعی مستقلی در این جامعه وجود دارد باید با یکدیگر همراه شوند و استفاده از تکنولوژی حک ذهن به واسطه دستگاه امنیتی حکومت را برای همگان اطلاع‌رسانی کنند. کاربرد چنین ابزار غیرانسانی باید به اطلاع سازمان‎های حقوقی بین‌المللی برسد تا بتوان آن را به یک فضاحت و رسوایی سیاسی برای این حکومت متجاوز تبدیل کرد. جامعه‌شناسی به ما می‌گوید اگر شما بتوانید سلطه و سازوکارهای اعمال آن را بشناسید قادر خواهید شد در برابر آن مقاومت کنید و بر آن غلبه کنید. خطاب به این حکومت متجاوز باید اعلام کرد: با چنین سازوکارهایی هرگز نمی‌توانید فعالان مدنی-اجتماعی را از کنشگری که از آن وحشت دارید، بازدارید. این فعالان تمام سعی خود را خواهند کرد تا این مسئله را برای شما تبدیل به یک فضاحت سیاسی کنند!