کارگاه نمایش خلاق- گزارش جلسه 20 آبان 1397

هیچوقت پیش نیامده، بدانم با چه کلاسی کارگاه دارم. کارگاه‌های من صبح و در ساعت رسمی مدرسه برگزار می‌شود و به همین خاطر برای اینکه به درس بچه‌ها لطمه‌ای وارد نشود در روزهای مختلف با گروه‌های متفاوت کار می‌کنم. گاهی در یک هفته دوبار با یک گروه نمایش کار می‌کنم و گاهی هم دو هفته یا بیشتر آنها را نمی‌بینم. این هفته با یک گروه پنج نفره تئاتر کار کردم و جالب این بود که سه نفر از پنج نفر در ابتدا هیچ علاقه‌ای به حضور در کارگاه نداشتند. دو نفر از بچه‌ها حاضر شدند به کارگاه بیایند که از آن دو نفر هم یک نفر کلا علاقه‌ای به مشارکت ندارد. من ماندم و یک نفر! کلاس را تعطیل کردم و به سه نفری که در حیاط نشسته بودند، اضافه شدیم. یکی از آنهایی که دوست نداشت به کارگاه بیاید، سوال کرد: این کلاس‌ها نمره داره؟ جواب دادم: نه. همه کنار هم نشستیم و من بدون اینکه هیچ تلاشی برای کشاندن بچه‌ها به کارگاه کنم با موبایلم شروع کردم به ور رفتن. در کمتر از دو دقیقه نیما، یکی از مخالفان به طرفم آمد و گفت که ما می‌خواهیم به کارگاه بیاییم. من هم از خدا خواسته جلو رفتم و چراغ نمازخانه را روشن کردم. چالش سختی پیش رو داشتم. سه نفر مخالف برگزاری کارگاه، حالا کنار هم گوشه‌ای به دیوار تکیه داده بودند و من باید آن‌ها را تشویق به کار می‌کردم. بعد از سلام و احوال‌پرسی ابتدایی و جویا شدن خبرها و اتفاقات تعطیلات سه روز گذشته از جواد سوال کردم چرا مشکی پوشیده است؟ جواد گفت دایی‌ام فوت کرده است. حالا حداقل فهمیدم چرا کلاس نشاط لازم را ندارد. تصمیم گرفتم با بچه‌ها فبک کار کنم. دو موضوع در ذهن داشتم، پول و دروغ. پول را انتخاب کردم اما مستقیم به آن نپرداختم. من از بچه‌ها سوال کردم ما برای زندگی به چه چیزهایی احتیاج داریم؟ چیزهای مختلفی گفته شد که من آنها را روی تخته نوشتم، مثل: فرش، دوچرخه، پول، خونه و... پرسیدم اگر قرار باشه ما یک کلمه برای چیزهایی که بهش احتیاج داریم، تعیین کنیم، اون کلمه چیه؟ من کلمه‌ی "مایحتاج" در ذهنم بود و آن را بر روی تخته نوشتم اما به محض اینکه فهمیدم بچه‌ها هیچ ذهنیتی از این کلمه ندارند، آن را پاک کردم و از آنها خواستم یک کلمه‌ی مناسب برای همه‌ی چیزهای مورد نیازمان پیدا کنند. علی گفت خونه... گفتم کلمه‌ای که شما تعیین می‌کنید باید خونه رو هم شامل بشه. علی گفت: مثلا اگر بخواهیم فلافلی بزنیم باید پول داشته باشیم. من سوال کردم اگر پول نداشته باشیم باید چه کار کنیم؟ علی گفت باید کاسه دستمون بگیریم و از مردم پول بگیریم. ادامه دادم، دیگه چه راه‌هایی به ذهنتون می‌رسه؟ بچه‌ها با همفکری یکدیگر دو مفهوم دیگر را نیز مطرح کردند: آشنایی و ارزانی. علی گفت: "مثلا صاحب مغازه‌ی من می‌خواد با دوستش پیتزایی بزنه و جایی بره که وسایلش هست. حالا که این وسایل رو احتیاج نداره من می‌تونم ازش بگیرم و باهاش کار کنم." ارزانی هم در ادامه‌ی بحث‌ها و نظرات کلاس که علی محرک آن بود، مطرح شد. از بچه‌ها خواستم چهار راه‌حلی که برای تاسیس فلافلی پیدا کرده‌اند در چهار نمایش مختلف نمایش دهند.همه چیز طبق برنامه و راه‌حل‌های به دست آمده پیش رفت. اول نمایشی در مورد پول اجرا شد. علی برای به دست آوردن پول نزد نیما که نقش یک رستوران‌دار را داشت، رفت و از او درخواست کار کرد تا بتواند پولی به دست آورد تا با آن فلافلی بزند. نمایش بعدی در مورد تکدی‌گری (گدایی) بود. علی کاسه‌ای خیالی در دست گرفت و با آن به سراغ بچه‌ها رفت و از بچه‌ها طلب پول کرد. بعد نمایشی در مورد آشنایی اجرا شد. علی با امیرحسن که نقش صاحب مغازه‌ی او را داشت، مذاکره کرد تا بتواند وسایل مغازه‌ی او را در اختیار بگیرد. نمایش پایانی هم در مورد ارزانی بود که اینبار جواد که سوگوار دایی خود بود، وارد شد. جواد باید نقش فروشنده‌ی وسایل فلافلی را بازی می‌کرد که حاضر است، اجناس خود را ارزان‌تر از دیگران بفروشد. برخلاف تصور جواد برای ارزان فروختن اجناس مقاومت کرد که در این مورد، امیرحسن در نقش شریک به علی اضافه شد و تلاش کرد با قلدری و تهدید اجناس مغازه را به قیمت خوب بخرد. نیما در این قسمت با دادن پیشنهاداتی به امیرحسن برای اجرای نقش خود کمک کرد. بچه‌ها در پایان توانسته بودند به درک عمیق‌تری از کار و روش به دست آوردن پول برسند.