شکار خوک | داستانی درباره آزادی و مبارزه با دیکتاتور.

از دیرباز سیاست همیشه موردعلاقه ی قشر متفکر جامعه بوده و هست؛ که این قشر شامل روشنفکران و تاریک‌فکران است و کسانی که هرگز فکر نمی کنند از این قاعده مستثنی هستند. در این بین سنت های قدیمی کاملا در میان تاریک‌فکرانِ واپس‌گرا جریان دارد به زیستن با شیوه ی اجدادشان در سه هزار سال قبل از میلاد یک شخص کاملا تصادفی؛ شدیدا افتخار می کنند پس با سعی در حفاظت از فرهنگ نداشته‌شان؛ جلوی نفوذ فرهنگ های غریبه را می گیرند و با میراث جاودان نسل های پیشین‌شان، سلطه ی شدیدی بر قشری که فکر نمی کنند برقرار ساخته‌اند. آن میراث چیزی نیست جز دیکتاتوری.پس این‌جانب در حالی که دوربین شکاری رو به قصد شکار گوزن در دست گرفته بودم تاج بزرگی دیدم به ارتفاع درخت کاج که بر سر حاکم قبیله ای بدوی قرار داشت. قدرت تاج ها را دست کم نگیرید؛ حالا هر شکل و رنگی که داشتند. پس کمی برای تفریح و خنده به دید زدنِ آن قبیله ی بدوی با دوربین ادامه دادم تا اینکه متوجه شدم بزرگترین اشتباه زندگی ام را مرتکب شده ام. دیکتاتور کبیرشان توانسته بود بر تعدادی بین هفتصد، الی پنج هزار نفر حکومت کند و طبیعتا بخش زیادی از افراد تحت سلطه ی دیکتاتور کبیر قشری بودند که هرگز فکر نمی کنند؛ پس اگر ظاهر آراسته ی دیکتاتور ها را نپسندند؛ ظاهر ژولیده ی منِ شکارچی گوزن را دوست بدارند؟خلاصه این گونه بود که آن زمان که سال ها قبل بود، قبیله ای با جمعیتی بین هفتصد نفر یا شاید هم پنج هزار نفر به سمت من حمله ور شدند. البته مشکل اصلی من شمارش تعداد افراد نبود چون در رشته ی ریاضی و فیزیک تحصیل کرده بودم و با چشم های بسته تعداد مو های سر دیکتاتور کرک و پر ریخته را می شمردم. مشکل من این بود که با هر برهانی سعی داشتم آن ها را انسان های متمدن محسوب کنم در نهایت در استدلال شکست می خوردم. پس اینگونه شد که توسط آن قبیله ی آدم‌خوار محاصره شدم و آدم‌خواران گرسنه با سیخ و منقل اطرافم را گرفتند.با خودم گفتم بگذار با مذاکره به نتیجه برسم؛ از زیردستان اجازه ی صحبت با حاکم را خواستم و به حاکمشان گفتم: «به هر خدایی که می پرستی من آنارکولیبرالیست نیستم و تهدیدی برای حکومت ظالمانه ات محسوب نمی شوم؛ من فقط یک آته‌اگزیستانسیالیست ام که به شکار گوزن آمده.» حاکمشان کمی نگاهم کرد و گفت: «خدا منم و دستور می دهم به خاطر این کلمات زشتی که به کار بردی زنده زنده کبابت کنند.» کار به مسائل اعتقادی کشیده بود پس فریاد زدم: «من اعتقادی به تو ندارم!»حالا مجازاتم عوض شده بود؛ قبیله ی بدوی خوشبختانه خوردن گوشت کسی که خدایشان را قبول نداشت را ناپسند می دانستند پس یک اسب و مقداری غذا به من دادند تا با اسلحه ی شکاری ام از آنجا دور شوم و به شهر خودم برگردم. با این وجود درک نمی کردم که حاکمشان چطور معنای حرف هایم را نفهمیده بود. خلاصه که فهمیدم بزرگترین میراثی که به این مردمان می رسد دیکتاتوری محض است. وقتی به شهرم رسیدم متوجه شدم شهردار عوض شده است.شهردار جدید همان حاکم قبیله بود که این بار با کت و شلوار ولی بدون کروات در جمعیت حاضر شده بود؛ فهمیدم که استفاده از کروات هم ممنوع شده چون دستور حاکم است. پنج هزار آدم‌خوار حالا با ظاهر آراسته بین مردم شهر من قدم می زدند. تعدادشان حتی از مردم شهر هم بیشتر بود. تصمیم گرفتم تلاشم را برای سرنگونی شهردار بکنم بلکه شاید حداقل زندگی قبلی ام را باز پس بگیرم. در این میان شهردار به تعدادی از آدم‌خوار های چاق تر و پر اشتها تر مقام های راضی کننده ای داده بود؛ متفکران بزرگ شهر هم باید صبح به صبح خیابان ها را جارو می کشیدند. پس این بار گفتم بگذار یک بار آنارشیست‌بازی را با لیبرالسیت‌بازی ترکیب کرده و یک تغییر فرهنگی عمیق ایجاد کنم. اما به جای فریاد زدن و شعار دادن؛ خودم هم تبدیل به یک دیکتاتور دیگر شدم و شهر به صفحه شطرنج تبدیل شد.پس من، آدولف هیتلرِ جوانِ شکارچی گوزن که هیچ چیز از نقاشی نمی دانستم این بار تلاش کردم تا به آکادمی نویسندگی وارد شوم که متاسفانه ریاست آن هم در دست اعضای قبیله بود؛ پس من و آثار و نوشته هایم همگی به طرد شدن محکوم شده بودیم. این بار تصمیم گرفتم با دیکتاتوری در مقابل دیکتاتور ایستادگی کنم چون برای سرشاخ شدن با یک آدم‌خوار در لباس چرچیل باید هیتلر می بودم و پیرو مکتب نازیسم. بزرگترین اشتباهی که کردم این بود که نفهمیدم دشمنِ دشمنِ من؛ لزوما دوست من نیست؛ پس در یک اتحاد با استالین؛ شکست فجیعی خوردم و به جای هیتلر کبیر مثل یک نویسنده ی افسرده در اتاقم نشستم و در تنهایی ام مشغول نوشتن شدم؛ اگرچه هنوز هم گاهی دلتنگ استالین می شدم؛ او هم تبدیل به یکی از بزرگترین دشمنانم شده بود.حالا دیگر راه رفتن هم در شهر من مثل سابق نبود؛ همه جا بوی خون انسان می آمد. بعد از مدتی دیگر هیچ جسمی خورده نمی شد و انسان ها در حال از دست دادن روحشان بودند. حاکمشان توانسته بود به سادگی همه ی افرادی که فکر نمی کردند را تحت سلطه اش در آورد به راحتی حالا نود درصد جمعیت شهر من طرفدار آدم‌خوارِ کبیر بودند. حالا دیکتاتورِ کوچکِ شهر توانسته بود من را در یک شطرنج بزرگ کیش کند و فاصله ی زیادی تا مات شدن نداشتم. پرونده ام پر بود از مدارکی که نشان دهنده ی به پایان رسیدن من بودند. پس دیکتاتورِ آدم‌خوارِ کبیر در هر سخنرانی اش علیه من و افکار من فریاد می کشید و از انسان دوستی و حمایت از قوم یهود دم می زد که «براستی انسان دوستی حقیقی این است و ما خوبیم». در شهر که قدم می زدی پوستر های «برادر بزرگ شما را می بیند» بر در و دیوار بی روح شهرِ از درون ویران شده ام خودنمایی می کردند.حالا در تنهایی و غروب می دانستم که همیشه حق با جورج اورول بوده و هست؛ «همه ی حیوانات برابرند ولی خوک ها برابرترند» و داستان 1984 هم که شکل واقعیت به خود گرفته بود؛ انگار تنها کتابی که حاکم خوانده بود همان کتاب بوده است. همینطور در شهر تحت نظارت حاکم تولیداتی صورت می گرفت که فقط و فقط به هدف کنترل ذهن مردم شهر بود و مردمی که روح خود را فروخته بودند با چشمان سفید در شهر قدم می زدند. سری به پارک زدم و روی صندلی چوبی کنار دختری عادی نشستم. به چشم هایش نگاه کردم؛ چشم های کاملا سفید بودند؛ روحش را از دست داده بود. تجارت جدید حاکم؛ قاچاق روح بود؛ روح افراد را از جسمشان خارج می کرد و در بطری های مخصوصی که از تولیدات هوشمندانه قبیله بود وارد می کردند و یا در کنار وعده های غذایی، در جشن ها و عذاداری های بزرگان مصرف می شد. شهر من شکست خورده بود. من شکست خورده بودم.این شد که تصمیم گرفتم با کشتی سفری آغاز کنم و از شهرم دور شوم. در سرزمین های دیگر هم قلم برای نوشتن و گوزن برای شکار یافت می شد. این شد که وارد اولین کشتی به مقصد ناکجاآباد شدم و بعد از حرکت فهمیدم مقصد اصلی در حقیقت جاناآباد بوده؛ یک ویرانه ی حقیقی دیگر. خواستم به ساحل برگردم ولی دیر شده بود. قرار شد با ناخدای کشتی صحبت کنم؛ یک دیکتاتور دیگر. وارد اتاق که شدم چهره ی آشنایی دیدم، ناخدا همان حاکم بود. حاکمی که همه جا بود و برای عذاب دادن من پا به دنیا گذاشته بود.«می‌خوام برگردم به ساحل ناخدا.» «نمیشه، مستقیم به جلو میریم.» «ولی من می خوام برگردم!» «نمیتونی رو حرف من حرف بزنی موجود بی ارزش، اهداف و خواسته های شخصی تو برای من هیچ اهمیتی نداره!»ناخدا داشت چایِ کاپیتان می خورد، یک لیوان چای دم شده به سرخی خون؛ ترجیح دادم در مورد شیوه ی دم شدن چای سوال نکنم. حرف زدن با دیکتاتور کاملا بی فایده بود، فرمان داد از کشتی بیرون انداخته شوم تا مورد حمله کوسه ها قرار بگیرم. قبل از اینکه دست کسی به من برسد از کشتیِ آدم‌خوار های به ظاهر متمدن پایین پریدم. شنا کردن بین کوسه ها را ترجیح می دادم.در حالی که خسته بودم و چیزی نمانده بود غرق شوم کوسه ها دور و برم جمع شدند. این مرگ بود؛ مرگ حقیقی. یکی از کوسه ها دیدی فراتر از ظاهر داشت و در وجودم چیزی به جز گوشت می دید. کوسه به من کمک کرد و از گله ی کوسه های گرسنه نجات پیدا کردم. واقعا آن کوسه را دوست داشتم؛ جانوری که انسان نبود ولی از نود درصد انسان ها درک بهتری داشت. با ساحل که رسیدم فلس های کوسه را نوازش کردم؛ دستم از تیزی فلس ها بُرید؛ این دومین اشتباه من بود؛ یک انسان هیچ وجه مشترکی با کوسه نداشت. باید مسیرم را جدا می کردم؛ اما هرگاه به دریا نگاه کنم تا آخر عمر از آن کوسه قدردان خواهم بود.تا راه ساحل با کوسه درباره آزادی حرف می زدم؛ یک کوسه بیشتر از انسان هایی که دیده بودم فکر کرده بود و می فهمید؛ کوسه می توانست به زبان انسان سخن بگوید. می گفت کوسۀ بزرگ ریاست کوسه ها را به عهده دارد و از هیچ ظلمی دریغ نمی کند؛ او هم با یک دیکتاتور دیگر درگیر بود. کوسه به من گفت دیکتاتور ها همه جا هستند؛ موجودات زنده تمایل دارد به سمت دیکتاتور شدن پیش بروند؛ حتی اگر جامعه‌شان از دیکتاتور رها شده باشد. کوسه به من هشدار داد که اگر خودم با خودم خلوت کنم هم؛ در عمق خلوت خودم یک دیکتاتور بی رحم از درونم شکوفا خواهد شد؛ خوب یا بد، ممکن است من هم یک دیکتاتور دیگر بشوم.به هر حال زنده به ساحل رسیدم و گفتم بگذار در سرزمین جدیدی زندگی جدیدی شروع کنم. پا به اولین شهری که گذاشتم؛ ناخدای کشتی در حال سخنرانی بود. عجب زندگی پر مفهومی نصیب من شده بود. هرچقدر در زمان عقب و جلو می رفتم و زمین را زیر پا می گذاشتم زندگی درست نمی شد، همه جا هم سر و کله ی دیکتاتور و زیردستانش پیدا بود. این بار دیکتاتور تصمیم گرفته بود تا به صورت پنهانی اعمال قدرت کند؛ دوباره حزب طرفداران کانیبالیسم و اسطوره ی بی بدیل‌شان؛ همان دیکتاتور آدم‌خوار در حال ریشه گرفتن در یک شهر نوین تر بودند. این بار دستشان به منابع ثروت نرسیده بود.این عدم وجود ثروت نقطه ضعف قابل توجهی بود که می توانستم بالاخره این دشمنی جاودانه را به پایان برسانم. تفنگ شکاری ام نیز هنوز همراهم بود؛ اگرچه چند قطره ای آب دریا به تفنگ نفوذ کرده بود و باید قطعاتش را جدا و تمیز می کردم تا خوب کار کند. این بار دیکتاتور که دستش به پول نمی رسید دم از قناعت می زد و در همین حین سعی داشت خودش را انسان دوست‌ترین فردی که وجود دارد نشان دهد، که متاسفانه شیرین‌زبانی اش در این راه بیش از حد برایش موفقیت در بر داشت. اما اون مصداق بارز ضرب المثل «گربه دستش به گوشت نمی رسید، می گفت بو میده.» بود. فکر می کنم فقط من بودم که متوجه دروغ های خوش ظاهر دیکتاتور خوش ظاهر و خوش صحبت شده بودم. افرادی که از ترس و ناامیدی سکوت کرده بودند نیاز به حرکتی از سمت من داشتند تا زبان باز کنند.حالا باید ریشه هایش را خشک می کردم. در حالی که مثل جان اِف کندی در حال عبور با ماشین در خیابان بود؛ اسلحه را به سمت سر مبارکش هدف گرفتم تا بلکه این جا-تاجی یک بار برای همیشه نابود شود. متاسفانه در آخرین لحظه یکی از همان آدم‌خوار های چاق و فربه ی زیردستش برقِ دوربین تفنگم را دید و خودش را جلوی دیکتاتور انداخت؛ تیرم به مغز پوکش خورد و متاسفانه به جای دیکتاتور یک خوک شکار کرده بودم. این موضوع آنقدر در روحیه ام تاثیر منفی گذاشت که تصمیم گرفتم باز مثل یک نویسنده ی افسرده در اتاقم بنشینم؛ کتاب بخوانم و بنویسم. این بار دیکتاتور در حال به دست آوردن یک حکومت توتالیتر بود. مردم را با افکارشان کنترل می کرد؛ آزادی فکری را سرکوب می کرد و مردم را به زندگی به سنتِ سه هزار سال پیش وا می داشت. قدرت هم ثروت می آورد.قوی ترین ایمانی که در زندگی داشتم جمله ی آلبر کامو بود که می گفت: «ایستاده مردن بهتر از زانو زده زیستن است»؛ اگرچه شاید همیشه به آن عمل نکرده باشم. به هر حال هم در زندگی و هم در شطرنج؛ همیشه طوری زندگی و بازی می کنم که اگر مرگ به سراغم آمد تسلیم نشده باشم و اگر من پیروز شدم به هیچ وجه تسلیم نشده باشم. به هر حال تروریست های آدم‌خوارِ سابقِ روح دزدِ کنترل‌گر فکر؛ حالا می خواستند جانم را بگیرند. دوباره از شهر خارج شدم و از بیرون با دوربین به شهر نگاه می کردم؛ مثل اولین شکار گوزن. این بار باید همراهانی پیدا می کردم که دوستان من و دوستانِ دوستان من باشند؛ نه صرفا دشمنانِ دشمنِ من.در ده درصد به حاشیه رانده شده ی جمعیت؛ بالاخره یک درصد افرادی وجود داشتند که شاید با برخی از عقاید من موافق بودند، باید دوباره متحدانی جمع می کردم و کار خودم را شروع می کردم؛ یک اقلیت لیبرال که به طور غیرمستقیم بالاخره به ریشه های دیکتاتور ضربه بزنند. ما می توانستیم؛ کوته‌فکری هرچقدر هم سلاح قدرتمندی به اسم حماقت را در دست معتقدانش بگذارد؛ باز هم روزی تفکر انتقادیِ روشنفکران پیروز خواهد شد. در حالی که قطعات تفنگم را برق می انداختم به متحدان جدید احتمالی ام فکر می کردم، به بازگشت به شهر خودم، به شکار گوزن.با قلبی آکنده از اندوه وسائلم را جمع کردم و به شکار گوزن رفتم. همیشه این کار حالم را بهتر می کرد؛ فردی را دیدم که روی زمین دراز کشیده بود و با دوربین شکاری به اطراف نگاه می کرد. چشمش به من افتاد و برایم دست تکان داد؛ مو های بلندش در باد تکان می خوردند. حالا دو شکارچی گوزن بودیم، کنار آتش نشستیم؛ قهوه ی داغ خوردیم و من درباره شکار خوک با او صحبت کردم. خوک هایی که ریشه ی طاعون فکری بودند. اولین کسی بود که پذیرفت با من به شکار خوک بیاید؛ دست دادیم؛ یکدیگر را در آغوش گرفتیم. دیکتاتور و طرفدارانش با ذهنی پوسیده در راه پوچ شان آنقدر با هم متحد بودند و ما متفکران؛ ما شکارچیان گوزن اینقدر از هم دور افتاده بودیم. حالا دیگر معتقد بودیم که شکار گوزن یک کار غیرانسانی‌ست؛ شکار خوک ها اینطور نیست. کسی باید دستان ما را به هم پیوند می داد؛ باید در کنار هم تفنگ به دست می گرفتیم؛ در کنار هم از قلم هایمان استفاده می کردیم. کسی که این کار را به عهده گرفت من بودم؛ این بار بُرد با ما بود.شخصیت اصلی داستانمشخصیت فرعی داستانم؛ دیکتاتور هم بی ارزش بود پس هیچ تصویری ازش موجود نیست.