امروز : دیوانه ها در مترو و مصاحبه

یک ساعت دیگه با یه استاد ایرانی در یک دانشگاه متوسط توی آمریکا جلسه دارم. موقع برگشت از آزمایشگاه سعی کردم تمام چیز هایی که قراره بگم رو تکرار کنم. نمیدونم چرا فلوئنسی در زبان انگلیسیم به شدت افتضاح شده. ترجیح میدم استادم اروپایی باشه. اونا هم در انگلیسی حرف زدن مالی نیستن. رزومه ام متوسط رو به بالاست از نظرم. تصاویر پس زمینه نرم افزار زومبین اینکه توی آزمایشگاه با اینترنت ضعیف دانشگاه ولی با تصویر پس زمینه حرفه ای باشم و یا خوابگاه با اینترنت خیلی بهتر ولی تصویر پس زمینه کثافت بار، نجس و شلوغ باشم باید انتخاب میکردم. نور خوابگاه هم مناسب نیست. یه لامپ کم مصرف آفتابی صاف میخوره تو صورتم و توی جلسه zoom خیلی زشت میافته. علی الخصوص که شب باشه و نور زرد اون لامپ با نور آبی رنگی که از بانک قرض الحسنه رسالت صااااف از توی پنجره ای به چه بزرگی میخوره تو اتاق. من خودم رو در نور سفید صبح و دستشویی و آسانسور بیشتر میپسندم. تصمیم گرفتم برم خوابگاه. همه چی رو میشه درست کرد مگر اینترنت.برای تابستون دیگه دانشگاه شام نمیده. دو بسته نودل گوشت خریدم و گفتم سریع قبل از جلسه راهش میندازم و یکم قند خونم تنظیم میشه. این اولین مصاحبه این مدلیمه و اندک اضطرابی هم دارم. خودم در سال پیش رو که اولین مصاحبه غیر جدی با یه استاد بلژیکی داشتم رو به یاد میارم که چه اضطراب وحشتناکی تمام وجودم رو گرفته بود. الان هنوز هم اضطرابه هست ولی انقدر کنترل شده که بهم اجازه میده نیم ساعت قبلش این خزعبلات رو بنویسم.مترو خلوت بود. به محض اینکه مترو از ایستگاه شروع به حرکت کرد یه جوونی توی واگن اون وری از صندلیش بلند شد و تا رسیدن به ایستگاه بعدی دور خودش به یه حالت صوفیانه چرخید. مسافت زیادی نبود. اولش فکر کردم که مثلا توی بازی جرئت حقیقت بهش جرئت افتاده و همچین کاری کرده. نگاه که کردم دیدم بغلش یه پیرمردی نشسته. روی صندلی های روبرویی هم دو تا پسر شرور نشسته بودن و زیر لبی میخندیدن و یکیشون بعد ده پونزده ثانیه موبایلش رو دراورد و شروع کرد به فیلم گرفتن. من هم که همینطور وایستاده بودم و نگاهش میکردم. اگه توی توییتر پستی وایرال شد که یه جوون با یه سوییشرت قرمز توی مترو در حال چرخیدنه و دوباره با کپشن اینکه «ملت دیگه رسما رد دادن» بدونید که من توی واگن بغلی اون تصویرم. این احتمالا نزدیک ترین فاصله احتمالی من با فیو استار باشه.اون دو پسر شرور توی ایستگاه بعدی با من پیاده شدن و شروع کردن فیلمه رو دیدن و خندیدن. اون جوون چرخان سر جاش نشست و همراه مترو به ایستگاه بعدی رفت. این ها هم همینجور داشتن میخندیدن و احتمالا اونو دیوانه خطاب میکردن. البته متاسفانه این ها صحنه اون کسی رو که سعی میکرد سرعت قدم هاش رو با مترو تنظیم کنه تا نوشته تبلیغ (که متاسفانه الان یادم نمیاد چی بود) همیشه توی دیدش و در یک نقطه ثابت قرار بگیره رو در فاصله یک متری شون از دست دادن. البته شخص مذکور بعد از اینکه دیگه حالت حرکتش داشت حالت دویدن میگرفت دست از این کار برداشت و به خیل عظیم مردم روزمره پیوست.یادم اومد که قبلا اسکرین چت یکی از دوستام که به یه مثلا داف توییتری خیلی رک پیشنهاد داده بود توی توییتر پخش شده بود و با حدود ۳ هزار لایک نزدیک ترین فاصله فعلی من به فیو استاره. امیدوارم هرچه زودتر این رکورد با چیزی قابل عرضه تر شکسته بشه.این هایی که در ادامه مینویسم بعد از جلسه است:به محضی که رسیدم کتری آب جوش رو به سختی از کف اتاق پیدا کردم و گذاشتم روی گاز که آب جوش بیاد. فکر کنم حدود نیم ساعت وقت داشتم. رفتم پای کامپیوتر و بکگراند های مختلف رو توی نرم افزار زوم امتحان کردم. اون بک گراند فضایی یکم متظاهرانه اومد به نظرم. پونه بک گراند دشت های پر از آفتاب گردان با آفتابی که در حال غروبه رو پیشنهاد داده بود. این بک گراند ساحلی نزدیک ترین چیزی بود که پیدا کردم. یک ساحل زیبا با موج ها و برگ درخت نخلی که حرکت هم میکردند. هنوز مشکل نور وجود داشت. رفتم روی میز لامپ کم مصرف آفتابی رو درآوردم. رفتم اتاق کاوه اینا لامپ کم مصرف مهتابی سفید داشتن. اونو درآوردم و زدم به اتاق مون. نتیجه فوق العاده بود. فعلا برنامه بر اینه که خودم رو بزنم به اون راه. شاید کاوه اینا با همون نور زرد اوکی باشن.توی این گرما یک پیرهن چارخونه cool طور پوشیدم که در عین حالی که نشاندهنده احترام من به شخص مقابله نشان دهنده cool بودن من هم باشه. طرف فقط هشت سال از من بزرگتره. خیلی گرمم شد. خیلی آدم جذاب و outgoing ای بود. تا حد خیلی زیادی از استرسم کم شد. برگشتم به دوران اوج فلوئنسیم چیزی در حد ۲۷ تافل. ارائه دادم. گفت سوالی نداری. ازش راجع به فاند پرسیدم. انتظار داشتم به عنوان یک ایرانی درکم کنه. حس کردم که یکم شکه شد. گفت فاندش استاندارده. گفتم باشه مرسی. از پای پنجره یه دسته سینه زنی داشت رد میشد حین جلسه که طبیعیه. پنجره دو جداره بود و میکروفون های لپتاپم خیلی با کیفیت نیستن و احتمالا چیز زیادی منتقل نشده. اعتراضی ندارم.آب جوش سر رفت و گاز خاموش شد. هنوز کتری گرمه یه دست دیگه میذارم که به جوش برسه بعد نودل رو میندازم توش. نودل آماده شد. اوردم در حین خوندن نوشته های «از یک بیابان نورد» یا یک همچین چیزی بخورم.