من علیرضا، کرونا داشتم

روایت یک بیمار مبتلا به کرونا؛ از تشخیص تا خودقرنطینگی در خانهاقتضای موتورسواریحدود دو ماهی بود که مدام سرما می‌خوردم و البته بعدش خوب می‌شدم، این اقتضای ما موتورسوارها است! در این فصل طبیعتا بیشتر سرما و باد سرد به ما می‌رسد و بیشتر مریض می‌شویم ولی خب امسال انگار تفاوت‌هایی داشت. مدل مریضی‌هایی که تجربه می‌کردم، بیشتر شامل آب‌ریزش بینی و سرفه بود و البته کوفتگی بدن. با توجه به کثرت فعالیت‌ها وقتی به دکتر مراجعه می‌کردم، بهش تأکید می‌کردم که آمپول برایم تجویز کند تا سریع سرپا شوم و از کارهایم عقب نمانم. همین شد که در این دو ماه هفت هشت پنی‌سیلین زدم و البته چوبش را هم خوردم که در ادامه می‌گویم.درمان‌های خانگی جواب ندادسری آخر سرماخوردگی دقیقا از صبح جمعه، ۲ اسفند شروع شد. حوالی ساعت ۹ صبح حس کردم احساس خفگی دارم و سر و بدنم هم درد می‌کند. طبق معمول آویشن عسل دم کردم برای خودم و بعد از استعمالش کمی استراحت کردم. حوالی نماز ظهر که از خواب بیدار شدم، متوجه شدم حالم بدتر شده. باز هم طبق معمول کمی به ادامه درمان پرداختم و آب لیمو شیرین و پرتقال داخل خانه گرفتم و بعدش زدم بیرون به سمت یک جلسه‌ای در مرکز شهر. حوالی مغرب که جلسه تمام شد، با حال بسیار بدی رسیدم خانه، جوری که احساس سرگیجه زیادی داشتم. چون همسرم خانه نبود، با پدر و مادرم تماس گرفتم که بیایند خانه ما و کمک کنند تا برویم دکتر. بعد از کلی چرخ زدن و گشتن توی درمانگاه‌های شرق تهران بالاخره یک مرکز خلوت پیدا کردیم و رفتیم پیش دکتر. دکتر محترم هم ۶ تا آمپول نوشت و یک ورق آدولت‌کلد داد با یک قرص جویدنی!شش‌تا آمپول را قرار شد روزی دوتا بزنم. دوتا را همان موقع زدم و شب را صبح کردم، البته با تب و لرز. حالا رسیدم به صبح شنبه و بدنم تا دل‌تان بخواهد کوفته است. خدا را شکر دیگر همسرم خانه بود و لطف کرد و یک صبحانه مقوی بهم داد تا سرحال بیایم. آمدم دانشگاه. بحث با رفقا درباره کرونا بود و خلاصه با یکدیگر دست ندادیم. حوالی ساعت ۹ شب به خانه رسیدم و همسرم سوپ گذاشته بود که آن شب خوردم. دو آمپول دیگر را هم شنبه‌شب زدم که در مجموع شد چهارتا. رفتم که بخوابم ولی دیدم تبم دارد شدید می‌شود و البته لرز هم همراهش است. خلاصه‌اش اینکه خیلی حس بی‌خودی بود! به زحمت خوابم برد.مثل بچه آدم خودت را قرنطینه کن!نصفه‌شب با زنگ موبایل از خواب پریدم! یک نفر نصفه‌شب اشتباهی زنگ زده بود به موبایلم. باهاش دعوا کردم و خواستم دوباره بخوابم اما از شدت لرز و تب و ناله دیگر خوابم نمی‌برد. همسرم با حالت ترس زنگ زد که پدر و مادرم بیایند و مرا به اورژانس ببرند. اورژانس بعد از معاینه اولیه دستور عکس قفسه سینه و آزمایش خون داد. بعد از معطلی یک ساعته به خاطر عکس رادیولوژی، آزمایش خون هم دادم. نماز صبح را به زحمت خیلی زیاد خواندم و نشستم در اتاق انتظار تا پذیرش بیمارستان باز شود و برای متخصص عفونی و داخلی وقت بگیرم. ساعت ۶:۳۰ صبح وقت گرفتیم و ۹:۳۰ صبح رفتیم داخل اتاق پزشک متخصص عفونی. بعد از معاینه وضعیت بدنی‌ام و مطالعه عکس قفسه سینه و آزمایش خون گفت حتما ویروس داری و با توجه به علائمی که داری، کروناست، اما کرونای خفیف. گفت که قفسه سینه‌ات عفونت ندارد. کلی دستور پزشکی برایم نوشت و گفت چون مشکلم حاد نیست، می‌توانم بروم خونه اما خودم باید مثل یک بچه خوب خودم را قرنطینه کنم. به همسرم هم اینطور گفت: «قهرمان‌بازی درنمی‌آوری! مامان و بابایش اصلا نزدیکش نیایند. خانم باردار، بچه کوچک، افراد بالای۵۰ سال اصلا نباید نزدیکش شوند.» و بعد اینطوری ادامه داد که هرجا دست می‌زنم باید فورا ضدعفونی شود. گفت مایعات هم زیاد بخورم: «دلم می‌خواهد تا آخر شب ۲۰ لیوان آب بخوری!» این را هم گفت که هرموقع از شبانه‌روز قفسه سینه‌ام درد گرفت و مشکل تنفسی پیدا کردم، سریع مراجعه کنم اورژانس.کودتا علیه خودبعد از معاینه دکتر یک سرم بهم تزریق کردند و کمی حالم بهتر شد. با حالت ترس و لرزی که داشتم، برگشتیم خانه و داخل اتاق قرنطینه شدم تا برسیم به وقت دکتر داخلی. شب شد و رفتیم دکتر داخلی. دکتر داخلی وقتی آزمایش خونم را دید گفت: «تو به این راحتی سرما نمی‌خوری! بدنت ۷۰۰۰ تا گلبول سفید دارد، در حالی که نرمال این پارامتر ۵۰۰۰ تاست!» گفتم پس چرا الان اینقدر بی‌حال هستم؟! گفت مشکل بدن تو خود ایمنی هست! یعنی ایمنی بدنت زیادی بالاست. تا یک بادی چیزی به سرت می‌خورد، ۷۰۰۰ تا سرباز داخل بدنت را مسلح می‌کنی و بدنت گارد دفاعی می‌گیرد. دکتر گفت در واقع مشکل تو مثل این است که ارتش قوی یک کشور علیه خود آن کشور کودتا کند و خب این خطرناک است. گفت اگر هم کرونا داشته باشی، به زودی خوب می‌شوی و مشکلی نیست. دکتر داخلی مطابق با علائم آزمایش خون تشخیص داد که یک بیماری زمینه‌ای التهابی در دستگاه تنفس دارم که علت همه این سرماخوردگی‌ها همین بیماری زمینه‌ای بوده. گفت تو فکر می‌کردی سرما می‌خوری و می‌روی دکتر. دکتر بیچاره هم که تخصص ندارد، یک چراغ می‌اندازد ته حلقت و می‌گوید سه تا آمپول بزن، در حالی که آنتی‌بیوتیک و آمپول برای تو سم مهلکی‌ست که اصلا نباید استفاده کنی! اینجا بود که فهمیدم چوب آمپول‌های قبلی‌ام را خوردم. دوتا آزمایش تخصصی نوشت که رفتم و انجام دادم ولی هنوز جوابش نیامده است. البته ارتباط چندانی با کرونا نداشت. این دکتر یک اسپری ضدحساسیت هم برایم نوشت که البته هنوز نتوانسته‌ام پیدایش کنم!خلاصه فهمیدم که یک بیماری زمینه‌ای دارم و همه مریضی‌های دیگر دارد روی این بیماری سوار می‌شود. چون دکتر می‌گفت با این درصد ایمنی اصلا سرماخوردگی برای تو یک شوخی‌ست! تو فکر می‌کنی سرما می‌خوری، در حالی که فقط داری سربازهای بدنت را مسلح می‌کنی و با این مدل مصرف دارو تعدادشان را زیاد می‌کنی.بی‌کاری و بی‌حوصلگی در قرنطینه خانگیبرگشتم خانه و دوران قرنطینه‌ام رسما شروع شد تا همین یکی دو شب پیش که خلاص شدم و یک دوری توی خیابان‌ها زدم اما بدنم زیاد عادت نداشت و دوباره یک‌مقدار گارد دفاعی گرفت و به همین خاطر قرنطینه را به صورت اختیاری یکی دو روز دیگر تمدید کردم. داخل قرنطینه هم تنها مشکلم بی‌حالی و بی‌حوصلگی و بیکاری خودم بود! چون اکثر کارهایم بیرون منزل بود و خیلی کار مشخصی در خانه برایم تعریف نمی‌شد و مدام غُر می‌زدم. الان هم همه علائم خدا را شکر مرتفع شده. محض احتیاط یک آزمایش دیگر هم دادم که خیال خودم و اطرافیان راحت شود. البته ملاحظات بهداشتی و ماسک و ... را همچنان رعایت می‌کنم. ژل ضدعفونی ندارم و اگر از دوستان کسی دارد، با ماسک حاضرم مبادله کنم، چون یک ماه پیش بابت یکی از این سرماخوردگی‌ها دو سه بسته ماسک گرفته بودم که باقی مانده. یک بسته ماسک سالم سه‌لایه الآن دارم و به عنوان محتکر احتمالا باهام برخورد می‌شود.جو ندهیم!چندتا نکته هم به عنوان تجربه این چند روز می‌نویسم که گوشه ذهن‌تان داشته باشید:۱. موضوع بیماری‌ای مثل کرونا را حتی با نزدیک‌ترین افراد هم تا وقتی همه مراحل را طی نکردید، در میان نگذارید! من یک خبطی کردم و در گروهی اعلام کردم دارم می‌روم دکتر و برایم دعا کنید، البته حال آن نصفه‌شب‌ام واقعا افتضاح بود ولی هنوز متخصص عفونی ویزیتم نکرده بود، سه چهار نفری که تا حالا با آنها مکالمه خاصی نداشتم، آمدند پی‌وی و بعد از یک سلام و احوال‌پرسی مفصل گفتند که شنیدیم کرونا گرفتی! این‌جور وقت‌ها فقط باید دو سه تا فحش آب‌دار داد و در غیر این صورت حق مطلب ادا نمی‌شود.۲. مردم در این ایام یک مقدار جوزده بودند! چیزی که من از نزدیک در اورژانس دیدم این بود که افرادی که مبتلا شده بودند و حال‌شان بد شده بود، اکثرا بیماری زمینه‌ای داشتند، مثل خودم که بیماری زمینه‌ای داشتم و متوجه هم نبودم. خدا را شکر چون عفونت به قفسه سینه‌ام نرسیده بود، به بحران نخوردم.۳. علائم این بیماری مثل بقیه سرماخوردگی‌هاست به انضمام تب و لرز و سرفه خشک. برای بعضی‌ها مشکل گوارشی هم به وجود می‌آید. آن زمان که من اورژانسی شدم، به این راحتی تست نمی‌گرفتند. باید به مرحله حاد می‌رسید تا تست بگیرند. مثل الآن نبود که به راحتی بستری کنند و راحت تست کرونا بدهید. برای همین آزمایش خون و عکس قفسه سینه کار من را راه انداخت و به مرحله تست نهایی نرسیدم، یعنی ممکن است اصلا همه‌مان سرکار باشیم و کرونا نگرفته باشم!۴. با هرکسی که در این فضا شوخی‌های زشت می‌کند، شایعه پخش می‌کند یا از این نوع کارها انجام می‌دهد، با تمام قوا برخورد کنید. جوری بزنیدش که از جا بلند نشود! چون چیزی که مردم را از پا درمی‌آورد، شایعه است و استرس و ترس! وگرنه خیلی‌ها مریض می‌شوند و به صورت عادی مراجعه می‌کنند دکتر و خوب می‌شوند. نمونه عینی‌اش هم جلوی چشم من رخ داد.۵. نمونه شایعه هم این بود که یک دوستی که ارتباط زیادی هم با هم نداریم، آمد پی‌وی من و بعد از سلام و احوال پرسی گفت: «واقعیت دارد که فلانی کرونا گرفته؟!» گفتم: «اطلاعی ندارم. کی گفته؟» گفت: «از فلانی شنیدیم.» از آن فلانی مذکور پرسیدیم. گفت: «من گفتم که شنیدم! نگفتم قطعا اتفاق افتاده. ممکن است اشتباه باشد و ...» واقعا می‌خواستم جفت‌شان را معرفی کنم پلیس فتا تا احوالی ازشان بپرسد.۶. گله‌مندم از رفقای عزیز که بعضا با شوخی‌های بی‌موقع‌شان نمک به زخم می‌پاشیدند و تشکر می‌کنم از رفقایی که پختگی به خرج دادند و در آن سه چهار روز اصلی بحران حواس‌شان جمع بود و حتی به بقیه تذکر می‌دادند. همچنین تشکر می‌کنم از بعضی مسئولین دانشگاه که تماس گرفتند و قوت قلب می‌دادند. خانم دکتر سعادتمند و آقای دکتر هرمزی‌نژاد تماس گرفتند و صمیمانه از آنها ممنونم.