شات گانِ محبوبم

ما سی و اندی ساله که در یک خانه دو طبقه جنوبی در محدوده سعادت اباد ساکن هستیم. گفتم سی و اندی سال تا به قدمت رابطه ی من با تمام اجزای این خانه قدیمی اما دوست داشتنی و محیط پیرامونش اشاره کنم و البته محدوده سعادت اباد هم گفتم که بدون هیچ تفاخری به بافت جمعیتی و همسایه ها اشاره ای داشته باشم. پنجره اتاقم مشرف به حیاط همسایه است و ساکن طبقه زیر هم کف در همسایگی، که به حیاط هم دسترسی داره با اندک اجاره بیشتر اونجا رو به یک جور گالری خونگی تبدیل کرده و یا حتی یه چیزی شبیه مکانی برای دورهمی. کلی به حیاط رسیدن و جینگولش کردن از زنگوله بگیر تا لونه کبوتر، از پلاکارد کارگران مشغول کارند تا آویزون کردن گلدون های زشت رنگی رنگی . چند تا کنده چوب دور باغچه گذاشتن و یه باربیکیو هم گوشه حیاط قرار دادندکه هرازگاهی جوج بزنن با نوشابه. البته از این میزانسن شِبه هنری نباید ریسه های رنگی و حصیر های پاره ی روی کولر و زنگوله های برنجی رو از قلم انداخت که با اندک باد و کوچکترین تکانی صدای دلنشین شون محیط رو پر میکنه . نیمکت چوبی زهوار در رفته ای هم در زیر یک افتاب گیر رنگ و رو رفته گذاشتند که میزبان هر مهمانی که باشه صدای غیژ غیژ نوستالژیکی در فضا طنین انداز میشه.از بالا وقتی نگاه میکنی معمولا چندتا خانم یا آقا و البته اغلب خانوم، جوری که انگار زیر افتاب گیر موضع گرفته باشند دور هم مینشینند و سیگار دود میکنند، به سلامتی هم آب میخورند و تعاملات سوشیال و گاها پرایوت خودشان رو با هم به اشتراک میگذارند. هر چه هم تلاش کنند که مکالمات شان ارام و نجوا گونه باشد اما با وضوح بالا و کیفیت مثال زدنی می توانید حس و حال گوینده و حتی شنونده رو درک و حتی لمس کنید. بعضاً پیش امده اینقدر از صفر تا صد موضوع را به اجبار گوش میکردی که دلت می خواست پنجره رو باز کنی، توری فلزی رو کنار بزنی و نظر خودت رو هم بگی که: نه بابا اینجوری هام نیست که میگی ...جایی خواندم تمرین مهارت می اورد، مهارت خلاقیت رو شکل میدهد یا برعکس خلاقیت با مهارت پیدا کردن و تمرین رشد میکند اما مهم و در پایان هر دو نگرش این است که باید تمرین کرد، چه از سر مهارت داشتن و چه در راه مهارت پیدا کردن . ساعت یک و اندی از نیمه شبی در شهریور ماه، در سکوتی نصفه و نیمه و با صدای پس زمینه ی هم اغوشی گربه ها روی شیروانی، ته صدای آژیر آتش نشانی و صدای جادویی برگ درختان در حیاط، داشتم تلاش میکردم که با تمرین به مهارت در کنترل دست و مُغار برسم، تمام دقت و توجه ام در حرکت روی بافت چوب و طرح سیاه قلم بود. سعی میکردم با ارامش نسبی در محیط و ذهن، همچنان متمرکز بمانم تا بتوانم کار را به اتمام برسانم. صدای ارام دختری جوان، نجوا کنان از زیر پنجره و از حیاط بزک کرده همسایه در آن سکوت نیم بند، هرچه رشته کرده بودم را پنبه کرد: حالا بهت میگم، الان نمیشه خنده ی ریز و شیطنت آمیزی کرد و این بار با نگرانی ادامه داد: "اخ خ خ کاش اونجا بودم"دوباره سکوت نیم بند در محله ادامه داشت و البته این بار بدون دعواهای ببری و سیاهدونه، اسم گربه های کوچه ماست.با صدای ارام و کشدارِ صندل هایی که روی موزاییک های قدیمی و مربعی کشیده میشد، دوباره سکوت شکسته شد و این بار قدم زنان و با حس حسرت گونه همراه با علاقه شدید قلبی یا همون عشق ادامه داد:"میدونی !؟ دوست دارم همین جا دنیا تموم بشه، تو همین لحظه، هیچی به خاطره ای که داره ساخته میشه، اضافه و کم نشه ..."مغُار تو دستم خشکیده بود و اثری از اثار تمرکز در من دیده نمی شد، بُرش از کادر خارج شده و بافت چوب غلفطی وَر امده بود. تو دلم گفتم "کاش یه شات گان داشتم همین جا از همین بالا به آرزوت میرسوندمت که دیگه نصفه شبی زیر پنجره مردم از این رمانتیک بازی ها در نیاری دختره ی اَنیمال" نشانه گرفتن، لحظه شلیک و لگد بعد از شلیک یک شات گان دسته چوبی لوله کوتاه قدیمی را زندگی کردم. چه صحنه ای شد. حیاطی که حالا با خون زیاد و این بار کاملا هنری و اثرگذار، رنگ آمیزی شده بود. از تمام اجزای حیاط خون می چکید. من هم بیل زمانه خودم را کشتم و در انتها شات گان محبوبم را بوسیدم. با موزیک راک و همراه با گیتار برقی سکانس پایانی ظاهر شد. مثل یکی از هزاران صحنه ی فیلم های تارانتینو بارها در ذهنم تکرارش کردم. داشتم از کارگردانی خودم لذت میبردم که در ادامه ناله های خال خالی و صدای ببری به این ترکیب بی بدیل موقعیت های ناجور اضافه شدند. اونجا بود که فهمیدم امشب ببری هم تصمیم گرفته نسلش رو تو سعادت اباد گسترش بده اخه سیاهدونه رفیق گرمابه و گلستان ببری محسوب میشه اما خال خالی گربه ماده محله است. برای منِ وا مانده در بین این همه اتفاق های ریز و درشت، مسجل شد که فردا روزی توام با سر درد خواهد بود چرا که این قصه سر دراز دارد و "سر آن ندارد امشب که برآرد افتابی"پی نوشت 1: سر صبح بعد از بیدار شدن رفتم تا از دیشب نشانه ای یا چیزی ببینم اما همه چیز مثل همیشه در جریان کامل زندگی خودشون مشغول بودند. درخت ها، پرنده ها و حتی حُسن یوسف تو حیاط خودمون بی اعتنا به همه چی داشت به ارامی تو باد می رقصید. و همچنان صدای زنگوله برنجی به گوش می رسید.پی نوشت 2 : حال مادر و پدر گربه ها خوبه اخه سر صبحی ببری و اهل منزل روی سقف ماشین از خستگی پهن شده بودند.