شب چهارصد و بیست و شیشم یا سلبریتی

روزگارونی، ما این «جاده‌ی ابدیت» رو ساختیم، بعد توسعه‌ی فرهنگی و آرتسی‌مون حاصل شد، دری به تخته‌ای خورد، معروف شدیم جایزه گرفتیم، شماها شاهد باشین.ما به ضرب روزی ده لیوان آب، پفک، کیسه آبجوش، دوباره دیدن سریال چطوری با مادرت آشنا شدم و استیکر رنگی، این بچه رو زاییدیم.هر کی بهتون گفت، نویسندگی یعنی بشینی هشت ساعت پای نوشتن، چرت گفته. شما یه ساعت می‌نویسی، نیم ساعت به خویش می‌پیچی، می‌ری تا سر کوچه گل گرما، قل می‌خوری با سنجاب‌ها اختلاط می‌کنی. برمی‌گردی ماتیک می‌زنی، ویوالدی می‌ذاری، چایی می‌خوری، دوباره یه دو صفحه می‌زایی. از سر حالا!ببین یه وقت هست، شما می‌دونی چی باس بگی، میای تق تق تایپ فلان بهمان.ولی وقتی داری از پایه تخیل می‌کنی قصه فرق داره. نمی‌نویسی فقط، داری خلق می‌کنی. چیزی که انقدر موقعی که از دنیای رازآلود تخیل، بیرون میاد، شکننده و لطیفه که حد نداره. ببین. این تازه اولشه.مثلن اینو ببینمن حتی نمی‌دونم کی داره میاد موبایل رو نشون بده، ولی می‌دونم این گره رو می‌خوایم تو قصه!نمی‌خوام دراما کویین باشم، ولی قسم به جوهر هنر، من این فیلم رو بسازم، دیگه هیچ غیرممکنی توی دنیا واسم نیست. شک ندارم.یادداشت‌های جدید آروم دارن می‌کشن از تابلوی سیاه بالا!شاید دهه‌ی بیست، محشر و‌ پر هیجان و موج پشت موج بود. دهه‌ی سی، پر است از اعتماد به نفس، تکلیف‌ روشنی و خیال‌راحتی.بخش اعظم دلواپسی‌ها مرده‌اند. چطور به نظر میایم؟ راجع به من چه فکر می‌کنند؟ خوشمزگی این سی سالگی، صلح با خویش و کمتر توجه به دگران خارج گود. وقتی هم‌کلاسی‌های بیست و چند ساله را می‌بینم که چطور برای ابراز، به خودشان می‌پیچیند، احساس همدلی می‌کنم و شکر توامان، که این دوره را رد کردم. دهه‌ی سی، بیشتر تکلیف‌ روشنی با خود می‌طلبد. در عین حال، ساعت عمر سریع‌تر می‌دود و قدر زندگانی می‌دانیم.امر‌وز با اولا، استاد راهنمایم قرار قهوه داشتیم. دیر رسید. قهوه‌ی خنکی برایش گرفتم و نشستیم به اختلاط. کمی غر زدیم به جان سینمای امریکن. یادتان هست اولا آلمانی است. رسیدیم به این که فال‌گیر قصه‌ی من، چقدر و چطور نقش داشته باشد. تعریف کرد روزگاری در پاریس، زنی با بچه‌ی همراهش جلوی اولا را می‌گیرد و پیشنهاد می‌دهد برای اولای جوان، دانشجو، که مشخصن شبیه خارجی‌هاست، فال بگیرد. کف دست اولا را می‌خواند که تو در ۶۲ سالگی از لحاظ مالی مستقل می‌شوی و کلی چیز دیگر که لابد در جلسات بعدی ایده‌پردازی فیلم خواهم شنید. اولا، یک صد فرانکی بهش می‌دهد، زن فالگیر، آما، پول خرد ندارد. صد فرانکی را می‌گیرد و می‌رود پول را خرد کند، برگردد. هشتاد فرانک اضافه به بدن می‌زند و فال بیست فرانکی را پنج برابر حساب می‌کند.این جای قصه، هر دو خندیدیم. اولا گفت باورت می‌شود من بالاخره در ۶۲ سالگی یه شغل درست حسابی پیدا کردم؟ درس دادن توی این دانشگاه؟ اولا سراپا سرخ پوشیده بود با یک گردنبند نعل شکل قرمز. گفت باورت می‌شود دیگر نگران اجاره خانه نیستم و هر وقت بخواهم بروم برلین، پول بلیط دارم. از سر ذوق خندیدم و گفتم منظور من هم همین است. چه شد اولا حرف پول را زد؟ اول مکالمه، قهوه‌ی خنک را تازه دست گرفته بود که پرسید، تو که فیلمسازی، وقت‌ات اینجا تلف نمی‌شود؟ جواب مودبانه‌ام این است که شیوه‌ی غربی/امریکن فیلمسازی را یاد می‌گیرم. در ادامه مثل موش اضافه کردم و سلیقه‌ی امریکن و چطور پول بسازم! یه نفر باهاس قبض‌ها رو بده! اولا گفت پول که خب…همیشه می‌شه یه چیزی فروخت و پول ساخت. گفتم من اگه دیگه کسی مجبور نشه زیرنویس فیلم‌ام رو بخونه، قصه رو به انگلیسی بفهمه، می‌تونم مخاطب بیشتری هدف بگیرم و محتویات ذهنم رو‌ بهشون قالب کنم.اولا پرسید ازدواج کردی؟ گفتم نه! آه از نهادش بلند شد که بدان و آگاه باش که فیلم ساختن برای یک کارگردان زن مجرد سخت‌تر است. این را چه کسی می‌گوید؟ یک فیلمساز هفتاد و چند ساله‌ی اروپایی، به یک فیلمساز تازه‌نفس خاورمیانه‌ای، وسط قلب امریکا در قرن ۲۱!گفتم می‌فهمم. گفت ببین! حقیقت این است. اگر یک مرد کنارت باشد، ممکن است کلید در دست‌اش تامام قفل‌ها را باز نکند، در ادامه گفتم ولی بعضی‌هایشان را باز می‌کند. اولا مردسالار نیست، ولی هر دو خوب می‌دانیم در دنیای مردسالاری زندگی می‌کنیم. گفت من می‌ترسیدم در فقر بمیرم، حرفش را ادامه دادم و پرسیدم و تنها؟ گفت تنهایی را باز می‌شود کاریش کرد، بی‌پولی را نه. لحظه‌ای ساکت ماندیم. برای مجلس اول ایده‌پردازی، غریب بود. اولا، زن قدرتمندی است و مدام سر کلاس حواسش هست کاراکترهای زن فیلم‌مان را فعال تعریف کنیم.فکر کردم. به وحشتی که دیشب کردم و هنوز برایتان ننوشته‌ام.من تا به حال دو فیلم ساخته‌ام. در هر دو پروسه‌ی فیلم، یکی هفت سال پیش، دیگری پنج سال پیش، حمایت عاطفی دوست‌پسرهای سابقم را داشتم که از قضا هر دو در کار سینما بودند. دیشب، ۴۷ دقیقه دور میدان کوچک محله راه رفتم. تردید موفقیت فیلم گرفته بودم و نمی‌دانستم کجای وجودم از همه بیشتر ترسیده است.یک لحظه یادم آمد پوف! زن حمایت‌طلب درونم ترسیده است.من برای «عبور از یک بریک‌آپ» دو قانون بانمک دارم. قانون اول، زمانی شما، به نبودن دلبر اسبق عادت می‌کنید، که یک بار همه چیز را “بی او” تجربه کنید، یک بهار، یک تابستان، یک پاییز، یک برف‌بازی، یک شب یلدا، یک شب عید، تولد، ولنتاین، پریود، سرماخوردگی، سوشی، دریا، قله، سینما، مستی، خرید، بستنی شکلاتی، بنزین زدن…ادامه ندهم؟ گرفتید. این چرخش‌ها، یادمان/یادتان می‌دهد، ”بی‌او” زنده می‌مانیم. می‌توانیم.قانون دوم، شما به اندازه‌ی طول رابطه، کمی بیشتر، برای عبور صددرصدی وقت می‌خواهید. اگر یک سال در رابطه بودید، یک سال بعد، آمادگی صددرصد دارید. کمتر از آن، با حضور تراپیست و نیروی کمکی حاصل می‌شود.خلاصه بافتم ‌و بافتم این را بگویم که تنها چیزی که بعد از بریک‌آپ‌هایم تنها انجام نداده‌ام، فیلم‌ ساختن است. حقیقتن انقدر که “الان” به حمایت عاطفی نیاز دارم، در هیچ کدام از لحظات سخت این هجرت و زندگی مستقل، طلب‌اش نکرده‌ام!هاه! می‌بینی؟ چه جوری ترسمان از همه چیز ریخت؟ از همه چیز؟ حتی این که با صدای بلند بگوییم جای چه چیزی در این زندگی خالی است.قصه تامام نشده. یک سالاد بزنیم و ادامه بدهیم که شب طولانی است.در کنار اشتیاق و نیازم به یک حامی عاطفی، از یک چیز گریزانم. مردان عاشق هنر، (نه هنرمند)، با استعداد متوسط و چشم تیز، که دنبال این هستند خودشان را بند آرتیستی، مولف‌تر از خودشان بکنند و بکشند بالا. چطور؟ الان توضیح می‌دهم. در فیلم‌ها و دراماها، بسیار دیده‌ایم که زنان، بعد از بریک‌آپ، آسیب‌پذیرترند، چون گاردشان پایین است و درصد وابستگی‌طلبی‌شان بالا. پس هر تحفه‌ای، با حداقل توجه و‌ مهر، می‌تواند قلب‌شان را فتح کند.حالا، در پروسه‌ی خلق، گارد یک هنرمند پایین است. چرا؟چون باید خودش را رها کند تا بتواند آزادانه بسازد. در این میان، مردان بلای عشق شهرت، خودشان را با اندکی چرب‌زبانی و فرصت‌ربایی، می‌رسانند به این کاروان در حرکت و خودشان را می‌چپانند در قلب زن آرتیست/تیم اجرایی!حقیقتن، اگر فکر نمی‌کنید لاف می‌زنم، بسیار در این موقعیت قرار گرفته‌ام. شاید تعداد آدم‌هایی که جذب موقعیت مالی من شده باشند یا موقعیت اجتماعی (لااقل وقتی هنوز تهرون بودیم و اعتبارمون بیشتر از این خاک‌بازیا بود)، بسیار کمترند از کسانی که بوی شهرت فرضی آینده‌ی مرا حس کرده باشند.بارها در صفحات زرد، درس‌های رابطه‌ی عاشقانه و مشاوره‌های ازدواج، شنیده‌ایم که «دوست دارم من رو‌ واسه خودم بخواد» ما، با تمام چیزهایی که داریم، منیت‌مان ساخته می‌شود. چهره، زیبایی، سلامت، قدرت بدنی، هوش اجتماعی، ذوق هنری، حساب بانکی، دانش اقتصادی، جهان‌بینی و هزار و یک توانایی و فاکتور قابل‌اندازه‌گیری. چه زمانی همه چیز به‌هم می‌ریزد؟ وقتی ارزشمندی ما، به صورت افراطی، فقط با یک یا چند فاکتور تعریف می‌شود که از قضا نقطه ضعف/پاشنه‌ی آشیل/کمبود عاطفی پارتنر فرضی ماست. وقتی تمام وجود ما دیده نمی‌شود، مگر آنچه دوای درد دیگری است.خلاصه که شرابی تلخ می‌خواهم که مرد افکن بود و فلان.و یک چند هزار دلاری پول برای فیلم‌ام.و یک پارتنر قابل اعتماد که تمام ابعاد را بتواند و بخواهد ببیند.و یک متن دراماتیک مامانی هیجان‌انگیز.و یک دنیا مخاطب محشر مثل شما خوانندگان وفادار هزار و‌ یک شب!