رویای بعد از ظهر اردیبهشت...

خواب تو را می دیدم... همین بعد از ظهری که خوابم برده بود بی هوا... و اینهمه گرمم شده بود و همینطور نمیدانم چرا تو را دیده بودم در خواب...در جایی که یک عالمه پله داشت...چند طبقه نمی دانم... حد اقل سه...چهار...یا بیشتر...آمده بودم دیدن تو و نبودی...بعد اتاقت ولی آنجا بود...خالی از تو...و پر از لوازم و امکانات خاص یک دختر جوان... یک پتوی پلنگی گلدار روی تختی نظیف و مرتب... یک قالیچه ترکمن پای یک میز آرایش ..‌.از آنها که آینه های بزرگ دارد...و یک دفتر خاطرات بسته رویش رها شده بود که کاغذها یی از لای جلد مقوایی اش بیرون زده بود با خودنویس نوشته شده و جوهر پس داده ...انگاری ..‌تو نبودی ...من به دیدن پدربزرگ ات آمده بودم و دختری که باز هم آن دختر خود تو بودی...ولی انگار تو خانه نبودی..‌.دفتر را توی اتاق خوابت که دیدم به فکرم رسید یادداشتی بگذارم مثلا که...'آمدیم دیدیم فتح کردیم'...نه خدایاکه مثلا آمدم نبودی..‌دلتنگ بودم...ولی آن دختر که باز خود تو بودی و چادر مشکی داشت آمد دنبالم...توی اتاق و مرا از صرافت یادداشت به جاگذاشتن برایت انداخت..‌چادر مشکی داشت و لحنی مظلومانه که عطر ملایم هم عشق و هم حسرت و هم صبوری از آن به مشامم می خورد..‌من حالتی جوانتر از الان و شوخ و شنگ و سروسلامت داشتم...از پله ها بالا می دویدم...تازه خودم را دو دفعه ای..‌ هم توی آینه ی روی طاقچه اتاق مادربزرگت و هم آن یکی که روی میز آرایشت بود دیدم..‌موهای سرم کوتاه ولی یکدست قهوه ای بود انگاری...خیلی توی دلم وسواس و نگرانی بود از اینکه تو آنجا بودی و من به دیدار آن دختر غایب دیگری آمده بودم که البته باز خود تو بودی...حتی گفتم که چقدر حال خوبی نیست که در برابر دختری که دوست داری به دیدار دوست دیگری آمده باشی و اظهار دلتنگی کنی برایش...بلاتکلیف یک مدت با تو و مادربزرگ یا پدربزرگ گفتگو کرده بودم..‌توی اتاقها و راهروها پلکیده بودم‌‌‌...و یکباره هم تصمیم گرفته بودم بی یادداشت خداحافظی و قرارومدار بعدی بروم....خیلی سعی می کردم خوش مشربی نشان دهم و خوشمزگی کنم و پرانرژی و سبکبال بنظرت برسم...و زود هم بروم که حوصله ات سر نرود‌‌‌طوری که می دویدم آن پلکان را رو به پایین و تو در پی ام می آمدی و پایین پله ها نزدیک در یادم افتاد که کفشهام را جا گذاشته ام یکجایی بالاتر...روی پادری احتمالا...گفتم بی کفش همینطوری هم می شود بروم و خندیدم و چشمم به لنگه دم پایی هایی بود که اینطرف و انطرف مابین گلدانها جابجا ...رها شده بود...ولی عزم کردم که به مجازات بی حواسی ام بدو برگردم بالا و همینطوری گفتم...تو همینجا بمان من به چشم بر هم زدنی برمی گردم...توی دلم اما خودم را لعنت می کردم که آنطور بی هوا، عجولانه و مسخره و بی خیال آمده ام پایین و به خودم می گفتم حق ات است که اینهمه پله را تک و تنها برگردی بالا...تا اینقدر بی حواسی نکنی..‌تو اما دلخور و رنجیده بودی..‌ولی مودب و مهمان نواز و فقط یک کلمه گفتی من زودتر برایت می آورمش...و با سرعتی باورنکردنی از برابر چشمم گذشتی و پشت پاگرد طبقه بالاتر پنهان شدی و خیلی زود ندا دادی که...بگیرش ...ایناهاش..‌و کفشهام را رو به پایین به طرفم پرتاب کردی...تقریبا درست پیش پایم...خیلی آسوده خاطرم کردی...واقعا دشوار بود برایم بازگشتن و آنهمه بالا پایین شدن...که انگاری چند بار پیشتر طبقات را عبور کرده بودم و خسته هم بودم..‌کفشهام را پوشیدم و پای راستم درد گرفت...طوری که به خودم گفتم حتما ناخن یکی دو انگشتم سیاه شده و خواهد افتاد... و برات توضیح می دادم که انگاری یک شماره کوچک است برایم... و اینکه من معمولا در یک بعد از ظهر خوبی...تصمیم می گیرم کفش بخرم...بعد پاهام را در خانه جا می گذارم و می روم یک جفت کفش عالی می خرم که محض رضای خدا هیچوقت اندازه پایم نیست ... همینطور می خندیدم الکی و پرچانگی می کردم و به خودم می گفتم خوبست در همین اولین دیداری که تو را می بینم متوجه می شوی چقدر در عالم واقع از قصه هام روده درازتر ام...و تو البته طوری با محبتی رنجش آلود گوش می دادی و نگاهم می کردی و گاهی یکی دو کلمه پاسخ سربالا ولی نرم هم می گفتی ..‌.بعد با عجله بیدار شدم...چند دقیقه پیش..‌نفسم تنگی می کرد و خیلی گرمم شده بود... گفتم تا یادم نرفته بنویسم‌‌‌...که خوابت را دیدم.... دیدنت آمدم نبودی...ولی داشتم درباره تو و خاطراتمان با دختری که می شناختم و تو بودی حرف می زدم و می رنجاندمش...توی راه پله ها و دالان هایی گیر کرده بودم که ..‌.همه جا خاطرات تو بود...‌و نه خود تو...‌و من با همان پرچانگی و خوش مشربی معمولم هی می رنجاندمت....