ذهن و سرنوشت ابدیت

سلام...گاهی وقتهاکه به بعضی رفتارهای افراد درجامعه نگاه میکنم،به این نتیجه میرسم که بسیاری ازرفتارها، ریشه ای وقدیمی ست ودرکودکی شکل گرفته، فقط باشکل وشمایلی دیگر و درکالبد وجسمی به اسم فردبزرگسال ادامه پیدامیکند، همان رفتارها که روان شناس بزرگ اسم آنهارا تله نامید. مثلا خانمی ، هرروز صبح که بیدارمیشود با تلی ازکارهای نکرده وباقی مانده خانه مثل ظرف های نشسته وجارو، آشپزی و... روبروست و نمیداند ازکدام شروع کندو تاشب سردرگم هست. پیش خودم میگویم احتمالادرزمانیکه دانش آموز بوده هم، نمیدانسته مشق هایش را ازکدام درس شروع کندیا به زور خط کش وتنبیه درس میخوانده، یاوقتی درمحیط کار، همکاری کارهایش راعقب می اندازد و اهمال کاری میکند،درصورتیکه میداند نتیجه کارش روی کاربقیه اثرمیگذارد، یاد تله های شخصیتی یونگ میفتم ومطمئن میشوم باتله نقص وشرم روبروست. شاید درکودکی پدرومادرسختگیری داشته که ازاو انتظارنمره بیست داشتند وحتی به ۱۹ وهفتادوپنج صدم هم راضی نمیشدند واوهم از انجام کار دربزرگسالی اجتناب میکند،شاید وسواس فکری وکمال طلبیِ بدون تلاش افسرده اش کرده یا ترس ازشروع کار دارد. مدام غرزدن های کارفرماراتحمل کند ولی کاری ازپیش نمی برد. ازاین قضاوتهای نادرست درباره افراد و خیالها بیرون می آیم وسری به واقعیت خودم میزنم...شاید هم درست باشد ولی تشخیصش باروان شناس است نه من.اول یک سوزن به خودم بزنم بعدیک جوالدوز به مردم ، خودمن وقتی کاری راعقب میندازم دنبال ریشه اش میگردم واکثرا باترس ازشروع روبرومیشوم، وطبق قانون پارکینسون هرکار راتازمانی که کش بدهیم، درزمان، کش می آید. بعضی ازما وقتی یک کار راشروع میکنیم، یادچارغرورمیشویم وادامه نمی دهیم یا ناامیدانه رهایش میکنیم درواقع شده ایم سلطان کارهای نیمه تمام ؛نمیدانم‌شاید بدلیل فارغ شدن ازدرس ودانشگاه است که قبلامجبوربودیم درامتحانات موفق شویم وذهنمان عادت کرده به اینکه یک ناظر بیرونی داشته باشد، حالاهم که ذره بین روی خودم گذاشتم، بستری فراهم شده که ناخودآگاهم دارد خودش راپالایش میکند ولایه های زیرین رابه سطح می آورد، گاهی آتشفشان فعالی بشویم هم خوب است، لایه لایه مواد مذاب پنهان درونمان را به سطح بیاوریم و شروع یک حیات جدید رانظاره کنیم.شایدنیازبه یک ناظربیرونی،یا یک فردخیالی بایک چوب فلک که آخرشب گزارش کارهایمان رابه اوبدهیم افاقه کند حالا لازم هم نیست چوب دستش بگیرد ، به یک خط اخم وسط ابرویش هم راضی هستیم☺، یک دوست خوب،فردی از خانواده یا یک برنامه درگوشی که کارهاراتیک بزنیم. همین که رنج رابفهمیم این خودش برایمان یک قدرت ست، رنجی که ذهن وسلولهای بیچاره ازکارهای تمام نکرده میکشد خیلی درد دارد؛ ولی چیزی که ماراپیروز میکند، پایان دادن به رنج است؛ وچه پیروزی بالاتر از غلبه بر نفس؛ که ازهمه جهادهابرتر است ومیتواند کمک کند؛ برای میلیاردهاسالی که بعدازمرگ درپیش داریم، بقول بزرگی ما ابدیت درپیش داریم، کاش شیمی مغزمان بعد ازتمام کردن یک کار بفهمد که این مسیرهای عصبی، این هورمونهای پاداش و...، چه سرنوشت ابدی رابریمان رقم میزند. درحد فیهاخالدون شدن دریک جهنم یابهشت...؛ شاید بی ربط باشد ولی چندوقت پیش خَیر مدرسه سازی رادریک برنامه تلویزیونی دیدم که میگفت بخاطر کمک به دیگران ولمس لذت هورمونهایی که درمغزش ترشح میکرده، ۲۷۰مدرسه ساخته ؛ و باذوق از هورمونهای پاداش حرف میزد،۸۰سالش بود وهنوز ورزش میکرد ومیگفت کاش بیشترعمرکنم، مربی ورزش بود ، حتی یک مدرسه هم برای باقیات صالحاتش کفایت میکرد، ولی خدایی اندورفین ودوپامینها و.. کلا, مغز و ذهن، چه میکنند باسرنوشت بشر...یک نفر را بخاطرنداشتن لذتی افسرده میکند واگر معنویت ضعیفی داشته باشد،تاپای خودکشی پیش میبرد ودیگری را آنقدر سرخوش میکندکه ازخداعمر زیاد میخواهد تابازهم لذت ببرد و ۸۰و۹۰سال زندگی برایش کفایت نمیکند.