شفایافتگی

پنج شنبه است ،مرخصی میگیرم ،پنج شنبه ها روز شلوغ کاری توی آموزشگاه به حساب میاد و من هر پنج شنبه سر ماه رو مرخصی می گیرم ،از همکارانم میخوام باهام همکاری کنند .از اینکه به مدیریت میخوام بگم ناراحتم ،گفتنش خیلی سخته ،شاید با همچین معلمی مثل من کنار اومدن سخت باشه .بسرعت از پله های برقی پل کریم خان بالا میرم تک و تنها جلوی باجه داروخانه سیزده آبان می ایستم .توی جمعیت گم می شم .نسخه ام رو نگاه میکنه .میگه برو ساختمان بغلی . برای چندمین بار تاییدیه برای بیمه میگیرم .به کلمه مادام العمر استفاده از داروها خیره میشم .چرا دوباره باید چک بشه ،چطوری ممکنه یک بیماری لاعلاج خوب بشه .به آدمهای عصبی توی صف نگاه میکنم همه از شهرهای مختلف اومدن.به پیرزن و پیرمردهای سالمند .به اون یکی که سرطان سینه گرفته و کسی نیست براش داروهاش رو بگیره .فریاد میزنه حالم خوب نیست زودتر دارو رو بدید برم .بی تاب میشم .یک خانم کنارم میشینه میگه برای کسی اومدی دارو بگیری .دلم میخواد گریه کنم دلم برای خودم میسوزه .از توی گوشیش عکس پسرش رو نشون میده که معلول هست و میگه بیست ساله میام اینجا براش دارو میگیرم .میگه همه کارهاش رو خودم انجام میدم تا بهم یک لبخند بزنه.همون کافیه برام که خستگیم بره.یک دختر اونورتر میگه انسولین میخوام گیرم نمیاد.یک مرد ۵۰ ساله میاد بشینه رو صندلی صدای نفرینش رو میشنوم .اما کسی صدای اونو نمیشنوه بجز من.دیگه دلم برای خودم نمیسوزه .حالا دلم برای بقیه دلسوزی میکنه.صدام میزنن میرم جلوی باجه .میگن نسخه تو تاییده بیمه نگرفته باید یک فرم هست که بدی پزشکت پر کنه و بعد بیایی .جلوی باجه صدام بالا میره .چرا ؟دلیل اینهمه کاغذ بازی چیه .میخوام برم بفروشمش ؟مگه تو سیستم بیماریم مشخص نیست .اینهمه مدارک ازم گرفتید! حرفی نداره بزنه .فقط میگه سر کار خانم آروم باش .من آروم نیستم .دلم نمیخواد آروم باشم .انگار تو دنیا دیده نمیشم .خدمات بیمه پروسه طولانی داره باید یک روز دیگه برم دکتر و یک روز دیگه مرخصی بگیرم برای داروخانه ۱۳ آبان !نمیشه اصلانمیشه .میگم آزاد حساب کن. این همه دقت و ظرافت توی سیستم بیمه عصبیم میکنه.برای چندمین بار مدارکم چک میشه که مطمعن بشن بیمار هستم .بعد از کلی کاغذ بازی از دکترم یک برگه گرفتم که استفاده از داروها مادام العمر هست .اما بازم هر ماه باید تایید بگیرم .توی نوبت منتظر هستم .تقریبا سه ساعت بعد نوبتم میشه .دیگه تایم صبح آموزشگاه تعطیل شده .توی این سه ساعت به کتاب صوتی گوش میدم بعد گل یخ کوروش یغمایی روپلی میکنم .لیلا لیلا لیلا رو بردن ....توی خاطراتم غوطه ور میشم وقتی منو و مامان از مدرسه برمی گشتیم و با هم ناهار میخوردیم و مامان این کاست رو می ذاشت و آهنگش هنوز برام تداعی کننده اون ظهرهای نوجوانیه.اون روزهای وسط ظهرکه آفتاب از لابلای پرده های توری سفید پهن میشد رو قالیهای لاکی.همون موقع که دلم برای عاشقا میسوخت.همون عاشقایی که ترانه غمگین میخوندند.اسمم رو میخونن از هپروتم بیرون میام .اگه دارو به دستم نرسه صورتم ناهنجار میشه و بعد ارگانهای داخلی و مرگ زود هنگام .این جملات رو با خودم مرور میکنم .ازش میترسم .تا بحال نمیدونستم همچین بیماری وجود داره .ازش میترسم برای یک زن شاید دردناک ترین باشه، اما وانمود میکنم قوی هستم .اون بیرون کسی منتظرم نیست انگار تهران منو بلعیده و تو شلوغیهاش گم شدم .بهم فیش میدن برم پرداخت. همیشه استرس داشتم چون نمیدونستم قیمت این ماه چقدر میشه بستگی داره که کدوم شرکت اون رو وارد کنه .نمیدونم هر چی هست معادل حقوق یک ماهم هست .یک ماه که صبحها از خواب بیدار بشی تا عصر معلم باشی و تمام وظایفت که رو به خوبی انجام داده باشی.هر ماه که تونسته باشی با مهارت در آموزش و مهربونی شاگردهای بیشتری برای آموزشگاه جذب کرده باشی .هر ماه که دانش آموزا و مادراشون از روند آموزش راضی بوده باشند .هر ماه که کلی برنامه آموزشی نوشته باشی و خوشحال و سرحال و شیک پوش رفته باشی سر کلاس.هر ماه که مرخصی نرفته باشی .هر ماه که کلاسها رو کنسل نکرده باشی حتی اگه مریض بوده باشی حتی با سردرد خندیده باشی .موقع پرداخت دلهره دارم مبلغ از حقوقم بیشتره .پول کم میاد،زنگ میزنم به مامان ،من پول کم دارم میگه دخترم الان واریز میکنم بیشتر از مبلغ واریز میکنه ،عذاب وجدان میگیرم .پول درست میشه.دارو رو توی یخ میزارن و به دستم میدن .وقتی برمیگردم خونه بعد از ظهره دیگه نمیشه سر کار برگردم .به شغل معلمی فکر می کنم ، به پرتوهای که قرار بود بعد از جراحی روی مغزم دریافت کنم .به رادیو تراپی که دکتر منصرف شده بود و گفت فعلا انجام نده ،به مادام العمر استفاده از دارو ،به عقد نامه ایرانیها که نوشته در صورت بیماری صعب العلاج میشه متارکه کرد .به عقد نامه نامهربون .به جلسات روان درمانی بعد از طلاقم .زنگ می زنم به رویا ،کلاسمو امروز چکار کردی ،میگه با کلاس خودم یکی کردم امااحساس میکنم شاید مدیر آموزشگاه بخواد تصمیمات جدیدی در این رابطه بگیره .با خودم فکر میکنم خوب حق داره، اما حق خودم کجای زندگی هست .تو ازدواج یا تو کار کجاس؟اما خوب میدونم حق دیگران کجاست و باید رعایتشون کنم .به حرفهای تراپیست فکر میکنم که میگه مشکلاتت یا تو رو به کشتن میده یا قویتر میشی .دقیقا کجا بودم الان؟کشته شده یا قوی شده . دلم نمیخواد قوی بشم .دلم نمیخواد دوباره این جمله اشتباه نیچه را که همه جا ضرب المثل شده بشنوم .آقای نیچه گاهی هم برعکس میشه ،آنچه برای ما رخ میده قوای راتحلیل میبره و روح ما رو اسیر پایینترین توقعاتمون از زندگی میکنه .چند ماه بعد اسکن میگیرم میرم پیش جراح مغز و اعصاب که تومور رو جراحی کرده بود و از رادیو تراپی موقتا منصرف شده بود که قرار بود مادام العمر دارو بگیرم .عکسها رو نگاه میکنه میگه خبری از باقیمانده تومور نیست .آزمایشها هم نرمال هستن .میگه دیگه بیمار نیستی .کلامش چقدر شیرینه .شیرین ترین حرفی که بشه از یک جراح بشنوی .ازش میپرسم یعنی دیگه اینجا نیام؟نمیپرسم چگونه ممکن است ؟نمیپرسم پس مادام العمر استفاده از دارو چه بود ؟نمیخواهم توجیه علمی بیاورد .همین که نبود لذت بخش بود . میگه نه فقط تحت نظر پزشک غدد باش و هر سال اسکن بگیر برای چکاپ .