سعدی، مشیری، نگار

داشتیم با اسی تو محوطه دانشگاه راه میرفتیم و گپ میزدیم که بحث همیشگی دوباره ولو شد. اسی میگفت باید برم حل تمرینش بشم. گفتم خب بعدش چی؟ سخت درس بدی بیاد خصوصی باهات برداره و فلان؟ گفت نه دیوونه! نمره خوب بدم و کیف کنه و بخنده و فلان. اصغر که داشت میخندید برگشت گفت بابا حرمت رابطه معلم شاگردی کجا میره پس؟ اسی که حرف اصغر رو جدی گرفته بود دستی به ریشش کشید و گفت خب نمیگم بهش تا ترم تموم شه. گفتم اسی دیوونه نشو دیر میشه یه وقت. اصغر هم به تایید حرف من گفت اصن سعی کن هیچی بهش یاد ندی، اینجوری رابطه شاگرد معلمی شکل نمیگیره دیگه، هان؟ از بس حرفش احمقانه بود که هم من هم اسی توی دلمون تایید کردیم ولی چیزی نگفتیم. فقط برگشتم نگاهش کردم. عجیب اون روز قشنگتر شده بود. حقا که مرضی قشنگ‌ترین دختر کل دانشگاه‌های فنی جهان بود. نشد درست و حسابی حرف بزنیم ولی به قدر کفایت نگاهش کردم. یک نظر حلال اما متناسب با درک جمال. حرف کم میووردم. میخندید. حرف کم میووردم سرشو مینداخت پایین زمینو نگاه میکرد. حرف کم میووردم. لبخند میزد. حرف کم میووردم. دستاشو به هم گره میکرد. حرف کم میووردم. دیگه نمیدونستم چیکار میکرد فقط میدونستم یه کار جدید میکرد. من شیفته خلاقیت مرضیه شده بودم.به سعدی تفال زدم. دیدم به به! آقامون هم گویا سخت گرفتاره! اصن حس کردم یه لحظه معشوق جفتمون یک نفره. که انقدر دقیق، که انقدر صحیح گفته: «فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست / داروی مشتاق چیست؟ زهر ز دست نگار ». من زهر خوردم. با افتخار داد زد این جمله رو اسماعیل. راست میگفت. زهر و زهرماری خوردن شرف داره به شکر خوردن. منتظر نتیجه بود اما اقلا پشیمون نبود و همین بس برای پایان خوش رسالت زندگانی. والا بخدا! تا کی حسرت زندگی بقیه رو باس میخوردیم؟ اصلا اگه از ترس آبروی مرضی نبود، میرفتم جلو حراست داد میزدم بهش میگفتم دوستت دارم بابا. یه جوری که بقیه از روی حسادت باهاش کج بیوفتن. یجوری که موقع بافتن موهای دخترش براش تعریف کنه. دیوونه بازی بودها ولی دیوونه بازی شکر زندگیه دیگه. همش که نمیشه زهر خورد؛ اونم خالی خالی. جدی میگم! همش نمیشه عاشقونه بود تو رابطه که! یعنی اینجوری بگم، فقط نباید عاشقونه بود. باید رفاقت کنی باهاش. خوش بگذره بهت خوش بگذره بهش. کیف کنی وقتی میبینیش. معذب نباشی و نباشه. یه وقتایی باید یکمی بحث کرد، حرف زد، دستشو بگیری ببریش بام، بشونیش تو تله‌کابین بگی یا میگی ببخشید یا این بدمصبو انقدر تکون میدم تا سیمش قطع بشه بیوفته. بعد اونم لبخند بزنه و لجاجت کنه. بعد که تو اولین ضربه رو به کابین زدی بگه باشه باشه میگم ولی تو نذاری بگه ها و سریع بغلش کنی. جدی عذرخواهی از این قشنگ‌تر داریم؟ آخرش هم معلوم نمیشه کی از کی عذرخواهی کرده. یا حتی قبل‌ترش، فرضا یه کاری کردی که یکم عصبی شده بعد نامه بنویسه. وقتی اون نامه رو داری میخونی میتونی تصور کنی گونه‌های سرخ شده‌اش رو یا حتی موهای کنار گیج‌گاهش که یکمی عرق کرده و چسبیده به پوستش. بعد دلت میخواد بغلش کنی نوازشش کنی موهاشو از جلوی چشمش بزنی کنار و بشونیش جلوت تا غر بزنه به جونت و تو هم هیچی نگی. یا مثلا دسته جمعی بری کلکچال و وقتی که رسیدی به اون استراحت‌گاهش تو کل جمع اونو بیشتر از همه خیس کنی آخر سر هم بیوفته دنبالت و تو هم بزنی تو خاکی، لای هرچی درخت و گل و بلبل و ایناست البته حواست باشه که گمت نکرده باشه‌ها. والا!تو نیستی که ببینیچگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است!چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!چگونه جای تو در جان زندگی سبز است!*هنوز پنجره باز است.تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.درخت ها و چمن ها و شمعدانی هابه آن ترنم شیرین به آن تبسم مهربه آن نگاه پر از آفتاب می نگرند.*تمام گنجشکانکه درنبودن تومرا به باد ملامت گرفته اند؛ترا به نام صدا می کنند!هنوز نقش ترا از فرازِ گنبدِ کاجکنار باغچه،زیر درخت ها،لب حوضدرونِ آینهء پاک آب می نگرند*تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده استطنینِ شعرِ تو در ترانهء من.تو نیستی که بیبنی، چگونه می گرددنسیم روح تو در باغِ بی جوانه من.*چه نیمه شب ها، کز پاره های ابر سپیدبه روی لوح سپهرتو را، چنانکه دلم خواسته است، ساخته ام!چه نیمه شب ها ــ وقتی که ابر بازیگرهزار چهره به هر لحظه می کند تصویربه چشم همزدنیمیان آن همه صورت ترا شناخته ام!*به خواب می ماند،تنها، به خواب می ماندچراغ، آینه، دیوار بی تو غمگینندتو نیستی که ببینیچگونه با دیواربه مهربانی یک دوست از تو می گویمتو نیستی که ببینی، چگونه از دیوارجواب می شنوم.پس ابوالوفای بوزجانی، بار دگر رقعه بگشا. «بسم الله الرحمان الرحیم. این وصیتی است که میکند آن که ساعت آخر عهد اوست به دنیا و اول عهد اوست به عقبی، که داربقاست. بدان که همه چیز در عالم به قضا و قدر است. و هرچه خدای تعالی بر سر بنده نوشته است، آن بباشد و رد نشود. و غیب هیچ کس نداند الا خدای عزوجل. پس مومن را واجب آن است که لباس صبر بپوشد و قدر وسع بکوشد. الله اکبر که امروز خلاص من، دری پدید آمد. و نوشتم آنچه بر من رفته آمد. تا مردمان چیزها اندر آن بیابند که سهمگین نماید.»