مجنون مجهول ما (داستان کوتاه)

نادر، پسری بود قدبلند، سبزه روی، لاغر و موسیاه.نادر دقیقا، همان پسری بود که باید باشد. در سن هفده سالگی، در کنار همسالانش، هیچ تفاوتی نداشت، شاید حتی بیش از اندازه معمولی بود.اما، این پسر هفده ساله، به قول مردم محله، مجنون بود. بیش از اندازه می خندید، بیش از اندازه بلند حرف می زد و گویا همه حرکات او در محله،《بیش از اندازه》بودند.هنوز هم وقتی برای سر زدن به بابا، به محله می روم، با دیدن خیابان ها به یاد نادر می افتم.آن روزها، من شش ساله بودم. بچه ی آرام و خجالتی بودم و کاری به کسی نداشتم. اما در پس چهره معصوم من، بچه فضولی نهفته بود؛ آن زمان، بحث نادر داغ بود. هیچکس به روشنی بیان نمی کرد که پدر و مادرش کجا هستند و او دقیقا در کدام خانه زندگی میکند. می دانی، انگار همه ما با وجود او کنار آمده بودیم، انگار از هنگام تولد، نادر در زندگیمان حضور داشت! اولین بچه ای که جسارت به خرج داد تا سر از کار این مجنون مجهول درآورَد، من، همان پسربچه آرام و سربه‌زیر بودم!یک روز صبح، انگار که شجاعت در وجودم بیدار شده بود، در کوچه و خیابان راه افتادم تا او را پیدا کنم.نادر، در سایه چنار پیر ایستاده بود و بستنی چوبی خود را می لیسید. نزدیک تر که رفتم دیدم مثل همیشه لبخند پهنی زده که دندان های بزرگش را نمایان کرده است.صبر کردم تا بستنی اش تمام شود، بعد نفسی کشیدم و ماجرا آغاز شد. _ سلام._ چی می خوای؟ اومدی مسخره کنی؟_ نه، به خدا!_ پس، سلام!_ میخوای با هم قدم بزنیم؟با صدای بلند خندید؛ گفت: برو بچه!اما با کلی چرب زبانی حاضر شد تا پارچه فروشی با من قدم بزند. خیلی با هم اختلاف قد داشتیم و من به سختی چشمهای سیاهش را می دیدم.بدون اینکه زیاد سوالی بپرسم، خودش، شروع به قصه سرایی کرد. طفلک، گویا اندازه یک شاهنامه حرف داشت، اما وقتی گوش شنوایی نباشد، کدام لبی به سخن باز می شود؟از صحبت های او چیز زیادی به خاطر ندارم. بااین حال تلخی حرف هایش هنوز باعث بغضم می شود.تکه ای از صحبت هایش مدام در گوشم صدا می کند:(می دونی چیه بچه؟ وقتی وارد جنگ میشی هیچی حالیت نیست، چون ندیدی! چون هیچکس به تو نگفته اون تو چی میشه! وقتی وارد جنگ میشی، تازه می فهمی صدای گلوله و درد زخم چه حسی داره. جنگ همه تو رو، همه خانواده تو رو می دزده. نمیگم پشیمونم، نه! من باید می رفتم. اگر نمی رفتم پشیمون می شدم. اما، اگر وارد جنگ میشی، باید همون تو کشته بشی! بیرون اومدنت فقط عذابه.)بزرگتر که شدم، حدوداً پانزده ساله، او مرد بزرگی شده بود. تابستان آن سال، تغییر دلخراشی در روزمرگی محله اتفاق افتاد؛ نادر دیگر بلند نخندید، دیگر بلند آهنگ های قدیمی نخواند، هرگز دوباره بشکن نزد. تابستان که شد، گرمای سوزان آبادان، این حقیقت را در صورتم کوبید که نادر دیگر مجنون نیست.هنوز چند روزی به مرداد مانده بود که دیگر همه، متوجه آرامش و متانت عجیب نادر شده بودیم. اما همگی، کم و بیش می ترسیدیم که علت این آرامش را بفهمیم.همان روزها، وقتی از مدرسه برمی گشتم، جمعیتی را دیدم که دور پل جمع شده اند، یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟ پل ریخته بود؟ امکان نداشت.با شتاب به سمت توده مردم دویدم، پدرم محکم من را به عقب هل داد. فکرکنم درهمان سردرگمی هم حدس هایی زده بودم. پدرم آرام گفت: نادر... خودش رو از پل انداخته.نادر.... خودش رو..... از پل..... انداخته!؟آن روز، و فردایش و کل آن هفته را اشک ریختم.در مراسم خاکسپاریِ مجنون مجهول ما، پیرمردی که خودش را عموی نادر معرفی کرد، بر مزارش اشک ریخت و بعد، انگار به اطمینانی تلخ رسیده بود، به گاراژ حسین آقا که این سالها خانه و کاشانه برادر زاده اش بود، رفت و دو سه تا پوستر قدیمی را با خود برد و دیگر، هرگز باز نگشت.میدانی، نادر یک نفر بود. اما با رفتنش انگار محله، خالی شد. به یکباره، مجنون خوش خنده خیابان ها از بین رفت.نادر هرگز زندگی بعد از جنگ را نپذیرفت؛ هیچ وقت بعد از جنگ آرامش را تجربه نکرد، نمی دانم، شاید به جز لحظه ای که بالاخره اختیاری از خود نشان داد و به عذابش پایان داد.هنوز، موقع دیدار با بابا، گاراژ که زیر خاک چندین ساله مدفون شده پیداست.پل هنوز سرجایش استوار است.بابا می گوید، نادر اولین و آخرین مرگی بود که روی این پل رقم خورد.به هرحال، مجنون مجهول محله، با خود چیزی را ربود که هرگز دوباره پیدا نمی شود؛ او صدای خنده هایش را برد...مجنون مجهول ما، همه چیز را از محله برد...