دانشگاه صنعتی اصفهان!

این اسم برای من یاداور کلی خاطره خوبه و یه جورایی نوستالوژیکه! شاید فکر کنید چون دانشجوی این دانشگاه بودم که باید بگم از اخرین باری که دیدمش چهارده سال گذشته و نمیدونم دوباره گذرم میخوره بهش یا نه!قصه ازینجا شروع میشه که یه روز دوست پدرم بهش میگه من دارم برای فرصت مطالعاتی با خانوادم میرم خارج و یه جا توی کلاس چهارم هست اگه میخوای دخترتو ثبت نام کن و پدر منم بدون هماهنگی با من این کارو میکنه! ? یه روز به خودم اومدم دیدم توی یه مدرسه بزرگ روی تپه سرسبزم و باید وارد کلاس بشم. چند روزی از سال تحصیلی گذشته بود و من بعد کلی گریه و زاری که نمیخوام از دوستام جدا شم وارد یک کلاس دایره ای شکل شدم و سی تا چشم متعجب بهم دوخته شد. معلم که خانم صرامی نام داشت با مهربانی ازم خواست خودمو معرفی کنم. اون پنج ثانیه معرفی برای منِ کوچولوی خجالتی قدر پنجاه سال طول کشید! همه چیز برام عجیب بود و عجیب تر اینکه هرچی میگذشت برام سخت تر میشد اداپت شدن با محیط جدید. با وجود اینکه خودم اصفهانیم ولی این یک فکته که اصفهانیها در ابتدای اشنایی با یه غریبه رفتار فرندلی از خودشون نشون نمیدن و یکم سخت میشه باهاشون کانکت شد و دخترکان کلاس ما هم به من به چشم یک پدیده عجیب نگاه میکردن که از کجا امده ای امدنت بحر چه بود ! خلاصه گذشت تا اینکه خانم صرامی به استعدادهای پنهان من (نمیدونم از کجا) پی برد و ازم خواست نمایش آرش کمانگیر رو اجرا کنم. این سنگین ترین وظیفه ای بود که تا اون سن به عهدم گذاشته بودن چون هم باید فرد مناسب برای هر نقشو پیدا میکردم، هم تایم مناسب برای تمرین کردنو (به قول الانِ خودمون) ست میکردم هم به عنوان لیدر یکم جذبه داشته باشم که بچها وسط کار درنرن! در طول چند روز یا چند هفته تمرین با بچها صمیمی شده بودم و یخمون اب شد و درنهایت نمایشی که من راوی و کارگردانش بودم به خوبی اجرا شد! بعد ازون دامنه دوستی کودکانه ما انقدر گسترش پیدا کرده که بچهای کلاس زنگ میزدن به خونمون و میگفتن فردا توی اردو پیش کی میشینی؟ ? یادمه بعد امتحانات پایان ترم کل بچهای کلاس دورم جمع میشدن و براشون داستان تعریف میکردم و با تعدادی از بچها نمایش اجرا میکردم. محتواهایی که اغلب ساخته ذهن خلاق خودم بودم و مثل حرفای فالگیرها فقط پوسته ای از واقعیت داشت تا مخاطب میخکوب بشه! خانم صرامی اجرای جشن پایان سال که با حضور اولیا بود رو هم به من سپرد و بدون اینکه بدونم برای همیشه ازون مدرسه و جو دوست داشتنی با معدل بیست خداحافظی کردم...قصه ازینجا شروع میشه که یه روز دوست پدرم بهش میگه من دارم برای فرصت مطالعاتی با خانوادم میرم خارج و یه جا توی کلاس چهارم هست اگه میخوای دخترتو ثبت نام کن و پدر منم بدون هماهنگی با من این کارو میکنه! ? یه روز به خودم اومدم دیدم توی یه مدرسه بزرگ روی تپه سرسبزم و باید وارد کلاس بشم. چند روزی از سال تحصیلی گذشته بود و من بعد کلی گریه و زاری که نمیخوام از دوستام جدا شم وارد یک کلاس دایره ای شکل شدم و سی تا چشم متعجب بهم دوخته شد. معلم که خانم صرامی نام داشت با مهربانی ازم خواست خودمو معرفی کنم. اون پنج ثانیه معرفی برای منِ کوچولوی خجالتی قدر پنجاه سال طول کشید! همه چیز برام عجیب بود و عجیب تر اینکه هرچی میگذشت برام سخت تر میشد اداپت شدن با محیط جدید. با وجود اینکه خودم اصفهانیم ولی این یکفکته که اصفهانیها در ابتدای اشنایی با یه غریبه رفتار فرندلی از خودشون نشون نمیدن و یکم سخت میشه باهاشون کانکت شد و دخترکان کلاس ما هم به من به چشم یک پدیده عجیب نگاه میکردن که از کجا امده ای امدنت بحر چه بود ! خلاصه گذشت تا اینکه خانم صرامی به استعدادهای پنهان من (نمیدونم از کجا) پی برد و ازم خواست نمایش آرش کمانگیر رو اجرا کنم. این سنگین ترین وظیفه ای بود که تا اون سن به عهدم گذاشته بودن چون هم باید فرد مناسب برای هر نقشو پیدا میکردم، هم تایم مناسب برای تمرین کردنو (به قول الانِ خودمون) ست میکردم هم به عنوان لیدر یکم جذبه داشته باشم که بچها وسط کار درنرن! در طول چند روز یا چند هفته تمرین با بچها صمیمی شده بودم و یخمون اب شد و درنهایت نمایشی که من راوی و کارگردانش بودم به خوبی اجرا شد! بعد ازون دامنه دوستی کودکانه ما انقدر گسترش پیدا کرده که بچهای کلاس زنگ میزدن به خونمون و میگفتن فردا توی اردو پیش کی میشینی؟ ? یادمه بعد امتحانات پایان ترم کل بچهای کلاس دورم جمع میشدن و براشون داستان تعریف میکردم و با تعدادی از بچها نمایش اجرا میکردم. محتواهایی که اغلب ساخته ذهن خلاق خودم بودم و مثل حرفای فالگیرها فقط پوسته ای از واقعیت داشت تا مخاطب میخکوب بشه! خانم صرامی اجرای جشن پایان سال که با حضور اولیا بود رو هم به من سپرد و بدون اینکه بدونم برای همیشه ازون مدرسه و جو دوست داشتنی با معدل بیست خداحافظی کردم...بعد ازون دامنه دوستی کودکانه ما انقدر گسترش پیدا کرده که بچهای کلاس زنگ میزدن به خونمون و میگفتن فردا توی اردو پیش کی میشینی؟ ? یادمه بعد امتحانات پایان ترم کل بچهای کلاس دورم جمع میشدن و براشون داستان تعریف میکردم و با تعدادی از بچها نمایش اجرا میکردم. محتواهایی که اغلب ساخته ذهن خلاق خودم بودم و مثل حرفای فالگیرها فقط پوسته ای از واقعیت داشت تا مخاطب میخکوب بشه! خانم صرامی اجرای جشن پایان سال که با حضور اولیا بود رو هم به من سپرد و بدون اینکه بدونم برای همیشه ازون مدرسه و جو دوست داشتنی با معدل بیست خداحافظی کردم...پی نوشت: چون مسیر خونه تا مدرسه نسبتا زیاد بود و خانوادم فکر میکردن همچنان از تغییر جو ناراحتم دیگه اونجا اسمم رو ننوشتن هرچند که منم مخالفتی نکردم، یه جورایی ازین چالش خوشم اومد و شاید میخواستم توی محیط جدید دوباره تجربش کنم ?#مدرسه #دانشگاه #چالش #تجربه