نتیجه ی یک تحقیق

تقریباً همه کسانی که پدر و مادر یک کودک خردسال بوده اند، مجموعه ای گرانبها از شاهکارهای کودکی دارند: نقاشی های ارزشمندی که به درب کمد چسبانده شده اند، با آهن ربا به یخچال چسبیده اند یا در جعبه ای در زیرزمین پیچیده شده اند. ارزش این آثار شخصی و احساسی است، اما می توانند قدرت زیبایی شناختی نیز داشته باشند که فراتر از غرور والدین است. حس ناآموخته رنگ و ترکیبی که به نظر می رسد کودکان به طور طبیعی از آن برخوردارند، گاهی نتایج خارق العاده ای به همراه دارد، و ترکیب غریزه و تصادفی که بر فعالیت خلاقانه آنها حاکم است، می تواند آثار هنری شگفت انگیزی را تولید کند.با این تفاوت که این نقاشی‌های جادویی با رنگ انگشت و خط‌نویسی‌های مداد رنگی واقعاً آثار هنری به معنای منسجم کلمه نیستند، بلکه محصولات جانبی حیاتی بازی هستند، بخشی از بیداری شناختی و حسی که وظیفه بزرگ و جهانی دوران کودکی است. اشتیاق به کالاسازی و نمایش آن ها، در درجه اول، ابراز قدردانی و دلتنگی بزرگسالان است. ما فرزندانمان را دوست داریم و مشتاق بچه هایی هستیم که قبلا بودیم. این احساسات، در بیشتر موارد، کاملاً خوش خیم هستند. «بچه من می‌توانست آن را نقاشی کند» یا "کودک من قادر است آن کاردستی با کاغذ را به پایان برساند".چیزی که در ادامه میگویم نتیجه یک پژوهش و در نهایت گزارش آن است:این کودک مارلا اولمستد است که در سال 2000 به دنیا آمد و چند سال پیش خود را در مرکز یک جنون رسانه ای جزئی یافت. تا آنجا که هر کسی می تواند بگوید، همه چیز به اندازه کافی معصومانه شروع شد. پدر مارلا، مارک، مدیر کارخانه در بینگهامتون، نیویورک، همچنین یک نقاش آماتور بود که دخترش را در حالی که هنوز پوشک می‌پوشید، با قلم مو و بوم می‌سازد. مارک و همسرش، لورا، دستیار دندانپزشکی، از روی هوس، تعدادی از نقاشی‌های مارلا را در کافی شاپ یکی از دوستانش به نمایش گذاشتند، جایی که مشتریان برای خرید آن‌ها ابراز علاقه کردند. نمایشی در گالری بینگهامتون متعلق به آنتونی برونلی به دنبال داشت و ستونی در روزنامه محلی مقاله ای را در این مورد ایجاد کرد. به زودی مارلا و خانواده اش در تلویزیون ملی مصاحبه کردند و نقاشی هایش قیمت های پنج رقمی را دریافت کردند.آقای بار-لو با جدیت شهرت مارلا و نقاشی هایش را دنبال می‌کند و همچنین واکنش‌هایی را که در گزارشی از «60 دقیقه» حاکی از این بود که پدرش احتمالاً به او کمک می‌کرده است نقاشی کند. همانطور که "بچه من می تواند آن را نقاشی کند"، تاکید آن تغییر می کند. داستانی که به نظر می‌رسید پرسش‌های فلسفی را درباره ماهیت هنر پس از مدرنیسم مطرح می‌کرد - که برخی از آنها توسط مایکل کیملمن، منتقد هنری اصلی نیویورک تایمز مطرح شده بود - به مطالعه‌ای مبهم درباره فرهنگ سلبریتی تبدیل می‌شود.همچنین یک درام خانوادگی صمیمی و گاه آزاردهنده است. در مرکز واقعاً مارلا نیست که لبخندی شیرین و رفتاری خجالتی و ظریف دارد، بلکه پدر و مادر او هستند. در طول این فیلم نقاشی کودکانه ، لورا نگرانی های خود را از اینکه مارلا را در سنین جوانی در معرض توجه عمومی قرار دارد، بیان می کند. وقتی از لورا پرسیده می شود که آیا با سواری در لیموزین سرگرم می شود یا در برنامه های گفتگو حضور دارد، لورا تمایل دارد که نه بگوید و تنش آرام بین او و همسرش در بسیاری از صحنه ها مشهود است. مارک بیشتر مشتاق شهرت مارلا است، به طوری که ارتقاء شغلی او، مانند آقای برونلی، فرصت طلبانه و حتی استثمارگرانه به نظر می رسد.اما هر دو در فرآیندی فراتر از کنترل خود گرفتار شده‌اند و سعی می‌کنند سوار هیولای مشهور رسانه‌ای شوند بدون اینکه توسط آن خورده شوند. شاید درست تر این باشد که این پدر و مادر لورا را وارد بازی های رسانه ای و لذتبخش برای خود نمی کردند و او در دنیای کودکانه خود با نقاشی ها، آثار هنری خود تنها می گذاشتند، و شهرت را بدون آگاه سازی لورا جلو می بردند. حفظ روحیه ی کودکانه برای لورا در کشیدن نقاشی جدید ، در این سن مهم تر مسائل مادی و مهم برای بزرگسالان است.