داستان ترسناک

سال 84دانشگاه گچساران بودیم. خوابگاه ما آخر شهر بود، خوابگاه ما دیوار نداشت و اطرافش فقط حصار کشیده بودن که پشت جالیها به فاصله حدود یک یا دومتر چنتا اتاقک چسبیده به هم بود که میگفتن قبلنا اتاقکای نگهبانی بوده که متروکه بودن و پشت اتاقکها هم کوها بودن.محوطه خوابگاه هم خیلی بزرگ بود و تا اتاقک نگهبانی فعلی خیلی راه بود.اتفاقای زیادی توی دوسالی که من اونجا بودم افتاد، شبا و نیمه شبا وقتی توی حیاط قدم میزدیم موقعی که نزدیک اتاقکهای متروکه می شدیم صدای خش خش جارو زدن میومد این صدا رو همه دخترا شنیده بودن. یه شب با یکی از دوستام حرف میزدیم که من احساس خفگی بهم دست داد بهش گفتم میرم بیرون تا یه هوایی بخورم وبلند شدم رفتم توی بالکنی که انتهای راهروها بود، نیمه شب بود و همه جا تاریک، بالکنی که توش ایستاده بودم دقیقا روبروی اتاقکهای متروکه بود همینجور که داشتم اطرافو نگاه میکردم چشمم افتاد به اتاقکهای متروکه یه نفر در یکی از اتاقکها با لباس سفید ایستاده بود دست به سینه و زل زده بود من، تا این صحنه رو دیدم پابه فرار گذاشتم و دوییدم سمت اتاق. دوستم هنوز بیدار بود منو که دید گفت چی شده رنگت مثل گچ سفید شده و دووید برام آب آورد حالم که سر جاش اومد همه چیز رو براش تعریف کردم. گذشت تا یه شب تاسوعا که همه دخترا توی نماز خونه خوابگاه جمع بودیم که دعا بخونیم همون دوستم که اون شب باهم بودیم (مریم)گفت :من نمیام میرم توی حیاط درس بخونم. خلاصه ما رفتیم توی نمازخونه و مریم رفت تو حیاط، حدود یکساعت بعد مریم اومد توی نمازخونه کلی ترسیده بود رنگش عوض شده بود گفتیم چی شده گفت بعدا تعریف میکنم. اون شب بعد از تموم شدن دعا باهم رفتیم اتاق و ازش پرسیدم چی شد چرا نموندی درس بخونی و ترسیدی که اون شروع کرد ماجرا رو تعریف کردن. از زبان مریم:رفتم تو حیاط همینجوری که سرم خم بود داشتم درس میخوندم قدم هم میزدم اصلا حواسم به اطراف نبود یه آن به خودم اومد دیدم پشت ساختمونم و نزدیک اتاقکها ترسیدم اومدم برگردم دیدم یکی از دختر چادر سفید پوشیده سرشو گذاشته روی پاهاش گوشه آخر حیاط که پشتش اتاقکهان نشسته، اون رو که دیدم خیالم راحت شد باخودم گفتم خوبه پس ترس نداره یکی از دخترا هم اینجاس و دوباره سرم رو... سرم رو انداختم پایین و به درس خوندنم ادامه دادم همینجورم که قدم میزدم رفتم طرف دختره برا جای سوال داشت که این دختر باچه دل و جراتی این وقت شب تنها اینجا نشسته وقتی نزدیکش شدم بهش گفتم اینجا چیکار میکنی مگه راجب اینجا چیزی نشنیدی نمیترسی تنهای. اونم همونجوری که سرش پایین بود گفت نه نمیترسم اینجاهم اومدم دعا بخونم، بهش گفتم همه دخترا تو نمازخونه هستن برو پیش اونا، که اونم گفت اونجا شلوغه من شلوغی دوس ندارم و اومدم اینجا که تنها باشم و توهم برو و اینجا نمون هرچه زودتر برو.تو تمام مدتی که باهاش حرف میزدم سرش رو از رو پاهاش بلند نکرد، منم اومدم از اونجا دور بشم که مزاحمش نشم دوسه قدم بیشتر حرکت نکردم که یادم افتاد ازش نپرسیدم از بچه های کدوم اتاق بود اومدم رومو برگردوندم که بپرسم دیدم هیچ کس اونجا نیس اصلا کسی بجز خودم تو محوطه نبود دوپا داشتم دوپاهم قرض گرفتم و الفرار آمدم پیش شماها. مریم که جریان رو تعریف کردم یکی دیگه از دوستام به اسم طیبه گفت:بچه راستش منم که اتاقمو تغییر دادم دلیل داشتم شماهم هرچه پرسیدید بهتون که نگفتم نخواستم ترسونده باشمتون.طیبه اوایل که اومد دانشگاه توی اتاق 39بود که انتهای راهرو طبقه دوم آخرین اتاق بود و بعدشم که بالکنی بود که روبروی اتاقکها بود که بعد حدود یکماه کمتر اتاقش رو عوض کرد و اومد اتاق ما. طیبه تعریف کرد:شبای اول که میخوابیدم هیچی نبود ولی بعدش نیمه های شب کسی صدام میکرد یا تکونم میداد منم اهمیت نمیدادم میگفتم شاید توهمه تا اینکه دیدم نه هرشب همینطوره منم حرفهای دخترا رو راجب اتاقکها شنیده بودم و شبا وقتی صدام میزدن یا تکونم میدادن اصلا اهمیت نمیدادم وخودمو به خواب میزدم تا یه شب نیمه شب بلند شدم باز صدام میزدن منم با وجود اینکه خیلی ترسیده بودم خودمو به خواب زدم چندبار هی صدام زدن و تکونم دادن بازم من بلند نشدم محکم صدا زدن با لگد زدن به پهلوم و من بلند نشدم یه آن متوجه شدم یکی تکونم داد و از تخت پرتم کرد پایین با صدای بلندی خوردم زمین آخه تخت بالا بودم وقتی زمین خوردم دخترا با صدا زمین خوردنم بلند شدن لامپارو روشن کردن منم شروع کردم به گریه هم از ترس هم از درد.. فقط شانس آوردم جاییم نشکست. اتفاقای خیلی زیادی افتاد یبارم ظهر منو مریم فقط تو اتاق بودیم خوابیده بودیم دم غروب چشمامو باز کردم دیدم مریم جلو آیینه ایستاده و داره چادر سفید روی سرش رو درس میکنه همینجور که مریم رو نگاه میکردم از کله سرش شروع کردم به برانداز کردنش همینجور که پایین میومدم نزدیک زانوش که رسیدم یهو خوشکم زد آخه مریم رو دیدم که سر تختش خوابیده فورا چشمامو بستم و طولیم که نکشید که خوابم برد شب که پاشدیم جریان رو به مریم گفتم.یه روزم تو اتاق مطالعه نشسته بودم که مریم با عصبانیت اومد به من که رسید گفت مگه تو مرض داری گفتم چی شده گفت خواب بودم تو هی منو کتک میزدی نمیزاشتم بخوابم منم هاجو واج نگاش میکردم که یکی از دخترا به مریم گفت از وقتی اومده نشسته اصلا بیرون نرفته یبارم آخرای ترم بود خوابگاه خلوت بود و توی راهرو بالا که ما بودیم همه اتاقها خالی بود جز اتاق ما نیمه های شب من و مریم و دوتا دیگه از دخترا که مال اتاق دیگه ای بودن اما چون تنها بودن اومدن تو اتاق ما، نشسته بودیم یکی در اتاق زد هرچه گفتیم کیه کسی جواب نداد ماهم درو باز نکردیم گفتیم هرکی باشه خودش میاد تو. چند دقیقه بعد دوباره در اتاق رو زدن و بلافاصله صدای دویدن اومد مریم بلند شد در رو باز کرد ولی هیچکس تو راهرو نبود اونم درو بست اومد سد جاش نشست گفت حتما بچه ها اومدن قصد اذیت کردن دارن، گذشت چند دقیقه بعد دوباره در زدن و بلافاصله صدای پا اینبار منو مریم هردو رفتیم تو راهرو ولی هیکس نبود من گفتم شاید بچه های اتاقای دیگه اومدن فهمیدن ما از اومدنشون بی خبریم قصد اذیت دارن و اومدیم تو اتاق اینبار مریم دستگیره تو در دستگیره در به دست پشت در منتظر موند که تا در زدن درو باز کنه طولی نکشید که دوباره در زدن ومریم بلافاصله درو باز کرد اما کسی نبود فقط مریم گفت یه سایه دیده که رفته تو اتاق 39 بچه های اتاق 39 اون ترم هم بچه های شیطونی بودن و ترم یکی خلاصه دوباره مریم پشت در آماده باش بود که دوباره در زدن و مریم بلافاصله درو باز کرد بازم فقط دیده بود یه سایه رفته تو اتاق ولی از اتاق ما تا اتاق 39 مسیر کوتاهی نبود که تو یه ثانیه بشه طی کرد خلاصه من ومریم راه افتادیم سمت اتاق 39 که با بچه ها حرف بزنیم... ولی وقتی رسیدیم و دستگیره در رو چرخوندیم در قفل بود گفتیم شاید از تو درو قفل کردن من پشت در موندم و مریم رفت سرپرستی ببینم کدومشون امروز اومده یه ربع بعد مریم برگشت اما مشخص بود ترسیده بهش گفتم پس چی شد گفت الان سرپرست با کلید میاد اما گفته هیچکدوم از بچه ها نیومدن منم ترس برم داشت اما گفتم شاید اومدن ولی ورودی نزدن الان مشخص میشه، سرپرست با کلید اومد و گفت کسی نیومده توهم زدین اما غیر ممکن بود ما خودمون به چشم دیدیم کسی رفت تو اتاق خلاصه سرپرست در رو باز کرد همه چیز مرتب سرجاش بود همه جای اتاق رو گشتیم کسی نبود حتی زیر تختا موقع بیرون اومدن سرپرست گفت توهم زدین و از این جریان به کسی چیزی نگین و الکس کسی رو نترسونید. ولی خب ما گفتیم ، اتفاقا خیلی زیادی برای بقیه دخترا هم افتاد و ماهم ترم آخر رفتیم ساختمون یک بعد اینکه ما فارغ التحصیل شدیم اتاقکها رو خراب کردن...کانال روبیکا ما رو دنبال کنید :)Rubika