نشود فاش کسی

قسمت دوم داستان: اگر قسمت اول رو نخوندین از اینجا بخونین. https://virgool.io/@alrza/%D9%85%DB%8C%D8%AA%D8%B1%D8%B3%D9%85-%D9%88%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D8%B4%D8%A8-%D9%86%D9%87-gpgcen3wqknz نشستیم تو ماشین، با ماشین من اومده بودیم ولی به آریا گفتم که رانندگی کنه، یا بخاطر این بود که میخواستم با نگار حرف بزنم یا اینکه اینقد استرس داشتم که میترسم یه اتفاقی بیوفته، گفت: داداش مگه یادت رفته، گواهینامه همراهم نیست. یادم اومد، پریروز رفته بود واسه گوشیش گلس بندازه و چند تا برنامه هم نصب کنن براش، چون مغازه آشنا بوده و شلوغ، گوشیش رو گذاشت و رفت که یه نخ سیگار بگیرونه.توی کوچه پشتی، خلوت و نسبتا تاریک، موتوری میاد و با چاقو کیف پولشو ازش میزنه، شانس آورد یا بهتره بگم عقلش کار کرد، مقاومت نکرد و کیف پول رو داد. اونجوری که به من گفت نزدیک 130 تومن پول نقد، سه تا کارت بانک، کارت ملی، چند تا کارت ویزیت و کارت دانشجویی و گواهینامه اش تو کیفش بود.آها یادم اومد، هزار تومنی شانسش هم بود؛ پسره خنگ با این سن و سالش هنوز به این چیزا باور داره.اون شب به من زنگ زد، گلس گوشیش شکسته بود و میخواست براش عوض کنم و چند تا برنامه هم براش بریزم، ولی اونشب مهمونی بودم. بین بچه ها و دوستا معمولا کارای کامپیوتری و گوشی هاشونو به من میگن که براشون انجام بدم...آقا سروش، ببینین کار نمیکنه. رفت تو اسنپ چت و روی دوربین زد و ارور اومد، دوربین چیزی رو نشون نمیداد، فهمیدم، سریع رفتم تو تنظیمات و ...خودش بود، دسترسی به دوربین رو غیر فعال کرده بود. توی ده ثانیه درستش کردم و بهش دادم. گفتم: الان ببین درسته؟ باز کرد و با یه خوشحالی عجیبی که منو یاد بچه کوچیک هایی که بهشون بستنی میدی انداخت، گفت مرسی آقا سروش. یه عکس گرفت، با دوربین پشت، غزل و آریا بودن تو عکس، داشتن با هم حرف میزدن، همون موقع هم یه نوتیف اومده بود واسه آریا و صفحه گوشیش روشن شد و توی عکس هم افتاد.بهش گفتم: چطوره ما دو تا هم عکس بگیریم؟ یهو سرخ شد؛ میدونستم خجالت میکشه ولی با این حال قبول کرد. اومد عکس بگیره که گفت: پس اگه میشه شما عکس بگیرین. منم گوشی رو گرفتم، دستمو بلند کردم که عکس بگیرم، دیدم چشماش پایین بود و صورتش هم سرخ، اونقدر که فیلتر اسنپ چت، سرخی صورتش رو کمتر میکرد.یه عکس گرفتم و چون نمیخواستم اذیتش کنم، گوشی رو گرفتم سمتش و بهش گفتم: افتخار دادی نگار خانم با ما عکس گرفتی. یه لبخند ریزی زد. موقعی که میخواست گوشی رو از دستم بگیره، انگشت اشاره اش خورد به انگشت وسطم، بعد از اون تا وقتی که از هم جدا شیم دیگه هیچ حرفی نزد...گفتم: اوه راست میگی، یادم نبود کیفتو زدن. نشستم پشت فرمون. ماشین رو روشن کردم و راه افتادم. صدای آهنگ از همیشه کمتر بود؛ صدای میلاد درخشانی که میگفت: بشنو، بشنو، بشنو. همه حرف هایی که دارم...مثل همیشه صداش آرومم میکرد که یهو آریا زد رو پام و گفت: سروش من میرم خونه هااا! یهو به خودم اومدم و دیدم چهارراه رو رد کردم؛ باید میپیچیدم سمت راست، خیابون حافظ و بعد دور میزدم، کوچه الهه6 ، ساختمان الماس. حداقل 200 بار این مسیر رو اومدم و رفتم ولی امشب خیلی فکرم درگیره. گفتم: ببخشید حاجی، حواسم پرت شد. گفت: "اشکال نداره جیگر، همینجا بزن بغل، خودم پیاده میرم" و لپم رو کشید.زدم کنار و موقع پیاده شدن گفت: راستی رفیقش هم چیز خوبی بودا؛ میخوای برات اوکی کنمش؟ من نفهمیدم منظورش رو؛ گفتم: چی؟ گفت: سحر، همونی که چشممو گرفته بود تو کافه، موقعی که رفتی حساب کنی رفتم شماره اش رو گرفتم؛ دوستش هم خوب بود؛ میخوای برات اوکی کنمش؟ یه لبخند الکی زدم و گفتم: شما ببین خود این سحر خانم اوکی میشه بعد به فکر دوستش باش. خندید و گفت: باشه، پس من رفتم. مرسی که رسوندی منو، میبینمت. در حالی که در رو میبست، دستم رو تکون دادم و گفتم: میبینمتدر رو که بست یه نفس عمیق کشیدم؛ گوشی رو باز کردم و رفتم توی اینستا. آخرین پیام همون بود: "امیدوارم شما هم همیشه شاد و سالم باشی، آقا سروش <3 "با این که خیلی وقته همو میشناسیم ولی هنوز منو آقا سروش صدا میکنه؛ حتی یک بار غزل یه اسکرین شات برام فرستاد از چتشون با هم، که اونجا هم منو با لفظ آقا سروش صدا کرده بود.اون قلب آخرش رو هم که میبینم دلم گرم میشه، داغ میکنه، جوش میاد. شاید یه قلب عادی هست که همیشه میفرسته، مثل خیلی از ما ها؛ ایموجی قلب شاید فقط یه ایموجی باشه ولی میتونه خیلی مفهوم پشتش داشته باشه؛ خیلی وقت ها الکی این قلب رو خرجش میکنیم، شاید اینم یکی از اون بار هاست.ولی نه، اگرم از اون موقع ها باشه، دوست دارم باور کنم که منظورش واقعی بوده، نه یه قلب الکی...جواب دادم: "منم بهترینا رو برات آرزو میکنم و امیدوارم قشنگ ترین ها تو زندگیت اتفاق بیوفته نگار خانم <3"گوشی رو قفل کردم، صدا رو بلند کردم، ترمز دستی رو دادم پایین و حرکت کردم به سمت خونه در حالی که آهنگ داشت میخوند:نشود فاش کسی، آنچه میان من و تُستتا اشارات نظر، نامه رسان من و تُست