اتفاقِ تِراسِ طبقه‌ی دوم

از شب قبل، باران می‌بارید. در آن گرمایی که سایه‌ی سنگینش همه‌جا را دربرگرفته بود، چند قطره باران، خوب کارساز شده بود؛ انتظار چیزی بیش از این را نمی‌توان از کویر داشت که شهرهای اطراف خود را در آغوش کشیده بود! ساعت چهار و بیست دقیقه‌ی صبح بود و آفتاب کم کم قصد بالا آمدن داشت. تصمیم گرفت که قدری از فضای سنگین و پر از بوی بیماری، فرار کند. سرشب صدای باران را شنیده بود. می‌خواست تا از نزدیک با او ملاقات کند پس به سمت تِراس به راه افتاد. یک سوزشِ موذی که یادآورِ شب‌بیداریِ شب قبل بود، پلک‌هایش را آزار می‌داد. از اینکه باز با انگشتان شست و اشاره به جانشان بیفتد، خسته شده بود پس آنها را به حال خود رها کرد و شبیه به یک تیک عصبی، هر چند لحظه یکبار، پلک‌هایش را محکم به هم فشار می‌داد.در انتهای راهروی طبقه‌ی دوم ( طبقه‌ای که محل کارش بود ) دَری بود که به محوطه‌ای بالکن-مانند باز می‌شد که رو به حیاط بیمارستان بود. فضایی دو در یک متری که با سیمان سفید پوشیده شده بود و دو صندلی انتظار پلاستیکی در طرفین آن قرار داشت. روبروی درب ورودی، دیوار کوتاهی به ارتفاع یک متر و نیم، به آدم اجازه می‌داد تا به آن تکیه داده و منظره‌ی حیاط بیمارستان را تماشا کند. شاخه‌های درختان کاج، خود را از زمین به طبقه‌ی دوم، روبروی منظره‌ی این بالکن رسانده بودند. به قدری نزدیک که به راحتی می‌شد آنها را لمس کرد. باران، کم‌جان شده بود و به سختی می‌شد آنرا دید. برای تشخیص آن، باید به دیوارِ کوتاه، تکیه می‌داد و قدری روی کمرش خم می‌شد و از تیر چراغ برقی که لابلای درختان کاج، از آسفالت سردرآورده بودند، کمک می‌گرفت. چند لحظه به روشناییِ زردرنگ لامپ خیره شد و قطرات ریز باران را دید. در همین حین، شاخه‌های کاج را لمس کرد؛ داغ و مرطوب بودند. از خیسی آنها به وجد آمد و جسارت به خرج داد و تا جایی که زور داشت، شاخه را تکان داد که ناگهان با صدایی غیرمنتظره، به سرعت شاخه را رها کرد و به حالت اولش بازگشت. صدا از حول و حوش نیم متر آنطرف‌تر از جایی که شاخه را گرفته بود، آمد. به آن خیره شد. در آن تاریک و روشنی، متوجه شد که صدا مربوط به بال زدن جغدی بوده که آنجا استراحت می‌کرده است. تابحال او را در آن حوالی ندیده بود. به هیجان آمد و دوباره خود را به نزدیکی دیوار رساند:« سلام رفیق! ببخش مزاحم خوابت شدم! لابد الان کلی توی دلت بهم فحش میدی که توی این هوا، زابِرات کردم! نمی‌دونم، اصلا انتظار نداشتم کسی این طرف‌ها باشه... » تقریبا نیم ساعت بود که آنجا ایستاده بود و هوا به یاقوت کبودی شباهت پیدا کرده بود که از نمای روبرویش، پشت شاه و برگ درختان، روشن‌تر می‌شد. نگاهی به اطراف چرخاند تا بلکه اثری از آن جغد دربه‌در پیدا کند اما چیزی ندید. هنوز لباس‌های فرمِ آبی‌رنگش را به تن داشت. دست‌هایش بوی تند مواد ضدعفونی را می‌دادند. از جیب لباسش، پاکت سیگار را بیرون آورد. هرچه به دنبال فندکش گشت، آنرا پیدا نکرد. زمین و زمان را بدوبیراه می‌گفت:« لعنت به من! لعنت به سیگارِ بدون آتیش که یه قرون هم نمی‌ارزه! لعنت به تو حمید که این شیفت شبِ کوفتی رو توی دامن من انداختی..! » ذهنش یاری نمی‌کرد که آخرین‌بار آنرا کجا گذاشته است. شاید در ماشینش جاگذاشته بود. شاید هم به همراه یکی از بیمارها داده بود. شاید موقع لباس عوض کردن، در کمد لباس جاگذاشته بود... تنها همان‌قدر به خاطر داشت که آن شب را سیگار نکشیده بود. آن اضافه‌کاری، حسابی اعصابش را بهم ریخته بود. برگشت و نگاهی به اطراف انداخت: زیر صندلی‌ها، حاشیه‌ی دیوار، حاشیه‌ی فلزی بالای در... زیرا می‌دانست که آنجا پاتوق سیگاری‌های بیمارستان است و قطعا یک چیزی پیدا می‌کند که کارش را راه بیندازد. در همین حین از شیشه‌ی لَکه‌گرفته‌ی در، نگاهی سَرسَری به داخل راهرو انداخت تا شاید دوستی، آشنایی را بیابد که ناگهان نوک انگشتش چیزی را لمس کرد. لبخند به صورتش برگشت. خوشبختانه یک قوطی کبریت بود. دعا می‌کرد که حداقل یک چوب کبریت داخلش باشد. خود را به گوشه‌ای رساند تا در معرض دید کسی نباشد. قوطی را که باز کرد خنده‌اش گرفت:« یعنی دمت گرم خدا! تو هم ما گرفتی؟ یعنی یه دونه چوب کبریت سالم نباید توی این قوطی لامسب پیدا بشه! » نگاهش را رو به درخت کاج انداخت: « نکنه نفرین توِ بی‌معرفت! من که عذرخواهی کردم! » چیزی به پایان شیفتش نمانده بود. قوطی کبریت را مچاله، درون جیبش فرو کرد. سیگار را هم داخل پاکت برگرداند. دوباره به سمت درخت برگشت. ایستاد و قدری هوای تازه تنفس کرد. باران بند آمده بود. مردی میانسال را دید که فلاسک آبجوش به دست، به سمت کیوسک مواد غذایی درحال حرکت است. چراغ آمبولانس را دید که از درب ورودی بیمارستان وارد می‌شود. غار غار کلاغ‌ها را از روی زمینِ چمن‌کاری شده‌ی زیر پایش شنید. برگشت. دست در جیب شلوارش فرو کرد و درحالی که زیر لب ترانه‌ای زمزمه می‌کرد، پر از حسی تازه، به سمت اتاق استراحت پرسنل نظافتی به راه افتاد: « درون آینه‌ی روبرو چه می‌بینی؟تو تَرجُمانِ جهانیدرون آن چه می‌بینی؟ تویی در برابر تو ‏چشم در برابر چشم ‏در آن دو چشم پر از گفتگو چه می‌بینی؟