داستان ذوق های کوچیک

این چند روز با وجود اینکه بی عیب و خالی از حس های بد نبود، اما چند تا شگفتانه برام داشت که باهاش کلی ذوق زده شدم.مثلا درس تاریخ ایران، استاد چیزای قشنگی گفت و من علاقه مند شدم. به عنوان کسی که در طول زندگیش هیچ وقت تاریخو یادش نمونده و نمرش خوب نشده، احساس جالبی بود.‌ میخوام شروع کنم در این مورد مطالعه کنم.یه اتفاق واقعا زیبا افتاد. دو روز پشت سر هم بارون اومد و من با دو متر قد و نیم متر عرض تا به حال بارون به این قشنگی ندیده بودم. و هر دو روز به طرز هیجان انگیزی مجبور بودم از صبح تا شب بیرون از خونه باشم که اگه این جبر دانشگاه وجود نداشت احتمالا با بی رحمی تمام به علت سرما میچپیدم توی خونه و‌ بیرون نمیرفتم ( از جمله نقاط بی رحم وجود من) خلاصه که با اراده ی بارون، من برای اولین بار در این چندین سال اخیر از چتر استفاده کردم. به این علت که جایی که زندگی میکنم زیاد بارون نمیاد، وقتی هم میاد کسی دوست نداره چتر بگیره و من هم کاملا با این عقیده موافقم. (ولی اگه اون چتر بنفش نبود الان سرما خورده بودم پس بهم حق بدید.) الان احساس میکنم کره‌زمین تمیز شده. زندگی یه جلای خاصی داره و خورشید یه جور دیگه میدرخشه.رفتم سالن مطالعه و احساس کردم اون دخترای خوش سلیقه که با لوازم و گلدون گل و کاغذ های رنگی میزشون رو تزعین کردن، موقع مطالعه چقدر بهشون خوش میگذره. (نباید به خوش سلیقه گی شون حسودی میکردم؟) و من با وجود میز بدون تزعینات، از درس خوندن در آرامش لذت بردم.وقتی همه ی بچه ها گفتن چه کتابی تازگی خوندن، من کتاب اخرمو که همون روز تموم کرده بودم نگفتم ( یه کتاب آبرومند که قبلا خونده بودم رو گفتم) و دیدم همه (۹۹٪) دارن کتاب کله گنده روان شناسی و فلسفه های عجیب غریب میخونن و حقیقتا یکم ( درواقه یکم بیشتر از یکم) احساس کردم کتاب هایی که من میخونم بچگونه است. ( انگار قبلا نمیدونستم) ولی متاسفانه من همچنان به خوندن آنها علاقه مندم. یک تیکه از روزمره نویسی هام موقع خوندن کتاب زنان کوچک:{ دیروز چنان دچار احساسات روحی و روانی شدم که حس کردم این کتاب همون آن شرلیه و من هم همون دختر چندین سال پیش. خیلی دلم میخواد فیلم زنان کوچک رو ببینم. خیلی عجیبه که من این فیلم هارو ندیدم در حالی که الان کسی به اونها فکر نمیکنه. لااقل سه چهار سال دیر اومدم سراغ این کتاب و فیلم. ولی هیچ وقت کتاب هایی که برای بزرگسالانه( ? منظورم کتاب هایی با تم سیاسی و جنگ و بحث های انسان ساخت و این چیزا که با روحیه ی من زیاد سازگار نیست) به اندازه ی این کتابها جالب نیست. انیمیشن ها و کتاب های زیبای کوچولو که یکم برای دیدن و خوندن اونها بزرگ شدم. شاید اگه چند سال پیش سراغشون اومده بودم از هیجان حاصل از اونها میمردم اما حالا با حالتی آمیخته با سستی احساساتی ( *بیحسی که در اثر گذر عمر به وجود می آید) دارم به تموم‌ کردن کتاب هام و گرفتن کتاب « مزایای منزوی بودن» از کتابخونه فکر میکنم. }در حال حاضر هر دو جلد کتاب لوییزامی آلکوت رو خوندم و فیلم زنان کوچک ۲۰۱۹ رو دیدم. و هنوز هم معتقدم جو با اون یکدندگی زندگیشو داغون کرد، حتی اگه نویسنده نظر دیگه ای داشته باشه. بیشتر از اینکه جریان داستان برام جالب باشه، زندگی نویسنده که داستان از اون الهام گرفته، برام جالب بود. فیلم زنان کوچک اثر گرتا گرویک به صورت نامحسوس و زیبایی به زندگی نویسنده اشاره داشت و‌ اگر کسی دو جلد کتاب و زندگینامه لوییزا می آلکوت رو خونده باشه، آنوقت وجه تلخ موضوع رو میفهمه. ( تلخ متوسط) ( به کسانی که مثل من روحیه ی آنشرلی طور دارند این کتاب و فیلم رو پیشنهاد میکنم، ولی حلالتون نمیکنم اگه اول فیلم رو ببینید و بعد کتابها رو بخونید.) توی این دو روز از قبل مصمم تر شدم که بر خلاف بقیه به جای روانشناسی و فلسفه_ که همون ها هم جای خودشون قشنگن _ داستان های مورد علاقه ی خودم رو هم دنبال کنم.و آخریش هم برای این شگفتانه قشنگه که خیلی دوستش دارم. اینکه میتونم بنویسم و یه حس ذوق که با بقیه ی ذوقا فرق میکنه. فقط میدونم احساس خیلی عجیب و قشنگیه وقتی مینویسم و وقتی میخونید. برای این کار یک‌ نفر هم کافیه⁦ که حس کنم یه رفیق دارم⁦♡⁩