حسرت دویست ساله

تو موزه حوصله ام سر می‌رفت. یعنی سر می رفت برای صد سال اولش بود، بعدش فقط داشتم دندونهام رو، روی هم فشار و می‌دادم و تحمل می‌کردم. چه شکنجه ای بدتر از این که هر روز هر روز، یک عالم آدم بیکار بیاند و زل بزنند بهت و بی اجازه ازت عکس بگیرند؟ حتی چشم نازک کنند و شروع کنند به قضاوت کردنت! واقعا شرم آوره! باز آدم هایی که هیچی از هنر بارشون نیست رو میشه تحمل کرد، میان یه دوری داخل موزه می زنند و اگر وقت شد یه نیم نگاهی به ماها هم میندازند، اکثرا هم بخاطر بغل دستیشون اومدند، انگار بیلیت سینما گیرشون نیومده یا مثلا خواستند معشوقشون رو تحت تاثیر قرار بدند که ببین من چه روشن فکر و هنر دوستم!اما امان از اون آدمایی که مدعی اند از هنر خیلی بارشون هست. واه واه... خدا نصیب گرگ بیابون نکنه. یه جوری اخم میکنند و قیافه میگیرند که انگار خودشون بودند، بهتر می‌کشیدند. یه سری هم هستند که هنوزم دارند دنبال لایحه های عمیق و پنهان نقاشی می گردند. بابا وا بده دیگه! این تابلو فقط تصویر سه تا زن کشاورز زحمت کش. نه بیشتر نه کمتر. چرا دنبال قاتل بروسلی می گردید؟ این جمله رو از آدم های اینجا شنیدم. انگار اون بیرون خیلی اتفاقا افتاده، مثلا جرم بودند برده داری. از اون بدتر برابری حقوق زن و مرد! زمانی که من داشتم رو بوم نقاشی، نقش می‌بستم اگر این چیز ها رو می‌گفتی در بهترین حالت بهت می خندیدند! در بدترین حالتش رو نمیشه خیلی درست حدس زد، شاید حتی اعدامت می کردند. لحظه تولدم هیچ وقت فراموش نمیکنم. همیشه خوابش رو میبینم. بی کم و کاست!! مرد نقاش ژولیده با لباسای چرک و دست های رنگیش ، زیر سایه درخت لم داده بود و آروم پیپ میکشید و همه حواسش به سه تا زنی بود که داشتند زیر آفتاب داغ، بدون خستگی کار می کردند. مرد به اونها خیره میشد و آروم روی بومش طرحی می کشید. زن هام زیر چشمی با حسرت به فراغت و سایه خنکش نگاه میکردند. زنی که من رو ازش کشید بیشتر از سایه خنک، حسرت پیپ نقاش رو داشت. مرد نقاش هم با چیره دستی همون حسرت رو کشید. من دویست و اندی هست که همه وجودم حسرت دود هست. دو تا زن کناریم هانسل و ماریا خوشحالند. میگن موزه خنکه. فقط گهگاهی کمر خمیدشون میگیره. نوبتی کشیک می‌دیدم و تو یک لحظه یکیمون کمر راست می‌کنه و خودش رو کمی کش و قوس میده. البته چند باری هم بهمون شک کردند. اما خوبیه آدما اینه که به چشم خودشون هم شک دارند و فکر میکنند اشتباه دیدند. ما به این کارشون خیلی می‌خندیم و گهگاهی سر به سرشون میزاریم. امروز یه مرد مشکوک اومده بود موزه. میگم مشکوک چون نه یه خانم شیک و ناز دستش رو گرفته بود، نه به قیافه اش میخورد چیزی از هنر بفهمه. فقط اومد و هی به این ور و اونور نگاه کرد. تابلو بغلی که تجربه سرقت داره میگه که دزد بود. نمیدونم. خدا داند. من ازش خوشم اومد. مردک نمیدونم چطوری دور از چشم نگهبانا با خودش سیگار آورده بود داخل موزه. قبلا سیگار دیده بودم، وقتی داشتند جا به جام می‌کردند. البته داخل تابلو اونور موزه هم یه مرد کوچیک هست که یواشکی و تو افق داره دود می‌گیره. چند باری خواستم مخش رو بزنم و بعد ازش بخوام یه پوک به سیگارش بزنم. اما مردک یه نژاد پرست عوضیه. منم مجبورا بیخیال شدم.مرد مرموز سیگارش رو روشن کرد و به ماها زل زد. چشماش خمار بود. تو فضا بود. دود سیگار خورد بهم ویارم گرفت. خیلی سعی کردم اشاره کنم بهش اما پاتیل تر از این حرفا بود که منظورم رو بفهمه. می‌خواستم بگم «بزن به چاک نگهبان دیدنت.» نگهبان که اومد سمتش از ترس سیگار رو آروم انداخت پای دیوار، دقیقا زیر تابلو ما. فقط یه ربع مونده بود تا تعطیلی موزه. منم خدا خدا می‌کردم کسی متوجه سیگار نشه، حتی یکبار برای پرت کردن حواس یکی به لبخند کج تحویلش دادم و اونم دمش رو گذاشت رو کولش و در رفت!دیگه کم کم موزه خلوت شد و در ورودی رو بستند. میدونستم نگهبان شیفت شب که حسابی از ما بیزاره و دوست داره مچمون رو بگیره یه ربع دیگه میاد. بعد طبق عادت مسخرش هر نیم ساعت بپره وسط سالن داد بزنه: « می‌دونم شماها تکون می‌خورید، راحت باشید، من به کسی نمی‌گم! »خیلی ها میگن یه تختش کمه! اما این احمق فکر کرده ما هم تختمون کمه که خودمون رو لو بدیم. دود سیگار آروم و رقصون میومد بالا. حسابی نسخم کرد. دلم میخواست بیشتر از هر چیزی. هانسل و ماریا گفتند«نکن، ارزشش رو نداره.»اما اونا چه میدونند دویست سال حسرت خوردند یعنی چی؟بالاخره تصمیمم رو گرفتم. یا حالا یا هیچ وقت. زدم به چاک. این زندان کاغذی رو پاره کردم و پریدم بیرون. سیگار رو برداشتم. دخترا برام قلاب گرفتند که باز بیام تو تابلو. دلم نمی خواست برگردم؛ اما خوب اونا بدون من کامل نبودند. این احمقا هنوز دلشون به سایه موزه خوشه. نشستم لب تابلو و یه کام عمیق گرفتم. خیلی عجیب بود. واقعا ارزشش رو داشت. از همون روز تولدم رو این بوم، حسرت کشیده بودم، اصلا خود حسرت بودم و الان داشتم با دودی که از دهنم میدادم بیرون، خالی از حسرت میشدم. انگار حسرت و من هر دو یکی بودیم. قلبم داشت از دهنم میزد بیرون. نمیدونم چطور بگم اما یه آن خیلی ترسیدم. من الان دیگه چی بودم؟ هیچی؟ نمی‌فهمیدم اصلا‌.‌.. دلم نمی‌خواست «هیچی» باشم. سخت بود. باور کنید. پس خواستم که خود سیگار باشم. اول سر و لبم دود شد بعد تمام بدن کاغذیم. میدونم که در نهایت دوستام و بعد تابلو ها و بدتر از اون همه موزه رو دود کردم رفت هوا.