اگه به طلا دست بزنم سنگ می شه

آسمون گرفته بود و چند ساعتی می‌شد که داشت می‌بارید. بعد از دو هفته مرخصی برگشتن به پادگان برام خیلی سخت بود؛ و سخت‌تر اینکه باید دوهزارکیلومتر رو طی می‌کردم تا به پادگان برسم. از لنگرود به مشهد و از اونحا به بیرجند.بی‌حوصله رفتم تو اتوبوسی که از رشت راه افتاده بود و مسافرهای شهرهای قبلی رو سوار کرده بود، سرجای خودم که کنار پنجره بود نشستم ؛ به هیچ کس و هیچ چیز توجه نداشتم. اتوبوس راه افتاد و وقتی که خواستم از پسته‌ای که دوستام برام خریده بودن بخورم، تازه متوجه بغل دستیم شدم. تعارفش کردم و سر صحبت رو باز کرد. با اینکه حوصله نداشتم کم‌کم جذب حرف‌هاش شدم. مثل شکلات تلخ نود درصد بود به همون تلخی و البته همونقدر هم جذب کننده. سرباز بود؛ اهل رشت، باسواد و به نسبت سن‌مون باتجربه؛ ولی روزگار چنان بهش زخم زده بود که دیگه همه چیز رو ول کرده بود. وقتی سال آخر دبیرستان بود تو یه تصادف پاش می شکنه و یکسال از درس عقب می‌افته. از نظر من فقط یه تصادف بود ولی از نظر خودش نه. پدرش رو از دست داده بود و مادرش با مرد دیگری ازدواج کرده بود و درگیری‌های زیادی با این ناپدری داشت. این هم برای خیلی ها اتفاق می‌افته ولی نظر بغل‌دستیم چیز دیگه‌ای بود. من در بین حرف‌هاش گاهی اوقات تبسمی می‌کردم و او هم پوزخند تلخی بهم می‌زد. "یه رفیق داشتم که خیلی با هم صمیمی بودیم، شب و روزمون با هم می‌گذشت؛ مهربون و دوست‌داشتنی بود ولی الکی‌الکی یه شب خوابید و دیگه پانشد؛ از اون به بعد دیگه با کسی دوست نشدم." یکدفعه تکون شدید اتوبوس حرفش رو قطع کرد،راننده زیر لب فحشی نثار راننده‌های ناشی کرد، هرچندبه نظر خودش هم بی تقصیر نمیومد. بغل دستیم حالت عحیبی تو نگاهش بود. کمی بعد حالتش تغییر کرد و ادامه داد.من حتا از ساده‌ترین خوشی‌ها هم محرومم. با تعجب گفتم آخه چرا؟ گفت سینوزیت؛ اولین بار بود که اسم سینوزیت رو می‌شنیدم. بعد توضیح دقیق و مفصلی در باره سینوزیت داد و گفت به دلیل سینوزیت حادش نباید عرق کنه و از هر فعالیت ورزشی هم دوری می‌کنه حتا از بازی‌های معمولی. گفتم خوب چرا معالجه نمی‌کنی؟ یکی دیگه از اون پوزخندها تحویلم داد و گفت با کدوم پول؟ کی باید پولش رو بده. تو لحنش بدیختی حس نمی‌شد، از این آدم‌هایی که می‌خوان ترحم جلب کنن نبود؛ همین هم جذابش می‌کرد. به یه جور یاس فلسفی رسیده بود و اعتقاد داشت تو دنیا دو جور آدم وجود داره، خوشبخت و بدبخت؛ و خودش جزو بدبخت‌ها بود. می‌گفت یه دلیلش اینه که برای دوره آموزشی افتاده بیرجند، رشت کجا و بیرجند کجا؛ دیگه بدبختی چیه پس؟"هر که در این خانه شبی داد کرد"هوا کاملن تاریک شده بود. نزدیک گرگان بودیم. بیشتر مسافرها خوابیده بودن، سرباز بغل دستی من هم خوابیده بود. ولی من خوابم نمی‌برد. برای من که خوش‌بین بودم و فکر می‌کردم خوب باشی خوب می‌بینی، سخت نگیری سخت نمی‌گذره؛ حرف‌های این سرباز تازه بود، با جهان‌بینی جدیدی آشنا شده‌بودم و حالت غریبی در من ایجاد شده‌بود. اگه حق با او بود چی؟ یعنی ممکنه حرف‌هاش درست باشه؟ اگه این همه مصیبت سر کسی بیاد چی کار باید بکنه؟ یعنی همش اتفاقی‌یه؟ اگه دو دسته آدم وجود داشته باشه من جزو کدوم دسته هستم؟ اینکه منم افتاده بودم بیرجند بدشانسی بود؟ پرده اتوبوس رو کنارزدم تا بیرون رو ببینم ولی جز سیاهی شب چیزی دیده نمی‌شد. در حالیکه سعی می‌کردم فکرم رو آزاد کنم پاهام رو آوردم بالا و به صندلی جلویی تکیه دادم و چشم‌هام رو بستم. سعی کردم که بخوابم، پلک‌هام سنگین شد، تو خواب و بیداری بودم که حس کردم دارم دور خودم می‌چرخم. صدای فریاد راننده که کمکش رو صدا می‌زد، با صدای یاابوالفضل گفتن‌های مسافرها و جیغ کشیدن زن‌ها و گریه بچه‎‌ها و حرکت دورانی اتوبوس ترکیب شد و تا به خودم بیام اتوبوس از جاده خارج شد، از شونه خاکی رفت پایین، به پهلو افتاد روی زمین و یه دور کامل چرخید و دوباره روی چرخ‌هاش وایستاد. همه چیز در یک لحظه اتفاق افتاد. کمی طول کشید تا به خودم بیام. از پنجره اتوبوس پایین پریدم، نمی دونستم چی کار کنم، کاملن گیج شده بودم. با لگد در صندوق کج شده اتوبوس رو باز کردم و ساکم رو بیرون کشیدم. صدای داد و فریاد مسافرها از گیجی درم آورد، ساکم رو گوشه‌ای گذاشتم و رفتم داخل اتوبوس خوشبختانه کسی صدمه ندیده بود؛ فقط کتف پیرمردی آسیب دیده بود، معلوم بود در رفته؛ زن همراهش، که به نظر دخترش میومد، با اینکه ابروش شکاف برداشته و صورتش خونی بود، ولی بیشتر نگران پدرش بود؛ اصلن نگران خودش نبود. کمک‌شون کردم پیاده شن و گوشه‌ای روی زمین بشینن؛ تعدادی از مسافرها داشتن به راننده بدوبیراه می گفتن؛ تقریبن همه از اتوبوس خارج شده و همون اطراف رو زمین نشسته بودن. چشمم به بغل‌دستیم افتاد خوشبختانه حالش خوب بود و صدمه‌ای ندیده بود. چیز عجیبی تو نگاهش بود به روی خودم نیاوردم، نگاهم رو ازش دزدیدم و رفتم سراغ ساکم؛ برش داشتم و با سرعت از شونه خاکی جاده بالا رفتم و جلوی یه کامیون رو گرفتم و سوار شدم. کامیون راه افتاد، نمی‌تونستم برگردم و به اتوبوس نگاه کنم، فکر می‌کردم باید هر چه زودتر از سربازی که کنار دستم نشسته بود و از دنیاش، دور بشم. سربازی که سنگینی نگاهش رو حس می‌کردم و تا مدت‌ها یادآوری حرف‌هاش ترس به دلم می‌ریخت. سربازی که معتقد بود اگه به طلا دست بزنه سنگ می شه.این داستانک رو می‌تونین در پادکست شبانه (اینجا) گوش کنین. https://virgool.io/@rziadoostan/%D9%85%D9%8E%D9%84%DB%8C-s79gs9987aky https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%B4%D9%85%D8%B4-%D8%B7%D9%84%D8%A7-yynwmhexjub7 https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%A7%D9%BE%D9%84%DB%8C%DA%A9%DB%8C%D8%B4%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D9%88-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-%D8%A7%D8%A8%D8%AA%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%81%D9%86%D8%AF%D9%82-%D9%88-%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D9%88%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%84-jyud35tfjjqy https://virgool.io/@rziadoostan/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%82%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%B1empire-of-light-x3po6vifz4pn