داستان فرار از شبکه های اجتماعی

سلاماین اولین نوشته ویرگولی منه.من سالهای دور و قبل از فراگیر شدن فیسبوک و لاین و وی چت و... وبلاگ نویسی میکردم و حتی ازش کسب درآمد داشتم.رفته رفته وبلاگ نویسی توی ایران و جهان منسوخ شد و همه محتواها به سمت شبکه های اجتماعی رفتند،طبعا منم به سمت شبکه های اجتماعی رفتم. اولین مقصدم مثل همه فیسبوک بود اما از همون اول هم علاقه ای بهش نداشتم و نتونستم باهاش ارتباط برقرار کنم.توی همون دوران انجمن های اینترنتی به وجود اومدن و بازار بسیار داغی هم داشتن یادمه اون زمان پاتوق من انجمن استودیوی خانگی بود که چند سال پیش تعطیل شد،من اون زمان یه استودیوی خانگی کوچیک برای خودم دست و پا کرده بودم خاطرم هست که اون موقع مصادف بود با مستند شوک، جو رپر شدن هم در جامعه خیلی بالا گرفته بود و منم به واسطه این استودیوی خانگی درآمد خوبی دست و پا کرده بودم و بیت و تکست توی وبلاگم میفروختم و تقریبا هر روز از سمت وبلاگ تماس ورودی داشتم.یادش بخیر دوران خیلی خوشی بود ، برای یه پست گذاشتن توی وبلاگ باید میرفتیم کافی نت...کم کم با توییتر آشنا شدم حوالی ۲۰۱۳ بود اوایل ایرانی خیلی کمی توش بود و تایم لاینم انگلیسی بود با وجود اینکه زبانم خوب بود اما بازم باهاش ارتباط کمی میگرفتم و هر چند روز یکبار یه توییت انگلیسی میزدم یادمه حدود ۲۰۰۰ تا فالور خارجی پیدا کرده بودم.ازش خوشم اومده بود ارتباطات توش خیلی درهم تنیده تر بود حوالی ۲۰۱۵ کم کم جمعیت فارسی زبان توییتر پا گرفت ، گوشی های اندرویدی فراگیر شده بود و تلگرام هم اومده بود و توی تلگرام یه کانال به اسم توییتر فارسی وجود داشت که توییت های فیو استار شده رو اونجا قرار میداد، یکی از اهداف همه ی توییتری های اون دوره این بود که یه توییتی بزنن که بره توی اون کانال و فکرش رو بکنید که هر اراجیفی توییت میشد که صرفا فیو استار بشه. کم کم توییتر فارسی آبکی شده بود و به شدت سیاسی .اون زمان توییتر فارسی سیاسی دو تا اکانت مرجع داشت اولی اکانت مملکته و دومی اکانت وحید آنلاین . یادمه چقدر توییت های سیاسی میزدیم توییت هایی که بهش اعتقادی نداشتیم اما چون میخواستیم این دوتا اکانت ریتوییتش کنن به این کار ادامه میدادیم منم چندباری موفق شدم که توییت هام توسط اینا ریتوییت بشن و چند باری هم توییت هام رفت توی کانال توییتر فارسی.اون موقع این دستاوردها خیلی مهم تلقی میشد و ما فکر میکردیم که جزو قشر به اصطلاح الیت جامعه هستیم :) اما واقعا دیگه از فضای مسموم توییتر هم خوشم نمیومد حوالی ۲۰۱۶ بود که از توییتر هم رفتم و دلیت اکانت کردم.اون زمان اینستاگرام به شدت توی ایران باب شده بود و همه ارش استفاده میکردن منم اون زمان سرباز بودم و گوشی لمسی هم نداشتم و از نسخه وبش استفاده میکردم اما بعد یه مدت یه گوشی لمسی ویندوز فون خریدم و اینتساگرام رو روش نصب کردم واونجا بود که داستان بی انتهای فالو و فالو بک و آنفالو شروع شد.صفحه های افراد مختلف رو از بالا تا پایین شخم میزدیم و به اصطلاح فول لایک میکردیم که اون ها هم مارو فول لایک کنن. بعد گله ای همه رو فالو میکردیم بلکه از بین این ۱۰۰۰ نفری که فالو کردیم ۲۰۰ نفر بک بدن بعد دردسر این بود که باید اون ۸۰۰ نفری که بک ندادن رو آنفالو میکردیم و این وسط خیلی سوسکی یه سری های دیگه رو هم آنفالو کنیم که مثلا تعداد فالوور هامون بالا باشه و فالووینگ هامون پایین که جزو افراد شاخ محسوب بشیم. یادمه اون زمان تنها دغدغه من و هم سن و سالهام این بود که به تعداد فالوور ۱۰ کا برسیم در این حد پوچ و بی معنی.همه برای اینکه کسی آنفالوشون نکنه پیج هاشون رو پرایوت میکردن و به هر دری میزدن که فالوور جمع کنن ، یادمه با وجود اینکه فالوورهام ۱۱ کا شده بودن اما احساس پوچی داشتم توی اینستاگرام، طولی نکشید که اینستاگرام رو هم با ۱۱ کا فالوور دلیت اکانت کردم.حالا فقط یه حساب توی تلگرام داشتم که توی کلی از کانال هاش عضو شده بودم. و حتی خودمم یه بار سعی کردم که یه کانال بزنم و مدیریت کنم ، مطالب مفیدی توش قرار میدادم و حدود ۳۰۰ تا ممبر هم داشت اما چون فیدبکی که انتظار داشتم نمیگرفت حدفش کردم، چند وقت بعدشم تقریبا از همه کانال های خبری و سیاسی تلگرام لفت دادم چون میدونستم اکثرا دارن دروغ میگن یا به فلان جناح خاص وصل هستن.کل اتصال من به فضای مجازی یه اکانت تلگرام بود که نهایتا اونم حذف کردم چون از این حجم پوچی در شبکه های اجتماعی متنفر شده بودم.حالا دیگه توی هیچ شبکه اجتماعی ای عضو نبودم و حداکثر استفاده من از اینترنت یه سرچ گوگل و یه چرخ توی یوتیوب بود. دوران خوشی بود احساس آزادی میکردم و نکته مهم اینکه با وجود اینکه ماه ها در این شبکه ها نبودم اما از چیزی عقب نبودم و اصطلاحا چیزی رو از دست نداده بودم. اونجا بود که متوجه شدم شبکه های اجتماعی واقعا یک سراب هستند.اوضاع به همین روال بود که توی یه شرکت استخدام شدم و شرکت اصرار داشت که اکانت اینستاگرام داشته باشم که برای شرکت استوری بزاریم و تبلیغ کنیم و از این داستان ها. منم با اکراه قبول کردم و یه اکانت کاری زدم که از هویت شخصی من چیزی درش نبود. و دیگه اصلا دنبال فالوو کردن و فالوور گرفتم نبودم توی دو سالی که اکانت رو اداره کردم حدود ۵۰۰ تا فالوور داشتم و ۸۰ تا فالووینگ که اون ۸۰ نفرم همگی از دوستان وآشنایان بودن که در دنیای واقعی هم میشناختمشون.در همین حین برای اینکه با جامعه برنامه نویسان ایرانی ارتباط بهتری بگیرم دوباره به توییتر برگشتم اما کاملا مواظب بودم که هرکسی رو فالو نکنم و بجز برنامه نویس ها با کسی اینتراکشن نداشته باشم و تا همین امروزم تونستم رعایتش کنم.این داستان اینطوری پیش رفت که من دو ماه پیش دوباره تصمیم گرفتم که اینستاگرامم رو دلیت اکانت کنم چون واقعا برای من بی خاصیت بود و داشت زمان و انرژی و تمرکز من رو از بین میبرد و این رو هم میدونستم که مهم نیست چقدر محتوای خوب تولید کنی در نهایت مردم توی اینستاگرام دنبال محتوای طنز و داف میگردن و به محتوای تو اهمیتی نمیدن.حالا من موندم و یه اکانت توییتر و الانم یه ویرگول .حالا چرا اومدم ویرگول ؟؟؟چون محتوای جنسی ، لوده بازی ، فحاشی و باند بازی توی توییتر غیر قابل انکاره و مثل مواد مخدر مغز انسان رو نابود میکنه.درسته که من فقط برنامه نویس ها رو فالوو کردم اما اونها هم گاهی اوقات پست های روزمره آبکی یا پست های تند و تیز سیاسی میزارن و هرکی موافقشون نباشه رو بلاک یا آنفالو میکنن ، توییت های سخیف رو ریتوییت و لایک میکنن (که باعث میشه بیاد توی تایم لاین منم) و اینکه اونجا هم کم کم محتوای فاخر داره به حاشیه میره ، اونجا رسما میدان جنگ بین طرفدارن نظام و مخالفان نظام شده و اگر تو جبهه سیاسی نداشته باشی این وسط لهت میکنن. اما به نظرم اومد که توی ویرگول هنوز هم محتوا مهمه و ساختارش مثل شبکه های اجتماعی نیست که بخواد به سرنوشت اونها دچار بشه به همین دلیل تصمیم گرفتم که اینجا بنویسم و وقت بیشتری رو بگذرونم و در عوض توی توییتر به یک تایم لاین تخصصی انگلیسی کوچ کنم و تمام تایم لاین فارسیم رو میوت کنم(البته بجز چند اکانت استثناء). در نهایت امیدوارم که اینجا واقعا محتوا مهم باشه و باند بازی ای وجود نداشته باشه و افراد به محتوا نمره بدن نه به افراد.و این بود داستان زندگی آنلاین من از ابتدا تا الان.ممنون که خوندید و وقت گذاشتید.