پنهان‌کاری، یک......است. (۲)

طبق عادت همیشگی، ساعت رو برای هشت صبح تنظیم کردم و یازده بیدار شدم! یه آب به دست و روم زدم و رفتم آشپزخونه و هول هولکی قصد خوردن صبحونه رو کردم. مامانم بنده خدا خونه نبود. معلوم بود رفته بیرون تا سور و ساتِ تولد رو فراهم کنه چون معمولا این موقع روز خونه‌ست و مشغول آماده کردن نهاره. همونطور که لیوان رو زیر شیر سماور گرفته بودم، دلم براش سوخت و ذهنم درگیر این بود که چطوری بهش بگم که دلش نشکنه. اصلا مگه میشه به مادرت دروغ بگی؟ شاید همونجا به روت نیاره ولی قطعا ازت نگات متوجه دروغت میشه. هممون خوب میدونیم که مادرا توی این کار استادن! پس تصمیم گرفتم که یه نطق بلند بالا آماده کنم و تلفنی بهش بگم؛ اینجوری راحت‌تره. خلاصه که با عجله یه چیزی ته‌بندی کردم تا سر نرسیده از خونه بزنم بیرون. شلوار لی و تی‌شرت سبزه‌مو که تازه خریده بودم رو پوشیدم و موهامو بستم و دنبال سوئیچ ماشین گشتم که یجوری این تاخیر رو جبران کرده باشم. خدارشکر بابا پیاده رفته بود بیرون. دعا دعا میکردم که بنزین داشته باشه. سوئیچ رو انداختم داخل و استارت زدم. انقد حواسم پرت اومدن مادرم بود که توی دنده روشنش کردم و اونم پلّه زد و تِقّی به دیوار روبروم خورد. پیاده شدم دیدم قاب دور پلاک خورد شده. بد به دلم راه ندادم. چون میدونستم اگه قرار باشه بخوام روزمو رو با فکرای بد شروع کنم، معلوم نیست تا آخر شب چه اتفاقی برام میفته. برگشتم داخل و دنده عقب گرفتم و راه افتادم. ساعت رو چک کردم، یروب به دوازده بود. تا یکی دوساعت دیگه همه‌جا تعطیل میشد و اینجوری مجبور بودم هرچی دمدستمِ سَرسرکی خرید کنم. اینجوری شد که سعی کردم تا با نهایت سرعتی که میتونم دست به کار بشم. من معمولا از حواس‌جمعی عاجزم، مخصوصا توی این یه مورد خاص که مسعولیت همه‌ی کارها به عهده‌ی خودم بود. واسه همون برای اینکه چیزی از قلم نیفته، گوشیمو برداشتم و شروع کردم به یادداشت برداری از اقلام مورد نیاز. البته قبلش راه افتاده بودم و یه خیابون اونورتر وایستادم تا در معرض دید خانواده نباشم.گوجه، جوجه، نوشیدنی، تنقلات، صبحونه برای فرداش که از خواب پا میشیم. خیلی چیزای دیگه بعلاوه‌ی نون که خودش یه مبحث جداگانه‌اس، چون عادت ندارم نون بسته بندی بگیرم. دوسدارم همچی ترو تازه باشه. چیکار کنم عادت خانوادگیه دیگه! حالا کی دو ساعت توی صف وایمیستاد؟ همش میترسیدم یچیزی از قلم بیفته. ازین موردا زیاد داشتیم. خوب که میرسیدیم سر قرار، تازه یادمون میومد یچیزی کمه! این شد که فکر کردم ینفر کمک دستم باشه بد نیست. شماره سجاد رو گرفتم که همیشه بیشتر از بقیه غر میزنه و از این و اون ایراد میگیره. واسه همون با خودم گفتم اینجور آدما معمولا بهتر از ریزه‌کاریا سر در میارن. زنگ زدم ولی آقا خاموش تشریف داشتن. گوشت، گوشت و میخوردا! همیشه گلایه که چرا دیر بهش خبر دادم، حالا عمدا خاموش کرده که... من میشناسمش دیگه! کارش همینه. فقط بلده حرص من رو دراره.شماره عرفان رو گرفتم. در دسترس نبود. نه! مثه اینکه قرار نبود اونروز رو با آرامش شروع کنم. دیگه دستم سمت گوشی نرفت که به محمد زنگ بزنم. دنده رو یک کردم و راهی شدم. اول سمت نونوایی رفتم که نَبنده، تا بعد سر فرصت برم سراغ بقیه اقلام چون ممکن بود بعدازظهر وقت نشه! یه عده پیرمرد و پیرزن توی نوبت وایستاده بودن. یه سری هم روی نمیکت نشسته بودن. تنها جوون اون جمع من بودم. انگار نونوایِ بزرگسالان بود! تا وارد شدم شروع کردن به چپ چپ نگاه کردن و پچ پچ کردن. اول به روم نیاوردم ولی یخورده که گذشت، نتونستم جلوی خودمو بگیرم و زیر چشمی حواسم بهشون بود که چی میگن. داشتم عصبی میشدم. فکر کنم اونام اینو فهمیده بودن. یه جوری که متوجه نشن به هوای ور رفتن با گوشیم، مشغول وارسی خودم شدم، شاید واقعا ایرادی توی ظاهرم بود. چمیدونم، شاید لباس زیرم از زیر تیشرت زده بود بیرون. شایدم چون با عجله اومدم، بندهای کفشم رو نبسته بودم. این وسواس مثه خوره افتاد به جونم. انگار داشتم چیزای منفی رو به خودم جذب میکردم. نکنه مشکل موهام بود که دم-اسبی بسته بودم! وااای! نمی‌دونید چه حالی بهم دست داد. شانس آوردم نوبتم شد و سریع زدم بیرون؛ وگرنه...انقدر عصبی شده بودم که گوشی رو داخل جا گذاشتم. بددو رفتم داخل دیدم یه پیرمرده گرفته دست دستشو دم در وایستاده داره دنبال من میگرده. گوشی رو از دستش چنگ زدم و بدون تشکر برگشتم داخل ماشین. مادرم زنگ‌ زده بود. حالا وسط این گیر و داد به اون بنده خدا چی میگفتم. ولی ازونجایی که خودمو میشناختم، اگه بهش زنگ نمیزدم، همه‌ی حواسم پیشش بود که چی بگم یا چی نگم، بعد عمرا میتونستم به باقی کارها برسم و احتمالش کم نبود که این دفعه جدی جدی یه کاری دست خودم بدم. چند دقیقه‌ای سرم رو گذاشتم روی فرمون و چشمام رو بستم و چند تا نفس عمیق کشیدم. یخورده که آروم شدم، بهش زنگ زدم:《سلام مامان چطوری! شیطون، کجا رفتی اول صبحی؟ بابا هم که خونه نبود. (بابام معلم بازنشسته‌اس و معمولا همیشه خونه‌اس. مگه مامانم بهش کاری بِسپره تا از خونه بزنه بیرون.) 》《عجب مهربون شدی تو گل‌پسر! کجایی؟ میخواستم بگم اگه حوصله داری یه دستی به سر و روی خونه بکشی، حسابی بهم ریخته‌اس. درضمن، همچین سرصبحی‌ام نبود مامان‌جان! بابات یخورده کار داشت، دست تنها بود. منم باهاش رفتم بیرون.》وای خدا! باید چی بهش میگفتم؟ معلوم بود واسه مراسم من رفتن بیرون. هرچی میگفتم، میخورد توی ذوقش. با دلقک بازی، یخورده سرش رو گرم کردم تا ببینم فی‌البداهه چی به ذهنم میرسه تا بهش بگم. آخراش دیگه مِن من میکردم.《پسرم شارژت تموم نشه. الان دستم بنده خودم بهت زنگ میزنم.》بنده خدا فکر کرده بود روز تولدم، تصمیم گرفتم مهربون باشم و احوالشو بپرسم! نمیدونست اینطرف خط مثه لبو قرمز شدم.《مامان!》《جانم. چیزی لازم داری مامان‌جان؟ اگه دستت خالیه که بیا...》《نه. حقیقتش میخواستم راجب یه موضوعی باهات صحبت کنم.》《جانم. بگو.》《میدونی... روم نمیشه. یعنی... چجوری بگم...》《اتفاقی افتاده علی؟ ماشین همراته! نکنه باز...》《ای بابا توم! تا چیزی میشه، می‌چسبونیش به این صاب مرده. نه! صبر کن...》《بگو دیگه جون به لبم کردی! اصلا خودم خونه رو مرتب میکنم!《حسین (بابام) اون نه، اون یکی. یخورده صبر کن خودم میام الان》》《میخوای بعدا زنگ بزنم؟ الان سرت شلوغه! 》《نه بگو.》صدام رو صاف کردم و با نهایت اعتماد به نفسی که داشتم، شروع کردم به سرهم کردن یه مشت اَراجیف که باورشون واسه خودمم سخت بود چه برسه به اون!خلاصه با ناراحتی، بدون خدافظی قطع کرد و منم اینطرف، گوشی رو پرت کردم روی صندلی و شاد و خرّم راه افتادم تا به باقی کارهام برسم. اون که از اولشم میدونستم به دلخوری کشیده میشه. اصلا از همون اولم اشتباه کردم اینهمه به خودم فشار آوردم. باید رک و پوس کنده راستشو بهش میگفتم. بهرحال مهمترین مرحله از کارهای اون روزم رو انجام دادم و لیست خرید رو چک کردم؛ میوه فروشی.ساعت حول و حوش دو و نیم، سه بود که به لطف خدا تقریبا کارهام تموم شد. یه سری خورده‌ریز مونده بود که اونها رو هم دم رفتنی میگرفتیم. حسابی گرسنم شده بود ولی روم نمیشد برم خونه. تحمل اخم و تَخم خانواده رو نداشتم. سر راهم یه فست-فود پیدا کردم و مثه یه ببر گرسنه، خودم رو انداختم داخل. یادمه گرسنگی و استرس انقدر بهم فشار آورده بود که حواسم نبود چطوری دوتا ساندویچ رو دولپی خوردم! تا قرارمون با بچه‌ها، دو سه ساعت دیگه مونده بود. خودم رو به یه فضای سبز رسوندم و زدم بغل تا یه چرتی بزنم. ساعت از پنج گذشته بود که گوشیم زنگ خورد. بله! رفیق شَفیقمون، جناب آقا سجاد بود. با کلی ننه من غریبم بازی، خاموش بودنِ گوشیش رو توجیه کرد و از برناممون پرسید که هنوز سرجاشه یا نه. اول خواستم یخورده اذیتش کنم تا حالش جا بیاد ولی هم دلم نیومد و هم اینکه حوصله تیکه‌های لوسش رو نداشتم. عوضش انرژیم رو برای شب نگه داشتم که حسابی خوش‌بگذرونیم. این شد که گفت میره یه دوش بگیره، تا آماده بشه، منم با باقی بچه‌ها هماهنگ کنم که زودتر راهی بشیم تا قبل از تاریکی برسیم خونه-باغ.بعد از یکی دوساعت، همه دور هم جمع شدیم. لیست رو چک کردیم. عرفان هم ماشین خودش رو برداشت تا به امید خدا بدون کم و کسری راه بیفتیم. عرفان با هماهنگی من، یه نفر دیگه از دوستاش رو هم با خودش آورده بود. اونها با سجاد، سه نفری حرکت کردن و من و محمد هم دوتایی پشت سرشون راهی شدیم. از محدوده‌ی شهر که خارج شدیم، عرفان شیشه‌ها رو داد پایین و صدای ضبطش رو بلند کرد و با اشاره‌ی دست، بهم فهموند که یخورده پام رو روی گاز بزارم. محمد هم به نشونه‌ی مبارزه، گوشیش رو به ضبط وصل کرد و یه تِرک از کارهای قدیمیش رو پخش کرد. اونطرف هم کم نیاوردن و شروع کردن به همراهی کردن با موزیک. گرگ و میش بود. هوای مطبوعی وارد ماشین میشد. منم دست از فکر کردن به خانواده برداشتم و با اشاره‌ی محمد، رفتم توی سبقت. عرفان هم کم نمیاورد و تا میتونست گاز میداد و نمیذاشت جلو بیفتم. منم از از لَجش، سوبالا کردم و سِپر به سپر، چسبوندم عقب ماشینش. یکی دوتا پیچ رو به همین منوال رد کردیم تا اینکه بلاخره سرعتش رو کم کرد و وسط جاده، کنار هم زدیم روی ترمز. بعد از کلی کَل کل و آره حاجی ما کم آوردیم بیخیال، قرار شد من جلوتر حرکت کنم و اونم مثه بچه‌ی آدم دنبالم بیاد.نزدیک‌های خونه باغ بودیم. از هم فاصله گرفته بودیم و با سرعت ملایم پیش میرفتیم. با محمد راجب رفیق عرفان صحبت کردیم که چطور پسریه. ضد حال نباشه، نصفه شبی قصد برگشتن کنه که پیاده راهی خونه‌شون میکنم! محمد هم گفت که نه اتفاقا یکیِ کُپ خودم. خیلی باهم حال میکنیم. حالا بذارم برسن، خودم میبینم. زودتر از عرفان اینا رسیدیم و ازونجایی که کلید دست اون بود، زدیم بغل که تا رسیدنشون یه نخ سیگار بکشیم. دیگه تقریبا شب شده بود. تکیه به ماشین، رو به جاده، دود رو فوت میکردیم داخل هوا و به حرکتِ تک و توکِ ماشینایی که از جلومون رد میشدن نگاه میکردیم. گوشم به محمد بود که داشت راجب برنامه‌های آیندش صحبت میکرد اما حواسم جای دیگه‌ای بود. اصلا نمیتونستم خانوادم رو فراموش کنم. نمیدونستم چرا اینبار اینجوری شدم. با اینکه این برنامه‌ی هر سالم بود که شب تولدم رو با دوستام باشم ولی یه فکری بدجور رفته بود توی مخم. نفهمیدم سیگارم چطوری تموم شد که محمد اشاره به عرفان کرد که داشت از راه میرسید. برای اینکه بچها با این حالت دَمق روبرو نشن، رفتم سمت صندوق عقب و بطری آب رو برداشتم و دست و روم رو شستم. درِ باغ رو باز کردن و رفتیم داخل.تا قبل از اینکه عرفان لامپ روشن کنه، همه‌جا تاریک بود و سوت و کور. فقط صدای ضبط‌ ماشین‌ها بود که خیلی خفه به گوش میرسید. یاد سال پیش افتادم. اینکه چقدر حالم بد بود و به زور شوخیِ بچه‌ها، یخورده خنده روی لبم نشسته بود. پارسال، یعنی یه سال و دو ماه پیش بود که مهلا برای همیشه رفته بود. هیچکس و هیچ چیز نمیتونست من رو بخندونه. روزی یه پاکت سیگار میکشیدم. شب و نصفه شب، بدون اطلاع خانواده، بی‌هوا از خونه میزدم بیرون و انقدر وِل میچرخیدم تا بلاخره از زور خستگی، یه گوشه کِز میکردم و به یه نقطه خیره میشدم. نهایتا هم با تماس عرفان بود که دست ازین خودخوری برمیداشتم و با ماشینش دورم میداد تا حالم جا بیاد. بعدشم میرفتیم خونه‌ی اونها. تنها کسی که توی تمام اون روزهای سیاه همرام بود، اون بود. نمیدونم اگه حواسش بهم نبود، الان چه وضعی داشتم.به یه نقطه خیره بودم که عرفان از راه رسید و دوستش رو بهم معرفی کرد. امین، بیست و هفت ساله، اونم مثه من توی کار نوشتن بود ولی حرفه‌ای‌تر. بعدا داخل خونه بودیم که گفت عضو یکی از انجمن‌های نویسندگیه و خوشحال میشه منم همراش برم. چون تعریفم رو از عرفان شنیده بود. خلاصه صدای شیطنت‌های بچه‌ها، سکوت فضا رو شکست و هرکی مشغول یه کاری شد. یه نفر وسایل‌ها رو از داخل ماشین برمی‌داشت. بقیه مشغول مرتب کردن خونه بودن. من و امین هم که تازه باهم آشنا شده بودیم، سرگرمِ جمع‌آوری چوب واسه آتیش شدیم. آدم کم‌حرفی بود. تا موضوعی رو پیش نمی‌کشیدم، صحبت نمیکرد ولی انرژی عجیبی داشت. برق چشماش توی تاریکی، مخلوط با نور چراغ‌ها، از هیجان عمیقی که پشت آرامشِ نگاش پنهون شده بود حرف میزد. در مجموع آدم خوبی بود. از لابلای صحبت‌هاش فهمیدم که چند وقت دیگه قصد ازدواج داره. دلم گرفت اما بروز ندادم. از آشناییش با عرفان حرف زد. اینکه به واسطه‌ی یکی از دوستاش که اونم خواننده‌اس، همدیگر رو دیدن و بعدم از هم خوششون اومده و بیشتر با هم قرار گذشتن.خونه-باغ وسط یه باغ بزرگ گیلاس قرار داشت. جوری که نور چراغ‌های اطراف خونه، به دیوارهای انتهاییِ باغ نمیرسید. تاریک بود و به زورِ نور چراغ قوه‌ی گوشی، هرکردوم یه بغل هیزم خشک جمع کردیم و از ته باغ سَلانه سلانه خودمون رو به خونه رسوندیم. صدای اِسپیکرِ سجاد که در حال پخش موزیک بود، از داخل خونه به گوش میرسید. شروع کردم به غیبت پشت اون زبون بسته و عوض کردنِ جَو که سر و کله‌ی عرفان از راه رسید:《خوب با هم گرم گرفتینا! امین دیدی گفتم! این علی کاریزما داره لعنتی. من رو هم همینجوری وابسته‌ی خودش کرده. حواست باشه مخت رو نزنه که کار دستت میده!》یه تیکه چوب سمتش پرت کردم و با خنده‌‌های ریزِ امین، هیزم‌ها رو ریختیم کنار مَنقل و رفتم داخل تا کبریت رو بردارم. امین هم رفت پیش عرفان و آروم شروع کردن به گپ زدن.سجاد داخل لم داده بود. یه کاغذ و یه قلم دستش گرفته بود و هدست به گوش، مشغول نوشتن بود. محمد یه سری تکون داد و لب و لوچه بهم آورد که آره نگاش کن یه شب اومدیم تفریح، واسه ما شده بچه درس‌خونِ شهر! منم بلند، جوری که سجاد متوجه بشه:《آره محمدجان! تا بوده همین بوده! خوشیاش واسه یه نفر دیگس، زحمتاش برای ما! سجادجان اصلا به خودت زحمت نده داداش. من و محمد خودمون همه‌ی کارارو انجام میدیم. شام که آماده شد خبرت میکنیم!!!》اون آب زیر کاهم که قشنگ معلوم بود از ادا اَطوارهای من، متوجه موضوع شده و خودش رو به اون راه زده؛ الکی یه چیزایی یادداشت میکرد. ما هم پِی‌اش رو نگرفتیم و کبریت و نفت رو برداشتم و برگشتم. محمد هم پشت سر من قلیون رو برداشت و رفتیم کنار منقل. هیزم‌های نازک رو با پا شکستیم و واسه کلفت‌ترهاش، از عرفان کمک خواستیم. اونم که گرم صحبت با امین، مشغول سیگار کشیدن بود، اشاره به صندوق عقب ماشینش کرد که ارّه رو از اونجا برداریم. قرار شد خودشم چند دقیقه‌ی دیگه به ما ملحق بشه.آتیش دود کرد و بعد شروع کرد به روشن شدن. ذغال‌ها رو گذاشتیم کنارش تا گُر بگیرن. محمد مشغول برپا کردن قلیونش بود که من کِتری رو از داخل انباری آوردم و آب کردم و گذاشتم رو آتیش تا قبل شام، یه چایی آتیشیِ درست و حسابی بزنیم بر بدن. امین رو دیدم که لبخند به لب، همراه با عرفان، با لیوان و قند از راه رسیدن. قلیون کوک شده بود که آقا سجاد هم با تنه‌های بریده‌ی درخت که مخصوص شب-نشینی‌های دور آتیش بود، از اون طرف اومد. به زحمت، دوتا دستش گرفته بود و دوتا رو هم با پاهاش هل میداد. دلم نیومد انقدر اذیت بشه و رفتم کمکش. محمد هم عمدا از جاش تکون نخورد تا یخورده حساب کار دستش بیاد. چون میدونستیم بخاطر قلیون و چایی آتیشیِ که حاضر شده خونه رو ترک کنه. پنج‌تایی دور آتیش نشستیم و چون یه دونه تنه کم بود، من و سجاد مجبور شدیم کنار هم بشینیم.چایی آماده شد و حرف‌های ما هم گل انداخت. محمد صدای خیلی خوبی داره. یه صدای بَم و بدون خط و خش، که جون میده برای خوندن ترانه‌های قدیمی. با خواهش من، شروع کرد به خوندن ترانه‌ی مورد علاقه‌ی من از هایده-عروسک‌جون. با خوندنش، مو به تنم سیخ شد. عرفان هم که میدونست من این ترانه رو خیلی دوسدارم، به امین یه چشمک زد که علی رو نگاه چجوری رفته تو حس! به زبونه‌های آبی و بنفشِ آتیش خیره شده بودم و با تَرکه‌ی باریک و درازی که دستم بود، اون رو هم میزدم. بوی سیبی که از قلیون بلند میشد، فضای دایره‌شکلِ بینمون رو پر کرده بود. سجاد سرش داخل گوشیش بود و عرفان و امین هم بدون اینکه مزاحم خوندن محمد بشن، زیر لبی یه چیزایی بینشون رد و بدل میشد.ذغال‌ها تقریبا آماده‌ی مصرف بود. من از محمد تشکر کردم. یه نگاه به ساعتم انداختم و به بچها پیشنهاد دادم که بهتره کم کم شام رو آماده کنیم. امین، واسه آوردن سیخ‌ها پیش دستی کرد و رفت که از داخل خونه بیارتشون. منم توی حد فاصله‌ی رفت و برگشتش، از عرفان بابت آوردن امین تشکر کردم. اونم یه چشمکِ معنادار زد و آروم زد رو شونم و با یه لبخند (ازونایی که من خیلی دوسدارم و مطمعنم فقط به صورت اون میاد) ملیح، پاشد تا بره جوجه‌ و نون‌ها رو بیاره. همه‌چی خوب بود. تقریبا یه ساعت به نصفه شب باقی مونده بود. شبِ پر ستاره‌ای بود. ماه از نیمه گذشته و به یه هلالِ قطور، تغییر شکل داده بود. بیستم مرداد بود. من چون چیزی از کباب سر در نمیاوردم، یه گوشه نشستم و محمد و سجاد مشغول سیخ کشیدن جوجه‌ها شدن. امین هم باد-بزن رو دستش گرفته بود و طوری که مزاحم کار بچها نشه، خاکستر روی ذغال‌ها رو کنار میزد.هرکی مشغول یه کاری بود که عرفان دستم رو گرفت و جوری که جلب توجه نکنه، رفتیم پشت خونه-باغ، تا یخورده باهم خلوت کنیم. نسیمِ خنک تابستونی می‌وزید که شروع کرد به صحبت کردن:《ببین علی. ما بیشتر ازونی باهم آشناییم که بخوام با رودربایتسی باهات حرف بزنم.》گوشام تیز شد که ببینم میخواد راجب چی صحبت کنه!《الان دیگه یه ساله که از جداییتون میگذره. هرچی که بین تو اون بوده تموم شده. کم کم باید فکر خودت باشی. چیزی تا سی سال نداری. تو هرکاری که میخوای بکنی، باید توی همین مدت انجام بدی وگرنه اگه بخوای به همین روال پیش بری، تا آخر عمرت باید بُدویی.》نگام به چمن‌های له شده‌ی زیر پاهام بود. ابروهام بهم گره خورده بود و کف دستام رو گذاشته بودم روی هم و پشت سرم، به دیوار، بهشون تکیه داده بودم. 《خودت میدونی که تابحال هرکاری ازم بر اومده، برات دریغ نکردم. منّتی‌ام نیست. رفیقمی، بهترین رفیقم. همه‌ی بچها از توجهی که به تو دارم حسودیشون میشه! خخخ میگن نکنه باهم رابطه‌ای چیزی دارین کلک!!!!》چند لحظه ساکت شد و از داخل پاکت، یه نخ سیگار بهم تعارف کرد. یکی هم واسه خودش برداشت و آتیش رو گرفت جلوم. 《امشب عمدا امین رو آوردم اینجا که اگه قراره حرفه‌ای بنویسی، از همین فردا دست به کار بشین و دست از این نوشتن‌های نامنظمت برداری. در کنارش هم بهتره بری سر یه کار که تا وقتی دستت به نوشتن عادت کرد و ایشالا کتابت رو چاپ کردی...》با شنیدن این جمله‌ی آخرش، خندم گرفت و دود داخل گلوم موند و سرفه‌ام گرفت. پشتم رو مالید و ادامه داد:《چرا که نه! مگه تو چیت از بقیه کمتره؟ فقط باید داخل یه چهارچوب منظم بنویسی! همین امین، فقط دو ساله که داره درست و حسابی تمرین میکنه و یه پیشنویس واسه چاپ کتابش آماده کرده. باورت میشه، وقتی یه تیکه از متنش رو خوندم، همونجا توی روش بهش گفتم؛ این نوشته‌ها در مقابل کارهای علی خیلی سطح پایین هستن! حالام بسه دیگه. بریم تا سجاد تهِ غذا رو در نیاورده!》پوکه‌ی سیگار رو زیر پام له کردم و پشت سرش با قدم‌های شمرده رفتیم سمت بچها.شام آماده شده بود و بچه‌ها داخل مشغول پهن کردن سفره بودن. امین هم بیرون، به ماشین تکیه داده بود و با گوشی صحبت میکرد. هرکی از یه طرف یه تیکه گوشت به دندون کشیده بود که امین هم از راه برسه، تا بلاخره شروع کردیم به خوردن. محمد، سجاد رو اذیت میکرد و گوشت‌هاش رو کِش میرفت، اونم کم نمیاورد و چنگ‌میزد از داخل ظرف محمد یه گنده‌ترش رو برمی‌داشت. عرفان هم دلش رو گرفته بود و قاه قاه میخندید. امین هم در حین تماشای شیطنت اونها، من رو زیر نظر داشت. من چقدر خوشبختم که همچین دوستایی دارم. کسایی که واسه خندوندن من، هرکاری از دستشون بر بیاد میکنن.شام تموم شد و هرکی یه طرف خَزید و دراز کشید و منم طبق عادت خانوادگیم (که دوسنداریم سفره بیخود روی زمین پهن باشه!) شروع کردم به جمع کردن وسایل. داخل حیاط، کنار شیر آب، مشغول شستن ظرف‌ها بودم که احساس کردم از خونه صدایی به گوش نمیرسه. همچین چیزی ازونها بعید بود. گمون کردم حالا که سیر شدن حتما مشغول بازی‌ان که... طبیعتاً بازی هم بدون صدا نمیشد. زیاد پیگرش نشدم‌. محمد اومد کمکم که دیدم سجاد، سلام کرد و یجوری که به خیال خودش من متوجه نشم، توی تاریکی، خونه رو دور زد و از چشمم پنهون شد. شیر آب، سمتِ چپ خونه، روبروی دیواری که چسبیده به انباری، دور از محل پارک ماشینا بود. محمد حسابی سرم رو گرم کرده بود، طوری که حواسم به خونه نبود. فقط یه لحظه احساس کردم که یه نفر وارد خونه شد ولی دقیقا متوجه نشدم کیه. چند دقیقه بعد، دوتایی داشتیم ظرف‌ها رو می‌بردیم داخل که یهویی لامپ‌ها خاموش شد. پرسیدم این چِش شد حالا؟ اونم گفت لابد فیوز پریده. نگران نباش، ظرف‌ها رو بذار همینجا داخل تراس باشه تا خشک بشن، بعدا سر فرصت می‌بریمشون. تو برو تا من بیام.گوشیم همرام نبود که جلوم رو ببینم. حواسم بود تا پاهام به چیزی گیر نکنه. وارد چهارچوبِ در شدم. همه‌جا ساکت بود. میتونستم واضح صدای قدم‌های محمد که داشت آروم آروم ازم دور میشد رو بشنوم. گفتم لابد خوابشون برده. داشتم توی دلم غر میزدم که آره نگاه کن. یه شب خواستیم دور هم باشیم، حالا مثه بچه مثبتا، اینموقع گرفتن خوابیدن. با احتیاط رفتم داخل و در حال آماده کردن نطقِ گِلایگی واسه فردا بودم که یهو یه نفر توی تاریکی از پشت سر، جلوی چشمام رو گرفت و به زور کشید یه گوشه. متوجه روشن شدن لامپ شدم و بعد از اون، در رو بستن و اسپیکر رو روشن کردن. خونه پر از سر صدا شده بود. به زحمت خودم رو از زیر دست اون بی‌رحم بیرون کشیدم. تا خواستم فحشش بدم، دیدم امینِ که دَرجا جلوی زبونم رو گرفتم. آخه دستاش رو انقدر محکم فشار میداد که حَدقه‌ی چشمام چسبیده بود به پشت گردنم!بعد از چند لحظه چشم تو چشم شدنِ با هم، اونم به جمع آقایون رقاص ملحق شد و دست منم کشید و برد وسط گود. احساس کردم ینفر کمه! نگاهی به اطراف انداختم و دیدم عرفان کیک به دست از آشپزخونه اومد بیرون. محمد هم که تازه از راه رسیده بود، گوشیش رو دراورد و شروع کرد به فیلم برداری. هرکی از یه طرف من رو سمت خودش می‌کشید. دیگه داشتم حالت تهوع میگرفتم که بالاخره عرفان سوت پایان بازی رو زد مجبورمون کرد تا بشینیم. با دقت شمع‌ها رو داخل کیک فرو کرد و اومد در گوشم گفت؛ یه آرزو کن! وسط اون‌همه شلوغی، برای یه لحظه ذهنم خاموش شد. چشمام رو بستم و در حالی که نور فِلش دوربین رو پشت پلک‌هام احساس میکردم، یه قطره اشک از گوشه‌ی چشم چپم، آره دقیقا یادمه، چشم چپم بود؛ یه قطره اشک سرازیر شد و بعد که چشمام رو باز کردم، از پشت یه پرده‌‌ی مَواج، مخلوطی از نور و تصویر بچها، شمع‌ها رو فوت کردم و از زور ذوق، همراه با بقیه، واسه خودم دست زدم!بعد هرکی پاشد و از یه طرف کادوش رو آورد. نوبت به امین که رسید، دست کرد داخل جیبش و یه کارت که با یه روبان فیروزه‌ای (همون رنگی که من دوسدارم) تزئین شده بود رو سمتم گرفت. ازش انتظاری نداشتم. این اولین ملاقات ما با همدیگه بود ولی متمایز بودن کادوی اون با بقیه، باعث شد تا با کنجکاوی عنوان نوشته شده‌ی روش رو بخونم. با یه تیتر درشت نوشته شده بود:《انجمن نویسندگان جوان》 یه نفس کوتاه کشیدم و به کارت خیره شدم. بعد صدایی با یه تنِ ملایم گفت:《به دنیای نویسندگی حرفه‌ای خوش‌اومدی!》دست محمد رو که با تحسین بهم نگاه میکرد، روی شونم احساس کردم.اینجور وقتا، همیشه سجاد بود که با عکس‌العمل‌های متفاوتش، من رو دودستی از احساسی که داخلش غرق شده بودم می‌کشید بیرون؛ با جمله‌ی ما کیک میخوایم یالا، چاقو رو داد دستم و بعد هماهنگ با اون، همگی یکصدا گفتن:《ما کیک میخوایم یالا!!! ماکیک میخوایم یالا....》پنهان‌کاری، یک......است. (۱)