فولدرِ رویا

مطمئنم که همه آدم ها یه فولدر توی گوشی با کامپیوترشون ، یا یه جعبه توی اتاقشون یا یه دفترچه دارن که وقتی حالشون بده ، اون چیز حالشونو خوب میکنه . برای من ؛ یه فولدر فیلمه .سال کنکور ، مجبور بودم دو تا رشته بخونم ؛ از طرفی دیپلم ریاضیمو بگیرم ، از طرف دیگه جدی میخواستم کنکور هنر بدم . پس هر روزِ من از ساعت شش شروع میشد ؛ میرفتم دبیرستان - یه مدرسه دولتی معمولی - و بعدش ساعت دو ظهر بابای نازنینم میومد دنبالم ، گوشیمو به ضبط وصل میکردم و آهنگ مخصوصمون رو گوش میدادیم و میرفتیم به سمت ستارخان ؛ آموزشگاه کنکور هنر . حدود ساعت هفت هم خودم راه میوفتادم و با یه اتوبوس ، حدود ساعت هشت و نیم اینا به خونه میرسیدم. تا نیمه شب هم به استراحت و شام و درس ها مشغول بودم . هم اون زمان و همین الان هم ، اون سال رو یکی از بهترین سالهای عمرم دیدم . امتیاز و لطفی داشتم که کلی خاطره از اون روزها دارم . البته باید کمی از این شادی رو تقصیر تطبیق پذیری بالای خودم هم بدونیم ولی در کل ؛ واقعا ناراحت نبودم از اینکه دارم دو تا درس میخونم . هر دو رو دوست داشتم و گاهی خوش حال بودم که از این فضای عجیب خونه بیرون میام و چیز های جدید میشنوم . - یادمه یه روزی مجبور شدم به یکی از مهمونی های خاندانیمون برم . آخر های مهمونی رسیدم . چندین ماه بود که به هیچ مهمونی نرفتنه بودم بخاطر همین ، فضا و بحث هایی که میکردن واقعا برام عجیب و دور بود . مسئله هایی که داشتن در اون زمان برای من خیلی قدیمی بود . اون زمان مغز من پر بود از تئاتر و یونانو معارف و سپهری و ترکیب رنگی و پرسپکتیو . -خلاصه که بحث اصلی خاطرات کنکور من نیست . داستان این بود که وقتی از کلاس های پرفشار برمیگشتم خونه ، به قول خودم کلاسایی که رتبه یک جلوم میشست ! ، میرفتم یه سر به اینستا میزدم و توی استوری ها و پست ها داستانِ اون روزِ دو تا دختر توی آمریکای شمالی یا آفریقای جنوبی رو دنبال میکردم . رویا پردازی میکردم که یه روزی کنکور تموم میشه و زندگی جدید شروع میشه . اون دو نفر به دوست های مجازی یک طرفه برای من تبدیل شده بودن . هنوز هم که هنوزه وقتی خبری ازشون میبینم ، حال و هوای خاصی دوباره به سمتم میاد . (هرچند که این روزا هر دوشون کم پیدان ) این روزها هم ، مثل روز های کنکوری ، منتظرم تموم بشن تا روند جدیدی توی زندگی شروع بشه . امروز هم از اون روزهای کند بود که اخبار و متن های منفی تلنبار شده روم خالی شدن . یاد یه فیلمی افتادم ؛ پس به فولدرِ فیلم های توی لپ تاب سر زدم . - من معمولا فیلم هایی که شاید بیش از یه بار ببینم رو نگه میدارم وگرنه پاک میکنم ، بخاطر همین فیلم های این فولدر خیلی زیاد بار (!) دیده شدن - اما مثل همیشه بین انتخاب فیلم گیر کردم . به خودم قول داده بودم فقط یه ربع برای شستن این حال ، اما بیش تر از نیم ساعت طول کشید . فیلم زندگی خصوصی ( یا ) راز زندگی والتر میتی رو دیدم :میگن برای شناخت یه آدم به پلی لیست موسیقیش یا فیلم های مورد علاقش توجه کنین ؛ بخاطر همین حس میکنم اگه به یه نفر بگم که این فیلم یکی از فیلم های مورد علاقمه ، برداشتش مطمئنا غلط خواهد بود . این فیلم از دور ؛ یه فیلم ساده با داستانی آبدوخیاری و غیر جدی و عادی بنظر میرسه . شاید هم روش فیلم برداری و تولیدش این مدلی نشون میده اما زیبایی که این فیلم برای من داره اینه که والتر میتی بعد از 16 سال کار توی اتاق تاریک پردازش عکس ، به بهونه ی عجیبی دل به سفر کاری میزنه و زیبایی سفر هم به عجایب و دور از روتین بودنشه . اتفاقات عجیب و ترسناک یا خطرناکی براش در راه میان و هر لحظه از اون سفر رو پرخاطره میکنن . کار و اعمالی رو تجربه میکنه که ممکنه هیچ وقت در رویا هم نمیدید . زیبایی تجربه و ثانیه های نابِ این فیلم برای من قشنگ و دوست داشتنیه . بنظرم کل فیلم با شعار و هدف این جملات ساخته شدن :to see the world , things dangerous to come to ,to see behind walls , to draw closer ,to find each other and feel .this is the purpose of the Life . و این هست هدف زندگی . بنظرم این فیلم به معنای واقعی ، به خوبی این جملات رو به تصویر کشیده .آخرین سفری که یادمه قبل از کرونا رفتیم ، رشت بود . من ، نرفته عاشق این شهر بودم و اولین سفرم هم به اونجا بسیار شیرین بود . توی رشت ما با شاه بلوط آشنا شدیم ! یه میوه درشت خوش مزه . اون میوه از عجایب سفر بود . هرچند خیلی ساده و کوچیک و عادی برای اهالی اونجا ، اما مارو به ذوق آورد . حالا با خودم میگم ، یه سفر به رشت ، چندین و چند عجایب جدید به من نشون داد ، سفر به هرمز یا روستاهای یزد یا کویر و شنا توی خلیج فارس چه چیز هایی قرار هست به من نشون بده ؟ با چند تا آدم قراره آشنا بشم ؟ چند تا داستان بشنوم ؟ چند تا خونه رو تجربه کنم ؟ توی این فیلم یه جمله هست که میگه : چیز های زیبا منتظر توجه ما نیستن .همین فکر کردن و رویا پرداختن درمورد آینده های احتمالی زندگی رو شیرین میکنه . رویا هایی که نمیشه بلند گفتش چون ممکنه هر لحظه به وسیله تک تیر اندازی واقع بینِ سرد نابود بشه . خوب میدونم این تک تیرانداز ها همیشه خوبی و سلامتی بقیه رو میخوان ، اما چرا نمیذارن برای یکبار هم اتفاقات توی فیلم ها برای ما مردم معمولی هم رقم بخوره ؟به امید روزی که برم و سفر کنم و از عجایبش اینجا بنویسم .