تو عذابش بینی ، من بهشت برین

چه در آرزوی نیستان ، چه در حال ستیز با خلق..چه غرق در آنچه هست ، چه گم در آنچه نیست..چه خوشکام از طعمِ بی‌خیالی ، چه تلخ از قهرِ روزگار..چه دوراندیشی برای غرب ، چه رهسپاری به شرق..چه سیر از دنیوی ، چه تشنه‌ی اخروی..چه برعکسِ قبلی ، چه دقیقن عین بعدی..چه دانا و پرسا ، چه نادان و گویا..چه مانا و خوانا ، چه گنگ و رفتنی..آرام گیر ، یار همین جاست :)نوشین‌روانمیدونم شاعر خوبی نیستم ، منتها هر مصرع من خودش به تنهایی به وزینی یه بیته :)از تحلیل کردن ، از تماشا کردن ، از ایراد گرفتن ، از فلسفه بافتن ، از منطق‌گرایی ، از گشتن و پرسه‌زدن ، از بازی کلمات با دیگران ، از چپ و راست رفتن و بالا و پایین شدن.. که خسته بشی؛ روی میاری به نوشتن جملاتی که واقعن از دل میان. کار نداریم که همینم سر دستورش رو داده ، شاید حرارت سی پی یو خیلی بالا رفته و فعلن به سایر ارگان‌ها سپرده که کمی روح کاوشگرِ مریضِ پاسخ رو دست به سر کنن تا خودش رو خنک کنه..وقتی از شدت دائم‌الفکری دچار تشویش ذهنی میشی و حرارت میره بالای 60 درجه ، بهترِ که بنویسی تا اینکه..بکژی تو را راه نزدیکترسوی راستی راه باریکتر- فردوسی رحمت الله علیهو اما و اما و اما..دوستی داشتم ، دارم و خواهم داشت به نام آقای ایکس..در گذشته‌های نه چندان دور و توی ورژن قبلیم ، خیلی با این عزیز گفتگو کردم. اما چند وقتیِ که خبری ازش نیست. برای همین دوباره دعوتش کردم تا با هم صحبت کنیم، شرط میبندم از پادکست‌های طبقه16 هم خفن‌تر باشه ، منتها در حوزه معنویت ، نه استارتاپ.. :)(-) یعنی دارم خطاب به آقای ایکس حرف میزنم ؛ (+) یعنی آقای ایکس داره خطاب به ما حرف میزنه ؛ (#) یعنی دارم خطاب به شما حرف میزنم.+ سرزمین تابوها ، انتخاب ایده‌آلی برای تو بود!؟- نمیدونم ، رنجشی که اینجا به هر شخص تحمیل میشه ، اینجا رو شبیه به جهنم کرده!+ پس چرا با اطمینان و سرراست نمیگی که انتخاب ایده‌آلی نبوده؟- چون شاید بوده و ما خبردار نیستیم..+ از چی خبردار نیستی؟ از مانور شیمیایی داخلِ دبستان ، یا از میل شدید به نیستان؟ با بلعیدن جوونای سیستان و بلوچستان؟؟؟- همه رو میدونم ، بیا بگذریم..+ ولی کارهایی بزرگتر از گذشتن وجود داره.- مثلن؟+ مثلن؟ بیا در مورد دهه هشتادی‌ها صحبت کنیم..- حوصلشون رو ندارم.+ اما تو یکی ازونایی..- خب که چی؟+ نمیخوای بدونی چرا این دیدگاه در جامعه به وجود اومده که دهه هشتادیا خیلی خاص و ناشناختن؟؟؟- نه چون خودم میدونم. پای پرژنتون (په ر شی یَن تون ?؟) بزرگ شدن و بعدها هم چند تا سریال تینیجری دیدن ، باعث شده که چشم و گوششون باز بشه. باعث شده به این مقدار راضی نباشن ، این مربوط میشه به همون زندگی روزمره ، نه وسعت فکر..+ یعنی دامنِ کوتاه و موی بنفش ، آغوشِ هانی و بوسه‌ی بیبی؟ نه تنها در کنج خانه؟ بلکه در کوچه و خیابان؟؟؟- آره. من خیلی اهمیت این چیزا رو نمیفهمم ، ولی چون برای اون‌ها مهمه ، برای منم مهمه. نه اینکه خودم لزومن نیازی به این چیزا داشته باشم ، منظورم اینِ دوست دارم روزی رو ببینم که اون‌ها این چیزا رو دارن..+ تو چی میخوای؟- همون طور که گفتم اینجا برای هر کسی ، یه جوری سنگ تموم گذاشتن! یکی رو از تنکنولوژی روز که عاشقشه عقب انداختن ، یکی رو از دیدن بازی تیم مورد علاقش با کیفیت بالا و بدون قطعی ، یکی رو از استفاده‌ی بی محدودیت از وب ، یکی رو از مُد روز با گشت کشتار یا تورمی که روی لوازم آرایشی و پوششی هم خوب میتازونه..برای منم میشه دسترسی به همه‌ی اون کتابایی که ممنوعش کردن ، برای منم میشه خوندن آثار هدایت ، میشه دسترسی داشتن به کتاب خدیجه مقدم‌ها ، به آزادی برای بیانِ آنچه که بیان نمیکنن ، برای تاختن به هر کس که میشه ، تا شاید بهبودی حاصل بشه.. و از همه مهمتر ، کنسرت شادمهر :(+ فکر کنم حق با تو بود؛ شما فقط خواستار سبک زندگی متفاوتین ، نه طرز فکر متفاوت! - آفرین ، ادامه بده..+ شما خواستار یک جامعه‌ی آزاد نیستین که هر کس برای خودش تصمیم بگیره ، خواستار این هستین که آخوندِ بوگندو جاش رو بده به دانشگاهی کت شلواری و چپه تراش شده! در حالی که هر دو باعث مرکزیت و در ادامه ، استبداد خواهند شد. شما با آنچه که هست مشکلی ندارید ، با شمایل آنچه که هست مشکل دارید!!!پرهیز از حاشیه+ باشه ، حاشیه نمیریم. احتمالن به گونی حساسیت داری!- شاید+ پس بگو خواستار چی هستی!؟ مشکلت چیه؟ فکر میکنی مشکل امثال تو چیه؟؟- رها کردن. من تو رو رها کنم ، تو منو رها کنی ، حکومت منو رها کنه ، من همسایمو رها کنم ، همسایم منو رها کنه. به جای مولدسازی ، یک برنامه بذاریم برای رهاسازی. + فکر میکنی ممکنه؟؟- زیاد از لفظ اینکه اینجا خاورمیانس و .. شنیدم. ولی درست نیست. جامعه‌ی ایران ، به این زردی و مزخرفی که دیده میشه نیست. باید آخر زمستون ، باغچه رو بیل زد. باید خاک رو زیر و رو کرد ، اون وقت میبینی که چه خاک آنتی‌بایر و زایایی داری!+ زایا دیگه چیه!؟- زاینده..+ آها! اون وقت با خودت فکر نمیکنی که این رهاسازی تبعات سنگینی برای جامعه داره؟؟ فکر نمیکنی که محیط زندگیت از لبنان فاسدتر و بی‌بند و بار تر بشه؟!- فکر میکردم اکسپرسیونیسم اون بی‌بند و باری هست که تو منظورته! شاید یه جایی مثل پاریس!+ حالا هر چی..- خب شاید. منظورت اینِ که خیابون‌ها شبیه آثار هنری فلان‌هاب میشه!؟+ نمیشه؟- حتی اگر هم بشه ، این اتفاق موقت خواهد بود. یک زندانی رو فرض کن که سال‌ها توی زندان بوده و به تازگی آزاد شده. اولش ممکنِ گیج بزنه و چیزخل بازی در بیاره ، ولی به مرور بهبود پیدا میکنه و یادش میاد که از کجا اومده و اون وقت به لزوم رسوندن شرایطش به ثبات و دور از زندان خیلی اهمیت میده.+ و اگر یکی از نزدیکان خودت بیفته توی دام این هرج و مرج رهاسازی چی!؟- مگر الان نیفتادن!؟ این آنارشیسم و بی‌قاعدگی که اینجا میبینم ، حتی با آزاد کردن زندانیای گوانتانامو توی یک منطقه مسکونی بدون هیچ نیروی نظامی یا نظارتیم به وجود نمیاد.+ یادآوری میکنم قرار بود دلی بنویسی..- شت!خدا- فکر میکنی هنوزم ، وجود یا عدم‌جود خدا برام مسئله‌ست؟+ نیست؟- هر آنچه که به اخلاق فرد ، ثبات و نیکی ببخشه ، حکم خدا رو داره. ممکنِ مامانم خدای من باشه ، ممکنِ همسرم خدای من باشه ، ممکن یک کتاب خدای من باشه ، ممکن یک وجود فرضی که الهیه خدای من باشه یا هر چیز دیگه‌ای. مفهوم خدا ابداع شد برای رسیدن به آرامش ، برای اطمینان از معنادار بودن و وجود یک هدف غایی. و دقیقن این شکلیِ که خدا میتونه هر جایی باشه.خدایِ من ، گشتن دنبال جواب سوالاتم و هر چیزی که در این مسیر کسب میکنم هست.. + پس میگی خدا وجود داره. اما خودِ برتر چی؟- خودم زیاد بهش فکر کردم ، اما آموزه‌های بودا میگه که وجود داره. تنها جای بحثی که داره این هست که این خودِ برتر خارج از دید یا محدوده‌ی لمس ماست ، پس وجودش میره زیر سوال. اما میشه این‌طور گفت:وقتی با دیدن یک نفر دیگه که فکر میکنیم از ما بهتر یا مثلن ماهرترِ (یا هر ...تر دیگه‌ای) ، تحریک میشیم که ما هم پیشرفت کنیم یا مثلن حسودیمون میشه. این نشونه‌ی این نیست که داریم به اون فرد حسودی میکنم و حسرت اون رو میخوریم ، در حقیقت ما داریم حسرت اون چیزی رو میخوریم که خودمون میتونستیم باشیم. نسخه‌ای بهتر از چیزی که هستیم..پس خودِ برتر وجود داره ، حالا به هر شکلی که میخواد بیان بشه...ولی یک سوال هم من دارم ، خدا ؛ هر کسی یا چیزی که میخواد باشه ، باشه. با آدم حرفم میزنه؟+ به گمونم که میزنه. یادت رفته که..- نه نه. یادمه.تناسخ+ چه خاطراتی داری که برای بچه‌هات تعریف کنی! مثلن بهشون بگی بزرگترین چالشت در دوران طفولیت به جای آب‌نبات چوبی یا چیپلت سرکه‌ای ، این بود که بعد از مرگ کجا میریم..!- به اندازه‌ی کافی بچه توی این دنیا هست. بهترِ یکی از همینایی که هست تحت محبت و آموزش خانواده‌ها قرار بگیره تا یک زبون‌بسته‌ی جدید که قرارِ در این هزارتو گم بشه.+ خب...- بذار من بپرسم ، اگر فرض کنیم من قبلن هم زندگی کردم و تناسخ واقعیت داره ، زندگی‌های قبلیم چه سرگذشتی برام رقم زده؟؟؟ چه فرقی بین گذشته و حال به وجود اومده؟ اگر همه این قدر راجع به امروزه میگن ، تو یکم از دیروزه بگو!+ تو همون کسی بودی که به شدت به بت های ساخته ی دست خودت احترام میذاشتی و از اون ها برای انجام هر کاری مشورت میگرفتی! کاری که الان داری با من هم میکنی!!!!!!!!!! در دیروزی که تو میگی ، انسان ها بت پرست و خرافاتی بودن! البته نه همشون! عده ی زیادی از مردم ستاره ها ، خورشید و ماه و بت و ... رو میپرستیدن ، و هر کسی که حرفی بر خلاف این قضایا میزد و نسبت به بت پرستی اعلام مخالفت میکرد کشته میشد و به فجیع ترین روش ها اعدامش میکردن! تو روزگاری هم کسی بودی که تفتیش عقاید میکرد و افراد بی گناه رو میکشت و هم کسی بودی که در برابر ظلم قد علم میکرد و حتی برای احقاق حق سرش رو هم میداد و جونش رو هم فدا میکرد..!این روند ادامه پیدا کرد تا که انسان ها کم کم به حماقت خودشون در این باره پی بردن و ادیان جدید متولد شدن! افراد مختلف به ادیانی همچون اسلام و مسیحیت ایمان آوردن با این فرض که قرار از اون زندگی وحشیانه و به دور از عدالت و درستی قبلی نجات پیدا کنن ؛ اما طولی نکشید که دوباره گمراهی آغاز شد و کشت و کشتار دوباره شروع شد ؛ فرقش با کشتارهای دوران بت پرستی این بود که این بار همه به نام خدا و دین میکشتن و خودشون رو قهرمان تصور میکردن. دشت های بزرگ به خون کشیده میشد و مردان و زنانی که یکی یکی به دست هم دیگه قتل عام میشدن...گذشت و ادیان شکل جدیدی به خودشون گرفتن ، فرقه های نو و شاخه های ریز و درشتی از هر کدوم پدید اومدن ، اصلاحات شکل گرفت و قانون کم کم بالاتر از دین و مذهب قرار گرفت هرچند که هنوز در بخش زیادی از دنیا این اتفاق نیفتاده و البته در جایی که قانون حرف اول رو میزنه هم بی قانونی دیده میشه! بت ، کتاب های مقدس ، قوانین مدنی و ... هیچ کدوم اثر نکردن که نکردن!سپس نوبت به شهرسازی ها و مدرنیته رسید. جوامع مدرن کم کم ایجاد شدن و فناوری شروع به توسعه کرد و علم مرزها رو در نوردید و همه چیز رو تغییر داد اما این بار اتفاقات هولناک تری رخ داد. دانش های قدیمی و رسم و رسوم های جدید و قدیم اون قدر در نزاع با هم برآمدن که پدیده های افسارگسیخته و جهش یافته ی جدید شکل گرفتن مثل تروریسم مذهبی ، جنایت های قومیتی ، مدرنیزه کردن رسوم قدیمی ، فسادهای سیستمی ، حقوق بشر که شد حقوق قشر خاصی از بشر(اشاره‌ی مستقیم به داووس دارم تا سازمان ملل)! اکنون رسیدیم به مرحله ی جدیدی از این دوران گذر! با توجه به چیزی که از سر گذروندیم ، حالا ما با پدیده های جدیدی رو به رو هستیم که این ها خیلی زودتر از قبلی ها امتحان خودشون رو پس خواهند داد و درستی و نادرستی اون ها در زمان بسیار کوتاهی مشخص میشه چون تجربه ی انسانی در گذشت زمان مدام داره غنی تر و غلط ناپذیرتر میشه! باورهای عصر جدید ، معنویت گرایی و فرایند بازگشت به خویشتن ، جهاد ، جستجوی روح در دالان های تاریک کیهان و ...هم‌نوعان تو به دنبال حیات در منظومه شمسی هستن و این برای من جالب هست. قطعن اون‌ها روزی این حیات رو پیدا میکنن و متوجه میشن که اون قدر هم که فکر میکردن پیشرفته و قدرتمند نبودن و البته میفهمن که حیاتی که اون ها در تخیلشون شکل داده بودن اصلن شباهتی به واقعیتی که با اون رو به رو میشن نداره. نمیخوام قضاوتی در مورد این ها بکنم اما جواب سوالت رو حالا میدم که دید روشنی از گذشته داری.صادقانه بخوام بگم من هیچ تفاوتی بین بت‌پرستان ، دین‌پرستان افراطی ، دین‌پرستان مدرن و غیر معتقدان مدرن به دین نمی بینم. چه کسی که در دین و مذهب خودش افراط میکنه و چه آتئیستی که در خدا ناپرستی خودش اصرار داره و با هر خداپرستی مشکل داره و انزجار میطلبه ، یکی هستن و هر دو در حماقت به سر میبرند!نحوه اعتقاد و نحوه مخالفت و نفرت شماها یکسان مونده و تو در هر دو جبهه بازی کردی! چه دین‌پرست افراطی و چه آتئیست افراطی! این تو هستی که باید به سوال خودت پاسخ بدی که اکنون چه فرقی بین گذشته و حال وجود داره!نظریات آقای ایکس#راستش من دیگه نظر خاصی درباره‌ی هیچی ندارم. بیایین ببینیم ایکس چه نظری داره..+ از زمانی که به دنیا میای در سراشیبی قرار میگیری! مانند قطره ای جاری در یک رودخانه که در نهایت به دریا میپیوندی ؛ از بدو تولد مرگ رو حس میکنی که هر روز به تو نزدیک تر میشه و روز به روز نشانه های اون بیشتر میشه! عزیزانت تا یک جای مشخصی در تجربه ی زندگی همراهیت میکنن و هر چیزی که میشناسی و بهش علاقه داری متاسفانه تاریخ مصرف خودشو داره!این تفکر بسیار بدبینانه ای هست اما واقعیت اینه! منتها این همه ی واقعیت نیست و بخش زیادی از واقعیت نهفته در پستوهای زندگی هست که باید اون ها رو کشف کنی. با کشف حقایق حتی مرگ هم دیگه پدیده ی ترسناکی نخواهد بود!!!تو با حسی به دنیا میای که طبق اون مدام باید برای بقای خودت تلاش کنی و به صورت مداوم همه چیز رو رصد کنی و مطمئن بشی که اوضاع خوبه! وقتی به دنیا اومدی از اونجایی که خودت توانایی این حفظ بقا رو نداشتی این وظیفه به دوش پدر و مادرت افتاد و چیزی که عشق به فرزند نامیده میشی ، چیزی جز یک غریزه ی کهن برای بقا نیست که اون ها این کار رو تا یک زمان معینی برات انجام میدن تا زمانی که خودت بتونی از خودت مراقبت کنی و بقای خودت رو تضمین کنی. شاید پذیرشش سخت باشه اما در تمام طول زندگی تمام فکر و ذکر تو بقا هست و بس! باور نمیکنی؟ دوباره فکر کن..!از اون جایی که نمیشه تاثیر احساسات رو در انسان نادیده گرفت ؛ این میشه که تو به تلاش برای بقا میگی "عشق به زندگی"!به این هم فکر کن که اگر ایمن از هر نوع تجربه ی تلخی بودی ، اون وقت دنیا چه شکلی بود؟!؟ شاید فکر کنی اون طوری خیلی عالی میشد اما بهت بازم پیشنهاد میکنم که دوباره فکر کنی!- ولی تمام فکر و ذکر من بقا نیست.. تو اشتباه کردی.+ شاید ، بالاخره موجودات خیالیم اشتباه میکنن مگه نه؟- بیشتر بگو.. حتی به غلط :)+ انسان هرگز قانع نمیشه و دست از طمع برنمیداره! حتی وقتی به این پی میبری که طمع بی فایدس باز هم میلی در درونت به این کار وجود خواهد داشت!با وجود تمام خرد و علمی که میتونید کسب کنید ، تمایلات شما از گذشته تا به امروز یکسان بوده و هنوزم دنبال پول و زر و زمین و شهرت و شهوت هستید!سیستم انسان طوری هست که احمق ها خودشون رو عاقل میدونن و عاقل ها خودشون رو احمق!!! و حتی غم انگیز اینجاست که افراد احمق وقتی میفهمن که عاقل و احمق واقعی چه کسی هست ؛ نه تنها اصلاح نمیشن بلکه به مراتب بدتر از قبل به حماقت خودشون ادامه میدن. از طرفی هر کسی میدونه که گذشت زمان بیش از اینکه همه چیز رو دست کنه ، همه چیز رو بدتر میکنه و انسان ها رو به مرگ نزدیک‌تر میکنه. این روند جالبیه اما حقیقت اینِ که نبرد دائمی بین انسان و زمان وجود داره که به هیچ ختم میشه...عشق یک احساس عالی در انسان هاست و کسی نمیتونه منکر اون شور و ذوق شدید بشه منتها هر چه بیشتر به عشق نزدیک بشی احتمال از دست دادنش بیشتر میشه و رابطه‌ای عکس بین اهمیت دادن و نتیجه گرفتن وجود داره. مغز انسان با وجود پیشرفته بودن ، بسیار آسیب پذیر و میشه به راحتی اون رو فریب داد. یکی از مهمترین مسائلی که در مورد انسان وجود داره اعتقاد او به خدا یا ادیان هست! اکثر انسان ها تمام و کمال به چیزی اعتقاد دارن که حتی درست درکش نکردن و در طول زندگی خودشون همواره بر خلاف آنچه که بهش اعتقاد دارن عمل میکنن یا حداقل آنچه که فکر میکنن بهش اعتقاد دارن یا چیزی که فقط در لفظ به اون اعتقاد دارن. گاهی که از دید تو به دنیا نگاه میکنم افرادی رو مشاهده میکنم که بسیار مضحک هستن و در برابر تجربه ی انسانی فقط یک جوک به حساب میان! عده ای رو میبینم که قیافه های خاصی دارن و اعتقادات خودشون رو بلند بلند فریاد میزنن و اصرار دارن که دارن درست میگن! این رو بدون که هر جایی کسی به چیزی اصرار کرد و هر جایی زیادی بر چیزی تاکید شد ؛ یک جای کار میلنگه و به طور قطع ایرادی وجود داره. حقیقت نیازی به اثبات نداره.و در نهایت این رو بدون که هر چه بیشتر ببخشی ، بیشتر دریافت میکنی. چرا!؟ چون بخشش به گذشت از خود کمک میکنه و این آموزه‌ای هست که باید تا ابد همراه خودت نگهش داری و بهش عمل کنی..در آخر- بخوایم جمع بندی کنیم ، باید بحث رو به چه سمتی ببریم؟+ هیچ سمتی. - درسته. خب پس بگو دم دست‌ترین طناب نجات خدا کجاست!؟ میخوام بهش چنگ بندازم!+ نیازی نیست. همه‌ی اونچه که دنبالشی و دوان دوان در جستجوی اون به این طرف و اون طرف میری ، در فاصله بسیار کمی ازت قرار دارن. چشمات رو باز کن..- تریپ خردمند برداشتن خیلی راحته ولی..+ یه روز یکی بهم گفت ، تمنا مکن.- پس دیگه سوالی ندارم :)بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هستدر خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی- مولاناپ.ن: رهاسازی رو از درون خودم شروع کردم. باشد که روزی برای کل جامعه اجرا بشه.))