برخاستن از نو در نیمۀ دوم عمر ( قسمت ششم )

سال اول کرونا مثل تمام مردم سرزمینم و تمامی مردمان جهان بر آنها نیز سخت گذشت. رفت‌ و‌ آمدها که محدود به جوان‌ترهای خانه بود و رنج آن روزها نه پدر و مادر مسن او که اعضای دیگر خانواده را نیز خسته و فرسوده کرده بود بویژه که بیشتر اعضای خانواده برونگرا بودند. بنابراین به توصیۀ خواهر کوچکتر آنها مصرف داروی آرامبخشی را شروع کردند و اینگونه کمی از فضای تنشی در خانواده هم کاسته شد. خواهر وسطی که هیچ گاه از مسخره کردن مریم در خوردن داروی اعصاب خودداری نکرده بود دوز بالاتری باید مصرف می‌کرد.به هر بار سال اول بدون ابتلا به کرونا طی شد اما سال دوم بود که خب تقریبا مردم خسته از آن همه موازین بهداشتی، اندکی کوتاه آمده بودند خانوادۀ او نیز، با درگیری پسر بزرگ خانواده همه خانواده درگیر کرونا شدند. و همان‌گونه که قابل پیش بینی بود افراد با سن بالاتر و با وزن بیشتر و سابقه بیماری را بطور جدی‌تر و مهلک‌تری در برگرفت. پدر و مادر و پسر بزرگ به شکل شدیدتری درگیر شدند. بقیه هم که درگیر بودند ولی بستری لازم نبودند. بیمارستان‌ها پر بود و مراکز سی تی اسکن به شماره افتاده بود به علت حجم وسیعی که برای تشخیص استفاده می‌شد. و رمدسیور که گاه به اندازۀ الماس گرانبها. گفتند امکان بستری بیماران بیشتری در بیمارستان‌ها نیست و باید که در خانه بمانند و برای تزریق رمدسیور و تزریق های جانبی روی شکم به بیمارستان یا کلینیک ها بروند. سویه دلتای کووید 19.به هر سختی بود این روزها را طی کردند.اتفاقا مریم چند روز پیش از آن نوید دستکاری نکردن ابروها و مژه‌هایش را داده بود و من گفته‌بودم شهریور‌ ماه که دومین ماه موفقیت توست بی‌شیرینی و جایزه نمی‌شود.اما کرونا مریم را بدجور عصبی و بی‌اشتها کرد. و بعد دوباره پیام داد دچار مشکل شده است. و بسیار ناراحت بود. می‌گفت هر موقع دستکاری نمی‌کند و رویش و زیبایی آنها را ملاحظه می‌کند به خودش می‌گوید حیف این زیبایی که با دستکاری‌های بیش از بیست و اندی سال نابود شده و دیگر آن ابروان پهن را نمی‌تواند داشته باشد و سن بالا و کم خونی و همه و همه نه مژه‌های پرپشت و نه ابروان پهن را دیگر برنمی گرداند. اما وقتی دستکاری می‌کنم می‌گویم ای وای کاش همین‌ها را هم مراقبت کرده‌بودم و دست نمی‌گذاشتم. گفتم سرزنش با تو چه می‌کند؟ گفت ویران‌ترم می‌کند، اما جز سرزنش هم شایسته‌ام؟ گفتم مهربانی با خود. گفت از توانم خارج است . بارها تلاش کرده‌ام اما زور سرزنش و احساس گناه بسیار بیشتر است. در برخی موارد مریم در مسایل خودشناسی و مشکلات زندگی عالی پیش می رفت اما به این نقطه عجز فراوانی آویزان بود. برای همین دلداریش می‌دادم و می‌گفتم ببین ممکن این روند و بالا پایینش بیش از دو سال طول بکشد و تو باید صبور باشی می‌گفت سالها گذشته از هزاران بار تلاش و نشده. نزدیک سال 1400 بودیم به روانشناس حاذقی با توصیۀ دوستی مراجعه کرد. روانشناس طرحواره درمانگر. فقط سه جلسه توانست برود بسیار هزینه بالا بود. روانشناس گفته بود درمان تو شش ماه جلسات هفتگی و بی‌وقفه می‌خواهد. تله‌های رهاشدگی، محرومیت هیجانی، بی‌اعتمادی و نقص و شرم پررنگ‌ترین طرحواره‌های مریم بودند. تله‌هایی که با توجه به روحیات مریم، سن او، شرایط همزیستی با خانواده‌، مریم را در شرایطی قرار داده بود که فقط با انتخاب وسواس( نه اختلال وسواس ) از خود در مقابل خانواده محافظت کند البته ناخودآگاه. البته بنظر می‌رسید کماکان خانواده پدری مادری که فامیل بودند وسواس داشته باشند و ناخودآگاه مریم هم ناخواسته از مادر و مادربزرگ‌‌هایش کپی‌برداری کرده‌باشد.از کودکی اش گفت که کلاس اول بوده که مدت بیست و یک روز در تنها بیمارستان آن زمانِ شهرشان بستری بوده و بعد از آن به واسطۀ سرزنش‌های پیاپی مادرش دچار ناامنی شده بود. مادرش از بعد از آن بیماری مادام تا سرفه‌ای از او می‌شنیده می‌گفته بداقبال دوباره مریض شدی؟ و وقتی مریم از ترس سرزنش سر در رختخواب‌های ردیف شده کنار اتاق سرفه می‌کرده می‌گفته چرا سرفه‌ات را خفه کردی؟ مریم دچار وسواس بیماری شده بود. جلسۀ دوم به او گفته شد که مادر تو نگذاشته هویتی در تو شکل گیرد من می‌توانمی. پدرت نیز به شکل دیگری آسیب رسان بوده و تو در سن بالا نه هویتی نه هدفی و نه مکان مستقلی و نه هیچ نداری. این سخنان چون پتکی بر سر مریم او را از همه چیز تهی و در تهِ سیاه چاهی فرو انداخت.مریم با حال ویرانتری جلسه را ترک کرده بود. و جلسه سوم دکتر از مریم خواسته بود که چشمانش را ببندد و با پرسش‌هایی به نقطه ای در کودکی او رسیده‌بودند در پنج سالگیش. که مریم به مهد کودک ( آن زمان می‌گفتند آمادگی ) رفته و بعد از زمان کوتاهی برگشته گفته بود جا نبود یا صندلی نبود ( نوبت ظهر ) و جلوی ایوان ایستاده‌بود و در حالیکه تصویر مانده در ذهنش مردی ( پدره ) بالای سفره حریصانه می‌خورده و برادر و دو خواهرش و مادرش سر سفره بوده‌اند پدر با آن چشم غره‌های وحشتناک معروف و چندشش در خانوادۀ پدری به او نگریسته و او بعد از این نگاه پدرش که بعد از سالها هنوز با نفرت بیانش می‌کرد و بدون هیچ کلامی بین او و خانواده به مدرسه برگشته بود. البته مریم از مادرش روایت می‌کرد که روزهای برفی که او می‌خواسته برود مهد کودک، می‌گفته که می‌خواسته بیاید او را مثلا رد کند اما آنقدر دغدغه داشته و مشغول آن که بعد می‌آمده‌ می‌دیده اصلا مریم در کوچه اثرش هم نیست. می‌گفت درآن خانه که دو اتاق بالا را عموها و همسران‌شان و فرزندان بودند و پایین یکی ما و یکی مادربزرگ، میان آن همه آدم من تنهاترین بودم.مریم تنها بزرگ شده بود بی توجه. حتی می‌گوید هیچ گاه یادم نرفت مادرم آمد به مربی مهد گفت:- حرفم را گوش نمی‌کنه، میگم اتاق را جارو بزن و من دست تنها با دو بچه کوچکتر. دختری پنج ساله که نه شیر مادر خورده بود نه توجه مادر دیده بود و مادری که بلافاصله دو دختر دیگر آورده بود و حالا مریم مقصر بود که!جلسه سوم به چهارم نکشید و محدودیت بین شهری بخاطر همه گیری کرونا و بعد از دو هفته هم درگیری شدید دکتر روانشناس به کرونا کلا مریم را از جلسه و روانشناس دور کرد خصوصا که امیدی به بهبودی خودش نداشت.برای بهار 1400 تصمیم گرفت به خاطر تنهایی و بی همدمی‌اش بنویسد. سالها بود دیگر نمی‌نوشت و وقتی می‌گفتند اندوهت را بنویس و بسوزان می‌گفت سوخته‌ام و تمام !دیگر کمتر با من سخن می‌گفت نه از سر بی‌مهری که بقول خودش جز قصه‌های همیشه تکرار شونده چیز جدیدی برای گفتن نبود.اما من می‌فهمیدم او همدم امین و دوست بی‌قضاوتی انتخاب کرده‌بود. از خودم شرمم شد. گاهی او را قضاوت کرده‌بودم گاهی به او گفته بودم هر کاری را بیرون خانه قبول کن همین که خانه نباشی کافیست و او رد نمی‌کرد اما معلوم بود که رنج نیافتن کاری متناسب با بدن ضعیفش و روحیۀ حساسش با حرف من زخمِ کاری می‌شد بر روانش.