حرفِ دل،آره یا نه؟

همین که رسیدم،عهد کردم که دیگه هیچ وقت این راه رو نرم.تقریبا هفت و سی و چهار دقیقه بود که با دستایی که یخ کرده بودن و دماغی که شده بود عین آژیر آمبولانس رسیدم دم در.شبش دلم به عقلم خودم میگفت،بسه دیگه...آقا یه بیرون بریم، ببینم دنیا عوض شده،نشده...عقلم آدم بی نهایت خشک و جدی و نچسبیه اما وقتی دل بگه،روی حرفش،حرف نمیاره...غر میزنه ها ولی نه نمیگه.خلاصه سر یه تصمیم یهویی قرار شد برم به سمت جاده ایی که میره توی دل کوه ها.صبح به زور و بلا با صدای دینگ دینگ مزخرف گوشی بیدار شدم و خودمو از رخت خواب انداختم بیرون.بعد اعضای بدن با اعصاب خورد و خوابالو در حال غر زدن که:آقا این چه وضعشه،یه روز میخوایم بخوابیم.اون یکی از توی مغز میگه:طبق برآورد من الان هوا سرده ها،بریم بیرون یخ میزنیم.یکی از سمت ناحیه پا میگه:اصلا من نمیام،الان درد میگیرم.خلاصه که دل منم که زبون باز و کاربلد،مخ همه رو میزنه که بریم و خوش میگذره و این جور حرفا...بلاخره قبول کردن.خیلی ساکت حاضر شدم و چندتا شکلات کاکائویی کوچولو گذاشتم توی جیبم.آخه من یه ترسی دارم که از بچگی باهامه،فک میکنم اگه هوا سرد باشه و من یخ کنم و چیزی نداشته باشم بخورم،یه بلایی سرم میاد.از سر همین ترس همیشه خدا توی جیبای من چیزای کوچولو موچولو فراوون پیدا میشه.در رو که باز کردم یکی از لذت بخش ترین پدیده های دنیا جلوی روم سبز شد.ها که کردم بخار کرد و چه بخاری هم بود.خلاصه که اولین همراهم پیدا شد.بخار نفسماصولا همراهانم،توی هر حرکتی همین موضوعات،اتفاقات یا اشیاهای بی جان هستن که من بهشون جون میدم و باهاشون وقتم رو میگذرونم.اغلب،وقتی میخوام کاری انجام بدم،مایلم تنها باشم.این تنهایی بیشتر برام آسونی و خیال راحت به همراه داره تا سختی و ناراحتی(حالا دلیلش رو میگم)در حیاط رو باز کردم و دوچرخه رو بردم بیرون. آروم آروم شروع کردم به رکاب زدن،احساس میکردم دوچرخمم سردشه و با خودش میگه:آخه الان،توی این هوا،توام وقت گیر آوردیا...ما رو زابرا کردی که چی پسر خوب...منم که با همراهم(بخار نفسم) مشغول بودم،زیاد حرف های دوچرخه وفادارم رو گوش ندادم و اون طفلک هم که دید،حرفاش خریدار نداره،مشغول کارش شد.همش حالت لب هامو عوض میکردم،مگه اینکه این بخار تغییر شکل بده،میدیدم نه آقا،این فقط یه شکل خاصی میاد بیرون.منم که گیر و سمج،هی شکل عوض میکردم تا اینکه واقعا دیدم نه آقا،عوض نمیشه.اونقدر درگیر این تفریح سادم شده بودم و غرقش بودم که نفهمیدم کم کم شهر رو دارم تموم میکنم و میرسم به اول جاده.جایی فهمیدم کجام که از شهر تقریبا دور شده بودم.توی جاده کسی نبود.جاده دوطرفه باریکی که تقریبا عاری از سبزه زاره،چون کلا زیست بوم شهر ما مدلش همینه.هرزگاهی یه وسیله ای میومد،میرفت.البته بگم که اکیپ سگ های بیابون گرد هم بودن اما من بهشون نگاه نمیکردم و خداروشکر اونام بهم گیر نمیدادن.البته فهمیدم دارن این جاده کوچولو رو بزرگ میکنن و بسیار خوشحال شدم که این اتفاق می افته،چون خیلی ها بخاطر عدم رعایت استاندارد توی این مسیر ناامن فوت شدن متاسفانه.خورشید با تلاش مثال زدنی داشت خودشو از پشت کوه ها بالا میکشید و منم سرسخت تر از اون داشتم رکاب میزدم.انگار مسابقه گذاشته بودیم که کدوممون برنده میشیم.قبل ترها خیلی بیشتر میتونستم رکاب بزنم و برم اما این بار راستش هم یخ کردم،هم باد اذیتم کرد.تقریبا یه کم جلوتر از پیست موتورهای پرشی بود که دیگه نشد برم و باد با مشت میکوبید به سر و کله من و دوچرخم.پیاده شدم و گفتم:بفرما،راضی شدی،بیشتر از این نمیام جلو.چند دقیقه ای وایستادم و بعدش سوار شدم.بادی که تا الان منو اذیت میکرد،حالا شده بود رفیقم و با دستی که به کمرم میکشد،هلم میداد به سمت شهر.از طرفی خورشید هم بالا اومده بود و خیلی تیز میزد به چشم هام.رکاب نمیزدم و همین برای دل شیطونم کافی بود که بره توی دنیای عمیق خیالاتش.تا خود شهر بدون زدن یه رکاب اومدم.همه این مدت با خودم و دلم مشغول شنا توی خیالات بودم.همین که رسیدم،عهد کردم که دیگه هیچ وقت این راه رو نرم.اما این تصمیم رو دم در گرفتم.وقتی برگشتم توی خونه و گرم شدم و صبحونه خوردم،تصمیم گرفتم درباره فکرایی که کردم یه کم بنویسم.نوشتن تنها مسکن ماندگاریه که میتونه منو از تضادهای درونیم نجات بده.این داستان کوه رفتن من،خیلی شبیه اتفاقاتی بود که اغلب توی زندگیم می افته.من آدمیم که خیلی به حرف دلم گوش میدم(دقیقا عین اون شبی که دلم گفت،برو کوه)توی رسیدن به خواسته دلمم خیلی سختی میکشم(عین مشت های باد و الخ)توی آینده نزدیک هم وقتی به اون اتفاق نگاه میکنم،خیلی عصبی میشم و میگم دیگه تکرارش نمیکنم(عین وقتی که عهد بستم دیگه نرم کوه)اما یه کم که میگذره و اون رگ دیوونگی از سرم میپره،میبینم که اعه،دلم برای تک تک لحظات اون اتفاق سخت تنگ شده.برای اون لحظه ای که خورشید داشت با تموم توان خودشو میکیشید بالا،اون لحظه هایی که با تمام توانم داشتم میرفتم توی دل کوه،برای اون لحظه ای که دوچرخم غرغر میکرد...حتی برای اون بخار نفس هم دلم تنگ شده بود.آره، چکیده زندگی من همین تصمیمات دلی و یهویی خودمه،ازش هم بی نهایت راضیم.از اینکه بخاطر دلم،سردم بشه،یخ کنم یا هر چیز دیگه ای.من توی اون لحظات ظاهرا سخت هم با بخارنفسم لذت بردم و نذاشتم بهم بد بگذره،شاید الان دلم بخواد اون ثانیه ها دوباره اتفاق بیافتن اما اگر هم نشه که دوباره عین اون لحظات رو داشته باشم،هیچ وقت حسرت نمیخورم چون توی اون لحظه هر چی در توانم بود خرج کردم.درسته توی اون لحظات بهم سخت گذشته باشه اما احساساتی رو تجربه کردم که شاید یه نفر توی عمرش نتونه حتی بهش نزدیک بشه.برای مثال شاید یخ کرده باشم اما طلوع زیبای خورشید رو دیدم،منظره ای که شاید خیلی آدم ها روی کره زمین تجربه اش نکردن و نخواهند کرد.الانم دلم تنگ میشه برای لحظاتی که نیستن،برای آدم هایی که رفتن،برای روزهایی که نمیشه برگردن اما از همه اونا یه خاطره شیرین دارم و وقتی یادشون میکنم،میخندم و توی دلم میگم:چقدر زود گذشت،دلم برات تنگ شده اما ازت ممنونم که بودی و برام خاطرات زیبایی ساختی و تونستم ازت خیلی چیزا یاد بگیرم،امیدوارم منم تونسته باشم،آدم خوب یا اتفاق خوبی بوده باشم،هر جا به هرکاری هستی،لبخند مهمون همیشگی لبت.میدونی،رسیدن به این شیوه توی زندگیم واقعا برام گرون تموم شده.خیلی گرون.اینکه همون لحظه،همون چیزی که دلم میگه رو اجرا کنم و تبعاتش رو هم بپذیرم اما رضایتی که پشت این نوع زندگی کردن هست رو هیچ جایی نمیشه پیدا کرد.درباره اون تنهایی که اوایل گفتم باید بگم که:وقتی من تنهایی یه راهی رو میرم،سختی ها و مشکلاتش هم فقط منو درگیر میکنه اما وقتی یه همراه داشته باشم،دقیقا برعکس این اتفاق می افته.من تمام زمانم رو صرف مراقبت از اون همراه میکنم که کنارمه،شایدم نتونم کمکش کنم اما لحظه ای از ذهنم خارچ نمیشه که همراهم داره چه سختی ای میکشه.پس تصمیم میگیرم هر راهی رو تنها برم،که اگه مشکلی هست،چالشی هست،منو درگیر کنه،نه اینکه کسی هم کنارم باشه و من فقط اذیت بشم.و شاید باورش سخت باشه که بگم،الان بازم دوست دارم برم به سمت دل کوه و بازم اون تجارب رو برای خودم و زندگیم ثبت کنم اما باید دلم بخواد.آخه این دل بیچاره به جز من کسیو نداره که...من میخوام پشیمون باشم بخاطر کارایی که براش کردم نه اینکه حسرت بخورم بابت کارایی که براش نکردم.پشیمونی یا حسرت؟دل عزیزم:هر وقت توی هر ثانیه ای خواستی بری اون جایی که براش مشتاقی،من با تمام توانم همراهت میام،یادت نره،اگه بخوای تا آخرآخرآخر راهی رو بری،شک نکن که بخاطرت تموم سختی ها رو قبول میکنم،تو فقط بخواه.بهم اثبات شد که هنوز هم همونم.چقدر خوب شد که نوشتم،الان یه لبخند ملیح نشسته روی لبام،برعکس اول کار که توی هم بودم.پس میرسیم به یه نتیجه:با تمام توان در خدمت دل.