یادداشت روزانه: هفتِ هفتِ چهارصد

طبقِ عادت، خدارو شکر.خوشبحالِ سوناتاعه، زیر سایه‌ی درخت گردو، داره چه حالی می‌کنه. کوچه‌ی خلوت و سکوت و... حدس میزنم روی سقفش، کبوتر خرابکاری کرده باشه. صبر کن... بزار... آها، بله، درسته. چه طرحی هم زدن نامردا! هه! چه با نمکم من! نه، خدایی، مگه صاحبش نمیدونه اگه ماشینش رو اونجا پارک کنه، همچین بلایی سرش میاد؟ میدونه، قطعا می‌دونه ولی انگاری شیطنته کبوترها، به شکستنه آینه می‌چربه. شایدم... من که نمی‌دونم این ماشین مال کیه! من که این کوچه رو نمی‌شناسم! اتفاقا شاید اونم مثل خودم، آدمه محافظه‌کاری باشه و به همه‌ی جزییات توجه داره؛ حتی شاید از منم حساس‌تر باشه و واکسِ بعد از کارواشش رو هم هیچوقت فراموش نمی‌کنه. لازم نیست که بگم من ماشینمون رو کارواش نمی‌برم! آها، بله می‌گفتم. شاید اونم مثل من مهمونه این کوچه‌اس! حالا من، گذری، فقط برای پیاده رویِ اولِ صبح و اون... یعنی داره اون تو داره چیکار می‌کنه؟ چه باغِ بزرگی هم هست! همچین خونه-باغی، اونم اینجا تو گُلِ شهر! حتما خودشم آدم‌حسابیِ! پلاکش رو نگاه نکردم. مال همین سمت‌ها بود؟ صبر کن... بیست و شیش... ولش کن بابا، اصلا به من چه! ...چه حالی میده این مسیرهای یهویی رو برای مسیره راه رفتن‌هات انتخاب کنی! من که میگم اصلا همین مسیرهای بدونِ برنامه‌اس که پیاده‌روی رو جذاب می‌کنه _ اونم شهر به این کوچیکی که دو روزه میتونی همه‌اش رو زیرورو کنی؛ اونم واسه منی که تنها کاری که ازم بر میاد، همین راه رفتنه! _ یه مسیر رو مستقیم بری، بعد یهو بپیچی داخل یه کوچه‌ی ناشناس و شانست بزنه و بن‌بست نباشه و ادامه بدی. بری به سمتِ چپ، چند قدم رو به جلو و باز سمت چپ و شایدم راست و بری تا ببینی به کجا قراره برسی! البته خیلی وقتا اینجوریه که مبدا و مقصد مشخصه و این مسیرِ وسطش رو با کوچه پس‌کوچه‌های جدید پر میکنم. مثل امروز......اونجا رو نگاه کن. چطوری دالان بسته و شاخه‌های انگور رو کشیده بالا. حتما برای اهالیِ منزل، سایه‌بونِ قشنگی هم درست شده. گمونم این همون خونه‌ای باشه که شاخه‌های آویزون از دیوار رو که پر از محصول بود، به زورِ پارچه، کشیده بود بالا! آره، اشتباه نکنم خودشه. چقدر بعد از تعطیلیِ مغازه، تو مسیرِ برگشت به خونه، از زیرش رد میشدم و به شاخه‌هایِ پر از محصولش خیره میشدم و دیوانه‌وار دنبال انگورهای آبدار می‌گشتم. حالا تو یخچال پر از انگور بود ها ولی نمیدونم چه قانونه نانوشته‌ایِ که همیشه مال مردم خوشمزه‌تره؛ یجورایی خوردنی‌تره!...این پیچ رو هم رد کنم، میرسم به مغازه‌ی حمیدآقا. به نظرم بسته باشه. حمیدآقا و سحرخیزی؟ بعیده! ساعت چنده... نه و سی و پنج دقیقه. نه، شرط می‌بندم بسته‌اس! چند قدم دیگه معلوم میشه... چی؟ چشمام درست می‌بینه یا دارم اشتباه میکنم؟ یعنی اون کرکره‌ای که بالاست، مغازه‌ی حمیدآقاست؟ نه! بذار یخورده جلوتر برم... نه، خودشه! بد نیست برم یه صبح بخیر بهش بگم. هم یه عرض ادبی کردم و هم یخورده از شوخی‌هاش مُستفیض میشم، ها! عاشقه این حمیدم! ای بابا، بیا از این رودربایستی‌های مسخره دست برداریم دیگه! حمید هم همون حمیدآقاست! منتهاش یخورده صمیمی‌تر، خودش می‌دونه که قصدِ من بی‌احترامی نیست! ...همیشه‌ی خدا می‌خنده. بعیده هربار بری پیشش و یه شوخیه دستِ اول، تو آستینش نداشته باشه. البته یه اخلاقه جالبی هم داره که منحصر به خودشه و اون اینِ که پیش میاد بعضی وقتا حال و حوصله‌ی هیچ‌کس رو نداره و دوسداره تو حال خودش باشه. اینجور مواقع پیشش که میری، رک و پوس‌کنده میگه که تنهاش بذاری! البته نه با بی‌احترامی؛ با یه رویِ باز و در تکمیلِ این خوشرویی، میگه که بعداً از خجالتت در میاد و واقعا هم در میاد... خب، اینم از مغازه‌ی حمیدآقاجانم! اجازه بده... اینکه نیست که! حتما فقط درِ مغازه رو باز کرده و رفته بالا _ منظورم خونه‌شونه که طبقه‌ی بالای مغازه‌شه _ تا به کارهای شخصیش برسه. هی حمید، هی! من گفتم این کارها از تو بعیده ها! نذاشتی حداقل چند دقیقه بخاطر حدسِ اشتباهم، خودمو سرزنش کنم! شیطونه میگه برم یه پیچ‌گوشتی ازش بلند کنم _ حمید، تعمیرات لوازم الکترونیکی داره _ بیخیال، الان حسش نیست، شاید فردا!...دیگه تا مغازه‌مون چیزی نمونده. شمارش معکوس شروع شد. با این سرعته قدم‌هام، کمتر از بیست ثانیه‌ی دیگه رسیدم. البته اگه عباس‌آقا _ این یکی دیگه کنایه‌اس! _ شاگردمون اومده باشه! ...چهار، سه، دو و... بله! تبریک‌ میگم به خودم و خودش. اومده!