فلسفه‌بافی با درد و خون‌ریزی

برش‌های آخر بود، سبزی‌ها ریزِ ریز شده بودند اما برای اینکه حس کُشنده‌ی مسئولیت‌پذیری‌ام را ارضا کنم، داشتم چاقوی بزرگ دسته‌سیاه را مغرورانه و مسئولانه روی سبزی‌هایی که تا سر حد مرگ خُردشده بودند فرود می‌آوردم که بی‌هوا انگشت اشاره‌ام را خط انداختم! خط که نه! چاقوی بزرگ دسته‌سیاه خط نمی‌انداخت، می‌درید! برایش شاخه‎‌‌ی تُرد شنبیله با انگشت من فرقی نداشت، فقط می‌دانست با هر فرود باید شرحه‌شرحه کند!آخرین ضربه‌ را که از قضا محکم‌تر زدم، چاقو از دستم افتاد. دست زخمی را با آن یکی دستم گرفتم. باورم نمی‌شد اما انگشتم به دستم وصل بود و عجیب‌تر اینکه هیچ خونی ازش نمی‌آمد!آن موقع نمی‌‎دانستم اما الان می‌دانم اگر آدم همان‌طوری که قیصر چاقو را فرو کرد توی کمر برادران آب مَنگُل، چاقو بخورد باز هم اولِ اولش هیچ خونی نمی‌بیند!انگار که بدن هنوز توی حال‌وهوای خودش است. رگ‌ها همچنان به فکر روان کردن ترافیک گلبول‌ها هستند و مغز هم آنقدر کار روی سرش ریخته که یک زخم ناگهانی نمی‌تواند به این راحتی‌ها حواسش را پرت کند!این است که موقع زخم خوردن، اول از همه دنیا ساکتِ ساکت می‌شود، مردمک چشم گَل‌وگشاد می‌شود و چشم‌ها مبهوت می‌مانند اما خون جاری نمی‌شود!من دارم از یک لحظه حرف می‌زنم یا شاید هم کمتر از یک لحظه! همان مدت‌زمانی که توی نوشته‌های فاخر این‌طور توصیفش می‌کنند: «کسری از ثانیه». دقیقا آن میکروثانیه، آن ریزلحظه را می‌گویم. همان زمان به ظاهر کوتاهی که حسابی کِش می‌آید و داری به محل زخم نگاه می‌کنی اما نه دردی حس می‌کنی و نه جریان خونی می‌بینی!این همان لحظه‌ای است که بدن دارد آرامش قبل از طوفان را تجربه می‌کند. بعد به ناگهانی‌ترین شکل ممکن درد عمیق و تیزی از محل زخم مثل اشعه‌های بمب اتم به تمام بدن ساطع می‌شود! و این یعنی آگاهی مغز!مغز به‌محض آگاه شدن پیغام درد می‌فرستد! اصلا کار مغز همین است، دست خودش نیست با آگاهی مشکل دارد. برای همین است که درد و افسردگی از مهم‌ترین نشانه‌های آگاهی‌ست.این آگاهی دردناک و پیام‌های دردناک‌ترش، رگ‌ها را به هول‌ووَلا می‌اندازند، این می‌شود که ترافیک گلبول‌ها بهم می‌خورد، دور و بر محل جراحت داغ و قرمز می‌شود و خون می‌جهد بیرون!خون که از زخمم شره داد روی سبزی‌ها، چشم‌هام بهت‌زدگی را کنار گذاشتند، جمع شدند و اشکی را لغزاندند روی صورتم که از درد مچاله شده بود.وقتی خون از زخم دهان‌بازکرده‌ی روی انگشتم سُر می‌خورد، عین آنهایی که توی فیلم‌ها خبر مرگ برادرشان را می‌شنوند و خیلی تئاتری همان‌طور که به در تکیه زده‌اند، خودشان را سُر می‌دهند و روی زمین می‌نشینند و اشک می‌ریزند؛ من هم خیلی دراماتیک و البته خیلی ناخودآگاه، پشتم را تکیه دادم به دیوار آشپزخانه و با کمر، خودم را سُراندم روی زمین. چمپاتمه زدم کف زمین، روی سرامیک‌های سرد. بعد جوری که انگار تیر ناحق خورده باشم اشک ریختم و به انگشت تکه‌پاره‌ام نگاه کردم.شره‌ی خون حالا به آرنجم ‌رسیده بود و از سر آرنجم چکید روی پیراهنم. حیف که پیراهنم سفید نبود. پبراهن سورمه‌ای لکه‌ی خون را توی خودش گم می‌کند و این نه به دراماتیک شدن صحنه کمک می‌کند و نه محض رضای خدا کمی سانتی‌مانتالیسم دارد!فقط یک انگشتم بریده بود اما تمام رگ‌های بدن و گردش خون درونشان را حس ‌می‌کردم. انگار همه‌ی رگ‌های طناب‌پیچ‌شده با عصب، داشتند از انگشت اشاره‌ام فرمان می‌گرفتند! و درست همان موقع بود که فهمیدم اعضای بدنمان بس جوانمردانه همدل‌اند! چون به‌جای اینکه برای آرام کردن محل خون‌ریزی تلاش کنند، خودشان شروع می‌کنند به دردناک شدن! واقعا که همدلی نوبری است!یک چیز دیگر هم فهمیدم؛ اینکه بنی‌آدم هیچ شباهتی به اعضای یک پیکر ندارند! و جناب سعدی زیادی اغراق کرده‌اند و گرنه هر طور که فکرش را می‌کنم اگر در یک جای دنیا یک نفر زخم بخورد یا حتی بمیرد آن هم به دردناک‌ترین شکل ممکن، اصلا تیر ناحق بخورد، ما ته‌تهش چند قطره اشک می‌ریزیم و یا با هر بار یادآوری‌اش آه می‌کشیم اما این‌طوری که دردش بنشیند به جانمان و از عمق روح و روان حس کنیم آن بنی‌آدم بدبخت چه کشیده، نه! اینطورها هم نیست!ولی پیکر ما بدجوری همدلی را به منصه‌ی ظهور می‌گذارد و همین که عضوی را به درد آورد روزگار، کاری می‌کند که نه تنها برای دگر عضوها قراری نماند که چه‌بسا پدرشان هم دربیاید!بله! من گوشه‌ی آشپزخانه نشسته بودم، اشک می‌ریختم و فلسفه می‌بافتم. از آن طرف هم خون بی‌رحمانه شره می‌داد! کم‌کم احساس منگی کردم، سرم کج شد روی شانه‌ی راستم و داشتم یک‌وری با سر می‌رفتم سمت زمین که با جیغ مادر ویندوزم بالا آمد!با چشمان بی‌حال به صورت وحشت‌زده‌ی مادرم نگاه کردم، انگشتِ زخم‌خورده‌ام را گرفتم بالا و گفتم: «مامان! خون!».