چگونه بعد از زلزله با مانتو و روسری ست از خانه خارج شویم؟

دی ماه دوسال پیش تهران که زلزله اومد، اولین بار بود که زلزله رو تجربه می‌کردم، تازه مهمونامون رفته بودن، تو اتاق تنها بودم که اتاق به سمت راست تکون خورد. سریع گفتن بیایین بیرون، من فقط چادر گل‌گلی برداشتم بدون کفش و دمپایی همه پریدیم پایین. مامان خیلی ترسیده بودو حالش بد شد. من هم اون‌قدی ترسیده بودم که فقط می‌تونستم خودمو نگه دارم، نمی‌تونستم پیش مامان برم و باهاش حرف بزنم و آرومش کنم. اون شب تا صبح تو ماشین موندیم. و فکر ریختن ساختمونا و ترافیک شهر و سرما و کمبود غذا از سرم خارج نمیشد. (تاثیر زلزله اخیر کرمانشاه هم بود)هفته بعدش که دوباره زلزله شد، خواب بودم که دیوار تکون خورد و خورد به منو بیدارم کرد. ولی بقیه خانواده بیدار نشدن. صبر کردم و به صدای همسایه‌ها که از پله‌ها پایین میومدن و صدای آژیر آمبولانس گوش دادم. دلم نیومد هیچ‌کس رو بیدار کنم. از طرفی هم اینقد ترسیده بودم که حتی گوشیمو چک نمی‌کردم خلاصه با کلی کلنجار رفتن با خودم، خواهرمو بیدار کردم. گوشیشو چک کرد و گفت آره زلزله بوده، تموم شده. رخت‌خوابامونو انداختیم زمین بغلم کرد و باز خوابید. من موندمو ترس و تاریکی شب. تا صبح به سقف زل زدم و نتونستم بخوابم. گوشیمم که نگا نمی‌کردم، فقط خیال‌بافی می‌کردم که تا چقدر با موش‌ها زیر آوار میشه زنده موند. تا ساعت ۶ که بقیه بیدار شدنو گلاب و آب‌طلا بهم دادن و خیالمو راحت کردن و خوابیدم.از ترس اون شب تا حدود یه ماه بعدش من درست نمی‌تونستم بخوابم. رسما زندگیم مختل شده بود.بعد از این دو حادثه اخیر، جاهایی که تو خونه امن هستن رو مشخص کردیم. کارایی که حین و بعد زلزله باید انجام بدیم خوندم که حفظ آرامش از همه مهم‌تره. و بیشتر از همه تجربه آدم‌ها موقع زلزله و برخوردهای متفاوتی که داشتن دید گسترده‌ای بهم داد که تنها راه‌حل از خونه بیرون پریدن و ترسیدن نیست.دیشب که باز تهران تکون خورد، من خبر زمین‌لرزه دماوندو از قبل خونده بودم، (ینی شوک ۱۰۰درصدی نشدم) سریع بلند شدم کولمو برداشتم گوشی و لپتاپو و شارژراشون رو انداختم توش. لباس پوشیدم کلید خونه رو برداشتم کفشمو از جاکفشی بیرون اووردم و سریع همه پایین رفتیم، طوریکه هنوز از ساختمون ما کسی پایین نیومده بود، ماشین بردیم خیابون اصلی. و در زمان خیلی کمی ما آماده بودیم! ریشتر زلزله رو نگاه کردم توییتر چک کردم، و تنها ۱۰دیقه بعد زلزله اینقد به ثبات و آرامش رسیده بودم که توییت گذاشتم. یه ساعت بعد از زلزله با چند نفر حرف زدم و توانایی خوندن اخبار و وضعیت تهران و اطراف رو داشتم. موقع زلزله هول نشدم اینقد که سر انتخاب لباس قدرت فکر کردن داشتم و روسریمو با مانتوم ست کردم! وسایل ضروریمو سریع جمع کردم.بعد که برگشتم به عقب نگاه کردم و این‌همه تغییر تو خودم دیدم خیلی متعجب شدم منی که تا چند ساعت بعد زلزله جرئت روشن کردن نت رو نداشتم که مبادا با هرخبر احتمالی ترسم بیشتر بشه اینقد زود تونستم به خودم مسلط شم که اخبار رو دنبال کنم و با آدم‌ها ارتباط بگیرم.آگاهی درباره حادثه به رفتار آدم در لحظه خیلی کمک می‌کنه که در کمترین لحظه بهترین تصمیمو بگیره. چطور در وهله اول خودشو جمع کنه بعد به بقیه کمک کنه و بر اوضاع مسلط باشه.شناخت محیط هم دست‌کمی از آگاهی نداره. تو بدونی مثلا کجای اطرافت امن‌تره و کمترین آسیب بهت می‌رسه. از قبل ذهنت آماده باشه نه اینکه موقع حادثه تازه شروع به فکر کردن کنی چی‌کار باید کنمیک سری افراد به‌طور اتفاقی عکس‌العملشونو موقع زلزله تونستن ثبت کنن، از قشنگترین کلیپ‌ها اون خانم مجری لرستان بود که با تکون خوردن زمین اول «یاعلی» گفت بعد بداهه شروع کرد به گفتن جملاتی که تماشاگر و اطرافیان در استادیوم رو دعوت به آرامش می‌کرد. یه شخصیت چقدر قوی و کارکرده می‌تونه باشه که چنین در لحظه مسلط به اوضاع بشه. و برنامه زنده رو بتونه ادامه بده.شما چطور، اولین تجربه زلزله‌تون چطوری بوده؟