قرنطینه در هتل گوآنگجو۱۱/11/2020

اتوبوس زیاد تکان می‌خورَد‌.کفش‌هایم با ورم پاهایم بنای ناسازی کوک کرده.پشتِ شیشه دختربچه‌ای می‌چرخد و دامن سبزِ چین‌دارش می‌رقصد. هیچ ماسکی بیرون از اتوبوس نیست! نگاه میکنم به آغوشم.چند دقیقه پیش چشم‌هاش را باز کرد و نالید: -مامان پاهام گز گز میکنه و دوباره از خستگی خوابید. ردِّ شیلد، پیشانی‌اش را سرخ کرده.از جمهوریِ تهران تا گوانگجوی چین روی صورتش خانه کرده.قلبم برای درکِ بالای چهارساله اش تیر ‌میکشد. چه زجری می‌کشد برای دیدار پدر و سکوت می‌کند. چهار ایرانی دیگر هم با همین اتوبوس به سوی هتلی نامعلومند. یکیشان صندلی رو‌به رویم است.ساکت، خجالتی و شهرستانی‌ست. با گرانی دلار و بلیت، فقط کسانی می‌آیند که لابد یا کارشان حسابی گرفته اینجا یا زندگیشان اینجاست یا عشقشان.این جوان به هیچ کدام نمیخورد. دختر دیگری بود که به وقت سوار شدن گفت شیرین است.شیرین را در صفِ تحویلِ بارِ امام خمینی دیدم.کوله ی نارنجی اش نصف جثه‌ی ریزه اش بود.ریزه و سبزه و بانمک که لهجه‌اش مرا یادِ حمیده‌ی لُرِ خوابگاهِ مقدمِ ارومیه انداخت.خودش هم شاید این را می‌دانست که وقتی پیاده شدیم فارسی یادش رفت و بلبلِ انگلیسی شد و سعی داشت اصطلاحات عامیانه بگنجاند لای حرف‌هاش که راستش به نظرم ارزانش می‌کرد.فاک آف و شیت را آدامس که کنی می‌شوی کووول! لابد! چه می‌دانم. چهارسال از من کوچکتر بود اما جلف میزد.به ولله اگر من ازین زنهایی باشم که چشمِ دیدن هم‌جنس را ندارد.برعکس.شدیداً معتقدم زن باید پشت زن باشد.اما لامصب خودش خودش را لو میدهد.باهمان فاک گفته‌هاش. صفِ سوارشدنِ اتوبوس های هتل، جوانی کنارش ایستاده بود‌.قدبلند و ورزیده.کاملا امروزی‌. آرام و قرار نداشت اما. همه‌ی مسلمان‌ها ایستاده بودیم تا اگر تعدادمان زیاد شد، هتل غذای حلال به خوردمان دهد‌.ایرانی بیشتر بود.اما چندتا عراقی و افغان هم داشتیم.ندادند! جوان می‌رفت و می‌آمد و می‌گفت: -غذای مسلمانی مهم نیست، هتل خوب باشد.پنج ستاره هست؟ زور میزدی بیست و هفت سالش می‌شد. بعد به خودم تشر میزنم که میتراجان قضاوتِ زودهنگام کار بخردان است. اما لامصب خودش خودش را لو میدهد.آخر تو که قیافه‌ات آقازاده‌ی مرفه هست کمی فکر کنی میفهمی دراین وانفسای جهانگردی و هتلداری کدام هتلدارِ پنج ستاره‌ای مهمانهای مایه‌ دارِ مثل خودت را می‌ترساند و مشکوک‌های کروناییِ مثلِ خودت را می‌برد هتلش؟! اما اینجورآدمها فکر که نمی‌کنند! به وقتش پدرهاشان فکر کرده‌اند.توی دلم شیرین و جوانک را بالا پایین میکردم که دیدم بععععله! چشم‌های قهوه‌ایِ شیرین خمار می‌شود برایش. باز به خودم نهیب میزنم کوتاه بیا زن. پشتِ شیشه آرمانشهرِ بدون ماسک لبخند می‌زند.خسته می‌خندم اما با ماسک و شیلد کسی نمیبیند. یک ساعت و نیم بعد می‌رسیم.کوله‌پشتی‌ام سنگین است.چندتا شیرکاکائو برای آدا، چندتا سیمیت و کیکِ خوشمزه که خواهرم توشه داده، یک بسته ماسک، یک دست لباس اضافه برای آدا، سوشرت آدا، فلاکس آدا، دستمال مرطوب کننده‌ی ضدعفونی‌کننده، اسپری الکل.... آه کمرم درد می‌کند‌. دخترکم خوابیده توی بغلم. به فکر دو چمدانم هستم که باید از ماشین پایین بیاورمشان. همه جمع شده‌ایم دورِ صندوق اتوبوس‌.درش را باز کردند.اولین اش چمدان من بود.قبل از من مردی که اواخرِ جوانی‌اش بود جلو رفت و با یکدست بلندش کرد.مختصر گفتم خیلی ممنونم.اما هرگز نفهمید چه قدر از ته دل آرزوهای خوب برایش کردم.قد متوسطی داشت.کیف برندی دستش بود و شکمِ جلو آمده‌اش یشاید از مشروبِ زیاد بود‌باز هم صف و صف و صف.‌‌‌..و باز هم چینی‌هایی با لباس‌هایی سراپاسفید و ضد کرونا! آدا بیدار شد.چمدانهام را کشیدم و با پاهایی که خودمختار بودند دیگر، رسیدیم به اتاق پانصدوسی‌.بنا به تعلیمات همسرجان که دوهفته دیگر میدیدمش، همان دمِ در کفش‌هارا پرت کردم توی سینک که بخورمش و لباسهایمان را گذاشتم توی کیسه ی زباله و رسیدم به بهشتِ آبِ گرمِ پرفشار.‌‌.. انگار هرچه خستگی بود شست و رفت‌... باید می‌رفت‌دختری داشتم که خوابش را کرده بود و مادری می‌خواست که بخندد و بخندد و بخندد...پایان روز دوم قرنطینه.