بیماری پزشکی و مبارزه عاطفی

من مطب روانپزشکی خود را در سال 1989، درست روبروی بیمارستان محلی خود باز کردم. من به کارکنان بیمارستان پیوستم، در مورد بیماران بستری مشاوره انجام دادم و به انجمن پزشکی محلی پیوستم.برنامه من این بود که حضور خود را به عنوان یک روانپزشک به جامعه پزشکی معرفی کنم. من امیدوار بودم که این با شکوفایی دانش در مورد مشکلات روانپزشکی در میان بیماران پزشکی همزمان باشد.پزشکان تازه شروع به آموختن این موضوع کرده بودند که بیماران سرطانی، قلبی و روماتولوژی (آرتریت)، در میان دیگران، معمولاً دارای افسردگی، اضطراب و سایر مسائل مربوط به سلامت روان هستند. این ممکن است اکنون بدیهی به نظر برسد، اما همیشه اینطور نبوده است.اگرچه من مراجعات بسیاری از بیماران را داشتم، اما سیل افراد مبتلا به این شرایط پزشکی هرگز محقق نشد.نه حتی در 23 سال بعد از تمرین من. نمی دانستم که نه تنها به یک دسته، بلکه با دو دسته از این بیماران رو به رو خواهم شد: روماتولوژی و سرطان. به شکل برنامه‌ریزی نشده‌ای که بسیاری از سفرها پیش می‌رود، از هر دو طرف در مورد این موضوع یاد می‌گیرم.من ناامید هستم که از هر دو طرف این موضوع گزارش می‌دهم که بیماران پزشکی مکرراً دچار مشکلات سلامت روانی می‌شوند (به ویژه آنهایی که تشخیص‌های خاصی دارند) و عمدتاً بدون مراقبت رها می‌شوند.آنچه در زمان شروع تمرینم شکوفا شد، اکنون یک حوزه مطالعاتی بسیار توسعه یافته است. تحقیقات نشان می‌دهد که بیماران قلبی زمانی که افسرده نیز هستند در معرض خطر بیشتری برای مرگ هستند.که بیماران روماتولوژی با نحوه عملکرد و نحوه کنار آمدن با درد و ناتوانی مشکل دارند. و اینکه بیماران سرطانی با عوارض پزشکی متعدد و ترس آشکار از مرگ دست و پنجه نرم می کنند.این مطلب را هم ببینید ذهن آگاهیچیزهای زیادی وجود دارد که می‌توانیم به این فهرست اضافه کنیم، مانند تغییر شکل، زنده نگه داشتن توسط یک تکه فناوری (مانند دفیبریلاتور داخلی قلب)، یا جداسازی و کیفیت پایین زندگی.قدرت این مطالعات زیاد، همراه با تجربه من در بیمارستان ها و مراکز توانبخشی، مرا متقاعد کرد که یک متخصص سلامت روان باید بخشی از هر تیمی باشد که مراقبت از قلب، روماتولوژی، سرطان و سایر بیماران را مدیریت می کند.احتمالاً از عوارض سلامت روان ناشی از بیماری خود رنج می برند. متأسفانه، به ندرت چنین است.یک تجربه شخصی از بیماری شدیدتجربه شخصی من با یک اختلال روماتولوژیکی شروع شد که در اواسط چهل سالگی من بسیار فعال شد. و در پنجاه سالگی توانایی کار کردن را از من گرفت.حرفه من در درمان بیماران روانی تمام شد من با چندین عمل جراحی و عوارض پزشکی که فراتر از خود بیماری بسیار دشوار بود، برخورد کردم.فکر می‌کردم جراحی نهایی مفصل من (دومین تعویض مفصل ران) وضعیت من را تثبیت می‌کند. اما این با عوارضی همراه بود که برخی از آنها تهدید کننده زندگی بودند و با سی تی اسکن که سرطان پیشرفته را پیدا کرد، تکمیل شد.درمان سرطان من مانند درمان بسیاری از افراد دیگر یک آزمایش سخت بود. در طول تقریباً دو سالی که می گذرد، من و همسرم طبیعتاً از جان خود می ترسیدیم. در این زمان، به نظر می رسد که من شانس را شکست داده ام.جزئیات بیماری‌هایم را فقط برای اشاره به این نکته بیان می‌کنم: اگرچه تیم‌های مراقبتی من معمولاً خوب بودند، صادقانه می‌توانم بگویم که هیچ‌کس از من نپرسید که از نظر عاطفی حتی زمانی که گریه میکردم مشکلی دارم یا نه، و این هنوز سوالی در مورد وضعیت روحی من ایجاد نمی کرد.وقتی بیمارانی که متحمل خسارات بزرگ، درد قابل توجهی شده اند یا ممکن است مدت زیادی از عمرشان باقی نمانده باشد، باید با ترس و اضطراب خود کنار بیایند،. فکر نمی کنم مشکل این باشد که کادر پزشکی اهمیتی نمی دهند.این مطلب را هم ببینید حقایق جالب درباره روانپریش هادر عوض، آنها زمانی برای نشستن و صحبت کردن ندارند، و حتی اگر داشته باشند، هیچ آموزشی در مورد نحوه کمک ندارند.برای مطالعه در رابطه با سلامت روان و اهمیت آن کلیک کنید.می دانیم که درمان موثر استمتخصصان سلامت روان تخصص دارند. مداخلات روانپزشکی نمی‌توانند تشخیص‌ها، درمان‌های دشوار یا آسیب‌ها را معکوس کنند. کاری که آنها می توانند انجام دهند کمک به بیماران برای مقابله است.این می تواند به شکل کمک به اضطراب، افسردگی، غم از دست دادن، کنار آمدن با تغییرات و بازگرداندن معنا به زندگی باشد. همانند تشخیص‌های ذکر شده در بالا، این مداخلات مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، و در واقع کار می‌کنند.در واقع، درمان افسردگی و اضطراب حتی می‌تواند به کاهش درد کمک کند. (ما باید مراقبت از بیماران سالمند را به آسایشگاه بسپاریم، زیرا رویکرد تیمی آنها برای نیازهای این گروه بهترین بوده است).پس چرا، این درمان‌ها معمولی نیستند؟ برخی از پاسخ های متخصصان به این سوال اینگونه بوده است که متخصصان به اندازه کافی در زمینه سلامت روان آموزش ندیده اند.دیگری فشار زمان است. پزشکان و سایر کارکنان برای انجام و ثبت بسیاری از فعالیت های بالینی تحت فشار زیادی هستند. با این کار مکالمات مهم انجام نشده باقی می ماند.آخرین مورد، عدم دسترسی به متخصصان بهداشت روان برای مراجعه است. بیشتر پزشکان بیمه را کنار می گذارند زیرا الزامات صورتحساب سنگین می شود یا به سادگی به طور کامل رزرو می شوند.درد عاطفی، آشکار است اما به آن توجهی نمیشوداین مشکلات همه کاملا واقعی هستند. اما من ناراضی مانده ام که چنین شکاف آشکاری را در رفع نیازهای روانی بیماران خود توضیح داده ایم.این مطلب را هم ببینید راهکار منفی بافی در سالمندانمن معتقدم که ما با انگ بیماری روانی روبرو نیستیم، بلکه عدم آگاهی از وجود آن، رایج است و به طور قابل پیش بینی در طول دوره های استرس زا در زندگی ما اتفاق می افتد.برای بسیاری، بیماری روانی چیزی است که تحت پوشش پنهان کاری، برای افراد دیگر اتفاق می افتد که در سایه ها زندگی می کند، و بدون شک تا حدی تقصیر خودشان است.این یک ارزیابی بدبینانه است، اما یک ارزیابی صادقانه است که از سال ها بحث هایی که شنیده شده و مستقیماً به من اشاره کرده است، زیرا من یک روانپزشک هستم.من جز آموزش هیچ راه حل آسانی برای مشکل جامعه ندارم . اما برای بیمارانی که معمولاً در نتیجه بیماری های خود از مشکلات سلامت روان رنج می برند، باید یک متخصص بهداشت روان با تجربه و آموزش دیده در تیم هایی که از آنها مراقبت می کنند وجود داشته باشد.مشاورانی که در اکثر بیمارستان ها هستند، خدمات مهمی انجام می دهند،کارکنان نباید منتظر بمانند تا کسی افکار خودکشی را ابراز کند یا برای درخواست مشاوره روانپزشکی آشفته شود.ما اکنون به اندازه کافی می دانیم که بتوانیم پیش بینی کنیم که چه زمانی ممکن است کسی دچار مشکل شود، و فقط به یک مکالمه نشسته نیاز است تا آنچه را که باید بدانید به شما بگوید.این تنها بخشی ازحوزه وسیعی از مشکلات سلامت روانی است که کمتر شناخته شده و درمان نشده است. چیزی جز بیان مداوم واقعیت و مشترک بودن بیماری روانی، توجهی را که شایسته آن است به آن جلب نخواهد کرد.شما میتوانید ما را در صفحه اینستاگرام با نام Rabinia دنبال کنیدمنبع : مبارزه عاطفی به چه معناست به طور کامل میتوانید در رابینیا مطالعه کنید(مطالعه کنید)