شب چهارصد و چهل و هشتم یا وحشت

زنگ زدم به بابا. حال و احوال. می‌دانست چیزی درونم هست که جوابش را ندارم. گفت ببین، می‌دانی شطرنج‌بازهای قهار، چطور با خودشان بازی می‌کنند؟ می‌نشینند یک طرف برد، سعی می‌کنند تامام نقشه‌ی در ذهن‌شان را از یاد ببرند و دوباره، روبروی خودشان می‌نشینند و از نو طرح می‌زنند.«چند روزی متنت را رها کن. بهش فکر نکن. وقتی برگشتی، تو شهرزاد نویسنده نیستی، خواننده‌ای هستی که برای اولین بار متن را می‌خوانی، لذتش را ببر»در این اوج و فرودها می‌دانی کجا ایستاده‌‌ام؟ I was wrong, I SUCK!فیلم‌سازی، مثل هر کار دیگری، پر از جزییات است. از لباس تک تک بازیگران بگیر تا غذاهایی که باید بخوریم، لوکیشن‌هایی که باید برویم.پر از خورده‌کاری. تا حالا جشنواره یا کنفرانس برگزار کرده‌اید؟ عروسی گرفته‌اید؟ یا حتی تولد بزرگ؟ جایی که هزار و یک چیز را باید موازی پیش ببرید؟ برای وحشت کردن زیادی پیرم. برای رها کردن زیادی جوان. اعتماد می‌کنم به خویش. درمان پف زیر چشم، قاشق یخ تگری است. بعد از یک شب شهرگردی طولانی، القاشق السنتی.هوا کمی خنک شده است و ریزه بادی می‌وزد. انقدر که می‌شود چای را در حیاط خورد. به مامان گفتم، اگه اومدی اینجا، انقدر واست غریبه بودم من رو نشناختی چی؟ گفت خوب دوباره می‌شناسمت. تازه‌ش هم، تو الان داری با یقین زندگی می‌کنی، تایید من رو لازم نداری.به بابا گفتم، احساس گناه می‌کنم، یه هفته است به متنم دست نزدم. گفت همه چیز رو می‌شه جبران کرد. تا وقتی کاری نکردی که بخاطرش بخوان اعدامت کنند، همه‌ش قابل رفع و رجوعه.نمی‌دانم از سر خامی بود که در نوجوانی با آن آشوب هورمون‌ها، بلد نبودم از والدینم‌ آن‌چه که باید را بطلبم؟ همه‌ش می‌جنگیدم؟ با در و‌ دیوار و جفای روزگار؟ من نوجوان اندوهگینی بودم که مدام فروغ می‌خواند، سیاوش قمیشی و یانی گوش می‌داد، مارکز و دولت‌آبادی قرقره می‌کرد و مدام گریه می‌کرد. بلد نبود از والدینش حمایت بطلبد. حالا که سی‌ و دو را هم دیده‌ام، قدرشان را بیشتر می‌دانم. بعد از مهاجرت هم که راه ارتباطی‌مان کوچکتر شد، کیفیت و دینامیک روابط‌مان بهتر جا افتاد. شاید هم این یک کلک کوچولو موچولو است که عقلم به احساسم می‌گوید تا بتواند غربت و‌ دوری را هضم کند و فکر نکند تمامن جبر است.خلاصه که هر دو، جدا جدا، حکمت‌های دراماتیک‌شان را گفتند و قرار گرفتم. این پنجره را ببینید. در ادامه، کدامتان کیشلوفسکی‌باز هستید؟ «فیلم کوتاهی درباره‌ی عشق» را دیده‌اید؟اگر ندیده‌اید، ببینید. اگر دیده‌اید که:پریروز، در میانه‌ی جابجایی پوسترهای دیوار و درست کردن گوشه‌ی نوشتن، دم پنجره وایستادم نفس تازه کنم. دیدم هی دل غافل، یک نفر در ساختمان آن طرف خیابان، طبقه‌ی دوم ایستاده دم پنجره‌اش. انقدر دور که نمی‌دانم چند ساله‌است، انقدر نزدیک که چشم تو چشم شدنمان شوکه‌ام کرد! در جواب دست تکان دادن پسر جوان، دست تکان دادم. چرخید. چرخیدم. چند وقت است آن‌جا زندگی می‌کند و با وجود همیشه بالا بودن پرده‌هایم چرا هیچ وقت ندیده بودمش؟شاید خیلی هم حیرت‌انگیز نباشد، ولی، جالب بود. کلن همساده، گاه از دوست به زندگی ما نزدیکتر است. شاید چون، شب‌ها که می‌خوابیم، صدای محله‌ای که ما را از دنیای واقعیت جدا می‌کند و در گوش‌مان می‌پیچد، یکی است. شاید چون سنجاب‌هایی که روی درخت‌های خانه‌ی من‌اند، به حیاط همساده هم می‌روند. شاید چون، پنجره‌هایمان به یک نور باز می‌شود.من در هر محله‌ای که زندگی کرده‌ام، خیلی زود‌ دوست پیدا کردم، خیلی زود کراش ساختم و‌ خیلی زود گوشه‌ی محبوب به پا کردم.سه چهار ساله بودم که شهره، دختر نه ساله‌ی پروین خانوم همسایه‌ی طبقه پایینی، هومن، پسر همسایه‌مان را از پنجره‌ی راهرو نشانم داد. هومن داشت با برادرش امین بدمینتون بازی می‌کرد. شهره گفت، این هومن‌ه. ما هومن رو دوست داریم. ما هومن رو بین خودمون صدا می‌کنیم «سوژه».پنج سال و نیمه بودم که هومن برای کلاس تقویتی ریاضی، با مادرم می‌آمد خانه‌ی ما. شروین تازه به دنیا آمده بود و مامان، وسط اتاق پذیرایی لندو/ننو، بسته بود و شروین را در آن می‌خواباند. مامان، هومن و من، دور میز نهارخوری می‌نشستیم. مامان با هومن جذر اعداد کار می‌کرد، من نقاشی می‌کشیدم. هیچ وقت با هومن حرف نزده بودم. تا روزی بالاخره‌ی ستاره‌ی بخت من طلوع کرد و وسط کلاس، شروین بیدار شد و شروع کرد به گریه و نق‌نق.مامان مساله‌ای داد به هومن و رفت به شروین برسد. هومن گفت «ستاره بلدی بکشی؟» سر تکان دادم که نه. بعد با آن هیبت پسر بچه‌ی اول راهنمایی‌اش، که یرای من یک وجبی خیلی پرشکوه بود، صندلی‌اش را جابجا کرد، کنار من نشست و مدادم را از دستم گرفت. «پنج تا نقطه‌ می‌ذاری» من هومن را نگاه نمی‌کردم، الکی نگاهم را چسبانده بودم به کاغذ. هومن پنج نقطه گذاشت و با پنج خط رفت و برگشتی یک ستاره کشید، یک ستاره‌ی خیلی قشنگ. پنج تا نقطه برایم گذاشت «حالا تو بکش» خطوط را وصل کردم. وای! چقدر عالی. سوژه، یادم داد ستاره بکشم. گفت «حرفه‌ای بشی، دیگه لازم نیست نقطه بذاری، از حفظ ستاره می‌کشی» صدای گریه‌ی شروین تمام شده بود. هومن رفت سر جایش نشست. من ستاره کشیدن را یاد گرفتم.روزهای آخر خدافظی‌ام با همدان، با بابا از راه دندان‌پزشکی، بستنی به دست برمی‌گشتیم. دم خانه‌ی مادرجون پارک کردیم. مرد قدبلندی با موهای کم‌پشت، ریش پرفسوری، یک دختربچه در بغل و یک کیسه خرید در دست، از سوپر مارکت طبقه‌ی پایین خانه‌ی مادرجون(سرزمین شکلات و نوشابه‌ی بچگی‌هایم)، بیرون آمد و به بابا سلام داد.«هومن بود، هومن خاوری». نشناختم. هر قدر به مردی که داشت دور می‌شد و بزرگسسالی اولین پسری بود که از توجه‌اش کیف کردم و ذوق کردم که چیزی یادم داد، نگاه کردم. هه! سوژه! یادته ستاره کشیدن یادم دادی؟ حیف که در آن تولد قشنگ شش سالگی مامان دعوتت نکرد. گفت تو دیگر بچه نیستی. هی، شهریار؟ هیچ وقت قصه‌ی آن تولد رویایی را برایت گفته‌ام که یک دندان خرگوشی نداشتم، ولی مامان برای اولین بار برایم رژ زد؟