حیات و عاشورایی؛«امر به معروف و نهی از منکر» -۱-

سلام علیکم و رحمة الله و برکاته. « اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین، و صَّلَّ الله عَلی سَیِّدنا مُحَمَّد و آله الطاهرین، الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم».جهت شادی ارواح طیبه‌ی شهدا، روح حضرت امام، همه‌ی گذشتگان، ذوی‌ الحقوق، پدر و مادرمان، معلمان و اساتیدمان، الفاتحة مع الصلوات.«اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ، عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ، اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ و رحمة الله و برکاته».سخنرانی شب اول محرم الحرام ۱۴۴۴زمانه، زمانۀ بدی شده!خب این چند شبی که در خدمت شما هستیم، البته فردا شب بنده در خدمت شما نیستم و دوست عزیزم حاج آقای قمی انشاالله فیض می‌دهند. ولی چهار شبی در محضر مبارک شما، در مجلس ابی عبدالله الحسین انشاالله دور هم هستیم و گفته‌اند که درباره‌ی حیات عاشورایی و امید صحبتی بکنید.به خدمت مبارکتان عرض کنم که من ابتدا آیه‌ای می‌خوانم که این آیه در حقیقت امیدبخش‌ترین آیه‌ی قرآن معرفی شده است و بعید است شما بتوانید بگویید، یعنی بتوانید حدس بزنید که چه آیه‌ای است. من ابتدا روایاتش را خدمتتان عرض می‌کنم و بعد که معلوم شد آن آیه چیست، برمی‌گردم آن آیه را در خود آن سوره به شما نشانی می‌دهم و خود این هم فی حدّه یک بحث اخلاقی برای خود است، چون‌که امروزه خیلی از عزیزان حرفشان این است که چه زمانه‌ی بدی شده است، زمانه، زمانه‌ی بدی شده است.من حالا قبل از اینکه این روایت و آیه را بخوانم، روایت دیگری هست، این را دقت کنید، می‌گوید طرف خدمت امام هادی(ع) می‌آمده است، بعد پایش به جایی می‌خورد و سکندری می‌خورد، بعد جلوتر می‌گوید که با اسب به کسی برخورد کردم و کتفم آسیب دید، یک خرده جلوتر لباسم پاره شد. بعد برگشتم و گفتم: «عجب روز شومی است! عجب دوره و زمانه‌ای است...، عجب امروز، روز بیخودی است. ما ایشمک. این روز چقدر مشئوم و شوم است». خدمت امام هادی(ع) رسیدم. حضرت گفتند: « با ما می‌گردی و از این مزخرفات می‌گویی؟! با ما می‌گردی و حرفت این چیزها است؟! این چه حرفی است که تو میزنی... . یعنی چه روز شوم است و ایام فلان است و ... . با ما می‌چرخی و از این حرف‌ها می‌زنی؟» یعنی انگار سطح معارفت این قدر است مثلا. می‌گوید : «چه کار کنم؟ الان بابت این حرف هایی که زدم استغفار بکنم؟» می‌گویند:« نه؛ استغفار یعنی چه؟ برو کارت را درست کن. خودت داری بد عمل میکنی، نتیجه‌ی عمل بدت را داری می‌بینی و بعد می‌اندازی گردن روزگار... . که ای روزگار! تو مثلا چرا اینقدر شومی؟! خودت داری بد عمل میکنی. چرا گردن این و آن می‌اندازی؟».تقصیر روزگار یا تقصیر خودمان؟!خودمان داریم بد عمل می‌کنیم. خودمان ندانسته کار می‌کنیم. خودمان بی فکر کار می‌کنیم. من اینجا جا دارد بگویم، باز ببخشید چون که بالاخره اینجا جلسه شریف است دیگر، من سر این داستان گشت ارشاد به دوستان می‌گفتم این اتاق فکر شما کجاست؟ درون کدام اتاق فکری دارید این کار را می‌کنید؟ ما آن موقعی که در شهرداری بودیم و کارهای اندکی می‌کردیم، آنجا بله، یک سری ارکانی وجود دارد که این‌ها ارکان تولید فساد اند! یعنی اصلا باند دارند. شاید شما این‌ها را نشناسید. باندهای تخصصی فساد دارند. باند مثلا نشان دادن فلان عضو...، باند فلان... یعنی باندهای تخصصی دارند. خب وزارت اطلاعات بیا این را بگیر! برو آن را بگیر! برو اصلا آن را در خانه‌اش بگیر! با تمام مستندات برو و آن را بگیر. در روایت است به امام رضا(ع) گفتند:« آقا یک سری از فامیل‌های شما دیگر کارهای بد زیاد انجام می‌دهند، می‌شود شما یک تذکر سفت به این‌ها بدهید؟» گفتند:« من نمی‌دهم.» گفتند:« چرا نمی‌دهید؟». گفتند:« چون در تذکر سفت یک خشونتی وجود دارد، به دلیل خشونت من چنین ‌کاری را نمی‌کنم». یکهو می‌بینید یک جریانی راه می‌افتد که به عبارتی خودمان داریم زیر آب خودمان را می‌زنیم. خودمان داریم بد عمل می‌کنیم که معلوم نیست اتاق فکر این داستان کجاست؟! اصلا چه کسی به این جمع‌بندی دینی رسیده است؟ که اینطور مثلا برخورد بشود با ... . برو با آن باند فساد هرجوری می‌خواهی برخورد کن. بگیرش و اصلا مثل شلوار برعکسش کن! برو آن کار را بکن... . نه اینکه با زن و بچه‌ی مردم در خیابان... با مردم چه کار داری؟ اینجاست که معلوم می‌شود ما اتاق فکر نداریم. لذا گاهی اوقات ما دارای طبق طبق ادعا هستیم، از آن طرف اون کار مفید را نمی‌خواهیم انجام دهیم. خب؟ آن که کار است را نمی‌خواهیم انجام دهیم... . بعد می‌گوییم زمانه، زمانه‌ی بدی شده است. روزگار، روزگار بدی شده است... . این‌گونه نمی‌شود. خلاصه روزگار، روزگار بدی نیست. حواسمان را جمع بکنیم. در این روزگار که می‌شود بهترین نتایج را گرفت، بهترین نتایج عاشورایی را بگیریم و آن موقع در حیات عاشورایی که باید حرف‌های خاص زده بشود – در حیات عاشورایی باید حرف‌های خاص بزنیم. حرف هایِ خاصِ امیدبخشِ رو به جلو.امیدوارکننده‌ترین آیۀ قرآنخب؛ در روایت دارد که ابوحمزه ثمالی می‌گوید که من به حضرت عرض کردم که « انَّ علیا علیه السلام ...» می‌گوید من شنیدم از حضرت که از «احدهما...» منظورش از احدهما یا امام سجاد(ع) است یا امام باقر(ع)؛ می‌گوید شنیدم که « ان علیا علیه اسلام اقبل علی الناس- رو کرد به مردم- فقال: ای ایه فی کتاب الله ارجی عندکم؟ -به نظرتان کدام آیه در قرآن امید بخش‌ترین آیه است؟- فقال بعضهم – بعضی‌ها گفتند این آیه- «إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ...» {نساء، 48}– خدا شرک را نمی‌بخشد و دیگر غیر شرک همه را می‌بخشد، حضرت گفتند خوب است حالا... ولی این نیست. یک‌ عده دیگر گفتند « وَمَنْ يَعْمَلْ سُوءًا أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُورًا رَحِيمًا» {نساء،110} - کسانی که ظلم به نفس کرده باشند و استغفار بکنند، خداوند آنها را می‌بخشد. حضرت فرمودند این هم خوب است ولی این نیست. بعضی‌ها گفتند « قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا...» {زمر، 53}– از رحمت خدا مایوس نشوید، خدا همه‌ی گناهان را می‌بخشد. حضرت فرمودند این هم خوب است ولی این نیست. باز عده‌ای گفتند که «وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ...» {آل‌عمران، 135} -کسانی که یاد خدا بیفتند، خدا گناه آنان را می‌بخشد. حضرت فرمودند این هم پاسخ خوبی است ولی این نیست. ثم اهجم الناس، مردم گفتند هرچه به ذهنمان رسید، گفتیم. چه باید باشد؟! حضرت فرمودند:«والله همه‌ی این‌هایی که گفتید خوب است ولی این نیست.» بعد حضرت می‌فرمایند که: «سمعتُ رسول الله(ص)، یقول ارجی ایه فی کتاب الله، امیدبخش‌ترین آیه قرآن این است؛ آیه‌ی 114 سوره مبارکه هود است. خب حالا یعنی چه که این امیدبخش‌ترین آیه‌ی قرآن است؟ « وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ..» در دو طرف روز و ساعات نخستین شب نماز بخوان، «... إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ» {هود، 114} حسنات، سیئات را می‌شوید و می‌‌برد.وحیِ فعل به انسانبگذارید من این را کمی توضیح دهم که چرا گفتند نماز چنین ویژگی‌ای دارد. ما باید توقع‌مان را از خیلی چیزها عوض کنیم. موقعیت این آیه هم عجیب است. شاید یادتان باشد که در یکی از منبرها من عرض کردم که «دیو چو بیرون رود، فرشته درآید» حرف غلطی است، این حرف، حرف دقیقی نیست که باید دیو برود تا فرشته درآید. نه، دیو بیرون رود چو فرشته درآید. درستش این است که «... جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ...» {اسراء، 81} است. برخی می‌نویسند «جاء الحق و زهق الباطل» و بعد ترجمه می‌کنند که دیو چو بیرون رود، فرشته در آید. این غلط است. ترجمه‌‌ی آن نیست که. «جاء الحق و زهق الباطل» یعنی حق که بیاید باطل زهوق می‌شود و از بین می‌رود. اگر کسی سیلی از حسنات راه بیندازد که قله‌اش گاهی اوقات همین نماز است، «...إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ...»، این اتفاق اگر که بیفتد، عزیزان دقت بکنید، ما تصمیماتمان و افعالمان، تصمیمات و افعال خودمان نیست. این‌ها تحت الهامات ملکی یا شیطانی است. ما فکر می‌کنیم خودمان تصمیم می‌گیریم. البته این نفی اختیار ما نیست.« هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ، تَنَزَّلُ عَلَى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ» {شعراء، 221 و 222}. کسی گناه می‌کند، افاک أَثیمی است، شیطان بر این تنزل می‌کند. شیطان بر این تنزل می‌کند، چه‌کار می‌کند؟ شیطانی که بر او تنزل کرد، خوف و حزن را در دلش می‌آورد، ترس برایش می‌آورد. ترس از فقر، ترس از شکست می‌آورد. برایش انجام دادن یک حرام دیگر را رله می‌کند. همان‌طوری که وقتی که ملائکه بر کسی تنزل کنند، «... تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ» {فصلت، 30} او این‌گونه می‌شود که میل به خوبی‌ها پیدا می‌کند. ما مثل موج‌های رادیو هستیم که اگر موج سر موج بیفتد، خودش بهترین‌ها را می‌گیرد. بهترین تصمیم‌ها در کاسه‌ی شما گذاشته می‌شود. بهترین تصمیم‌ها به شما الهام می‌شود. نه تنها الهام می‌شود بلکه از یک حدی بالاتر، «...وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ...»{انبیاء، 73} این به تعبیر قرآن است. یعنی فعل را در کاسه‌تان می‌گذارند. یعنی شما فکر می‌کنی که خودت داری این کارها را انجام می‌دهی ولی خودت انجام نمی‌دهی. تنها به دست شما دارد انجام می‌شود. من اصلا فکر نمی‌کردم که بخواهم این کارها را انجام بدهم ولی دیگه «...وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ...»؛ نه «وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ من یفعل الخیر»، نه وحی می‌کنیم که بروید و فلان کار خیر را انجام بدهید. نه اینکه چنین الهاماتی داریم، نه! فعل را وحی می‌کنیم. یعنی دیگر اصلا کار انجام می‌شود. ما اگر در زندگی‌مان این معادله را قبول کرده باشیم که آقا، خدا کاره‌ای است و تمام این بکن نکن‌های ما که بیا برای دین این زحمت را بکش و بیا فلان کار را بکن و بیا این کار را بکن و... یک‌سری عوامل امتحانیه است. واقعیت ندارد. این‌ها یک سری اوامر امتحانیه است. اوامر امتحانیه میدانید چیست؟ جدی به نظر می‌آید ولی جدی نیست. می‌خواهد ببیند که انجام می‌دهی یا نمی‌دهی. مثل کاری که خدا با حضرت ابراهیم(ع) برای ذبح حضرت اسماعیل(ع) کرد. این‌ها اوامر امتحانیه است. می‌خواهد ببیند ذبح می‌کنی یا ذبح نمی‌کنی؟ چاقو برمی‌داری یا چاقو برنمی‌داری؟ وگرنه قرار نیست که مثلا فکر کنی الان نه واقعا به طور جدی می‌خواهد سر بچه‌اش را ببرد ولی قضیه به طور کاملا جدی به نظر می‌آید. شما در آیات قرآن که نگاه کنید این بحث مملو است. مثلا در همین آیه معروف سوره‌ی مبارکه حدید « لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ...»{حدید، 25} تا مردم قسط را به پا بدارند، بعدش دارد که «...وَأَنزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ...» ما آهن نازل کردیم، تیر و مرمی و سپر نازل کردیم، «...فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ...» تا اینکه خدا بداند چه‌کسی پای کار ایستاده است ولی «...إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ...» خداوند خودش بلد است کار را از آب در بیاورد. می‌خواهد ببیند شما الان دارید چه‌کار می‌کنید؟ یک جایی دیگر در سوره پیغمبر می‌گوید که آقا این‌گونه ببندید، این‌گونه بگیرید، این‌گونه بکشید، فلان کار را بکنید و بعد می‌گوید که «...ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ...» خدا بخواهد خودش می‌تواند انتقام بکشد. «... وَلَكِنْ لِيَبْلُوَ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ...» {محمد، 4} می‌خواهد شما را امتحان بکند، نه اینکه من الان برای دفاع از دین خودم محتاج شما شدم. الان گیر شما افتادم، من گیر شماها نیستم، من خودم بلدم دین را از آب در بیاورم، ولی این‌که دارم می‌گویم، دارم می‌گویم شما دارید چه‌کار می‌کنید. شما کجای کار هستید. شما خودتان را این وسط پیدا کنید. «... ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ...» آقا ماها اگر موج‌مان درست بگیرد.توقع‌مان از نماز چیست؟عزیزان، یکی از توقعاتی که از نماز داشته باشید، -من شاید در هر وهله‌ای که به این‌جا می‌آیم، یک تاکیدی روی نماز می‌کنم.- حالا موقعیت آیه را دقت بکنید؛ نماز چه کار می‌کند؟ نماز من را -قسمت‌های معروف این روایت را شنیده‌اید که این چرک و آلودگی‌ای که می‌زداید، این باعث می‌شود که انسان، «… ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ» {هود،۱۱۴}. اینجا بگذارید یک نکته‌ی دیگری از همین معنا به شما بگویم. ببینید بسیاری از این علوم، علوم تفکری نیست، علوم تذکری است. تذکری یعنی چه؟ یعنی شما از آن عوالم بالا، همین‌طوری که نزول کردی تا این پایین افتادی، تمام آن مراحل با شما است. باور بفرمایید بدون شانتاژ، آدم بعضی وقت‌ها یادش می‌آید، تذکری یادش می‌آید. بستگی دارد در چه حریم‌هایی قرار گرفته باشد. جایتان خالی، در مسجدالحرام، به عنوان دعاگویتان بودم، -ما امسال بالاخره حج مشرف شدیم. هیچ حجی تا به حال نرفته بودیم، نه عمره، نه واجب، تا بالاخره یک حج قسمتمان شد، رفتیم. بعضی‌ها می‌گویند، فیش خریدی؟ نه خیر، سال ۸۶ ثبت‌نام کردیم، امسال حج رفتیم.- در این حج، گفتند به رکن حجر و حجرالاسود که می‌رسید، -حالا ما که نمی‌توانستیم برویم، موانع گذاشته بودند، ولی استعلام بکنید.- این‌جا میثاق است، کدام میثاق؟ همان میثاق «… وَأَشْهَدَهُم عَلَى أَنْفُسِهِمْ… قَالُوا بَلَى…» {اعراف،۱۷۲}، دقت کن! خودش یک نگاهی به خودش کرده است و می‌گوید درست است. والله العلی العظیم، وقتی در رکن حجر دست به بیعت برمی‌داشتی، ناگهان یادت می‌آید که من یک میثاقی دارم. مثل این‌که گاهی اوقات شما یک خاطراتی یادتان می‌رود، این خاطرات که یادتان می‌رود، با یک چیزهایی ممکن است یادتان بیاید. مثلا کسی عکسی نشان می‌دهد، خاطره تعریف می‌کند، ذهنتان شروع می‌کند، یادش می‌آید. در رکن حجر، در هرم گرم، داغ و سوزنده حجر، انسان یادش می‌آمد. «… وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ…»، درست است، من میثاق سپردم، من همین‌طوری به دنیا نیامده‌ام، میثاق سپرده‌ام.تاکید قرآن بر ذکراین‌ها علوم تذکری انسان است. ببینید قرآن چقدر حرف از تذکر می‌زند؛ هی تذکر، ذکر، ذکر. قرآن برای ذکر است. یادآوری یعنی چه؟ یعنی من داشته ام، اما یادم رفته است. حال موقعیتش را در این آیه ببینید. که انسان باید خودش را تطهیر بکند. نماز بیاید انسان را تطهیر کند. از نماز همچین توقعی داشته باشید. خدا نماز را گاهی اوقات جاهایی در قرآن قرار داده است که بروید قرآن را مطالعه کنید. این کتاب به درد می‌خورد. بروید نگاه کنید؛ وسط مسائل اجتماعی، وسط مسائل خانوادگی. برای این که مسئله‌ی خانوادگی را حل کنید، بروید ببینید این آیه «حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلَاةِ الْوُسْطَى ...» {بقره، ۲۳۸} در سوره‌ی بقره کجا است. اصلا باورتان نمی‌شود اینجا است. در حلقه‌ی میانی بحث‌های مربوط به خانواده است. چرا توقع را از نماز پایین آوردیم؟ قسمت‌هایی از این آیه را شنیده‌اید، همین آیه‌ای است که موقعی موضوع بحث در دانشگاه شریف بود. آیه می‌فرماید: «فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ ...» {هود، ۱۱۲}. اگر پیامبر خدا فرمودند که «شیّبتنی سورة هود» {الخصال،شیخ صدوق ج۱ ص ۱۹۹} سوره‌ی هود من را پیر کرد، گفته اند به خاطر « وَمَنْ تَابَ مَعَكَ» در این آیه است، وگرنه « فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ» در سوره شورا هم هست. «وَمَنْ تَابَ مَعَكَ» یعنی همه با همدیگر صبر کنیم، همه با هم استقامت کنیم. « ... وَلَا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» {هود، ۱۱۲} طغیان هم نکنید، اگر همه با هم نیایید، نمی‌شود؛ باید همه با هم باشند. در جلسات بعد خواهم گفت معنی همه با هم چه است. «وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ ...» {هود، ۱۱۳} این رکون، سازش، حالت دولا پهنا شدن، تواضع و این‌ها را برای ظالمین نداشته باشید، «فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ» وگرنه آتش گیرتان می‌آید. من در جلسات بعد می‌خواهم گریزی به جریان کار برای کفار و مهاجرت بزنم، به هر حال این‌جا دانشگاه شریف است و این حرف‌ها را باید گفت که چگونه گاهی اوقات می‌خواهند تحت ولایت شیطان عمل کنند و خود روایات و آیات در این زمینه چه گفته اند. چه‌طوری دنیا و آخرت را دارند با هم دیگر مبادله می‌کنند؟ و خود ائمه در این زمینه ها چه فرمودند؟ «وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ» می‌گوید من خدا دیگر هوای‌تان را ندارم اگر این کار را بکنید که رکون به ظالم داشته باشید. «ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ» یاری هم نمی‌شوید. از طرف آن‌هایی هم که فکر می‌کردید یاری می‌شوید هم نمی‌شوید. حالا اینجاست که می‌گوید «وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ » چه کار بکنید؟ این کار را بکنید. شما نماز را تطهیر بکنید. «إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ» این حسنات می‌آید سیئات را می‌شوید می‌برد. شما پاک می‌شوید. شمایی که پاک شدید، جامعه‌ای که پاک شده، بهترین تصمیمات در این جامعه انجام می‌شود. بهترین تصمیم در این آدم انجام می‌شود. شما خودت را پاک کن. «إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ، وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ» این‌طوری است که می‌شود به طرف گفت حالا صبر کن. «فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ» حالا صبر کن. صبر برای کسانی که پاک شدند. این‌ها حرف من و تئوری من نیست. آیات است. کسانی که پاک شدند این توقع را دارند از نماز می‌کنند. دارند پاک می‌شوند. پاک می‌شوند و اتفاقات بزرگی می‌افتد. ما خیلی وقت‌ها همین به هم پریدن‌ها، حتی زیر بار دشمن رفتن‌ها از سر ناپاکی است. در این جریان امام حسین هم من این آیات سوره مبارکه شعرا را عرض می‌کنم و این جلسه‌مان را فعلا تمام می‌کنیم.شنیدن و عمل نکردن به حق؛ علت تغییر ذائقهببینید یک قاعده‌ای وجود دارد که قاعده این است. قاعده قرآنی است. که اگر کسی انکار بکند. یعنی جحود بکند. جحود یعنی انکار. یعنی طرف می‌داند. نمی‌خواهد عمل بکند. به این می‌گویند جحود. اگر جحود بکند قاعده بر طبق عدل این است که خدا این را دیگر هدایت نمی‌کند. چون که در حقیقت این را می‌گویم که ذخیره‌ای باشد برای کل محرم‌مان. چون که این‌طوری است که می‌گویند آدم خواب را می‌توان بیدار کرد ولی کسی که خودش را می زند به خواب چه‌طور بیدارش می‌کنید؟ لذا جحود یعنی طرف حق را می‌فهمد «مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ» بعد از این که حق را می‌فهمد دارد انکار می‌کند. به تعبیر قرآن جاهای مختلف این را گفته. «جَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا» در حالتی که یقین دارد. باز جای دیگر در همین آیات معروف سوره مبارکه آل عمران بعد از آیات «وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ» که خدا دینی جز اسلام را قبول نمی‌کند. دین ها، نه شریعت. دینی جز اسلام را قبول نمی‌کند. اینجا دارد «كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ» چه‌طوری خدا اصلا هدایت بکند کسی را که خلاصه این حق را می‌داند. «شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ» بینات هم به او رسیده است. یعنی حق را می‌داند. منتها کفران می‌کند. بعد از این که حق را می‌داند کفران می‌کند. حالا در سه شب آینده‌ای که هست آیه‌ای از اعراف را باید خدمت‌تان عرض بکنم ببینید چه‌طوری ممکن است ذائقه عوض بشود. به محض این که حق را فهمید اگر عمل نکند ذائقه‌اش عوض می‌شود. دیگر حق و باطل را می‌فهمد. نه که دارد اشتباه می‌فهمد. دارد این‌طوری می‌فهمد. ذائقه‌اش عوض شده است. دیدید بعضی از این هندی‌ها... نمی‌دانم غذای هندی خوردید؟ یک جوری است که آدم تعجب می‌کند که آخر چرا آدم باید این‌گونه، با این زحمت و دردسرغذا بخورد؟ آن یک ذائقه است دیگر، این ذائقه این جوری شده است. حالا این مثبت و منفی خیلی ندارد ولی انسان ذائقه‌اش عوض می‌شود یک موقعی یک جوری می‌شود که از بوی گل خوشش نمی‌آید، با بوی عطر عطسه می‌کند، از بوی عطر بدش می‌آید، از بوی بنزین خوشش می‌آید، از بوی نجاسات خوشش می‌آید، از بوی یک چیزهایی خوشش می‌آید که عجیب است. ذائقه‌اش عوض شده است. حالا من این آیه‌اش را بعداً می‌خوانم، نمی‌خواهم این آیه حرام بشود، آیه خیلی مهمی است در سوره اعراف.جحود، علت هدایت ناپذیریاین قاعده است. قاعده این است که وقتی این جوری بشود، خدا هدایت نمی‌کند. قاعده عدل است، منتهای مراتب آقا توقع خودتان را از این مجلس سیدالشهدا (ع) ببرید بالا! نکند در مجلس بنشینید! آقا این که می‌گویند بروید خدمت امام حسین (ع) این حرف مداح‌‌ها نیست، گرچه من افتخار می‌کنم که خودم مداح هستم. ولی این حرف حرف بی‌پایه‌ای نیست، ما داریم وقتی می‌خواهید پیغمبر (ص) را زیارت کنید این روایت است که یک چیزی دربیاید مثلا سجاده‌تان، بگویید این قبر پیغمبر (ص)، بنشینید سر قبر پیغمبر (ص) زیارت کنید. آقا این زیارت امین الله را که می‌خواهید بخوانید قبر امیر المومنین (ع) را بغل کنید، مگر می‌شود بغل کرد؟ شما فکر کن این سجاده‌ات الان قبر امیر المومنین (ع) است، حالا سر قبر امیرالمومنین (ع) بنشین، زیارت امین الله بخوان.عدل یا احسان؟!این است که دل‌ها را روانه کربلا بکنید، آقا عجیب است خود خدایی که می‌گوید عادل است، می‌گوید نه من فقط عادل نیستم «إِنَّ اللهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ...» {نحل،۹۰} من احسان هم دارم. احسان یعنی یک چیز فراتر از عدل است. این یک مقدمه است.یک مقدمه دوم، یادتان هست، این ذکر را که بگویم، همه‌تان یادتان می‌آید. می‌دانید که در «فَتَلَقَّى ءَادَمُ مِن رَّبِّهِۦ كَلِمَتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ...» {بقره،۳۷} آدم کلماتی را که تلقی کرد در عرفه، که با آن توبه کرد این بود: «یَا حَمِیدُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ یَا عَالِی بِحَقِّ عَلِیٍّ یَا فَاطِرُ بِحَقِّ فَاطِمَةَ یَا مُحْسِنُ بِحَقِّ الْحَسَنِ یا یا قَدیمَ الاِحسان بِحَقِّ الحُسَیْن»حسین، برای همه انبیا قدیم الاحسان است. در این دستگاه صحبت از عدل نیست، صحبت از احسان است. این دستگاه احسان است. یعنی چه؟ یعنی یک نفر ممکن است به تعبیر آیه و روایت «طُولِ الْجُحُودِ» داشته باشد. من گاهی در طول حج یاد کسانی می‌کردم که میگفتم خدایا احتمال کسی یاد اینها نیست، مثل شیعیان جن و یکی از کسانی که به نیتشان طواف کردم سَحَرَةُ فِرْعَوْنَ بود.ماجرای سحره فرعونشما در قسمتی از دعای عرفه خدا را این گونه صدا می‌زنید «یامَنِ اسْتَنْقَذَ السَّحَرَةَ مِنْ بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ«، ای کسی که سَحَره را «... بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ...» نجات دادی، »...وَقَدْ حادُّوهُ وَنادُّوهُ وَکَذَّبُوا رُسُلَهُ...» با پیغمبر و با موسی و با خدا «حادُّوهُ وَنادُّوهُ»، یعنی هر چه بگویید اینها کرده‌اند، ضمن اینکه می‌دانید انسان برای ساحر شدن باید به خیلی از نوامیس الهی توهین کرده باشد و گرنه سَحَره نمی‌شود. این سَحَره به قولی خیلی پرت و پلا بودند «مِنْ بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ». توقعتان از مجلس امام حسین (ع) بالا ببرید. در باب زیات امام حسین (ع) داریم که « مَنْ أَتَی قَبْرَ الْحُسَینَ (ع) ...« یعنی کسی که برود خدمت امام حسین (ع) خدا به او یقین می‌دهد، یقین بالاترین چیز است اصلا گفته‌اند «وَ اعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّى یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ» {حجر99}برو خدمت اباعبدلله (ع) او به تو یقین می‌دهد! چه چیزی از این بالاتر میخواهی؟! امام موسی بن جعفر (ع) می‌فرمایند که پدرم یک کیسه زرد دارد که مهر و موم است و درش را بسته است و مدام با احترام پایین می‌آورد و بالا می‌برد. من می‌دانستم که پدرم که همیان زری با خودش حمل کرده باشد و این‌گونه از آن مراقبت کرده باشد، اینگونه نیست، از پدرم پرسیدم این چیست؟ فرمودند: «هذِه التُربة الحُسَین» همه انبیا آمده‌اند به اینجا آمده‌اند. این دیگر همان «... یا قدیمَ الحسان بِحَقِّ الحُسَیْن» است! توقعتان از امام حسین بالا ببرید؛ ما می‌خواهیم هدایت شویم، تعارف هم نداریم، ریشهایمان سفید شد... میخواهیم هدایت شویم! خوب هدایت شویم؛ در حُرم حریم اباعبدلله الحسین، دیگر میبینید که در آنجا، مثل سَحَره که «... مِنْ بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ ...»، اوضاع دگرگون می‌شود، یا اباعبدلله، یا حضرت زهرا ای مادر... یادتان هست شبهای قدر قرآن روی سرمان می‌گذاشتیم و به حضرت زهرا قسم می‌دادیم، حضرت زهرا به فرزندشان حضرت مهدی (عج) فرمودند که اینها را به روضه بیاور، بیاورشان مجلس اباعبدلله خودمان نیامده‌ایم! با دعوت آمده‌ایم، با دعوت حضرت صاحب عصر و زمان (عج) آمده‌ایم! به شفاعت حضرت فاطمه (س) آمده‌ایم! اینجا «... یا قدیمَ الاحسان بِحَقِّ الحُسَیْن» است! این ولایت اهل بیت که ما خدا را شکر داریم، نگویید همین جوری زد و دری به تخته و تیری به تخت ما و ما عاشق ابی‌عبدلله شدیم، اینگونه نیست! خدا یکی را که خیلی بخواهد «... مَنْ أَرَادَ بِهِ الْخَیْرَ قَذَفَ فِی قَلْبِهِ حُبَّ الْحُسَیْنِ(ع)» خدا بخواهد خیر را مقدر کند، حب حسین به قلبش می‌اندازد. در آن داستان سَحَره اولش صحبت از این بود که قرار داد، و اینکه چقدر پول میدهی و بیمه و مالیاتش چقدر میشود و پُست کارشناس مسئول به که می‌رسد اینها می‌کردند، تا این اتفاق افتاد «وَ أُلْقِیَ السَّحَرَةُ ساجِدِینَ» {اعراف120}اینها به سجده افتادند.تا این اتفاق می افتد، سحره به سجده افتادند. فرعون گفتند دست و پایتان را چپ و راست می زنم. گفتند «لا ضیرانا الی ربنا منقلبون» (شعرا 50) ما دیگر پیش خدا رفتیم، هر کاری می خواهی بکن. سوره مبارکه شعرا را ببینید آنجا نکته ای هم دارد که ما می خواهیم خدا از خطاهای ما بگذرد... «إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ» (شعرا 51) ما در آل فرعون اول المومنین بودیم. خیلی ها جایی که هستند فضاها را می شکنند به نفع خدا، دین، انقلاب. فضاهای بسته و خسته را می‌شکنند. این‌ها با آدم های دیگر فرق دارند که بعدا به گروه های بعدی می پیوندند. این که ما اول آمدیم، از خدا توقع داریم گناهان ما را ببخشد. خدایا این امت شیعه تو، پرچم انقلاب را بلند کرد، ما که کم گندکاری نمی‌کنیم. خدایا به واسطه این پرچم که اینجا بلند شده، ببخش. خدایا به حرمت این مجالس، به حرمت اباعبدالله، به حرمت فاطمه زهرا ما بار پهن کردیم. اینجا دهه سلوکی است. می خواهیم بار ببندیم و برویم. یقین می خواهیم، انقلابمان را می خواهیم، زن و بچه می خواهیم، هدایت می خواهیم، همه چیز می خواهیم. قابلیت آوردیم؟ نه، اگر قابلیت داشتیم که اینجا نمی آمدیم. نمی گفتیم « یا قدیم الاحسان بحق الحسین». می رفتیم سراغ عدل. لابد خبری نبوده و کلاه‌مان پشم نداشت. تو به بزرگی خودت و حرمت ابی عبدالله، ببخش و برای ما بکن آن چه که لایق ما نیست ولی لایق تو هست.