تب سرد (قسمت ششم)

وارد مسافرخانه­ی بین راهی شدند. تقریبا همه­ی اقوام آمده بودند. پدر به سمت پیشخوان صاحب مسافرخانه رفت تا اتاق بزرگی را برای شب اجاره کند.سمت چپ پیشخوان پله­هایی بود که به سمت بالا می­رفت و در سمت راست پله­ها پایین رو بودند. هوای مسافرخانه­ی کویری بسیار مرطوب و نم زده بود. آرتمیس پسر بچه­ای را دید که به سمت پله­های زیر زمین می­رود. چهره­اش را ندید. برگشت تا ببیند برادرش کجاست که دید در آغوش مادر خوابیده. باید یکی از کودکان فامیل باشد. به دنبالش دوید تا او را برگرداند.کودک به سرعت از پله­ها پایین رفت و آرتمیس نیز به دنبالش. زیرزمین وسیع، تاریک نمناک بود؛ به طوریکه انتهای آن دیده نمی­شد. سمت راست با دیوار آجری و طاقچه­های فرو رفته در آن محدود شده بود؛ اما در سمت چپ ستون­هایی بود که با طاق­های هلالی به یکدیگر پیوند می­خوردند. پسر بچه جلو تر رفت و آرتمیس با احتیاط به دنبالش.بین ستون­ها را میله­های آهنی با نیزه­های رو به بالا در انتهای آن پوشانده بود. پسر بچه از بین یکی از ستون­ها به آن طرف میله­ها رفت. آرتمیس دنبالش دوید اما راه بسته بود و اثری از پسرک نبود. هرچه در دخمه جلوتر می­رفت؛ رخوتی سراسر وجودش را فرا می­گرفت. گویی قدرت اختیار از او سلب می­شد.با حالتی نیمه جان به سمت یکی از نیزه­ها رفت و سر تیز آن را در دهان قلاب؛ و به آرامی و با قدرت صورتش را با سر تیز پیکان پاره کرد. در کسری از ثانیه درد کمی از هشیاریش را به وی بازگرداند و صورتش را کشید. با وحشت به چیزی که به پایش برخورد کرد نگریست. کودک در حالیکه سرش را پایین انداخته بود به پایش تکیه داد.نفس حبس شده اش را بیرون داد و پسرک را در آغوش گرفت و نفس نفس زنان به سمت پله­ها دوید. اما به پاگرد همکف که رسید، اثری از راه خروج نیافت. به دویدن به سمت بالای پله­ها ادامه داد اما بجز مشعل­های پاگردها؛ هیچ نوری به داخل راهرو رخنه نمی­کرد.خواست برگردد اما تا روی خود را برگرداند دید که از دل سنگ­های پله­ها و دیوارهای پایین موجوداتی کریه المنظر سر بیرون می­آورند و میخواهند با دستان لزج و لاغرشان او را بگیرند.چاره­ای جز این نداشت که تا آخرین نفس به سمت بالا بدود تا شاید خود و پسربچه­ای که حتی تا به حال ندیده بود را نجات دهد. آنقدر دوید تا نور ضعیفی از بالا نمایان شد و به تدریج افزایش یافت و نهایتا خود را مقابل دربی به روی بام یک قلعه دید. آنقدر سریع از دویدن ایستاد که نزدیک بود زمین بخورد. چاره­ای نداشت. نور شدید آفتاب کویری دیدش را محدود کرده بود.چشمانش را تنگ کرد و با دستی که کودک را حمل نمی­کرد، سایبانی برای چشمانش ساخت. با گام­هایی مردد قدم روی بخش باز بام گذاشت. موجودات ترسناکی که گویی نمی­خواستند او با بگیرند، بلکه می­خواستند او را به نحوی اعدام کنند به آرامی جلوی درب بام ساکن شدند.آرتمیس که با نفس­های خشک و مقطع از ترس به خود می­لرزید از بالای بام نگاهی به پایین انداخت. شن­های طلایی که به نرمی ابریشم و مواجی اقیانوس می­مانست دور تا دور قلعه را در آغوش می­کشید. دریای بی­کران ماسه شدت نور خورشید را چندین برابر می­کرد.بدون حتی لحظه­ای تفکر کودک را به پایین پرتاب کرد. لحظه­ای که کودک روی زمین نرم فرود آمد غبار اندکی برخاست و بلافاصله شن­های داغ او را بلعیدند. آرتمیس با چشمانی گشاد متناوبا به محل فرود کودک و دیوهای پلیدی که نمیدانست انتظار چه را می­کشند می­نگریست.پس از درنگ کوتاهی که در سکوت و تعلیق به اندازه­ی ساعت­های کار اجباری طاقت فرسا می­نمود؛ زمین شروع به لرزیدن کرد. سنگ­های لق و فرسوده­ی قلعه با سر و صدای فراوان به هم برخورد می­کردند. در همین حین قسمتی از شن­های محل فرود کودک به صورت تپه­ای کوچک درامد و پس از ریختن شن­ها؛ جوان رعنایی در هیات اشراف زادگان ایستاد. این آرتمیس بود که از پایین قلعه به چهره­ی وحشت زده­ی خودش که بالای قلعه ایستاده بود می­نگریست.ناگهان با صدای مادر که می­گفت:" پاشو! پاشو داری کابوس می­بینی." از خواب پرید. رخت خواب از عرق کاملا خیس شده بود. گلویش خشک بود و نفس­های محکمش خس خس می­کرد.- خود من پسره بودم!مادر که از این جمله یکه خورده بود، خودش را عقب کشید.- تب داری. چیزی نگو تا پاشویت کنم.آرتمیس که تازه فهمید چه حرف عجیبی زده از خجالت خودش را به حالت جنینی در رخت خواب جمع کرد. حتما داشت عقلش را از دست می­داد. باید قبل از این­که شر به پا شود سکوت می­کرد. احساس می­کرد یکی از موجودات عجیب الخلقه­ی کابوس زیر پوستش در تقلاست. به صورت تار و مبهم چهره­ی مادر را که با ظرفی بزرگ و یک تکه پارچه به طرفش می­آمد را دید و دوباره خوابش برد.چشمانش را با احساس نبض شدیدی در تمامی بدنش باز کرد. موجودی از داخل به کالبدش چنگ می­انداخت. تب نداشت اما هذیان خاموش نمی­شد. باید دهانش را می­بست. باید تا هنگامی­که عقلش سر جایش می­آمد دهانش را می­بست. برادرش غلطان خود را به وی رساند و خودش را در آغوش آرتمیس رها کرد و با چهر­ای نگران گفت:" آتی ".آرتمیس او را سخت در آغوش فشرد و بعد از مدت­ها با صدا گریست. برای لحظه­هایی که دیگران با خود می­گفتند:" مشکلش چیه؟" گریست. برای لحظه­هایی که با خود می­گفت:" مشکل من چیه؟" گریست. برای لحظه­ای که گویی پاسخ را فهمیده بود؛ اما پاسخش بوی خون می­داد گریست. و برای تمام بی­پناهی و تنهایی بی­کرانش، از اعماق وجودی که حال گویی یک صحرا با شن­های طلایی روان وسعت داشت گریست.*******میان گرگ و میش هوا، در آغوش بوی خاک نم خورده بیدار شد. احساسی که به ندرت در آن دوران خشک بی باران به انسان هدیه می­شد. از آنجایی­که نور لطیفی از پنجره به صورت آرتمیس می­تابید؛ احتمالا صبح بود. قلبش بی­امان می­کوبید. پتوی خنک را تا زیر گردنش کشید و مدتی به پنجره­ی کوچکی که سپیدی را به داخل جاری می­کرد خیره ماند.بعد از مدت کوتاهی مادرش داخل اتاق شد و با نگرانی کنارش نشست. در سکوت و با چهره­ای محزون به یکدیگر خیره ماندند. آرتمیس خودش را جمع کرد و گفت:" فکر کنم تقریبا خوب شدم. می­رم به مرغا غذا بدم." و مادر در بغض و سکوت برخاستن آرتمیس را تماشا کرد.- اگر دوباره حالت بد شد میبرمت پیش طبیب.برق وحشت مثل صاعقه­ای از شقیقه به قلبش جاری شد. ولی در کسری از ثانیه قوت پیشین خود را بازیافت و به سمت روشویی رفت.جلوی آینه­ی شکسته­ی روشویی زانو زد و با دقت خودش را برانداز کرد. سرش پر بود از نجواهایی که او را رقت انگیز می­خواندند. آینه بی­رحم بود؛ اما بی رحم تر می­شد وقتی صدای سایرین را در گوشت نجوا می­کرد.نگاهی به رگ­های متورم ساعدهایش انداخت. نمی­دانست چرا اما دلش می­خواست موجودی که مثل انگل زیر کالبدش می­لولید را رهایی بخشد. با اینکه باعث و بانی تمام دوگانگی­ها، طرد شدن­ها و کتک خوردن­هایش بود؛ اما آشنا و بی­گناه می­نمود.به آرامی با ناخن­های دست راستش روی ساعد دست چپ پنجه کشید. دیوانگی بود اما احساس درستی داشت. این کار را چند بار تکرار کرد و هر بار؛ کمی فشار دستش را بیشتر کرد. ضربان­ها و التهاب درونی هر بار به او پاسخ می­داد. با سرکشی و تقلا می­خواست او را ترغیب کند تا راهی را برای خروجش باز کند.موج عظیمی از جنون آنی هر لحظه به او نزدیک تر می­شد اما با صدای پای مادر؛ ناگهان به فضای آشپزخانه پرت شد. گویی لحظات اخیر از ذهنش پاک شده باشد؛ با بی­خبری و دهانی باز به ساعد قرمز، گرم، و ملتهبش نگریست و بلافاصله آن را پوشاند.ادامه دارد...