مناظره امام باقر علیه السلام و اسقف اعظم مسیحیان

مناظره تاریخی امام باقر علیه السلام با اسقف اعظم مسیحیانمجمع سالیانه مسیحیان شام بود. همه در میدان اصلی شهر مقابل قصر پادشاهی گردآمده و منتظر اسقف اعظم بودند. امام باقر علیه السلام بصورت ناشناس وارد جمع شد. طولی نکشید که اسقف آمد و نشست. فردی فوق العاده پیر و سالخورده که بعضی ها میگفتن اصحاب حواریون رو درک کرده! بهر حال، تا چشمش به امام افتاد، کنجکاو شد و پرسید:- : از ما مسیحیان هستی یا از مسلمانان؟+ : از مسلمانان.- : از دانشمندان آنان هستی یا افراد نادان؟+ : از افراد نادان نیستم.- : اول من سوال کنم یا شما می‌پرسید؟+ : اگر مایلید شما سوال کنید.بهشتیان فضولات ندارند!- : بچه دلیل شما مسلمانان ادعا می کنید که اهل بهشت می خورند و می آشامند ولی مدفوعی ندارند؟ و آیا برای این موضوع، نمونه و نظیر روشنی در این جهت وجود دارد؟+ : بله، نمونه روشن آن در این جهان جنین است که در شکم مادر تغذیه میکند ولی مدفوعی ندارد! - : عجب! پس شما گفتید از دانشمندان نیستید. ؟+ : من چنین نگفتم. بلکه گفتم از نادانان نیستم!- : سؤال دیگری دارم.+ : بفرمائید.نعمت های بهشتی تمومی ندارن!- : به چه دلیل عقیده دارید که میوه ها و نعمتهای بهشتی کم نمی شود و هرچه از آنها مصرف شود، باز بحال خود باقی بوده کاهش پیدا نمی کنند؟و آیا نمونه روشنی از مشهودات این جهان میتوان برای این موضوع ذکر کرد؟+ : آری، نمونه روشن آن در عالم محسوسات، آتش است، شما اگر از شعله چراغی، صدها چراغ روشن کنید، شعله چراغ اول بجای خود باقی است و از آن به هیچ وجه کاسته نمی شود!یه وقتی که نه شبه نه روز!- : به من خبر بده از ساعتی که نه از شب است نه از روز.+ : آن همان ساعت بین طلوع فجر تا طلوع خورشید است که در این ساعت گرفتاران آرامش می‌یابند.(با شنیدن این جواب اسقف یه دادی زد و گفت: یک مسئله باقی است. قسم به خدا که هرگز نتوانی جواب آن را بدهی.+:مسلماً قسم دروغ خورده ای.- : به من از دو مولود خبر بده که در یک روز به دنیا آمدند و در یک روز از دنیا رفتند در حالی که یکی پنجاه سال عمر کرد و دیگری صد و پنجاه سال.+ :آنان عزیر و عزیره بودند و چون به ۲۵ سالگی رسیدند، عزیر سوار بر درازگوش خود از قریه انطاکیه می‌گذشت که دید به کلی ویران شده است، گفت: چگونه خداوند این قریه را بعد از نابودیش دوباره زنده می‌کند؟ با آنکه خداوند او را برگزیده بود و هدایتش کرده بود، وقتی چنین سخنی گفت خداوند بر او خشم گرفت و او را به مدت صد سال میراند به خاطر سخن ناشایستی که گفته بود و دوباره او را با درازگوش و غذا و نوشیدنیش زنده کرد.پس نزد عزیره بازگشت ولی عزیره برادرش را نشناخت، اما مهمان او شد. فرزندان عزیر و فرزندان فرزندانش به نزد او می‌آمدند در حالی که او خود جوانی ۲۵ ساله بود. عزیر پیوسته از عزیره و فرزندانش یاد می‌کرد و خاطراتی از آنها نقل می‌نمود و می‌گفت آنان هم اکنون پیر شده‌اند.عزیره که ۱۲۵ ساله بود گفت: من جوانی در ۲۵ سالگی ندیدم که از جریان بین من و برادرم در ایام جوانی ما داناتر باشد، تو‌ای مرد! آیا از اهل آسمانی یا از زمین؟عزیر گفت:‌ای عزیره من عزیرم که خداوند بر من خشم گرفت و به خاطر سخن ناهموارم صد سال میراند تا هم مجازاتم کرده باشد و هم بر یقینم بیفزاید و این همان درازگوش و غذا و نوشیدنی من است که با آن از منزل خارج شده بودم و اکنون خداوند مرا به همان صورت اعاده کرده است. عزیره سخنانش را پذیرفت. پس عزیر ۲۵ سال دیگر با آنان زندگی کرد و بعد هر دو در یک روز از دنیا رفتند.خلاصه ، اسقف هر سوال سختی که به ذهنش میرسید و پرسید ولی آخرش که عاجز شد، کاملا ناراحت و عصبانی گفت: «‌مردم!دانشمند والا مقامی را که مراتب اطلاعات و معلومات مذهبی او از من بیشتر است، به اینجا آورده اید تا مرا رسوا سازد و مسلمانان بدانند پیشوایان آنان از ما برتر و داناترند!! به خدا سوگند دیگر با شما سخن نخواهم گفت و اگر تا سال دیگر زنده ماندم، مرا در میان خود نخواهید دید!». این را گفت و از جا برخاست و بیرون رفت.