من و یه دنیای جدید!

امروز دومین درخت پرتقال و سومین درخت گیلاس رو کاشتم. برای خودمون یه حوض کوچیک توی حیاط درست کردیم و فواره ش رو اینترنتی سفارش دادم.یادمه می خواستم برای آخرین مصاحبه شغلی سال ٩٨ به موسسه ای برم که آدرسش رو گوشه دفترم نوشته بودم. حوصله رفتن نداشتم, اصلا حال و حوصله اون شغل رو نداشتم ولی درجهت تلاش برای یافتن استقلال و خود اتکایی می خواستم هر جور شده برم. و درست همون موقع بود که کرونا همراه با تعطیلی هاش از راه رسید و درب تمام موسسه ها رو بست! یه نفس راحت کشیدم! گفتم خب تا می تونی از این تعطیلی ها لذت ببر! البته که برای خیلی ها اینطوری نبود, البته که شرایط سخت شد برای خونواده هامون, اما من نمی خوام به اون جنبه های سخت یا ناراحت کننده ش بپردازم. می خوام ببرمتون تو دل خوشی های زندگی یه درونگرا وقتی بابت بیرون نرفتن, از طرف خودش و سایرین خیالی توی ذهنش مواخذه نمیشه :)دفتر مصاحبه های شغلیم رو بستم. تمام بیرون رفتن های اجباری و به ندرت غیر اجباری رو گذاشتم کنار. دیگه درون گرایی یه جور فرهنگ حساب می شد؛ قرنطینگی تبلیغ می شد! بهشت ِزندگی با خود و به دور از دیگران از راه رسیده بود و من با خوشحالی به استقبالش می رفتم!شروع کردم به استفاده بیشتر و آشنایی با سایت ها و اپ های اینترنتی. شروع کردم به شکل دادن به زندگیم, نه به شکلی که قبلا خودم رو وادار می کردم به بودنش, اینبار به شکلی که می خواستمش و با من و روحیاتم جور بود. شروع کردم به بودن با خودم, چیزی که مدت ها بود بهش نیاز مبرم داشتم.رفتم سراغ خودم. کشوهای ذهنم رو به مرور یکی یکی باز کردم تا ببینم چی ها توش دارم و سراغ کدوم هاش خیلی وقته نرفته بودم. باید خودم رو می شناختم! خب هیچ چیز از خلاء نمیاد و من برای شناختن بیشتر خودم, باید دست به دامن کتاب ها می شدم. دست به دامن منابعی که به کمکم بیان برای دانسته ها و وارسی های بیشتر. فیدیبو بود, اما چون تا پیش از تعطیلات, پردیس کتاب مشهد هم بود, کمتر می رفتم سراغش. این بار با رویی خوش تر به سمتش رفتم و او هم با یه عالمه تخفیف های ویژه و کتاب و نظر و نقد به استقبالم اومد. دیگه چی بهتر از این برای من!کم کم فیدیبو از منوی برنامه های گوشیم, راهش رو به روی صفحه اصلیم باز کرد؛ و این یعنی داشتیم دوست های جون جونی می شدیم! کم کم اعتماد به نفسم برای امتحان کردن خوندن کتاب انگلیسی راه خودش رو از همین فیدیبو باز کرد. معمولا آخر شب ها با اشتیاق, می نشستم به خوندن کتاب زبان اصلی. گاهی مجبور می شدم خط ها رو چندین بار بخونم و همین هم عاملی شد بود برای خسته شدن مغز و زود خوابیدنم, چیزی که مدت ها بود تجربه ش نکرده بودم! وقتی کتاب رو تموم کردم اشتیاقم برای یادگرفتن انگلیسی باز بهم برگشته بود! پس باید دنبال راه و چاهی می گشتم براش. اپ "زبان شناس" شد اون راه و چاه. از قبل می شناختمش, حالا اما, برعکس مدت ها قبل, تصمیم گرفته بودم برای بهتر کار کردن باهاش هزینه کنم و بخرمش.دنیام اینجوری داشت پیش می رفت. و کم کم سایت های دیگه هم راهشون رو به دنیای جدیدم باز می کردند.خیلی باحاله که بتونی همه چیز رو از طریق گوشی و وصل شدن ساده به اینترنت تهیه کنی. دکمه رو بزنی. اینترنت وصل بشه و بری سراغ تموم سایت ها و برنامه هایی که می شناسی یا قراره بشناسی و انتخاب کنی. بری سراغ فروشگاه های مجازی و عکس تک به تک محصول ها رو ببینی بدون اینکه لازم باشه به فروشنده بگی چی ها رو بیاره و نیاره تا از نزدیک وارسیشون کنی. قیمت رو می دونی چون نوشته و دوباره لازم نیست از فروشنده با عذاب وجدان قیمت هر چیز جالبی که به چشمت میاد رو بپرسی؛ و بعد از تموم وارسی ها و قیمت بررسی کردن ها, راهت رو کج کنی و بدون خرید از اونجا بری! می تونستی توی تموم فروشگاه ها, چرخ بزنی و از آخر دست خالی بیای بیرون! می تونستی به خودت فرصت فکر کردن یکی دو روزه بدی و بی گدار پولت رو خرج هر چیزی نکنی که اون لحظه جوگیرش شدی! حتا می تونستی محصول رو بعد از نزدیک دیدنش پس بدی چون اون چیزی نبوده که توی تصاویرش دیده بودی و فکرش رو می کردی.دیگه لازم نیست به ترافیک فکر کنی, به مغازه های شلوغ و فروشنده های کم حوصله. به دود و دم و دست های پر از خریدهای سنگین. با گرما و سرمای بیش از حد و برف و بارون و باد هم سر دعوا نداری, که چرا هستن وقتی باید بری بیرون برای خرید. دیگه لازم نیست خریدهات رو به تعویق بندازی و امروز و فردا کنی چون حوصله رد کردن تموم اون مراحل رو نداری: ترافیک, دود, جمعیت و فکر عذاب آور آیا چیزی که می خوای رو اصلا دارن یا نه!البته خرید آنلاین سختی های خودش رو داره ولی خوشبختی های خودش رو هم!حالا خیلی از کسب و کارها این روزها دارند وارد دنیای آنلاینی ها می شوند و این خودش مزیتیه برای من و شاید حتا برای خودشون. کاری که باید زودتر از اینا انجام می دادیم و حالا که تحت فشار قرار داریم بالاخره به سراغش رفتیم.حالا حتا آخرین درخواست شغلی که داشتم به همون شکلی پیش رفت که همیشه آرزوش رو داشتم: اینترنتی و از طریق ایمیل! دارم فکر می کنم حالا شکل زندگی می تونه حتی بیشتر از اینا عوض شه. شهر نشینی های اجباری می تونه دیگه نباشه. دارم فکر می کنم می تونم کم کم برم به یه کلبه توی دل طبیعت و خریدهام رو آنلاین انجام بدم و نهایتا هر ماه برم با دوچرخه م به نزدیک ترین جاده تا بسته هام رو تحویل بگیرم!دیگه لازم نیست غصه کلاس هایی رو بخورم که تو تهران و شهرهای بزرگ دیگه برگزار میشن و اینجا نه! حتی مدرک رو میشه اینترنتی و با رفتن به کلاس و کارگاه های آنلاین گرفت. دیگه میشه اولویت رو گذاشت چیزهای دیگه. بذاری مراوده با مردم منطقه ای که بیشتر باهات جورن, بذاری فرهنگ موردعلاقه و حس و حال و شور و عشق و نه "دسترسی"!من یه درون گرام که داره شلوغ و پلوغی ها رو کم کم پشت سر میذاره. حالا می تونم این روز رو ببینم برای خودم: امروز دومین درخت پرتقال و سومین درخت گیلاس رو کاشتم. برای خودمون یه حوض کوچیک توی حیاط درست کردیم و فواره ش رو از یه فروشگاه اینترنتی به اسم دیجی کالا سفارش دادم. (چطور درست کردن حوض رو از پینترست یاد گرفتم).