پیشاپیش روز جهانی رادیو مبارک

مامان‌بزرگ خدابیامرزم، تنها موجودی‌ش از مال دنیا یه رادیو بود. می‌نشست گوشه‌ی اتاقش و موج‌هاش رو جابجا می‌کرد تا ببینه دنیا دست کیه. دنیا برای اون به اندازه یه اتاق 9 متری کوچیک شده بود اونم توی 70 سالگی. چرا؟هر وقت هرکس حرفی از زیارت و پابوس امام‌رضا و مشهد می‌زنه، احتمالا خیلی‌ها یاد شفا و عافیت می‌افتن. اما مامانبزرگ من توی 70 سالگی وقتی رفته بود زیارت، توی حرم پاهاش پیچ می‌خوره، می‌افته زمین، لگنش می‌شکنه و از اون موقع دنیاش می‌شه یه سجاده نماز و یه رادیو کنج یه خونه. من تصویر زیادی از مامان‌بزرگم ندارم، فقط یادمه اون موقع‌ها شنیدن صدای آدم‌ها از یه جعبه‌ی سیاه خیلی عجیب‌تر از دیدنشون از جعبه قرمز تلویزیون بود. (ما یه تلویزیون سیاه‌سفید داشتیم که دورش قرمز بود و همیشه خدا آنتن نداشت.)حاضر بودم بنشینم پای همون جعبه قرمزه و با تصویر پرپر شده آدم‌ها رو ببینم و فکر کنم با من حرف می‌زنند تا اینکه پای صحبت‌های آقای رادیو بنشینم که فقط داره اخبار می‌گه. مامان‌بزرگم می‌ترسید اتفاقی توی دنیا بیفته و ازش ناخبر بمونه. خدا بیامرزدت آتکه سادات جون روحت شاد.خدا تقویم رو خیر بده، تا فهمیدم روز رادیو نزدیکه یاد مامان‌بزرگم کردم و کلی خاطره قشنگ برام زنده شدچرا پادکست گوش دادن برای من سخته؟آتکه سادات که مرد، رادیو هم رفت و ما موندیم و حوضمون و تموم شدن قصه رادیو. تنها کاربرد رادیو برای خانواده ما روشن کردنش توی سفر و بین جاد‌ه‌ها بود که بابا خوابش نبره. اصلا درک این قضیه که چرا باید بدون اینکه آدم‌ها رو ببینی صداشون رو بشنوی برای من سخت بود البته هنوز هم هست اما سعی می‌کنم باهاش رفیق شم:)) پادکست گوش دادن برای من حکم همون رادیوهای قدیمی مامان‌بزرگ رو داشت! چون معتقد بودم و هستم سخته بدون اینکه آدم‌ها رو ببینی پای حرفشون بنشینی. 25 بهمن روز جهانی رادیوست. توی ویکی‌پدیا می‌‌تونید بیشتر از تاریخچه‌ش بدونید.پارسال که کرونا اومد دیدم همه توی خونه‌شون برای سرگرمی، آموزش و افزایش آگاهی پادکست می‌شنون. پادکست برای من حکم همون رادیوها رو داشت که آدم‌ها بدون دیدن شیفته‌شون بودن. کاری که برای من محال بود. هی به خودم گفتم الاهه خانم یاد بگیر بشین یکم گوش بده، اما تا می‌نشستم پای صحبت‌های پادکست‌ها توی ذهنم قیافه گوینده‌ها رو تصور می‌کردم و حال و هواشون رو. هیچی دیگه زمان تموم می‌شد و من بودم و یه تصویر ناقص از یه آدم که دوست داشتم بگردم توی دنیای واقعی پیداش کنم:)) تنها پادکستی که تونستم تا آخر همراهی‌ش کنم رادیو چهرازی بود اونم برای اینکه همون اول ماجرا قیافه حبیب و دلبر و جمشید رو توی ذهنم کشیدم و با خیال راحت گوشش دادم. چرا اینکار رو برای بقیه نکردم؟ نمی‌دونمچی شد که ورق برگشت؟راسته که می‌گن از هرچی بدت بیاد، سرت میاد. چطور؟ قصه ما از اونجا شروع شد که تصمیم گرفتیم با چند نفر برای بچه‌ها پادکست بسازیم. نوشتن متن، پیدا کردن موسیقی، موضوع، لحن، گوینده و ... انقدر سخت و طاقت‌فرسا بود که توی اوج تشک‌های کشتی رو بوسیدیم و برای همیشه تولید پادکست رو گذاشتیم کنار. البته که هیچ‌چیزی قطعی نیست و همیشه امکان داره یه جا ورق برگرده.کلی آدم برای تهیه یک برنامه رادیویی یا پادکست زحمت می‌کشن که از همینجا بهشون خدا قوت می‌گمتا اینکه با نیماتودی آشنا شدم و فرصت همکاری با نیما برام فراهم شد و تبدیل بعضی از مصاحبه‌ها به متن افتاد روی دوشم. اون موقع که باید با دقت می‌نشستم می‌دیدم آدم‌ها چی می‌گن، فهمیدم که ای دل غافل، خاک تو سرت چقدر عمرت برفناست.تنوع پادکست‌ها در حال حاضر انقدددر زیاده که تو می‌تونی انتخاب کنی چه نوع محتوایی با چه حال و هوایی گوش بدی، قرار نیست مثل زمان رادیو یه سری اخبار که پشت هم با فاصله تبلیغات و موسیقی پخش می‌شن رو بشنوی و می‌تونی کلی ایده بگیری.تولید پادکست کاریه که الان کسب و کارهام بهش نیاز دارن فکرش رو بکن الان کلی شرکت توی زمینه‌های مختلف دارن پادکست می‌سازن و برای معرفی خودشون تلاش می‌کنن.بهترین پادکست‌های فارسیاین روزها خیلی گشتم تا یه لیست از بهترین پادکست‌های فارسی پیدا کنم که منم سرم رو با افتخار بالا بیارم و بگم یک شنونده فعالم. فعلا این لیست رو آماده کردم و با خودم قرار گذاشتم همشون رو با فاصله زمانی گوش بدم. این لیست رو از دوستای پادکست‌بازم گرفتم و گفتم شاید به درد شما هم بخوره. اگه خواستید بیشتر راجع به این پادکست‌ها بدونید می‌تونید یه سر به جوهر بزنیدعلی‌الحساب این شما و این بهترین پادکست‌های فارسی از دید دوست‌های الاهه به تاریخ 23/11/99مترونوم رادیو دیوچنل‌بیآلبومفردوسی‌خوانیرادیو دست‌نوشته‌هاچیروکرادیو سانسوراحسانورادیو مرزلوگوسپرچم سفیدرواق