از کمانچه تا بلاکچین!

دانشگاه میراث فرهنگی تهران نقطهٔ شروع من نبود. قبلش هم هنرهای چوبی خوانده بودم. ولی سر کلاس‌های دانشگاه، پشت ستون پت و پهن کلاس می‌نشستم تا «توتم و تابو»، «تمدن و ملالت‌های آن»، «گرگ بیابان» و... بخوانم. در تمام طول مسیر از خانه تا دانشگاه و برگشت، در اتوبوس کتاب می‌خواندم. مترو برای مطالعه خوب نیست. سر و صدا زیاد است ولی اتوبوس عالی است! از کتابخانه هم بهتر است. چشم‌ها که خسته می‌شوند، سر بلند می‌کنی و خیابان و ماشین‌ها و مردم را می‌بینی. به جملاتی که خوانده‌ای فکر می‌کنی و مزه‌شان را در دهانت می‌چرخانی.داشتم می‌گفتم! صنایع دستی خوانده‌ام و با استادم بیاض امیرعطایی آشنا شدم و ساخت کمانچه را در مکتب‌خانه میرزاعبدالله شروع کردم که چرخش را استاد محمدرضا لطفی می‌گرداند. چه دورانی! فکر کن کمانچه بسازی و لطفی آن را بنوازد. با ساز من می‌نواخت و نمره می‌داد. چشم‌های درشتش را به تو می‌دوخت و می‌گفت: «خوب شده!». در همین اوضاع و احوال، در کافه کار کردم، نقاشی کردم، در جمعه بازار بساط داشتم، نقاشی‌های سردر بازارچه فرش عباسی را کشیدم، درهای عمارت مسعودیه را مرمت کردم، در بازسازی نقاشی‌ پنجره‌های خانهٔ لولاگر دستی داشتم و خلاصه ابن مشغله‌ای بودم برای خودم!از پله‌ها که بالا بیایی، درِ سمت چپ، کارگاه سازسازی است.حرف از خواندن بود... . هیچ‌چیز مانع «خواندن» نمی‌شد. موقع خواندن کتاب، نمی‌توانستم از ایرادات نگارشی یا دستوری نوشته چشم‌پوشی کنم. همیشه یک مداد و پاک‌کن کنار دستم بود و گاهی حاشیه‌نویسی می‌کردم و در همان حین، ایرادهای کتاب را هم می‌گرفتم! فقط هم ایراد نگارشی نبود، به خط سیر داستان، ایرادات محتوایی و منطقی، شخصیت‌پردازی‌ها و... هم می‌پرداختم.یکی از علایقم، صفحات غلطنامه (اگر اسمش همین باشد!) انتها یا ابتدای کتاب‌ها بود. الان به لطف ساده‌ شدن فرآیند چاپ، این صفحات دیگر وجود ندارند. (شاید هم برای کسی مهم نیست!) اول از همه می‌رفتم سراغ آن‌ها!با دوست خبرنگارم سر کلاس معرق گپ و گفت می‌کردیم و بحث کشید به همین موضوع. گفت: «چرا ویراستار نمی‌شی؟ ویراستارها همین کار رو می‌کنن دیگه!» تا آن موقع به این فکر نکرده بودم که می‌توانم ویراستار شوم! روال عادی زندگی‌ات را پیش می‌بری، کتاب می‌خوانی تازه پول هم می‌دهند! گفتم چه کنم؟ از کجا شروع کنم؟ رزومه‌ای ندارم! گفت بیا روزنامهٔ ما و کارآموزی کن. رفتم.دفتر روزنامه پرهیاهو و زنده بود. با کارگاه آرام استادم و صدای سازهایی که از گوشه و کنار مکتب‌خانه فضا را پر می‌کرد خیلی فرق داشت. به اتاق مدیر فنی رفتم و معرفی شدم. مرد دانا و محترمی پشت میز نشسته بود و سر صحبت را باز کرد. بعد از کمی گفت‌وگو یک نسخه از روزنامهٔ شهروند را به من داد و گفت غلط‌های این را بگیر و فردا بیا. علامت‌گذاری‌ها را هم یادم داد و روی برگه‌ای نوشت. از در روزنامه بیرون زدم و پرواز کنان به سمت متروی صادقیه رفتم. همان‌طور ایستاده در مترو داشتم روزنامه را می‌خواندم. نمی‌توانستم تا خانه صبر کنم!کل روزنامه را واو به واو خواندم. از جدول و آگهی‌ها هم نگذشتم. چند غلط در جدول پیدا کردم (همیشه اعصابم از غلط بودن و جور در نیامدن جدول‌ها خرد می‌شد). تعریف از خود نباشد خداوندگار حل کردن جدول هستم و حریف می‌طلبم! سال‌ها از این ماجرا می‌گذرد و دقیق یادم نیست چه اشتباه فاحشی در تیتر یا تاریخ روزنامهٔ آن روز بود ولی فردا با دست پر رفتم روزنامه.روزنامهٔ خط‌خطی شده را روبه‌روی مدیر فنی گذاشتم. نگاهی انداخت و به جایی از روزنامه خیره شد. از پشت روزنامه نگاهی به من کرد و بلند شد. گفت دنبالم بیا. رفتیم طبقهٔ بالا که اتاق ویراستارها بود. روزنامه را گذاشت روی میز یکی از ویراستارها و گفت نگاه کن! اشتباه در تیتر اصلی؟ نمی‌دانم من چرا خجالت کشیدم! از اینکه غلط کسی دیگر را گرفته بودم شرمنده شدم. عذاب وجدان سراغم آمد. کلی غر به جان اهالی اتاق زد و خارج شدیم. نگاه سنگینشان رویم بود. سرتان را درد نیاورم. چند ماه کارآموزی کردم و حسابی درخشیدم. چیزهایی که از چشم بقیه پنهان می‌ماند مثل آفتاب تابناک جلوی چشم من روشن می‌شد و درستشان می‌کردم. مدتی بعد پیشنهاد استخدام رسمی گرفتم. مسیر دور بود، نرفتم. شاید هم بهانه بود چون با فضای روزنامه نتوانستم خو بگیرم. تجربه‌ای عالی برای من بود. عاشق ویراستاری شده بودم. من برای ویراستاری آفریده شده بودم! مو را از ماست می‌کشیدم. بعد چند وقت دوست خبرنگارم گفت یکی از مجلات همشهری ویراستار می‌خواهد. می‌روی؟ گفتم با کله! که یکی، شد چندی. دو سال در همشهری با چند مجله کار کردم و یکی از بهترین دوران کاری‌ام بود. با عوض شدن مدیریت شهرداری تهران، مجلات تعطیل شدند و من هم بی‌کار.مجلهٔ شیوه را پیدا کردم؛ یک مجلهٔ هنری مرتبط با خانهٔ هنرمندان. ترکیب هنر و ویراستاری! به به. بعد از آن چند کتاب ویرایش کردم و مشغول بودم. ولی مجلات و روزنامه‌ها تعطیل می‌شدند، بودجه نداشتند و دستمزدها کم بود. یک روز دیدم تقریبا بی‌کار شده‌ام! در پلتفرم‌های درج آگهی، برای ویراستاری درخواست کار می‌دادم ولی تنها چیزی که می‌دیدم، آگهی‌های مرتبط با تولید محتوا بود. رفتم ببینم تولید محتوا چیست. دیدم همان نوشتن خودمان است ولی با یک حساب و کتاب‌هایی. رفتم یک دورهٔ تولید محتوا شرکت کردم و از شانسم دورهٔ خوبی بود و معلم دانایی داشتم. کار را یاد گرفتم، با کلیات سئو آشنا شدم و یک مدرک هم دستمان دادند!بعد از مدتی که از این طرف به آن طرف برای مصاحبه رفتم در یک سوپرمارکت آنلاین کار پیدا کردم، جایی مثل اسنپ مارکت الان. بلاگ می‌نوشتم. ته هر موضوعی را که بخواهید درمی‌آوردم. مطالعه و نوشتن و خوب نوشتن باعث شد مدیر محتوا که در حال رفتن از شرکت بود، جای خودش را به من پیشنهاد بدهد. اعتماد به نفس کافی نداشتم و قبول نکردم. بگذریم... سال‌ها گذشته و من در تمام بخش‌های محتوا نویسی «مسبوق به سابقه» شدم! وقتی شرکت بیتکس راه افتاد به عنوان محتوا نویس مشغول به کار شدم ولی گفتم من مطلقا درباره ارزهای دیجیتال نمی‌دانم. بعد از مدتی مجبور شدم بدانم و دانستم. درست است که در ابتدا برای نوشتن یک پاراگراف، یک روز زمان نیاز داشتم ولی خب، درست شد. درِ دنیای عجیب و غریب و تازه‌ای به رویم باز شده بود که فهمیدنش هم مشکل بود چه رسد به نوشتن درباره‌اش.تیم محتوا را گسترش دادم و از همکاران جوان و بااستعدادی دعوت به کار کردم و سعی کردم بهترین خودم را برای پول نو ارائه دهم. از اینکه نقشی هرچند کمرنگ در گسترش مفهوم غیرمتمرکز دارم راضی‌ام و همچنان در حال یادگیری بیشترم. همهٔ این‌ها را گفتم که بگویم برای اینکه در تولید محتوا خوب باشید، بد نیست ابوالمشاغل باشید.پ.ن: این‌ها را برای خودم نوشتم که اگر آلزایمر گرفتم، «خودم» یادم بماند!