ریل‌ها در انتها به یکدیگر می‌رسند

به هوش آمد، چشمانش را به سختی باز کرد، با دست چپش که هنوز آزاد بود زن چادری چاقی که نیم ور روی صورتش افتاده بود را هل داد تا بتواند نفس بکشد. از دیدن خون زن که روی شیشه‌ای که روی آن افتاده بودند و جسد‌هایی که اطرافش را گرفته و لای آن‌ها گیر کرده بود، شوکه‌ شده بود. نفس‌هایش تند شد و حال طعم آهن و خون را تا ته گلویش احساس می‌کرد. احساس خفگی و ترس باعث می‌شد که دیوانه‌وار بخواهد خود را از بین فشار اجساد خارج کند. پایین کمرش می‌سوخت ولی پاهایش را حس نمی‌کرد. بسختی دست راستش را از زیر تنش بیرون کشید، به قسمت پایین انگشت آخرش یک تکه‌ی خمیده‌ی پلاستیکی فرو رفته بود و از کف دستش بیرون زده بود. احتمالا تکه‌ای از صندلی‌های پلاستیکی قطار بود. تازه داشت چیزی را به یاد می‌آورد. سوار قطار شده بود. هدفون‌های بزرگ سنهایزرش را روی گوشش گذاشته بود و آلبوم Hybrid Theory لینکین پارک را با صدای بلند گوش می‌داد، در صندلی‌اش فرو رفته بود و پاهایش را به صندلی جلویی گیر داده بود. حمید چیزی یادش نمی‌آمد. قطار سریع‌السیر بخاطر کج شدن ریل آهنی بر اثر یخ زدگی، از خط خارج شده بود و ۴ واگن ابتدایی از ۶ واگن دیگر جدا شده بود و چند دور بدور خودش چرخیده و به قسمتی که پنجره‌های سمت راست و قسمتی که حمید نشسته بود متوقف شده بود. آن ۶ واگن‌ دیگر هم که آتش گرفته بود، دود و بوی سوختن آدم‌ها را تمام بیابان پر کرده بود. از واگن ابتدایی سوخت قطار درحال جاری شدن بود و هر لحظه احتمال آتش گرفتن واگن‌هایی که حمید هم در آنها گیر کرده بود می‌رفت. حمید هنوز نمی‌توانست چیز درستی از وضعیت خودش را متوجه شود، دیدی به بیرون نداشت و زمان نیز بی‌رحمانه او‌ را به سمت مرگ می‌کشاند.حمید گیج و منگ با گوشی که سوت می‌کشید و نفس‌های تند و نصفه‌اش تقلا می‌کرد تا کمی از فشار روی بدنش را کم کند. توانست دسته ی کوله‌پشتی که بین آدم‌ها و طبقه‌ی مخصوص وسایل بالا سرشان بود بگیرد، و خودرا از لابلای اجساد بیرون بکشد.حمید قنداق کودکی را دید که سرو ته کمی جلوتر بین مردم بود، خم شد و دستانش را به سمت کودک دراز کرد. در پایین کمرش صدای جابجا شدن مهره‌های کمرش را حس می‌کند. دیگر امیدی به پاهایش نداشت. گوشه‌ی قنداق را گرفت به سمت خودش کشید. امیدی نداشت زنده باشد، اما انتظار آن حالت را هم نداشت. سر نرم کودک در اثر فشار شده بود مانند یک گوجه فرنگی که زیر پا می‌ماند و با شکاف خوردنش تمام محتویاتش به بیرون می‌پاشد. نتوانست تحمل کند، باز نفسش گرفت، اینبار به شدت سرفه کرد. خلط و خون از گلویش به بیرون می‌پاشید. راه نفسش باز شد، حالش بد بود اما راحت نفس می‌کشید. انگار دوباره گوشش می‌شنود، صدای ناله‌های کم رمق، بینی اش بوی آتش تند را حس می‌کرد، فهمید که آتش بسیار نزدیک است. مغزش فرمان می‌داد فقط برو بیرون.خود را از بین صندلی‌ها و بدن ها می‌کشید، آنقدر انرژی اش کم شده بود که انگار یکجا گیر کرده و فقط به خودش فشار می‌آورد تا تکانی بخورد، اما هیچ جنبشی ندارد.سوخت تقریبا به آتش رسیده، حمید تسلیم شده و هیچ معجزه‌ای تا آن لحظه رخ نداده بود. حمید آخرین نفس‌هایش را صرف این کرد تا فکر کند، تا به خودش که به ایستگاه آخر رسیده با قطاری که هیچ گاه منحرف نشده. آنجا وقتی با جمعیت از قطار پیاده می‌شود و از بین حرکت آدم‌ها صورت آشنای پدرش را شکار می‌کند، وقتی که هدفونش را از گوشش بر‌میدارد که سلام کند و درآغوش بگیرد و بو بکشد بوی مردانه‌ی پدرش را که با بوی ماشینش قاطی شده. فکر می‌کند به روزی که احتمالا پدرش از خوردن نمک زیاد سکته کرده و مادرش چه جگرسوزانه به سینه‌اش می‌زند و می‌گوید چرا تنهایم گذاشتی. به آن موقع فکر می‌کند که دوست دخترش از خر شیطان پایین آمده و حال در لباس عروس است و لابد چند سال بعد وقتی پسرشان در بغلش است به حمید فحش می‌دهد که چرا تا این موقع شب در مغازه بودی، چه می‌کردی. حمید به این فکر کرد که قرار است خانواده‌اش بر سر قبر خالی‌اش جمع شوند و بگریند و بگویند چرا آن‌ها، چرا حمید و از خدا گله و زاری کنند، در حالی که او اصلا آنجا نیست، او که پاهایش الان تا نیمه سوخته قرار است با این صندلی ها، با این بدن‌های خمیر شده، با این نا کجا آباد همه قرار است تا صبح به توده‌ای سیاه تبدیل شوند که به هیچ جای دنیا هم نیست.