انسان بودن و ماندن چقدر سخت است

گاهی یک کتاب تورا آنچنان غرق می کند که برمی گردی پل های پشت سرت را می سازی و پیش میروی مثل من که کتاب برایم حکم جرقه دارد زود سریع جایی برای ناامیدی نیست یک بار زندگی هست و دنیایی آرزو هنوز ذهن های آماده در دنیا هست که تو می توانی آنها رو پر کنی از عشق امید ایمان خیلی به کار دنیا فکر می کنم راستش دنیا کاری به کار ما ندارد ما خودمان باید دنیای درونمان را پیدا کنیم حتی شده تا آخر دنیا برویم و به این سوال جواب بدهیم چرا من هستم؟ آیا باید باشم؟ آیا میتوانم بهتر باشم؟ آیا زندگی من قابل تاثیر پذیری هست؟ اگر اشتیاق پاسخ به این سوالات را دارید پس شما انسان خوشبختی هستید. چون برای جنگیدن سلاح در دست دارید حسرت های ما مانند سم هستند یا مانند بک گراند از یک فیلم ترسناک که در وجودمان رخنه می کنند و ما را ناامید خسته پر از درد می کنند که فکر می کنیم تنهاترین فرد در این عالم هستیم به نطرم حسرت های زندگی سرعت ما را کند می کنند ولی نباید ما را متوقف کنند. ما در مسیر زندگی همیشه با یک سرعت پیش نمی‌رویم شاید مسیر ما سینوسی باشد گاهی خوب پیش می رویم و گاهی هم متوقف و کند می شویم چون همیشه نباید انتظار دنیایی آرمانی را داشته باشیم البته در واقعیت، ولی در ذهنت می توانی هزاران دنیای موازی آرمانی بسازی دنیاهایی بدون رنج، جنگ و حسرت و پر از رسیدناما دنیای ما پر از درد حسرت رنج سختی جنگ عصبانیت راستش در همین دنیا هم مهربانی گذشت و انسانیت هست این ما هستیم که انتخاب می کنیم کدام راه را برویم شاید انتخاب بقیه ما را تحت تاتیر قرار دهند ولی این اراده ما هست که به ما کمک می کند. حتی اگر تمام مردم دنیا مقابل ما باشند. گاهی اوقات دلم می خواهد یک بار دیگر کودکی کنم ولی همین کودکی هم با همه سختی هایش قشنگ، ولی نه نمی توانم بگویم قشنگ بود می توانم بگویم پر از جنگیدن برای دنیایی بهتر بود. اگر سختی بود البته دلخوشی های کوچکی هم بود.ولی من همیشه فراتر از زمانی که بودم فکرمی کردم دلم می خواست. یک روزی یک جایی در پس همه دردها و رنج ها آرام به خودم بگویم تو رسیدی. ببین آخر دنیا همین جاست. و جایی برای شروع دوبارههمیشه دلم می‌خواهد دنیا به جای بهتری تبدیل شود. بچه روستایی که باشی ناخودآگاه ذهن بلند پروازی پیدا می کنی. چون می توانی دنیای کوچکت را به دنیای بزرگ تر گره بزنی. من آدم واقع بینی نیستم یعنی نمی‌خواهم واقع بین باشم چون به نظرم برا رسیدن جایی به نام بن بست نیست آن چیزی که بن بست را در ذهن ما به وجود می آورد وابستگی های ما هستند. وابستگی به خانواده، فرزند، شهر، شغل، فرهنگ و... شاید هم کمبود ها مانند پول البته دوست ندارم پول را عامل مهمی معرفی کنم چون نمی تواند سد راه باشد ولی می تواند سرعت ما را کند کند. من زیاد به وجودش اهمیت نمی دهم چون به نظرم چیزی که قابلیت به دست آوردن را داشته باشد نمی‌تواند عامل مهمی باشد. ما به همین دلایل از خیلی از ارزوهای خود دست می کشیم و برایمان زندگی بدون هدف و آرزو عادی می شود و همین عادی شدن می شود حسرت. حسرتی که در ناخودآگاه ذهنمان ثبت می کنیم و به ان اجازه تغییر نمی‌دهیم و حتی نمی‌توانیم از آن عبور کنیمما در آینده بیشتر حسرت کارهایی رو می خوریم که در زمان مناسب آنها نتوانستیم انجام بدهیم چون ذهن ما یه چارچوب محدود پیدا کرده که دیگر نمی شود آن کارها رو انجام بدهیم خیلی از کارها را می شود انجام داد ولی شاید آن حس را به ما منتقل نکنند چون ما جای آن حس قشنگ رسیدن و انجام دادن را با حسرت و نرسیدن پر کردیم و وقتی می رسیم زیاد برایمان لذت بخش نیست گاهی اوقات انسان حاضر است هر آنچه را دارد بدهد و فقط برای یک لحظه حس خوبی را تجریه کند شنیدم ادیسون زمانی که کارخانه اش در آتش می سوخت با آرامش روی یک صندلی نشست و شعله های آتش را تماشا می کرد گاهی انسان به این مرحله می رسد که دیگر کاری نمی تواند بکند فقط می تواند یک لحظه حس قشنگی را تجربه کند مثل حس قشنگ نگاه کردن به آتش که واقعا لذت بخش است چون از اجداد ما از غارهای چند صد هزار ساله به ما به ارث رسیده و در وجود ما نهفته است. نمی گویم شکست آسان و درد آور نیست ولی ماندن در شکست دردآور است. دلم می‌خواهد به گذشته برگردم برای تجربه کردن حس های قشنگی که وجود داشت کاش انسان توانایی پرواز داشت همانطور که روح با خیالات سر از هزارتو های زمان و مکان در می آورد. جسم هم دور می شد و فراتر از کالبد زمینی خود، عنصر زمان را در هم می شکست برای دیدن، شنیدن و لمس کردن تمام آن چیزهایی که همیشه در دورترین نقطه ممکن به نظر می رسیدند. گاهی احساس می کنم روحم زندانی شده جسمم خیلی کوچکتر از آن است که بتواند روحم را تحمل کند روحم بزرگتر و فراتر از هر آنچه هست که می پندارم دلم میخواهد آنچه ذهنم را پر کرده روی کاعذ بنویسم ذهنم پر است از هزاران تصویر روشن وتاریک از دنیای درونم یعنی روزی می‌رسد حس خالی بودن ذهنم را تجربه کنم به نظرم باید حس بی درد بودن و بی تفاوت بودن را تجربه کنم ولی من احساس من گذشته من آینده من هر آنچه میخواهم و برایش می جنگم به من اجازه نمی دهد. ذهنم همچنان پر است. از همه..