غیرعادی(قسمت۲)

¦پنجشنبه 29 خرداد¦ هو هو!! حسابی پیشرفت کردم! برنامه‌ی تابستانه‌ی امسالِ سلماز: |شنبه: زبان انگلیسی|یکشنبه: شنا|دوشنبه: طراحی چهره|سه‌شنبه: شنا| چهارشنبه: زبان انگلیسی|پنجشنبه: ریاضی|جمعه: یوگا| الان ریز ریز به تعریف میکنم که این برنامه‌ی قشنگ از کجا آمده! دیروز به اجرای موسیقیِ زنده‌ی آرون(پسر دایی‌اَم) و گروهَش در زیرزمینِ خانه‌ی اسپانسِرِ گروهَش رفتم. (فقط من، پرنسا، سورِنا(برادرَم)، سلطان، مامان‌کیمی، بابا، و پنج نفر دیگر که از آشناهای هم‌گروهی های آرون بودند، در آنجا حضور داشتیم.) اجرایِشان بَدَک نبود. ولی هنوز خیلی کار داشت که تبدیلِ به تورِ جهانی شود. نُت ها را گُم میکردند، صدا کم و زیاد میشد، هماهنگ نمی‌خوانند، شعرِشان بی معنی بود، و..... به سَرَم زد بروم همان آموزشگاه موسیقی که آرون می، رود. با مامان درباره‌اش صحبت کردم. او هم گفت که آرون دیوانه است که به گیتارَش چسبیده و فکر می‌کند بزرگ شود، خواننده‌ای موسیقی‌دانی چیزی میشود. گفت جزء تغییراتِ دوران بلوغَش است و خیلی زود مثل دایی(یعنی پدرش) گیتارَش را میسوزاند و کارمندِ یک شرکت میشود. درست مثلِ پدربزرگ، و پدرِ پدربزرگ. (یادم رفت بپرسم که مگر زمانِ پدرِپدربزرگ اینجور چیزها مُد بوده؟! اصلا گیتار وجود داشته؟!) و ادامه داد:_تو استعداد موسیقی نداری! می‌بینید چگونه استعداد های درخشانِ مرا سرکوب میکنند؟! باید علیه‌ِشان کودتا کنم. (مامان‌کیمی گفت بروم دنبالِ علاقه‌ام، نمی‌دانم چرا مامان دنبالِ استعدادم است.) مامان پیشنهاد کرد بروم طراحی چهره یادبگیرم؛ چون این نقاشی‌ام خیلی زیبا شده: (پست بعدی) اما مطمئنم که نقاشی اصلا زیبا نشده و مامان فقط دوست دارد که مثلِ عموزاده‌هایم طراحی چهره یادبگیرم. سلطان ماهی و بابا بر روی زبان انگلیسی خیلی پافشاری کردند. گفتند اگر زبان انگلیسی یاد نگیرم، از جهان عقب می‌مانم. حالا سلطان ماهی یک چیزی، ولی انگار پدرم به 30 زبان زنده‌ی دنیا مسلط است، که میگوید تو عقب میمانی. کلاس ریاضی پیشنهادِ خودم بود. پرنسا و آرونِ از درس و مشق فراری، کلی به این انتخابم خندیدند. من هم محَلِشان نگذاشتم، چون وقتی سالِ بعد قبل از تدریسِ معلم تمام مباحث و فرمولها را از بَر بودم، خنده‌شان دیدنی است. نمیدانم چگونه این خبرها به گوشِ محمد(پسرِ همسایه‌مان) رسیده. گاهی اوقات فکر میکنم در خانه‌مان دوربین مخفی نصب کرده است؛ چرا که وقتی دیروز رفتم مغازه‌ی پدرش، خبر داشت که 5 ساعت و 17 دقیقه و 35 ثانیه پیش، وقتی که دیوانه‌وار به سمتِ اتاقم هجوم بردم، پایم گیر کرده به عروسکِ لنگ درازِ سورنا و با مُخ پخشِ زمین شدم، و وقتی که بلند شدم، سرم خورده به گوشه‌ی میز و تلوتلو خوران عقب رفتم، و دقیقا لحظه‌ای که با دیوار برخورد کردم، درِ اتاق باز شد و خورد تو صورتم، و آرون که دیده چه بلایی سرِ صورتم آورده، به سمتَم می‌آید و گوشه‌ی گیتارِ مبارَکَش فرو میرود داخل چشمم، و برای همین هم الان زیِر چشمم بادمجان رشد کرده است. معمولا وقتی بابا قبل از بیرون رفتن از خانه به من می‌گوید: فلان ساعت زیر برنج را خاموش کن، و من یاد نمی‌آید فلان ساعت دقیقا کِی بوده، از محمد اطلاعات می گیرم. خلاصه اینکه، می‌خواستم بگویم دیروز رفتم مغازه‌ی بابای محمد، تا دو تا قوطی کنسرو لوبیا به دستور پدر تهیه بِنُمایم، که محمد پیشنهاد کرد در کلاس یوگا هم شرکت کنم، چون اخیرا زیادی عصبی شده‌ام و مدام سرِ سورنا داد میزنم. (البته هجوم بردن ها و دیوانه بازی هایم در خانه، جای خودش را دارد.) من هم به او پیشنهاد کردم که در کلاس های "چگونه حس فضولی خود را مهار کنیم؟" شرکت کند. لبخند مضحکانه‌ای زد و گفت:_حتما! ولی یادت باشه بابات دو قوطی رُب می خواست! نه کنسرو لوبیا! با اینکه سرم حسابی با این برنامه شلوغ خواهد شد، ولی حداقل احساسِ بیهودگی بهم دست نمی‌دهد. نکته: شما هم داستان های زیادی از من برای خواندن خواهید داشت. این داستان ادامه دارد.... نویسنده≈آلا کارگر