صدای باحوصله: تو بالاخره حرف می‌زنی رفیق!

همه اون آدما می‌دونن تو چی کار کردی و دارن خلافشو میگن. دارن گند می‌زنن به شغلت، به خونواده‌ت، به آینده‌ت.وقتی میای تو جلسه، باید حرف بزنی.منم همینو میگم لعنتی! خب تو چه مرگته؟ چرا حرف نزدی؟چون از صدای خودم متنفرم.وات دِ فاز؟! یه چیزی توی سرم میگه خفه شو مسخره! اصن حالت تهوع می‌گیرم از شنیدن صدام. حتی نمی‌تونم توی تلگرام و واتساپ ویس بدم، چه برسه به جلسه حضوری، جلوی آدما.یه جوری میگی نمی‌تونما، انگار قراره جای گاندی جلوی صد میلیون هندی، علیه استعمار انگلیس سخنرانی کنی! بابا چهار تا چلغوزن اینا. ببین! همین الان یه نفر غریبه بیاد بشیم سه نفر، من دیگه نمی‌تونم حرف بزنم. نه این که نتونم! یه چرندیاتی میگم. ولی حرف خودمو می‌خورم. فقط یه چیزی میگم بره.فکر می‌کنی علتش چیه؟شاید به خاطر حرفای مامانمه. همیشه می‌زد تو ذوقم. چی می‌گفت؟ظهر از مدرسه می‌اومدم خونه. مامان که از سر کار می‌رسید، می‌دید تو حیاط دارم می‌دوئم، روپایی می‌زنم، لی‌لی می‌کنم و آواز می‌خونم، یهو داد می‌زد می‌گفت گمشو برو تو اتاقت بشین درس و مشقتو انجام بده. بعد صورت و ابروها و چشماشو یه وری می‌کرد، با تمسخر می‌گفت خیلی صدات قشنگه، رو سرتم میندازیش؟ میمون! با اون صداش! می‌دونی؟ تو عالم بچگی کم نمیاوردم و باز می‌خوندم، اما ته دلم یه چیزی می ریخت و مطمئن بودم دیگه درست نمیشه. برنمیگرده سر جاش. الان فهمیدم اون چیزی که می ریخت، عزت نفس بود. الانم فکر می‌کنم تِرتِرِ تراکتور در مقایسه با صدای من، مثل صدای خسرو آواز ایرانه.مامان‌جان‌ متخصص صدا بودن؟ گوینده رادیو بودن؟ دوبلور بودن؟ صدابردار بودن؟ صداگذار بودن؟ چی بودن؟نه بابا.پس چرا این‌قدر حرفشو جدی گرفتی؟ چرا حرف نمی‌زنی؟ حتی وقتی پاشونو رو گلوت میذارن و حرفایی می‌زنن که مرغ پخته توی دیگ رپ می‌خونه.مامانه دیگه! نفوذ داره روی روح و روان آدم. راستی یه علت دیگشم مدرسه بود. حتی می‌تونم بگم بیشتر از ننه‌بابا و فامیل و بقیه.مدرسه؟ بابا اذیتمون نکن تو رو خدا! تنها نقطه امید این مملکت مدرسه‌هاشن. نگو که خلاقیتتو کور کردن.نه! خلاقیتمو کاری نداشتن. فقط خفه‌م کردن. دوازده سالِ آزگار، معلمامون که مثل شمع می‌سوختن، یه سره می‌گفتن خفه شید کره‌خرا! صداتون در نیاد! سر صف هم که حکومت نظامی بود. ناظم و مدیر فقط حق تیر نداشتن. خب آقا اگه قرار بود صدامون درنیاد، عین آدم میشستیم خونه‌مون، کلاسا خالی می‌موند، می‌شد قبرستون، ساکتِ ساکت. فاتحه‌ مع‌الصلوات!ببین انتقادات عمیقی داری میکنی. درستم میگی. همه هم همینا رو میگن. ولی بس کن دیگه. خودتو جمع‌وجور کن. پوووت یُر سلف تووو گِدِر! ننه‌من‌غریبم درنیار! باز کن اون دهنتو! حرف بزن! همین جوری که داری با من حرف می‌زنی، با بقیه هم حرف بزن. تو بلدی! خودتم می‌دونی که بلدی. رفیق! بابا ننه خودت باش. یه کم دقت کن. خوب دقت کن! به نظرت مامانت واقعا درباره صدای تو نظر می‌داد؟راستی درس لعنتیِ «لعنت بر دهانی که بی‌موقع باز شود» رو یادته؟ تو حنّاق گرفتن ماها بی‌تاثیر نبودا. یعنی تو همون بچگی یادمون دادن اگه می‌خوای نمیری، درِ دهنتو گِل بگیر. بابا ول کن این حرفا رو. می‌خوای حرف بزنی بالاخره یا هی نقدای دونفره بنیادین کنیم و تُچ‌تُچ بگیم تا گیسامون سفید بشه؟ سوال منو جواب بده رفیق! مامانت هر روز یه کارّه از در خونه میومد تو، درباره جنس صدای تو نظر می‌داد؟ این منطقیه؟نمی‌دونم. اون موقع‌ها بابا و مامانم تازه جدا شده بودن. مامان خیلی آشفته بود. خیلی. سرِ کارش هم اوضاع میزون نبوده. یادمه یه بار که داییم اومده بود خونمون، گفت ممکنه اخراجش کنن. کلا چند سال اول بعد از جداییش، خیلی بی‌اعصاب بودپس در واقع، درباره کارش نظر می‌داده، درباره بابات نظر می‌داده، از زندگی خراب‌شده‌ش شاکی بوده. فقط این که وقتی به تو می‌رسیده، دقِ دلی‌ش رو سر تو خالی می‌کرده. نه این که آدم بدی بوده، منظورم اینه که راه دیگه‌ای بلد نبوده. می‌گیری چی میگم؟ آره. قبول دارم.***این حرفا تمومی نداره. آخرشم این رفیق ما حرف نمی‌زنه. بعید می‌دونم تا چهل سال آینده یاد بگیره جلوی چهار تا چلغوز که تو روزِ روشن، ماست سفیدشو سیاه اعلام می‌کنن، واسته و یه چیزی در دفاع از خودش بگه.البته این صدایِ بی‌حوصلگی منه، تو دنیایی که کرونا، نفسشو گرفته و همه چی خرتوخر و قاطی‌پاتی‌تر از قبله. یه کم که بگذره، به صدای باحوصله‌م اجازه میدم بگه من اصلا ناامید نیستم از رفیقم. آدما هم قابل پیش‌بینی نیستن. پر از شگفتی هستن و توی تاریکی مطلق، یهو می‌بینی که می‌درخشن و یه چیزی از خودشون نشون میدن که انگشت به دهن می‌مونی. تو بالاخره حرف می‌زنی رفیق. یه پیشنهادی برات دارم، اگه این بلاگ رو داری می‌خونی. اگه خیلی می‌ترسی از حرف زدنِ جلویِ آدمایِ بی‌معرفتی که حقتو خوردن و یه لیوان آبم روش و خیلی هم مودب‌نما و تیتیش‌طور و باشخصیت برخورد می‌کنن، برو حرف بزن باهاشون و موقع حرف زدن، در حال خوردن و خَلا رفتن تصورشون کن! در حال رد کردن چراغ قرمز، در حال آشغال انداختن کف خیابون، در حال گفتن دروغای احمقانه، در حال باباکرم رقصیدن، در حال بیدار شدن از خواب و دهن‌دره کردن، در حال گشتنِ یخچال دنبال یه خوراکی با پیژامه پاره و رکابی سوراخ، چمی‌دونم، در هر وضعیتی که احمقانه‌تره تصورشون کن. استرست کم میشه. باور کن!