جادوی اینترنت

بهشتشروع داستانی که قصد نوشتنش را دارم برمی‌گردد به سال هزار و سیصد و هشتاد؛ زمانی که ده ساله و کلاس پنجم ابتدایی بودم.از زمانی که خاطرم هست یکی از اصلی‌ترین تفریحات کودکی‌ام در تابستان‌ها شرکت در کلاس ژیمناستیک بود. به واسطه‌ی استمرار و تلاشم در این حرفه، هر سال از طرف مدرسه به مسابقات منطقه‌ای ژیمناستیک اعزام می‌شدم و یکی از سکوهای سه نفر اول را صاحب میشدم.سال پنجم دبستان که بودم به من گفتند از سال دیگر که به راهنمایی می‌روی در مسابقات منطقه یک رقیب پرقدرت و حرفه‌ای داری که اسمش سرور است، چشمان سبز رنگ و لب‌های برجسته‌ای دارد و زیبایی‌اش زبانزد خیلی‌هاست.من آن یک سال آخر را با تمام توانم تمرین می‌کردم تا سال آینده جلوی سرورِ زیبا که نمی‌شناختمش، کم نباشم، کم نیاوَرَم و به دیگران ثابت کنم که من هم برای سرور رقیب خطرناکی هستم!سال اول راهنمایی وقتی در مدرسه‌ای جدید پا گذاشتم و لیست تفکیک دانش‌آموزها را در کلاس‌ها دیدم، چشمم افتاد به نام سرور و در دلم گفتم فکر کن این سرور، همان سرور باشد! قطعا که نیست! و با خوش‌خیالی پا در کلاس گذاشتم.نشستن روی نیمکت‌ها توسط معلم و بر اساس قد تعیین می‌شد.معلم نام من را کنار نام «سرور» خواند! سر برگرداندم و دیدم این دختری که نامش سرور است، چه چشمان زیبا و عجب لبهای برجسته ای دارد!در کمال تعجب بغل دستی هم شدیم؛ به خودم اجازه دادم و پرسیدم : تو همان سرور ژیمناست هستی؟! و با نگاهی سراسر افتخار جواب داد که بله! سال گذشته هم در منطقه اول شدم!آنجا برای اولین بار بود که به معنای واقعی کلمه به کوچک بودن دنیا پی بردم. دوستی ما از همان روز اول شروع شد و روز به روز بر کیفیت و عمقَش اضافه می‌شد. ماه بعد وقتی می‌خواستند دانش‌آموزان را بر اساس حرفه‌ی ورزشی‌اشان به مسابقات اعزام کنند، من با رقیب ترسناک پارسال و دوست صمیمی و عزیز امسالم، با هم به مسابقات ژیمناستیک فرستاده شدیم. از نتایج مسابقات همانقدر که بگویم که آنقدر سرور را دوست داشتم که اول شدنش، به همان اندازه‌ای مرا خوشحال می‌کرد که انگار خودم اول شده باشم. سرور واقعا رقیب پرقدرتی بود و چه خوب که این دختر توانمند و با استعداد تبدیل شده بود به اولین دوست صمیمی مدرسه ای من!من سال اول و دوم راهنمایی با سرور هم محله‌ای، هم مدرسه‌ای و هم‌نیمکتی بودم.سال سوم راهنمایی، خانواده‌ی من با تصمیم مادر و خواهر بزرگترم از آن محله اسباب کشی کردند و من کیلومترها از منطقه‌ام، مدرسه‌ام و سرور عزیزم دور شدم.ماه‌های اول سال تحصیلی، خودم را بین دانش‌آموزان جدید غریبه می‌دانستم و روزی نبود که با گریه از مدرسه به خانه نروم!خواهش التماس‌های من مبنی براینکه این یکسال آخر از دوره‌ی راهنمایی را هم مرا به مدرسه ی سابقم بفرستید، فایده نداشت و کم کم دوستی من با سرور چشم سبز رو به سردی و دوری رفت..سالها بعد از آن وقتی به تازگی دیپلمم را گرفته بودم، سر و کله ی سرور پیدا شد و خواست که در یک رستوران هم را ببینیم. گفت که با یکی از برادرانش می‌آید. سرور سه برادر داشت که یکی از آنها سنش خیلی زیاد بود و دوتای دیگر که دوقلوهای همسان، با نام‌های حمید و حامد بودند، هفت سال با ما اختلاف سنی داشتند.به گمانم یکی از روزهای پاییز بود که با سرور و یکی از قُل‌ها که حمید بود، چند ساعتی به رستورانی در اطراف تهران رفتیم و آن شد آخرین باری که سرور را دیدم. و تمام!سالها گذشت. از سرور هیچ خبری نداشتم و دیگر برایم تبدیل به یک دوست خوب دوران بچگی شده بود.در بهار سال نود و هفت من و نامزدم تصمیم گرفتیم که برای خود یک خانه اجاره کنیم! با بودجه‌ی کمی که داشتیم هر جای تهران را که می‌گشتیم چیز درخور و قابل پسندی پیدا نمی‌کردیم. تا اینکه مادرم پیشنهاد داد که به قصد سرمایه‌گذاری تا سقف چهارصد میلیون برای خریدن خانه به ما پول بدهد.فکرش هم غیر قابل باور بود! ما که تا دیروز در به در لابلای فایل ها و در املاکی‌های گوناگون از غرب تا شرق تهران دنبال اجاره ای کمتر و پول پیش بیشتر بودیم، حالا فایل‌های خرید آپارتمان را در دیوار سرچ می‌کردیم.آن سال، این رقم، مبلغ قابل توجهی بود و دست ما برای پیدا کردن یک خانه‌ی خوب باز بود. همه جای تهران را گشتیم ولی منطقه‌ی دلخواهمان امجدیه، ایرانشهر بود.هم‌زمان که در دیوار می‌گشتیم تمام بنگاه‌های املاک خیابان بهار را هم سر زدیم.به اولین بنگاهی که سر زدیم نامزدم پرسید در فلان خیابان داخل فلان کوچه‌اش، فایلی دارید و صاحب بنگاه با اعتماد به نفس گفت نه! آن خیابان اکثرا ساختمان‌های اداری دارد و اصلا خوب هم نیست! چون نورش غربی‌ست و اگر فایلی هم باشد که نیست، قطعا گزینه‌ی خوبی نخواهد بود! ما هم دست از پا درازتر بیخیال آن خیابان که اسمش را بر فرض می‌گذارم محسنی و نام کوچه‌ی زیبایش را می‌گذارم برومند، از بنگاه بیرون آمدیم.جست و جوها ادامه داشت تا یکی از بنگاهی‌ها گفت یک خانه ای دارد همان حوالی، طبقه‌ی چهار ولی بدون آسانسور اما فول بازسازی. قرار گذاشتیم که ساعت پنج به همراه مادرم و نامزدم به آن خانه برویم.سه تایی در خانه منتظر ساعت پنج بودیم که مادرم گفت : بچه‌ها یک خانه در دیوار پیدا کردم خیابان بهار؛ خیابان محسنی! با ذوق و شوق گفتیم خب؟ و چون خیابان محسنی کوچه زیاد داشت، احتمال کمی میدادیم که کوچه‌اش کوچه ی مورد نظر ما باشد.زمان برایمان از وقتی که گفتیم «خب» تا مادرم نام کوچه‌ی برومند را بر زبان بیاورد یک ساعت گذشت!بله پیدا کردیم!!خانه‌ای در کوچه‌ی مورد علاقه‌یمان در زیباترین خیابان بهار درست با قیمت مد نظر ما.گفتیم این فایل را هم برای امروز فیکس میکنیم تا هر دو خانه را که نزدیک هم هستند در یک روز ببینیم.به شماره‌ی آن فایل در دیوار زنگ زدیم و در دسترس نبود. یکبار، دوبار، سه بار.. در دسترس نبود که نبود!بیخیالَش شدیم. گفتیم حتما فروش رفته و صاحب فایل گوشی اش را از دسترس خارج کرده.ساعت پنج به آن یکی خانه‌ رفتیم. پنجره‌های بزرگی داشت و کاملا بازسازی شده بود. پله‌هایش زیاد بود، اما نورش دل ما را برد.داشتیم با مرد بنگاهی حرف می‌زدیم که تلفنم زنگ خورد. یک شماره‌ی ناشناس بود. جواب دادم و فهمیدم همان آقایی‌ست که در دسترس نبود؛ با ذوق و شوق گفتم ما همین بغل هستیم و اگر امروز بتوانید برای بازدید از خانه وقتی بگذارید خیلی خوب می‌شود!برای ساعت هفت جلوی در خانه قرار گذاشتیم.ما کمی زودتر رسیدیم و خانه را از بیرون دیدیم. خانه ای متعلق به اواخر پهلوی دوم و سراسر پنجره و بالکن! باورم نمیشد.بلند گفتم امکان ندارد! حتما واحدی که برای فروش گذاشته‌اند، واحد های آنطرفی‌ست که از اینجا معلوم نیست. ناخودآگاهم نمی‌توانست بپذیرد که خانه‌ای چنین زیبا و دلبر، درست در خیابان و کوچه‌ی مورد علاقه‌یمان را از دیوار پیدا کنیم.ساعت هفت شد و آقای املاکی آمد. وارد ساختمان شدیم و دیدم این ساختمان اصلا واحد‌های آنطرفی ندارد و همه‌ی واحدهایش همان‌هاییست که از بیرون دیده میشود.از در واحد که وارد شدیم، سمت چپمان اتاق خوابی با در نیمه باز بود و سمت راستمان آشپزخانه؛ به انتهای دیوار اتاق خواب یعنی سالن که رسیدیم، جادو بود که وارد چشمانم شد؛ پنجره‌ی سراسری، نور زیاد و جالب‌تر اینکه ویوی پنجره فقط و فقط درختان چنار قد بلند بودند.چطور می‌شود؟ چطور ممکن است در وسط شهر، در وسط شلوغی ها و ترافیک و ازدحام مرکز شهر، پنجره‌ی خانه‌ی دلخواه من درست روبروی این حجم از درخت باشد؟همانجا وسط خانه بی آنکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم بلند گفتم: «مامان همینو میخوام» و مادرم برای اینکه آقای بنگاهی رو حساب شور و شعف من قیمت خانه را بیشتر نکند، با چشم و ابرو بهم فهماند که ادامه ندهم.از آنجا به خانه رفتیم و در راه فهمیدم که نامزد و مادرم هم به اندازه ی من از این حجم از جادو شگفت زده شده‌اند!همگی خانه را پسندیده بودیم و طی یک تماس تلفنی به آقای بنگاهی گفتیم فردا برایمان وقت دیداری با صاحب خانه تنظیم کند.تمام شب خوابم نبرد و کبکم بیشتر از هر وقت دیگری خروس می‌خواند. دعا دعا می‌کردم که مشکلی پیش نیاید و ما صاحب این خانه‌ی پر از نور و درخت شویم!و اما..فردا صبح ساعت ده، زمانی که در بنگاه منتظر آقای صاحبخانه بودیم، دیدم مردی وارد شد درست شبیه همان برادر سرور که هفت، هشت سال پیش با هم به رستوران رفته بودیم؛ با خودم گفتم یا همان است یا آن یکی قُل!!با ذوق و شوق گفتم شما «حمیدی یا حامد؟»آقای صاحبخانه که تعجب کرده بود با چشمانی گرد گفت «حمید! شما؟»گفتم «من میترام، دوست صمیمی دوران راهنمایی سرور، شما یکی از دوقلوها هستی!»خود حامد که خنده اش گرفته بود من را شناخت و من برای بار دوم به واسطه ی سرور فهمیدم که جهان، جدا عجب جای کوچکی‌ست..خانه را خریدیم و در طی انجام معاملات شماره تلفن سرور را گرفتم و به او پیام دادم؛ بعد از سالها او را در اینستاگرام پیدا کردم و دوستی ما هرچند نه به قوت سابق، ولی دوباره جوش خورد و ادامه دار شد..دیوار برای من نه تنها خانه‌ی زیبایی که هم اکنون ساکنش هستم را به ارمغان آورد بلکه یادآور دوران خوش راهنمایی، ژیمناستیک و سرور زیبا شد.