حمام آقای فیلسوف

لحن صدا_ش پر بود از بی مسئولیتی و تنبلی؛ احتمالا کمی هم چاشنی بزدلی داشت:«استاد!..این سخت گیرانه نیست؟!»بدون اینکه نگاه_اش کنم جواب دادم:«من بهش می‌گویم «سازندگی». »و روی وایت برد نوشتم:«خودسازی»در لغت نامه ی «نیما» بهش می‌گویند «فرار از متلاشی شدن اندیشه! »کامران، در ردیف پنجم نشسته بود. نگاه_اش که کردم لبخند زد. من هم لبخند زدم...خنده روی لب_اش ماسید، احتمالا در سر_ام لبخند زده بودم.سهراب دست چپ_اش را باند پیچی کرده بود. سخت می‌شد دلیل_اش را دانست._«صفحه ی ده کتاب را باز کنید‌. »به سهراب نگاه کردم و به دست_اش:«دست_ات چی شده؟! »خواست جواب بدهد و من جواب سوال_ام را نمی‌خواستم.از گفت‌وگو گریزان بودم آن لحظه:«سهراب!..بخوان. »و سهراب شروع کرد به خواندن:«تا قرن هجدهم؛ یعنی تا قبل از هیوم هیچ فیلسوفی...»_«مواظب باش باند دست_ات خیس نشود؛ باند خیس خیلی چندش آور است. »اصلا نگاه_اش نمی‌کردم._«داری اندیشه_‌ات را ویران می‌کنی! »بی قید و ملاحظه گفتم:«بس کن نیما! »_«می‌خواهی «حقیقت» به کشتن_ات دهد؟! »_«می‌خواهم جلوی کشتار را بگیرم. »_«تو فقط می‌توانی جلوی خونریزی را بگیری! »نفس عمیقی کشیدم:«جلوی خونریزی را گرفتم...بیا صبحانه بخور. »_«کاش می‌توانستی زمان را هم باند پیچی کنی! »یک قاشق شکر در چای_اش حل کردم و به دست راست_اش دادم:«آنچه ما را می کشد «حقیقت» نیست؛ «واقعیت» است. »روزنامه_ی کنار دستش را جمع کرد:«پس کاری کن! »موها_م را جمع کردم یک طرف سر_ام:«چی کار کنم؟!..اصلا چی کار می‌توانم بکنم با این تحمیلی؟! »با دست طره‌ی موهای روی پیشانی_اش را کنار زد:«بد کردم تردید ها_ت را ریختم دور؟! »کمی از فنجان قهوه نوشیدم:«زخم دست_ات هنوز می‌سوزد؟! »سرش را خم کرد و لبخند_اش محو بود:« «غم» منفور نیست....بیگانه است گاهی! »..صدای سهراب خش دار بود:«,تا قبل از او فیلسوفان با تراژدی بیگانه بودند. »روی وایت برد نوشتم:«هم ذات پنداری! »_«مردِ اهل تفکر_ای را فرض کنید. ایستاده زیر دوش !... »صدای خنده‌ها در آمیخت.‌‌.. :«کجاش انقدر خنده دارد؟! »خنده ها از هم منفک شد و به جای خود برگشت._«مرد می‌گوید «دارم یخ می‌زنم! ». »نگاه_اش با یک قطره خون می‌افتد روی کاشی سفید حمام.... حتما زخم_اش می‌سوزد... این راهنمایی بزرگی بود.احساس غالب بر مرد در لحظه؟! »همه ساکت بودند و حیران... همه فکر می‌کردند و هیچ کس به نتیجه نمی‌رسید... هیچ کس درک نمی‌کرد و همه وامانده بودند.نا امید و قاطع بود لحن_ام:«خداوند ما را ناطق آفرید که انسان باشیم. »سکوت بود که حکم می‌راند و قطعیت بر صدا_م سایه افکنده بود:««تردید»... احساس غالب بر مرد تردید است. تن_ای که می‌سوزد در تب... زخم_ای که می‌سوزد در عمق... خونریزی... کدام را باید نجات داد؟!.. »کلاس تا زمانی که به آخر برسد جز صدای مرا نشنید.کلاس خالی شده بود. میز را جمع می‌کردم.کامران گفت:«مثال_ات سخت گیرانه بود. »_«فکر کردم اسمش را «استمرار کار برای فراموشی» می‌گذاری.. من بهش می‌گویم «تمرین درک».. «انسانیت».. »چند لحظه در سکوت نگاه_م کرد:«چی انقدر دلخور_ات کرده؟! »_«عجز در فهماندن. »_«به هر حال.. »خنده و شیطنت در صدا_ش هویدا بود:«ما دروغ شاخدار_ات را باور کرده‌ایم. »بی‌حوصله گفتم:«کدام دروغ؟! »سه تا کتابِ توی دست_م را از_م گرفت:«تو داستان پرداز به دنیا آمده_‌ای نیلا! »_«من داستان نویس نیستم. »_«چرا کتمان_اش می‌کنی؟! »_«می‌پردازم... نمی‌نویسم. »_«مگر بین «پرداختن» تا «نوشتن» چه قدر فاصله هست؟ »_«فاصله_ای به اندازه‌ی «حفظ خود» تا «عشق بشر» . »_«کسی داستان نویس را بازخواست نمی‌کند. »_«اگر بنویسم، می‌شود سند اثبات عقیده. »_«قصد اثبات عقیده_‌ات را نداری؟ »_««یقین» نیازی به اثبات ندارد؛ چون «یقین» است. »ورق هایی را که جمع کرده بود، به طرف_ام گرفت:«داری طفره می‌روی... غرور_ای پلنگی تر از غرور تو ندیدم. »_«هر اسم_ای دوست داری رو_ش بگذار. »از کلاس زدم بیرون. دنبالم آمد:«شبیه آدم های خودخواه شده_ای. »کتاب ها_م را از_ش گرفتم:«کار افکار من؛ نجات این مردم نیست. »_«من به افکار_ت نیاز دارم. »_«افکار آن که بر فیلسوفی عاشق گشته به درد کسی نمی‌خورد. »_«چه ربطی دارد؟! »_«ربط_اش ربطِ «بوسه» و «تردید»است. »_«پس چطور می‌گویی بر بشر عاشق_ای؟ »_«با آن قسمت از وجود_م که هنوز مال خودم است، بر بشر عاشق_ام. »مهربانانه گفت:«انقدر به خودت سخت نگیر. »و مهربانانه و پدرانه لبخند زد.‌.. پدر_ای سی ساله شاید.. در عمق چشمان_ش اما، شیطنت یک پسر بچه‌ ی چهارده ساله بود... عین استاد لبخند زد:«شنیده‌_ام بر ارسطو ی فیلسوف عاشق گشته_ای! »... «تو بلد بودی دخترانه بخندی و من نمی‌دانستم؟! »این بار کنترل شده و با مراعات خندیدم و به موهای مجعد نسبتا بلند و بلوطی رنگ استاد چشم دوختم.دست_ای به صورت بی ریش_ش کشید:«با خودت مهربان باش! »_«همه چیز مرتب است استاد جان، من خوب_م. »_«آدم گاهی با خودش می‌جنگد؛ بی آنکه بر «خودِ» درون آینه_اش حمله ببرد. »_«اگر «خود» ام را دیدم، با مهربانی باهاش رفتار می‌کنم. »_«عشق_اش عجیب عقلانی بود؛ شاید چون تفاوت_ای وجود نداشت بین او و عشق_ش. »_«عشق کی استاد؟ »آرام زیر گوش_م گفت:«ارسطو»کاش رئیس دانشگاهِ نیما هم کمی شبیه استاد بود. کاش کمی درک داشت.داشت دکمه های پیراهن_اش را باز می‌کرد:«امروز رئیس دانشگاه مرا خواست. »گوش می‌دادم و نمی‌شنیدم:«ناطقانِ درخورِ ترحم! »_«چطور می‌شود فلسفه و الهیات درس داد و خلاف عرف حرف نزد؟! »پوزخندی زدم... خیلی تلخ:«هنرجو های نافهم! »با باند دست_اش کلنجار می‌رفت:«مردک بی سواد! »به خودم آمدم:«چی؟ »لب_ش به خنده باز شد:«تو نابغه_ای! »پیراهن_ش را آویختم..دخترانه خندیدم:«فرق من و تو این است که تو مرد_ای و من زن. »#فاطمه_اسمعیل_زادهبیست و یکمِ مرداد ماهِ نود و هشت