سرمایه مردم

در همه شغل‌ها افراد کاری انجام می‌دهند تا در قبال آن مزدی بگیرند، یعنی کار کردن بر پاداش گرفتن تقدم دارد؛ اما در برخی موارد مبلغی گذاشته می‌شود تا طی زمان سودی حاصل شود و کاری انجام گیرد که اسم این سرمایه‌گذاری است.معمولاً این اتفاق ناظر به کالاهای قیمتی و یا سهام و ... صورت می‌گیرد. کم پیش می‌آید که ببینید بر آدم‌ها سرمایه‌گذاری شود. (البته به جز انتخابات که با توجه به سابقه، بازار پر خطری است، اکثر انتخاب‌ها منجر به ضرر سنگین! خواهند شد.)یکی از جاهایی که در کشور ما آن هم به طور خاص "همه مردم" با هر طرز فکر و توان مالی بر آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند دانشگاه است، نه ساختمان و دیوار و نیمکت‌ها بلکه نفربه‌نفر افرادی که پا به عرصه خطیر دانشجویی می‌گذارند. (البته به‌شرط پاس‌کردن ریاضی 1 در غیر این صورت اسنپ روی شما سرمایه‌گذاری ویژه‌ای خواهد کرد)خب حالا این سرمایه‌ها چه وقت باید سودرسانی کنند؟ چه ارتباطی با مردم دارند؟ اصلاً مگر دانشجو مالیات نمی‌دهد که رایگان تحصیل کند؟شاید پیش‌بینی شود که منظور از سوددهی خدمت به مردم در قالب تخصص کسب شده از دانشگاه باشد، ولی نباید فراموش شود این که تنها بازگرداندن سرمایه مالی مردم به آن‌هاست، مردم طلب دیگری هم از شما دارند.وقتی شما دانشجو می‌شوید به اعتبار خاصی از "نخبگی" نائل می‌شوید که با توجه به این که این اعتبار محدود به یک نهاد حکومتی یا خصوصی نیست و برآمده از احترام مردم به شماست، با آزادگی خاصی توانایی بازخواست هر کسی بابت هر موضوعی را دارید. تنها چارچوب، "قانون" است و کارفرما "مردم" هستند.خب گویا وظیفه‌ای جز درس‌خواندن هم وجود دارد. حتماً در جامعه دردهای بسیاری را دیده‌اید که بابت آن‌ها واکنش‌های هیجانی یا احساسی خاصی داشته‌اید؛ اما دانشجو علاوه بر همدلی باید "هم‌درد" مردم هم باشد.یعنی افزون بر واکنش "وای چه مشکل دردناکی" باید اخلال معیشت مردم را هم درک کرده و سؤال (چه مرهمی برای این درد می‌توان یافت؟) را هم از خود بپرسد و شروع به یافتن جواب کند.و البته نباید فراموش شود که این دردها حتماً درد مردم باشد و نه درد شخصی ما، چرا که این جایگاه محترم محل استفاده‌های شخصی نیست. متأسفانه برخی اوقات فضای دغدغه‌ی قسمت‌هایی از بدنه دانشجویی، هیچ قرابتی با مشکلات مردم ندارد و این خود سبب مشکلاتی بسیار خواهد شد. با بی‌ربط شدن "دانشجو" و "مردم" احترام مطالبات دانشجویی خدشه‌دار خواهد شد؛ چه از جانب مردمی که دانشجویان را نمایندگان فرهیخته خود در میان اقشار اثرگذار می‌دیدند و چه از جانب مسئولی که از تخاطب با دانشجوی مطالبه‌گر ترس داشت.اصلی‌ترین سیبل برای مطالبه به ثمر رسیدن خواسته‌های مردم در هر کشوری حاکمیت است؛ از این رو دانشجو باید "سیاسی" باشد. به این معنا که فضای کشور را بشناسد، مشکلات کشور را بداند، تحت اثر جریان سیاسی نباشد و بلکه اثرگذار بر آن باشد و محدود به بینش و خواسته طبقه اقتصادی خانوادگی نباشد و در میان مشکلات ملت اولویت‌سنجی کند.که این‌ها نیز برخلاف مباحث ریاضی 1 در یک کتاب جمع نمی‌شوند؛ نیازمند مطالعه است؛ اما علاوه ‌بر آن نیازمند صحبت و مجادله با افکار متفاوت و تحلیلگری و در صحنه بودن و مهم‌تر از همه ثابت‌قدم بودن هم هست.که البته همه این‌ها آن‌چیزی است که موجب می‌شود یک دانشجو "مسئولیت‌پذیر" باشد. یعنی در جهت رشد و پیشرفت خودش و محیطی که در آن زیست می‌کند تلاش کند.با تأسف فراوان باید خبرهای بدی بدهم؛ مدتی است که این اصالت‌های دانشجویی در قشر خاصی فراموش شده و دغدغه‌مندی جای خود را به غرزنی، مشکل‌گشایی به ناامیدی، مطالعه به تحت اثر رسانه بودن و جدال فکری به توهین و فرافکنی داده است. با این روند و قبح‌شکنی این قبیل صفات غیردانشجویی و فراموش‌کردن خواسته‌های مردم و پرداختن به خواسته‌های سطحی آن هم به روش‌های غیرقانونی و با تهاجم به دیگر دانشجویان با بینش‌های متفاوت، صحنه دانشگاه را از جدال‌های فکری مستدل فاصله داده و عرصه‌هایی که ظرفیت به ثمر رساندن خواسته‌های ملی و تنبیه مسئولان نالایق بود تبدیل به محل تخلیه هیجانات کوتاه‌مدت سلف مختلط، برهنگی و ناهنجاری‌های دیگر شد. دانشگاه مبدأ تربیت مبارزانی برای آینده‌ای روشن در راه وطنی عزیز است و نه کسانی که پس از دریافت سرمایه ملی تنها به فرار از میهن فکر می‌کنند.اعتراض و مطالبه وظیفه دانشجوست آن هم در قبال دِینی که ملت بر گردنش دارد، اگر این وظیفه را ترک کند و راهنمای مسیر ملت و چاره‌ساز زخم‌هایش نشود، در قبال جایگاه و احترامی که از دسترنج این ملت پیروز هدیه گرفته است، "بدهی" بزرگی به مردم خواهد داشت.دانشجوی ایرانی، "امید" ملتی است که امید ملل رنج‌کشیده جهان است...‌‌