لالِ حمله گرگ یا کَر حمله نَفس؟

نشنیدن سخت‌تر است یا نگفتن؟⁩یه خونه کوچیک تو یه محله دورافتاده که برای هیچ‌کس، بود و نبودش مهم نیست. یه پدر، یه پسر و سه تا دختر. مادر بچه‌ها هم وقتی فقط نوزده ساله‌ش بوده، یه شب تو بیابون گرگ بهش حمله کرده و یه تیکه از گوشت تنشو کنده بود. از همون موقع لال شده. نمی‌تونه حرف بزنه. هر چند خیلی دلش می‌خواد و گاهی جوری تقلا می‌کنه که قلبت ریش‌ریش میشه (در این پرانتز دوباره پرسیدم: نشنیدن سخت‌تره یا نگفتن؟)بذار حدس بزنم درباره ساکنین خونه. لابد جنگ‌زده‌های بیچاره‌ای هستن، منتظرِ دستای مهربون و ارواح لطیف‌ ما و کارتای بانکی معطرمون.نه‌! خیلی تو آفسایدی. پهنای باند مغزت خیلی نازکه، شعاع روحتم نیم متره. من تو همین خونه پرت‌افتاده، شیش سال قبل آفتابو پیدا کردم. تو رو چه به آفتاب؟ برس به آفتابه‌ت!توی این جنگل سیاه که آدم دست‌و‌پای خودشم نمی‌بینه و مار و ببر و کرکس و شغال و عقاب و گرگ تو لباس آدم، کمین می‌کشن برا دریدن، اگه دنبال نوری نیستی که نجاتت بده، پس دنبال چی هستی؟ مرد حسابی! من دارم میگم آفتابو بغل کردم... نمی‌دونم! من خوب نمیگم یا تو خوب نمی‌شنوی؟قایق مهاجرانبذار یه جور دیگه بگم: ⁩درست گفتی. مهاجرن. بدون اوراق هویتی. چندرغاز دستمزد میگیرن. حق‌وحقوقی هم خاصی ندارن.مال کجان؟هموطناتن. تو کشور غریب.لعنت به ظلم. چه نژادپرست!هموطنت نیستن، مهمون وطنتن.ای بابا! همینا گند زدن به مملکت. باید ریختشون بیرون.مغز نیست که، محل تجمع لاشه است. روح نیست که، جزیره لبنیات گندیده است. گاو جلوی تو افلاطونه، خر در مقابلت گاسپاروف. من تو خونه اون مهاجرا، زیباترین آدما رو دیدم که زبون مادری منو به شیرینی عسل حرف می‌زدن و دردای کوه‌شکن‌شونو لای لقمه‌های مختصرِ نون‌وپنیرِ صبحونه، می‌پیچدن و جرعه‌جرعه با چای غرقشون می‌کردن. از خودم می‌پرسم اگه این خونواده، دریا نیست، پس دریا چیه؟ اقیانوس چیه؟ببین شما یه مقدار رمانتیک نگاه می کنی به داستان. ما نون نداریم تو این مملکت برا خودمون. اینا باید برن. جاشون اینجا نیست.نشنیدن سخت‌تر است یا نگفتن؟پس من خوب نگفتم. از آفتاب گفتم و تو دنبال کُشتنی چراغی.اصلا حرف اصلی رو نگفتم. بذار این پوسته رمانتیک رو پاره کنم و باهات صریح‌تر حرف بزنم:اولن: زیستن را نیازی است و نام آن، صلح است؛ که یعنی وسط بمبارون و رگبار مسلسل و زیر تیغ جنون یه مُشت وحشیِ خرمغز، نمیشه زندگی کرد، فقط می‌تونی بمیری یا مُردنِ عزیزترین‌هات رو ببینی.دومن و سومن و چهارمن... و هزارمن و صدهزارُمَنِش هم، همش تکرار همون اَوَّلَنه! کسی که اومده اینجا، واسه سیاحت نیومده، واسه خوردنِ نونِ تو نیومده، فقط طاقتِ مرگ بچه‌هاشو نداشته. این عجیبه؟ قابل فهم نیست؟ این کاریه که تو هم می‌کنی اگه مجبور بشی.آوارگی چهل ساله، خود به تنهایی شکنجه بزرگی است؛ چه نیکوست که در طول حیاتِ کوتاهمان، شکنجه بزرگتری بر آوارگان تحمیل نکنیم؛ که یعنی آرزو می کنم اگه قرار نیست بالاخره بفهمی، به آوارگی دچار بشی.حالا برو! حرف، حرفِ تو. لطفی بکن و جوابی نده. چون الان یه جمله دیگه بگی که باز مجبور بشم از خودم بپرسم من بد گفتم یا تو بد شنیدی، احتمالا دیوانه میشم.نشنیدن سخت‌تر است یا نگفتن؟اون زن هیچوقت حرف نمی‌زد. زبونش از هولِ حمله خونبارِ گرگ، بند اومده بود. حرف برای گفتن زیاد داشت، اما گفتن براش آرزوی محال شده بود. البته من یه روز که خیلی شکسته بود، یه روز که خیلی شکسته بودم، یه روزِ بارونی دلگیر، بهش گفتم غصه نگفته‌هاتو نخور مادر. چون هر چی بگی، کسی اینجا نیست بشنوه. آره! تو لالی! لالِ حمله گرگ، و این تلخه، خیلی تلخ. اما تلخ‌تر و وحشتناک‌تر از اون، کَرِ حمله نَفس بودنه. نَفسی که میگه من مرکز جهانم. زندگی من مهمه. هیچ چیز دیگه‌ای مهم نیست. آدم اگه آدمیتشو بفهمه، حاضره لال شه یا دهنشو به اختیار تا آخر عمر ببنده، اما اینطوری کَر نشه.