داستان حباب۳

به هر حال فرصت خوبی بود، تیغ را توی آستین دستم، قرار دادم و بیرون زدم، کیفم را برداشتم و به سمت خانه راه افتادم، در زدم اما کسی در را باز نکرد، کلید انداختم و وارد شدم که مرد مچم را گرفت و غافل‌گیرانه دست روی تیغه گذاشت!چشمان‌ام را بستم؛ نفسم بالا نمی‌آمد، اگر متوجه تیغ می‌شد با همان تیغ حسابم را می‌رسید!پوفی کشید و ولم کرد و پرسید:- چرا زود اومدی؟- تو مدرسه حالم بهم خورد، گفتن برو استراحت کن!- پس بگو لومون دادی!- نه... من به کسی چیزی نگفتم!چنگی به موهایش زد و روی تخت نشست؛ دو بسته پیتزا روی میز مطالعه بود، دست نخورده، پرسیدم:- مهمون داشتی؟نگاهی به سمت من و نگاهم که سمت پیتزاها بود انداخت و خندید، گفت:- نه این برای خودمون دوتاست! فقط من و تو!واژه‌های نفرت آورش اذیتم می‌کرد، لباس عوض کردم و نگاه‌های هیزش را زیر نظر داشتم، به سمت دستشویی رفتم تا تیغ را جابه‌جا کنم، کمی بریدگی روی رگم بود و ذره‌ای خون روی تنم روان بود!من این کاره نبودم، نمی‌توانستم، ممکن بود رگ خودم را بزنم، حتی به این فکر هم افتادم؛ اما من توان هیچ کاری را در لحظه‌ی متهور و رعب‌ناکم نداشتم! بالاخره مرد می‌رفت، اما من باید تن به ذلت می‌دادم؟ ذهنم به هم ریخته بود و تصمیم درستی نداشت!تیغ را دور انداختم و پیش مرد رفتم، با دیدنم لبخند به صورت‌اش آمد و گفت:- نمی‌خوای یه لبخندی به ما بزنی؟!کراهت و تنافر را توی چشمانم می‌دید و پوزخندش پهن‌تر می‌شد، گفت:- تو از من متنفری‌؟- نباید باشم؟برخاست و صندلی را روبه‌رویش گذاشت و گفت:- بیا بشین!با انزجار و بی‌میلی نشستم، با دستان پر زورش صندلی را به سمت‌اش کشید، زانوانم به ران‌هایش برخورد می‌کرد؛ نیشخندی زد و گفت:- اگه ازم متنفر نبودی، ممکن بود ببرمت اون‌جایی که می‌خوام برم! اون‌وقت تو می‌شدی بانوی عمارت من! فوق العاده برازنده‌ای... . منو زندون وحشی بار آورده مگر نه، آسیبی به کسی نزدم!*- به خاطر چی زندون بودی؟- پول‌شویی!- پس قتلم کردی؟!- قتل؟! با دستای خودم، نه! اما خب هر کی سر راهم باشه به هر نحوی شده، از بین میره!- پس آسیب زدی!- چرا از من می‌ترسی؟ من انقدری که تو فکر می‌کنی ترسناک نیستم!نگاهش می‌کردم و تشویش درونم را به قلبش نفوذ می‌دادم، پرسید:- اسمت جولیا اسمارته، درسته؟- آره!- اسمت قشنگه، من برایانم، برایان دونتی!- کی میری؟!- فردا!او فردا می‌رفت و من فقط امشب را باید تحملش می‌کردم!بعد خوردن غذا، در اتاقم کوبیده می‌شد، برایان وحشت زده و عصبی نگاه‌ام می‌کرد، به سمت در هجوم برداشت و نگاه کرد، به آرامی و خشم گفت:- این کیه؟سمت در رفتم و از سوراخ در نگاهی انداختم، آقای پوآرو بود، گفتم:- معلممه، حتما نگرانم شده!- هه! عوضی... فقط سمت دستشویی نزار بیاد! زود دکش کن، خوب؟- باش، نترس، برو!در را باز کردم و با صورت گشاده استقبال کردم، روی صندلی نشست و شروع به پرسیدن کرد:- حالت خوب شده؟- بله، کاملاً!- دخترم تو مطمئنی مشکلی وجود نداره؟- مطمئنم، هیچی نیست! چطور؟- صبح حالت بدجور خراب بود!- به خاطر غذاهای بیرونه!نگاهی به پیتزاها انداخت و گفت:- اوه، خدای من، دو تا پیتزای بزرگ، چه‌خبره؟ مهمون داشتی؟- اع... نه... یکیش مال دیشبه!- تو باید مواظب خودت باشی، نباید امروز پیتزا می‌خوردی! ممکنه مریض بشی دوباره، حداقل کاش توی خوابگاه بودی!- درسته، چشم مواظبم!بعد از نطق‌ها و نصیحت‌هایش خداحافظی کرد و رفت!برایان بیرون آمد و کف‌زنان لبخند زد و گفت:- عالی بود، کارت خوب بود دختر!شب شده بود و برایان گوشیم را از من گرفت و فیلم ترسناکی را پلی کرد! پتوی روی تخت را برداشت و روی زمین دراز کشید، حرفی نزدم؛ برایم عجیب بود ولی خوش‌حال شدم!مشغول فیلم دیدن بود که خوابش برده بود! خواب سبکی داشت، گوشی را که از زیر دستش کشیدم از جا پرید و چنگم زد، گفتم:- چیزی نیست، فقط گوشیمو می‌خوام!با صدای خش‌دارش هشدار داد:- بخواب!