غم‌های خوب

بعد از مدت‌ها باز دارد باران می‌بارد. دلتنگی را حس می‌کنم. راستی هفته‌ی پیش بود که باران بارید یا شاید هم دو هفته‌ی پیش اما چرا برای من انگار که خیلی بیشتر از اینها طول کشیده است؛ شاید سه هفته؛ اقلا! باران که بارید، دلتنگی را حس کردم. دلتنگی خوب است. دلتنگی یعنی هنوز زنده‌ای؛ مرده‌ها که دلتنگ نمی‌شوند. آنها اصلا احساسی ندارند. همانطور که فراموش می‌شوند، احساساتشان نیز با خودشان میمیرد و فراموش می‌شود. زنده‌ها هستند که احساس دارند. با احساس‌شان زندگی می‌کنند و اگر هم چیزی به نام دوست داشتن وجود دارد، به‌ همین خاطر است و دلتنگی، یکی از همین احساساتی است که بیشترین تأثیر را بر جامعه‌ی موجودات زنده می‌گذارد.دارد باران می‌بارد و من که مشغول به مطالعه بودم، نتوانستم در مقابل ضرباهنگ نم نم‌های باران و رعد و برق دوام بیاورم. انگشتم را لای کتاب گذاشتم و در همین حین، تلفن همراهم را برداشتم و... برای من باران، برف هردو خواستنی هستند؛ وقتی که آسمان می‌بارد، انگار تا قبل از آن، هیچ اتفاق بدی نیفتاده باشد، حالم خوب است. همه می‌گویند هوای ابری، دلگیر است، آدم دوست دارد خانه بماند و خودش را زیر یک لحاف کلفت قایم کند و بخوابد و در بهترین حالت، یک موسیقی ملایم پخش کند و... اما به عقیده‌ی من، اینها بهانه برای فرار از زندگی هستند. زندگی آن بیرون، زیر آسمان است. بدون چتر، با تمام وجود خیس شد. کم‌لطفی به نعمت‌های آسمانی‌ست. غم جنس‌های متفاوت دارد و ... اگر هم غمی در خود داشته باشند، از آنهاییست که لازم هستند. به قول مادرم که در کودکی‌هایم از شیطنت‌های کوچه برمی‌گشتم، زیاد به شستن دست‌هایم سخت نمی‌گرفت. می‌گفت مقداری میکروب برای بدن لازم است. خوشحال می‌شدم. بدون اینکه دلیلش را بپرسم زیرا کار مورد علاقه‌ی من بود؛ می‌توانستم بیشتر شیطنت کنم و غصه‌ی چیزی را نخورم. او آن‌روزها این را می‌دانست که سخت‌گیریِ زیاد هم خوب نیست. می‌دانست که یک قوت قلب، از سمت کسی که از هر جهت برایم مورد اطمینان است، باعث می‌شود تا اگر مشکلی هم قرار است بعد از این کار سراغم را بگیرد، به راحتی رفع شود. آری. اکنون هم که می‌گویم غمِ این باریدن‌ها لازم است، لابد احتیاجش را در خود دیده‌ام. جنس خود را می‌شناسم و گمان می‌کنم کسی بدتر از من خودش را بیخود با ناملایمات زندگی درگیر نمی‌کند. غمی که از آسمان ببارد، جنسش، تمنی صَنّار با ساخته‌های دست ما فرق دارند. من فکر می‌کنم ما تنها برای ابراز وجود، دست به ساختن این غم‌های پوچ می‌زنیم، حال آنکه آن غم‌ها، یک‌جوری برای ساختار بدن ما لازم‌ند. اصلا حالا که حرفش پیش آمد، به عقیده‌ی من، آن‌ها غم نیستند؛ جنسی دیگر از احساساتی هستند که ما چون نمی‌توانیم درکشان کنیم، ازشان بدمان می‌آید و یا چمیدانم... من امشب دیدمشان، شاید چون خواستم و توانستم ضروری بودنشان را تشخیص بدهم. احتمالا کار سختی نباشد. تنها کافیست چشمانت را ببندی و درها را باز کنی و اجازه بدهی تا چیزی درونت جابجا شود.شاید من زیاد آسان می‌گیرم. نمی‌دانم.گاهی یک قطره باران یا یک دانه برف، تو را از پوسته‌ای که خودت را درونش زندانی کرده‌ای بیرون می‌کشد و در دستان قدرتمند طبیعت قرار می‌دهد؛ آنجایی که دقیقا بهش تعلق داری. همان جایی که به قطع حالت قرارست خوب شود. یک صدای بارش باران که نوعی موسیقی بی‌کلام است و سُمباده برمی‌دارد و لبه‌های خشن و نتراشیده‌ی وجودت را صاف می‌کند؛ جوری که می‌توانم بگویم احساساتِ بعد از باران، با قبل از آن قابل مقایسه نیست. یک‌جور پذیرش را در رگ‌هایت تزریق می‌کند که قابلیت استفاده از زندگی را بهت می‌دهد. همین حالا که دارم می‌نویسم، بیرون از اتاقم، زیر آسمانِ سیاه قدم می‌زنم و تاییدیه را آن بالاها گرفتم. یک قطره باران، روی صفحه‌ی تلفن همراهم جاخوش کرده است و من خوشحالم از اینکه این‌ها را با کسی درمیان گذاشتم. خوشحالم که واسطه‌ی این حرف‌ها، من بودم. اکنون که فکرش می‌کنم، اگر تمام این کلمات به هر دلیلی پاک شوند، شاید نتوانم از نو بنویسم زیرا مال من نبودند. اگر از این شکل نوشته‌ها نصیبتان شد، قدرشان را بدانید؛ درواقع قدر آن دلیلی که واسطه‌ی این حس و حال شده را!آه! چقدر هوا خوب است! خدا را از این بابت شاکرم که اکنون زیر سقف اتاقم نیستم!