بادکنک سرخ در پارک

دخترچه دنیای عجیب و غریبیست.همه چیز تکرار می شود...حتی آن زمان که به حکم رقابت و مقایسه کودکانه، نگاه زیبایی شناسانه متفاوتی نسبت به امروز داشتم، تشخیص می دادم که این پسر بچه، بسیار بانمک و دوست داشتنی بود.صورتی گرد و کک مکی داشت که این خود، حس امنیت و اعتماد برخاسته از چشم هایش را دوچندان می کرد.با اینکه خود کودک بودم ولیجنس این کودک دیگر را با این که پسر بود، بخوبی درک می کردم.ظاهر و رفتارش نشان می داد که عزیز کرده ی مادر بود و همین برای من جذابترش می کرد.سن و سالش را بدرستی تشخیص نمی دادم ولی می فهمیدم که از من کوچک تر بود و معلوم بود که هنوز مدرسه نمی رفت. و این دلیل قاطع دیگری بود تا شکاف عمیق میان خود با او را بخوبی درک کنم.پسرک ، بادکنک قرمز رنگی در دست داشت و برای خودش در چمن های پارک، می چرخید.حوزه ی بازی او از دایره ای به شعاعی کوچک، فراتر نمی رفت... به همان مقدار که بادکنک می پرید یا می توانست بپرد.من نزدیک به قلمرو او نشسته بودم و با این که سرگرم عروسک بازی خود بودم خواه ناخواه بازی او را نیز تماشا می کردم.در یکی از جست و خیزهایش بادکنک سرخ ، از دستش رها شد، سُرخورد و نرم و سبک، کنار دست من افتاد.بازی سرنوشت ، از کودکی آغاز می شود.انگار بادکنک باهوش، حس می کرد که دلم هوای این بچه را داشت، به سمتم آمد تا صاحبش هم به سویم روانه شود..بادکنک بازیگوش را گرفتم و نگه داشتم. با همه کوچکی، خوب می فهمیدم که پسرک احساس خطر کرده بود. با گام های کوچک به سمتم آمد تا بادکنکش را پس بگیرد ولی چشمهایش مردّد بود. لابد می ترسید من که از او بزرگ تر بودم بهترین دارایی او را تصاحب کنم.برای اینکه دلش آرام بگیرد، بادکنکش را به دستش دادم.بادکنک را بغل گرفت ، نگاهی کرد و هیچ نگفت. هیچ نرمشی در نگاهش نبود.اخمی که در صورتش بود تداوم داشت و در حالی که مستمر نگاهم می کرد ، به سوی مادرش دوید. اما دیگر پشت سرش را نگاه نکرد.نگاهم با او رفت تا اینکه با مادرش دور شد...دل من هم با او رفت...سوسن چراغچی23 مهر 1395پسربا مامانم رفته بودیم پارک.بهترین جای دنیا.برای پسر بچه ی کوچکی به سن اون روز من، پارک جایی بود پراز چمن های سبز و شاداب، پر از تاب و سرسره، اسباب بازی و سروصدا و بچه های شلوغ و شیطون هم سن و سال خودم یا کمی بزرگتر یا کوچکتر.یک جای شاد شاد فقط و فقط مخصوص دویدن و بازی که نمیشه با دنیا عوضش کرد.راستی، کدوم بچه ایه که پارک رفتن رو دوست نداشته باشه؟من هم دوست داشتم...از نرده های کوتاه پارک که داخل شدیم، دیگه همه چیز یادم رفت.بوی چمن تروتازه که به مشامم خورد گیج شدم.دیگه نفهمیدم چی شد. دستم رو از دست مامان ول کردم و با سر دویدم به سمت چمن ها.خودمو انداختم روی زمین و چندتا غلت جانانه زدم. نمی دونم شاید با صدای بلند، شاید هم توی دلم جیغ زدم، خندیدم و کیف کردم.زیاد هم به حرف مامانم توجه نمی کردم که مدام سفارش می کرد: مراقب باش، نیافتی، زمین نخوری، آخ لباست کثیف شد، اونور نرو، اینور بدو، دستت رو نمال به زمین، ... و چه و چه. اصلا گوشم حرفهاش رو نمی شنید ، کار خودمو می کردم.اصلا بچه چی کار به کار آدم بزرگها داره؟!بچه، بچه است.درسته که بچه ی آدمه ولی حاضرم قسم بخورم که از جنس آدمیزاد نیست.فقط شکل و شمایلش مثل آدمهاست.مابقی وجودش، اصلا سطحش، یک هوا بالاتر از آدم بزرگهاست.دیدین این قطارهای سریع السیر که سرعت فوق العاده دارند و به جای حرکت روی ریل، روی بالشتکی از هوا نیمچه پرواز می کنند؟بچه هم همینطوره. سرعت زندگی کردنش، فهمیدنش، دیدن و احساس کردنش، فراتر از سرعت معمولیه. انگار بالشتکی از هوا زیر پاش گذاشته اند. از فرط شوروهیجان و شوق زندگی، همه اش می خواد پرواز کنه.با این که دستش توی دست آدم بزرگهاست ولی پاهاش روی زمین نیست. بهرحال من که الان دیگه از اون حال و هوای پرشور بچگی اومدم بیرون ولی فقط خاطره اش برام مونده.یادمه اون روز هم یک شور و هیجان زیادی داشتم.مامانم بیرون پارک، یک بادکنک گرد قرمز برایم خریده بود که از همون لحظه اول، عاشقش شده بودم.نخش رو سفت گرفته بودم که مبادا از دستم در بره.کی می دونه، شاید خیلی هم معنی ترکیدن بادکنک رو نمی فهمیدم یا قبلا تجربه اش نکرده بودم یا هرچی، چون یادمه گاهی هم بادکنک رو توی بغلم فشار می دادم.مرتب می انداختمش بالا و دوباره می گرفتمش. چقدر از سبکیش ذوق می کردم و عاشق اون صدای خش خش و ظریف و جیرجیر قشنگش بودم که وقتی دستم با پوست نرمش تماس پیدا می کرد از خودش در می آورد.امروز دیگه توی شور و حال بچگی نیستم که چیزی از درک و فهم اون روزهام داشته باشم ولی حدس می زنم که اون روز حس می کردم بادکنک هم دلش می خواست با من بازی کنه چون هرجا می انداختمش دوباره بر می گشت سمت خودم. شاید عقلم نمی رسید که دستهای کوچک من و قدرت پرتابم بقدری نبود که بتونم دورتر بیاندازمش. در کل بادکنک، همبازی خوبی برای یک بچه تک و تنهاست... خودش دنیاییهاون روز از این بازی یک نفره، شاید هم دونفره، خیلی خوشحال و سرکیف بودم و اصلا هم هوس این رو نداشتم که با بچه دیگه ای توی پارک هم بازی بشم.برای خودم حال می کردم. دنبال بادکنک اینور و اونور می دویدم. مدام نخش رو می گرفتم و دوباره رهاش می کردم.تا اینکه یکهو، بادکنک قرمز خوشگلم، روی زمین سُرخورد و کمی دورتر افتاد جلوی پای یک دختری که یک گوشه روی چمن نشسته بود. دختر، به نظرم خیلی بزرگ بود. یک عروسک موطلایی هم دستش گرفته بود و با اون بازی می کرد.خوب یادمه که دختره داشت با دامن و لباس و موهای عروسکش ور می رفت. مرتب بلندش می کرد و دوباره می گذاشتش روی زمین.یک بار می نشوند و یکبار می خوابوندش توی بغلش. وقتی دختره بادکنک منو دید که افتاده بود کنار دستش ، عروسکه رو ول کرد و بادکنک منو گرفت و با دوتا دست، نگهش داشت...بچه ها جور دیگه ای درک می کنن. جور دیگه ای ناراحت میشن یا دچار هول و هراس میشن.انگار جنس درکشون، غم و غصه هاشون، ترس و حیرت و توجهشون با مال آدم بزرگها فرق می کنه. از جنس همون بادکنک، نرم و لطیف و سبکه. یک جور غیر قابل درکی واسه آدم بزرگهاست.الان که به تصویر خاطره اون روزم توی پارک، در ذهن خودم نگاه می کنم، نمی تونم حال اون لحظه ای رو که بادکنک عزیز من جلوی پای اون دختر روی زمین افتاد رو درست حس کنم یا در مغزم بازافرینی اش کنم. ولی این رو یادمه که یکهویی همه ی شور و هیجان بچگیم از حرکت ایستاد. خودم هم دیگه ندویدم و ایستادم و فقط نگاه کردم، به خودش، عروسکش و بادکنک خودم در دستهاش. از خودش به عروسکش، از عروسکش به بادکنکم از بادکنکم به خودش.یادم نیست چه فکری داشتم؟ آیا ترسیده بودم این دختری که از من بزرگ تر بود و طبعا زور بیشتری هم داشت بادکنکم رو بهم پس نخواهد داد؟ یا اینکه از دیدن اون و عروسکش یک جورایی تعجب کرده بوم؟ از نوع رفتارش، نگاهش اول به بادکنک بعد به من، یا از سکوتش؟یادمه نه لبخند زد نه چیزی گفت.فقط یکهویی دستش رو دراز کرد و بادکنک رو گرفت سمتم که برم و بگیرمش و من هم رفتم و گرفتم.نمی تونم بخوبی درک کنم که در اون لحظه چه حسی داشتم ولی این رو یادمه که یک لحظه احساس راحتی کردم.برای بچه، حتی یک بادکنک هم می تونه بزرگ ترین دارایی دنیا باشه و طبیعی بود که وقتی این دختر غریبه همه دارایی من رو بهم پس داد، احساس امنیت و آرامش کردم.درسته که سالهای سال از اون اتفاق می گذره و من دیگه کمترین اثری از اون همه شور و شعور والا و عظیم کودکی در ذهن و قلبم ندارم ولی می تونم با فهم ناقص امروز خودم این موضوع رو حدس بزنم که اون روز با تمام وجودم حس کردم، اون دختر، «دختر خوبی بود.»جنسش مثل خودم بود.برای همین، در کنارش احساس امنیت کردم ولی حیف، افسوس، صدافسوس که بچه ها با اینکه درک زیادی دارند، قدرت عمل شون بسیار بسیار محدوده.من در اون لحظه حتی یک آه هم نکشیدم و حتی یک کلمه به زبون نیاوردم و حتی لبخند هم نزدم.فقط نگاهش کردم...نگاه.اونم نگاه کرد و چیزی نگفت.از روی همین نگاهش متوجه شدم که اونم بچه بود. فقط یک کم بزرگ تر از خودم. همدل و همزبان خودم.ما هردو یک لحظه با نگاه با هم حرف زدیم.بعدش من با خیال راحت به سمت مادرم دویدم که روی نیمکت نشسته بود و دیگه حتی پشت سرم رو هم نگاه نکردم.اون روز نفهمیدم این دختر کِی از جاش بلند شد با کی رفت و کجا رفت؟با این که هیچ وقت دیگه ندیدمشاما دل و یاد من تا همین امروز پیش اون دختر خوب باقی مونده...سوسن چراغچی25 مهر 1395