دانشگاه بریم یا نریم؟

آیا دانشگاه شما را نادان و خنگ میکنه؟آیا شما با دانشگاه رفتن خودتون و ذهنتون رو محدود میکنید؟http://www.finnishlessons.com/key-benefits-university-education/شاید در نگاه اول و با خوندن این سوالات، به خیلیا بر بخوره، چون خیلی از ماها سالیان سال زندگی خودمون رو تو دانشگاه ها گذروندیم و سختی هاش رو کشیدیم. خیلی از ما بهترین و بدترین خاطرات زندگیمون رو توی دانشگاه ها ساختیم. خیلی ها بهترین دوستان زندگیشون رو توی دانشگاه پیدا کردن. خیلیا دارن از طریق دانشگاه پول در میارن حتی! اما سوال، روی صحبتش با هیچکدوم از این جنبه ها نیست! بلکه روی صحبتش با سطح یادگیری و پیشرفت فکری هست.واقعیت اینه که وقتی که ما از مدرسه خارج میشیم و وارد محیط دانشگاه میشیم، دچار یک نوع شوک فکری میشیم! چون مدرسه های ما رو برای مواجهه با محیط دانشگاه و مفهوم دانشجو بودن، یعنی "دانش-جو" که معنی کسی که جویای دانش هست، رو به ما یاد نمیدن. چیزی که به خورد ما میره تماما القای مفاهیم صرف بدون یاد دادن روش فکر کردن و سوال پرسیدن هست و این موضوع تا زمانی که ما پامون رو توی دانشگاه نذاشتیم مشخص نمیشه! از نظر من افراد در مواجهه با این شوک فکری دو نوع رفتار از خودشون نشون میدن:بعضی ها همون روش دانش آموزی رو ادامه میدن و به فرو کردن مفاهیمی که بهشون تدریس میشه راضی میشن.https://www.city.ac.uk/__data/assets/image/0019/309133/education-at-city-university-london.jpgبعضی تلاش میکنن که مقداری فراتر برن و سعی کنن که فکر کنن و سوال بپرسن. اما مشکل اینجاست که فضای فکر کردن (حداقل در دانشگاه های ما) خیلی محدوده! یعنی این احساس مداوم به دانشجو القا میشه که همه چی همینه، چیزی رو زیر سوال نبر، قوانین قوانین هستن و تغییر ناپذیر هستن! یک جایی خوندم وقتی ماکس پلانک وارد دانشگاه شد، اطرافیانش بهش میگفتن دور علم رو خط بکشه چون هر چیزی که باید کشف میشد، تا امروز کشف شده و تو دیگه چیزی برای کشف کردن نداری! ولی خیلیامون حداقل یکبار اسم پلانک رو شنیدیم و میدونیم که چه دستاوردهای بزرگی رو پدید اورده! اینه که میگم محدود میشیم.خب توی این شرایط باید چیکار کنیم؟ اگر یک نفر الان از من بپرسه من میخوام توی فلان رشته تحصیل کنم و تحقیق کنم و گسترشش بدم، اولین و آخرین چیزی که به ذهنم میرسه اینه که خب برو دانشگاه و رشته ی مورد نظر رو بخون! چون ما روش های تحصیل بدون استفاده از دانشگاه رو بلد نیستیم و به قول معروف نمیتونیم به صورت "خود خوان" تحصیل کنیم!ولی فکر نمیکنم این تنها روش باشه! نه اینکه بدونم روش های جایگزین مطئن چی هستن، ولی میدونم که روش های تحصیل دیگه ای هم وجود داره. من خودم وارد سال نهم از شروع تحصیل دانشگاهی شدم و توی این مدت سه رشته ی متفاوت رو خوندم. اولینش رو در دانشگاه خوندم، دومینش رو به صورت دوره های آنلاین و سومینش رو به صورت ترکیبی از دوره های آنلاین و روش های خود خوان. ولی یک جای کار میلنگه. (شایدم دو-سه جاش!) (توضیح: عکس تزئینی هست (مثلا!))اول اینکه توی دو روش دوم که مطرح کردم شما مدرک معتبری دریافت نمیکنید! خب این چه اشکالی داره؟ خب، اگر برای دل خودتون دارید اون درس رو میخونید و اون رسته رو دنبال میکنید هیچ اشکالی نداره خیلیم خوبه! ولی اگر میخواید با اون درسی که خوندید کار کنید و یا حتی با هم فکران خودتون تعامل داشته باشید، به مشکل میخورید، اونم به چه مشکل بزرگی!!! خیلی از شرکت ها هستن که همیشه این شعار رو میدن که ما مدرک گرایی رو گذاشتیم کنار و فقط به توانایی های فرد توجه میکنیم ولی اگر از من بپرسید میگم چررررت میگن! وقتی شما جایی رزومه میدید، قطعا اون شخصی که مدرک دانشگاهی مرتبط داره بر شما برتری پیدا میکنه به دلایل نامعلوم! و دوما اگر احیانا احیانا خدای نکرده شما برای اون منسب قبول بشید، به دلیل نداشتن مدرک دانشگاهی دست پایین قرار میگیرید و توی تمام موارد چه مالی چه حقوقی و ... توی سرتون میخوره که تو که مدرک نداری! داری کار میکنی دو قورت و نصفتم باقیه؟؟!!!https://i2.cdn.turner.com/money/dam/assets/160629171317-college-grads-jobs-780x439.jpgبیاید راجع بهش فکر کنیم، درصد خیلی بالایی از مردم جهان به آموزش مناسب دسترسی ندارن! تکلیف اینا چیه؟ فکر نمیکنید انیشتین ها و پاستورها و ارسطو ها و هاوکینگ هایی بین همین آدما هستن؟ خب چرا نباید شناخته شن؟؟! اونایی هم که دسترسی دارند از جهات مختلف تحت فشار قرار میگیرند! شما برید توی یک دانشگاه و از دانشجوها سوال کنید آیا رشته ی تحصیلیشون رو دوست دارن؟ به نظرتون چند درصد میگن آره؟ من آمار دقیق تو دستم نیست ولی حدس میزنم درصدش خیلی قابل توجه و بالا خواهد بود!و هنوز مشکل محدود شدن افکار و شکل گرفتن تصاویر از طریق اساتید و کادر دانشگاه و نظام آموزشی خیلی زیاد هست! پس عملا دارن ما رو خنگ میکنن! دارن دور ذهن ما دیوار میکشن!من کاری به توانمندسازی هایی که انجام میشه ندارم! بله درسته، یک برنامه نویس تا زمانی که الگوریتم رو به صورت اکادمیک یاد نگیره نمیتونه کد استاندارد بنویسه، یه دندون پزشک تا زمانی که از ساختار دندان و ریشه اطلاع پیدا نکنه نمیتونه دندون کسی رو درست کنه، و.... ولی آیا، صرفا، کسب اطلاعات به این شکل کافیه؟ سوال بزرگ آخر من بعد از همه ی صحبتام اینه:چرا بعضی از افراد در یک زمینه پیشرو میشن، و دستاوردهای بزرگ رو رقم میزنن؟ در صورتی که ماهیتا اونا آدمای عجیب و غریب و استثنایی نبودن! ولی چی میشه که این آدما میشن این آدما ولی اون 99.99999% بقیه آدما که حتی با این آدما همکلاسی هستن، هم دانشگاهی هستن، شاید هم خون باشن و به هرشکلی مرتبط هستن، اون آدما نمیشن؟خوشحال میشم دیدگاه شما رو هم راجع به این موضوع بدونم.پی نوشت: اگر به خاطر خنگ خطاب دادن، ناراحتتون کردم، عمیقا عذرخواهی میکنم. اصل مطلب رو بچسبید!