سرانجام اضطراب نه ساله ی من !

نمیدونم کی تا حالا اضطراب رو تجربه کرده اما دوستی به من می گفت بهتره آدم سرطان بگیره تا اضطراب !ی جورایی راست می گفت ، حداقل منی که نُه سال تمام با اضطراب دست به یقه بودم اینو خوب درک می کنم .میدونی ی وقتایی امتحان داری ، بدهی داری دچار استرس میشی ، ولی امتحان ت رو که بدی یا بدهی ت رو که بدی استرس ت تموم میشه ، اما اضطراب اینطوری نیست ! اضطراب قبل امتحان هست بعد امتحانم هست ! نمره تم خوب بشه هست ! کلا همیشه هست و رفتنی نیست ! نگرانیِ دائمیِ ، همیشه باهات هست و دست از سرت بر نمیداره !یادمه اولین بار دی ماه سال 88 بود که اومد سراغم ، اولش ی دلشوره ی خیلی ساده بود . زیاد محل ش نزاشتم ! تازه تو ی شرکت خیلی خوب استخدام شده بودم و شرایط م عالی بود اما نمیدونم چرا نگران بودم. ی مدتی گذشت نگرانیم بیشتر شد ، خیلی نگران آینده بودم که چی میشه و چطور میشه . اینا در حالی بود که من دانشجوی فوق لیسانس بودم و داشتم روی پایان نامه م کار می کردم ، درسم هم همیشه خوب بود ، فکر کردم شاید مال پایان نامه م باشه ، گفتم بزار دفاع کنم ببینم شاید خوب بشم . القصه ، سال 89 دفاع کردم و نمره م هم عالی شد اما خوب نشدم که هیچ ، بدترم شدم ! دلم بیشتر شور می زد و خیلی نگران تر از قبل بودم ، رفتم دکتر ، روان پزشک .سوال و جواب کرد و گفت که این اضطراب تون چیز مهمی نیست و فعلا نیاز به دارو نداره ! دست از پا دراز تر برگشتم خونه اما نگرانی ول م نمی کرد ، کم کم رو همه جنبه های زندگیم تاثیر گذاشت و حالم روز به روز بدتر می شد اما روان پزشک هنوز معتقد بود که به دارو نیازی نیست !تا اینکه شدت نگرانی به اونجا رسید که من تپش قلب هم گرفتم ! گاهی اینقدر قلبم تند تند می زد که فکر می کردم الان از تو سینه می پره بیرون ! اونجا هم دکتر فقط پروپرانول داد و گفت داروی بیشتری نیاز نیست ! ممکنه بگی پس چه اضطرابی به دارو نیاز داره ؟ اضطرابی که اول روی خواب شما تاثیر بزاره . مثلا بی خواب بشی ، کابوس ببینی ، از خواب بپری یا تو خواب جیغ بزنی و دوم اینکه اضطرابی که روی اشتهای شما اثر بزاره : یعنی پرخوری کنی یا کم خوری کنی یا که اشتهات رو از دست بدی .چون خواب و اشتهای من نرمال بود دکتر بمن دارو نداد اما ، ، بعد خداوند بمن ی پسر داد صحیح و سالم ، یکساله بود که با یک اشتباه پزشکی فوت کرد ! !اونجا دیگه تیر خلاص خوردم ، رسما فرو ریختم و دکتر بمن دارو داد. گفت که باید افکارت میزون بشه . اولین بار که دارو خوردم حالم خیلی خوب شد . قشنگ یادمه بعد از دو هفته دارو خوردن حس می کردم نگران نیستم و بعد از یکماه حتی نسبت به آینده امیدوارهم شده بودم . چهار ماه و نیم دارو خوردم و بعد دکتر دارو رو قطع کرد . سال بعد دوباره باردار شدم و خداوند یک پسر دیگه بمن داد. چند ماه بعد دوباره اضطرابم شروع شد ! دوباره نگرانی و دلشوره . رفتم دکتر و گفت چیز مهمی نیست !خلاصه که سرتون رو درنیارم این اضطرابه هی میومد هی می رفت ، و نه سال طول کشید من تو این نه سال سه دوره دارو خوردم . البته هیچوقت به شدت دفعه اول نبود و هیچوقت هم دارو مثل دفعه اول حال منو خوب نکرد ! آخرین بار که رفتم دکتر داروهامو عوض کرد ولی داروی جدید به شدت منو می خوابوند و دکتر گفت که قطع کنم. بعد دکتر گفت از ورزش و مطالعه کمک بگیر .کم کم به این نتیجه رسیدم که این اضطراب خوب شدنی نیست و تا آخر عمرم با منه ! فکر می کردم که چیکار کنم با وجودی که این اضطرابه هست بتونم بهتر زندگی کنم. کم و بیش ورزش می کردم مطالعه هم که همیشه جزو کارهای مورد علاقه م بوده. شروع کردم به روان شناسی خوندن. راستش تو این نه سال چند باری رفتم مشاوره ولی هم خیلی گرون بود و هم اینکه اون نتیجه لازم رو نگرفتم . فکر کردم من که عاشق مطالعه م و زبانم هم خوبه ، شروع کردم به مطالعه منابع انگلیسی و با متد شناخت درمانی آشنا شدم . هر چی می خوندم روی خودم پیاده می کردم. در کنارش ورزش رو هم شروع کردم اما نه با روش قبلی ! می رفتم باشگاه ، بدنسازی با وزنه . با مطالعه بسیار فهمیدم که به جای سِت های سه تایی بهتره که سِت های چهار تایی ورزش کنم . وقتی این مدلی ورزش کردم خیلی بهم فشار می اومد و به شدت عرق می کردم طوریکه موهام کاملا خیس می شد انگار که زیر دوش آب وایستادم . از اونطرف هم با پیاده کردن تکنیک های شناخت درمانی روی خودم متوجه شدم که چقدر اشتباه فکر می کردم و اشتباه نتیجه می گرفتم .یکماهی که گذشت احساس کردم چقدر حالم خوبه ! چقدر بهتر شدم و چقدر تغییر کردم. به آینده خوش بین شده بودم و امیدوار . احساس می کردم که خیلی خوب میتونم از عهده آینده بر بیام . منی که همش فکر می کردم آینده خرابه و روز به روز بدتر میشه حالا ظرف یکماه فکر میکردم که نه بابا درست میشه و هر چقدر هم خراب شده باشه از همین جا میشه که درست بشه .خیلی دلم می خواست این تجربه مو براتون می نوشتم . برای همه ی اونایی که با اضطراب درگیرن و با دارو خوردن خیلی به نتیجه نرسیدن . شایدم دیگه از خوب شدن ناامید شده باشن ولی خواستم بهتون بگم که امیدتون رو از دست ندین که من بعد از نُه سال اضطراب در سال دهم خوب شدم :)