خودشیفته| داستان کوتاه| بخش اول

یک روز عادی. ساعت ٧ صبح. آفتابی. لکه ای ابر در آسمان پیدا نمی شود. عالیجناب صبح با ناز و ادا از خواب خوش بلند می شود. چه خوابی هم که بوده. آخر خواب شان با انسان های معمولی فرق می‌کند. توی خواب هم عده ای قربان صدقه شان می روند هر شب. نوبتی البته. وزیری، وکیلی چیزی. با خواص سر و کار دارند. بعد از تخلیه اضافی جات از بدن، سر و صورت مبارک شان را شسته و صبح با شکوه خود را آغاز می‌کنند. خانوداه منتظر حضرت والا هستند تا صبحانه را با ایشان میل کنند. با کلی نرم نرم خودش را می رساند سر میز صبحانه. خانوداه از شدت شوق خود مقداری تعریف و تمجید حواله فرزند خوشتیب، باهوش شان می کنند و غش و ضعف می روند. فرزند لقمه ها یکی پس از دیگری با غرور مضاعف در حلقوم همایونی فرو می برد و اعضای خانواده در لذت تماشا محو می شوند. بالاخره غذا خوردن تمام می شود و سرکار آماده رفتن سرِکار می شود! اعضای خانه با لطافت تمام بدرقه اش می کنند. جلوی در منتظر می ایستد تا راننده بیاید. سوار ماشین می شود. برای راننده دستی بلند می کند به نشانه سلام. روی صندلی عقب می نشیند. در طول راه یک کلام حرف نمی زند با راننده. دلیل دارد. قضاوت نکنید. چون اگر با آدم های معمولی خوش و بش کند که دیگر معمولی نیست. تمام مدت به آینه جلوی ماشین خیره می شود و خودش را نگاه می کند. با خودش زمزمه می‌کند که مگر امکان دارد این همه زیبایی و کمالات و هرچه خوبی در این جهان وجود دارد در یک نفر جمع بشود؟ به جوابی نمی رسد. خب او یک انسان معمولی نیست. به مقصد می رسد. از ماشین پیاده می شود و وارد محل کار شده و یکی یکی پله ها را با ملایمت خاصی طی می‌کند. سر بالا و سینه سپر. خنده به لب. همچنان که عبور میکند، کارمندانِ تا کمر خم شده، به آقای رئیس ادای احترام می‌کنند. هر دفعه که رئیس صدایش میکنند قند توی دلش آب می شود. اذن عبور می دهد و به مسیرش ادامه می دهد. لحظه ای از خودش دلخور می شود که چرا اجازه داده افرادی پست به او سلام کنند ولی خب چه کند که قلب مهربانی دارد. فراموش می‌کند. به دفتر کار می رسد. آبدارچی در را باز می کند و عطر حضور اعلا حضرت در اتاق می پیچد. پشت میز می نشیند. بالاخره روز آغاز می شود. پرونده ها را یکی پس از دیگری با دقت خاصی بررسی می‌کند. بی نقص. درجه یک. زیر دستان وارد و خارج اتاق می شوند و مراتب تشکر و چاپلوسی خود را به انجام می رسانند. منشی یاد آور می شود که یک ساعت دیگر جلسه ای ترتیب داده شده. جناب رئیس خودش را جمع و جور می‌کند. آماده جلسه می شود. وارد اتاق شده و جلسه شروع می شود. حالا اینجا دیگر یک جمع عادی نیست. جمع خود شیفته هاست. مسابقه ای پنهان بین آنها وجود دارد. ولی رئیس چیز دیگریست. بین همهمه ها شروع می‌کند به حرف زدن. همه ساکت می شوند. ببینید آقایان، شرکت با درایت و رهبری من روی قله های موفقیت ایستاده. اصلا نیاز نیست از من تشکر کنید. بالاخره من آدمی نیستم که کاری را خراب کنم یا بد انجام دهم. خودتان که می‌دانید. مخلص کلام اینکه قدر مدیر و محل کارتان را بدانید. قدردان من باشید. همه سری به نشانه تایید تکان دادند و رئیس را تمجید کردند. به نوبت شروع کردند به گزارش دادن. گزارش ها با تعریف از خود شروع می‌شد و با تعریف از رئیس به پایان می رسید. کم کم حوصله اش سر رفت. ختم جلسه را اعلام کرد. دوباره در راه حس بیزاری به او دست داد. حس کرد که به اندازه ای که باید قدردان او نبوده اند. ارزشش را آنطور که باید یادآور نشده اند. باز به یاد قلب مهربانش افتاد. از خودش تشکر کرد که اینقدر با محبت نسبت به دیگران برخورد می‌کند. آرزو کرد کاش دیگران هم مثل او خوش قلب بودند! ولی چه میشد کرد . هیچکس مثل او نمیشد. افسوس خورد از اینکه انسان های دیگری شبیه او وجود ندارند. به راهش ادامه داد. با بدرقه منشی وارد اتاق شد. از منشی خواست مزاحمش نشود تا برای مشکلات راه چاره ای بیندیشد. منشی با گفتن بله قربان درخواست او را اجابت کرد. فکر کرد که جلوی منشی گفته مشکلات. خواست به منشی توضیح بدهد که منظورش از مشکلات چیزهای کوچک بوده ولی منصرف شد. گفت ممکن است پر رو بشود. نسشت روی صندلی. در حال فکر کردن بود که دستش به گلدان روی میز خورد. افتاد و شکست. گفت که این گیاه خراب شده بود. بهتر که از بین رفت. تقصیر من نبود. من کار اشتباه انجام نمیدهم! حتما باید این اتفاق میفتاد. منشی را صدا زد تا بیاید لاشه گل را جمع کند. مدتی بعد حسابدار وارد اتاق شد و پس از طی مراتب قدردانی اعلام کرد که برخی صورتحساب ها مفقود شده. به رئیس برخورد. سر حسابدار داد کشید. به او یادآور شد که مدرک دکترای خود را در بهترین دانشگاه کشور دریافت کرده است. برای بار هزارم سواد خود را به رخ حسابدار کشید. گفت که مدارک من به سر تا پای تو می ارزد. حسابدار تابید کرد. گفت امکان ندارد چنین اشکالی در شرکت تحت مدیریت من وجود داشته باشد. دوباره در فکر فرو رفت. چطور می شود یک نفر تا این اندازه احمق باشد؟ اصلا چرا انسان های ابله حد و اندازه خودشان را نمی دانند و خفه نمی شوند؟ فراموش کرد. حس کرد حسابدار متوجه ابهت او نشده ولی باز بخشید. تا ظهر در شرکت ماند. مدتی با ارباب رجوع و تعدادی انسان سطح پایین سر و کله زد. خسته شد. برای امروز کافی بود. بعد به خانه برگشت. همه سلام کردند. به سردی جواب داد. پرسیدند چه شده؟ جواب داد حماقت انسان ها رنجورم می‌کند. اهل خانه ابراز تاسف کردند و مشغول کار خود شدند. وارد اتاقش شد. لباسش را در آورد. مدتی با موبایلش ور رفت. بلند شد. رو به روی آینه ایستاد. در آینه به خودش نگاه کرد. صورتش را به سمت چپ و راست چرخاند. دستی به موهایش کشید. خیالش راحت شد. امروز هم مثل هر روز خوب مانده بود! کسی نتوانسته بود خم به آبرویش بیاورد. رفت تا بخوابد. روی تخت دراز کشید. آرزو کرد خواب خوش ببیند مثل همیشه. قبل از اینکه به چیز دیگری فکر کند، از خستگی خوابش برد... ادامه داستان رو میتونید از اینجا بخونید : https://virgool.io/@eri/yrezoseqjnqz