دروغ های شاعرانه درباره خدا

ممنونم که منو مثل خود ات خلق کردی؛ ممنونم که مثل همیم. برخی اوقات یک شاعر یا یک فیلسوف ایرانی؛ هندی یا غربی؛ مسیحی یا یهودی؛ جمله شاعرانه ای را میگوید که سریع وایرال می شود بدون آنکه بفهمیم چه چیزی را بازپخش میکنیم حتی خیلی هم باهاش حال میکنیم و مستند اش میکنیم به یک حدیث یا روایت از امام و بقیه ....‌مثل این دروغ شاعرانه: "خدایا من در کلبه ‏ی کوچک خود چیزی دارم که تو در عرش خودت هم نداری، من چون تویی را دارم و تو مثل خودت را نداری" اینکه این جمله مورد امضای ائمه (ع) نیست را در اینجا پاسخ داده شده و موضوع صحبت ام نیست https://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa7655 اینکه می گویم دروغ های شاعرانه؛ مخصوصا در مورد این جمله؛ بخاطر این است که فیلسوف ها و شعرا و ما مردم عادی؛ به اشتباه خدا را مثل خودمان دارای احساس لطیف شاعرانه فرض میکنیم یا مثل مسیحی ها مثل پدر فرض میکنیم و بعد سعی میکنیم آنچه می‌فهمیم را به وی بچسبانیم. اینکه میگویم دروغ های شاعرانه ؛ به این دلیل است که آنکه این جمله را گفته؛ آنکه بازپخش اش کرده و بدتر؛ آنکه باور اش کرده؛ قوانین هستی و کائنات را درک نکرده وگرنه متوجه میشد که حقیقت آن است که خدا انسان را خلق کرد تا چون خود اش را داشته باشد و با دروغ های شاعرانه نمی شود قوانین هستی را عوض کرد. برخی قوانین جاری در هستی مثل فیزیک کوآنتوم است که در هستی جاری است ولی ما چون فقط فیزیک نیوتونی بلدیم درک اش نمی کنیم و در بهترین حالت از ظن خودمان در فیزیک نیوتونی برای اش دروغ های شاعرانه می بافیم. درست این جمله این است که بگوییم 《《《خدایا من و تو چیزی داریم که در عرش؛ زمین و آسمان؛ هستی و کائنات هیچکس جز من و تو آنرا ندارد، من چون تویی را دارم و تو چون منی را مثل خود ات داری.》》》》 توضیح اینکه؛ [برداشت از نوشته قبلی درباره ارتباط آیه نور به خودشناسی] خدا در درون ما است؛ و خدا طبق آیه نور از جنس نور (نه انرژی بلکه فرکانس است) و تنها موجودی که در هستی از این فرکانس بهره می برد و مالک اش خود خدا است؛ ما انسانها هستیم. از روح خود اش در مشکات وجود ما دمیده؛ خلقت انسان مثل خلقت فانوس دریایی است که در داخل اش مصباحی و قلب قرار داده؛ و آن مصباح در زجاجه و چراغدانی است که مثل مغز و ذهن می ماند و گاهی آنقدر ذهن و روان مشعشع و درخشان دیده می شود که مثل کوکب درخشان دیده میشود و فکر میکنیم آن اصل منبع نور است؛ در حالیکه منبع نور اصلی در درون ما و داخل مصباح است و آن روح است که در ما دمیده شده و از جنس خود خدا و نور است و نور از جنس فرکانس است. و خدا این را می داند که چه خلق کرده؛ و لذا چون خود اش را در درون ما گذاشته که زمانی که به تولد دوباره برسیم و خودشناسی و عرف النفسه پیدا کنیم؛ زمانی که کشف اش کنیم و وقتی فانوس دریایی را روشن کنیم و خود کنترلی اش کنیم آنگاه میشویم همانچه که موقع خلقت ما شیطان نفهمید و خدا به فرشتگان گفت شما نمی دانید [که من چون خودم را خلق کردم] و به او قدرت کن فیکون دادم. این ربطی به اینکه هندو باشی یا مسلمان یا یهودی یا مسیحی یا بودایی یا تولتک ندارد، همه روح الهی داریم. تفاوت این ادیان و مذاهب در شیوه خود کنترلی بیرون بدنه فانوس دریایی و در چراغ دان است و گرنه دسترسی به روح ندارند. هرچند آپ‌گرید و به روز ترین ورژن مدیریت فانوس دریایی در اسلام است که با دستکاری فیلسوف های مبدع مذاهب؛ و شاعرهای حساس؛ کیفیت های کنترل فانوس دریایی در این مذاهب متمایز شده است. و هرکه خود کنترلی (تقوی) کند می تواند هر روز فانوس دریایی وجود اش (خانه خدا) را سرپا و فرستننده فرکانس و جذب کننده روزی (طبق وصیت امام علی) نگه دارد. خدایا از تو سپاسگذاریم که چون تویی را دارم و تو چون منی را داری.پ.ن.: آیه نور را بخوانیم و در آن تفکر کنیم. پ.ن.: وصیت امام علی به امام حسن را بخوانیم؛ آنجا که میگوید روزی دو گونه است آنچه تو میروی به سمت اش [فیزیک نیوتونی] و آنچه اک می آید به سمت ات [فیزیک کوآنتومی]