قسمت 1 / جدال سایه برای پناه

چند دسته چوب کنارهم جفت و پناهِ وجود بی جانِ پرنده ای شده اند. شب ها از صلابت تنهایی کاغذ و قلم همدمش میشوند و صبح، تخت آرامگاهِ جسمِ ازپا افتاده اش میشود، نور خورشید به هوای نوازش خوابِ آرامش را ناآرام میکند، روزگار سوار بر الاکلنگ اش کرده و بالا و پایین میبرد.-باخود میگوید؛ ببین فروغ، هوا رو مه قلقلک داده، آشیونه نم گرفته و بوی خاک های غلط خورده ی در تنش بلند شده، هوا چقــدر خوب! ول کن کنج این اتاق لعنتی رو، کتغذ و قلمت رو بردار به جنگل برو. امشب شیار به شیارِ مغزت شعر سپید رو میخواد ساز بزنه. فروغ با موهای حنا دیده و پیراهن یقه هفت وگل رزِ به گردن آویخته اش راهی جنگل میشود، در ذهن درمانده ی خود پرواز میکند و حسرت هایش را نگاه و آرزوهایش را هضم میکند. حال دفترش بند زده به حال دلش بود، قلبش که میگرفت قلمش زار میزد، دلش تنگ میشد کاغذ خاطراتش را چنگ میزد، خیلی وقت هست که کار از کاز گذشته و قلم فروغ جوهر نمیدهد. او شبیه هیچکس نبود! حتی خودش.. او شبیه نوشته هایش بود و برای شناختنش خواندن یک بیت از شعرهایش کافی بود... (پرنده فقط یک پرنده است)، (من و از تنم بگیرید تو نوشته هام میمونم).فروغ به انتهای باغ رسید. عطر گل های پامچال قلمش را مست میکرد. قلم سوار میشد روی خط به خط دفترش از یک ستر به ستر بعدی رنگ میزد سفیدی قلب کاغذ را و اثر می ساخت جاودان بدون هیچ عیب و نقصی.یکباره دلش گرفت، بد هم گرفت، از چه کسی و یا چه چیزی گرفت الله و اعلم. هوا به خودش میپیچید و سرد و ترسناک بود. فروغ با روح از تن گرفته و حال زار به آشیانه ی خودش بازگشت.شومینه انتظار چوب های ترِ جنگل را میکشید که بسوزوند و به دل دیوارها بنشاندشان.. فروغ باز هم به کنج تنهایی خویش پناه برد و با چای تلخی در دست و دلی سنگی در تن و روح درمانده اش به جان کتاب ها افتاد. باران و طوفان به جان زمین افتاده بود و همه چیز را در هم میفشارد. فروغ غرق در بی حوصلگی خود بود که صدای در به گوشش رسید، در جایش خشک شده بود چون کسی در اشیانه ی فروغ را نمیزد، خودش را جمع و جور کرد و با چند نفس عمیقِ اغشته به کنجکاوی در را باز کرد! مرد سر تا پا خیس و ژولیده ای که معلوم بود باران حسابی نوازشش کرده پشت در بود، مردی غریبه که برای فروغ آشنا میزد....‌‌فانوس به دست، با لباس‌ها و موهای ژولیده سرگردان لابه‌لای درختان و بوته‌ها قدم می زد، مثل کسی که چیزی را گم کرده باشد دیوانه‌وار اطرافش را نگاه می کرد.پاییز بود و جنگل...ابر ها سیاه و بزرگ بودند، خدا خدا می کرد که به سرشان نزند و شروع به باریدن کنندچون اگر باران می‌آمد سرپناهی جز آسمان نداشت که زیر سایه‌اش آرام بگیرد..آرام آرام هوا تاریک می شد و او دیوانه‌تر...در همین فکرها بود که یکباره خودش را زیر انبوهی از قطره‌های باران دید. فکرش قد نمی داد که باید چکار کند، کجا برود، در کدام خانه را بزند.. یک غریبه‌ی به تمام معنا بود...خانه‌ها و کلبه‌های اطراف یکی از یکی باصفاتر بودنندانتخاب سخت شده بود.در حال دید زدن خانه ها بود که نور کم رنگ شمعی توجهش را جلب کرد.از پشت شیشه‌ی پنجره انعکاس نور شمع ، میان قطره‌های باران قابل دیدن بودبا خود گفت حتما در این خانه کسی هست که بتواند تا تمام شدن باران به من سرپناهی بدهد..بعد از چند دقیقه کلنجار رفتن، توانست خودش را راضی کند که در آن خانه را بزند.رفت جلو و به در کوبیدکمی گذشت ولی هیچ صدایی از آن خانه شنیده نمی شددلش خالی شد! ولی آن نورِ شمع همچنان روزنه امیدی در دلش بود.در باز شد، دخترکی با موهای موج دار حنا دیده که هنوز به شانه هایش نرسیده بود ، پیراهن یقه هفتی ‌که تمیزی اش چشمانش را نیش می زد ، با دامنی کوتاه و قلم در دست مات آن غریبه شده بود در را باز کرد.مرد مات و مبهوت به او خیره شده بود، انگار که اصلا بارانی نمی بارید ...-دو مردمک در هم قفل شده بدون لحظه ای پلک زدن عجیب بود دو غریبه که گویی نقطه مشترک زیادی داشتندسکوت فریاد می زد+سلام_ بله بله!!!!!!!!!!!_سلام_بفرمایید، چه کمکی میتونم بکنم؟«رعد و برق و باد امان نمی‌داد، هوا سرد بود»+ببخشید، طوفان اومده، منم مسافرم، میشه تا تموم شدن باران من همین جا زیر سقف خونه‌ی شما بمونم؟فروغ مکث کرد، به فکر فرو رفته بود، چرا باید کسی را که نمی‌شناسد به آشیونه مهر خورده اش راه بدهد؟ چرا یک غریبه از او کمک میخواهد؟ حتی دندان های سایه ، از شدت سرما بهم ضربه می زدنسایه جا خورده بود! اما شدت باران امان فکر کردن نمی داد حتی دیگر نمی شد برود و درِ یک خانه‌ی دیگر را بزند! +ببخشید شما تنها زندگی می کنید ؟؟_جانم _بله من تنهام ، تنهای تنها+من هم تنهام. اگه اشکالی نداره تا تموم شدن بارون به من پناه بدین..فروغ ناگهان به خود آمد و با خودش گفتاین آدم از بین این همه کلبه به آشیونه من پناه آورده، سرده!هوا اصلا خوب نیست امشب ، حال این مرد هم انگار خوب نیست فقط من میتونم کمکش کنم. «این مرد به من پناه آورده دست رد به سینه اش بزنم خدا قهرش می گیره گناه داره! فروغ دیگر فکر نکرد.__بفرمایید تو !؟ هواااا خیلی سرده+سپاس گزارم ._بفرمایید، خواهش میکنم! بفرمایید کنار شومینه یکم گرم بشید.سایه همان پشت در، ابتدای راه‌رو نشست و به دیواری که رو به رویش یک بارانی و دو دسته کلید آویزان شده بود تکیه داد.+ممنونم، بیشتر از این مزاحم نمیشوم ، همین جا خوب است. فروغ فکر نمی‌کرد، فقط سعی داشت بال های پرنده ای خسته را مرهم کند._نه اینطوری نمیشه، مریض می شید، کنار شومینه بشینید منم الان میام! فروغ کاغذ و قلمش را رها کرد، هیزم ها رو در دل آتش نهاد و شیر را گرم کرد.+آخه... «کمی مکث کرد تا با معذوریت خودش کنار بیاید» چشم، ممنونم._خواهش میکنم ، راحت باشید.گونه های فروغ گل انداخته بود، آخرین باری که با یک مرد هم کلام شده بود بخاطر نداشت.فروغ عادت داشت زیر لب با خود سخن بگوید و سایه ناخودآگاه گوش هایش تیز شد و کنجکاو از اینکه فروغ بر زیر لب چه نجوا می کند . سایه نشست، هم روح و هم جسمش گرم شد.تمام وجودش داغ بود و هزاران سوال بی جواب در سر داشت. فروغ سر گرم کار و سایه در حال گرم شدن قصه به کدام سو دامن خواهد زد؟ادامه‌دارد....نویسندگان:#حدیث_عابدی / #ماوا_مقدم_زاد