گوشی به وسعت مدرسه

خیلی ها تا سال پیش تحصیل را به رفت و آمد های کلاس و پشت میز نشستن ، می شناختیم. اما تا حدود همین چند ماهی که گذشت ، به خاطر یک ویروس پررو وضعیت این کره ی خاکی قِل خورد و تغییر کرد ! من هم توی همین سیاره زندگی می کنم ، متاسفانه منم را همراهش قِل داد. با آن چند ماه زندگی را گذروندم .از پیام هایی که از نهاد های مختلف میامد بی بهره نبودم. از تعطیلی ها ، زمان امتحان ها که متاسفانه غیر حضوری بودند ، سریع آگاه می شدم. تا قبل از قدم گذاشتن ویروس کرونا به این دنیا ، دوست داشتم گوشی رو از خودم دور کنم تا بتوانم درس بخوانم و کمتر تو شبکه های مجازی بگردم . ولی بهمن ماه بود که از گوشی دور نشدم که هیچ ، نزدیک تر هم شدم . باور می کنید؟! آن هم برای درس و مشق ! خداروشکر صفحه گوشی سامسونگی که داشتم بزرگ بود . بعضی مواقع حس می کردم یک برگه مجازی در دستم گذاشتم .همینطور باعث می شد دیرتر به خاطر خواندن نوشته های ریز چشم هایم را ناکار کنم!برای درس تربیت بدنی هم باید نمره می گرفتم . تنها بودم ، زمان سنج گوشی را روی ۱ دقیقه و ۳ ثانیه گذاشتم.شروع کردم به حرکت زدن و شمردن اونها. زمان که تمام می شد زنگ می زد و زمان اضافی را برایم نشان می داد .گویی مربی بالای سرم ایستاده و زمان پایان و اضافه را به من گوشزد می کرد. اصلا قصد دارم بعد نوشتن این متن زمان سنج رو روشن کنم ببینم خوندنش به حداقل دو یا سه دقیقه می رسد یا نه حالا حالاها بنویس. کرنومتر که حرف ندارد . راحت و بدون اینکه بخواهم آن را جداگانه بخرم و هزینه ی اضافی روی دوش پدر و مادرم بگذارم ، مورد قبول و استفاده ام قرار گرفت . حضور در کلاس برایم مهم بود و می ترسیدم ساعت ۸ صبح در خواب ناز باشم و به قول معروف : ((خواب هفت پادشاه را ببینم )) . ولی زنگ هشدار در بسیاری از مواقع نجاتم می داد و از خواب بلندم می کرد اگر باز هم می خوابیدم دوباره زنگ می زد تا در آخر بیدار بشوم. ولی برای سلامتی خودم بهتر بود که گوشی را هنگام خواب جای دورتری می گذاشتم.با اینکه گوشی سامسونگِ من از آن رده های بالا نیست و ساخت ۲۰۱۵ هست اما دوربین مطلوبی دارد که کیفیتش به نفع دبیرانی بود که تکالیفم را برایشان می فرستادم.جدا کردن فیلم ها و عکس ها ، سرعت عملم را در پیدا کردن انبوهی از مطالب درسی افزایش می داد. چرا که دبیر تربیت بدنی محتوای آموزشی را به صورت فیلم می فرستاد. از آن بیشتر ، جداسازی محتوا در فایل های شخصی بود تاریخچه دانلود ، اسناد ، تصاویر ، صوتی و فیلم ها دسته به دسته رو به رویم بودند.وقتی که حافظه ی گوشی از خط قرمز می گذشت و در شرایط بحرانی پر شدن بود ، یک مدیر بود که کارها را تا حد توانش سامان می داد. با دستور من مدیر هوشمند فایل هایی که استفاده نمی شد و حتی خیلی کم به آن ها سر می زدم، پاک می کند و البته از حق نگذریم کارایی های دیگری هم دارد . راستی اسم یک مدیر دیگر را داشت یادم می رفت . مدیر برنامه ام را می گویم ، بله دیگر من هم مدیر برنامه دارم ! برنامه ها رو از مقدار فضایی که اشغال می کنند از بیشترین تا کمترین و از بالا تا پایین مرتب کرده و می توانیم آنجا بعضی از داده های غیرضروری برنامه ها رو پاک کنیم .در جریان هستیدکه هر چه فضای گوشی بیشتر باشد ، امکان ذخیره کردن محتوا ، مثل محتوای آموزشی هم بیشتر می شود.مواقعی پیش می آید آنقدر به گوشی احتیاج دارم که اگر قابلیت ذخیره ی نیرو نبود ، باید به اجبار درسم را زودتر رها می کردم . چون شیفت کاری گوشیم تموم شده بود و به خواب می رفت.از ضبط صوت برای فعالیت شفاهی که نیاز به روان خوانی قرآن و زبان انگلیسی داشت هم استفاده می کردم. گوشی من مثل کتابی است که بی نهایت صفحه را می توان در آن جا داد . صفحاتی که نه تنها نوشتاری و ثابت بلکه متحرک هم هستند. این روزها گوشی من بیشتر به من نزدیک شده است. ای کاش نیاز دانش آموزان و حتی دانشجویان محروم از گوشی برطرف شود تا از مدرسه و دانشگاه عقب نمانند.