نادر چگنی شاعر آبیکی

استاد "نادر چگینی"، شاعر قزوینی، زاده‌ی چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۴۳ خورشیدی، در آبیک است.کتاب "دلفینی در خواب‌های خیسم" مجموعه اشعار اوست.▪نمونه‌ی شعر:(۱)می‌ترسم از خیابانکه مدام سرفه می‌کند لبخند باد راحادثه‌ای در من عطسه می‌شودپرسه می‌شوم در بلند این خیاباندر عابرانی که پیاده‌روها را سر می‌روند چرای این تمام شدن را نمی‌دانم که سال‌هاست آوار می‌شوددر پشت شیشه‌های اکنون صدای لاسیدن گیلاس‌ها بی‌خیالی نیامده‌ها را ورق می‌شود تو که آس این جمع بودی دل باخته‌ترین دل باخته‌ی گربه‌ای شدی که شب او را لیس می‌کشد می‌خواهم معکوس این شب را برگردمتا ظرف‌های نشسته تا پاکت‌های نیم خورده‌ی پیتزاتا عبور بی‌کسی در بهت آشپزخانهتا نبود تو که خواب مرا می‌برد.می‌خواهم برگردمتا خانه تا تو شاید رویدن همان یک شاخه‌ی شعمدانی بهار رادر یاد خانه بیاوردشاید…(۲)گاه دلم می‌خواهد برگردماز تمام این سطرها که سال‌هاست رفته‌اماما هنوز در چقدر این ناپیدا تاریکم و خوب می‌دانم در امتداد پیراهنت مقصد خیابانی‌ست که به سیب می‌رسد.مثل غنچه‌های مانده به شکفتن که گونه‌های اردیبهشت را می‌بوسند در خیالی خالی ذهنم آتش را از لبانت می‌گیردو مات می‌مانم پشت سیبل‌های سیاه جویده شده‌امتنها چند قدم مانده تا انگوراین بار ایستاده‌تر نگاهم کن هر سطری که می‌نویسم کلاغی در آن قارقار می‌کند کجای فردا مگر سوالی نمی‌ایستد من که می‌دانم در پنهان پیراهنت بهار را برایم آورده‌ایاین که دیگر نقطه سر خط نمی‌خواهد هر که هر جور دلش می‌خواهد تلخش را قهوه‌تر بنوشد تنها دو درخت در دیگر این کوچه از سهم بهار ماندهو در بهت به هم ریخته‌ی این خیابانچقدر دلم می‌خواهد در انتهای این شعر به نام صدایت بزنم اما تمام مسئله این است رو به شعر که می‌ایستم برف می‌بارد…(۳)ساده می‌نویسم شکل کراوتی که آدم را حسابی می‌شودحساب دو دو تا شش تا نیست که جمع و تفریق و توانهمه خاله‌ی کشک است سیاه و سپید نهرهایی که عاقبت رود را به دریا می‌روند هاون را در آب کوبیدن هم کاری به حال خراب دریا نداردبیهوده‌ی این چمدانبا خیالی خالی سفرم را می‌رود مانده‌امدر نمی‌دانم از پر این جهانتا این سطر آخر را گلیم از پا فراتر رومو وقت دیوارهای بلند را قدغن می‌دانم این دست‌های مانده به ابر هم عاقبت دهانم را برف می‌شود...(۴)پایان این خیابانشروع خیابان دیگری‌ست از این تقاطع که بگذرمتمام چهارراه‌ها را خطر خواهم رفت هیچ کفشی به ریگ ندارمطاقت کفش‌هایم پر از گل شدهبرای رسیدن چند درخت را باید پرنده شومچقدرتنهایی این سیب پر از درخت شدهدیگر خیال کلاغ را هم به باغ نخواهم گفت در تعادل این صفحه متن را سپید خواهم رفت باقی کوتاهی دست است با بلندی این درخت که سیب را نمی‌توانیم بچینیم...(۵)شیرین بیا در قهوه چشمانم بایست این روزها تردید در انتهای هر سطر گل می‌دهد اما باور کن عشق هنوز همان ماهی کوچکی است در قلبم که هیچ نمی‌داند تنها وقتی می‌خندیاز صدف دندان‌هایتمی‌فهمد دریا نزدیکتر است.(۶)نه نم هم پس نمی‌دهد کم هم نمی‌آورداین درخت در من روی تاریخ باددو تکه حرفدست بر پوستم بکش روی خط‌های پیشانی‌ام هر شب زنی تاب می‌بنددنه نخ هم نمی‌دهد بر شادی کوچک آن پرندهاین درخت.(۷)دست‌هایت راچگونه بردارم از روی خوابی که نمی‌برد مرااین باران نیست که به‌ دنبال آناز رنگِ پریده‌ی شب عبور کنم فکر به جاهای باریکی هم می‌رسد خرگوشی که پشتِ دکمه‌هایم به‌خواب می‌روددرختی که نارگیل‌هایش طعمِ شیرِ تازه را دارداین آخریبازبه اولم می‌بردبه تو که هر بار آهو می‌آیی خیابانی گرگ می‌شود.(۸)آن‌طرف دیواردر همیشه خود سکوتی سوال را سوال می‌شوداین طرف خواب انگشتانی که بخوری خاله‌ی آش است نخوری خاله‌ی آش است باقی ولنگاری قلم که باران را در سطرها دریا می‌نویسد مولف هم همین چهار سطر مانده به آخر شب را کش وی روداما تو شب را از آستین بالا برووزرد را به اعتماد این خیابانزیر پایم را خالی نکن.می‌خواهم چند قطره از دریا را روی پیراهن‌ات بنویسم و یک ساحل برای مستی اسبی که زیر پوستم می‌تازد.(۹)برای آمدنت فردا دیر است بی‌قرارییم در قراری مرا سگ شده است چقدر سپید این پاکت را باید در بسته باشی هنوز جا مانده‌ام در کفش‌هایم که امروز مرا نیامد دریا را به دل زدمبالا را به آستین باور کن دیگر می‌توانم املای ترا درست بنویسم تهران نخ به نخ می‌سوزد لای انگشتان زنی که یقه‌ام را گربه می‌شوداما هنوز طاقتم عصا به‌دست ایستادهتا پیراهن یوسف‌ام را پاره شودبیا سمت بایست راست این متن رادریا تاریکی‌ست که در چشمان تو مرا آبی می‌شود.(۱۰)چشم بر سپید سقف دارددر تختی زرد مردبوی تند فلز از پنجره فرو می­‌ریزدزنلیوانی در دست چند دکمه‌ی بازبا ­کبریتی سوخته به قرینه‌ی خیس خاکستر می­‌اندیشد و رادیو کلاسیک از سقوط قسطنطنیه حرف می­‌زند.(۱۱)روی فکر تازه‌ی خیابان راه که می‌افتد دچار دریا می‌شوم در پیاده‌روو هر بار ماهی‌ترمتوری را که بافته در چشمانی که ساخته.(۱۲)در تامل خیس تماشا دندان‌های زرد خیابان را می‌نویسم سرد ریخته از فلز را و تو که نیستی تا دریا را در خانه پهن کنی و تو که نیستی تا در کنار هر؛ واقعه یک پرتغال تازه بگذریچه شده؟چرا ما اینهمه صدا کردن نام یکدیگر را از یاد برده‌ایم.(۱۳)گم شد کلمه‌ای که آبی بود بر لبه‌ی تاریک حوصله نشسته‌ام قارقاری اخته خواب کوچه را می‌آشوبد وقت حرف دارد دیوار حرف دارد میز لیوان و این ادامه‌ی کش دار اما هیچ چیز با چیزی دیگر در ارتباط نیست تنها من اسم ترا لابلای حرف‌هایم دوست دارم. (۱۴)جاده رسیدن بود مثل خرمای چشم‌های تو شیرین‌تر که نگاه می‌کنی انزلی از نمک خنده‌هایت عبورم می‌دهد کوه به بلندی صدا با ماه که تنها می‌خندید وقتی ابری میان حرف‌های ما می‌دوید دره نرسیدن بود فرو رفتن درهم ریختن فکر را روی فکر می‌گذارم باز دستم نمی‌رسد به آن شال نخی‌ات که از دریا بافته‌ای.(۱۵)نیستی این روزها پاییزی‌ست که رخ می‌دهد با یک شهر که در تلفظ نامت به لکنت افتادهاما هنوز پرندگان بسیاری رد ترا که می‌گیرند روی پیراهنم می‌نشینند روی درختی که در جای دست‌های تو بر تنم روییده.گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی