ما تماشاکنانِ بُستان ایم!...

همیشه تماشا کردن را بیشتر از هر کاری دوست داشته ام ... مثلاً بچّه که بودم، بیشتر از بازی کردن...مثلِ هر کودکِ سه ساله ای، عاشقِ این بودم که بر پردۀ آسمانِ جادوییِ ابرناک، عبورِ باشکوهِ اسب های بالدار و شاهانِ تاجدار و فرشتگان و اژدهاسواران را تماشا کنم... که سر در پی هم می گذاشتند... و تند تند توی دلِ هم، محو و نابود و ناپدید می شدند ...از همان کودکی هام، چاله های آب را هم خیلی دوست داشتم... به خصوص موقعِ باران... که زیرِ چتر ایستاده باشی و چک چکِ آب، روی سقفِ کوتاهِ بالای سرت قصه بگوید...و توی آرامشِ آب و عکسِ آسمان، حلقه حلقه موج بیندازد و... تو... آن پاهای چکمه پوش ات را با اشتیاق، فرو کنی داخلِ تلاطم های ریزَش... که برایت از خیزاب های دریای قُلزُم، هیجان انگیزتر است...یا خیلی دوست داشتم... با نگاه دنبال کنم، ردیفِ مهتابی های بلندِ کنارِ خیابانِ اصلی را... که تُندتُند رد می شد از برابرِ شیشه... وقتی نشسته بودم روی آن صندلیِ عقبیِ اتومبیل... شب های گرم و مهربانِ جنوب... که بر می گشتیم خانه... و مادرم هِی آهسته می گفت... نخوابی پیشی!...داریم می رسیم...بعدها، وقتِ زنگِ تفریح های مدرسه... دلم نمی خواست بدَوَم توی آن مسابقه های ترسناکِ تمام نشدنی، میانِ پسرهای داغ و عرق کرده و عصبانی...ولی عاشقِ زمینِ ورزش مان بودم که درست پشتِ دلتنگی های مدرسه... آن قدر بزرگ بود...که انگار به بی نهایتِ افق میرسید...انگاری معلق باشد وسط علف های سوخته و آسمان... و کمی آن طرف تر ... غروب هنگام، امواجِ مدِّ رودخانه که پنجه های سبزش را می کشید به تنِ تبدارِ ساحلِ آفتاب خوردۀ غمگین...و آن تابستان های درازِ شیرینِ خانۀ مادربزرگ... با طعمِ عاشقانۀ شربتِ بیدمشک و بهارنارنج... فقط دلخوش بودم که بنشینم گوشۀ آن اتاق نشیمنِ بزرگ و سایه دار... تکیه کنم به امنیتِ مهربان آن نازبالش های سبز و آن قدر به حرف های خانم جانم با عمه کوچکه گوش بدهم و جز زمزمۀ موسیقی سحرانگیزش، چیزِ زیادی دستگیرم نشود... تا خوابم ببرد...در حقیقت من سال ها توی خانه مادر بزرگ... یک تماشاگرِ پشت پنجره بودم...وقتی عموزاده ها و عمه زاده ها، دور حوض کاشی و باغچه های اناری و انگوری... غرق در هیاهوی دل انگیزِ بهار، کودکی و جوانی می کردند... من توی پناهگاهِ تنهایی هام، درس و شعر و قصه می خواندم... دوست هم نداشتم وسطِ آن رقابت های مهیج باشم... برای برنده شدن در بازی هفت سنگ... وسطی... بالابلندی... در بازیِ عشق...می ترسیدم یک طورهایی... از نزدیک شدن به رقابت های خشونت بار و خودنمایانۀ پسرها و حرف های درگوشی و خنده های قشنگ و ریز ریزِ دخترها... ولی عاشق تماشایشان بودم...یادم هست که دبیرستان مان هم محوطه بزرگی داشت و باید در طولِ مسیرِ شگفت انگیز و زیبایی می دویدیم که از برابرِ دیوارهای آجریِ سرخ و صنوبرانِ بلندبالا می گذشت...و من اغلب، موقعِ مسابقۀ دو، حواسم پرتِ تماشای ردیف تبریزی هایی بود... که توی آغوش آسمان، به آهنگِ باد می رقصیدند... و هیچوقت نمی شد که به موقع برسم به خط پایان...در واقع من... همیشه تماشاگرِ خوبی بوده ام... وفادارانه و خستگی ناپذیر تماشاکرده ام...شادی های دلهره آلودۀ دوستان ام را برای عاشق شدن... برای ازدواج... نقلِ مکان به خانۀ جدید... خریدِ یک قطعه زمین در یک آبادیِ شمالی... عوض کردن مدلِ اتومبیل... تولّدِ فرزند اول... مهاجرت به سرزمین های آرزو... فرستادنِ فرزندانِ دلبند به مدرسه و دانشگاه و خانۀ بخت...بسیاری را به تماشا ایستاده ام... خیلی ها را دعا کرده ام... به درد و دل عاشق های زیادی، گوش سپرده ام... به برخی آرزومندها امید داده ام... حتی چندنفری را خودم دست به دست هم داده ام... که بروند و بگذرند از برابرِ چشم های مسحور و حیران ام، مثلِ آن سوارهای شکوهمندِ ابری... و به شتابی جادویی و تماشایی، سر در پیِ سرنوشتِ آسمانی شان بگذارند...ولی انگاری خودم... همیشه کمی سر به هوا بوده ام... و چکمه های برّاقِ تازه ام را، توی چاله های اغواگرِ آب، گُم کرده ام... فریبِ رقصُ صنوبرها را خورده ام و به خطِ پایان ها نرسیده ام... تکیه داده ام به نازبالش های خیال انگیز و به زمزمۀ افسانه ها خوابم برده است...حقیقت آن است که من هرگز... خانه و زمین و ویلایی نخریده ام... برای آینده طرح و نقشه نریخته ام... فرزندی به مدرسه نفرستاده ام...حتی کتابی منتشر نکرده ام...من فقط نشسته ام و از پشتِ پنجره های خوشگلِ رنگی، شادی ها و غصه ها... آرزوها و امیدها... عشق ها و نبردهای آدمیان را نظاره گر بوده ام...در واقع من هرگز بازی نکرده ام...و فقط تنها... با دلِ بی آرزوی دیوانه و عاشقم ...شعر سروده ام...