چجوری میتونم اسمتو عشق بذارم؟! قسمت 1

تا امروز و الان زیاد درمورد عاشق شدن تلاشی نکردم. یه بار یه تجریه برام پیش اومد که بیشتر بچه بازی بود تا عشق و این چیزا. این حسی ام که امروز دارم مطمئن نیستم عشق باشه یا توهمش... ولی هر چی که هست ذهنمو مشغول میکنه.اینبار دچار احساسی شدم که خودم شروع کنندش بودم و شاید طرف مقابلم مایل به ادامه دادنش نباشه اصلن و این منو خیلی اذیت میکنه. بزارید واضح تر بگم. یکی از همکلاسی های سال بالاییم که البته خب 10 سالی ام ازم بزرگه این روزا برام به چیزی بیشتر از یه ادم معمولی تبدیل شده. اوایل احساس میکردم این همون حس احترامه و خب من به شخصیت اون فرد علاقه مندم و ولی الان حس میکنم چیزی بیشتر از این حرفاست.اگر بخام بیشتر در مورد اشناییمون توضیح بدم باید بگم که اولین بار سر کلاس ماشین 3 دیدمشون. وقتی من ترم 8 لیسانس بودم و ایشون ترم 2 ارشد. ازم جزوه خواستن و منم با کلی ادا اطوار که به کسی ندی و اینا قبول کردم. اونروزا من هنوز تو رابطه بودم و احتمالا ایشون هم این مسئله رو میدونن. روز میانترم ماشین روی صندلی کنارم نشستن و ازم خواستن چندتا از سوالای جزوه رو براشون توضیح بدم. منم با این فکر که خب این اگه ماشیش خوب بود که ترم قبل نمیفتاد همه رو جواب دادم و این وسط نگران بودم یه وقت عشقم برسه و شاکی شه چرا کنار یکی نشستم. برای پایانترم هم اومد سراغم و قرار شد براش جزوه رو بفرستم. اینجا بود که شمارمو گرفت ولی خب به جز اون یه مورد بم پیامی نداد که حداقل فکر کنم ممکنه یه روزی قاپمو بدزده. البته شاید سنی که توش قرار داره این سنگین بودنو ایجاب میکنه و دیگه از نخ دادن و قاپ دزدیدناش گذشته. نمره ماشین اومد و دونمره ای ازم بالا تر شده بود. فردای اونروز جلوی مثلا پارتنرم ازم تشکر کرد و کلی سخاوت به خرج داد که کمکای من پاسش کرده وگرنه اینبارم میفتاده. این روزا اوایل قطع رابطه قبلیم بود و همون روز سر یه بحث الکی دعوامون شد و اخرش تهمت زد به اینکه فلانی هم خوشتیپه هم وقتی کمکش میکنی حتما خبراییه. میدونستم داره بهونه میاره دوباره ولی کلی اصرار داشت پسره یه جوری نگاه میکنه بت و نباید باش حرف بزنی. میگفت من هم جنس خودمو میشناسم و تو نباید بش رو بدی مگه اینکه خودتم چیزی بخای. نمیدونم راست میگفت یا نه. ولی هر چی بود این نگاهی که ادعا میکرد ایشون داره، رو خودشم بم نداشت و فقط سه سال اداشو درمیورد که اینو بعد تر فهمیدم.روز اولی که تصمیم گرفتم ارشد بخونم زمان ارائه سمینار ورودی اونا بود. منم برای اطمینان از اینکه با ارشد خوندن کار درستی کردم شرکت کردم. اون روز ازم پرسید که چرا کنکور ندادم برم یه دانشگاه دیگه و چرا گول خوردم بمونم اینجا. کلی گفت و خندید و برام جالب بود با اینکه همون روز سر دیر رسیدن به جلسه ارائه نیم ساعته رو توی 5 دقیقه تموم کرد و با اینکه الان عصبیه از نحوه برخورد استادا و نمره کمی که گرفته چقد راحت سوال میپرسه. با خنده برام تعریف کرد که دیشب شیفت شب بوده و تصادف جاده و دیر اومدن سرویس باعث شده جاده بیست دقیقه ای که تا دانشگاه بوده رو یک ساعت و ربع بگذرونده.گذشت تا روزی که سر کلاس کنترل دیدمشون. اینکه من قبلا گرایش من کنترل بوده نقطه قوتم بود توی این درسو و سر همه کلاسا با یه لبخند احمقانه به تخته نگاه میکردم که چرا باید این درسو پاس کنم دوباره. یه روز بحث پیش اومد درمورد محل کار و ایشون شغلشونو گفتن. فهمیدم همکار بابام هستن و اینقد این مسئله برام جالب بود که همون سر کلاس برگشتم و ازش پرسیدم تو کدوم واحده و بابای منو میشناسه یا نه.سرکلاس کنترل با دید اینکه این فرد رویای شغلی اینده منو با خودش داره احساس خوبی بش داشتم و خب بازم رابطمون در حد همکلاسی موند. من اونروزا دل خوش نکردم که چرا وقتی میبینه من شلختم و خودکارام یکی درمیون میفته زمین خودکارامو برام نگه میداره تو دستش تا نخوام هی بندازمشون و هی خم شم زیر میزو خودکار بیام .. با خودم گفتم حتما میگه بی عرضه ام و حواسشو پرت کردم که به زور خودکارامو نگه داشته و یکی یکی میده دستم... ولی اینروزا فکر میکنم. میدونم تا حدی توهمی شدم و نباید سر چیزای الکی که هدفی پشتشون نبوده، برا خودم دلخوشی درست کنم ولی دلم اینو نمیخاد که بی تفاوت باشم. مگه من همون نبودم ک جلوی سی نفر ادم کسیو که بم پیشنهاد داد ضایع کردم و همه حرفا و به قول خودش احساسشو ندید گرفتم... پس چرا الان با دوتا حرف و لبخند دلم رام شده؟!یادمه یه بار با مهسا (تنها دختر کلاسمون) درمورد اینکه جفتمون کات کردیم صحبت میکردم و بم گفت فکر کنم فلانی(همون اقا) ازت خوشش میا. اونروز هنوز دلم با ادم قبلی بودو جز چرت نگو حرفی نداشتم ولی اون میگفت دیدی هفته قبل که ته کلاس نشستیم فلانی دیر رسید و اول به جای خالی تو نگاه کردو وقتی دیدت جلوی استاد بلند گفت عه ته کلاس نشستید چرا؟!نمیدونم کی و چطور رنگ این احترام تغییر کرد و جاشو به دوست داشتن داد... حتی نمیدونم واقعا این احساس همون عشقه یا یه توهم ناشی از رد دادن...فقط میدونم هر چی که هست دلم میخا این احساس دو طرفه باشه و ادامه پیدا کنه. دو سه باری خوابشو دیدم و تو هر بار کنارش خوشبخت بودم. (پس چرا توی اون سه سال یه بارم خواب خودمو و پارنتر قبلیمو کنار هم ندیدم!) من اینروزا خیلی گیج شدم و دلیلش برام روشن نیست. احساس خوبی به یاداوری خاطرات غیر مهمی دارم که قبلا راحت از کنارشون رد شدم. شاید مثل دختر بچه ها خیال باف شدم و الکی حس عاشقی برداشتم ولی هر چی هست این کوه ساختن از کاهو دوست دارم... یعنی خیلی دوست دارم.پ1: همونطور که گفتم خودمم تو این احساس گیجم و میدونم شاید با نوشتن این متن کلماتو حروم کرده باشم. فقط میخاستم این احساس گفته شه شاید یکم از ذهنم بیرون بیا.پ2: من تو فاز اینکه چیکار کنم عاشقم بشه و اینا نیستم....فقط احساسمو که نمیدونم چیه گفتمو هیچ تلاشی ام برای بودن با ایشون نمیکنم...مگر اینکه خودش بخا. یکبار یه رابطه مریضو تجربه کردم و تاوان زیادی براش دادم برای همین فکر میکردم تا مدت ها قلبم آب بندی شده باشه و سمت کسی نرم ولی انگار نشد.