آینه وسط (پایان)

آسمون لرزید و پشت‌سرش نسیمِ تندی اومد و برگ‌ها رو جارو زد و من رو هم قاطیِ اونها هل میداد که زودتر بیفتم داخل مسیر! موهایی که از زیر کشِ مو زده بودن بیرون، جلوی چشمامو گرفته بودن و یه میلِ دلخواهی نمیزاشت که مرتبشون کنم. باد داشت لباسمو از تنم درمیاورد! چند قدمی رو که سَرپَنجه تلو تلوخوران جلو رفتم، از شدتش کم شد ولی بوی نَم، هوا رو پر کرد! نمیخواستم درمقابلِ این پیشامد مقاومت کنم. بی ادبی نباشه؛ معادلِ همون اصطلاح شل کن و لذت ببر! انگار به معنی واقعیِ ابر و مه و خورشید و فلک در کارند... همچی دست تو دست هم داده بود که اوضاع بر وقف مراد من پیش بره!چند قدمی رو آهسته طی کردم. از روبروی اولین صندلی که میزبانِ رقصِ سایه‌ها شده بود، رد شدم. یه نیشخند زدم و سَرسرکی اطرافشو برانداز کردم اما خبری نبود، ظاهرا قرار بود جای دیگه‌ای غالگیر بشم! یه کاج مثه اَجلِ معلق از روی درخت افتاد جلوی پام و باهام بازیش گرفت! منم از شیطنت کم نزاشتم و چند متری رو توی سر و کلّش میزدم و اون بنده‌خدام هی به جدول‌های کنار پیاده‌رو میخورد و دوباره برمیگشت سمت من. بچه‌پررو از رو هم نمیرفت که ضربه‌ی آخرو محکم‌ خوابوندم زیر پهلوهاش و فرستادمش قاطی باقالیا!تقریبا یک سومِ مسیر رو طی کرده بودم و با وجودِ خستگی، تمایل زیادی داشتم که تا آخرش برم تا ببینم قراره چه اتفاقی بیفته! از سر عادت، دست کردم داخل جیبم تا سیگار رو درارم که یادم اومد بَرش نداشتم! اینبار نه از حالِ بد که از روی هیجانِ حال خوبم، نیتِ کشیدنشو کرده بودم. هرچی دورتر میشدم، از شدت صدای هیاهوی مردم و ترانه‌ی محلی‌ای که داخل بوفه پخش میشد، کمتر میشد و بیشتر وارد محدوده‌ی سکوت و تاریکی میشدم. محیط برام غریبه نبود. قبلا چندباری با بچه‌ها اومده بودیم اینجا واسه هواخوری! میدونستم که پاتوق سیگاری‌کِش‌هاست. بوی طبیعت و علف‌ِ تازه، سر و کلّم رو پر کرده بود و یقه‌امو گرفته بود و میکشید سمت بروبچِ باعشق اما گمون نمیکردم این، اون اتفاق قشنگه باشه که من منتظرشم؛ پس بازم ادامه دادم! به فاصله‌های دور از هم، صداهای پچ‌ پچ و موزیک و گاهاً هم خنده به گوشم میرسید. بحث ادعا نیستا ولی واقعا نترسیدم و خودمو سرزنش نکردم ازینکه چرا اونموقع شب، تک و تنها، پاشدم اومدم بینِ یه بُر چِت‌باز که هرلحظه ممکنه خفتم کنن! دلیلشم این بود که منم خودمو یکی ازونا میدونستم. همونطور که من آزادانه انتخاب کرده بودم تا این مدل از زندگی رو در پیش بگیرم، اونهام مختار بودن هرجور که میخوان وقتشون رو پر کنن! هرچند ریا نباشه، خودمم دستی بر آتش داشتم!شمارشی، معلوم بود که بیست سی قدم بیشتر به انتهای مسیری که میخورد به یه میدونِ سوت و کور، باقی نمونده. دروغ نگم، یه چش غرّه به جنابِ اقبالِ خودم رفتم که چرا من رو قال گذاشته بود و بیخودی اینهمه راه، سَر دُونده بود ولی یه سری تکون دادم و سینه سپر کردم که مثلا اصلا برام مهم نیست؛ اتفاقا توی این هوا خیلیم بهم خوش‌گذشته! پس سمت چپ میدون رو در پیش گرفتم که به وسیله‌ی یه راهروِ کوتاه، به مسیرِ طولانیِ دیگه‌ای ختم میشد که به موازاتِ این راهی که اومدم، مستقیم میرسید به روشنایی و مردم!به تقاطع که رسیدم، چند قدمی رو به سمت روشنایی برداشتم. این محدوده، یجورایی حاشیه‌ی پارک با مسیر ورودی بود که بوسیله‌ی شمشاد‌ها بینشون فاصله افتاده بود. یه سری‌ها اونجا ماشیناشون رو پارک میکردن و وایمیستادن به سیگار کشیدن و بعضیاشون هم از لابلای همون شمشادها وارد پارک میشدن! داخل تاریک‌روشنی، یه صدای خِش خش توجهمو بخودش جلب کرد. مثه جغد، سریع سرمو تاب دادم تا ببینم چیه! پارک قائم، اسم دیگش کوهستان پارکِ! یعنی یجورایی چسبیده به کوه‌ها و زمین خالی‌های حاشیه‌ی بیرون از شهر. واسه همون گفتم شاید حیوونی چیزی باشه خودشو از اون لا زده بیرون!من چشام آستیگماتِ؛ برای همون، اول سختم بود تشخیص بدم چیه! با احتیاط یواش یواش رفتم سمتش! دیگه صدایی نمیومد. گمون کردم هرچی بوده رفته! فضولی داشت خفم میکرد؛ انقدر که به ترس فکر نکردم! یه قدمیِ شمشادها که رسیدم، مثه سگی که به غریبه حمله میکنه، یه حجمِ سیاه، ناغافل پرید سمتم. سریع خودمو کشیدم عقب:《گمشو آشغال!!!》 یه صدایِ دخترونه‌ی دورگه بود که مثه بوقِ کامیون، یهو به اوج خودش رسید و بعدشم قطع شد. تنها چیزی که توی اون لحظه دیدم، انعکاسِ نور، روی چیزی بود که اون رو یه آن، روی گلوم حس کردم و بعد همراه با اون دختر، برگشت و افتاد به همونجایی که بزور ازش بلند شده بود. بعدا فهمیدم که یه چاقوی ضامن‌دار جیبی بوده!باید چیکار میکردم؟ شانس ما رو باش تورخدا! اینهمه دلمون رو برای یه سورپرایز صابون زده بودیم، حالا نه اینکه یه کیف پر از تراور پیدا کنم ولی دیگه انتظار این یکی رو هم نداشتم! یلحظه برگشتم تا طبیعی مسیر خودمو ادامه بدم! اصلا به دردسرش نمی‌ارزید؛ شتر دیدی ندیدی، ها! چند قدمی هم رفتم اما فکرم دست از سرم برنمیداشت یعنی دلم نیومد با این وضعیت اونجا ولش کنم! این شد که دور و برمو یه سر و گوشی آب دادم، دیدم که هیچکی نیست، سریع رفتم سمتش! بالای سرش وایستادم اما چجوری تا ماشین می‌رسوندمش؟ پارکینگی که ماشینو داخلش پارک کرده بودم، دقیقا روبروی شهربازی‌ای بود که از شلوغی، جای سوز انداختن پیدا نمیشد! دستو پامو گم کرده بودم! اگه ینفر اونجا سر میرسید باید چی جوابشو میدادم؟ اصلا بگم من چیکارم؟ اونجا چه گوهی میخورم! جرات نمیکردم بهش دست بزنم؛ نبضشو بگیرم ببینم مردس زندس! نور چراغ قوه رو انداختم روش، از بدنِ بی‌جونش شُر شر خون میرفت؛ جوری که کف پاهام داخلِ یه گِل قرمزرنگ فرو رفته بود! حالا که اومده بودم باید سریعتر یه غلطی میکردم وگرنه از دست میرفت.از شمشادها رد شدم و وارد ورودی شدم. سر چرخوندم، خدارشکر کسی نبود. از استرس قلبم داشت از جا کنده میشد! مغزم قدرت تصمیم‌گیری نداشت. فقط یه حسی بهم گفت خودتو برسون به ماشین! با نهایتِ زوری که داشتم، مسیرِ پونصد شیشصد متریِ محوطه تا پارکینگ رو نفس‌زنان دویدم. چند قدمیِ پارکینگ، سرعتمو کم کردم تا کسی شک نکنه. نفسم بزور بالا میومد. انقدر که سرفه‌ی خشک زده بودم، گلوم بوی خون گرفته بود! با دست جلوی دهنمو گرفتم، سرمو انداختم پایین و دست کردم داخل جیبم سوئیچ رو درآوردم. تعادل نداشتم و هی پام رو زود از روی کلاچ برمیداشتم و ماشین خاموش میشد. شیشه رو دادم پایین و یه نفس عمیق کشیدم و درنهایت با کلی زحمت حرکت کردم! رد پاهام روی سنگفرش پیاده رو جامونده بود و با همون نشونه‌ها تونستم آسون پیداش کنم! بدونِ وقت تلف کردن، درِ عقب رو باز کردم و کِشون کشون روی صندلی خوابوندمش و راه افتادم.مسلّما باید به یه بیمارستان می‌رسوندمش ولی چجوری آخه؟ مگه میشه! برم بگم اینو از کجا پیدا کردم؟ اینجوری بدون شک پای خودمم گیر بود! آینه وسط رو چرخوندمو انداختم روی صندلی عقب! همچنان، صدایی ازش بلند نمیشد. پام روی گاز بود و سریعتر از سرعتِ دیوانه‌وارِ ماشین، افکارم بود که اینبار به یه شکل دیگه مثه خوره افتاده بود به جونم:《احمق! معلوم هست داری چیکار میکنی؟ هنوز دیر نشده، سریع بزن بغل و بندازش بیرون! دنبال دردسر میگردی؟ اصلا به تو چه، ها! اصلا بیا یکاری کنیم، بندازش یجایی که سر راه باشه، حتما یکی پیداش میکنه دیگه...》 توی همین حال و هوا بودم که یهو صدای شکستن آینه بغلم که به تیر چراغ برق گیر کرده بود، من رو به خودم آوردم. کنترل ماشین از دستم در رفت و بعد از چند تا حرکت مارپیچ، ناخودآگاه وسط خیابون زدم روی ترمز! مغزم رسما قفل شده بود. عقلم به هیچ‌جا قد نمیداد. گوشی رو از داخل جیبم درآوردم که به علی زنگ بزنم! خب، آخه به اون زنگ میزدم و الکی نگرانش میکردم که چی بشه؟ اصلا توی این شرایط چه کاری از دست اون برمیومد! بدنِ بی‌جونِ اون رو نگاه کردم که افتاده بود کف ماشین!زدم بغل و با هزار ترس و لرز، بَرش گردوندم سرجاش! صندوق رو زدم بالا و قوطی آب رو درآوردم و دست و روی خونین و مالینم رو شستم. سراسیمه برگشتم سر جام پشت فرمون و راه افتادم سمت بیمارستان؛ بلاخره یکاریش میکردم دیگه، ها! اصلا اون رو یجایی نزدیک بیمارستان میزاشتم، بعد از یه کیوسک تلفن زنگ میزدم که آره یه همچین‌چیزی پیدا کردمو... یا چمیدونم، می‌سپردمش به اورژانس و از یه سوراخ سُمبه‌ای جیم میشدم! با همین فکرها خودمو گول زدمو چشم باز کردم دیدم جلوی درِ بیمارستان وایستادم. دو به شک واسه تصمیم‌گیری، یه ماشین که مریض داشت، از پشت‌سرم شروع کرد به بوق زدن. نه راهِ پَست داشتم نه راهِ پیش؛ رفتم داخل. جلوی اورژانس ترمز زدمو سریع رفتم چند نفرو صدا زدم که با بِرانکارد اومدن سمت ماشین. با هزار زور و زحمت خوابوندنش اونجا. همینجوری خون بود که از روی صندلی، شُرّه میکرد روی زمین!بردنش داخل و از منم خواستن تا برم اونجا واسه فرم پر کردن! تا اومدم ماشینو از جلوی در جابجا کنم، انتظامات خودشو رسوند و خِرم و گرفت و برد داخل و خودش ماشینو برد یه گوشه پارک کرد! زمین دورِ سرم میچرخید. صدای پِیجِر، چرخ‌ِ ویلچیرهایی که مدام اینور اونور میرفتن، شلوغیِ سالن انتظار، مثه سُمباده روی مخم کشیده میشدن. نورِ چراغ سقفی، آخرین چیزی بود که از اون صحنه یادمه. بعد یه پرده‌ی سفید جلوی چشام کشیده شد و... بخودم که اومدم، یه سرباز کنار تختم وایستاده بود و یه سُرم داخل دستم بود:《جناب سروان! جناب سروان!!! بهوش اومد... 》آینه وسط (۲)