یه قطره اشک...

دلم پر کشید برای تبسمی که لب های خوش نقش و نگارش را آراسته بود. نگاهش که به سمت من پرواز کرد چشم دزدیدم اما او قصد جانم را کرده بود.نزدیک و نزدیک و نزدیک تر شد.دستی به روسری ام کشیدم و سرم را پایین انداختم.نکند می خواست آرزوی مادرش را براورده کند؟مرا می خواست؟!با فاصله ی دو گام کوتاه مقابلم ایستاد،مقدمه نچید،تنها زمزمه کرد:آره خیلی دوست دارم...سرم را بلند کردم و چشمانم گره ای کور به چشمانش خورد.آرزوی مادرش و من حالا آرزوی او نیز شده بود.قطره ای اشک از زندان مژه ها رها شد و جاده ی گونه را طی کرد.احساسی به نام عشق...یه قدم عقب تر رفتم نمی دانم من زیباترم یا عروس داخل آینه؟چرخی زدم و با دلبری شاخه گلی را پشت گوشم گزاشتم. موهای من برای رقص در باد آفریده شده نه برای اسارت در بند آرایش های غریب.صدای تقه ای که به در خورد لبخندم را عریض تر کرد مرد من که وارد شد دیگر چشم نداشت.چشمانش را در لابه لای گیسوانم پریشانم جا گذاشته بود...جلو آمد و اینبار بدون نگرانی از گناه محرمش را در بر گرفت. شاید بازو های او فقط برای من آفریده شده بود و تمام من برای او...دلش را به دریای چشمانم زد و مرا بوسید،پر شدم از خوشی و همه ی سختی های راه را سپردم به دست همان بادی که زلفم را پریشان کرده بود.من ماندم و قطره ای اشک و احساسی شبیه به شادی...دستی روی شکم برآمده ام گزاشتم و سعی کردم به کمک دسته ی صندلی از جا بلند شوم،ماه های آخر بود و آنقدر سنگین شده بودم که حرکت بدون کمک کسی برایم ممکن نبود.پسر مامان حتما خیلی تپل است،یعنی می شود چشمانش به بابایش برود؟کاش زود تر کودکم را در آغوشم ببینم...گمان کنم خدا صدایم را شنیده بود،کوچکم لگدی زد و به ناگه دردی غیر قابل تحمل زیر شکمم احساس کردم.جیغی کشیدم و دوباره نشستم،یعنی وقتش بود؟درد از آن لحظه ی اول بیشتر می شد و همه با هول و ولا می خواستند مرا به بیمارستان برسانند.پسرکم بی تاب دنیا شده بود؟لحظه ای درد از شکمم پایین تر رفت،گر گرفتم و عرق سرد از کمرم چکید.اشک یک قطره یک قطره بر گونه ام می چکید و پیشروی می کرد احساسی به نام درد...یک دم برآوردم و درد ها اوج گرفت. فهمیدم دردی از این بیشتر در دنیا وجود ندارد،بازدم که برآمد، فریاد من و فریاد بچه بهم گره خورد و کودکی از بطن من متولد شد.آنقدر عرق کرده بودم که مو هایم به سرم چسبیده بود.شکمم حالا بچه ای در بر نداشت اما پسرم برای اولین بار نور را می دید.راستی زمانی من هم به اندازه ی او بودم؟جسم چرب و نه چندان تمیزی را که در پارچه ای پیچیده بودند کنارم گزاشتند و من فهمیدم این کوچولوی دوست داشتنی پسر من است.راستی چرا همه ی بچه ها هنگام تولد زشت اند؟البته همه بجز پسرک دلنشین من!ناگهان کودک دست هایش را در هوا چرخاند و جیغی کشید خواستم او را به خود نزدیک تر کنم که انگشتم را محکم گرفت و فشار داد. چیزی فرا تر از عشق،اشکی که از چشمم آمد برآمده از حسی نزدیک به شوق بود،شوق...پسرک سبز پوشم را در آغوش فشردم،هنوز هفت ماهش نشده بود و اینجا همه را به گریه می انداخت. نگاهی به صورت معصومش انداختم،اگر بچه نمی ترسید شاید فریاد می کشیدم اما...روضه خوان ناله می کرد:لالایی علی اصغرم لالایی...باید برای درد رباب خون گریست.یعنی من هم طاقتش را داشتم که لحظه ای به اندازه ی یک ثانیه به نبودن و او بودن خود بیاندیشم؟آخر علی من هم مثل علی رباب شش ماهه بود.شش ماهه!خدایا مادران را با فرزندانشان نیازمای که همه رباب و همسنگر زینب نیستند که تیر سه شعبه در گلوی کودکی که هنوز بابا نگفته ببینند و زنده بمانند خدایا.ای خداااااااا.اشک بی اختیار از گوشه ی چشمم می چکید احساسی شبیه به مصیبت!لبخندی بر لبم مهمان شد. خداراشکر که که این نوزاد لحظه ای آرام گرفت و به من مجال نفس کشیدم داد.دستی مادرانه بر سرش کشیدم و گوشم را به دهانش نزدیک کردم.چه حسی دارد شنیدن صدای نفس های تکه ای از جانت؟چرا صدای نفس نمی شنوم؟با وحشت سرم را بلند کردم این بچه که لحظه ای آرام نمی گرفت چرا حالا اینقدر آسوده خوابیده؟کمی تکانش دادم ذهنم خاموش شده بود و قلبم مملو از اضطراب.زیر لب زمزمه کردم:علی...بچه بیدار نمی شدبیشتر تکانش دادم ای وااای چه بلایی بر سرم آمد؟چرا به یکباره جهان برسرم ویران شد؟ با فریادم پدرش را صدا زدم،طفل را از آغوشم بیرون کشید.زانو هایم شل شد و بر زمین افتادم اشک تازه یادش آمده بود که حالا نوبت اوست،حالا می فهمیدم که درد زایمان اصلا اسمش درد نیست وقتی بچه ام را بردند و من ماندم و احساسی به تلخی یاس.دکتر از اتاق بیرون آمد و من بی اختیار به سمتش دویدم. از نگاهم می خواند ک خبر بد نمی خواهم. او هم انگار خبر بدی نداشت.لبخندی زد و همان چیزی که آرزو می کردم را گفت:بچتون سالمه.توضیحات دیگر را نمی شنیدم.اشکی سمج از گوشه ی چشمم راه باز کرد و نگاهم محو پسری شد که پشت شیشه ها گریه می کرد...این احساس شبیه به هیچ چیز نبود ،هیچ چیز...این اشک هم چیز شگفت انگیزی است مگر نه؟تا حال دقت کرده بودید که اوج هر احساسی اشک است؟اشکی که هیچ گاه نمی توان از شنیدن نامش به احساسی که موجبش بوده پی برد...