چرا همه چی دون باشیم؟

از بچگی بهمون گفتن بهتره چاهی با عمق صد متر باشی تا دریایی با عمق یک سانتی متر.ولی کاملن مشخصه که تو این موضوع هم مثل خیلی از ضرب المثل های قدیمی یک طرفه به قاضی رفتن!ژنرالیست یا همه چی دون به معنای کلمه همه چیز رو قرار نیست بدونه،فردی که تو چند زمینه مختلف تا حد خوبی مسلط باشه یک ژنرالیسته در مقابل اما تعریف متخصص مشخصه ، متخصص تو یک موضوع خاص اونقدر عمیق میشه تا به آب برسه!وکیل مدافعِ یک ژنرالیستکافیه سری به زندگی نامه ی دانشمندان و بزرگان تاریخ و معاصر بزنید تا مسئله مطرح نشده حل بشه؛ از ابوریحان بیرونی تا لئوناردو داوینچی از استیو جابز تا ایلان ماسک،به نظرتون چه چیزی می تونه وجه اشتراک این بزرگواران باشه؟ مشخصا این افراد همگی دریایی به عمق یک سانتی متر که نه ولی ده سانتی متر بودن.همه ی این افراد به دنبال حل مسئله بودن، یعنی اینطور نبوده که ابوریحان بیرونی یک روز از خواب بیدار بشه و تصمیم بگیره هند شناس بشه یا ایلان عزیز بعد از دیدن عکس های مختلف از سیارات تصمیم بگیره که مریخ رو انتخاب کنه و کاوش گرش رو به اونجا بفرسته؛مطمئن باشید گوشه ای از مغز تمام دانشمندان پر از مسائلی بوده که در راستای حل اون ها مجبور بودن تا حد لازم به موضوعی تسلط پیدا کنند و خودشون رو از لذت حل اون مسئله محروم نکنن.پس تو دنیای امروز که هر لحظه داریم با مصائب مختلف دست و پنجه نرم میکنیم ؛ زمین گرم تر میشه،اطلاعات بیشتر میشن و نیاز به پردازش دارن، حتی تا چند سال آینده منابع کافی واسه آدم های جدید روی زمین نداریم ، تورم نیاز به سرمایه گذاری رو ایجاد می کنه ، نحوه تربیت فرزندان با وجود پیشرفت تکنولوژی تغییر می کنه و... ، شاید نتونیم از کنار مسائل به سادگی عبور کنیم و بی تفاوتی به هر کدوم از این ها می تونه زندگی رو به هم بریزه.از طرفی انسان تنوع طلب در غیر از موارد خاص ، از یک جا نشینی و انجام دادن یه کار تکراری بدون هیچ چالشی نمی تونه روان سالم به در ببره پس سعی کنید کارمند ثبت احوال نباشید.طوری نباشید که اگر یک روز نیاز به تغییر کارتون داشته باشید تنها گزینه پیش رو تون نشستن روی یه نیمکت رو به روی یک دیوار سفید باشه.حالا صدور حکم با شما همه چی دون یا متخصص؟همه چی دون بودن آسونه؟می تونست آسون باشه اگه تو یک جامعه استاندارد با افکار درست بزرگ می شدیم؛ سختی کار اینجاست که اکثر افراد افکاری عموما متعصبانه دارند ، اون ها از تغییر و اشتباه می ترسند و نگران اگه نشد چی ها هستن، قضاوت ها بر تصمیم گیری ها شون تاثیر می ذاره و اون ها رو به سمتی سوق میده که در حاشیه امن خودشون به زنده بودن ادامه بدن.تعصب ها غیر از مسائل مذهبی و سنت ها ، در روند یادگیری هم وجود دارند اینطوری که وقتی یه مسئله رو فرا گرفتیم به نقض اون واکنش منفی نشون می دیم، در مقابل تغییر و به روز رسانی اون علم مقاومت می کنیم یا اگر در روند یادگیری ها به موضوع هم تراز یا در رقابت با اون چیزی که ما داریم یاد میگیریم بر بخوریم ، با این فکر که قطعا روش من بهتره از کنارش عبور میکنیم. در واقع تعصب باعث ایجاد افکار از پیش تعیین شده و دسته بندی شده در ذهن ما شده که نتیجه ش میشه قضاوت زود هنگام بدون هیچ درنگی ، مثلن با دیدن یک فرد با رفتار نامناسب از یک شهر خاص تمام مردم اون شهر رو در دسته بندی افراد نامناسب قرار میدیم.پس تغییر سخت می شه زمانی که به هیچ موضوعی جدیدی اجازه ی مطرح شدن هم ندیم،اینجوری میشه همه چی دون شد؟جامعه ی ما ،پدر و مادر و اطرافیان ما همیشه مشغول سرزنشمون برای اشتباهات بزرگ و کوچیک بودن، ما حتی پارچ آب رو با ترس و لرز از این ور سفره به اون ور می بردیم که مبادا از دستمون بیفته ، حالا چطور می تونیم از اشنباه کردن نترسیم؟ اصلن اشتباه یعنی چی؟ به نظر من چیزی که ما به اشتباه اسم اون رو اشتباه کردن گذاشتیم در واقع توصیف موقیعیت هاییه که در اون ما هنوز جا برای یادگیری بیشتر داریم؛ پس اقدام کردن ، سعی و خطا ، شکست خوردن همه لازمه ی طی کردن مسیر پیشرفته ، اصن مگه میشه اقدام به یادگیری کرد وقتی هنوز نمی دونیم چه چیزی رو بلد نیستیم؟ واسه یک ژنرالیست خوب بودن باید اشتباه کرد. حرف آخراز منظر اجتماعی هر سیستم افراد ژنرالیست و اسپشیالیست یا همون متخصص رو در کنار هم نیاز داره و شخصیت افراد تعیین می کنه به کدوم سمت برن ولی چیزی که مشخصه اگر این فقط یک تصمیم شخصی باشه ، برای افراد بهتره که به سمت ژنرالیست بودن حرکت کنن و اینکه این موضوع در آینده مشکل ساز میشه یا نه رو به زمان واگذار می کنیم.