خاطرات منِ معلم - قسمت اول - لامپ و چارپایه

نمی دونم چه اتفاقی افتاد ولی مطمئنم تقصیر من نبود. اون ساعت رو میزی با من لج بود. باور کنین. هر وقت که من به زنگش احتیاج داشتم زنگ نمی زد و من هیچ وقت نفهمیدم چرا. اون روز صبح وقتی خواب آلود چشمم به ساعت رو میزی افتاد مثل فنر از جا پریدم. حسابی دیر شده بود. داشتم به ساعت بد و بیراه می گفتم که همسرم در حالیکه بالش رو روی سرش می کشیدگفت خل شدی؟ من سعی کردم عذرخواهی کنم و اون حرف های دیگه ای زد که متوجه شدم بهتره ادامه ندم. عذر خواهی رو گذاشتم کنار و به سرعت آماده شدم و زدم بیرون. توی راه همش داشتم فکر می کردم که به مدیر چه جوری توضیح بدم که قبول کنه و دست از سرم برداره. خوابم میومد و حسابی گیج بودم. من به زنم گفته بودم که بهتره نریم مهمونی و وقتی که رفتیم باز خواهش کرده بودم که بهتره زودتر برگردیم؛ ولی نمی شد تولد برادرش بود و ما باید تا آخر می موندیم.چون صدف هر کس که در دامان ساحل ماند ماند کلافه و گنگ رسیدم مدرسه؛ از در که وارد شدم خشکم زد، یعنی کلّن وا رفتم. تازه یادم اومد که روز جشن کارنامه بود و می شد دیرتر اومد؛ خواستم برگردم ولی فکر کردم الان مدیر حتمن از یه گوشه ای داره منو می پاد و برگشتنم کار رو حسابی خرابتر می کنه. تو همین حال و احوال بودم که دیدم یکی از مادر ها با سرعت داره به طرفم میاد هول شدم و فکر کردم اتفاق بدی افتاده. به من رسید و گفت: "آخه چرا بچه ها نباید امروز برقصن؟" البته من بعدن فهمیدم که این سوآل رو پرسیده. اون لحظه با اون حال و اوضاع نمی دونم چرا فکر کردم از من پرسیده: "آخه چرا شما امروز نمی رقصین؟" اولش یه خُرده جا خوردم. بعد که دیدم همین جور بر و بر منو نگاه می کنه گفتم: بخدا رقص بلد نیستم. خانومه یهو چشماش گرد شد و گفت: "وا. یعنی چی؟" من که دیدم متعجب شده سعی کردم بیشتر توضیح بدم. گفتم راستش تو عروسی خودمم نرقصیدم البته اولش؛ بعد یکی از فامیل های عروس خانوم اومد منو کشید یه کناری و گفت: "عزیز جون رقص که کاری نداره. فرض کن تو هر دستت یه لامپ داری؛ سعی کن با یه دست لامپ رو ببندی با اون یکی باز کنی. در همین حال که داری لامپ ها رو می بندی و باز می کنی، فکر کن روی یه چارپایه لق وایستادی که هی تلو تلو می خوره و تو مجبوری برای حفظ تعادلت، هر دفعه یه پاتو بلند کنی." قیافه خانومه خیلی عجیب و غریب شده بود و من فکر کردم که شایدموضوع رو نگرفته. برای همین کیفم رو گذاشتم زمین، دو تا لامپ دستم گرفتم، رفتم روی چارپایه لق، و شروع کردم و گفتم این جوری. خانومه یهو گفت یعنی عربده کشید: "بی حیا، طفلکی بچه های ما"؛ و در حالی که با صدای بلند اسم آقای مدیر رو از ته حلق به نوک زبون می آورد، به طرف دفتر یورش برد. من که گیج و دستپاچه شده بودم با عربده خانومه انگار از خواب پاشده باشم به خودم اومدم و فهمیدم چه غلطی کردم. از چارپایه اومدم پایین؛ لامپ ها رو انداختم دور و کیفم رو برداشتم و دنبالش راه افتادم؛ در حالی که تو دلم به ساعت رومیزی و برادر زنم بد و بیراه می گفتم.این داستانک رو می‌تونین در فیلم‌آموز (اینجا) بخونین.این داستانک رو می‌تونین در پادکست شبانه (اینجا) گوش کنین. https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D9%86%D9%90-%D9%85%D8%B9%D9%84%D9%85-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%AF%D9%8E%D9%86%DA%AF-fetgtgvbctpw https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D8%A7%D8%A8%D8%AA%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-dg7xjkwvdi5n https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%A7%D9%BE%D9%84%DB%8C%DA%A9%DB%8C%D8%B4%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D9%88-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-%D8%A7%D8%A8%D8%AA%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%81%D9%86%D8%AF%D9%82-%D9%88-%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D9%88%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%84-jyud35tfjjqy https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%AF%D9%84%D8%A7%D8%B1-go2ajqqxoobb