روایتی از نیمه شب

نیمه شب است. از آن شب هایی که خسته ای ولی میل به خواب نداری. از آن شبهای شلوغ، که وقتی فکر میکنم میبینم باید هم شلوغ می‌بود.شاید.کنج خانه روی تخت دراز کشیده. اینگونه که بالا تنه اش نشسته و پایین تنه اش در خواب است؛ تبلتی در دست گرفته و زیر لب چیزهایی میگوید. این جمله اش را می‌شنوم که میگوید:_ خب بریم ببینیم نجوم چی میگه.خانه روشن است و هیاهو هم کم ندارد.لحظاتی طی میشود.منتظرم که سخن بگوید ولی انگار باید خودم میپرسیدم.+خب نجوم چی میگه؟نگاهی به من میکند. اگر جای او بودم شاید توقع نداشتم همچین سوالی از من بپرسند یا همچین کسی از من سوال بپرسد. _ نجوم میگه که...روی مبل روبه‌رویش مینشینم.از ستاره ها میگوید. از علم فیزیک و اخترشناسی، از گالیله و کلیساهایی که حرفش را رد میکردند. از سیاه چاله ها و اسطرلاب.از بطلمیوس میگویم. از تبدیل هیدروژن به هلیوم در خورشید. از جامد های کلیسا در غرب ، فیلسوف های غربی و تقابلشان با مذهب، و ملاصدرا. از تلسکوپ جیمز وب میگویم و انبساط جهان.در حال خواندن متن است. اَجرام آسمانی را اِجرام می‌خواند و بعد مکث میکند و نگاهی زیر چشمی به من می‌اندازد. ویندوزم بالا نیامده هنگ کرده ام و با مکث کلمه را تصحیح میکنم. هر دو میخندیم. _خب حالا بریم سراغ یه علم دیگه. دوست داری بریم سراغ چی؟ +نمیدونم من همه چی دوست دارم. ولی بریم شیمی. شما چی دوست داری؟_ فیزیک و نجوم. مخصوصا ریاضیات اون بخش مثلثاتشبا پارازیتی که سوگند میان حرف هایمان می اندازد ، رشته کلامش از دستم رها میشود. به سمت سوگند میچرخم و راهنماییش میکنم چگونه باید توپ های شیشه ای را با لمس صفحه موبایل بشکند. وقتی برمیگردم رشته کلام دیگری به سمتم پرتاب میکند و بله. رشته را محکم میگیرم. گفت: _ به نظرم غیر خدای یگانه ای که وجود داره، یه خدای درون و یه شیطان درونی هم هست که باید خیلی حواست بهشون باشه. بعضی اوقات هست که شیطون گولم میزنه و بعد من صلوات میفرستم و میگم خدایا من خیلی چاکرتم، عاشقتم ممنون که منو آفریدی و نگهم داشتی.+ اره مثلا خدای درون همون وجدانه که وقتی گناه میکنی پشیمون میشی و توبه میکنی._شده تا حالا به خدا یه چیزی بگی و جوری باهاش حرف بزنی که پشیمون بشی؟کمی تامل میکنم+ آره مثلا شده وقتایی که از یه چیزی تو زندگیم شکایت کردم ولی بعدش ناراحت بشم از حرفی که زدم._ بعضی وقتا با خدا حرف میزنم و نماز که میخونم احساس میکنم خیلی بهش نزدیک میشم.+ میدونی مثلا اینجوریه که من وقتی بخوام با خدا حرف بزنم باید رو به قبله به سقف زل بزنم با اینکه میدونم همه جا پیشم هستا ولی خب اینجوری انگار مطمعن ترم که داره به من گوش میده._ نه نباید این کارو بکنی. اینا رو ذهنت اثر بد میذاره.خدا همه جا هست زل زدن به سقف باعث میشه دیوونه شی. نمیدانم بخندم یا ناراحت شوم فقط میگویم:+ اونکه آره ولی خب مثلا یه‌بار خیلی دلم خواست خدارو بغل کنم، بعد با خودم گفتم خدا که همه جا هست پس تو تک تک این ذرات هوا هم هست دیگه. بعد دو تا دستمو باز کردم تا تمام هوای اطرافمو محکم بغل کنم و بعد دیدم که بعله خودمو بغل کردم و فهمیدم آدم وقتی خودشو دوست داشته باشه یعنی خدارو دوست داره.وقتی از بغل کردن خداوند حرف میزدم، تمام لحظاتش را انجام میدادم و کاری نداشتم چگونه فکر میکند. فقط خوشحال بودم که خانمها بلند بلند با هم صحبت می‌کردند و به ما گوش نمی‌دادند؛ البته مطمعنا از ماهم غافل نبودند.نگاهش که میکنم لبخند می‌زند._ وقتی از کوه افتادم یه نور سبزی رو دیدم که اومد سمتم. دستشو گذاشت رو شونه م و گفت ما حالا حالا ها باهات کار داریم. اون سه روزی که بیهوش بودم شده بودم مثل اینایی که رفتن اون دنیا برگشتن. روز اول دیدم تو یه بیابونم. تنهام،می‌دَوم ولی خسته میشم و به چیزی نمیرسم. روز دوم تو همون بیابون بودم با این تفاوت که آب هم بود ولی از جنس سراب. روز سوم دویدم و به یه دو راهی رسیدم که باید انتخاب میکردم. یه سمت درّه بود و آتیش داغی که از اون بالا زده بود و حرارتش پوستم رو می‌سوزند و یه طرف دیگه کوه سرسبزی بود که ازش آبشار میومد پایین و خنکیش روحو نوازش میکرد ولی خب من بیدار شدم.+شاید اگه یکی از او راهارو میرفتی دیگه برنمیگشتی._ آره ولی برگشتم. تو بخش که بودم همه اون مریضایی که با هم بودیم رو کم‌کم میبردن ولی من هنوز زنده بودم چون یه رادیو بالا سرم میزاشتم و هر روز گوش میدادم بهش و اینجوری بود که هنوز هوشیار بودم. کم کم شروع کردم اون قسمتای بدنم که قابلیت حرکت دارن رو ورزش دادم و چیزای مقوی خوردم و حالم کم کم بهتر شد. به سعید گفتم برام تبلت بخره تا برم تو اینترنت. رفتم دنبال چیزایی که دوسشون دارم. تو اینستا و تلگرام بودم الانم کم و بیش هستم ولی این چند ماه پیش تو اینترنت خوندم که تو بیمارستان امام خمینی تونستن چندتا از این بیماران قطع نخاعی رو درمان کنن.متعجب می‌شوم. آرام آرام و شمرده شمرده سخن می‌گوید ولی در من هیجان شعله‌ور میشود._ توی یه سری کشورا برای درمان نخاع از جنین استفاده میکنن ولی تو ایران یه روشی هست به اسم شوان که از عصبای بدن میگیرن و به گردن و نخاع پیوند میزنن. به نظرت اگه یه بار گردن از قبل جراحی شده باشه و بخیه خورده باشه میشه دوباره جراحیش کرد؟در این مورد علمی نداشتم و میدانستم که میداند، ولی ما آدمها فقط گاهی نیاز داریم چیزی که میخواهیم را بشنویم تا آسوده خاطر شویم پس امیدوارانه میگویم: اره چرا نشه! منتها با بیمارستانش تماس نگرفتی؟_تماس گرفتم گفتن باید بیایی دکتر ببینتت تا ببینه میتونن جراحیت کنن یا نه ولی خب میدونی که با این وضعیت من، بردنم خیلی سخت میشه تازه اینکه اگه بخوان جراحی کنن باید چند ماهی تهران بمونیم(مکث میکند) خونه عمه زهرا که آسانسور نداره خونه شما هم که...همون خونه قبلید؟+اره تازه اومدیم طبقه اول آسانسور داریم._جدی؟ + اره ولی خب فوقش میتونید اطراف بیمارستان اتاقی، خونه ای اجاره کنید که رفت و آمدتونم راحت باشه یا شاید خود بیمارستان جا داشته باشن..از اینکه بتواند چند ماه در خانه ما بماند خاطر جمع نبودم پس نمیخواستم به او هم اطمینان بدهم ولی از طرفی، درمورد اجاره های فوق گران تهران هم حرفی نمیزنم تا مبادا امیدش ذره ای ترک بردارد.به کاغذی کنار تابلوی دیواری اشاره میکند:_ اون متن رو چند روز پیش گفتم داداشم نوشت ؛بخونش.چشمهایم آرام روی حروف راه میروند نه یکبار بلکه دوبار میخوانم، تا در عمق کلمات شنا کنم و دریابم که بی‌شک ده سال زندگی یکنواخت و خوابیدن روی تخت فاصله کمی با مرگ دارد مگر اینکه امید داشته باشی. امیدی آنقدر بزرگ در قلبت لانه کرده باشد که وجودش همواره به تو زندگی ببخشد. پروردگارا! به من آرامشی عطا فرما تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم و شهامتی،تا تغيير دهم آنچه را که مي توانم و بينشی تا تفاوت اين دو را بدانم.اصل متن