آمد بهار جان‌ها...

صدمین یادداشت به مناسبت عید نوروز:اولین بهاری که با شما دوستان عزیز ویرگولی‌ام می‌گذارنم، بهترین بهاری است که قادر به وصف آن هستم. به لطف خدای بزرگ، صدمین یادداشت ویرگولی من، یعنی این یادداشت در حالی نوشته می‌شود که بسیار ذوق‌زده‌ام و آنچه قادرم بگویم این است: بنده فوق‌العاده سعادتمندم. چون خواننده‌ها و دوستان خوبی مثل شما دارم. این یادداشت را فقط به عنوان یک عیدی از بنده به خودتان در نظر بگیرید.پیشنهادی برای سال جدید: باد به انبان نکنید!نمی‌دانم از چه کسی بود که شنیدم: ما همین روزمان را بیهوده تلف نکنیم، نمی‌خواهد از ساعت خواب بکاهیم! برای سال جدید نمی‌خواهد از زمان استراحت و تفریحمان کم کنیم، همین که بکوشیم اثربخش‌تر باشیم کافیست. برای تبدیل شدن به قهرمان خودمان، لازم است یکبار دیگر شهامت به خرج بدهیم. در روزمرگی ما همین کافی که به هر ثانیه‌مان غنا ببخشیم. پس بیهوده نباشیم. هوشمندانه بیندیشیم و هوشمندانه تصمیم بگیریم. وقت کم است امّا، این ما هستیم که آن را به چنگ می‌آوریم. در نهایت به این نکته می‌رسیم:از آن کسانی نباشیم که رنج بیهوده می‌برند و سعی بی‌فایده می‌کنند! گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی!اگر بخواهم فقط یک نصیحت را به خودم و شما متذکر بشوم، صبر کردن را بی‌درنگ بر می‌گزینم. هرچند من نمی‌خواهم اینجا تمرین صبر و تقوا را برایتان مرور کنم امّا، اگر زینت سال نو به همین چیزها نباشد، به چه چیز قرار است باشد؟ صبر کردن گاهی وفاداری به همسر، عاشقانه نوشتن یک یادداشت برای دوستان، خواندن یک کتاب خوب، لذت بردن از دلخوشی‌های کوچک و دیدن زیبایی طبیعت است. هراکلیتوس می‌گوید:شخصیت خوب نه یک هفته‌ای یا یک ماهه، بلکه کم کم و روز به روز شکل می‌گیرد. تلاش بردبارانه و صبورانه برای پرورش شخصیت خوب لازم است.دلم نمی‌آید این را نگویم که:شخصیت ما، به تدریج و به مرور زمان پخته می‌شود. خیالات خامی که امروز در سر می‌پرورانیم هر یک، می‌توانند به روند رشد ما یاری برسانند. پس عجول نباشیم، همچون نهالان شاداب باشیم و به پیکر ناقص خود اجازۀ «درخت» شدن بدهیم.صفحات اضافی را ببند!در زندگی، همچون گوگل، صفحات بسیاری وجود دارند که خیلی وقت است آنها را نبسته‌ایم. صفحاتی که هر کدام غیر مستقیم و گاهی مستقیم به مشکلی ناخنک می‌زدند: اضطراب، تذبذب، افسردگی، اهمال‌کاری، شکاکی...در هر گوشه از سرسرای فراخ ذهنمان، تار عنکبوتی بسته شده که از وجودش خبر داریم امّا، از به زوال کشانیدنش عاجزیم. این عجز در فکرمان نهفته و در واقعیت پاک کردن این تار عنکبوت‌ها با ته یک جارو هم ممکن است. این تار عنکبوت‌ها همان صفحات اضافی هستند. پس دست به کار شوید و هر چه زودتر از شر اینها خلاص شوید!خودمان باشیم! آدم‌هایی را دیده‌ام که برای «خود نبودن»، دست به هزار و یک اقدام زده‌اند. آدم‌هایی که هر کدام به قیمت فروپاشی و ذلت نفس می‌خواهند خودشان نباشند! آن هم با پیروی از الگوهایی که آدم را از خود واقعی‌اش دور می‌کنند، تا جایی که روح آدم نیز از جسم سرپیچی می‌کند و ارزش انسانی فرو می‌پاشد.اگر آدمی هستید که تقلید مطلق از دیگران را کاری درست می‌پندارید، پیشنهاد می‌دهم در سال جدید از خود واقعی‌تان پیروی کنید. بخندید، گریه کنید، شوکه شوید، هیجان‌زده شوید، لذت ببرید و زندگی کنید!لذت هیچ‌چیز به اندازۀ زندگی واقعی به آدم نمی‌چسبد. یادم می‌آید یک زمانی سعی می‌کردم راه ورود تمام احساسات‌م را بگیرم و انسان سردی باشم. سرد باشم و به این فکر کنم که دنیا چه‌قدر بی‌رحم است. راستش را بخواهید این طرز فکر به‌قدری نپائید که بتوانم با آن زندگی کنم. زیرا من انسان‌ام و باید سرخوش باشم. باید با تمام زیبایی‌های انسانی‌ام، طینت خودم را مزین کنم. زندگی را سخت نگیریم. بعد از ما، چیزی وجود نخواهد داشت. اقلاََ چیز گرانمایه‌ و پایداری از ما وجود نخواهد داشت. پس به قول مولانای جان:دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچدانی که پس از عمر چه ماند باقیمهر است و محبت است و باقی همه هیچمی‌رسیم به مهم‌ترین بخش این یادداشت؛ یعنی پروژه شادی!یک کتابی که اتفاقاََ عنوان جذابی هم داشت (پروژه شادی از گریچن رابین) را همین چند روز پیش تهیه کردم و به گمانم می‌رفت که با روان‌شناسی زرد کمی متفاوت باشد. حدسم درست بود.و به نظرم درست خواندن این کتاب می‌تواند سال خوبی را برایمان رقم بزند.هر فصل از این کتاب، یک ماه از سال را پوشش می‌دهد. نویسنده در هر یک از این فصل‌ها پیشنهاداتی را ارائه می‌دهد که می‌توانند شادی ما را شفا ببخشند. مثلا در ماه اول، پیشنهاداتی برای سرزندگی آمده است. پیشنهاداتی از این قبیل:بخشی از کتاباما مقصود عرض چیست؟ بیایید یک پروژۀ شادی بسازیم. یعنی تمام آن کارهایی که باعث می‌شود احساس بهتری نسبت به خودمان و زندگی داشته باشیم را فهرست کنیم و برای انجام هر کدام وقتی بگذاریم. فهرست کارهایی که به من حس بهتری می‌دهند:نوشتن یادداشت‌های کوتاه و روزانهخوردن پاستا دیدن کاریکاتورهای جذابپا کردن داخل رودخانه‌ی آب سردخواب بیست دقیقه‌ای ظهرکمک کردن به پخت ماهی پلوی شب عید:)معرفی کردن انیمیشن‌ها و فیلم‌های خوبی که دیدم و...شادیبرنامه‌ریزی خوب است، امّا...!طی چند روز اخیر در ویرگول یادداشت‌های بسیاری نوشته شد که در آنها روش‌هایی برای برنامه‌ریزی و مدیریت زمان و هدف‌گذاری مطرح می‌کردند و...نکته‌ای که خیلی وقت است در دلم مانده و باید بگویم: انسان، منطقی نیست. انسان، احساسی عمل می‌کند و پایبندی به انجام یک دستورالعمل و برنامه‌ریزی دشوار می‌تواند آدم را دلسرد کند. معیار شاق و هدف‌ریزی سخت و سفت این روزها به درد نمی‌خورد. نه تنها شادی نمی‌آورد، نه‌ تنها احساس خوبی به آدم نمی‌دهد، بلکه لذت زندگی را از آدم می‌گیرد. رک و پوست کنده بگویم: سرتان را با معیارهای شاق به درد نیاورید. همینکه بکوشیم برنامۀ انعطاف‌پذیر و قابل باوری داشته باشیم بس است. به قول کلاه قرمزی: «تولد عید شما مبارک!»و در آخر سال نو را به شما عزیزان مجدداََ تبریک می‌گویم. از همۀ مخاطبان و دوستان گرانقدرم تشکر فراوان دارم. امیدوارم سالی پر از برکت، خیر و خوشی، زیبایی، عشق، محبت و سرزندگی را تجربه کنید. بنا داشتم این یادداشت را لحظۀ سال تحویل، دقیقا چند دقیقه مانده به ساعت یک امشب منتشر کنم. امّا قصدم فقط همین بود که تبریکی عرض کرده باشم و یادداشتی به مناسبت این مبارک نوشته باشم.در پناه خدا سالم و تندرست و پاینده باشید. 1401/12/29دانیال محمودزاده