آنچه دیگران بیزارند

من عاشق سفر، سکوت، نور کم، عطر ملایم و شیرین میس‌دیور و بوی سناتور شرابی‌ام. ترکیب مسحورکننده‌ی این‌ها با هم، سلول‌های گیرنده‌ی مغزم را تحریک می‌کنند و مدار احساس لذت در مغزم را مورد هدف قرار می‌دهند. این ترکیب یا سایر ترکیبات مشابه عملکرد یکسانی برای همه ندارند؛ آنچه برای یک فرد فوق‌العاده لذت‌بخش است، ممکن است برای دیگری کسل‌کننده یا آزاردهنده باشد.اما وقتی این دیگری، چندان غیر نباشد ماجرا کاملاً فرق می‌کند.این «دیگران» برای من آدم‌هایی که نشناسم‌شان نیستند، دیگرانی که بوی تن‌شان برایم غریبه باشد، صدای خنده‌ها و گریه‌هاشان جایی توی ذهنم ثبت نشده باشد. این «بقیه» دور نیستند، همین‌جا هستند، همین نزدیکی‌ها، همین‌جا زیر سقف بزرگ «خانواده».سکوت خانه‌مان همه را فراری می‌دهد، خواهرزاده‌هایم اصرار دارند هرخانه‌ای نیاز به یک موزیک پس‌زمینه دارد؛ برایم مثال می‌آورند از صدای تلویزیون، موسیقی، گریة بچه، غژغژ مته‌ای که با قدرت دیواری را سوراخ می‌کند یا حتی جیغ‌ یک مادر سر بچه‌هایش و صدای وانتی که میوه می‌فروشد. هرچیزی که باعث شود صدایی توی محیط پخش شود. ما هم از این‌صداها کم‌نصیب نیستیم، اما به‌شدتی به ‌مراتب کمتر از آلودگی صوتی حاکم بر شهر. سعی می‌کنم نت سکوت را برای‌شان معنا کنم اما بی‌فایده است. آ‌ن‌ها دوباره می‌گویند: «خانه‌ی شما هیچ صدایی ندارد و این آزاردهنده است.»کسی از این سکوت خوشش نمی‌آید، برای همین زیاد خانة ما نمی‌مانند. اما این سکوت لعنتی برای من و دخترم بسیار لذت‌بخش است. گاهی با هم به این سکوت گوش می‌دهیم و از زیبایی‌هایش می‌گوییم. از حس آرامشی که نصیب‌مان می‌کند. همین باعث شده زیاد جایی نرویم، از شلوغی بدمان بیاید و بعد از چندروز مهمان‌داری در خانه، نیاز شدیدی به تنهایی پیدا می‌کنیم یا بهتر بگویم به سکوت.سکوت حاکم بر خانه به آرامشم کمک زیادی می‌کند و این نعمت بزرگی برای من است که با اندک تغییری در شرایط زندگی‌ام، دچار اضطراب می‌شوم. اضطرابی که مرا عملاً از زندگی ساقط می‌کند، خواب را از چشمانم می‌دزدد و نظم تپش‌های قلبم وصل می‌شود به دوز مصرفی پروپرانولول. این قرص‌های صورتی کوچولو که هنوز نخ اتصالم به آن‌ها به‌طور کامل قطع نشده. درمان کمکی برای اضطرابی که اجازه انجام خیلی از کارها را به ‌من نمی‌دهد، بعضی‌هاشان را پشت سر گذاشتم مثل قدم گذاشتن روی اولین پله از پله‌برقی، ردشدن از خیابان و... . توی تمام این ترس‌ها من آرامشم را از دست داده بودم. آرامشی که توی دست‌های مامان خدابیامرز پیدا می‌شد. با رفتنش من لیست بلندبالایی از کارهایی را دیدم که همیشه با او انجام شده بود، انگار لذت انجام آن‌ کارها با مامان، در همان آرامش و سکوت مامان بوده؛ حالا من توی سکوت دنبال همان آرامش مامان می‌گردم.سکوت خانه باعث شده بیشتر و بهتر به ندای درونم گوش دهم، به سر منشأ تغییر ایجاد شده فکر کنم، به تأثیر عمیق و ریشه‌ای‌اش بر زندگی‌ام و به تمام راهکارهای برون‌رفت یا پذیرفتن این تغییرات. سکوت خانه برایم شرایطی را پیش آورده که شاید بهتر بتوانم خودم را بشناسم، نوعی مکاشفه در آدمی ناشناخته که سال‌هاست در کالبد جسمش گیر افتاده‌ام، گاهی هنوز برای خودم ناشناخته‌ام و کشف بیشتر این ناشناس قطعاً لذت‌بخش خواهد بود. شناختی که باعث می‌شود احساسات منفی را از خودم دور کنم. به بهتر شدن شرایط زندگی‌ام فکر کنم. آدم‌های سمی زندگی‌ام را بهتر بشناسم و سعی کنم پایشان را از خانه‌ام دور کنم.این لذت‌ نه‌چندان‌ناچیز برایم فرصتی پیش آورده که به شرایط نرمال‌تری برسم، به شرایطی که وقتی مامان بود، وقتی دستش را می‌گرفتم در کمال آرامش خاطر با او از خیابان رد می‌شدم.یزارندمن عاشق سفر، سکوت، نور کم، عطر ملایم و شیرین میس‌دیور و بوی سناتور شرابی‌ام. ترکیب مسحورکننده‌ی این‌ها با هم، سلول‌های گیرنده‌ی مغزم را تحریک می‌کنند و مدار احساس لذت در مغزم را مورد هدف قرار می‌دهند. این ترکیب یا سایر ترکیبات مشابه عملکرد یکسانی برای همه ندارند؛ آنچه برای یک فرد فوق‌العاده لذت‌بخش است، ممکن است برای دیگری کسل‌کننده یا آزاردهنده باشد.اما وقتی این دیگری، چندان غیر نباشد ماجرا کاملاً فرق می‌کند.این «دیگران» برای من آدم‌هایی که نشناسم‌شان نیستند، دیگرانی که بوی تن‌شان برایم غریبه باشد، صدای خنده‌ها و گریه‌هاشان جایی توی ذهنم ثبت نشده باشد. این «بقیه» دور نیستند، همین‌جا هستند، همین نزدیکی‌ها، همین‌جا زیر سقف بزرگ «خانواده».سکوت خانه‌مان همه را فراری می‌دهد، خواهرزاده‌هایم اصرار دارند هرخانه‌ای نیاز به یک موزیک پس‌زمینه دارد؛ برایم مثال می‌آورند از صدای تلویزیون، موسیقی، گریة بچه، غژغژ مته‌ای که با قدرت دیواری را سوراخ می‌کند یا حتی جیغ‌ یک مادر سر بچه‌هایش و صدای وانتی که میوه می‌فروشد. هرچیزی که باعث شود صدایی توی محیط پخش شود. ما هم از این‌صداها کم‌نصیب نیستیم، اما به‌شدتی به ‌مراتب کمتر از آلودگی صوتی حاکم بر شهر. سعی می‌کنم نت سکوت را برای‌شان معنا کنم اما بی‌فایده است. آ‌ن‌ها دوباره می‌گویند: «خانه‌ی شما هیچ صدایی ندارد و این آزاردهنده است.»کسی از این سکوت خوشش نمی‌آید، برای همین زیاد خانة ما نمی‌مانند. اما این سکوت لعنتی برای من و دخترم بسیار لذت‌بخش است. گاهی با هم به این سکوت گوش می‌دهیم و از زیبایی‌هایش می‌گوییم. از حس آرامشی که نصیب‌مان می‌کند. همین باعث شده زیاد جایی نرویم، از شلوغی بدمان بیاید و بعد از چندروز مهمان‌داری در خانه، نیاز شدیدی به تنهایی پیدا می‌کنیم یا بهتر بگویم به سکوت.سکوت حاکم بر خانه به آرامشم کمک زیادی می‌کند و این نعمت بزرگی برای من است که با اندک تغییری در شرایط زندگی‌ام، دچار اضطراب می‌شوم. اضطرابی که مرا عملاً از زندگی ساقط می‌کند، خواب را از چشمانم می‌دزدد و نظم تپش‌های قلبم وصل می‌شود به دوز مصرفی پروپرانولول. این قرص‌های صورتی کوچولو که هنوز نخ اتصالم به آن‌ها به‌طور کامل قطع نشده. درمان کمکی برای اضطرابی که اجازه انجام خیلی از کارها را به ‌من نمی‌دهد، بعضی‌هاشان را پشت سر گذاشتم مثل قدم گذاشتن روی اولین پله از پله‌برقی، ردشدن از خیابان و... . توی تمام این ترس‌ها من آرامشم را از دست داده بودم. آرامشی که توی دست‌های مامان خدابیامرز پیدا می‌شد. با رفتنش من لیست بلندبالایی از کارهایی را دیدم که همیشه با او انجام شده بود، انگار لذت انجام آن‌ کارها با مامان، در همان آرامش و سکوت مامان بوده؛ حالا من توی سکوت دنبال همان آرامش مامان می‌گردم.سکوت خانه باعث شده بیشتر و بهتر به ندای درونم گوش دهم، به سر منشأ تغییر ایجاد شده فکر کنم، به تأثیر عمیق و ریشه‌ای‌اش بر زندگی‌ام و به تمام راهکارهای برون‌رفت یا پذیرفتن این تغییرات. سکوت خانه برایم شرایطی را پیش آورده که شاید بهتر بتوانم خودم را بشناسم، نوعی مکاشفه در آدمی ناشناخته که سال‌هاست در کالبد جسمش گیر افتاده‌ام، گاهی هنوز برای خودم ناشناخته‌ام و کشف بیشتر این ناشناس قطعاً لذت‌بخش خواهد بود. شناختی که باعث می‌شود احساسات منفی را از خودم دور کنم. به بهتر شدن شرایط زندگی‌ام فکر کنم. آدم‌های سمی زندگی‌ام را بهتر بشناسم و سعی کنم پایشان را از خانه‌ام دور کنم.این لذت‌ نه‌چندان‌ناچیز برایم فرصتی پیش آورده که به شرایط نرمال‌تری برسم، به شرایطی که وقتی مامان بود، وقتی دستش را می‌گرفتم در کمال آرامش خاطر با او از خیابان رد می‌شدم.