کابوسی که زندگی کردم...(۴)

یه آرامش یک روزه زندگی یک روانی رو یا بهم میریزه یا خوبش میکنه. یه جنگ که تموم نمیشه فقط ادامه پیدا میکنه و تموم شدن یه مفهومه که به عنوان فرض پذیرفتیمش و میخوایم به چیزایی غالبش کنیم که این معنی رو تو خودشون راه نمیدن.نمیدونم نوشتنش کار درستیه یا نه اما شاید همین روزا که من نباشم کسی باشه که حس کنه داره یه سوالی از خودش میپرسه به این عنوان: چرا من؟خواب دیشبم رو با کمی سانسور و زدن برگ و شاخه هاش تعریف میکنم:از خواب پا شدم صبح بود و بازم قبل آلارم چشام باز شده بود. بوی عطر آشنایی به دماغم خورد همینجا فهمیدم که تو خوابم امکان نداشت تو واقعیت پیش من خوابیده باشه. درست حدس زدم کسی بود که قبلا عاشقش بودم تنش اون بویی رو میداد که فقط من حس میکردم. خیلی قشنگ و عجیبه کسی که عاشقشی یه بوی منحصر به فرد داره برات. اینکه بازم توی خواب بودم ناراحتم میکرد. روز خوبی نداشتم و اتفاقای قشنگی نیوفتاده بود. میخواستم یکم آروم بخوابم و از این فشارا فاصله بگیرم ولی مثکه تموم شدنی نبودن.چند وقتیه آرزوم شده یه روز معمولی داشته باشم نه یه روز خوب ها ... نه ... یه روز معمولی که بتونم ۶ ساعت یه سره بخوابم.تو همین فکرا بودم که صداشم شنیدم. چقدر دلم تنگ شده بود برای احمد گفتن سر صبحش.با اینکه دلم تنگ بود اما گریه نمیکردم، صدام نمیلرزید. فقط گفتم: جانماونم گفت بخواب دیگه چرا همش بیداری؟گفتم نمیتونم.پا شد سیگار رو برداشت و گذاشت رو لبش و روشن کرد تا جایی که یادم میومد اون سیگاری نبود.پیراهن من تنش بود. سیگاری که من میکشیدم و میکشید. حتی حلقه و دستبند من دستش بود و استایل سیگار کشیدنش هم همون طوری بود که سیگار ناشتای من صرف میشد.یه نگاه بی جون تو چشاش بود از اون نگاهایی که هیچوقت بهم نکرده بود حتی وقتی رفت نگاهم نکرد. اما اگه نگاهم میکرد حتما اینطوری میبود.سیگار رو روی بازوی من خاموش کرد. کنار جای واکسنم منتهی الیه جای زخم بچگیم. ریختن خون و دردش رو حس میکردم اما دلم نمیخواست گریه کنم. فقط بی حس شده بودم. میخواستم دنبال کنم خواب لعنتی رو تا جایی که بیدارم کنه...داشت یه سری حرف بی ربط میزد چندین کلمه مثل تفاوت، خیانت، اکراه، خروس، آینده، فشار...و تصاویر این کلمات تو ذهنم پخش میشد.آخرین کلمه ای که گفت مرگ بود...با اکوی صدای اون یه صفحه سیاه جلومو گرفته بود انگار چشام رو بسته بودن. ولی یکم دقت کردم دیدم من چشام بسته نیست؛ من توی خودمم. بوی سوختگی ریه و زخم عفونت کرده معده کاملا مطمئنم میکرد تو خودمم.داشتم یکی از خاطراتم رو زندگی میکردم داشتم توی اتوبوس دانشگاه به سمت خونه میرفتم و کتاب مردی به نام اوه رو میخوندم و از هجی هایی که میکردم مشخص بود راجب اون پیرمرد غرغرو دارم میخونم.فرداش قرار بود تولد باشه و ذهن و دوقم سمت اون بود البته تولدم شد، تولد مرگ کسی که ۱۰ سال باهام زندگی کرد. انگار توی اون تاریخ یه چیزی عوض شد. همه چی رو داشتم سریع زندگی میکردم.شک همه جا رو برداشته بود.حس یه بیابون بی آب و علف رو داشتم که خاکش اینقدر داغه که پاهام سِر شده.جالبه تومم مثل اتاقم یه جای کوچیک بود که میشد سال ها توش قدم زد و به چیزی نرسید.میشد توی اون اتاق به اون کوچیکی گم شد.دنبال خودم میگشتم تو خودم ولی به چیزی نمیرسیدم. مفهوم جواب برام رنگ باخته بود و ترس اینکه زندگی هنوز کلی راه داره برای بدتر شدن داشت دیوونم میکرد...حالت تهوع داشتم و با تمام قدرت سعی کردم بالا بیارم ولی شخصیت بیرونم بالا آورد منو و صحنه تبدیل شد به بسته شدن من به تختی که سعی کرده بودن با ریختن آب رو سر و صورتم بیدارم کنن.خسته شدم، دلم میخواست تموم شه انگار ۳ سال توی خواب بودم و تموم نمیشد...صدای تیک تاک ساعت به حدی بلند بود که سرم درد گرفته بود.میخواستم پا شم یه کاری کنم ولی نمیتونستم فقط به تخت بسته و تیک تاک ساعت تنها همدمای تنهاییم بودن.وقتی میخوام هیچ کاری نکنم روانی میشم.عرق کرده بودم و دلهره داشتم. از این ساعت هایی که میگذشت متنفر بودم.منتظر بودم که بیان دستامو باز کنن.ولی کسی نیومد و شروع کردم به داد زدن و غر زدن تنها کاریه که توش واقعا خوبم.داشتم التماس ترحم میکردم.تو این فکر افتادم که خودم باید خودم رو نجات بدم. یهو دیدم خودم کنار تختم نشسته و دست میکشه به سر کچلش .واقعا اون خودی که اونجا بود دوست داشتنی بود. شخصیت رویایی من بود: پرتلاش، باجذبه، اهمیت میده به خودش و میتونه راضی باشه و انتظاری نداره...جالب بود که کمکم نمیکرد.شروع کرد به حرف زدن:میدونی احمد، زندگی من به تو بستگی داره تا موقعی که خیال پردازی کنی من زندگی میکنم وگرنه دوست دارم کشته شی.آدمی مثل تو هیچ دردی از این دنیا دوا نمیکنه و گند میزنه به همه چی...من... ازت... متنفرم...حس بدی داشت که کسی از من بدش میومد مخصوصا اون آدم که ایده آل من بود.از اتاق رفت بیر‌ون.حس کردم ضربان قلبم رفته بالا و متوجه شدم حتی دستام به تخت بسته هم نبودن.به شدت عصبی بودم و میخواستم انتقام بگیرم. انگاری آدرنالین بدنم انقدر بالا رفته بود که نمیتونستم کنترلش کنم رفتم بیرون شروع کردم به کشتن آدما...و کار بسیار لذت بخشی بود اینکه داشتن زیر دست و پای من جون میدادن و کاری از دستشون برنمیومد فقط زجر میکشیدن.۳ ۴ تای اول دشمنا و دوستایی بودن که باعث شده بودن دیگه نتونم به کسی اعتماد کنم با لذت تمام کشتمشون. دست کردم تو چشاشون و تا جایی که میتونستم و زورم میرسید عذابشون میدادم و این حس انتقام توم قوی تر میشد رفتم جلوتر چاقوی جیبیم رو درآوردم دوست قدیمیم داشت التماس میکرد که کاریش نداشته باشم ولی حرص داشت منفجرم میکرد چاقو رو بالای ۵۰ بار فرو کردم تو بدنش. انگار هر بار که چاقو میرفت لای گوشتش و خون گرمش میپاشید رو دستام حالم داشت خوبتر میشد ولی همین که میمرد و بدنش سرد میشد مثل یه معتاد شیشه دنبال رفع اعتیادم بودمآدم های دیگه دوستام بودن فکر میکردم درکم میکنن و بغلم میکنن ولی دیدم دارم میدوم سمتشون و همشون از من میترسن پریدم و شروع کردم به پاره کردن گلوشون دیگه کنترل بدنم دستم نبود فقط داشتم لای خونایی که رو صورتم بود اشک میریختم و با دست خونیم عرق پیشونین رو پاک میکردمدنبال کشتن کسی بودم کسی که میدونستم کیه و اتفاقا حسم بیشترین تنفر نسبت بهش بود روی جسد دوستم نشسته بودم و روبروم یه آینه بودخیلی وقته خودم رو تو آیینه ندیدمشده بودم یه روانی که بی نظنی ترس و حرص ازش چکه میکرد ولی من هیچ حسی نداشتمانگار همه چی بی حس بود اون حس ترس هیجان ناراحتی همه چی رفته بود چیزی نمیومد که راهنماییم کنه احساساتم همیشه راهنمای من بوده توی راهم ولی انگار گم شده بودم و احساسی نبود که راهنماییم کنه بیام بیرون افتاده بودم تو کرختی و زل زده بودم به چهره یه آدم پیر و روانی که غریبه بود و کمکی نمیکردیک آن حس کردم اون آدم غریبه یه شخصیه که از تو آینه زل زده بهم با تمام قدرت دویدم سمتشو با سر رفتم تو آینه و آینه تیکه تیکه شده بود اما سر جاش مونده بود تصویری که میدیدم تعداد زیادی از من بود با صورت خونی که دیگه معلوم نبود خون منه یا خون بقیه حتی اشکی هم از چشام نمیومد که صورتم رو بشوره فقط یک عالمه من به من زل زده بودن حال همشون بد بوددنبال راه چاره بودم پاهام رو که نگاه کردم ریشه کرده بودن تو زمین و پاهام حس اون موقعی رو داشت که ۳ روز سر کار بودم و از تو کفش و جوراب درشون نیاورده بودمیه خستگی کهنه یه بی حوصلگی روزمرگی یه بی نتیجگی یه حسی که تجربش کردی و تو کلمات هر چی میگردم نیستهمه حرفای بقیه تو ذهنم مرور میشد این کار رو میکنی حل میشه همه چی خوب میشه زندگی بهتر میشه ولی هیچی بهتر نشده و تنها احساساتی که داشتمم دیگه به دردم نمیخوردیه لحظه به این فکر کردم که میخوام بمیرم انگار کم آورده بودم شده بود موقعی که خیلی خوشحال باشم اونقدر راضی باشم که حاضر باشم بمیرم ولی هیچوقت نشده بود اونقدری جا بزنم که ترجیح بدم بمیرمعرق از سر و روم میریخت و یه حسی بهم میگفت مرگ نزدیکهحس خوبی داشتمکم کم داشتم حس میکردم که دارم خفه میشم اما دست و پا نمیزدم حالم داشت خوب میشد با مردنم ولی این حس هم رفت بی تفاوت شدم نسبت به مردنم و فقط چشام سیاهی رفت و تو تختم تو یه محیط تاریک پا شدم با حس خفگی تمام و مشت گره خورده ای که بهم داشت میگفت حمله عصبی دارم داشتم جون میدادم و دست و پا میزدم مثکه از تواب پا شده بودم شاید یه دیقه ای تو این وضعیت گیر کرده بودم تا نفس بتونم بکشمتازه فهمیدم که تو خواب نیستم و شروع کردم خیلی خفه گریه کردم که چرا من؟