مقاله شماره (16): خاندان یگانه و سرنوشت بهائیان زر سالار عصر رژیم پهلوی

پروژه جریان شناسی بهائیت و صهیونیسمهمانطور که در شماره‌های پیشین بدان اشاره شد زمان حکومت رژیم پهلوی عصر قدرت نمایی فرقه ضاله بهائیت و نفوذ اسرائیل و یهودیان صهیونیسم در ایران بود. از دیگر خاندان‌های بهائی که در غارت سرمایه ملت ایران و همکاری با صهیونیسم نقش داشتند، خاندان «یگانه آرانی» بوده که در زمینه عتیقه و انتقال آثار باستانی به خارج از کشور فعالیت می‌نمودند.مهمترین فعالیت این خاندان دلالی و قاچاق عتیقه بود و شخص محوری این خاندان شخصی به نام «محمد یگانه آرانی» در آلمان سکونت داشت. او برای اشیائی که خانواده‌اش از ایران می‌فرستادند مشتری پیدا می‌کرد. این خاندان برای دلالی و قاچاق با افرادی چون «هوشنگ محبوبیان» فرزند «بنیامین محبوبیان» از یهودیان وابسته به تشکیلات صهیونیستی و خواهر زاده ایوب ربنو، محسن فروغی و برخی از اعضای شبکه عتیقه، رابطه داشتند.بخشی از این ارتباط را می‌توان در یکی از نامه‌های محمد یگانه به مادرش که در ادامه بیان می‌شود، مشاهده نمود:«اجناس [دو مفرغ و یک سفال اسلامی] در دست شماست. سعی کنید دهنه اسب [مفرغی] لرستان را اگر ممکن شد در بازار بفروشید که من سه ماه از فرستادن پول به ایران معاف شوم. مفرغ «دهنه اسب هخامنشی» از قبر یک شاه ایرانی در ترکیه پیدا شده است. در دنیا بی‌نظیر است. نام این شاه‌های ایرانی «ساتراپ» بوده است که آقای [محسن] فروغی می‌داند؛ آثاری که از این قبر پیدا شده به موزه مترو پولیتن در نیویورک فروخته شد و چند سال پیش از این پیدا شد.سعی کنید 65 الی 70 هزار آن را بفروشید. سلام مرا به عباس آقا و هوشنگ آقا برسان و فهرست ذیل را به آن‌ها بده: ماشین بنز دو ماه است که تغییر قیمت داده و اندکی گران‌تر شده است. اگر بخواهد کاتولوگ آن را برای شان می‌فرستم... پول را هم بهتر است مستقیماً به حساب من در فرانکفورت بفرستید.»1بهائیان ذی نفوذ در ایران منحصر به خاندان سیاح و یگانه نیست. در حوزه سیاست و قدرت اجرایی بهائیانی نظیر ایادی، غلامرضا ازهاری، جعفر شفقت، اسدالله صنیعی، فریدون جم، سرلشکر ضرغام، پرویز خسروانی، حسین رستگار نامدار، مهتدی، مقربی، سرهنگ فردوس، هویدا و نه وزیر بهائی او، در حوزه اقتصادی افرادی نظیر هژبر یزدانی و ثابت پاسال و....همگی افرادی بودند که در ریل گذاری نفوذ سیاسی و اقتصادی صهیونسیم و فرهنگ غرب و رشد بهائیت در ایران سهیم بودند.طبق گزارش ساواک در 1351ه.ش اسامی 112 نفر از افسران شاغل در مراکز حساس ارتش، شهربانی و ژاندارمری و 56 نفر کارمند عالی رتبه از وزارت تا مدریت نام برده شده است که در حساس‌ترین پست‌ها- بعد از انقلاب سفید- فعالیت داشتند.به همین دلیل آن‌ها در برخی از مفاحل به شکلی علنی اعلام می‌نمودند که : «پیشرفت و ترقی ما بهائیان این است که در هر اداره ایران و تمام وزارت خانه‌ها یک جاسوس داریم و هفته‌ای یک بار که طرح‌های تهیه شده به وسیله دولت که به عرض شاهنشاه آریا مهر می‌رسد، گزارشاتی در این زمینه طرح هم به محفل‌های روحانی بهائی می‌رسد».درباره پیوند بهائیان با اسرائیل در شماره‌های گذشته مطالب فراوانی بیان شد ولی نکته جالب اینجاست که در برخی گزارشات ساواک نیز به جاسوسی این فرقه برای رژیم صهیونیستی در تمام دنیا اشاره شده است.به طور مثال در گزارشی از ساواک چنین آماده است: «با توجه به اینکه دولت اسرائیل در سال 1972م فرقه بهائی را به عنوان یک مذهب به رسمیت شناخته است، به نظر می‌رسد با اجرای برنامه تحبیب از این فرقه می‌کوشد از اقلیت بهائی در سایر کشورهای جهان به ویژه ایران بهره برداری سیاسی و اقتصادی نمایند.»2بعد از انقلاب این جریان زرسالار بهائی وابسته به صهیونیسم از ایران فرار نمودند. آنان با پناهنده شدن به کشورهایی چون آمریکا و انگلیس، ثروت خود را هم به این کشورها انتقال دادند. اما رویه ضد اسلامی و شیعی آن‌ها همچنان ادامه یافت. آنان که ایران را چون سرزمین موعود برای خود می‌دانستند اینبار با پول‌ سرویس‌های جاسوسی انگلیس و آمریکا و یهودیان صهیونیسم، با راه اندازی شبکه‌های فارسی سلطنت طلب و برانداز، شبکه های اجتماعی، سایت‌های اینترنتی، روزنامه و....علیه انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی و حفظ منافع صهیونسم و اسرائیل، فعالیت می‌کنند.برخی از بهائیان هم بعد انقلاب دیانت خود را انکار نموده و خود را مسلمان معرفی نمودند تا بتوانند اموال و دارایی خود را حفظ نمایند. آنان از این طریق به عنوان پیاده نظام، همچنان نفوذ فرهنگی و اقتصادی خود را با راهنمایی جریان زرسالار خارجی دنبال می‌کنند که درشماره‌های بعدی به آن خواهیم پرداخت.پی‌نوشت:1 – فصلنامه مطالعات تاریخی، بررسی اسنادی نفوذ و فساد اقتصادی بهائیان در حکومت پهلوی دوم، اسماعیلی، حمیدرضا، بهار 1398، شماره 64، ص41-52- فصلنامه مطالعات تاریخی، بهائیت، رژیم پهلوی و مواضع علماء، حسینیان، روح‌الله، تابستان 1386، شماره 17، ص33-10.