باد صبا

داستان باد صباباد صبا بادی بود مهربان. همه را دوست می داشت چهره‌ای زیبا و باطراوت داشت انگشتان مهربانش در هر جا گسترده می شدند آنها آنقدر بلند بودند که می توانستند کوه ها و دشت ها و جنگل ها را دربربگیرند. چشمانش نور امیدی بودند، که به هر کجا می‌نگریستند، امید می افشاندند. نفس روح افزای او به هر کس و هر چیزی که می‌خورد به آن زندگی می بخشید. به هر سرزمینی که اراده می‌کرد پای می‌گذاشت. قدرتش ابرهای سنگین و عظیم الجثه را به هر سو که اراده می‌کرد روان می نمود. او از پروردگار فرمان می گرفت و به فرمان او به همه سرزمین ها می رفت و باعث طراوت سبزه زارها، مزارع، باغات و کوهستان‌ها می‌شد ابرهای بزرگ را بر فراز دشتها می‌برد تا دشتهای تشنه را با آب باران سیراب کند و صورت کوهستان ها را نیز زیر باران بهاری شستشو می داد. روی سبزه ها و علف زار ها و درختان و گیاهان می رفت و دست بر سر آنها می کشید و باعث طراوت آنها می‌شد. صدای گوشنواز ش را به انسان‌ها حیوانات و گیاهان می‌رساند،وجد و طرب را در همه جا می گستراند، و به چمنزارها، بوته ها، گیاهان و جانوران برخورد می‌کرد و با نفس روح پرور خویش بهار را مژده می‌داد و گاه با احساس وزش این باد غنچه ها و گل ها چشم می گشودند و به همه کس و همه چیز سلام می کردند. انگشتان نوازشگر باد، برگ شاخساران را شانه می نمود و باعث طراوت آنها می‌شد. آن نها نیز شکوفه می کردند. و سپس شکوفه ها تبدیل به میوه می شدند و این ها همه فرمانبردار خداوند بودند. روزی باد صبا از سفرش برگشت و غمگین بود و به خداوند گفت: امروز نتوانستم مأموریتی که در شهری بزرگ به من سپرده بودی به خوبی انجام دهم. خداوند پرسید چرا چنین شده است؟ باد گفت: می‌خواستم از روی مزارع، مرغزارها و چمنزارها عبور کنم و صدای موسیقی زیبایی که به من الهام کردی را به گوش مردم شهر و گیاهان و حیوانات برسانم اما صداهای گوش خراشی بودند که صدای وزیدن مرا در خود گم می کردند. گاهی هواپیمایی می آمد و می رفت و صدای مرا در خود محو می کرد. می خواستم به لابلای شاخ و برگ درختان بروم و به رشد آنها کمک کنم اما دودهای غلیظی به نبرد با من آمدند و من هر چه کردم، نتوانستم بر آنها غلبه کنم. و نزدیک بود که آنها مرا از پای درآورند. می خواستم از روی مزارع و چمنزارها عبور کنم و دیدم روی آنها پر از مواد سیاهرنگی بود که آنها را پوشانده، و اجازه عبور به من نمی‌داد. خداوند به باد صبا فرمان داد که دیگر به آن شهر نرود چون مردم آن سرزمین مراقب هوا و زمین و صداهایی که در آنجا می آیند نیستند و حدود هر چیزی رانگه نمی دارند. پا را از حد خود فراتر گذاشته اند و بیش از آنچه نیاز دارند مصرف می‌کنند. و مجبورند برای راضی کردن این خواسته های شیطانی روزبه‌روز چیزهای بیشتری برای خود فراهم کنند که به آنها نیاز ندارند. خلاصه، شهر بزرگ، به خاطر رفتارهای ناپسند مردمش از نعمت مهربانی‌های باد محروم شد کم کم چمن ها و درختان و گیاهان رو به زردی گراییده و خشک شدند. بسیاری از انسانها و جانوران مردند و بعضی از مردم هم که باقی مانده بودند روزبه‌روز بیمار تر و ضعیف تر شدند. آبها آلوده شده‌بودند. صداهای گوش خراش به گوش می رسید. دیگر صدای وزش بادِ مهربان به گوش نمی رسید،غذا برای خوردن کمیآب شد، آب آشامیدنی که آلوده بود و کمی بو میداد اندک اندک کثیف تر شد. نفسها به شماره می افتاد. در حاشیه شهر، جایی که مردم رفت و آمد زیادی نداشتند، جوی آبی می گذشت که پیرزنی عاقل و دانادر آنجا خانه داشت که نزدیک این جوی آب بود. خانه اش ساده و کاهگلی بود آنقدر ساده زندگی می کرد که به هیچ کس نیازمند نبود. از طریق گیوه بافی امرار معاش می کرد و نیازمند هیچ کسی نبود. تابستان‌ها خانه اش را تمیز می کرد. و در کنار جویبار وزیر سایه بان درختی که نزدیک دیوار روبروی خانه اش بود تکیه میداد و گیوه بافی می کرد و وقتی خسته می شد نان خشکی را در جوی آب می زد و نانش را با پنیر می‌خورد. اما بیش از حد معمول غذا نمی خورد، لباس ساده ای بر تن داشت و به همین قانع بود. زمستان ها، گاه، گیوه بافی می‌کرد و شبها به عبادت می‌پرداخت. یا قران می خواند واز این کتاب آسمانی، که سخن خدا بود، یاری می‌جست. او به دنبال یافتن راه حل هایی برای مشکلات و مسائل خود و مردم بود. در یک شب زمستانی وقتی که پیرزن کنار چراغ خوراکپزی خویش گیوه بافی می کرد. و برف زیبایی از آسمان می بارید و از لابلای شاخه های خشک درختان عبور می کرد و بر زمین می ریخت با خود اندیشید : مردم به این فلاکت گرفتار شده‌اند. باید کاری کرد سپس با خود گفت: اگر مردم اینقدر زیاده خواه نبودند اگر به جای ماشین و اتومبیل با دوچرخه عبور می کردند، اگر اسراف نمی کردند، هوا اینقدر آلوده نمی شد. اگر به وسایل مورد نیاز خود قانع بودند، این همه کارخانجات مجبور نبودند صبح تا شب کار کنند تا برای آنها وسایل تهیه کنند و دود خود را به هوا پراکنده کنند و آبهای آلوده را به دریاها و رودها و جویبارها بریزند. پیر دانا گفت :مردم اینها را نمی دانند باید به آنها گفت باید آنها را آگاه کرد. روزها از این اندیشه پیرزن گذشت تابستان فرا رسید روزی گیوه خود را با سفره نانش برداشت و به در خانه خود بیرون از خانه رفت به دیوار تکیه داد و روی زمین زیر سایه بان درخت درخت که در آن سوی جویبار بود نشست. گیوه ی خود را بافت نمازش ظهرش را خواند و سپس لب جویبار نشست راز های خود را برای آب گفت. واز او خواست تاهنگام عبور از شهر این خبر را به همه ی مردم برساند. و به آنها بگوید که رفتارشان را نیکوتر کنند. در این صورت بر آنها باران می بارد و از نعمت های خداوند بهره مند می شوند. آب صدای پیرزن را شنید. و بر سرعت خود افزود مسیرهای طولانی را طی کرد تا به شهر رسید وپیام زن دانا را به همه ی مردم شهر رسانید. مردم که زن دانا را می شناختند به علم و آگاهی او ایمان داشتند، حرف او را پذیرفتند. سپس روزی برای دعا به درگاه خداوند به بیرون از شهر و در نزدیک خانه زن دانا رفتند و همگی با او دست به دعا برداشتند و از خداوند، طلب بخشش کردند و به خداوند قول دادند که انسان های بهتری باشند و به اندازه نیاز شان مصرف کنند و کار بیهوده انجام ندهند خداوند چندین سال به آنها فرصت داد تا اعمال نیکو انجام دهند و آنگاه دعای شان را اجابت کرد به باد صبا فرمان داد تا به سوی شهر بزرگ برود از همه جای شهر عبور کند بادصبا به فرمان خداوند ابرها را نیز با خود برداشت و به سوی شهر روان شد برفراز جنگل ها قرار گرفت. ابرها غریدند و آذرخشی مهیب آسمان را فرا گرفت. باران از ابرهای سیاه فرو ریختند جنگل و کوه و دشت و بیابان ها سیراب شدند شقایق ها باز شدن گلها روییدن علف ها برخورد بالیدند بلبلها قهقهه زدند و صدای شان در کوهستانها و دشتها پیچید و مژده به شهر بزرگ رسانید شهر بزرگ آماده ورود ابر ها به توسط باد صبا شدند ابر ها فرا رسیدند و به فرمان باد صبا در آسمان شهر مستقر شدند و به فرمان او بر شهر فرو ریختند خانه‌ها را شستند کوی و برزن و خیابان‌ها همه پاکیزه شدند. اثری از آلودگی نبود گلها خندیدند بلبلان قهقهه زدند. کوهستان صدای آن ها را منعکس کرد و مردم به سجده گاه رفتند، دست ها را بر خاک پاک گذاشته، و سر بر خاک پاک فرود آوردند. نماز شکر به جای آوردند و زن دانا به خانه روان شد و باد صبا برای گرفتن فرمان دیگر به سوی(درگاه) پروردگار رفت.