قسمت سی و دو رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

رمان سیگنال مرگ نویسنده مبینا ترابیبا دیدن مها تو اتاقم جیغ خفیفی زدم.بدون توجه گفت: گیر افتادی؟!در اتاق رو بستم و به سمتش رفتم یاد حرف اون افتادم گفت" بهشون نگو " عصبی نگاهم رو به مها دوختم و گفتم: اگر گیر افتاده بودم اینجا چیکار می کردم؟!مها ابرو بالا انداخت و گفت:خوبه پس، کارت خوب بود!حرفی نزدم که گفت: ساعت هفت صبح آماده باش میریم پیش کتایون خودت باید بهش تحویل بدی!آهسته گفتم : چرا روز رفتنم به خونه عوض شد؟! مها نگاهم کرد و گفت: چون کیوان پروازش از امشب به دیشب تغییر کرد. اخم به پیشونیم انداختم و گفتم: چرا تو صندوق ماشین هیچی نبود؟!مها به سمت در رفت و گفت: دست بچه ها چاقو نمیدن، راهنما برای بردن داخل بازی میدن!حرفی نزدم که از اتاق بیرون رفت و در رو بست.نفس کلافه ای کشیدم و خودم رو روی تخت انداختم.چرا همه چیز پیچیده شده؟! چرا نمی فهمم دارم چی کار می کنم؟!نگاهم به ساعت افتاد پنج صبح بود!خواب به چشم هام نمی اومد.خیلی دلم می خواست بدونم چرا گذاشت برم!جعبه رو از جیبم بیرون کشیدم.نگاهم رو تمام قسمت های جعبه می گشت، سعی داشتم از بیرون کالبد شکافی کنم و بفهمم چی داخلش هست!الان اینا مهم نبود، مهم این بود که بابا رو زمین گیر کنم.از امروز هم برای کتایون برنامه می چینم.نمی زارم اون عوضی همین طوری زندگی کنه...انقدر خیره به جعبه بودم که چشم هام سوزش گرفت.زمان به کندی حرکت می کرد.تازه ساعت شش شده بود.از روی تخت بلند شدم و به حمام رفتم.بعد از دوش گرفتن لباس های بیرون رو تنم کردم.موبایلم رو برداشتم.نگاهم روی صفحه ضبط موند.من وقتی رفتم تو عمارت گوشی روی حالت ضبط گذاشتم.روی save زدم، به درد می خورد!اعتمادی به کتایون نداشتم، اگر می فهمید ضبط کردم معلوم نبود چه بلایی سرم بیاره.گوشی رو خاموش کردم. بعد از برداشتن کوله پشتی م از اتاق بیرون رفتم.نگاهم رو تو سالن چرخوندم، کسی نبود.موبایل رو داخل کشور میز تلفن کلاسیک گذاشتم.این بهترین راهی بود که به ذهنم می رسید.به سمت اتاق مادرجون رفتم.در زدم، صداش رو شنیدم که گفت : بیا داخل...آهسته در رو باز کردم، نگاهش رو بهم دوخت و گفت : صبح بخیر دختر سحر خیز! کجا می ری؟لبخند مصنوعی زدم و گفتم:کاری دارم مادرجون، پدر بزرگ کجاست؟! مادرجون که موهاش رو شونه می زد گفت:رفت شرکت پیش بابات...لبخندی زدم و بعد از خدافظی از خونه بیرون رفتم.با آسانسور پایین رفتم وارد حیاط شدم.مها داخل ماشین نشسته بود.سوار شدم، نگاهش رو بهم دوخت و گفت:مهناز چیزی نگفت؟!نگاهم رو به بیرون دوختم که ماشین رو روشن کرد و راه افتاد.یک ساعتی تو سکوت رانندگی کرد. مسیر قبلی نبود. اما به نظرم آشنا می اومد...با وارد شدن داخل جاده نگاه متعجبم رو بهش دوختم که گفت: کتایون خواست زودتر کمکت کنه...!کپی از رمان پیگرد قانونی دارد ?کمک کنه؟! چه کمکی؟!با ترمز ماشین، همراه مها پیاده شدم.نگاهم رو به اون کارخونه متروکه که سیاوش من رو برده بود انداختم.سه تا ماشین پارک شده بود. به اشاره مها به سمت در ورودی رفتیم.مها در رو که نیمه باز بود رو باز کرد. داخل رفتم.نگاهم در حال در جا زدن بود، تقریبا ده نفر از آدمای کتایون اونجا بودن.نگاهم به پارسا، پدرام افتاد.مها به جلو هلم داد، کتایون روی صندلی نشسته بود و من رو زیر نظر داشت.کتایون لبخندی زد و گفت : خوش اومدی آنا!با اخم نگاهش کردم که خنده هیستریک کرد و گفت:جعبه من رو آوردی؟!دست به داخل کیف بردم و جعبه رو در آوردم خواستم به سمتش برم که مها از دستم گرفت.به دست کتایون داد، کتایون با لبخند موفقیت آمیزی در جعبه رو باز کرد. نگاهم به جعبه بود.کتایون با لبخند رمی رو از داخل جعبه بیرون آورد.به سمت پارسا گرفت و گفت:همین الان به سیستم نفوذ کنید. ویروس رو به تمام نقاط سیستم نفوذ بدید.پارسا از دست کتایون گرفت و به سمت یکی از اتاق ها رفت.نگاهم به پارسا بوده کتایون گفت: آفرین آنا واقعا همونی که فکر می کردم هستی!نیشخندی زدم فقط اون مرد بود که گذاشت من بیام بیرون الان هم معلوم نیست چه بلایی سرش بیاد.نگاهم رو به کتایون دوختم و گفتم:خب الان تکلیف کد و اطلاعات من چی میشه؟!کتایون اشاره ای کرد که صندلی آوردن.مقاومت کردم نمی خواستم بشینم که وادارم کردن.روی صندلی نشستم کتایون لبخندی زد و گفت:کد رو پیدا کردی؟!سرم رو تکون دادم و گفتم: آره یه کد بود همون جایی که خودتون گفتید.کتایون آینه کوچیکی که روی پاش بود رو برداشت همونطور که به تصویر خودش نگاه می کرد گفت: پدرام فلش رو از حالت کدگذاری خارج کن.پدرام به سمتم اومد. فلش رو از کیفم در آوردم و بهش دادم. به سمت لپ تاپ روی میز رفت. فلش رو وصل کرد.بعد از چند دقیقه گفت: فلش حالت عادی رفت.فلش رو به دستم داد. لبخند روی لبم کنار نمی رفت بالاخره تونستم!با حرف کتایون نگاهم رو بهش دوختم که گفت:فکر می کنی چرا اومدیم اینجا؟!حرفی نزدم که اشاره کرد و گفت:بیارینش اینجا!یکی از اون مرد ها با سمت اتاقی رفت.با نگاهم دنبالش می کردم.بعد از چند دقیقه یه نفر رو بیرون آوردن.با تعجب به صورت خونی نگاه می کردم، از جام بلند شدم! اینکه کیارش بود!