اگر آدم سوم باشم

دنیا پر است از آدم هایی که احساسشان نادیده گرفته شد، یا که جایی برای آنها در زندگی کسی که دوستش داشتند نبود. کاش یکبار هم اگر مثلث عشقی شکل می‌گرفت، تکلیف آن یک نفری که خط زده میشد، را در فیلمی نشان می‌دادند. همیشه دلمان خوش بود به اینکه دو نقش اول فیلم به همدیگر برسند و پایان شیرینی رقم بخورد. از سرانجام شخص ثالث بی‌خبر بودیم یا بهتر است بگویم :برایمان مهم نبود. بدون شک همه ی ما دوست داریم قهرمان زندگی خود ودیگران باشیم. کدام یک از ما دوست دارد انتخاب دوم باشد؟ همه به یک اندازه احساس داریم.عزت نفس و غرور دو خصلتی است که همیشه به آن می بالیم. اما عشق انگار با غرور سرلج افتاده و همیشه او را نشانه می‌گیرد. درواقع سختمان است بپذیریم کسی ما را نمی‌خواهد. آرزوهایمان را برباد رفته می‌پنداریم. گمان میکنیم در قعر سیاهچال فرو رفته ایم وراه نجاتی نیست. شاید از خودمان هم بدمان بیاید، اصلا شاید از زمین وزمان وآدم ها متنفر شویم وهمه را مقصر این ناکامی بدانیم. در خیابانی سوت وکور آواز سر دهیم و از دنیا بخواهیم به تماشای ما بنشیند. سرخورده ودلشکسته در نقطه ای از دنیا توقف کنیم و احساس عجز مارا از حرکت نگه دارد. حسادت چون آتشی سوزان زبانه می‌کشد و ما را می‌سوزاند. روزگار را لعنت میکنیم.شاید از نفرت لبریز باشیم و نخواهیم سر به تن رقیب باشد. شاید بغضمان در تاریکی اتاق بترکد و از شدت غمی که روی دلمان سنگینی می‌کند زار بزنیم.احساس کنیم تنها هستیم وکسی حالمان را نمیفهمد. عصیان زده وخشمگین هرچیزی که به دستمان رسید را بشکنیم.گاهی وقت ها خودم راجای آدم ها تصور می‌کنم،بارها پیش آمده خودم را جای آدم های سوم گذاشتم. من اگر جای او بودم چه میکردم ویا چه حالی داشتم. حس میکنم تا مدت ها گریه میکردم و با خدا حرف میزدم، شاید اگر حرفی از معشوق به میان می آمد خودم را به نشنیدن میزدم . تنها چیزی که میخواستم این بود که قلبم از مِهر آن آدم تهی شود. دیگر تا مدت ها هیچ آهنگ وشعری را نه می‌توانستم گوش دهم ونه بخوانم، چون مرا یاد خودم می انداخت و خود را لابه لای بیت های یک غزل میدیدم، سیگار هم نمی‌توانستم بکشم چون اهلش نبودم.آخر که را دیده ای که با سیگار فراموشی بگیرد و دلدادگی یادش برود.یا آدمی که خود را به جام های پیاپی شراب دعوت میکند برای ساعتی فراموشی، که آن نیز موقت است. شاید تا مدتی مشاوره هم به دوستانم نمی‌دادم، چون حس میکردم حرفهایم اشتباه است ویا تاثیری ندارد. ترجیح میدادم تا زمانی که علاقه آن شخص را درقلبم احساس میکنم اورا هیچ کجا نبینم. خیلی تلخ است آدمی درگیر آدمی شود که از آن او نیست، معلوم نیست چقدر زمان برای فراموشی معشوق لازم است. و آیا این گذشت زمان به تو کمکی خواهد نمود یا خیر؟ بعضی وقت ها گمان می‌کنم آدم های سوم در گوشه ای از قلبشان احساسی قدیمی خاک می‌خورد و آن ها سعی دارند تا جایی که می‌توانند روی این احساس خاک می‌ریزند تا برای همیشه مدفون شود. کاش احساسِ آدم های سوم رابطه، عیان نشود، کسی نداند تو دل داده ای به دیگری و او نیز درپی دلبری دیگر است. شاید تو را بازنده بخوانند. هرجایی که تو را ببیند برایت دل بسوزانند و نگاه های ترحم برانگیزشان بدرقه ی راهت شود و نقل محافل شوی. کاش تمام آن احساسی که روحمان را درنوردیده با اشک هایی که میریختیم تمام می‌شد وسبک می‌شدیم. بودند آدم هایی که تاب این خط خوردگی را نداشتند و شعله های خشم و جنون که سر برآورد هم خودشان و هم معشوقشان را سوخت وخاکستر کرد. نمی‌دانم چیست این احساس که تورا به مرز مرگ و زندگی می‌کشاند، چه بسا آدم های سومی که خود را ناشناخته در آتش جهل سوزاندند. کاش دلمان برای خودمان غنج برود، دلمان برای خودمان بسوزد. کاش یادمان نرود با دل سپردن ما و به یغما رفتن احساسمان، زمان متوقف نمی‌شود. قرار نیست خورشید برای همیشه غروب کند و دنیا اسیر تاریکی و سرما شود. کاش یادمان نرود یکی مارا نمی‌خواهد اما یکی های زیادی هستند که ما را بیشتر از هرچیز و هر کسی می‌خواهند، آنقدر زیاد که نتوان عمق احساسشان را سنجید. هرچند لحظه های پر التهابی که برای آدم های سوم می‌گذرد را شاید نتوان آنطور که باید، فهمید . شاید چون برای خودشان ناشناخته ماندند. حس کردند باخته اند و سه هیچ عقب اند . یا دنیایشان را محدود کردند و نخواستند دیگر کسی از کوچه ی احساسشان رد شود و آن ها را از خواب بیدار کند. احساس که تمام قد جلوی عقل بایستد، بر سر عقل سایه افکنده و نمی‌توان عقل را دید، شاید بتوان از عقل مشورت گرفت. اگر افسار را به دست احساس دهیم معلوم نمی‌شود تا کجا می‌خواهد چهار نعل بتازد و ما را در زمینی بی آب وعلف رها کند. آدم های سوم در زندگی آدمی دیگر، همان آدم اول شناخته می‌شوند. همه ی ما این چنین هستیم. در موقعیت های متفاوت شماره ی مان عوض می‌شود. زندگی در یک آدم خلاصه نمی‌شود، کاش آدم های سوم این را بفهمند و اصرار را کنار بگذراند. آدم های سوم گاهی خودشان نیز آدم اولی بودندکه روزگاری دست رد به سینه ی دیگری زده اند. آدم سوم بودن ظرفیت می‌خواهد. آدم های زیادی سوم بودن را تاب نیاوردند و سهمشان از زندگی مرگ، زندان، اعتیاد، تنهایی و نگاههای اشکبار آدم هایی بود که نفهمید او قهرمان اول زندگی‌شان است. اما از تبار آدم های سوم کسانی ماندند و مردانه جنگیدند و زندگی را در جای دیگری جست وجو کردند، به تقدیری که برایشان رقم خورد، احترام گذاشتند. دسته ای هم هستند که رفتن را انتخاب کردند برای یک آغاز دوباره...گاهی رفتن بهترین انتخاب است. وقتی ببینی با این حجم احساس نمی‌توانی دوام بیاوری و اگر بروی به نفع همگان است. نمی‌شود که بمانی و تظاهر کنی و از درون با خودت بجنگی ودر نهایت خسته از نبردی تن به تن اما بی سرانجام،روزه سکوت بگیری و خودت را اسیر اما واگرها کنی. آدم سوم بودن درد دارد، صبر می‌طلبد. آدم سوم بودن یعنی فرهاد، مجنون نیز جایی درزندگی مشترک لیلی نداشت وادم سوم بود. هرچند لیلی دلداده ی او بود اما همان طور که گفتم :آدم سوم بودن یعنی یا تو خود کنار گذاشته میشوی و معشوق تو را نمی‌خواهد یا معشوق هم تو را بخواهد، جبر زمانه ویا دست تقدیر تو را آدم سوم رابطه قرار می‌دهد. روزگار بازی های عجیبی دارد و هنوز نمی‌دانیم اگر روزی عشق چون مهمان ناخوانده ای ما را غافلگیر نمود، ما آدم اول هستیم یا که باید به جرگه ی آدم های سوم بپیوندیم. کاش آدم های سوم خودشان را ببینند و ورق را به نفع خود برگردانند تا از نگاه هایی که حرف دارند و از اما واگرها، رها شوند.