همسایه‌ای با ریش بلند!

چرا به خوابم اومد؟ من که بهش فکر نمی‌کردم؟ سالهاست که فوت شده و امشب باید با همون هیکل 200 کیلویی و ریش بلند بیاد به خوابم!اولش که اومدیم این محله، با آقای همسایه‌ای آشنا شدیم که یه جور خاص بود. یه مرد قوی هیکل با صدا و ریش بلند. تو سرش مو نداشت اما معلوم بود که ریشش رو رنگ می‌کنه تا سیاه بمونه. ریش بلند و مرتبی داشت.یعنی؛ وقتی داعش و این تیپ‌های عجیب و غریب مد نبود، آقای همسایه‌ی کچلی داشتیم با ریش بلند. اسمش هر چی بود، مهم نبود حتی خودش هم مثل باقی همسایه‌ها به خودش می‌گفت"مرد ریشدار" البته به ترکی "ساقّالّی"!اینو وقتی فهمیدم که اون روزی که قبض تلفن ما رو به اشتباه تو حیاط خونه‌ی اونا انداخته بودن، زنگ زد و پشت تلفن خودش رو اینجوری معرفی کرد که : من ساقّالّی هستم، قبض تلفن شما رو انداختن تو حیاط خونه‌ی ما....یکی از سوالاتی که همیشه ما رو درگیر خودش کرده بود این بود که موقع خواب، ریشش رو زیر لحاف میزاره یا روی لحاف؟! این سوال فلسفی تا به امروز بی‌جواب مونده چون هیچوقت نشد که ازش بپرسیLخلاصه این همسایه‌ی بامرام و عجیب تو یه ظهر تابستون، چشماشو بست و دیگه باز نکرد. هیچکس باور نمیکرد که مرگ زورش به اون هیکل درشت و صدای بلند برسه!شاید تا همون ظهر جمعه هم در حال رنگ کردن و مرتب کردن ریشش بود... به هر حال دیشب اومد به خوابم و یادم افتاد که اونم یه روزی بوده. یه روزی از جلو در خونه رد شده.. یه روزی با من همصحبت شده و برام خاطره ساخته. مادر می‌گفت: همسایه هم از همسایه ارث می‌بره و ما هم پر از خاطراتی هستیم از همسایه‌هایی که سایه بودن به سرمون!مثلا اکه ما یک ماه هم خونه نباشیم، نگران خونمون نیستیم چون همسایه‌هامون بیشتر از خود ما مواطب خونمون هستن. همین چند سال قبل بود که خان عمو و خانواده مهمون ما بودن. اون زمان‌ها دخترعموجان ما یه نوجوان زر زرو و عاشق تماشای سریال‌های تلویزیون بود و حتی اگه یه قسمت از یه سریال رو نمی‌دید، آسمون رو به زمین می‌دوخت.از بداقبالی ما، درست سر بزنگاه، برق قطع شد و سریال بی سریال. دخترعمو جان شروع به گریه و نق زدن کرد که؛ دیدین اینجا دهاته؟ اح برقشون هم قطع میشه و ....البته یه بداقبالی دیگه هم داشتیم که ماشین خان عمو تو کوچه مونده بود و امکان ورود ماشین به حیاط وجود نداشت. دخترعمو جان هم عصبانی با لباس نامناسب و گریان، به ماشینشون پناه برد تا از دست همه‌ی ما گریه کنه.البته تو ماشین هم تلویزیون داشتن برای تماشای سریال!ما تو دلمون داشتیم به خان عمو و زن عموجان بایت تربیت یه همچین عزیز دلی فحش می‌دادیم و به رومون نمیاوردیم. آخه اینم بچه است؟! یعنی اینم بچه بود؟!5 دقیقه‌ای نگذشته بود که؛ صدای داد و بیداد دختر عمو بلند شد و همه سراسیمه ریختیم تو کوچه. یهو متوجه شدیم همسایه ریشدار نازنین، از کنار ماشین رد شده و متوجه حضور یک عزیز دلی در ماشین شده، همسایه جان خیال کرده بود دزد داخل ماشین، می‌خواد ماشین رو بدزده و دخترعمو جان هم از قیافه همسایه جان ترسیده و جیغ میزند...ما به زور جلو خنده‌مون رو گرفته بودیم ؛ البت یه جاهایی هم از دستمون در می‌رفت و اوج خوشحالی رو نشون می‌دادیم.خان عمو و زن‌عمو عصبانی از دست شرایط، دختر عمو در حال جیغ و گریه و ما و همسایه در حال گپ زدن و تشکر کردن. او معذرت خواهی کرد و رفت... صبح اون روز خان عمو و اهل و عیال هم رفتند و تا مدتها به پشت سرشان نگاه نکردند.ما ماندیم و همسایه جان! ما سپاسگزار از اینکه حواسش به خونه و زندگی ما هست. اون شرمسار از ترسیدن دخترعمو و دخترعمو هم متنفر از ما و همسایه ها...البته اعتراف می‌کنم اگه یکی اون وقت شب با اون یال و کوپال جلو من ظاهر می‌شد، قلبم میومد دهنم.. اما خب، هر کوچه و محله‌ای باید یه ساقالی داشته باشه تا بچه‌های بد بترسن و نصف شب نرن کوچه برای قهر...