نگاهی به مسئولیت شیعه بودن

پ.ن۱:این اولین کتاب از شریعتی خوندمعالم دینی ومتخصص دینی نیستمصرفا جملات برگزیده کتاب رو از نظرخودم قراردادمپ.ن۲:این کتاب رو نمیشه خلاصه کرد.پ.ن۳:به نظر میاد نباید از همه کتاب ها جنبه کاربردی عملی رو انتظار داشت ولی خب خالی از لطف نیست که بگم که این کتاب استاد شریعتی کمی کلیشه ای حالت ارمانی برای من داشت با این حال کاچی بهتر از هیچی اگر ۱جمله هم در نگرش ویا عمل من تغییری ایجاد کنه غنیمته.ایمان در تشیع:غیر از ایمان قلبی واقرار به زبان شرط عمل واجرا را نیز می افزاید.عمل ایجاد کننده حقیقت و واقعیت است و بی عمل اعتقاد وعدم اعتقاد به چیزی مساوی استبی عمل مومن بودن مساوی است با کافر ومنکربودنهنرمندان بزرگ در آثاری که بوجود نیاورده اند با بی هنران مساوی اند....زیرا که بد وخوب ایمان وکفر شیعه بودن ونبودن بعد از عمل است که تحقق می یابد. مذهب به خاطر مذهب نماز به خاطر نماز حب علی به خاطر حب علی روزه به خاطر روزه و...یعنی تشیع واسلام را تجلیل کردن،اما از مصرف انداختن است.یعنی انچه وسیله نجات است در طاقچه و قاب طلایی گذاشتن وهی دربرابرش خم وراست شدن و تعظیم وتجلیل وسجده کردن بی انکه هیچ دردی دوا شود.این است مذهب برای مذهب! نماز برای نماز یعنی هر که نماز گذاشت مسئولیتش را انجام داده اما قران میگوید «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‏ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَر»به این معنی که نماز وسیله نفی ونهی زشتی وبدی است واگر کسی چنین نقشی نداشت واین نتیجه بر نیامد نمازگزار با بی نماز یکی است. اتومبیلی که مرا به جایی نبرد با اتومبیل نداشتن یکی است اتومبیل برای اتومبیل یعنی چه؟ مذهب نیز نه برای مذهب بلکه راهی به سوی هدف است.چرا که وقتی میگوییم مذهب برای مذهب یعنی هر که مذهب داشت به هدف رسیده است ودیگر مسئولیتی بارش نیست عالم مذهبی غیر مسئول همچون خر است،همانند سگ است! اما در اسلام بزرگ ترین مسئولیت متوجه علم است(مداد العلماء أفضل من دماء الشهداء») ارزش مرکب از خون شهیدان برتر استشیعه بودن مسئولیتی ایجاد میکند اخص از انسان بودن و متفکر بودن ومسلمان بودن که خاک شیعه مسئولیت خیز است اما شیعه علوی نه شیعه صفوی.تشيع صفوي، مذهب راه حل يابي است براي گريز از مسؤوليتها، مذهب تجليد و تذهيب و تجليل قرآن؛ نه تحقيق و تفسير قرآن. تقديس قرآن اما نه براي بازكردن و خواندن قرآن، توسل يكسره به كتاب دعا، براي بستن قرآن، چرا كه گشودن قرآن، سخت است و مسؤوليت‌آوردر شیعه علویبايد دنيا را پليد بشماري و شب و روزت را وقف كني. آن هم نه در گوشه تنبلي و بي‌مسؤوليتي زهد و رياضيت عبادت و اعتكاف... ، بلكه در متن جهاد و اجتهاد و مردم و عقيده و عمل. اينهمه مسؤوليت؟ اينهمه سنگيني؟ خيلي سخت مي‌گيرد. اما شيعه صفوي نگران نيست، زيرا برايش راه‌حلهاي ساده‌اي دارد: كتاب دعا را مي‌گشايد، نوشته است كه فلان چهار كلمه را اگر در پله چهارم صفا و مروه بايستي و بخواني، پولدار مي‌شوي ! ـ اين مال دنيا ـ و اگر همين دعا را بنويسي، يا رو به قبله بايستي و بخواني، و يا با آب انار، روي كاسه آب نديده بنويسي و بخوري، تمام گناهانت ـ افزونتر از ستارههاي آسمان و ريگهاي بيابان و قطرات باران ـ بخشوده مي‌شود، پاك، همچون روز اولي كه از مادر زائيده شدي ـ اينهم آخرت ـ پس مؤمن زرنگ به اين رو مي‌آورد كه هم راحت‌تر است و هم كم‌خرج‌تر و هم پردرآمدترپس به‌جاي شناختن محمد (ص) و علي (ع) و خواندن فهميدن قرآن و قبول مسؤوليت، راه‌حلي مي‌جوئيم و مي‌يابيم! بجاي شناختن پيامبر اسلام و گوش سپردن به سخنان او و بجاي شناختن علي و زندگيش و خواندن و فهم نهج‌البلاغه‌اش، حبشان را بگير و شناختن را رها كن! چرا كه حب علي(ع) ناشناخته، ايجاد مسؤوليت نمي‌كند! علي مجهول، مانند بتي است كه مي‌پرستيمش؛ بي‌آنكه ميان ما و او، هيچ ارتباطي وجود داشته باشد. بي ‌شناختن علي، چون ديگران است، و ميان او و محبان خالص بي‌معرفتش، هيچگونه تحميل و امر و نهي و مسؤوليتي ايجاد نمي‌شود. هرچه مي‌خواهي گريه كن، بر سر بزن، غش كن، هو بكش و عشق و محبت بورز ـ بي‌اندكي شناخت، علي را فرشته كن، خدايش كن، نمي‌تواند ذره‌اي در زندگيت نقشي داشته باشد و بايستي بر دوشت بگذارد. فقط نشناسش، كه شناختش مسؤوليت‌آور است! مصلحت نيست، مصلحت نيست، مصلحت نيست. آري، حقيقت نيست، اما مصلحت است، حقيقت است، اما مصلحت نيست بيش از همه انسان‌ها (چون مسلمان است) و بيش از همه برادران مسلمان (چون شيعه است)، در برابر اشرافيت، اختناق، نظام استضعاف، بهره‌كشي، تخدير فكري، استبداد، بنياد طبقاتي، مصلحت پرستي، محافظه‌كاري، سازش و نرمش با زشتي و خيانت، قساوت، عوام فريبي، جهل و ترس و طمع، غصب و تبعيض و تجاوز و زور و ظلم و جمود فكر و تقليد و تعصب و لذت و مريد بازي و دست بوسي و ستم پذيري و پول پرستي و زهد گرائي و گوشه ‌گيري و صوفي منشي و فلسفه بافي و تعبد... و هرچه انسان را تضعيف، تخدير و يا تحقير و يا تقسيم مي‌كند؛ سازش ناپذير و مبارز ماندنعلي (ع) وار كار كردن و پرستيدن و شمشير زدن و سرسخت بودن و تحمل كردن و پاكباز بودن و سخن گفتن و عمل كردن و انديشيدن و توليد كردن و گرسنگي بردن و به آگاهي خلق كوشيدن و زشتي ها را بي‌باك پرده دريدن و نهراسيدن و سربلند بودن و فروتني كردن و در راه «مكتب» جهاد كردن و در راه «وحدت» تحمل نمودن و در راه «عدالت» از پا ننشستن و در راه يك «آري نگفتن به كژي، خود را نابود ساختن