تولـــــــــــــــــــــــ*ـــ^ـــــــــــــــــــــــــــــد

بازم تولدم شد.... نمیدونم چجوری یک ساله دیگه رد شد. خب امروز روز ملـــی تولدمه:) https://digipostal.ir/nobati پست تولد پارسال سال ۹۹https://vrgl.ir/iK3nl تولدت مبارک مـــن جان~_~حضور من مبارکتون باشه?چند روز بود میخواستم تو پیش نویس این پست رو آماده کنم منتها دست به نوشتنم نمیرفت، انگار که میبایست الزاما شب تولد میشد تا بشه درباره اش نوشت. خلاصه که یکسال دیگری گذشت و به رسم هرسال، به عمر من اضافه شد یا کم؟ سال دیگه این موقع هستم یا نه؟ خدا خواست و به لطفش زاده شدم و باز هم تکرار؛ مهسا لطف الله زاده، خواست و یکسال یا 365 روز دیگه ای نفس کشیدم و زنده بودم. اما بعضی از روز ها فقط هوا در ریه هایم دمیدم و قسم به صدای پر زدن شاپرک که هر زنده بودنی به معنای زندگی کردن نبود. زنده بودنی که این روز ها ارمغانی دست نیافتی شده، یعنی همینکه توانستم یکسال دیگر با این بلایای طبیعی، کرونا، فشار های روحی و جسمی، و هزار و یک دلیل دیگه، دوام بیارم جای تبریک داره. اصلا تبریک تولد یعنی همین، برای اینکه تونستی یکسال دیگه بیشتر زندگی کنی تشویقت میکنن و حالا دهنی هم شیرین میکنن. بله سخت بود، بر منکرش لعنت! ولی من تونستم و به خودم از این بابت افتخار میکنمسال ۱۴٠٠ سال سقوط و صعود همزمان من بود. بدون هیـــــــــــــچ دلیل خاصـــی دپ طوری بودم و هرکاری میکردم رهایی از بند این قفس ممکن نبود. یه جمله هست که میگه همه چیز میتواند مرا خوش حال کند اما هیچ چیز نمیتواند غم مرا از بین ببردـ دقیقا یه همچین حالتی. ولی تموم شد. دیگه به این باور رسیدم که پایان شب سیه سپید است. آری بود! نمیدونم چندسالگی ولی به همین شکل دپ:): و در پست های آتی خواهم گفت چرا و چگونه. وجوده یکسری از آدما و تعاملات اجتماعی بیشتر، یکی از عوامل رشدم بود. کتاب های بیشتری خوندم و تا حد امکان به شکوفایی توانایی هام پرداختم، تو این یکسال یسری مسائل و حقایق نهان رو فهمیدم که نباید... دیگر از تنهایی فرار نکردم و بهترین رفیق شفیقم شد این من. یک من برای من. شاید همین دوستی با خودم، پذیرفتن کنش های منفی و سعی در ترمیم اونها از مهمترین دستاورد های شخصیتی من بودـاینجا به چی فکر میکردم یعنی؟! نمیدونم طبیعه یا نه اما هرسال روز تولدم، یه حزن سطحی و کم رنگی همراهم هست، اما جنس این غم متفاوته. انگار که یک نوع نگرانی از آینده باشد از اینکه هر روز که بزرگ تر میشوم مسئولیت های خطیر تری به عهده ام خواهد بودـ در درجه اول دختری شایسته برای خانواده، اکنون دانش اموزی که از گهواره تا گور پی دانش است، چندی بعد دانشجویی نغز در محلی به نام دانشگاه، چندین سال دیگر شاغل برای جامعه ای پریشان، همسری برای یک انسان شریف، و در نهایت مادری برای کودکانی سرنوشت ساز و بازیگوش. نمیدونم بودن یا نبودن من تغییری تو دنیا ایجاد کرده؟ اما قطعا خواهد کرد، گر من نباشم کار دنیا لنگ است؟! نیست شاید هرکدوم از ما نباشیم، هیچکس متوجه نشه اما قطعا پشت ورود ما به این دنیا، هدف و رسالتی بوده که باید به جا بیاریم. الکی نبوده که از بین اونهمه بچه ما انتخاب شدیم برای بقا، زیستن و ادامه ی نسل. در واقع اصلی ترین تولد برای بدو تولدته، بعد از اون ما فقط سالگردش رو ، هرسال تو اون روز خاص، دور هم، کنار هم جشن میگیریم. البته امیدوارم تا آخرین سال زندگیم برام تولد بگیرن، اگر هم نشد کاپ کیک و کافه برای همین موقع هاست دیگ؟! Enjoy the moment این سالهای ناب نوجوانی بود برای قهقه های بی پایان. اما کرونا که خاطره ای ناخوشایند بود، این فرصت رو به بی رحمانه ترین شکل ممکن از ما گرفت، با وجود این، تمام ترک های روی دیوار رو از بر شدیم، پرز های فرش و گلیم و قالی رو شمردیم و خانه برایمان شد مامن و مکانی برای تسلی. در همین خانه خندیدمگاه و بی گاه گریستمگاهی جنون گرفته فریادی مر از سکوت کشیدممن در این خانه قد کشیدماین خانه غرق شدگی و پرواز مرا دیداین یکسال که چه سهل و چه دشوار گذشت خدا هم بخواد شصت، هفتاد، یا هشتاد سال دیگرهم میگذرد. کافیست بدانم در آستانه ی پر گشودنم از این گیتی و کهولتم، ایا به آنچه آرزویش را در سر میپروراندم رسیدم؟ همان مهسایی شدم که شب ها قبل از خواب با شمارش ستارگان برایش رویا بافی میکردم؟ این پارادوکس مرگ و زندگی عجیب در کنار هم زیباســـــت... با یک گریه کردن چشم با جهان میگشاییم و با یک پلک زدن به سمت آسمان برای عروج، پر میگشاییمو در فاصله ی اذان برای نامگذاری تا نمازی برای متوفی می زیستیم. و این ما هم هستیم که در این چند صباح زندگی ورق میزنیم دفتر عمر را یا به بطالت یا بر جهت مشکلی آسان نموندن و دردی از درمانده ای درمان نمودن. جوری بووم زندگانی را نقاشی کنیم که پس از مرگ مبادا لعن و نفرین و سرزش بدرقه راه ما باشد، لاقل بگویند آن بنده ی خدا هم انسان خوبی بود همین برای ما بس! باشد تا یادگاری هایی به یادگار بگذاریم؛ اما اینبار نه فقط طبق روال فرزندی! بلکه مهربانی، بلکه هنر، بلکه علمی، بلکه آموخته ای و شاید لبخندی در قاب عکس. باید دست بکار شد قبل از پوسیدن استخوان های سفید، کمی دانه ی عطوفت کاشت بر زمین. https://www.aparat.com/v/Nut2I/ اما من درخواست ویدیو چک دارم! پس از فارغ شدن از رحم گرم مادر شروع به گریستن کردم، با صدای پیش پیش مادر بر روی زمین قلتی زدم. بار دیگر مادر لالایی خواند، تا چشم باز کردم، قدم هایم را بر روی زمین گرد دیدم. پدرم آغوشش باز بود و تاتی تاتی برایم میخواند، کمی تاب بازی، کمی بر روی کول پدر رفتن، کمی قایم باشک. اندکی گذشت و برای تحصیل و تهذیب و ورزش به سوی مدرسه،با دعای خیر مادر بدرقه این راه شدم. آموختیم و خنده ای مضحک بر دانسته ها زدیم، میخواستیم شروع کنیم به سخره گرفتن پند های زندگی را، که مشتی محکم بر دهانمان زد و گفت کمی جدی باش؛ اینجا تازه ابتدای مسیره. خونی که بر اثر ضربه برای تمسخر زندگی از گوشه ی دهانمان چکه میکرد را پاک کردیم و دوباره شاد و مسرور، کامیاب و توانا از قالب تهی گشتیم و خنده سر دادیم. اینبار مشت زندگی خیلی محکم تر از قبل بود، اما من آگاه بودم و سپری پولادین از تجربیات و دانسته ها داشتم. و اینبار من تن سپر کرده ام در مقابل رعشه های هراس انگیز زندگی، اگر جرائت داری بیا جلو. به قول عزیزی هنوز تو کف این مسیر هستیم و تو پیلوتیم. پس باشد که رستگار شویم. بشکاف برو جلو این زندگی بت میگه بدو بدوتا پاهات از خستگی ذوق ذوق کننوبه دیوار مرگ سک سک کننویکی نیست بگه چتهیکی نیست یه امیدی به دل تو بدهمی مونی تک و تنها با یه دنیا گلهیه روح توو زندون با بدنی که ولهتوو دله دنیا که بهش داری میگی بی رحماز اول داری میگی سیرممن هر دردی که دیدی دیدمبا این کوله بارا به سمت پیری میرممیبینی پس حتما یه تریپی هستتو باید ببینی دردا رو تا بگیری درسیه روزی درد از بختو میچینی پسواسه ی هر در بسته کلیدی هست(یاس)6ماهگیپدر، مادر یادتان هست هنوز؟ تاب تاب عباسی؟ خدا منو نندازی؟ اگر منو بندازی، بغل مامان و بابا بندازی. من در فنجانی عصاره ی زندگی را نوشیدم اما بین خودمان باشد تلخ تر از تصورم بود. به هرحال گوارا باد عیش و نوش تلخی که نوشیدم، شد نیشی پایدار تا بناگوشم. باید اثبات کنم که من، از پست و بلندی ها قوی تر هستم. و من همچنان با مرور خاطرات کودکی گونه های ترم را با استین خشک میکنم. https://www.aparat.com/v/qp7Vs/ لالایی که چند سال شب های بی دغدغه و مملو از آرامش نامتناهی کودکی باهاش سپری شد. هرشب ساعت نه، هنزفری تو گوش با قصه های تکرارناپدیر از گوینده ای مهربانتر از هر مهربانی. 17 آذر سال ۱۴٠٠ بماند به یادگار ☆ Mahsa lotfollahzadeh ☆