داستان "پایان یک دوستی اینترنتی خاموش "

یك دختر درس خوانده و آرام که از سایه خود میترسید، یك مرتبه مردی غریبه را از تراس طبقه سوم به پایین پرت میكند! این سرانجام یک دوستی خاموش اینترنتی است ، پس آگاه باشید داستان ها معمولا بر اساس واقیت ها اتفاق می افتند .من دختری بودم که شب ها رویاهای زیادی می دیدم و صبح آن را زیر خاک مدفون می کردم .... دنیا را خائنی می دیدم که هیچ وقت از من حمایت نمی کرد ، نقشه هایم را می خواند و لو می داد ...امتحاناتم تمام شده بود و من چیزی نداشتم که باهاش ذهنم مشغول باشه و دلتنگیام را فراموش کنم . مامانم که دید دمق نشستم ، گفت: می خواهی فردا یه مهمونی مفصل بگیرم ؟ جمع مان جمع می شه و خوش می گذره ! حوصله ات هم سر جایش میاد " ناراحت شدم. غرغر کردم که: می گم حوصله ام سر رفته، آن وقت شما می خواهید مهمان بازی کنید؟» بابا، از آن یکی اتاق، صدای فریاد مرا که شنید، آمد و گفت: عجب دوره زمانه ای شده ها! توی جوانی، سر ما درد می کرد برای دور هم جمع شدن و خاطره تعریف کردن و بازی های دسته جمعی. معلوم نیست شما جوان ها چتان شده!؟»حوصله حرف های تکراری پدر و مادرم را نداشتم؛ از خانه زدم بیرون ؛ نمی فهمیدم چند قدم برداشتم ؛ رسیدم در کافی نت مجید آقا ؛ کافی نت شلوغ بود و همان یک دستگاهی که مجید آقا همیشه برای من نگه می داشت ، منتظر من بود ، طبق معمول تا رسیدم پای کامپوتر نفسش را گرفتم و رفتم توی چت روم تا ببینم کدام یک از بچه ها آنلاین هستند.رضا ، احمد ، حسن و ....زیاد برام مهم نبودند؛ تااینکه همان دوست همیشگیم را که همیشه منتظر آنلاین شدنش بودم ، دیدم ؛ " افشین" ! تا صفحه باز آن را دیدم چشمم برق زد ؛ دیگه وقتی با دوستام چت می کردم پیشنهادهای مسخره شان مثل بریم سینما و... باعث سر گرمیم نمی شد . با اینکه موقع ناهار بود و دایما به مادرم که نگران برگشتن به خونه بود رد تماس می زدم با دوست جنتلمنی که پیدا کرده بودم سرگرم شدم ....هنوز خودش را بعد یک ماه ندیده بودم ولی دوستی هایمان هر روز در باز و بسته شدن صفحاتی در صفحه ای که تمام دلخوشیم شده بود محکم و محکم تر می شد .پسری ظاهرا آرام و مظلوم با چشمهای قهوه ای و عینك بدون فریم. اولین بار که عکس او را در صفحه فیس بوکم دیدم برای دیدن مرد رویاهایم سر از پا نمی شناختم ، ولی با خودم گفتم بذار بیش تر بشناسمش . افشین که نام اصلی اش "سیامک " بود خودش را استاد یکی از دانشگاه های معتبر معرفی کرده و می گفت پسری پولدار و صاحب یک مرکز تجاری است .ما بیشتر از درس و كار و زندگی روزمره حرف میزدیم. او هم خیلی صبور بود. كمتر شكایت از چیزی میكرد یا عصبانی میشد. فقط میدانم از نیش پشه خیلی عصبانی میشد! از پارتی بازی هم نفرت داشت. میخواست آدمها را با لیاقتشان بشناسند و هر كس در جایگاه خودش باشد. وقتی اینجوری نمیشد غصه میخورد،اما اصلا افسرده نبود. مادرش را خیلی دوست داشت...و به من بسیار ابراز علاقه می کرد ....آن واقعه عجیب روز روشن اتفاق افتادبالاخره روز بر آورده شدن آرزوهایم فرا رسید سر از پا نمی شناختم محل قرارمان خانه افشین تو ظفر بود .... وقتی آن پسر را دیدم ، جا خوردم از تعجب داشتم سکته می کردم ؛ پرسیدم شما افشین هستید؟ گفت : آره؛ گفتم اما اصلا شبیه عکستون نیستید ؛ جواب داد آدم ها نباید دل به حرف ها و صورت ها ببندند ، دنیا پر از دروغ ؛ آدم ها با همین دروغ هاشون در کنار هم به قول خودشان زندگی مسالمت آمیز می کنند .یه قطره اشک سمج از گوشه چشمام چکید .... چشمم را از روی نفرت انداختم پایین و نگامو دوختم به سرامیک های کثیف کف اتاق .... چقدر کثیف بودن ... درست عین دل بعضی از آدما .و با نگاه هوس بازش به من نزدیک شد و خواست نیت بی شرمانش عملی کنه ؛ با این كار مخالفت كردم و خواستم با دادو فریاد کمک بگیرم اما او با چاقویی که در دست داشت من را تهدید كرد؛ هیچ‌كس به غیراز ما دو نفر در آن خانه نبود و صدای كمك‌خواهی‌ام به جایی نمی‌رسید برای همین شروع به گریه و التماس كردم و از او خواستم اندکی صبر کند و قول دادم ........افشین رفت سمت پنجره های قدی و بزرگ که در انتهای سالن بود ؛ پرده های طلایی - سفید رنگ اونو پوشونده بود ؛پرده ها رو زد کنار ، پنجره را باز کرد و به کارگرا که داشتن کار میکردن نگاه کرد و شروع کرد به سیگار کشیدن ، هر پک سیگارش نفس های من را بیش تر به شماره می انداخت ،من هراسان از زندگیم که قرار بود به دست مردی کلاهبردار پر پر بشه ؛ نمی دانستم چه کار کنم ...ناگهان پنجره باز اتاق توجهم را جلب کرد ، یک دفعه به ذهنم رسید ؛ این دفعه برای اولین بار بخت با من یار شد با سرعت تمام دستهایم را به کمر افشین فشار دادم او هول شده بود ، نتوانست خودش را نجات دهد. با دیدن پیکر خون آلود افشین ،من هم بین همهمه آدم ها گم شدم . بهوش که آمدم ؛ دستبند روزگار را روی دستام حس کردم و نگاهم بی اختیار به پلیسی که کنارم ایستاده بود گره خورد .... حالا نمی دانم بی گناهم یا گنهکار .....اول فکر کردم یه خواب ولی وقتی قطره اشکی را که روی صورتم سر می خورد حس کردم متوجه شدم نه بیدارم .حالا من موندم پشت پرده سرنوشت و روزگار خاکستری ام که نمی دانم چطور باید سپری کنم ......این قصه ای که خوندید یکی از قصه های واقعی بود که از سایت پلیس فتا برداشتم و هزاران مشکل دیگه که در پس این دوستی های مجازی به وجود میاد و شما بیخبرید.بهتون پیشنهاد می کنم سعی کنید هیچ وقت سمت دوتی های مجازی نروید. ولی خوب با توجه به افزایش استفاده از تکنولوژی و پیشرفت اون شاید ممکن نباشه که استفاده از این فضا رو منع کرد. اما هر کاری روش ها و شیوه های مخصوص خودش رو داره.به هرکسی اعتماد نکنید و سعی کنید که حداقل اگر میخواید در این فضا با کسی آشنا بشید نکات اولیه را رعایت کنید اگر میخوای قراری بزارید و قرار اول شما هست هیچ وقت داخل منزل شخص نباشه و بهت پیشنهاد می کنم که محل قرار رو خودتون تعیین کنید و با یک بار،دوبار و سه بار به طرف مقابل اعتماد نکنید و با توجه به تجربه خودتون سعی کنید طرف مقابل را بشناسید و در هر مکانی هم که قرار میزارید، حداقل به یکی از افراد خانواده و یا یکی از دوستانتان این موضوع را بگویید و سعی کنید براشون توی واتساپ یا هر اپلیکیشن دیگه ای یک لوکیشن لایو بفرستید تا اگر خدایی نکرده اتفاقی افتاد اون شخص از مکان شما اطلاع داشته باشه.قبل از اعتماد و وارد رابطه صمیمی شدن جهت آشنایی، هیچ عکسی از خودتون برای اون فرد ارسال نکنید و نهایتاً به اون فرد اجازه بدید که وارد حساب اینستاگرام شما بشه و در پیج پرایوت شما عکس های شما رو ببینه و این نهایت کاری که شما می تونید انجام بدید.و آقا پسرهای عزیز این مشکلات فقط برای دخترخانم‌ها نیست. در قرارهای اول دیده شده که خانمی بعد از سوار شدن ماشین یک آقا پسر با درآوردن یک شوکر و یا اسلحه های دیگر پسر را تهدید کرده به اخاذی و...خلاصه که مواظب باشیدیا علی https://www.instagram.com/mahditaghizade/