بازماندگان کروناویروس احتمالا دچار مشکلات بعدی می‌شوند

کجدشکل ۱:بازماندگان COVID19 که زمانی را با دستگاه تنفس می‌کنند ممکن است در معرض خطر ناتوانی و بیماری طولانی‌مدت باشند. فرهاد بابایی / مگنوس نو / سیپا / نیوزکام منتشر‌شده در: مجله science به تاریخ ۸ آپریل ۲۰۲۰لینک منبع: For survivors of severe COVID-19, beating the virus is just the beginningگزارش علمی کووید19 توسط مرکز پولیتزر پشتیبانی می‌شود.چند ماه آینده همزمان که پر از اخبار ناگوار در مورد انتشار کروناویروس جدید خواهد بود، از خبر ترخیصی‌ها نیز پر خواهد شد. بیمارانی که با کووید19 شدید در بیمارستان بستری می‌شوند، که برخی از آن‌ها هفته‌ها با کمک دستگاه تنفس مکانیکی تنفس می‌کنند، دوباره زندگی خود را شروع خواهند کرد. بسیاری از آن‌ها به احتمال زیاد با اثرات ماندگار این ویروس-و درمان‌های اضطراری که به آن‌ها اجازه بقا می‌دهد-سر و کار خواهند داشت.لارن فرانته، یک پزشک مراقبت‌های ویژه و ریوی در مدرسه پزشکی ییل می‌گوید: « مساله‌ای که همه ما در ماه‌های آینده با آن مواجه خواهیم شد این است که چگونه می‌خواهیم به این افراد کمک کنیم تا بهبود یابند.» اقدامات بیمارستان که بیماران را، حتی در آستانه بیماریشان، تا حد امکان سرپا نگه می‌دارد، می‌تواند شانس بلند مدت آن‌ها را بهبود بخشد. اما بسیاری از پزشکان بخش مراقبت‌های ویژه می‌گویند که بیماری همه‌گیر جهانی در بیمارستان‌ها و ماهیت عفونی این ویروس، استفاده از برخی از این اعمال را دشوار ساخته‌است.شارون اینویه، یک متخصص طب سالمندان در سیستم مراقبت‌های بهداشتی سن و زندگی در مدرسه پزشکی هاروارد می‌گوید، در حالی که کووید۱۹ حتی جوانان و افراد سالم سابق را به بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) می‌فرستد، بزرگسالان مسن‌تر هم در معرض بیماری‌های شدید و هم در معرض آسیب طولانی‌مدت قرار دارند. «مدت زیادی طول کشید تا بهترین شیوه‌های مراقبت از سالمندان در بیمارستان و ICU را توسعه دهیم و من فقط می‌بینم که همه آن‌ها در طی این بحران از بین رفته‌اند.»حمله فوری کووید۱۹ به بدن بسیار گسترده است. کروناویروس ریه‌ها را هدف قرار می‌دهد اما کمبود اکسیژن و التهاب گسترده می‌تواند به کلیه‌ها، کبد، قلب، مغز و دیگر اندام‌ها نیز آسیب برساند. اگر چه خیلی زود است که بگوییم چه معلولیت‌های ماندگاری برای بازماندگان کووید۱۹ وجود خواهد داشت، اما سرنخ‌هایی از مطالعات مربوط به ذات‌الریه شدید -عفونتی که مانند کووید۱۹ کیسه‌های هوا در ریه‌ها را متورم می‌کند، به دست آمده. برخی از این عفونت‌ها به سندروم حاد تنفسی (ARDS) منجر می‌شوند که در آن کیسه‌ها هوا با مایع پر می‌شوند. فرانته می‌گوید که این شرایط گاهی منجر به ایجاد زخم می‌شود که می‌تواند باعث مشکلات تنفسی طولانی‌مدت شود، اما مطالعات نشان می‌دهند که اغلب بیماران مبتلا به ARDS در نهایت عملکرد ریه‌شان بهبود می‌یابد.ساشین ینده، اپیدمولوژیست و پزشک مراقبت‌های ویژه در مرکز پزشکی دانشگاه پیتسبورگ می‌گوید: بعد از هر مورد شدید ذات‌الریه، به نظر می‌رسد ترکیبی از بیماری‌های زمینه‌ای مزمن و التهاب طولانی‌مدت، خطر بیماری‌های آینده از جمله حمله قلبی، سکته و بیماری کلیوی را افزایش می‌دهد. برای مثال، تیم او در سال ۲۰۱۵ گزارش داد که افرادی که به خاطر ذات‌الریه در بیمارستان بستری می‌شوند در حدود ۴ برابر بیشتر از افراد کنترل در سن مشابه در سال بعد از مرخص شدنشان، و در حدود ۱.۵ برابر بیشتر در هر یک از ۹ سال آینده در معرض خطر بیماری‌های قلبی هستند. او می‌گوید کووید۱۹ ممکن است «افزایش زیادی در این نوع رخدادها» ایجاد کند.بیمارانی که زمان خود را در ICU سپری می‌کنند، بدون در نظر گرفتن بیماری که منجر به بستری‌شان در آنجا شده، پس از ترخیص، مستعد مجموعه‌ای از مشکلات جسمی، شناختی و روانی تحت عنوان سندرم پس از مراقبت‌های ویژه نیز هستند. دیل نیدهام، پزشک مراقبت‌های ویژه در دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز می‌گوید: کروناویروس جدید ممکن است بازماندگان ICU را در معرض برخی از این مشکلات قرار دهد. یک دلیل آن آسیب شدید و استثنایی ریه‌ای است که می‌تواند ایجاد کند، که باعث می‌شود بسیاری از بیماران مدت‌زمان طولانی را با کمک یک دستگاه تنفس و تحت تسکین عمیق تنفس کنند. نیدهام تخمین می‌زند که یک بیمار مبتلا به بیماری‌های دیگر ممکن است به مدت ۷ تا ۱۰ روز به این حمایت از زندگی متکی باشد، اما برخی از بیماران کرونا ویروسی به بیش از ۲ هفته کمک نیاز دارند.بسیاری از بیماران کووید۱۹ که به دستگاه تنفس نیاز دارند، هرگز بهبود نمی‌یابند. با اینکه میزان بقا در میان مطالعات و کشورها متفاوت است، اما یک گزارش از مرکز تحقیقات مراقبت متمرکز ملی در لندن نشان می‌دهد که ۶۷ درصد از بیماران کووید۱۹ گزارش‌شده از انگلستان، ولز و ایرلند شمالی «حمایت تنفسی پیشرفته» دریافت کرده‌اند. مطالعه‌ای در یک گروه بیمار کوچک‌تر در چین نشان داد که تنها ۱۴٪ از بیماران پس از استفاده از دستگاه تنفس زنده ماندند.آن‌هایی که در یک دوره طولانی در دستگاه تنفس زنده می‌مانند مستعد آتروفی و ضعف ماهیچه هستند. حفظ حرکت یک بیمار بدحال-بالا بردن بازوها و پاهای او، و در نهایت کمک به نشستن، ایستادن و راه رفتن-می‌تواند این ضعف را کاهش دهد و کمک کند که سریع‌تر از دستگاه تنفس خارج شود. نیدهام می‌گوید، اما از آنجایی که کروناویروس بسیار مسری است، آوردن متخصصان بازپروری به اتاق‌های بیماران می‌تواند یک چالش باشد.در ICU نیدهام در جانز هاپکینز، این متخصصان در حال استفاده از لوازم محافظ برای کمک به حرکت افراد تحت دستگاه‌های تنفس هستند. اما فرانته می‌گوید که در بسیاری از بیمارستان‌های مهم، از جمله بیمارستان‌های او، کمبود چنین تجهیزاتی، درمانگرهای فیزیکی را از بیماران کووید۱۹ دور نگه‌داشته است. او می‌گوید، حتی زمانی که افراد به اندازه کافی خوب هستند که ICU یا بیمارستان را ترک کنند، بسیاری از آن‌ها هنوز هم ویروس دارند و ممکن است مجبور شوند صبر کنند تا دیگر برای خدمات مراقبت در خانه یا یک مرکز بازپروری ناقل نباشند.خطر دیگر برای بیماران بستری، دلیریوم است-حالت تفکر سردرگمی که می‌تواند منجر به اختلالات شناختی بلند مدت مانند از دست دادن حافظه شود. وزلی الی، متخصص ریه و پزشک مراقبت‌های ویژه در دانشگاه وندربیلت که تیمش در حال آماده شدن برای انتشار این یافته‌ها است، می‌گوید: « چیزی که ما در کووید پیدا کردیم این است که مقدار زیادی هذیان وجود دارد.» الی می‌گوید که خود ویروس تا حدی مقصر است. او احتمال می‌دهد که این ویروس کرونا مانند آن‌هایی که باعث سندرم تنفسی شدید (SARS) و سندرم تنفسی خاورمیانه می‌شوند، بتواند مستقیما به مغز نفوذ کرده و به آن آسیب برساند. و التهاب گسترده بدن که توسط ویروس ایجاد می‌شود نیز می‌تواند جریان خون به مغز را محدود کرده و سلول‌های مغزی را از بین ببرد.بدتر اینکه، پزشکان معمولا برای سرکوب سرفه شدید داروهای مسکن تجویز می‌کنند که به بیماران کمک می‌کنند تا ناراحتی لوله تنفسی را تحمل کنند. الی می‌گوید: اما این داروها می‌توانند خطر جنون را افزایش دهند. و از آنجایی که بیمارستان‌ها از رایج‌ترین داروهای مسکن استفاده نمی‌کنند، به بنزودیازپین ها روی می‌آورند، گروهی از داروها که می‌توانند باعث «هذیان شدید و طولانی» شوند.طی ۲۰ سال گذشته، الی و همکارانش یک چک لیست تهیه کرده‌اند، که اکنون بسیاری از ICU ها آن را پذیرفته‌اند، تا مراقبت و نتایج بیمار را بهبود بخشند. در میان اولویت‌های آن: قطع روزانه مواد مخدر و داروهای مسکن به همراه کاهش فشار دستگاه تنفس برای آزمایش اینکه آیا بیماران می‌توانند بیدار شوند، نفس بکشند و دستگاه تنفس بدون دارو را تحمل کنند. (اگر نتوانند، از پزشکان خواسته می‌شود که این داروها را با دوز کمتری شروع کنند.) اما این کار نیاز به نظارت دقیق دارد، و در ICU هایی که تحت تصرف کووید۱۹ قرار گرفته‌اند، « من فکر می‌کنم این کار نادیده گرفته شده‌است.» او اشاره می‌کند: « هر کسی که بیرون است سعی دارد بهترین تلاش خود را بکند. اما بیایید همه چیزهایی که در ۲۰ سال گذشته یاد گرفته‌ایم را دور نیندازیم.»خطر عفونت تعاملات کنار بستر را محدود کرده‌است که می‌تواند به بیماران کمک کند آرام بمانند و نیاز به داروهای ضد دلیریوم را کاهش دهند. اینوی می‌گوید: « اگر شما بتوانید سیستمی را طراحی کنید که برای مراقبت از افراد مسن‌تر بد باشد، آن را طوری طراحی می‌کنید که هیچ‌کس نتواند وارد اتاق شود، و خانواده مجاز به بازدید از آن و ... نباشد، همه باید با ماسک صورت وارد شوند و گان بپوشند، بنابراین آن‌ها کاملا ترسناک می‌شوند.» او می‌گوید که پزشکان باید بیماران مضطرب را آرام و مهار کنند تا از بیرون کشیدن IV یا لوله‌های تنفسی خود جلوگیری کنند. «و با این حال من در این فکر هستم که آیا ممکن است در عرض دو دقیقه سعی کنیم آن‌ها را آرام کنیم، کسی را داشته باشیم که دستکش و ماسک پوشیده باشد، دست آن‌ها را بگیرد و بازویشان را نوازش کند؟»سی تری هاف، یک پزشک مراقبت‌های ویژه ریه در دانشگاه واشنگتن، سیاتل می‌گوید که گزارش‌های اولیه ICU های درگیر در کووید۱۹ نشان می‌دهد که باید در مراحل اولیه بیماری به بیماران ونتیلاتور تزریق شود. بخشی از منطق این بود که یک جایگزین کم‌تر تهاجمی-با ارائه یک جریان اکسیژن بالا به بینی-ممکن است ذرات ویروسی بیمار را به هوای اطراف بفرستد، و خطر آلوده کردن دیگران را افزایش دهد. و اگر بیمار به سرعت بدتر شود، پزشکان مجبور به انجام لوله‌گذاری اورژانس پر مخاطره خواهند شد. اما او می‌گوید: « تیم هوگ به سرعت نگران تمام جنبه‌های منفی تهویه زودرس شد.» او و همکارانش اکنون در حال تلاش برای از هم پاشیدن انواع مختلف نارسایی تنفسی در بیماران کرونا ویروسی هستند تا به آن‌ها کمک کنند تا تصمیم بگیرند که کدام بیماران و چه زمانی به ونتیلاتور نیاز دارند. او می‌گوید: « وقتی ما چهره این بیماری را یاد می‌گیریم، شاهد تغییر رویه خود هستیم. اگر ما به افراد بیشتری نسبت به آنچه که نیاز داریم ونتیلاتور تزریق کنیم، قطعا پس از بهبودی بر سلامت مردم تاثیر خواهد گذاشت.»شانس بقای ضعیف و پتانسیل برای عوارض طولانی‌مدت، باعث مکالمات دشوار برای بیماران مسن‌تر، خانواده‌ها، و پزشکان می‌شود. اینوی می‌گوید: « من در ابتدا که در مورد جیره‌بندی ونتیلاتورها برای افراد مسن‌تر شنیدم بسیار ناراحت بودم.» اما زمانی که کووید۱۹ در محل زندگی مادر ۹۱ ساله‌اش که دستگاه تنفس دارد، شروع به شیوع کرد، او و خواهرش تصمیم گرفتند به کارکنان بیمارستان بگویند که اگر مادرشان مریض شود، وقتی امید بهبودی کم بود، نمی‌خواهد در دستگاه تنفس بماند. (این دستگاه اکنون ۱۴ روز بدون یک مورد جدید از کروناویروس به سر می‌برند.)او می‌گوید: « به دلیل تصمیم‌گیری در مورد پرونده مادرم، و به دلیل درک این که دستگاه‌های تنفس چقدر کمیاب هستند، من فکر می‌کنم ما باید آن را یک به یک بگیریم-ما باید بر اساس آنچه که آن فرد می‌خواهد و خواسته‌های خانواده آن‌ها حرکت کنیم.»در حالی که بیمارستان‌ها در حال تلاش برای عبور از روند کنونی موارد ابتلا هستند، محققان نیز سعی دارند به آینده نگاه کنند. تیم «الی» در حال آزمایش یک برنامه توان‌بخشی مبتنی بر قرص برای افرادی است که پس از بستری شدن در بیمارستان به خاطر یک بیماری بحرانی دچار نقص شناختی شده‌اند. او این برنامه را «سودوکو و اسکربل روی استروئید» توصیف می‌کند. تیم «ینده» یک رویکرد درمانی برای بیماران مبتلا به ذات‌الریه و سپسیس ارائه می‌دهد که شامل نظارت بر آن‌ها با استفاده از کامپیوتر و گوشی‌های هوشمند و رصد و یا درمان آن‌ها در منزل به امید جلوگیری از بستری مجدد آن‌ها به بیمارستان می‌باشد.برخی دیگر در حال آماده شدن برای افزایش مشکلات بهداشت روانی، از جمله اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه به دنبال استرس روانی ناشی از بیماری‌های شدید هستند. یک مطالعه از افراد بستری شده ناشی از سارس نشان داد که بیش از یک سوم آن‌ها یک سال بعد علائم متوسط تا شدید افسردگی و اضطراب داشتند. هاف و همکارانش در حال آزمایش یک برنامه کاربردی تلفن همراه هستند که هوشیاری و مهارت‌های مقابله را در افرادی که بیمارستان را ترک می‌کنند ارتقا می‌دهد.هاف می‌گوید که وضعیت اضطراری جهانی می‌تواند به یک سیستم حمایتی قوی‌تر برای بازماندگان هر بیماری بحرانی منجر شود. « این طرز برخورد ما با یکدیگر در مورد کروناویروس ممکن است واقعا این امیدی را ایجاد کند که پیش از این وجود نداشت.»این متن با استفاده از ربات ترجمه مقالات پزشکی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.