کاپی پیست (نقل قول دوم)

مرحوم حجة الاسلام و المسلمین حاج سید کاظم حکیم زاده، از اصحاب سرّ وحواریون مرحوم علامه امینی (صاحب الغدیر) و از متصدیان کتابخانه ایشان در نجف (مکتبة الإمام أمیرالمؤمنین العامّة) بود. ایشان که این اواخر مقیم قم بوده و چند سال پیش درگذشت، نقل کردند:یکی از علمای بزرگ نجف زمانی به هند رفت و ضمن دیدار از برخی نقاط آن کشور، ساعاتی را نیز در مؤسسه مشهور «ندوة العلماء» واقع در لکنهو (واقع در شمال هند، گذراند که دارای کتابخانه عظیم و مجلات مخصوص بوده و مع الأسف از بستگی به حکومت سعودی و آلایش به وهابیت خالی نیست. مؤسسه مزبور، همواره سؤالات دست چین شده و حساب شده ای در چنته خویش آماده دارد که به هنگام دیدار شخصیت های علمی شیعه از آن جا، با آنان در میان می گذارد و چنان چه پاسخ ها بامذاقش سازگار بود، از طریق درج آن در مجله، به انتشار آن ها در سطحی وسیع می پردازد. کمترین اثر تخریبی این کار، ایجاد واکنشِ منفی در بین شیعیان هند است که به عقاید مذهبی خویش قویا پایبند بوده و نسبت به مؤسسه مزبور سوء ظنّ و حساسیت شدید دارند.از عالم بزرگ مزبور، در جریان دیدار از ندوة العلماء سؤال شد که آیا أشهد أنّ علیا ولی اللّه جزء اذان و اقامه است یا خیر؟ و او، که از جوّ هند و غرض ورزی سائلین اطلاع کافی نداشت، پاسخ داد: خیر، از نظر فقهی دلیل معتبری بر «جزئیت» شهادت ثالثه دراذان و اقامه وجود ندارد. مؤسسه این پاسخ را همراه تفسیر دلخواه خویش و تجلیل از عالم یادشده، با آب و تاب در مجله منعکس کرده و در هند منتشر ساخت و این عمل، خاصّه با بدبینی شدیدی که از قبل در بین شیعیان هند نسبت به آن مؤسسه وجودداشت، جنجالی برپا کرد و سبب شد عالم مزبور که به هنگام ورود به هند با استقبال گرم و پرشور شیعیان روبه رو شده بود، با بدرقه سردی -تقریبا به شکل گریز- خاک هند راترک گوید..چندی بعد، در سال 1380ه، ق مرحوم علامه امینی(ره) به عزم مطالعه نُسَخ خطی قدیمی در کتابخانه های هند، سفری به آن کشور کرد و در ضمن دیدار از شهرهای مختلف آن کشور، سری نیز به ندوة العلماء زد. در آن جا ضمن مصاحبه، همان سؤال پیشین مجددا از مرحوم امینی به عمل آمد: آیا أشهد انّ علیا ولی اللّه جزء اذان و اقامه است؟مرحوم امینی، که با این گونه ترفندها از قبل آشنا بود، در پاسخ، روی کاغذی که در برابر وی بود، مرقوم داشت: قال رسول اللّه(ص): ذِکرُ علی عبادةٌ. و در ذیل آن، منابع متعدد این حدیث نبوی را از کتب خود اهل سنت برشمرد. سپس از آراء ائمه مذاهب چهارگانه اهل سنت(ابوحنیفه، مالک، محمد بن ادریس شافعی و احمد بن حنبل) یاد کرد که، همگی بالاتفاق، عبادت در عبادت را شرعا جایز شمرده و مُبطلِ عملِ عبادی نمی دانند و در پایان نتیجه گرفت که -ذکر نام مولای متقیان، بر پایه روایات بسیارِ منقول در کتب معتبرِ فریقین، عبادت است و ذکر عبادی نیز (به قصد «قربت»، نه «تشریع ») در خلال عبادات، و از آن جمله در خلال اذان و اقامه، به اجماع ائمه اهل سنت، شرعا خالی از اشکال بوده، بلکه امری مستحسن است، و بنابراین اشکالی در ذکرِ شهادت ثالثه (اشهد انّ علیا ولی الله) در خلالاذان و اقامه وجود ندارد.مرحوم امینی این پاسخ مستدل را، که در حکمِ «فصل الخطاب» بود، نوشت و به دست متصدیان ندوة العلماء داد، ولی آنان که صرفا به دنبال اغراض سیاسی و فِرقَوی خویش بودند، پاسخ را به بایگانی سپرده و لام تا کام چیزی از آن را در مجله منعکس نکردند! تا آن که چند روز بعد، در سخنرانی عمومی و باشکوهی که مرحوم علامه در دانشگاه علیگره هند داشت، یکی از حضار پرسید: حضرت آیه الله، شما ساعاتی را در مرکز ندوة العلماء مهمان حضرات بودید. آیا هیچ گفت و شنود، و سؤال و پاسخی درمیان نیامد؟ و اگر به میان آمد، چه بود؟مرحوم امینی، در پاسخ، ضمن گلایه شدید از رسم تحریف و کتمان حقیقت در تاریخ اسلام توسط خلفا و اتباع آنان، شرحی مبسوط از آن چه بین وی و آنان گذشته بود، بیان داشت که با استقبالِ پرشورِ حاضران روبه رو گردید.[1]پی نوشت[1] ابوالحسنی، علی، تراز سیاست، ص84