برای خلاء می نویسم...

سنگینی اکسیژن داخل اتاق اجازه ی نفس کشیدن را از من سلب می کند. سلول های مغزم در میان تمام داده های نداشته اش به دنبال راه گریز می گردد. خاکستر استخوان هایی که از فشار و وزن صبر درهم خورد شده اند، چشمانم را به سوزش انداخته است؛ ناگهان به یاد دنیای خلاء افتادم. اتاقش سه قدم و نصفی با قفس من فاصله دارد. تمام توانم را برای راه رفتن جمع می کنم و قدم بر میدارم. صبر کن! تا الان ندیده ام با کسی سخن بگوید... چگونه باید حروف را برای صحبت کردن با او مرتب کنم؟... همیشه چند قدم توی راهروی منتهی به محوطه با لبخند تلخی قدم می زند و بعد روی اولین صندلی سمت چپش می نشیند. اطراف را نگاه می کند و آرام آرام جمله هایی را با خودش زمزمه وار تکرار می کند. دیگران نامش را خلاء گذاشته اند. معتقدند دنیایی که او می بیند و در آن نفس می کشد با دنیایی که آدمیان در آن زندگی می کنند زمین تا آسمان فرق می کند. شاید حقیقت همین باشد؛ او دنیایی دارد که به اندازه ی یک زمین و آسمان از دنیای آدم ها فاصله دارد. با چند ضربه ی آرام به در کوبیدم. نجوایی از درون اتاق به گوشم رسید که برایم مفهوم نبود، اما با اجازه ی خودم وارد اتاق شدم. آرام زانوهایش را در بغل گرفته بود و روی تختش تکان تکان می خورد. چشمانم به دستان گره کرده اش افتاد. چند زخم کهنه که نشان از یادگاری زمان بود؛ خودنمایی می کرد. شکل عجیبی داشت، گویی به زبان خط و نقطه نوشتاری باقی مانده بود. آهسته روی تخت کنارش نشستم. دلم میخواست با یک قدم به درون دنیایش پرتاب و در وجودش غرق شوم. دستم را روی شانه های لرزانش گذاشتم. لرزش دستان خودم با آن هماهنگ شد. نفسم را در سینه حبس کردم و برای جنگیدن با کلمات آماده شدم. گفتم: می خواهم دنیای تو را درک کنم ، توان نفس کشیدن در زمین را ندارم. به من هم نشانش بده. سرش را بلند کرد و به چشم هایم خیره شد. لب هایش از حرکت ایستاد. صدای نامفهوم پیچیده در اتاق ساکت شد. نفس عمیقی کشید که با ترس آمیخته شده بود، گفت: دنیای من به درد تو نمیخورد، تو در آن جایی نداری؛ از اینجا برو! صدای لرزانم را ساکن کردم و غرق در واهمه ای درونی جواب دادم: من در میان یک مشت گوشت و استخوان متحرک که در خفگی نفس می کشند، هیچ جایی ندارم. تو دیگر مرا از دنیای خودت روانه ی آوارگی نکن. به دیوار سفید پیش رویش خیره ماند و گفت: تو همانی که نامش در میان آدمیان شنیده می شود؟ آرام گفتم: من آشوبم. در انتهای راهرو به فاصله چند قدم از اتاق تو در چهار دیواری سیاهی زمان را تحمل می کنم. + گاهی از زبان دیگران درباره ی سر و صدا های اتاقت شنیده ام. سکوتی که گوش تمام دیوار ها را کر کرده است._ نجوایی که تو در اتاق داری از سنگینی فریاد های بی صدای من دردناک تر است. + درد هر کسی به اندازه ی وسعت دنیای خودش است، مانند انسان ها با مقیاس رنج و ناراحتی درد را محدود نکن._ راست می گویی! درد بی انتهاست...کمی تکان خورد و پاهایش را از کنار تخت آویزان کرد؛ گفت: دنیای من در انتهای درد است. با رسیدن به سه حرف مطلق می توانی وارد شوی، اما هرگز نمی توانی از درون آن خارج شوی. مگر... کلماتش تبدیل به نقطه شد. چهره اش در هم پیچید و با نیم نفسی عمیق ادامه داد:همه چیز بی حس و پر از خالیست. گویی سیاه و سفید زمین تبدیل به حاله ای خاکستری رنگ شده و تمام هویت زمان را در بر گرفته است. ثانیه ها جریان دارد و می گذرد اما حرکت نمی کند و ثابت است. همه چیز وجود دارد اما خنثی و بی هویت. ساختار دنیای من از تلاطم های بی تحرک و آرام ساخته شده و در آن قدم گذاشتن نیازی به جاذبه ی زمینی ها ندارد؛ اما انرژی مطلق برای تجربه ی بُعدی میان بودن و نبودن می خواهد تا روح در مواجه با آن تبدیل به غباری در هوا نشود. صدایی از درونم فریاد می کشید. تمام وجودم با شنیدن، گریسته بود. میدانستم اگر علامت سوال های مغزم را بالا بیاورم تمام تنم از سنگینی سخنانش آب می شود. نمی توانم باور کنم می شود خلاء بود اما، ناباوری ام به فاصله ی چند انگشت، کنار نگاهم نفس می کشد و در سکوت نقطه های سفید دیوار را می شمارد. باید برای رهایی از زمین تلاش کنم اما دنیای او، وجودم را نقض می کند. من از تحرک و آشفتگی ام ولی برای خلاء شدن باید آرام و ساکن بود. دستش را روی دستم گذاشت. آرام نگاهش کردم و پرسیدم: این زخم ها نشانه ی چیست؟ گفت: کلمه ای به زبان دنیای خودم. با کمی تعجب گفتم: شبیه به خط و نقطه است. لبخندی زد و گفت: درست است. خط و نقطه می تواند خیلی کلمه ها را برای سخن گفتن بیان کند. گفتم: این نشانه چه کلمه ای را بیان می کند؟ نگاهی به دستش انداخت و گفت: خط نقطه نقطه، نقطه خط نقطه و تکرار خط نقطه نقطه؛ سه حرف مطلق به معنای درد. نگاهی کردم و با مکث گفتم: در دنیای تو درد معنا نمی شود. چرا با زخم درد را این گونه هک کرده ای؟ پاسخ داد: من درد را در دنیای خلاء حس کردم. همان جایی که درد معنا نمی شود. چقدر از شنیدن جواب سوالم درد کشیدم. همان خط و نقطه هایی که برایم معنا کرد. سرم را بالا آوردم. چشمانم به چشم هایش افتاد. آن قدر رنگ هایش عمیق بود که مرا در خودش غرق کرد. چند قطره اشک روی گونه هایم سرازیر شد. دستانم را باز کردم و او را در آغوش کشیدم. هیج نگفت. بعد از چند ثانیه صدای گریه ام فضای اتاق را پر کرد. ناگهان در اتاق باز شد و همان پرستار همیشگی به سمتم دوید. می خواست مرا به قفس خودم بازگرداند. قدم هایم را احساس نمی کردم. هنگام رفتن سر برگرداندم و گفتم: دنیای زیبایی داری! شاید کسی متوجه زمزمه هایت نشود اما با دیوار های اتاقت صحبت کن. دلشان برایت تنگ می شود. مراقب خودت باش. نگاهم کرد. زمزمه وار جوابم را داد و من هرگز نفهمیدم. مسیر سه قدمی تبدیل به سیصد قدم شده بود؛ برای بازگشت به قفس خودم تقلا می کردم. خیره به سرامیک هایی که نمیخواستم دوباره روی آن ها قدم بردارم، به مقصد رسیدیم. پرستار در را باز کرد. مرا روی تخت نشاند، باز هم همان قرص های تکراری را برایم آورد. هیچ وقت نمی گذارد بیداری را تحمل کنم. به حرف هایش توجه نکردم اما مدام تکرار می کرد که نباید بدون اجازه بیرون بروم و با دیگران صحبت کنم. در جوابش سر تکان دادم و رفت. دراز کشیدم. صدای افکارم تمام فضا را پر کرد. تمام لحظات و چهره ی خلاء پیش چشمانم مرور می شود. پر از حرف هایی شده ام که اگر فریاد شود تمام دیوار ها را روی سرم آوار می کند. طاقت ندارم، وجودم در میان افکار سیاه و دیوار های سیاه تر در حال متلاشی شدن است. دلم می خواهد از بند خودم رها شوم و از زندان درونم بگریزم. به سمت کمد چوبی کنار اتاقم خم شدم و آینه را برداشتم. چشمم به چشمانم افتاد. از دیدن آشوب خسته شدم ام. دستانم را مشت کردم و محکم روی صورتم در آینه کوبیدم. چهره ام شکست. تکه ای که چشمانم را نشان می داد؛ برداشتم. تصمیمم را گرفته ام، نمی خواهم تردید کنم. شاید جای من در دنیایی انتهای تاریکی و سکوت است. صدای فریاد روحم کمی دل دیوار را شکست. چشمانم سرگیجه گرفته است. حالا تکه های صورتم غرق در خون شده و آشوبم در حال آرام گرفتن است. دیگر کسی برای مراقبت از من آزار نمی بیند و وجودی در دنیای آدمیان اضافه نیست. همه چیز آرام است و آرام است و آرام... اینک آسایشگاه فقط یک خلاء دارد بدون هیچ آشوبی. برای خلاء می نویسم: خط نقطه نقطه، نقطه خط نقطه، خط نقطه نقطه. این بار که احساسش کردم قشنگ شد. من نیز دنیای خودم را پیدا کردم و برای همیشه از زمین می روم. در میان آدمیان مراقب چشم هایت باش.( از طرف آشوب برای خلاء ) _ / آرامش / 21:00 _ 1401/12/29