پای شکسته وبال گردن

لیلا فرزادمهرپای شکسته وبال گردنصدای تق‌تق عصا توی راه‌پله پیچید. از پشت میز بلند شدم. امیر را دیدم که با دو عصا زیر بغل بالا می‌آمد. محمد از پشت سر حائل شده تا مبادا سقوط کند. امروز 15 روز است که از طریق تلفن با او در تماس بودم.امیر بالاخره وارد سالن شد. درحالی‌که رنگ به‌صورت نداشت. پشت میزش مستقر شد. صندلی را زیر پای‌شکسته قرارداد. امیر مردی شوخ و با جنبه است که همیشه فضای اطرافش را پراز نشاط می‌کند. ازهر اتفاق ساده‌ای سوژه‌ای برای خنده ایجاد می‌کند. نقل‌قول‌های امیر پراز اغراق و سرشار از صحنه‌هایی است که هرگز فراموش نمی‌کنید. ناگفته نماند که به‌طور اجمالی برایم جریان را تعریف کرده بود ولی آن موقع تازه از بیمارستان آمده بود و حوصله چندانی نداشت.به همین خاطر دوست داشتم با حرکات و اداهایش دوباره بشنوم.همکاران و دوستان به سراغش آمدند. بعد از نیم ساعت هرکس به سراغ کارش رفت.از امیر راجع به جریان عمل سؤال کردم. پانزدهم اسفند 5 سال پیش امیر در زمین خاکی دانشگاه فوتبال بازی می‌کرده که پایش آسیب می‌بیند. بعد از 24 ساعت تحمل درد، بالاخره رضایت می‌دهد که دکتر دانشگاه او را ببیند. بعد از رادیولوژی معلوم می‌شود که یکی از استخوان‌های کف پاشکسته است. بعد از مدت 15 روز پایش را بدون مجوز پزشک از حصار گچ آزاد می‌کند. با نیروی جوانی درد و ذوق ذوق‌های گاه‌وبیگاه آن را تحمل می‌کرد. تا اینکه بعد از چند سال با دردی جان‌سوز مجبور به مراجعه به پزشک می‌شود. محل شکستگی جوش نخورده و حالا برای اصلاح این ضایعه باید مجدد جراحی شود.امیر مثل همیشه بامزه پرانی شروع کرد.-چیه بازم مطلب کم آوردی؟ دنبال سوژه می‌گردی؟ می‌خواهی منو مکتوب کنی؟خندیدیم. می‌دانستم تا پاچه‌خواری نکنم شروع نمی‌کند. یک لیوان چای ریختم و صبحانه را درسینی برایش آوردم. دست‌هایم را زیر چانه گذاشتم و به انتظار به صورتش خیره شدم.به طرفم برگشت و گفت: چیه؟ مثل گربه شرک نگاه نکن میگم! بزار صبحانه بخورم. پشت میزم نشستم و با گوشه روسری بازی می‌کردم تا شروع کند.برای اینکه حرصم را دربیاورد در کمال خونسردی صبحانه خورد. به او نیاز داشتم پس دندان پرجگر گذاشتم.بعد از کلی ملچ‌وملوچ بالاخره شروع کرد:-جونم واست بگه که 5 سال پیش.وسط حرفش پریدم و گفتم: می دونم بقیه رو بگو-ای‌بابا رشته کلام از دستم دررفت. وسط حرفم بپری ادامه نمی‌دهم. خوب بزاراز اول، اول برات بگم.اینبار با توبیخ نگاهش کردم. دست‌ها را بالا برد و گفت: شوخی کردم. اصلاً جنبه نداری‌ها.-بعد از بستری شدن، از ساعت 12 شب ناشتا بودم. تا برای عمل فردا آماده‌باشم. پشت در اتاق عمل همه بیماران را از ساعت 8 صبح در راهرو ردیف کردند تا به‌محض خالی شدن تخت، کار جراحی را آغاز کنند. راهرو آن‌قدر باریک بود که به‌وقت عبور همراهان، باید به داخل بریدگی کنار اتاق عمل فرومی‌رفتیم.من نفر چهارم صف بودم. نفر اول وارد شد. ساعد دستش شکسته بود. از روی داربست افتاده بود. بعد از 45 دقیقه او را بیرون آوردند. یک جسد بی‌رنگ. قیافه او آن‌قدر نزار بود که سعی کردم نگاهش نکنم. صدای ناله‌اش راهرو را پر کرد. ترس و دلهره به جانم افتاده بود. به خودم دلداری می‌دادم. "من یک شکستگی کوچک دارم. ساعد دست، با یک استخوان کوچک کف پا کلی فرق دارد."نفر بعدی که با ظاهری درب وداغون روی تخت خوابیده بود را وارد اتاق کردند. او هم مستقیم با پراید به دیوار کوبیده بود. ظاهراً در حالت عادی نبود. در تمام مدت زیر گوش دوستش پچ‌پچ می‌کرد واو هم با ایماواشاره نه می‌گفت. مدتی گذشت. استرس مثل خوره به جانم افتاده بود. احساس فشار زیادی داشتم. پرستاری که رد می‌شد را صدا زدم. خواهش کردم تا از سرویس بهداشتی استفاده کنم. پرستار به چشم‌هایش کش‌وقوسی داد و گفت: صبر کن.مدتی گذشت. واقعاً فشار مثانه امانم را بریده بود. یکی از پرسنل خدمات لطف کرد و مرا تا دستشویی همراهی کرد. بیرون در ایستاد. انگار زندانی بودم و قصد فرار داشتم. بیرون که آمدم با خنده گفتم: باور کنید قصد فرار نداشتم.مرد از بالا تا پایین مرا برانداز کرد و گفت: "دلیل پای‌شکسته‌ات را فهمیدم."-یعنی منظورش چی بود؟ چه قصدی داشت؟ می‌خواست منو مسخره کنه؟ یا داشت می‌گفت پر رو هستم؟ همهمه سؤالات کلافه‌ام کرده بود.- اصلاً ولش کن مهم نیست. "ما که کارمان رو کردیم."دوباره روی ویلچر به انتظار نشستم. قبل از رفتن به پشت‌سری و جلویی گفتم: آلان برمی‌گردم.در این وضعیت هم دوست داشتم سر به سر بقیه بزارم. اینم از عادت‌های بد من هست. روی صندلی نشستم و به نفر جلویی گفتم: دیدی برگشتم. لبخندی زدم تا چشم‌هایم اندکی از عکس‌العملم را از پس ماسک نشان بدهد. می‌خواستم استرسی که داشتم را فراموش کنم وفضارا از تشنج خالی کنم. مرد جلویی بی‌تفاوت پشت چشمی نازک کرد و صورتش را به سمت اتاق عمل گرداند.مرد پشت‌سری را نگاه کردم. با شکار نگاهش، بلافاصله صندلی را به سمت مخالفم گرداند. با تعجب از حرکت او دست‌هایم را درهم گره کردم.-واقعاً ملت دیوانه شده‌اند. من که کاریش نداشتم. شاید دو کلام حرف می‌زدم استرسم کم می‌شد. برای رهایی از این خیالات با خودم شعر می‌خواندم.در این میان امیر شروع به آواز خواندن کرد."آهویی دارم خوشگله فرار کرده زدستم"-امیر تر و خدا آلان مراجعه‌کننده دارم زود باش تمام کن دیگه سرم شلوغ میشه فرصت ندارم.-خوب بابا داشتم تازه به‌جاهای خوبش می‌رسیدم. ادامه داد.نفر دوم هم با سروصورت باندپیچی‌شده و نالان درحالی‌که قطره اشکی آرام از یک‌چشمش می‌چکید ولبی که می‌لرزید بیرون آمد.نفر جلویی را به داخل بردند از پرستار پرسیدم: چقدر طول میکشه؟-ببین وقتی دختر خالت میگه دو هفته دیگه عروسی‌اش هست دقیق زمان بهت میگه؟-خوب نمی گه ولی دو هفته معلومه دیگه.-پس آگه معلومه زمان عمل هم امروزه.خوب کاملاً قانع شدم. بعد با چروکی که گوشه چشمش افتاد فهمیدم دارد مسخره‌ام می‌کند. در ادامه گفت-خوب زیاد طول نمی کشه.-عجب این زیاد چندساعته؟-آقا مثل‌اینکه حالت خوبه چه می دونم.-چقدر بی اعصاب!پرستار به سمتم برگشت، چی گفتی؟(این جمله اصلاً مؤدبانه نبود)پا پس کشیدم و داخل ویلچر فرورفتم "باور کنید با شما نبودم."یک تودهنی به خودم زدم و در ادامه به خودم گفتم:" مرد حسابی آلان جان و مال وزندگیت در دستان این‌هاست زبان به دهان بگیر".مدتی که نمی‌دانم چقدر بود در پشت اتاق یک چرت کوتاه زدم. با صدای افتادن شیئی فلزی از جا پریدم. دسته تی فلزی خدمات بیمارستان بود که روی زمین پرت کرد وجارا خالی کرد. رد نگاه مضطرب خدماتی را دنبال کردم. از دور حجم زیادی از آدم‌های عصبی را دیدم که یک برانکارد را باعجله به سمت من هدایت می‌کردند. با دهانی باز و چشم‌هایی که از حدقه بیرون زده بود در انتظار تصادف با برانکار ماندم. با سرمهایی که به دست داشتم و ویلچر داغونی که رویش نشسته بودم قادر به هیچ کاری نبودم. جمعیت نزدیک‌تر می‌شد و منکه تازه از عالم خواب بیرون آمده بودم صداهای دوروبر برایم مفهوم‌تر می‌شد. در آخرین لحظه خدماتی مرا به سمت فرورفتگی هل داد.عقربه‌های ساعت روی‌هم قرار گرفتند. حجم زیادی از آدم‌ها درست جلوی اتاق عمل درهم تنیدند. چند پرستار مشغول بیرون آوردن بیمار قبلی بودند و یک عده هم با فریاد راه باز کردند و مریض را به داخل بردند. گردن کشیدم تا بیماری که به داخل می‌رفت را ببینم ولی تنه‌ای که به ویلچر خورد تعادلم را برهم زد و سرم محکم به دیوار کوبیده شد.گیج شدم سرم درد می‌کرد. پیشانیم ذوق ذوق می‌کرد. سردرد و درد پا همراه گرسنگی با صداهای نامفهوم شکم مخلوط شده بود. دستم را روی شکمم فشار دادم. فضای خالی اطراف را نگاه کردم. مثل برق‌گرفته‌ها از جا جستم.4 ساعته منتظر ورود به اتاق هستم درکسری از ثانیه یک نفر دیگر وارد شد و به داخل رفت. با درد شدید پایم دوباره روی ویلچر پرت شدم. چاره‌ای نداشتم جز سکوت و انتظار.نفسم را با صدا بیرون دادم با خودم تکرار می‌کردم: "عیبی ندارد خوب اون مریض‌حالش بد بوده ولش کن تو که 4 ساعت ایستادی اینم روش. "قسمت دیگری از ذهنم هم مرتب یادآوری می‌کرد:"آلان گرسنه‌ای، فشار مثانه هم که دوباره بالا رفته، سرت هم که به دیوار خورده و ورم کرده، ببین چقدر بی کفایتی هست، چقدر برای آدمها اهمیت قائل هستند، اگه موش بودیم بیشتر توجه می‌کردند.حالا از مساوات وبرابری حرف بزن، حالا دم از قوانین بزن که همه‌جا رعایت می شه. حرف‌هایی می‌زد که جایی برای ذکر آن‌ها نیست."-امیر تو رو خدا حاشیه نرو برو سر اصل مطلب اتاق عمل چی شد؟ادامه داد. القصه: محکم سرم را تکان دادم. دوست نداشتم حرف‌های این‌ور مغزم را بشنوم. با کلمات "همه چی خوبِ من چقدر آرومم "برای خودم ذکر گرفتم. وقتی آدم خودش را قلقلک می‌دهد مغزش درک می کنه و قلقلکش نمی‌آید. (برداشت از کتاب بی‌شعوری) منم همین حس رو داشتم آرامش سراغم نمی‌آمد.وقتی این‌قدر خونسرد حرف می‌زد دلم می‌خواست اون یکی پاشو خودم بشکنم.-میری سر اصل موضوع یا به کارم برسم.-میگم میگم به خدا دارم میگم خوب بدون حاشیه که مزه نداره. فشار مثانه امانم را برید-امیر!گفت: خوب بزار دارم میگم: فشار مثانه امانم را برید. به اطراف نگاه کردم یکی از خدمات را صدا زدم. خواهش کردم مرا به دستشویی ببرد. پرستار بی اعصاب جلو آمد و گیره سرم را بست. به سرویس رفتم در همین حین خون از رگ‌هایم به سمت مخزن سرم سرازیر شده بود. به‌سرعت کارم را انجام دادم و خودم را به ویلچر رساندم. مرد مرا به پشت اتاق رساند. پرستار را صدا زدم. قسمت زیادی از خون به مخزن رسیده بود. حالا سرم به رنگ سرخ درآمده بود.پرستار باعجله سرم را باز کرد. قطرات سرم را در رگ‌هایم حس کردم. عقربه کوچک ساعت روی 3 ایستاده بود. اتاق عمل پراز صدا بود همهمه‌ای از بیرون به گوش می‌رسید. دو گروه در نزاع تن‌به‌تن بودند. بعد از چند ساعت بالاخره در اتاق عمل باز شد و بیمار را خارج کردند.بعد از 8 ساعت ماندن در پشت اتاق عمل، وارد شدم. دربدو ورود جریان هوای سردی به صورتم خورد. لرز تمام وجودم را گرفت. به همراه آقای پرستار روی تخت به پشت دراز کشیدم. دکتر بیهوشی از بیماری‌های خاص پرسید و روی تخت نشستم و مهره‌های کمرم را از بالا شمرد. پنبه بتادین را که به محل تزریق می‌زد، جانم مورمور شد. در ادامه یک سوزن را بین مهره‌های کمرم فروکرد. به تکه ای یخ بدل شدم.-دکتر یخ زدم.- اشکالی ندارد آلان درست می شه و یک آمپول به ته‌مانده سرم تزریق کرد.دیگر متوجه نشدم فقط بی‌حسی پاهایم آزاردهنده شد. یک‌لحظه حس کردم اگر پایی نداشته باشم چه کنم. روی مانیتور سمت چپم ضربان قلبم به‌شدت بالا رفت. دکتر بیهوشی گفت: استرس داری؟-خیلی! پاهام رو حس نمی‌کنم.-طبیعیه نگران نباش. برای همین تزریق کردم.-من فکر کردم آمپول تقویتی زدید.بالای صورتم قرار گرفت و گفت خوشحالی‌ها.فقط با چشم‌هایم نشان دادم که آره خیلی.پرده‌ای سبزرنگ را از روی سینه کشیدند که مانع دیدم به پاهایم شد.دکتر وارد شد. پرستار کمک کرد تا دستکش‌هایش را پوشید. دکتر از وضعیت پاهایم پرسید. با دست پای ناسور را لمس کرد ولی حسی نداشتم. البته متوجه نشدم که کدام پا را لمس کرد چون دردهم نداشتم.عکس رادیولوژی و اسکن استخوانم را روی تابلو چسباندند. دکتر به تابلو خیره شد و دوباره به تخت جراحی برگشت.به دستیار کنار دستش گفت: چاقو.داشتم تصور می‌کردم که آلان پایم را می‌برند که ناگهان همه‌جا تاریک شد. حس کردم با برش پاهایم مُردم. دکتر و پرستارهای داخل اتاق با سروصدا مرا متوجه قطع برق کردند. هرآن چه بلد بودند نثار باعث‌وبانی آن کردند.گوشی‌های موبایل روشن شد. باند و گازهای استریلِ خونی به لگن کنار دست دکتر منتقل می‌شد. 5 دقیقه بعد همه‌جا روشن شد. نمی‌دانم برق شبکه بود و یا اضطراری. آخ راستی یادم رفت بپرسم.فقط با عصبانیت نگاهش کردم. فهمید و ادامه داد.کادر اتاق عمل گوشی‌ها را خاموش کردند. دستکش هارا عوض کردند. دوباره آغاز شد. صدای اره را می‌شنیدم ولی بی‌حس بودم. صدای چکش را می‌شنیدم ولی بی‌حس بودم. فقط گاهی تمام بدنم در اثر ضربه‌ها تکان شدیدی می‌خورد. ابزارهای مختلف را به زبان خودشان می‌گفتند. دکتر دستور می‌داد و بقیه اجرا می‌کردند. پرستار عرق روی پیشانی دکتر را پاک می‌کرد درحالی‌که از سرما دندان‌هایم به هم می‌خوردند. رفته‌رفته حس ضعف همراه خوابالودگی برمن چیره شد. شکمم به قاروقور افتاده بود و از اینکه نمی‌فهمیدم با پایم چکار می‌کنند ناراحت بودم. خودم را با لامپ‌های اتاق عمل سرگرم کردم و با بازبسته کردن چشمهام نور بازی می‌کردم.در حین کار یکی از پرستارها به دکتر گفت: می‌دانید که دکتر محسنی پشت سرشما خیلی حرف‌ها زده.دکتر با مکث گفت: مهم نیست به کارتان ادامه بدهید.دکتر بیهوشی ادامه داد: اگر بفهمید چه گفته به‌راحتی از این موضوع نمی‌گذرید.دکتر: مهم نیست پنس را بدهید.دکتر بیهوشی: من جلویش درآمدم و آنچه لایق بود را گفتم ولی باید یک جایی جلوی دهانش گرفته شود.دکتر: مهم نیست باند را بدهید و محل زخم را تمیز کنید.پرستار: من اگر جای شما بودم به همین راحتی او را رها نمی‌کردم و حسابی از خجالتش درمی‌آمدم. چطور به خودش اجازه می‌دهد این حرف‌ها را در جمع همکاران بزند.گفتگوی بین دکتر بیهوشی و پرستارها مثل توپ تنیس ردوبدل می‌شد و دکتر به مدارا با آن‌ها رفتار می‌کرد.بالاخره صبرش لبریز شد. دکتر که کلافه شده بود دست از کار کشید و دستکش هارا پرت کرد.دکتر: این محسنی کجاست تا برم حسابش را برسم. با گام‌های بلند مثل سرباز پیشتاز در رژه به سمت در اتاق خیز برداشت تا حال همکار را جا بیاورد و غیرت خود را نشان بدهد.پرستارها و دکتر بیهوشی از عکس‌العمل ناگهانی دکتر شوکه شدند واو را درست بیرون اتاق نگه داشتند و با التماس خواستند که برگردد. از جا بلند شدم. رهاشده با پای خون‌ریز وسط اتاق مانده بودم. ازآنجا به دکتر التماس می‌کردم برگردد.بعد از کلی کش مکش دکتر برگشت و در سکوتی مرگبار ادامه داد. وقتی دکتر برگشت با خودم گفتم: باید بعداً از پرستار بپرسم پشت سر دکتر جراح چی گفته بودند از حرفهاشون که چیزی نفهمیدم.پرستارمرا روی تخت خواباند و دکتر و پرسنل دستکش‌ها را عوض کردند و ادامه دادند. از بالای پرده فقط پیشانی دکتر و پرسنل را می‌دیدم. یک خط عمودی عمیق روی پیشانی همه به‌غیراز دکتر خوش نشسته بود. در سکوت ادامه می‌دادند. اره و تیشه‌ها بود که از بالای سرم جابه‌جا می‌شد.دکتر فقط اسم لوازم را می‌گفت ودرکسری از ثانیه به دستش می‌رسید.-پین لطفاًصدای باز شدن نایلون را شنیدم که همه‌جا دوباره سیاه شد. این بار هم کلمات قصار نثار باعث‌وبانی شد ولی زیر لب.گوشی‌های موبایل را روشن کردند. دکتر کلافه و با حرص مشغول شد.10 دقیقه در تاریکی بودیم. ضربان قلبم را حس می‌کردم ولی مانیتوری نبود که شدت آن را ببینم. برق دوباره وصل شد ولی اثری از تعویض دستکش‌ها نبود. دکتر کار را ادامه می‌داد. بالاخره بعد از یک ساعت تلاش، کار تمام شد. دکتر بخیه را به دستیار سپرد. بدون کلامی دستکش هارا بیرون آورد و از اتاق خارج شد.به اتاق ریکاوری منتقل شدم. بماند که در طول مسیر خدماتی تازه‌کار تختم را چند بار به دیوار کوباند. درد را با تک‌تک سلول‌هایم احساس می‌کردم وناله ام همه‌جا را پرکرده بود.وارد ریکاوری شدم. با سه حرکت مرا روی تخت خواباندند. در یک اتاق 20 متری 5 تخت را به‌ردیف کنار هم گذاشته بودند و میز پرستاری کنار در ورودی قرار داشت. در سمت راستم دختری بود که انگار تازه داشت به هوش می‌آمد پایش را به سقف آویزان کرده بودند. هرچند لحظه یک‌بار ناله‌ای می‌کرد که شبیه "آب "بود.به یاد عطش و گرسنگی خودم افتادم. 18 ساعت بود که غیر ازسرم حتی ذره‌ای آب از گلویم پایین نرفته بود.در طرف دیگر هم مردی بود. موهای فلفل نمکی داشت که روی پیشانی با عرق چسبیده بود. یک‌پا و دست مرد را گچ گرفته بودند. مرد تازه داشت بهوش می‌آمد. کلمات قصاری را پشت سرهم تکرار می‌کرد. اوایل مفهوم نبود و مثل زمزمه‌هایی به گوش می‌رسید. ملودی حرف‌هایش مرا به یاد شعر حسنی نگو بلا بگو انداخت. هرچه می‌گذشت صدایش رسا و با غلظت شدید به گوش می‌رسید. از بین کلماتش گاهی کلامی به گوشم می‌رسید که به خودم شک می‌کردم.درد پایم بیشتر شده بود. پرستار را صدا زدم. سرش در میان گزارش‌ها بود. چیزی می‌نوشت و پاسخی نداد. دو بار با صدای بلند در میان سکوت فحش‌های (کلمات قصار) قطاری مرد او را صدا زدم. مرد رفته‌رفته با غلظت بیشتری کلمات رکیک را ادا می‌کرد. حس گرگرفتگی می‌کردم. گوش‌هایم از شنیدن این حجم از افاضات سرخ‌شده بود.بدون اینکه سرش را بالا بیاورد گفت: آلان می‌آیم.به انتظار نشستم. با کلمات مرد احساس شرم می‌کردم. پرستار خانمی که مشغول بود از پشت میز بیرون آمد وسرمم را چک کرد و پرسید: چه مشکلی دارید؟-درد دارم و صدای این مرد آزارم می‌دهد. این کیه و چرا این‌طوری می کنه؟-پرستار از گوشه چشم به مرد نگاهی کرد سری به علامت بی‌شعوری تکان داد و گفت: تصادف کرده، همسرش راننده بوده و ظاهراً استاد اخلاق و ادب هم هستند. از لحظه‌ای که به بیمارستان آمده از دست زبان ایشان همه کلافه شدند. فقط در بیهوشی بقیه در آرامش بودند.- استاد اخلاق گفتید؟-بله متأسفانه. از کنارم رد شد و رفت.دارویی به من نداد.-خانم پرستار مسکن نمی‌دهید.از پشت میزش گفت: برات تزریق کردم تا چند لحظه دیگر بهتر می‌شوید.استاد ادب و اخلاق چنان فحش‌هایی می‌داد که در طول سی سال واندی هرگز به گوشم نرسیده بود.بعد از یک ساعت مرا به بخش منتقل کردند. داروی سری اثرش کمرنگ می‌شد و من با دردی جانکاه دست‌به‌گریبان بودم ولی خوشحال بودم که از ریکاوری می‌روم.همسرم وارد اتاق شد. احوالم را پرسید و با اجازه پرستار قدری آبمیوه در گلوی برهوت شده‌ام ریخت. درد امانم را بریده بود و هردو پایم درد می‌کرد. پای‌شکسته‌ام، به خاطر جراحی دردناک بود که آن‌هم طبیعی بود ولی پای دیگرم چرا دردناک شده بود نمی‌دانستم.همسرم دستش را روی تخت گذاشت و خواست کنارم بنشیند که از درد روی تخت نیم‌خیز شدم و فریاد آخم اتاق را پر کرد.رویه ملحفه را کنار زد تا ببیند چه اتفاقی افتاده است. هردو هاج‌وواج به‌پای گچ گرفته نگاه می‌کردیم. جرئت نگاه کردن به‌صورت همدیگر را نداشتیم.در تمام مدتی که در ریکاوری بودم از هم‌نشینی استاد ادب و اخلاق حس تنفر داشتم ولی برای روز مبادا کلمات قصارش را در گوشه‌ای از ذهنم پنهان کردم. حالا مجال آن بود که آنچه آموخته بودم را یکجا پس بدهم.با توجه به تمام مدارک و اسنادی که در اتاق عمل بود و با توجه به پرسش‌هایی که قبل از عمل دکتر پرسید بازهم پای سالم مرا شکافتند و با اره و تیشه شکاندند و بعد هم پین گذاشتند و باز بخیه زدند.حالا من مانده‌ام با پایی که سالم بود و شکاندند وپایی که شکسته بود وهمچنان شکسته مانده است.با عرض ادب واحترام به همه دوستانلیلا فرزادمهرهستم متولد ۲۰ شهریور ۱۳۵۲ .اهل کرج هستم .فوق لیسانس بازرگانی بین الملل .در حال حاضر در شرکت مهندسی آب پیمان حسابدار هستم. شغلم رو دوست دارم. از کودکی عاشق درس وکتاب بودم . برادرم لقب "کتاب خور" بهم داده بود. چون تا کتابی رو تموم نمیکردم نمیخوابیدم. ولی برای نوشتن به طور مستمر ۴ساله که تلاش میکنم. نوشتن داستان کوتاه را با۱۰۰ داستان استاد کلانتری آغاز کردم وعید امسال کتاب مشترکم با خانم انگزبانی را چاپ کردم.(بخشنده مانند نور)زندگیم به آرامش نسبی رسیده ودخترم داره ثمره زحماتم رو بهم میدهد. موفقیت های دخترم باعث قوت قلبم شده که ادامه بدهم.در مورد داستان قبلا از کادر درمان که این روزها از جان شیرینشان مایه گذاشته اند عذر خواهی میکنم.ولی بخش زیادی از داستان روایت واقعیت هست.با سپاس از وقتی که برای مطالعه داستان گذاشتید