رنج‌هایی که ما را به نوشتن وا می‌دارد

هر روز پس از مرگ - ۵پاییز آمده است. هوا کَمَکی تغییر کرده، پریشب باد و باران شد و فکر کنم همان بود که مرا به این روز انداخت. سرماخوردگی شدید، چشم درد، سردرد، بدن درد، گلوی سوزان و دماغ آویزان، به زور می‌توانم آب گلویم را پایین بدهم اما آنقدر که بین خواب بیداری چیزهای عجیب دیدم، نمی‌توانم از خیرشان بگذرم. خواب دیدم که داشتم برای خودم آب لیموشیرین می‌گرفتم و بعد کمی که گذشت این لیموشیرین‌ها به صفحات کاهی‌ای تبدیل شدند که من رویشان مطالب خودم را می‌نویسم. می‌توانید تصور کنید؟ من آب کلمات را می‌گرفتم. شاید هم برای درمان توان جسمی‌ام عصاره کلمات بیشتر از هر عصاره دیگری کارساز است. خواب امیر را هم دیدم در کمتر از یک ثانیه از حجم شگفتی از خواب بیدار شدم. خودش بود، دقیقا همان روزی که ما رفته بودیم سرخاکش، خودش هم آمده بود و از دور و از درگاهی در ساختمانی بلند و زیبا و شاید بهتر بگویم معنوی (چیزی شبیه به مسجد، حرم یا کلیسا) با سنگ‌های صیقل خورده به ما نگاه می‌کرد. به مامان گفتم، خیلی ذوق کرد. انگار که دلش می‌خواهد از آن سو خبر دار شود که الان امیرش کجاست و در چه حال است. عکس‌هایش را در لپ‌تاپ و گوشی مرور می‌کنم و واقعا نمی‌توانم بعد از گذشت حدودا یک ماه مرگش را باور کنم. به عکسش نگاه می‌کنم، عکس‌هایش کاملا زنده است با خنده‌ای ملایم بر لبانی بسته، که نمی‌شود فهمید آیا واقعا خوشحال است یا نه. با خودم تکرار می‌کنم، مگر می‌شود دیگر نباشد؟ کلی فلسفه زندگی در ذهنم دارم که به این سوال پاسخ می‌دهد، این فلسفه توضیح می‌دهند که زندگی چیست از چند بخش تشکیل شده و نهایتا انسان و به عبارت دیگر همه انسان‌ها از این بدن خاکی و از این کره خاکی (کره زمین و بدن انسان از ۷۰ درصد آب تشکیل شده و با این حال به آن کره و بدن خاکی می‌گویند) رخت برمی‌بندند و می‌روند اما تجربه با فلسفه یکی نیست. تجربه،‌ درکی فرای فلسفه‌بافی است. به عکسش نگاه می‌کنم و به او می‌گویم: «معلوم است که تو نمرده‌ای، تو فقط تنت را ترک کرده‌ای.» البته که برای ما آدمیان خاکی، تنت هم عزیز بود و در خیال دستش را می‌گیرم.این روزها دیگر کمتر به مرگ خودم و دائما به مرگ دیگران فکر می‌کنم به همه مایی که می‌توانیم لحظه‌ای دیگر نباشیم، به عزیزانم به نزدیکانم و بعد فکر می‌کنم اگر به من خبر بدهند که دیگر نیستند، چه می‌شود؟ زندگی از اساس زیر سوال رفته است؟ الیور دو روزی زده بود بیرون. تا وقتی به خانه برگشت دست و دلم می‌لرزید، مبادا بیرون بروم و همین دور و اطراف جسد خشک شده‌اش را که ماشین به آن‌ زده پیدا کنم. پایه‌ها همه لرزیده‌اند و هیچ چیز ثابتی وجود ندارد و با تمام این‌ها زندگی بر منوال سابق خود حرکت می‌کند. خواب و خوراک و دغدغه معاش همچنان سر جای خود هستند اما چرخش همه چیز کمی سخت‌تر شده است.پریشب نشستم و یک فیلم دیگر دیدم با عنوان «عهد جوانی» درباره بانویی بریتانیایی و علاقمند به نویسندگی . داستان فیلم حول‌وحوش سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ درباره آرزوهای دختری جوان و شهرستانی با نام ورا بریتین، و تلاشش برای رفتن به آکسفورد، نویسنده شدن و همزمان بدبختی‌های جنگ می‌پردازد که مثل بیشتر فیلم‌های انگلیسی (به خصوص آن‌هایی که بی‌بی‌سی دستی در آن دارد) متین و مغرور و عامه‌پسند بدون عمق چشمگیری است و با این حال با حس و حال این روزهای من جور درآمد. زندگی دختر جوانی که عشق زندگی، برادر و دو تن از دوستان برادرش را در جنگ جهانی انگلستان از دست می‌دهد. شاید اگر کمی جوان‌تر بودم خیلی از دیدن آن لذت می‌بردم چون سبکی و خیال‌پردازی‌های نوجوانانه‌ای داشت اما برای روح سخت شده من لطافت بچه‌گانه‌ای تلقی می‌شد. در نهایت این دختر جوان بعد از گذر سال‌ها و تحمل رنج و فقدان‌ها توانست بنویسد و این فیلم از روی کتاب او تهیه شده است. او با تمام قدرت خود علیه جنگی که عزیزانش را از او گرفته بودند، مبارزه ‌کرد. زندگی می‌تواند روزهای وحشتناکی را رقم بزند. روزگار بعضی‌ها را می‌بَرَد و بعضی دیگر را وامی‌دارد تا بمانند و از رنجش‌هایشان دستاویزی برای زنده ماندن بسازند.گاهی اینجا هم ندای جنگ در می‌پیچد، انگار که همه دنیا انتظار دارند که گره کارشان از خاورمیانه باز شود و به همین مقدار ویرانی بسنده نمی‌کنند بالاخره این دیوانه‌ها هستند که دنیا را می‌گردانند و کجا بهتر از ایران؟ در اهواز آدم می‌کشند، در سال روز جنگ تحمیلی، دلار آهسته و پیوسته به سیر صعودی‌اش ادامه می‌دهد. سیاست‌مداران از دور برای هم شاخه و شانه می‌کشند و خدا می‌داند که عاقبتمان چه خواهد شد. از کدام دسته خواهم بود، آن‌ها که روزهای سخت را ترک می‌کنند یا آن‌ها که می‌مانند و از رنج‌هایشان صفحات مجازی و غیرمجازی را پر می‌کنند؟