شب پانصد و چهل یا چل‌چران

صبح، مثل فرفره، جستم پشت رل، خرید خونه. ای جماعت فوفولی قوقولی که می‌گین زندگی تکی خیلی حال می‌ده، شر نبافین. به خودت میای می‌بینی نون نداری، تخم‌مرغ نداری، میوه نداری. مربا مونده و پنیر صبحونه. کله می‌جنبونی می‌بینی باس بنزین بزنی، قبض بدی، مالیات بدی.سر بالا میاری می‌بینی، هی ددم وای. وزن بالا رفت، پایین اومد. فکرش هم نمی‌کرد. ورژن پنج سال پیشم. چنین بگم، فکرش هم نمی‌کرد. مشغول عاشق‌معشوق‌بازی بودم با دوست‌پسر سابق، دنیا پر از قلب و شکوفه. فیلم‌ام، هایلایت، هنوز توقیف نشده بود. فکر می‌کردم می‌تونم فیلم سینمایی‌م رو تا همین سن‌ها بسازم، ولی تو ایران.ایران‌گردی می‌کردیم. کمپ می‌کردیم. دنیا همه هیچ و او بود و تنور داغ دلم. هه! شد پنج سال؟ تویی که صدات می‌کردم تنور داغ دلم؟ کوه من بودی؟ اسمش رو سیو کرده بودم Rock Man! که هم به تکیه‌گاه بودنش برمی‌گشت، هم این که عشق موزیک راک بود. فکر کنم، یه بخشی از عشق ما، از سلیقه‌ی مشترک موزیک‌مون اومد. بعد اون همه سال رفاقت، چی جرقه زد شدیم عاشق معشوق! چقدر واسم دوره. چقدر دوره!ایران رو گشتیم. از مرز عراق، تا تبریز، تا بندرعباس رو با هم تو جاده روندیم. اینجام رو نگفته بودم، ولی خب، واسه اهل دود، مایل به ترک، الهام بخشه. پشت به پشت سیگار می‌کشیدم دهه‌ی بیست. ولی بدانید و آگاه پاشید، ترک سیگار، آسان‌تر از تصورتان است، پایداری بهش سخت‌تر. عادت ورزش را بگنجانید، گوشت قرمز نخورید، یک هفته هم خودتان را بپایید. عادت‌اش خیلی کم می‌شود. فندک و ادوات هم بدهید کوچه.آهای پنج سال پیش، شنگول سرخوش، علی بی‌غم، خوشحالی اومدی خارج دور، فیلم سینمایی بسازی؟نچ.دنیای ۵سال پیشم، گاهی سفر، سر صحنه‌ی فیلم یک نفس کار کردن، فیلم سینمایی در آینده و خب. چگونگی و چرایی مساله‌مون نیست.حالا، بریم قدم بعدی. مفتخریم از خویش، و شما و بینندگان و خوانندگان. ۵ سال دیگه چی می‌خوایم؟ بهش فکر کردی؟ الان دارم چی می‌سازم که پنج سال دیگه نونش رو بخورم؟اینجای قصه، قهوه به دست، رفتم توی کوچه، زیر درخت‌ها فکر کردن. به خواهر زنگ زدم. اختلاط کردیم. پلن سه تا پنج ساله رو گپ زدیم. تعدادی ایمیل برای خویش فرستادم. عکس از برد پنج سال پیشم ندارم. گفتم و باز هم می‌گم. جهان از آن کسانی است که فعل «خواستن» را تعریف می‌کنند.دم، بازدم. دم، بازدم. دم، بازدم.مگه چیزی جز اینه این زندگی؟ رویا ساختن، زیستن رویا و نفس گرفتن، جشن گرفتن این رویای بی‌کران و بازگشت به آن‌چه هستیم.رندوم گوش می‌دیم. می‌دونی خوشگلی زندگی چیه؟ این که اگر بتونی امید به زندگی رو چنان بالا ببری که سنی رو زیست کنی که می‌خوای. من، روی کاغذ ۳۲ سالمه. در دل، ۲۴ سالمه. تجربه‌ی سی سال دارم، جنگجویی هجده سالگی، نیروی دهه‌ی بیست. کاش روی کاغذ، این و اون رو زودتر فهمیده بودم. پوف. وقت نیست واسه حسرت، عشق من. باس بتازیم. لذت این زندگی قشنگ رو ببریم. مامان تعریف می‌کنه، سه ساله بودم، رفتم اعلام کردم، من می‌خوام تختم توی اتاق خودم باشه. می‌خوام «مستقل» بشم. یکی نبوده بگه، شسلی، تخم سگ، وروجک، تو اصلن از کی مستقل رو یاد گرفتی؟ گِل ما تو همون فسقلی بودن شکل گرفته. با دوستی گپ می‌زدم، گفتم حکمت تراپی، اینه بتونی خودت، تراپیست خودت باشی، مراقبت کنی از وسواس‌ها، اضطراب‌ها، افسردگی‌ها. هیچ کی بهتر از خودمون، خودمون رو نمی‌شناسه. اگر همت کنیم و بپذیریم ما با همه درخشش و کج‌کولگی‌مون شدیم، این. این بدن، ذهن، عواطف.برای من، مربی خویش بودن، اوج رشد شخصیتی است. چنان باشم، که بتوانم تعادل ایجاد کنم، بین غذا خوردن، فعالیت جسمانی، مدیتیشن و سفر به درون، خلق هنر، نگاه به آینده.باس از پایه‌ی هرم ساخت رفت بالا، اگه نه کله‌پا می‌شیم.اهل کاخ، خوانندگان عشق خفن، بیاین دعوتتون کنم به یک بازی قشنگ. چشمهاتون رو ببندین، دم، بازدم، دم، بازدم، دم، بازدممی‌خوای پنج سال دیگه کجا باشی؟ بنویس. یا اینجا، تو دل هزار و یک شب مانیفستش کن، یا تو دفترت، یا به دیوارت، یا نوت موبایلت. مسجل کن. اعتبار بده به کلام.