قصیده ای زیبا از عنصری

غنودستند بر ماه منورخط و زلفین آن بت روی دلبریکی را سنبل نو رسته بالینیکی را لالۀ خود روی بسترز مشکین جعد زنجیرست گوییز عنبر حلقۀ زلفین چنبریکی را نقرۀ بی بار نافه استیکی را آینۀ بی زنگ مجمررخ و چشمش ز دو وقت مخالفدو چیز آرند هر دو مست بنگریکی از ماه آذار آب لالهیکی از ماه آذر چشم عبهرچو نیکو چهره و قدّش ببیندشود از نعت هر دو عقل مضطریکی را لعبت کشمیر خواندیکی را برکشیده سرو کشمربر وی و موی او بنگر که بینیبی آذر هر دوانرا فعل آذریکی بی دود ، سال و ماه تیرهیکی بی نور ، روز و شب منوربدندان و لبش بنگر بعبرتدو معنی هر یکی را بود همبریکی لؤلوی عمانی و پروینیکی یاقوت رمّانی و شکرمرا بهره دو چیز آمد ز گیتیدل پاک و زبان مدح گستریکی بر مهر جانان وقف کردمیکی بر آفرین شاه کشورسپهسالار مشرق کز جمالشدو پیکر کرد عقل اندر دو پیکریکی از فرّ یزدانی مهیّایکی از عقل نورانی مصورنظام آنگه پذیرد ملک و دولتکه نصرت با ظفر باشد برابریکی از نصر خیزد ، نام خسرویکی از کنیت او بوالمظفرمبارک دست او دو گونه ابرستکشندۀ دشمنست و دوست پروریکی با تیغ و بارانش همه خونیکی با بذل و بارانش همه زربروز رزم او بسیار بینیگو لشکر شکار و گرد صفدریکی را زخم تیرش کرده بیجانیکی را ضرب تیغش کرده بیسراگر خواهندۀ رزمش به میدانبود اسفندیار و رستم زریکی را مغز خارد نیش افعییکی را دیده درآید غضنفرز بأس و همتش دو صورت آمدمرکب گشته هر دو یک بدیگریکی را آتش رخشنده بندهیکی را گنبد گردنده چاکراگر فرمان دهدشان رای خسروبفال نیک او بی رنج لشکریکی از خلخ آرد خرگه خانیکی از روم شادروان قیصروگر لشکر بودشان وقت جنبشمناقبهای شاه فرخ اختریکی را خلد منزلگاه بایدیکی را عالم علوی معسکروگر شاه جهان از خامصۀ خویشدهدشان خلعت زیبا و درخوریکی را باید از تقدیر مرکبیکی را باید از توفیق افسرز کلک شاه وصفی کرد خواهمدو شاخش را بدو معنی مفسّریکی مر جهل را ضرّی است بی نفعیکی مر علم را نفعی است بی ضردو برهان بینی اندر جنبش اوبهر دو باز بسته اصل و گوهریکی داند ز رمز فضل معنییکی دارد ز راز غیب چادربجنبد تا همی پیرایه بخشدبجنبش لفظ معنی را ز گوهریکی چون عقد مروارید خوشابیکی چون رشتۀ یاقوت احمرهمی نقش و ادب را سخره دارددو شاخ او بدست خسرو اندریکی چون خامه اندر دست مانییکی چون رنده اندر دست آزرهمیشه خدمتش دو کار داردنبندد ساعتی آن هر دو را دریکی معروف گرداند بمعروفیکی منکر کند دل را ز منکراگر مر جاه و جودش را خداوندبدادی صورتی مخصوص و منظریکی اندر فلک خورشیدی بودییکی اندر زمین دریای اخضرکرام الکاتبینش گر ببیندکه بنویسد بروز داد داوریکی گوید که مهدی گشت پیدایکی گوید نبی الله اکبریکی منجوق و شادروان ملکشبجای دولت او هر دو معبریکی پیوسته از ماهیست تا ماهیکی گسترده از چین تا بخاوربروز جنگ تیغ او و گرزشبزور بازوی شاه دلاوریکی جیحون خون راند بصحرایکی هامون کند سد سکندربهیجا پیشه آموزد ز دستشسنان نیزۀ خطی و خنجریکی دل بیند اندر درع و خفتانیکی مو بیند اندر ترک و مغفرچو برمالد برزم اندر کمان رااجل بینی نهان درباد صرصریکی گشته کمانش را زه و توزیکی مر تیر او را تولی و پرسیاست راندن و فرّش بمجلسدو فرع آمد ز یک اصل مطهریکی مر عدل را سایۀ خدایییکی مر فضل را مهر پیمبرز عالی همت و جسم همایوندو عالم را دو سالارست و سروریکی سالار ارواحست آنجایکی سالار اجسام است ایدراگر علم و شجاعت را بجوییبنزد او بیابیشان مجاوریکی را عالم علوی متابعیکی را عالم سفلی مسخراگر تنصیف گیرد آفرینششود گیتیش دو گونه مسخریکی موجود گردانندۀ خیریکی معدوم گردانندۀ شرهمی تا باغ و راغ و رود و کشتهچو آید ماه فروردین بآخریکی را ابر بخشد کله سبزیکی را باد دیبای مطیّرز آب روی چشم شاه جز ویمعنبر گشت و مایه نامعنبرشود آبستن از گل شاخ و گرددزمین چون کودکی با زیب و با فریکی را لؤلؤ ناسفته فرزندیکی را ابر لؤلؤ بار مادربملک اندر همی بادند باقیبکام دوستان آن دو برادریکی شاه جهان چونانکه خود هستیکی سالار و از شادی توانگر