مدرسه عاشقی ...عاشق جدید می پذیرد !...ثبت نام رایگان

درس اول رمز و راز عاشقی ...یاچگونه عاشق خوب و با ادبی باشیم ؟و خدا انسان را از عشق آفرید ...سرشت آدمی عاشقی است و جدائی این دو از هم غیر ممکن بوده و قابل تصور نیست .کیست که بتواندبگوید :- من هر گز طعم گس این میوه شگفت انگیز را زیر زبان روانم درک و احساس نکرده ام ؟اگر کسی هم باشد که این ادعا را بکند یا جاهل است یا باید قبل از این مدعا از انسانیتش استعفا بدهد .پس در وجود عشق و اینکه بلاخره روزی و روزگاری فراخواهد رسید که آن را همه ما آدمها تجربه بکنیم شکی و تردیدی ...نیست این همان شتری است که قرار است درب خانه همه ما روزی بنشیند ...گریزی از تقدیر نیست ضمن آنکه جدالی هم با روزگار نداریم ...البته نسبیت در اینجا هم مثل تمام قوانین کیهان مصداق دارد ، شکل عاشقی و میزان پیشرفت در سلوک عاشقانه کاملا بستگی به فرد عاشق دارد آن هم در مختصات تاریخی اجتماعی و تربیتی و جغرافیایی خاص خودش ...که عجالتا نامش را فرهنگ عاشقی می گذاریم که در جای خودش مباحث مفصلی را می طلبد .بعید می دانم احدی از خوانندگان بزرگوار و دانشمند ما تا اینجا مخالفتی داشته باشند . از این جا به بعد موضوع تغییرات ماهوی و شکلی بسیاری خواهد کرد ... عجیب و غریب و مبهوت کننده پر شاخه با حواشی بی نهایت ...که باید تکلیفمان را همین اول کار مشخص کنیم در غیر این صورت رسیدن به نتیجه جمعی محال به نظر می رسد . من قصد ندرام مانند یک فیلسوف حکیمانه به نظاره این احساس بنشینم... خط کش و معیار سنجش ام دانش امروز بشری مانند کلیت علوم انسانی و روانشناسی و حتی علوم مذهبی و دینی نیست چون سواد تخصصی آنها را ندارم ..فراموش کنیم افلاطون ..ارسطو ...حتی معاصرین ما ...فروید... یونگ و دیگران و دیگران در این باره چه گفتند...اصلا بحث این نیست .من قصد دارم ابتدائی ترین مفهوم عاشقی را در چند جمله ساده و مختصر با شما فرهیختگان عزیزم به بحث بنشینم...آن هم صرفا با هدف تذکری کوتاه و ظریف... بقیه اش بماند برای وقتی دیگر شاید...!!!تنها قانون مشترک عشق در میان همه عاشقان اولین و آخرین قانونوصل ممکن نیست !نترسید ...واهمه نکنید ...صبر کنید تا حرفم تمام شود ...نا امیدی چرا ؟این را می دانم و و به طور قاطع هم می دانم که عاشق اگر در ذهنش رویای وصل نباشد انگیزه حرکتی نخواهد داشت ...موافقم ...همین است موضوع : رویای وصل !!! نه خود وصل با مفهوم فیزیکی و ارگانیک اش...البته وصل داریم تا ......وصل ..وابسته به ذهنیت و نوع کاراکتر عاشق است ..عاشقی مرداش از وصل قطعا و بی کم کاست ازدواج است آن با شرایطی که شرح می دهم : ازدواج در عالی ترین شرایط و موقعیتی که بتوان متصور بود : بهترین هتل با امکانات لاکچری و غذاهای آنچنانی و دعوت از فلان و بهمان هنرمند شاخص و در یک جمله جشنی خاطره انگیز که میهمانان تا سالها در جلسات خصوصی اشان نقل خاطره از این رویداد عاشقانه نمایند و بعد گذراندن دوره ماه عسل و یک و دو سه سالی هم تفریح و سفر و سیر و سلوک جهانی و بعد از همه اینها و تاکیدا بعد از در بدنیا آمدن دومین فرزند آن هم به شرط اینکه فرزندان دو جنسیتی باشند ، تک جنسیتی به هیچ عنوان گویای عشق آنان نخواهد بود یعنی اگر دو تا دختر یا دو تا پسر بود قبول نیست و نهضت همچنان ادامه دارد .و عاشقی دیگری هم در این سوی بازار مکاره عشق مختصر بساطی دارد :نیاز عاشقانه اش نه دیدن معشوق که البته مزاحمتی است ...و عاشق را چه به زحمت انداختن معشوق ؟ نه حرف زدن با او ...که این خود جسارتی دور از ادب عاشقانه است ، عاشق شیدا و واله و مست وجود معشوق و آشفته حال است که یعنی در هیچکدام از احوالات او زبان تعریف نشده است ، گفتنی در کار نیست ...یعنی هست...که سلول سلول وجود عاشق می گوید نه با این زبانی که ما می شناسیم که همگی عموما دراز و کوتاهش را بلاخره داریم ...سکوت محض ..سکوتی که سرشار از ناگفته هاست ..!تمام دلخوشی این عاشق در این امید خلاصه شده که روزی روزگاری معشوق به قدر آنی ...لحظه ای کوتاه از ثانیه به قدر یک دم بدون باز دم ...در کوچه و بازار گذراش از مسیر عاشق باشد تا فراقتی یابد ...نگاهی در زندان همان لحظه کوتاه به جمال معشوق نماید ، همین و بیش از این زیاده عرضی نیست !حالا اگر بخواهد زیاده خواهی کند واین رویا را برای خودش وسعتی بخشد... فرض می کند که احیانا اگر شرایط هندسی عالم و جاذبه ها و دافعه های کیهانی وفق دل بیچاره عاشق بود و ب فیزیک کوانتوم با نسبیت انیشیتن و فیزیک نیوتنی هم موقتا دعواهای خودشان کناری نهند دئست به دست هم دهند و البته و صد البته هم اذن الهی نقطه پایان این مجموعه باشد :در پیاده روی محبوبش ، معشوق دمی بایستاد مجالی برای اینکه نفسی تازه کند و بعد همینطوری از روی قضا و قدر نه به منظوری که در تمام بی منظوری حادثه وارش ... نظری و خط نگاهش به روی دل فرخته چگر سوخته عاشق بیافتد و مکثی کوتاه ...و...همینطوری برای رفع خستگی نامش را بپرسد و اگر هم شد که اگر بشود چه می شود ؟! این نام معمولی در ذهن او مدتی حک شود...مدتی کوتاه ..مثلا یک هفته ... که زهی سعادت ... البته ما به همان یک ساعتش هم راضی هستیم ...هدف گذاری عاشقان گاهی تا این اندازه متفاوت از یکدیگر اند...لذا ما به شکل و اندازه آن کاری نداریم ، فقط اینکه بدانید وصلی در کار نیست چه به قدر ارزن ناچیزی یا کوه سر به لک کشیده ای ...کافی است ..تکرار می کنم : وصل ممکن نیست...بلکه صرفا تلاش برای این وصل است که زندگی عاشقانه نام دارد و تمام داستانهای عاشقانه عالم در این میدان حرکت می کنند و دور می زنند ، حرکت تا آنجا که بشود . طبیعتا میزان پیشرفت مسیر ، اندازه دستاورد عاشقانه را هم معلوم می کند ،مقصدی وجود ندارد . رفتن و رفتن به خاطر رفتن مفهوم اصلی است ...شما فکر کنید اگر مجنون موقعیتی پیشی آمد که می رفت خواستگاری لیلی و اتفاقا این ازدواج میسر می شد ...یعنی والدین لیلی ، مجنون را جوان وارسته ای می دیدند و مجنون رخت دامادی و لیلی هم در لباس عروسی به تن می کردند و بعدش هم جشنی و بزنی و برقصی و بقیه ماجرا که همه می دانیم چه می شود !!!...در این صورت شما بفرمائید : داستان چه شکلی می شد ؟ ساختار دراماتیک قصه چه شکلی بود ؟..خوب پر واضح و بدیهی است که مجنون دیگر لازم نبود عقل خودش را در فشار عاطفی این عشق بنیان کن از دست بدهد و آواره دشت و دمن و بیابان ها و صحرها لم یزرع و بی آب علف شود ، ...به نظرتان لازم بود ؟!!!عقل اش که پاره سنگ برنداشته بود ؟آقای برادر مجنون ! مثل همه آدمهای دیگه دست زن اش را می گرفت و می رفتند پی عشق و حال خودشان و اصلا لازم نبود نظامی گنجوی این همه به خودش زحمت بدهد که ماجراهای آنان را شرح دهد ، آن هم در قالب سخت قصیده ها و غزلیاتی که سرودنش چیزی می طلبد بحث غنا و اصالت شعر اصلا به کنار ..مگر شاعر بیکار است که شرح ازدواج و خوشبختی مردم را تبدیل به شعر کند ؟هر کس می خواهد مراسم بزن و برقص عروسی اش را شعر کند ...خوب ...برود شعر کند چه ربطی به دیگران دارد ...حاصل این همه این می شد که من و شما امروز هیچ الگوی عاشقانه ای نداشتیم و مانده بودیم در این تظاهرات عاطفی چه خاکی بر سرخودمان بریزیم و با این دل بی حیای وامانده چه کنیم ؟ مجنون بیابانگرد ...فرهاد کوه کن و تمام اسطوره های عشق از منزل نرسیدن شکل گرفتند و داستان شدند و هزاران سال باقی ماندند در سینه های دل سوخته همه مردم و خصوصا عاشقان زندگی ابدی یافتند...و شاید برای همین باشد که دل عاشق همواره و همواره بی قرار است...آرام نمی گیرد و اندوهی عمیق همیشگی و یکسره بر همه وجودش سایه انداخته است . چون از طریق همین الگوها و افسانه ها و تاریخ عاشقان گذشته به او وحی شده که وصل ممکن نیست ...درد عاشق درد نرسیدن است که درمان ندارد...پس به جلو حرکت می کند با قلبی سرشار از اندوهی جذاب و شیرین که بعدها اگر از عاشقان در باب روزهای عاشقی بپرسی به شما قول می دهم همه خواهند گفتبهترین ایام عمرم بود حاضرم صد سال بعد از این را با یک لحظه شیدائی آن وقتها تاخت بزنم بی پشیمانی ..!!!- درد عاشقی درمان ندارد اما تسکین چرا ...مهمترین روش تسکین این درد به اشتراک گذاشتن احوال عاشقانه است ، عاشقان دوست دارند بگویند... از او بگویند ....از اینکه چقدر باشکوه است ...از اینکه تا چقدر دوستش دارند و..- اما به که بگویند؟ به اطرافیان ؟ به دوست ؟ فامیل ؟ اصلا به خود معشوق ؟- هیچکدام ممکن نیست چون نمی فهمند و متاسفانه آدمها وقتی چیزی را نمی فهمند مسخره اش می کنند ... بنابراین اساسا دیالوگی برقرار نمی شود .عاشقان فقط زبان یکدیگر را می فهمند و بس ...زبان جهانی و تاریخی این گفتگوی زیبا شعر است و شاعری . که نه محدوده زمان را می شناسد و نه هیچ جغرافیائی را تاب می آورد ، قائل به این امور ساده نیست و نخواهد بود ...شعر جدا از زمان و مکان راه خودش را می رود و می تازد و در می نورد ، تاریخ می سازد داستان به پا می کند ، تصویر می سازد وآن را جاودنه می کند ... تردید نکنید که ناف عاشق را از روز اول با شاعر به هم بافته اند و دوخته اند چنانکه که تفکیک ناپذیرند...زبان شعر زبان عاشقانه است که معمولا همه فهم نیست دلی می خواهد بی قرار تا صدای آشفته دلان را بشنود . این ارتباط معجزه می کند ..برای هر دل شکسته و هر روح خسته و رنجوری که زخم عشق بر خود دارد ...شعرهای زیبا ...گاهی حتی یک شعرعاشقانه کوتاه ...چون آبی بر آتش است . در اولین تجربه عاشقانه ام که دردمندترین اش هم بود و باور کنید هرگز حتی ثانیه ای از آن روزها و آن شبها از تیتر اصلی خاطراتم محو نمی شود... آن لحظات اوج تکامل و عروج من بود سفر از زمین به آسمان...اما همه اینها مدیون یک اتفاق و حادثه بود ...در روزهای نخست ع... سمتی که هیچ چیزی ندارد به غیر از ننگ و عار و نکبت ...در این ایام خاکستری اتفاقی یک مصرع از شعر ماگوت بیگل با ترجمه شاملو به نظرم رسید :از بخت یاری ماست شاید...که آنچه می خواهیمیا به دست نمی آیدو یا از دست می گریزدمی خواهم آب شوم در گستره افق..آنجا که دریا به آخر می رسدو آسمان آغاز می شودخواندن همین چند جمله تمام زندگی عاشقانه ام را برایم پرمعنا کرد ... فهمیدم در عشق نباید بخواهم بلکه باید فقط اهدا کنم و ببازم و از دست بدهم ... بی هیچ لرزشی از پشیمانی ...که عشق وادی به دست آوردن نیست بله جهان بخشیدن است ...یک تحقیق مستند و مستدل اثبات کرده است که اولا در گذر زمان و در جوامع مختلف هر چقدر رابطه عاشقان با شعر و شاعران مستدام تر و غنی تر بوده ارتباطات عاشقانه هم عاری ازکمترین آفات و آسیب ها بوده است .دوما در جامعه ای که عاشق اش شعر نمی داند و نمی شناسد مملو از انواع و اقسام خدود کشی ها و خود سوزی هاست . عاشقی که شعر نمی فهمد و نمی خواند... یاد نمی گیرد ...تربیت نمی شود...بی سواد است و جاهل و عامی ...پس هر خطای احمقانه ای از او سر می زند... لذا از همه عالم طلبکار است و اصلا نمی شود حالیش کرد که آقای محترم دوشیزه عزیز همین قدر که دلت لرزید و عاشق شدی باید به خودت افتخار کنی با بقیه اش کاری نداشته باش...این عاشق نگون بخت ...این موجود قابل ترحم... اگر با شاعران مانوس می شد می فهمید که عشق یک جاده یک طرفه است و در حقیقت ما اصلا چیزی به نام عشق نداریم یا حتی معشوق... اینها همه یک مشت اسم و نام و عنوان و تشبیه است که دست ساز خود ماست هر چه هست عاشق است و بس . پس خوشا به عاشقی ...شاعران در منظومه های خود کلاس درس مفید و کاربردی برای عاشقان نوپا فراهم کرده اند ، دیپلم گرفتن از این کلاس حکم با سوادی دارد و غیبت از این کلاس و فرار از این مدرسه عاقبت خوشی نخواهد داشت . دنیا هیچ علاقه ای به عاشقان بی سواد نق نقو و کم ظرفیت و بی ادب نداردو سومین نتیجه ای تحقیق از کسانی که در دوره معاصر دست به خودکشی و رفتار نابخردانه زده اند نشان داده است که عموم این افراد یک قصیده و یا حتی غزل ساده را از حفظ نبودند و آخرین شعر که خوانده اند همان شعر پایان کتاب درس فارسی سال آخرتحصیلی اشان بوده است صرفا برای کسب حداقل نمره قبولی !!!حرف من تمام ...ارادمتند همه عاشقان از روز ازل تا ابد ...خاک پایتان توتیای چشمان من ...یادتان تا ابد برقرار..نامتان همواره بر زبانو صدایتان رساو بیرق اتان بر فراز باد ...