زندگی، عشق و مرگ...

متنی که میخوانید مسیر و سلوکی است که شخصا تجربه کردم و همچنان درحال ادمه دادنش هستم. پس از دید منطقی شاید برایتان قانع کننده نباشد :)و یه موزیکی هم همراهش گذاشتم، دوست داشتید همراه با خوندن متن اون رو هم گوش بدید، حس خوبی داره :)دو سال پیش، در شروع کرونا سوالی از خودم پرسیدم که تمام بنیان وجودیم رو تکون داد. یه سوال کوتاه و کم حجم ولی پر عمق:معنی زندگی چیه؟نمیدونم این سوال بخاطر شرایط کرونا و مرگ و میرها بود یا چیز دیگه ولی هرچی بود، جواب اولیه من به این سوال افسره کننده بود. به یاد دارم دو هفته به معنای واقعی کلمه افسرده بودم، همه چیز تبدیل به لنجزاری شده بود که برام درکش سخت بود. اینکه باید قبول میکردم روزی پدر و مادرم و تمام کسانی که دوستشان دارم به خاک خواهم سپرد و حتی روزی که خودم خواهم مُرد. جواب های این سوالا بی‌نهایت تلخه، فکر نکنید بهشون راحت‌ترید ولی من خیلی فکر کردم و این یه لوپ و چرخه تموم نشدنی ساخت بود برام. مرگ و مرگ و مرگ...ولی از یه جایی گفتم که باید جوابی هم باشه برای این وضعیت، باید چیزی باشه که این سیاهی رو حالا روشن نه ولی حداقل غلظتش رو کم کنه.از فلسفه شروع کردم با کتاب "کافه‌ای به نام چرا" و "هربار معنی زندگی را فهمیدم عوضش کردند"اولین نکته‌ای که فهمیدم این بود که من تنها نیستم :) من توی این نیستی بی‌پایان هم مسیر دارم و این نکته خیلی مهمی بود.کتاب‌ها رو شروع کردم و پیشنهاد میکنم شما هم بخونیدشون، شگفت انگیز بود. یه لنز جدید برای دیدن.من رو قانع نکرد که نه تو قرار نیست رنج بکشی، تو عالی هستی و از این دست حرفای انگیزشی، اتفاقا برعکس این سیاهی رو بیشتر به صورتم پرت کرد ولی با یه مضنون جدید: مگه بالاتر از سیاهم رنگی هست؟داخل خود کتاب دوتا جمله بود که به نظرم لازمه بگمش:زندگی شاید آن جشنی نباشد که فکرش را میکردیم اما بگذار تا می‌توانیم برقصیم...همه در قعر چاه فاضلابیم ولی شماری از ما به ستارگان خیره شدند...این همونجا بود که آدم یه تکونی میخوره یا بهتر بگم انگار یه سنگ میخوره تو سرش.ولی خب این تموم مسیر نبود؛ سوال بعدی: حرف دین این وسط چیه؟اینم برام سوال مهمی بود لااقل برای من ؛کسی که تو خونواده مذهبی بزرگ شده. پس دین چیکارست؟ اومده چی بگه؟ از نظر دین هدف انسان چیه؟و اینجا بود که این مسیر بی‌پایان شروع شد و هنوز ادامه داره ولی جالبه بگم که برای من دین از مولانا شروع شد. کار عجیبی بود ولی مولانا بی‌نهایت من رو با دین آشنا کرد و هل داد جلو. دید مولانا و نشون دادن ذات خدا برای من خیلی ارزشمنده و خب و این مسیر هنوز ادامه داره و الان رسیده به ایستگاه نهج البلاغه. مشغول خوندنش هستم و حرفی ندارم بزنم، خارق العاده است...یک جایی الهی قمشه‌ای گفت که هرکس بفهمه تو دنیا چیکاره است، نمازشو میخونه، روزشم میگیره مهربونه، به آدما کمک میکنه و... امیدوارم این مسیر به همون عشق ابدی ختم بشه...همه این مسیر رو گفتم که دوتا نتیجه گیری بکنم:1. معنا و مسیر هر شخص متفاوته و جوابی مشخصی وجود نداره. پس مثل من به شکل مسئله ریاضی به قضیه نگاه نکنید، قضیه بزرگتر از این حرفاست و پاسخ میتونه جوابی هم نداشته باشه ولی باعث بشه به دنبال جوابش برید و معناتون رو در همین دنبال جواب بودن قرار بدید.2. و چیزی که من معنا رو روش ساختم اسمش عشقه. باید روزی راجب عشق بنویسم ولی امان از این عشق. تو لحظه لحظه زندگیم دارم می‌بینمش. یک جاهایی وقتی نشستم پیش خانواده، میام عقب و تکیه میدم و با خودم میگم آیا این لحظه قراره تکرار بشه؟ آیا این لحظه آخرین لحظه است؟ حس تلخ و شیرینی داره ولی خب این همون عشقه. پرتو عشقه که تو لحظه لحظه میچرخه و یه لحظه هم رهام نمیکنه. قرار نیست عاشق شدن شما رو خوشبخت کنه ولی میتونه از بدیختی نجاتتون بده و خب مسئله اینه جفت طرف سکه ها رو به یک اندازه بهشون بها بدین، هم تلخیش و هم شادیش.همین:) مرسی که خوندید.