رویا

به نام آنکه در دل خانه دارد. از زمانی که عاشق و شیفته طبیعت شدم بسیار زیاد می گذرد. وقتی کودک بودم بی توجه، پس از خوردن هر چیزی ، بی‌خیال ، پوسته هایش را رها می کردم و هیچ اطلاعی نداشتم که سرنوشت آنها چه می‌شود. شاید رفتگران آنها را جمع می کردند یا باد آنها را به هر سوی می برد و پس از چند روز ، دیگر هیچ اثری از آنها نبود و اصلاً به این فکر ها نبودم که متوجه این چیزها شوم که این ها کجا می روند. تنها محلی که می دانستم باید تمیز باشد منزل بود و محیط مدرسه. سالها گذشت. دوران کودکی رو به پایان بود و نوجوانی فرا می رسید کتاب جغرافیا را خیلی دوست داشتم درآن از طبیعت، مردم، کشورها، سرزمین ها و آداب و رسوم، دریاها کوه ها و دشت ها، فلات ها و غیره سخن می‌گفت؛ و من از فرط علاقه به این کتاب، تصاویر جذاب آن را نیز تا سال ها با خود نگهداری می کردم. جغرافیا چقدر زیبا جهان را به ما نشان می داد. نژادها ها، تیره ها، رنگ ها، گونه ها و مردمان متفاوت چقدر زیبا بودند.هنوز تصاویری از چهره های مدیترانه ای ، مغولی ، چینی ، ژاپنی و عرب در ذهنم نقش بسته است. طبیعت چقدر زیبا بود. جهان، خشکی و دریا داشت. ستاره و سیاره ها و کهکشان ها داشت. فلات ها و قاره ها و کشورها و همه از جذابیت‌های جغرافیا بودند. مزارع بزرگ گندم در آمریکا ، کشتزارهای های پنبه و برنج در چین و هند و پاکستان همه جذاب و دلفریب بودند. گاهی میشد که در جغرافیا مطالبی می خواندیم که ظاهراً برای من زیبا نبودند و آنها مطالبی مربوط به اقتصاد کشورها بودند. اما از آنها نیز پندهایی میگرفتم. وقتی فهمیدم بعضی کشور ها از نظر منابع طبیعی ، بسیار غنی هستند ، و بعضی‌ها فقیر، به محدودیت این منابع پی بردم و به این درک رسیدم که این منابع ممکن است روزی تمام شوند و بشر به مشکل برخورد کند.در آن زمان آمریکا بزرگترین تولید کننده نفت در جهان بود و شاید شوروی سابق در تولید گاز سرآمد همه بود. همیشه این دو کشور از حیث منابع طبیعی غنی ترین ها بودند. کشور ما ایران نیز غنی از این منابع بود اما من کم کم یاد گرفتم که چگونه باید از این منابع حفاظت کنم. اولین قدم ها این بود که مراقب هدر رفتن این منابع باشم و زمین را حفظ کنم. پلاستیک طبق گفته ی کارشناسان، پانصد سال طول می‌کشد تا به طبیعت بازگردد. سالها بعد یاد گرفتم آنها را در منزل تفکیک کنم.گاه گاه با دوستان و آشنایان که به سفر می رفتم سرزمین های زیبای قدیمی را میدیدم که پر از گلهای رنگارنگ بودند. نسیم خنکی این گل ها را به حرکت در می آورد و آنها در حرکت بادِ پاکیزه به خود می بالیدند.چشمه های آب را می دیدم که مانند در و مروارید در مقابل نور خورشید درخشان، و بر روی ریگ ها و شن های ته جوب روان و جاری بودند. زندگی افسانه ای بود. باورم نمی شد که آن روزها ، زمانی برایم دورنمایی از یک رویا شود. دیدن این همه زیبایی، سر چشمه های نور امید و درخشندگی آینده را در روح و روانم زیبا و جاودان می کرد. همه ی این زیبایی ها نشانی از جاودانگی بودند. صدای پرندگانی که در لابلای شاخه ها و کوهستان نزدیک در رفت و آمد بودند، کرجی کوچکی که در آن حوالی رها شده بود، و حالا گهگاه یک جغد پیر بر سر قطعه های شکسته ی آن می نشست و آوازهایی از خود سر می داد. همه چیز سرشار از زندگی و نور و امید و درخشندگی بود.هوای صاف ، آسمان و دریای آبی و ، شب هنگام ، تصویر نقره فام ماه ، از پشت کوهساران ، که در برکه آبی افتاده بود، نشانی از افسونگری و اسرار پنهان طبیعت می داد.صدای قطره های شبنم که گاه در هوای دلپذیر بهاری یا پاییزی از برگها می‌چکید، تلؤلؤ انوار امید در جنگل ها، کوهستان ها، یا آسمان ها بودند. و زمین پاک، علف ها و بوته ها را در جای جای خود مهمان کرده و موسیقی های مختلف از ترانه باران در کوهساران و رودها و جریان باد صبا ایجاد می کرد. همنوا با این عناصر چشمه ها قل قل کنان در درخشان به اطراف می افشاندند. نغمه پرندگان، صدای باد، صدای جیرجیرک ها و طوفان هایی که با حرکت رعب آ لود خویش همه چیز را در هم می کوفت. و گاه صدای شرشر آب رودها و جویبارها و آبشار ها یا ناودان های چوبی خانه های کوچک و گاه آهنگی که از ریزش باران و برخورد آن به جسمی فلزی،موسیقی بی بدیلی را به وجود می‌آوردند یا بر روی آجر های خاکی مربع شکل کوچک در کف حیاط خانه ها که بوی خوشی از آن برمی خاست تاریکی و سکوت شب و صدای قورباغه ای که گهگاه سکوت شب را درهم میشکست یا صدای سگ ولگردی که در شهر پرسه میزند صدای ناله‌های زنی در غم فرزند همه چیز را در عین تاریکی و سکوت شب می توان شنید و از آنها لذت ببرد و یا به فریاد زن بیچاره ای رسید. اما حالا صدای هیچ کس را دیگر نمی شنود آلودگی صوتی، صدای فرزند برای پدر نا آشناست. غم غریبی غربت بیش از همه گریبان شهر های بزرگ را گرفته وپرده ی زیبایی ها دریده شده است. روزانه صدای اتومبیل ها و کارخانجات صنعتی و صدای گوشخراش اره های برقی و غیره جلوی شنیدن آواز باد که از میان درختان و درختچه ها و خانه ها می گذرد را گرفته است. آسمانخراشها بیرحمانه مانع عبور باد صبا به مزارع و دست ها شده اند دیگر کسی صدای شیرین خنده نوزادی را نمی‌شنود دیگر لذت بردن خاموش شده است. صدای آواز مادران،لالایی های زیبا و آهنگین قدیمی به گوش نمی رسد. و گاه جای خود را به ضرب آهنگ های خشن و آهنگین داده است. آسمان بر زمین بخیل گشته است ابری به حال دل سوخته ی زمین نمی گرید. و رعدی نمی خروشد. و هیچ برقی خانه ای را روشن نمی کند جریان خروشان آبها سنگها را بر کوه ها نمی _غلطاند. انسان در زمین احاطه یافته و قدرتمند شده است اما هیچ اندیشه ای در کار نیست چشم ها نابینا شده اند. دستها بی رحمانه قلب کوه ها را می درند ، گوشها نمی شنوند. قویترین سمعکها کارگشا نیستند که صدای جارو کشیدن پاکبانان را به گوش انسان برسانند. و صدایشان در هیاهوی گوشخراش لوکوموتیوها محو شده است. و طبیعت خاموش و بی صدا رو به زوال می‌رود به جای جوی آبی از باران، مواد نفتی و کفآلود سیاه رنگ بر زمین جاری شده است. به جای ردپای پلنگ و شیر ها روباه و خرگوش ها جاده های سفت و سختی کشیده شده. همه اینها ساخته ی دست انسان امروزی است که تنها یک وجدان آگاه می تواند آن را بیدار کند. و یک انسان مومن می تواند نجات بخش باشد. تخریب جنگل ها و کوه ها، آلوده شدن آب ها، آلودگی خشکی های زمین، پراکندگی پلاستیک های زشت و بد منظره در مزارع کشاورزی و در شهرها و کنار جاده های خارج از شهر و اگر دستکش های یکبار مصرف را به جمع اینگونه آلودگی‌ها بیفزاییم در سال‌های آتی فاجعه ای عظیم گریبانگیر زمین و نهایتاً به عامل اصلی این تخریب‌ها یعنی خود انسان برمی گردد. این آسیب ها هر انسان دارای قدرت عاقله ای را بر آن می دارد که دل به حال زمین بسوزاند که نه تنهادل به حال خودبسوزاند، وبلکه به حال نسلها و فرزندان آینده بسوزاند. من به نوبه خود از سالها پیش به این فکر افتادم که از محیط خود در حد توان محافظت کنم بدین صورت که خودم کاری که منجر به آلودگی محیط زیست بشود را مرتکب نشوم و درضمن، مفید هم باشم از این رو تصمیم گرفتم، وقتی به مغازه ها و فروشگاهها میروم که خرید کنم، با خود کیسه‌ای پارچه‌ای می برم و آن را به مغازه دار می دهم تا مواد خریده شده را در آن بگذارد و سپس به من تحویل دهد و البته در این راه سرزنش های بسیار از فروشندگان و مردم می شنوم. گاهی به من به دیده ی یک انسان دور از تمدن نگریسته می شود. اما در این میان هستند مردمانی خوشرو و خوش برخورد که مرا تحسین می‌کنند. من نیز به این طریق انسان‌های فرهیخته را بیشتر می شناسم و با دوستداران محیط زیست بیشتر آشنا می_ شوم. موقع خرید بعضی وسایل چند نوع جنس متجانس که با هم سنخیت دارند را در یک کیسه میخرم و برای هر کدام یک کیسه جدا در نظر نمی گیرم. باز همین با موانعی روبروست. اما هرکسی وظیفه دارد و من خود را موظف می‌دانم که از محیط زیست خودم که متعلق به من و فرزندان من و نسل های آینده من است محافظت کنم.حدوداً پانزده سال است که هنگام رفتن به گردش در طبیعت، یک لذت به لذت‌های خودم افزوده ام؛ و آن این است که وقتی به محلی خوش آب و هوا می روم به جای اینکه اثر بدی از خود به جای بگذارم (سی) دقیقه قبل از برگشتن به منزل را اختصاص به جمع‌آوری و ترمیم محیطی می‌کنم که از صبح تا شب در آنجا بوده ام مثلاً یک تا چند عدد کیسه را پر از زباله کرده و به محل زباله و بازیافت برمی‌گردانم. شاید کسی باور نکند امااین کار هنگام برگشتن از تفریحات، لذت بسیار خوبی به من می بخشد. و این لذت بردن بخاطر کار خوبی است که من انجام داده ام. بعد از آن دست هایم را تمیز می شویم و جای دوستان خالی! یک چای خوشمزه می نوشم. در حالی که از کار خود بسیار راضی هستم تصمیم های دیگری دارم که آرزو دارم بتوانم به آنها جامه عمل بپوشانم. مثلا بتوانم با زباله کود کمپوست تهیه کنم یا کیسه های بسیار بزرگ پارچه ای از ترکیب لباس های کهنه دوخته و در اماکن تفریحی نصب کنم تا مردم زباله‌های خود را در آن بریزند و یا کمپین دوختن کیسه های پارچه را راه بیاندازم چون این کیسه ها هم قابل شستشو هستند هم برای بازیافت های خشک وسایل خوبی هستند و در عین حال در کنار این کیسه‌ها یک برچسب بنویسم که علت پارچه ای بودن این کیسه های بازیافتی حمایت از محیط زیست است. تا مبادا برچسبی به نام دور از مدنیت بودن را بر من بنهند شاید کسانی باشند که فکرمی_ کنند که من از این کار خسته می شوم اما باور کنید وقتی که رویای زمین باصفا بر اثر پاکیزه شدن به سرم می زند بیشتر به کارم ادامه می‌دهم و از این کار لذت بی پایان می برم.از حدود ۱۰ سال پیش به این فکر افتادم که به جبران خسارت هایی که در کودکی به طبیعت و محیط زیست خویش، ناآگاهانه وارد آورده‌ام به ازای هر کار خطایی که از من سر می‌زند و محیط را آلوده می‌کند، حداقل یک یا دو کار نیک و به نفع زمین انجام دهم و این کار را ادامه میدهم. گاهی اوقات شرایط جوری است که من نمی توانم این کار را انجام دهم، اما آن را موکول به وقت دیگر می کنم و حتما آنرا جبران می کنم اما اگر گهگاه دیدم نمی‌توانم این کار را انجام دهم سعی می کنم به طبیعت وارد نشوم، مگر آنکه آثار نیکویی از خود در آن به جای بگذارم و در این صورت به طبیعت می روم و از تماشای آن لذت می برم شاید تاکنون چنین کاری را تجربه نکرده باشید اما به تجربه آن می ارزد. این کاری ارزشمند است. برای یک بار هم که شده این کار را انجام دهید. و از لذت آن غافل نشوید. این کار و دیگر کارهای نیک روح انسان با شرافت را باصفا و پاکیزه می‌کند. به امید رهایی و تنفس زمین.