رویای شیرین❤

دستم را که دیگر خسته شده است از زیر سرم بر می دارم و سرم را به پنجره تکیه می دهم... چشم هایم هنوز امید دارند....بار دیگر نگاهم را در جای جای اسمان و زمین میگردانم...نیست..چشم های ناامید ناخوداگاه بسته میشوند تا دیگر سیاهی چشمانم ان منظره را نبیند..چشمان اسمان سرخ شده است...اماده ی گریه است اما جلوی خود را میگیرد...و چقدر چشمان اسمان به چشم های ما شباهت دارد..به راستی چگونه؟..چگونه انسان ها تمام زورشان را میزند تا ذره ای غبار به چشمانش نرود تا چشمانشان بارانی شود اما با بیخیالی تمام پاهایشان را روی گاز میفشارند و الودگی را به سوی چشمان اسمان میفرستند..جالب اینجاست که برای اسمانی که دیگر خاکی رنگ هست هم شکایت دارند....حتی فکر کردن به این موضوع هم اعصابم را متشنج میکند...چند روزیست که حسرت اسمان ابی و با طراوت به دلم مانده است...امروز روز پنجم است که اسمان رنگ ابی را به خود ندیده است...خورشید که مثل روز های پیشین از این اوضاع ناخوش است محفل ما را ترک میگوید و برای پنجمین بار دیدن سیمای زیبا و با شکوهش را بر ما محروم می سازد...صدای تقی میشنوم...مثل صدای سوختن هیزم..چه صدای دلنشینی...اما...اما ما که در خانه هیزم و اتشی نداریم..هراسان چشمانم را میگشایم و سرم را به طرف منبع صدا بر میگردانم...خود را روی صندلی چوبی در کلبه ی کوچک چوبی یافت میکنم...کمی انطرف تر هیزم های شومینه در حال سوختن هستند و هوایی دلنشین را ایجاد کرده اند...نمیدانم کجا هستم و چگونه سر از اینجا در اورده ام اما اینها اصلا مهم نیستند... مهم این است که من الان اینجا هستم..سریع به طرف در کلبه می روم...از کلبه خارج میشوم و....منظره ی پیش رویم نفس ها را در سینه حبس میکند..من هم از این قاعده مستثنا نیستم..اسمان تیره ی شب جلوه ای زیبا به عروس سفید پوشش داده است...ماه کامل سخاوتمندانه نور خود را پخش میکند و زیبایی اش را به نمایش میگزارد...درخت های نخل کنارم سر به فلک میکشند..به حیات بخش دنیا...به ابیِ روان رو به رویم...به رودخانه نزدیک میشوم...به کنار قایق چوبی کوچک میرم و بر روی زمین مینشیم....به انعکاس چهره ام در اب مینگرم...دستم را در اب فرو میبرم..مشتی اب به صورتم میپاشم و جرعه ای مینوشم....خنکی و گوارایی اب گلویم را تازه میکند...در ان طرف رودخانه در دور دست ها درختان کاج قد علم کرده اند...رویم را بر میگردانم...کلبه چوبی در سایه ی درخت پشت سرش ارامیده...میتوانم قسم بخورم که مکانی زیبا تر از انجا وجود ندارد..کسی اسمم را صدا میزند..سرگردان به دور خود میچرخم..صدا بلند تر ونزدیک تر میشود..به ناگاه منظره ی پیش رویم در هم میپیچد.. به سمت ان میدوم و کلمه نه را فریاد میزنم...همه جا در پیش چشمانم سیاه میشود..سیاه یک دست...یکدفعه چشمانم باز میشود...خود را در همان خانه ی خود میبینم..سرم را تکان میدهم که جیغ گردن خشک شدم بلند میشود..با دستم ان را مالش میدم..نگاهم را به بیرون پنجره میاندازم...همان منظره ی پنج روز گذشته...کم کم همه چیز به یادم میاد و مثل یک فیلم کوتاه از جلوی چشمانم رد میشود..یک رویا...اری یک رویای شیرین و دلچسب..خوشحالم...خوشحالم که ان منظره رویایی را هنوز به خاطر دارم..میتوانم ساعت ها به ان منظره فکر کنم..اما..اما اگر از یادم برود چه..با کلافگی از جای بر میخیزم و بی توجه به صدا زدن ها به اتاق میروم...برگه ای بیرون میکشم...جزئیات را به خاطر دارم...اسمان تیره..ماه کامل سفید پوش..نخل سر به فلک کشیده..کاج های قد علم کرده..کلبه ی چوبی زیبا..درخت بزرگ و با عظمت..حتی ان قایق چوبی قدیمی را هم به خاطر دارم..دست از کار میکشم و به شاهکارم مینگرم...لبخندی از رضایت روی لبانم مهمان میشود...برگه را به خود میفشارم..حال هر وقت که دلم گرفت میتوانم به این منظره بنگرم و ساعت ها در ان غرق شوم... در ان رویای شیرین...اگه غلط املایی داشتم دیگه به بزرگی خودتون ببخشید(((((((: