آرتریت گردن چیست و برای پیشگیری و کنترل یا درمان آن چه باید کرد؟

اسپوندیلوز گردن (آرتریت گردن)گردن درد می تواند به دلایل زیادی ایجاد شود – اما اغلب به افزایش سن مربوط می شود. مانند بقیه بدن، دیسک‌ها و مفاصل گردن (نخاع‌های گردن) با افزایش سن به آرامی تحلیل می‌روند. اسپوندیلوز گردن، که معمولاً آرتریت گردن نامیده می شود، اصطلاح پزشکی برای این تغییرات فرسایشی مرتبط با سن است که در طول زمان رخ می دهد. اسپوندیلوز گردن بسیار شایع است. بیش از 85 درصد از افراد بالای 60 سال مبتلا هستند. این بیماری اغلب باعث درد و سفتی در گردن می شود – اگرچه بسیاری از افراد مبتلا به اسپوندیلوز گردن هیچ علائم قابل توجهی را تجربه نمی کنند. در بیشتر موارد، اسپوندیلوز گردن به خوبی به درمان محافظه کارانه که شامل دارو و فیزیوتراپی می شود، پاسخ می دهد.آناتومیستون فقرات شما از 24 استخوان به نام مهره تشکیل شده است که روی هم قرار گرفته اند. این استخوان ها به هم متصل می شوند تا کانالی ایجاد کنند که از نخاع محافظت می کند. هفت مهره کوچک که از پایه جمجمه شروع شده و گردن را تشکیل می دهند، ستون فقرات گردنی را تشکیل می دهند.سایر قسمت های ستون فقرات شما عبارتند از:?نخاع و اعصاباین کابل های الکتریکی از طریق کانال نخاعی حرکت می کنند و پیام هایی را بین مغز و ماهیچه ها حمل می کنند. ریشه های عصبی از طناب نخاعی از طریق سوراخ هایی در مهره ها منشعب می شوند.دیسک های بین مهره ایدر بین مهره های شما دیسک های بین مهره ای انعطاف پذیر قرار دارند. هنگام راه رفتن یا دویدن به عنوان ضربه گیر عمل می کنند. دیسک های بین مهره ای مسطح و گرد و حدود نیم اینچ ضخامت دارند که دو نوع دارند:آنولوس فیبروزوس: این حلقه بیرونی سخت و انعطاف پذیر دیسک است.هسته پالپوزوس: این مرکز نرم و ژله مانند دیسک است.علتاسپوندیلوز گردنی ناشی از تغییرات دژنراتیو است که با افزایش سن در ستون فقرات رخ می دهد. این تغییرات طبیعی است و در همه افراد رخ می دهد. در واقع، تقریباً نیمی از افراد میانسال و مسن‌تر دیسک‌هایی را پوشیده‌اند که علائم دردناکی ایجاد نمی‌کنند.انحطاط دیسک و خار استخوان?با افزایش سن دیسک های ستون فقرات، قد خود را از دست می دهند و شروع به برآمدگی می کنند. آنها همچنین محتوای آب را از دست می دهند، شروع به خشک شدن و ضعیف شدن می کنند. این مشکل باعث ته نشین شدن یا فروپاشی فضای دیسک و از دست دادن ارتفاع فضای دیسک می شود. در نهایت، کیفیت بالشتک دیسک ها شروع به کاهش می کند.همانطور که مفاصل فاست افزایش فشار را تجربه می کنند، آنها نیز شروع به تحلیل رفتن و ایجاد آرتروز می کنند، مشابه آنچه ممکن است در مفصل ران یا زانو رخ دهد. غضروف مفصلی صاف و لغزنده که مفاصل را می پوشاند و از آنها محافظت می کند از بین می رود.اگر غضروف به طور کامل از بین برود، می تواند منجر به مالیدن استخوان روی استخوان شود. برای جبران غضروف از دست رفته، بدن شما ممکن است با رشد استخوان جدید در مفاصل فاست پاسخ دهد تا به حمایت از مهره ها کمک کند. با گذشت زمان، این رشد بیش از حد استخوان – به نام خار استخوان – ممکن است فضای عبور اعصاب و نخاع را محدود کند (تنگی). خارهای استخوانی نیز ممکن است منجر به کاهش دامنه حرکتی در ستون فقرات شوند.عوامل خطرسن شایع ترین عامل خطر برای اسپوندیلوز گردن است. این وضعیت در بیماران میانسال و مسن بسیار شایع است. عوامل دیگری که ممکن است خطر ابتلا به اسپوندیلوز گردن و گردن درد را افزایش دهند عبارتند از: ژنتیک – سابقه خانوادگی گردن درد و اسپوندیلوز سیگار کشیدن – به وضوح با افزایش گردن درد مرتبط است شغل – مشاغلی با تعداد زیادی حرکت تکراری گردن و کار بالای سر افسردگی یا اضطراب آسیب یا ضربه قبلی به گردنعلائمبرای اکثر افراد، اسپوندیلوز گردن هیچ علامتی ایجاد نمی کند. هنگامی که علائم ظاهر می شوند، معمولاً شامل درد و سفتی در گردن می شوند. این درد می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. گاهی اوقات با نگاه کردن به بالا یا پایین برای مدت طولانی، یا با فعالیت هایی که در آن گردن برای مدت طولانی در همان حالت نگه داشته می شود – مانند رانندگی یا خواندن کتاب، بدتر می شود. درد معمولا با استراحت یا دراز کشیدن بهبود می یابد. علائم دیگر ممکن است شامل موارد زیر باشد: سردرد هنگام چرخاندن گردن صدا یا احساس خراشیدن یا ترکیدن در برخی موارد، اسپوندیلوز گردنی منجر به باریک شدن فضای مورد نیاز برای نخاع یا ریشه های عصبی می شود. اگر این اتفاق بیفتد، علائم شما ممکن است شامل بی‌حسی و ضعف در بازوها، دست‌ها و انگشتان باشد، مشکل در راه رفتن، از دست دادن تعادل، یا ضعف در دست‌ها یا پاها اسپاسم عضلانی در گردن و شانه‌ها.تست ها?پزشک ممکن است آزمایش‌های تشخیصی را برای کمک به تأیید تشخیص اسپوندیلوز گردنی تجویز کند. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:اشعه ایکس. اشعه ایکس تصاویری از ساختارهای متراکم مانند استخوان ارائه می دهد. اشعه ایکس هم ترازی استخوان ها را در امتداد گردن شما نشان می دهد. همچنین می تواند تغییرات دژنراتیو را در ستون فقرات گردنی شما آشکار کند – مانند از دست دادن ارتفاع دیسک یا وجود خارهای استخوانی.اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI).اسکن MRI تصاویر بهتری از بافت های نرم بدن مانند ماهیچه ها، دیسک ها، اعصاب و نخاع نسبت به اشعه ایکس ایجاد می کند. MRI می تواند به تعیین اینکه آیا علائم شما ناشی از آسیب به بافت های نرم است، مانند برآمدگی یا فتق دیسک، کمک می کند.توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن.سی تی اسکن که جزئی تر از اشعه ایکس ساده است، می تواند به پزشک کمک کند کانال نخاعی و هر گونه خار استخوانی را بهتر ببیند. میلوگرام. در این روش تصویربرداری، رنگ کنتراست به کانال نخاعی تزریق می‌شود تا نخاع و ریشه‌های عصبی واضح‌تر ظاهر شوند. سی تی اسکن معمولاً بلافاصله پس از میلوگرام در حالی که رنگ کنتراست هنوز در کانال نخاعی است انجام می شود.الکترومیوگرافی (EMG).الکترومیوگرافی تکانه های الکتریکی عضلات را در حالت استراحت و در حین انقباضات اندازه گیری می کند. مطالعات هدایت عصبی اغلب همراه با EMG انجام می شود تا مشخص شود آیا عصب نخاعی به درستی کار می کند یا خیر. تست های دیگر در برخی موارد، پزشک ممکن است برای تعیین اینکه آیا فاکتور روماتوئید یا هر آنتی بادی دیگری که نشان دهنده آرتریت التهابی است، آزمایش خون تجویز کند.