ساختارهای امام‌کُش!

اَعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمبِسم الله الرّحمنِ الرَّحیمحَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ، نِعْمَ الْمَوْلَى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ. اَلحَمدُللهِ رَبِّ العالَمین، ثُمَّ الصَّلاةُ وَ السَّلام علی سَیِّدنا و نَبیِّنا، حبیبنا و حبیبِ اِلهِ العالمین، ابِاالقاسِم المُصطَفی مُحَمَّد (ص) و علی اَهل بَیته الطیبین الطّاهرین المعصومین، سِیَّما الحجه بقیة اللهِ الأعظم، روحی و اَرواحُ العالَمین له الفِداء.آن یار سفر کرده که صد قافله دل همره اوست/ هر کجا هست، خدایا به سلامت دارششب هفتم محرم الحرام، عرض تسلیت محضر امام زمان (ع)، صلوات بفرستیم.«لمّا کان من أمر الحسین (ع)»، وقتی که کار امام حسین (ع) تمام شد، «ضجّت الملائکة»، تمام ملائکه ضجه زدند. این‌قدر اوضاع عالم به هم ریخت، که خداوند متعال یک پرده‌ای را از عالم برداشت. حجاب زمان و مکان را خداوند متعال برداشت و این صحنه را ملائکه خدا و عالم دیدند که مردی در کنار گودی قتلگاه مشغول عبادت است. این صدا را همه عالم شنیدند که «بهذا أنتقم لهذا»، من به واسطه‌ی این آقا، از این صحنه انتقام خواهم گرفت. «بهذا أنتقم لهذا»، این در اصول کافی است و سند محکم است.آثار تمدن پیامبر اکرم (ص)حقیقت این است که ما الان در سیر یک انتقام هستیم. چه انتقامی، چه جریانی، چه واقعه‌ای؟ عزیزان من یکی از القاب امام زمان، «المهذب الخائف» است، به شدت آقا در حال خوف هستند. چه خوفی؟ یک تجربه‌ی تاریخی را ما در جلسه‌ی گذشته با هم بررسی کردیم، که شش‌هزاروهشتصد سال تمدن و فرهنگ شرک که در عالم ایجاد شده بود، به یک باره ظرف 23 سال کلا نابود شد. ان‌شاالله با نابودی آل سعود، با هم‌دیگر به مسجدالنبی می‌رویم. در زیارت پیغمبر اکرم (ص) هست، «فائت المنبر»، برو کنار محل منبر پیغمبر (ص) بایست و آن‌جا این کلمات را بخوان: که یا رسول‌الله، تو این خصوصیت را داشتی. «فائت المنبر فامسحه بيدك»، بر منبر پیغمبر اکرم (ص) دست بکش و چنین بگو: «الحَمدُلِله الَّذی خَفَضَ بِإنتِصابِکَ عُلُوَّ الکُفر». تو وقتی آمدی، عظمت تمدن کفر پایمال شد، خاکمالشان کردی. اصلا با وجود تو دیگر کفر عظمتی نداشت. آن‌قدر جمعیت آمدند با پیغمبر اکرم (ص) بیعت بکنند که دیگر نمی‌شد با پیغمبر اکرم (ص) دست بدهی. حضرت کنار یک برکه‌ای، کنار یک محل جمع شدن آب، دست گذاشتند، فوج فوج، عین متن قرآن را دارم می‌گویم، سوره‌ی فتح، فوج فوج آمدند با پیغمبر اکرم (ص) بیعت کردند. پیامبر اکرم (ص) در فتح مکه، موهای شریفشان را کوتاه کردند. یک موی پیغمبر اکرم (ص) روی زمین نیفتاد. وضو گرفتند، یک قطره آب پیغمبر اکرم (ص) روی زمین نیفتاد. این‌که در دوره‌ی انحراف این تمدن، معاویه‌ی ملعون، که جزء سرکرده‌های انحراف این تمدن است؛ می‌آید موی پیغمبر اکرم (ص) را به همراه گریه وصیت می‌کند که: این مو را در کفن من بگذارید تا روز قیامت به حرمت پیغمبر اکرم (ص) من عذاب نشوم. به او گفتند: معاویه! این مو را از کجا آورده‌ای؟ گفت: پدرم ابوسفیان، -آخ، اینها ریشه‌های فسادند.- پدرم ابوسفیان هنگام فتح مکه، در صف انتظار افرادی بود که داشتند با هم‌دیگر مسابقه می‌دادند که یک موی پیغمبر (ص) را بگیرند. یکی از افرادی که توانست یک موی پیغمبر (ص) را بگیرد، پدرم ابوسفیان بود و بخشی از آن یک مویی که نصیبش شد را به من داد.این را حضرت آقا در کتاب «طرح کلی اندیشه‌ی اسلامی در قرآن» بیان می‌کنند، یک صفحه توضیح دارد، که این را معاویه وصیت می‌کند برای من بگذارید. ببین ابوسفیان چه کسی است، بزرگ کفر و بزرگ حکومت طاغوت، ابوسفیان می‌شود. تو کاری کردی: «وَ خَفَضَ بِإنتِصابِکَ عُلُوَّ الکُفر وَ سُمُوَّ الشِّرک وَ نَکَّسَ بِکَ عَلَمَ الباطِل... إستأصَلتَ الکُفر...»، تو کفر را مستأصل کردی، یعنی نمی‌دانستند باید چه کار بکنند، دیگر راهی نمانده بود. تو آنقدر زیبایی داشتی که هیچ کافری نمی‌توانست به تو برخورد بکند و کوتاه نیاید. یهودی جلوی پیغمبر اکرم (ص) را گرفت، یک شبانه روز پیغمبر اکرم (ص) را در یک جایی نگه داشت، برای این‌که پیغمبر اکرم (ص) را آزمایش کند، آیا پیغمبر (ص) عصبانی می‌شود یا نمی‌شود؟ پیغمبر (ص) عصبانی نشدند. بعد از بیست و چهار ساعت، رئیس یکی از احبار یهودیت بود، ایمان آورد و همراهش تعداد زیادی ایمان آوردند. تو از راه‌های مختلف «إستأصَلتَ الکُفر» این جریان که عرض کردم، من باید سر جای خودش، دیشب بعضی از عزیزان گفتند: حاج آقا! مگر می‌شود ظرف بیست و سه سال یک چنین تمدنی که شما بیان کردید؟ من چون شما دانشجویان خوب، درس‌خوان، عالم و افرادی که در این منطقه می‌آیند، این‌گونه هستند؛ بیست و سه جلد، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه‌ی قم، فقط درباره‌ی ابعاد تمدنی پیامبر اکرم (ص) در بیست و سه سال، آمدند تحقیق کردند، بیست و سه جلد کتاب نوشتند! یک جلدش ابعاد تمدنی سخت پیغمبر اکرم (ص) است، «اصول معماری». پیامبر اکرم (ص) غوغا کرد!معجزه‌ی پیامبر اکرم (ص) ببینید، معجزه‌ی انبیاء مختلف است. یکی از انحرافاتی که در کتب درسی ما هست، مثلا بعضی چیزها را برای ما بدیهی کردند؛ مثلا من تا می‌گویم الآن: «معجزه‌ی پیغمبر (ص)» چه در ذهن شما می‌آید؟ معجزه‌ی پیغمبر (ص) چه بود؟ ولی در کتابتان چه نوشته؟ نوشته «قرآن». معجزه‌ی پیغمبر چیست؟ قرآن! ولی این‌گونه نیست! کدام روایت داریم که معجزه‌ی پیغمبر قرآن است؟! این را آمدند برای ما درآوردند، برای این‌که آن خرابکاری‌هایی که بعد از پیغمبر اکرم (ص) انجام دادند را بتوانند لاپوشانی بکنند و بگویند ما که قرآن را دست نزدیم، قرآن هست. بروید هرچه دلتان می‌خواهد قرآن بخوانید. معجزه‌ی پیامبر اکرم (ص)، در روایت مرحوم شیخ حر عاملی این گونه بیان می‌کند؛ حضرت فرمودند: «لما کانَ لَیلَهُ التی اَخَذَ رسول الله عَلی الاَنصار بیعَهً اولی» وقتی پیغمبر اکرم (ص) وارد مدینه شدند، بیعت گرفتند، فرمودند به این شرط من با شما ورود پیدا می‌کنم و حکومت در اینجا تشکیل می‌دهم، یک شرط دارم: «فَاحفَظوا علی بن ابیطالب بِما تُحفِظوا اَنفُسَکُم»، جانتان علی من (ع) باشد. بعد شیخ حر عاملی که این را می‌آورند توضیح می‌دهند، می‌گویند طبق روایت هرکدام از انبیا معجزه‌ای داشتند، «ان اللهَ اَعطی موسی العَصا»، معجزه‌ی حضرت موسی اژدها شدن عصا بود. این قطعی است، نص آیه‌ی قرآن است «وَ ابراهیم النارَ المُطفِئَه»، معجزه‌ی حضرت ابراهیم خاموش شدن آتش بود. «و عیسی الکَلِماتُ التی کان یُحیی بِه المَوتی و احیی الموتی باذن ربی»، من مرده را زنده می‌کنم، این شد معجزه. معجزه‌ی پیامبر چه بود؟ این کاغذهایی که در کتاب هست؟ این که معجزه نیست! با همین کاغذها خیلی‌ها منحرف می‌شوند. «يُضِلُّ بِهِ كَثِيرًا وَ يَهْدِي بِهِ كَثِيرًا وَ مَا يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفَاسِقِينَ». قرآن چه تضمینی داده که تو با قرآن منحرف نشوی؟ هیچ تضمینی نکرده، داعشی‌ها قرآن می‌خواندند، سر حججی‌ها را بریدند. داعشی‌های زمان امام حسین (ع)، قرآن می‌خواندند، امام حسین (ع) را کشتند. اگر امام حسین (ع) شب تا صبح اصحابشان بیدار بودند، قرآن می‌خواندند، لشکر دشمن هم مانند زنبورهایی در درون کندو، آن‌ها هم قرآن می‌خواندند. معجزه که این نبود. آن چیزی که همه را مستاصل کرد وجود علی بن ابی‌طالب (ع) به عنوان ولی بود. این بیچاره کرد. می‌دانید معجزه آن چیزی است که دشمن محکم جلوی آن می‌ایستد، دشمن جلوی قرآن ایستاد؟ نه! آن چیزی که «عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ» چه خصوصیتی دارد نبا عظیم؟ «الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ». امیرالمومنین (ع) فرمودند: «اَنَا وَ اللّهِ النَّبَأُ الْعَظِیْمُ». این انحراف این دوره است که می‌گویند نبا عظیم منظور قیامت است؛ نه! اصلا من با آیات قرآن برایتان اثبات می‌کنم نبا عظیم، آن خبر بزرگ پیغمبر (ص)، امیرالمومنین علی (ع) بود. معجزه‌ی پیغمبر (ص) ولایت بود. دقیقا آن چیزی که وقتی ذره‌ای با آن زاویه گرفتند، کل تمدن را دگرگون کردند. لذا ادامه‌ی روایت این است: «و علی بن ابی طالب آیهُ نُبُوَتی و الائمه الطاهرین آیتی مِن وُلدِه». لذا ما در زیارت‌نامه‌ی امیرالمومنین (ع) همان زیارتی که صفوان جمال نقل می‌کند، خیلی زیارت عالی است. می‌دانید صفوان جمال بیست سفر با امام صادق (ع) با هم به زیارت امیرالمومنین (ع) رفتند. هنوز قبر امیرالمومنین (ع) مخفی بود. در آخرین سفر امام صادق (ع) فرمودند صفوان به خواص می‌توانی بگویی که اینجا قبر مولای ما است. صفوان به یک پیرمردی در همان کنار قبر امیرالمومنین (ع) گفت: این که ما می‌آمدیم؛ اینجا قبر مولای ما است. پیرمرد آن‌جا بود، یک بار هارون داشت صید می‌کرد، آهو می‌گرفت. آهو پناه آورد به تپه‌ای که هرچه این سگ‌ها را می‌زد اینها بالا نمی‌رفتند. سگ صید؛ به اصطلاح صیاد، هارون به آن پیرمرد گفت: چه شده؟ بالای این تپه چه خبر است؟ که این آهوها رفتند، این سگ‌ها جلوی آنها هستند، اما بالا نمی‌روند؟ آن پیرمرد گفت: اگر بگویم در امان هستم؟ گفت: در امان هستی. گفت: این‌جا قبر مولای من علی بن ابیطالب (ع) است. این‌جا پناهگاه عالم است، هرکس به این‌جا پناه بیاورد دیگر در حفظ و امان است. لذا همان‌جا هارون الرشید متوجه شد که این قبر امیرالمومنین (ع) است، منتها دیگر کاری نمی‌توانست بکند، به لطف خداوند متعال قبر امیرالمومنین (ع) حفظ شد. علی کل حال، صفوان که در زیارت امیرالمومنین (ع) جزو سابقین است این زیارت را از امام صادق (ع) نقل می‌کند: «آیَهٌ لِرِسالَتِه و شاهِداً علی اٌمَتِه». آیه یعنی نشانه. آیه‌ی نبوت پیغمبر (ص) کیست؟ چیست؟ امیرالمؤمنین (ع). آن عصای پیغمبر (ص) چیست؟ امیرالمؤمنین (ع). چرا امیرالمؤمنین (ع) معجزه‌ی پیغمبر (ص) است؟ به خاطر این. یعنی با وجود امیرالمؤمنین (ع) عظمت تمدنی پیغمبر اکرم (ص) آشکار می‌شود و اگر بتوانند این معجزه را مخفی کنند، آن تمدن نمی‌تواند از مردم دستگیری کند، نمی‌تواند ادامه پیدا کند؛ لذا دقیقاً دشمن نیامد قرآن را پاره پاره بکند، سقیفه با قرآن کاری نداشت، با چه کار داشت؟ با آن معجزه‌ی اصلی پیغمبر اکرم (ص). آن را پوشاندند، آن را مخفی کردند. لذا روایت دیشب را چه خواندم؟ که «...ما اُهریقَ محجمة مِن دَمٍ...». خونی در عالم ریخته نمی‌شود مگر به خاطر آن جریانی که در سقیفه اتفاق افتاد و بخشی از گناهش به سردم‌داران سقیفه می‌رسد چون اگر تمدن پیغمبر اکرم (ص) بود، هیچ جنایتی در عالم اتفاق نمی‌افتاد. هیچ زشتی در عالم اتفاق نمی‌افتاد.سیر تغییر ساختار اسلامیموضوع خیلی مهمی است و ما الان با همین موضوع کار داریم. دیشب این موضوع را عرض کردیم که طبق روایت، زمینه‌های بحث خیلی مهم است و من دارم این‌گونه بحث می‌کنم چون جمع شما جمع عالمانه است. نص روایت این است: «لَتَرْكَبُنَّ طَبَقاً عَنْ طَبَقٍ» سوره‌ی انشقاق آیه ۱۹. شما طَبَقاً عَنْ طَبَق بر یک امری سوار می‌شوید. پیامبر اکرم (ص) این‌گونه توضیح دادند که: «... یأتینَ علی امَّتی ما اتی علی بنی اسرائیل حَذوً النَعلَ بِالنَّعل...»، همان سنت‌هایی که در بنی‌اسرائیل اتفاق افتاد در امت من اتفاق خواهد افتاد. بعد پیامبر (ص) فرمودند در بنی اسرائیل یک سامری بود که توانست چه کار کند؟ آن توحیدی که حضرت موسی (ع) عرضه کرد را به یک‌باره تبدیل به گوساله‌پرستی کند. بعد حضرت فرمودند: در امت من این اتفاق می‌افتد. سامری امت من، مسیر تمدن امت من را منحرف می‌کند و یک نوع بت‌پرستی مدرن در امت من اتفاق می‌افتد. این توضیح بنده است. حضرت همین گوساله‌پرستی را بیان کردند. موضوع خیلی مهمی است. بت‌پرستی دائماً به صورت‌های گوناگون خودش را در عالم نشان می‌دهد. یک نوع بت‌پرستی مدرن در امت پیغمبر (ص) اتفاق افتاد. بت‌پرستی نماد تغییر ساختار است؛ یعنی اقتصاد مشرکانه، سیاست مشرکانه، فرهنگ مشرکانه و برای این‌که بتوانند امت را بت‌پرست بکنند، چون جریان کلان و در کل امت می‌شود، لازمه‌اش این است که پوشش اسلامی داشته باشد. آن وقت کار به جایی می‌رسد که این پوشش اسلامی چنان ادامه پیدا می‌کند که زمان معاویه، معاویه رسماً در جامعه‌ی اسلامی به اسم اسلام بت می‌ساخت و به هندوستان صادر می‌کرد. به یزید رسید، یزید گفت: چرا دیگر به هندوستان بفرستیم؟ خودمان انجام می‌دهیم. این است که من می‌گویم سیر تغییر ساختار در جامعه بسیار نرم اتفاق می‌افتد. خلیفه‌ی اول خیلی ظواهر را به شدت رعایت می‌کرد. خلیفه‌ی دوم چند ساختار مهم اساسی فرهنگی اقتصادی را جابه‌جا کرد. خلیفه‌ی سوم رسماً گفت بنی‌امیه از بیت‌المال بهره‌مند هستند، غیر از بنی‌امیه بروند کار کنند، این می‌شود خلیفه‌ی سوم. خلیفه‌ی چهارم همین جریان را پادشاهی کرد. پنجمی آمد گفت اصلاً اسلامی نیست! ما دیشب تا این‌جا رفتیم. بحث کاملا دقیق و سلسله‌وار جلو می‌رود و ما می‌خواهیم به نتایج بسیار مهمی برسیم، می‌خواهیم ساختارهای موجود خودمان را غربال کنیم. بسیار مهم است. ما با کسی تعارف نداریم.وقت مدل‌سازیجریان امام حسین (ع) آنقدر ما را داغ کرده است که اجازه مسامحه و تعارف به ما نمی‌دهد. الان هم ماه رمضان نیست، فاطمیه هم نیست، الان محرم است. فاطمیه باید اساسی‌تر سر ریشه‌ها حرف بزنیم. اما محرم باید کاملا وسط میدان برویم؛ «کُلُّ یَومٍ عاشورا و کُلُّ أرضٍ کَربَلا» و «مثلي لا یُبایِعُ مثلَه» دقیقا در این صحنه است که وقتی ساختارهایی را در پوشش اسلام، به صورت نرم تغییر دهند، یک مرتبه فرو می‌ریزد.شما مهندس هستید، وقتی خانه را می‌خواهند از بین ببرند، یکی از راه‌هایش چیست؟ فنداسیون را آرام آرام از بین ببرند، یک دفعه خانه می‌آید پایین. دقیقا وقتی می‌گویم ساختار، اینگونه است؛ وقتی اقتصاد را خراب کنند، سیاست خراب شود، فرهنگ خراب شود، فنداسیون نظام اسلامی سست می‌شود و یک حاکم می‌تواند یک تلنگر بزند تا پایین بریزد. بعد هم بخندد و بگوید «لعبت هاشم بالملک» شما به جای کلمه‌ی هاشم می‌توانید کلمه‌ی امام خمینی را بگذارید. همه‌ی آنها برای جاه‌طلبی وسط میدان آمدند، «ولا جاء خبر و لا وحی نزل» برویم خوش باشیم! بعد آنجا آیا می‌شود من بیایم سخنرانی کنم؟ یا با هم بنشینیم عزاداری کنیم؟ یا فیلم بسازیم؟ نه، آن موقع دیگر نمی‌شود فیلم ساخت. زمانی که کلمه‌ی کفر استعلا پیدا کند و کاملا روی کلمه‌ی اسلام بنشیند. آن زمان یک نفر هم باشد، باید خونش را بریزد. آن زمان دوره‌ی خونریزی و جنگ است.که دیشب من در پاسخ به این سوال گفتم که چرا 10 امام آمدند با فضای مبارزه‌ی پنهانی کار را جلو بردند، یک امام بر خلاف سیره‌ی همه‌ی ائمه گفت من یک نفر هم باشم، باید خونم ریخته شود. من می‌جنگم. دیشب گفتم امام صادق (ع) فرموند: «ذاک الی الامام» رسما به خلیفه‌ی غاصبِ ملعونِ جائر، کلمه‌ی امام را گفتند. یعنی باشد، من امامت تو را قبول دارم. شما بگو روزه بخورم، وسط ماه رمضان روزه می‌خورم که گفتم امام صادق (ع) به ظاهر روزه خوردند و باطنا در حال مبارزه هستند. ولی این ظاهر را امام حسین (ع) انجام ندادند. گفتند: «... اِذ قَدْ بُلِيَتِ الاْمَّةُ بِراعٍ مِثْلَ يَزيدَ...» من بمیرم که یزید بخواهد باشد. که دیشب گفتیم نگویید که این به خاطر این بود که یزید آدم فاسقی بود، یزید از نظر درجه‌ی فسق از بعدی‌ها کمتر بود! گفتم به خاطر یک ساختار اجتماعی بود که یزید گفت کلا کفر را باید سر میدان بیاوریم. و گفتم که از اینجاست که ما باید برگردیم، جریان انقلاب را خوب نظاره کنیم و بگوییم الان وظیفه‌ی ما داد زدن بر این هست که آی مردم سکوت چرا می‌کنید؟ حاکمیت باطل است، برای تغییر حاکمیت مبارزه کنید؟ گفتیم ما از این مرحله گذشته‌ایم، گفتیم به محض اینکه تو بخواهی داد بزنی چه می‌گویند؟ «گر تو بهتر میزنی بستان و بزن» بیا بزن، تو بهتر می‌توانی اجرا کنی؟ بیا اجرا کن. از اینجاست که ما گفتیم باید برویم سراغ مدل‌سازی‌ها، دقت در مدل‌ها و برنامه‌ها، سخت‌گیری و نقد و در مرحله‌ی بعد طرح و برنامه‌‌ی حسینی دادن.آمر عن المعروفکه من از اینجا سوالم را اینگونه مطرح می‌کنم؛ اگر فرض کنیم امام حسین (ع) در گودی قتلگاه شهید نمی‌شدند، دیگر این را یقین داریم که امام حسین (ع) فرمودند: «إِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِي أُمَّةِ جَدِّي ص أُرِيدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَى عَنِ الْمُنْكَر» من دارم می‌روم برای اصلاح امت جدم. آمر به معروف یعنی چه؟سرتان را کلاه نگذارند، آمر عن المعروف به این معنا نیست که امام حسین (ع) می خواستد امر به معروف کنند، یعنی به یزید بگویند: یزید گناه نکن. شما خود بلد هستید. امر به معروف یعنی چه؟ یعنی خانم، حجابت را حفظ کن؟ چه کسی سر ما را اینگونه کلاه گذاشته‌است؟ امر به معروف، یعنی آقای فاسق شما گناه نکن؟ می‌دانید امر به معروف یعنی چه؟ آمر به معروف کسی است که سوال می‌پرسد: این آدم چرا و در چه بستری دارد گناه می‌کند؟ چه ساختار کثیفی ایشان را دعوت به گناه می‌کند؟ چه ساختاری باعث شده تا این نوجوان از فطرت پاکش رها شود و خود را به این صورت در جامعه اظهار کند؟ آن هم در جامعه‌ی انقلاب اسلامی، جامعه‌ای که حاکمیت دست خوبان است. در این فضا تو می‌آیی یقه‌ی نتیجه‌ی کار را می‌گیری که چطور موهایت بیرون است؟ این که یعنی پاک کردن صورت مسئله، این که یعنی راحت کردن کار خودمان. یعنی من الان کاری ندارم که بخواهم ساختارها را تماشا کنم، اصلا بخواهم راجع به ساختارها فکر کنم. اصلا کاری ندارم که بدانم ساختارها درست اجرا می شود یا خیر. من وظیفه‌ی شرعی خود را انجام می‌دهم و می‌روم.عدم کفایت وظیفه‌ی ظاهریدقیقا گفتم؛ امام حسین (ع) در کربلا بودند. سلیمان بن صرد خزاعی یک تیپ است؛ آدم‌هایی که ظاهر شریعت را می‌بینند، می‌خواهند سریع وظیفه‌ی ظاهری خود را انجام دهند و تمام. این یک تیپ است. سلیمان صرد خزاعی در کربلا برای امام حسین (ع) دعا می‌کند و می‌گوید: وظیفه‌ی من در همین حد است. دقیقا این حالت همان کسی است که وقتی در جامعه‌ی دینی، در حکومت اسلامی، در انقلاب اسلامی یک زشتی می‌بیند، می‌گوید من در این حد وظیفه دارم: آقا این کار زشت است و خداحافظ شما.یک عده هم خیلی لطف کردند، در اطراف تپه‌های کربلا، دعا می‌کردند: «اللهم انصر الحسین»، شما این کلمه‌ی «اللهم انصر الحسین» را در تاریخ بزنید، مفصل درباره‌ی آن مطلب می‌آید. یک عده از مؤمنین و نماز شب‌خوان‌ها، اطراف کربلا آمدند و برای امام حسین (ع) دعا می‌کردند. امام حسین (ع) دارد کشته می شود. ساختارهایی در جامعه، دارد عده‌ای را نابود می‌کند. به خدا اگر ما الان به آن ساختارها دقت نکنیم، شاید فنداسیون زود و یک مرتبه پایین بریزد.خب پایین بریزد، مگر چه ضربه‌ای به ما وارد می شود؟ این دقیقا مردم کوفه می شود. وقتی به آنها می‌گفتند که امام حسین (ع) در راه است، عده‌ای از مردم کوفه گفتند: محال است، امام حسین (ع) کشته نمی‌شود. مذاکره می‌کند، برجام را امضا می‌کند و حل می‌شود. الان نقل تاریخی این را می‌خوانم. این کلمه‌ی برجام که می‌گویم، منظورم قرارداد است. برجام به معنی قرارداد است. گفتند امام حسین (ع) می‌آید امضا می‌کند و تمام می‌شود، امام حسین (ع) که کشته نمی‌شود.قاتلان اصلی امام«فَلَما امتَلات لَطَخَ بِها رأسُهُ» وقتی دست مبارک امام حسین (ع) پر از خون شد، این دست را به سر مبارک خودشان زدند و تمام سر و صورت را در کربلا را خونی کردند. «و قال: هکذا اکونُ القِی جَدی رسول الله» من می‌خواهم به این شکل نزد پیغمبر (ص) بروم. همه که این صحنه را دیدند، -من بعدا در فضای ساختار فرهنگی، در بحث رسانه، این موضوع را مطرح می‌کنم که کربلا یک رسانه است و در آنجا باید لوازم رسانه را با هم بحث کنیم- امام حسین (ع) وقتی این حرکت را انجام دادند، سر و صورت پر از خون شد، همه به امام حسین (ع) نگاه کردند. خب الان می‌خواهد حرف مهمی بزند؛ حضرت فرمودند: «اقولُ یا رسول الله، قَتَلَنی فِلان و فِلان» یا رسول الله، عمر سعد و شمر مرا نکشتند، سقیفه من را کشت. خیلی مهم است.من چقدر برای شما الان از امام حسین رفرنس بدهم، که امام حسین در کربلا تو را به ساختارهایی توجه می‌دهد، ساختارهای امام‌کُش، برنامه‌های امام‌کُش، اقتصاد امام‌کُش، سیاست امام‌کُش، فرهنگ امام‌کُش، بعد حضرت زینب (س) کنار گودی قتلگاه می‌آید، نمی‌گوید که خدا عمرسعد و شمر را لعنت کند، می‌گوید «بِابي‌ مَن‌ْ اَضْحي‌'، عَسكَرُه‌ُ في‌ يَوْم‌ِ الاِثنين‌ نَهبا»، فدای آقایی شوم که خیامش روز دوشنبه به غارت رفت. حضرت زینب امروز که روز جمعه‌ است! شما انگار حواستان نیست، انگار شدت مصیبت فشار آورده.ببین ما رسانه‌ای هستیم که می‌خواهیم به مردم بگوییم؛ چرا امروز مسلمان‌های نمازشب‌خوانِ حافظ قرآن، جانبازان بابایم امیرالمؤمنین، آنهایی که از جانشان برای بابایم می‌گذشتند، آمدند فرزند بابایم را کشتند.می‌خواهم این موضوع را برای شما بیان بکنم، که اگر همانطور که پیامبر اکرم فرمودند که «طابِق النَعلِ بالنَعل» دوباره تاریخ اتفاق افتاد، شما اجازه ندهید این اتفاق بیفتد، شما مواظب «يَوْم‌ِ الاِثنينن» باشید، توجه‌تان به روز جمعه نرود، توجه‌تان به روز دوشنبه برود.توجهتان الان به بعضی از مشکلات ظاهری نرود. ببینید این مشکل ریشه در کجا دارد. بله من قبول دارم، ما در جامعه‌مان فساد داریم، ولی خودت را برای فساد کتک نزن، برو خوب دقت کن روز دوشنبه‌ی این فساد کجاست؟ آنجا را بچسبیم.امثال عبدالله بن عمر«خَرَجَ عبدالله بن عمر» عبدالله بن عمر سر امام حسین (ع) را که متوجه شد در نیزه رفته، خبر رسید به عبدالله بن عمر. عبدالله بن عمر عابد و زاهد مدینه است، همان کسی که آمد مسئله‌ی شرعی برای امام حسین گفت. گفت من هر چه از نظر فقهی محاسبه می‌کنم نمی‌توانم درک کنم که تو روی چه حسابی می‌خواهی خونت را بریزی؟ یکی از مراجع نجف، به حضرت امام این جمله را گفته بود، گفته بود من هر چه محاسبه می‌کنم، حجت شرعی برای این پیدا نمی‌کنم. چون امام به ایشان پیشنهاد کرده بود که من همینطور که در ایران دارم مقدمات یک انقلاب را فراهم می‌کنم، تو هم به موازاتش در نجف مقدمات انقلابی را فراهم کن و ما دایره‌ی جهان اسلام را توسعه دهیم، اگر ما این کار را انجام دهیم، به زودی می‌توانیم قدس را فتح کنیم؛ چون می‌دانید زیر ساخت فکری امام، فتح قدس بود، چون می‌دانستند قدس مرکز در جهان اسلام فتنه است و آن مباحث آخر‌الزمانی؛ لذا امام در ذهنشان بود ما باید به زودی قدس را بگیریم. اولِ جنگ هم بزرگ‌تر‌ها خاطرتان هست، هدف قدس بود. آن آقا دقیقا همین جمله را گفته بود، که من هر چه محاسبه فقهی می‌کنم، حجتی برای ریخته شدن خون بی‌گناهان نمی‌بینم. پس من نمی‌توانم این کار را بکنم. امام فرمودند من حجت می‌بینم، من انقلاب می‌کنم.عبد‌الله ‌بن عمر دقیقا به امام حسین این جمله را گفت. سر امام حسین که رفت بالای نیزه، که من گفتم، گفتم مقدس‌ها باور نمی‌کردند که ساختار‌هایی که برایش سکوت کرده‌بودند، سر ولیّ خدا را روی نیزه ببرد، لذا یک دفعه خیلی‌ها شکّه شدند، همان مقدس‌آقایی به نام سلیمان ‌صرد خزاعی رئیس توّابین شد، خون و خون‌ریزی. گفتند عجب غلطی کردیم! ولی آن هیچ فایده‌ای نداشت، موقعی که امام سجاد دارند ساختارها را برمی‌گردانند، تو بشین شاگردی کن بیچاره، انقدر سکوت ‌کردید، سکوت‌ کردید که ساختار پایین ریخت، حالا موقع ساختن ساختار آمدید و می‌گویید ما غلط کردیم.همیشه عده‌ای اینطور هستند دیگر، آن زمانی که باید حرکت کنند، حرکت نمی‌کنند، بعد یک ‌زمان دیگر... یعنی من کدش را دارم به شما می‌دهم دیگر، بگذریم.مرجع‌سازی رسانه‌ایعبدالله ‌بن ‌عمر در شام آمد. آمد و داد و فریاد در کاخ یزید. ایشان چون مرجع‌تقلید معرفی شده... حالا موقعی در فضای رسانه دوباره باید برایتان بگویم که یکی از کارهای رسانه‌ی فرهنگی، این است که مرجع‌تقلید‌سازی می‌کند، برای چه؟ برای اینکه ساختارهای اقتصادی و سیاسی خودش را بتواند پیش ببرد. بتواند پیش ببرد، بگوید آقا مرجع تقلید هم این را نگفته‌است. لذا به شدت رسانه در مرجع‌سازی مهارت پیدا می‌کند، رسانه‌ی دشمن را می‌گویم. این موضوع را با هم کار می‌کنیم. مثلا می‌شد آیت ‌الله العظمی ابن عباس، آیت ‌الله العظمی عبدالله‌ بن عمر، حالا آنجا امام حسین است، که دیشب چه گفتم؟ گفتم در ده سال دوره‌ی امامت امام حسین، یک مسئله‌ی فقهی از امام حسین سوال نشد. چون آیت ‌الله العظمی‌ای بود به نام ابن عباس، چون رسانه آمده‌است. روی این آیت ‌الله العظمی چه کار کرده‌است؟ کار کرده‌است. رسانه می‌آید آیت ‌الله سازی می‌کند.عبدالله بن عمر وقتی آمد در کاخ یزید، داد و فریاد. یزید ترسید، گفت: آقا مگر ما چه کار کردیم؟ گفت: شما سر مقدس فرزند پیغمبر اکرم [را بریدید]. یزید به‌ او گفت: حاج آقا ببخشید می‌شود یک دقیقه ساکت باشید، من به شما چیزی نشان دهم؟ عبدالله بن عمر گفت: چه چیزی می‌خواهی نشان بدهی؟ یزید او را در پستو برد، متن تاریخ را دارم می‌خوانم، که الان روی صفحه‌ی نمایش هم هست. «اخرج الیه طومارً طویلا کتبه» خلیفه‌ی دوم، پدر عبدالله بن عمر نوشته‌بود، یک طومار نوشته‌بود. این طومار را داده‌است دست معاویه، که معاویه برنامه‌ی تو بعد از جریان خلافت این برنامه ‌است، تو باید این کار را انجام دهی. کاملا پروتکل‌ها و قوانین‌شان منظم دارد اجرا می‌شود، «و اظهر علیه انه علی دین آبائه من عباده الاوثان» پدرش گفته بود: من هنوز بت‌پرست هستم، من بت می‌پرستم، ولی برای اینکه بتوانم ساختارهای حکومت اسلامی را منحرف کنم، می‌آیم ادای آدم‌های مسئول را در‌می‌آورم. من مسئول جامعه‌ی اسلامی نیستم، خلیفه نیستم. ولی آمدم فقط ساختار را منحرف کنم. لذا پیراهن یقه‌آخوندی می‌پوشم، انگشتر دستم می‌کنم، ریشی می‌گذارم، ولی آمدم دنبال چه هستم؟ دنبال انحراف ساختار هستم، من مامورم، لذا چه می‌گوید؟ «انا علی دین آبایه من عباده الاوثان و ان رسول الله کان ساحرا» ما اعتقادمان این است، که خداوند در قرآن نص دارد، اینها مدام می‌گفتند این پیامبر عجوزه است. اجی مجی لا ترجی دارد می‌کند، ساحرا. «غلب علی الناس بسحره» معجزه ندارد که، این مردم را استحمار کرده‌است. «و اوصاه ان یکرم اهل بیته ظاهرا» به به، چقدر قشنگ! ببین تو سخنرانی که می‌خواهی بکنی، اسم پیغمبر را ببر، صلی الله علیه و آله و اهل بیته الکرام! اینگونه صحبت کن. هی اسم ولی جامعه را ببر، اسم امام جامعه را ببر، اما نوعی ساختارها را بچین که دست امام جامعه بسته‌باشد، هیچ کاری نتواند ‌بکند.«یا ابا عبدالله انت سید العرب و العجم» آیت ‌الله العظمی ابن عباس، وقتی که امام حسین می‌خواستند از مدینه بیرون بیایند، گفتند: «یا ابا عبدالله انت سیدالعرب و العجم» آقا تو خیلی بزرگی، تو آقای عرب و عجم هستی. ابوحریره آمد خاک پای امام حسین علیه السلام را پاک کرد دیگر؛ حضرت یک جا نشسته بودند در مدینه، امام حسین گفتند مگر ما شاه هستیم؟ این چه کاری است که داری می‌کنی؟ از این کارها خوب است، بیایند خاک پا پاک کنند و ما نوکرت هستیم و ما تمام زندگی‌مان مدیون این ساختاری هست که شما رئیسش هستی، خب؟ بعد امام حسین (ع) فرمودند چه کار داری می‌کنی؟ ما که شاه نیستیم. گفت: «لو یعلم الناس ما اعلم لحملوک علی اعناقهم یا اباعبدالله» اگر مردم می‌دانستند که شما چه کسی هستی، شما جایتان روی زمین نشستن نیست، شما باید بروید روی گردن مردم بشینید. همین‌ها که اینقدر دارند قشنگ صحبت می‌کنند، وقتی امام حسین (ع) از مدینه می‌خواهد خارج شود، می‌گویند: اگر این کار غیرشرعی نبود ما هم با شما می‌آمدیم ولی این کار شما شرعی نیست! عبدالله بن عمر: شما برای من از لحاظ فقهی استدلال کن، چرا می‌خواهی خونت را بریزی؟ شما مقامتان بالاست، یاد شرع و خدا پیغمبر می‌افتد.لذا شهید مطهری در «حماسه‌ی حسینی» جمله‌ی قشنگی دارند، می‌گوید: طوری با امام حسین صحبت می‌کردند، که انگار عقل کل عالم اینها هستند، امام حسین دارد حماقت می‌کند. یعنی حالتشان با امام حسین حماقت‌گونه بود. می‌گفتند این بی‌عقلی‌ها چیست که شما انجام می‌دهید؟ شما باید آدم شوید! پرستیژ خودتان را حفظ کنید. لذا توصیه‌هایی که به امام حسین می‌کردند، معنایشان چیست؟ یعنی ما عقل داریم شما عقل ندارید دیگر. «بان یجرم اهل بیته ظاهراً و یسعی فی ان یجتثهم ان ارض ان جدید الارض و لا یدع احدً منهم علیها فی اشیا کثیراً» حالا برای شما ترجمه کنم. یعنی یک کاری کنید، ساختارها دست اینها نباشد. احترام به آنها بگذارید، اما اقتصادتان را خودتان انجام دهید. فقط در ظاهر می‌توانید در جلسه با آنها شرکت کنید و مشورتی کنید. اما در عمل کار خودت را انجام بده. «ما خواستیم الان فلان کار را انجام دهیم، با ایشان صحبت کردیم. -دیگر من اسم استفاده نمی‌کنم- با ایشان صحبت کردیم‌ ولی در عمل چه اتفاقی افتاد؟ کار خودمان را کردیم.» با ایشان منظورم پیغمبر اکرم است، منظورم امیرالمؤمنین و امام حسن مجتبی و امام حسین و بزرگان هستند. اسم نمی‌برم، نمی‌خواستم بحثم طولانی شود.«فلما قراه ابن عمر رضی بذلک» وقتی ابن عمر نامه پدرش را خواند، گفت که عجب! پس ما باید ساکت شویم. بابای من ریشه را دواند. بابای من پروتکل داده، قانون داده. اگر معاویه اینطور رفتار کرد، یزید اینطور رفتار کرد، قانونش قبلا ریخته شده. پس من چه بگویم؟ آقای عبدالله بن عمر یک عذرخواهی کرد، برگشت. بعد خدا رحمت بکند علامه مجلسی، زیر این مطلب حاشیه‌ای می‌نویسد: «و لنعم ما قیل قتل الحسین الا فی یوم الثقیفه فلعنت الله علی من اسس اساس الظلم و الجور علی اهل بیت النبی» لذا شما یک زیارت عاشورا می‌خوانید، ساختارها را بررسی می‌کنید؛ «اسس اساس الظلم و الجور ممهدین بالتمکین من قتالک امتاً اسرجت و الجمت» اینها یعنی چه؟ ساختار، ساختار، ساختار، ساختار!ساختار اقتصادی امام‌کشیک مرتبه مثلا یک ساختار اقتصادی می‌آید، دیگر نگوییم به نام چه، بگذریم. من یک مثال دیگر از یک ساختار اقتصادی برای شما بگویم که چگونه یک مرتبه امام حسین را کشت، روضه‌مان را می‌خوانیم. یک ساختار اقتصادی، کمی می‌گویم و تمام می‌شود. انشاالله فردا باید بیشتر توضیح ‌دهیم. یک ساختار اقتصادی هست به نام اینکه یکی دو درصد جامعه ثروتمند باشند، از زیر انگشت‌های این 2 درصد، 98 درصد بخورند. به این ساختار در فضای کوفه می‌گفتند ساختار عرفا. عرفا جمع عریف هست. عریف چه کسانی بودند؟ آن بادمجان دورقاب‌چین‌ها بودند. آنهایی که آن حاکم جامعه پول را به آنها می‌داد و آنها بنا بر میل خودشان در قبیله‌ی خودشان و مستضعفین توزیع می‌کردند. کلاً ساختاری را دومی ایجاد کرده‌بود، این از دومی شروع شد. خلیفه‌ی دوم ایجاد کرده‌بود که می‌گفت عرب باید بخورد و بخوابد، حقوق بگیرد، که حالا من راجع به ساختار حقوق خیلی کار دارم. آن چیزی که تمدن اقتصادی پیامبر اکرم بود، حقوق نبود، کار بود. تولید بود. میزان تولید بهره‌وری اقتصادی بود. از دومی جریان حقوق ایجاد شد. حقوق یعنی چه؟ یعنی عده‌ای به خاطر سابقه‌ای که دارند، باید یک پول ثابت بگیرند. دیشب گفتم. بعد می‌گفت که اساسش هم بر این است که اصلا عرب یاشد. اگر عرب نباشد، چه سابقه داشته باشد و چه نداشته باشد باید برود و کار کند و پول دربیاورد. لذا یارانه‌ها شد برای چه کسی؟ یک قشر خاصی از جامعه. که در ساختار اقتصادی امیرالمؤمنین که می‌خواستند آن ساختار را از بین ببرند، چه می‌گفتند؟ یک دانه نان بعد از اینکه حضرت بیت‌المال را به طور کامل، تقسیم کردند، یک دانه نان، رسید در بیت المال، حضرت هفت قسمتش کردند و دادند به هفت قسمت جهان اسلام. خیلی جالب است، این کارهای امیرالمؤمنین. مبازره با آن ساختارهای 2 درصدی!«كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ» که نص قرآن است، قرآن به شدت مخالف است با این که دولت پول را دست عده‌ای از افراد خاص جامعه توزیع کند، اینها شدند عریف. مسلم ابن عقیل که خیلی مقامش بالاست باید یک شب راجع به فقط مسلم صحبت بکنیم که چه کار کرد حضرت مسلم که در کوفه توانست ظرف چند روز 20 هزار نفر در کوفه جمع کند؟ لشکری جمع کرد، شعار این لشکر چه بود؟ می‌زدند روی زمین و می‌گفتند «یا منصورُ امِت» شعاری بود، می‌دانی «یا منصورُ امِت» یعنی چه؟ خیلی هم آدم مصداقی صحبت کند خوب نیست، می‌دانی «یا منصورُ امِت» یعنی چه؟ یعنی بعد از حاج قاسم، شعاری که در همه‌ی جامعه پیچید، انتقام انتقام انتقام، که ما نفهمیدیم چه اتفاقی افتاد. دشمن برنامه‌ریزی‌اش را کرد و ما هیچ چیز نفهمیدیم. شب عاشورا طلبتان باشد یک توضیح مفصل بدهم. «یا منصورُ امِت» یعنی بکش، یعنی بکش، نه در حد عین الاسد، یعنی بزن، بزن کار را تمام بکن. «یا منصورُ امِت» یعنی عبیدالله ابن زیاد را نابود بکن. برویم یزید را بکشیم تمام شود. «یا منصورُ امِت» امِت یعنی بکش، منصور یعنی یاری شده. یعنی تویی که 20 هزار نفر الان آدم داری برو بکش. این شد شعار همه‌ی جامعه‌ی کوفه. چه ساختاری این شعار را نابود کرد؟ چه شد یک‌دفعه این صدا در گلوها لرزید؟ اگر فرض بگیریم صبح اینها دور کاخ عبیدالله ابن زیاد را محاصره کردند و گفتند «یا منصورُ امِت»، برای نماز مغرب و عشاء یک نفر بعد از نماز عشاء پشت سر مسلم نماند. چه ساختار اقتصادی‌ «یا منصورُ امِت» را ساکت کرد؟ چرا ما کربلا را اینطور نمی‌بینبیم؟ چرا در منبرهای حسینی کسی جرئت نمی‌کند بگوید؟ چه می‌شود که یک‌مرتبه صدای مردم درنمی‌آید؟ «یا منصورُ امِت» چه شد ساکت شد؟ عبیدالله وقتی که شلوار خودش را، معذرت می‌خواهم، آلوده کرد از شدت ترس شعار «یا منصورُ امِت». شما می‌توانید به جای کلمه‌ی، به جا نگذارید اصلا، وقتی عبیدالله خودش را خیس کرد، ترسید از شدت وحشت شعار انتقام چه کار کرد؟ قشنگ پیچ ساختار اقتصادی را یک لحظه گرفت، یک لحظه پیچ ساختار اقتصادی را گرفت چه کار کرد؟ عرفا را گفت تشریف بیاورید. متن تاریخ است، «أیّما عریف وجد فی عرافته من بغیة أمیرالمؤمنین أحد لم یرفعه إلینا، صلب على باب داره» تمام شد. آقای عریف که اینقدر به تو داشتم می‌رسیدم، نور چشمی من بودی، کاخ درست کردی با این چیزهایی که من به تو دادم، جلوی در کاخت آویزانت می‌کنم. عریف ترسید. یک بار دیگر بگویم؟ خواص پول‌دار ترسیدند، نکند سایه‌‌ی جنگ پولشان را... . گفتند چه کار کنیم؟ عبیدالله گفت که بروید بگویید هر کسی که از قوم ما در لشکر مسلم هست برگردد. دو چیز دیگر هم گفت، گفت نوامیسشان را بر خطر می‌افتد، دومی‌ این است که کل یارانه‌ی قومشان قطع می‌شود.روضهحالا من می‌خواهم روضه‌ی حضرت علی اصغر (ع) بخوانم، من می‌خواهم روضه‌ی حضرت علی اصغر (ع) بخوانم. همین یک جمله تمام، کل یارانه‌شان قطع می‌شود، حالا روضه‌ی حضرت علی اصغر (ع) مال امشب است، مال اینجاست. حضرت اباعبدالله الحسین (ع) وقتی که دیگر عصر عاشورا بود، دیگر تنهای تنها شده بودند، «هَلْ مِنْ ذابٍّ يَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللّهِ؟» آیا دیگر کسی مانده حسین (ع) را یاری کند؟ آیا دیگر کسی مانده حسین (ع) را یاری کند؟ «اما تسمعون من قولی؟» آیا صدای من را نمی‌شنوید؟ حتی روی گرداند سمت شبث که فرمانده سمت راست عمر سعد است و فرمودند: شبث، تو برای من نامه ننوشتی؟ عمرو بن‌ حریث تو برای من نامه ننوشتی؟ تک تک صدا می‌زدند. اینها فرماندهان لشکر دشمن بودند. اینها که می‌خندیدند و جواب نمی‌دادند، ناگهان امام حسین (ع) به کل جمعیت روی کردند و فرمودند: مردم چرا به ما کمک نمی‌کنید؟ مگر من فرزند پیغمبر نیستم؟ اینها همگی با هم بک جمله گفتند: «خفنا طرح العطا» ما می‌ترسیم یارانه‌مان قطع شود. «عطا» به معنای پول مفت است. پول مفتی که به ما می‌دادند قطع می‌شود. در ساختار اقتصادی، عده‌ای هستند که از موج‌هایی که در جامعه هست سواری می‌کشند. اینها از سایه‌ی جنگ می‌ترسند. می‌گویند: «خفنا طرح العطا» اینجا حضرت اباعبدالله فرمودند: «ملئت بنطوکم من الحرام» دیگر کاری نمی‌توانم انجام دهم. دیگر کار تمام شد.امام حسین (ع) برگشتند و فهمیدند با این مردم دیگر نمی‌توانند صحبت کنند. چون گوش‌شان کر و چشم‌شان کور شده‌است. لذا یک مرتبه امام حسین (ع) با جمعیت خودشان در حال صحبت بودند، که دیدند دشمن در حال جلو آمدن است. اینها را باید شب عاشورا گفت ولی امشب می‌گویم. دیدند دشمن در حال جلو آمدن است و حلقه‌ی محاصره تنگ می‌شود. در مقاتل هست که امام حسین(ع) برگشتند و فرمودند: «یا قوم، بِمَ تَستَحِلّونَ دَمي؟» می‌خواهید جلوی زن و بچه‌ام خون مرا بریزید؟ چرا خون مرا حلال کردید؟نامردی گفت حسین تو خوارج هستی و خونت مباح است. مسخره کردند. اینجا بود که یک مرتبه امام حسین(ع) «فَالتَفَتَ الحُسَينُ عليه السلام فَإِذا بِطِفلٍ لَهُ يَبكي عَطَشاً» در آن حال خراب امام حسین (ع) که به خاطر گمراهی دشمن می‌سوختند. دیشب عرض کردم هر موقع که امام حسین (ع) در حال شکسته شدن هستند، یک مرتبه صدای یکی از یاران خاص حال امام حسین (ع)‌ عوض می‌کند. در اینجا یک مرتبه حضرت علی‌ اصغر به زجه افتادند. «فَإِذا بِطِفلٍ لَهُ يَبكي عَطَشاً» دیدند بچه‌ای ضجه می‌زند. آن عواطف خاص پدری رو شد. چه کسی گریه می‌کند؟ بچه‌ی غریبه در مسجد گریه می‌کرد، پیغمبر اکرم نمازشان را کوتاه کردند، «آیا نمی‌شنوید که بچه گریه می‌کند؟» حالا آن بچه، بچه‌ی شش ماهه‌ علی اصغر (ع) باشد. ابا عبدالله الحسین فرمودند: بچه‌ی مرا بیاورید. «و جَعَلَ یُقَّبِلَهُ و یَشُمُ ریحاً» این در مقاتل هست، شروع کرد به بوسیدن و بوییدن. چرا؟ حسین خسته شده‌بود، بوی علی اصغر (ع) حسین را آرام می‌کند. خدا لعنت کند آن کسی را که آرامش حسین را یک لحظه، در چند ثانیه، یک مرتبه گرفت.لا اله الا الله