برسد به دست دوست...

کجایی؟!واقعا دلم می خواهد بدانم در لحظه ی به خصوصی که من غرق میشوم در قواعد منطق و به تعریف و استدلال و قیاس فکر می کنم تو کجایی؟لحظه ای که از پیدا نکردن جواب مسئله در گزینه ها به خود میپیچم به چی فکر می کنی؟تابحال در میان روزمرگی هایت به من هم فکر کرده ای؟من اما گاهی عجیب دلم برایت تنگ می شود.شاید همه بگویند مضحک است،مضحک است دلتنگی برای کسی که هنوز ندیده ای...آوای دلنشین کلامش را نشنیده ای...چسمان نافذش عمق جانت را تسخیر نکرده...اما چه کنم؟گاهی عجیب دلتنگ تو می شوم.دلتنگ خاطراتی که هنوز نساخته ایمدلتنگ اشک هایی که بر شانه های تو نریخته امدلتنگ بودنت ـن زمان که دلم نبودن در این کره ی خاکی را می خواهدهیچ کس نمی داند اما من مطمئنم:گر در یمنی چو با منی پیش منی:)دفتر شعرم را باز کنیمهر شعری که آمد تو بخوانی و من غرق صدایت بشوم.من بخوانم و تو لبخند بزنی...با دو بیت شعر و دو فنجان چای و در کنار هم بودنلازم نیست کسی چیزی بگویدگاهی همین بودن ها کافی استگاهی با دانستن بودنش پشتت گرم می شوددلت گرم ترفقط یک جمله کافی است "من همیشه هستم"همین جمله هستی ام را به هستی ات گره می زند...بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است / مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست شب ها من چادر رنگی به سر کنم.تو جلو بایستی و من پشت سرت...باهم قنوت کنیم.باهم سجود کنیم.و خدا همان حقیقی ترین معشوقی است که دل های مارا بهم پیوند داد...تو قرآن بخوانی و صوت محزونت رها کند مرا از هر آنچه در دنیا هست...عاشقانه تر از پیام وحی مگر داریم؟حال عشق کوچکمان به بزرگ ترین عشق موجود اگر پیوند بخورد و رنگ خدا بگیرد. چه می شود...!عشق هایی که رنگ خدا می گیرند زیبا تر اند.به تمنای تو دریا شده ام گرچه یکی است / سهم یک کاسه ی آب و دل دریا از ماهمن و تو رفاقت می کنیم در مسیر حضرتش.من و تو رقابت می کنیم در زود تر رسیدن به جانبش...دوست دارم تو همیشه چند قدم جلو تر باشی و با لبخندت مرا نه به سوی خود که به سوی آنکه به عشقش مرا هم جا گذاشته ای بخواند...روزی که در سادگی خویش غرق در معنویت شویم...زندگیمان را خشت خشت بسازیم.خشتی از شعرخشتی از عشقخشتی از نورملات خانه ی ما نام خدا باشد.بعدهر خشت توکل کنیمتوسل کنیمما ملک سلیمان نمی خواهیمگنج قارون نمی خواهیمسقفی از عشق و ایمان مارا کفایت می کند...کودکانمان را عاشق تر از خود پرورش می دهیم.بذر محبت در دل هایشان می کاریم.با آب حیاتی چون قرآن بذر وجودشان را پرورش می دهیم.حسادت و کینه را در دل هایشان هرس می کنیم.ماحصل زندگی من و تو همین بس که کودکانی بسازیم که در محضرش رو سپیدمان کنند...باز میپرسی چطور اینگونه شاعر شد دلت؟ / تو دلت را جای من بگذار شاعر می شوداین شعرو پارسال گفتم.اون موقع به نظرم خیلی عیب و نقص نداشت ولی الان که با عروض و قافیه بیشتر آشنا شدم میفهمم نه وزن و قافیه اش درسته که بگیم کلاسیک نه ساختارش به شعر سپید می خوره ولی خب هر چی باشه بلاخره یه آهنگی داره محتواشو خیلی دوست دارم.گهر گشت چشمم به گوهر یعقوبچو مریم لبم سیر گشته ز جویجهانم چو موسی گره خورده نیلشکافش چو فرعون تو غرقه بمیربه تاریکی ام یونسی در شبیکه ماهی نی ام بی خبر در تبیبه نوحم اگر نهصد و بیش بوددلم اربا اربا ز تو ریش بودزلیخاییان چون که سودا کنندچو دل نیست ترسم که رسوا کنندتویی نور هستی ده پایدارعزیزیِ مصرم نباشد قرار گلستان شود آتش هجر یارچو کوته کند عمر را کردگار سلیمان اگر میبدم من فغانکه زنبور باشی به گوش شهانکه صوت و نوای تو داوود راخجل کرده در گوشه ای بی صداتو را قوم لوطی گران می ندیدوگر نه بشوید گنه را ز دید خلیل ار بُدم آزمون با تو گشتبه کفرم شهادت ز دریا و دشتقسم بر محمد به صوت علیبه چشمان مستت مگر کافری؟ گمانت چو ایوب من در تبم؟که سرمه کشانت نگیرد لبم؟خرامید آن گل به گرداب دلصفورا نبُد آنکه دزدید دلسرم ار جدا شد چو یحیی ز تنخیالت بماند همی در وطنرها کن رها کن تنم را به گورکه زاغت بیاموخت آداب گور