انتقام بچه‌های صنوبر

گفت راه بیفت! افتادم؛ با همون ترتیبی که میگن: صکادرات!گفت سرعت بگیر! گرفتم. گفت ترمز کن! کردم. گفت دور دوفرمون. زدم. دنده عقب. رفتم. دوباره حرکت. سرعتو کم کن. کَمیدم. دنده معکوس بکش. کشیدم. بپیچ. پیچیدم. نیم‌کلاج کن. کردم. برو. رفتم. توقف کامل! واستادم. حالا پارک دوبل. مکث کردم. خدا شاهده فقط یه لحظه مکث. همین. بعد آینه رو دیدم، فاصله دو تا ماشین رو تخمین زدم و اومدم پارک کنم که خیلی آروم، انگار داره یه جور شراب بهشتی رو مزه‌مزه می‌کنه، گفت ردّی!گفتم چرا؟! جای جواب، سیگارشو روشن کرد، پُک اولو زد، دودو داد بیرون. تقریبا داشت گریه‌م می‌گرفت. بار هیفدهم بود. دیگه حیثیت برام نمونده بود جلوی خونواده، یا بهتره بگم جلوی یه ملت! شیش تا عمه، شیش تا عمو! تنی و ناتنی. از مادربزرگم و هَووش. هر کدومم یه لشکر بچه داشتن.شهر مام خیلی بزرگ نیست. سرِتو بگردونی بالاخره یه عمویی، زن‌عمویی، عمه‌ای، شوهرعمه‌ای چیزی می‌دیدی یا بچه‌هاشون. بعضی بچه‌هاشونم خب ازدواج کرده بودن. حتی نوه‌های بعضی عموعمه‌هامم از من خیلی کوچیکتر نبودن. یعنی در واقع اونقدری بزرگ هستن که هر بار قیافه پنچرمو وقتی از پرایدِ آموزشگاه رانندگی پیاده میشم و با التماس به سرهنگ بازنشسته نگاه می‌کنم، تشخیص بدن و بفهمن باز ریدم.اونقدری بزرگن که واستن با انگشت اشاره منو به همبازیاشون نشون بدن و کِرکِر بخندن که آره این یارو پسرعمو یا این یارو پسرعمه بابا یا ننه ماست. صدبار امتحان رانندگی داده، قبول نشده. این دفعه‌م رد شده. نیگاش کنید!براشون دست تکون دادم و با محبت لبخند زدم که زودتر برن گمشن. ولی دلم راضی نمیشه. یه بار باید سیر کتکشون بزنم. دفعه قبل که سر تنظیم نکردن صندلی منو رد کرد، حتی به ذهنم رسید یکی‌شونو با چکش بکشم. چون نیشش خیلی باز بود. احساس می‌کردم نیشش به نیش جناب سرهنگ گره خورده و کش اومده و تا افق رفته. خصوصا که یه آن دیدم جناب سرهنگ برای نتیجه تخم سگشم دست تکون داد.- آقاجون! - آقاجون چیه؟! آقاجون خرِ کیه؟ من سرهنگم. برو پایین.- جناب سرهنگ! میشه خواهش کنم منو رد نکنید؟ - درست امتحانتو بده، ردّت نمی کنم. - هر چی گفتید انجام دادم.- وقتی میگم پارک دوبل چرا عین کلنگ به من نگاه می‌کنی؟!- ولی آقاجون...- مرگِ آقاجون! گمشو برو پایین!پزشکی قانونیچرا نرفتید یه آموزشگاه دیگه گواهینامه بگیرید که کار به اینجا نکشه؟شهر ما دو تا آموزشگاه داره. جفتشم مال جناب سرهنگه. یه روز دیگه می‌رفتید امتحان بدید؛ یه روزی که بابابزرگتون آزمون نگیره.حرفایی می‌زنید خانم دکتر. فکر کردید این دو تا آموزشگاه رو کیا می‌گردونن؟ همش دست بچه‌ها و نوه‌ها و عروس دامادایِ منیره است.منیره کیه؟گفتم که. زن دوم بابام. آها. خب بازم سوال من سر جاشه. یه روزی می‌رفتید امتحان بدید که بابابزرگتون نباشه. یعنی همه افسرایی که آزمون می‌‎گیرن عین آقاجونتن؟بدترن! خیلی بدترن! چهار بار اول آقاجون ردم کرد. ده نوبت بعدش باقی فامیلای ناتنی. همشون کینه شتری دارن. اقلا سرهنگ یه علت مربوطی می‌گفت برا رد کردن. شما فکر کن پسرعمه‌م منو به خاطر سه تا عطسه پشت هم رد کرد!یعنی چی؟ مگه عطسه خلاف قانونه؟ گفت حین حرکت نباید عطسه رگباری کنی! چشمات بسته میشه می‌زنی به این و اون! باید بزنی بغل عطسه کنی بی‌شعور! یه بارم عَموم قبل این که استارت بزنم، گفت بو میدی. پاشو برو! ردّی! خلاصه سه نوبت آخر، رجوع کردم به آقاجون. هر چرندی که می‌گفت برای رد کردنم، اقلا یه معنی‌ای داشت.فکر می‌کنید از چی کینه دارن؟ بابام همیشه می‌گفت آقاجونت با همه ما بچه‌های صنوبر همینطوریه. هر چی از اون بیچاره نفرت داره، سر ماها خالی می‌کنه. حتی مامان‌بزرگم که مُرد، کینه‌ش ته نکشید. اصلا بیشتر شد. انگار چون دستش دیگه به اون نمی‌رسید، افتاده بود به یه جور تلافیِ کور.چرا بابابزرگتون از زنش صنوبر اینقدر متنفر بود؟چون صنوبر رو به زور داده بودن به سرهنگ. به عنوان خون‌بس! وقتی سرهنگ هیجده سالش بود و صنوبر سیزده سالش.خون‌بس؟آره. بابت قتل.قتل؟پس چی؟ خون بس برای قتله دیگه. ماها دوخونیم.دوخون؟یعنی از دو تا طایفه‌ایم. چرا هر کلمه‌ای من به حالت خبری میگم، به حالت سوالی تکرار می‌کنید؟! این کار عصبیم می‌کنه دکتر! عصبی؟[...] میشه تکرار نکنید؟ببخشید. ادامه بدید.داداشِ صنوبر سر دِربی استقلال پرسپولیس با پسردایی سرهنگ کُری می‌خونن. جفتشون چوپون بودن. سه چهار ساعت قبل دربی گله‌هاشون رو برده بودن چرا.چرا؟!چرا، چرا داره؟ چون حیوون گرسنه میشه. می‌برنش چرا.اوکی. بعدش؟هیچی دیگه. کُری می‌خونن. هی با انگشتاشون چهار و شیش به هم نشون میدن. دعواشون میشه، همدیگه رو جر میدن. آخرش داداش صنوبر نامردی می‌کنه، سوت می‌زنه سگ گله‌شون میاد پسردایی سرهنگ رو پاره می‌کنه.شما چرا اون بچه بیچاره رو پاره کردید؟ بچه پسرعمه‌تون همش هیفده سالش بود.کُشتمش، چون داشت با پنج تا رفیق الدنگش بهم می‌خندید. سرهنگم باز داشت براش دست تکون می‌داد. شایدم وقتش بود بچه‌های صنوبر انتقام بگیرن.