نوشته های قرنطینه | دوم

در باز بود. وارد شدم و در سمت راست در ایستادم. کارگاه را برانداز کردم و مرد نجار را، که داشت تخته چوبی را به زیر تیغ گردان اره هل میداد و صدای جیغی که برمیخواست و به احتمال زیاد تا یک ساعت دیگر موجب سردرد من میشد. خاک اره بود و بوی چوب و خاطراتی که به سطح میامدند. نمیدانم چرا اما همیشه به نجاری علاقه داشتم. درواقع همیشه یکی از کارهایی بوده که برایش احترام قائل بوده ام. و ازان عجیب تر همیشه نجارها برایم مردمانی قدرتمند، و با شرافت بوده اند. به طرح عجیبی که با خاک اره روی زمین نقش بسته بود نگاه میکردم، سعی میکردم صورتی را بیابم میانش.«آقا کاری داری اینجا وایسادی؟»در پس اینکه ذهن آدم میخواهد تصویر شناخته شده ای را جا دهد میان ابر و برگ درختانِ وسط نیمه شب و خاک اره ی روی زمین چیست؟ اول جوابم این بود که همان ترس از ناشناخته است. اما در کودکی ام خاطراتیست از نیمه شب های تابستان که درختان باغچه را به شکل هر موجود ناشناخته و وحشتناکی میدیدم و ازان بدتر، بعد از غرق شدن میان این هراس موهوم،آنجا که به مادرم نگاه میکردم،موهای پیچ در پیچش و چهره ی به خوابش میشدند همان هیولا های موهوم میان درختان.سرم را آوردم بالا و دیدم نجار هنوز در حال اره کرده چوب است. تخته ها را با دقت و خیلی صاف هل میدهد زیر تیغ. نگاهی به من کرد و بی تفاوت به کارش ادامه داد. در نگاهش کدورت خاطر بود. مطمئن نبودم چرا. راستش نمیدانستم که از من سوالی پرسیده و من جوابش را نداده ام. نمیدانم کی متوجه این موضوع شدم اما دران لحظه فقط غرق شدن دران خاطرات و این رشته ی فکر بود که ذهن من را کامل حصار کشیده بود. روی در چوبی کارگاه شماره تلفن و اسم مرد نجار نوشته شده بود. سیاوش براهنی. انتظار داشتم اسم نجار ها احمدی، ابراهیم چیزی باشد. تفکر طبقاتی ریشه دوانده به ناخوداگاه همه آدمیان. سمت راست کارگاه الوار و تخته های روی هم انباشته شده بودند. جالب است، این درختانی که حالا تن لختشان در هم لولیده است یحتمل قبلا دورترین شاخه هایشان هم یکدگر را لمس نکرده بودند. به گور دسته جمعی میمانست.« داداش کارت چیه دوساعته اینجا مزاحم ما شدی؟»دقیقا بعد از گفتن کلمه دوساعته بود که برگشت و اره را خاموش کرد. حق داشت. زیاد پیش میاید که بدین سان کسی از مکدر میشود. اخلاق بدی است که چندسالیست در من ایجاد شده. گم میشوم در رشته ی فکری و...«سلام، ببخشید معذرت میخوام. من یه میز خیلی ساده و معمولی میخواستم در ابعاد 1 در 1.618034»هیچ حرفی نزد، نه اخمی نه تغییری در جزئیات چهره اش. رفت نزدیک میزی که ته کارگاهش بود، از سررسید به گمانم قهوه ای رنگی کاغذی پاره کرد و آمد سمتم. مرد تنومندی با ریش های بلند و ابروهای پرپشت. موهایش بلند و بود و بسته بودشان. بیش از اندازه برای نجار بود خوش چهره بود. این تصویر آمدنش شبیه شروع فیلم های قرون وسطایی قهرمانی هالیوودی بود. و خب تا چند دقیقه بعدش از همه آن ها غیرواقعی تر میشد. کاغذ را به من داد و گفت که ابعاد میز و اسم و شماره تماسم را یادداشت کنم. و رفت سر کارش. ماشین روشن شد و اره با نمیدانم چند دور در دقیقه چرخید. خودکار نداشتم و نمیدانم چرا او فکر کرده که من همراه خودم خودکار دارم. نیمخواستم مزاحمش شوم دیگر. رفتم سمت میزش که ببینم آنجا خودکاری چیزی هست یا نه. تا ته کارگاه. هر قدم که برمیداشتم هجم خاک اره در هوا چنان فزونی میافت که تنفس با حس خطر همراه میشد. عجیب بود که این آقای سیاوش چطور میتواند بدون ماسک نفس بکشد. در همان لحظه متوجه شدم که ماسک روی صورتش است. و نمیدانم که از ابتدا بوده یا حالا گذاشته. رفتم در انتهای کارگاه. روی میز خودکار بیک سیاهرنگی میان ابزارها افتاده بودم. برداشتمش و خواستم ابعاد را بنویسم و در همان حال، من پشت میزی پر از ابزار، در انتهای کارگاه نجاری آقای سیاوش براهنی شاهد اتفاقی بودم که اطمینان من را از تمام خاطراتم مخدوش کرد.«سیاوش! من زندگیتو آتیش میزنم حرومزاده»این ها کلماتی بود که با فریادی پر از خشم و حقیقتا ترسناک، صدای اره و جیغ چوب ها را برید. مردی با ظاهر دقیقا مانند همین سیاوش در درگاه ایستاده بود. با دبه ی بیس لیتری خالی در دست. سیاوش همانطور زل زده بود به آن آقای دقیقا شبیه سیاوش. حضور من آنجا اضافی بود. حضوز من درانجا خیلی خیلی اضافه بود. این دو خودشان میدانستند که چرا باید زندگی کسی آتش بگیرد و چرا یکی حرامزاده است. ابعاد را یادداشت کردم و اسم وشماره تماسم را. خودکار را گذاشتم سرجایش. دقیقا همانطور که بود. میخواستم کمترین نقش ممکن را در بلبشویی که قرار است رخ دهد داشته باشم. برگشتم و یک قدم برنداشته بودم که آقای شبیه سیاوش با فقط دست چپش کبیریتی را روشت کرد و پرتابش کرد سمت راست کارگاه. زبانه های آتش در کمتر از دو سه ثانیه کل سمت راست کارگاه، همه آن تخته ها و الوار ها را گرفت و چنان باطمع و با سرعت پیشروی میکرد که نیم ساعت دیگر جز خاکستر بجا نمیگذاشت. اینجا اتفاق عجیبی در من رخ داد. به جای اینکه بترسم و نگران شوم و یا بخواهم عمل از روی غریضه ای انجام دهم. آرام قدم برداشتم به سمت در کارگاه. پنج متر جلوتر، من وسط کارگاه بودم و این دو مرد مانند طلایه داران دوسپاه در جنگی که ریشه در تاریخ هر دوطرف سپاه دارد، بهم حمله کردند و من همانطور قدم زنان و با آرامش به سمت در رفتم. سمت راست در ایستادم. همانجایی که از اول بودم. فاصله ام با شعله های آتش به اندازه ای بود که نگران جان خود نباشم. اول خواستم به آتش نشانی زنگ بزنم. و بعد به این فکر کردم که شاید حق سیاوش باشد که زندگی اش آتش بگیرد. نیاز به اطلاعات بیشتری داشتم برای دخالت در چنین جنگی. دعوای زیبایی بود. دو مرد بالغ با تمام نفرت باهم کشتی میگرفتند. پس زمینه این تصویر شعله های آتش بود و زیر پایشان خاک و چوب ریزه های در حال سوختن. عجیب ترآنکه دعوایشان فقط به یک سبک نبود. چند دقیقه بوکس بود و چند لحظه بعد کشتی. نمیدانم چرا هیچ کسی به غیر از من آنجا نبود و این جنگ وآتش را مشاهده نمیکرد. دیگر نمیتوانستم تشخیص دهم کدامشان سیاوش است و کدامشان احتمالا برادرش. البته میشد. سیاوش لباس کار تنش بود و ماسک دور گردنش. بعد از حدود 7 دقیقه دعوای جانانه سیاوش به زمین افتاد، پای همان ماشین. وبرادرش نشست روی سینه اش و گلویش را چنگ انداخت. اگر اخلاقیاتم اجازه میداد ازان لحظه فیلم میگرفتم. سیاوش در همان بهبوهه خفه شدنش مشتی خاک اره برداشت و ریخت در چشم برادرش. قابل پیشبینی بود. و بعد اتفاق غیرقابل پیش بینی افتاد. اقای نجار ایستاد و چنان هوک راستی به فک برادرش زد که برادرش درجا افتاد. من فکر کردم اینجا دعوا تمام میشود. اما اقای نجار زبانه ها آتش را که دید و فهمید که نه واقعا زندگی اش آتش گرفته. دست آن مرد بی جان را گرفت، کشیدش سمت اره. دست چپش را گذاشت روی صفحه ماشین. و هلش داد زیر تیغ. همانقدر که این اتفاق وحشتناک بود زیبا هم بود. خون و گوشت تن و پی و استخوان میپاشید در هوا و پشت سر آتش زبانه میکشید. و حالا دیگر جیغی از تخته چوب ها در نمیامد. سوختنشان بی صدا بود. اما فریاد از هنجره همان که آتش افروخته بود در می آمد. همه چیز سریع اتفاق افتاد. دست از مچ قطع شد. آقای نجار دست مثله شده را برداشت نشست روبروی تن بی جان مرد آتش افروز.«دفعه بعد اول بیا از خودم بپرس چیشده بعدش تهمت بزن بی همه چیز»دست بریده شده را انداخت میان آتش.من همانطور ایستاده بودم. به نظر میرسید جنگ پایان یافته. حالا میتوانستم به آتش نشانی زنگ بزنم. همینکار را هم کردم. در همین حین هم بود که سیاوش اول تن آن مرد را از کارگاهش آورد بیرون و بعد هم یک سری وسایلش را. حرفی نزدیم. مکالمه ی دیگری در نگرفت. ایده ای نداشتم که چه بگویم. آمد سمتم و کاغذی که دران ابعاد را نوشته بودم را به من نشان داد و گفت دو هفته دیگر با من تماس میگیرد. خداحافظی کردم و آمدم بیرون. در کارگاه هم داشت میسوخت آن آخر. حوصله نداشتم که بمانم و بمینم اسم سیاوشی که روی در نوشته شده قرار است بسوزد یا نه.