اخبار شبکه بی وقت

داشتم کانال ها را بالا و پایین می کردم که یکهو گذرم به کانالی جدید افتاد. تا حالا ندیده بودمش. تا امروز همه جور کانالی را تماشا می کردم. به عنوان یک فوق دکترای رسانه که شهرتی جهانی برای خودم دارم وظیفه خودم می دانستم همه جور محتوایی را به مغزم برسانم. چه این طرفی چه آن طرفی. هرچند تحمل چرندیات بعضی از آنها واقعا سخت بود!دستم روی کنتری تلویزیون خشک شد. سی ثانیه از شبکه را که دیدم برای همیشه مشتری اش شدم. اسم شبکه، "کانال بی وقت" بود. گویا به دستور رییس جمهور وقت و بی وقت تاسیس شده بود و ماموریت داشت همه چیز را همان طور که هست نمایش بدهد. بدون هیچ سانسور یا جهت دهی فکری.مجری شبکه بی وقت داشت تمام برنامه های خبری سرتاسر جهان را نمایش می داد و تحلیل می کرد. هم موافقان را می کوبید و هم مخالفان را. عیب همه شان را صراحتا بیان می کرد. به نظرم یک کلاس درس واقعی بود.اول از همه رفت سراغ بی بی سی. در مورد شلوغ شدن خیابان ها می گفت و اینکه چقدر احتمال دارد حکومت ایران سرنگون شود. بی وقت دست گذاشت روی نقطه حساس بی بی سی. اینکه بی بی سی شبکه رسمی و دولتی انگلیس است و انگلیس هیچ وقت خیرخواه هیچ کشوری نبوده و نیست و نخواهد بود. یکمی خلاصه و تیتروار از کشتارها و جنایت ها و غارت های بی بی سی گفت و بعدش ایراد گرفت که تو اگر یک خبرگزاری بی طرف مثل بی وقت بودی، تظاهرات مردم ایران بعد از نماز جمعه را هم پوشش می دادی.مجری بی وقت اینها را گفت و یکراست رفت سراغ اخبار صدا و سیمای خودمان. همه ی خبرهای سیما از راهپیمایی مردم انقلابی بود که طرفدار حکومتند. بی وقت صدا و سیما را هم با همان شدتی که بی بی سی را شسته بود، شست و پهن کرد توی آفتاب! به صدا و سیمای ایران گفت تو که حسابت معلوم است. عمرا در صداقت و بی طرفی بتوانی شبیه ناخن کوچیکه بی وقت هم بشوی. بودجه ات را که دولت ایران می دهد پس معلوم است که طرفداری اش را می کنی و چیزی نمی گویی که به ضررش تمام شود. ولی ای کاش همین را هم خوب و هنرمندانه انجام می دادی نه اینقدر تابلو! اینهمه بودجه می گیری و بیشتر از بی بی سی هم پرسنل داری اما جوری حرف می زنی که آدم دلش نمی خواهد باور کند. برعکس خارجکی ها که دروغ هایشان را آنقدر جذاب تعریف می کنند لامصب آدم دلش می خواهد باور کند!بی وقت گیر داده بود که چرا اخبار صدا و سیما یک کلمه هم از آنهایی حرف نمی زند که شبها توی خیابان می آیند و شعار می دهند. وقتی در مورد انقلابی ها حرف می زد جوری مردم مردم می گفت انگار تمام مردم ایران همینها هستند. بی وقت تحلیل می کرد که وقتی به طرفدارهای حکومت می گویی مردم و به معترضان – حالا هر نوع اعتراضی- می گویی آشوبگر و فتنه گر و اغتشاشگر، ممکن است به خیلی از آدم ها که اتفاقا شهروندان عادی و خوش اخلاقی هم هستند این احساس دست بدهد که آدم نیستند. یا اگر هستند آدمِ این کشور نیستند.مجریِ بی وقت همینجور اینها را می گفت و می رفت جلو. به نظرم مجری شجاعی بود چون برنامه اش داشت از داخل ایران پخش می شد و دفترشان هم اتفاقا توی اصفهان بود. از پشت شیشه استودیو مصلای اصفهان دیده می شد. نمای مناره های بلند و فیروزه ای مصلای اصفهان جلوه ای معنوی به برنامه داده بود. ناخودآگاه یاد حرف استاد پناهیان افتادم که می گفت امر به معروف و نهی از منکر اصلش در مورد موضوعات سیاسی است و اصلا اهالی سیاست را باید امر کرد به چیزهای خوب و منع کرد از رفتارهای ناشایست. پناهیان حدیثی از معصومی نقل کرد که مردم به حاکمان خودشان شبیه ترند تا به پدر و مادرهایشان.اخبار بی وقت با تحلیل اخبار ایران اینترنشنال کارش را ادامه داد. ادامه که چه عرض کنم، اینترنشنال را با خاک یکسان کرد. راستش را بخواهی حسابی دلم خنک شد. تمام حرف های دلم را مجری زد. از پول های کثیف سعودی که توی حلق پرسنل این شبکه ریخته اند گفت و از اینکه توی خود عربستان مگر چقدر آزادی های اجتماعی معنی دارد. از دروغ ها گفت و از جهت دهی های برنامه ریزی شده. اما بازهم جانب انصاف را نگه داشت و کیفیت بالای تولید را ستود و آرزو کرد ای کاش این تجهیزات و این هنر در خدمت خدا و خلق خدا بود. هر چقدر مجری اینهارا می گفت من بیشتر کیف می کردم. حتی توی دلم مجری را تحسین کردم، به کارگردان و تهیه کننده دست مریزاد گفتم و با خودم گفتم ای کاش شبکه بی وقت واقعا وجود داشت.