همینقدر کوچک

علی مدام ورجه‌وورجه می‌کرد و حوصله پدرش را سر برده بود.-بابا من دوست دارم کنار پنجره بشینم ها...با بی‌حوصلگی جوابش را داد: باشه. تو کنار پنجره بشین. از میاه راه رو راهشان را باز کردند تا به صندلی یشان برسند. بابای علی به مهماندار جوان هواپیما و آرایش غلیظش نگاه کرد که چطور با خنده‌ای مصنوعی سعی می‌کرد خودش را خوب‌تر از آنچه هست، نشان بدهد. بلیتش را به هیچ‌کس نشان نداد و به جستجو صندلی خودش پرداخت. جوان‌ها را می‌دید که انگار کور باشند، یکی پس از دیگری، فقط صرفاً برای حرف زدن با آن مهماندار بلیتشان را به او نشان می‌دادند و او هم با ناز جوابشان را می‌داد و احتمالاً پیش خودشان فکر می‌کردند که این مهماندار فقط به آن‌ها لبخند زده. چقدر احمق‌اند مردها. چقدر احمق‌اند که فکر می‌کنند زن در دنیای مدرن فقط به آن‌ها لبخند می‌زند. اصلاً چقدر احمق‌ترند که فکر می‌کنند این لبخندها معنایی دارد. نه، دیگر هیچ‌چیز مثل گذشته نیست. این مردها هستند که بی‌تغییر ماندند. از همان اول هم عشق برای آن‌ها توی رخت خواب بود و الان هم زیر همان نقاب روشنفکری توی رخت خواب است. این را هر مردی می‌داند. حداقل همان لحظه که موقع فشار برای دفع مدفوع به این موضوعات مهم فکر کرده باشد. این زن‌ها هستند که عوض شدند. این زن‌ها هستند که به آن‌ها یاد دادند باید مثل مردها باشند. عشق برایشان شده ماشین و پول. دیگر آن‌ها هم دارند همسرانشان را با همسران دیگر زن‌ها مقایسه می‌کنند. گذشته که این‌طور نبود. یک زن می‌دانست باید شوهر خودش را دوست داشته باشد. حالا می‌خواهد شکم بزرگ داشته باشد، یا حتی کارش توی رخت خواب در چند ثانیه خلاصه شود. نه، گذشته این‌طور نبود. بابای علی توی ذهنش با خودش دعوا می‌کرد. یا شاید هنوز داشت دعوای خودش با مامان علی را ادامه می‌داد. بالاخره صندلی‌اش را پیدا کرد و در همین حین به این فکر کرد که چقدر در همین مسیر کوتاه رسیدن به صندلی خود فکر کرده است. سرعت فکر باید چیزی بیشتر از سرعت لامبورگینی باشد یا شاید جگوار. هرچند سرعت هیچ‌کدام از این ماشین‌ها را نمی‌داند. می‌داند حداقل سرعت فکر باید از سرعت پراید بیشتر باشد یا شاید حتی سرعت این هواپیما.علی با خوشحالی خودش را در صندلی کنار پنجره جای داد و قبل از اینکه کسی اعلام کند، کمربندش را زد. شاید این‌طور فکر می‌کرد که بزرگ‌تر شده است. بابای علی به او نگاه کرد و لحظه‌ای از خوشحالی او خوشحال شد. در همین حین حسرتی هم کشید. حسرت روزهای کودکی. روزهایی که در دستشویی به چیزی فکر نمی‌کرد جز تخلیه کامل خودش. کاپیتان صحبت‌های مرسوم خودش را کرد و یک‌چیزهایی هم به انگلیسی بلغور کرد. بابای علی به این فکر کرد که خود آمریکایی‌ها هم این‌قدر سریع واژه‌های انگلیسی را تلفظ نمی‌کنند و علی به این فکر کرد که چقدر همه‌چیز باکلاس است.مهماندار جوان از جلوی هواپیما به انتها رفت و از انتها به جلو آمد تا مطمئن شود، گوشی دست کسی نیست و همه سر جایشان کمربند زده نشسته‌اند. علی هنگام رفتن مهماندار. کمربندش را کمی بالا گرفت تا مهماندار آن را ببیند. مهماندار لبخند. علی لبخند زد و صورت بابای علی بی تکان ماند. هواپیما شروع به حرکت کرد. ذوق در صورت علی دوید. کم‌کم هواپیما سرعت گرفت و تیک آف کرد. علی که کمی به جلو رفته بود به عقب صندلی پرتاب شد و فهمید باید توصیه‌های مهماندار در تکیه دادن به صندلی را جدی می‌گرفته است. بابای علی توی حال خودش بود. هواپیما به آسمان می‌رفت و علی نگاهش به زمین بود. به ساختمان‌هایی که کوچک می‌شدند. به آدم‌هایی با لباس‌های فسفری و شب رنگ که انگار برایشان مهم نبود که او به آسمان می‌رود. هرلحظه از آن‌ها دورتر می‌شد و آن‌ها کوچک‌تر می‌شدند. علی با ذوق بابا را صدا زد.-بابا-جانم-ببین چقدر همه‌چیز داره کوچیک میشهبابا، کمی لبخند زد و گفت: ما داریم از اونا دور می شیم. اونا کوچیک نمی شن.-ولی من مطمئنم که دارن کوچیک میشن. بیا خودت نگاه کن. اون آقایِ زمانی که داشتیم بلند می شدیم بزرگ تر از این بود.بابا کمی به بحث علاقه‌مند شد. یعنی علی تو فکر می‌کنی الآن ما هم داریم کوچک میشیم؟ چون من مطمئنم الآن از اون پایین این‌طور به نظر می یاد. حتی شاید بشه آدما اون پایین ما رو پشت دستشون قایم کنن.علی کمی فکر کرد و به خودش نگاه کرد که هنوز همان اندازه بود و بعد بیشتر به بیرون نگاه کرد.-بابا-بله؟-یعنی مامان هم می تونه از اون پایین ما رو توی مشتش قایم کنه؟بابا کمی به فکر فرو رفت. نگاهی به علی کرد و علی مطمئن شد که قطره ای از چشم پدرش جوشیده ولی پایین نمی آید. بابا کمی صدایش لرزید و گفت:شاید... شاید اگر به ما نگاه کنه...علی دوباره به سمت پنجره برگشت تا به اکتشافات خود ادامه دهد. به آدم‌ها فکر می‌کرد و در دلش آرزو می‌کرد خدا کند، آن‌ها روی زمین هواپیمایی را در مشتشان خرد نکنند.بابای علی در همین حین تلفش را در دست گرفته بود و داشت چیزی در آن تایپ می‌کرد.نازنین از بالای آسمان مشکلات من و تو خیلی کوچک به نظر می‌رسند. همان‌طور که احتمالاً خودمان از این فاصله کوچک به نظر برسیم، علی کنار من مطمئن است که ما داریم کوچک می‌شویم، حداقل در مورد تو که چنین نظری دارد...مهماندار بالای سر بابای علی می‌رسد و وقفه‌ای در نوشتن پیامک ایجاد می‌کند. آقا لطفاً گوشی خودتون رو خاموش کنید. بابای علی می‌خواهد چند لحظه دیگر ادامه بدهد و با دست خود نشان می‌دهد که نیاز به فرصت بیشتری دارد تا مهماندار چند ثانیه ساکت شود. حالا می‌فهمد که هم آنتنش دارد می‌رود و هم گوشی‌اش روی یک درصد است و دارد خاموش می‌شود. هول‌شده و حسابی دست‌وپایش را گم کرده است. مهماندار هم ول کن ماجرا نیست و یک جمله را به‌صورت مؤدبانه و با همان تن و همان لبخند مصنوعی تکرار می‌کند تا به موفقیت برسد ولی او نمی‌خواهد پیامکش نیمه‌تمام و بدون ارسال باقی بماند. در همان ولوشو ادامه می‌دهد.نازنین نمی‌دانم این پیام به تو برسد یا نه ، شاید وقتی در مقصد بشینم به دست تو برسد. اما خواستم برایت بنویسم که از اینجا فقط عشق توست که در قلبم بزرگ است. همان‌قدر به این عشق مطمئنم که همین الآن مطمئنم قلبم دارد تندتر می‌تپد. بابت همه‌چیز ببخشید...دکمه ارسال را فشار می‌دهد و خط سبز بالای پیامک شروع به حرکت می‌کند. حرکتش تمام نشده که گوشی خاموش می‌شود. مهماندار فکر می‌کند موفق شده و بابای علی را رها می‌کند و بابای علی به گوشی خاموش خودش نگاه می‌کند و به‌اندازه مهماندار مطمئن از موفقیت خودش نیست.دینگ... یک گوشی در دفتر کار مامان علی صدا می‌دهد. مامان علی گوشی را بر می‌دارد و با اخم پیامکی را باز می‌کند و پیامک بابای علی را می‌خواند. لبخندی روی لبش می‌نشیند که خیلی سریع به قلبش ارسال می‌شود و از صورتش آن را پنهان می‌کند. به خودش می‌گوید نباید با این سرعت کسی بتواند به خاطر اشتباهاتش بخشیده شود. گوشی را در جیب مانتو خودش قرار می‌دهد و مدام با خودش کلنجار می‌رود که چطور گذاشته این پیام به قلبش ارسال شود. پیامک بابای علی فعلاً بی‌پاسخ می‌ماند. پایان دیگری نمی‌شود بر این ماجرا متصور شد. به‌هرحال آنکه روی آسمان است بابای علی است و مامان علی هنوز روی زمین ‌مانده است...