آخرین روز زندگیِ یک پیرمرد

پیرمرد مثل هر سحرگاه، با صدای اذان مسجد از خواب بیدار شد...وضو گرفت و قبل از آنکه سراغ سجاده اش برود، بی بی خانم را دید که درگیر پیدا کردن سر چادر نماز بود.ایستاد، لبخندی زد، چادر را مرتب کرد و روی سر بی بی انداخت و زیرلب گفت دعای مارا فراموش نکنی حاجیه خانم...نمازش را خواند...دعای عهد راهم... پنجاه سالی میشود که دعای عهد بعد از نمازصبح برایش حکم قند پهلوی چای را دارد...نمیشود که نباشد!...بعد از نماز، باز رفت سمت رخت خواب که چرتی زده باشد...از همان چرت های پیرمردانه ی هرروزه اش که گاه و بیگاه در طول روز بین کارهای مختلف سراغش میآید؛ حین تماشای تلویزیون، روی روزنامه، وقت گوش دادن به غرغرهای بی بی و...کمی این پهلو و آن پهلو شد. به یاد خواب قبل از نماز صبح افتاد؛چه خواب عجیبی...یک سالن همایش بزرگ که روی تک تک صندلی هایش دوستان و آشنایان و اعضای فامیل نشسته بودند...همه بودند؛ از همکلاسی های مکتب خانه ی پیرمرد بگیر تا همین فروشنده ی دکه ی روزنامه فروشی سرخیابان که پیرمرد هرروز از آن روزنامه میخرد...همه چشم دوخته بودند به پیرمرد که در جایگاه ویژه روی سن ایستاده بود و جایزه ای در دست، از تمام افرادی که او را یاری کرده بودند، تشکر میکرد.در آخر نیز جایزه را بوسید و خدارا بابت این موهبت سپاس گفت...حال این که این خواب چه حکمتی داشت و این جایزه چه جایزه ای بود، الله اعلم......افتاب طلوع کرده بود.فایده ای نداشت، امروز از خواب شیرین صبحگاهی خبری نیست.یاعلی گفت و باهمان دست های لرزانش، رخت خواب را کمی مرتب کرد.لباس های بیرونی اش را پوشید و رفت برای خرید نان داغ و روزنامه.‌.. اخرین سنگ نان سنگک را جدا کرد و درجواب شاطر که میگفت:《حاجی پول خورد ندارم باقی پولت رو بدم؛ حالا باشه فردا پول نون امروز رو هم حساب کن.》 گفت:《 نه باباجون، پول نون فردارو امروز حساب میکنم. اینجوری بهتره!》...صبحانه را که خوردند، روزنامه را باز کرد و کمی آن را این ورق آن ورق کرد.نخیر؛ خبر تازه ای نیست... دنیا انگار چیز جدید دیگری ندارد!صدای تلفن بلند شد... ریحانه بود، نوه ی دختری اش...زنگ زده بود که بگوید کارنامه اش را گرفته است و آقاجون جایزه اش را آماده کند که شاگرد اول شده است.پیرمرد خنده ی از ته دلی کرد و گفت که جایزه اش آماده است و چندوقتی میشود که در کمد اتاق انتظار ریحانه را میکشد.قبل از خداحافظی هم گفت:《جایزه ی فارغ التحصیلیت ان شاءالله باباجون!》...هنوز یک ساعتی به وقت نماز ظهر مانده بود.پیرمرد فکر کرد خوب است فرصت باقی مانده تا اذان را به ورق زدن آلبوم عکس های گذشته بگذراند. امروز عجیب یاد گذشته ها را کرده...سالها و حالهای یک عمر زندگی برایش مرور میشود:این عکس را ببین! یادش بخیر، بین راه مشهد گرفته بودیم.اتوبوس خراب شده بود و بچه ها که هنوز به سن مدرسه نرسیده بودند، درگرمای تابستان گرمازده شده بودند...چقدر دستمان تنگ بود آن روزها، چقدر سخت سفر میکردیم و درعین حال چقدر دلمان خوش بود.لبخندی روی لبهای پیرمرد مینشیند. آی حاج صادق! خدایت بیامرزد...در یک سنگر کنار هم بودیم؛ حالا من پیرمرد باید بنشینم حسرت شهادت تورا بخورم و تو از همانجا که هستی باید قول بدهی که هروقت آمدم، رفاقت را در حقم تمام کنی و آنطرف هوایم را داشته باشی.عجببب! این من بوده ام؟ اینقدر لاغرو تکیده! اینقدر افسرده و ناامید!یادم هست که این برهه از زندگی چقدر آرزوی مرگ میکردم و اگر خدا خودکشی را حرام نکرده بود، همان وقت کار خود را تمام کرده بودم و دیگر به این سن نمیرسیدم...قربان کرم و مهربانیت خداجان؛ توکل کردم و الحق و الانصاف که خودت چگونه همه چیزا را ردیف کردی....‌..صدای اذان پیرمرد را به زمان حال برمیگرداند... برای تجدید وضو به آشپزخانه میرود...قورمه سبزیِ بی بی روی گاز قل قل میکند...پیرمرد مشامش را از بوی قرمه سبزی پر میکند، به به غلیظی میگوید و بی بی را با جمله ی همیشگیِ "دست و پنجت درد نکنه بی بی خانم" خوشحال میکند...‌...نماز پیرمرد تمام شده...همانطور به حالت سجده روی مهر خوابش برده است...خوابی عمیق و آرام حین سجده ی شکر...بی بی سالاد شیرازی را روی سفره میگذارد و برای بار چندم پیرمرد را صدا میکند:《حاج آقا سمعکت رو نذاشتی مگه؟ غذا از دهن افتاد.》پیرمرد دیگر نیازی به سمعک ندارد که بی بی جان!سر سفره نشسته است و از شما تشکر میکند برای اینهمه سال همراهی...و در سجاده است و خدارا شکر میکند برای این موهبت...موهبت مرگ؛ جایزه ی سال های زندگی کردنِ سالمِ پیرمرد!پی نوشت: به بهانه ی چالش بنویس برای رشد کردن، به دعوت پدر خانواده ی مرتا، استاد سید محمد حسینی بزرگوار