پیشول یه گربه عادی (4)

اگر قسمت های قبلی رو نخوندین :پارت ۱پارت ۲پارت ۳-لنا زمان مرگت فرا رسیده ...این صداها از کجا میان ؟ نمیتونم توی تاریکی چیزی ببینم . تاریکی محضه .من قراره واقعا بمیرم ؟ اینجا پایان کاره؟-من درون توعم ، احساسم نمیکنی ؟روح ؟ همون روحی که تسخیرم کرده ؟-زمان مرگت فرا رسیده...ضربان قلبم بیشتر و بیشتر میشه ، یعنی الان میمیرم ؟نترسید ، نترسید ، داره خواب میبینه !صدای آشنایی به گوشم میخوره :"لنا لنا ، بیدار شو دیگه ،چقد میخوابی؟"از جا میپرم :"چی ؟چی گفتی؟"پیشول رو میبینم که کنار تختمه ، با همون حالت خونسرد همیشگی اش میگه :"ساعت 12 ظهره ، حالا پاشو بیا ناهار بخوریم ."دنبال پیشول راه میوفتم . مامانمو میبینم و به هم سلام میکنیم . مامانم با خنده میگه :"ظهر به خیر!"بعدشم مامانم سفره ی سفید کوچکی پهن میکنه وغذایی که پخته رو میاره تا با هم بخوریم . قورمه سبزی!گشنمه? بوی خوش قرمه سبزی فضا رو پر میکنه ، من عاشق قورمه سبزی ام ! البته مامان یه غذای جدا هم برای پیشول پخته ، سوسیس بندریه ! ظرف سوسیس بندری رو هم جلوی پیشول میذاره تا راحت بخوره.بعد از غذا من و پیشول از مامان تشکر میکنیم و من به سمت یکی از مبلا میرم تا بشینم. حس عجیبی دارم ، انگار که برای مدت کوتاهی از دست اون روح خلاص شدم . سوالای مختلفی پشت سر هم به ذهنم هجوم میارن.ما مکانا به یه دنیای دیگه رفتیم؟یا یه جای ناشناخته رو زمین؟یه جایی بین زمین و آسمون؟یه دنیای خیلی بزرگ تر یا کوچیک تر از زمین؟اصلا تو یه سیاره ی دیگه یا به معنای واقعی کلمه خارج از ظرف زمان و مکانی که ما توش قرار داریم؟من حق ندارم از خونه ی پیشول بیرون برم و اگر سوالی بپرسم هم پیشول جوابمو نمیده . این خیلی رو مخه .ناگهان کسی در میزنه و پیشول میره تا درو باز کنه . خداکنه ایلیا باشه . آره خود ایلیاست . این دفعه کت و شلوار مشکی پوشیده . به پیشول سلام میکنه ،کفش های جردنشو درمیاره و داخل میشه . من ومامان بلند میشیم تا سلام و احوالپرسی کنیم . ایلیا بعد از سلام و احوال پرسی خطاب به پیشول ومامانم میگه :"میتونم امروز لنا رو ببرم بیرون؟ بیچاره الان دو روزه اینجا حبسش کردین . قول میدم قبل از تاریکی شب برگردیم . آخه غولا که روزا نمیان بیرون . قبل از اینکه شب بشه برش میگردونم.قول میدم مراقبش باشم."قبل از اینکه مامانم بخواد چیزی بگه پیشول با عصبانیت شروع به حرف زدن میکنه :"نه نمیتونی ، فک کردی چون به خاطر مامان لنا میذارم بیای خونه م حالا میتونی اونو ببری بیرون ؟ تو فقط یه کلاغ اَرچی هستی ! عاشق اینی که شبا بری بیرون ، باید همون موقع که دیده بودمت یه لقمه ی چپت میکردم کلاغ کوچولو!"به خاطر مامانم؟کلاغ ارچی ؟یه لقمه ی چپش میکرد ؟ کلاغ کوچولو ؟ منظورش چیه ؟ چرا نمیفهمم ؟ به صورت ایلیا نگاه میکنم . از عصبانیت مثل سیب سرخ شده . انگار میخواد جواب پیشول رو بده ولی جلوی مامانم جرعتشو نداره.مامانم به هر دوشون چشم غره میره و میگه :"پیشول ! بسه ! لنا ، میتونی با ایلیا بری بیرون . ایلیا ، فقط قول بده که قبل از اینکه شب بشه برگردین ، باشه ؟"پیشول ساکت میشه ،میپره روی یکی از طاقچه هاش میشینه و پشتش رو به ما میکنه .ایلیا هم لبخند دلنشینی رو چهره ش نقش میبنده و در حالیکه به من خیره شده به مامانم میگه :"ممنونم خانم . قول میدم ، قول شفق قطبی !"قول شفق قطبی ؟هان ؟از جام بلند میشم و بدون هیچ حرفی پشت سر ایلیا بیرون میرم . بیرون خونه ،چمنزاره و یه عالمه خونه درست عین خونه ی پیشول به چشم میخوره.همه ی خونه ها آجرای سفید دارنو ، در های قهوه ای ، پنجره های قهوه ای ، سقف آلاچیقی طوسی ، که یه قسمتی اش آبیه و پنجره ی قرمز داره . جلوی خونه ها سنگ فرش رنگین کمانیه و شاخ شمشاد کاشتن . پشت همه ی خونه ها درخته و همه شان حیاط دارن . آسمون بی رنگه و خورشید آبیه، خیلی عجیبه .خونه ی پیشولایلیا میگه :" ببین چقد قشنگه ! قراره ببرمت شهرمون ، تو خونه یه نقشه از کشورمون دارم . میخوای همه چیو درباره ی اینجا بدونی مگه نه؟"با لحنی خشک جواب میدم:"آره و میخوام همه ی سوالامو جواب بدی ."میخنده . از ته دل میخنده و میگه :"باشه باشه ، همه رو جواب میدم . حالا دنبالم بیا ."دنبالش میرم . کم کم قدماشو تند تر میکنه و بعد شروع به دویدن میکنه ، منم دنبالش میدوم و از لابه لای خونه ی گربه ها رد میشیم . تا اینکه خونه ها تموم میشن . همون جا می ایسته و منم کنارش از حرکت می ایستم .به بیلبورد اشاره میکنه . یه بیلبورد آبیه که هم اندازه ی خودمه . به جز بیلبورد تا چشم میخوره فقط چمنزاره. روی بیلبورد با خط سفیدی نوشته : پایان محدوده ی شهر کتینا (katina)شهر هیومن ، 3 کیلومتر دیگر ، مستقیم (human)شهر ارحنی ، 4 کیلومتر دیگر ، سمت راست (Arhany)شهر ویچسیتی ، 5 کیلومتر دیگر ، سمت چپ (vichcity)>" />شهر اَرحَنی این شکلیه!حیف که شهر ارواحه مگرنه ایلیا میتونست لنا رو ببره اونجا ، آخه شهر به این قشنگی>>>" />>>" />شهر اَرحَنی این شکلیه!حیف که شهر ارواحه مگرنه ایلیا میتونست لنا رو ببره اونجا ، آخه شهر به این قشنگی>>>این شهرای عجیب غریب دیگه چی ان ؟ حداقل الان فهمیدم که اسم شهر پیشول کتیناعه.-باید بریم به شهر هیومن ، خونه ی من همون جاست ، الان ساچنا از راه میرسه .با تعجب میپرسم :"ساچنا چیه ؟"-یه وسیله ی نقلیه ی سریع السیره . مطمینم ازش خوشت میاد .به ساعت مشکی اش نگاهی میندازه و اضافه میکنه :"همین الان میرسه."یه مربع سفید که در و پنجره و بال های سفیدی داره با سرعت سرسام آوری پرواز کنان به سمتمون میاد . به نظر میاد طول ، عرض و ارتفاعش ، هر کدوم دو مترن.در مربع باز میشه . توی مربع کاملا قرمز آلبالوییه و دو تا صندلی آبی رنگ داره . یه میز کوچولوی نارنجی هم جلوی صندلی هاس . دو تا بطری آب معدنی و دو تا کاپ کیک روی میزه . کاپ کیک ها قهوه ای ان و روشون خامه ی وانیلیه. به نظر خوشمزه میان .-برو تو .میرم توی مربع و روی صندلی میشینم. کمربندای قرمزو میبندم و یه کاپ کیک برمیدارم تا بخورم . ایلیا هم میاد تو و کنارم میشینه .مربع شروع به حرکت میکنه . انقد سریعه که همه چیز جلوی چشمام تار میشه .- یه ثانیه ای میرسیم . بیا تا سه بشمریم . -باشه . -یک-دو-سه"دَنگ" - رسیدیم . کمربندا رو باز میکنیم و پیاده میشیم. مربع خیلی سریع پرواز میکنه و دور میشه ، از چیتا و عقابم سریع تره!فضا کمی تغییر کرده . هنوز همه جا چمنزاره ولی این بار شکل خونه ها عوض شده .یعنی دیگه خونه نیستن . همه شان آپارتمان شدن . آپارتمان های کرمی رنگ با پنجره های کوچولو موچولو و مربعی . درست مثل آپارتمان های دنیای خودم.باد به آرامی به صورتم سیلی میزنه . ایلیا همون جا می ایسته ونگام میکنه . لبخندی دردناک روی چهره ش نقش میبنده و...-ببخشید که زودتر بهت نگفتم .حس میکنم سردمه ، انگار همه جا آبیه،با نگرانی میگم :"چ چ چیو ؟"- معذرت میخوام .ادامه دارد ؟آنچه خواهید دید...پ.ن:با تشکر از تاتسو و حدیث که به من در نوشتن پارت چهارم پیشول کمک کردند❤️ . ممنون که وقت گذاشتید خوندید و امیدوارم لذت برده باشید=)