شب پانصد و پنجاه یا ۵۵۰ دو قلب برعکس

در حال حاضر که آرایش‌گر پیرایش‌گر مخصوص نداریم، پس خودمون باس آستین بالا بزنیم. ابروها رو برداشتیم. ماسک صورت و مو. قرتی‌گری را پیشه نمودیم و بعد از بیست و چهار ساعت تمرین، با متن آماده‌ی پانزده دقیقه‌ای رفتیم به سمت سالن.انتخاب آرایش چشم، گردنبند و لاک هم برای خودش حکایتی بود.رفتم و با ابعاد سالن، تعداد قدم‌هایم رو استیج و ارتفاع میکروفون، خو گرفتم.این منم! با عینک آفتابی به چشم، در حال معلق زدن روی سن. نه قلبم می‌کوبد دگر، نه نفس کم می‌آورم نه حتی سر سوزنی صدایم بلرزد! ۱۲۰ نفر، ۲۴۰ چشم، موبایل‌هایی که گاه بالا می‌آیند، پچ پچی ته سالن، صدای در، صدای چنگال و این صدای من است که بر تمام صداها سوار است. نیمی از سالن غریبه مطلق، ربع سالن ملت رندوم که خیلی هم باهاشان حال نمی‌کنم، یک ربع، آدم‌هایی که باهاشان فعلن حال می‌کنم.الان ولی، این منم. چال گوشه‌ی کاناپه. با بدن پر از اضطراب.دیشو، مهم است بگویم. نیمه شب آمدم در پارکینگ، دم ماشین، سوییچ نیست. گوشی خاموش. کلید خانه داخل ماشین. شارژر داخل ماشین. من قطع. وسط پارکینگ دانشگاه.کولی بازی بگم خیلی احساس تنهایی کردم؟ کولی بازی بگم وسط افتخار کشتن ترسم از استندآپ کمدی، ابراز آزادانه‌ی خودم و پخش لغاتم در دنیا، وحشت کردم؟برای من، من آلفا، من نترس، من جنگنده، لحظه‌ی بحران، قابل مدیریت است. بدون اینکه بهم بریزم، راه حل میابم. با ساعتم زنگ زدم به رفیقم که بیا حاجی! من جا موندم. تا بیاد و برسه، کوله به پشت تا در سالن رفتم در تاریکی.فکر کردم اگر سوییچ پیدا نشود، دایی هم که حتی امریکا نیست یاری دهد، یعنی رسمن، من در این پارکینگ دورافتاده در دانشگاه، اگر شب هم نروم خانه، کسی نمی‌فهمد؟ من خودم عاشق این استقلال و خیره‌سری بودم، من عاشق این بودم که خودم بروم همه‌ی سوراخ‌سمبه‌های دنیا را ببینم، عاشق این که جاهای رندوم پیدایم شود، ولی، ولی، ولی، وحشت کردم.که هیچ کس، هیچ کجا، منتظر من نیست.دارم زیر کلاهم گریه می‌کنم. برای چی؟ برای این که از «ترسیدنم»، ترسیدم. احساس ضعف کردم. نکند سن است؟ دارم محافظه‌کار می‌شوم؟زندگی همینه خدایی! شخماتیک. دیروز که بیدار شدم و دور خودم چرخ زدم، با آدم‌های محبوبم تلفنی حرف زدم. برای آبجی، پنج بار اتود را انجام دادم، یادداشت برداشت.با استاد جوشکار، شوخی عینک جوشکاری را ردیف کردم.خوشحال، جمع‌جور، آماده‌ی اجرا!امروز، بعد از ۱۲ ساعت استرس سوییچ ماشین کو، به ماشینم رسیدم. خاطره‌ی دیشب تکرار شد در ذهنم.من از وقتی یادم می‌آید، همیشه تنها تا ماشینم قدم زدم. همیشه تنها بعد از دیت در مرکز شهر خودم را تا ماشینم همراهی کرده‌ام. با کله‌ی گنده که بله «من تنهایی می‌تونم» چی رو می‌خواستم به کجای خودم و پیام‌های والدیم اعمال کنم، نمی‌دونم هنوز.دیشب، فکر کردم تنهایی؟ می‌شه. من تنهایی نوار شرقی قاره‌ی امریکا رو روندم، پنج بار. من تنهایی اومدم خارج. تنهایی زندگی کردم، غذا خوردم، لباس خریدم، زیپ پیراهن بستم، گل کاشتم، سرباطری عوض کردم و کتابخانه ساختم.الان، که‌ شک ندارم، نیازمند هیچ کس و هیچ چیز نیستم، طلب می‌کنم. به همین کلام که مقدس است. به همین گفتار پرمهر قسم.می‌دانی شهریارمن جلوی ۲۴۰ چشم حرف زدم ‌و کلام کمیک بافتم.من با همین یک جفت چشم پف‌کرده‌ی گریه، فصلی از زندگی را می‌بندم، فصل «قوچ خیره‌سر تنها»من، با همین لاک نقره‌ای، سیاهی ریمل زیر چشم، دل سبک از گریه، می‌نویسم که من می‌توانم. می‌توانم اعتماد کنم. از آن مهم‌تر، می‌توانم استقلالم را در رابطه‌ی مشترک نگه دارم.برویم مرحله‌ی جدید! سلام اجتماع! سلام دیت! سلام لاورز!پ.ن۱:وقتی، فشار می‌آید. استرس، وحشت، ناامنی، کودک درون، می‌لرزد. باید بنشینی، بغلش کنی، بگویی من مراقبتم. تو جایت امن است.پ.ن ۲:بعد از گریه در آغوش مجازی مادر، گفت خب، اگر تنهایی نمی‌خواهی دیت کن. شروع کرد به لیست ممد و حسن و مجتبی و قلی، کدامشان؟پ.ن۳: ملت می‌خندیدند توی سالن به جوک‌هام. با صدای بلند. هر چند که من تا قهقهه نزنن دلم وا نمی‌شه.پ.ن۴: مامان گفت، یه بخش از کلافی اجرای دیشو اینه که تو کارگردان نبودی، باید دستورها رو دنبال می‌کردی. دوست نداری.راس می‌گه. پ.ن ۵: از خنده‌ها بلندترین، از فیلم‌ها پرافتخارترین، از عشق‌ها، عاشق‌ترین را می‌خواهم.