در وصف حال یک‌کنکوری۲

تشویش‌ و نا آرامی، استرس و ترس!این روز ها، این ذهن آرام نمی‌گیرد، افتاده است به حس و نتیجه، به قول مهر‌ارام شده است بنده‌ی ازمون!ترس احساس وحشتناکی‌است، وقتی در وجودت رخنه می‌کند، تو را بدتر از هر حسی فلج می‌کند، انگار عقربی‌ نیشی‌ می‌زند و آرام آرام تمام دستگاه های بدنت‌ را از کار می‌اندازد و بعد می‌آید سراغت‌ که کار را تمام کند.امان از ترس ها و تشویش ها و نا آرامی ها!هنوز اثرات ازمون‌ سه سال پیش روی وجودم مشهود است، چند نفر فقط می‌دانند که من از آن آزمون چه یادگار های بدی با خود دارم. برعکس آن ازمون و تلاش برای‌ش این روزها‌ هم به من خوش می‌گذرد و هم خوشحالم، ولی گاه و بیگاه‌ این ترس ها حمله‌ور می‌شود و مدام روحم‌ را پاره پاره می‌کند.شب آزمون سه سال پیش، شب رفتم خانه‌ی دایی مصطفی، ریحانه آن شب حرف شیرینی زد که حس آن حرف‌ش روی آزمون و حالم تاثیر خوبی داشت.دایی میثم هم من را برد و برای‌م خوراکی ها خرید! تازه آن شب فهمیدم که رمز کارت‌ش سال تولدم‌ است. اکلیل های‌ چشمم‌ انقدر‌ زیاد بود که حد نداشت:) فهمیدن‌ این همه محبت او هم بی تاثیر نبود.بعد تر ها، وقتی دفترچه‌ام را دادم تا برای‌ م خاطره‌بنویسد، برای نوشته‌های‌ش مردم. مرد مهربان و با احساس روزگار!شب زود خوابیدم، صبح آرام و بی استرس بلند شدم، سر جلسه مبینا را دیدم. آزمون را دادم و پیش از آزمون به شهدا و به خصوص یک شهید عزیز توسل کردم و با بسم‌الله‌ی آزمون را شروع کردم. ریاضی را فقط دوتا پاسخ دادم اما وضعیت دروس‌ دیگر خوب بود. امدم بیرون، بعد آزمون راهی خانه‌ی خاله طاهره شدم و با مبینا فیلم دیدیم تا عصر که مامان اینا از پارک علم‌ و فناوری‌ برگردند‌.خوب بود همه چیز خوب بود و من آرام بودم.اما روز های قبل‌ش من از استرس های بی امان درحال مرگ بودم.روزی که اعلام شد نتایج، در زیرزمین حمید جباری هیئت بودیم. اول هیئت بود که دیدم بچه ها گفتند نتایج‌ امده، هرکاری کردم سایت بالا نیامد و داشتم فی‌الواقع سکته می‌کردم‌.فردای‌ش هم حتی سایت نمی‌امد، مدام ترس این را داشتم برگه‌ی بی نامم‌ گم شود، من آزمون را در تهران دادم. دیگر طاقت‌ فراق نداشتم و آزمون که افتاد در مرداد ساک جمع کردم و راهی شهر پر دود و دم شدم.نتیجه ها آمد و قبول شده بودم و تمام!ذهن مریض مدام خیال بافی های احمقانه می‌کند! امان از ذهن های مریض…ترس وجودم را می‌گیرد، می‌خواهم سالنامه‌ی جدید بردارم. می‌دانم نیمی از سالنامه می‌افتد از مهر و… من آن موقع آیا دانشجو هستم؟ آه!کنکور مزخرف چرت!اما من حتی کنکور را هم با تمام استرس های‌ش دوست دارم.به واسطه‌اش نماز های‌م شده است سر زمان‌ مقرر، مغرب که صدای اذان از پنجره‌ی اتاقم می‌آید درس را می‌بوسم و می‌گذارم کناری و راهی سجاده‌ می شوم. زیرانداز‌ بر میدارم و می‌روم در حیاط رکوع و سجود می‌کنم و شکری به جا می اورم‌ و یادی می کنم از خدا…و باز بر می‌گردم سر فرمول های پر توحید!راست‌ش زا بگویم، من خدا را در شیمی و فیزیک یافتم! عظمت‌ش را در قانون مندی قانون ها یافتم. و به واسطه‌ی فیزیک عاشق‌ش شدم. کسی که علوم طبیعیه‌ نمی‌خواند خدا را در چه می‌بیند؟ آیات قرآن پس از خواندن های مکرر درس برای‌م شیرین تر شد، محکم تر آیات را در آغوش کشیدم و بوسیدم.داستان گفتم باز!ترس این روز های‌م زمان کمه‌ مانده تا کنکور است، ترس این است که نکند روز جلسه اتفاق بدی بیفتد، نکنه فلان شود، نکند بهمان شود،ذهنم‌ مریض است می‌دانم.همه از کمبود توکل است و بی اثر دانستن خداست…واقعا سالمم‌؟ بارها فکر کرده ام که پاسخ‌برگ کنکورم‌ گم‌شود، یا سر جلسه موقع آب خوردن آب بریزد روی‌ش!چه افکار چرت و پرتی دارم من!با تمام این دل نگرانی های احمقانه، کنکور من را هدفمند کرد و متمرکز از این شاخه به آن شاخه پریدن های م به کلی کنار رفت و وظیفه‌ ام شد فقط بندگی! من جدی ترس خواندم را سوایی‌ از جدی بندگی‌ کردن نمی‌دانم.بنده ان است در این روز ها که پر امید تلاش کند. که ناامیدانه تلاش کردن به درد لای دیوار هم نمی‌خورد!خلاصه امر اینکه دعا فراموش‌تان نشود که خدا دعای‌ دیگران را در حق بندگانش‌ زودتر مستجاب می‌کند.