9

#MyNovel #SareRavi امواج دریا امروز برعکس هر روز جهت داشتند . به سمت رفتن ، می آمدند . به سمت غرق شدن در امواج های قبل از خودشان . انگار ذاتا برای باز گشتن ، می آمدند . برای نیامدن ، نرسیدن . دلشان با نیامدن بود امواج دریای امروز . می آمدند و به ساحل نرسیده پا پس می کشیدند . امواج امروز باهم غریبه بودند . شده بودند عاشق و معشوقی که “عشق“ این وسط داشت لبه ی تیغ بند بازی می کرد . زمستان بود . آسمان های زمستان لب ساحل را یادت هست؟ آسمان سفید و دریایی از رنگ توناژی از آبی که اسم رنگش را نمی دانم . حالا خیلی هم مهم نیست . مهم ماجرا اینجاست که آسمان امروز آن رنگی از توناژ آبی است که اسم رنگش را نمی دانم . و دریا رنگ سفیدی آسمان . باران هم می آید ؛ منتها از زمین به آسمان . از دریا به سقف خانه ی زمین . بپرس من کجا نشسته ام . من ، روی آسمان نشسته ام . نمرده ام ها! نه . دراز بکش . آفرین . بیا . بیا جلوتر . ای بابا انقدر یعنی خوابت می آید؟ یک لحظه ، فقط یک لحظه سرت را بلند کن. من زیر سرت را درست کنم و دوباره بخواب . باشد...؟ حواست با من است؟! گوشت اینجاست؟! چرا نگاهم نمی کنی؟ ببین ، من... من ، مسبب هیچ کدام از این ها نبوده ام . می دانی مشکل کجاست؟ ” باشه... باشه . داد نزن . مشکل همین جاست که من مسبب هیچ کدوم از اینا نبودم . حتی اونایی که باید می بودم . حتی خوباش . متین...؟ می شه... می شه بشینی خودم همه چیو برات توضیح بدم؟ می شه بگم چرا از خودم نمی پرسی؟ باشه...باشه . می دونم . می دونم همه چی مشخصه . می دونم همه قبل من همه چیو ، جای من بهت گفتن! ولی شنیدی؟ گوش کردی؟ هم جای من بهت همه چیو گفتن . کی جای من بوده جز خود من؟ چرا از من نمی پرسی؟“ - من الان اینجام که بپرسم! من اینجا بودم که بپرسم! من اینجا بودم که بفهمم چرا از آخر اولین نفریم که باید بدونه! من اینجام که داد بزنم! واسه چی؟ واسه اینکه من همونیم که باید این کارو بکنه! نه کسی که تو ، تو ذهن خودت ، تموم حرفاتو بهش زدی! ... - حرفای نزده ی تو ، جز از چشمات به من نمی رسه . ولی کو؟ کو چشمایی که من باید حرفای تو رو ازش بخونم؟! هیس... متین...؟! حیف این دریا و این منظره ی پر از تضادش نیست؟ وقت هنوز خیلی هست تا با خاطراتت بنشینم و چای بنوشم . شب های خیلی زیادی هنوز هست ، که دست غمِ نبودت را بگیرم و با خودم به تخت خواب ببرم . صبح های زیادی هست که چشم باز کنم و او را جای تو روی تخت ببینم . ولش کن . خلاصه وقت زیاد است . سرت را بلند کن . آها . حالا شد . داشتم از تضاد ساحل امروز با همه ی ساحل های زمستان می گفتم . همینطور که سرت را روی پای من گذاشتی ، نگاهت را تا آخر بالا ببر . جوری که ساحل را ببینی . می دانی شبیه چیست . شبیه آن موقع هاست که بچه بودیم و روی تخت و مبل می خوابیدیم و سرمان را از تخت آویزان می کردیم . به احتمال نود و نه درصد هم همیشه یکی آن حوالی بود که بگوید نکن بچه . خون در مغزت جمع می شود . حالا اینش هم مهم نیست . مهم ماجرا این است حالا که اینطور نگاه کردی ، فهمیدی من در آسمان نشسته ام یعنی چی . خون در سرم جمع می شود... مغزم پر از درد می شود... چشمم پر از اشک می شود... و احتمال اگر چند دقیقه دیگر به این سرگرمی کودکانه دوران کودکی هایم ، در واقعیت تلخ جوانی هایم ، ادامه دهم ، خون هم از چشم هایم می آید... کاسه صبرم لبریز می شود... یخ آرامی هایم آب می شود... دنیا ی من سرد می شود... راستی ، هوا سرد می شود یا تو سرد شده ای...؟ بگذار از تو بگویم . تو... متین زندگی من . تو ، اتفاقا ایستاده در وسط دریا هستی . امواج دریا امروز برعکس هر روز جهت داشتند . به سمت رفتن ، می آمدند . به سمت غرق شدن در امواج های قبل از خودشان . انگار ذاتا برای باز گشتن ، می آمدند . برای نیامدن ، نرسیدن . دلشان با نیامدن بود امواج دریای امروز . می آمدند و به ساحل نرسیده پا پس می کشیدند . امواج امروز باهم غریبه بودند . شده بودند عاشق و معشوقی که “عشق“ این وسط داشت لبه ی تیغ بند بازی می کرد . زمستان بود . آسمان های زمستان لب ساحل را یادت هست؟ آسمان سفید و دریایی از رنگ توناژی از آبی که اسم رنگش را نمی دانم . حالا خیلی هم مهم نیست . مهم ماجرا اینجاست که آسمان امروز آن رنگی از توناژ آبی است که اسم رنگش را نمی دانم . و دریا رنگ سفیدی آسمان . باران هم می آید ؛ منتها از زمین به آسمان . از دریا به سقف خانه ی زمین . بپرس من کجا نشسته ام . من ، روی آسمان نشسته ام . نمرده ام ها! نه . دراز بکش . آفرین . بیا . بیا جلوتر . ای بابا انقدر یعنی خوابت می آید؟ یه لحظه ، فقط یک لحظه سرت را بلند کن. من زیر سرت را درست کنم و دوباره بخواب . باشد...؟ حواست با من هست؟! گوشت اینجاست؟! چرا نگاهم نمی کنی؟ ببین ، من... من ، مسبب هیچ کدام از این ها نبوده ام . می دانی مشکل کجاست؟ ” باشه... باشه . داد نزن . مشکل همین جاست که من مسبب هیچ کدوم از اینا نبودم . حتی اونایی که باید می بودم . حتی خوباش . می شه... می شه بشینی خودم همه چیو برات توضیح بدم؟ می شه بگم چرا از خودم نمی پرسی؟ باشه...باشه . می دونم . می دونم همه چی مشخصه . می دونم همه قبل من همه چیو ، جای من بهت گفتن! ولی شنیدی؟ گوش کردی؟ هم جای من بهت همه چیو گفتن . کی جای من بوده جز خود من؟ چرا از من نمی پرسی؟“ - من الان اینجام که بپرسم! من اینجا بودم که بپرسم! من اینجا بودم که بفهمم چرا از آخر اولین نفریم که باید بدونه! من اینجام که داد بزنم! واسه چی؟ واسه اینکه من همونیم که باید این کارو بکنه! نه کسی که تو ، تو ذهن خودت ، تموم حرفاتو بهش زدی! ... - حرفای نزده ی تو ، جز از چشمات به من نمی رسه . ولی کو؟ کو چشمایی که من باید حرفای تو رو ازش بخونم؟! هیس... ببین...؟! حیف این دریا و این منظره ی پر از تضادش نیست؟ وقت هنوز خیلی هست تا با خاطراتت بنشینم و چای بنوشم . شب های خیلی زیادی هنوز هست ، که دست غمِ نبودت را بگیرم و با خودم به تخت خواب ببرم . صبح های زیادی هست که چشم باز کنم و او را جای تو روی تخت ببینم . ولش کن . خلاصه وقت زیاد است . سرت را بلند کن . آها . حالا شد . داشتم از تضاد ساحل امروز با همه ی ساحل های زمستان می گفتم . همینطور که سرت را روی پای من گذاشتی ، نگاهت را تا آخر بالا ببر . جوری که ساحل را ببینی . می دانی شبیه چیست . شبیه آن موقع هاست که بچه بودیم و روی تخت و مبل می خوابیدیم و سرمان را از تخت آویزان می کردیم . به احتمال نود و نه درصد هم همیشه یکی آن حوالی بود که بگوید نکن بچه . خون در مغزت جمع می شود . حالا اینش هم مهم نیست . مهم ماجرا این است حالا که اینطور نگاه کردی ، فهمیدی من در آسمان نشسته ام یعنی چی . خون در سرم جمع می شود... مغزم پر از درد می شود... چشمم پر از اشک می شود... و احتمالا اگر چند دقیقه دیگر به این سرگرمی کودکانه دوران کودکی هایم ، در واقعیت تلخ جوانی هایم ، ادامه دهم ، خون هم از چشم هایم می آید... کاسه صبرم لبریز می شود... یخ آرامی هایم آب می شود... دنیا ی من سرد می شود... و در آخر تنم هم ، سرد می شود... راستی ، هوا سرد می شود یا تو سرد شده ای...؟