پدرم تمشک فروش بود/ قسمت سوم

پدرم روزی برای من قلعه ای ساخت ، قلعه ای که ساختنش سال های سال طول کشیده بود ، قلعه ای از آدم ها ، از ادم هایی با دستانی از جنس پرتقال و بهارنارنج ، قلعه ای که مرا در اغوش گرفته بود و درونش دست انسان های دیگر به من نمی رسید... هر روز صبح با صدای پرنده ها بیدار می شدیم، سرمست و خوشحال با بچه ها بازی می کردیم و پدرم ما را روی دست هایش تا ابرها بالا می برد ؛ در تمام این مدت من فکر می کردم که دنیای بیرون نباید آنقدر ها هم ترسناک باشد، مگر چه چیزی ممکن است پشت این دیوار ها انتظار ما را بکشد؟ هیولاهای ترسناک؟ از افکار عجیبی که توی سرم می چرخیدند به خنده افتادم و یک روز بالاخره شاهزاده ی قلعه های زیبا بودن را رها کردم و رفتم سراغ انسان ها ، مسلح به گلهای داووی و شکوفه ی گیلاس ، روی شانه ام مَشکی از شربت بهارنارنج بود که می دانستم کسی از من نخواهد گرفت ، شربت بهارنارنج را توی لیوانم میریختم و با ترس می نوشیدم که سکسکه نکنم و صدایم را کسی نشنود.می دانید؟! دنیای جدید در وهله ی اول بسیار هیجان انگیز است، همه چیز خیلی جدید و جالب به نظر می رسد ، چهره ها ، انسان ها و لباس هایشان ، انگار من تنها کسی بودم که چنین لباس های عجیب و بلندی به تن داشت ، و بعد کم کم احساس کردم که همه دارند مرا نگاه می کنند.نشستم روی نیمکتی جلوی یک اسمان خراش و تند تند شربت بهار نارنج نوشیدم ، بالای سرم دو درخت مثل دو مامور نیروی انتظامی ایستاده بودند ولی از هیچی بهتر بود ،به هر حال درخت بودند! ناگهان کسی کنارم نشست و گفت : ببخشید این چیزی که شما میخورید چه بوی خوبی دارد!انسان بود؛ قلبم یک لحظه ی طولانی ایستاد و بعد دوباره شروع به تپش کرد ، با صدایی که فکر می کردم همه ی ادم های دنیا می توانند بشنوند . یک غریبه کنارم نشسته بود و شربت بهارنارنج می خواست . انسان ها معمولا چنین چیزی درخواست نمی کنند، یعنی چه جور انسانی بود؟! برای انسان یک لیوان شربت بهارنارنج ریختم ... انسانی که توی اسمان خراش زندگی میکرد و با عابرینی که از قلعه ی ساده ی من رد می شدند هزار هزار فرق داشتشربت را که سر کشید اسکناسی از جیبش دراورد. اسکناس را با نوک انگشت گرفتم ، همانطور که پدرم میگرفت ؛ گفت : چرا اینطوری؟ گفتم : می ترسم گفت : از پول ؟ سرم را تکان دادم ، خندید . خندید و نمی دانست پول تا به حال بیشتر از سلاح های کشتار جمعی ادم کشته است ...بلند شد ، رفت و من دنبالش راه افتادم ، پولش را پس دادم و چیزی خواستم . برعکس پدرم ...گفتم: ببخشید می شود این پول را پس بگیرید و به جایش ... به جایش مرا با یک نفر که نمی شناسم آشنا کنید؟گفت: مثلا چجور ادمی؟گفتم: مثلا ... مثلا آدم هایی که تمشک ها را له نمی کنند؟!پرسید: دیوانه که نیستی هستی؟جواب دادم: ابدا آقاگفت: آدم عجیبی هستی"ببینید من اینجا واقعا نیاز دارم که به یک مساله ای اشاره کنم ، ما ادم های عجیبی هستیم؟ ها ها... یعنی از نظر شمای مخاطب هم ما عجیب هستیم؟ پس بگذارید اوضاع را کمی روشن تر کنم، این شمایید که عجیبید ، برای مثال : چرا ادم باید بخواهد توی جایی مثل آسمان خراش زندگی کند وقتی اصلا حیاط ندارد؟ تازه از اسم زشت و بدقیافه اش صرف نظر می کنم که انگار روی صورت آدم پنجه می کشد... شما اگر درختی توی حیاط ندارید که پاییز برگ هایش زرد بشوند و بریزند پایین و زمستان رویش گنجشک بنشیند ، اصلا برای چه زندگی می کنید؟ از پنجره نگاه می کنید و می بینید کاج های خیابان که از آن بالا اندازه ی یک تکه گچ هستند مثل دوهزار هفتصد و هفتاد و شش روز گذشته که شما نگاهشان کرده اید سبز اند؟! اصلا کدام ادم عاقلی جنگل را ول می کند و روی دریایی از آسفالت زندگی می کند؟"_ ایشون مادرم هستن...مادرش بود ، زنی با چهره ای سرد و بی روح که انگار یک قطعه یخ خورده بود وسط دماغش و آن را از وسط شکسته و قرمز کرده بود ... اما خب ناخن های قشنگی داشت!_ اوه سلام خانوم ، ببخشید مزاحم تون شدم _ چه لباس های بلندی ، معلوم نیست چقدر با خودش غبار آورده توی خونه ...فکر کردم مادرش چند دقیقه بعد می پرد روی گردنم و خرخره ام را می جود ، ولی خب ترجیح می دادم چنین کاری می کرد ، زخم های گردن آدم خوب می شوند ، اما قلب آدم ... موجود زنده ای ست که خیلی زود میمیرد...