شب چهارصد و‌ هفتاد و هشت یا شرم

به گاه نوشتن، جدال با کلمات و زایش زیبایی، چه چیز یقه‌‌مان را می‌گیرد؟ آن‌چه بابتش احساس گناه/شرم می‌کنیم.صبح، بساط کردم طبقه‌ی پایین، گوشه‌ی مبل سبز. که بنویسم که بزام.کاغذ سفید، خودکار، کمی ناخودآگاه، حجمی آسودگی. چه چیز قبل از سیناپس یقه‌م کرد؟ غلوی که هفته‌ی گذشته کردم. درمورد توانایی‌ام، اندکی گنده‌گویی کردم. گذشت. امروز، فلاش‌بک خورد به دروغ ریزی که سیزده سالگی گفتم. احساس شرم‌اش همان بود. سیزده ساله بودم. با دخترعمه‌هایم رفتم آرایشگاه کله‌شان را شینیون کنند و من هم آن یال بی‌قواره‌ی پیشابلوغ‌ام را سشوار کنم که شب برویم عروسی میترا. نشستم که کله‌ام را صفا بدهند، آرایشگر پرسید چند سالته؟ گفتم پونزده. از آن چاخان‌های شخمی دم بلوغ که دوست داری زودتر بزرگ شوی ولی نمی‌دانی حلوایی اینجا خیرات نشده است. با دو سوال بعدی گفت بابا جون سیزدهی که. نه پونزده. از خجالت، زیر باد سشوار. آب شدم. تامام شدم. پودر شدم. بغض کردم. گرسنه‌ام بود. مامان نبود. با این دخترعمه‌هایم که یکی‌شان پانزده و دیگری سی سال از من بزرگتر بود صمیمیتی نداشتم. رها، رها، رها. من. اندوه. شرم. سر سوزنی اشک.من همان دم، روی صندلی آرایشگر، برای اولین بار پریود شدم. بی‌آمادگی این که بدانم بلوغ چیست یا معنی این خونریزی چه می‌تواند باشد. می‌دانستم نواربهداشتی لازم دارم. چند روزی طول می‌کشد.با همان احساس درهم گناه، شرم، خونریزی ناگهانی، گرسنگی، موهایی که نیمه کوتاه نیمه بلند بودند، لباس پوشیدم.پیراهن مخمل راسته. روی کمر خط کجی داشت. نیمه بالای پیراهن مخمل سرخ، نیمه‌ی پایین مخمل سیاه. به تنم زار می‌زد. این که پیراهن زشت بود، من در میان سایز بودم یا شرم دروغ و پریود توامان مرا بغل کرده بود نمی‌دانم. عروسی میترا، من برای اولین بار پریود شدم. در عروسی‌های همدان، رسمی هست، به اسم سیب پرت کردن. یا سیب نشاندن. داماد و ساقدوش‌ها، پایان مراسم عروسی می‌روند بالاپشت‌بام، یک سبد سیب به دست که سر سفره‌ی عقد بوده است. داماد، سیب‌ها را دانه دانه برای مهمانان پرتاب می‌کند. مهمان‌ها دست می‌زنند و می‌خوانند، مثلن فرض بفرمایید اسم داماد ممد است. «ممد آقا جان زود برو بام، سیبه را بشان، زود بیا پاین» ممد آقا هم مرام‌کش می‌کند و سیب را می‌شوتد و هر کسی سیب را بگیر و تا ته بخورد، بختش باز می‌شود. مثل همین آیین قاپیدن دسته گل عروس در خارج.عروسی میترا، من سیب را روی هوا گرفتم. سیب گلاب، با کمی اکلیل رویش. سیب را دو روز بعد تا ته خوردم، به نیت کراش آن روزهایم، ماهان، پسر دوست خانوادگیمان که عشق اول زندگیم بود از سه سالگی. عروسی میترا، دروغ سنم، پریود شدن، سیب سرنوشت. همه با هم یکی شدند.ولی این اولین دروغ شرم‌آورم نبود. پنج، شش ساله بودم. مهد کودک یا آمادگی. همکلاسی چشم و ابرو مشکی‌ای داشت با دمب اسبی به اسم منا. فامیلی‌اش هم شاید یادم آمد. منا، دوست عسل بود. عسل، تنها بچه‌ی مو بور کلاس بود که در آن دهه‌ی خاکستری هفتاد، لباس قرتی می‌پوشید. منا فاطمی فکر کنم. ف داشت فامیلی‌اش. مامان عسل، خوشگل بود و خوشپوش. یک بار آمد مهد کودک همه‌مان را ردیف کرد عکس گرفت با دوربینش. بعدش هم از عسل و منا دست در گردن هم عکس انداخت. من دوستی منا را می‌خواستم. ولی نه موهایم بور بود، نه مامانم با دوربین مهد می‌آمد. به منا گفتم بابای من و تو با هم سربازی بودند. از کجای عالم، یک شسلی فسقل ریزه‌میزه‌ی توله، عقل‌اش به چنین قصه‌ای رسیده خدا می‌داند. بله منا. باباهای ما با هم سربازی بودند. منا به پدرش گفت و از آن‌جایی که بابای من کلن سربازی نرفته، سیستم جواب نداد. منا گفت، بابام یادش نمیاد. گفتم ولی بابای من خوب بابای تو رو یادشه.بله. این یکی از دورترین شرم‌های زندگی من است. من، به ندرت دروغ می‌گویم، چون توانایی تحمل شرم‌اش را ندارم.امروز هم به ضرب خودتراپی‌گری، عبور کردم و مشق نوشتم.به هر حال، باید این قصه‌ هم می‌گفتم شهریار، تا سبک شوم.یک اعتراف دگر. من دوست دارم در اینستاگرام‌ام بنویسم که هزار و یک شب دارم و بیشتر خوانده شوم. ترس خوانده شدن از سوی ناشناختگان، عقبم نگه داشته. شرم ابراز خود واقعی‌ای که در قالب اینستاگرام نمی‌گنجد لابد.