شکستن

مرا رها کن، دور بینداز، تکه تکه­ام کن، و آنقدر ریز ریزم کن تا هیچ در یادم نماند!هرروز وقتی به گلدان شیشه­ای توی کتابخانه نگاه میکنم این جملات را گلدان بمن می­گوید و دلم می­خواهد آنقدر قدرت میداشتم که شیشه را بر زمین می­کوبیدم و هزار تکه­اش می­کردم، اگر ترس این نبود که باز جای خالی گلدان هم همین جملات را بمن بگوید حتما این کار را می­کردم اما با جای خالی می­توانم چکار کنم؟ چگونه می­شود یک حجم تهی و خالی را دور انداخت و شکست و اگر می­شد من تا حالا توانسته بودم نبودنت را دور بیندازم!لعنتی! دوباره یادم آمدی! و همه­ی چیزهای کمرنگ باز رنگی به خود گرفت. یادم می­آید که چطور ذره ذره گلهای کریستالی ریز نارنجی را به سیم می­پیچیدم و لابلایش برگهای سبز را می­گذاشتم و با خودم فکر می­کردم این اصلا شبیه یک طرح پاییزی نیست، و یاد خودمان افتادم وقتی اولین بار آذرماه بود. نوک انگشناتم از پیچش سیم نازک شده بود. رشته­ی گلهای نارنجی با برگهای سبز را دور گلدان شیشه­ای چسباندم و یک پاپیون سفید هم دورش بستم. و اگر زمان فرصت می­داد می­خواستم به تو هدیه­اش بدهم. آنوقت این حجم خاطره، در گلدان شیشه­ای خالی روبرویم در کتابخانه نبود تا تو را منعکس کند. اگر گلدان دست تو بود واقعا چه اتفاقی می­افتاد؟ نگهش می­داشتی یا دورش می­انداختی؟! گاهی خوب است که پاسخ سوالهایمان را ندادیم و شاید ذره­ای بتوانیم به چیزی امیدوار باشیم و گاهی هم بد است مثل الان که سرگردانم می­کند.انگشتانم را می­مالم، جایش دیگر درد نمی­کند، جای خالی دستانت در دستانم را منظورم هست، دیگر جای خالی دستهایت درد نمی­کند، و خیره به رنگ لاک ناخنهایم می­شوم که وقتی می­نویسم پررنگتر از جوهر خودکار در چشمانم دیده می­شود. چند خراش رویشان افتاده است، حس می­کنم که چقدر رنگها نجاتم داد، بعد از یکسال رفتم و موهایم را کوتاه کردم تا شاید دیگر در خیال هم دستت به موهایم نرسد و نرسید و ناخنهایم را لاک زدم و فکر کردم می­شود پشت حجم رنگها چیزهایی را پنهان کرد! وی شفافیت شیشه و حجم خالیش دوباره حالم را بد کرد و باز هم ماندم سر دوراهی شکستن یا نگه داشتن؟به پیامها هم که می­رسم همین مشکل را دارم اما خوبی­اش این است که دیگر آنقدر اسمت پایین رفته است که برای خواندن پیامهایت باید دنبالت بگردم و در این گشتنها گاهی می­توانم منصرف شوم و گذشته را ورق نزنم، مگر آلبوم خاطرات است که ورق زد و سراغش رفت؟ تنهایی را کسی قاب نمی­کند تا از گوشه­ی اتاقش آویزان کند! گلدان را هم همین چند روز پیش رو، نرسیده به آذرماه تکلیفش را روشن می­کنم. کاش گلهایی که دورش تابیده بودم رنگ می­باخت و کمرنگ می­شد و آنوقت راحتتر می­شد دورش انداخت.کاجهای باز نشده را توی یک کاسه سفالی ریخته­ام، هنوز هیچ رنگی برایشان انتخاب نکرده­ام، نمی­دانم چه رنگیشان کنم، هر بار که زیر درختان کاج می­رفتم دستم را دراز می­کردم تا به بلندترین شاخه برسد و کاجی کوچک و بسته را می­چیدم، و چه خوب آن لحظه­ها تو نبودی و حالا هم این بی­رنگی کاجها اذیتم نخواهد کرد، همیشه هرکسی که کاج بسته­ای می­دید برای من می­آورد و من نمی­دانستم با این کاجهای بسته چه باید بکنم جز اینکه ریختمشان در کاسه سفالی تا روزی از جایی بیاویزمشان و بعد هم که گلدان شیشه­ای را درست کردم گذاشتمش جلوی کاسه­ی سفالی کاجها تا در قرار بعدی بدهم دستت، و شیشه از آن موقع تا حالا جلوی کاجهاست و من هنوز نمی­دانم با کاجهای بسته و رنگ نخورده در کاسه­ی سفالی چه کنم؟! اگر یک باران به آنها بخورد تمام است، تمامشان می­شکفد و دیگر در کاسه هم جا نمی­شوند ولی الان شبیه درختهای کوچک در کاسه نشسته­اند و رنگی هم به شیشه می­دهند. و شیشه جنسش از شکستن است، صدای شکستن چه می­تواند باشد؟ چند تکه خواهد شد؟ آیا بعد از آن می­توانم کاجهایم را رنگ کنم یا آنهارا هم بی­رنگ رها می­کنم؟ کاجها را می­توانم بر رشته­ای از پوچی بیاورم. حجمی تهی از نبودنت انگار مرا رها می­کند، کاسه­ی سفالی می­افتد، هزار تکه می­شود، هزار تکه می­شوم و چیز زیادی از درختهای کاج در ذهنم نمی­ماند جز آنکه تو نبودی و من بودم که دستهایم را برای رسیدن به بالاترین شاخه دراز می­کردم و بعد دنیا هزار تکه شد...