دعا به جان ماه نامهربان...

مردم اغلب به من لقب مهربان می دهند... اما من آنم که خود دانم... نامهربان ولی ضعیف در برابر ناخشنودی دیگران... به نظرم این هم یک سندرمی است که باید یک اسمی هم داشته باشد...مثل همان حواس پریشی مثلاً که موجب می شود شخص صدای بوها را بشنود یا عطر رنگ ها را حس کند... مال من اما این طوری است که حواس پنجگانه ام به طرزِ زجرآوری در برابر حالات و احساساتی که در هر چهره ای...یا اصلا در هر موجود زنده ای پدیدار شود، حساس است... حتی وقتی کبوترهای سرماخورده از پیش پایم می پرند و گربه کوچولوهای کوچه توی صورتم می ترسند...مثلا دیشب، وسط گفتگوی مجازی دردناکی با مدیر گروه درباره حضوری شدن کلاس های ترم لعنتی پیشِ رو همچنانکه داشتم با انگشتهای لرزان، پیامک رد و بدل می کردم، یکی از دانشجوها همینطوری بی هوا زنگ زد و گفت کاری دارد و مجبور شدم به او بگویم نیمساعت بعد زنگ بزند، وقتی صدا شرمگینانه و سرد، توی گلویش ترک خورد، طوری یک بخشی از روانم که نمی دانم دقیقا کجاست به سوزش افتاد که دو دقیقه بعد به او پیام صوتی فرستادم و بابت تاخیر عذرخواهی کردم و ادامه ماجرای معمول که نمره می خواست و فرصت و اینها... اصلا شاید همین درد و سوزش های بی جا و به جا است که شاعرم... و در عین حال به دردِ زندگی واقعی هم نمی خورم... چون در عین حال هیچ کاری درست و حسابی از دستم برنمی آید...همین است که اغلب از زیر انجام شان شانه خالی می کنم...آخر همین امشب که رفتم توی کمد پدرم شالگردن قدیمش را که دستباف مادربزرگم است و تنها بافته ای است که در این سیاه زمستان حاضر است بپوشد, پیدا کنم دیدم آن چمدان و جعبه های کهنه توی قفسه هاش چطور پوشیده از لایه ای خاک نرم چند ماهه است و من هنوز نرسیده ام برایش فکری کنم...اوضاع خانه مان را که ببینی دقیقا متوجه می شوی چه می گویم...این دردهای موذی مفاصل و خود بیمارپنداری و ترس و دلهره هام هم که نمی گذارم کسی ببیندشان... که نگو و نپرس...تازه پدرم از خبر شنیدن حضوری شدن کلاس ها چنان مضطرب شده بود که شروع کردم برایش به الکی خندیدن و قصه پردازی که چقدر امکانات دانشگاهمان بالاست و رفت و آمدم راحت است و او نباید اصلا نگران باشد...بعد اما آمدم نشستم پشت کامپیوتر و دیدم هیچ نمی توانم گزارش های نهایی بچه ها را بخوانم و نمره بدهم...حتی به زور آوای محزون وماخولیایی گنوسین های "اریک ساتی"...آنطوری بود که برگشتم سر قصه دنباله دار پلیسی که می بینم و اتفاقی این قسمتش درباره عشق های ممنوعه بود و به مزاج تبه گشته ی دیشبم مرهم سازگاری نمی نمود...عجب آن که نسخه پخش تلویزیونی بی بی سی هم تصمیم گرفته بود بخش هایی از این ممنوعیت ها را ممیزی کند؟...در این عصر و زمانه که نتفلیکس اصلا تبلیغ می کند ماجراهایی چنین و چنان را... که افتد و دانی...بگذریم...چشمت روز بد نبیند امروز صبح وسط خواندن چندصدباره سرگذشت میکل آنژ و دوناتلو توی مشق های مکرّر بچه ها...به حال خودم گریه هم کردم...امشب اما کمی بهترم...یکطوری برنامه ریزی کردیم با خانم دکتر مهربان وظیفه شناسمان که من هفته ای یک روز فقط حضوری بروم و یک روز کلاس مجازی داشته باشم و مابقی را به اوضاع نابسامان استخدامی ام سر و صورتی دهم و شاید مقاله ای منتشر کنم...بعید است بشود...یکی از مقاله هام باز مورد قبول نشریه ای معظم و مکرّم قرار نگرفته اخیرا...دارم یکی دیگر هم می نویسم...یکی دیگر را هم که فرستاده ام برای فصلنامه ای دیگر و همچنان منتظر پاسخ داورانِ ان شاالله شریفِ سراپا تشریف آنم...می دانم وقتی می گویی نامه بنویس دلیلش چیست...؟...می خواهی بدانی احوالم چطورها است...همین است که بی هوا باز می زنم به گله و شکایت وحالت را می گیرم... نه که دیگر احوالپرسم نباشی...به واقع از دستم در می رود...آخر فقط همینجا می شود بگویم...نمی شود که دوره بیفتی و دائم ناله کنی با خلق روزگار...خسته می شوند...از بس که هر که را ببینی انگاری بار انبوهی از اندوه بر خاطرش نشسته و منتظر عیسی دمی است که برگیردش...امروز فکر می کردم زندگی ماهایی که پول نداریم مثل مرغان در قفس است... مثل بعضی زائران مقبول الدّعوت، یک تُک پا تا کانادا هم نمی توانیم برویم استخوانی سبک کنیم... اقلاً قدیم ها خواب پرواز که می دیدم خوب بود...تا اشتوتگارت را که به راحتی بال و پرزنان می رفتم... کشتی های پهلوگرفته در سواحل مه آلود را دور می زدم و روی یک برج ناقوس قدیمی کلیسایی گوتیک نفس تازه می کردم...تا می خواستم برسم به آن کاخ آباء و اجدادی او که در بلندای زمستانی تپه ای میان مه و برف نهان است اما بیدار می شدم...این ها خاطرات اجدادی است بنظرم...من از نسل لک لک های گردن دراز زشت مهاجرم... این شب ها ولی فکر می کنم باز خواب او را دیده ام...در همان عهد جوانی هامان...یادم نیست که چه بود... فقط از عطری که صبحگاهان از مشام خاطرم برمی خیزد، می فهمم که انگاری خیال او از کوچه رویاهام گذر کرده...باید این قصه را ادامه دهم اگر بتوانم... امشب که برف می بارد دعایم کن...برف که می بارد، هزاران فرشته ریزریز گوش تیز می کنند که دعای قلب های پاک دست نخورده و بی تَرَک را توی هوا بگیرند و با خودشان ببرند تا بلندای گنبد کبود...دعای ما تَرَکدارهای سرشکسته و لب پرِ خُرد و خمیر اما، در شب های مهتابی مستجاب می شود... وقتی ماه کامل است...ماهِ گرگ...وقتی گرگ های دره آراپاهو، در پی جفت گمشده شان، تا خود صبح رو به آسمان زوزه می کشند...