شاید اِمروزنامه

《بابا سرتو بالا بگیر. مگه چیت از بقیه کمتره! همش هندزفری تو گوشاته و سنگ‌فرش‌ها رو می‌شمری. اَخماتو باز کن. خودتو جلوی آینه دیدی؟ انقدر اون اَبروهاتو بهم فشار دادی که خط‌های چروک پیشونیت از پیرمردام بیشتر شده؛ بخند. صاف وایستا. سینت رو بده جلو. محکم راه برو؛ جوری که هرکی دید به حس و حالت حسودیش بشه. میدونی چندبار تو پیاده‌رو از جلوت رد شدیم و ما رو ندیدی...؟》این صحبت مال حول و حوش دو سال پیشه؛ اونجایی که تازه به خانواده برگشتم. نبودم. یعنی بودم؛ خودم نبودم. جسمم بود اما روحم، فکرم جای دیگه بود. تو خونه بودم اما پیش اونها نبودم. تنها بودم؛ بیشتر از همه با خودم. سرم رو با خیلی چیزها گرم می‌کردم که عبور زمان رو متوجه نشم. اگه چهارتا رفیق هم دوروبرم بودن، محض کارهای بی‌ربط بود؛ کارهایی که قلباً می‌دونستم درست نیست اما چیزی به جز اون اَزم برنمی‌اومد. هَممون زیاد از اینکارها کردیم.بگذریم.عادتمه سربه‌زیر بودن؛ اوم از نوع‌ِ افرایطش! یه چند وقتی هست که تصمیم گرفتم به پیشنهاد داداشم جدی فکر کنم. زیاد به خودم سخت نگیرم. میدونی، امروز که داشتم میومدم مغازه، به خودم که اومدم دیدم ناخواسته اَخم کردم. نه اینکه از چیزی ناراحت باشم ها، نه؛ بر حسب عادت. خودم میدونم که از چیزی ناراحت نیستم اما بقیه که اینجوری فکر نمی‌کنن!صبح بود. تازه قهوه‌ام رو خورده بودم. گَپِ صبحگاهیِ هرروزه‌ام رو با دوستام زده بودم. هندزفری با بلندترین وُلوم، داخل گوشم موزیک پخش می‌کرد و من...و من دستام داخل جیبم بود و سنگ‌فرش‌ها و موزائیک‌ها رو می‌شمردم. ساعت از نه صبح رد شده بود. آفتابِ طلائی‌رنگ، زده بود بالا؛ داغ نبود اما بسیار زیبا بود؛ مخصوصا که مال صبح بود؛ آره، صبح. همون قسمتی از روز که قبل‌ترها خواب بودم و چند مدتیه که این روال تغییر کرده.گَهگداری برای اینکه به در و دیوار یا مردم برخورد نکنم، سرم رو بالا میاوردم اما فقط گَهگداری!موزیک بعد از قهوه واقعا می‌چسبه! بنظرم از زیباترین تفریحاتیه که یه آدم میتونه داشته باشه؛ اابته این نظر منه! قشنگ میری تو بَهر ملودی و متن و اون حسی که خواننده برای اون موزیک به خرج داده رو با تمام‌وجود لمس میکنی!تقریبا یک سوم مسیر رو طی کرده بودم. من تا جایی که بتونم مسیرهای رفت و آمدم رو پیاده طی می‌کنم. کلا پیاده‌روی رو دوسدارم؛ مخصوصا که تنها باشم و هندزفریم هم همراهم باشه!اغلب اوقات ساعت‌های نه به بعد در مغازه رو باز می‌کنیم. کسی هم تا قبل از اون نمیاد برای اصلاح. حالا تعریف از خود نباشه هم معمولا خودم از بقیه‌ی همکارام زودتر می‌رسم؛ مخصوصا صبح؛ بعدظهر یخورده دیرتر میرم!وسطِ یه موزیک بود که یرای رد شدن از عرضِ کوچیک یه خیابون یه خیابون، سرم رو بالا آوردم؛ اون‌طرفِ خیابون، جلوی یکی از درب‌های سکوریتیِ یه فروشگاه لباس‌فروشی، یه پیرمرد تقریبا شصت، هفتاد ساله رو دیدم که به عصاش تکیه داده و داره به خیابونی که روبروش بود نگاه میکنه. یه ظاهر ساده‌ی روستایی داشت؛ یه کلاه نَمَدی کِرِم‌رنگ روی سرش بود؛ از اونهایی که حاجی‌هایی که از مکه میان سرشون میکنن؛ مُنتهاش این کِرِم بود. دقیق خاطرم نیست، گمونم یه کتِ قدیمیِ زِهوار دررفته‌ی طوسی‌رنگ هم تنش بود. کفش‌های رسمی‌ای که چیزی ازش باقی‌نمونده بود و معلوم بود که مدت‌هاست واکس به خودش ندیده؛ همراه با یه شلوار پارچه‌ایِ... این رو دیگه واقعا یادم نیست چه رنگی بود!قَدش رو دست‌های زمونه تراشیده بود و به زحمت تا شونه‌های من می‌رسید. یه صورتِ گردِ پر از چروک که با یه تَه‌ریش سفید پوشیده شده بود و چشم‌هایی با مردمک‌هایی تیره که گمون نکنم دیگه اون تیز‌بینیِ سابق دَرش باقی‌مونده باشه.ساکت، فقط به روبروش، به ماشین‌هایی که میومدن و می‌رفتن خیره شده بود. گَهگداری هم سرش رو می‌چرخوند و به عابرهای پیاده‌ای از مقابلش عبور می‌کردن نگاه می‌‌انداخت.همه‌ی این توصیفات، فقط توی چند ثانیه زیر نظر گرفتنش اتفاق افتاد. نمی‌دونم اَخم کرده بود یا می‌خندید. نمی‌دونم از چیزی ناراحت بود یا منتظر خبر خوشحال‌کننده‌ای بود. اصلا نمی‌دونم منتظر چیزی بود یا نه فقط چند دقیقه‌ای رو ایستاده بود تا نفسی تازه کنه و به راه خودش ادامه بده. شایدم منتظر بچه یا نوه‌اش بود که دارو‌هاش رو از داروخونه بگیرن و بیان. اصلا شاید روستایی نبوده؛ یه پیرمردِ ساده‌پوش بوده که کسی رو نداشته تا به ظاهر و سر و وضعش برسن؛ خودشم دل و دماغ اینجور کارها رو نداشته! انگاری ما آدمها واقعا باید کسی رو داشته باشیم تا محضِ خاطر اونم که شده به خودمون برسیم؛ کسی که با دیدنِ ظاهرِ آراسته‌امون، بَه‌بَه و چَه‌چَه کنه و اِسپند دود کنه!خلاصه که منم مثه باقی رهگذرها از مقابل نگاهِ خسته‌اش عبور کردم و به سمت مقصدِ هرروزه‌ام روانه شدم و با خودم به این فکر می‌کردم که با خنده قشنگ‌ترم؛ حتی اگه فعلا تنها باشم. فکر به رنگی که می‌خواستم به موهام بزنم هم ذهنم رو مشغول کرده بود.