خاکِ شوخ

سالها پیش در کمال ناباوری و با وجود میزان ناچیز مطالعه و زمانی که برای کنکور صرف کرده بودم در کاردانی نرم افزار دانشکده علمی کاربردی در تهران قبول شدم البته بعد تر این ناباوری و حیرت برطرف شد و دلایل آسانی قبولی هم برایم روشن شد.محل این دانشکده یک آپارتمان ۳ طبقه نزدیک میدان فلسطین بود که به مخروبه های جنگی بیشتر از دانشکده شبیه بود ولی من کماکان خیلی خوشحال بودم که مجبور نیستم کارم را ترک کنم و به سربازی بروم در واقع انگیزه اصلی ام از دانشگاه رفتن هم همین بود. دوست نداشتم کسان دیگری به من بگوییند چطور وقتت را باید تلف کنی دوست داشتم خودم تعیین کنم چطور وقتم را تلف کنم.این مخروبه یک مدیر آموزشی داشت که مرد میان سال آرام و موقری بود که همیشه یکی از کتاب های یونگ در دستش بود و مطالعه می کرد. من بخصوص به همین دلیل احترام زیادی برای ایشان قائل بودمبا توجه به انگیزه های سستی که برای دانشگاه رفتن داشتم دوره ای که برای اغلب همکلاسی هایم چیزی حدود ۲ سال طول میکشید برای من ۴ سال به درازا کشید و من این فرصت را داشتم تا شاهد سیر تکون شخصیت مدیر آموزشی مان و تاثیر مطالعه آن آثار گرانقدر باشم. در سالهای پایانی می دیدم که ایشان که مردی پر پشم و پیل و سیبیلو بود کماکان با همان سیبیل و پشم ریمل نامیزانی بر مژه هایش میکشد و ابروانش را هم به صورت ظریفی بند می اندازد اما با این وجود کماکان همان متانت و وقار را حفظ کرده بود. در سالهای آخر دیدم مقدار زیادی از پشمهای روی دست هایش را هم برداشته بود ولی متاسفانه دوره تحصیلم بیشتر از ۴ سال طول نکشید و موفق به دیدن پایان این سیر شخصیتی نشدم. امیدوارم به هر کجا که کشید سالم و شاد باشند چون واقعا انسان شریفی بودند.متاسفانه من هم در آن سالها مشغول مطالعه آثار کریشنامورتی شدم که عمده سخنانش به بی اعتنایی به قضاوت دیگران میگذشت و باعث شد همان راه کج خودم را بی اعتنا به قضاوت دیگران تا دسته طی کنم و برسم به اینجا که میبینید.من از کودکی به کامپیوتر و برنامه نویسی علاقه ی شدیدی داشتم ولی هیچوقت فرصت کسب دانش و پرداختن به این علاقه تا آن زمان برایم به وجود نیامده بود.اما با وجود درس نخوان بودنم و با وجود دانش پایینی که در نرم افزار داشتم شاید به این دلیل که اوضاع هم کلاسی هایم خیلی افتضاح بود هم پیش اساتید و هم شاگردان به عنوان کسی که خوب برنامه نویسی بلد است به لقب پر افتخار هکر ملقب شده بود. هر کس جای من بود با این درجه و مقام کاذب حتما می توانست حداقل مخ یک دختر را در دانشکده بزند.البته در عدم جذابیت دختران کلاس ما همین بس که لقب یکی از آنها که تازه وضعش به نسبت بقیه بهتر بود با رضایت و تایید خودش دایناسور بود و احتمالا به خاطر فیزیک بدن و نحوه قرار گیری مهره های کمرش بود که هر بار میدیدمش یاد سرندوپیتی کاراکتر کارتونی محبوبم میافتادم جالب اینجا بود که همیشه لباسهای صورتی هم میپوشید و بر شدت این شباهت اضافه می کرد. کلاس و کلا دانشکده ما که ۲ کلاس بیشتر نداشت به گونه ای بود که به جز معدودی اکثر آنها کارمندان میانسال اداره دادگستری بودند که به طمع ترفیع درجه خود را گرفتار زحمت درس و مشق کرده بودند ولی با این وجود اگر خوب می جوریدی یکی دوتایی خوب از همان ها هم پیدا میشد.زمان برگزاری کلاسهای دانشکده به همین دلیل که بیشتر برای کارمندان طراحی شده بود عصر ها بود.در یکی از همین غروبهای پاییزی وقتی درب کلاس را باز کردم و وارد کلاس شدم متوجه حضور یک دختر جوان زیبا روی در کلاس مان شدم. تلالوی غروب که از پنجره داخل کلاس خمپاره زده مان میتابید همه جا رو طلایی رنگ کرده بود و ذرات معلق در هوا حس و حال و فضای روحانی ای ایجاد کرده بود. خیلی عجیب بود با این که یک ترم از تحصیلم میگذشت انگار اولین بار بود که ایشان را میدیدم. یک خانم چادری که چیز زیادی از چهره شان معلوم نبود ولی همان اندک دماغی که از نوک چادرشان بیرون زده بود هم کفایت می کرد که من را گرفتار خودشان بکنند. عصرها با یک ذوق و حال عجیبی که برای اولین بار بود تجربه اش می کردم زود تر از همه وارد کلاس میشدم و منتظر ورود این خانم می نشستم. محل نشستنم را از صندلی آخر کلاس به جلو تغییر داده بودم که بتوانم تصویر واضح تری از آن چهره مشعشع که فقط دماغش معلوم بود داشته باشم.حالاتی که من با این خانم یعنی با تصویر این خانم در ذهنم داشتم قابل وصف نیست. حتی چندبار به عینه دیدم که چهره شان منور شد و این نور به قلب من تابید. ایشان را یک فیض الهی می دیدم که باید در او چنگ زد و به او دخیل بست. البته خوشبختانه جنون عشق چندان دماغم را فاسد نکرده بود که دست به این اقدامات بزنم ولی هر شب با روضه ی فرامرز اصلانی و زوزه ی داریوش به خواب میرفتم و بله به خز ترین شکل ممکن گرفتار عشق این خانم بودم با این وجود به دلیل کم رویی حتی نمی توانستم برای گرفتن جزوه از آن امام زاده متبرکه اقدام کنم.پس از آن دوره ی عاشقی شدید ولی کوتاه مدت، خیلی زود متوجه شدم همزمان با ورود این نور الهی به کلاس یکی از دوستانم هم وارد کلاس میشود و با کمی دقت بیشتر و خودم را کمتر به خریت زدن متوجه شدم فاصله صندلی هایشان هم از ۸ صندلی در شروع ترم به یک صندلی در پایان ترم کاهش یافته گویا در همین دوره که من از راه دور از انوار عشق این سلطان جمال فیض می گرفتم دوستم از راه های عملی تری مثل جزوه گرفتن و نوشتن شماره روی جزوه و تماسهای تلفنی مخ تنها دختر جوان کلاسمان را زده و با هم رفیق شده و خیلی زود ازدواج کردند. انشالله که جفتشان خوشبخت شده باشند اما آن زمان بدجور با شنیدن خبر ازدواج شان داغدار شدم.