داستان|گورِشور

کتانی های سفیدش را پوشید و عازم محل حادثه شد. حادثه ای که هر روز و هر ساعت ادامه داشت. همانند آتشفشان فعالی که داغ دلش را از تنها چشم سوزانش بیرون می ریزد. قدم در جاده ای گذاشت. پیش چشمانش بوم نقاشی سفید با رگه های سرخ گاه و بی گاهی کشیده شده بود. ولی ای کاش تنها بوم نقاشی ای بود و دریاچه ی افسانه ای شهرش نبود. از دریاچه ی ارومیه با آن عظمتش اکنون کویری به آن وسعت باقی مانده بود.امواج چشمان دخترک ساحل گونه هایش را سیراب کرد چشمانش دیگر خون گریه میکرد سفیدی چشمانش اینبار کویر ارومیه را به نمایش میگذاشت. لنج های زنگ زده در قاب چشمانش قرار گرفت لنج های شور و به نمک نشسته. لنج های کهنه و قدیمی که صدای تاپ تاپ قلبشان به سکوت دریا پیوسته است. از کنار جاده به سمت ساحل نمکین سرازیر شد. روی سنگ نمکی بزرگی نشست و به دریای خشک شده و صحرای نمک خیره شدصورت پدرش را در افق تصور کرد خاطره اولین تجربه دریا آمدنش دوباره مرور شد دریایی که پدرش عاشقش بود صبح یک روز تابستانی بود که بار و بندیل بستند و رهسپار دریا کنار شدند مادرش دیزی بار گذاشته بود و در راه هندوانه بزرگ و آبداری به شرط چاقو خریده بودند. پدرش می گفت هندوانه بعد از یک شنای جانانه خوردن دارد. همراه خاله ها و عمو ها و دختر دایی و پسر عمه ها زیر سایه ی آلاچیق بزرگی نشسته بودند می گفتند و می خندیدند بچه ها اما کنار ساحل در حال بازی با شن و نمک های دریاچه بودند.پدر دریا به دور از جمع کنار آب نشسته بود خیره در افق بود و گویی نقشه ای می کشید. یک آن همه جا تاریک شد. دستهای کوچک و بچگانه ای چشمانش را بسته بود دریایش بود که هوس بازی با پدر کرده بود. دریای پنج ساله ای که قرار بود اولین تجربه شنا را با دریاچه شروع کند. صدای بچگانه ای با خنده ای از شوق پرسید: من کیم ؟ نسیم ملایمی وزید و نمک خشک شده دریاچه را به صورت دریا پاشید و افکارش را تاراند. بلند شد و لباسهایش را تکاند و در صحرای نمکی پای پیاده راه افتاد. دوربینش را که به گردن آویخته بود آماده کرد دنبال سوژه مرگ بود. حادثه ای مزمن که هر روز اتفاق می افتاد.ساعتها پیاده روی کرد و مثل مجنونی که بوی لیلی اش را از هر طرف می شنود به این طرف و ان طرف یورش برد بیش از صد عکس گرفت از لنج ها و پل شهید کلانتری گرفته تا جزیره های کوچک و بزرگ دریاچه اما هنوز دنبال چیزی می گشت که نمی دانست چیست. چیزی که غم چنبره زده در دلش را به رخ جهانیان بکشد.بی هوا همچنان قدم می زد نگاهش بین آسمان و زمین در گردش بود تصویر عجیبی او را باری دیگر غرق در خاطراتش کرد.وقتی کودکی بیش نبود مادرش به او گفته بود پدرت همانند درنا ها به سفری دور رفته است. دریا جانم، سفری بی بازگشت سفری به آسمان ها. دوربینش را در دست گرفت سوژه مرگ درنای نمک سود شده را به قاب تصویر کشید. پدرش همانند درنا ها جایی در این دریاچه نمک پر به سوی آسمان گشوده بود.شاخه ی خشکیده ای گون بر روی نمک زار یافت. شاخه خشکیده ای که باد جا به جایش میکرد. شاخه، قلمی شد تا بر کویر ارومیه یادگاری بر جای بگذارد مثلثی رسم کرد در گوشه بالایی آن پدر و لبه های کناری دریا و غرق نوشت.روزنامه ای کهنه و رنگ و رو رفته از کیفش بیرون کشید روزنامه را وسط مثلث قرار داد سر تیتر روزنامه با این عنوان شروع شده بود :عصر دیروز دریاچه ی ارومیه شناگر ماهری را ربود.اشک در چشمان دریا حلقه زد. شنا گری که عاشق دریاچه بود در نهایت به آغوش معشوق دوید و با او یکی شد این همان دریاچه بود بعد از ۱۵ سال و این همان دختر دریا نامی که دریاچه داغ پدر بر سینه اش گذاشته بود اکنون آمده بود که مرگ دریاچه را به رخ جهانیان بکشد دریاچه ای که اکنون اخرین نفس هایش را می کشید. آمده بود تا برای معشوق پدر طلب احیا و زندگی کند آمده بود تا نقش کوچکی در نشان دادن بی کسی دریاچه داشته باشد.رعنا سیفی