من فروغ نیستم، فقط موهایم را دوست دارم...

موهایم را دوست دارم وقتی از روی بازوهایم سر می خورند و تا کمرم کشیده می شوند. موهایم را دوست دارم وقتی از روی شانه هایم به ارامی چون مرمری فرو می ریزند. موهایم را دوست دارم وقتی مادرم با دستانش هر روز صبح آنها را می بافد و به من فرصتی می دهد تا لحظه این بیشتر در کنار نفس هایش و در میان دستهایش ارام بگیرم.موهایم را دوست دارم وقتی سرم را خم می کنند و ابشار بلندشان از کنارم گوشهایم به پایین فرو می افتند. موهایم را دوست دارم وقتی بالای سرم با کلیپس جمع می شوند یکی دو تار بازیگوشانه فرو می افتند و کنار خم گردنم خودنمایی می کنند. موهایم را دوست دارم وقتی با کش محکم دم اسبی می بندمشان و با هر حرکت از یک سو به سمت دیگر بالا می پرند. موهایم را دوست دارم چون می توانم با کمک کش ها ان ها را هی حالت بدهم. هی فرم بدهم. و هی در اینه با خودم بخندمموهایم را دوست دارم، موهایم وقتی در مسیر باد هستند پریشان می شوند و من حتی این پریشانی شان را بیشتر دوست می دارم. موهایم را دوست دارم وقتی با باد صورتم را در میان خود می گیرند و قایم باشک بازی می کنند. موهایم را دوست دارم وقتی در میان درخشش افتاب تلالویی بی نظیر دارند. موهایم را دوست دارم وقتی صاف و بدون زحمت مسیر گردنم را طی میکنند.من موهایم را دوست دارم چون حالت های مرا عوض میکنند. می توانم برای راندنشان به عقب سرم را با شدت بچرخانم. می توانم با پشت دست موهایم را به پشت سرم هدایت کنم. می توانم با کف دو دست موهایم را به عقب برانم. می توانم نگاهم را پشت موهایم پنهان کنم. می توانم گاهی موقع صحبت با موهایم بازی کنم. می توانم موهایم را به دور انگشت دستم بپیچم و ان قدر گرم صحبت شوم که موهایم فر شوند.من حتی می توانم با بوی موهایم لبخند بزنم.موهایم را دوستت دارم وقتی هم خوابگاهی ام اول عاشق موهایم می شود و بعد می خندیم و حرف می زنیم و حرف میزنم و دوست صمیمی ام می شود. موهایم را دوست دارم که چهره ام را به زیباترین حالت ممکن به قاب می کشند. موهایم را دوست دارم چرا که نام لیلی را برای من زیبنده تر کردند.موهایم را دوست دارمتابه حال نشده به سراغ آینه بروید و عاشق چشم هایتان یا موهایتان، لب هایتان، یا حتی نگاهتان بشوید.تابه حال شده این طور بی مهابا با موهایتان، دست هایتان، چشم هایتان خلوت عاشقانه داشته باشیدمن موهایم را دوست دارم و موهایم را برای روزهایی که باد می آید نیازشان دارم می خواهم در میان باد بیفشانمشان و پریشان شوند و بعد من جمعشان کنم و بپیچمشان و آرامشان کنم.موهایم را برای تمام روزهای هفته نیازشان دارم. از شنبه تا جمعه. برای تمام صبح هایی که با دست مادرم پیج میخورند و می تابند و بافته می شوند. برای عصرهایی که در باشگاه دم اسبی می بندم و می رقصم. برای تمام لحظه هایی که باز می شوند در میان دستانم شانه می شوند و در میان باد رها. برای تمام شب هایی که با هر چرخش گوشه ای گیر می کنند و خواب نیمه شب مرا نیمه کاره می گذارند. من موهایم را برای نوازش شدن نیاز دارم.اما گاهی میان تمام این طنازی ها و زنانه زیستن فاصله هست. موهایت سفید می شوند. از پشت مقنعه بیرون می ایند. گاهی درگرمای تابستان با چسبیدن موها به کنار گردنت سختگیرانه تر می شود.گاهی تمام غذاها با طعم موهای تو به فریاد خانواده تبدیل می شود. گاهی فرشهای کرم رنگ اتاق با رنگ امیزی موهای تو رو به سیاهی می رود. گاهی ساعت ها زیر دوش حمام می مانی تا شسته شوند تا باز هم زیبا باشند. زن بودن زیباست اما سخت هم هست.وقتی می خواستم از موهایم بنویسم شرم داشتم. چطور بنویسم اخر. ان هم منی که تابحال قلمم از این دلبریها نداشته . چطور بنوییسم که قضاوت نشوم. شک دارم اصلا به این خط رسیده باشید. ما ادم ها عادتمان است زنی را ببینیم و قضاوتش کنیم.( تو ویرگول و اینستا هم انفالو...). چقدر ارزو کردم که اکانتم کاش به نام خودم نبود وبی مهابا منتشرش می کردم .و ناخوداگاه به یاد فروغ فرخزاد افتادم. فروغ در عصر خودش یک هنجار نبود. یک نابهنجار بود. اما نابهنجار متفاوتی که از خیلی دور یا خیلی نزدیک نگاهش میکنی زیباست شعرهایش، حرف هایش و حتی عشقش...فروغ زیستنی داشت در میان شعرها، فیلم ها و حرف هایش که یک انقلاب زنانه را پایه گذاشت. تاثیر فروغ بر شاعران مرد و زن پس از او و همچنین در نمود طغیانگری زن ایرانی انکارناشدنی‌ست و سایه‌اش به همان نسبت بر سر زنان نسل‌های بعد از خودش گسترده.نیلوفر بیضایی می گوید: فروغ فرخزاد برای پنهان کردن و پنهانی زندگی کردن، پنهانی عشق ورزیدن و دو چهره بودن نیامده بود. آمده بود تا عریان بگوید، بنویسد...فروغ تجسم آزادی بود، در محبس، اگر بتوانید حداکثر آزادی و حداکثر حبس را مجسم کنید، فروغ همین بود و تلاطم‌هایش نیز از این بود. او شادترین و غمگین‌ترین انسانی است که من دیده ام. اگر شادی از راهی برود و غم از راهی دیگر و سرانجام این دو در نقطه ای بهم برسند، آن نقطه فروغ است. فروغ نقطه‌ی ملاقات غم و شادی بود.من پری کوچک غمگینی را می‌شناسم که در اقیانوس مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین می‌نوازد آرام، آرام پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می‌میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.و این منم زنی تنها در استانه فصلی سرد...نه اشتباه نکنید این مقاله درباره فروغ نیست درباره خداحافظی نجیبانه یک زن با موهایش است.من یک زنم. موهایم هم جزیی از من هستند، جزیی از شخصیت این دختر مخصوصا اینکه چشمک های قیچی که روبه رویم نشسته ،نرفته مرا دلتنگشان می کند.نوشتن خاصیتی که دارد این است که حتی می توانی قبل از کوتاه کردن موهایت با انها عاشقانه خلوت کنی... ان هم شبی ک قرار بود از جان اف کندی بنویسم https://virgool.io/@leyli/%D8%A8%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D9%81%D8%B1%D8%B6-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-%DA%A9%D9%87-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%A2%D9%86%D9%88%D9%82%D8%AA-kyzk0onpfds7 https://virgool.io/@leyli/%D8%A2%D9%86%DB%8C%DA%AF%D9%85%D8%A7-%DB%8C%DA%A9-%D9%82%D8%B5%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87-%D9%88-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-nheamqk5rrm3 https://virgool.io/@leyli/%D9%86%D9%82%D8%B7%D9%87-%D8%B5%D9%81%D8%B1-ymkx3s1vsa8d