داستان 2: کینۀ گربه

اِلناز داشت به مدرسه می رفت...یا شاید از مدرسه به خانه برمی گشت... دقیقاً یادش نمی آمد. چیزی که به خاطر داشت صحنۀ هولناکی بود که سر راهش دیده بود: دختر و گربه ای نزدیک بود سر یک ماهی به هم حمله ور شوند.دخترک موهای بلند و صافی به سیاهی شب داشت. حدود هفت هشت سالش بود. دستش را دراز کرده بود و سعی می کرد ماهی را،که گربه محکم به دندان گرفته بود، بقاپد. ماهی واقعی نبود. پلاستیکی بود. با این حال، با هر قدمی که دختر جلو می آمد، گربه عقب عقب می رفت و چشم های تهدیدآمیزش بیشتر زبانه می کشید. اما چیزی که اِلناز را وحشتزده کرده بود، در واقع سر و وضع گربه بود.خونین و مالین. گربه از سر تا پا آغشته به خون بود. انگار در چاله ای پر از خون افتاده باشد. از میان آن سرخی زننده فقط چشم های زردش و دندان های سفید تیزش پیدا بود.ناگهان دخترک به طرف گربه خیز برداشت و ماهی را چنگ زد. همزمان هم گربه خودش و ماهی را با تمام قدرتش به عقب کشید تا اینکه دید، زیر پاهایش خالی شد. گربه و به دنبال آن دخترک توی جوب افتادند.همان موقع جیغ زنی پشت سر اِلناز هوا رفت. شاید مادر دختره بود. اِلناز برنگشت تا این موضوع را بفهمد، بلکه یکراست به طرف جوب دوید و درون آن شیرجه زد.وقتی آن پایین فرود آمد ناگهان متوجه عمق جوب شد. بیشتر به نظر گودال می آمد تا جوب. دیواره های آن به اندازۀ دیوارهای یک خانۀ معمولی قد کشیده بودند. آسمان ابری و طوفانی بود و نور خاکستری که از بالا به پایین می تابید به اندازۀ کافی فضا را روشن نمی کرد. چطوری می خواست خودش را از آنجا بیرون بکشد؟ اهمیت نداشت. اول باید دختره را، که از آن بالا سقوط کرده بود، پیدا می کرد.چشم هایش را تیز کرد و میان آت و آشغال های جوب به دنبال ردی از... سر جایش متوقف شد. چشم هایش گشاد شدند. سر گربه. سر کنده شدۀ گربه آن وسط افتاده بود.همین موقع از خواب پرید و پیشانی اش را که خیس عرق شده بود با آستین پیژامه اش پاک کرد. دوباره کابوس دیده بود. دوباره آن گربه و دختر. فقط این دفعه، به جای سر دختر سر گربه بود که آن وسط ولو شده بود. معلوم بود وقتی نعره می زد سرش از بدنش جدا شده، چون دهانش کاملاً باز مانده بود. جای چشمانش را هم دو حفره پر از سیاهی و تاریکی گرفته بودند. سیاهی ای که به او دوخته شده بودند.دخترک خواب هایش هم خیلی شبیه خواهر کوچکش پَریا بود. با این تفاوت که پَریا چهار سالش بود.در حالی که به دستشویی می رفت حس بدی داشت. احساس می کرد قرار است همین روزها اتفاق بدی بیفتد.شبِ روز بعد هیچ کابوسی ندید، چون اصلاً نتوانست درست و حسابی بخوابد. نیمه شب بود که از خواب پرید. از بیرون کوچه صداهایی می آمد. صدای موتور نبود، صدای پارس سگ های ولگردی که به دنبال غذا از دشت و تپه ها می زنند بیرون نبود. صدای گربه بود. آن بیرون گربه ای داشت تمام شب را ناله می کرد و خواب را از آدم می گرفت.حتماً همسایه ها تصمیم گرفته بودند این دفعه به حرف پدرش گوش دهند و کیسه زباله هایشان را توی سطل آشغال بگذارند. بدبخت گربه هم غذایش را تو کوچه سر جای همیشگی اش پیدا نکرده بود، برای همین شروع به زوزه کشیدن کرده بود.آخر سر دیگر نتوانست بخوابد و همینکه روی هم چشم گذاشت، صبح شد و مجبور شد آماده شود تا به مدرسه برود.«وای خواهر جون، معلمت اینجوری ببینَتِت وحشت می کنه.»«از اینکه بهم خبر دادی ممنونم پَریا»پَریا برعکس اِلناز به نظر می رسید کل شب را به آرامی زیر پتوهای نرم و دوست داشتنی اش سپری کرده باشد. داشت صبحانه می خورد و با عروسکش بازی می کرد. پرنسس بابا.این وسط بابا هم مثل اِلناز نتوانسته بود درست بخوابد و عصبی بود. به نفع گربه بود امشب دیگر ناله نکند وگرنه ممکن بود به جای غذا یک کتک مفصلی بخورد. از این فکر که بابا با جارو، تو کوچه به دنبال گربه می دود و شکمش بالا و پایین تاب می خورد خنده اش گرفت. بابایی مهربان. آن بعد از ظهر که بابا از کارِ جارو کردن شهرک برگشت همه اش ناله و شکایت می کرد که:« این همسایه ها دیگه شورشو در آوردن. هر چی بهشون میگم آت و آشغالاتون رو وسط کوچه رها نکنید توی گوششون نمیره که نمیره. وفتی هم میرم در خونشون رو به زنم، هیچ کی نمیاد در رو باز کنه. مثلاً وانمود می کنند خونه نیستن. آدم از این بی شعورتر!»«انگار نمی دونن وقتی کیسه زباله شون رو همینجوری تو کوچه ول می کنند، این جک و جونورها، این گربه ها می ریزن همه جا رو به گند می کشند. اگه اونا مجبور بودند کوچه رو جارو بکشند، شاید دیگه انقدر کثافت کاری نمی کردند...»یک شب، اِلناز کابوسی دید که با کابوس های قبلی اش خیلی متفاوت بود. مثل تصویری بود که از گذشته ای نه چندان دور حکایت می کرد.در این یکی خوابش سر از یک ساختمانی در آورده بود که خیلی برایش آشنا بود. انگار همان ساختمانی بود که قبلاً خانواده اش در آن یک آپارتمان اجاره می کردند. جلوی در ورودی ساختمان، کنار محل نگهبانی، ایستاده بود و حس می کرد اختیار رفتارش را دارد و هر وقت دلش خواست می توانست از خواب بیدار شود.ناگهان از دور پدرش را توی کوچه دید. پشتش به او بود و با جارو به دنبال چیزی می دوید. ماشین های پارک شده کنار خیابان مانع می شدند تا اِلناز آن چیز را ببیند، ولی حدس می زد یک گربه باشد.همان موقع، در کمال تعجب دید که چطور پدرش جارویش را بالا برد و محکم به زمین کوبید. و بعد، متوقف شد. به چیزی که زیر پایش بود خیره شد.اِلناز به طرف پدرش دوید. هر چه صدا می زد:«بابا! بابا!» پدرش صدایش را نمی شنید.چند قدم بیشتر نمانده بود تا به پدر برسد که نفسش بند آمد. بغض گلویش را گرفت. با چشم های گشاد به جانوری که جلوی پای پدرش به پهلو افتاده بود، خیره شد.گربه. یک گربه بود. نه! پیشی... یک پیشیِ بیچاره بود.یک بچه گربه توی آسفالت افتاده بود و به سختی نفس نفس می زد. از بینی و دهن کوچکش خون بیرون زده بود و سینه اش را با زحمت بالا و پایین حرکت می داد. چشم های شیشه ای اش به جایی بالای آسمان خیره شده بودند و به نظر می آمد می خواهد اشک بریزد. خیلی درد می کشید، اما بیشتر به نظر می رسید ترسیده باشد. ترس از اتفاقی که قرار بود سرش بیاید.بابا هنوز، جارو به دست، به کاری که کرده بود نگاه می کرد. از کارش پشیمان بود؟اِلناز دیگر نتوانست به آن صحنه نگاه کند. نگاهش را از پدرش برگرداند. فقط می خواست از بدترین کابوسش بیدار شود که آن را دید.گربه خواب هایش.زیر ماشینی که آن ورتر، جایی که خیابان پیچ می خورد، پارک شده بود قوز کرده و به صحنه خیره شده بود. مادرش بود. چهره اش پر از غصه و اندوه بود و میو می کرد. اما خیلی زود ناراحتی جایش را به خشم داد و با نفرت به پدرش نگاه کرد.گربه انتقام می خواست.اِلناز داشت به مدرسه می رفت و پَریا را با خودش به مَهد کودک می بُرد که ناگهان... جیغ پَریا هوا رفت.گربه ای جیغ گوش خراشی کشیده و به سمتش پریده بود تا بهش حمله کند. اما خیلی زود متوجه شدند گربه عروسک پَریا را از دستش در آورده و در جهت مخالف فرار می کند.پَریا به دنبال گربه شروع به دویدن کرد. اِلناز هم با عجله از خواهرش پیشی گرفت تا زودتر به گربه برسد. گربه به سرعت می دوید. عروسک را به دندان گرفته بود و هر از گاهی می ایستاد و به عقب نگاه می کرد تا ببیند هنوز به دنبالش می آیند.چشم های زرد با دندان های تیز. به نظر احمقانه می رسید. نمی توانست همان گربه خواب هایش باشد، ولی همان پشم خاکستری را داشت.یکمرتبه آسمان تیره و طوفانی شد و باد وحشتناکی وزیدن گرفت. گربه از شیبی که به تپه ها منتهی می شد بالا رفت. باد به شدت می وزید و درخت ها به یک سو خم می شدند. به نظر می آمد می خواستند جلوی راه اِلناز را بگیرند و مانع تعقیبش شوند.انگار از اتفاق بدی که قرار است بیفتد خبر داشتند.گربه به فضایی نیمه باز بین درخت ها رسید و عروسک را آن وسط ول کرد و سریع از درختی بالا رفت. اِلناز همین که به عروسک رسید، پشتش از ترس لرزید. گربه سر عروسک را از بدن پلاستیکی اش کنده بود.ناگهان کابوسش زنده شد.سر دختر که وسط جوب ولو شده بود.همین موقع صدای پارس سگ هایی او را از جا پراند. چپ، راست. هر طرفی که نگاه می کرد، می دید سگ های وحشی محاصره اش کرده اند و هر لحظه بهش نزدیک تر می شوند.وقت فکر کردن نبود. زود طرف درختی دوید. همزمان سگی به طرفش پرید. وقتی خودش را بالای درخت کشاند، چیزی نمانده بود تا سگ مچ پایش را گاز بگیرد.وزش وحشیانۀ باد باعث می شد شاخ و برگ های درخت با او برخورد کنند. هر لحظه ممکن بود شاخه ای که به آن محکم چسبیده بود بشکند و آن پایین سقوط کند. بعد، حتماً توسط سگ ها تکه پاره می شد. هر طور شده سعی کرد خودش را بالای درخت نگه دارد، اما گربه را فراموش کرده بود.همین لحظه بود که گربه به طرفش حمله ور شد. دست ها، شانه ها و صورتش را چنگ می زد و اِلناز فقط می توانست از درد بنالد و مقاومت کند. گربه فریادهای گوش خراشی می کشید و چشم هایش از خشم زبانه می کشید. یکباره متوجه شد سگ ها دیگر به طرفشان پارس نمی کنند، چون کسی دیگر توجهشان را جلب کرده بود. پَریا، که آن طرف چند قدم دورتر ایستاده بود، با وحشت به سگ ها خیره شده بود و پاهایش از ترس می لرزید.پَریا! نه!دیگر دیر شده بود. سگ ها داشتند به طرف خواهرش می رفتند.نه!!!!!ناگهان با تمام قدرتش فریاد کشید، گربه را با یک دست گرفت و آن را به سمت سگ ها پرت کرد. همین لحظه شاخه ای که آن را گرفته بود شکست و به پایین سقوط کرد.انتظار داشت همین که پایین فرود آمد سگ ها روی سرش بیفتند، اما سگ ها سرگرم گربه شدند.گربه با خشم، دیوانه بار به سمت سگ ها پنجه می کشید، اما سگ ها تعدادشان زیادتر بود و از همه طرف دورِش کرده بودند. یک دفعه، یکیشان پوزه اش را دور یکی از پاهای عقبی گربه قفل کرد، و بعد یکی دیگر کمر گربه را گاز گرفت تا یکی دیگر هم بتواند گلویش را بگیرد. سگ ها رویش ریختند و گربه نعره و نعره زد تا دیگر صدایش در نیامد.اِلناز از موقعیت استفاده کرد و زود به طرف خواهرش دوید و با هم به سرعت به خانه برگشتند. یک لحظه هم پشت سرشان را نگاه نکردند. بعد از آن ماجرا، بابا عروسک جدیدی برای پَریا خرید - با اینکه پَریا فکر می کرد هیچ عروسکی نمی تواند جای عروسک قدیمی اش را بگیرد. اِلناز هم سعی می کرد تا توان دارد در جمع کردن برخی از زباله های کوچه به پدرش کمک کند.از آن پس، دیگر شب ها صدای ناله های گربه ای را از آن بیرون نشنید و دیگر هیچ کابوسی در رابطه با گربه و سرهای کنده شده ندید.