ریشه در باد

روزها بود که چون پرنده‌ایی اسیر در قفس دور خود می‌چرخید مدام با خودش حرف میزد گاهی می‌نشست و گاهی پله‌های باغ را آنقدر بالا و پایین می‌کرد تا درد در زانوهایش می‌‌پیچید . درخت انجیر تنه‌اش خمیده بود شاخه‌هایش در میان هوا سرگردان بدست باد این سو آن سو می‌رفتند سردی هوای پاییزی پوست تنش را می‌گزید و لرزه به پایش می‌انداخت ، شاهرخ‌خان شاهرخ‌خان بیاید داخل هوا سرده سینه‌پهلو می‌کنید.صدای جمیله تنها صدایی بود که در این روزها سرسرای خانه و اتاق‌ها را پر می‌کرد .وقت قرصاتونه آقا، بیاید براتون چایی ریختم صدای جمیله با شور هیجان عجیبی که سرشار از زندگی بود او را وادار کرد دست از تماشای باغ خشکیده‌اش بردارد. روی میز پر بود از برگه‌ها و اسنادی که روزها به حال خودشان رها شده بودند . پایین هر صفحه کنار مهر پدر جوهری‌ سیاه با خطوطی کج و درهم‌برهمشاهرخ را وارث تمام اموال نشان می‌داد ساعت‌ها به آنها خیره میشد و یا صفحه به صفحه‌اش را ورق میزد و بعد دوباره همانجا به حال خودشان رها می‌‌کرد. سیگار با سیگار روشن می‌کرد . آتشِ شومینه فروکش کرده بود دستش را دور لیوان چای گرفت ، نفسی کشید سرش را به طاقچه‌ی بالای شومینه تکیه داد . صدایی می‌آمد انگار آدم‌های قاب عکس روی طاقچه با او حرف میزدند . دستی روی شیشه‌اش کشید لبخندِ زن و مردی جوان همراه دخترکی کنار پیکانی سفید هویدا شد نگاهش بر روی چهره دختر بچه‌ی داخل قاب خیره مانده بود و با انگشتش خطوط ریز صورتش را روی قاب شیشه‌ایی رسم‌می‌کرد.شیرین بچسب به مامان بابا شما دستتون را بندازید دور گردنش ، آماده‌اید ؟حالا بگید سیب، خنده‌ها ساخته شدند و شاهرخ با دوربین مدل جدیدش چپ و راست از باغ و نهال‌های تازه رسته‌اش عکس می‌گرفت از آن همه عکس تنها این یکی مانده بود. چین‌های گوشه‌ی چشمانش عمیق‌تر میشد و دود سیگارش غلیظ‌تر ، فریاد شادی خنده‌های شیرین در لابلای باد می‌چرخید .صندلی عقبِ پیکانِ سفید، تختِ راهواری بود که شیرین را به آرامش می‌رساند. پیکان سفید پدر هم‌چون رخشی می‌درخشید که سفینه‌ی آرزوهایشان بود و هر هفته مادر صندوق عقب آن را پر از غذا و لباس می‌کرد و به باغ پدربزرگ می‌رفتند .شاهرخ قاب را بر روی سینه‌اش گذارد و اجازه داد خاطرات اورا تا هر جا که می‌خواهند ببرند می‌دانست که انتهای این مرور خاطرات نتیجه‌ایی جز عذاب وجدان بیشتر برایش نخواهد داشته اما ماه‌ها بود که حکایت عصرهای هر جمعه‌اش با این قاب عکس قدیمی می‌گذشت سر و صدای جمیله از آشپزخانه اورا از وسط خاطره‌ها بیرون کشید .بله بله خانم چشم‌حتماقربونتون برم بجه‌ها خوبن؟ آقا بیدارند بله ، الان صداشون می‌کنم.پلک‌های شاهرخ سنگین شدند و طاق بلندِ اتاق، کوتاه و کوتاه‌تر میشد . دیوارها از هر سو به سمتش می‌آمدند گویی او را در قبری جای می‌دادند که سال‌هاست بدست خودش آن را کنده بود. همان‌وقت که در میان بهت و حیرت و نگاهِ بی‌قرار شیرین اسناد باغ و خانه را نشانش می‌داد و فریاد میزد و با فشار مشتش او را به عقب می‌راند . شیرین روی زمین افتاده بود با ضجه‌هایی سربسته خاک باغچه را میان انگشتانش جمع می‌کرد. چیزی نگفت و فریادی نزد و مشت بسته‌اش را جلوی صورت شاهرخ گرفت باد زوزه کشید و پیچید و در چشمان شاهرخ خاکِ را نشاند او اشک می‌ریخت و همه چیز را در ابری خاکستری رنگ می‌باخت .سیاهی چادر شیرین از شیارهای دیوار دیده میشد که استخوان‌های لرزانش را حائل شده بودند . و در میان قدم‌های آهسته‌ و سنگینش فرو می‌رفتند. این آخرین تصویری بود که شاهرخ از شیرین به خاطر داشت .صدای زنگ‌داری در گوشش می‌پیچید شاهرخ خونه و باغ را چیکارشون کردی؟تصمیمت را گرفتی؟شاهرخ گوشِت به من هست اصلاببین! من رفتم و اسم بچه‌هارا کالج نوشتم فقط منتظرم که تو پول بیشتری برام بفرستی تا بتونم یه خونه بخرم از این وضعیت بیایم بیرون صدا دورتر و دورتر میشد نفس‌های عمیق شاهرخ در فضای گوشی می‌پیچید.و بعد از چند لحظه همه چیز به سکوت و سکون برگشت پنجره‌های چوبی زیر فشار باد به ناله افتاده بودند . سرما از میان‌ سوراخ‌های پرده‌ی توری آتش شومینه را نشانه گرفتند و آخرین رقص شعله را به اشاره‌ایی خاموش کردند .ببخشید آقا وقت قهوه‌تان هست. جمیله قهوه را روی میز گذاشت و همانطور که دور مبل و میز در حال چرخیدن و مرتب کردن بود قاب عکس را از دست لرزان شاهرخ گرفت و روی شومینه گذارد . نگاهی به آن کردو گفت روزیی چندبار نگاهش می‌کنید آقا خدا رحمت کند پدر و مادرتان را چه مرد و زن نازنینی بودند.جمیله دست از کار کشیده بود و با چشمان درشتش سرتاپای شاهرخ را تماشا می‌کردآقا بفرمایبد عصاتون با پاهایی که مدت‌ها دیگر او را همراهی نمی‌کردند به کنار پنجره خود را رساند دستش را دراز کرد و شاخه‌‌ی خشکیده درخت انجیر را در دستانش فشار داد شاخه به راحتی شکسته شد و از شاخه‌ی اصلی به زمین افتاد زیر پنجره پر شده بود از برگ‌های زردی که انجیر پیر یکی‌یکی بدست باد سپرده بود.شاهرخ زیر لب زمزمه می‌کرد شیرین خواهرم شیرین من را ببخش .پس این آقای سلطانی چیشد؟ مگه قرار نبود امروز بیاد اینجا؟جمیله برو زنگ‌بزن‌بگو زودتر بیان.سی‌سال بیخبری چطور پیدایش کنم چه حرفی برایش دارم . اصلا از کجا معلوم من را ببخشد . نکند شوهر معتادش بلایی سرش آورده باشد.بچه‌هایش را چطور بزرگ‌کرده .ماه‌ها بود که شاهرخ با همین افکار و خیالاتش صبح را به شب می‌رساند و غروب‌های سنگین‌پاییزی را با قهوه و سیگار به شب می‌رساند.عشق فرزانه و شرط‌های پدرش او را به یک عاشق دیوانه تبدیل کرده بود . حاضر بود هر کاری بکند تا به او برسد . دستان‌ سرد پدرش را گرفت و انگشتش را در جوهر فرو می‌کرد و یکی یکی به برگه‌های سند فشار می‌داد و در آخرین فشار دست شاهرخ ته مانده‌ی نفس پدرش در سینه‌اش جا ماند . و شاهرخ چیزی حس نمی‌کرد جز رسیدن به عشقی که او را از هر کسی دور و دورتر می‌کرد تا جایی که نه التماس‌های مادرش در او اثر کردو نه نگاه‌های حسرت‌بار شیرین را میدید او تنها در قاب چشمان فرزانه خودش را می‌دید و زندگی می‌کرد.دستان‌پدر چون شاخه‌ایی شکسته در باد تکان میخورد و از لبه‌ی تخت فرو افتاد و شاهرخ قبل از هر کاری رمز گاوصندوق را عوض می‌کرد. نگاهی به بالای شومینه و شیرین داخل قاب عکس انداخت تنش لرزید و قلبش تیر کشید چطور این همه سال در بیخبری گذشت .سلام شاهرخ‌خان،صدای گرفته و بمِ آقای سلطانی شاهرخ را به خود آورد نگاهی به پالتوی مشکی او انداخت و با سر اشاره کرد که بنشیند .آقای سلطانی به سمت او می‌آمد. ابروان پر مویش روی پلک‌هایش را‌پوشانده بود. نگاهش را به زمین دوخت و با صدایی که به زمزمه شبیه بود،گفت: تسلیت میگم شاهرخ‌خانزمین زیرپای شاهرخ فرو ریخت و خودش را در اعماق چاهی می‌دید که هیچ صدایی به جایی نمی‌رساند .تسلیتبرای چی بمن تسلیت می‌گید؟ آقای سلطانی کی فوت شده؟ که من‌خبر ندارم.سکوت همه فضای اتاق را در خودش پیچاند و شتابان چون تندبادی نفس همه را در سینه حبس گرداند . از کسی صدایی در نمی‌آمد و جمیله سینی چایی بدست در میانه‌ی در به یاد پاکتی افتاد که صبح رسیده بود . مگر پاکتی که صبح برای شمافرستادم را باز نکردید؟پاکت ؟کدوم‌پاکت ؟جمیله در خودش فرو رفت و در حالی که سینی را روی میز می‌گذاشت دستانش را درهم قلاب کرد و گره روسری‌اش را محکم‌تر کرد .حرف بزن‌جمیله پاکت را چیکار کردی؟آقا ببخشید افتاد تو گِل باغچه، گذاشتم لبه پنجره‌ی آشپزخونه تو آفتاب خشک بشه تا بعد براتون بیارم اما فراموشم شد. الان میارمش آقا.آقای سلطانی دستان شاهرخ را گرفت و او را روی صندلی روبروی شومینه نشاند و گفت:شاید بهتر بود تلفنی بهتون‌اطلاع می‌دادم قرار بود...هیچی نگید آقای سلطانی همه چیز را فهمیدم شیرین مرده درسته ؟اونم رفته .اشک‌امانش نمی‌داد بغض‌اش بعد از سال‌ها ترکید بود . خاطرات کودکی چون خنجری در مغزش فرو می‌رفتند و از سینه‌اش بیرون‌میزدند .متاسفانه در یک حادثه آتش‌سوزی شیرین خانم و دوتا بچه‌هاش از بین رفتند ظاهرا آتش‌سوزی هم‌عمدی بوده و شوهرش اینکار را کرده توی اون پاکت مدارک فوت را گذاشته بودم به همراه یک نامه که ماجرا را نوشته بودم واقعیتش نمیدونستم چجوری این خبر را بهتون بدم می‌دونستم بعد از شنیدنش خیلی بهم خواهید ریخت.جمیله آهسته ویلچر را به سمت در کشاند آقای سلطانی قیچی را بدست شاهرخ داد ربانی قرمز روی گل‌های سرخ افتادند و تابلویی که روی آن نوشته بود آسایشگاه خیریه سالمندان بانو شیرین غفاری بالای در نصب شد نام شیرین روی تابلو برای همیشه نقش بست و شاهرخ قاب عکس را روی میز گذاشت پیکان سفید بیشتر از قبل می‌درخشید و لبخندی شیرین در قاب دوربین او را به سمت خویش می‌کشاند . شاخه‌های درخت انجیر سنگین و پربار بودند و شهدشان سرازیر شده بود . دستان شیرین در هوا پرواز کرد و میان ابرها فرو می‌رفت و شاهرخ را با خود سوار بر ابرها چون تختی راهوار در باد می‌برد .