درود یا سلام؟

حتما شما هم با افرادی برخورد داشته اید که با تعصبی خاص (که انسان را یاد خشک مذهبی ها می اندازد) اصرار دارند به جای "سلام" بگویند "درود". استدلال ایشان این است که چون سلام از ریشه عربی است، بنابراین ما باید از استفاده از آن خودداری کنیم و کلمه درود را که "کاملا" فارسی است بکار ببریم. اما آیا این استدلال قابل پذیرش است؟ به نظر شما چه کسی بیش از همه صلاحیت تایید یا رد مجوز استفاده از کلمات را در زبان فارسی دارد؟ بزرگانی مانند فردوسی و سعدی و حافظ و نظامی و مولوی و دیگران، یا افرادی که اشعار شاهنامه یا سروده های دیگر بزرگان شعر و ادب فارسی را حتی از رو به زحمت می توانند بخوانند؟ابتدا چند نمونه از بکاربری سلام را بعنوان مشت نمونه خروار در آثار این بزرگان ببینیم.فردوسی:در یکی از داستانهای بخش میانی شاهنامه، قصه خاطر خواه شدن کاووس شاه و خواستگاری وی از دختر شاه هاماوران:بشد مرد بیدار روشن روانبه نزدیک سالار هاماورانزبان کرد گویا و دل کرد گرمبیاراست لب را به گفتار نرمز کاووس دادش فروان سلامازان پس بگفت آنچ بود از پیامیا در جای دیگر از بخشهای پایانی شاهنامه که تاریخ ساسانی را بازگو می کند:چو بشنید زان مرد بنا سخنمر آن نامه را پاسخ افگند بنجوانوی را گفت کای پرخردهرانکس که بد کرد کیفر بردشنیدم همه هرچ دادی پیاموزان نامداران که کردی سلامچنین گوی کاین بد که کرد از نخستکه بیهوده پیکار بایست جستشهنشاه بهرام گور ایدرستکه با فر و برزست و با لشکرستیا این ابیات در داستان پادشاهی کیقباد که سلام و درود را در کنار هم استفاده کرده:مگر رام گردد برین کیقبادسر مرد بخرد نگردد ز دادکس از ما نبینند جیحون بخوابوز ایران نیایند ازین روی آبمگر با درود و سلام و پیامدو کشور شود زین سخن شادکامچو نامه به مُهر اندر آورد شاهفرستاد نزدیک ایران سپاهبنابراین فردوسی هیچ مشکلی با کلمه سلام نداشت. سایر شعرای بزرگ فارسی گوی هم همینطور بوده اند. این غزل معروف از حافظ را اگر کامل نشنیده باشید، لااقل بیت اول را بارها شنیده اید:سلامی چو بوی خوش آشناییبدان مردم دیده روشناییدرودی چو نور دل پارسایانبدان شمع خلوتگه پارسایینمی‌بینم از همدمان هیچ بر جایدلم خون شد از غصه ساقی کجاییز کوی مغان رخ مگردان که آن جافروشند مفتاح مشکل گشاییعروس جهان گر چه در حد حسن استز حد می‌برد شیوه بی‌وفاییدل خسته من گرش همتی هستنخواهد ز سنگین دلان مومیاییمی صوفی افکن کجا می‌فروشندکه در تابم از دست زهد ریاییرفیقان چنان عهد صحبت شکستندکه گویی نبوده‌ست خود آشناییمرا گر تو بگذاری ای نفس طامعبسی پادشایی کنم در گداییبیاموزمت کیمیای سعادتز همصحبت بد جدایی جداییمکن حافظ از جور دوران شکایتچه دانی تو ای بنده کار خداییاگر هیچ شاعر دیگری هم هرگز کلمه سلام را به کار نبرده بود، مطلع این غزل حافظ مجوزی تمام عیار محسوب می شد!استفاده نکردن از کلمه سلام یعنی از دست دادن استعداد و توانایی درک حس و شور و شعف و زیبایی که از سروده های سعدی دریافت می کنیم:من بعد از این اگر به دیاری سفر کنمهیچ ارمغانی نبرم جز سلام دوستیا این غزل بی نظیر از شیخ اجل سعدی:زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلامخوش آمدی و علیک السلام و الاکرامقیام خواستمت کَرد، عقل می‌گویدمکن که شرط ادب نیست پیش سرو قیام (توجه دارید که بعد از گفتن جواب سلام، می خواسته به نشانه ادب از جا بلند شود)اگر کساد شکر بایدت دهن بگشایورت خجالت سرو آرزو کند بخرامتو آفتاب منیری و دیگران انجمتو روح پاکی و ابنای روزگار اجساماگر تو آدمیی اعتقاد من این استکه دیگران همه نقشند بر در حمامتنک مپوش که اندام‌های سیمینتدرون جامه پدید است چون گلاب از جاماز اتفاق چه خوشتر بود میان دو دوستدرون پیرهنی چون دو مغز یک بادامسماع اهل دل آواز ناله سعدیستچه جای زمزمه عندلیب و سجع حمامدر این سماع همه ساقیان شاهدرویبر این شراب همه صوفیان دردآشاماصراری که عده ای در بایکوت کلمات جا افتاده فارسی دارند نه در جهت حمایت از زبان فارسی و هویت ایرانی، بلکه با هدف نابودی هزاران سال میراث فرهنگی ما ایرانیان و از میان بردن ارکان هویت ایرانی است. زیرا وقتی هویت انسان از دست برود، دیگر معیاری برای تشخیص درست و غلط باقی نمی ماند، و لذا براحتی می توان قورباغه را رنگ کرد و به جای قناری قالب نمود. شاهد این مطلب هم استفاده بی پروای این حَضَرات از کلمات انگلیسی و فرنگی است که گویا زبان فارسی و هویت ایرانی با ورود این کلمات و اصطلاحات لطمه ای نمی بیند.