کتابی برای نخواندن (2)

ناگهان صدایی مانند تیر در قلبم فرو رفت. میتوانست صدای سرنوشت باشد. چه بسا از خدایان بود؛ شاید خدایان سعادت و شانس. نامش چه بود؟ گمان کنم شیچی فوکوجین. هر چه که بود، در نهایت ندایی مقدس و خداگونه، در فاصله ای قریب به دو متر شنیده میشد: اوه خانم، کاغذهایتان! ... در آن لحظه احساسی زنانه به سراغم آمد؛ از گونه ی والا و ارزشمندش، متعلق به دخترانی تربیت یافته در مدارسِ "قواعد و اصول زندگی زنان در جامعه"، آنهایی که موفق و نچسب‌اند، انگشت کوچک دست راست خود را در هنگام برداشتن فنجانِ نیمه سلطنتی چای، بالا میبرند، و به عنوان معادلی برای قهقهه (طبق ریتم خاصی) میگویند: ها. ها. آه. احساس دخترانه به من می‌گفت که موهایم را تاب بدهم، با لبخندی دوست داشتنی گردنم را بچرخانم، و در چشمِ سرنوشت_سرنوشتی قدبلند با کت گران قیمت پشمی_ که آشکارا مرا صدا میزد، با غرور و جذابیت خودنمایی کنم. تصویری زیبا از چرخش یک نویسنده ی ناشناخته، در خیابان های کثیف. اما با نهایتِ سرعت چرخیدم؛ این را احساس کمتر دخترانه ام گفت: من صبور نیستم، به مدارس آموزش زندگی های برتر نرفته ام، و چای نمی‌نوشم؛ آخر کدام نویسنده ای چای مینوشد؟ پسری جوان با قدی متوسط، چشمانی گِرد، با ریش هایی که تمام تلاش خود را کرده بودند اما، بلوغ است دیگر! و به تنِ تقریبا رشد کرده اش، شلوار مشکی داشت، پیراهن مشکی، کت یک سایز بزرگتر مشکی و جوراب های زرد. یک الهه نمی‌توانست آنقدر کوچک باشد؛ با اینحال مرد جوان دسته ای کاغذ به سمتم دراز کرد و نفس زنان گفت: کاغذهایتان! کاغذ ها را بی هیچ حرفی گرفتم، سَرَم را به نشانه ی تشکر تکان دادم و با همان سرعتی که به او پناه آورده بودم، از او روی گرداندم. خب، چه انتظاری میشود از زندگی برای دختری مانند من داشت؟ ها. ها. آه. درحالی که کاغذ ها و پاکت سفید را محکم تر به دست گرفته بودم، چنانکه تنها اموالِ نجات دهنده ی من باشد، به مسیر ادامه دادم. طبق عادت، شروع به تحلیل آدم ها کردم. با اینکه گاهی کارِ کثیفی‌ست و بعضی از حدسیاتم میتواند به غرور یک مرد، ظرافت یک زن و گذشته و آینده ی یک خانواده خدشه وارد کند، اما جالب است. زنی با کفش های پاشنه بلند، پالتوی خزدار، چشم هایی بادامی و زیبا که تنها مسیر روبه رو میشناسند و میتوانستم به راحتی موهای سفیدی که بر روی چهره ی عبوسش ریخته بود را بشمارم. خب، او کیست؟ زنی رنج دیده، کمی وابسته، در تلاش برای شکستنِ عادت های شخصیتی اش که وضعیت تاهل او را به خطر انداخته است. زنی که چنین کفش هایی میپوشد، نمی‌تواند از کنار مغازه های کفش فروشی بگذرد و نگاهش را نچرخاند مگر آنکه در جدالی خانوادگی غرق باشد. جدا از آن، مشخص است که به نحوه ی حضورش در جامعه اهمیت میدهد، باید ثروتمند به نظر برسد، باید مردم بدانند که او از آن دسته زنان خودساخته است که با غرور قدم بر میدارد و این را دیگر همه میدانند که غرورِ زنانِ خودساخته با غرورِ زنانِ مردانِ خودساخته تفاوت های بسیاری دارد. پس او باید در تفکرِ کنار آمدن با مشکلی عظیم باشد، چرا که دیگر به زیبایی موهایش اهمیتی نمیدهد! پشتِ سرِ او، مردی قدبلند و لاغراندام، درحالی که بیسکوییت نمکی میخورَد و یکی در میان انگشتانش را میلیسد، به یک نوزادِ چند ماهه زبان در می آورد. از تحلیل او چشم پوشی میکنم. خسته کننده است که مردم این روزها تکراری شده اند، و یا حداقل اینگونه به نظر می‌رسد که آدم ها تماما عصبی مطلق اند، یا بیخیالِ مطلق اند، و یا رنجورِ مطلق. در این خیال بودم که تصویر جوراب های زرد پسرجوانی که دقایقی پیش دیده بودم، در جلوی چشمانم فرو ریخت. به کاغذ هایم نگاهی انداختم که حالا دو برابر شده بودند؛ تمام تلاش یک ساله ام را در دست داشتم و جدا از آن یک پاکت چروک که با حضورش مرا به اِزای تمامِ عمرم تحقیر میکرد. لعنت بر زندگی در توهمات! باید پسرک را پیدا میکردم، جدی و سرسخت، کاغذ ها را به او میدادم و میگفتم که هرگز برای غریبه ها دل نسوزانَد. مسیری که طی کرده بودم را در پیش گرفتم و زیر لب_ با لحنی که به هیچ عنوان متعلق به من نبود_ تکرار میکردم: من دزد نیستم! شاید نویسنده هم نباشم، اما ابدا دزد نیستم! و خیال میکنم گفتن این حرف ها کمکم میکرد تا حواس پرتیِ احمقانه ام را فراموش کنم. گرچه تماشای آقای دماغ خوکی، آن هم برای دوبار در یک روز، چشمه ی تخیلات مرا که الزامی ترین بخش وجودی ام برای حیات است، میخُشکاند، اما یک پاکتِ نیمه بی ارزش به همراه داشتم که دیگر نمیتوانست متعلق به من باشد. (این حقیقتی‌ست که برای درکش نیازی به ثبت نام در مدارس بزرگان نیست) در تفکرِ لحنِ منتخب برای بیانِ "من دزد نیستم" بودم که پسر جوان، با جوراب های زرد، در جهت مخالف از کنارم گذشت، سرش را کمی تکان داد و گفت: روز بخیر خانم. +روز بخیر آقا. و ناخواسته شروع به تمرین کردم: روزبخیر آقا. روزبخیر آقا. روزبخیر... پ ن: خب، راستش را بخواهید صحنه ی حماقت های من در زندگی آنقدر زیاد است که میتواند یک تئاتر کمدی باشد؛ یک فانتزی که در نظر منتقدان موجب افسوس است و غلیان حسِ ترحُم. به خودم آمدم. فریاد زدم: سعادت با جوراب های زرد! مرد جوان در جا خُشکش زده بود (علاوه بر ۷ نفر دیگر). به سمتش دویدم. کاغذ ها را مقابل چشمان متعجبش گرفتم: کاغذهایتان! _این ها نوشته های شماست خانم. +من دزد نیستم. این‌ جمله را با نهایت قدرت احساسی ام بیان کردم؛ بسیار عمیق و دلنواز، مثل آنکه واژه ی (دزد) نه تنها از تارهای صوتی، بلکه در سه مرحله از قلبم عبور کرده باشد. ادامه دادم: بَرده ی دماغ خوکی هایی؟ _ خوک ها؟ + نکند از موسسه ی خیریه مرا زیر نظر گرفته ای؟ باید بدانید که این روش ها شرم آور است و به کمکتان نیازی ندارم. _ نخیر! + شاید اشراف زاده ای! هیچکس از اشرافی ها خوشَش نمی‌آید. _ نه خانم. + پس چه؟ یادت نرود که تناقضِ رنگیِ لباس هایت مرا فریب نمیدهد. پسرک لبخند کوچکی زد که خیال میکنم از سرِ همزادپنداری بود: فقط خط خوبی دارید خانم! من دست خط‌تان را خریده‌ام. شاید عجیب باشد که در آن لحظه توهین به محتوای نوشته هایم به حدی آزارم داد که تعریف از ژن های برترم_ با آنکه شدیدا دلچسب است_ دیگر به چشم نمی آمد، و تصور کردم که هم‌صحبتی با یک نیمچه مردِ ظاهرپرست باید حرکتی رقت آور باشد. گفتم: نوشته هایم برایتان هیچ ارزش دیگری نداشت؟ لبهایش را کج کرد و در نهایت صداقت گفت: نوشته هایتان خوانده نمیشود خانم... (این صداقت کمی گستاخانه بود) +خیال نمیکنید این حرف توهین به تلاش من است؟ _ من بابت تلاش شما پول داده ام خانم. + من یک نویسنده ام! _ عجیب است! خیال میکردم خطاط باشید. من یک خطاط نبوده ام. هرگز در تمامی سال های زندگی ام کوچک ترین تصوری بر خطاطی نداشته ام. با بی‌پروایی پاسخ دادم: من دختر موفقی نیستم، پول زیادی ندارم، در حقیقت به اندازه ی ده ها بار پولدار شدن، بی پول بوده ام، بنابراین دوستان زیادی هم ندارم، جوراب های سوراخ میپوشم و اغلب مینویسم، با این حال میخواهم بدانید که ترجیح میدهم چیزی را به دست آورم که سزاوارش باشم. _ شما سزاوار چه چیزی هستید؟ تکرار کردم: من سزاوار چه چیزی هستم؟ پسر سرش را به نشانه ی تایید بالا و پایین بُرد و من متوجه شدم که دقایقی گذشته و همچنان پاسخی برای سوال ابتدایی اش نیافته ام. در این حین قصد داشت کاغذ ها را از دستم بگیرد اما دستانم بر نوشته ها قفل شده بود. بی اراده در مقابلش مقاومت کردم، و یقین دارم در نظر مردم رقابتی کودکانه بود. جوان لبخندی زد و دستش را در جیب هایش فرو بُرد. از نگاهش مشخص بود که این وضعیت برایش خنده دار است. شاید در دلش میگفت که خوددرگیری های این دختر بهترین سوژه ی سال تا ابد است، و یا تصویری بیرحمانه از من را، با عینکی گِرد_ به حد زیادی مشابه عینک آقای خوکی_ با دندان های خرگوشی در دوران بلوغ تجسم میکرد، دختری که در دفتر خاطرات صورتیِ پاره پوره اش، با خطی خوش، قصه هایی مینویسد که خوانده نمیشود. سکوتِ میان ما به شکل وحشتناکی گوش خراش شده بود، پس اولین چیزی که به ذهنم آمد را پرسیدم: چرا نوشته هایم خوانده نمیشود؟ _ شاید بیش از آنکه خواندنی باشند، دیدنی هستند. نوشته های شما چشم را درگیر می‌کند اما فکر را نه. شما موفق هستید خانم، ثروتمند هستید، و دوستان زیادی دارید، اما آن سوی خیابان. بعد از آن، با انگشت به سوی خانه ای با درِ زرد اشاره کرد، که بر روی آن با مشکی نوشته شده بود " آقای خطاطی". _ آنچه هستید را قربانی آنچه میخواهید باشید نکنید! روزبخیر خانم. به سمت در زرد خیره شدم و ناخواسته شروع به تمرین کردم: روزبخیر آقا، روزبخیر آقا، روزبخیر...دوستدار شمااگر دوست داشتید، بخوانید: سخنی با خواننده؛ وصفی بر حال و اوضاع نوشته:سلام بر دوستان عزیز ویرگولی. دلم نمیخواست این نوشته بیشتر از دو قسمت بشه و همه ی تلاشمو کردم مختصر ترین نتیجه ی مطلوب به دست بیاد. به نظر خودم تا حدودی تونستم هدف و منظورم رو توی متن جا بدم، اما اگر کیفیت داستان راضی کننده نیست، جا داره تشکر کنم که با این حال وقت گذاشتید و مطالعه کردین. خوشحال میشم نظرتونو راجب این نوشته، و بدون در نظر گرفتن نتیجه ی روایت، عقاید شخصی‌تون رو درمورد سرنوشت، شانس یا مسیر درست زندگی بدونم. واقعا مسیر درست چیه؟ چیزی که میخوایم یا چیزی که براش ساخته شدیم؟ در آخر، باز هم از همتون ممنونم و نقدی، نظری، سخنی، پیشنهادی؟ ایام بگذرد بر طبق آرزوهای شما. شاد باشید.قسمت قبلی: https://vrgl.ir/spS81