برای چشمان خدا :)

☆♡•°•°•﷽•°•°•♡☆روی تخت دراز کشیدم و خیره شدم به ساعت!«زمان» چیز عجیبی است. همیشه سرعتش بر خلاف میلت است.انتظار! انتظار! انتظار! «انتظار» هم واژه عجیبی‌ است. انگار هزاران رزهای منتظر بهار، گلوی منتظر آب، صدای منتظر شنیده شدن، کتاب منتظر ورق زدن، منجی منتظر یاور و هزاران منتظر دیگر در تک تک واج هایش چمباتمه زدند.هر چند خواهرم پشت به من روی تختش دراز کشیده بود و صورتش را نمیدیدم. اما باید خواب باشد دیگر! همیشه می گوید من دیرتر از تو خوابم میبرد. حق هم دارد! نمیداند کسی که زود می خوابد آیدین بدل است نه آیدین واقعی.یک بار که به او این را گفتم فکر کرد مسخره اش کردم. بعد از آنکه حسابی دیوانه وار ادایم را درآورد، خندید و گفت:« خب بگو ببینم الان کسی که دارم باهاش حرف میزنم آیدین بدله یا آیدین واقعی؟»من در جوابش فقط خندیدم.شاید بعدا برایش توضیح بدهم. همه چیز را. به هر حال به هوای اینکه او خواب است از روی تختم بلند شدم. صدای فنر های تختم هیچ تغییری در او ایجاد نکرد. مطمئن شدم که خواب است. آهسته موهایم را بالای سرم جمع کردم و از توی کشوی روبه روی درِ اتاق، روسری ای را بیرون کشیدم که در آن تاریکی معلوم نبود چه رنگی است. کی اهمیت میدهد؟ همه رنگ ها فوق العاده اند! نمیدانستم این دفعه چطور وارد آنجا میشوم. باید از همان اول که آنجا را میساختم یک ورودی مشخصی را برایش تعیین میکردم. نه اینکه هر دفعه زل بزنم به ساعت تا وقتش بشود و منتظر بمانم که یک اتفاق یا بلای آسمانی روی سرم آوار شود بلکه چند ساعتی واردش شوم. ده دقیقه بعد* خب... واقعا؟ یعنی هیچی؟ هیچ اتفاقی قرار نیست بیفته؟ کلافه تر از قبل گره روسری ام را سفت کردم و از اتاق بیرون زدم. پا برچین پا برچین راه می رفتم. با خودم گفتم:« باشه آیدین! چیزی نیست. تو باید به هر قیمتی که شده امشب بری اونجا. سخت ترین مرحله اش گذر از جلوی در اتاق مامان و باباست. قول میدم»مامان خیلی خوابش سبکه‌. فقط کافیه عطسه ات بگیره یا جلوی چشمتو نبینی و از پله ها پرت شی پایین تا از خواب بپره. از پله ها که پایین آمدم. سوال مهمی که برایم پیش آمد این بود که چرا اصلا پایین آمدم! دفعه قبل ورودی رو توی کمد لباس هایم پیدا کردم. شاید این بار هم نگهبان، در را به رویم جایی توی اتاقم باز کند. بچه که بودم عاشق این معما بازی های ورودی بودم اما الآن... میدانی بزرگ شدن کمی ترسناک است. هر بار که میخواهم ورودی را یک جای ثابت قرار دهم یاد شور بچگیم میافتم. وقتی تنها یک دختر بچه خیالباف بودم و به خودم تلقین میکنم هنوز اون دختر بچه نمرده، نباید بمیره. ما بهش نیاز داریم. اینه که میگذارم تا به یاد اون دختر، ورودی مجهول بماند.تقریبا داشتم از هجوم سکوت و تاریکی خانه خفه میشدم که صدای بوق بلندی من را از جایم کَند و به کوچه برد. درست سر کوچه یک روانی به تمام معنا با ماشین مشکی گران قیمتش وایساده بود و دستش را روی بوق ماشینش گذاشته بود. اگر چند دقیقه دیگر به کارش ادامه میداد همه ی محله توی کوچه می‌ریختند.دو حالت داشت. یا او ورودی بود یا قاتلی، آدم ربایی، مستی، دیوانه ای چیزی بود.آنقدر هول کرده بودم که کسی من را توی کوچه نبیند که حالت دوم را نادیده گرفتم و در روشنای تیرهای چراغ برق بی‌واهمه تا نزدیک آن ماشین دویدم. راننده اش مرد جوانی بود. تا من را دید دستش را از روی بوق برداشت. خم شد و قفل در عقب ماشینش را باز کرد. من همانجا که بودم خشکم زد. آن مرد که ترس را در چهره ام خوانده بود، نیشخندی زد و گفت:«فکر کنم بهتر از من میدونی که ورودی همیشه یه شکل نیست. حالا میای بالا یا منتظر میمونی تا مامانت بیاد دم پنجره اتاقش؟» گفتم:« تو دیگه کی هستی؟»گفت:«چه میدونم ناسلامتی تو ما رو چیز کردی. چی میگن؟ همین چیز دیگه. اهان خیال .» سریع سوار شدم و مرد جوان پایش را تا میتوانست روی پدال گاز فشار داد. سرعتش بی نهایت نفس گیر و وحشتناک بود.گفتم:« داری خیلی سریع میری. اینجا که اونجا نیست. یعنی منظورم اینه که اینجا واقعیه میفهمی که چی میگم؟»توی آینه ماشین نگاهم کرد و گفت:« خب که چی؟ خودم میدونم. واقعا فکر کردی نمیدونم؟»با حرص گفتم:«‌ هیچ یادم نمیاد کاراکتری به بیشعوری تو تخیل کرده باشم.»دستی به موهایش کشید و خندید. همانطور خندید که شبیه روشن شدن ماشین است. نگاه شیطانی به من انداخت و گفت:« که بیشعور؟ آره؟ الان بیشعوری رو نشونت میدم.»فرمان ماشین را چسبید و بیشتر از پیش سرعت گرفت و با دیوانگی تمام شروع کرد وسط خیابان مارپیچ برود. او روانی بود. قسم میخورم! در گیر و دار داد زدن های من و گاز دادن های او ورودی ما را در خود بلعید. مثل همیشه بی صدا و یکهو ظاهر شد. ورودی در واقع شبیه چیزی نیست. منظورم این است که انگار سیاه چاله کوچکی است که حلقه نورانی دورش را گم کرده است. سیاهی محض است که آن طرفش خیال جریان دارد. در تاریکی شب هیچ چیزش مشخص نیست.در یک چشم به هم زدن به آنجا رسیدیم :«سرزمین آدونیس»اسم اینجا را از روی گلی برداشتم به رنگ زرد و قرمز که فقط هنگام تابش خورشید باز می‌شود. در واقع اسمش برعکس خودش است. چون ورودی اینجا فقط شب ها باز میشود. ولی این اسمی است که منِ هفت ساله رویش گذاشته است و من به او و سلیقه اش احترام میگذارم.شیشه ی ماشین را پایین کشیدم و با تمام وجودم نفس عمیقی کشیدم. بوی یاس می آمد و تمشک. هوا هنوز تاریک نشده بود. اما خیلی سرد بود. از دفعه پیش سرد تر! وقتی نورون ها اینجا را میساختند، بهشان گفتم چیزی که برایم مهم است گیاهان هستند، سر تا سر اینجا باید سبز باشد. به اندازه کافی اون بیرون آسفالت و آپارتمان دیده ام. هیچ خانهٔ دو طبقه یا بیشتری نساختند و دیوار های هر خانه را رنگی متفاوت زدند‌. تنها ساختمان های اداری همه‌شان زرد رنگ‌ اند. مرکز آدونیس شهریست به نام «سُلادُر » این اسم را اوایل راهنمایی ام برایش گذاشتم. تالکین می‌گفت معتقد است آوای این کلمه بسیار جذاب است. راست می گفت؛ س و ل در کنار د و ر یک جور سختی و نرمی توأمان دارد. اطراف سلادر شهر های دیگری هم وجود دارد که کاراکترهای سیاهی لشکر ذهنم در آنها زندگی میکنند. خیلی هاشان هم تبعید میشوند به جنگل سایه ها.جنگل سایه ها وحشتناک ترین جای اینجاست‌. آنجا همه چیز فراموش شده است. همه خاطرات و کاراکترا و خیال بافی های فراموش شده ام آنجایند. و نکته اینجاست که همه آنها من را مقصر تبعیدشان میدانند. برای همین هیچ وقت جرئت نکردم پایم را آنجا بگذارم. حس غم و اندوه آنجا فوق العاده قوی است. انگار که تمام غم هایم، نا امیدی هایم، اضطراب هایم و ترس هایم را آنجا دفن کرده ام. خواستم از ماشین پیاده شوم که راننده در را قفل کرد. با بهت گفتم:« چیکار میکنی؟»گفت:« ببین دختر جان من با کلی ماجرا تونستم نگهبانو راضی کنم که امشب من تو رو از ورودی رد کنم. خودت که بهتر میشناسیش امکان نداره ورودیو بده به هر کسی. حس میکنه مهم ترین مسئولیت جهانو بهش دادن؛ «طرح چالش ورودی» واقعا که مسخرس. با این حال من اون پیرزن جیغ جیغو رو راضی کردم که ایندفعه چالش، من باشم. اونم قبول کرد چون به نظرش چالش خوبیم.»با یک حرکت پیراهنش را از تنش درآورد. به لکهٔ سیاه روی شکمش اشاره کرد و گفت:« میبینی؟ من دارم فراموش میشم. یعنی تو داری منو فراموش میکنی. من اهل سلادر نیستم. ولی تو حق نداری منو فراموش کنی»او همه این راه را آمده بود تا به من این را بگوید. تخیل بیشتر از چیزی که فکر میکردم مسئولیت دارد. ازش اسمش را پرسیدم و او گفت اسمی ندارد. باورم نمیشد انقدر بی رحمانه او را تصور کرده باشم. گفتم:« از حالا اسمت ریوانـه، و فکر نکنم دیگه تو رو یادم بره. میتونی کارت شناسایی و هویت جدیدتو از دفتر نورون سالار بگیری »اسمش رو از کلمه روانی به دست آوردم. واقعا آن لحظه هیچ اسم دیگری به ذهنم نیامد‌. مهم این است که ریوان از اسمش راضی بود.آنقدر راضی که پیاده شد و شخصا در ماشین را برایم باز کرد. وقتی از ماشین پیاده شدم و روی چمنزار اطراف شهر پا گذاشتم، لباس هایم هم به سبک آدونیس شد. اینجا کسی کفش نمی پوشد. پسران شلوارهای گشاد و پیراهن های ساده می پوشند و دختران سارافن های بلند با آستین های پف دار و شال های رنگی!کسی به دنبال ایده های عجیب برای لباس هایش نیست. این تنها اشتراک تمام کاراکتر هاست. نفس بزرگی کشیدم. به وسعت تمام خستگی هایم. هوای آدونیس بینهایت بوی خنکی دارد. ناگهان از لابه لای بوته ای صدایی آمد._دیر کردین قربان!نگاهم را به سمت صدا چرخاندم. صاحب صدا نمایان شد. سوفیا بود. او را وقتی تصور کردم که عاشق ملکه بازی بودم. اول قرار بود خدمتگزارم باشد اما الآن یکی از بهترین دوست هایم است. آن موقع ها هنوز عقلم نمیکشید که آن فرمانده یا رئیس است که «قربان!» صدایش میزنند نه ملکه! بعد ها هم هر چه به سوفیا میگفتم به من بگوید « بانوی من» فایده ای نداشت. دیگر شخصیتش شکل گرفته بود.گفتم:«میدونم، اینبار چالش ورودی یک مرد روانی بود. البته خیلی بهتر از زن افاده ای سری قبل بود. باید ورودی اینجا رو تغییر بدم. هر چی بزرگتر میشم سخت تر ازش رد میشم. خنده داره. نیست؟»_نه قربان نیست._خوبه. تو هنوز رک گو ترین کاراکتری هستی که دیدم !کمی نگاهش کردم. چقدر دلم برایش تنگ شده بود. گفتم:« اینجا قبلا هم انقدر سرد بود یا من نازک نارجی شدم؟»خندید ولی نه مثل همیشه. ایندفعه چال روی لپش گود نشد. حتما اتفاقی افتاده بود.تا خواستم بپرسم چیزی شده است، نیلوفر از پشت سر بهم شبیخون زد. خیلی یهویی و با هیجان پیدایش شد. پرید روی دوشم. تعادلم را از دست دادم و هر دو با چمن ها یکی شدیم. همانطور که از درد میخندید داد زد:« ببین کی اینجاسسستت. چه عجب یاد ما کردی دختر! اون بیرون خوش میگذره آره؟»چهار زانو نشستم و از سوفیا هم خواستم بشیند کنارمان. سوفیا هنوز درهم بود. گفتم:« باور کنین اون بیرون خبری نیست! شما بگین از اینجا چه خبر؟ کاری که میخواستمو انجام دادین؟»نیلو عینکش را روی صورتش جابه جا کرد و گفت:« خب از اونجایی که من تقریبا با همه اینجا رفیقم و علاقه زیادی به سرک کشیدن به همه جا دارم و نمیتونم مثل یه خیال فهیم بشینم یه جا و حواسم فقط به خودم باشه، باید بگم که متاسفانه داری گند میزنی به همه چیز.» فکر کردم دارد شوخی میکند. اما چهره سوفیا نگرانم کرده بود و نیلو هم از اینجور شوخی ها نمیکرد._منظورت چیه؟_ عام خب منظورم چیه؟...منظورم؟...وایسا... یه نگا به اینجا بنداز.سوفیا داشت لبش را میگزید. نیلو از کیفش کاغذ لوله شده ای را بیرون کشید و به من داد.کاغذ را باز کردم نقشه آدونیس بود. نیلو شروع کرد توضیح بده:«همونجور که میبینی جنگل سایه ها تقریبا همه شهر ها به غیر سلادر، اینجایی که الآن هستیم یعنی شهر ملودی و نصف شهر سمبل رو بلعیده. این یعنی تو همه چیزو داری فراموش میکنی. این یعنی همینطور که بزرگ میشی داری ترسناک تر میشی.» به سوفیا نگاه کردم تا حداقل او بگوید حرف های نیلو غلط است. ولی او فقط زد زیر گریه و بلند شد دوید سمت شهر ملودی. باورم نمیشد آن همه شهر را فراموش کردم. حتی یادم نمی آید اسم هایشان چی بود‌. نیلو و بعد من هم پا شدیم و دویدیم دنبال سوفیا. شهر ملودی شهر همه کاراکترهای رمان هایی است که خواندم ، از آنه گرفته تا آقای راسکول نیکف (البته آنه شرلی و آقای نیکفِ من، منظورم همانطوری است که من تصور کردم). اسم ملودی را رویش گذاشتم چون مرکز شهر، سالن کنسرتی وجود دارد که هر پنج دقیقه یک آهنگ متفاوت پخش میکند و گاهی آنقدر صدایش زیاد است که حتی وقتی آن بیرون هستم میتوانم در مغزم صدایش را بشنوم.وقتی به شهر رسیدیم همه اهالی صورتی بی چهره داشتند درست همانطور که باید باشند. هیچوقت نتوانستم چهره شخصیت های رمان را خیال کنم ولی از حرکات و حرف زدن هایشان میتوانستم بفهمم که کیستند. اولین کسی که توجهم را به خود جلب کرد هولدن بود از ناطور دشت. با همان کلاه شکاری قرمزش برای پسر بچه ای ادا در می آورد تا بخندد. بیچاره نمیدانست آن پسربچه، پیتر پن است و الان باید بیشتر از یک قرن سن داشته باشد.موسیقی که پخش میشد یکی از محبوب ترین موسیقی های پیانویی بود که شنیده بودم. Sur Le Fil از . Yann Tiersenاز بچگی پیانو ساز مورد علاقه من بوده و هست. خدای من انگار همه احساسات گذشته ام زنده شده بودند و جلوی چشمانم این طرف و آن طرف میرفتند. به سوفیا رسیدیم و سه نفره بدون اتلاف وقت تا مترو دویدیم. مترو تنها وسیله نقلیه اینجاست. چون زیرِ زمین است و اندکی خیال انگیز. در واگن سوم مترو نشستیم. خیلی شلوغ نبود. کم میشود خیالی از شهری به شهر دیگر برود. آن هم سلادر که مخصوص کاراکتر های اصلی است. روبه رویمان سیاووش نشسته بود. سیاووش از شاهنامه. معذب بودم. نه برای اینکه از او خوشم نمی آمد. اتفاقا برعکس. آنقدر برایم اسطوره ای بود که هر جا او بود تمام حرف هایم یادم می رفت و سرنوشت اندوهناک او جلوی چشمانم نقش می بست. هیچ نمیدانستم او دارد در ذهنم به سلادر ملحق میشود. بالاخره رسیدیم. به سوفیا که هنوز چشمانش خیس بود. دستور دادم دیگر گریه نکند. او لبخندی زد که چال گونه اش را نمایان کرد و گفت:« بله قربان.» باید تا قبل از اینکه شب شود به مرکز سلادر میرفتم. شب در اینجا به معنای روز در دنیای واقعی است. اگر زود کاری که برایش آمده بودم را انجام نمیدادم نمیتوانستم تا قبل از اینکه نماز صبحم قضا و مادرم بیدار شود برگردم._چقدر وقت دارم؟من گفتم._تا حدود دو ساعت دیگه قربان. البته اگه هنوز ساعت گوشیتون روی ۵ صبحه._هنوز همونه.تقریبا داشتیم می‌دویدیم. هر سهٔ مان‌. سلادر از چهار جهت جغرافیایی مسیرهای خاکی و پهنی دارد که به مرکز شهر میرسد. ما در مسیر شرقی می‌دویدیم. اصولا نزدیکای شب این مسیر ها خلوتند. مرکز شهر، کلبه چوبی کوچکیست که دور تا دورش دریاچه است. چهار پل معلق هم از کلبه به این مسیرها ختم میشوند. کلبه، خانه شخصی من در اینجاست. قبلا کسی جز من نمی‌توانست واردش شود. اما الآن یک نفر میتواند! وقتی به پل رسیدیم ایستادیم تا نفسی تازه کنیم. به نیلو که دستش را روی زانوانش گذاشته بود و نفس نفس میزد گفتم:« مطمئنی اون آمادست!؟»کمرش را صاف کرد و گفت:«همونطوری که خواستیه همون لباسو تنش کردیم همون مدل مو، همون صدا.»_خوبه. ممنونم از هر دوتون‌. سوفیا! نیلوفر! نیلو و سوفیا لبخندی نثارم کردند و سرشان را به نشانه تایید کارم تکان دادند. آنها بیشتر از این نمیتوانستند جلو بیایند. همانجا منتظرم ایستادند و من رفتم. از روی پل که رد میشدم حس فوق العاده ای داشتم. عکس غروب خورشید توی آب دریاچه، بوی علف های خیس و زمزمه شاخه های درختان، زیبا و آرامش بخش بود. به خودم لبخندی زدم و به کلبه چشم دوختم که به من نزدیک و نزدیک تر میشد. تازه فهمیدم چقدر خسته ام ! دست و پاهایم درد میکرد و پلک هایم سنگین شده بود. آرام قدم بر میداشتم تا اینکه پشت در کلبه خشکم زد. خانه به طرز عجیبی آرام به نظر میرسید. او هم مثل من بزرگ شده بود و آرام تر ! درِ کلبه را با یک فشار محکم باز کردم و داخل شدم. همه چیز مثل قبل بود. قفسه کتاب ها، گلدان ها و شومینه، همه همان بودند. از پله های پیچ دارِ چوبیِ سن و سال دار کلبه بالا رفتم. میدانستم او آن بالا منتظرم است. و بود. روی صندلی، پشت میزِ وسط اتاق صاف نشسته بود. عادتش بود صاف بنشیند. سارافن بلند آبی اش حس خوبی می داد. آبی ملیحی بود که آدم را جذب میکرد. موهای بافته اش را پشت سرش جمع کرده بود و لبخند مادرانه ای داشت. پوستش آنقدر رنگ پریده و سفید بود که رگ هایش از زیر آن پیدا بودند. تا من را دید بلند شد و ایستاد. ازش خواهش کردم که بنشیند. من هم نشستم روبه رویش آن طرف میز. گفت:« خوش حالم دوباره میبینمت، بعد از یک سال!»صدایش به لطیفی گلبرگ های بنفشه بود. آسوده خاطر نفسی کشیدم و گفتم:« منم خوش حالم دینا.»با همون لبخندش گفت:« میتونی شروع کنی، من گوش میکنم»دینا را یک سال پیش تصور کردم. اول فقط میخواستم یک نفر را داشته باشم که تا میتوانم پیش او غر بزنم، اشک بریزم و شکایت کنم، از همه چیز. با این روش میتوانم برای یک سال دیگر شاد و سرزنده باشم. شکایت نکنم و چشمانم را به روی پستی های دنیا ببندم. نمیخواستم آن شخص از انسان ها باشد. چون بالاخره آدم اند. قضاوتم میکنند، به عقلم شک میکنند، نمیتوانند من را بفهمند، سوء تفاهم برایشان پیش می آید و کلی دنگ و فنگ دیگر. نیاز دارم در هاله ی روزمرگی هایم، وقتی که تاریکی های دنیا از هر طرف احاطه ام کردند. وقتی نزدیک است از اجتماع حرف های ناگفته ام خفه شوم برای کسی حرف بزنم که مرا بشنود. او را طوری خیال کردم که احساساتم‌ را واقعا بفهمد و تنها کاری که موقع حرف زدنم انجام بدهد، گوش دادن باشد. یک سال پیش اولین ملاقات را داشتیم. ولی اتفاقی که افتاد برعکس همه این ها بود. آن روز دینا حالش واقعا بد شد. نزدیک بود بمیرد. به من گفت تحمل این حجم از حس های مختلف را ندارد. مخصوصا آن حس غمی که به او منتقل میکنم. چون او فقط یک خیال است. بله خیال ها هم میمیرند. اگر فراموش شوند به جنگل سایه ها تبعید میشوند. ولی هنوز شانس برگشت دارند. اما وقتی بمیرند امکان ندارد دوباره آنها را ببینم.‌ حتی اگر باز تصورشان کنم، همان خیال قبلی نیستند. خیال جدیدی هستند در شکل و شمایل آنها. خلاصه که در آخر باز هم سراغ خود خدا رفتم. او واقعا خاص است. تنها تو را میشنود. با اینکه قاضی واقعی اوست، قضاوتت نمیکند. تمام احساساتت را میفهمد و در آخر نمیگوید:« درسته ولی کاری نمیشه کرد.» یا « چرا اینهارو به من میگی من که کاری نمیتونم برات بکنم». با این حال من دینا را فراموش نکردم. هنوز هم دلم میخواهد از دنیای بیرون برایش بگویم و او گوش دهد. برایش خیلی جذاب است که آن بیرون دقیقا چه خبر است. باید حواسم را جمع کنم که خیلی احساسی نشوم تا او نمیرد. دینا صندلی اش را جلو کشید و به ساعت روی دیوار اشاره کرد:« فقط یه ساعت وقت داریا»به خودم آمدم. برای یک لحظه هر چه میخواستم بگویم یادم رفت.دینا خندید و گفت:« اگه مثل دفعه قبل پیاز داغش رو زیاد نکنی میتونم بشنوم. نترس، نمیمیرم!»خندیدم و گفتم:«میدونی؟ وقتی تو خیابون راه میرم. با خودم فکر میکنم کی شهر ما این رنگی شد؟ فکر کنم از اولشم همین رنگ بود. من نمیدیدم.»_«آیدین اگه بخوای اینطوری حرف بزنی، یک کلمه از حرفاتم نمیفهمم. شهرتون مگه چه رنگیه؟»_«اکثر آدمای شهر رنگ زمینن.»_« خب اونجا خونشونه.»_«نه، نیست. فراموش کردن اصالتا اهل کجا ان.»دینا نفسش را کلافه بیرون داد. شاید چون من کلافه بودم حس کلافگی داشت. گفت:« همینطوری حرف میزنی کسی به حرفات گوش نمیده دیگه.»_«چطوری؟»_«پر از استعاره و کنایه و مجاز و تشبیه و ایهام و...»بلند خندیدم. بلند تر از چیزی که فکر میکردم. گفتم:« من داستانای زیادی خوندم ولی هیچ چیز مثل تفسیری که اسلام از دنیا داره منو جذب نمیکنه. باعث میشه حس کنم، خودم وسط هوشمندانه ترین داستان جهانم. چیز واقعا سختی هم نیست. منظورم اینه که اگه ذهنت بدون هیچ جهت گیری و تعصبی باشه، اگه توی جنگل بزرگ شده باشی و یهو بیارنت شهر و بگن اینا عقیده هاییه که توی دنیا وجود داره بهت قول میدم دست میذاری روی اسلام. منظورم فقط اسلامی نیست که محمد(ص) ازش حرف زد، منظورم حقیقتیه که مسیح آورد، موسی آورد، ابراهیم، یوسف و...آوردند. منظورم اسلامیه که خدا فرستاد. منظورم تسلیم بودن در برابر دستوراتیه که تنها پادشاه جهان فرستاد. ولی داره اتفاقایی می افته. دلیلشونو نمیدونم فقط میدونم این اتفاقا باعث میشن خیلی ها حقیقت رو فراموش کنن. میدونی اون بیرون باور کردن داستان راحت تر از باور کردن حقیقته. دونستن حقیقت همیشه بهایی داره. برای همین خیلی ها ترجیح میدن کور و کر و بی تفاوت باشن. من می ترسم دینا. من دارم تغییر میکنم. هر روز خدا. میترسم منم همه چیزمو بفروشم. همه چیزو فراموش کنم. جایی که ازش میام ظاهر همه چیز خوبه ولی عمق اکثرشون وحشتناکه.»با صدای لرزانی گفتم:« انگار فراموش کردیم. راه نجاتو میگم‌. توی همه نقشه ها و تابلو های راهنما مشخصه که اون راه از کدوم طرفه ولی کافیه چند قدم راه بریم تا دوباره فراموشش کنیم. میفهمی چی میگم؟»کاملا مشخص بود او هم حرف هایم را نمیفهمد. پرسید:« منظورت کدوم راه نجاته؟»_« فقط یه راه نجات وجود داره...ما افسانه هارو دوست داریم. یکی از آرزو های بچگیمون این بوده که کاش توی فلان داستان زندگی میکردیم . یا کاش فلان قهرمان وجود داشت و میدیدیمش. غافل از این که خودمون توی افسانه ای ترین واقعیتیم. ما آفریده شدیم در کمال احترام. زن و مرد. چرا آفریده شدیم؟ نمیدونم. ولی ممنونم که خدا چنین تصمیمی گرفت. بخشی از خدا درون تک تک ماست. و به نظرم همه چیزی که داریم همونه. با همین توشه و مأموریتی تبعید شدیم به اون بیرون، به زمین. زمینی که از همون اول برای ما طراحی شده بود. گیاها، حیوونا، طبیعت، خورشید و میزان فاصله ما با اون، همه و همه فقط برای ما! از بالا که به زمین نگاه کنی همه چیز جور دیگه ای به نظر میاد. مثلا فکر کن بتونی جنگ جهانی رو با سرعت ×2 از اون بالا نگاه کنی. مسخره است... ماجرای تبعید شدنمون خیلی عجیبه. حس میکنم به خاطر این خدا اول ما رو وارد بهشت کرد و بعد بیرون شدیم تا به ما بفهمونه هیچ چیز بدون تلاش به دست نمیاد. اگه هم به دست بیاد ناپایداره. شاید هم میخواست نشونمون بده هنوز برای اونجا آماده نیستیم و اگه از همون اول تو بهشت باشیم نه تنها قدرشو نمیدونیم بلکه ممکنه اونجا رو تبدیل به جهنم کنیم. مثل کاری که با زمین کردیم. میدونی ما انسان ها باید خودمون ارزش پیدا کنیم. خودمون رشد کنیم. پس نیاز داریم به جایی مثل زمین تا توی فضای آزمایشگاهیش قرار بگیریم. اون بیرون ما با چیزی هایی مثل اختیار، گرایش به ضد و نقیض هایی مثل خوبی ها و زشتی ها و دو راهی های زندگی آزمایش میشیم. به هر حال همه چیز با اولین گناه شروع شد. این آزمایش هم از قبل برنامه ریزی شده بود. خدا اولین حکم و دستورش را به انسان داد. «به این شجرة نزدیک نشو». و پرسشگری های انسان شروع شد. «چرا؟ مگر چه چیزی دارد؟». اما به رسم ادب پذیرفت. با دلیل کاملا بدیهی؛« او آفریننده من است. مرا بهتر از من میشناسد» در این میان اتفاقی افتاد و انسان کاری رو که نباید کرد. من نمیدونم اون شجره دقیقا چی بوده، درخت سیب، گندم، شجره نامه امامان یا هر چیز دیگه ای. چیزی که مهمه اینه که انسان سرپیچی کرد. مشخص کرد که هنوز باید خیلی چیز هارو یاد بگیره و بعد از آزمون دادن و گرفتن نمره قبولی وارد خونه ابدیش بشه. بلافاصله بعد از آن اتفاق تبعید شدیم. همه خاطرات گذشتمون و مأموریتی که داشتیم پاک شدند. همه چیز فراموش شد. حالا این ماییم که باید اون مأموریتو کشف کنیم و انجام بدیم قبل از اینکه زمانمون تموم شه. ولی میدونی به جز مأموریتی که داریم چیزای دیگه ای هم فراموش کردیم. فراموش کردیم دشمنی هم داریم. از یاد بردیم قبل از تبعید چه کسی از ما کینه به دل گرفت. با آفرینش ما کسی جایگاهشو از دست داد. تمام چیزی که چندین هزار سال تلاش به تظاهر بهش میکرد در یک آن بر ملا شد. اون از ما نهایت تنفر رو داره. باید هم داشته باشه. همه اینا از قبل طراحی شده. بهشت برای اون به راحتی به دست نیومده بود ولی ما هنوز نیمده ، واردش شدیم هیچ، باید برای ما سر به خاک هم می مالید‌. اینجاست که چهره واقعی خودش رو نشون داد. غرور و خودخواهی درونش اجازه نمیداد دست رو دست بذاره. باید انتقامشو بگیره. باید انسان رو نسبت به عشقی که پروردگارش به اون داره مشکوک کنه. اون اسمش ابلیسه دینا. میدونی به انسان چی گفت؟»_«چی؟»_«گفت دستور خدا به خاطر عشق او به تو نیست دلیلش به سختی انداختن توئه، گفت اگه به اون درخت نزدیک شید میتونید تا ابد در بهشت جاودان بمونید و خدا این رو نمیخواد. اولین وسوسه! اولین طمع! اولین ترس! اولین گناه! اولین پشیمونی! انسان نگفت ابلیس فریبم داد. چون میدونست ابلیس توانایی این کار رو نداره، او فقط وسوسه میکنه. شاید حتی وسوسه او هم نبود که انسان رو وادار به سرپیچی کرد، فکر میکنم چیزی که باعث شد چنین کاری بکنه حس ترس و تنهایی بود که بهش دست داد. همون حسی که فضای آزمایشگاهی داره. یادت میره کسی داره نگاهت میکنه. کسی که به همه جای اون فضا مسلطه. کسی که عاشقته!! بدون اینکه این عشقش وابسته به چیز دیگه ای باشه. مقتدرانه عاشقه. مجبور نیست عاشق باشه ولی هست! این واقعا خیلی خیلی حرف بزرگیه که یگانه فرمانروا هستی عاشقت باشه ولی تو فراموشش کنی! این اوج ظلمه، ظلم به خودت!! توی اون فضای آزمایشگاهی زمین حس میکنی خیلی بی کس و تنهایی و باید خودت خودتو نجات بدی. در حالی که اینطور نیست. انسان نگفت خدایا این تقدیری بود که خودت رقم زدی. چون میدونست تقدیر خدا این بود که انسان قدرتی داشته باشد به نام اختیار. و انسان با اراده خدا، «قدرت اراده» داره. پس خودش مسئول کارهاشه.»_«یه چیزی، اون موقع فرشته ها کجا بودن که جلوی ابلیسو بگیرن؟»_«به نظرم کاملا مشخصه که اون دستور یه امتحان بوده. توی امتحانای خدا بحثی که وجود داره ایمان به غیبه. اگه فرشته ها دو قدم اون طرف تر به انسان علامت بدن چه کاری درسته دیگه امتحان معنی نداره. فکر کنم برای همینه که چشم انسان اینطوری خلق شده. فقط چیز هایی رو میبینه که طیف نوری متناسبی باهاش دارن. یا اینکه پیام آوران خدا از جنس انسان اند، نه فرشته یا هر چیز عجیب دیگه ای. چون هر چقدر اسرار عالم و موجودات عجیبش بیشتر جلوی چشم آدم باشن خب معلومه که امتحان آبکی تر میشه. به نظرم یکی از مهم ترین چالش هایی که توی امتحان زندگی هست همین روزمرگی و عادت کردنه. انقدر روز و شب و ماه و فصل و سال ها تکرار و تکرار میشن که عادت میکنیم. به همه چیز. البته چه بخوایم و چه نخوایم عادت میکنیم، مهم اینه که فراموش نکنیم. فراموش نکنیم که یک روز این چرخه می ایسته و زندگی واقعی شروع میشه. اگه کسی فقط با این چرخه زندگی چرخیده باشه وقتی ایستاد انقدر سرش گیج میره که پرت میشه تو چاله جهنم.»دینا زد زیر خنده. با بهت نگاهش کردم. گفت:« متاسفم یه لحظه تصور این صحنه به نظرم خنده دار اومد.»بعد خودش را جمع و جور کرد و زل زد به وسط میز. انگار فهمیده بود که هیچ چیز خنده داری ندارد اتفاقا یکم ترسناک است‌!گفت:«جهنم؟»گفتم:« آره. میدونی؟ اگه از یه زاویه به جهنم نگاه کنی یه لطفه. جدی میگم. فکر کن تو واقعا آدم بدی بودی تو دنیا، از همونا که مدام خدا میگه کور و کَرَن. وقتی مُردی تازه چشم و گوشت باز میشه. میفهمی چه خبره و دنیا دست کیه. ولی این فهمیدنت دیگه به درد نمیخوره. چون زمان ماموریتت تموم شده‌. دیگه جواب معادله رو گذاشتن جلوی چشمات. خودت به دستش نیاوردی. اینجاست که متوجه میشی چقدر فرصت از دست دادی، چقدر واقعا هیچ کاری نکردی، چقدر توانایی داشتی و خبر نداشتی، چه کارا که میتونستی بکنی و نکردی. حس حسرت مزخرفی داره، خیلی خیلی حس مزخرفیه. تو این شرایط روحت بیشترین سنگینیو داره. دلت میخواد هزار بار از انواع مختلف عذاب های جسمی بچشی، هزاران آب داغ بخوری، صد ها بار تیکه تیکه بشی ولی روحت سبک بشه. این حس ازت دور بشه. دیگه بهت زندگیِ هیچ و پوچی که داشتیو یاد آوری نکنن. هی اون صحنه های لعنتی زندگیتو بهت نشون ندن. بری جایی دور از همه بهشتیا، دور از چشم همه. نمیخوای کسایی رو ببینی که باعث میشن هر لحظه فکر کنی تو هم میتونستی مثل اونا باشی ولی نیستی. میبینی خدا چقدر عاشقه؟ جهنم غضب خدا نیست، البته منظورم از غضب چیزیه که خیلی ها فکر میکنن؛ اینکه یه خدای عصبانی انسان های مردود شده رو تا میشه شکنجه میده ولی اونجا فقط جاییه که رحمت خدا وجود نداره. جایی که نور خدا بهش نمیتابه و همچین جایی دیگه روشنایی و امید نداره »_«من فکر میکردم خدا انقدر مهربون هست که همه رو ببخشه.»_«البته که هست. ولی این بخشش شامل کسایی میشه که خودشون خواستارش باشن اونم تا وقتی که فرصتشون تموم نشده. هر لحظه که با آگاهی و از صمیم قلب از خدا بخوایم این کارو میکنه ولی در سرآغاز زندگی ابدی خدا بیشتر از هر چیزی عادله. اگه میخواست همه رو ببخشه پس فرق بین آدما چی بود؟ اصلا زندگی دنیا برای چی بود؟ معلومه کسایی که‌ خط قرمزای خدا رو رعایت کردن شاکی این جور داوری میشن. به غیر عادل بودن خدا یه صفت دیگه هم داره و اون اینه که خلاف وعده هاش کاری نمیکنه. خدا به انسانخوی ها وعده بهشت و به حیوان صفت ها وعده جهنم داده. البته فکر کنم یه عده ای که هنوز در وجودشون جایی برای عشق خدا وجود داره اگه به اندازه ای که روحشون سبک بشه عذاب بچشن، وارد بهشت بشن. البته این فقط برای من یه فرضیست. می‌دونی حالا که دارم بهش فکر میکنم می‌بینم؛ حتی اگه خدا هم ما رو ببخشه، ما همدیگه رو نمی‌بخشیم...»چشمم به ساعت افتاد و متوجه شدم زمان زیادی برای بودن در کنار دینا باقی نمونده. سریع ادامه دادم:« دینا میدونی ابلیس وقتی قسم خورد تک تک انسان ها رو به جایگاهی که سرانجامِ زندگی خودشه، یعنی به جهنم بکشونه از خدا چی خواست؟»_«معلومه که نمیدونم.»_« اون از فضل خدا خواست. گفت خدایا در مقابل این همه سال عبادت های ناخالصانه من یه پاداشی به من بده. خودت تعیین کن چی باشه. خدا بهش قدرتی داد که خودش هم عقلش نمیکشید. قدرتش اینه که بخشی از افکار ما رو به دست میگیره. بدون اینکه خودمون متوجه شیم. ولی مسلمه که ما هم باید قدرتی سلاحی چیزی برای جنگ با او داشته باشیم. قدرت ما از چیزی که خدا به ابلیس داد فوق العاده تره. قدرتی که ما داریم عشق خداست. عشقی که باطل کننده هر سحر و جادوییه. افسانه ای نیست؟ این، افسانه ای نیست؟ اگه این قدرت رو نگه داریم، تا موقعی که عاشق خداییم و او عاشق ماست در امانیم. از هر چیزی.» _«واو، بعدش چی شد؟»_«تبعید شدیم. به جایی که هیچ چیز ازش نمیدونستیم. و کار ابلیس هم شروع شد‌. میدونی اگه ابلیس کارشو خوب انجام بده و ما اجازه بدیم هویتی که داشتیمو فراموش کنیم. اونوقت دیگه چیزایی که ابلیس ازمون میخواد خیلی هم جلوه بدی ندارن. انگار جذاب هم میشن.باور کن دنیا مثل یه آزمایش روانی تدریجیه. به هر حال وقتی به زمین اومدیم خیلی چیزا بود که باید برای زندگی یاد میگرفتیم. خدا ما رو ول نکرد که تو اون خراب شده بمیریم. به آدم یاد داد چطور باید زندگی کنه تا حال دلش خوب باشه .تا خوشحال باشه، تا رشد کنه...، آدم که همون یه بار سوءظن پیدا کردن به خدا براش بس بود، ایمان پیدا کرده بود که راهنمایی های خدا توی بازی زندگی به نفعشه . بازی شروع شده بود و روز به روز چالش های بزرگ تری سر راه آدم قرار میگرفت. سرما، گرما،گرسنگی، پول، شهوت، ارتباط با آدمای دیگه، همه و همه برای اینکه مشخص بشه چه کسی اصالتشو فراموش نمیکنه و به عشق خدا پایبند میمونه. خیلی از آدما یادشون رفته چرا اون بیرونن. یادشون رفته وسط یه آزمایشگاهن. ولی خدا بازم رهامون نکرده. از بین خودمون چندین نفر رو انتخاب کرد تا یادآوری کنن چرا تبعید شدیم. بهمون یاد بدن اگه چطور زندگی کنیم خوشحال تریم، سالم تریم و از همه مهم تر عاشق تریم:)میدونی ما با اون برگزیدگان چیکار کردیم؟_«امیدوارم کاری که دارم بهش فکر میکنم نباشه.»_«ولی هست، عده ای از ما روحمون رو سرکوب کردیم و اجازه دادیم ابلیس به جای اون ببینه، فکر کنه و تصمیم بگیره . چون چیزایی که ابلیس از ما میخواست به نظر ساده تر و پر سود تر میرسید. آزادی مطلق جسم به جای آزادی روح، بی قید و شرطی، به چنگ آوردن ثروتی که مال دیگرانه، بدبخت و آواره کردن بقیه برای رسیدن به خوشبختی پوچ و زودگذر، برای رسیدن به قدرت توی این چند وجب خاک، این ها چیزایی بودن که ابلیس میخواست و کارش رو هم خوب بلده، آدما رو هم خوب میشناسه ولی نه بیشتر خدا. غرور و خودخواهی کل وجود عده ای از انسان ها رو فرا گرفت و همه چیز به نفع اونها به نظر میرسید. در همین حین کسانی با عنوان برگزیده ای از جانب خدا شروع میکنن از قوانین خدا برای مردم بگن. قوانینی که اگه اجرا بشن عدالت در جامعه برقرار میشه و تسلط بعضی از افراد بر بعضی دیگه بی معنی میشه. دنیا میشه بهشت کوچکی پر شده از آدمایی که انگار از بهشت واقعی اومدن. ولی این شرایط به ضرر بعضی هاست چون تمام ثروت و قدرتی که بهش می نازیدن از بین میره و محدود میشن در چهارچوب قوانینی که اجازه نمیده هر کاری دلشون میخواد انجام بدن. میدونی آزادی خوبه ولی انسان نباید آزادی مطلق داشته باشه. چرا؟ چون اگه هر کسی هر کاری دلش بخواد انجام بده آزادی بقیه رو میگیره. یا همه باید آزادی محدودی داشته باشن یا اینکه عده ای با آزادی مطلقشون آزادی بقیه رو سرکوب کنن. اگه توی کتابخونه همه سر و صدا کنن و قوانینی وجود نداشته باشه که انسان رو محدود کنه. کسایی که هر کاری دلشون میخواد توی اون کتابخونه انجام میدن ، آزادی کسایی که میخوان در سکوت مطالعه کنن رو میگیرن. اونها مجبور و محکوم میشن به اینکه این سرو صدا رو تحمل کنن. البته میتونن کتابخونه رو ترک کنن ولی اگه این سر و صدا بر کل کره زمین حاکم بشه آیا میتونن کره زمینو ترک کنن؟ حالا به فرض که بتونن، آیا با آزادی و اراده خودشون این کارو انجام میدن؟ این یه چیز بدیهیه که نبود قانون مساویه با حیات وحش! مساوی با بی نظمی! مساوی با سرکوب آزادی! این قانون رو چه کسی تعیین میکنه؟ من؟ تو؟ یا خود پادشاه؟کاری که اونها کردن دقیقا همون چیزیه که فکر میکنی دینا... چه انتظاری داری از کسایی که درک نمیکنن پادشاه کیه و قدرت واقعی دست کیه؟ از کسایی که نمیتونن بفهمن چقدر عشق خدا قدرت داره و حرمت کسایی که خدا بیشتر از همه عاشقشونه رو نگه نمیدارن؟ اونها حرفای تک تک برگزیدگان رو پایمال کردن . اسم دیوانه و جادوگر روی پیام آوران عشق گذاشتند. و زندگی نکبت باری که ابلیس براشون میخواست رو به آرامش و حال خوبی که خدا براشون میخواست ترجیح دادن... دلم میسوزه برای پادشاه، وقتی میبینم چقدر احمق و کوریم...بدتر از همه اینها اینکه ما خدا رو فراموش کردیم کسی که همه وجودمون وابسته به اونه. ولی خدا ما رو فراموش نکرد... اون بیرون ظلم و جنگ و ناعدالتی و تبعیض و نادونی از سر و روی تاریخ میباره و فرستادگان خدا هم که امده بودند تا به این وضع پایان بدهند، یک به یک با دستای خودمون سرکوب و کشته شدن. تا اینکه پادشاه آخرین فرستاده اش را از چنگال انسان های دیو خو نجات داد. اما عشق بینهایتش به ما، اجازه نداد که رهامون کنه. او کمک‌مون میکنه و فرستاده اش را میفرسته تنها وقتی که بفهمیم چی روی صفحه تاریخ کمه و اون بیرون یه کسی را کم داره. کسی که پایان بده به این رنج هزار ساله..» بغضم ترکید. دینا را دیدم که خیره شده است به من و دردم را میداند. به خودم گفتم:« نباید گریه کنم. نباید. نباید.حداقل الان نه.»نفس عمیقی کشیدم و به سقف نگاه کردم تا قطره اشکی که در حال سقوط بود به داخل محفظه غم هایم برگردد. با صدایی آرام تر و لرزان تر ادامه دادم:« دینا...دینا...دینا...من اون بیرونو اینطوری که هست دوست ندارم، نمیخوام ناسپاسی کنم. هنوزم اونجا چیزای شگفت انگیز خودشو داره ولی چرا وقتی شرایط میتونه بهتر از اینی که هست بشه، دستامونو روی زانو هامون نمیذاریم و بلند بشیم بریم آخرین فرستاده رو به حکومت برسونیم. چرا این همه سال دست به دست هم ندادیم تا دل پیشوا و منجی زمانو قرص کنیم که اگه بیای ما هواتو داریما، نمیذاریم یه مو از سرت کم کنن ها، ما مثل مردم اون شهر، بی وفا نیستیم که هزاران هزاران نامه بنویسیم بعد که بیای ببینی هفتاد و دو نفریما...دینا من هنوز از خودم مطمئن نیستم اگه بیاد کنارش می‌ایستم یا مقابلش و این منو میترسونه...خدایا، ای پادشاه من، راضی نباش بیشتر از این طول بکشه، بیشتر از این غیب باشه، ظاهرش کن! خواهش میکنم. خدایا نذار، لطفا نذار بیشتر از این رنج بکشیم. بسه دیگه این همه سال! این دل ها دست توئه خدایا. به دل های ما الهام کن این جهان، محبت و مدیریت چه کسی رو کم داره. بهش الهام کن خدایا، ما قصد فهمیدن نداریم، الهام کن که اگه اداره این سطح خاکی ضخمت به عهده ما باشه زمین شبیه فیلم های ترسناک هالیوودی میشه. سیاه و پرخون! خدایا راضی نباش به این فیلم! سکانسو عوض کن. پایان بده به این همه سکانس های شرم آوری که بازی کردیم.»دینا خودش را کنار صندلی ام رساند و دستش را روی شانه ام گذاشت. گفت:« من میفهمم چه حسی داری، آروم باش!»زدم زیر گریه. همیشه به طرز فاجعه ای گریه می‌کردم و نمی‌گذاشتم کسی مرا در حال گریه کردن ببیند ولی آن موقع چنین چیزی اصلا برایم اهمیت نداشت. شروع کردم هق هق کنان این کلمه هارو پشت سر هم فریاد بزنم:« پایان بده به این همه سال صدمه زدن، درد، ترس، اشک، خشم، تقلب، دروغ، جنگ، کشتن، غرور، خودخواهی، پوچی، شکستگی، اندوه، نا‌امیدی،...»_«هی!»دینا هم مثل من ضربان قلبش بالا رفته بود و نفس هایش به شماره افتاده بود. بی توجه به او داد میزدم و اشک می‌ریختم:«حسرت، طمع، دزدی، دلواپسی، نکبت، جهالت، حماقت، تاریکی، دورویی، کسادی، غل و زنجیر، کسالت، عذاب، تلخی، تنهایی، کوری، انحطاط، فقر، آوارگی، گرسنگی، سردرگمی، درماندگی، این همه سال خبر های ناگوار!»دینا دستم را گرفت. از روی صندلی بلندم کرد و مرا در آغوش کشید. صدایم در میان بازوانش خفه شد و خاموش شدم. زیر گوشم نجوا کرد:«آروم باش، چیزی نیست ..هی...درست میشه، مطمئن باش!»نمیدانم چقدر در آن حالت ماندیم. تنها صدایی که می‌آمد صدای زوزه کشیدن های من بین بازو های دینا بود. تا اینکه صدای دیگری به آن آمیخته شد. زنگ هشدار تلفن همراهم در سرتاسر آدونیس طنین انداخت. دیگر وقتش شده بود برگردم. خودم را از آغوش دینا جدا کردم و اشک هایم را با آستینم پاک کردم.لبخند ملایمی زدم و گفتم:« کاش میشد همینجا بمونم.»دینا هم لبخند زد:«واقعا؟ ولی اون بیرون خیلی هیجان انگیز تره!»خندیدم:«حق با توئه»_« بهم قول بده امیدوار بمونی و طاقت بیاری، مطمئنم خدایی که تو ازش برام حرف زدی خوب میدونه چی، کجا و چه موقع و چطور بهتره. به زمان بندیش اعتماد کن.»_«قول نمیدم ولی سعیمو میکنم.» با نگاه رگ نازک روی گونه اش را دنبال کردم و گفتم:« دلم برات تنگ میشه دینا.»_« منم همینطور! خب زود به زود بیا اینجا، من هر شب اینجا منتظرتم.»_«دفعه دیگه که اومدم میریم جنگل سایه ها فکر کنم اونجا چیزای فراموش شده زیادی منتظرمن.»وسط اتاق در ورودی ظاهر شد. همان سیاهی مطلق.گفت:« یادت نره چه قولی دادی دوام بیار فقط به خاطر چشمای خدا.»در فضای آشفته ذهنم پژواک شد؛ به خاطر چشمان خدا...گفتم:«به نیلوفر و سوفیا بگو دلم براشون تنگ میشه.»قدمی به جلو برداشتم و آن سیاهی محض مرا بلعید. وقتی چشمانم به تاریکی عادت کرد، دیدم روی تختم نشستم و از پنجره اتاق صدای اذان گوشنوازی می‌کند.2.1.27☘️☘️☘️اسم متن اقتباسی از آهنگ گروه وترهنام یک سحابی در فضا هم همینه.وَلَا تَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ نَسُواْ ٱللَّهَ فَأَنسَىٰهُمۡ أَنفُسَهُمۡۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡفَٰسِقُونَ (سوره حشر آیه19) همانند کسانى نباشید که خدا را فراموش کردند و خدا نیز آنها را از یاد خودشان برد (دچار خودْ‌‌فراموشى کرد) که چنین افرادى همان نافرمانان‌اند.فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادمبنده عشقم و از هر دو جهان آزادمطایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراقکه در این دامگه حادثه چون افتادممن ملک بودم و فردوس برین جایم بودآدم آورد در این دیر خراب آبادم(منظور آدمیت است نه صرفاً شخص حضرت آدم چرا که بنا به نظراتی گرایش به زندگی دنیوی و لذت هایش باعث فریب آدم توسط شیطان شد و بلافاصله بعد از این گرایش عیب های دنیوی آدم و حوا ظاهر گشت. پس یه جورایی ماجرای آدم (ع) ماجرای همه آدم هاست. خدا در واقع می‌خواست با این جریان پیشا هبوطی به انسان بفهماند که باید زندگی در دنیا را طی کند و به درجه ای از رشد برسد سپس به عالم والا برگردد و نیز دشمن بودن شیطان را برای او اثبات کند. به همین دلیل با وجود اینکه حضرت آدم توبه کرد باز به بهشت برنگشت. چون می‌بایست از گذرگاه زمین می‌گذشت. نکته دیگه اینکه آن بهشت بهشتی که بعد از مرگ مومنان واردش می‌شوند نبود چون در آنجا شیطانی در کار نیست و انسان ها خالد فیه اند.) سایه طوبی و دلجویی حور و لب حوضبه هوای سر کوی تو برفت از یادمنیست بر لوح دلم جز الف قامت دوستچه کنم حرف دگر یاد نداد استادمکوکب بخت مرا هیچ منجم نشناختیا رب از مادر گیتی به چه طالع زادمتا شدم حلقه به گوش در میخانه عشقهر دم آید غمی از نو به مبارک بادممی‌خورد خون دلم مردمک دیده سزاستکه چرا دل به جگرگوشه مردم دادمپاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشکور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم...حافظِ جان :)پ.ن: قرار بود این متنو حذف کنم چون الآن متوجه شدم چقدر اطلاعاتم کم بوده ولی دلم نیومد می‌خوام همینجا باشه به عنوان اینکه بدون توفیقات خدا چقدر احمق و هیچم.اگه دوست دارین در این حیطه اطلاعات بیشتری به دست بیارین و به موضوعاتی مثل هبوط آدم و شیطان شناسی علاقه دارین پیشنهاد میکنم کتاب هدف حیات زمینی آدم اثر آقای اصغر طاهر زاده رو بخونین. کتاب فوق العاده ایه و بعد خوندنش قطعا یه اتفاق مثبتی توی نگرشتون ایجاد میشه :)))همین، یا حق:)