چهارشنبه ها مخصوص گم شدن است.

یکسال پیش،قبل از کنکور،گاهی که خسته می شدم دمِ صبح یا غروب،میرفتم روی تخت آهنی خونه ی مادر بزرگه، روی یه فرش لاکی دستباف،بین درخت ها و گل ها و صدای گنجشک های بیشمار روی درخت گردو،بوی نعنا،با یه لیوانِ بزرگ چای تازه دم.و در مورد آینده فکر می کردم...نمی دونستم باید چه تصوری داشته باشم،اون روزا رویایی نداشتم،شوقی نداشتم و ترسی هم نداشتم.خلاصه،خسته که میشدم شروع میکردم به بافتن ِخیال،اردیبهشت های شیرازِ رو محضِ رویابافی ساختن.وسطِ اردیبهشت حتی میشه باور کرد سیندرلا حقیقت داره و دیو و دلبری وجود داشته، چ برسه به باور کردن تصورات واقع بینانه من.نمیدونستم در آینده کجا ممکنه باشم،واسه همین تمام خیال پردازی هام در مورد جزییات بود:هر چهارشنبه میرم یه کافه دنج با دکور چوب و پنجره های بزرگ شیشه ایی،روی یه میز یک نفره پشت پنجره میشینم.نسکافه سفارش میدم،یا شاید دمنوش گل گاوزبانی که عاشقشم و هروقت سفارش میدم دوستانم تظاهر میکنند من رو نمی شناسند، یکم ب رفت و آمد آدما خیره میشم و بدون اینکه بخوام وسط فکر هام غرق میشم،بعد از چند دقیقه دفترچه ام رو بیرون میارم و برنامه هام رو نظم میدم.به خودم غر میزنم مدیریت مالی ت افتضاحه و نصیحت میکنم منظم تر باش.کمی از افکار و احساسات و دغدغه هام توی دفترچه مینویسم و حسابی متمرکز،تمام جزئیات رو روی کاغذ میارم،میرم ی چای غلیظ میگیرم و دوباره ب آدما خیره میشم.چندتا چیزک دیگه یادداشت میکنم و قصدِ کتاب خوندن میکنم ک میبینم حوصله ام نمیکشه،جمع میکنم میرم وسط هوای سرد قدم میزنم،یا شاید عطرِ گل های اردیبهشت رو با عمق وجودم حس می کنم.این روزا هرهفته نمیرم کافه،ولی ماهی دوبار چهارشنبه ها،تنها، شال و کلاه میکنم و میرم کتابخونه ایی ک کتابدارش خیلی بداخلاقه.یکساعتی بین کتاب ها قدم میزنم و یکم زیرِلب ب خودم میخندم که اخیرا فقط رمان نوجوان خوندم.پنج ها رمان نوجوان خوب پیدا میکنم و قربون صدقه ی مجموعه ی هری پاتر و آن شرلی میرم ک از هر کدومش سه سری کامل در قفسه چیده شده.وسط محوطه ی کتابخونه میشینم و یکم ب کل کل های دخترک ترسیده با گربه ی شیطون میخندم که انگار گربه ی فسقلی از جیغ زدن ها و تهدید کردن های دختری ک کوتاه نمیاد و سعی داره منطقی مجاب به رفتنش کنه،خوشش میاد.بعد میرم کافه لاله،شیشه های رنگی،صدای آب،حوض و ماهی و درخت ها ی نارنج و دیوارهای کاهگلی و سماور و فنجون های سفید،مگه میتونم عاشقش نشم؟ چهارشنبه ها اونجا سکوتِ مطلقه،انگار فقط من ب سرم میزنه صبح چهارشنبه جمع کنم بیام اینجا و چندساعتی بدون مزاحمت واسه خودم بچرخم و هرموقع حوصله ام از میز کنار پنجره سر رفت وسایلم رو جمع کنم برم میز کناری:) که نور از شیشه های رنگی میوفته اونجا و من میتونم تا آخرِ دنیا براش ذوق زده باشم.میشینم ی گوشه،اول چای غلیظ واسه خودم می ریزم.شروع میکنم ب نوشتن،هوا تازه ست،صدای موزیک آروم،بوی خنکی،صدای فواره آب حوض آبیِ وسطِ کافه با ماهی های قرمز. و سکوت.سکوت ناشی از توقف جهان.صدای سکوتِ بین هیاهوی جهان.بعد از ساعتی نوشتن چای دومم رو با شکر شیرین میکنم و روی سکو های کاهگلی آویز میشم و پاهام رو تکون تکون میدم و کم کم فنجونم رو تموم میکنم.بعد باز مینویسم...مینویسم...مینویسم...چندساعتی ک میگذره خسته میشم و کتابام رو باز می کنم. بازم حوصله ی خوندن ندارم.ورق میزنم و یه نگاه سرسری بهشون میندازم و بعد بلند میشم و قصدِ رفتن میکنم.بدون عجله و بی هدف میرم،سر به هوا،به آسمون نگاه میکنم و به درخت ها. بجای آهنگ،ترجیح میدم صدای اطرافم رو بشنوم،صداهایی ک هیچ وقت نشنیدم.یکی از مزایای دانشجو بودن در یک شهر دیگه اینه که تو به راحتی میتونی در شهر گم بشی،خودت رو گم کنی. قدم میزنم و بین دوراهی ها بی هوا انتخاب میکنم ‌و پیش میرم. بوی شیرینی ب مشامم میرسه،میخوام بخرم اما ب خودم غر میزنم کی بود داشت میگفت مدیریت مالی؟با حسرت از کنار شیرینی فروشی رد میشم.به گل فروشی ها سر میزنم و به کتاب فروشی ها.رمانِ اعجوبه رو قیمت میکنم و فروشنده میگه رمان نوجوان مورد علاقه منه و من ذوق میکنم ک آقای فروشنده با موهای سفیدش هنوزم رمان نوجوان میخونه،کتابای خودش رو نشونم میده و می ایستیم ب صحبت کردن در مورد رمان ها. من رویای دونده رو معرفی می کنم و اون پسرک روزنامه فروش رو.باز راه میرم و راه میرم و راه میرم. و چیزای کوچولو میخرم.تخصصِ من خریدن چیزای کوچولو و بامزه و بی مصرفه:)مپ رو باز میکنم تا ببینم دقیقا کجا هستم؟با اسنپ برمی گردم خوابگاه و همونطور ک احساس آرامش دارم،خوابم میبره...پی نوشت: از جزئیات خوشم میاد معتقدم زندگی مثل این نوشته میتونه بی هدف و بی معنا ولی لذت بخش باشه تا در بطنِ این لذت، معنا متولد شه.این روزها رویا دارم و این برام ترسناکه،نکنه جزییات رو یادم بره؟این روزها سخت درگیرم،درگیرِ مواجه شدن با خودم.مواجه شدن با عواطف و احساساتم.و غم هام. و اینها عمیقا تمام انرژی من رو از وجودم میمکه.اونقدر ک چنین روزی حسِ انزجار نسبت ب دنیا دارم و تماما میخوابم چون حتی انرژی ندارم بی تفاوت باشم.این روزا خیلی سخته و من تلاش میکنم شجاع باشم.و بین تمام رویاهام خودم رو گم کنم و شاد باشم و نترسم از اینکه ممکنه هیچ وقت پیدا نشم.