بعد چه شد؟

مقدمه: میخواستم مفصل در مورد این صحبت کنم که بعد خودکشی چه کارها کردم. اما با توجه به اینکه بازی‌های جدیدی پیدا کردم (چند تا بازی علمی-تاریخی)، می‌خوام خلاصه‌اش کنم و برسم به کار اصلی‌ام.قبلا گفتم که بعد خودکشی، تحت تاثیر مارکس به سرم زد جهان رو تغییر بدم.باید چه کار می‌کردم؟ اول، مطالعه. رفتم سراغ خود مارکس.اما مطالعه تنها کافی نبود. باید با غیر خودم ارتباط می‌گرفتم.تا قبل از اون تنها جایی که می‌شناختم، دانشگاه بود. برای همین قاچاقکی می‌رفتم دانشگاه تهران تا غیر خودم رو ببینم. در دانشکده فنی، یه عده پیدا کردم که دور هم جمع میشدن تا روان‌شناسی هیلگارد بخونن. اونجا بود که با آقای فرهاد میثمی آشنا شدم و حقیقتاً آشنایی راهگشایی بود. از یه طرف با ایشون وارد یه جدل بر سر حقانیت مارکسیسم یا لیبرالیسم شدم و از طرف دیگه، به تشویق این آقا برای اولین بار یه کتاب ترجمه کردم. کتابی بود به نام «سوسیالیسم؛ درآمدی کوتاه» نوشته مایکل نیومن. برام درآمد چندانی نداشت، اما یه تجربه خیلی مفید بود. اگه الان میتونم هگل ترجمه کنم، به این دلیله که تجربه دارم.اما اون دورهمی یه چیز دیگه هم برام داشت. یه بار یکی از بچه‌ها از این گفت که مامانش در مهد کودک کار می‌کنه. از این ایده خوشم اومد؛ برم با بچه‌ها کار کنم. از اولش با بچه‌ها خوب ارتباط می‌گرفتم. با خودم گفتم برم یه مدرسه یا مهد کودک کار کنم. از اونی که مامانش مهدکودک کار می‌کرد، یه سوال پرسیدم: چطور میتونم برم یه جا با بچه‌ها کار کنم؟اون هم راهنمایی کرد که در خیریه‌هایی که در زمینه کودک کار می‌کنند، مشغول به فعالیت بشم.من هم رفتم. با وجود اینکه برام سخت بود، رفتم. چرا برام سخت بود؟ یادتون باشه گفتم از قدیم اینجوری بودم که به شدت در برابر هر تغییری و یا تجربه چیزهای جدید مقاومت می‌کردم. تا قبلش هیچوقت خودم تنها و با خواست خودم وارد یه محیط جدید نشده بودم. امدرسه رو مجبورم کردند برم و من هم بهش عادت کردم، اگرچه که خیلی دیرتر از بقیه. دانشگاه هم همین اتفاق رخ داد. ما خب به دانشگاه اصلا عادت نکردم. موفق نشدم خودم رو باهاش وفق بدم.حالا باید خودم وارد یه محیط غریبه و ناآشنا می‌شدم و خودم رو بهشون معرفی می‌کردم. اصلا بلد نبودم. اما خودم رو مجبور کردم برم. چون راه دیگه‌ای نمی‌دیدم.با تردید بسیار وارد یه خیریه شدم. با توجه به اینکه خیریه‌ها به کار داوطلبی نیاز دارند، در ورود به کار با مشکل چندانی روبرو نشدم. بهم گفتند بیا تو این کتابخونه کار کن. من هم گفتم باشه. اما هر چقدر جلوتر رفت، مشکلات بیشتری پیش اومد.اونجا نظم مدرسه‌ای داشت و من کسی بودم که با وجودم نظم رو بهم می‌زدم. نوع برخورد من با بچه‌ها از اساس با نوع برخورد بقیه آدم‌بزرگ‌ها فرق می‌کرد. همه این رو می‌دیدند و گاهی باعث می‌شد یه سری از بچه‌ها یاغی‌گری کنند.اما فارغ از اون، موفق نشدم ارتباط صحیحی با آدم‌بزرگ‌های اونجا برقرار کنم و به همین دلیل موفق نشدم قانعشون کنم به من اجازه بدن کلاس بذارم. چرا ارتباط سالمی برقرار نشد؟ چون علاقه چندانی به ارتباط با اون آدم‌ها نداشتم.بهرحال، موفق نشدم اونجا کاری بکنم. اون زمان، یکی از کارمندان همون خیریه، یه خیریه دیگه رو معرفی کرد و گفت اونجا بهتر میتونی کار کنی.من هم به توصیه‌اش گوش کردم و وارد اون خیریه شدم. دومی از زمین تا آسمون با اولی فرق داشت. در دومی هیچ نظمی نبود. هر کس خودمختار برای خودش عمل می‌کرد. معلم‌ها نمی‌اومدند. بچه‌ها چیزی یاد نمی‌گرفتند (البته در خیریه اول هم کسی چیزی یاد نمی‌گرفت) و ... اونجا خوراک خودم بود. ورودم به کار ساده گذشت.البته آدم‌بزرگ‌هاش هم فرق داشتند. قبلی‌ها آدم‌های ساده‌ای بودند.اما این خیریه جدیده زیر نظر دو تن از اعضای حزب کمونیست کارگری (یه حزب خارج‌نشین و مخالف نظام) و یه تن از هواداران سابق مجاهدین بود. خیلی ساده بگم، چند تا مارکسیست پیدا کردم.با این‌ها هم وارد بحث شدم.بحث با اون مجاهده برام خیلی خوب بود. البته این آدم هم دقیقا یه منافق بود. یعنی از اونهایی بود که تو روی خودت یه جور حرف میزد و پشت سرت یه جور دیگه. در بحث با اون مجاهد یا منافق، برام اهمیت سیاست مشخص شد و این زمان بود که متوجه شدم تاریخ ایران چقدر مهمه. قبلش تاریخ جهان رو شخم زده بودم. اینجا بود که سراغ تاریخ ایران هم رفتم.البته من تاریخ رو با یه مجاهد خوندم و طبیعتا تاریخ رو برام تحریف کرد. از جمهوری اسلامی یه هیولا ساخت و از مجاهدین، قهرمانان آزادی. تا زمانی که کنارش بودم، تحت تاثیر این توهم قرار داشتم. از زمانی که ازش جدا شدم، یک سال و خورده‌ای طول کشید تا از اون توهم خارج بشم: ترور سلیمانی توسط ترامپ.اما فارغ از مسائل سیاسی، اونجا به دنبال کارهای آموزشی هم بودم. البته من سابقه تدریس نداشتم. یعنی حتی نمی‌دونستم چطور به یه کلاس شش نفره درس بدم. اما وارد کار شدم و خودم رو مجبور کردم درس بدم. درس دادم و درس دادن رو یاد گرفتم. تعلیم شورایی رو اونجا یاد گرفتم.اگه نمیدونید تعلیم شورایی چیه، به این یه نگاه بندازید. البته مطالب دیگه هم هست.چطوری یاد گرفتم؟ من روش تدریس رو نمی‌دونستم، اما یه هدف داشتم. اون هم اینکه تمام درس رو به همه بچه‌ها یاد بدم. اما چون نمی‎‌دونستم چی باید بگم، ازشون سوال پرسیدم. بهشون سوال دادم تا ببینم چی بلدند چی بلد نیستند. یعنی زیر نظرشون گرفتم و دیدم چی بلد نیستند. همون رو بهشون گفتم و بعد بهشون باز هم سوال دادم. اینقدر سوال دادم تا مطمئن شدم اون سوال رو فهمیدند. به فعالیت وادارشون کردم و دیدم کجای کارشون می‌لنگه.چون هدفم این بود که همه بچه‌ها درس رو یاد بگیرند، روش تدریس رو کشف کردم. بهرحال، اونجا هم به مشکل خوردم. با همون مجاهد-منافق به مشکل خوردم و همراه با یه نفر دیگه زدیم بیرون. بعد سه سال کار، از اونجا زدم بیرون.البته وقتی میگم کار، درآمد چندانی نداشت. از این چهار سالی که در خیریه‌ها گذشت، فقط به مدت یک سال و نیم، ماهی 800 هزار تومن گرفتم.اما خب بیرون زدن از اونجا برام مفید بود. دو تا کار کردم:اول، مطالعاتم سنگین‌تر شد. رفتم سراغ افلاطون و ارسطو و در نهایت، هگل.دوم، وارد شبکه‌های اجتماعی شدم. اول توییتر و بعد، ویرگول. هر دو مفید بودند. الان خیلی خوب می‌دونم برای تغییر جهان باید چه کار کنم.