برای خودم ، دورانی دور تر از اینچه هستم

به نام پدر پسر روح القدس رمز ، نور ، سایه ها و انعکاسش تو ابعاد این جهان پیچیده که ساده بوده برام تو افق های فراترش تصمیم گرفتم به بهونه این چالش کوچیک بدون پاک کردن کلمه ای این نامه رو بنویسم ، پس هرچی که میگم صادقانه و بی ریاست ... مرسی از بچها سلام رفیق ، امیدوارم روز های خوبی رو سپری کرده باشی استعاره کامل از زندگی کار شاعراست و من میخوام کمی شاعر نباشم ! امیدوارم اگه هنوز آدما نمیشناسنت از کارت لذت ببری و اگه واقعا میدونن کی هستی هیچوقت مغرور نشی همونطور که من نشدم ؛ میگن قدیمیا حرفای قشنگی میزنن ، شاید منم از قدیمیام ! بعید هم نبوده که بهمون گفتن یاغیچون ماها نمیماسید خرج نونمون به قیمت وجودمون ، همیشه مثل یه کفه ترازو سنگینی میکنه چون خوب میدونم حافظه بلند مدت ات مطمعنا قراره از اینی که هست خیلی بدتر بشه .. شاید بجای رویا بافتن برات تو این شبی که لبخند هست رو لبم قشنگتر باشه که یاد بکنم از خاطره هامون اولین روز مدرسه رو یادت نی ؟ بچها توی صف قرمز و نارنجی و سبز و زرد جای خودشونو گرفته بودن اما تو فقط تنها یه گوشه بینشون نشستی ، انگار از اول میدونستی قرار نیست عضو دسته و گروه دیگران باشی گفتم دست به استعاره نبرم ولی از خاکستری ترین اتفاقات دوران بچگیم همین تصاویر مبهم ازین خاطرست .. یادته قایم موشک و گرگم به هوا و بازی های بچگی رو ؟ تموم بچها از 2 غروب تا زمانی که کل کوچه ی تنگ و درازمون تاریک میشد و تیرچراغ ها نور زردشونو نشون میدادن جوری جمع میشدیم و زمانو میگذروندیم انگار واقعا میدونستیم کل این زندگی و دردهاش یه شوخی سادس .. مطمعنم اونا از یادت نمیرن حتی اگر تموم کار هایی که کردم و جای زخمهاش که موند از یادت بره ‌.. حمیدرضا که خودشو با قرص کشتجوونای محلمون که هرشب ته کوچه جمع میشدن تو نسخی به هم میخندیدن بجای زن گرفتن و سرسامون یکی یکیشون معتاد شدن و مثل کفترای ته کوچه از بوم پریدن .. اون امیررضای شاد و خوشحال که همیشه اذیتمون میکرد چطور ؟ بین بچه محلا بیشترین دو رو داشت و وقتی فرار میکرد حتی جوجه خروساشم بهش نمیرسیدن ! آخرین باری که دیدمش بعد مدتها که از محل رفته بود ورامین پیش خونوادش ، دیگه اون نبود ! یه مرد پخته و صبور بود که بعد چند سال کار کردن تو مکانیکی هنوز بر خودش یه گوشی نو نخریده بود و همون نوکیای قدیمی دستش بود .. آره داداش ما با بچها به شوخی گفتیمش اما نشونِ یه گاوچرون به جلیقه و چکمش نیست ! زمانِ لعنتی بی خبر گذشت ... منِ امروزم هم حاصل سالها عقده ام ، یا صفرم یا صد ، یا پرم یا کم ، یا عشقم یا نفرت ، یا جنگم یا صلح .. اولین عشق ام رو چطور ؟ بگو که فراموش نکردی ! اون دخترِ گیس بلند و چشم درشتی که مثل باد سرد پاییزی یروزی از آذر اومد و آذر ها گزشتن تا اینکه تو عمق ابهام ... بدون ذره ای آگاهی ازینکه دقیقا چی گذشت بینمون ... "دی" اومد و ازم گرفتش ..! بی شبهه و شک و شعر و شمایل مشهود ؛ فقط رفت و تموم اون عشق و محبتی که درونم کاشته بود رو یهو با خودش برد ... " نمیدونم ، شاید نمیخوام که بدونم ، شاید اقرار به ندونستن میکنم تا از دونستن این ندونستن فرار کنم .. " این بخشی از متن های بلندیه که بعد ازون شبها مینوشتم و فقط با یه نقطه تمومش میکردم .. انگار که واقعا تو یکی از فیلم های صامت چاپلین بازی میکردم تمام این زندگی رو ..! نمیگم عشق به من معنی داد ، چون قبل و بعد ازون من همیشه یه طرح مبهم و سیاه سفیدی از خودم بالا سر آدمهایی که سوز زمستون قلبشونو تبدیل به سنگ های بیتفاوتی میکرد میکشیدم تو چشم انداز هام و شاید تموم این مدت فقط یه جرقه لازم داشته این انبار باروت ! بعد ازون هرکی با هر حسی که درونم تغییر داد فقط یه ویژن بود ، یه ویژن با نقشه ی پله پله ! هنوزم تو وجودم یچیزی داره میسوزه .. مثل قلب افسانه ای شاهزاده که با مرگ آخرین اژدها زنده میمونه و قلب پرنسس رو هم بدست میاره ! امیدوارم تا اونموقع این شمع خاموش نشده باشه .. هنر من همون روشن نگه داشتن این حس بود نه پشت هم قرار دادن کلاویه های سیاه و سفید هارمونی من هر قافیه و حروف پشت هم چیده از کلمات ادا نشده بود نه مفهوم های چندپهلوی شعرا پشت هر دود سفید سیگار و شبای تیره پشت هر طلوع روشن منظره ها از عدم پشت هر رمز و اعدادِ پدر حقیقی این جهان پشت هر سکانس قدرتمند و اوج هر موسیقی پشت پنجره ی خونم راس هر دوازده ظهر ... " من فقط خودمو دیدم " تموم اون کارایی که دوست داشتم بکنم و نتونستم ، تموم اون آرامشی که هیچوقت ، هیچوقت توی زندگی خودم نداشتم ، همش سگدو بخاطر یمشت پول سبز که زندگی رو تعریفش کنه ..!اگر رمزی ساختم از درون این حفره ی پر از پیچش زندگی فقط برای این بود که اونچه فهمیدمو به دیگران برسونم ،مثل همون روزی که "رابِر هولد" رو ساختم ! همون کسایی که روز اول باهاشون توی رقابت شدید بودم و حتی با علی بار ها تو پارک میتینگ دادیم .. با این حال ما با همدیگه شدیم چهارتا شریک ، نه از اون رفاقتای عادی که سالهای زیادی طول میکشه نه ، ما چهار پادشاه و چهار عنصر مکمل بودیم که میشد گفت پیوندشون رو از خود من میگرفتن مثل یه رهبر ‌‌..نزاشتم قلعه مون به دست هر سر به تن زیادی بیفته حتی کسی نتونست از دست دادن خاصمون تقلید کنه ! واس همین بود با اینکه حتی بچه ها از دبیرستان رفتن ، ترک تحصیل کردن یا تو شرایط سخت از هم دور شدیم ، اما نه هیچوقت معرفت و یکی بودنمون از بین رفت نه چیزی از صمیمیت جمعمون کم شد ... شاید این کارو تو بعد بزرگتری میتونستم انجامش بدم ، منکه نمیدونم شایدم انجامش دادی ! این زندگی فقط واسم "یه راز ساده" بود همین !کل خلقت و پیدایش و رشد و تکامل انسانها برای این بوده که چیزی رو یاد بگیرن که نمیدونن !خب چرا که نه منهم نواختن سازدهنی و گیتار رو یاد گرفتم ! شاید به هدف خلقت رسیدیم .. ! هه ، بیخیالش اگر اینهارو برای خودمِ 10 سال آینده نوشتم میدونم که نیازی به آرزو کردن نیست چون راهو همیشه از تاریک ترین جاده ها با فانوس درونم پیدا میکنم فقط یک نصیحت دارم و بس : " هیچوقت از اونچه بودی ، پشیمون نباش "