ستواندوم وظیفه خلیل راستاپور در آموزشی (قسمت سوّم)

لینک به داستان قبلیپادگان آموزشی سمنان دو تا قسمت بود. بالای میدون صبحگاه گردان زیر دیپلم‌ها بود و پایین میدون گردان تحصل‌کرده‌ها. رفت و آمد بین این دو گردان هم ممنوع بود. نباید قدیمی‌ها به جدیدی‌ها چیزی یاد می‌دادن. جلوی در آسایشگاه به صف شدیم و به دو گروهان تقسیممون کردن. تو هر گروهان ۳-۴ تا دکتر و دندون پزشک بود و ۳-۴ تا فوق لیسانس و بقیه هم لیسانس و فوق دیپلم بودن. فرمانده پرسید کی خطش خوبه و دو نفر ره آورد بیرون و شروع به نوشتن اسامی کردن. بر اساس حروف الفبا تخت‌ها ره تقسیم کردن و بهمون آنکادر کردن تخت ره آموزش دادن.یه چیز عجیب در مورد آنکادر کردن تخت این بود که یه برس جیبی هر کس داشت و باید هر روز پتو ره برس می‌کشیدیم! که مثلا اون پرزهای پتو که باعث بیماری می‌شن ره بریزیم دور. روی پتوی پدافند یه آرم هواپیمای کسشر داشت که بهمون گفته بودن دور این آرم ره با برس باید برجسته شونه می‌کردیم!!! از این قوانین عجیب و غریب و کسشر تا دلتون بخواد تو خدمت پیدا می‌شه.از همون روز اول شروع کردن به آموزش به چپ چپ به راست راست و قدم آهسته و بدو رو و رژه و این جور کسشرا. کلا اینجوری بود که یه ماه رژه تمرین می‌کردیم و یه ماه سر کلاس کسشر عقیدتی می‌رفتیم. بخاطر مرخصی عید، به دوره ما (اعزامی اسفندماه) می‌گفتن دوره طلایی! که البته در مورد پادگان سمنان که وسط کویر بود، تبدیل به دوره کیری طلایی می‌شد. هم زمستون سرد اسفندماه داشتیم و هم فروردین ماه گرم که تو هر دو حالت وسط حیاط باید ۶ ساعت یه لنگه پا وامیستادیم.از یه تاریخی به بعد پوشیدن اُورکت ممنوع می‌شد. یعنی هنوز سرد بود ولی باید مثل سگ می‌لرزیدی و حق نداشتی اُورکت بپوشی! هر روز صبحگاه داشتیم. همه رو به ترتیب قد تنظیم کرده بودن و از بلند به کوتاه، صف صبحگاه و رژه رو وایمیستادیم. یعنی بلندی قد کیر خر نشده بود برام که اونم شد. من نفر ۵ام از صف اول بودم. تو صبحگاه ۱ ساعت باید خبردار وامیستادیم فرمانده بیاد کس بگه. چندین بار اتفاق افتاد که چند نفر سر صبحگاه از حال رفتن. قانون همه چیزشون تخمیه این قانونشون می‌خوان مثلا مدل ارتش آمریکا و اینا باشه که حق نداری به کسی که کنارت از حال رفته دست بزنی!همون روز اول فرمانده از کنارم که رد می‌شد گفت سرباز راستا پور همین امروز می‌ری سبیلات ره می‌زنی. من همیشه یه آدم ریغو و نحیف و دراز هستم. غیر از وقتایی که دوره باشگاه بدنسازی می‌رفتم که به لطف روزی یه لگن سیب زمینی و تخم مرغی که ننه‌م بهم می‌داد می‌شدم اندازه خرس. قبل از دوره آموزشی هم یه دوره بدنسازی رفته بودم و قد خرس شده بودم. سیبیل هم که داشتم. در مورد سن هم که باید عرض کنم از فرمانده پادگان هم یک سال بزرگتر بودم! سربازا که دیگه جای بچه‌هام بودن. بخاطر همه این دلایل یه واکسیل قرمز دادن و من شدم دژبان گروهان.دژبان گروهان بودن خوبی زیاد داشت. تو رژه و این چیزا زیاد شرکت نمی‌کردی و تو صف که همه خبردار وایساده بودن تو مثل سگ گله دوره گروهان راه میرفتی و مثلا نظم می‌دادی و غذا زودتر بهت میدادن و از اینجور چیزا. هر روز فرمانده من ره می‌دید و می‌گفت تو که هنوز سیبیلت ره نزدی؟ همیشه هم می‌گفتم جناب سروان سیبیلم فابریکه و اونم هی مراعات سنم ره می‌کرد و هیچی نمی‌گفت. همون روز اول دور تا دور پادگان ره چک کردم و مناطق سوق الجیشی جهت سیگار کشیدن ره پیدا کردم. پشت نماز خونه توی دیوار یه سوراخ داشت که یه بسته بهمن دول و فندک ره گذاشته بودم توش.در مورد سیگار زیاد به کسی نمی‌شد اعتماد کرد و گفت که سیگار دارم. به ۳ شماره می‌فروختنت. اون زمان که یه بسته بهمن دول بود ۴۵۰ تومن، قیمت یه نخ بهمن دول تو پادگان ۵۰۰ تومن بود و قیمت یه نخ وینستون ۱۰۰۰ تومن! بعد از چند وقت به یکی دو نفر دیگه که اعتماد کردم جای سیگارم ره گفتم. یه بدی که پادگان داشت این بود که وسط کویر بود و اگر سیگار روشن می‌کردی تا ۳فرسخی همه می‌فهمیدن یکی داره سیگار می‌کشه. تنها راه حل این بود که سیگارت ره با سرعت نور بکشی که اونایی که دنبال منشا دود می‌گردن پیدات نکنن. هنوزم این عادت باهام مونده و سیگارم ره در عرض ۳ شماره تموم می‌کنم (البته الان ترک کردم. منظورم تفنّنیه).دژبان بودنم به ۳ روز هم نرسید. پشت نمازخونه داشتم سیگار می‌کشیدم که آخوند خایه‌مال پادگان من ره دید و رفت به فرمانده گفت. فرمانده اومد ازم واکسیل دژبانی ره گرفت و گفت همه گردان به خط شدن. من ره آورد بیرون گفت بین این صف‌ها سینه خیز میری. رفتم تا آخر و گفت حالا برگرد! سینه خیز که تموم شد گفت دستات ره بذار توی جیبت و کل محوطه آسایشگاه که سرازیری بود رو غلت بزن. سرازیری و سربالایی ره غلت زدم. وقتی تنبیه کسشرش تموم شد، لباسام همه خاکی و پاره بود. سر زانوهام و آرنج‌هام پاره شده بود. حتی نوک پوتینم سوراخ شده بود! همه ره ریختم سطل آشغال و دست دوم لباس‌هام ره پوشیدم. خلاصه‌ش کنم، از همون روز تا آخر دوره بخاطر سیگار فقط بازداشگاه نرفتم و تجدید دوره نشدم. البته بازداشتگاه هم برام نوشت فرمانده گردان ولی من ره بردن پیش فرمانده پادگان و گفت: خب مرد حسابی تو از من بزرگتری، خیر سرت فوق لیسانس از یه دانشگاه خوبی، من چی بگم بهت؟گفتم: سیگاری بودن چه ربطی به اینا داره؟ من سیگاری‌ام. شما الان من ره بفرستین بازداشتگاه، وقتی برگردم دوباره سیگارم ره می‌کشم.گفت: خب تو که اینجوری‌ای از بقیه چه انتظاری داشته باشم.فرستادم تو گروهان و گفت هر بار با سیگار گرفتینش براش تنبیهی پاس شب بنویسین.از کل دوره ۵۶روزه، من حدود ۳۲روز تو پادگان بودم و بقیه همه به مرخصی میان دوره و پایان دوره و اینا گذشت. ولی تو همین ۳۲ روز ۱۸بار پاس شب تنبیهی دادم. ۴بارم پاس‌بخش بودم. پاس اینجوری بود که از ساعت ۱۰ شب تا ۴ صبح هر دو ساعت یکی پاس می‌داد. پاس‌بخش هم همه شب ره بیدار بود برای جابجایی. جوری شده بود که هر شب که اسامی پاس ره می‌زدن رو شیشه، خلیل راستاپور(تنبیهی) بود. همیشه هم بدترین پاس‌ها که ساعت ۲ بود ره میدادن بهم. و باید عرض کنم خدمتتون که بنده ۲ شب پاس دستشویی هم دادم. ولی خب انقدر سر همین پاس‌ها هم می‌رفتم تو آسایشگاه و می‌خوابیدم باز فرداشبش تنبیهی می‌خوردم.یه بار اومدن تو آسایشگاه و گفتن کسایی که فوق لیسانس و دکتری دارن بیان وسط آسایشگاه به خط شن. ۶-۷ نفری به خط شدیم و همه این بچه‌های آسایشگاه هی من ره نگاه می‌کردن می‌گفتن کسکش بیا بیرون بابا. تو نهایت یه فوق دیپلم مهندسی کشاورزی از موسسه غیرانتفاغی داشته باشی! باور نکردن آخرشم. این مکعب روبیکه نون کرد واسه من تو خدمت. یه بار رفتم دفتر فرمانده گروهان که واسه آزمون دکتری مرخصی بگیرم. در واقع می‌دونستم که آزمون دکتری میافته وسط آموزشی و فقط بخاطر مرخصیش ثبت نام کردم. ۴ روز بخاطرش مرخصی گرفتم و همون لحظه که تو دفترش بودم مکعب روبیک فرمانده ره درست کردم و خوشش اومد ۲ روزم مرخصی تشویقی بهم داد! همون دوره آموزشی هم به ۷-۸ نفر الگوریتمش ره یاد دادم. از مرخصی‌های عجیب دیگه‌م هم این بود که فرمانده گردان کناری اومد گفت بچه‌های فلان شهر کی هستن؟ ۴-۵ نفر گفتیم ما. گفت بیاین ساک جمع کنین برین مرخصی! برگه‌های مرخصیمون ره خودش گرفت و فهمیدیم بله. آقا می‌خواسته بره شهر ما خونه پدرزنش، ما ره بعنوان مسافر می‌خواد ببره که پول بنزینش هم در بیاد. یعنی کسکشی این مدلی ندیده بودم من. تو گردنه برف گرفت واسش زنجیر چرخ بستیم. یه رشته‌ش پاره بود تا مقصد کل گلگیر ره تلق تلق گایید. حقش بود کسکش‌.دور و ور پادگان کامل کویر بود. یکی از تنبیهات سربازای زیر دیپلم این بود که می‌ذاشتنشون کنار فنس، رو به کویر و ۴ ساعت خبردار، ظل گرما باید فقط به کویر نگاه می‌کرد! یعنی خود آلکاتراز بود! از غذاها هم نگم بهتره. یعنی خود گوه ره می‌ریختن تو آب خیس بخوره می‌دادن به سربازا! من البته بد غذا نیستم و همون گوه رو هم سر میزمون هر کی نمی‌خورد می‌داد به من. مثلا یکیش این بود که یه نون لواش می‌دادن دستت یه ملاقه ماکارونی که چه عرض کنم، خمیر می‌ریختن توش که این ره ساندویچ می‌کردی و می‌خوردی.توی اسفند ماه، یه هفته اول دوره آموزشی که شروع شد، آب گرم نداشتیم. یعنی یه هفته حموم تعطیل! گاو بودن گاو. بعد از یه هفته هم یه سری دوش‌ها آب گرم داشت یه سری نداشت. من با همون آب سرد تو سرما دوش گرفتم. یعنی هیتلر با یهودی‌ها این کارها ره نکرد که اینا با سربازا می‌کنن. یه دکّه هم داشت تو پادگان که فقط بیسکوییت ساقه طلایی ساده و کرمدار داشت. البته تن ماهی، لوبیا، آبمیوه تکدانه تاریخ گذشته و دفترچه خاطرات هم داشت. انقدر بیسکوییت ساقه طلایی خوردم تو دوره آموزشی که صدام خش دار شده بود.کل پادگان ۴ تا تلفن کارتی داشت. یعنی اون همه آدم روز و شب یه صف ۱ کیلومتری پشت این تلفنا وامیستادن که زنگ بزنن دوست دختراشون. منم که همون اول آب پاکی ره ریختم رو دست ننه بابام و گفتم من زنگ منگ نمی‌زنم. انقدر کارت تلفن استفاده می‌کردن که باهاش پاسور درست می‌کردن! بازار این کارهای دستی توی پادگان گرم بود. یعنی از استخون بگیر تا نخ اُورکت ره برا همدیگه یادگاری درست می‌کردن. دفترچه خاطرات هم که رو اعصاب‌ترین چیز بود. دهن آدم ره میگاییدن که یه چیزی برام بنویس. واسه همدیگه نقاشی دختر به صلیب کشیده شده با تیر در بدن و خونین و مالین می‌کشیدن!آخر شب آسایشگاه یه نمونه کوچک توییتر بود. خاموشی که می‌زدن، هر کسی یه جمله‌ای و تیکه‌ای چیزی ره بلند می‌گفت و بلندی صدای خنده آسایشگاه هم میزان بامزه‌گی اون فرد ره تعیین می‌کرد. افراد تولید کننده محتوا هم وجود داشتن که می‌تونستن براحتی یه ژانر راه بندازن. و البته باند هم وجود داشت. البته که گوز هم بود. گوزها مدل به مدل و بو به بو فرق داشت. و امتیاز هر کدوم با دیگری متفاوت بود.مورد عجیب آسایشگاه هم طبق معمول شمالی‌ها بودن. یه سری از اینهایی که سر شوخی با هم به خوار و مادر هم فحش می‌دادن تو گروهان ما بودن. اینا با هم شوخی می‌کردن به هم فحش خوار و مادر می‌دادن، فرداش با هم دعواشونم می‌شد باز بهم فحش خوار و مادر می‌دادن! یکی از دوستان شمالی به زور دفترچه خاطرات داد که من براش بنویسم و شماره تلفنم ره ازم خواست و یه خبطی کردم و نوشتم واسش.این خط دست مادرمه الان. پارسال ۴۰ بار زنگ زده بوده و بالاخره ازش شماره منو گرفته. بهم زنگ زد: بِرار، اَی بوردی کانادا؟ خوام بورِم کربِلا، زنگ بزومه که مه ره حلال هَکنی!تو همون زمانی که برای آزمون دکتری تو مرخصی بودم گفتن یه کسکشی از جهاد خودکفایی اومده بوده و گفته به این خلیل راستاپور بگین امریه‌ش ره نوشتم برای جهاد تهران. اونجا خیلی بهش نیاز داریم! حتما بگین اومد اونجا بگه با جناب سرگرد کسکش‌زاده کار دارم و یه راست بیاد پیش خودم. روزی که امریه‌ها ره دادن از عجیب‌ترین روزهای سربازی بود. اون بندگان خدایی که افتاده بودن لب مرز و جزیره‌های هنگام و فلان و بهمان و زار زار گریه می‌کردن تا اونایی که افتاده بودن بابلسر و تهران دم خونشون و کیش و غیره که با دمشون گردو می‌شکستن.منم افتادم جهاد خودکفایی تهران!لینک به ادامه داستان