افسانه سرزمین ریجنتا : در راه کبود (قسمت اول)

نبرد کاپرسندز گیت - Dall-Eبرای دومین بار بغض ترسا "Teresa" شکست . از لحظه حمله کروژ ها "Kruj" به پناهگاه میردنا "Mirdena" ، فقط چند ثانیه صدای جیغ آن موجودات شوم و صدای گریه ناتیل "Nathil" ، خواهر کوچکترش را به یاد میاورد .اما الان نه می دانست کجاست و نه چه زمانی است و نه از سرنوشت بقیه گروه خبر داشت . هربار فکر بلا هایی را میکرد که افراد کروشیه "Croutio" میتوانند سر خواهرش بیاورند حالش بدتر می شد . او سوگند خورده بود که با تمام وجود از خواهرش محافظت کند . اما الان حتی نمیدانست او زنده است یا مرده !ترسا سعی میکرد با به یاد آوردن خاطرات قبل از جنگ ، خودش را آرام کند ولی بی فایده بود . سکوت ترسناک و تاریکی مطلق اتاق به ترسا اجازه نمیداد که تمرکز کند . فقط میتوانست به یاد بیاورد که قبل از جنگ همه چیز خوب بود و دیگران خوشحال بودند . ترسا در ابتدای زندگی خود ، صحنه های عجیب و ترسناکی را دیده بود . او شاهد مرگ و قتل عام فجیع کاپرسندز گیت "Copper Sands Gate" و یکی از بازماندگان آن واقعه بود . دختری شبیه او که در این سن چنین اتفاقاتی را تجربه میکرد ، از لحاظ شخصیتی تفاوت ها و ضعف های زیادی داشت . اما ترسا مجبور بود زنده بماند ! چرا مجبور ؟ ...این آشوب ها همه از دو سال قبل شروع شده بود . زمانی که کروشیه ، فرمانروای ایالت جامیر "Jamir" شروع به کار و آزمایش روی کروژ ها کرد . کروژ ها موجوداتی بودند که سال ها قبل توسط مردم سرزمین ریجنتا "Regenta" طرد شده بودند و از این سرزمین رفته بودند .«« برخلاف مردم بومی ریجنتا ، کروژ ها موجوداتی بودند که جز انتقام و خشم و کینه چیزی در وجودشان نبود . بعد از مهاجرت کروژ ها از ریجنتا ، روسای قبایل مختلف تصمیم به نوشتن پیمان بزرگ کردند . طبق این پیمان سرزمین ریجنتا برای حاکمیت قدرتمند تر به سه ایالت : «لاران ، جامیر و کوپنتا» تقسیم میشد که هرکدام طبق رسوم و اعتقادات همان قبایل قوانین مخصوص خود را داشتند . قوانین دیگر پیمان بزرگ اصولی بودند که طبق آن حاکمیتی مستبد و واحد نمیتوانست حکومت کل ریجنتا را بدست بگیرد و ایالت ها از درگیری های احتمالی میان یکدیگر در امان بودند .برای تثبیت و عدم تغییر این پیمان ، فرمانروایان سه ایالت مشترکا به این نتیجه رسیدند که بر روی پیمان «طلسم نو» را اجرا کنند . مطابق این طلسم ، سه یاقوت به رنگ های سرخ و زرد و کبود را به خون هر سه فرمانروا آغشته کردند و سوگند خوردند که به پیمان وفادار خواهند ماند . با این کار تنها زمانی محتوای پیمان تغییر میکرد که حداقل دو یاقوت در محل تلاقی مرز ایالت ها یعنی شهر کوهستانی نوردشل "Nordshell" با یکدیگر آمیخته شوند .پس از بسته شدن پیمان ، تا سال ها قبایل مختلف در ایالت های خود بدون ایجاد مشکلی از ایالت های مجاور زندگی میکردند . البته گاهی اوقات دسته های پراکنده کروژ ها از اطراف به هر یک از ایالات ریجنتا هجوم میاوردند ، اما اتحاد سه ایالت هیچگاه در مقابل کروژ ها شکست نخورد . پیمان هدف خود را در ریجنتا محقق کرده بود و پس از سال ها نبرد بین اقوام بومی و کروژ ها ، آرامشی پایدار را برقرار کرده بود .طولی نکشید که طمع قدرت به جان ریجنتا افتاد . ایالت جامیر که در مجاورت محل سکونت کروژ ها بود ، به خاطر نفوذ سازمان یافته آنها دچار دو دستگی بین مردم شد . برخی از مردم جامیر به این اعتقاد پیدا کرده بودند که اگر با دسته های کروژ متحد و از ریجنتا جدا شوند نفع بیشتری میبرند ؛ و مردم سنتی طبق کینه قدیمی از کروژ ها تنفر داشتند و مخالف اتحاد با آنان بودند .فرمانروای این ایالت که باتجربه ترین فرمانروای پیمان بزرگ بود ، میدانست که این دو دستگی به نفع مردم نیست . اما در همین زمان که حضور او احتیاج بود ، در نبرد های پراکنده با کروژ ها کشته شد و تنها پسرش کروشیه جانشین او شد .کروشیه جوانی جاه طلب و خودشیفته بود و ایده های خطرناکی را در سر داشت . او با تاثیر گرفتن از کروژ های نفوذی ، به یکی از طرفداران سر سخت حضور و استفاده از کروژ ها تبدیل شده بود . او ابتدا سعی کرد با نشان دادن منافع همکاری با کروژ ها به دیگر قبایل ، نظر آنها را جلب کند ؛ اما با وجود تلاش زیادش نتوانست حریف تنفر و کینه مردم ریجنتا از آنها شود .کروشیه فردی نبود که به سادگی از خواسته اش بگذرد . او که به جسارت و غرور و خودشیفتگی اش افتخار میکرد بر نظر خودش ماند . او اعتقاد داشت که تنها فرمانروای لایق سرزمین ریجنتا اوست و باید با اتحاد ایالات سه گانه و کروژ ها با شکوه ترین امپراطوری ریجنتای تاریخ را بسازد . بنابراین طبق یک برنامه بلند مدت شروع به انجام آزمایش بر گونه های مختلف کروژ ها کرد تا بتواند از آنها لشکری مطیع فرمان های خودش بسازد و به اهداف بزرگش برسد .این آزمایش ها کاملا محرمانه بودند و به جز کروشیه و چند فرمانده ارشد او ، تنها ساحره ای نامیرا به نام لاروش "Laroche" از این اهداف خبر داشت که به عنوان پیشوای کروژ ها شناخته میشد .کروشیه که به موفقیت خود ایمان داشت ، خیلی سریع تر از زمان مقرر به نتایج آزمایش رسید . او توانست لشکر عظیمی از گونه های مختلف کروژ ها بسازد که اختیاری از خود نداشتند و به محض دستور کروشیه قادر بودند هر کاری انجام بدهند .عدم حضور کروشیه میان سران قبایل به مدت طولانی ، باعث ایجاد شک میان فرمانروایان ایالات لاران "Laran" و کوپنتا "Cupenta" شد . فرمانروای کوپنتا که دارای بیشترین مرز مشترک با جامیر بود ، تلاش کرد که مشکلی برای امنیت ریجنتا پیش نیاید و تحقیقاتی را در زمینه مقر های جنوب ایالت جامیر شروع کرد . اما فرمانروای ایالت لاران که خود را از جامیر دور میدید و تنها مرز مشترک دو ایالت یک رودخانه و یک کوهستان بود از رصد کروشیه صرف نظر کرد .فرمانروای کوپنتا با پافشاری بر تحقیقات ، بالاخره به اسناد فعالیت های کروشیه و شراکت او با کروژ ها دست یافت و به همین علت نیرو های نظامی خود را در مرز ها افزایش داد .کروشیه که ارتش خود را تکمیل کرده بود ، دلیلی برای تعویق نبرد نداشت و عقب انداختن جنگ میتوانست منجر به اتحاد یاقوت زرد کوپنتا و یاقوت کبود لاران شود و طلسم پیمان ، ایالت جامیر را برای همیشه از سرزمین ریجنتا جدا کند . بنابراین کروشیه به همین بهانه به کوپنتا اعلان جنگ کرد و لشکر فوق العاده قدرتمند خود را بر روی کاپرسندز گیت متمرکز کرد . این منطقه که محل عبور تاجران و مسافران بود شامل ساکنان غیر نظامی زیادی میشد و علاوه بر آن ، در همان زمان اشراف زادگان کوپنتا از این منطقه بازدید میکردند . به همین علت جنگ کاپرسندز گیت ، به نبردی تمام عیار و یک قتل عام وحشیانه تبدیل شد . فرمانروای کوپنتا انتظار همچین نظمی را بین کروژ ها و نظامیان جامیر نداشت و در عرض یک هفته جنگ مداوم در مقابل کروشیه تسلیم شد و فرمانروایی ایالت کوپنتا را به زور شمشیر به کروشیه واگذار کرد و خود توسط کروشیه کشته شد .با این تصمیم ، کروشیه شروع به تخریب دیوار های مرزی کوپنتا و جامیر کرد و با کمک قبایل کروژ ، به دنبال یاقوت زرد کوپنتا شروع به تسخیر و پاکسازی ولایات خودمختار این ایالت کرد .پس از جنگ کاپرسندز گیت ، فرمانروای لاران امنیت خود را در خطر دید و شروع به ساختن دیوار مرمرین در رودخانه بروکن "Broken River" کرد که مرز مشترک این ایالت با ایالات کوپنتا و جامیر بود . این دیوار اجازه عبور اهالی جامیر و کروژ ها را نمیداد و به همین روش به طور موقت در ایالت لاران امنیت برقرار شد .سرنوشت سرزمین ریجنتا به کسی بستگی دارد که سنگ زرد کوپنتا و سنگ کبود لاران را پیدا کند و با رساندن آن به کوهستان نوردشل طلسم پیمان را برانگیزد . خواه آن فرد کروشیه باشد و یا منجی ریجنتا ! در کتاب مقدس گفته شده : ((هنگامی که سرزمین ریجنتا در زیر سایه تاریکی قرار گرفت ، آخرین نبرد ارباب تاریکی و ارباب نور ، تعیین کننده سرنوشت این سرزمین است )) ... »»