یک شام ویتنامی

چند روزی بیش نیست که از ویتنام برگشته ام و هنوز خودم را در حال و هوای آن‌جا حس می‌کنم این حس همیشه و بعد از تمام سفرهایم برایم تکرار می‌شود گویا نیمی یا حداقل پاره‌ای از روحم را در جایی که رفته‌بودم جا می‌گذارم و تا روزها بعد از بازگشتم به دنبال آن پاره‌ی گم‌‌گشته می‌گردم ! اما در مورد ویتنام جدای از لبخندهای دائمی مردمان مهربان و خون‌گرمش آن‌چه بیشتر حضورش را در ذهنم به رخ می‌کشد ، غذاهای متفاوت و متنوعی هست که هنوز هم طعمشان پای دندانم به جا مانده است همیشه یکی از خوشحالی‌هایم در سفر ، آشنایی با غذاهای ملل مختلف و تغییر ذائقه‌‌ای دلچسب هست ، حتی اگر برای چند روز محدود باشد ! چند تجربه‌ی نه زیاد خوشایند غذایی در کشورهای شرقی آسیا کافی بود تا با احتیاط بیشتری به محدوده‌ی غذایی این مردمان نزدیک شوم اولین شب اقامتم ،بعد ازخستگی یک مسیر طولانی و طبیعتاً گرسنگی شدید به پرسه‌زنی در اطراف هتل پرداختم و در خیابان‌های شلوغ و پر از موتورسیکلت هوشی‌مینه شروع به ارزیابی رستوران‌های اطراف نمودم فقط دو خیابان از هتل فاصله گرفته بودم که تعداد زیادی سبد و تاج گل‌، مقابل یک رستوران نسبتاً بزرگِ تازه افتتاح شده توجهم راجلب کرد ، در ورودی رستوران‌‌، آکواریوم‌های بزرگی تعبیه شده‌ ‌بودند که در آن انواع و اقسام موجودات دریایی بی‌خبر از سرنوشت چند لحظه‌ی بعدشان سرخوشانه وول می‌خورند وارد شدم و پشت یک میز مناسب ، درست در قسمت میانی رستوران نشستم تا در ضمن غذا خوردن سرکی هم به اطراف بکشم ،منو عبارت بود از یک کتاب‌چه‌ی مفصل با یک رسم الخط ناآشنا و تعدادی عکس درهم و برهم ! هیچ ایده‌ای در مورد انتخاب نداشتم چون دقیقه‌ها ورق زدن و نگاه کردن به منوی رستوران ،کوچکترین درکی از خطوط و عکسها عایدم نکرده بود دریغ از یک کلمه ی انگلیسی ! تنها گزینه‌ام این بود که با اشاره به آکواریوم بگویم‌ فیش و توکل به خدا کنم ! مادامی‌که منتظر رسیدن غذایم بودم نگاهی به اطراف انداختم تقریباً بیشتر مشتریان رستوران که کم هم نبودند ، سر خود را روی کاسه هایی که مقابلشان بود خم کرده و رشته‌های سفیدی را با چوب های مخصوصشان( چاپ‌استیک) به دهان نزدیک کرده و هورت می‌کشیدند در روزهای بعدی فهمیدم که آن غذا محبوب‌ترین غذای مردمان ویتنام است که(( فو )) نام دارد طولی نکشید که یک دختر ریزجثه‌ی چشم بادامی با یک سینی چوبی که بر روی آن یک ماهی درسته سرخ شده‌ی چاق و چله ، با دو گیره به حالت ایستاده قرار داده شده بود از راه رسید و سینی را روی میز گذاشت ، با یک حرکت ماهرانه استخوان پشت ماهی را جدا کرد و رفت نگاهی به سینی هوس ‌انگیزی انداختم که مقابلم بود در کنار ماهی کمی ریحان ،تعدادی خیار و هویچ و کدوی خلال شده قرار داشت با یک کاسه‌ی کوچک،‌پر از سس، در سمت دیگر سینی مقداری نودل و بادام زمینی بوداده و تعدادی ورقه‌های گرد شیشه‌ای و شفاف قرار داشتند که روی هم چیده شده بودند یکی از ورق‌ها را برداشتم ، مدتی مشغول نگاه کردن شدم اما نمی‌دانستم حضور این ورقه‌هایی که بیشتر به پلاستیک‌هایی می‌ماند که گرد‌گرد بریده شده‌اند ، چه کاربردی دارد ! فکر می‌کنم دخترک ویتنامی با دقت مرا زیر نظر داشت و شاید هم به ناشی‌گری من در دلش خندیده بود ! چون نزدیک آمده و ورقه‌ی شفاف را از دست من گرفت سپس تکه‌ای از گوشت ماهی را به همراه بقیه‌ی سبزیجات دورچین و رشته و بادم زمینی را در مرکز دایره قرار داده ،با مهارت خاصی آن را به شکل یک لقمه درآورد و به دستم داد تازه فهمیده بودم که جریان از چه قراری است و این ورقه‌هایی که از برنج درست می‌شوند نقش نان در کنار غذا را بازی می‌کنند و در واقع بیشتر غذاهای ویتنامی داخل این ورقه‌های برنجی سرو می‌شوند که مشهورترین آنها اسپرینگ رول (رول‌های بهاری) هستند لقمه‌ی لذیذی بود و تجربه‌ی خوب غذایی در همان بدو ورودم به این کشور سبب شد تا با نگرش مثبتی به آشپزخانه‌ی ویتنامی نزدیک شوم در روزهای بعدی انواع و اقسامی از غذاهای ویتنامی را چشیدم و اذعان می‌کنم که همه را دوست داشتم اما هم‌چنان لذت آن ماهی شب اول که در ویتنام به آن فیل‌ماهی می‌گفتند را در کامم حس می‌کنم شاید به همین دلیل ویتنام را بهشت شکم‌گردان دنیا معرفی کرده‌اند !