"دوازدهمین روز از سومین‌ماه‌ هجده‌سالگی"

هرچند این عکس را به این شکل باور ندارم.عزیزم، سلام. فکر می‌کنم، نه نه! امروز نمی‌توانم فکر کنم. گرسنه هستم و گرسنگی نه تنها فکرم را، که همه‌ی من را نابود می‌کند. من وقتی گرسنه‌ام‌ دنیا را به شکل غذا می‌بینم. مثلا الان گوشی‌ام‌ را به شکل کالباس می‌بینم و متاسفانه کثیف‌تر‌ از آن است که بتوانم گازش‌ بزنم. سر کلاس دینی این‌قدر‌ به همه‌چیز فکر کردم که هنوز هم سرم دارد می‌رود. شاید اصلا نصف دلیل گرسنگی‌ام‌ همین فکرها باشد. برای همین از دینی خوشم می‌آید. نانوا، سر کلاس گفت پدرش به او گفته از دو جا می‌تواند درس یاد بگیرد. یکی مسجد واقعی، که آن‌جا خوب و بد را به آدم یاد می‌دهند، و یکی کوچه؛ که من فکر کردم کوچه مجاز از دنیاست. انسان می‌رود در کوچه و در کوچه اولش همه‌چیز خوب است، بعد یک چیز بد را تجربه می‌کند و به بقیه هم می‌گوید. در مورد سنت‌های الهی هم حرف زدیم. گفت خدا همه‌ی مردم را، صرف نظر از این که به او و دینش‌ اعتقاد دارند یا نه، دوست دارد و به آن‌ها کمک می‌کند آن‌طور که تصمیم گرفته‌اند زندگی کنند. به آن‌هایی که او را پذیرفته‌اند کمک می‌کند زودتر به سعادت و پاداش اخروی برسند و آن‌هایی که نه، فرصت این را دارند که به سمت او برگردند، اما اگر برنگردند، به آرامی از بین می‌روند و نابود می‌شوند. گفت خدا مدام آن‌ها، ما، را آزمایش می‌کند و وقتی این‌ها را شنیدم به این فکر کردم که این کلیشه‌ها که "خدا آدم‌های خوب را زودتر پیش خودش می‌برد." و "او آدم‌هایی که دوست دارد را بیشتر در معرض چالش‌ها قرار می‌دهد." از این‌ها می‌آیند. در آخر هم مورد بهشت و جهنم صحبت کردیم. گفت بهشت و جهنم تمثیل است. ما روح خدایی داریم و همین دور بودن‌مان از روح اصلی، جهنم واقعی‌ست و بهشت واقعی، پیوستن به روح اصلی‌‌ست‌. گفت اگر فکر کنیم جهنم آتش است، پس این جهنم ما برای آن آدمی که در قطب زندگی می‌کند و آتش برایش مقدس است بهشت است. می‌بینی؟ به همین سادگی جهنم ما بهشت دیگری است. من هم فکر می‌کنم خدا موقع آفرینش از روحش در ما دمیده‌ و زمانی که به آن دنیا برویم، قبل از این که به او بپیوندیم و موجودیتی واحد بشویم، می‌رویم جهنم که آلودگی‌ها را از بین ببریم و پاک باشیم. فکر می‌کنم خدا وقتی از او دوریم‌ و در جهنمیم‌، درد می‌کشد. فکر می‌کنم چون ما پاره‌های‌ تنش‌ هستیم، از درد کشیدن‌مان‌ درد می‌کشد.بعد آمدم خانه و در مسیر life for rent را گوش دادم. "But if my life is for rent and I don't learn to buyWell, I deserve nothing more than I get'Cause nothing I have is truly mine"این بخش مورد علاقه‌ی من از این آهنگ است. واقعا آیا چیزی حقیقتا برای من است؟ فکر نکنم.امروز قاصدکی‌ را در آب دیدم و به این فکر کردم که دلم می‌خواهد از آب نجاتش بدهم و برایش بخوانم تا به گوش خدا برساند. کاش می‌شد قاصدک‌ها‌ را نجات داد. حدس بزن امید را در کجا پیدا کردم؟! در موجودی با گشادترین‌ هودی‌، چهارخانه‌ترین‌ شلوار گشاد و دمپایی‌ترین‌ دمپایی‌ روی اسکیت برد پیدا کردم که داشت بی‌خیال دنیا در خیابان راهش‌ را می‌رفت. آن‌قدر حس کردم دنیا برایش مهم نیست، که دلم خواست او باشم. اگر به من باشد، دلم می‌خواهد به بخشندگی و بزرگی خدایم‌ باشم.بعد از حرف زدن دیشب کلی فکر کردم و بالاخره به یک نتیجه رسیدم؛ یک فرق بین واقعیت و مجاز که تفاوتی با من و او ندارد. فهمیدم من در واقعیت همینی‌ام‌ که مجازا‌ هستم، چون به هر حال من به این چیزهایی که می‌نویسم‌شان فکر می‌کنم؛ اما همیشه مجال و توان گفتن‌شان را ندارم. حتی اگر مجال و توان‌شان‌ باشد، باید بتوانم به آدم مناسب و در مکان مناسب بگویم و نمی‌توانم همینطوری تراوشات ذهنی‌ام‌ را روی خانم بغل‌دستی‌ام‌ بالا بیاورم. بنابراین طبق محاسباتی‌ که کرده‌ام، من و او در شناخت یکدیگر اشتباه نکرده‌ایم‌ و می‌توانیم تا ابد به خوبی و خوشی با یکدیگر وقت بگذرانیم‌ و اگر یک وقت نشد، آن موقع فکر می‌کنم تنها چاره‌ی‌ باقی‌مانده برای ما غم است. در هر صورت من او را، خود خودش را، دوست دارم و دنیا هم تمام بشود، این عوض نمی‌شود.عزیزم، خداحافظ. امروز را همین‌قدر‌ گرسنه، مغموم و خسته به یاد بیاور.پی‌نوشت‌ شماره‌ی‌ یک: $ را هم دیدم که مغموم، بی‌حواس‌ و با حسرت به صحنه‌ی‌ رو به رویش زل زده بود و آرزو کردم کاش هرگز مثل او اینطور به چیزی زل نزنم.پی‌نوشت شماره‌ی دو: متاسفم‌ که اینقدر زیاد و بی‌ربط حرف زدم. گرسنه‌ام، خسته‌ام‌ و خوابم می‌آید.