حتی به اندازه یه خودکار

شهید قدیر سرلکسینه خواهم شرحه شرحه از فراق / تا بگویم شرح درد اشتیاقدوشنبه، 6 آبان ماه 1398، منزل شهید قدیر سرلکباران می­‌بارد؛ تند و شلاقی. تلاش برای فرار از قطرات شلاق بی‌­فایده است. راننده که فهمیده به خانه شهید می‌­رویم با ما هم­گام می‌­شود. به در خانه که می­‌رسیم، قابی که مزین به تصویرش است توجه ما را جلب می‌کند. زنگ در را به صدا درمی‌آوریم. در باز می‌­شود. مثل همیشه، چشمان میزبان از شادی حضور ما برق می‌­زند. گرم خوش‌آمد می­‌گوید و دست می‌­دهد. شبیه شهید است، شاید برادرش:از تأخیرمون شرمنده‌­ایم.خواهش می‌­کنم! خوش اومدین!از پله­‌های باریک بالا می‌­رویم. طبقه دوم، درون خانه، مادر شهید به انتظار ایستاده است. سلام می­‌کنیم و در مبل‌­های خانه جاگیر می‌­شویم از بس که کَمیم. جای برادر و پدر خالی‌­ست. جا کم است اما مادر شهید روی صندلی در طرف دیگر سالن می­‌نشیند. راننده با آقای استقبال‌­کننده گرم گرفته است. در خلال صحبت­‌هایشان می­‌فهمیم که پسردایی شهید است.سید! دست بگیر جلسه رو دیگه!خب، به نام خدا! ...بعد از تشکر به خاطر میزبانی و تعارفات معمول، از پسردایی می‌­پرسم: «از جوانی و نوجوانی شهید شروع کنید»!شهید خیلی شجاع بود. از نوجوانی در بسیج محله فعال بود و با خلافکارا مقابله می‌­کرد. از همون دوران توی ایست و بازرسیا می‌­رفت. اهل امر به معروف و نهی از منکر بود...و چند خاطره می‌­گوید که به خاطر نهی از منکر، کتک خورده بودند ولی نمی‌­گذاشتند مادران‌شان نگران شوند. هنوز جای پدر و برادر خالی‌­ست.چند بار در خانه و تلفن‌شان زنگ می­‌خورد. پسردایی می‌­رود جواب بدهد. در این حال از مادر شهید می‌پرسم: «از خاطرات قدیر بگین برامون».مادر آه می‌­کشد؛ آهش بین در و دیوار دلش پژواک می‌­دهد. قد مادر از دردهای پیاپی خمیده و کمرش شکسته است. از پسرش می­‌گوید به آهنگی آرام. از اینکه با پدرش سر بیت‌­المال بحث کرده است؛ اینکه حاجی خودکار می‌­خواست تا شماره­‌ای را بنویسد. از قدیر طلب کرد. قدیر کیفش را باز کرد. پدرش هم دید 3 خودکار را. قدیر دوباره کیفش را بست و آن را زیر دست گذاشت. پدر تلفن را قطع کرد و بعد با ناراحتی کیف را از او گرفت: «چرا خودکار را ندادی»؟اینا مال گردانن. بیت­‌الماله!با یه ذره خودکار که چیزی نمی‌شه پسر!چرا نمی‌شه؟ جواب خدا رو چی بدیم؟این همه تو این مملکت میلیاردی می‌خورن و می‌برن، حالا واسه یه خودکار...؟هر کیو تو قبر خودش می‌ذارن بابا!یا روزی که با ماشین گردان آمده بود دم در خانه و گفته بود: «بابا که اومد، بهش بگین بره خانممو بیاره پیش خودتون».چرا خودت نیاوردیش؟ بابات که از سر کار بیاد خسته­‌ست. گناه داره.من داشتم با ماشین گردان میومدم. نمی‌شه. بیت‌­الماله!«نمی‌شه. بیت­‌الماله»! این کلامش در ذهنم مدام می­‌چرخد.هر دو برایمان از برادر کوچکتر شهید که بیشتر از او پای کار انقلاب بوده می‌­گویند. سال 88؛ قدیر دستش شکسته و داوود به بیماری مرموزی مبتلا شده بود.وقتی به خونه برگشتن، رنگ روی داوود مثل زردچوبه شده بود. دست قدیرم توی آتل بسته شده بود. هر چی داوودو پیش دکترای مختلف بردیم، نتونستن کاری کنن. بچه‌­م 13 ماه بیشتر دووم نیاورد. گمنام شهید شد.و می‌­زند زیر گریه. سد بغض داشت در جلوی حرف­‌هایش ولی این سد ویرانگر شکست و مادر را کمی راحت کرد. کمی که آرام شد، از او در مورد تحصیل پسرش پرسیدیم:با دیپلم وارد سپاه شد. بعدش امتحان داد و دانشگاه دولتی قبول شد ولی توی دوراهی بود که درس بخونه یا بره توی سپاه. آخرش سپاهو انتخاب کرد. تبریز که بود، باز امتحان داد و دانشگاه آزاد قیامدشت قبول شد. همزمان با کار، تحصیل هم می­‌کرد. فوق‌­دیپلم برق صنعتی گرفت. لیسانس هم هوافضا خوند. برای ارشد هم به رشته جغرافیای روستایی رفت. حتی امتحان دکتری هم داد ولی به خاطر جریان‌­های سوریه نتونست ادامه بده.در اخبار دیده بودم که پدر شهید سال 96 و حدود 2 سال بعد از فرزندان شهیدش به آنها پیوسته است. مادر شهید هم گفت که حاجی بعد از قدیر 19 ماه بیشتر دوام نیاورد. ترسیدم باز بغض مادر را بشکنم. برای همین دیگر از حاجی نپرسیدم.برایشان یادبود بردیم. خواهرش برایمان از قدیر یادبود آورد: پلاکی با تصویر قدیر، برچسبی از عکسش و قسمتی از وصیت­‌نامه‌­اش و خودکاری که رویش نوشته: «لطفا برای خدا بنویسید. هدیه شهید قدیر سرلک». دوباره حرفش در ذهنم دَم می‌­گیرد: «نمی‌شه. مال بیت‌­الماله»! کم مانده پس بیفتم از بس مداح ذهنم پر شور می­‌خواند روضه ام وهب را؛ و در این حین ضربه آخر مادر بر پیکر بی‌­رمقم می‌­نشیند: «اینم لباسای پاسداری قدیر. خیلی دوست داشتم تو این لباس ببینمش ولی هیچ وقت نشد؛ جز موقعی که پیکرشو آوردن». باز همان سوز و سدّی که می­‌شکند. آرام که می‌­گیرد، می‌­گوید: «بچه‌­م همیشه تو مأموریت بود؛ اول تو بسیج، بعد تو حوادث گروهک پژاک و آخرشم تو سوریه. بین اینام هر وقت می‌تونست گرداناشو می‌برد گرمسار واسه آموزش».در روضه پایان جلسه هم مادر از همه بیشتر گریست. شب شهادت امام رضا (علیه السلام) بود و روضه افتادن‌­ها در کوچه­‌ها.