نیاز نیست کاپشن بپوشیم 11 - روز سوم

حال گلی امروز خوب نبود، می‌خواستم پیشش بمانم ولی نمی‌شد، برای صبحانه به زور آمد پایین، هر چه هم اصرار کردیم که صبحانه را در اتاق بخوریم نشد، برای همین یکم پکر شده بود. به جای نه صبح، هشت و نیم بیمارستان بودیم، نبود یک تابلوی راهنما اینجا و در این سطح هم برای من جالب بود، بیمارستان نمازی اسماً و روی کاغذ بیمارستان خفنی است، وقتی در مورد بیمارستان مطالعه می‌کردم، میزان عمل‌های سالانه و تخصص‌های پیوندی و غیره، واقعاً کرک و پرم می‌ریخت، اما شنیدن کی بود مانند دیدن. پُرسان پُرسان رسیدیم به یک اتاق کوچک 12 متری، دری داشت رو به اتاق تقریباً 9 متری دیگری که روبروی‌اش دستگاه برای اخذ شماره گذاشته بودند و سه نفر در آن اتاق در حال بررسی پرونده‌ها بودند، یکی دو میز دیگر هم بود که معلوم نبود چه کاری انجام می‌دهند. از این اتاق کوچک باز یک درب دیگر به اتاقی باز می‌شد، شبیه اتاق‌های میزگرد، یک میز بیضی بزرگ وسطش بود و هر دو اتاق مجاور را به راحتی در خود جای می‌داد ولی کسی در آن نبود.مراجعه کنندگان اول در اتاق 12 متری می‌ماندند تا نوبتشان شود، بعد در اتاق 9 متری آزمایشات برای‌شان نوشته می‌شد و وقت کمیسیون پزشکی هم ابلاغ می‌شد، زمان کمیسیون پزشکی چهارشنبه هر هفته بود و دستوراتی که در اتاق 9 متری داده می‌شد باید تا چهارشنبه تکمیل می‌شد. عملا ما دو روز وقت داشتیم.این اطلاعاتی که شما خواندید، همان روز اول در اختیار ما نبود، خبری از راهنما و یا بروشور راهنمایی یا چیزی شبیه این وجود نداشت، نوبت را گرفتیم و به انتظار نشستیم تا نوبتمان شود، شماره‌ای که نوبتش بود روی یک ال ای دی نمایش داده می‌شد (از این چراغ‌هایی که روی باجه‌های بانک هم هست و فقط جهت نمایش شماره به کار می‌رود). نظم و ترتیب خاصی نداشت، یک آقا و خانم به ظاهر متشخص آمدند تو، شماره گرفتند و رفتند داخل، رفتم دم در ایستادم ببینم چه می‌کنند، صف نانوایی نیست که کسی بزند توی صف همه متوجه بشوند، رفت و آمد به اتاق نه متری زیاد بود و همه به اعتبار شماره‌ای که در دست داشتند، منتظرنشسته بودند. سه پرستار آقا هم پشت سه میز به صورت ردیفی و در راستای طول اتاق که خیلی درازتر از عرضش بود، لم داده بودند، به صندلی و فقط آزمایش می‌نوشتند، مهرهایی که توی دفترچه می‌زدند، مال دکتری بود که آنجا نبود، از معاینه خبری نبود، کاری می‌کردند که یکم پیشرفته تر از دستگاه نوبت دهی بود، کاری به نوبت و اینها هم نداشتند، مریض که بلند می‌شد برود، دکمه‌ای را می‌زدند تا شماره جدید نمایش داده شود و بیمار بعدی بیاید. آقا و خانم متشخص رفتند پشت بیماری که معلوم بود کارش تمام شده، ایستادند و پرونده‌ی خودشان را قبل از بلند شدن بیمار قبلی روی میز پرستار باز کردند، پرستار نگاهی به پرونده کرد و توی دفترچه آن‌ها چیزی نوشت و کارشان تمام شد و رفتند.کنار میزهای پرستارها یک میز دیگر بود که نمی‌دانستم به چه دردی می‌خورد، در مورد چیزی که دیدم با آقای که پشت میز نشسته بود صحبت کردم، علت حضورم را پرسید و توضیح دادم که چرا آمده‌ایم شیراز. بعد مدارکم را خواست، مدارک را نشان دادم و کپی شناسنامه خواست، بچه شناسنامه ندارد، کپی پاسپورت هم همراه نداشتیم، گفتم: حالا نباشه چی می‌شه؟ بعداً میاریم. گفت: می‌خوای کارت راه بیوفته یانه؟ این همه راه آمده بودم کارم راه بیوفتد دیگر، نه؟ مدارکمان ناقص بود و باید برمی‌گشتم هتل و کپی پاسپورت "ظفیر" را می‌گرفتم و برمی‌گشتم. به قاسم موضوع را گفتم و زدم بیرون.داخل بیمارستان تاکسی بود، سوار یکی شدم و گفتم که من را ببرد هتل، تاکسی بی‌سیم بود و البته اشتراکی، هزینه‌اش هم ارزان‌تر از دربستی‌های این چند روزه بود، راننده گفت: فقط تلفنی می‌شه اشتراک گرفت. رسیدم هتل، هتل دستگاه کپی داشت، کپی‌ها را گرفتم و برگشتم، شاید نیم ساعتی در راه رفت و برگشت بودم، وقتی رسیدم، قاسم پریشان بود، نوبتمان شده بود و من نبودم، رفته بود تو و روی برگه‌هایی برای قاسم آزمایش نوشته بودند، همین. کپی پاسپورت را به آن مرد دادم و گذاشت لای پرونده و چند سوال و جواب و گفت:تمام. - خوب؟ - خوب که چی؟ - الان چی شد؟ - هیچی می‌خواستم یه سری آمار بگیرم از بیماران، اینا برای بیمارستان الزامیه. "قاسم" آمد سمتم و دستم را گرفت، که یعنی بیا. اما کار داشتم، برگه‌هایی که رویشان آزمایش نوشته بود، گرفتم طرف مرد و گفتم: این بنده خدا دفترچه داره، آزمایشش رو توی دفترچه براش بنویسید. گفت: آزمایش رو بده اونا بنویسن (به پرستارها اشاره کرد)، کار من نیست. -کار شما چیه پس؟ - همون که دیدی. یک وقت‌هایی در زندگی آدم پیش می‌آید که دقیقاً نمی‌داند چه عکس‌العملی نشان بدهد که حق مطلب ادا شود، مثلاً بزنی زیر کاسه و کوزه‌ی همه چیز و حرفی بزنی یا کاری بکنی که درست‌ترین و منطقی‌ترین کار در آن لحظه است، حداقل‌اش فحش و دست به یقه شدن با کسی است که دستت زیر سنگش است، برگشتم و رفتم سمت پرستارها، به شیوه همان خانم و آقای به ظاهر متشخص ایستادم پشت یک بیمار و کارش که تمام شد، برگه هایش را پس دادم و گفتم: ما دفترچه داریم، آزمایش‌ها رو لطفاً توی دفترچه برامون بنویسید، این آگاهی همراه کی تکمیل می‌شود؟ آزمایش‌ها برای پدر، مادر و بچه بود، آزمایش‌ها را دوباره توی دفترچه بازنویسی کرد، ولی ازمایش‌های قاسم به وضوح بیشتر از بقیه بود، پرسیدم چرا آزمایش‌های پدر بیشتر از خود بیماره؟ گفت: نه، ببینم. بله، پرستار کارکشته‌ی عزیز، آزمایش‌ها را اشتباهی نوشته، دوباره از اول شروع کرد به آزمایش نوشتن، خوبی دستگاه نوبت دهی این بود که اشتباه نمی‌کرد. تمام آزمایش‌ها باید تا روز کمیسیون انجام می‌شد، روز کمیسیون یعنی پس فردا. چند برگ آزمایش بود و برای جاهای مختلف، یکی از آزمایش مخصوص بود و باید در سازمان انتقال خون انجام می‌شد، یک سونوگرافی هم بود و بقیه هم آزمایش‌های مختلف بود. حالا که کارمان در بیمارستان تمام شده بود، ظهر بود، اول رفتم آزمایشگاه بیمارستان، همان صحرای محشر دیروز، این دفعه آزمایش‌ها یکی دو تا نبود، چند برگ آزمایش و برای سه نفر، داد و فریاد آقای دیروزی جلوی چشمم بود و حال امروزم شبیه حال دیروز او بود، آماده‌ی انفجار. دفترچه‌ها را نشان دادم و منتظر ایستادم و نتیجه شگفت زده‌ام نکرد، برخی از آزمایش‌ها در این مرکز انجام نمی‌شد و باید آزمایشگاه دیگری پیدا می‌کردیم.به یکی از تاکسی‌های بی‌سیمی که کُد اشتراکش را نداشتم، آدرس آزمایشگاه مجهز را پرسیدم، گفت: بشین. پنج دقیقه بعد از ماشین پیاده شدیم، آزمایشگاه نزدیک بود و خوب در کوچه و پس کوچه، راننده هم طبق کیلومتر شمارش از ما سه هزار تومان گرفت، اینجا لحظه ایمان آوردن به تاکسی بیسیم‌های شیرازی بود. چون اگر "قاسم" هم همراه‌ام نبود، با این نرخ، این مسیر را تاکسی می‌گرفتم. آزمایشگاه جدید تا حدودی خلوت بود و شیک، از آن ازدحام وحشتناک خبری نبود و البته خصوصی هم بود، تمام آزمایش‌ها را هم انجام می‌دادند، خدا را شکر. اما یک مشکل بود، آزمایش برای فردا آماده می‌شد، "آگاهی همراه" می‌گوید که موقعیت را تشریح کن و حساسیت موضوع را توضیح بده، همین کار را کردم، گفتند بعد از ظهر بیا برای جواب، این طور موقع‌ها تا فیها خالدون آدم عروسی برگزار می‌شود ولی به روی خودم نیاوردم، بعد خانم مسئول آزمایشگاه، یک بسته کوچک داد به من گفت: اینم برای آزمایش ادرار، اینو زود بیار که کارت زودتر انجام بشه. خوب از آن لحظات حساس بود که نمی‌دانستم چی به چی است، پرسیدم چطور کار می‌کند و خانم پرستار خیلی با حوصله توضیح داد که نحوه استفاده آن چگونه است و بساط عروسی درون با همان سرعتی که پهن شده بود، جمع شد. حالا کی می‌خواست برای قاسم این را توضیح بدهد؟ "قاسم" را صدا کردم و برای شروع همان اسمی که خانم پرستار به من گفته بود، به "قاسم" گفتم: ببین قاسم جان این یورین بگه، باید ... هنوز مقدمه را نگفته بودم که "قاسم" گفت: اوه یس. و یورین بگ را توی هوا از دستم قاپید و رفت سمت خانمش، دو تایی پوشک بچه را باز کردند، بعد خانمش به "ظفیر" شیر داد، بعد دوباره پوشک را با هم باز کردند و یورین بگ پُر شده را خارج کردند و "قاسم" آمد سمت من. به نظرم اگر مسابقات جهانی پُر کردن یورین بگ برگزار می‌شد، به راحتی رکورد جهانی این رشته ورزشی را مال خود می‌کردند، پرستار داشت شاخ درمی‌آرود: به این زودی؟! ما هم لبخند غرورآمیزی زدیم که بله، به این زودی، ما اینیم دیگه!!!"ظفیر" به خاطر نبود مجاری صفراوی و مشکل کبدش، عملاً هضم درست و حسابی در شکمش اتفاق نمی‌افتاد، هر وقت شیر می‌خورد، تمام مواد غذایی بدون تشریفات اداری از یک سمت وارد و از سمت دیگر به سرعت خارج می‌شدند، البته یک توضیح کوچک فنی هم دارد و چون در روند داستان نقشی ندارد ما هم به آن نمی‌پردازیم، شاید یکی دارد همزمان با خواندن این مطلب چیزی هم می‌خورد، چرا باید مسائل فنی مطرح شود؟ والا.سونوگرافی کنار آزمایشگاه بود، تا نوبتمان بشودیه سری زدم ببینم چه خبر است، یک ساختمان هفت هشت طبقه که سونوگرافی در طبقه منفی دو قرار داشت! برای بعد از ظهر نوبت گرفتم، خیلی خلوت بود و امیدوار بودم تا شش بعدازظهر هم همین قدر خلوت بماند. برگشتم پیش "قاسم" و برنامه بعدازظهر را به اطلاعش رساندم. کارها و برنامه‌ها به خوبی پیش می‌رفت، حال "قاسم" هم خوب بود و به شدت به نتیجه کمیسیون امیدوار شده بود، از لحاظ روحی خسته بود اما کلا خوب بود، همسرش هم همین بود، چشم‌های هر دو برق می‌زد. زد روی پای من و گفت: thank you . همان برق و همین حرف خیلی ارزشمند بود، حتی اگر خودش نمی‌دانست. ادامه دارد...قسمت قبلی - قسمت بعدی