همه چی با بخشیدن شروع می‌شه نه گرفتن

یه پست تو سایتم نوشتم با عنوان اصول افزایش فروش در اینستاگرام و در نهایت چیزی که برام جرقه خورد این جمله بود:همه چی با بخشیدن شروع می‌شه، نه گرفتن.بسم الله الرحمن الرحیمتو متن توضیح دادم که برای افزایش فروش در شبکه‌های اجتماعی به این دلیل که این شبکه‌ها اصولا فضایی برای ارتباط هستن مبنا ایجاد ارتباطه و این ارتباط با بخشیدن شروع می‌شه.بده، بده، بده، بگیرهمین‌جا این به ذهنم رسید که چرا فقط فروش با بخشیدن شروع بشه؟چرا بقیه چیزها از این اصل تبعیت نکنه؟خداوند خودش رو اولا و مرتبا الرحمن(دارای رحمت عامه) و الرحیم(دارای رحمت خاصه) معرفی می‌کنه.چرا ما الهی نباشیم؟چرا ما اولا و دائما بخشنده نباشیم؟وقتی فروش تو اینستاگرام با بخشندگی زیاد می‌شه، چرا عمرم با بخشندگی زیاد نشه؟چرا پولم با بخشندگی زیاد نشه؟چرا دانشم با بخشندگی زیاد نشه؟شاید ایراد بگیری که فروش مستقیما به واسطه بخشندگی زیاد نمی‌شه بلکه فروش به واسطه ایجاد ارتباط زیاد می‌شه و ارتباط با بخشیدن شروع می‌شه.اشکال درستیه.بذار شکل منطقیه قضیه رو بچینیم ببینیم آیا نتایج بالا از جای درستی آب می‌خوره یا نه.بخشیدن باعث ایجاد ارتباط می‌شهارتباط باعث افزایش فروش می‌شهپس بخشیدن باعث افزایش فروش می‌شهبخشیدن باعث افزایش فروش می‌شهافزایش فروش باعث موفقیت می‌شهپس بخشیدن باعث موفقیت می‌شهنمیدونم... جوانمرد و خوش خوی و بخشنده باش چو حق بر تو باشد تو برخلق پاش سعدی (بوستان) https://www.instagram.com/p/BauDd9jjPR0/ الان که دارم فکر می‌کنم ظاهرا بخشنده تو موقعیت بالاتره. یعنی بخشش از بالا به پایینه. از پایین به بالا نیست. تا بالا نباشی نمیشه ببخشی. پایین که باشی مورد بخشش واقع می‌شی.تو دعوا اگه دو نفر هم سطح هم باشن هیچ‌وقت دعوا تموم نمیشه... یکی باید بالاتر باشه و طرف مقابلش رو ببخشه یا بگذره تا ماجرا تموم بشه.اگه ینفر غذا نداره بخوره چجوری می‌تونه به کس دیگه که گشنه هست غذا بده. باید کسی ببخشه که خودش غذا داشته باشه.یعنی همیشه موجود دارا به موجود ندار بخشایش داره. نه بالعکس.نکته دیگه اینه که آیا اگر کسی به شخصی چیزی بده و از اون انتظار پاداش یا رفتار متقابل داشته باشه بخشش صورت گرفته؟ یا معامله انجام شده؟آیا بخشش به اون دادنی می‌گن که بدون انتظار پاداش باشه؟ یا هر دادنی بخشش به حساب میاد؟اگر بخشش از موجو دارا باشه اصلا نمی‌شه انتظار پاداش رو براش متصور بود. چون موجود ندار چیزی نداره که بخواد جبران کنه.این مدل بخشش رو می‌شه بین الله و ماسوی‌الله دید.اما بخشش بین مخلوقات چطوره؟بنظر می‎رسه اگر در یک جهت باشه یک‌طرفه می‌شه و بدون انتظار پاداش.چون رحمان دارای اون کمال بود و مرحوم فاقد همون کمال خاص.اگر فاقد نبود که پذیرش کمال بی‌معنا بود. چطور چیزی رو که داشت، دوباره گرفت.پس در یک جهت واحد درسته، اما می‌شه که همین مرحوم تو جهت دیگه‌ای رحمان باشه نسبت به همونی که بهش رحمت داشت.متاسفانه یا خوشبختانه فکر دیگه یاری نمی‌کنه و خسته شده...از طرح بحث راضیم و شاکر، اما از بسط اون خیلی...یعنی به‌ نظرم بحث به نتیجه مطلوبی که بشه ازش استفاده کاربردی کرد نرسید.به هر ترتیب اگه چیزی گیرت اومده یا تجربیاتی تو این زمینه داشتی، مطرح کردنش خیلی می‌تونه به غنی‌تر شدن مطلب کمک کنه.ممنون http://mimbigdeli.ir/increase-sales-on-instagram/ ویرایش جدید: 5 ساعت بعد...با توجه به کامنتی که آقا محمد حسین زیر پست گذاشت یه چیزی به ذهنم رسید گفتم یادداشت کنم شاید بعدا که رجوع کردم به درد بخوره.ظرفیت گرفتن...چیزی که قدر مسلمه اینه که ما نمی‌تونیم تو واجب‌الوجود گیرندگی متصور بشیم. چون تمام موجودات به اراده او موجود شدن و موجود هستن. همه به بخشش و جود او هستند.وقتی هستی موجودی که تمام دارایی موجود هست از بخشش موجود دیگه‌ای باشه چطور می‌تونه گیرنده نباشه و موجود هستی بخش چطور می‌تونه بخشنده نباشه.یعنی همیشه و دائما ماسوی‌الله در مقام گرفتن هستند و ذات اقدس الهی در مقام بخشش.این وسط اگر ما می‌بخشیم در حقیقت بخشش ما بالذات نیست، یعنی از خود ما نیست، ذاتی ما نیست. انگار ادای بخشش رو درمیاریم. در حقیقت بخشنده دیگریه.از این مقدمات می‌شه بحث رو اینطور ارتقا داد که:درسته که بخشش باعث موفقیت می‌شه اما نباید این صفت رو ذاتا از خودمون ببینیم.اگر از خودمون ندیدیم باید به خاطر این نعمت(بخشندگی) شاکر باشیم.بگیریم و ببخشیماگه بگیریم و نبخشیم چون جریان دریافت رو منقطع کردیم بعد از مدتی دیگه جایی برای گرفتن نمی‌مونه.مثل آب که اگه یه جا جمع بشه می‌گنده.