دینامیت سینمای ایران

هر وقت درباره یه فیلم، انیمیشن یا هر اثر نمایشی بخواهیم مطلب بنویسیم هیچ‌وقت نباید بلا فاصله بعد از دیدنش این کار را بکنیم؛ چرا؟ واضح است آثار نمایشی در پس هر پیامی که در خودشان داشته باشند یک ماموریت اصلی دارند و آن؛ هم زدن احساسات ما است و آن قدر این کار را می‌کنند تا عقل را در احساس غرق کنند. پس نوشته‌ای که بلافاصله بعد از دیدن اثر می‌نویسیم به احتمال خیلی زیاد احساسی است و احتمالا فاقد ارزش.چند روزی از دیدن فیلم دینامیت گذشته و باید دید این فیلم کمدی که در این دوران عجیب و غریب فروش بدی هم نداشته چه چیزی می‌خواهد بگوید. دینامیت روایت داستان ساکنین یک ساختمان در شمال شهر تهران است که هرکدام از ساکنین به معنای واقعی کلمه دنیای خود را دارد. یک ساقی مواد مخدر و مشروبات الکلی، دو خواهر دانشجو که مثل خیلی از جوان‌ها مشغول خوش‌گذرانی هستند و در نهایت دو جوان مذهبی که با آمدن آن‌ها داستان‌های این ساختمان هم شروع می‌شود. سنتان اگر قد بدهد با دیدن چنین داستان و ساختمانی در نگاه اول به یاد فیلم دیدنی اجاره‌نشین‌ها می‌افتید، اما این بار ساکنین ساختمان مشکلات جدی‌تری با یکدیگر دارند و از همین مقایسه هم می‌توان فهمید مشکلات در زمان اجاره‌نشین‌ها و دینامیت چه تغییراتی کرده است.دینامیت را می‌توان یک کمدی موقعیت نامید؛ اما فراموش نکنید شوخی‌های کلامی نقش کمی در این فیلم ندارند اما به جا استفاده شده‌اند و شامل تیکه انداختن به موضوعی خارج از داستان نیست. یکی از نکات مثبت در فیلم دینامیت وجود شوخی‌های فراوان در این فیلم است، دینامیت توانسته ریتم شوخی‌ها را به درستی حفظ کند. شوخی‌ها نه آنقدر زیاد و بی‌مزه هستند که مخاطب خسته بشود و نه آن قدر پر از شوخی است که برای فیلم دیگر داستانی باقی نماند، در فیلم دینامیت هر شوخی مقدمه شوخی پس از خود است که باعث می‌شود هر شوخی درای مقدمه، بیان شوخی و دادن زمان مناسب برای خندیدن به مخاطب شود تا هم لذت ببرد و هم داستان فیلم را گم نکند.در طول سینمای ایران همیشه فیلم‌هایی ساخته شده است چه در ژانر کمدی وچه در ژانر درام که به اختلاف دیدگاه میان قشر مذهبی جامعه و دیگر اقشار جامعه می‌پردازد. نمونه ژانر درام این گونه فیلم‌ها فیلم موفقف دلشکسته است و جدید‌ترین نمونه کمدی آن دینامیت. تمام این فیلم‌ها فارغ از ژانر سینمایی آن‌ها همیشه یک حرف را تکرار کرده‌اند و اگر بیشتر دقت کنیم حتی یک خط دیالوگ را می‌شنویم که در این فیلم‌ها تکرار می‌شود. آن یک خط دیالوگ این است: "چرا فکر می‌کنید هر چیزی که شما می‌گید درسته؟" این دیالوگ به تنهایی و اگر تنها در یک فیلم هم گفته شود خود گویای خیلی از مساول است.اما وقتی این دیالوگ یا دیالوگ‌های شبیه به این را بارها در فیلم‌های مختلف با دیدگاه‌های سیاسی و ژانرهای مختلف می‌بینیم مشخص می‌شود که این اختلاف دیدگاه که در واقعیت موضوعی عادی باید در جامعه باشد اکنون آن قدر بزرگ شده است که کارگردانانی با دیدگاه‌های مختلف در ژانرهایی که حتی در مقابل یکدیگر هستند (درام و کمدی) به آن می‌پردازند. اما هیچ عملی را در راستای این مشکل بزرگ اجتماعی که ین‌قدر بزرگ شده که به دیگر ساحت‌های مثل سیاست و اقتصاد و... کشده شده است را نمی‌بینیم. این بخش را با مثل معروفی تمام می‌کنم؛ تک به تک فیلم‌هایی که با این کضنون تا کنون ساخته شده‌اند بیانگر این مثل معروف‌اند: تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل.متاسفانه اکثر سینمای ایران امروزه از لحاظ فنی در سطح پایینی قرار دارد و نکته قابل دفاع خیلی کمی در آن پیدا می‌شود و دینامیت هم ار این دست مشکلات نیز رنج می‌کشد. مسعود اطیابی در مقام کارگردان و ابراهیم عامریان در مقام تهیه کننده در گذشته همکاری موفقی (حداقل در گیشه) در زمینه تولید آثا کمدی داشتند با ساختن فیلم تگزاس، دینامیت اما واقعا در سطح بالاتری از تگزاس یک و دو است و مقایسه کردن این فیلم با این دو کاری غیر منصفانه است. در مجموع بازی بازیگران قابل قبول است هرچند ضعف‌هایی در بازی پژمان جمشیدی و دیگر بازیگران دیده می‌شود اما بار طنز داستان توانسته است تا حد زیادی سرپوش بگذارد بر دیگر ضعف‌های داستان .کلام آخر اینکه سعی کنید از دیدن فیلم لذت ببرید و وقتی در جمعی درباه فیلم صحبت می‌کنید به دنبال اثبات دیدگاه خود و یا رد دیدگاه دیگری نسبت به فیلم نباشید که این همان معضلی است که فیلم در قالب اتفاقات طنز به آن پرداخته است.امیدوارم از مطلب استفاده کرده باشید، خوشحال می‌شم نظراتتون رو درباره فیلم و مطلب بدونم.