زبان° بریده (۱)

بی‌هوا از جا بلند شد. بدون اینکه رختخوابش را جمع کند. یا حتی بدونِ اینکه موهای پریشانش را طبقِ عادت، جلوی آینه‌ی اتاقش مرتب کند. بی‌توجه به هرچیزی، تنها دستش را به زمین تکیه داد و از جا برخاست و نگاهش به دستگیره‌ی در بود. از جلوی آینه‌ی اتاق و بعد از آن، آینه‌ی قدیِ حال رد شد اما تصویری از خود را درون آنها مشاهده نکرد: چون خودش را در جای دیگری می‌دید.روی پاهایش ایستاده بود اما هنوز کاملا بیدار نشده بود. سرش سوت می‌کشید، شاید صدای همان خواب‌هایِ تمام نشده‌ای بودند که چند دقیقه‌ی پیش در بینِ آنها پرسه می‌زد: چون به خواستِ خود بیدار نشده بود. چشم‌هایش را می‌مالید و مدام سعی می‌کرد که روبرویش را هرچه واضح‌تر ببیند. فکری در سرش می‌چرخید و برای عملی کردنِ آن باید سراغ آشپزخانه را می‌گرفت: کابینت، مکانی بود که به گمانش می‌شد وسیله‌ی رسیدن به مقصودش را در آن پیدا کرد.تصویرِ آن شیء را خیلی واضح در ذهنش می‌دید، با تمامِ اینکه آفتاب رفته بود؛ ساعت از هفت غروب گذشته بود. انگار که صدایش می‌کرد؛ دستش را گرفته و دنبال خودش می‌کشاند. گویی که او دنبالش نمی‌گشت، آن بود که می‌خواست خودش به دستانِ او برساند. خودش را دو زانو جلوی کابینت دید؛ درحالی که دارد یک سری خرت و پرت را جابجا می‌کند. هیچکس در خانه نبود. درنتیجه تنها صدایی که به گوش می‌رسید صدای خش خشِ وسایلی بود که جابجا می‌کرد. یکی را جلو می‌کشید، درحالی که آن یکی را به عقب هل می‌داد. شبیه به خواب‌زده‌ها، انگار که واقعا کنترلش دستِ خودش نباشد.هنوز به هدفش نرسیده بود. درها را یکی پس از دیگری محکم می‌بست، و سراغِ آن یکی را می‌گرفت. تصویرِ پشت سرش، مجموعه‌ای نامنظم از کابینت‌هایی بود که یکی باز، درحالی که دیگری بسته است. از هدف که دور می‌شد صدای سوت شدت می‌گرفت. در همین حین بود که خودش را درحالی در کف آشپزخانه دید که سرش میان دستانش گرفته و فشار می‌دهد. دوست داشت داد بزند اما نمی‌توانست. نمی‌دانست کار درستی است یا نه؛ تشخیص درست یا غلط بودن کارها را از دست داده بود؛ انگار که درهای مغزش را باز کرده باشند و اجازه‌ی ورود هر نوع فکری را به آن بدهند، بدون اینکه او دخالتی در آن داشته باشد:_خودت خواستی! اگر یکم غرورتو میزاشتی زیر پات اینجوری نمی‌شد!+ من که خواستم؛ اما تو بهم گفتی اگه نشه میخوای چیکار کنی... اگه جواب منفی بده! خودت بودی که هربار منو ترسوندی از شروع کردن... خودت نبودی!تنها بود اما در سرش نه! در عینِ حال جواب دَه نفر را می‌داد! مجموعه‌ای نامنظم از آدم‌هایی که تا آن لحظه دیده، یا با آنها آشنا شده بود. احساسِ سرگیجه کرد که ناگهان آن را از میان دستانش بیرون کشید و به یک نقطه خیره شد. برای چند لحظه در فکری نامشخص غرق شد. صداها، به یک صدا تغییر کرد. با سکوتِ خانه همراه شد. به خودش آمد؛ که متوجه شد گردنش را با دست چپش می‌مالد.خواست که بلند شود و برود و آبی به دستو رویَش بزند؛ شاید از این کُما بیرون بیاید، اما زورش را نداشت چون اثری از آرامش در او پیدا نشده بود، و آن دلیلِ بلند شدنش از رختخواب، هنوز همراهمش بود. انگار تنها برای چند لحظه او را با افکارِ دَرهم و بَرهمش تنها گذاشته بود تا مطمعنش کند که امیدی برای برگشت نیست و اینجا همانجاییست که مدت‌ها پیش باید می‌بود و این تصمیم را نیز همان وقت‌ها باید می‌گرفت. خودش را آنقدر درمانده دید که حتی زورِ اشک ریختن را هم ندارد.ناخواسته روی زانوانش خم شد و اتفاقی دستش را به سمتِ یکی از درها دراز کرد. به محضِ اینکه دستگیره‌ی آنرا به سمتِ خودش کشید، چشمش به یک بسته تیغ افتاد که روی بشقاب‌های چینی خودنمایی می‌کرد‌. از قبل باز شده بود؛ زحمتِ این یکی را از او گرفته بودند!پوستِ لب‌هایش را با دندان‌هایش می‌جوید و نیشخند می‌زد؛ انگار خودش هم درحالِ راضی شدن به گرفتنِ این تصمیم بود. انگار تنها کاری بود که از دستش برمی‌آمد و احمقانه آرزو کرد تا حداقل این یکی را مثل آدم تا آخر انجام دهد...