چطور به دریای دواپس شیرجه زدم

ساعت 9 صبح بود که تلفن همراه من زنگ خورد:"سلام از شرکت کاوشگران تماس میگیرم. شما رزومه ارسال کرده بودین برای موقعیت شغلی برنامه نویس موبایل"من: موبایل؟ من دنبال چنین موقعیت شغلی ای نبودم.منشی شرکت: این چیزیه که به من اطلاع دادن، براتون مصاحبه ست کنم یا اگر نمیخواین اسمتون رو خط بزنم.یه حسی گفت مصاحبه رفتن که ضرر نداره بیا بریم ببینیم چی میگن.اون دوران زندگی من خلاصه می شد در کتابخانه ملی. هر روزم رو به این امید سر می کردم که هر چه زودتر بتونم پایان نامه ارشدم رو تموم کنم. پایان نامه من در حوزه یادگیری ماشین بود و برای من که با پیش زمینه برق الکترونیک وارد این رشته شده بودم موضوع سخت و چالش برانگیزی بود. این شد که از یه جایی به بعد تصمیم گرفتم برم توی شرکتی مرتبط با هوش مصنوعی کارآموزی کنم به این امید که هم پایان نامه ام بهتر جلو بره هم تجربه کار پیدا کنم.در راه رسیدن به شرکت برای مصاحبه شغلی به این فکر می کردم کجا رزومه برای برنامه نویسی موبایل فرستادم! وارد شرکت شدم. برای من که قرار بود اولین کارم رو شروع کنم، فضای شرکت عجیب بود چون خونه ای بود که تغییر کاربری داده بود. ازم خواسته شد برای مصاحبه منتظر بمونم. کنجکاوی من اما اجازه نداد روی مبل بشینم. بلند شدم و شرکت رو برانداز کردم. بچه های شرکت داشتن در مورد کلاس و آبجکت و اینستنس صحبت میکردن. پیش خودم گفتم اینا چقدر خفنن چون خودم هیچوقت این مباحث رو یاد نگرفته بودم! با سوال یکی از بچه های شرکت متوجه شدم کنجکاوی من از نظر افراد شرکت درست به نظر نمیرسه چون از من خواستن اگر واسه مصاحبه اومدین روی مبل بشینین صداتون میکنن. در اتاق باز شد و فردی با خوش رویی از من خواست وارد اتاق بشم. از هر خط رزومه من که می گذشت ابرویی به نشانه احسنت بالا مینداخت! آدرس خونه رو که دید سر صحبت رو باز کرد و گفت خونه پدری ما هم اونجا بود و بخش زیادی از خاطرات دوران بچگی ما اونجا گذشت. برای من که هنوز یک سال نبود وارد اون محله می شدم ذوق مدیر فنی از تعریف کوچه خیابان های اونجا خیلی جذاب نبود و برعکس من اون محله رو اصلا دوست نداشتم. مدیر فنی گفت ما اینجا یک پروژه بزرگ بانکی داریم و حتما توی بنر های شهر هم تبلیغاتش رو دیدی. من هم دیده بودم و با کلی ذوق گفتم آره خیلی جالب به نظر میاد. به من گفت ببین ما الان به یک نفر نیروی دواپس نیاز داریم. من با تعجب پرسیدم دواپس چی هست؟! من برای این شغل اینجا نیومدم. کار من توی حوزه هوش مصنوعی هست و چند ماهه دارم با تمرکز روش کار میکنم. مدیر فنی جواب داد ما اینجا هوش مصنوعی هم داریم ولی الان فقط دواپس نیاز داریم. بیا یه کاری کنیم سه روز بدون تعهد بیا شرکت و کار رو ببین فرصتی هست هر دو طرف همدیگرو برانداز کنیم. با پیشنهادش موافقت کردم و از شرکت زدم بیرون. نکته ای که برام جالب بود این بود که اصلا مصاحبه جنبه فنی نداشت و از من خواست وارد فیلدی بشم که حتی اسم اون رو هم نشنیده بودم. ولی در نهایت سه روز به جایی بر نمیخورد. بیشتر از همه پروژه بانکی شون برای من جذاب بود.روز اول شروع شد. وارد شرکت شدم و گفتم با آقای حسینی کار دارم-اسمی که مدیر فنی در پایان مصاحبه به من داده بود که ایشون مسئول آموزش شما هستن- جای نشستن من رو نشون داد و گفت باید اول روی لپ تاپت لینوکس بریزیم. پرسیدم لینوکس؟! آقای حسینی که دید اوضاع خیط تر از این حرفاست، من رو برد داخل یک اتاق و یک کلاس مفصل برام در مورد لینوکس گذاشت. هر لحظه که میگذشت خودم رو توی دنیای جدیدتری میدیدم که هیچی ازش نمیدونستم و در عین حال برام جذابیت خاصی داشت. ناهار اون روز من در جمع همه بچه های اون شرکت نشسته بودم به همشون معرفی شدم. یکی برنامه نویس اندروید، یکی آی او اس، یکی فرانت اند، یکی بک اند. بماند که اون موقع حتی نمیدونستم فرانت اند و بک اند چی هستن. اون روز اما بیشتر زمان به بک آپ گرفتن از لپ تاپم گذشت چون قرار بود لینوکس نصب بشه لازم بود از دیتای لپ تاپم بکاپ گرفته بشه. این بک آپ اونقدری طولانی شد که ساعت کاری شرکت تموم شد و همه رفتن. من موندم و یک آقایی که خیلی در صحبت کردم مسلط به نظر می رسید و میزش توی یکی از اتاق ها بود. آهنگ "رفت آن سوار کولی" از همایون شجریان رو پلی کرده بود. از اتاقش که اومد بیرون چای بریزه ازش پرسیدم شجریان هست؟ گفت آره، اگه دوست داری چای بریز بیا تو اتاق گوش بده. پیشنهادش رو قبول کردم. چند ثانیه که گذشت ازش پرسیدم من با شما هنوز آشنا نشدم. گفت من مدیرعامل مجموعه هستم. گفتم پس اون آقایی که من باهاش مصاحبه کردم کی بودن؟ ایشون مدیر فنی شرکت هستن. مات و مبهوت و خجالت زده از رفتار خودم با مدیرعامل از اتاقش بیرون اومدم. بکاپ تموم شد و روز اول کاری من به پایان رسید.از روز دوم یکسری دستورات لینوکس به من داده شد که باهاشون کار کنم. با سرچ کردن همرو پیدا میکردم و توی دفترچه ای که کنار دستم بود مینوشتم. یادمه این کارم اونقدر برای بقیه بچه های شرکت عجیب بود که یک بار یکی اومد نگاه کرد و با خنده داد زد: بچه ها دو رنگم مینویسه! کم کم داشت حجم مباحثی که برای یادگیری سمتم میومد زیاد میشد. تا اون موقع در مدرسه و دانشگاه هر مبحث جدیدی که میخوندم، یه پیش زمینه ای داشتم. اینجا اما همه چیز جدید بود. هیچکس از ویندوز استفاده نمیکرد و مدیر فنی یکی از دشمنان خونی بیل گیتس بود. چپ میرفت راست میومد به ویندوز فحش میداد. البته این فحش دادن ها از معدود حرف هایی بود که من توی شرکت متوجهشون می شدم. از هیچ کدوم از حرف های دیگه ی بچه ها سر در نمیوردم. اصطلاحاتی که به کار میبردن همه جدید بودن. این شد که هر چیز جدیدی میشنیدم یادداشت میکردم و توی راه برگشت خونه سرچ میزدم.روز سوم آخرین روزی بود که قرار بود بدون تعهد سر بشه. انتهای این روز باید تصمیم میگرفتم که میخوام به این کار ادامه بدم یا خیر. وسطای روز بود که مدیر فنی جلسه ای گرفت و از من پرسید این سه روز چطور گذشت؟ برای من این دنیای جدید خیلی جذاب بود و میخواستم ادامه بدم. برای این سوال خودم که پس پایان نامه ات چی میشه، جواب درستی پیدا نمیکردم. ولی در هر صورت میخواستم این کار رو ادامه بدم. بهش جواب مثبت دادم و ازون طرف هم مسئول آموزش من تایید که روحیه پیگیری دارم و میشه باهاشون ادامه داد. مدیر فنی که دید همه چیز خوب به نظر میاد ورود من رو خوش آمد گفت و تاکید کرد خط قرمز ما اینجا اینه که یک روز ما چیز جدیدی یاد نگیریم و از من خواست به این اصل پایبند باشم. اینجوری شد که من بعنوان دواپس وارد بازار کار شدم.سختی کار تازه شروع شده بود. تعادلم بهم خورده بود. تمام زندگی من شده بود یادگیری مباحث لینوکس. از مسیر رفت و آمد به شرکت و از تایم استراحت خونه میزدم تا مباحث رو بخون و تمرین کنم. مشکل اینجا بود که هر مبحث جدیدی که میخوندم توی دلش مباحث جدید دیگه ای داشت و همینطور لایه لایه باید با این مباحث آشنا می شدم و بر میگشتم اول. یادمه اونقدری روی من فشار بود که چند هفته اول، انتهای هر روز به خودم میگفتم احتمالا این آخرین روزیه که به این کار ادامه میدم. اما هر روز صبح یک زندگی جدید بود و دوباره میرفتم به خوندن و تمرین کردنم ادامه میدادم. شاید یکی از عادت های خوبی که به من توی اون شرایط کمک کرد، ضبط کردن صدای مدیر فنی بود وقتی داشت مبحثی رو برای من یا دیگر بچه ها شرح میداد.کار ادامه پیدا کرد تا اینکه مسئول آموزش من آقای حسینی از شرکت اخراج شد. اینجا بود که حجم کار زیادی سمت من اومد. با اینکه مسئولیت من زیاد شده بود اما کم کم داشتم خودم رو پیدا می کردم. به یک خودباوری بزرگی رسیده بودم و این به من اعتماد به نفس خوبی میداد. سعی میکردم روی یک سری مهارت های غیر فنی هم کار کنم مثل: کنترل استرس، دقیق صحبت کردن، رفتار حرفه ای در محیط کار. امروزاز اون روزها سه سال و نیم میگذره و من این بلاگ رو در حالی مینویسم که همچنان دارم توی همون شرکت کار میکنم اما دیگه نه اون مدیر فنی هست و نه مدیرعامل.توی این سه سال و نیم هر چند از لحاظ فنی و غیر فنی خیلی پیشرفت کردم اما الان هدف عوض شد...