"شب صد و چهاردهم" یا "مخور غم گذشته"

آنچه گذشت: از شب صدم تا امشب، شهرزاد، وسایلش، اتاقش و احوالاتش در حال بسته‌بندی شدن هستند برای اسباب‌کشی شنبه‌ی پیش رو. لباس‌ها، کتاب‌ها، داروها، کابل‌ها و لاک‌ها مورد بررسی قرار گرفتند و حالا آخرین کارهای لیست خانه‌کشی و ترک این شهری که اولین خانه‌ام در آمریکا می‌خوانم، مانده است. خداحافظی با آشنایان، چسب‌کشی کارتن‌ها و رد و بدل کردن وسایلی که باید تحویل داد و چیزهایی که باید برد.مخور غم گذشته، که گذشته‌ها گذشته. معین می‌خواند یا امید، یادم نیست. من ولی حسرت بعضی چیزها به دلم مانده است. مثل اتفاقی که می‌توانست در شبی که این عکس از من گرفته شد بیافتد، اما خب، نشد.قصه‌ی امشب، قصه ی این عکس است.یادتان هست، در یکی از قصه‌های ده شب‌ اول، از همکارم گفتم که در استودیوی سه بعدی با هم کار می‌کردیم. هنرمند جوان خوش‌اخلاقی که در روز قابلمه‌پارتی دانشکده، استامبولی‌پلوی مرا با سس کچاب و گفت عالی بود شری. امروز برایش پیام فرستادم که قبل از رفتنم بیا و این هارد عکس‌های دانشکده را تحویل بگیر که من مسافرم. هارد اکسترنالی که پر است از عکس‌ها و ویدیوهایی که در یک سال گذشته از نمایشگاه‌ها، ورکشاپ‌ها و کلاس‌های دانشکده ثبت کرده‌ام.یادم آمد به این شب. که ادامه‌ی همان روز قابلمه‌پارتی است. زمستان بود هنوز و بچه آرتیست‌های استودیوی سرامیک، تنوری درست کردند و با چوب، آتش راه انداختند. 24 ساعت پایش نشستند و آرام آرام هیزم در تنور گذاشتند و آتش را زنده نگه داشتند تا ظروفشان بپزد.همکارم، رایان، استادشان، برایشان شیفت گذاشته بود هر دو ساعت و بچه‌ها شیفت عوض می‌کردند به جز ما. من هجده ساعت، تمام روند را عکاسی کردم و او، دمای تنور را کنترل می‌کرد.پاییز و زمستان گذشته، در این عوالم نبودم و اکثرن، هدفون به گوش، لذت مدام از شنیدن پادکست چنل بی، در استودیو دور خودم می‌چرخیدم و میخ به دیوار می‌زدم و دریل‌کاری می‌کردم. رایان، حضور مستمری داشت و روزهایی که من در استودیو بودم، معمولن کاری می‌تراشید در محدوده‌ی سه متری من و حرف می‌زدیم. وسط کار می‌رفتیم قهوه می‌گرفتیم و تمام مدت موزیک گوش می‌دادیم و به جان دانشگاه غر می‌زدیم. من، حرف می‌زدم، می‌شنیدم، اما انگار که فرکانسم با او یکی نباشد، اشاراتش را در لحظه نمی‌فهمیدم. هر جمعه، در مسیر برگشت به خانه، جرقه‌ای در ذهنم می‌زد و می‌فهمیدم منظورش از حرفهایش چه بوده و من با یک هفته تاخیر، جواب توجهاتش را می‌دادم. چقدرش را بندازم گردن زبان دوم و چقدرش را به حساب تفاوت فرهنگی بگذارم، نهایتن تاثیری در نتیجه‌ی قصه ندارد.عکس را بی هوا ازم گرفته و در اینستاگرامش آپلود کرده بود. روی عکس موزیکی گذاشته بود. موزیکی که تمام آن شب، روی تکرار بود و در فضای بیرونی دانشکده هنر، دم آتش، پخش می‌شد. نزدیک دم صبح بود و کنار هم ایستاده بودیم و عکس رقص شعله‌ها را نشانش می دادم که گفت موزیک را دوست داشتی؟ با دوربین زدم روی شانه‌اش که پس تمام شب این موزیک گردن تو بود؟ خندید و جواب داد رقصیدن دوست داری؟ گفتم خیلی. گفت با این آهنگ چی؟ گفتم من کلن رقصیدن خیلی دوست دارم. گفت این گروه هفته‌ی دیگر می آیند اورلاند. من جواب دادم رقص مرا خوشحال می کند. گفت با این موزیک؟ گفتم کلن.مکالمه‌ی ساده‌ای است؟ نه؟ منتظر باقیش هستید؟ بقیه ندارد. بقیه‌اش من زل زدم به آتش و دفعه ی بعد که دیدمش گفتم حیف که من عکسی از آن شب ندارم و همه کلی عکس قشنگ دارند. عکس را برایم فرستاد. بعدتر که در اینستاگرام دوست شدیم و پیجش را شخم می‌زدم عکس خودم را دیدم و موزیک را شنیدم.شاید اصلن قصه را تا همین جا هم دنبال نکرده باشید، شاید شما هم اندازه‌ی من دلتان بگیرد از فرصت‌هایی که با بی‌حواسی می روند. رقص‌های که بعدتر یادش می‌افتی و فکر می‌کنی، چرا فرکانسم با او تنظیم نبود. کجا بودم که در آن لحظه زندگی نکردم و نشنیدم؟