سایه

بسمه‌تعالیمن یک سایه‌ ام در عمق تباهی! یعنی یک روزی جسم بودم و نفس می‌کشیدم ، حتی شاید غصه‌ام می‌خورده‌ام و ممکن است احساس هم داشته‌ام. با یقین حرف نمی‌زنم چون گذشت زمان، این‌هایی که ممکن است بوده‌ام را از یادم برده باشد.من کالبدم را فروختم به شیطان. کالبدم را را لازم داشت تا در آن حلول کند و با آن مردم را بفریبد. شاید چهره زیبایی داشته‌ام یا این‌که معصومیت نگاهم، شیطان را به این معامله ترغیب کرد.بعدها ولی باخبر شدم که معامله‌ی خوبی نبوده‌است. جسم من برایش خوب کار نکرده‌است. آن‌قدر خستگی و غم و حسرت در گوشه و کناره این جسم رسوخ کرده بود که تبدیل به جسم معیوبی شده بود.روحم را هم به یک فرشته ترد شده فروختم. می‌خواست به کمک روح من، دوباره به ملکوت برگردد.روی شکستگی روحم حساب باز کرده بود. با این تصور که قلب‌های شکسته، روح‌های مجروح ، پیش خداوند ارزش دارند. اشتباه نکرده بود. این‌طور چیزی صحت داشت.ولی روح من، روح کوچکی بود. با روح کوچک نمی‌شد پرواز کرد. یعنی وقت روح من را در خودش دمید، پرهای سوخته‌اش التیام یافت اما آن بال‌های تازه، جانی برای پرواز نداشتند. حجم زیادی از ناامیدی، آن‌ها را از تب و تاب انداخته بودند. اصلاً یادم رفت تا به فرشته بگویم من برای فاصله گرفتن از خداوند، برای درگیر یک عشق زمینی شدن ، من برای کوهی از ناامیدی، این‌چنین روح کوچکی دارم ولی چون من از معدود کسانی بودم که حاضر بودند روح خود را بفروشند ؛ اصلا منتظر توضیحاتم نشد. در این معامله، از شیطان رخنه گری و وسوسه‌گر بودنش را گرفتم و از فرشته لطافتش را.چون دیگر نه جسمی داشتم و نه روحی و هر لحظه ممکن بود به سمت نیستی پیش بروم، ترکیب ناهمگون وسوسه‌گری شیطان و لطافت فرشته از من یک سایه ساخت.سایه‌ای که موجودات را تسخیر می‌کند. در اندیشه و احساسات آن‌ها شریک می‌شود و از آن‌ها تغذیه می‌کند. درعوض احساسات کهنه و قدیمی خودم و افکار ویرانگرم را درون آن‌ها کاشتم تا چیزی شبیه به گذشته من شوند.شکارهای اولم خوب بودن. می‌شکستند. کارشان به دیوانگی می‌رسید و از طرفی خودم غلیظ‌تر و گسترده‌تر می‌شدم، آن قدری که حتی می‌توانستم گام در روشنایی بگذارم و نور خورشید را به چالش بکشم. با گذر زمان نه‌تنها در شب که در روز هم می‌توانستم شکار کنم.حضور موجود ناشناخته‌ای چون من، قانون‌ها را به‌هم‌ریخته بود شیطان و فرشته، کار همه شان لنگ شده بود. دیگر مسئله، مسئله وسوسه به بدی‌ها یا هدایت به‌روشنی ها نبود. من حالت وارونه‌ای از عشق را به خورد موجودات می‌دادم. این‌که مایه اصلی من از عشق نشات می‌گرفت، آن را به‌طرز وحشتناکی قوی کرده بود. دیگر بازار بهشت و جهنم، مشتری نداشت. با کار خودم ، آن‌ها را از چشم‌ها انداخته بودم و به دنیا تامل و درنگ عمیقی را هدیه کرده بودم.کارم خوب پیش می‌رفت. هستی را بهم‌ریخته بودم. همه‌چیز و همه کس، مبتلا به من بودند. مبتلا به دردی که من کشیده بودم.ولی به‌یک‌باره همه‌چیز خراب شد. تسخیرشده ها، شروع کردند به عبور از مرحله عشق زمینی. آن‌ها وقتی متوجه شدند این دنیای خاکی، این عمر کوتاه، پاسخ‌گوی این اقیانوس خواستن و غم و ناامیدی نیست، باز به دامن خداوند بازگشتند. درست همان مرحله‌ای که من به آن نرسیدم و به این حال‌ و روز افتادم.آن‌وقت بود که پر از حسرت شدم. سرخوشی و طعم پیروزی رفت و تمنای این عشق جای آن را گرفت. سایه وجودم به ارتعاش افتاد. دیدم دارم زیر نور آفتاب ذوب می‌شوم. به تاریکی‌ها گریخته‌م و عاجزانه به آسمان نگاه کردم.حاضر بودم این قدرت را و این پادشاهی بزرگ را فدا کنم و طعم این مرحله از عشق را بچشم. آن‌وقت بود که باران بارید. باران بارید و از زلالی قطره‌هایش من را شست. آن‌وقت بود که نیستی را تجربه کردم. این‌که هیچ‌چیزی نباشی. اما نیستی با وجود عشق خداوند عین هستی بود. اصلا فنا شدن در این عشق به‌معنای وجود یافتن است.حالا من آن شیطان بودم که غرورش را می‌شکست و سجده می‌کرد و آن فرشته‌ای بودم که فرصت توبه می‌یافت و به عبادتگاه راز ، راه می‌یافت.تیر ۱۴۰۰