یادی از بی گاهان...

گاهی دلم می خواهد اینجا هم از تو حرف بزنم... از تو و با تو... که می دانم هرگز، گذارت هم نمی افتد از این اطراف...و حتماً باز هم یادت نمی آید...عجیب این است که هر چیزی را که مربوط به من باشد، خوب یادت نمی آید... با آن حافظۀ شگرفِ طلائی که تو داری!... لابد همیشه تعمّدی در کار بوده است... تو دربارۀ من و فقط دربارۀ من، همیشه فراموش کار بوده ای!...الان هم حتماً به خاطر نمی آوری آن اوّلین بار، دوّمین بار... دهمین و حتی پانزدهمین باری که هم دیگر را دیدیم... از من پرسیدی..._«راستی... بهرام بودی؟...»نمی دانم شاید هم، این طریقِ خاصّ تو بود برای اهانت کردن به کسی که نیازی نداشتی به دوستی و ارادتِ ناقابلش... اگر هم مطابقِ نظریاتِ دکتر فروید بخواهم تحلیل ات کنم، باز ناخودآگاه، عامدانه می خواستی که از یادم ببری... یا احیاناً می خواستی که من نباشم...من چه بودم برایت؟... مزاحمی سال اوّلی؟...ولی آخر سمج هم که نبودم... اغلب حتی اجازه نمی دادم مرا ببینی... در گوشۀ آن کلاس ها که درس می دادی... و من می نشستم پشتِ آن ستون های نابجای عجیب... که درست وسطِ هر یکی شان قد علم کرده بود... شاید هم بارِ وجدانی بودم... تو با آن پیش آگاهی های ازلی و لم یزلیِ عجیب و غریب ات، لابد می دانستی قرار است چه بلایی بر سرم بیاوری و مثلِ تراژدی های یونانی، مدام بیهوده می کوشیدی بگریزی از سوارِ بی رحمِ سرنوشت...که نشد...فرقِ من با تو دقیقاً در همین جا است... من اغلب خودم را با سر انداخته ام درون چاهِ ویل تقدیرِ محتوم...امشب که باز خوابم نمی برد... دارم عجیب به یاد می آورم...آن بی گاهِ شهریور ماه را که بارانِ بی محلِ بی وقتی می بارید... _مثلِ هر گاه که من دیوانه باشم و سرگردانِ کوچه ها...و من از دانشگاه سایه به سایه در پی ات بودم... آخر تمامی تعطیلات تابستان را در باغچۀ اناریِ اصفهان مان، فقط و فقط به خودت فکر کرده بودم... و به کلاس های سنگین و نخوت بارِ انجمن، که یکبار از آن اخراج ام کرده بودی و دیگر جرأتِ بازگشت به آن ها را پیدا نکرده بودم...تمامی آن تابستانِ داغ و دلنشین، هر چه گشته بودم حوالیِ رودخانه و پلِ چوبی... تو دیگر نیامده بودی...حتماً آن تابستان را آلمان بودی...پیشِ بانو مادرت... می دانم که ایروان نمی رفتی آن سال ها... تهران هم نمی ماندی تابستان ها...شاید هم با آن گروهِ "نیمف" ها و "مدوسا" ها و "پگاسوس" های افسانه ای ات رفته بودی به یکی از آن سفرهای اکتشافیِ میسیونری ...به هر حال من، بعدِ سه ماه فکر کردن... آن قدر دیوانه شده بودم تا تصمیم قطعی بگیرم و بیایم خودم را به تو این طور معرفی کنم که من همان پسرِ روی پلِ چوبی ام در تابستان سه سال پیش... که شنا خوب بلد نبود... ولی خیلی تند می دوید و تو همۀ کاغذهای طراحی اش را بر باد دادی!...به بعدش هم فکر نکرده بودم که تو مثلاً چه پاسخ ام خواهی داد... و اگر میگفتی:«خوب که چی؟..»تکلیف ام چه بود؟...هر طور که بود آمده بودم دنبال ات... زیاد هم سعی نکرده بودم، پنهانی باشد...و تو احتمالاً زیرِ آن چترِ سیاه، خیلی به اطراف توجّه نمی کردی و صدای قدم های مردّد و شرمسارِ مرا هم نمی شنیدی در غوغای باران که توی گوشِ تو و جوی خیابان و درخت های سپیدار، زمزمه می کرد...اوّلین باری بود که می دیدم می روی داخلِ آن کلیسای کهنۀ ترسناک ... در کوچه پس کوچه هایی نه چندان دور از دانشگاه... که با آن تابلوی زردِ رنگ باخته و درهای کوبه دار و دیوارِ آجریِ سرخرنگش یک دفعه ظاهر شد برابرِ من...و پیش از آن که سر در پیِ تو... بیایم در آن معبرهای بی عبور و تنگ... اصلاً نمی دانستم چنان ساختمانی وجود دارد...لای در را نیم گشوده، رها کرده بودی و من مثل خواب زده ها با گام هایی سست و سنگین عقب ات آمده بودم... و یک هشتیِ تاریک، یک دفعه دهان باز کرده و مرا بلعیده بود...هیچ چیز نمی دیدم... وقتی فشار دستت را روی بازوم و صدایت را توی گوشم حس کردم... که بیگانه وار بود ولی همچنان متین و قدرتمند... طوری آمرانه و قاطع... و عاری از هر ترسی انگاری...گفته بودی: «چرا تعقیب ام می کردی؟...»چهره ات فرو شده بود در تاریکیِ سرسرای سایه دار، و نمی دیدم چه حالتی داری ولی از لحنِ غریبانه و تهدیدگرِ صدات خیلی رنجیده بودم...و از خودم بدم آمده بود که خیال کرده بودم... حالِ دلم را می دانی...گفته بودم:«عذرخواهی می کنم»...و خواسته بودم بروم بیرون... و دیگر پشت سرم را هم نگاه نکنم... ولی تو در را با صدا بسته بودی پشتِ سرم... و با آن آهنگِ سرد و خسته که نرم تر می نمود، گفته بودی:«لطفاً با من بیا... ببینم کی هستی...»تو هم توی تاریکی نمی دیدی ام... لحنت آرام بود... ولی فشارِ دستت، همچنان تهدید کننده و اهانت بار... مثلِ برخی وقت ها که اینطوری بودی... با شهامت ولی سبعانه...از دالانِ تاریکِ ورودی، کشانیده بودی ام به آن ایوانِ زمستانۀ بنا... که آفتابِ غروب هنگام هنوز می تابید توی آیینۀ چشمش انگاری و انعکاسش صورت هامان را روشن می ساخت...بعد دستم را رها کرده بودی و آهسته خندیده بودی... بی صدا...هنوز تردید آمیز... و گفته بودی:«اسمت بهرام بود... نه؟...حالا چه کارم داشتی؟»دیگر چه کاری؟... حتی نمی شناختی ام... خیلی احساسِ حقارت به من می دادی با آن گونه های اشرافی ات... آن قدر مأیوس ام کرده بود این دیدارت، که نفس ام در نمی آمد... وسوسه شده بودم که بگویم ببخشید شما را با یکی از دوست هام اشتباه گرفته بودم... یا صادقانه بگویم که نه دزد ام و نه دشمن!... چرا آخر بعدِ این همه وقت نمیشناسی ام؟!ولی نتوانسته بودم... فقط گفته بودم...- «می خواستم دربارۀ کلاس ها بپرسم... از این جا رد می شدم... باز هم عذرخواهی می کنم..»بی هیچ حرفی، گذاشته بودی سر افکنده بروم... فکر کنم دور شدن ام را هم تماشا کرده بودی... خیلی سنگدلانه...راستی چرا این طوری ها بودی؟... البته در حقیقت، تو تقصیری نداشتی... من آن قدر کم رو و غیرِ عادی و درون گرا بودم که... اصلاً هیچ طریقِ معقول و به رسم و راهی بلد نبودم برای آشنایی و دوستی با تو ... جز همان که در کلاس های انجمن ات یواشکی شرکت کنم... و بروم هر جایی که خیال می کردم بگذری بر سر راهت بنشینم...و آن طور مفتضحانه دنبالت راه بیفتم...ولی بعد تو یک روز، همین طور مفتضحانه انگاری، دنبالم راه افتاده بودی...البته من اصلاً مثلِ خودت باهوش نبودم که متوجّه شوم... در حقیقت نمی دانم کی این کار را کرده بودی... شاید هم نشانی ام را از دفترِ آموزش دانشگاه گرفته بودی...چون کسِ دیگری که نمی دانست...به هر حال، یک روزِ اوائل پاییز_ که خیلی هم آن سال، سرمای سختِ زودرسی داشت_... شاید دو هفته ای پسِ آن آبروریزیِ ابلهانۀ من...یک دفعه پیدات شده بود، پشتِ درِ آن اتاقِ فکسنیِ بالاخانۀ نجّاری ام در انتهای کوچۀ پشتِ بازارچه...تب داشتم ... از آن تب های فصلیِ وحشتناک...خیلی به سختی از جایم بلند شده و آمده بودم دمِ در... و به دیدنِ ناگهانی ات نزدیک بود از فرطِ تعجّب و ناباوری غش کنم... و دستم را گرفته بودم به دیوار...ولی بعد آن قدر صمیمانه و مهربان، سلام گفته بودی که دهانم به هیچ مخالفتی باز نشده بود... دعوتت کرده بودم که بنشینی روی تنها صندلی اتاق ام... آرنجِ کُتِ نفیسِ گرانقیمت ات را تکیه داده بودی به آن میزِ چوبی، که هم ناهارخوری ام بود و هم میزِ مطالعه و هم کارگاهِ نقّاشی هام و خیلی کثیف ... و همانطور نگاهم کرده بودی که بِرَندِ مخصوصِ خودت بود در نگاه کردن... و بعدها دانسته بودم که به معنای تأمّل و تدقیق است... معاینه وار... انگار داشتی چیزی را تشخیص می دادی... طوری که منتقدین به یک تابلوی نقاشی پر از ریزه کاری های اجرایی نگاه می کنند ... و باستان شناس ها به نسخه های خطیِ پاپیروس ...سرت را یک وری کج می کردی ... و لب هات قدری جمع می شد؛ طوری که به نظر می رسید قدری درد جسمانی داری مثلاً... و چشم هات می نگریست ژرف... بی آن که پلک بزنی...نه اصلا نمی شد آن نگاه را تحمل کرد!...رفته بودم و نشسته بودم روی تختم... چند قدمی آن سوترک... و اعتراف کرده بودم که تب دارم...و تو برایم دارو آورده بودی... تب بر و شربت و قرص... پتوی پشمِ شتر آورده بودی... با چابکدستیِ خیره کننده ای هم، روی چراغ نفتی، برایم شیر جوشانیده و در لیوان ریخته و داده بودی به دستم ....و هم قفل و زبانۀ پنجره را مرمّت کرده بودی _که گیر داشت و خوب بسته نمی شد، و یک جریانِ پایان ناپذیرِ هوای سرد را مدام می فرستاد توی اتاق ...بعد من طبقِ معمول ام که تنها باشم و تب داشته باشم و کسی مهربانی کند... احمقانه و در عینِ شرمساری و خشمِ خودم، به گریه افتاده بودم... و داشتم از احساسِ حقارت می مردم... و می خواستم غرورِ شکست ناپذیرم را در برابر تو به نمایش در آورم... و گفته بودم:«دوستِ گرامی! خیلی ممنونم... ولی اصلاً چرا به خودتان دردسر داده اید که خانۀ مرا پیدا کنید و بیایید عیادت و این قدر به زحمت بیفتید؟»و تو بعد از چند بار پلک زدنِ آهسته و سکوتی پانزده ثانیه ای، خیلی ساده و خیلی تکان دهنده، فقط شانه ای بالا تکانیده و گفته بودی:«چون دوستت دارم»