معرفی و بررسی رمان آدمک باز

جلد رمان ادمک باز "مردی چهل ساله شیفته‌ی ‌بازی‌ست. بازی‌هایش را خودش طراحی می‌کند. بازی‌های او قانون دارند ولی مرز، نه! بی‌مرزی آخرش را وقتی می‌فهمد که دربه‌در کشورها شده و شهر به شهر، می‌گردد تا راه پایان بازی‌اش را پیدا کند. او تنها بازیکن نیست و دیگران، رقیب‌ها و نفوذی‌ها نیز سرگردان جهان خیال این بازی هستند. سرنخ اصلی را موجودی در جهانی دیگر، با خیالی دیگر، به بازی گرفته است؛ یک بازی تازه…."خلاصه پشت جلد گویای این است که در آدمک باز با چطور دنیایی دز این داستان رو برو می شویم و توضیح بیشتر در مورد اینکه این کتاب چه داستانی دارد اسپویل به حساب بی آید. نظر شخصی من در باره رمان آدمک باز: ایده اولیه آدمک باز خلاقانه است: "مردی که درگیر بازی‌ای خودساخته می‌شود که عنان از کفش دررفته " . نویسنده به شخصیتها و بازی هایی اشاره می کند که برای خیلی از خواننده‌ها می‌تواند آشنا باشد و موجب همذات پنداری بیشتر خواننده با شخصیت اصلی داستان شود. شخصیتهایی مثل آدمک سرباز، کابوی و... و بازی هایی که بچه ها برای سرگرمی بین آدمک هایشان ترتیب می دادند: مثل فوتبال، جنگ یا درگیری تن به تن." از بچگی عاشق آدمک بود. آدمک های قد بند انگشت و در شکل های مختلف. همه جورش را داشت. سرباز، ساده(یعنی ادمک بدون هویت معلوم) کارگر، سرخ پوست و کابوی.از بچگی با آدمک هایش همه جور بازی می کرد. جنگی، معمایی، پلیسی، معمولی(بدون داستان خاصی آدمک ها را این ور و آن ور می برد و به جایشان حرف می زد) و این ماجراحویی. بازی های ماجرا جویانه اش، حیوان هم داشتند." ریتم داستان فصل‌به‌فصل سرعت می‌گیرد و خواننده را مجبور به غرق شدن در خود می‌کند، درنتیجه: این امکان به وجود می‌آید که خواننده از ریتم عقب بی افتد(حداقل در دور اول خواندن کتاب) و رو به عقب ورق بزند تا نکته ای را بهتر متوجه شود. البته این ورق زدن ارزشش را دارد.راستی تا یادم نرفته: این رمان فضای خیال انگیز و عجیب دارد! شاید حتی بتوان گفت عجیب تر از دختری که صورتش را جا گذاشت(رمان قبلی برازنده نژاد) آنهم در حالی که بر خلاف رمان قبلی وی، آدمک باز در دنیای متفاوت رخ نمی دهد و ماجرا درون شهر ها و مکان هایی واقعی اتفاق می افتند، اما با ماموریت های شخصیت اصلی، رویا و واقعیت مفهومی متفاوت پیدا می کنند. بااین‌وجود آدمک باز را نمی‌توان به‌عنوان رمانی با ژانر سورئال دانست، هرچند مانند رمان قبلی وی شمه‌هایی از سورئال را در خود دارد. چراکه در سورئال، سیالیت تخیل و خیال به روایت اولویت دارد و فرم به روایت ارجح است. درست است در آدمک باز برازنده نژاد، تخیل و خیال‌بافی در تمام سفر قهرمان داستان موج می‌زند و در بخش‌هایی از داستان خواننده را مابین واقعیت و رؤیا معلق نگه می‌دارد، اما همچنان روایت داستان پیش می‌رود و مخدوش نمی‌شود. "شنلِ سورمه‌ایش را انداخته بود روی دوش و راه می‌رفت. شنل با هر لباسی جور نمی‌شد و شانس آورده بود که یک شلوارِ چرمیِ تنگ و سیاه، با یک زیر پیراهنیِ حلقه‌ایِ سفید توی چمدانش داشت. آبجوهای بروکسل، بعضی‌هاشان، کف ندارد ولی آدم را به کف کردن می‌اندازد. دیگر تصمیم گرفته بود باور کند (به خودش تلقین کند) که یک‌جور ناخوشی در عالم هست که از اصرار به آبجو می‌آید. از آبجوی زیاد خوردن، از عادت به آبجو، آبجوی اجباری و بروکسل، شهرِ آبجوهاست. بیش از چند هزار طعم مختلف، کفدار و بی‌کف. شیشه‌ی خونِ دخترِ سنگی را گرفته بود دستش، تا خرخره هم آبجو زده بود و راه افتاده بود توی یکی از کوچه‌ها. قبل از اینکه بزند به کوچه، وقتی داشت چند طعم بی‌ربط و باربط را با هم قاتی می‌کرد، یاد بعضی کارهای پرفسور تورنسل افتاده بود که وسط داستان تبدیل می‌شدند به خرابکاری، بعضی وقتها هم به دادِ تن‌تن می‌رسیدند. هانی آلبالو را با لیمو و با طعم‌های دیگری، که می‌شناخت و نمی‌شناخت، هم زده بود. بعد آنقدری که جا داشت، آبجوی دست‌سازش را بالا رفته بود و زده بود بیرون. حالا راه می‌رفت و حس می‌کرد سودای درونش بالا و پایین می‌شود، موج می‌خورد و چربی به بار می‌آورد. لایه‌هایی که به هر جایی از بدن می‌چسبند و آنجا را از کار می‌اندازند. حتی توی سر، دورِ مغز و جایی که موتورِ حافظه است."