مسافر یه قایق بادی

خیره شده‌ام به مامان در یکی از روزهای کودکی‌اش که سرش به خاطر آب کثیف خزینه‌ی عمومی سالک گرفته، خاله عذرا آمده که سرش را بند بیاندازد مامان فرار می‌کند از جثه ‌درشت خاله عذرا با آن موهای حنایی رنگ و دندان طلایش که وسط خنده‌هایش برق می‌زند، می‌ترسد. صاحب جان دست‌هایش را می‌گیرد و به زور سرش را بند می‌اندازند درد دارد ولی باید تحمل کند همچنان که همیشه مامان باید درد را تحمل کند. دردش حتما بیشتر از آن روزی است که ننه‌ی ماندگار داشت لحاف‌های جهیزیه خواهرم را می‌دوخت وسط کارش با همان سوزن لحاف دوزی گوش‌های من را هم سوراخ کرد و یک نخ بدقواره را از آن رد کرد و گره زد، یادم است که دور حیاط می‌چرخیدم و همه می‌خندیدند درد داشت ولی حالا یادم نمی‌آید چگونه دردی بیشتر از سوزن، صدای خندیدن بقیه آزارم می‌داد.خیره می‌شوم به مامان وقتی شیخ الماسی دستخط اجنه را که با آب لیمو روی کاغذ نوشته‌اند می‌خواند، وقتی اجنه می‌روند توی دودکش و یک دسته از موهای صاحب جان را پیدا می‌کنند و تالاپ می‌اندازند توی کاسه‌ی آبی که مامان به آن خیره شده و بعد می‌خواهند که برایشان صابون ببرند لب حوض که پاهای دوده‌ای شان را بشویند. از آن روزها مامان جادو را باور می‌کند ولی من از چشم های سیاه و بی روح شیخ الماسی می‌ترسم. از هووی صاحب جان که جادو کردن بلد است و موهای صاحب جان را برده توی دودکش گذاشته ، از جن ها که عاشق انسانها می‌شوند و معشوقه‌شان را اذیت و آزار می‌کنند و وقتی مامان می‌گوید موهایت را زیر درخت شانه نکن که جن عاشقت نشود از کلاغ سیاه روی شاخه که صاف به من نگاه می‌کند می‌ترسم. می‌ترسم و فرار می‌کنم.وقتی یک طبق بزرگ زولبیا را روی سرش گرفته و می‌رود که برسد به قنادی پدرش نگرانم طبق از دست‌های کوچکش سر بخورد و آقاجانش دعوایش کند. مثل آن روزی که می‌خواست نان بادامی‌بپزد مسئولیت شکستن بادام‌ها را داده بود به من ولی من بیشتر بادام‌ها را خورده بودم و مامان عصبانی‌شد.با خواهر و برادر هایش که در باغ اجاره‌ای می‌دود، آش می‌خورد ،دلمه می‌پیچد و با گل های انار عروسک بازی می‌کند می‌بینمش که خوشحال است و صدای خنده‌اش در باغ می‌پیچد شاید از همان روزها عاشق روییدنی ها می‌شود و دست هایش برای همیشه سبز می‌شود شاید آن باغ‌ها جانش را سبز کرده‌اند.همیشه وقتی در راه کلاته‌ی دایی محمدم هستیم این باغ‌ها به خاطرش می‌آید کلاته‌ی دایی سبز است‌، کوه است و چشمه‌ای در دلش می‌جوشد. می‌گوید: «طفلک بچه‌های ما باغ ندیده‌اند!» هرچه که باشد من کلاته را از باغ بیشتر دوست دارم حتی وقتی که داریم عقب وانت نیسان به سمتش در جاده‌ای پر پیچ می‌رویم،نعلبکی ها از سبد روی سقف ماشین صاف می‌افتند روی سر من و سرم می‌شکند.خیره می‌شوم به مامان در آن سال‌هایی که می‌رود دبستان و پاپیون زرد دور یقه‌اش را روی دیواره‌ی تنور خانه گرم می‌کند تا اتو شود چون اگر اتو نباشد در مدرسه بازخواست خواهد شد. موهایش کوتاه و موجدار است مثل همین حالای من. وقتی در دبستان بهشان پسته و بیسکوییت سیتا و شیر می‌دهند مامان پسته و بیسکوییت ها را می‌آورد برای صاحب جان که با هم بخورند. صاحب جان مسافرت است تا بیاید مامان یک مجمع بزرگ از پسته و بیسکوییت برایش جمع کرده. این عادت را از کودکی‌هایش داشته همین حالا هم هیچوقت مرامش نیست که تنها خوری کند هر چه باشد با ما می‌خورد.دارد حیاط خانه قدیمی‌شان را جارو می‌زند دختری نوجوان و مغرور است با قامتی بلند دامن بلند چین‌دار نور آفتاب می‌افتد روی موهای بلند روشنش، تاب برمی‌دارند و می‌پیچند دور کمر باریکش، خیره شده‌ام به جسارت توی چشمهایش که دارد برای دیپلم می‌خواند در خانواده‌ای که کسی اندازه‌ی او درس نخوانده است شبیه جسارت من وقتی می‌خواهم بروم ادبیات بخوانم بدون اینکه به چیزی غیر از ماهیت خود ادبیات فکرکنم.در دبیرستان دخترانه‌ای مامان و هم کلاسی‌هایش روی میز کلاس ضرب گرفته‌اند سرشار از شور جوانی‌اند با سارافون‌های سورمه‌ای و بلوز زرد زیرش چه جذاب و ساده بوده وقتی آن روسری‌های کوتاه را می‌بسته و خرمن موهایش را زیرش پنهان می‌کرده. وقتی دوستش از پشت تور موهایش را باز می‌کند و آن مخمل خرمایی را رها می‌کند روی میز و مامان حرص می‌خورد چه تماشایی است صدای خنده‌های ریزش در کلاس درسی چنان سخت و بی انعطاف.من وقتی همسن او می‌شوم موهایم را مدل آناناسی می‌زنم و چکمه‌هایی شبیه چکمه‌ی سربازها می‌پوشم، عاشق کیف‌های برزنتی‌ام و دستبندهای نخی دور مچم می‌بندم.به خاطر صدای بلند خنده‌هایم مدام در مدرسه بازخواست می‌شوم .مامان بعد از دیپلم رفته گرگان پیش خواهرش زری و در دفتر شوهر خواهرش که مهندس راه و ساختمان است کار می‌کند. با یک کلاسور بزرگ و اخمهای در هم کشیده و قدم‌های راسخ، دارد راه می‌رود توی کوچه که بابا عاشقش می‌شود، خیره می‌شوم به شگفتی چشمانش وقتی بابا را می‌بیند و این عشق آغاز می‌شود.خیره می‌شوم به کیکی که در شب خواستگاری ا‌ش پخته بوی کیک‌های کودکی‌ام را می‌دهد که روی والور می‌پخت پف کرده و نرم و داغ. سرد نشده بود هنوز که اثری از آن در بشقاب پیدا نمی‌کردی حالا من هنوز خیلی کیک می‌پزم مامان نه ولی حوصله‌اش را ندارد.هر چقدر هم عکس‌های عروسی‌شان را ورق بزنم و خنده‌های از ته دل جفتشان را نگاه کنم سیر نمی‌شوم. مامان زیباترین و ساده‌ترین عروس دنیاست با گوشواره‌های لاله و ساعت طلایی زیبا که چند روز بعد عروسی‌اش ازش می‌دزدند و دزد هم پیدا نمی‌شود. داغ آن لاله‌ها هنوز هم با مامان است و برای او زیباترین گوشواره‌ها همان ها بوده است که ازش دزدیده‌اند از آن به بعد هر چه طلا می‌خرد به چشم سرمایه می‌بیند نه یک شی زینتی آویخته به سر و گردن.خیره می‌شوم به مامان که دارد از پنجره کوچه را نگاه می‌کند و اشک می‌ریزد و منتظر باباست که دیر از شرکت برگشته آن وقت‌ها تلفن اینقدرها هم در دسترس نبوده و بی خبری خنجری بوده برای دل عشاق. بابا از سر کوچه قدم‌های خسته‌اش را می‌کشد به سمت خانه. قبل از اینکه برسد مامان اشک‌هایش را پاک کرده و به جایش یک خنده‌ی نمکین گذاشته. مامان هنوزهم با کوچکترین بی‌خبری‌اش از بابا دلش به جوش می‌افتد و نگران می‌شود. بابا حتمی می‌داند که حضورش را در خانه ساعت می‌زند. راس ساعتی که به آمدنش عادت کنیم کلید می‌اندازد، مبادا دلواپسش شویم ماها که دلمان از عشقش تاب ندارد.اولین بچه‌اش را به دنیا می‌آورد وقتی ده سال از حالای من کوچکتر بوده، یک دختر ترگل ورگل که مثل خودش عاشق تمیزکاری است. تا می‌تواند روی پاهای خودش بایستد شروع می‌کند جهان اطرافش را با تمیز کردن بشناسد، برق بیاندازد، صفا بدهد و مثل پرنسس‌های توی فیلم‌ها هر جا قدم می‌گذارد از تمیزی و طراوت می‌درخشد. این خصوصیت را به من نداده‌اند، شاید هم داده‌اند و من ردش کرده‌ام.کمی‌بعد احسان به دنیا می‌آید مامان دیگر با خانواده‌ی شوهرش زندگی نمی‌کند. یک خانه‌ی جدید اجاره کرده اند. کوچک است. یخچال ندارند خیلی اسباب زندگی را هنوز ندارند ولی خدا می‌داند که چقدر با هم دلشان خوش است.مامان یک دوست پیدا کرده، توی عکس‌های آلبوم چهره‌اش را دیده‌ام خیلی زیباست. از آن چهره‌های ناز و مهربان. شوهرش هم با بابا دوست می شود، همسایه‌اند. با هم می‌زنند به دل جاده و گردش و مهمانی. صورت مامان که شروع می‌کند به جوش زدن جمیله از راه می‌رسد با ماسک‌های میوه‌ای اش، هر روز یک میوه و صورت مامان مثل روز اولش می‌شود. چقدر خوشحالند، سریع دوربین را می‌آورند و از آن عکس‌ّهای یادگاری می‌اندازند . فقط خدا می‌داند که چقدر دلم می‌خواهد یک روزی جمیله را برای مامان پیدا کنم. حتما حالا اگر زنده باشد یک پیرزن قری و ترگل ورگل است که اگر چشمش به مامان بیفتد از خوشی جیغ می‌کشد.چه شد که جدا شدند و دیگر هم را پیدا نکردند در عصری که هنوز ارتباطات رابطه‌ی آدم‌ها را با وجود دوری چندین و چندساله نساخته بود.آقاجون که بابای بابا باشد شروع می ‌کند به مخالفت با رابطه‌ی آنها با شعار: اصلا رابطه با غریبه‌ها خطرناک است.خانه‌هایشان دیگر کنار هم نیست، یک روز که می‌آید خانه‌ی پدربزرگم که آدرسش را به مامان بدهد، آقاجون در را رویش باز نمی‌کند، اصرار می‌کند و او انکار می‌کند. مامان دلش می‌شکند و صدای شکستنش خانه‌ی آقاجون را پر می‌کند. در به روی جمیله باز نمی‌شود، آدرسی از او پیدا نمی‌شود، از گرگان می‌رود و جمیله برای همیشه در زندگی مامان تمام می‌شود در جاده ی هزارپیچ صدای خنده‌هایش گم می‌شود و خاطراتش در عکس‌های آلبوم به جا می‌ماند. مامان همه اینها راشاید می‌بخشد ولی فراموش نه، هیچوقت فراموش نمی‌کند.بعد از مدتها موفق می‌شوند یخچال بخرند، چقدر خوشحالندکه یک آشنایی در پی یک سوء‌تفاهم عجیب می‌زند یخچال را با گوشت‌کوب نفله می‌کند. چه خوشحالی بزرگی که با یک گوشت‌کوب لگدمال می‌شود. مثل همیشه درد را در دلش خفه می‌کند و بارها و بارها به آن آشنا در زندگی‌اش کمک می‌کند.من اگر باشم چی؟ مامان بارها این سوال را در موقعیت‌های مختلف از من پرسیده و این گذشته‌ی دردآور را جلووی چشمم گذاشته که اگر به جای من بودی چی؟ و من را با بزرگترین پرسش زندگی‌ام مواجه می‌کند. به خودم که نگاه می‌کنم انگار یک مشت بزرگ باشم به همه‌ی بخشیدن‌های مامان. نه... من فریاد می‌کشم داد می‌زنم، می‌روم در را برای دوستم باز می‌کنم و آدرسش را می‌گیرم، سر کسی که یخچال خانه‌ام را با گوشتکوب نفله کرده حداقل یک دعوای جنجالی حسابی راه می‌اندازم من...من...من انگار عصاره‌ی زخم‌های مامان باشم، سرکش و بی‌ر‌حم و تندخو. عاصی از این همه گذشت و مهربانی بی‌اندازه.خاموش می‌مانم و باز خیره می‌شوم به مامان که من را باردار است. آقاجون فوت می‌کند و پرونده‌ی گرگان با همه‌ی شادی و غم درهمش بسته می‌شود. مامان دیگر اینجا بمان نیست، دست بابا را می‌کشد و از گرگان می‌برد.از خانواده‌ی بابا بعد از آقاجون هیچکس گرگان نمی‌ماند همه کوچ می‌کنند به اصفهان شهر آبا و اجدادی خودشان، انگار بعد از آقاجون که به خاطر ریه‌های حساسش تاب زندگی در اصفهان را نداشت گرگان برای هیچ‌کدام ریه و نفس نمی‌شود. خاطراتی به یادشان مانده خوش از ناهار خوران و جنگل غرق که در بیشه‌زار زندگی شلوغشان گم می‌شود و باز بعد از کنار رفتن ابرهای روزمرگی پیدا می‌شود.مامان اصفهانی را که بابا بهش نشان می‌دهد و تک به تک پل‌هایش را با هم گز می‌کنند نمی‌خواهد. باید برود کاشمر، آنجا آزاد است، همانی‌ است که می‌خواهد باشد، بی زخمی به قلبش، بی سکوتی در مقابل فریادها. آنجا خانه‌اش است، جایی که مادرش زندگی می‌کند. همانجا من به دنیا می‌آیم کوچک و سخت، در سخت‌ترین شرایط زندگی برای خانواده، وقتی ناز و نعمت خانه آقاجون تمام شده، وقتی بابا دیگر مدیر شرکت نیست و همه زندگی و پس اندازشان را داده‌اند برای بدهی‌های آقاجون و اینجا یک نقطه‌ی صفر است، یک شروع که در آن من پا به جهان هستی گذاشته‌ام.مامان می‌رود دنبال شغلی که دوست داشت و معلم می‌شود. خیره می‌شوم به مامان در سخت‌ترین شرایط زندگی که از سر گذرانده، در راههای برفی و کولاکی که به روستاهای صعب‌العبور رفته، درس داده، آدم‌ها را باسواد کرده و به خانه برگشته.حالا دیگر خوب و واضح چهره‌ی مامان را می‌بیینم وقتی بعد از مدتها که سر کلاس بوده پا به خانه می‌گذارد، با جثه‌ی کوچکم می‌دوم و پاهایش را بغل می‌کنم، تنها جایی که به آغوش من می‌رسد، چه می‌دانم نباید این کار را کرد، مامان سر می‌خورد روی زمین و دستش از سه جا می‌شکند، فقط به خاطر اینکه نمی‌خواسته خودش را روی من بیاندازد. این ذوق زدگی‌ها همیشه در زندگی کار دستم داده‌اند.خیره می‌شوم به مامان وقتی قرار است اولین خانه‌اش را بخرد، خیلی قدیمی است، بوی گند پشکل گوسفند در و دیوارش را فرا گرفته، آن خانه را می‌خرد و مثل ابراهیم که آتش شعله‌ور را گلستان کرد، آن تویله را یک گلستان می‌کند، یک خانه برای روزهای زندگی.یادم می‌آید که با درخت توت وسط حیاط دوست بودم و برایش در عوالم کودکی جشن تولد می‌گرفتم، از درخت می‌رفتم بالا و باغ‌ّهای اطراف خانه را دید می‌زدم که سرتاسر سبز بود ، باغ انگوری، باغ اناری؛ تصویر بهشت برای من هنوز یک همچین جایی است . خیره می‌شوم به باغ به درخت به گل‌هایی که مامان در حیاط می‌کارد و کم کم دوست دارم دندان‌هایم عین مامان سفید باشد، با مسواک می‌افتم به جان دندان‌هام و حتی یک لکه هم عصبی‌ام می‌کند باید برق بزند مثل لبخندهای مامان پر شور و عین مروارید باشد.رسیده‌ام به سالهایی که مامان از فرط کار در مدرسه خودش را مریض کرده، وقتی می‌رسد خانه از خستگی غش می‌کند، واقعا غش می‌کند، خیره می‌شوم به جسمش که یک هو ول می‌شود وسط اتاق و اضطراب جانم را به آتش می‌کشد. «مامان نفس می‌کشد؟ مامان تو رو خدا نفس بکش »می‌ترسم مامان از راه برسد، خسته باشد، اگر کارهای خانه را هم بکند حتما دوباره غش می‌کند، یا وقتی می‌روم که مثل همه‌ی بچه‌ها از مدرسه با او صحبت کنم دستش را می‌گیرد به سرش و مثل ماری می‌پیچد به خودش، اشک آرام راهش را باز می‌کند روی صورتش، تا حالا ندیده‌ام کسی اینقدر بی صدا اشک بریزد، می‌ترسم ، می‌ترسم مامان سرش درد بگیرد، غش کند یا از دستم عصبانی شود. می‌افتم به جان خانه تا قبل از اینکه از راه برسد خانه را تمیز می‌کنم، ظرف‌ها را هم می‌شویم و غذا را هم از روی دستورهای ناقصی که صبح‌ها می‌چسباند به صفحه‌ی تلویزیون می‌پزم. وقتی می‌رسد خوشحال می‌شود و آرام بعد از یک کار سنگین به خواب می‌رود. برای من صدای آرام خرخرهایش آرامشی است که خانه را پر می‌کند.وضعمان کمی بهتر می‌شود، مامان دیگر آن درخت توت که همه‌ی حیاط را تابستان ها به لجن می‌کشاند دوست ندارد، آن خانه‌ی کوچک را که مجبور می‌شود وسطش را رختخواب بکشد تا ما دو تا اتاق جدا داشته باشیم یکی برای مهمان و یکی برای خودمان دوست ندارد، شاید از آن روزی که الهه خواست به شیرینی‌های عید دست برد بزند و با رختخواب‌ها افتاد روی بند و بساط عید و شیرینی‌ و هفت سینی که مامان به قول خودش با خون دل چیده بود.آن دالانچه‌ی تاریک با سقف بلند، دستشویی کوچک که گاهی نقش حمام را هم برای ما بچه‌ّها بازی می‌کرد نمی‌خواست. آن‌همه مورچه و حشره‌های عجیب غریب که بهار و تابستان خانه‌ی ما را به قلمرو خودشان تبدیل می‌کردند نه نمی‌خواست.از آنجا رفتیم، مامان شروع کرد به خریدن، وضعمان خوب شده بود. سردردها و غش کردن‌های مامان نتیجه داده بود، حالا می‌توانستیم از بهترین لباس فروشی های شهر لباس بخریم از بهترین کفش فروشی‌ها و سلیقه‌ی مان تغییر کرد.مامان عاشق خرید کردن شده بود، نگاهش می‌کردم در آستانه‌ی بازارها و پاساژها که چطور دست و دلش برای چیزهای که یک عمر مجبور بود با نداشتنشان بسازد می‌لرزد ، گاهی بیشتر از آنچه نیاز داشت می‌خرید، می‌ترسیدم من که هیچ‌وقت کسی نبودم که مثل آدم از چیزی لذت ببرم. کمدها پر می‌شد و خانه‌ی کوچک اجاره ای مان هر روز برایمان تنگ تر می‌شد، من ز انباشت وسایلی که کارایی چندانی برای خانه نداشتند عصبانی می‌شدم و سعی می‌کردم به هر نحوی که شده از چیزهایی که مامان می‌خرد نهایت استفاده را ببرم تا عذاب خرید بیهوده جانم را فرا نگیرد، به بهانه‌ی توستری که خریده بود و هیچوقت استفاده نمی‌کرد انواع کیک ها و غذاهایی که با فر گریل یا تست می‌شد را یاد گرفتم، سعی می‌کردم از کیف‌های مامان استفاده کنم که نو بود ولی استفاده نشده بود، لباس‌هایش را می‌دادم به خیاط تا اندازه‌ی من کند چون من در بزرگسالی هم قدم اندازه‌ی مامان نشد، کوتاهتر بودم و ریز جثه‌تر ، انگار ترس‌هایم جلوی قد کشیدنم را گرفته بود.از آن روزها و از روی خریدهای مامان یاد گرفتم که از هر چیزی که می‌خرم باید نهایت استفاده را بکنم، کفش‌هایم را بارها می‌دهم به کفاشی تا تعمیرشان کند وقتی بیشتر فضای جاکفشی را کفش‌های مامان گرفته که فقط عاشق خریدنشان است، همان لحظه که می‌خرد خوشحال و راضی است و یک هفته بعد نه یک ماه بعد دوباره دنبال یک جنس بهتر می‌گردد، کم کم یاد می‌گیرم دنبال مامان راه بیفتم و نگذارم جنس به درد نخور بخرد یا چیزی که می‌دانم بعد یک هفته دلش را می‌زند.در زندگی ‌ام با مامان تبدیل شدم به آدمی که از خرید می‌ترسید، نکند حالا این پول‌ها وسط ماه لازمم شودو من بمانم، نکند نتوانم قسط‌های وامم را بدهم و شب‌ها از ترس طلبکارها خوابم نمی‌برد.مامان دلش می‌خواست در لحظه شاد باشد، همان وقتی که دلش یک جنس را می‌خواست داشته باشد حتی اگر بعد از مدتی همه را در بقچه ببندد و بدهد به یکی که وضعش از ما بدتر است و به حساب خودش خوشحالش کن. به قول دوستم از خریدهای اینچنینی آدم یاد موش‌ها می‌افتد با چه حرصی این‌ همه آذوقه انبار می‌کنند و بعد بقیه می‌برند. چرا مامان خودش را موظف می‌دانست بقیه را خوشحال کند؟ فهمیده بودم، چون از صمیم قلبش از شادی دیگران شاد می‌شد و این من را می‌ترساند، این همه سادگی و شادمانی در لحظه‌ی مامان جانم را به لرزه می‌انداخت.در چشم‌های اطرافیان می‌دیدم که منتظر فرصتی بودند خودشان را خراب کنند خانه‌ی ما، من آدم عبوسی شدم، از همه بدم می‌آمد؛ از مهمان هایی که تا دیر وقت در خانه‌ی ما می‌نشستند، آز آدم‌هایی که میخواستند با مامان دوستی کنند و غریبه بودند، می‌ترسیدم ترسی مثل همان ترسی که به جان آقاجون افتاده بود و پای جمیله را از زندگی مامان کوتاه کرده بود. من در اندازه‌ای نبودم که پای کسی را از زندگی مامان قطع کنم هر چقدر هم که مثل هندوانه‌ی ابوجهل خودم را تلخ به بقیه نشان می‌دادم عین خیالشان نبود، من عددی نبودم، یک دختربچه چه می‌توانست بکند در مقابل آنهمه محبوبیت مامان، حرفی هم اگر می‌زدم به خاطر زبان درازم مذمت می‌شدم. بابا می‌رفت توی فکر ولی در مقابل مامان خیلی جبهه نمی‌گرفت، مامان اگر تصمیم می‌گرفت باید انجامش می‌داد به مشورت و راهنمایی هیچکس هم خودش را محتاج نمی‌دانست با این شعار که من بچه‌ی صغیری نیستم که بقیه برایم تصمیم بگیرند به خاطر همین تصمیم های ناگهانی مامان زندگی ما بر روی موج ‌های متلاطم یک دریای خروشان پیش می‌رفت غیر قابل پیش‌بینی، پر سر و صدا و گیج کننده.یک روز هم با یکی از فامیل‌های دورش طرح دوستی ریخت که خیاط خوبی بود واز قضا برای اینکه دهن دختر بدعنقش را که من باشم ببندد یک چادر آستین کیمونویی شال دار دوخت که هیچکس مثلش را ندیده بود، خب من ازش خوشم آمد و آن چادر را سالها با وصله پیله های فراوان به سر می‌کردم.هر روز یک قراری با مامان می‌گذاشت آنقدری که به رفت و آمدهایش مشکوک شده بودم ولی ذهنیت مامان به آدمها عین دندان هایش سفید و بی لک بود. بعدها مشخص شد که حدس من درست بوده و آنهمه ضمانتی که مامان کرده کار دستش داده طرف پول نداشت آنهمه وام را برگرداند متواری شد، شوهرش هم که ضامن دوم بود افتاد زندان و بعد مامان مانده بود که اگر به خودش نمی‌جنبید به خاطر ضمانت زندانی می‌شد راهی نداشتیم غیر از اینکه از کاشمر برویم، رفتیم گم و گور شدیم تا آب‌ها از آسیاب افتاد و چک ها پاس شد. مامان در تمام این مدت نترسیده بود، نگران شده بود ولی جا نزده بود وقتی بالاخره همه چک هایش پاس شد یک نگاه توی صورت من انداخت و گفت دیدی گفتم نگران نباش من خودم حواسم هست، و من می‌دانستم که حواسش نیست و تمام این مدت یک فرشته دارد با بالهای خسته و شکسته دنبال مامان می‌دود و کارهایش را رفع و رجو می‌کند، فرشته‌ای که کیف‌ و کفش‌های مامان را دستش گرفته بود و درهمه خریدها با ما می‌آمد و پول‌ها را توی کیف مامان نگه می‌داشت و فروشنده‌ّها را با مامان دوست می‌کرد، اگر اشتباه نکنم فرشته‌ی خرید بود با شعار اینکه آدم فقط یک بار زندگی می‌کند و پول چه ارزش دارد اگر برای خوشی آدم نباشد، یا کاش آدم پول به این خرت و پرت ها بدهد و پول به بیمارستان ندهد.خیلی سال از آن روزی که خانه‌ی درخت توت را فروختیم گذشته و ما هنوز خانه نداریم به یک دلیل ساده، مامان کلی خرید می‌کند برای خانه‌ی جدیدش، خانه‌ی خودش. فرش می‌خرد، مبل می‌خرد سرویس چینی می‌خرد، دکوراسیون عوض می‌کند وقتی می‌گویم مامان پول برای خانه پس انداز می‌کنی میگوید این همه سال خانه نداشتیم اینهم رویش.خیره می‌شوم به مامان که با ذوق و شوق اساسیه جدیدش را در خانه‌ی اجاره‌ایش می‌چیند، دور گل‌هایش می‌چرخد و آواز می‌خواند، در عبادت‌های شبانه‌اش غرق می‌شود و در هر اتاقی که می‌رود یک صندلی برای نماز می‌گذارد چون کمرش درد می‌کند. آشپزی می‌کند، دوست پیدا می‌کند و هنوز هم دست از ریسک کردن برنداشته.حالا در آستانه‌ی سی سالگی نشسته‌ام رو به روی آینه‌ی خانه‌ام بین جهیزیه لوکسی که مامان به بهای دو سال خرید نکردن و حقوق نداشتن برای من خریده، نشسته‌ام و خریدهایم را دورم پهن کرده‌ام از حقوقی که هر چندماه یک‌بار از شغل معلمی گیرم آمده و از کیفیتی که به زندگی‌ام داده‌ام راضی‌ام.در آینه خیره می‌شوم به خودم و مامان در چشم‌هایم لبخند می‌زند؛ دندان‌های سفیدش مثل عروسی در مردمک سیاه چشمهایم می‌رقصد با ریتم ترانه‌ای که همه‌ی کودکی‌ام از آشپزخانه بین تالاق و تولوق ظرف‌ّهایی که می‌شست و قل قل خورش‌ و سوپ‌هایی که جا می‌انداخت به گوشم می‌رسید « منتظرم منتظر شادی‌ام مسافر یه قایق بادی‌ام»الهام تربت اصفهانی۲ دی ماه ۱۴۰۱