گوساله سامری در زمان غیبت امام زمان (عج)

○بغض فروخورده و چشمانی که لب به لب پر از اشک بود و فقط منتظر اجازه صاحبش بود تا ببارد.این لحظه را فراموش نمی کنم.با مظلومیتی بی انتها ولی پُر از ایستادگی.مظلومیتی که آشنا بود.○کجا؟کجای تاریخ؟آهان. یادم آمد.کوچه بنی هاشم و طناب بر گردن حیدر کرار. کسی که فاتح خیبر بود و بخاطر حفظ اسلام، در برابر روباه صفتان حقیر صبر می کرد.○دیگه کجا؟قصه ابوالفضل العباس.وقتی گفت می خواستی آن موقع که دست بر بدن داشتم بیایی. و آن بی حیا گُرز را بلند کرد و گفت حالا که دستی نداری و چند لحظه بعد، قمر شکافت.○آنانی که الان و بدون ذره ای ترس جلوی حَرامیان سینه سپر می کنند و عزیز به میدان می فرستند و بعد در برابر تیرهای زهرآلود افکار سَمی، فقط دندان به جگر می سایند، از همان تبار حیدر و عباس هستند. آنان که اوج مردانگی را با صبر به زیبایی در هم آمیختند و تابلویی ساختند مثال زدنی.○ او فقط ۲۳ سال دارد. در اوج جوانی. مادر دو دسته گل ۴ و ا ساله است.○راه دوره و با بچه ها سخته.اما هفته ای یک بار برای دیدن همسرش می آید. همسرش، جانش، مرد زندگیش، سایه سَر خودش و این دو طفل معصوم، پناهش ...که الان زیر چند خروار خاک آرمیده.○وقتی عباس به او گفت اجازه می دهی بروم؟ او پذیرفت. چون می دانست حفظ اسلام، فقط با یک زینب در کربلا ممکن نیست. بلکه نسلی از زینب می خواهد.○بچه ها کنار مزار بابا بازی می کردند و او هنوز اجازه نداده بود سیل اشکش جاری شود.○به فاطمه گفتم: مادر! مهدی و زهرا را ببر و باهاشون بازی کن.○بچه ها که دور شدند، اشک حُسنیه جاری شد. بی صدا بود. اما می بارید.○صبر کردم. سبک تر که شد گفتم: عزیز دلم! فقط غم فراقه یا چیزی چاشنی شده؟○گفت: برای حفظ اسلام عزیز دادیم و صبر کردیم. به زبانهای پر از تیر و زهر هم صبر می کنیم.○سری به نشانه تایید و هم دلی تکان دادم.○گفت: سمپاشی افکار در فضای مجازی که تازگی نداره اما انگار این روزها بیشتر شده. شایدم اون چیزهایی که چشم میبینه، اون حجابهایی که افتاده و صاحبانش چادر خاکی کوچه بنی هاشم را فراموش کرده اند، بیشتر خون جگرمون می کنه.بعد ادامه داد: تو می دونی اونهایی که مثل شوهر من رفتند، نه زمین گرفتند و نه حقوق آنچنانی و نه هیچ چیزی از آنچه شایعه می کنند.تو می دونی که اگه عباس من و مثل او نمی رفتند، داستان رفتار داعش با زنان و دختران عراقی و سوری، اینجا و در ایران هم تکرار میشد.تو می دونی که اگه عباس ها نمی رفتند، همون کسانی که الان با دل امن نشستند و می نویسند و فکر مسموم می کنند، به کنیزی دخترانشان در بازار داعش اشک می ریختند.○قطرات اشکش درشت تر شد. بغض گلویش را گرفت و با صدایی گرفته گفت: دیشب یه متنی خوندم. متنی که به اصطلاح دخترش را خطاب قرار داده بود و پیام اصلیش این بود که همه اسلام، همین است که بگویی خدایی جز خدای یگانه نیست. و اینکه احکام اسلام، اگر اخلاقی است که در همه ادیان هست و اگر چیزی مثل رعایت حجاب است، باید رها شود.○گفت: اما صبر می کنیم. زینب سلام الله علیها هم به سم پاشی یزیدیانی که شرابخواری و بوزینه بازی را در حکومت به اصطلاح اسلامی علنی کرده بودند، صبر کرد. ولی سعی یزیدیان نقش بر آب شد و خون حسین اسلام را حفظ کرد.○آهی کشیدم و بیشتر نزدیکش شدم و شانه اش را نوازش کردم و گفتم: حق داری عزیز دلم. تا بوده همین بوده. ولی فرج و نابودی گوساله سامری نزدیکه.وقتی حضرت موسی سلام الله علیه برای دریافت وحی و کتاب تورات به کوه رفت و گفت ۳۰ روز دیگر برمیگردم، همین که پیامبر خدا از انظار غایب شد، آنانی که سپاه شیطان بودند شروع کردند و گفتند: ای قوم! اصلا موسی رفت. دیگر برنمی گردد. او فرار کرده یا اینکه مُرده. همینها بودند که ولایت هارون را در زمان غیبت نپذیرفتند.همینها بودند که وقتی غیبت موسی از ۳۰ روز گذشت، گوساله پرست شدند.سامری برایشان گوساله ساخت و شد رهبر آنان. به جای موسی.○اما موسی برگشت. خیلی زودتر از زمانی که گمان می کردند. و گوساله سامری را سوزاند و سامری و پیروانش به اذن خدا عذاب شدند.○صبر کن عزیزم. فرج نزدیکه.فقط ای کاش آنها که فریب سامری را خورده اند، تا دیر نشده برگردند. ای کاش زنان و دخترانی که می دانم دل در گرو عشق فاطمه و زینب دارند، تا دیر نشده برگردند.○دیر که بشه دیگه راهی برای برگشت نیست. رویی هم برای سر بلند کردن و نگاه به چشم وَلی زمان نیست.و آنجاست که جلوی دیدگان حضرت زهرا سلام الله علیها خواهند گفت که ای کاش خاک بودیم.✍لیلا گل یار