تابستان امسال

سایه‌ی یکی از درخت ها را به نام خودشان زده بودند.مردم روستا همه می‌دانستند که این درخت و سایه‌اش برای آنهاست.روزی که در مدرسه باهم آشنا شدند، بعد از تعطیلی مدرسه کنار همین درخت آمدند.زیر سایه‌اش نشستند و کتاب خواندند.آن روز با دیدن یکدیگر، احساس کردند کسی مثل خودشان را دیده اند.تا قبل از دیدن همدیگر هرکدامشان فکر می‌کرد که چقدر در این دنیا تنها و عجیب است! وقتی باهم حرف زدند متوجه شدند کسی مثل خودشان هست، کسی هست که مثل خودشان فکر کند و رویا ببافد.کسی مثل خودشان هست که زندگی را دوست داشته باشد و به همه چیز متفاوت نگاه کند. پانیا دختری بود با موهای نسبتا کوتاه و مشکی، چشمانی بادامی و ریز، پوستی سفید.روی صورتش یک عالمه خال داشت و از داشتن آنها ناراحت بود.دفعه‌ی اول که دُرتا متوجه شد پانیا چقدر از این خال ها بدش می‌آید گفت :ـ می‌دونستی می‌گن هر خالی که داری، نشونه‌ی اینه که توی زندگی قبلی معشوقت اونجا رو بوسیده؟و هردو باهم خندیدند.پانیا زیاد کتاب می‌خواند و هراز گاهی هم می‌نوشت. دُرتا دختری بود با موهای بلند و خرمایی رنگ، چشمانش شبیه چشم های پانیا بود و پوستی سبزه داشت.دُرتا همه جوره عاشق خودش بود.خودش را حسابی دوست داشت و این بهترین ویژگی او، از نظر پانیا بود.درتا هم کتاب زیاد می‌خواند و زیاد می‌نوشت.علاوه بر اینها نقاشی کردن را هم خیلی دوست داشت و هرگاه با نوشتن نمی‌توانست ذهنش را خالی کند، با نقاشی خودش را آرام می‌کرد. حالا از روز های اول آشنایی‌شان پنج سالی می‌گذشت.امسال که پاییز می‌آمد، سال آخر دبستان‌شان بود.یعنی سال آخر مدرسه، اگر می‌خواستند بیشتر از این یاد بگیرند باید به شهر می‌رفتند و آنها مطمئن بودند که خانواده ها از روستا دل نمی‌کنند.روز های آخر تابستان بود، دو روز دیگر اول مهر می‌آمد باید به مدرسه می‌رفتند. به جز آن دو نفر که هر روز خدا را در میان درخت ها بودند، کسی به اینجا نمی‌آمد.مردم روستا فقط روز طبیعت، برای گشت و گذار به اینجا می‌آمدند.آن روز هم زیر سایه‌ی درخت نشسته بودند و باهم برای دو روز دیگر که مدرسه باز می‌شد برنامه ریزی می‌کردند.یک لحظه درتا احساس کرد قطره ای روی صورتش چکید، فهمیدند که باران گرفته است.کتاب هایشان را برداشتند و سریع خودشان را به خانه هایشان رساندند. پانیا با صداهایی که می‌آمد بیدار شد.صدای داد و فریاد از بیرون خانه می‌آمد.هیچکس درخانه نبود.سریع لباس گرم پوشید، روسری سر کرد و از خانه بیرون رفت.از میان درخت ها آتشی پیدا بود.پانیا به جمعیت رسید و درتا را پیدا کرد.درتا داشت گریه می‌کرد و میان گریه هایش گفت تمام درخت ها آتش گرفته اند! درختمان سوخت پانیا، می‌فهمی؟ آتش گرفت و سوخت.پانیا با ناباوری گفت :ـ چرا؟ چه اتفاقی افتاده؟ـ مادرم می‌گوید میان باران های تند امشب، صائقه زده است! خورده به درخت ها و آتش گرفته اند...پانیا درتا را بغل کرد و در بغل هم مثل ابر هایی که هنوز هم می‌باریدند، گریه کردند. همه‌ی اهالی روستا، برای خاموش کردن آتش، در تکاپو بودند.باید قبل از اینکه به خانه ها نزدیک می‌شد خاموشش می‌کردند.موفق هم شدند.نزدیک اذان صبح بالاخره آتش خاموش شد و همه‌ی اهالی، خسته و کوفته به خانه هایشان برگشتند.لباس هایشان را عوض کردند و برای نماز به مسجد رفتند.بعد از نماز از خدا شکرگذاری کردند که صائقه به خانه هایشان نخورده است! یا به محصولاتی که کاشته بودند! پانیا و درتا تنها کسانی بودند که بعد از خاموش شدن آتش و آرام گرفتن باران، هنوز هم اشک می‌ریختند.آن درخت و سایه‌اش برای آنها حکم خانه را داشت، احساس می‌کردند بی خانه شده اند! حالا از فردا کجا باید می‌رفتند که کسی نباشد و بتوانند راحت خودشان باشند و بگویند و بخندند؟ هیچ جا را نداشتند.پانیا و درتا که تا آن موقع نمی‌دانستند نفرت چطور احساسی دارد، حالا فهمیده بودند.هردویشان از تابستان امسال و باران متنفر بودند!