جاده...

جاده در حال اعدام/ اصلاح است حکم اعدام و چیزی که به نام قصاص مطرح است به اندازه ی تاریخ خون بار آدمی رد پایی دراز دارد البته نه چندان با افتخار. این که نظم و ثبات اجتماعی نیازمند سامانه ای برای تشویق و تنبیه بوده،نه امر غریبی است و نه مساله ای بی اهمیت. هم امروز چون هزاران سال تمدن انسان پرسش از چگونگی شکل دادن جامعه و رفتار های فردی به گونه ای که زندگی سالم و امن را برای همگان فراهم سازد، جزو بحث های همیشه ی حلقه های فکری و حاکمیتی است. پس صحبت از عدم تنبیه و رواداری در برابر رفتار های مجرمانه و جامعه ستیزانه نیست. سلامت و رشد انسان ها بر اساس نظم و امنیت اجتماعی شکل می گیرد. تفاوت جوامع و نظام ها اما در نوع نگاه به اصل مساله ی نظم و امنیت است. واقعن جوامع پیش رفته که غالبا حکم اعدام را به کناری نهاده اند این اندازه غافل اند که از چنین ابزاری اگر مفید و کارآمد برای تنظیم رفتار های افراد فرض شود، چشم بپوشند و مردمان خود را به دست هرج و مرج بسپارند یا آن که عقلانیت و تجربه همراه با افکار صاحب نظران را ارج نهاده اند که به روشنی ثابت کرده، حکم اعدام و کشتن افراد ارتباطی با نظم و سلامت اجتماع ندارد و خشونت چنین رفتاری خود می تواند آستانه ی تحریک پذیری و رفتار های خشن را کاهش دهد. مگر در همین جامعه ی اعتیاد زده و سامانه های فساد آور ، حکم اعدام قاچاق چیان و سلطان های مختلف توانسته سطح ابتلا به مواد و فساد گسترده را پایین آورد ؟البته آن ها که هوشمند ترند بر اصل چنین بحثی خنده خواهند زد چرا که هم ایشان و هم از ما بهتران نیک می دانند که کارکرد اعدام و خشونت های این چنینی هر چه که عنوان شود،کم ترین ارتباط را با امنیت و سلامت دارد و در واقع نشان دادن قدرت است به اهالی کف خیابان و در مورد فساد های اقتصادی پاک کردن است، صورت مساله را و تظاهری است کمدی گونه به قاطعیت و بازی های مشابه. پس حرف حساب این نوشته چیست؟ تصور این که صبحی از خواب برخیزیم و خود را در جامعه ای منظم و قانون مدار ، سوییس وار ، ببینیم یا آن که گروهی ناگهان سر بردارند و طرحی نو در اندازند و باز هم بخواهند مجانی کنند، لابد این بار دلار را و مسکن را ... سوگ مندانه خواب ناممکنی است، بل دقیق تر آن که...اعدام راهی برای اصلاح نیست ااتفاقا برای ترساندن از اصلاح و تغییرات مسالمت آمیز است، یعنی مشت آهنین به جماعتی نشان دادن که نمی خواهند درد و رنجی مضاعف را بر تن خسته ی این ملک ببینند. اصلاح طلبی شاید مرده باشد همراه با دروغ مردمانی ، که نان خویش را در این بازار می جسته اند و در پشت پرده های رنگین نرد عشق با قدرت مداران می باخته اند...اصلاح و اصلاح طلبی نه اسم رمز قدرت پرستان بوده و نه آن چنان که جنگ جویان مدعی اند، عوام روشن فکران را فریفتن ...که اصلاح نام فروتنانه ی نوعی راهبرد است،نشانی راهکار و مسیری که به تکرار های فراوان نیاز مند است، و برای بهتر شدن و رشد تدریجی جامعه ای پر مساله با تاریخی سرشار از شکست و دروغ و رویا های بر باد رفته و مردمان خسته...روشنی فردا و بهروزی آینده ی این جامعه و هر جامعه‌ای در گرو آگاهی و مطالبه گری و صدای بلند امروز همه ی مردمان برای اصلاح و آزادی و رشد همه جانبه است، از اقتصاد و بازار ملی آن گرفته تا فرهنگ و مطبوعات آزاد و رسانه های مستقل و احزاب و گروه های سیاسی غیر فرمایشی و انتخابات واقعی و غیره و غیره...مخالفت با اعدام و خشونت کور ، مخالفت با فضای بسته و سیاست های نادرست داخلی و خارجی، پرهیز از خشونت و دعوت به اصلاح امور یعنی خواستار فردا ی دیگری هستیم ...که ما این آب و خاک را حتا ویران شده، دوست داریم و به روز های بهترش امید داریم ...که یاد دارم دوستی می گفت این سرزمین از پس نامردمانی چون مغول سر برافراشته و به زیستن آزاد وار و فرهنگ آفرینی دلاویزش ادامه داده..!از این پس نیز به هم چنین...