تب سرد (قسمت پنجم)

... صبح پیش از باز کردن چشم­هایش، اندوه مواجهه با زندگی اسقاطیش مثل کرم دراز و قلاب داری راه تک تک رگ­های بدنش را بست. هشیاری، این مخدر عزیز و گرانمایه، نه قابل پذیرش بود و نه قابل رد. منتی بود که بالاجبار بر او نهاده شده بود. مثل متاعی گران ولی ناکارامد؛ نه می­دانست با آن چه کند و نه می­توانست آن را دور بیاندازد.غرولند کنان لگدی به لحاف سنگین زد و بلند شد. با بی خیالی سرش را خاراند و به سمت آشپزخانه رفت. مادرش که در حال آماده کردن تدارک ناهار بود با اخم گفت:" هرچی صدات زدم پا نشدی! صاعقه هم بهت می­زد بلند نمی­شدی!"با مهربانی به چشم­های درشت مادر که از خستگی باریک و کشیده به نظر می­رسید نگریست. موهای لخت و سیاهش تا میان کمرش می­رسید و گونه­هایش به هنگام لبخند، گودی چشمانش را می­پوشاند.جلوی کاسه­ی پهن و کوتاه گلی روشویی کنج آشپزخانه مثل قورباغه نشست و دست و صورتش را شست. نگاه بی تفاوتی به آینه­ی شکسته­ای که به روشویی تکیه داده بود انداخت. چشمانش از گریه­های بی صدای دیشب باد کرده بود و می­سوخت. موهای نیمه­کوتاه ژولیده و کثیف مجعدش به او چهره­­ی ساحران صاعقه خورده را می­بخشید.- حداقل یه شونه به اون لامذهبا بزن!با بی اعتنایی و چهره­ای ثابت بلند شد تا به سمت در برود.- باید بری باغچه یکمی علف معطر برام بیاری.صدای گریه­ی برادر شیرخواره سنگینی و رخوت فضا را درید. آرتمیس چشمانش را چرخاند و به سمت مادر چرخید و لبخندی اجباری زد.- قبلش می­رم ببینم شاخ شمشادتون به چیزی نیاز نداشته باشه.مادر لبخندی از سر رضایت می­زند و زیر لب می­گوید:" وروجک تخس!"*******مادر و فرزند سفره را می­چینند و منتظر پدر می­مانند. بعد از مدت کوتاهی صدای سنگین و محکم کوبیدن پاشنه­های کسی به زمین می­آید. پدر عادت داشت با نزدیک شدن به خانه، پاشنه­هایش را به زمین بکوبد تا قبل از اینکه در بزند به استقبالش بیایند.آرتمیس به سمت در دوید و مادرش به آرامی از پله­های خانه پایین آمد. پرچین کاه­گلی اطراف خانه کوتاه بود و تا گردن افراد می­رسید. درب خانه از تخته­های پاره­ی چوب بود که ارتفاعش کمی از پرچین بالاتر می­آمد. اما می­شد از داخل چهره­ی جدی پدر را که درب را دو دستی باز می­کرد تا اتصال ناقصش با پرچین باعث کنده شدنش نشود.- سلام پدر.- شنیدم بجای بازی با بچه­ها ول می­چرخی.گویی تمامی انرژی دخترک از فرق سرش به بیرون فواره کرد. مادر به نشانه­ی خوشامدگویی سرش را پایین آورد و زیر لب سلام کرد. پدر هم در پاسخ سرش را کمی به سمت پایین متمایل کرد.*******بعد از شستن آخرین لیوان مسی آن را محکم تکان داد و از جا جست.- خب حالا اجازه دارم برم علفزار؟مادر که لبخند کجش شیطنت چشم­هایش را دو چندان می­نمود سر تا پای خیس و آغشته به خاکستر آرتمیس را بر انداز کرد.- اول ظرف روشویی رو خالی کنن، بعد لباست رو عوض کن و این رو آب بکش! انقدر خاکستر روش ریختی که فکر نکنم نیاز باشه بازم بریزی! بعدش می­تونی بری ولی باید موقع غروب برگردی.آرتمیس روی یک پا چرخ می­زند تا ظرف روشویی را بلند کند. اما ظرف انقدر سنگین بود که دخترک را به زانو درآورد. مادر پوزخندی زد و به کمکش رفت.*******به محض اینکه پایش را از درب خانه بیرون گذاشت، اندوهی قلبش را فشرد. یک خوبی و در عین حال بدی آدم بزرگ­هایی که در راه می­دید این بود که هرگز در مقابل آدم نمی­گویند به نظرشان چقدر منحرف، زشت، خنگ، و یا هرچه که پشتت می­گویند هستی. زن­ها البته کمی پچ پچ می­کردند؛ اما نمی­دانستی اصلا راجع به توست یا کسی که پیش از تو دیدند؟در طول راه چشم­هایش را به ترک­های کوچک و بزرگ زمین و دیوار­ها، شاخه­هایی که از پرچین خانه­ها تجاوز کردند و کفش رهگذرهایی که با بی­اعتنایی به سمت آینده در تکاپو بودند دوخت. سایش لباس کتان به پوستش او را عصبی تر می­کرد. امروز روز خوبی برای معاشرت نبود.سر پیچی که به علفزار منتهی میشد، تعدادی دختر و پسر پنج-شش ساله روی سکویی نشیسته بودند. بزرگترین پسر گروه که چهره­ای کثیف داشت و زخمی بلند و باریک از بالای گوش تا بالای شقیقه­اش خطی سفید میان موهای تراشیده اش انداخته بود؛ دماغش را بالا کشید، با انگشت دخترک را نشان داد و بلند گفت:" این همون ضعیفس که فک می­کنه خیلی لاته!" همه­ی کودکان قهقهه سر دادند.آرتمیس که فقط منتظر یک جرقه بود تا منفجر شود، دندان­هایش را به هم سایید و با قدم­های محکم جلو رفت و جلوی پسر ایستاد. با هر گامی که بر می­داشت خاک از زمین می­جست.همه از این واکنش شوکه شده بودند و با دهانی باز به دخترک که روی پسر گستاخ سایه­ی انداخته بود می­نگریستند. نفس­های دختر سوت می­کشید؛ دندان­هایش را نشان داد و با همان حالت گفت:" اگر مادرت ضعیفه­س دلیل نمیشه همه ضعیفه باشن!"در لحظه­ی اول پسر یکه خورد؛ اما بعد از لحظه­ای چشمان باریک و شرورش را تنگ کرد و صورت خود را گرفت و داد زد:" کمک! کمک!" دخترک که پاک جا خورده بود به کودکان و تعداد کمی نوجوانانی که دست از بازی و تکاپو و قهقهه برمی­داشتند و توجهشان به آنان جلب می­شد نگریست.طی چشم بر هم زدنی یک دسته جمعیت با گام­های تند به طرف آن­ها روانه شدند. پسری چاق و کوتاه با ساعد ضربه­ای به سینه­ی آرتمیس زد و او به سمت عقب تلو تلو خورد. پسر بچه که دید نقشه­اش گرفته با حق حقی دروغین بریده بریده گفت:" ما نشسته بودیم... اومد زد زیر گوشم... به مادرم فحش داد!... منو زد..." صدایش متناوباً مثل خری که در چاه افتاده باشد می­گرفت.پسر فربه ابروهایش را بالا داد، به سمت آرتمیس برگشت و با دو دست گوشتالوی خود یقه­ی دخترک را گرفت و او را به سمت دیوار کنار سکو هل داد. آرتمیس محکم به دیوار برخورد کرد و پاهایش سست شد. پسر خواست به آرتمیس یورش ببرد که مردی از انتهای کوچه نمایان شد و همگی متفرق شدند.آرتمیس خود را محکم به دیوار چسباند و با نفس­های تند و کوتاه رد شدن مرد را تماشا کرد. می­ترسید تا او را اینگونه ببینند. هنوز در علفزار تکاپوی ناشی از دعوا آرام نگرفته بود. معلوم نبود شرارت تمام شده یا هنوز ادامه دارد. دختر مهربان به آرامی به او نزدیک شد؛ کنارش روی یک زانو نشست و با سر انگشت موهای عرق کرده­ی آرتمیس را از صورتش کنار زد.تارهایی از موی لخت دخترک از پشت گوشش بیرون آمده و روی چشمانش می­رقصید. نفس آرتمیس سنگین شده بود و خس خس می­کرد. شعله­های سوزان خورشید چشمانش را می­زد. می­خواست تارهای مو را به جای اصلی­شان هدایت کند؛ اما جسارت کافی را نداشت. احساس کرد در سمت چپ سینه­اش فنجانی خالی وجود داشته که دارد از چای گرم و معطر پر می­شود. گرمایی که از قلبش به تدریج به تمامی وجودش رخنه می­کرد.- خوبی؟ صدمه­ی جدی دیدی؟آرتمیس با دهانی نیمه باز با دخترک خیره شده بود.- سرت به جایی خورده؟- سلام!- پاشو ببریمت پیش طبیب.- نه خوبم.- سرت آسیب ندیده؟- نهدخترک کنارآرتمیس نشست؛ به دیوار تکیه داد و سرش را به سمت آسمان گرفت.- چرا این کارا رو می­کنی؟- کدوم کارا؟- دنبال توجهی. دنبال اینکه مرکز یه ماجرایی باشی.- من حتی نمیدونم چیکار می­کنم که همه انقدر ازم متنفرن.- یجوری رفتار می­کنی انگار به جایی که هستی تعلق نداری. انگار از بالا به پایین نگاه می­کنی. دوست داشتی پسر می­بودی؟چای آرتمیس از دهان افتاد. بخارش سرد شد و به صورت قطره اشکی از گونه­اش غلطید.- اسمت چیه؟- اینانا... مادرم می­گه چون مامان و بابات عاشق پسر-...- من باید برم.آرتمیس با جستی بلند شد و دستش را برای خداحافظی سمت اینانا دراز کرد. اینانا دست او را گرفت و بلند شد. آرتمیس دستش را به زیر دست اینانا لغزاند و سرش را به نشانه­ی احترام خم کرد. سپس با لبخندی از یکدیگر جدا شدند. در راه برگشت احساس می­کرد زیادی احساس می­کند. رنگ­ها روشن تر، صداها واضح تر، و بوها تند تر بودند. گویی زمان حال بند بند وجودش را به سمت خود می­کشید.ادامه دارد...