بدنت رو غرق آبی دریا کن | blue period

دیروز یه انیمه ۱۲ قسمته خیلی زیبا و بوسیدنی رو تموم کردم. حقیقتا هیچوقت فکر نمی‌کردم دیدن همچین ژانری در حوصله‌م بگنجه. ولی گنجید، بدجورم گنجید و واقعا یک دقیقه هم از انیمه از دست ندادم و گاها انیمه را استاپ کردم و دیالوگ‌ها و مونولوگ‌هایی که دوست داشتم رو برای خودم نوشتم.اسم انیمه blue period بود. انیمه حول یه پسر دبیرستانیه که خونوادش وضع مالی متوسطی داره و باید خوب درس بخونه تا دانشگاه خوبی درس بخونه و در آینده (کسی) بشه.با دوستاش وقت می‌گذرونه. جو رو تشخیص می‌ده و درمورد چیزایی حرف می‌زنه که می‌دونه دوستاش دوست دارن. سیگار می‌کشه با اینکه خیلی دوست نداره. درس می‌خونه، معدل خوبی داره و بچه نمونه‌ایه.ولی قراره همه‌چیز تغییر کنه. یه روز وقتی فهمید سیگارش رو توی کلاس هنر جا گذاشته، به اونجا می‌ره و یه نقاشی از یکی از سال‌بالایی‌هاش می‌بینه، بالافاصله احساس می‌کنه داره کشیده می‌شه داخل نقاشی و بعد از شنیدن سال بالایی که با ذوق درمورد نقاشی‌ش می‌گه احساس متفاوتی بهش دست می‌ده. فردا که با دوستاش توی خیابون‌های می‌چرخیدن و سیگار می‌کشیدن به شهر کثیف و بدبوشون نگاه می‌کنه و می‌گه:صبحای شیوبیا یجورایی باصفا نیست؟توی زنگ هنر باید منظره موردعلاقه‌شون رو می‌کشیدن. و با تمام وجود دلش می‌خواد شیبویا و آبی بودن شهر رو بکشه. موقع کشیدن نقاشی احساسات متفاوتی داره، جدی‌تره و بعد اینکه از نقاشی‌ش تعریف می‌شه، احساس می‌کنه این یه مکالمه واقعیه و چیزیه که واقعا خوشحالش می‌کنه.بعد کلنجار رفتن با خودش که نباید هنر رو دوست داشته‌باشه چون هیچوقت قرار نیست ازش پول دربیاره، نقاشی کشیدن رو پس می‌زنه. ولی نمی‌تونه، به هرچی که نگاه می‌کنه دوست داره نقاشیش رو بکشه و بنظرش همه‌چیز خیلی قشنگه. نقاشی می‌کشه و نقاشی می‌کشه...توی این انیمه ۱۲ قسمتی قراره یاتورا (کاراکتر اصلی) رو ببینیم که برای رسیدن به چیزی که می‌خواد تلاش می‌کنه. از لحاظ روحی و جسمی فرو می‌پاشه و پا می‌شه. یاتورا رو می‌بینیم که رشد می‌کنه. هم توی نقاشی کشیدن و هم نحوه نگرش به خودش و اطرافش.این انیمه یه سفر معنوی بود که قراره جرقه وجودیت رو پیدا کنی. بهش پروبال بدی. خودت رو قبول داشته‌باشی و سعی کنی اون میوه‌ای که در آخر بدست میاری رو مزه مزه کنی.واگویه‌های ذهنی یاتورا برای هممون آشناست. آدم‌های اطرافش برای هممون آشناست. گاهی خودمون رو تو اسکرین می‌بینیم که داریم تقلا می‌کنیم و با خودمون و اطرافمون می‌جنگیم.از اونجایی که یکسال تلاش یاتورا برای کنکور رو داریم می‌بینیم، برای من به شخصه خیلی قابل درک بود و مطمئنم بخش زیادی از ما می‌تونه باهاش همذات‌پنداری کنه و گاهی باهاش گریه کنه و شاد بشه و تو فکر فرو بره.چون کاری که دوست دارم رو انجام میدم معنیش نیست که همیشه لذت بخش باشه.من با شنیدن همین چندکلمه گریه کردم. تمام این سال‌ها منتظر بودم این رو بشنوم و واقعا احساس کردم فشار خیلی زیادی از روی شونه‌هام برداشته‌شد.از مهارت مکالمت برای قایم کردن احساساتت استفاده نکن. از اون استفاده کن تا احساسات واقعیت رو بیان کنی.چه زمان‌هایی که کلماتمون رو خوردیم و به زبون نیاوردیم چون فکر کردیم برای بقیه اونقدری دوست‌داشتنی نیستیم که بخوان حرفامون رو بشنون.بعضی وقتا انتخاب کردن راه آسون خیلی سخته. اینکه انتخاب کنی هیچ کاری نکنی هم به همون اندازه مهمه.در طول انیمه دانش‌آموزانی بودن که بعد سه سال پشت کنکور بودن، تصمیم می‌گیرن که رها کنن و سبک زندگی متفاوتی رو در پیش بگیرن. و چه تصمیم سخت و ارزشمندی گرفتن!می‌خوام بمیرم-پس لخت بمیرخجالت آوره- اگه بنظرت خجالت آوره یعنی هنوز برات مهم بقیه درموردت چی فکر میکنن. هنوز نمی‌تونی بمیری...فکر می کردم علایقم تنها چیزیه که ازم محافظت می کنه. ولی بعضی وقتا خودمم نمی دونم از چی خوشم میاد.ما نوجوونا گم می‌شیم. تلاش می‌کنیم به چیزی چنگ بزنیم و خودمون رو نجات بدیم. ولی بعضی‌وقتا متوجه می‌شیم اون چیزی که بهش چنگ زدیم برای ما نبوده. این خیلی دردناکه و قدرت زیادی می‌خواد که پا شیم و دنبال چیز دیگه‌ای بگردیم.نشون دادن برهنگی خودت و دیده شدن برهنگی خودت یعنی خودت رو همونطوری که هستی قبول داری. بیشتر از آدمایی که خودشون رو قبول کردن، کسایی که فکر می کنن جذابن خیلی باحالن.باید بدن خمیری رقت انگیزمون رو بپذیریم.تو این دنیا بیشتر از همه به نقاشی خودم ایمان دارم. من خیلی خوش سلیقه م نه؟یاتورا توی یکی از قسمت‌های سخت زندگیش و در آخرین دقایق سفرش به این نتیجه می‌رسه. و واقعا نامردیه که به خودمون، به اثرمون، به استعداد‌هامون باور نداشته‌باشیم. حداقل خودمون بین این جمعیت عظیم باید طرف خودمون باشیم.زندگیم قراره پر از رنگ باشه. درست مثل بارونی که رنگین کمون رو رنگ می کنه. آخرشم نمی دونم آخرین رنگ زندگیم قراره چی باشه.این واقعا هیجان‌انگیزه که ما همیشه قراره تغییر کنیم. قراره به هر آنچه که یه زمانی فکر می‌کردیم مهم‌ترین چیزه بخندیم. به انتخاب رشته الانمون بخندیم. به انتخاب رشته چهار سال پیشمون بخندیم. عدم قطعیت زیباست با اینکه ترسناکه.