شب پانصد و سی و‌ دوم یا مریض سرپایی

ما بچه که بودیم، بزرگ هم که شدیم، چاره‌ی همه چیز، چای نبات بود. دل‌درد، استرس، سرطان پروستات، پریود، دل‌تنگ، ماتحت گشاد، همه و همه، چای نبات.بزرگ هم که شدیم، علت هر کج و کولگی، میگرن، سگ‌خلقی رو، حواله می‌دادند به پریود.رفتیم شاغل سینما شدیم، هر چی سر صحنه کم و زیاد بود، میخ نبود، صدای بوق از کوچه می‌اومد، کباب نهار، پیازش کم بود، می‌گفتن گروه تدارکات!شدیم شاغل شرکت فیلم‌سازی، هر چی کج بود، صاف بود، انداختن گردن میانگین کتاب‌خوانی جامعه.اومدیم خارج. هر جا پاشیدیم انداختن گردن غربت، نبودن سنگک، فرهنگ غربی و خون تپنده‌ی آریایی.حالا، که دیگه خارج‌نشینی‌مون به گل نشسته و مهر ویزامون خیلی وقته خشک شده، هر جا کلاف می‌شیم، خودمون می‌اندازیم گردن احساسات!این رو حس کردم، اون وایب رو‌ گرفتم، انرژی‌اش فیلان، بازگشت‌اش بیسار!نچ! جیگرم!خیلی چیزهای دیگه توی دنیا ما رو‌ کنترل می‌کنه. مثل اپیزودی که توش شنا می‌کنیم، میگرن و پیش‌فرض‌ها.مطالب محضرهای قبلی‌ام رو بلغور نمی‌کنم، یادداشت‌ها موجودند، علاقمندان از پلی‌کپی دم دانشگاه جزوه رو تهیه بفرمان. توی این ده روزی که از کلی چیزهای زندگی‌ام، آف گرفتم. چند تا درس تپل گرفتم.۱. از استراحت وحشت نکن. انقدر فاصله بگیر از مشغله‌ات، که دلتنگ‌شون بشی. وگرنه، همین شکلی می‌مونی. ترسان، نفس‌بریده. به کاف!۲. مرگ، چاره نداره. باقی دنیا، ردیف می‌شه. حتی لپ‌تاپ یه‌تیکه.۳. دنیا را تماشا کن. دم مرگ، نه بالا پایین شدن وزنت یادته، نه صورتحساب مالیت.۴. زندگی تکرار می‌شود. این، حکایت روز مرگ لپتاپ یک‌سره‌ی عکس بالاست.۵. فسقل درون را دوست بدار، هر روز.۶. ریاضت، لزومه‌ی موفقیت نیست. استمرار، جواب است. ۷. اشکال ندارد بترسی، بیا بغلم با هم گریه کنیم. احساساتت را رها کن.۸. غروب را بخاطر بسپار. پرواز را هم. ۹. جدی نگیر! ویوالدی یا اندی؟ چی لازم داری…همون رو عشقه.۱۰. باور کن. حتی اگر رنج‌آور است.۱۱. دیت کن با آرتیست درون. ۱۲. خوشگلیات رو جشن کن.۱۳. جدی‌اش نگیر بابا! زندگی رو می‌گم.۱۴. کتاب دوست داری؟ بذار جلو چشمت.۱۵. گاهی به آسمان نگاه کن.۱۶. شمع و گل و پروانه. یار و می و پیمانه.۱۷. فدا سرت. بخوره به مال، نه جون. سرت سلامت.۱۸. عجله نکن. هر روز یه قدم.۱۹. موفقیت، کوچک و بزرگ جشن‌اش بگیر. این لحظه، زمانی آرزوت بوده.۲۰. هر روزت قشنگ و مهمه. هر روز مهم و قشنگی.۲۱. گریه کن. هر قدر لازمه. ۲۲. بازیگوشی، کمک می‌کنه از پس زندگی بربیایم. بازیت رو بیاب.۲۳. موزیکای محبوبت رو ببوس.۲۴. آرزوی بزرگ بکن. از معمولی بودن نترس. شاید، بیس چهارتایی فریم باس می‌بافتم که بتونم برسم اینجا، این‌طور و این‌گونه. می‌دونی، رنجی که من به خویش وارد می‌کنم از کجا میاد؟من قصه‌گوام. یه شهریار و گوش شنوا دارم، که مسوولشم. همونطور که شازده کوچولو، مسوول گل‌شه. من مسوول اینم هر شو، واسش عشق ببافم. اونم مسووله، هر شو، به قصه‌ی عشق من گوش کنه.من، هر شو، واسه نجات جونم قصه می‌گم. قصه می‌گم زنده بمونم.حقیقت‌اش رو بگم عشق من؟من، می‌دونم شهریار، که اومدی بمونی، که نمی‌خوای سپیده‌ی صبح گردنم رو بزنی. الان، دیگه می‌خوام بهترین قصه‌ی شهر رو واست بگم. قصه‌ای که هیچ‌کی نشنیده.طوری واست افسانه می‌گم، که شهرزاد ماندگار افسانه‌ی هزار و یک شب خاورمیانه شم، که خاور دور و نزدیک، چین و ماچین، سینه به سینه، عشق قصه‌هایمان را روایت کنند.من، می‌دانم، که سرم نمی‌رود. شاید هم دیگر مهم نیست، که سپیده گردنم برود، من بهترین قصه را می‌گویم. آن‌جای عشق را روایت می‌کنم، که هیچ جنبنده‌ای نشنیده. می‌بوسمت، با عشق، امضا، شهرزادت.پ.ن: امروز، با بن، همکار فیلمنامه‌نویسم، در حال بازنویسی نسخه‌ی شش بودیم. باور بفرمایید، این امضای عاشقانه، از تامام دیالوگ‌های سوپرکلیشه‌‌ی رمانتیکی می‌آید که امروز بلغور کردیم، تا ایده‌های خوب دربیایند.ایده‌های بد را باید رها کرد، مثل اسب‌های وحشی در دشت. آرام رام‌شان کرد. مثل شازده کوچولو که گل‌اش را اهلی کرد.پ.ن ۲: پی‌نوشت یک، اعلام برائت مذبوحانه‌ای بود، از حجم استفاده از کلمه‌ی عشق و شرم حضور ماچ شهریار ته نامه. ولی خب، قول دادم و قول دادین، صادقانه قصه بگم، صادقانه بخونین.پ.ن ۳: تا اینجاش رو اگر خوندین، یه کامنتی، نامه‌ای، دودی، استعاره‌ای بدین، امشو خیلی سر دلم رو باز کردم.