ساعت بیداری

خسته و کوفته به خانه رسید. کیفش را گوشه‌ای پرت کرد و اول به سراغ یخچال رفت. یخچالی که همین چند روز پیش تعمیرش کلی خرج برداشته‌بود. بطری آب را برداشت. روی صندلی نشست. یک لیوان. دو لیوان. بطری خالی شد. کمی نفس کشید. ساعت را نگاه کرد. تازه ساعت هشت بود. هنوز کلی وقت داشت.تلویزیون را روشن کرد. دهان‌ مجری پشت میکروفون باز و بسته می‌شد تا پیامی را مخابره کند. گوشش به اخبار بدهکار نبود. فوتبال؟ فقط احمق‌ها با چنین چیزی وقت‌شان را تلف می‌کنند. مستند زندگی شیرها اما جالب بود. چند دقیقه به تماشای تلاش یک گروه شیر گرسنه برای خوردن یک فیل بخت‌برگشته نشست. ساعت از هشت و نیم گذشت ولی شیرها موفق نشدند. تلویزیون را خاموش کرد.تصمیم گرفت به گل‌هایش آب بدهد. پنج‌تا گل داشت که آنها را از کوچک به بزرگ در پله‌ها چیده‌بود. یکی‌یکی آن‌ها را برداشت، نوازش کرد و آب داد. آنها را به خاطر سرسبزی بی‌منت و سکوت‌ همیشگی‌شان دوست داشت. تنها کسانی که هرچه می‌گفت گوش می‌کردند و تنهایش نمی‌گذاشتند. البته آن شب حرفی برای زدن نداشت. باید چند روز می‌گذشت تا حرف‌هایش جمع بشود و به اندازه‌ی یک مکالمه برسد. کمی کنار گل‌هایش نشست. فکر کرد پنج گلدان دیگر بخرد و در سمت دیگر پله‌ها بگذارد. آن‌وقت می‌توانست با گل‌های بیشتری حرف بزند. اصلا شاید بهتر بود به جای زندگی در شهر، یک خانه در جنگل برای خودش دست و پا کند. ساعت نُه شد.وقت شام رسیده‌بود. شام هر شب را به پیشنهاد یک برنامه‌‌ی موبایل سفارش می‌داد. البته همه‌ی غذاها را دوست نداشت؛ ولی سعی می‌کرد به برنامه‌ پایبند بماند. تصمیم‌گیری در مورد غذا همیشه برایش سخت بود. شام را سفارش داد و مشغول اصلاح ریش‌هایش شد. ریش‌هایش را دوست نداشت. چون زمخت و بی‌عاطفه بودند و از هر طرف که دوست داشتند رشد می‌کردند. برای همین همیشه آنها را می‌تراشید؛ به امید اینکه روزی سر‌به‌راه بشوند و او بتواند عکسی با ریش از خودش بگیرد و در آلبومش بگذارد.یک آلبوم کوچک شخصی داشت؛ در تمام حالت‌ها از خودش عکس گرفته‌بود. نشسته، ایستاده، خوابیده، در حمام، در پله‌ها یا در حال دویدن در کوچه. گاهی آلبوم را مرور می‌کرد و با خاطرات گذشته مسرور می‌شد. روزی را یادش آمد که یک سوسک بازیگوش وارد خانه شده‌بود. کشتنش دو ساعت طول کشید. بعد از عملیات، از خودش در حالی که سوسک را با حالتی قهرمانانه در دستش گرفته‌بود، عکس گرفت و خستگی‌اش در رفت. ساعت نُه و نیم شد.چند دقیقه بعد بالاخره پیک از راه رسید. غذا را از پیک تحویل گرفت. یک سفره‌ی چهل سانتی‌متری به شکل مربع داشت که همیشه آن را برای خودش پهن می‌کرد. یک بشقاب، یک قاشق و یک چنگال داشت. غذا را در بشقاب خالی کرد و مشغول خوردن شد. همزمان لقمه‌هایش را می‌شمرد. حتی می‌شمرد که هر لقمه را چند بار می‌جود. دوست نداشت که معده‌اش دچار مشکل بشود. از یک ماه پیش تا الان، در یک دفترچه ثبت کرده‌بود که هر روز چه غذاهایی خورده و هر کدام چند لقمه بوده و مجموعا چندبار آنها را جویده‌است. این کار را تازه یاد گرفته‌بود. ثبت‌کردن کارها در دفترچه به آن کارها ارزش می‌داد. فکر کرد شاید بهتر باشد آب‌ دادن به گل‌ها را هم در دفترچه‌ای جدا ثبت کند. ساعت ده شب را نشان می‌داد.خسته بود. بشقاب و قاشق و چنگالش را شست و با دقت در آب‌چکان گذاشت. سفره را تمیز کرد و سر جای همیشگی‌اش، در کشو آشپزخانه گذاشت. ظرف یک‌بارمصرف غذا را به همراه دیگر زباله‌ها برد تا در سطل بزرگ سر کوچه بیندازد. در راه به گربه‌ی چموش محل هم سلام کرد. از گربه به خاطر بدرفتاری‌اش دلخور بود. آخر کدام گربه‌ی خیابانی پیدا می‌شود که غذایی را که انسان با محبت برایش تهیه کرده، پس بزند؟ زباله‌ها را در سطح انداخت و به خانه برگشت.وقت خواب بود. تشک و پتویش را پهن کرد و دراز کشید. چشم‌هایش را بست. از یک تا صد شمرد و خوابید.عکس از unsplash