اکادمی قهرمانان من 1

سلام دوستانامیدوارم عالی باشیداین داستان راجب به انیمه مای هیرو اکادمی یا همون اکادمی قهرمانان هست البت به سبک خودم امیدوارم این فن فیک رو دوست داشته باشیدخوب ماجرای زندگی من اینه که هروز از خواب بیدار میشم میرم حموم و بعدش از پنجره به بیرون فرار میکنم ساعت 5 صبح میرم ساحل و با کوسم تمرین میکنم اون اطراف یه پسری هست که ات و اشغالی اونجا هستن و جمع میکنه راستش ازش خوشم میاد برعکس همه کسایی که میشناسم جربزه اش بیشتر از بقیه است خانم راوی توضیحی بده الان همه دچار سوءتفاهم میشن راوی:خوب راوی وارددد میشدددد بله بله ببینید این دخترم خیلی بدبخته اسمش کاترینه کاترین:هویییی راوی دهن گشادتو ببنددد ادم باش خیلی هم خوش بختم کوسه به این خوبی دارم مامانو بابا دارم دو تا خواهر و سه تا برادر دارم اوضاع مالیمون بعضی وقتا خوبه بعضی وقتا افتضاحه بخاطر ارزو هام کمم مسخره نشدم ولی با این حال خوش بختم با اینکه کارمم میکنم خیلی خوشبختم دهنتو پس ببند راوی:کاترین جان اروم باش بعد اگه ببندم چطور بگم کاترین:پس درست بتعریف راوی:چشم خوب ببینید ایشون میخواد بره با ایشون دوست بشه اما میترسه و خجالت میکشه کاترین:زندگی همه راوی دارن اینم راوی خل ما نمیخواد خودم میگم ماجرا چیه خوب اسم من کاترین میزوکی هستم 15 سالم 6 اگوست که همین چند روز دیگه باشه میشم 16 ساله م هست دوتا خواهر دارم که ازم کوچیکترن که اولیش اسمش میکاسی که ازم 5 سال کو اون یکی خواهرم اسمش کارمن هست و 6 سالش ازمکوچیک تره برادرامم که یکشون 3 سال ازم بزرگتره و اسم لون کارلوس هست اون شغلش گزارشگریه و بچه دومم هست بعد بزرگترین برادرم که میشه بچه اول و 5 سال ازم بزرگتره و ازدواج کرده و هعی بنده هم دارم عمه میشم و راستش اصلا کلا با خانواده نمیسازم اولین دلیلش هم اینه که من دوست دارم هعی قهرمان بشم اما خانوادم میگن نه و اینا چون من خیلی نحیفم و کلا این رشته بدرد من نمیخره و باید طراح لباس یا مد یا هر شغل کوفت زهر مار دیگه ایی تو این مایع ها باشه اما من دوست دارم کسی باشم که خودم میخوام راستی اخرین برادرم هم سن خودمه ما دوتا دوقلوه هستیم اسمش سامتابیاله اره یه مدتم داخل یه اتاق بودیم اما دیگه نتونستم تحملش کنم و یه اتاق دیگه رفتم واقعا خیلی عصبانیم میکرد الانم با خواهر کوچیک داخل یه اتاقم هعی لاقعل از شر اونو دوستا و شب زنده داریاش راحت شدم اما با اون بیشتر و لوکاس و نامادریم بیشتر کنار میام راستش کوسه من اصلا هیچ شباهتی به خانوادم نداره راست میگم کوسه خودم اینجوریه که یه صفحه رو دو تا دستام هستن هعی با بدبختی میتونم غیبشون کنم گه صفحه یکیشون بشکنه هعی باید صفحه رو از دستم بکنم که بله باید برم دکتر و 4 ماه عوارضش هست موهام هعی خودم دوستشون دارم اما خانوادم میگن خیلی داغونه اما نامادریم نانیستو میگه از مدل موم خوشش میاد اره مادر و پدرم ظلاق گرفتن و یه مدت بعدش زارت مامانم سقد شد من که اصلا احساس زیادی بهش نداشتم راستش خیلی با من خوب نبود و منم شاید باورتون نشه یه ماهی بیمارستان روانی بستری بودم اونم بخاطر مادر لعنتیم بود و احساساتمو داخل 6 سالگی تا الان نابود کرده بود خوب موهام که بلندن و شلخته و سه رنگ هستن ابی و قرمز و بنفش اره دیگه به صورت خطین پوستمم که کمی سیاه هست قدمم 159 اره دیگه عشق موچی هستم خیلی چندش به نظر میرسه اما من موچی رو میریزم تو سوپ چون عاشق این دوتا غذا هستم و طعمشون باهم عالی میشه راوی:نمیشه بجای چرت و پرت گفتن بری با پسره سلام علیک کنی کاترین:باشه بابا رفتم کاترین بلند میشه کاترین:سلام وای پسر ترکوندیا پسره:سلام کاترین:کمک میخوای شاید بتونم با کوسم حداقل نصف اینا رو از زندگی محو کنم پسره:نه نه نمیخواد من:باشه ولی خیلی عجیبی اسم من میزوکی کاترین هست هر صبح میام اینجا باید بگم خیلی کارت خفنه که تونستی اینجا رو جمع کنی منم کمیشو قبلا جمع کرده بودم امام هعی یه بدبختیایی برام پیش اومد برگشتم اوضاع اینجا خیلی بد شده بود و نتونستم دیگه کاری کنم با اینکه با کوسم کمیشو پاک کنم اما هعی نتونستم بقیشو کاری کنم اما کمی خواستی بگو پسره:ممنون کاترین:خوب اسم تو چیه؟ پسره:میدوریا ایزوکو کاترین:یه سوال چرا اینجا رو داری تمیز میکنی؟ میدوریا:راستش بیشتر دارم برای ازمون یو ای تمرین میکنم کاترین:پس تو هم میخوای بری یو ای ایول راستش منم میخوام برم یو ای اما هعی زمان و زندگی نمیزارن ولی میخوام بیام ک.سمم که کلا مال اینکارا نیست خوبحالت میدوریا:مگه کوست چیه؟ من:خوب این گلسایی که روی دستم میبینی مال کوسم هستن کار با کوسمم افتضاحه و اصلا کنترلش نمیتونمبکنم ولی خوب میخوای ببینی چیکارا میکنه؟ میدوریا:با کمال میل یدونه از انگشتامو تبدیل به قلم میکنم و شروع میکنم به کشیدن و تموم که شد صفحه رو میکشم و شکلی که کشیده بودم و به واقعیت تبدیل کردم و بعدش زیرش یه سیاه چاله کشیدم و اونو به دیدار باقی رسوندم کاترین:خوب این یود کوسه من کوسه تو چیه میدوریا:راستش کوسه من ابره اما نمیتونم کنترلش کنم کاترین:پس جفتمون انگاری به یه شکلی بدبختیم میدوریا:اره کاترین:وای من دیگه برم الان مامانو بابام میفهمن از خونه فرار کردم خدافظ از اشنایی باهات خوشحال شدم میدوریا کون میدوریا:خدافظ منم کاترین چان و فلنگ و بستن و با کوسم یه اسکیت کشیدم و با تمام سرعت به سمت خونه روانه میشم و از درخت بالا میرم و میرسم به اتاق خوابم و نامادریم رو تختم انگاری منتظرم بود و لو رفته بودم نانیستو:کاترین کجا بودی خیلی نگرانت شدم و با سرعت اومد بغلم کرد و دخترا هم نبودن(راوی:بدبخت شدی کاترین کاترین:دهن لعنتیتو ببند که الان اعصابم قاراش میشه راوی:چشم چشم من بستم بهتره این موقعه دهنتونو ببندین و سرتون به کار خودتون باشه) کاترین:نانیستو من خوبم طبق معمول رفته بودم لب ساحل همین میدونی که اونجا رو خیلی دوست دارم اما لطفا به بابا نگو وگرنه خیلی دعوام میکنه نانیستو:دخترا فوضولیتو کردن و به پدرت گفتن کاترین: فقط بلدن منو اذیت کنن نانیستو:برعکس کارمن اومده بود پیشت اما دید نبودی خیلی ترسید و زد زیر گریه و پدر با سرعت اومد کاترین:خوب پس ماجرا اینه به هر حال لو رفتم که صبحا از خونه میزنم بیرون نانیستو:نترس درکت میکنم نمیزارم پدرت دعپات کنه و پیشونیمو بوسید کاترین:ممنون نانیستو فکر کنم تنها کسی تو خانواده تو بیشتر درکم کنی بعدش سامتابیاله بعدش لوکاس نانستو:کاترین اگه گفتی امروز چه روزیه کاترین:۴ اگوست جمعه سال ۲۰۱۹ به هجری شمسی میشه ۱۴ مرداد سال ۱۳۹۸ نانیستو:خوب کفمو بریدی ولی اشتباه گفتی امروز ۶ اگوست ۱سال ۲۰۱۹ به هجری شمسی میشه ۱۵ مرداد ۱۳۹۸ کاترین:خوب؟۶ اگوست مگه چه روزیه ؟ اینم یه روز مثل روزای قبل نانیستو:پاشو پاشو برو دوش بگیر بعد لباساتم میارم موهاتم درست در مون میکنیم میفهمی کاترین:جون جون به حونم میخواین بکنید اما موهامووو تا نگین چه خبره عمراا نانیستو:مهمون داریم برای همین کاترین:اهان باشه پس باشه و حولمو برداشتم و راهیه حموم که کنار اتاقم بود شدم و گلاسای روی دستمم به زور محو کردم و سریع سرمو شستم اما خیلی حق با نانیستو بودا حالا فهمیدم چرا میخواست بیام حموم موهام پر شن و ماسه و هعی اینا چین چی مورجه ای خداا ول کن و بالاخرهههه موهامو شستم و داخلشون گم و گور شدم و دورم پیچیده شدن و لوله پیچ شده داخل حموم افتادم و کارایی رو موهام کردم همشون بر باد فنا رفتن و محبور شدم دوباره بشورمشون و البت نه یک. بار بلکه ۴ بار مجبور شدم بشورم هعی دیگه شانپوی خودمو زدم لاقعل یکم بهتر بشن و کمی نرم کننده تا از کرک بودن در بیان کرکاش رو مخ خودمم هستن و با بدبختی موهامو شستم و لیفم زدم و هعی از لولو به هلو تبدیل شدم و حوله مو دور خودم پیچوندم و موهامو تا جایی تونستم ابشونو چلوندمم (راوی:دختر جون با این وضع میخوای بری؟ کاترین:والا من هروقت حموم میرم اینحوری میرم تو اتاقم مخالفتی داری راوی:غلط بکنممم ننه جونم من برم اصلا ابمو بکوبونم)و رفتم تو اتاقمو لباسایی که نانیستو برام گذاشته بودو پوشیدم خیلی خوشگل بودن یه پیراهن قرمز استین بلند ولی استیناش از این بزرگا بود و یه ساپورت سفید با پیچایی به رنگ بنفش و ابی و قرمز پیچ موخوردن و میومدن تا زانوم و دیگه تموم میشدن پیراهنم تا ۵ سانت زیر زانو هام بود و دمپایی های قرمزو که بهشون میومدن پوشیدم نانیستو اومد و دید لباسو پوشیدم گل از گلش شکفت نانستو:وایی دهتر چقدر خوشگل شدیی کاترین:بخاطر تو هستش نانستو نانستو:ناسی هم صدام کردی هم خوبه بابا حالا بیا بشین موهاتو درست کنم کاترین:باشه ناسی و نشست و نانستو موهای کارمن و درست کرد و به شکل دم اسبی پشت سرم بسته و از کنارای موهام چندتا بافت زد و از یه سمت سرم یکمی از موهامو نبست و گذاشت باز بمونه نانیستو:دختر عالییی شدیی کاترین:ممنون نانیستو:به نظرت میشه با این تیپ مخ زد کاترین:نمیدونم ولی شاید بشه نامیستو:خوب بیا بریم چ رفتیم تو پذیرایی نمیدونم چطوری کل خونه چراغا خاموش بود نانیستو:بچه ها کجایین کاترین:چم یهو از پشتمون صدای ترکیدن بادکنک اومد و بایه پرش چرخیدم و گارد مبارزه ناگهان گرفتم هعی اره دیگه یه مدت تک‌اندو یه مدت کاراته و یه مدت نینحا و کنگ فو و باله و والیبال و این جور چیزا رفتم بعد از جلوم اینا صدای ترکیدن بادکنک اومد و دور تا دور خونه این صدا اومد یهو چراغا روشن شد و چندتا از این بمب کاغذیا ترکید و همه گفتن سوپرایززز تولدت مبارک کاترین و منی که پشمام ریخته بودکاترین:اعتراف میکنم انتظار این یکی و واقعا نداشتم یهو یکی از پشتم :بوم منم میپرم و اون لوکاس بزرگ ترین برادرم بود من :لوکاس و میپرم بغلش میکنم لوکاس:دختر سنگین شدی کاترین:نخیرم تو ضعیف شدی انیتا زن لوکاس:دختر چقدر خوشگل شدی از اخرین باری اینجوری دیدمت خیلی میگزره کاترین:خوب نانیستو یکی طلبت پدر:کاترین کاترین:پس غلط کردم که صبحا یواشمی میزدم به دل ساحل کارمن:اممم راستش کاترین پدر اصلا ازت عصبانی نیست کاترین شونه بالا میندازه:خوب بله دنیا داره به اخر میرسه پدر:یعنی نانیستو:شما پدر و دختر نمیتونید یه روزم که شده دعوا نکنید کاترین:من که کلا ریلکسم پدر:معلومه و میاد نزدیک و بغلم میکنه و پشمام و همه چیزام به شدتتتتت میریزن پدر:بهت افتخار میکنم خیلی بزرگ شدی و چیک چند تا عکس گرفته میشود نانیستو:خوب شاید دیگه بهتره کههه کاترین شمعای کیکشو فوت کنه و کادوو هاشو باز کنه کاترین:راستییی کارلوس کجاست؟؟ نانیستو:امم خوب چند تا کار داشت اون عصر میاد راوی:دروغ میگن نانیستو:میزنم دندوناتو میروزنم تو حلقتا راوی:غلط کردم و راوی فلنگ و میبینده کاترین:خوبب بهترین نیست منتظر کارلوس بدبخت بمونیم؟ سامتابیله:نه گفته ما تا شب کارارپ بکنیم جشن اصلی رو شب میگیریم کاترین:والا همینم بسمه انیتا:نوی دختر ما الکی اینقدر کار نکردیما همین و میزنم تو سرتا کاترین:باشه نانیستو:خوب بیا دیگه شکعا رو فوت کن و میرم میشینم پشت میز و کیک و میارم جلوم چند تا عکسم این لوکاس و انیتا میگیرن که خیلی رو مخمه و یه ارزو چرتی میکنم و فوت میکنم شمعارو شکر خدا من زیاد کیک دوست ندارم و نمیخورم ولی لوکاس کرمکی اومد کمی از کیکشو زد تو صورتم کاترین:ای مریضضضضضض شانس اوردم با سرعت از این طلقایی که نامرعین با کوسم درست کردم و گذاشتم رو صورتم لوکاس:هیف شد کاترین:اخر انتقام سال پیش که تو خواب کیک زدی تو صورتمو میگیرم انیتا:خوب الان کادو ها رو باز کنیم یا عصر؟ کاترین:عصر بکنیم که همه باشن انیتا:باشه ساعت ۶ کاترین در حال فهمیدن کارایی های گلسش هست و سعی داره گلساشو تقویت بده و کارایی هاشونو بیشتر کنه و الان داره بخش حافظه رو به گلساش اضافه میکنه و جونش داره در میاد چون باید یه گلس با اون امکانات طراحی کنه و بتونه گلسشو در بیاره و فرداش باید بره بیمارستان والا اینم اینقدر میره بیمارستان که اگه هفته ایی ۱۰۰ بارم بره اصلا تعجب نمیکنن و حتی با دکترا و پرستارا اینا دوستم شده و هعی بعضی وقتا میره کمک بعضیاشون راستش ۱ ماه بچه بستری بود کلا بدبخته هعی الانم از بس طراحی کرده و قلمشو به کار که تاولای ناخوناش پاره شدن و زدن شلوارشو نابود کردراستیی کاترین قبلا هم برای رفتن به یو ای تلاش میکرد اما الان بیشترش کرده و ۲ یا ۳ ماهم بیشتر وقت نداره که کوسشو ورزیده تر کنه تا بتونه قبول بشه الانم داره سعی میکنه قدرتشو به شدت بیشتر کنه انیتا یهو در و باز میکنه و بلند:دختر جون نمیخوای بیای تو حال پیش ما کاترین بدبختم از ترس ۱۰۰ متر پرید و همون موقع یکی از گلساش محو شد کاترین با کمی تعجب و ترس و درح الی چشماش داشت البالو گیلاس میچید:ب.باشه باشه الان میام بلند شد و لباسشو کمی تکون داد و رفت تو حال و باری دیگر پشماش ریخت انجلا دازای نگبت اترین که همه دوستاش باشن بودن انجلا میریزه رو سر کاترین و بغلش میکنه انجلا:وایییی کاترین تولدت مبارککک کاترین:ممنون به خودم بود که اصلا نمسدونستم تولدمه اترین:دختر نمیمیری گوشیتو یه نگاهی بندازی کاترین:واییی لب ساحل جاش گذاشت الان میام و با سرعت از خونه زدم بیرون و با سرعت یه جفت کفش اسکیت فوق سرعتی برای خودم کشیدم دز هین دویدن و با سرعت رفتم لب ساحل جالبه میدوریا انگار تازه اومده بود!انگار مدرسه واسشون کلاس گذاشته بود میدوریا:سلام صبحی گوشیتو جا گذاشتی رفتی برای همین گذاشتم اینجا کاترین:ولی ممنون اخیش قلبم اومد تو دهنم گفتم بابام میکشتم میدوریا:میگم حالت خوبه اخه یکم ناراحت به نظر میای کاترین:اره نه یعنی همون اره خدا کیو گول میزنم راستش همون موقع گوشیش زنگ میخوره و پدر جان زنگ میزند کاترین جواب میده پدر از پشت گوشیش::دخترههه نگبتت معلومه کدوممم گوریی رفتیییی یهووو نزدیک بود بزنی گ... انتیا :هعی ساکت اصلا گوشیو بده من و گوشیو میگیره انیتا:کاترین حالت خوبه؟گوشیتو دیدی؟اگه دیدی زود بیا خونه خیررر سرت این جشن تو هاا نه جشن این لوکاس احمق کاترین:حالا بدبخت لوکاس چرا ! باشه اومدم و گوشیو قطع کرد کاترین:اههه جون به جونم کردین میدوریا:انگاری دعوا دارید تو خونتون کاترین:چه جورم شما ها چطور میدوریا:زیاد نه خواهرم که ژاپن نیست پدرمم که نمیدونیم مرده است یا زنده مادرمم اصلا اینجوری نیست کاترین:وای ببخشید نباید این سوالو میپرسیدم و تا خواست خم بشه میدوریا:نه بابا نیاز نیست فکر کنم بهتره بری خونتون چون انگاری خانوادتت خیلی نگرانتن کاترین:هعی اینا که فازشون معلوم نیست یه روز دوستم دارن یه روز قصد جونمو کردن مثلا این مادر نامرحومم منو الکی فرستاد بیمارستان روانی اخرم معلوم شد نیستم یه ماه فرستادنم بیمارستان معمولی تا اثرات اون قرصا اینا بره کلا خانواده ما خیلی چیزه اگه باز دیدمت میگم بهت برم که کشتنم میدوریا:باشه راستی تولدته انگار تولدتت مبارک کاترین:از کجا میدونی تولدمه؟ میدوریا:از کارت تبریکی که داخل جیبت هست داخل راهم اینو انداخته بودی که کارت تبریک بود و داداش به کاترینکاترین:وای نانیستو باز کارت تبریک گذاشته برام گذشته برام خدایا چرا این زن اینقدر مهربونه؟ممنون میدوریامیوریا:خواهش میکنمدازای از پش سرش:کجا یهو غیب میشی کاترینم یک مشت قشنگ از پشت میزنه تو صورتش و کاترین یه لبخند خیلی شرورانه میزنهمیدوریا:کاترین چان چرا زدیش؟!کاترین:دیدم انجلا چان نیست رو دلم مونده بود بزنمش خیلی چیزه خنگ ایناست یه کتک ننیاز داشتانجلا:خوب پس بگو چرا اینقدر عصابت شخمی ود نترس بزنش خودمم کم نمیزنمشکاترین:الان شما چرا افتادین دنبالم؟اترین:امممم چون کارلوس گفت بیایم ووومن یکی میخواستم تعقیبت کنم یه سوال تو کی هستی؟کاترین:ایشون میدوریا ایزوکو هستن منم صبحی باهاش اشنا شدم اون هروز یاد ساحل اینجا رو تمیز میکنهانجلا:ایول ولی خوب این یکم غیر ممکنهکاترین:انجلا چان دورو برتو یه نگاه بندازانجلا:خوب بنده پی بردم هیچی غیر ممکن نیست حالا بیا برادر بزرگ ترت این یه هفته الکی جون نکنده که بره دنبال کارای شماکاترین:باز چیکار کردم؟ نم که نه کار اداری دارم نه بیمارستان دو هفته است نرفتم چیکارانجلا گوش کارمن و میپیچونه:خوب بسته فرار از جشن بدو بیا دیگه ببخشید میدوریا سان مزاحمتون شدیم با اجازه و کاترین بدبخت کشون کشون بردن من نمیدونم اینا میدونن کاترین زیاد از این چیزا خوشش نمیاد و بسیاری درونگرا هست چرااا اینجوری میکننن البت این اولش برون گرا بود بعد اینجوری شد انگاری دارن سعی میکننن حال کاترین و خوب کنن راستش مادر کاترین اصلا کاترین و دوست نداشت چون اون فکر میکرد دخترا براشون شعون نداره و سر این پدر کاترین ازش جدا شد و کاترین و با خودش برد و حسای اذیتش میکرد و هر هفته که پدرش میومد پیشش کاترین میخواست باهاش بره ولی مادرش نمیزاشت اره کلا این بچمون خیلی عذاب کشیدهو میرسن خونه نانیستو: امم کاترین دختذم یه سوال ازت بپرسم؟کاترین:بفرماییدنانیستو:دختر تووو کرم داری که یهو از خونه میزنی بیروننننننن؟؟؟!!!کاترین:بدجور کرم دارمسمتابیل:یعنی حقیقت گوییت تو جفت چشمانمکاترین:ساکت سمی راست تو یکی که میخوای بری یو ای واقعا چرا زیاد تمرین نمیکنی؟سمتابیل:زیرا بنده در بیرون خانه بیشتر تمرین میکنمکاترین:خرشانس