جمهوری اسلامی و مسئله شکنجه: بیایید گفتگو کنیم.

مسئله شکنجه به قدری تکان دهنده است که کمتر کسی توان ذهنی و روحی آن را دارد که در مورد آن حاضر به شنیدن باشد. چه رسد به سخن گفتن از آن و تحقیق و تفحص کردن! من، ارسلان موازی، دانشجوی علوم کامپیوتر ساکن ایران نیز از این قاعده مستثنی نیستم و از آنجا که اولویت نخستم حفظ سلامت روحی‌ست لذا در تقریبا تمامی مواردی که با پدیدار "شکنجه" برخورده‌ام خود را به "کاکا سنگی بودن" زده‌ام: ندیدم، نشنیدم و نخواندم!با این حال، به سختی قابل تصور است که در ایران زندگی کنی و مواردی از مصادیق اتفاق افتادن شکنجه سراغ نداشته باشی. شنیدن روایت شکنجه (آن هم وقتی عامدانه خود را به نشنیدن میزنی) به قدری هولناک است که وظیفه‌ای اخلاقی و انسانی ایجاد می‌کند. انگیزه نوشتن این مقاله نیز چنین خاستگاهی دارد و متن پیشِ رو کوششی‌ست برای بیان آنچه که به دشواری می‌توان از آن سخن گفت.به قول شاعر "هر انقلابی داره یه جنبه تاریک!" اما کجاست آن اراده‌ی سازش ناپذیر که با قلبی آتشین و عقلی سرد به این جنبه از انقلاب بپردازد و نور بتاباند؟ راحت است خود را یک شبه به درجات بالای انقلابیگری برسانیم و شعرِ شب سیاه ما سحر شود... تمام تازیانه ها تبر شود بخوانیم؛ اما کار نیک و موثر آن است که بپرسیم "چی شد ساواک جمع شد اما شکنجه نه؟ مگه انقلابیای زمان شاه هم همین شعرا رو نمی‌خوندن؟!". هیچ لحظه‌ای بهتر از اکنون برای طرح این پرسش وجود ندارد. همواره نیز چنین بوده.اگر از باورهای من جویایید، با انقلاب 57 در تمام زوایای آن مخالفم و رژیم شاه را به مثابه یک نظام ملی توسعه‌گرای سکولار قبول دارم و می‌ستایم. اگر انقلاب 57 یک مکعب با شش وجه باشد، با هر شش وجه آن مخالفم. با این حال این مکعب یک نقطه مرکزی در درون حجم خود دارد که آن را وجه هفتم می‌نامم. شاید کانونی‌‌ترین دلیل مشروعیت همه انقلاب‌ها (از جمله انقلاب 57) همین وجه هفتم باشد: نظامی که دستگاه پلیسی-امنیتی آن مرتکب شکنجه می‌شود سزاوار سرنگونی‌ست.این جمله قطعا بی‌معنا نیست و به درستی اشاره می‌کند به این حقیقت که اصلی‌ترین دلیلی که می‌تواند یک شهروند ناراضی را به سوژه انقلابی بدل کند، وعده رهایی از شر نظامی‌ست که با مردم خود رفتار وحشیانه دارد.اما سرنگونی لزوما منجر به وَر افتادن پدیده شکنجه نمی‌شود. اگر تلاش چهره‌های مطرح 57 برای جلوگیری از اتفاق افتادن شکنجه پس از استقرار نظام پسا-انقلابی نتیجه نداد، چرا فکر کنیم تلاش امروز ما برای براندازی نظام منجر به رسیدن به چنین سعادتی می‌شود؟ بیاید دو دقیقه انقلاب نکنیم و به این فکر کنیم چطور می‌توانیم اینجا و اکنون شکنجه را متوقف کنیم.آیا ما در جمهوری اسلامی شکنجه داریم؟قبل از هر چیز... وقتی ارزشی‌ها (که این روزها انقدر کمرنگ شده‌اند دلم برایشان تنگ شده) در پاسخ به هر بحثی راجع به شکنجه می‌گویند "خب چرا در برابر شکنجه دولتی در عربستان علیه مخالفین رژیم آل سعود حرفی نمی‌زنید؟" این معنا را می‌رساند که بله در جمهوری اسلامی شکنجه دولتی اتفاق میفتد ولی فقط ما نیستیم و دولت‌های دیگری هم هستند. پاسخ من این است که واقعا به عنوان یک انسان متاسفم هنوز در سرتاسر این کره خاکی، این امکان هست که چنین رخداد کثیفی اتفاق بیفتد اما وقتی در سرزمین من اتفاق میفتد مسئولیت سنگین‌تری حس می‌کنم. وقتی برای ویدیوی نازی‌آباد به حفاظت اطلاعات فراجا تماس گرفتم و گزارش دادم که در فضای مجازی چنین صحنه وحشتناکی دیدم، سعی کردم به خودم مسلط باشم و متصدی پشت تلفن نیز نیک می‌دانست که انباری از خشم هستم. قبل از اینکه با تشکر از قول پیگیری، مکالمه را ببندم جمله‌ای گفتم که بی‌اراده از دهانم خارج شد وقتی داشتم بغضم را قورت می‌دادم و لب‌های لرزان از عصبیّت را تَر می‌کردم: آقا ما قراره تو این مملکت زندگی کنیم. تشکیل خانواده بدیم. بچه دار بشیم.حالا که روشن شد بحث جدی‌تر از آن است که ماله‌کشی کنند، سعی می‌کنم به مصادیق چنین مواردی فکر کنم، به یاد بیاورم و بازگو کنم. اگر نمی‌توانید این بخش را بخوانید از این پاراگراف گذر کنید و با ادامه مقاله همراه باشید. ... [هشدار: محتوای آزاردهنده] به یاد میاورم توماج صالحی در اولین شب بازداشت در حالیکه گوشش را با دست نگه داشته بود و صدایش می‌لرزید گفت "اشتباه کردم". آن صحنه از تلویزیون پخش شد و همه دیدیم. به یاد می‌آورم روزی از روزهای جنبش، مادرم به خانه آمد و تعریف کرد تمام زنان در صف نانوایی محل، به خفا تعریف می‌کنند دخترِ فلانی که چند روزه از زندان آزاد شده مثل مجانین حالت‌های عجیب از خود نشان می‌دهد و از آن موقع تا الان صمّ و بُکّم یک کلمه هم حرف نزده و نمی‌زند. همانجا از مادرم خواهش کردم که دیگر تعریف نکند. اسم‌هایی به خاطرم می‌آید... از شیر دختری که در زندان وحشیانه کتک خورده بود ولی کم نیاورد. بعدِ آزادی برای دوستش با حالت گریه و افتخار خاطره تعریف می‌کرد و عاقبت با اینکه آزاد شده بود جان باخت. نظام توضیح یک خطی برای آن داشت: خودکشی کرده. کاش توضیحی نمی‌دادی جمهوری اسلامی! کاش توضیحی نمی‌دادی. از آرمیتا عباسی که خبر تجاوز به او در زندان، تا مغز استخوانم را سوزاند. و باز هم آن سناریو حال‌بهم‌زن انکارسازی بدون اینکه به افکار عمومی تضمینی داده شود مامورین نظام در زندان به دختران معترض بازداشت شده -که هر روز در تریبون‌های رسمی و مجازی فاحشه خطاب می‌شوند- واقعا تجاوز نمی‌کنند. مورد دیگر که از طریق یک واسطه شنیدم، همشهری بازداشتی پسر بود و با قرار وثیقه آزاد شد. او گفت زیاد کتک نخوردم اما در این یک هفته یک ساعت خواب درست‌درمون نداشتم چون پروژکتورهایی روشن کرده بودند که حتی با پتو نورش اذیت می‌کرد و نمی‌توانستیم بخوابیم. بی‌خوابی دادن به زندانی طبق قانون منع شکنجه مصوب ۱۸/۱۲/۱۳۸۱ مجلس شورای اسلامی (مورد پنجم این قانون) مصداق شکنجه است. موردِ هشتم این قانون مصداق واضح‌تری از شکنجه است: استفاده از دارو‌های روانگردان و کم و زیاد کردن دارو‌های زندانیان مریض؛ فردی که عنوان فعال دانشجویی دارد پس از آزادی از زندان عادل آباد شیراز روایتی از اِعمال چنین شکنجه‌ای منتشر کرده و تا کنون پاسخی یک خطی حتی از آبدارچی دفتر رییس زندان منتشر نشده است.شکنجه؛ ابزار اعتراف یا تنبیه و مجازات؟در جمهوری اسلامی قانون خوب اما ناکافی وجود دارد که مصادیق هجده گانه شکنجه را نام می‌برد. غیر از آن، اصلی‌ترین قانون منع شکنجه در جمهوری اسلامی اصل 38 قانون اساسی‌ست که طبق این اصل اعتراف بر مبنای شکنجه وجاهت قانونی ندارد. به بیان دقیق: “هر گونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است. متخلف از این اصل طبق قانون مجازات می‌شود.”با این حال هر چه جستجو کردم بیشتر متوجه خلاء بزرگی شدم: قانون اساسی ما شکنجه را فقط در کانتکست اعتراف اجباری بررسی می‌کند، نه شکنجه به عنوان تنبیه و مجازات متهم یا مجرم توسط عوامل دولتی.قابل فهم است اگر قانون اساسی فعلی ما که در انقلاب 57 ریشه دارد شکنجه را فقط از منظر اجبار به اقرار در فرایند بازجویی متهم ببیند. چرا که عمده کارکرد شکنجه در نظام پیشین چنین بوده است. اما در نظام قضایی کنونی سیستم “اقناع وجدان قاضی” حاکم است. دلایل همگی طریقیت دارند و هر دلیلی ارزش برابر با سایر ادله را می‌تواند داشته باشد و اقرار به عنوان ملکه دلایل قلمداد نمی‌شود. در ایران دیوان عالی کشور در آرای خود به طریقیت دلایل تصریح نموده ‌است؛ پس در صورت وارد آوردن شکنجه برای اخذ اقرار، فقط به اقرار ترتیب اثر داده نمی‌شود و دلایل دیگر اعتبار خود را دارند و می‌توان مورد استناد قرار گیرند.بنابراین ماموران امنیتی-نظامی جمهوری اسلامی نیاز چندانی به اقرار متهم تحث شکنجه برای تاثیر گذاشتن روی حکم نهایی پرونده ندارند. چنین قانونی به درد جلوگیری از وحشیگری‌های ساواک می‌خورد که نفر اول رژیمش رسالت دستگاه امنیتی خود را مقابله با خرابکاری کمونیست‌ها می‌دانست و نیاز داشت از زیر زبان چریک‌های دستگیر شده اطلاعات محرمانه را هر طور که ممکن است بیرون بکشد. امروز ما قانون جدیدی نیاز داریم برای نظامی که نفر اولش رسالت دستگاه‌های قهریه خود را تنبیه جوانان فریب خورده از اینترنت میداند. همین است که حاضرم بدنام‌ترین پلیس آگاهی ضدمواد مخدر در کشور (کلانتری شاپور؟) دستگیر و بازداشتم بکند اما یک بار هم کارم به پلیس زحمتکش فتا نیفتد. همین است که ستار بهشتی زیادی تنبیه شد. همین است که اسماعیل بخشی میگفت بازجو به قصد در هم شکستن فرد بازداشتی و عبرت درست کردن از او شکنجه می‌کند نه به قصد اقرار گرفتن (با اینکه جامعه از این مسائل به خوبی آگاه است اما بنا بر قانون نانوشته‌ای نگفتنش را بهتر از بازگو کردن آن میداند؛ خواه از سر ترسیدن باشد یا پرهیز کردن فطری ایگو از پیشامد شر رادیکال و فرای باور. با این حال به قول بزرگمردی: زندگی تنها در لحظهٔ گفتن حقیقت است که «زندگی»ست، مابقی چیزی نیست جز «بیولوژی»).چوبی لای چرخ مناسبات دولت-شهروند در ایرانپیشنهاد می‌کنم این بخش از سخنان آقای احمد خاتمی، عضو مجلس خبرگان، را به دقت بخوانیم:بسیاری از اغتشاشگران چند عنوان فقهی داشتند، محارب، باغی، مفسد فی الارض. و قاتل و آنگاه وقت اجرای حکم خدا بمباران انتقاد می‌شود، البته انتقاد آزاد است ولی چرا وقتی محارب اعدام می شود سر و صدا به راه می اندازند، شهیدان عجمیان و آرمان را دهها نفر محاصره کرده بودند و با زجر کشتند و نفس‌شان هم در نمی‌آید.اشاره‌ی ایشان به چهار مورد اعدام از بین معترضان در هفته‌ها و ماه‌‌های اخیر است که با انتقادات فراوان همراه بوده. در همین سه خط نقلِ قول به اندازه ده کتاب حرف وجود دارد. سعی می‌کنم کوتاه بپردازم تا به نکته اصلی برسم:اجرای حکم خدا باید مطابق با عدالت باشد و اگر عدالت در اجرای احکام احراز نشد نمی‌توان با عناوین فقهی و شرعی برای آن کلاه شرعی درست کرد. اسلام اگر دغدغه شماست حرف‌های این چنینی که حکم دستگاه قضای جمهوری اسلامی عیناً حکم خداست، خدمت به دین که نیست رسما خیانت است. انتقاد به الهی بودن یا نبودن این احکام نیست بلکه به عادلانه نبودن آن است. خدا عقل و خرد را چراغ جان انسان قرار داده و با وجدان نیک نفس او را سرشته است. اصول جهان شمولی نظیر حق رسیدگی منصفانه به پرونده و حق دسترسی به وکیل و عدم مشروعیت اعتراف اجباری، با محارب یا هر عنوان فقهی دیگری ملغی نمی‌شود.جناب احمد خاتمی در حالی ادعا می‌کنند انتقاد آزاد است، که 25 دی ماه افکار عمومی با چنین خبری مواجه شده است: محسن برهانی حقوق‌دان و وکیل دادگستری از هیات علمی دانشگاه تهران اخراج شد، اتفاقی که منجر به اعتراض تعدادی از اساتید برجسته حقوق شد. همچنین لازم به ذکر است اگر واقعا انتقاد در عرصه عمومی آزاد باشد هرگز کار به نقطه جوش نمی‌رسد و علاج هر واقعه‌ای قبل از وقوع آن مطرح و بررسی می‌گردد.نکته دیگر اینکه واقعا باید تاسف خورد از جانب ایشان رسما نگاه دو قطبی و "شهیدِ ما-کشته‌‌ی‌شما" ترویج می‌شود. پافشاری بر روی چنین نگاهی از طرف تریبون‌های رسمی نظام در کوتاه مدت به این منتج شده که روشنگری امثال ما (که می‌گوییم جنبش مدنی نباید به خشونت و وحشیگری بپردازد) در بین مردم معترض خریداری نداشته باشد و در دراز مدت به نهادینه شدن نفرت میان اقشار اجتماعی و جنگ داخلی می‌رسد.چرا وقتی محارب اعدام می‌شود سر و صدا به راه می‌اندازند؟ با این حرف به یاد دوران دبستان افتادم... وقتی معلم، معاون یا ناظم مدرسه با خط‌کش به کف دست ما ضربه‌ می‌زد که متنبّه و سر به راه شویم. و اگر فریادی می‌کشیدیم یا اعتراض و التماسی می‌کردیم می‌گفتند ساکت شو اگر ساکت نشی محکم‌تر می‌زنم! نسبت میان حکومت جمهوری اسلامی و ایرانیان، نسبتِ میانِ یک دولت عادی و شهروند عادی نیست. نظام خود را در بهترین حالت در مقام یک آموزگار می‌بیند که حق دارد در مواقع لازم اقدام به تنبیه کند. اینکه بپرسیم چرا عده‌ای از معترضان در جنبش اجتماعی دست به خشونت زده‌اند مصداق بارز نواختن شیپور از سر گشاد آن است. باید پاسخ داد این جمهوری اسلامی بوده‌است که تصمیم گرفته به جای حاکمیت قانون، خشونت و محدودسازی و ارعاب و تنبیه مناسباتِ میان خود و شهروندانش را تعریف کند. همین است که معترضان فرانسوی نهایتا خسارت مالی به دولت می‌زنند ولی معترضان ایرانی در کمال تاسف جان هموطن خود را می‌گیرند چون آن هموطن را در تیم حکومت می‌بینند. اگر می‌خواهیم بین هموطن حکومتی و هموطن معترض، خون و خشونت و شکنجه حکم نکند حکومت جمهوری اسلامی ناگزیر است در مناسبات خود با مردم ایران دست به بازنگری جدی بزند. گفتگو و احترام نسبی بین دو سر طیف‌های مختلف سیاسی وضعیت نرمال و عادی در هر جامعه است. رخ دادن خشونت هرگز نرمال نیست.کنوانسیون منع شکنجه سازمان ملل چیست؟همان‌طور که از اصل ۳۸ برمی‌آید، شکنجه در قانون اساسی ممنوع شده و قانون، شکنجه‌گر را مجرم می‌داند. اما در بعد مقررات بین‌المللی، جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون منع شکنجه سازمان ملل نپیوسته است. از میان کشورهای جهان، تا این لحظه بیش از ۱۶۰ کشور به این کنوانسیون پیوسته‌اند و تنها تعداد اندکی آن را امضا یا تصویب نکرده‌اند. یکی از کشورهایی که حتی این کنوانسیون را امضا نکرده، جمهوری اسلامی ایران است. اما پیوستن به این کنوانسیون، بحث امروز و دیروز نیست و دارای سابقه‌ای طولانی است. این کنوانسیون که مصوب دهم دسامبر ۱۹۸۴ است، شامل ۳۱ ماده است. این مواد به تعریف شکنجه پرداخته و سپس تعهدات کشورها را برشمرده است؛ تعهداتی که شامل ممنوعیت شکنجه و هر نوع رفتار شکنجه‌گونه، لزوم آموزش نیروهای مربوطه در این حیطه و تعهد کشورها در برخورد با شکنجه‌گر می‌شود. این کنوانسیون، بر اساس ماده ۲۷ آن، از تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷ اجرایی شد.بیش از 160 کشور عضو کنوانسیون منع شکنجه می‌باشند.این کنوانسیون در مقایسه با قوانین منع شکنجه داخلی از شکنجه صرفا به عنوان ابزار نامشروع اقرارگیری یاد نمی‌کند و نگاه بسیار عمیق با جزئیات فراوان آن، دولت‌ها را متعهد می‌سازد که کارهای لازم را برای پیشگیری از وقوع شکنجه اتخاذ نمایند. همچنین سازوکارهایی برای رسیدگی به جرایم این چنینی تدارک دیده است تا در کشورهای عضو کنوانسیون، وقوع شکنجه دولتی به حداقل برسد و در صورت وقوع، عدالت را در حق قربانیان شکنجه برقرار سازد.متن کنوانسیون منع شکنجه چه می‌گوید؟در مقدمه آن با بیان اجمالی دلایل طبیعی و حقوقی که چرا باید علیه شکنجه قانونی بین المللی به تصویب برسد، با " آرزو و تلاش و تاثیرگذاری بیشتر علیه شکنجه و دیگر اعمال وحشیانه و غیرانسانی" از زبان امضاکنندگان کنوانسیون می‌گوید که اصول زیر را می‌پذیرند:(به اختصار اصول قسمت اول کنوانسیون را می‌نویسم و در پایان این نوشتار، لینک متن کامل آن را برای علاقه‌مندان قرار می‌دهم)ماده اول: تعریف کاملی از شکنجه ارائه می‌دهد و هر عمل عمدی که بر اثر آن درد یا رنج شدید جسمی یا روحی علیه فردی (با هدفِ گرفتن اعتراف از شخص، با هدفِ تنبیه و مجازات و یا بر مبنای تبعیض از هر نوع) اعمال می‌شود، شکنجه می‌نامد.ماده دوم: هر دولت عضو این کنوانسیون، موظف است اقدامات لازم و موثر قانونی، اجرائی، قضائی و دیگر امکانات را جهت ممانعت از اعمال شکنجه در قلمرو حکومت خود، به عمل آورد. هیچ وضعیت استثنائی کشوری، مانند جنگ و یا تهدید به جنگ، بی‌ثباتی سیاسی داخلی و یا هرگونه وضعیت اضطراری دیگر، مجوز و توجیه کننده اِعمال شکنجه نمی‌باشد.ماده سوم: هیچ دولت عضو، فردی را که جانش در خطر است و مورد شکنجه واقع خواهد شد، به دولتی که زمینه واقعی (چنین اعمالی را) دارد، مسترد نخواهد کرد.ماده چهارم به جرم انگاری شکنجه می‌پردازد که موردِ استنادترین ماده در خود کنوانسیون است. ماده پنجم اقدامات لازم و ضروری و اختیارات قانونی برای جرم هایی که راجع به شکنجه است، برای دولت‌های عضو کنوانسیون شرح می‌دهد.ماده‌های ششم، هفتم و هشتم بیان می‌دارد هر دولت عضو، فرد متهمی را که جرمی مطابق ماده 4 ( این کنوانسیون) مرتکب شده است، بازداشت خواهد نمود و در ادامه به اقدامات لازم و مسائل حقوقی متهم و دولت‌ها می‌پردازد.ماده نهم: دولتهای عضو [...] یکدیگر را با ارائه شواهد و اسنادی که در اختیار دارند، جهت پیگیری روند جرایم یاری خواهند رساند.ماده‌های دهم و یازدهم که اهمیت بسیار زیادی دارند به اقدامات عملی لازم دولت‌ها و نظام قضایی در جهت آموزش کارکنان و همچنین قوانین مربوط به بازداشت و بازجویی و زندان و... می‌پردازند.ماده دوازدهم: هر دولت عضو، موظف است ترتیب اطمینان بخشی بدهد تا اگر قراین معقولی بر انجام عمل شکنجه در قلمرو قضائی آن دولت وجود داشت، مقامات صلاحیت‌دار بی‌درنگ و بی‌طرفانه به آنها رسیدگی نمایند.ماده سیزدهم: هر دولت عضو، موظف است حق شکایت فردی را که عنوان می‌کند او در قلمرو قضائی آن دولت مورد شکنجه قرار گرفته است محفوظ بدارد [...] و نیز مطمئن گردد که شکایت کننده و شاهدان از تهدیدهایی که نتیجه عمل آنهاست در امان خواهند بود.ماده چهاردهم به اعاده حقوق قربانی شکنجه می‌پردازد.ماده پانزدهم عینا همان اصل 38 قانون اساسی جمهوری اسلامی‌ست.آیا کنوانسیون بین المللی منع شکنجه چاره‌ساز است؟تقریبا چهل سال از نگارش و تصویب این کنوانسیون می‌گذرد و باید گفت حقیقتا چنین است و جز این نیست که به تحقیق چاره‌سازترین اقدام بشر در سطح بین‌المللی برای پیشگیری از وقوع شکنجه همین کنوانسیون و به عضویت در آمدن قاطبه کشورها در آن بوده است. قسمت دوم این کنوانسیون تماماً به کمیته ضد شکنجه و مسائل مربوط به آن می‌پردازد و باید گفت اگر دغدغه ما رهایی از شر پدیده منحوس شکنجه باشد این کنوانسیون واقعا فکر همه جا را کرده است که به این آرمان والا برسیم.اردیبهشت‌ سال ۸۲ مرکز پژوهش‌های مجلس طی گزارشی نظر کارشناسی خود را در مورد الحاق جمهوری اسلامی به کنوانسیون منع شکنجه اعلام کرد. این پژوهش، وظایف و مسئولیت‌های زیر را که به سبب تصویب این کنوانسیون ایجاد می‌شود، برشمرد:۱- اتخاذ تدابیر قانونی مؤثر برای جلوگیری از اعمال شکنجه۲- اصلاح رژیم مجازات‌ها۳- جبران زیان‌های وارد بر قربانیان شکنجه۴- آموزش مقررات و مسائل قانونی شکنجه۵- نظارت منظم بر بازجویی‌ها، بازداشت‌ها و زندان‌ها لذا برخی‌ها در کشورمان مراد دیگری از این پرسش دارند. پرسش دقیق آنها این است: آیا کنوانسیون بین المللی منع شکنجه برای ما فایده‌ای دارد؟پاسداری یا پاس‌کاری: درامای کنوانسیون در ایرانباید پاسخ داد تلاش برای پاسداری از امور مهم انسانی یک ضرورت است و محاسبات هزینه-فایده در مورد آن اِعمال‌پذیر نیست! با این حال برخی از سران نظام بر خلاف چنین باوری می‌اندیشند. همین است که هنگام تصویب این کنوانسیون و پیوستن به آن، با پاس‌کاری‌های متعددی که در بالاترین سطوح نظام انجام شده است نهایتا نوابغ شورای نگهبان به دلیل هزینه‌های مالی ناشی از تصویب کنوانسیون با آن مخالفت کردند. حکایتی عجیب‌تر از این سراغ دارید؟ کشوری اسلامی که با ادعای بی‌ارزشی جهان مادیّات و توجه به امور والای انسانی و معنوی انقلاب کرده است دلیلی برای مخالفت با پیوستن به کنوانسیون منع شکنجه پیدا می‌کند که به عقل هیچ کشور سرمایه‌داری و کمونیستی نرسیده و نمی‌رسد! باید به این نوابغ معمم در شورای نگهبان گفت احسنت که چه زیبا پرچم ضدمادی‌گرایی را در جهان بالا بردید. آقای رحیم‌پور ازغدی حتما یک تفسیر غیرماتریالیستی و ضدپوزیتیویستی از این اقدام دشمن‌شکن شورای نگهبان در آستین دارد.در آخرین پاراگراف مقاله‌ای در ایسنا که به این حکایت غریب کنوانسیون در ایران می‌پردازد آمده است: به نظر می‌رسد اگر به فکر تأمین هزینه‌های اجرای این کنوانسیون باشیم و به آن بپیوندیم، در خیلی از هزینه‌هایی که به بهانه‌های حقوق بشری از سوی کشورهای غربی علیه ایران تحمیل می‌شود صرفه‌جویی کرده‌ایم و جلوی بهانه‌جویی‌های بی‌دلیل و تبلیغات علیه کشور و نظام را گرفته‌ایم.نویسنده محترم که- انصافا مقاله خوبی هم نوشته- گویی نمی‌دانست خطر بزرگی که نظام را تهدید می‌کند غرب و تبلیغات و تحریم‌هایش نیست؛ مناسبات ناسالم موجود میان نظام و مردم است. و تصویب نشدن این کنوانسیون در کنار ضعف حقوقی داخلی از نمودهای بارز این مناسبات ناسالم و سمّی‌ست. نظامی که فکر‌ کند مردم بعضی مواقع نیاز به تنبیه دارند کنوانسیون را مزاحم خود می‌بیند. و مردمی که با نظام دشمنی می‌ورزند احتمالا امروز فکر می‌کنند همان بهتر که جمهوری اسلامی به چنین کنوانسیون‌های بین المللی نمی‌پیوندد و عمر خودش را بیشتر نمی‌کند. همین است که اگر امروز مطالبه پیوستن به کنوانسیون را در یک کمپین پیگیری کنم دو نفر هم به من لبیک نمی‌گویند.اینکه کار تا اینجا بیخ پیدا کرده حاصل همین ایگنور کردن و نادیده‌گیری کامل مسائل داخلی و حواله دادن همه چیز به خارج می‌باشد. باید به جمهوری اسلامی و نهادها و سرانش بگویم اگر پیوستن به کنوانسیون منع شکنجه برایتان هزینه مالی دارد حداقل یک متن قرارداد بالادستی که همان اندازه جامع و دقیق باشد تنظیم و تصویب و اجرا کنید تا دیگر لازم نباشد به هیچ نهاد بین المللی پول بدهید. اگر می‌گویید ما همین الانش هم بچه خوبی هستیم و شکنجه نمی‌کنیم و قانون منع شکنجه داریم، همانطور که توضیح دادم قوانینتان ناکافی‌ست و البته این وسط دو فایده بسیار مهم و حیاتی وجود دارد:با تصویب یک قانون جامع و دقیق و لازم الاجرا علیه شکنجه، به مردم شریف ایران این پیام را می‌دهید که ما در حال بازنگری در مناسبات حکومت-شهروند هستیم و برای شما حقوق بنیادی قائلیم و جان، تن و روان شما را به عنوان یک دولت مسئولیت‌پذیر و حمایت‌گر، عزیز می‌داریم. نظام هیچ منفعتی نمی‌تواند متصور باشد که در مناسبات میان خود و شهروندانش امری به نام شکنجه وجود داشته باشد. سر عقل بیایید و عمر خود را زیاد کنید. پایان دادن به شکنجه، دستکم برای من اهمیتش بیشتر از آن است که "آخوندها زودتر برن".با تصویب کنوانسیون بین المللی یا یک قانون جدید جامع و دقیق داخلی، روحیه‌ای در کشور ایجاد می‌شود که قدرتش از متن خشک و خالی آن قانون فراتر می‌رود و در زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها و نهادهای مختلف پلیسی، امنیتی و قضایی می‌لولد و جلوی وقوع شکنجه را به شکل فزاینده‌ای می‌گیرد. چنین چیزی دقیقا منغعت و سعادت و کامیابی ملت ایران نام دارد و در دیوار بتنی کوچه بن‌بست سیاست در ایران سوراخی ایجاد می‌کند. شاید از آن سوراخ نور بتابد.نوشتارهای مرتبط و مورد استفاده قرار گرفته:متن کنوانسیون منع شکنجه و سایر رفتارها و مجازات‌های ظالمانه، غیر انسانی یا تحقیر آمیز به زبان پارسیآشنایی با حکم قانونی اقرار بر مبنای شکنجهچرا عضو کنوانسیون «منع شکنجه» نیستیم؟