خون جهنده

فصل دوم؛ دوم: توله‌سگ محمد زارع/ دانشجوی مقطع کارشناسی رشته‌ی مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی شریف بسته‌ی قیمه‌بادمجان را گذاشت توی یخچال، کاپشن را از تن کند، لبه‌ی تخت نشست و دکمه‌ی یقه را باز کرد. بسته را افروزخانم لطف کرده بود، پنهانی آورده بود کنار ماشین و هر چه آقای محمدی اصرار کرد که نیازی نیست، قبول نکرده بود. این‌طور نبود که نیازی نباشد، وقتی توی یخچال غالباً چیزی جز رب کپک‌‌‌زده و ظرف خالی ماست و یکی دو تا تخم مرغ پیدا نمی‌شد. خانه سرد بود اما عرق از سراروی آقای محمدی می‌ریخت. درد توی سرش می‌چرخید و تنش سنگین بود. لمید روی تخت. چشم‌هایش را بست و چشم‌های پدرش را دید که دریده و خشمگین بودند. توله‌سگ.ترابی می‌پرسد: «مردی که راوی نماز میتش را می‌خواند همان عبدالله است، نه؟»استاد مکثی می‌کند. جواب می‌دهد: «این طور به نظر می‌رسد. می‌دانیم که سر عبدالله هم با دشنه‌ی دسته‌استخوانی بریده شده.»افروزخانم: «با دشنه‌ی دسته‌استخوانی، کنار گردوی‌ ده‌هزارساله. با این حساب قاتل همان‌جا راوی را می‌بیند.»محمدی: «ولی آن موقع هنوز قاتل نیست. دشنه‌ی خونی و زنگاری را به راوی می‌دهد، دشنه‌ی نو را برمی‌دارد. برمی‌دارد که عبدالله را بکشد.»ترابی: «البته شاید هم این دو تا قتل یکی نیستند.»مینو: «احتمالش کم است. وقتی قاتل دشنه‌ی خونی را به راوی می‌دهد، کاغذی روی آن می‌گذارد. نوشته‌های روی کاغذ را راوی در بیابان می‌خواند، پس از خاک‌‌‌کردن دشنه‌ی خونی، قبل از رفتن به تشییع جنازه‌ی عبدالله.»محمدی: «خانم مینو درست می‌گویند. مگر این که... .»استاد به سرفه می‌افتد، شدید و طولانی. افروزخانم پشتش را می‌مالد و جرعه‌ای چای به او می‌نوشاند. استاد گلویش را صاف می‌کند: «خواهش می‌کنم راجع به این موضوع نه حرفی بزنید و نه چیزی بپرسید. باقی یادداشت‌ها را من نمی‌توانم به شما نشان بدهم.»ترابی: «ولی اگر قرار باشد ما از این ماجرا سردربیاوریم، بالاخره باید همه چیز را بدانیم. بدون دانستن تمام آن‌چه که داریم شاید اشتباه کنیم. این‌طور نیست؟»استاد مجدداً به سرفه می‌افتد، این بار شدیدتر، افروزخانم زیر بغل او را می‌گیرد و از اتاق خارجش می‌کند. آقای ترابی معذب است. محمدی با نگاه به او حالی می‌کند که خود را مقصر نداند. خانم مینو در حال کندن لاک سرخ ناخنش، می‌گوید: «از همه جالب‌تر برای من پریست.»محمدی: «برای من هم بخش‌هایی که راوی خطاب به پری می‌نویسد خیلی جالب است. جالب که چه عرض کنم، برانگیزاننده است.»مینو: «برانگیزاننده؟»ترابی: «از چند حیث باید بهش توجه کرد. اول این که معشوقه ویژگی آشنایی دارد، ستمگر است. انگاری عامل آشوب راوی اوست، زنده نگه می‌داردش و می‌کشد.»مینو: « و این که نیست.»محمدی: «دقیقاً. نیست. این نبودن اتفاقاً چند صورت دارد. یکی این که واقعاً نیست، یادم نیست عدد دقیقش را، ولی راوی می‌گوید چند ماهیست که نیست به گمانم. نیامده دیگر. صورت دیگر آن که پری حضور متفاوتی دارد. می‌شود رویش بحث کرد که جن است یا نه، چون به هر حال مهم است که جن را ما با چه ویژگی‌هایی تعریف کنیم. اما به هر حال یکی از سایه‌هاست، یک سایه‌ی خنک که می‌آید و فرامی‌گیرد. حضورش متمرکز نیست، پس نمی‌شود یک‌باره درکش کرد و از این حیث نیست. مضاف بر این که ما او را تنها از دریچه‌ی توصیف راوی تخیل می‌کنیم، خودش حضور ندارد.»ترابی: «اجازه بده من مخالف باشم. اول این که وقتی راوی راویست، تمام شخصیت‌ها را ما از دریچه‌ی توصیف راوی می‌شناسیم، نقطه‌ی تمایز پری این نیست. همین متمرکز نبودنش اتفاقاً به نظر من بودنش را بیشتر می‌کند. می‌آید و فرامی‌گیرد. خودت هم می‌گویی که تماماً فرامی‌گیرد. مکان ندارد، دنباله‌اش همیشه در مه است، چیزی که دنباله‌اش در مه است اگر بخواهی که باشد، تا بی‌نهایت دنیا هست. متوجه منظورم می‌شوی؟»مینو لبخند می زند، نگاهی به آقای محمدی می‌کند، چشم‌ها را تنگ و لب‌ها را باز می‌کند و پس از مکثی عامدانه می‌گوید: «درست می‌گویید. موافقم.»آقای محمدی شانه بالا می‌اندازد که یعنی شاید، بعد ترجیح می‌دهد نگاهش را از آن دو بدزدد و از پنجره بیرون را نگاه کند. سرخ و سیاه آسمان می‌گوید که هوا سردتر شده. پرنده‌ای از شاخه‌ای پر می‌زند، شاید کلاغی و شاید تنها وهم کلاغی است، نمی‌داند. طبعاً ما هم نمی‌دانیم. استاد و افروزخانم به اتاق برمی‌گردند؛ همه به احترام برمی‌خیزند و با اشاره‌ی استاد می‌نشینند. افروزخانم آرایش غلیظ‌‌‌‌‌‌‌‌تری کرده و پلک راستش می‌پرد. استاد مجرد چهره‌ای جدی به خود می‌گیرد، پیشانی‌اش را چین می‌اندازد و به نجوا می‌گوید: «ما اشتباه نخواهیم کرد. اگر هم بکنیم، به خاطر این نیست که شما باقی یادداشت‌‌ها را نخوانده‌اید. به هر حال من آن‌ها را خوانده‌ام. فعلاً ما می‌خواهیم تا جایی که می‌شود این داستان را منظم کنیم. باید به یک فهم مشترک از این نوشته‌ها برسیم. باید حرف بزنیم.»آقای محمدی باید سعی کند هجوم خاطرات به ذهنش را کنترل کند. معمولاً کار سختی است، من به او حق می‌دهم که گاهی تلاشش بی‌ثمر باشد. یک خاطره که بیاید، هر تصویری از آن، خاطره‌ی دیگری به ذهن می‌آورد و این روند همین‌طور ادامه پیدا می‌کند، تو به خود می‌آیی و می‌بینی از کجا به کجا رسیده‌ای. آقای محمدی حالا به باغی رسیده در بهار. بچه‌ها کمی دورتر از او دارند بازی می‌کنند، معصومه صدایش می‌زند، معصومه با موهای قهوه‌ای بافته و لبخندی که، لبخندی که، چه‌قدر معصومه شبیه مینوست. آقای محمدی ولی محو چیز دیگریست. ایستاده زیر درخت هلو و لاشه‌ی لهیده‌ی یک کبوتر نگاه می‌کند. نه سرش معلوم است، نه دمش، گوشت و پر و خون است فقط، درهم‌تنیده و یادش می‌آید گوسفندی را که پیش پای دایی‌محمود سرمی‌بریدند، او که می‌خواست بگریزد و پدرش که دستش را محکم گرفته‌ بود. توله‌سگ. روضه است. چراغ‌ها را خاموش کرده‌اند و زن‌های سیاه‌پوش می‌گریند. آقای محمدی که ترسیده و مادرش که او را زیر چادر پنهان می‌کند، زیر چادر تاریک است ولی بوی خوبی می‌دهد، می‌تواند سرش را به سینه‌ی مادر بچسباند و می‌چسباند. توله‌سگ. آقای محمدی خودش را به زور از تخت می‌کند، با سری که سنگین است و تاب می‌خورد. دستش در جست‌وجوی تکیه‌گاهیست که نمی‌یابد و زمین می‌خورد. توله‌سگ. برمی‌خیزد. خودش را می‌رساند به پنجره و صورت گُرگرفته را به شیشه‌ی سرد می‌چسباند. درد لحظه‌ای فراموش می‌شود و دست آقای محمدی دنبال دست‌گیره می‌گردد، پیداش می‌کند و پنجره را باز می‌کند، تا سینه بیرون می‌رود. باد تن به پوستش می‌مالد، هوای سرد تنش را می‌لرزاند و حالش را جا می‌آورد. گربه‌ای در تاریکی انتهای کوچه ایستاده، سیاه است و تنها چشم‌هاش پیداست. پیش‌تر می‌آید، زیر نور زرد چراغ می‌ایستد، در حالی که لاشه‌ی کبوتری به دهان دارد. توله‌سگ. آقای محمدی روی کوچه و گربه و کبوتر بالا می‌آورد.چهار نفر خیره به دشنه‌ها، ترابی می‌پرسد: «افعی کجاست؟»استاد: «مطیع گردد به حق مدوح. رام گردد. الی‌السبعه‌المتجلی‌القیامه. قیامت. قیامت.»برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام دوهفته‌نامه‌ی دانشجویی «داد» کلیک کنید.