و باز جعلی دیگر...

این روز ها که نام خلیج فارس دوباره دستخوش یک جعل پرماجرا شده‌است، و جنجال‌های نام آن مطرح میشود لازم است که به مسائلی از جمله تاریخ مالکیت این آبراهه استراتژیک پرداخته شود.با نگاهی گذرا به اسناد موجود اعم از نقشه‌ها و مستندات تاریخی که از یونانیان و اقوام ملیت‌های دیگر به دست ما رسیده، درمی‌یابیم این پهنه آبی با عبارت‌های مختلفی مانند دریای پارس، خلیج فارس و«سینوس پرسیکوس» در تاریخ یاد شده که ریشه کلمه پرسیکوس به پارسی‌بودن این آبراه اشاره دارد. همچنین قدمت نام خلیج فارس آن چنان دیرینه است که جای هیچ گونه شک و تردیدی را باقی نمی‌گذارد. هرچند تلاش‌هایی برای جعل نام خلیج فارس از سوی استعمار و افرادی تندرو و متعصب بر خون عربی، انجام شد اما مستندات تاریخی و حقوقی بسیاری بر نام این دریای نیمه بسته تحت عنوان خلیج فارس گواه می‌دهد.ابداع این نام جعلی که به زمان‌های گذشته و اختلافات میان پهلوی و اعراب برمی‌گردد، ناشی از نزاع لفظی و عملیاتی مصر و رژیم صهیونیستی با یکدیگر بود. پس از اتمام درگیری‌های جمال عبدالناصر و رژیم صهیونیستی، در سال ۱۹۷۰ میلادی، دیگر خبری از این واژه جعلی نبود تا آنکه در اواسط دهه هشتاد و اوایل دهه نود میلادی استفاده از عبارت خلیج عربی شدت و استمرار یافت. حال امارات متحده عربی سردمدار به کارگیری این عبارت شده و چندین کشور عربی نیز با این جریان هم مسیر شده‌اند و در این راستا اقداماتی نظیر تحریف نام زیبا و حقیقی خلیج فارس به خلیج یا خلیج عربی در کتب تحصیلی، نشریات، رسانه‌ها و... انجام داده‌اند. این فعالیت‌ها بی‌اثر نبوده و از حداقل تاثیر آن می‌توان به این مسئله اشاره کرد که مردم این کشورها خلیج فارس را با نام خلیج عربی یا خلیج می‌شناسند و گمان می‌کنند که خلیج فارس نامی غیرواقعی است که ایران بر این آبراه تحمیل کرده‌است و این ناشی از آن است که عامه مردم اطلاعات تاریخی درستی ندارند و دسترسی به منابع حقیقی در اینباره برای آنها تا حدودی امکان ندارد. سیاستمداران این کشورها با آنکه از موضع‌گیری و احضارشان توسط حکومت ایران مطلع اند اما به علت حیاتی‌بودن این مسئله برایشان، همچنان بر این دروغ اصرار دارند و برای عواقبش خود را آماده می‌کنند؛ هرچند هنوز به صورت رسمی در مکاتبات و اجلاس‌های بین‌المللی نمی‌توانند واژه خلیج عربی استفاده کنند و صرفا خلیج می‌گویند؛ زیرا هراندازه برای آن تلاش کنند، این نام جعلی بوده و در سطح جهانی این آبراهه به نام خلیج فارس شناخته می‌شود.واضح است که دیگر اقداماتی احضار سفرای کشورهای عربی به وزارت خارجه و یا هشدارهای سخنگوها و توییت‌ها و... برای از بین‌بردن این جعل تاریخی کافی نیستند و باید راهبرد ما تغییر کند. همانطور که این کشورها برای ساخت این باور اشتباه از رسانه استفاده کردند، ما نیز باید برای آگاه‌سازی ملت‌های عرب و سایر مردم جهان که شاید این موضوع برای آنها تبدیل به یک ابهام شده‌باشد، اقداماتی رسانه‌ای همچون ساخت فیلم و نشر کتب تاریخی در سطح بین‌المللی انجام دهیم. همانطور که کشورهای غربی برای صدور فرهنگشان از رسانه استفاده و تعداد زیادی غربگرا از این روش تربیت کردند، ما نیز باید علاوه بر تصحیح این باور غلط و اثبات حقانیت نام خلیج فارس، دوست‌داران فرهنگ ایرانی را جذب نماییم و فرهنگ خود و روحیه انقلابی، شجاعت، ایثار و از خودگذشتگی را به جهانیان معرفی کنیم. هر چه بخواهیم صلب‌تر عمل کنیم و حتی اگر شدت برخورد ما بیشتر شود، با توجه به اهمیت مسئله برای اعراب، ریشه این نام زده‌نخواهدشد که هیچ، ایران به عنوان کشوری که هربار سر این موضوع دردسر درست می‌کند بین مردم کشورهای عربی شناخته‌می‌شود. این مردم که به درستی تاریخ نمی‌دانند، مسئله را به نوعی لجبازی و کشمکش برداشت خواهندکرد. بنابراین باید به صورت جدی به کار ایجابی بپردازم. اگر بتوانیم تولیدات رسانه‌ای خود را قوت ببخشیم، در بسیاری از موارد موفق عمل خواهیم کرد. اگر بعضی از فیلم و سریال‌های ما همین الان هم در کشورهای عربی دیده‌می‌شوند، ما باید آنها را هدفمند کنیم و بینش و خواسته‌ها و آرمان‌های خود را به آنها تزریق کنیم. اگر برخی شرکت‌های مواد خوراکی نظیر میهن و زرماکارون و مینو و... به کشورهای عربی صادرات دارند و محبوب اند، باید در این شرکت‌ها فرآورده‌هایی مربوط به آن فرهنگی که ایران می‌خواهد به جهان عربی صادر کند، تولید شود؛ باید شرکت‌هایی قدرتمند و محبوب به نام و نشان خلیج‌فارس داشته‌باشیم. در نهایت ایران باید تمام توان خود را بگذارد و روی بخش ایجابی و تولید خود کار کند؛ چراکه تا وقتی کار ایجابی نکرده‌باشیم، کسی کار سلبی ما را نمی‌پذیرد و اصلا اهمیت نمی‌دهد. اگر وزیر ما از بمب‌های آمریکایی می‌ترسد، اگر تحریم‌شدن توسط آمریکا رعب‌آور است، اگر روسیه می‌تواند با قدرت اروپا را تهدید کند و حرف خودش را پیش ببرد و گازش را به روبل بفروشد، بخاطر کار ایجابی و فرهنگ‌سازی‌ای است که در داخل و خارج انجام داده‌اند و قدرتی است که از این طریق به دست آوردند. حال ما نیز باید با تمام توان، هرآنچه که امکان دارد، مثل فیلم‌وسریال، کتاب، بازی‌های کامپیوتری، شرکت‌ها، تاسیس مدرسه و بیمارستان و... را تحت اختیار بگیریم تا بتوانیم فرهنگ و خواسته خود را صادر کنیم. در این مسیر البته به تلاش و مجاهدت‌های زیادی نیاز است؛ چون بدون‌تعارف در این مسئله بسیار عقبیم و تاکنون کمتر توانسته‌ایم یک کار تمیز فرهنگی و ایجابی را به سرانجام برسانیم.