درد ... بلیط سفری یک طرفه که راه برگشت ندارد...

تنم ... تنم قفس ساخته است برای دردهایم مبادا که پر بگیرند از تن رنجورم انگار تنم آنقدر از در آغوش گرفتن تنهایی عصیان زده است که دست به دامن درد هایش شده که بمانند و نروند که مبادا تنها شود امواج درد که سو میگیرند برای برخورد با ساحل وجودم دست در دست صخره وجودم می اندازم شاید آن صخره برایم مسکن شود شاید مانع شود از این رسیدن های پردرد تنم روزهاست نمیدانم چرا ولی سالن اپرای اجرای سمفونی آواز درد شده است از عابران پیاده ی اطراف خانه ی وجودم سخت آزرده و متنفرم چرا اندکی نمی ایستند این درد را آرام بخشند بعد بروند مگر چقدر دیرشان شده است مگر اگر یک دقیقه دیر به خانه برسند چه میشود چطور گذر میکنند از این اقیانوس درد نمی‌ترسند روزی سونامی اش خودشان را هم گرفتار کند عمیق تر که نگاه میکنم من هم روزی یکی از آن عابران بودم یک ترجمه کتاب آفرینش بی توجه به همه چیز و همه کس که تنها دغدغه اش ثانیه ای دقیقه ای ساعتی زودتر رسیدن به منزل بود ترجمه کتاب آفرینشی که آفرینش را با بی‌خیالی معنی میکرد بیخیال از چشم های باران زده کودک کار بیخیال از تعرض به زنی جوان در کوچه ای تنگ و تاریک بیخیال از کارگری که ساعت ها روی یک رابیست می ایستد و آخر هم حقش را نمیدهند من ... من حالا منبع درد هایم را یافتم حالا فهمیدم گناهم چه بوده است گناهم لاقید رد شدن از مزرعه درد همجنسم بوده همجنسی که مدت هاست تنش آماج درد بی درمان است همجنسی که مدت هاست حقش را نداده اند همجنسی که مثل من همیشه مورد تحقیر قرار گرفته مورد نگاه های بد مورد حرف های بدتر همجنسی که این روزها احساس میکنم قسمت لطیف روحش را کشته اند همجنسی که ارزشش به پوششش است نه گفتارش نه رفتارش نه نگاه هایش گناه دیگرم اما راحت خوابیدن در هنگامی است که همسایه ام نه سقف دارد نه نان نه آب همسایه ای که شرمنده است از نگاه فرزندش به دستان خالیش همسایه ای که بر بوم صورتش مدت هاست شرمزدگی را با چاشنی درد نقش زده اند همسایه ای که این روزها پر است میدانی لبریز است از نگرانی از حرف نگفته از فریاد سالهاست که پر است از حس مرگ اما همسایه ام میدانی پر است از آبرو از درد هایش نمی‌گوید که آبرویش نرود کابوسم این شب ها این شب های سراسر تاریکی و درد گذر کردن با تمسخر از کنار انسانی است که قد ظاهریش از من کوتاه تر بود اما میدانی اما میدانی قد معنویتش قد روحش قد مغزش پیش خدا از من خیلی بلندتر بود و او هم در دلش خدایش را صدا زد فریاد نزد نگاهم نکرد نفرینم هم نکرد اما وقتی که نگاه آمیخته به تمسخرم را دید تنها خدایش را خواند فکر نکنم حتی به خدایش اعتراض هم کرده باشد اما خدایش کتاب درد دلش را خوب خواند بعد مرا به دار مکافات درد آویخت بعد من عصیان زده را عصیان زده تر کرد و به راستی که خدایش جای او خوب خیلی خوب حقش را از من ستاندمیدانی یک وقت هایی با خودم فکر میکنم به راستی که این دنیا دار مکافات است بزنی میخوری چه تهمت باشد چه حرف بد چه زخم چه کتک مطمئن باش جهان در این بازی مشتش را گره کرده است مثل بکس یکی میزنی یکی میخوری البته اینجا هم مثل بکس ممکن است تو آرام زده باشی اما مطمئن باش محکم میخوری شب بود شبی آرام از دیدگاه بقیه و طوفانی از دیدگاه من... نگاهم را به پرده ی رقصان اتاقم گره کور میزنم هوهوی باد تکانش میدهد و او اما تنها آرام می‌رقصد و دلبری میکند بی خبر از سردی بادی که تن غرق در پتویم را می‌لرزاند امشب هم در خانه تنها هستم طبق معمول قانون نانوشته ی شب های گذشته غصه هایم را خورده ام درد هایم را پوشیده ام چراغ امید اتاقم را با غصه ها و ناامیدی هایم خاموش کرده ام و در رختخواب پناه گرفته ام که مبادا تنهایی خوره شود و مغزم را بخورد ساعت از نیمه های شب میگذرد و اما ناگهان عقربه ها می ایستند و دیگر دلیلی برای قدم زدن روی صفحه ساعت ندارند انگار حتی آنها هم عمق درد وجودی ام را چشیده اند که می‌مانند و دیگر قدمی رو به جلو برنمی‌دارند نگاهم را از پرده ی اتاقم قیچی میکنم و چشم میدوزم به افق نمیدانم تنم انگار کویری از جنس بی خوابی شده است کویری که هیچگاه دریای خواب آن را در خود غرق نمیکند چشمانم را می‌بندم بس است اینهمه نگاه دوختن اینهمه حرف زدن با دیوار خالی از حس روبرویم افکارم را که یک گوشه مغزم مرتب می‌چینم به ناگاه غرق در خوابی عمیق میشوم در خوابم باز او اینجاست باز برای موهای آزاد و رهایم تاجی از جنس گل میسازد باز قرار است تمام گندم زار را غلت بزنیم به روی خوشه های گندم و او باز از عشق بگوید و گونه هایم باز سرخی انار را بستانند باز قرار است رقص موهایم را از دست باد بگیرد و موهایم را قدری به دستان خودش مهمان کند موهایم را که می‌بافد با هر تابش رویایی در آن می آویزد چشمهایم را که باز میکنم موهایم پر شده اند از رویاهای بافته شده ی او به عقب می‌نگرم و اویی را میبینم که تن تکیه داده است به تن درخت و لبخند را در میز گرد صورتش مهمان کرده چشمانش پر اند از ستاره ستاره های برق را میگویم نگاه تشنه اش را دوخته به افق خوشبختی خود را جلو میکشم جایی حوالی او جایی حوالی دستان پرمهرش جایی حوالی گندمزار گیسوانش میخواهم دست بیاویزم به گیسوانش که ناگاه که ناگاه به دنیای واقعیت پرتاب میشوم مثل اینکه جیغ کشیده ام چون یکی از اعضای به اصطلاح خانواده باز اینجاست و نگاهم را غافلگیر کرده کویر چشمان زن به باران اشک نشسته او ... او شیوا است همان به اصطلاح مادر معروف همان که سالهاست که نبوده است همان که سالهاست غرقم کرده در تنهایی شیوا مسبب آمدن او به دنیای تنهاییم است لب باز میکند و با چانه لرزان از بغضش تنها میگوید : باز هم او ؟؟ او دوباره آمده بود ؟؟ و هق هق گریه اش سمفونی آواز میشود برای سکوت مسکوت اتاقم آخ چرا تا حال متوجه نبودم صبح شده است و گرمای خورشید پای خود را تا پنجره اتاقم کشانده است گود رفتگیه زیر عنبیه ی چشمانم را که میبیند اما هق هقش بلند تر میشود و انسان های بیرون از اتاق را هم به داخل میکشد حتی ... حتی مادربزرگ را مادربزرگ او را که میبیند به بیرون هلش میدهد مبادا که بماند و حال خرابم را خراب تر کند گوشه ی تختم مینشیند جایی که همیشه او می‌نشست او ی مهربانم حال که نیست جایش مادربزرگ مینشیند و اما جایش پر نمیشود جایش هنوز هم خالی است مادربزرگ دستانش را روی سن موهایم به رقص در می آورد موهایی که بعد از او خودم با دستان خودم با شیشه بریده بودمشان موهایی که دیگر بلند نبودند کوتاه بودند وقتی که او نیست تا موهایم را رویا بیاویزد چرا... چرا باید گیسوانم را بلند کنم مادربزرگ اما بی‌توجه به من به حال خراب من به باتلاق چشمانم میگوید صبر اندکی صبر کن به خدا که خورشید خوشبختی روزی در چشم تو هم طلوع میکند باور کن با اشک هایت او از زیر خاک بیرون نمی آید باور کن او آنجا آرام خوابیده است و تو تنها با اشک هایت تنش را مهمان زلزله در قبر می‌کنی تنم را از حصار تخت بیرون میکشم گستاخانه نگاه میدوزم به پیرزن هر چقدر هم که دوستش داشته باشم به اندازه او نیست پس سرش فریاد میکشم خوب گوش هایت را باز کن پیرزن او ، او ی من نمرده است فهمیدی او فقط ... فقط دارد قایم موشک بازی میکند وگرنه که من مطمئنم او اینجاست گفته بود ... گفته بود به سفر میرود و اما باز میگردد نگفت کی اما من یقین دارم باز میگردد میدانی این آخری ها قبل از اینکه بگوید میخواهد سفر برود دست در موهایش که میکشیدی خروار ها مو در دستت جاخوش میکرد به ناگاه می‌دیدی از دماغش خون چکه میکند و او تنها به من می‌گفت چیزی نیست ریزش مو گرفته ام یا می‌گفت خون دماغ شده ام همین ... همین او رفته است در سفر معالجه شود و باز میگردد او تنها بیست سال دارد مطمئنم یک خون دماغ ساده و یک ریزش موی ساده تر زودتر بهبود می یابد و او باز میگردد و اما ... و اما نگاه پیرزن را سیل باران برده است بغض سیب شده در گلویش نمیدانم چرا من را اینگونه مینگرد اما من تنها قرص کنار تخت را با آب بالا میدهم و به خواب میروم به امید اینکه بعد از اینکه از خواب برخاستم او دوباره اینجا باشد ... او دوباره اینجا باشد