خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم...

بندرانزلی_موج شکن غازیانیه دوره ای تصمیم گرفتم هر روز حافظ بخونم... نه تنها قرائت غزل,بلکه تمام تلمیح ها و کنایات رو دربیارم و حتی پاورقی هایی به دیوان حافظ م اضافه کنم. پراکنده میخوندم, رسیدم به این غزل :سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی...؛هنوز که هنوزه این غزل حس عجیبی داره برام .قبلنا بارها خونده بودمش ولی این بار با همه ی وجودم لمس ش کردم. دقیق خاطرم نیست ولی بر میگرده به حوالی ترم 5 و 6 کارشناسی...حدود دو_سه سال پیش... برام خیلی روند فکری حافظ تو این غزل جالب بود.به ویژه در بیت ماقبل مقطع که میگه :خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم , کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی؛یعنی بعداز شرح ماجرا به این راه حل رسید! خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم... بی درنگ رفتم سراغ دیوان رودکی و غزل رو پیدا کردم.تا یه چند روزی دیوانه وار این غزل رو میخوندم و بیت بیت ش رو با خط درشت و ریز خطاطی میکردم... تصنیف ش رو گوش میکردم(گلهای رنگارنگ 254,بیات اصفهان) و خلاصه میخواستم بفهمم چجوری حافظ به این نتیجه رسید...! اون موقع, مثل همیشه ی زندگی من, یه داستانی پیش اومد که فکرم ازش فاصله گرفت... تا همین امشب.صدای بوق ممتد کشتی,لحظه ی تحویل سال رو قشنگ میکرد... طبق یک قرار داد انسانی یا طبیعی اون روز و اون ساعت شروع یه سال جدیده.ولی تغییر خاصی حس نمیشه.بعید میدونم کسی صِرفِ تغییر اعداد سال تغییری تو خودش یا محیط احساس کنه! به ویژه این روزها که هوای اینجا به شدت سرده,حتی سرد تر از زمستون! و من به بهار پیش رو و زمستونی که گذشت فکر میکنم.زمستونی که برای من شاید کامل نبود ,چون اصلا نفهمیدم کی اومد... کی رفت... بهاری که الان تازه شروع شده و انتهاش معلوم نیست... کارها یکی - یکی ددلاین ش نزدیک میشه و دانشگاه هم اطلاعیه داده همه ی کلاس ها بعد از تعطیلات حضوری ه! و این تعطیلات, من بیشتر از روزهای عادی کار سرم ریخته! و اسمش هم تعطیلات ه! من فقط روز اول عید رو استراحت کردم, طبق عادل مالوف چندین سال اخیر,روز اول عید یه کتاب از آل احمد خوندم,امسال " اورازان". اولین بار که چندسال پیش بود همینجور اتفاقی روز اول عید یه کتاب از آل احمد خوندم و عادتی شد هرساله! بگذریم... الان که میبینم, من همه ی عمرم تئوریسین خوبی بودم, برای زندگی و لحظه هام کلی برنامه چیدم... به موفقیت های زیادی هم رسیدم, ولی تنها برنامه ای که تا حالا نتونستم عملی ش کنم, "زندگی خوشحال و در لحظه " ست. نمیدونم مشکل از کجاست,فقط میدونم تو این یه زمینه نتونستم تاحالا کاری کنم,باوجود همه ی برنامه ریزی ها و قول و قرار ها و... فقط نظریه دادم,بی هیچ عملی... میترسم دیر شه,یه روز به خودم بیام ببینم عمرم بیهوده گذشت بدون اینکه اصیل زندگی کنم... این تمنای روانشناختی یه جورایی من و در برابر بعضی چیز ها, حتی بعضی احساس ها ,سرد کرده... اون شور و هیجان سال های پیش رو در خودم نمیبینم... با اینکه دوست دارم احیا ش کنم... سینا یی که 2 نیمه شب میخوابید,7 صبح بیدار میشد و میرفت رشت... اتوبوس دانشگاه... کلاس اول رو میرفت, کلاس بعدی رو میپیچوند و با بچه های دانشکده هنر وقت میگذروند... عصری تو کافه های رشت میگشت و شب بر میگشت بندرانزلی... یه راست میرفتم کتابفروشی(یه دستفروش کتاب بود... اون دوره خیلی روی من تاثیر گذار بودش) با پولی که برام مونده بود کتابی میگرفتم و میرفتم کافه هنرمندان انزلی(که از اول کرونا تعطیل شد)... اونجا یه دوستی بود که به هوای اون میرفتم, گاهی بود و گاهی هم نبود... آخر شب میرفتم خونه و دوش میگرفتم... پادکست گوش میکردم و ... الان که فکر میکنم اصلا کی درس میخوندم؟! خِیر سرم استعداد درخشان کارشناسی شدم !!! اون همه ماجرا ها کی اتفاق افتاد؟! انگار زمان اون موقع خاصیت عجیبی داشت... امشب دوباره رسیدم به این مصراع حافظ :خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم...واقعا چرا نباید من هم الان همینجوری باشم! نه اینکه من حافظ باشم! , منظورم اینه که این مرتبه ی وجودی که فرد به این جا برسه که بتونه این شکلی مشکلش رو حل کنه...؛چون دیر به دیر مینویسم, ذهنم همش پراکنده میشه... دوز نوشتن نرمال من روزی 2 باره که الان تقریبا تبدیل شده به 2 هفته یه بار...! هرچند باز برنامه چیدم که بیشتر بنویسم, تا به عمل درآید...!4 بامداد 3 فروردین ماه 01