و درمان عجیبی است گذر زمان

قرار بود آن روز یکدیگر را ببینیم ، هم خوشحال بودم و هم نگران ، مگر می شود هر دو را در یک‌زمان احساس کرد.از شدت اضطراب لب هایم را می جویدم و پاهایم را روی زمین میکوبیدم ، تاکسی آمد و سوار شدم ، چقدر آرام حرکت می کند ،‌تند تر برو رسیدم و ای کاش هیچ وقت آن روز را در زندگی تجربه نمی کردم .رو در رو و چشم در چشم ، سکوتی دلهره آور بین ما برقرار شد .حال عجیبی بود ، تپش های قلبم بودند که این سکوت را می شکستند . زیر لب گفتم‌چه شده ؟نگاهی به من کرد و سرش را به زیر انداخت و بریده بریده و نامفهوم چند کلمه ای حرف زد .دستی روی صورتش کشید و گفت چطور بگویم .صورتش قرمز شده بود و من که نمیدانستم قرار است چه چیزی بشنوم در تمام وجودم لرزش را احساس می کردم.به او گفتم بگو و خلاص کن من را از این زجری که در این چند دقیقه کشیدم.خودش را جمع و جورد کرد و گفت خانواده ام با ازدواجمان مخالف اند و من هم کاری از دستم بر نمی آید ، تمام تلاشم را کردم ولی نشد . نمی توانم بیش از این به آن ها اصرار کنم ، من را ببخش ، امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی . رفت و جوری رفت که انگار هیچ گاه وجود نداشته است.من ماندم و دنیایی که روی سرم خراب شده بود.سر جایم خشکم زد و نمیتوانستم قدم از قدم بردارم .بعد از روزها حرف زدن ، بعد از کلی نقشه کشیدن برای آینده ، مگر می شود به این راحتی همه چیز را تمام کرد .مگر به این راحتی می شود روی یک نفر پاگذاشت وقتی ادعای عاشقی میکند.چه پارادوکسی، دوست داشتن و لِه کردن ، نقضی دردآور که نه در دل میگنجد و نه در عقل عقلی که برای احساس جایی قائل نیست انگشت به دهان مانده بود که نمی شود دوستش بداری و اینچنین لگدمالش کنی و فقط یک نتیجه میشود گرفت که عشق در این میان هیچ کاره بود و عاشقی ادعایی بیش نبوده است.رنجی است بسیار هواخواه آدمی بودن که دوست داشتنش را پشت ِ در جا گذاشت و دستِ خالی آمد. بغضی در گلو که استخوانی شده بود و چشمانی که بدون اختیار من را همراهی می کردند و غمخوار این دلِ چاک چاک شده بودند و بارانی برای شستن این غم بر صورتم فروریختند که شاید کم شود این مشقت ولی مگر میشود چنین چیزی.به راه افتادم ، نمیدانم به کجا باید بروم ،‌به کدام سمت ، به که باید بگویم این حال و هوای آشوب را .ساعت ها گذشت ، از این خیابان به آن خیابان و خودم را روی پل دیدم ، دلم میخواست آنقدر جیغ بکشم که هرچه مرارت و درد در این دلِ درمانده و خسته است به آسمان برسد. همه چیز تمام شده بود، به راحتی یک لیوان آب خوردن ولی من چگونه به خانه بازگردم ، چه جوابی در آستین دارم که به دیگران بابت این اوضاع به هم ریخته ام بدهم .نمیدانم آن روز چطور گذشت ، کوله باری از محنت و مشقت که روی شانه هایم سنگینی می کرد و سکوت شب که از شدت ناراحتیم چیزی برای گفتن نداشت .با این‌همه ناآرامی مگر می شود صبح چشمانم به این دنیا باز شود ، بعید می دانم که این اتفاق بیفتد .روز های سختی بود ، اشک هایی که سرایز می شدند و من که به اجبار باید خودم را خوب نشان می دادم که دیگران نگران من نشوند .صبح هنگام چشمانم باز می شد و من که ناامید ترین آدم روی این کره ی خاکی بودم نایی برای بلند شدن نداشتم و سنگینی که روی قفسه سینه ام احساس میشد همه چیز را بدتر می کرد زمان تسکین دهنده ی خوبی است ، بیرحم است و با کسی شوخی ندارد ولی کارش را خوب انجام می دهد و خاکستری شد بر آتش رنج هایم تا کمی آرام بگیرم.گذشت زمان به من یاد داد که قرار نیست برای از دست دادن هرچیزی بیقرار شوم. به من آموخت تحمل داشته باش، ممکن است چیزی که الان برای آن ضجه میزنی در آینده به دست فراموشی بسپاری ، پس صبر کن و ببین .زمان با رفتنش نشانم داد که هرآنچه ما طلب می کنیم ممکن است برایمان خوب نباشد و حتما در آن خیر و صلاحی است که باب میلمان پیش نمی رود، شکیبایی به خرج بده تا آن را به چشم ببینی .گذشت و فهمیدم حضورش خیال و گمان ِ دلفریبی بود ولی با گذر زمان راستی و حقیقت به مانند سنگی در آب فرود آمد و تصور من را از او نقشِ برآب کرد. خدارا شکر که هر آنچه ما میخواهیم نمی شود و هرآنچه که خدا میخواهد برایمان رقم می خورد.