دوستی که به تازگی اومده ولی بیشتر از همه باهامه

خواننده های این متن، دوست جدیدم؛ دوست جدیدم، خواننده های این متن ? اواخر فروردین امسال بود، طبق معمول هر روز، ساعت ۱۰ از خواب بیدار شدم. دست و صورتم‌ رو شستم، صبحونه خوردم و مشغول کارهام شدم. کار ها که نه، مثل هر دانشجوی بیچاره دیگه ای با اون کلاسای مجازیشون?‍♂️، کلی کتاب و دفتر برداشتم که تا خود نصف شب بخونم و بنویسم و ... . روزهای کروناییم مثل قبل بود. تکراری، خسته کننده و بی روح. نه می‌شد مسافرت رفت، نه به دیدن دوستان نه هیچ جای خاصی که جذاب باشه. این ویروس مادر مرده بود و زندانی شدن تو خونه. جای خالی یک تنوع رو می شد به راحتی حس کرد؛ یک جای خالی بزرگ. خیلی بزرگ. نزدیک ظهر بود که پدرم از سر کار برگشت. زنگ در رو زد، خودم باز کردم. یک پلاستیک توی دستش بود با یک جعبه داخلش. به من گفت این مال توئه. به هر چیزی که فکرش رو بکنید و بتونه توی جعبه ای به اون اندازه جا بشه فکر کردم اما حتی به خیالم هم نمی اومد واقعا چه سورپرایزی توی اون جعبه است. دوستی که خیلی وقت بود میخواستمش. یک همراه 24 ساعته. جعبه رو با تعجب و کنجکاوی از پلاستیک در آوردم. همین که چشمم به جعبه +Galaxy Note 10 خورد از خوشحالی از جام پریدم. زبونم بند اومده بود. نمیدونستم چی بگم؛ با چه زبونی از پدرم تشکر کنم یا حتی چطور خوشحالیم رو نشون بدم. فقط به خیال خودم، چشمام خیلی برق می‌زد. از همون لحظه فهمیدم که همدم خودم رو برای این روز های تنها پیدا کرده ام. اما خب این گوشی چه فرقی با موبایل قبلی ام می تونست داشته باشد، اگه هیچ کار جدیدی باهاش نمیکردم، یا هیچ جای جدیدی نمیرفتم یا هیچ خاطره جدیدی را با آن به حافظه ام نمیسپردم. اون شبو خوابیدم؛ خواب که نه فقط دراز کشیدم و به همه کارای جذابی که با این تلفن هوووشمننند جدید میتونستم انجام بدم فکر کردم. عکس های جالبی که میتونستم بگیرم؛ کلی عکس، بیشتر از همه عکس هایی که تا به حال گرفته بودم. یا همه سرگرمی هایی که میتونستم بهشون بپردازم. اولین چیزی که به ذهنم اومد عکاسی بود. آخه درسته که من دانشجوی مهندسی هستم ولی از همون اول به هنر خیلی علاقه داشتم؛ عکاسی، نقاشی و طراحی، موسیقی و ... . توی نقاشی که استعداد نداشتم، موسیقی هم که فقط شنونده خوبی بودم و هستم ولی هیچ وقت چیزی تولید نکردم. اما عکاسی، ... به نظرم عکاسی کردن ارزش وقت گذاشتن و تلاش کردن رو داشت. نه تنها میتونستم از دریچه دیگه ای به دنیا نگاه کنم، بلکه در کنارش میتونستم لحظات تلخ و شیرینی که تجربه میکنم رو ثبت کنم تا چندین سال بعد که میخوام اون لحظات رو یادآوری کنم، فقط یه تصویر مبهم توی ذهنم از اون لحظه نداشته باشم، بتونم اون صحنه و اتفاق رو با تمام جزئیاتش ببینم و به یاد داشته باشم. البته همونطور که همتون میدونین، همه اتفاقات خوب و ارزشمند، وقت شناس نیستن، ینی اغلبشون وقتی که دوربینت همراهته اتفاق نمیوفتن ولی وقتی دوربین عکاسی همراهت نیست پشت سر هم خاطرات خوب و بد میان و میرن. که خب این اتفاق باعث میشد من از هدف عکاسی کردنم دور بشم. خب من دوربین میخواستم که هر لحظه بخوام یه صحنه رو باهاش ثبت کنم برای آینده، ولی خب اگه وقتی نیازش داری همراهت نباشه، اصلا به چه دردی میخوره. از طرفی من عاشق آشپزی ام و دوست دارم از لحظات مختلف این سرگرمیم عکس داشته باشم، ولی خب همیشه اینطوری نبود که یادم باشه و دوربین عکاسی رو آماده کنار دستم داشته باشم. ولی با این گوشی جدیدی که داشتم، نمیگم مثل یه دوربین عکاسی، ولی با کیفیت خوبی میتونستم این کارو انجامش بدم. برای همین از فرداش شروع کردم به یاد گرفتن عکاسی با دوربین گوشی. از هر چیزی که دم دستم بود و جلوم میومد عکس میگرفتم. از درختی که جلوی در خونمون رشد کرده بود، از کفشدوزکی که روی چمن ها نشسته بود و استراحت میکرد، از بستنی توی دستم، از همه چی. خیلی لذت بخش بود. عکسا خوب از آب در میومدن. درسته که به دوربین عکاسی نمیرسید ولی خب عکس 720p از تمام خاطرات خوب، خیلی بهتر از عکس 4k از یک دهم خاطراته. اینطوری دوربین عکاسیم همیشه تو جیبم بود. هر وقت سوژه ای پیدا میکردم که ارزش عکس گرفتن رو داشت، راحت میتونستم با سه تا حرکت اون صحنه رو ثبت کنم و نگهش دارم.لحظاتی که به خاطر داشتنشون ممنون بودم و برای ثبت شدنشون ممنون ترخب حالا از هنر و سرگرمی هم بگذریم، چیزی که تقریبا برای هر دانشجویی لازم و مهمه، کلاس های مهارت های مختلفه. کلاس مقاله نویسی، ارائه رسمی، مستند سازی و مقاله خوانی، تحلیل بازار، نرم افزار های مختلف مثل excel و matlab و solidworks و ... . توی این دوران کرونا و #در_خانه_بمانید ها، فرصت خوبی بود که به این مهم ها بپردازم. کلاس های مختلف شرکت کنم، پروژه های آموزشی طی کنم، بخونم، یاد بگیرم و جلو برم. این دوست جدید و همراه مهربونم تو همه این لحظات کنارم بود. چه لحظاتی که گوشی موبایل در جیب، هندزفری در گوش، در حال پیاده روی، تکنیک های مقاله نویسی موثر رو یاد میگرفتم یا به سخنرانی تد پروفسور های فیزیک گوش میدادم. خلاصه که با این 170 گرم شیشه و فلز توی دستم، چه کار ها که نکردم، چه جاها که نرفتم و چه کسایی که به حرفاشون گوش ندادم. چقدر سر یاد گرفتن این نرم افزار زجر کشیدم. ? هی من کد میزدم هی این کار نمیکرد.البته که مورد مهم تر برای یه مهندس، بلد بودن و اگه بشه، مسلط بودن به چند تا زبون خارجیه. که بتونه بدون نیاز به ترجمه، از یه منبع استفاده کنه. توی این ایام تنهایی، سعی کردم این مورد رو هم موازی با بقیه کارهایی که میکردم جلو ببرم. یه دوره آموزش زبان آلمانی شروع کردم. توی سایت https://www.duolingo.com که رایگانم هست. گفتم معرفی کنم برای هر کی که علاقه منده. یجوری شده بود که دیگه وقت خالی نداشتم تو روز. توی 24 ساعت، بعضی وقتا ساعت کم میاوردم ?. خیلی مصمم بودم که این زبونو یاد بگیرم. برای همین یه اپ به اسم به آموز و کلی ویدئو و ویس مکالمه آلمانی از تو یوتیوب و سایتای دیگه دانلود کردم و شروع کردم به گوش دادن. میرفتم پارک نزدیک خونمون، ویس رو باز میکردم، هندزفری رو میذاشتم تو گوشم و شروع میکردم راه رفتن و با خودم آلمانی حرف زدن. بعضی وقتا جوری سرگرم میشدم که از خونه زنگ میزدن میگفتن کجایی و منم یهو متوجه میشدم که 3 ساعته دارم راه میرم و با خودم حرف میزنم. ?‍♂️?تقریبا از نظر گرامری به زبان انگلیسی نزدیکه به همین خاطر یاد گرفتنش هم آسونه و هم لذت بخش ?✌❤خب بین اینهمه کار و درس و یاد گرفتن ها، بعضی وقتا هم حوصله ات سر میره، ینی اصلا باید سر بره که زندگی برات عادی نشه. مواظب باش که بعضی وقتا حوصله ات سر بره و بری سراغ یه سرگرمی. برای من، سرگرمی ینی فیلم دیدن و آهنگ گوش کردن. خدا رو شکر که با این موبایل جدید، هر دوتا رو میتونم جور دیگه ای تجربه کنم، جوری که تا حالا حتی بهش فکرم نکرده بودم. تا الآنشم از هندزفریم خیلی گفتم و احتمالا متوجه شدین که بخش جدایی ناپذیر زندگی منه ? هندزفری در گوش زندگی میکنم. اگه نباشه فک میکنم خودم نیستم، یه چیزی کمه. خلاصه که در همه لحظات، درس خوندن، کار کردن، آشپزی و هر لحظه دیگه ای که بتونین تصور کنین، هندزفری در گوش و آهنگ در حال پخش در حال انجامش بودم. فیلم دیدن هم که جای خودش. باورتون نمیشه دیدن فیلمی که تازه منتشر شده، با کیفیت 1080p روی یه صفحه نمایش 6.8 اینچی چه کیفی داره. ?در نهایت باید برسیم به موردی که نوت رو تبدیل کرده به نوت. چیزی که اگه نبود، نوت هم مثل یه گوشی دیگه میشد. S pen ... هر از گاهی که حوصلم سر میرفت، یه سری به اپ PENUP میزدم و طراحی ها رو نگا میکردم و تحسین میکردم. یبار به سرم زد که چرا خودم از این کارا نکنم؟! خب ابزارش توی دستم بود و تنها چیزی که کم داشتم یه اراده برای شروعش بود. از اون موقع شروع کردم تو اوقات فراغتم آناناسی، گلابیی، پروانه ای یا همچین چیزای ساده ای طراحی کردن که یاد بگیرم و تو این کار اوستا شم? البته که به پای طراحی های به اشتراک گذاشته شده نمیرسم ولی خب ....در خانه بمانید. حتما حتما بمانید. از من گفتن و از بعضیا نشنیدن ?‍♂️باید بگم تو این هشت نه ماهی که از شروع این سال تنها و افسرده و نفرین شده میگذره، این دوست مهربونم همیشه همراهم بوده و منو تو خونه نگه داشته، یا شاید بشه گفت منو همراه خودش نگه داشته. چون اصلا نمیتونم ولش کنم. #روایتگرباش #روایتگر_باش