شب هفتصد و بیست و نهم یا خفنی

عکس درخور ندارم. پس حواله می‌دهم به دمپایی.ساعت ۳:۳۶ است فلذا حاجی‌تون، دراز کشیده، آب گازدار می‌خوره. خوشحالم.نهار مرغ آب‌پز و چند قاشقی برنج و یک کاسه سالاد زدم. صبح جیم رفته‌ام و امروز چهارمین برنامه‌ی اوستا مسلم را انجام دادم. هنوز تامام حرکات را نمی‌زنم ولی یک ساعت و نیمی دور خودم را می‌زنم.جواب در دیسیپلین و تکرار است. تکرار رفتارها که چنان درونی شود که دیگر ما را تعریف کنند. قهوه‌ی تلخ، اسپری روغن زیرو با تخم‌مرغ‌ها و سفیده‌ها شروع روز است. دیسیپلین مرا آرام می‌کند. مثل لالایی برای بچه. مثل دوا برای مریض. احساس کنترل می‌کنم بر زندگیم. احساس قدرت می‌کنم که افسار خویش را می‌کشم. در جیم موزیک‌های رندوم گوش می‌کنم. از دامبولی‌های دهه شصت تا پاپ امریکایی. ملت را زیرچشمی دید می‌زنم. هیزی را لذت است. هر چند چشم‌هایمان، شارپ نمی‌بیند.می‌فرمان، دنبال نکن، جذب نکن. چنان که چیزی شوی که می‌خواهی.دورنشویم از مطلب.گفته بودم من وبلاگ‌باز تیر بودم. از ۱۷ سالگی. بلی. نصف عمری تجربه دارم و سرها شکاندم که الان ۷۲۹ تایی را با همه‌ی فواصل و ریپ زدن‌ها به جایی رساندم.خرده نانی دارم، سرسوزن خوانندگان باحال.می‌رویم این آب گازدار را به سلامتی‌تان.شاید ندانید و خوب است بدانید، دقایقی از تنهایی‌ام را پر کردید. به مهر، به طنز، به گلایه، به همدلی و گاه حروف بی‌معنا. چه بالاتر از شنیده شدن؟چه بالاتر از فهمیده شدن؟یا حداقل تصور دیده شدن؟من فیلمسازم. عاشق حرف زدنم با مخاطب زیاد. به راه تصویر، صدا، موسیقی، رنگ و جادوی سینما.الان که به ضرب کلمه و به خدمت کشیدن عکس با هم حرف می‌زنیم، دوست دارم بدانید خوانده می‌شوید، فهمیده می‌شوید، دیده می‌شوید.چرا از جایی به بعد کامنت جواب ندادم؟ فکر کردم خلوص مطلب از بین می‌رود. پس کامنت لایک می‌کردم‌ بدانید می‌خوانمتان‌ و مهمید.اصلن کدام مدیوم بی‌مخاطب می‌گردد؟ فریاد در قابلمه است مگر؟فرمودند دادگر، خفنی‌ها. فکر کردیم فیلمت دانشجویی بوده.جوون‌ بودیم. هایلایت فیلم دومم را راه انداختم. به بیش از چهل ستاره‌ی زن سینمای ایران زنگ زدم برای نقش. از مریلا زارعی تا سحر دولتشاهی تا پانته‌آ بهرام و نسرین مقانلو.این تیم را بستم.تاختم و ساختم. بهناز جعفری را در نقش مردی که تغییر جنسیت داده جلوی دوربین آوردم.رویا نونهالی، درخشید و هدایتش درس‌ها بهم داد.نسیم ادبی، کلاه گیس گذاشت.ساناز مصباح زلف‌های لول فرش را از ته تراشید برای نقش عروس.من خوشبختی را مزه کردم وقتی رویا نونهالی جایزه بهترین زن الهام‌بخش را در جشنواره‌ای در امریکا گرفت.این عکس‌ها قبل از توقیف فیلم است. وزن عکس بالاست انقدر ادم حسابی توی قاب است.با بهترین دوستانم فیلم می‌ساختیم. دوست صمیمی بودیم. پای کار هم نوبتی وایمیستادیم. از شب‌کاری نا مرخصی از شغل‌ها تا سفر به سقالکسار. بدون پول. برای جواهر فیلم‌سازی.این‌ها دوستان نزدیک من بودند. بخشی خارج از کشورند. بخشی ساکن کشور. ولی آن جمع پرشور عاشق سینما که مدام قهوه می‌خورد، سیگار می‌کشید، برای فیلم رفیق کتابخانه و ماشین و کفگیر ملاقه و جان می‌گذاشت، پاچید.دوستان خوب و امنم الان دور دورند و من با غریبه‌ها فیلم می‌سازم.این هم حاج‌خانوم که شاید از تلویزیون ایشان را بشناسید. من نوه‌ی بزرگشونم.جایزه گرفتم. این ور و آن ور.کمی شهرت.همه را گذاشتم پشت سر و از اول، دوستی ساختم و این بار فیلم سینمایی. وسط امریکای غریبه! بیست سالگی خفن بودم که با بزرگان سینما کار می‌کردم. الان خفنی‌ام شاید این باشد که با بچه‌های گمنام، به انگلیسی کار می‌کنم.هیوستن، دوست نازنینم است که مثل رفقای ایران برایم مایه گذاشت. صبح‌ها میامد و دوچرخه بار می‌زد. پا به پای من کارگردان، که برای سرعت کارم، وسیله بار می‌زدم، وسیله جابجا می‌کرد. با هم دنبال بار برای فیلمبرداری گشتیم. جسیکا، بعضی روزها که باید تراک را رانندگی می‌کردم، ماشین قرمزه را می‌راند.این تیم هم در نوع خودش دوستی کرد.راستش فکر می‌کنم، خفنی، قابلیت تطبیق است. با شرایط، محدودیت‌ها و تغییرات.