بازنویسی: «کشتی‌رانی بر فراز صحرا» یا «ناخدای صحرا»

سرفه ای نسبتا طولانی کرد. «می دونی نیک، سالهاست اینجا دارم خاک می خورم.» مکث کوتاهی کرد. «شاید هم ماسه.» نیک تنها هم‌صحبت ناخدا بود، ملوانی باهوش و ماهر که ناخدا هم او را دوست داشت. ملوان تایید کرد. «می دونم ناخدا، می دونم. سخته. ولی با این حال تو ناخدای صحرایی! کسی جز تو نمی تونه این کارو انجام بده.»ناخدا دست هایش را باز کرد و گفت: «کدوم کار؟» ملوان از این واکنش کمی تعجب کرد و جواب داد: «کشتی‌رانی بر فراز صحرا!» ناخدا خندید، خنده ای تلخ که تبدیل به سرفه شد. «نیک، گوش کن. صدای سرفه هامو می شنوی؟» «می شنوم ناخدا.» «این یعنی دیگه چیزی نمونده.» «چی ناخدا؟» «هیچی، بعدا می فهمی.» ناخدا این را گفت و از کابینش بیرون رفت.با اقتدار روی عرشه کشتی اش ایستاد و اطراف را نگاه کرد، تا جایی که چشم کار می کرد شن بود و ماسه، کویر بود و بیابان. زندگی اش شده بود همین. ناراضی بود، اما کسی این را نمی دانست. هنوز اوایل صبح بود و زمان زیادی تا غروب مانده بود، ساعت جیبی ناخدا این را تایید می کرد. هروقت قلبا نیاز به اطمینان داشت به سراغ اِما می رفت. البته اِما، همسرش، حدودا پانزده سال پیش از دنیا رفته بود. الان اِما نام شمشیرش بود.به انبار اسلحه ها رفت. شمشیری که روی دیوار برق می زد اِما بود. با شمشیرش حرف می زد. نگاهی به دور و برش کرد و مطمئن شد تنهاست. «سلام اِما.» لحنش گرم بود. شمشیر را برداشت و با غلافش به کمربندش بست. از انبار اسلحه بیرون رفت. همه ی ملوان ها متوجه این موضوع که ناخدا بعد از مدت ها شمشیرش را برداشته شدند. این باعث تعجب آن ها شد.ناخدا با شمشیر به کابینش بازگشت. نیک از کابین رفته بود، کجا؟ شاید اتاق شخصی اش در زیر عرشه. ناخدا اِما را روی میز گذاشت و مدت زیادی به آن خیره شد. حرف های زیادی داشت ولی مگر شمشیر می توانست آن حرف ها را درک کند؟ از این فکر ناراحت شد، آن یک شمشیر نبود؛ آن شمشیر، اِما بود. این فکر کمی آرامش کرد. شمشیر را برداشت و آرام در هوا تکان داد.اِمانفهمید چطور، ولی چند ساعتی مشغول صحبت با اِما بود. این موضوع را نیک به او گفته بود، البته نیک خبر بدتری هم داشت. رو به روی کشتی تپه ای ماسه ای قرار داشته و وقتی به هدایت ناخدا نیاز داشته اند، اثری از او نبوده. این موضوع باعث شده که تیم هدایت جهت کشتی را تغییر دهند و این تغییر هم آن ها را به تپه ی بزرگتری کوبانده بود.ناخدا مانده بود و این مشکل جدیدی که باید مدیریت می کرد. حالا چهل و پنج سال سن داشت و از جوانی اش در صحرا کشتی رانده بود، حق داشت که خستگی عجیبی داشته باشد. لایق یک بازنشستگی بود. به هر حال او مسئول بود و باید چاره ای برای حل مشکل می اندیشید. کشتی در ماسه گیر کرده بود، موتور های کشتی توان حرکت شان را از دست داده بودند.اِما را آرام روی میز گذاشت، بعد با مشت روی میز کوبید. «یعنی چی که...» جمله اش را ادامه نداد. این شنی بود که خودش در آن گیر کرده بود. خودش، کشتی و خدمه اش، زندگی اش؛ همه چیزش... شاید هم هیچ چیز. اینها دیگر چه ارزشی داشت؟ همه چیز مدت ها بود از بین رفته بود.دستورات لازم را داد و به فکر فرو رفت. فکر به همه چیز، همه ی چیز هایی که از دست داده بود. شب ها هم‌ خوابش ناآرام بود، نمی دانست چه خواب هایی می بیند؛ ولی می دانست وقتی بیدار می شود چیزی را از دست داده‌.گذشته اش ساده ولی تلخ بود. برای نیک که در کابینش بود اینطور‌ تعریف کرد: «وقتی ازدواج کردم فقط ۲۶ سالم بود. اِما ۲۴ سالش بود.» نیک سر تکان داد. «گوش میدم ناخدا.» «خوبه، بقیه شو بیرون برات تعریف می کنم.»کشتی در شن مانده بود، باید شب را همانجا به صبح می رساندند و بعد صبح، کشتی را از میان تپه ماسه ای بیرون می کشیدند. ناخدا و نیک هم شب را بیرون از کشتی می گذراندند تا مطمئن شوند چیزی از زیر به کشتی آسیب نمی زند.ناخدا برای ملوان های دیدبان روی عرشه دست تکان داد و شب بخیر گفت، آنها هم با خوشحالی جوابش را دادند. نیک وسایل را از کشتی بیرون برده بود و آتش درست کرده بود. داشت روی آتش قهوه ی موردعلاقه ناخدا را درست می کرد.ناخدا صمیمانه تشکر کرد و لیوان قهوه را گرفت. شخصیت ناخدا عجیب بود، ولی هیچوقت بد یا تندخو نبود؛ اخلاق های خاص خودش را داشت. زمانی که اِما زنده بود می گفت اگر بقیه بهتر ناخدا را می شناختند می فهمیدند شخصیت نرم و مهربانی دارد؛ البته این موضوع فقط تا قبل از مرگ اِما بود.«نیک.» نیک از اینکه ناخدا دوباره صحبت می کرد خوشحال بود. «بله ناخدا.» «زندگی من بعد از ازدواج فوق العاده بود. من اون موقع ناخدایی که تو صحرا کشتی برونه نبودم، میدونی چی می گم؟» «درست متوجه نمیشم ناخدا.»ناخدا لیوان خالی قهوه را روی زمین گذاشت. «توصیف من از صحرا یک کلمه‌ست نیک، خالی.» «خالی؟» «آره، خالی. پوچ. این زندگی منه. منظورم اینه که، کی دلش می خواد اینجا باشه؟» نیک سکوت کرد، با این حال از سکوتش در جواب ناخدا آزرده بود. «می بینی نیک. همه ی این ملوان ها پیرو یه ناخدا ان که اونم منم، همه یه ماموریت سرّی داریم.» لبخند تلخی زد و اضافه کرد: «ولی در واقع هیچ ماموریتی در کار نیست.»نیک تعجب کرد. «چی ناخدا؟» «اینکه الان اینجاییم تصمیم منه، من سازمانو قانع کردم این کار ما براشون مفیده، ولی با عوض شدن رئیس سازمان؛ بعد پونزده سال، حالا می خوان از اینجا بریم.» «یعنی چی ناخدا؟ متوجه نمیشم، یه کم گیج شدم.»ناخدا توضیحات زیادی داد که مهم ترینشان اینها بودند: «تنها چیزی که این ملوان هارو اینجا نگه داشته امیده، وگرنه هیچکس همراه من نمی اومد صحرا. به ساحل که برسیم منو بازداشت می کنن. شما ها هم به یه کشتی توی دریا منتقل میشین.» «ولی من می خوام همینجا بمونم.» «نمی تونی، نیک.»همان لحظه چیزی بین ماسه ها تکان خورد. کوسه ی ماسه‌ای از میان ماسه ها بیرون آمد. نیک کنار رفت و ناخدا به سرعت شمشیرش را کشید. همه چیز فقط چند لحظه طول کشید و بعد، کوسه ی بزرگ روی زمین افتاده بود. «نیک، اِما تو دریا غرق شد. پنجمین سالگرد ازدواج مون بود، تو همون روز؛ اِما غرق شد.»همان لحظه چیزی بین ماسه ها تکان خورد. کوسه ی ماسه‌ای از میان ماسه ها بیرون آمد. نیک کنار رفت و ناخدا به سرعت شمشیرش را کشید. همه چیز فقط چند لحظه طول کشید و بعد، کوسه ی بزرگ روی زمین افتاده بود.«نیک، اِما تو دریا غرق شد. پنجمین سالگرد ازدواج مون بود، تو همون روز؛ اِما غرق شد.» ناخدا طوری این را گفت که انگار همان لحظه اِما را از دست داده بود. لگدی به کوسه زد. «بدن غرق شده اِما هیچوقت پیدا نشد. می گفتن کوسه ها...» جمله اش را کامل نکرد ولی شمشیرش را در جمجمه کوسه فرو کرد. شمشیر را بیرون آورد و تمیز کرد.طلوع آفتاب دیده می شد، ناخدا که خسته بود همه ی دستورات را داد و به نیک هم گفت که دکتر کشتی را پیشش بفرستد، بعد به کابینش رفت. صبحانه و دکتر، همزمان رسیدند. صبحانه گوشت کوسه بود.دکتر تعظیم کوتاهی کرد. «مشکلی پیش اومده کاپیتان؟» «نظر خودت چیه؟» دکتر جلوتر رفت. «نظر من اینه که شما به استراحت نیاز داری، چشم هات خشک شده، از این هوا آسیب دیدی و سال هاست خواب خوب نداشتی.» «درسته، کی می تونم استراحت کنم دکتر؟» دکتر در حالی که در چشم ناخدا قطره می چکاند گفت: «وقتی برسیم به خشکی.» و بعد اصلاح کرد: «به بندر.»خشکی... همین الان هم در خشکی بودند. «بستگی به توصیفت از استراحت داره، دکتر.» دکتر بیرون رفت و نیک آمد. «میدونی چی باعث شد سازمان راضی بشه من به عنوان یه ناخدا بیام تو صحرا؟» نیک سرتکان داد و گفت: «توانایی مدیریت و رهبری تون قربان؟» «نه، این هم هست. ولی اصلی ترین دلیل انتخاب ما این بود که نه کسی تو ساحل منتظر ما بود، نه ما آرزو داشتیم برگردیم به ساحل تا کسی رو ببینیم.»نیک غمگین شد، دلش عمیقا برای ناخدا می سوخت. خبر بدتر این بود که به بندر نزدیک می شدند. «من با زندان مشکلی ندارم نیک، مشکل من اینه که تنها هدف و انگیزه زندگی مو از دست می دم؛ دوباره. قبلا تنها انگیزه زندگیم اِما بود، سال ها قبل از ازدواج هم می شناختمش.» مکثی کرد. «تنها امید و نقطه اتکای من تو سختی بود. بعد از اِما، از همه چیز فرار می کنم. از همه.» لبخندی زد. «به جز تو، نیک.»به بندر نزدیک می شدند. «من باید برم نیک. کوسه های زیادی برای کشتن هستن.» ناخدا این را گفت و قبل از رسیدن به کشتی با شمشیرش از کشتی خارج شد. ناخدا ایستاده بود. نوک شمشیرش را روی قلبش گذاشت. «دارم میام پیشت اِما، اگرچه...» باید جمله اش را کامل می کرد. «اگرچه دنیای دیگه ای نیست. همین یه فرصتو داشتم و همین یه بار هم از دستت دادم.» کار را تمام کرد. حالا اِما در قلبش بود. چشمانش را آرام بسته بود. حالا در آرامش استراحت می کرد.نیک فقط شمشیر ناخدا را روی ماسه ها پیدا کرد. همه به نیک می گفتند این قصه ی قشنگی‌ست، کسی زندگی‌نامه ناخدا را باور نمی کرد. حتی وجودش را هم انکار می کردند.نسخه قبلی: https://virgool.io/@Alirez/%DA%A9%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D8%B5%D8%AD%D8%B1%D8%A7-k6tamgk8bhij