خیانتی به نام صیانت

در بحبوحه خبرهای ناگوار این روزها و شرایط سختی که به لحاظ اقتصادی و اجتماعی و همه گیری کرونا کشورمان را درگیر کرده است طرحی به نام صیانت از حقوق کاربران در فضای مجازی از سوی مجلس شورای اسلامی در دست بررسی است که حتی نامگذاری اش خیانتی است در حق کلمات.حتی اگر نیت خیری برای چنین طرحی تراشیده شود باز هم این سوال مطرح است که مجلس شورای اسلامی چرا و چگونه به این نتیجه رسیده است که در شرایط به شدت بحرانی و اورژانسی کشورمان، این طرح دارای چنان اولویتی است که باید به ناگه اعلام وصول شود و علی رغم تمام مخالفت ها مشمول اصل 85 هم شود و برای تصویب به کمیسیونی برود که خودش مبدع طرح است و طرحشان تقریبا مدافعی غیر از خودشان ندارد؟ مگر اینکه عده ای سودای شر در سر داشته باشند و تنها برنامه شان برای کاهش تبعات منفی آن هم بازی کردن با کلمات برای توجیح طرح باشد. آنچه به نام صیانت از حقوق کاربران عنوان شده است چیزی به جز ایجاد محدودیت های وسیع در اینترنت و شبکه های اجتماعی و به نوعی الگوبرداری از کشور چین نیست. اما مختصات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی چین و ایران حتی قابل مقایسه با یکدیگر نیست چه رسد که قابل تطبیق باشد و چنان افتراقی وجود دارد که به راحتی می توان پیش بینی کرد حتی یک درصد هم احتمال وقوع آنچه در چین اتفاق افتاده در ایران امروز وجود نخواهد داشت. شرایط بحرانی اقتصادی کشورمان که در این سالها و روزها علاوه بر مشکلات مزمن و ریشه ای آن، درگیر تحریم های همه جانبه، نبود مبادلات بانکی و همه گیری کرونا نیز شده است و در شرایطی که دولت قادر به ارائه کمک های اقتصادی به مردم و کسب و کارها نیست، به گونه ای است که باعث تحمیل فشار بسیار سنگین اقتصادی بر مردم و کسب و کارها شده است. حال در این میان با محدودتر کردن یکی از اصلی ترین مولفه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی امرزه دنیا یعنی فضای مجازی چه سر انجامی را باید برای ایران متصور شد؟ آنچه که به عنوان جایگزین اپلیکیشن ها و شبکه های اجتماعی مطرح می شود حتی صرف از نظر از مسائل و امکانات فنی یقینا به دلیل عدم اعتماد و کاهش شدید سرمایه اجتماعی نمی تواند بدیل مناسبی باشد و از همین حالا می توان شکست کامل آنها را پس از هدر رفت بودجه های کلان پیش بینی کرد؛ چنانچه در گذشته نزدیک در باره پیام رسان های بومی شاهد آن بوده ایم. بنابراین اجرا شدن طرح صیانت چیزی به جز حذف شدن بیشتر اینترنت از جامعه و اقتصاد ایران نخواهد بود. بسیاری از کسب و کارهای کوچک و بزرگ در این سالها خودشان را با شرایط روز تطبیق داده اند و وابسته به شبکه های اجتماعی و فضای اینترنت هستند و با از بین رفتن آن بسیاری از چرخ دنده های اقتصادی که در این سالها با مشقت بسیار چرخیده اند خرد خواهند شد و تبعات آن نیز به سرعت دامن گیر کسب و کارهای بزرگتر بر بستر اینترنت و چرخ دنده های اصلی اقتصاد خواهد شد. امروزه نمی توان هیچ نوعی از توسعه اقتصادی را با حذف یا تضعیف فضای مجازی متصور بود و همچنین نمی توان صرفا یک نوع استفاده خاص و تنها در یک مسیر خاص و غیر آزادانه از فضای مجازی را مجاز دانست و استفاده های سرگرمی و یا اجتماعی و فرهنگی و اطلاع رسانی را از آن حذف کرد. عده بسیاری باید به نیت سرگرمی و غیراقتصادی وارد شبکه های اجتماعی و فضای مجازی شوند تا عمومیت یاید و بخشی از آنها درگیر نوعی از فعالیت اقتصادی کوچک در آن شوند تا بخشی دیگر بتوانند کسب و کار جامع تری در آن ایجاد کنند و این سرچشمه زایش ادامه یابد...طرحی که اولین بازنده آن قشر متوسط و پایین تر از متوسط و کسب و کارهای کوچک خواهند بود اما بازنده بزرگتر کسب و کارهای بزرگتر و بازنده اصلی آن کلیت اقتصاد و جامعه ایران و حاکمیت خواهد بود. علی رغم تمام مخالفت ها و انتقادهای همه جانبه و مستدلی که تا کنون از این طرح شده است قابل درک نیست چرا هنوز کمترین اهمیتی به این انتقادها و اعتراضات داده نشده است. بنابر آنچه گفته شد باید نتیجه گرفت در صورت اجرایی شدن طرح صیانت، هدف صرفا ایجاد محدودیت در ارتباطات به دلایل سیاسی خواهد بود که از بین بردن یکی از اصلی ترین محورهای توسعه اقتصادی از نتایج آن است و قرار است اولویت به مسائل امنیتی داده شود حتی به قیمت ورشکستگی اقتصادی. اما چیزی که در نظر گرفته نمی شود این است که این ورشکستگی اقتصادی محدود به اقتصاد و سفره مردم نخواهد ماند و کلیت جامعه را در بر گرفته و با کاهش روز افزون سرمایه های اجتماعی، طرحی که با اهداف سیاسی و امنیتی شروع شده است در نهایت منجر به نتایج معکوس و ضد امنیتی خواهد شد.ای کاش حداقل در نامگذاری طرح در حق کلمات خیانت نمی شد که در آغاز کلمه بود...