نجات کبوتر

کوچه تاریک‌بود و آهسته لیوان‌چایم را در دستم فشردم از ته مانده‌ی گرمایش لذتی میان‌انگشتان‌سردم‌گردش کرد لذتی که شاید آنی باشد اما حالش را میشد تا روزها با خودت نگاه داری میان‌بوته‌های شمشاد کنار پیاده‌رو کبوتری آرام آرام راه میرفت آن وقت شب راه رفتن کبوتر عجیب به نظر می‌آمد قدم زنان پشت سرش تا وسط کوچه رفتم‌گربه‌ایی زرد و پیر در کمین‌کبوتر جلوتر از من از پناه تاریکی بیرون‌پرید اما کبوتر باز هم راه میرفت کمی تلو تلو خورد با یک سکندری بین لبه باغچه و پیاده‌رو روی سنگفرش ولو شد با سرعت خودم را بالای سرش رساندم با فریادی گربه را راندم دیگر مطمئن بودم که کبوتر توان‌پرواز را ندارد گوشه‌ی پله‌های خانه‌ایی گیرش انداختم بدون‌هیچ تقلایی راحت میان کف دودستم‌ جای گرفت تمام‌بدنش انگار فقط یک‌قلب بودند که میتپید چنان که هر لحظه بیم‌از هم‌پاشیدنش میرفت کمی انگشتانم را شل کردم او را به سینه‌ام چسباندم گرمای تنش در دستانم حسی غریب از دوست داشتن را در من بوجود آورد .کبوتر را زیر یقه‌ پالتویم‌گرفتم‌برای پیدا کردن‌محل امنی کوچه را به سمت بالا رفتم اما هیچ کجا را اَمن نمی‌‌دیدم گربه‌ها با چشمانی تیز و پاهایی ترو فرز از هر سوراخ و بالای دیوار ودرختی من را می‌پایدند که چه زمان از فکر نجات کبوتر پشیمان‌می‌شوم و آن‌حیوان بی‌پناه را رها می‌کنم اما دلم طاقت این بی‌رحمی را نداشت دل در جدالی چند لحظه‌ایی با منطق و عقلم پیروز شد و برای نجات جانش به سمت ماشین حرکت کردم اما مگرفکر و خیال و شک و تردید راحتم می‌گذاشت در آن موقعیتی که هراس بیماری و یروس مدت‌ها به جان همه افتاده بود نکند مریض باشد ، مرضش هم مسری باشد با این فکر تمام بدنم شروع به خارش کرد مخصوصا بینی‌ام که حالا با این ا‌اوضاع احوال کرونایی دست زدن به بینی برابری می‌کرد با مرگ هر جور بود طاقت آوردم‌خودم را به ماشین رساندم خوشبختانه کیفم‌ به اندازه‌ی کافی بزرگ و گود بود داخلش را خالی کردم کبوترِ نیمه جان را که در پناه روسری و یقه پالتویم آرام‌گرفته بود و ضربان‌قلبش حالتی عادی داشت را داخل کیف گذاشتم آنقدر جادار بود که سروته دم و کله‌اش به دیواره‌ی کیف نگیرد ترس از چشمانش پیدا بود هیچ حرکتی نمی‌کرد به قصد خانه ماشین را روشن کردم و راه افتادم اما نگرانی و شک و دودلی از کاری که انجام می‌دادم هر لحظه من را بیشتر با خود درگیر می‌کرد نکند بیماری داشته باشد دلم می‌خواست همان لحظه بال بزند پرواز کند و من با خیال راحت رهایش کنم و در خیالم به خود و کاری که کرده‌ام افتخار کنم اما او هم چنان بی‌حرکت گوشه کیفم کز کرده بود با دیدن تابلوی کلینیک دامپزشکی تصمیم گرفتم‌ برای خلاصی از افکار وسواس‌گونه‌ی بیماری سری به آنجا بزنم‌کبوتر را برای معاینه نشان یک دامپزشک بدهم آخر شب بود و خیابان‌ها به واسطه‌ی دوران‌مثلا قرنطینه خلوت بودند اما من بی‌توجه به تمام شدن ساعت رفت‌وآمد بودم کیفم را روی میز پذیرش گذاشتم دختری جوان آن طرف حفاظ شیشه‌ایی سرش را با کمی مکث با حالتی بی‌حوصله و با صدایی زیر و کش‌دار گفت بفرمایید: و دوباره سرش پایین انداخت و به صفحه‌ی موبایلش خیره شد ماجرا را خیلی سریع و مختصر خلاصه کردم در چند کلمه سعی کردم که به او بفهمانم کبوتری را از وسط خیابان ‌پیدا کرده‌ام و برای اطمینان ‌می‌خواهم دکتر دامپزشک‌او را معاینه کند بعد از تمام شدنِ حرف‌هایم دوباره با همان‌حالت بی‌رمق و کشدارش فرمی بلند بالا را روی میز گذاشت تا مشخصات و آدرسم را در آن بنویسم بعد از چند دقیقه‌ایی صدایم زدند .کبوتر بیچاره تازه کمی آرام گرفته بود که میان دستانِ دکتر برای رهایی بال‌هایش را بهم می‌کوبید خوشحال بودم که بدنش سالم است مشکلی برای پرواز ندارد اما بعد از معاینه و گرفتن نمونه از دهانش معلوم شد که بیماری انگلی دارد و من با نسخه‌ایی پر از دارو یک دوره درمان به سمت خانه حرکت کردم و حالا خودم را بیشتر از هر زمانی ملامت می‌کردم نه دل رها کردن دوباره کبوتر را وسط خیابان داشتم که به راحتی لقمه‌ی شام گربه‌ها شود و نه خود را آماده‌ی پرستاری و خوراندن غذا و دارو به پرنده‌ایی نحیف و بیمار می‌دیدم اما برای دوری از افکارِ مزاحم خیالاتم را به روزیی سوق دادم که کبوتر توان‌ِ پرواز را دارد از کف دست‌هایم با شوق بال میزند در آسمان‌ می‌چرخد و دوباره به سمتم می‌آید دلم برایش تنگ می‌شود و آرزو می‌کنم که همان حوالی خانه‌امان بماند و روزها به بهانه‌ی او و دیدنش دانه بریزم و لبخند رضایت برای چندمین بار صورتم را جان دادو نیم نگاهی به کبوتر داخل کیف انداختم چشمانش با حرکت و تکان‌های ماشین باز و بسته میشد و به نظر می‌آمد کمی آرام‌تر از قبل است حس مادرانه‌ام قوی‌تر از هر زمان در من قدرت گرفته بود و خودرا آماده پرستاری از او می‌دیدم حضورش من را به یکباره به مادری عاشق تبدیل کرده بود سعی کردم زندگی‌ و دنیا را از چشم او ببینم لحظه‌هایی که در آسمان اوج می‌گیرد و یا آن موقع که دانه‌ایی از زمین میچیند و هر طلوع که آوازش را از میان‌ پره‌های سینه‌اش بیرون‌می‌دهد چه روزهای خوشی در انتظارش خواهد بود زنده ماندنش چقدر برایم لذت بخش و حیاتی آمد و من از اینکه تصمیم گرفته‌بودم دوباره لذت زندگی کردن و پرواز را به او بدهم موجی از آرامش در زیر پوستم راه افتاد.