تنهایی در جوانان می‌تواند سلامت روانی را در طولانی‌مدت تحت‌تاثیر قرار دهد

منتشر شده در: sciencedaily به تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۰ لینک مطلب اصلی: Loneliness in youth could impact mental health over the long termبیماری همه‌گیر COVID19، انزوای گسترده اجتماعی را ضروری ساخته و تمامی سنین جامعه جهانی را تحت‌تاثیر قرار داده‌است. یک بررسی سریع جدید در مجله آکادمی روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا (JAACAP)، که توسط Elsevier منتشر شد، در مورد شواهد موجود در مورد کودکان و جوانان به طور خاص گزارش می‌دهد و بیان می‌کند که تنهایی با مشکلات سلامت روانی، از جمله افسردگی و اضطراب-که به طور بالقوه سال‌ها بعد بر آن‌ها تاثیر می‌گذارد-در ارتباط است.این بررسی، که بیش از ۶۰ مطالعه از پیش بررسی شده را در مورد موضوعات مربوط به انزوای فراگیر، تنهایی و سلامت روانی برای افراد جوان بین ۴ تا ۲۱ سال سنتز کرده‌است، شواهد گسترده‌ای از ارتباط بین تنهایی و افزایش خطر مشکلات سلامت روانی برای کودکان و افراد جوان پیدا کرده‌است.نویسنده اصلی، Maria Loades, DClinPsy، سخنران ارشد روانشناسی بالینی در دانشگاه Bath انگلستان گفت: « با ادامه تعطیلی مدارس، امکانات بازی‌های داخلی بسته باقی می‌مانند و در بهترین حالت، جوانان تنها می‌توانند در بیرون از خانه در گروه‌های کوچک ملاقات کنند، شانس این وجود دارد که بسیاری از آن‌ها تنها باشند (و به مرور زمان به این وضع ادامه دهند).»این بررسی سریع از آنچه در مورد تنهایی شناخته شده‌است و تاثیر آن بر سلامت روانی کودکان و جوانان نشان می‌دهد که تنهایی با افسردگی و اضطراب همراه است. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که مطالعات هم احساس تنهایی و هم سلامت روانی را در یک نقطه زمانی اندازه‌گیری می‌کنند؛ زمانی که احساس تنهایی به طور جداگانه اندازه‌گیری می‌شود؛ و زمانی که افسردگی و اضطراب تا ۹ سال بعد بررسی می‌شوند. « در رابطه با زمینه COVID19، ما شواهدی یافتیم مبنی بر اینکه این مدت تنهایی است که به شدت با مشکلات بعدی بهداشت روانی در ارتباط است.»از مطالعات انتخاب‌شده، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کودکان و جوانانی که تنها هستند ممکن است سه برابر بیشتر در آینده به افسردگی دچار شوند و تاثیر تنهایی بر نتایج سلامت روانی مانند نشانه‌های افسردگی ممکن است سال‌ها طول بکشد. همچنین شواهدی وجود دارد که طول مدت تنهایی ممکن است مهم‌تر از شدت تنهایی در افزایش خطر افسردگی آینده در میان جوانان باشد.برای بسیاری از جوانان، احساس تنهایی با برقراری مجدد ارتباطات و ارتباطات اجتماعی به عنوان بیماری حبس کاهش خواهد یافت (به عنوان مثال، وقتی به مدرسه یا کالج باز می‌گردند). برای برخی افراد احساس تنهایی ممکن است با تلاش برای از سرگیری زندگی اجتماعی باقی بماند، به خصوص برای کسانی که بیشتر در برابر انزوای اجتماعی قبل از حبس آسیب‌پذیر بودند.دکتر Loades گفت: «این نکته کلیدی است که به کودکان و جوانان اجازه بازگشت به فعالیت‌هایی مانند بازی با یکدیگر، حتی اگر در فضای باز، در اسرع وقت ممکن باشد، داده می‌شود و آن‌ها قادر به ادامه تحصیل در مدرسه هستند، که به آن‌ها ساختاری برای روز خود می‌دهد، و فرصت‌هایی را برای دیدن هم سن و سالان و کسب حمایت از سوی بزرگسالان خارج از خانواده هسته‌ای به آن‌ها می‌دهد.» علاوه بر آن، او افزود: کودکان به استراتژی خود برای کاهش محاصره نیاز دارند. در کنار آن، دولت می‌تواند رفاه کودکان را در پیام‌های سلامت عمومی هدف قرار دهد. و در همان حال، ما باید به پذیرش فن‌آوری به عنوان راهی برای در تماس بودن با دیگران ادامه دهیم.بنابراین در حالی که ما هر آنچه را که می‌توانیم انجام می‌دهیم تا اثرات تنهایی و برقراری مجدد ارتباطات اجتماعی را کاهش دهیم، همچنین نیاز به آمادگی برای افزایش مشکلات بهداشت روانی، تا حدی به خاطر تنهایی، و همچنین به خاطر دیگر پیامدهای ناخواسته حبس، مانند فقدان ساختار، عدم فعالیت فیزیکی و اضطراب اجتماعی و / جدایی که ممکن است در زمان از سرگیری تعاملات اجتماعی خارج از خانه تحریک شود، داریم.چندین سطح وجود دارد که ما می‌توانیم برای افزایش تقاضا آماده شویم:یک رویکرد جهانی برای ارتقای رفاه از طریق پیام‌رسانی عمومی و از طریق مدارس که فعالیت‌هایی را برای ارتقای رفاه در کودکان و افراد جوان انجام می‌دهند در نظر بگیرید.به دنبال شناسایی کسانی باشید که در اولین فرصت ممکن با احساس تنهایی دست و پنجه نرم می‌کنند و این کار را با مداخلات هدفمند انجام دهید تا به آن‌ها کمک کنید بر تلاش‌های خود غلبه کنند. این امر ممکن است از طریق تامین حمایت بیشتر در مدارس، کمک به آن‌ها برای غلبه بر نگرانی‌های مربوط به بازگشت به مدرسه، یا دادن یک کمک اضافی به آن‌ها برای برقراری ارتباط مجدد اجتماعی با همسالان باشد.برای کسانی که در طول زمان به تلاش خود ادامه می‌دهند و نمی‌توانند به کارهایی که معمولا در نتیجه تلاش‌های خود انجام می‌دهند، بازگردند، ما باید اطمینان حاصل کنیم که آن‌ها از باز بودن خدمات آگاه هستند و می‌توانند به متخصصان کمک کنند و اطمینان حاصل کنیم که آن‌ها می‌دانند چگونه به این کمک دسترسی پیدا کنند و از آن حمایت می‌کنند.ترجمه این مقاله با استفاده از ربات ترجمه آنلاین مقالات روان‌شناسی انجام شده و بصورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است. در نتیجه ممکن است دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.