سفر طولانی و بیهوده به شوره‌زاری فراسوی آفتاب

‌در راه بازگشت به شهرم بود که دوستی به من زنگ زد. می‌خواست مرا ببیند. یادم‌ نیست چرا از این پیشنهاد بسیار خوشحال شدم و استقبال کردم؛ بحث یک ماه پیش است، شاید کمی بیشتر. قرار شد فردای آن روز راس ساعت ۱۲ ظهر همدیگر را در کوی روبروی بوستانی در انتهای شهر ببینیم. ماه رمضان بود. شب به خانه رسیدم و بسیار خسته بودم. فردا صبح زود بیدار شدم تا به گمانم دوش بگیرم و کارهایم را قبل از این دیدار سروسامان بدهم. یکی-دو مرتبه دیگر زنگ زد؛ هرچه ازش پرسیدم دلیل این ملاقات چیست و چه برنامه‌ای تدارک دیده چیزی نگفت. فقط گفت لباس مرتبی بپوشم و ۱۰ دقیقه زودتر آنجا باشم. می‌دانستم ظهر ماه رمضان، آخر هفته و بخصوص در آن مسیر بعید است ماشین گیر بیاید. درضمن انگار مناسبتی هم بود. نمی‌دانم. به هرحال تصمیم گرفتم پیاده بروم و در هزینه صرف جویی کنم. مسیرهای زیادی را در طی این سال‌ها پیاده رفته‌ام اما این مسیر تا آن نقطه بخصوص برایم تازگی داشت. یک‌ساعت زودتر از زمانی که باید آنجا می‌بودم، یعنی ۱۰ دقیقه به ۱۱ از خانه بیرون زدم؛ من با موبایل، مقداری پول و کارت بانکی و عینک دودی. یک شلوار و پیراهن. از خانه‌ام تا آن کوچه که شماره‌اش ۴۷ بود مقداری کمتر از ۵ کیلومتر راه بود. من تنها زیر آفتاب داغ و این مسیر که حداقل در قسمت‌هایی اصلا هموار نبود.‌ ابتدا مثل مهمانی که تازه وارد خانه میزبان شده باشد، کمی رودربایستی داشتم و معذب بودم. مفصل‌های وصل کننده فک بالا و پایین هم طبق معمول بی‌دلیل درد می‌کرد و عادت کردن به دیدن دنیا از پشت آن عینک سرمه‌ای رنگ هنوز برایم سخت بود. از خیابان خودمان و‌ خيابان کناری خودمان که وارد بلواری شدم که باقی مسیر تا مقصد را شامل می‌شد، کم کم یخم آب شد. وقتی یک محله و یک شهرک را رد کردم و بعد از مسیر صعب العبور و بدون پیاده روی روبروی دانشگاه دولتی به سختی و مکافات رد شدم و از پل هوایی غول آسا به آن طرف این بلوار عظیم رفتم، می‌توان گفت من درون این مسیر حل شدم. حالا من جزئی از آن بودم. آفتاب دمای موهای روی مغزم را بالا می‌برد و تصاویر و اوهامی از گذشته، از دورانی که بسیار در این فضای مالیخولیایی مخصوص پرسه می‌زدم، پیش چشمم زنده می‌کرد. بعد کم کم میلم به عکس گرفتن گل کرد و گفتم حالا چه عجله‌ای است؟ چندتا عکس هم سر راه بگیریم و عکس‌های زیبایی از بین‌شان درآمد.‌ مسیر مسیر غریبی بود. جایی سنگفرش و رستورانی مخصوص اعیان، جایی خاکی و برای تردد کارگران، جایی جزئی از همان بلوار و ماشین رو و جایی دنج زیر سایه درختی بلند که نسیم مطبوعی می‌وزید. جلوتر پیرمردی را دیدم که در خاک ریزی با عصایی لنگ لنگان پیش می‌رفت‌. ازش عکس گرفتم.‌وقتی از کنارش با سرعت رد می‌شدم نگاه‌مان تلاقی کرد و عجب نگاه مخوفی داشت. بد نگاه نمی‌کرد یعنی می‌کرد اما خوف بابت حالت چشمان و روح درونشان بود. پیرمرد گویی از همان عالمی که ذکر کردم بیرون آمده و تمام مدت دنبال من می‌گشته تا این زندانی فراری را به بند برگرداند اما سرعت من از پای علیل و عصای فرسوده او بیشتر بود. عاقبت به کوچه رسیدم، با لبخندی از رضایت. وقتی در این بلوار فاصله بین دو کوچه یک ماجراجویی است رسیدن به مقصد مثل پایان یک جهانگردی می‌ماند. من از این مأموریت سربلند بیرون آمدم و راس ساعت ۱۰ دقیقه به دوازده میان کوچه بودم.‌از بنری که به دیوار بود و کارت‌هایی که به گردن انداخته و راهنمایی‌هایی که به تازه واردان می‌کردند فهمیدم چه خبر است. بعد دوستم را دیدم، بعد از شرح سفر و حال و احوال، ازش حدسم را پرسیدم و درست بود. لعنت به نتورک مارکتینگ این سرزمین و شیوه جذب مزخرف‌شان. خیلی سعی کردم محترمانه برخورد کنم و موفق شدم‌. فکر کنم نیم ساعت الی چهل دقیقه مسئول بالا سری دوستم حرف زد و با تشکر و خسته نباشید آمدم که بروم‌. دوستم دنبالم آمد تا میخ را محکم‌تر‌ بکوبد. کمی به حرف زدن راه رفتیم و ایستادیم. دست آخر چیزی بهش گفتم که چندسال قبل به دوست دیگری در همین باب گفتم، احساس می‌کنم که من در مسیر درستی هستم و نمی‌خواهم تغییرش دهم. از این مسیر راضیم. عاقبت از هم جدا شدیم، آدرس نزدیک‌ترین ایستگاه اتوبوس را پرسیدم بعد از این‌که اطمینان پیدا کردم امروز اتوبوسی به کار هست. به اتوبوس نرسیدم و من ماندم و ایستگاه خالی ورودی یک شهرک وسط بیابان. تاکسی‌ای پیدا شد. تنها مسافرش بودم. جلو نشستم و دستم لبه پنجره، باد موهایم را به هم می‌ریخت و از سرعت و خنکی باد لذت بردم. قسمتی که بلوار را به محله ما مربوط می‌ساخت پیاده شدم و چند قدمی رفتم تا به خانه رسیدم.پایانسیدامیرعلی خطیبیتمامی عکس‌ها از سیدامیرعلی خطیبی