قصه ی چهارشنبه سوری فیل بزرگ

اول از همه بگم كه دوست داشتم چهارشنبه سوری برم یکی دو نفر رو آتیش بزنم و از روشون بپرم و بخونم سرخی من از تو، داغی من از تو! ولی خوب زمين طبق معمول خلاف جهتی كه ما خواستيم چرخيد. من که کل شب رو پشت فرمون بودم و به جای چهارشنبه سوری با آتیش، چهارشنبه کوری با نور بالا داشتم و از شهر اول به شهر دوم فقط برای آمرزش والدین راننده هایی كه نور بالای ماشينشون آرام جان بود دعا کردم. آخر شب هم از فرط خستگی اتاق رو تاريک كردم تا با گستاخی هرچه تمام تر نااميدی رو رواج بدم.تا از این قسمت خیلی دور نشدیم به طور مختصر ازش کمی درس خداشناسی بگيريم. بفهميم كه همواره يک قدرت بزرگتر از چيزی كه ما هستيم وجود داره كه جهت ما رو به دلخواه خودش تغيير ميده! ما هم اين وسط اختيار هيچ چيز دستمون نيست. دقيقا مثل يه پرچميم كه وقتی باد مياد رخ نشون ميديم و وقتی باد نيست بايد آويزون ميله باشيم. دور و برمون رو هم كلی آدم خداشناس گرفته كه دنيامون رو جهنم كنه تا اگر خدايی ناكرده كل عمرمون رو هم گناه كرديم نهايتا با عذابی كه میکشیم سر به سر بشه.البته من که از شرایط فعلی بسیار راضیم و خدا رو شاکرم که هنوز خدا رو شکر میکنم! علاقه ای هم ندارم دم عيدی با اين همه گرونی كسی هزينه ی خريد گونی و رفت و آمد و حمل بنده توی همون گونی رو متحمل بشه. اوضاع اقتصادی هم طوریه که تا میایم دست به نقد بزنیم میبینیم که نقدینگی وجود نداره و همه اش قسطی بوده!البته دوستانی که مدیریت کشور دستشونه خودشون از خبرگان جهان اسلام هستند و حتی موفق به ابداع روش های نوين فرهنگسازی با كمک نيروهای مسلح شدند. بدین گونه که اینقدر همه ی مسیر ها رو میبندن و کتکت میزنن که مطلب توی وجودت نهادینه بشه. مشکل از جامعه ی ايرانه که مردمش از بیماری روانی رنج میبرن و نمیدونم چرا اینقدر اسرار به جشن و پایکوبی دارن. دوست عزیز خوب بشین توی خونت فیلم سینمایی هایی که صدا و سیما با دقت از نوستالژی های شما انتخاب کرده رو نگاه کن. مگه مجبوری واسه ی يک لحظه شادی مجرم بشی؟حالا از این پیشگفتار بگذریم و برسیم به اصل بحث که در مورد احساس و عواطف سرکوب شده ی خودمونه! خيلی سادست. آرامش من الزاما آرامش شخص ديگه رو نتيجه نميده. اینکه شما با نوربالا رانندگی میکنی و خیالت راحته که نور افکن زدی از تهران تا خود واشینگتن دی سی و شاید هم چهل هر مگسی که توی جاده پر میزنه رو میبینی خیلی خوبه. اما دوست عزیز این راحتی شما آسایش ما رو به سلب عظمی داده. مردم تا جایی میتونن این خشم و ناراحتی رو سرکوب کنن و بگن که تو شاد باش، ما به بودن شادیم. شايد من تنهايی از هزار مهمونی و دورهمی بيشتر بهم خوش بگذره و حالا شما بياين من رو به زور ببرين مهمونی! اون عده ای که با چادر سر كردن آرامش دارند دليلی نداره فكر كنن كه همه با چادر سر كردن به آرامش ميرسن. ظاهرا ما عادت کردیم زندگی مطلوب خودمون رو به سايرين تحميل كنيم. هميشه فكر ميكنيم كه خودمون درست فكر ميكنيم و بقيه هيچی نميفهمن. آرامش خودمون رو اونقدری توی اولويت میزاریم كه به ديگران آسيب بزنيم. نتیجه ی این فشارها کلی خشم و ناراحتی سرکوب شدست که وقتی آزاد میشه مثل بوی بد فاضلابی که ریختن توی رودخونه، هیروشیما رو با خاک یکسان میکنه!این آرامش به قیمت سلب آسایش فقط در موارد کلان کشوری دیده نمیشه، بلکه توی جوامع کوچکتر هم دیده شده که همش از روی عشق و دلسوزیه! مثلا مدیر گروه ما برنامه ی امتحانی بچه ها رو از روی دلسوزی، بعد از حذف و اضافه تغییر داد و چهارتا چهارتا امتحان ها رو توی یک روز گذاشت. خدا شاهده همش از روی دلسوزی بود. میخواست بچه ها کمتر توی رفت و آمد باشن که خدایی ناکرده توی این مسیر اتفاق ناگواری براشون نیفته. همچنین ایشون با یک تیر دو نشون زد و قدمی هرچند به ظاهر کوچک برای حل معضل آلودگی هوا برداشت. ضمنا طولانی بودن دوره ی امتحانات ممکن بود موجب خستگی و خراب شدن امتحاناتمون بشه. امثال این دکتر دلسوز توی خانواده ها هم هست که دلشون سوخته و دارن همه چیز رو توی آتیش دلشون میسوزونن!حدود دو سال پيش يک بنده خدايی يه مثال جالب برام زد. گفت كه توی باغ وحش يک پارک دوتا فيل بود. يک فيل بزرگ كه به هيچ جا بسته نبود و يک فيل كوچيک كه با طناب به ميله بسته بودنش. فيل بزرگ بدون حركت و آروم سر جاش وایساده بود در صورتی كه ميتونست بزنه كل باغ وحش رو خراب كنه، ولي فيل كوچيک مدام در حال تلاش واسه رهايی بود. دليل بی حركتی فيل بزرگ اين بود كه فكر ميكرد كاری از دستش بر نمياد. اوضاع امروز ما طوری شده که طناب خيالی خيليا دور گردن من و امثال من سنگينی ميكنه. از دوستانی كه حواسشون نيست آرامششون موجب سلب آسايش ما شده خواهش ميكنم طناب هاتون رو شل كنيد چون من و امثال من همون فيل بزرگ هايی هستيم كه ميتونن كل باغ وحش رو خراب كنن.