عاشقی بلد نیستم اما دردت به جانم!

خبری از تو نشد و خیلی وقت است صحبت نمیکنیمنمیخواهم روزها را بشمارم، روزهایی که تو نیستی شمردن ندارد و به ارزوهای بعد از تو مرگ میگویندراستش را بخواهی دلم برایت تنگ شده است اما دیگر جرات نوشتن به تو را ندارمالبته نه انکه مهمان‌نواز یا خوش‌اخلاق نباشی؛اتفاقا خیلی هم هستی!آرام و خوش‌رو، قد بلند و مو فرفری، مهربان و دلنشین که قبلا هم گفته بودم زیبایی چشم‌هایت را پشت عینک‌ات پنهان میکردیآن متنی که از زیبایی چشم‌هایت حرف زدم را نخواندی نه؟عمرا اگر خوانده باشی!اما آن متنی که گفتم خودت را به کوری زدی را خواندی، میدانم که خواندی!شانس من است دیگر، چه‌میدانستم که تو هم انقدر نزدیک هستی، اگر میدانستم تو اینجا هستی عمرا اگر به اینجا می‌امدملابد الان‌ هم داری این را میخوانی، قربان چشم‌هایت گردم،‌ باشد، اعتراف میکنم که چشم‌های قشنگی داری!تو آرام آرام به دلم نشستی، مهرت آرام افتاد اما فکرکنم ابدی استعکست را نگاه میکنم و آنقدری دوستت دارم که گریه میکنماینکه ادمی از شدت عشق گریه کند شیرین و غم‌انگیز استاما فایده ندارد، تو اشک های مرا نمیبینی و باور نمیکنیمن هم «دوستت دارم»هایِ الکی زیاد شنیده‌ام، حق داریاما کاش انقدری خوشبخت باشم که تو باورم کنی، بعید میدانم!مثل ده‌ها نفر دیگر که تو را دوست داشتند و در جریان بودی، خب، انها خودشان گفته بودند که چه حسی دارند و تو هم گوش‌ات پر شده از این حرف‌ها.نمیدانم بقیه چطور به تو اعتراف کردند، من هرموقع با تو صحبت میکنم زبانم بند می‌اید و صورتم قرمز میشود، چه برسد به آنکه بگویم دوستت دارم!اما خودت فهمیدی، مطمعنم فهمیدی ولی دلم نمیخواهد باور کنم، کاش دو به شک باشی، اصلا دلم نمیخواهد لو بروم، که صد البته رفتم!تقصیر من نبود! باور کن نمیخواستم اینطوری شود، تو چرا به رویم اوردی که آن را خوانده‌ای؟باشد آقای محترم متوجه شدم آنقدری باهوش هستی که بفهمی دوستت دارم، خسته نباشی دلبرجان!در آن لحظه به‌قدری عصبانی بودم که کم مانده بود سرت را به دیوار بکوبم تا فراموشی بگیری اما دلم نمی‌امد، ترجیح میدادم سرت را روی سینه‌ام بگذارم تا بشنوی قلبم برای تو اینگونه میتپد، این قلب لعنتی مرا جان به سر کرده، تو هم که قرار است آن را با خودت تا آن سَرِ دنیا ببری!انقدری شرمسار بودم که صورتم را چنگ میزدم و خودم را نفرین میکردم، هنوز که هنوزه صورتم زخم است و از ترس نمیتوانم گریه کنم!دیگر به‌قدری خجالت زده‌ شده‌ام که نمیخواهم به تو بنویسماصلا نباید دور و بر تو افتابی شوم!خودت اگر میایی خوش‌امدی جانم به قربانت، ولی من نمی‌آیم!هم‌اکنون خنده‌ام گرفت، قبلا میگفتم مگر عشق گناه است که آدم خجالت بکشد؟ اصلا آدم وقتی عاشق میشود باید به معشوقش بگوید!شعار بود!قبول کن که صداقتم قابل تحسین استالبته حق داشتم؛ خب چه‌میدانستم عشق انقدر ترسناک است، من نمیتوانم دو کلمه با تو صحبت کنم بی‌آنکه قرمز شومحتی بعضی وقت‌ها هم از قصد جواب‌ات را نمیدادم، صدایم لرز داشت!راستی، عکس‌های دوران کودکی‌ات را دارم، یکی از آن‌ها را خیلی دوست دارم به طوری که با دیدنش میخندم، همان عکسی که پای راستت را روی پای چپت گذاشته‌ای، دست‌هایت را بهم گره زده‌ای و زانو‌ ات را گرفته‌ای، چهره‌ات را از قصد آن‌شکلی کردی، لبخندت فوق‌العاده ‌است، تو را نگاه میکنم و میگویم «خدایا، خودت ببین چی خلق کردی، شاهکاره!»نپرس که آنها را از کجا اوردم و چگونه زیر و بم زندگی‌ات را فهمیدم، خودم هم نمیدانم، وقتی یکی را دوست‌‌داشته باشی ناخوداگاه همه‌چیزش را میفهمی.کلا از بچگی مدلت این بود که همه را بخندانی، تبریک میگویم، موفق شدی!اینکه ادم با غم هایش بزرگ شود اما تغییر نکند یک معجزه‌ استهنوز هم همانی، حتی موهایتاز همان اول فر بودند؛ مگر نه؟راستش را بخواهی از موی فر بدم می‌امد تا اینکه تو را دیدم!موهای من انقدری لَخت است که عمرا اگر حالت بگیردوقتی بچه‌تر بودم به عروسی دعوت شده بودیم، میخواستم موهایم را فر کنم اما نشد، اخرش هم دستم را سوزاندم، جای زخمش هنوز هم هست.درس عبرتی شد تا خودم را همانطور که هستم قبول کنم، چه‌کار میکردم؟ موی لختم را به زور فر میکردم؟ نمیشد دیگر، نمیشد، ذاتش این است، جنسش این است و نمیتوان تغییرش داداز آن پس، از موی فر بدم می‌امد، درست مثل دانشکده‌ی مورد علاقه‌اممتنفر میشوم که چرا نمیتوانم داشته باشمَش!هیچوقت نمیتوانی با تمام وجود از چیزی متنفر باشی مگر آنکه قسمتی از تو هنوز آن‌ را دوست داشته باشدچند وقت پیش از جلوی آن‌دانشکده‌ی نحس رد میشدمایستادم و به درب‌‌ورودی‌اش نگاه کردمچرا قسمت نشد که جزوی از آن‌ها باشم؟ماسک‌ام را پایین دادم و گفتم :«لعنت به تو و من! اگه میتونستم با خاک یکسانت میکردم، مضحکِ زشت، لعنت به تمام آجر هات!»خواستم ماسکم را بالا بدهم که چشمم به نگهبان دانشکده افتادبله، همه‌ی حرف‌هایم را شنیده بود و بدتر از آن، چهره‌ام را دیده بود!اگر بدشانسی ادم میبود احتمالا «من» میشدم!خنده‌ام گرفت و آن‌بنده خدا هم خندید، مطمعنم به عقلم شک کرد اما اشکالی ندارد، جای شکرش باقیست که اسمم را نمیداستیاد تو افتادم، بی‌نام و نشان به تو نوشتم و مرا شناختیخداوکیلی چگونه؟!چرا نمیشود یکبار بی نام و نشان حرفم را بزنم و بروم، بی‌انکه کسی مرا به یاد داشته باشد؟آن نگهبان که چهره‌ام را دید و تا اخر عمر یادش میماند که یک دیوانه داشت به اجر‌های ساختمان فحش میدادتو هم که اسم مرا میدانستیاز دست تواخرش مرا سکته میدهیخیلی دوست‌داشتنی هستی اما راستش را بخواهی من برای عاشقی زیادی جوانماینکه من تمام مدت در فکرت باشم و تو حتی جوابم را ندهی خیلی ناعادلانه استخداوکیلی مواظب قلبم باش، اصلا نمیخواهم کلیشه‌ای صحبت کنم و بگویم ای دلبر عزیزم اگر قلبم را شکستی فدای سرتنه خیر!اگر این‌کار را بکنی من میدانم و تو!شوخی کردم نترس!میدانم چنین آدمی نیستیحتی اگر مرا دوست نداشته باشی باز هم خیالم راحت استدر اخر امیدوارم این متن را خوانده باشی تا بدانی چیزی جز عشق در دلم نیست و اگر آزرده خاطرت کردم یا با غضب گفتم که خودت رابه آن راه زده ای، از تو معذرت میخواهمچرا که تو عزیزِجانِ من هستی و دردت به جانم.