نیاز نیست کاپشن بپوشیم 20 - بهشت زهرا - شناسایی

فردای روزی که به قاسم خبر فوت فرزندش را دادم، تعطیل بودم، من روز دوشنبه یکم دی ماه با قاسم حرف زدم و او یک روز برای خودش تنها بود و عزاداری کرد، روز بعد همه همکاران خبر دار شده بودند و برخی هم به قاسم سر زدند، سه شنبه تعطیل بود و من چهارشنبه سر کار بودم، قاسم قصد داشت فرزندش را در پاکستان خاک کند، برای همین خانم قنبری از دفتر تهران قرار بود کارها و مقدمات کار را انجام بدهدف مقدماتی مثل بلیط و مقدمات سفر و غیره. در مورد تحویل بچه با بیمارستان صحبت کرده بودم و گفته بودند که تحویل جنازه به فرد صورت نمی‌گیرد، جنازه اول تحویل بهشت زهرا می‌شود و کارهای اداری از جمله خروج از کشور باید از آنجا شروع شود. یکی از مراحل خروج رفتن به پزشکی قانونی بود، همین را هم در جستجوهای اینترنتی پیدا کرده بودم و به خانم قنبری گفتم. قرار نبود کاری انجام بدهم و تمام کارها از این به بعد با خانم قنبری بود، منتها قرار شد بهرام همراه قاسم باشد، بهرام آدم ساکت و سر به زیری بود و همکار بودیم، مدیر مستقیم هر دوی ما قاسم بود.چهارشنبه که سر کار بودم، از بهرام در مورد تحویل جنازه تلفنی سوال کردم و بهرام در کمال تعجب گفت که کار اداری زیاد طول کشیده آن هم به این دلیل که کلاً مدارک تحویلی به قاسم مربوط به فرد دیگری بوده و باعث دردسر شده.برای تکمیل این روایت با بهرام و خانم قنبری صحبت کردم، بهرام کلاً موضوع را در ذهنش، شیفت دیلیت کرده بود و عملاً چیزی به خاطر نداشت و خانم قنبری هم حاضر به یادآوری آن روزها نبود. برای همین از جزئیات بیمارستان و اشتباه پیش آمده بیشتر حرف نمی‌زنم.صبح روز پنجشنبه، قرار بود بهرام و قنبری بروند برای نهایی کردن کار، روز قبل از آن، در مورد انتقال جنازه با پزشکی قانونی کهریزک تماس گرفته بودم و سوال کردم که چنین اموری (انتقال جسد با هواپیما) چطور انجام می‌شود، آن طرف خط آقای عصبانی بود که با هر سوالی عصبانی‌تر می‌شد و در نهایت تلفن را هم قطع کرد، منتها وقتی این کار را کرد که من جوابم را گرفته بودم. جواب من این بود.برای نقل و انتقالات این چنین پروتکلی وجود دارد مبنی بر اینکه هر جابجایی باید با مومیایی کردن جنازه همراه باشد، یعنی به جسد ماده‌ای تزریق می‌کنند تا روند متلاشی شدن به اندازه هفتاد و دو ساعت به تاخیر بیفتد و تمام محتویات درونی شکم را هم خالی می‌کنند. در تابوتی مخصوص جنازه از طریق پزشکی قانونی به فرودگاه منتقل می‌شود و الی آخر.موضوع را با خانم قنبری در میان گذاشتم ولی به قاسم چیزی نگفتم، نمی‌خواستم با او دوباره صحبت کنم، دلم می‌خواست از موضوع دور باشم، هر چند درگیر بودم ولی از این درد ناخوشایند کم کم باید می‌بریدم، حالا همه چیز تمام شده بود و دلیل زیادی برای همراهی قاسم نمی‌دیدم، حالا هم بهرام بود، دیگر به من نیازی نبود، نیازی نبود تا صبح پنج شنبه که قاسم زنگ زد به من.-میشه بیای تهران؟مشکلی پیش نیامده بود، فقط فکر می‌کرد شاید به عنوان کسی که در روند کار بودم، بتوانم برایش کاری کنم، نمی‌خواست مشکل دیروز پیش بیاید، فکر می‌کرد من به دردش می‌خورم، وقت خانه رفتن نداشتم، با سرویس محل کار تا مترو رفتم و توی مترو با بهرام تماس گرفتم. جنازه را بیمارستان بدون اینکه به پدرش نشان بدهند، سوار آمبولانس کردند و فرستادند بهشت زهرا، بهرام به همراه قنبری و قاسم، در راه بهشت زهرا بودند. با همان مترو رفتم تا بهشت زهرا.قنبری دختر جوان و پر شر و شوری بود، یک انرژی خالص که گاهی رسیدن به دیالوگ‌های سریع و پشت هم‌اش برای آدم یواشی چون من سخت بود، اما آن روز در بهشت زهرا، آرام بود، با سرعت کمتری صحبت می‌کرد.-ما منتظریم، آمبولانس برسه. چون پنج شنبه بود آمبولانس خصوصی گرفتیم تا کارهای اداریش رو زودتر انجام بدیم و کارها برای شنبه نیفته.قاسم به من گفت که هنوز بچه‌اش را ندیده، می‌ترسید که اشتباه دیروز امروز هم تکرار شود و بیشتر از دردسرش شاید نگران آخرین بازمانده‌ی فرزندش بود، هر چند روح نداشت، اما هنوز فرزندش بود. هماهنگ کردیم تا به محض رسیدن آمبولانس قاسم پسر را ببیند. روی مانیتوری که توی سالن انتظار نصب شده بود می‌توانستیم ببینیم که آمبولانس رسیده یا نه. به محض دیدن اسم ظفیر از سالن غسالخانه خارج شدیم و رفتیم ساختمان کناری، برای دیدن بچه.بهرام که مثل من برای اولین بار بود که پا در بهشت زهرا گذاشته بود، این حجم از سوگواری را یک جا ندیده بود، فشارش افتاد، گوشه‌ای نشست و ما راه افتادیم به سمت سردخانه. بین راه متوجه خانم قنبری شدم.-خانم قنبری، کجا داری میای؟-بیام دیگه، منم بیام برا شناسایی.تعجب کردم، لزومی نداشت بیاید، شاید فقط کنجکاوی باشد ولی بهتر است بداند که چیزی که خواهد دید، چندان خوش آیند نخواهد بود.-مطمئنی خانم قنبری؟ چیزی که قراره ببینی زیاد جالب نیستا!چیزی نگفت، لبش را به دندان گرفت و همین طور که راه می‌آمد، چشمانش به زمین خیره شد و معلوم بود که رفت توی فکر. به هر حال توصیه‌ی لازم را شنیده بود و بیشتر از این اصرار لازم نبود. رسیدیم دم در سردخانه، یک اتاق نگهبانی داشت، یک حیاط و یک ساختمان که قفسه‌های نگهداری جسدش از داخل حیاط معلوم بود، بعد از هماهنگی، سه نفری وارد حیاط شدیم، قنبری تا چشمش به قفسه‌ها افتاد برگشت.-من نمی‌آم، شما برید.چیزی نگفتم، با قاسم تا دم در سردخانه رفتیم، برگه‌ای که حاوی اطلاعات ظفیر بود به آقایی که پیشبند بلندی به تن داشت نشان دادم، رفت تو و با یک چرخ و بقچه‌ای سفید برگشت، لای بقچه صورت باد کرده ظفیر معلوم بود، اما چهره‌اش برای من آشنا نبود، بخشی از موهای سرش را تراشیده بودند و چهره‌ی بی‌جانش شباهتی به ظفیری که در ذهنم داشتم نداشت و حتی برای قاسم هم نا آشنا بود. برای اینکه مطمئن شود پارچه‌های سفید را کنار زد تا به جای زخم جراحی یک سال پیش برسد و مطمئن شود که فرزند خودش روی این چرخ فلزی است. به شانه‌اش زدم.-قاسم، مطمئنی؟به من نگاهی کرد و جایی روی شکم بچه را نشان داد، جای زخم بود، بی صدا سر تکان داد.ادامه دارد ... قسمت قبلی - قسمت بعدی