بولگاری و خون(قسمت اول)

یک دست کت و شلوار مشکی ، با یک پیراهن سفید پوشیده و موهایی که صاف کردنشان کلی وقتش را گرفته باز گذاشته بود. کتانی ای که پایش بود را درست پشت در دفتر کارگردان با یک جفت کفش پاشنه بلند عوض کرد و بدون اینکه به نگاه متعجب و خیره ی منشی و بقیه اهمیتی بدهد داخل شد.- سلام ، من ای یون سوک هستمکارگردان کمی به او خیره ماند و پس از مکثی طولانی پرسید: ببخشید کدوم ای یون سوک؟- امروز قرار ملاقات داشتیم ، گفته بودید از داستان کوتاهم خوشتون اومده- اوه ... بفرمایید ، بفرمایید بشینیدکارگردان چند ثانیه ای سرش را خاراند و با اینکه معلوم بود هنوز از جمله ای که دست و پا کرده راضی نیست گفت: امیدوارم از سوال من ناراحت نشید ولی ... چند سالتونه؟- هجده- اوه ، راستش شما از چیزی که من فکر می کردم خیلی جوان ترید.کارگردان مدتی سکوت کرد ، برای چنین چیزی آمادگی نداشت و کمی از برخورد با یک دختر هجده ساله و کم تجربه جا خورده بود ، داستان کوتاهی که یئون سوک نوشته بود به قدری پختگی داشت که به نظر می رسید یک نویسنده ی کار کشته آن را نوشته است اما دختر بچه ای که مقابلش می دید یک بچه ی دبیرستانی بود که راه زیادی در پیش داشت. بی اختیار پرسید: کنکور که دادید؟یئون سوک که نفهمیده بود این مسئله چه ربطی به کار دارد با تردید جواب داد: بله!- دانشگاه میرید؟- وقتی تعطیلات تابستونی تموم بشه ...بله- برای کار تو این پروژه باید به مدت حداقل نه ماه توی یه شهرک سینمایی بیرون شهر زندگی کرد، این شامل زمانی که دانشگاه میرید هم میشه.- می تونم از دانشگاه مرخصی بگیرم- آه پیشنهاد من اینه که این کارو نکنید ، این طوری خیلی عقب میوفتید- مشکل چیه؟ شما که وقتی بهم پیام دادید خیلی برای همکاری مشتاق به نظر می رسیدید.کارگردان سری تکان داد و گفت: راستش خانم ای ، من یه داستان اینترنتی از شما خوندم که مخاطب قابل توجهی داشت و از کیفیت خوبی برخوردار بود ، اما من هم توی حرفه م نگرانی های خاص خودم رو دارم که امیدوارم درک کنید ، زمان برای ما اهمیت زیادی داره و حرفه ای بودن همه چیزه ، نوشتن هر قسمت از فیلم نامه توی مدت یک هفته کاری نیست که یه نویسنده ی کم تجربه از پسش بربیاد. من با توجه به همه ی این شرایط می خوام که ... می خوام که نوشتن طرح رو بهتون پیشنهاد بدماحساس کرد ایده ی خیلی خوبی به ذهنش رسیده و نجاتش داده . دیگر کمتر مضطرب به نظر می رسید و با خیال راحت تری به مکالمه ادامه می داد.یئون سوک گفت: منظورتون رو متوجه نمی شمکارگردان کمی توی صندلی اش جا به جا شد و گفت: ازتون میخوام که اجازه بدید ما برای نوشتن فیلم نامه از یه نویسنده ی با تجربه تر استفاده کنیم.یئون سوک کمی از این پیشنهاد جا خورده بود ، کاملا از پشتی صندلی اش فاصله گرفته بود و ناباورانه به کارگردان نگاه می کرد : ازم میخواید طرح فیلم نامه رو بهتون بفروشم؟- همین طوره- چون سنم کمه نمی ذارید فیلم نامه رو کامل بنویسم یا به خاطر اینکه تجربه م کمه؟- اگه راستش رو بخواید جفتش- بهتون اطمینان می دم که من از چیزی که فکر می کنید با تجربه ترم ، درسته سنم کمه و رزومه ی خوبی ندارم اما از پس نوشتن توی زمان کم به خوبی برمیام- شما که انتظار ندارید من فقط براساس حرف چنین ریسک بزرگی بکنم؟- حداکثر زمانی که توش طرح باید اماده بشه چند روزه؟- بیست و پنج روز- در عرض پونزده روز بهتون تحویلش میدم، با این شرط که اگه از طرح فیلم نامه خوشتون اومد ، اجازه بدید همه ش رو خودم بنویسم- اگه توی دو هفته نوشتینش ، بهش فکر میکنمیئون سوک دوباره به صندلی تکیه داد و نفسی که احساس می کرد در تمام مدت این مکالمه در سینه اش گیر افتاده بود را بیرون داد؛ بلافاصله از جا بلند شد و با کارگردان دست داد. از دفتر بیرون رفت . دوباره کتانی هایش را پوشید و به سمت ایستگاه اتوبوس به راه افتاد. در مسیر مدام به این فکر می کرد که فعلا فیلم نامه اش را تا جایی که میشد نجات داده ولی هنوز بر روی لبه ی تیغی بسیار تیز در حال حرکت است و با کوچکترین تعللی همه چیز می رود. برای چند دقیقه مردد بود. اول به خانه برود و لباس های راحت تری برای کتابخانه بپوشد یا خودش را هر چه سریع تر به کتابخانه برساند. خیلی زود این مسئله را برای خودش حل کرد و مطمئن شد که حتی یک ثانیه را هم نباید از دست داد. با همان لباس ها به کتابخانه رفت و از قسمت کتب تاریخی حدود ده کتاب برداشت کت ش را روی دسته ی صندلی اویزان کرد ، کتانی هایش را از پا دراورد ، آستین های پیراهن سفیدش را بالا زد و مشغول مطالعه شد. به قدری غرق مطالعه بود که ابدا متوجه گذر زمان نمی شد. ساعت حدود ده شب بود که مادربزرگ با او تماس گرفت.- الو ، مادربزرگ- همین الان هر کاری که داری بذار زمین و تا غش نکردی بیا خونه، زودباش- مگه ساعت چنده؟- اگه شام نمی خوری حداقل نباید بدونی ساعت چنده؟- فهمیدم مادربزرگ فهمیدم ، دارم میامنگاهی به ساعتش کرد و گفت: کی شب شد؟یئون سوک پنج تا از کتاب ها را که به نظرش بیشتر به درد می خوردند امانت گرفت و با اتوبوس برگشت خانه؛ توی اتوبوس ایده های مختلفی را که به ذهنش می رسید در تبلتش یادداشت می کرد ، آنقدر غرق داستان شده بود که متوجه نشد از ایستگاه مورد نظر عبور کرده اند و مجبور شد با ان همه کتاب یک ایستگاه کامل را برگردد. همین که وارد حیاط شد بوی محشر غذاها مشامش را پر کرد. مادربزرگ داشت به خاطرش رولت تخم مرغ را به برنامه ی شام اضافه می کرد . خانه ی شان با اینکه مادربزرگ درآمد ماهانه ی چندانی نداشت، خانه ی قشنگی بود و حتی میشد گفت که برای دو نفر تاحدی مجلل به حساب می آمد؛ هر چند در مقایسه با خانه ی پدری اش چیزی جز یک خانه ی محقر نبود. خانه سه اتاق خواب داشت. دو تا در طبقه ی بالا که یکی اتاق سوک بود و دیگری عملا بلا استفاده. یک اتاق در طبقه ی پایین که مادربزرگ چون بالا و پایین رفتن از پله ها برایش سخت بود آنجا می خوابید. اتاق سمت راستی طبقه ی بالا متعلق به سوک بود و اتاق سمت چپی را تمیز نگه میداشتند تا اگر خاله سویون و شوهر و بچه های پر سر و صدایش برای مهمانی آمدند مجبور نشوند توی حیاط بخوابند. طبقه ی پایین هم شامل یک پذیرایی و اشپزخانه می شد با کابینت های سبز رنگ و چند مبل به رنگ زرد با کوسن های قرمز که همه سلیقه ی عجیب مادربزرگ بود و فقط گذاشته بود سوک پرده های آبی روشن که توی پذیرایی اویزان کرده بودند را انتخاب کند و میز ناهارخوری چوبی شان را که از جنس راش بود؛ با اینکه خودش هم از سلیقه ی سوک خوشش می امد ولی فقط زیر لب گفت: اوم... بد نشدو همین جمله سوک را از خوشحالی به آسمان برد.سوک همین که رسید یک راست به سمت آشپزخانه رفت و کیف و ساکی که کفش پاشنه بلند را داخلش گذاشته بود همانجا روی زمین رها کرد.- نمی خوای اول لباساتو عوض کنی؟سوک به یکی از رولت ها ناخنک زد و همان طور که داغ داغ میجوید و می سوخت گفت: خیلی گرسنمه- رفتی دیدن اون مرتیکه؟- کارگردان کیم رو میگی؟- آره- اره رفتم- تا این موقع شب پیش اون بودی؟- نه رفتم کتاب خونه تا برای شروع کار چند تا کتاب بگیرم ، گفت طرح فیلم نامه م رو می خره- چقدر؟- درمورد قیمتش هنوز حرف نزدیم- پس در مورد چی حرف زدین؟- در مورد اینکه فقط طرح رو ازم می خرن یا تمام فیلم نامه رو- این روزا اگه در مورد پول حرف نزنی فکر می کنن می تونن سرت کلاه بذارن ، باید حتما سر قیمت توافق می کردی- اینجوری نیست مادربزرگ، سر قیمت بعد از اینکه طرح رو نوشتم حرف می زنم- بیا اینا رو بخور و بعد هم برو بالا لباساتو عوض کنسوک غذا ها را با ولع می بلعید و به مادربزرگ درباره ی کارش چیزهایی را توضیح می داد که او به هیچ وجه نمی فهمید.- که اینطور ... زیاد سخت نگیر، مردم هر چیزی که عاشقانه باشه رو دوست دارن. عاشق اینن که ببینن یه پسر خوشگل به یه دختر خوشگل میگه که نمی تونه بدون اون زندگی کنهسوک از ته دل خندید ، کمی بعد انگار به خودش آمده باشد پرسید: از کجا فهمیدی شام نخوردم؟- فهمیدنش که کار سختی نیست ، تو هیچ وقت شام نمی خوریسوک دوباره خندید ، مادربزرگش را بوسید و گفت: ممنون مادربزرگ ، خیلی خوشمزه بود ، من دیگه میرم تو اتاقم- با لباس نخوابیا- باشهیک ساعت بعد وقتی مادربزرگ با زحمت از پله ها بالا رفت تا به سوک سر بزند ، دید که با همان لباس ها میان انبوهی از کتاب خوابش برده. کتاب ها را از دور و برش جمع کرد و پتو را رویش کشید و زیر لب گفت: مادرشم همین جوری بود...قسمت بعدی: https://vrgl.ir/14qlq