نیمه دیگرمن

حدودا دوسال پیش بود.اواخرمرداد.مهراون سال میرفتم کلاس یازدهم.فعالیتموتواینستاوکلاباگوشی کم کرده بودم ودرگیرکسی هم نبودم.باخودم قرارگذاشته بودم سالی که میاد بشم یه دخترخرخون،قراربود فقط جمعه ها اونم آخرشب بیام اینستاویه سربزنم!کلاس درسی هم واسه شروع یازدهم میرفتم.خلاصه همه چی آماده بود واسه شروع یه سال خوب. یروزهمینجوری داشتم تواینستامیگشتم که پست تورودیدم.تازه فالوت کرده بودم.پست راجع به ماه تولدت بود.مضمونش هم این بودکه مردادیانمیدونم فلانن وفلان،ازهمون پستایی که طرف ماه تولدشو مینویسه جلوشم کلی خصلتای خوب ردیف میکنه!ازون جایی که قبلابامردادیا برخوردداشتم میدونستم خیلی عشقشون واسشون مهمه وآدمای جذابین وبه ماه تولدمن میخورن.منم دقیقانمیدونم چرا انگاربخوام فازبیام که:آره من خیلی آدم شناسم،یا آره میدونم چی میگی، اومدم کامنت گذاشتم که"مردادیا عشقن"(استیکرلایک واونی که عینک آفتابی زده)یایچیزی توهمین مایه ها،درست یادم نیست.شب که اومدم دیدم ریپلای کردی.بعداون اومدی دایرکت.منم شناخت محدودی راجع بهت ازروبیوت وپستات وفالورات داشتم ولی نمیدونم چرادلم میخواست بیشترباهات آشنابشم.یه مدت طول کشیدتاهموشناختیم.یادمه تو اول گفتی شیرازمیشینی ولی بعدمعلوم شدشیرازی هستین ولی ساکن تهرانین.البته منم اول گفتم خونمون مشهده ولی بعداخودم راستشوبهت گفتم.گرچه زیادهم فرق نمیکرد درهرصورت خیلی ازهم دوربودیم.هرچی بیشترشناختمت بیشترجذبت شدم.ماخیلی شبیه هم بودیم،خیلی باهم تفاهم داشتیم،ماجراهای مثه همی روپشت سرگذاشته بودیم،مثه هم فکرمیکردیم وتوبدجوری منومیفهمیدی. مردادتموم شدوشهریورهم به آخراش رسیدومن هنوز مرددبودم.توتمام محاسبات منوبهم زدی.نمیخواستم برنامه موبهم بزنم.میدونستم نبایداینکاروبکنم.ولی نمیشدبهت فکرنکرد.تومثه بقیه نبودی.کسیوپیداکرده بودم که نمیشدنادیده بگیرمش.هیچوقت هیچکس اینجوری حال وحرفامونمیفهمید.اونجابودکه معنی"نیمه گمشده "روفهمیدم.اونجاواسه اولین باربه واژه سنگین "عشق"فکرکردم وتودلم گفتم شایدهمین باشه اون عشقی که همه ازش میگن.اما ماکه ازهم دوربودیم؟آره دوربودیم ولی من اعتقادداشتم اگه عشق واقعی باشه فاصله نبایدمعناداشته باشه.وبالاخره باتموم چیزایی که بودشروعش کردیم.رسیده بودیم به وسطای سال.رابطه مون هرروزبهترازروز قبل میشدوحسمون بهم بیشتر.خیلی به هم وابسته شده بودیم وصدالبته که من بیشترازتو.همیشه ازتو گوشی پیشم بودی وتنهام نمیذاشتی.نمیخواستم حتی یه لحظه ازت دوربشم.ازتمام چیزایی که منوازتودورمیکردن بدم میومد.بجزتایمی که مدرسه بودم بقیه شو همش باهم میگذروندیم،یا چت میکردیم ویاتلفنی حرف میزدیم.حرف زدنامون هم ازنیم ساعت شروع میشد تادوسه ساعت.وقتی بهت زنگ میزدم میگفتی:ینی بازم خونتون خالیه؟توچراهمش خونه تنهایی؟.واون موقع من فقط آروم میخندیدم وسکوت میکردم و همونجاخودت میگرفتی که چراانقدبهت وابسته م.اول که گوشیو برمیداشتی وسلام میکردیم صدام میلرزیدوقلبم تندتند میزد.پشت تلفن زیادحرف نمیزدم کلازیاداهل حرف زدن نیستم،بجاش همش ازتومیخواستم واسم حرف بزنی. میخواستم صداتوبشنوم وهیچوقت هم ازشنیدنش سیر نمیشدم.توهم کل روزتوبرام تعریف میکردی.بعضی وقتاکه زنگ میزدم بادوستات بودی ولی بازم بخاطرمن قطع نمیکردی وبه مزه پرونی دوستات هم که ازپشت تلفن میشنیدم توجهی نمیکردی.یادته یبارواسم آهنگ خوندی؟یروزکه داشتیم چت میکردیم بهت گفتم دلم میخواد واسم بخونی.توهم به خواست خودم آهنگ"سهم منی"ازسیجل روازپشت گوشی برام خوندی.وقتی بهت میگفتم"زندگی"یا"نفس"اصلاالکی نبود.نه، فاز هم نمیخواستم بیام.اینارومیگفتم چون بی اغراق شده بودی تموم زندگیم وحکم هواروداشتی برای نفس کشیدنم. بعضی وقتاهم یه شیطنت هایی میکردم تاببینم روم غیرت داری یانه.توهم همیشه عالی عمل میکردی وبهم ثابت میکردی که چقدبرات مهمم.چقدفوق العاده بودی وهستی.ولی یهوهمه چی خراب شد.میتونستی جلوشوبگیری ولی نگرفتی.همه چی ازهمون موقع که گفتم میخوام تنها باشم خراب شد.گفتم میخوام فعلایه مدت باهم نباشیم، نمیخوام فکرم درگیرباشه میخوام رومطالعه م تمرکزکنم وفلان.آخه من یچیزی گفتم تویی که منوبهترازخودم میشناختی ومیدونستی بدون تویه ثانیه هم دووم نمیارم چرابه حرفم گوش دادی؟حتماباخودت گفتی باشه اون اینجوری میخوادوبراش بهتره پس قبول میکنم،ولی نباید به حرفم میکردی وتنهام میزاشتی.تورفتی.همه چی ازبین رفت.من موندم وخودم.نه تنهانتونستم رودرسم تمرکزکنم بلکه حالم بدترشد.به خودم میگفتم زمان میبره که حالم بهترشه وبه نبودنت وبه خودم عادت کنم.ولی برعکس شد.میلم به درس نرفت وازون ورهم احساس تنهایی شدیدا داشت داغونم میکرد.روی برگشتن هم نداشتم. دوباره بهت بگم بیا؟بگم بیاحوصله درس خوندن ندارم؟بیاعرضه بی توموندن روندارم؟روم نشد،خجالت کشیدم. که ای کاش میمردم ولی بهت میگفتم.اصلاکاش میگفتم وبعدتوازم بدت میومد.فقط کاش میگفتم.روزا و هفته هاگذشت وحال من بدوبدترشد.دیگه نمیتونستم تحمل کنم.بایدیکاری میکردم،بایدجو وحال خودمو عوض میکردم.بایدبایه نفر بایه آدم وقت میگذروندم.ولی باکی؟باتوکه فعلانمیتونستم باشم.پس؟دوست شدم.تودنیای مجازی بایه سری آدم دوست شدم.البته اسمش دوستی بودوگرنه دوستی باگرگ بی معنیه.من واسه وقت گذرونی واوناواسه هدف های خودشون.وقتی سرم توگوشی بود همه چی خوب بود،ولی فقط تاوقتی گوشی دستم بود. وقتای دیگه توخونه حالم خوب نبود.فشارخونواده وبیشتر ازهمه خودم،احساس ترس،نگرانی،اضطراب.ازیجایی به بعددیگه نفهمیدم دارم چیکارمیکنم.یه دنیای دیگه واسه خودم ساختم.واسه فرارکردن ازمشکلات وفشارای روحی روانی.دیگه تواین دنیانبودم.حتی دیگه قوانین وباید نبایدهابرام مهم نبودن.هرچیزی که آدم های این دنیا واسشون مهم بودواسه من بی اهمیت بود.تودنیای خودم میتونستم هرکاری میخوام بکنم هرچی میشدهم مهم نبود وطبیعتااگه کاری میکردم که آدماعجیب یااشتباه میدونستن یاقبولش نمیکردن منومطمئن میکردکه تو دنیای خودمم.هنوزم میگم کاش تنهام نمیزاشتی. بعدتو کاملاضعیف وشکننده شده بودم،عجیب غریب فکر میکردم ینی اصلافکرنمیکردم،زودو بی خودی اعتماد میکردم،بی طاقت شده بودم وتحمل چیزی رونداشتم. داستانای تلخی روتجربه کردم که بدجوری بهم ضربه زدن واذیت شدم.بعدش خواستم خودکشی کنم ولی نتونستم .خیلی اذیت شدم ومیشم ولی جرئتشونداشتم وندارم.الان یه سال ازوقتی تنهام گذاشتی میگذره.اون موقع هاکه باهم بودیم به هم قول دادیم که یروزبالاخره همو ازنزدیک ببینیم وبعدتجسمش کردیم.من گفتم:مثلا یه عصربارونی قشنگ(فصلش مهم نیست ولی مطمئنم بارون میباره)،توپارک قرارمیزاریم تاواسه اولین بارازنزدیک هموببینیم.تورومیبینم که واستادی ومنتظرمنی.میام سمتت وروبروت می ایستم.یه متربینمون فاصله است. دیدی بالاخره ازچندکیلومتربه یه متررسیدیم؟چیزی نمیگم توهم چیزی نمیگی فقط بالبخندبه هم سلام میکنیم.نگاهم میکنی،منم توچشمات خیره میشم.تموم خاطراتی که ازدورباهم ساختیم ازجلوی چشامون رد میشن.صدای ریزرعدوبرق ماروبه خودمون میاره.بارون میادویه قطره کوچیک اشک درخفای بارون ازگونه م میاد پایین. :داری گریه میکنی؟ ولی من چیزی نمیگم.صبرمیکنم تاشوری وتلخی اشکمو بچشم بعددوقدم میام جلوتر.یه بوسه روگونه سمت چپت جامیزارم وبعدبدون اینکه چیزی بگم برمیگردم و میرم.توهم تجسم کردی وگفتی:آره منم همینجوری وایمیستم ورفتنتو نگامیکنم؟منم یه بوسه میکارم روصورتت وبعدش نمیزارم بری. الان که فکرمیکنم میبینم اون موقع فقط واسه اینکه ناز کنم گفتم بعدمیرم!راستش این خیال پردازی وتصورات واسه دونفرکه تنهاعکس همودیدن خیلی قوی،ارزشمند وخاصه.میدونی من سرقولم هستم.نمیدونم کی ولی میدونم یروز این قرارو رقم میزنیم.شایدیجاهاییش عوض شه،ولی یروزاین اتفاق میفته وهمومیبینیم،حتی شده به عنوان دوتاآدمی که فقط یه زمانی همومیشناختن. نمیدونم اون موقع هنوزمنومیخوای یانه،نمیدونم حسی بهم داری یانه.ولی مطمئنم گریه م میگیره درست مثه همین الان که دارم اینارومینویسم.ولی میخوام بدونی که برام مهم بودی وهستی.من اسم هیچکدوم ازرابطه های قبل وبعدازتورو عشق نذاشتم.تهشو میخوام بایه تیکه ازآهنگ"شایدبهشت"شروین تموم کنم،همونجا که میگه:من قول میدم بهت یجا شایدبهشتمابازم باهمیم.#فِ_روشن_دل۹۸/۴/۱