همه چیز درباره اینترنت

همه چیز در مورد اینترنتاینترنت که از کلمه inter-networking گرفته شده است، یک شبکه کامپیوتری است که شبکه های مختلف را به هم متصل می کند.به عنوان یک نام خاص، اینترنت یک شبکه عمومی در دسترس بین‌المللی است که شامل رایانه‌هایی است که با پروتکل TCP / IP برای تبادل بسته‌ها و پروتکل‌های ارتباطی به هم متصل می‌شوند.با این حال، بزرگترین شبکه از نوع ذکر شده در بالا، اینترنت نامیده می شود. هنر اتصال شبکه های مختلف با استفاده از این روش را اینترنت کار می گویند.به طور معمول، اینترنت برای خدمات محبوب خود مانند وب جهانی، ایمیل، شناخته شده است.اینترنت بی سیم: فناوری ارتباط بی سیم که در آن از امواج رادیویی، مادون قرمز و مایکروویو، به جای سیم و کابل، برای انتقال سیگنال بین دو دستگاه استفاده می شود. از جمله این دستگاه ها می توان به پیام رسان، تلفن همراه اشاره کرد. ، کامپیوترهای قابل حمل، شبکه های کامپیوتری، مکان یاب، سیستم های ماهواره ای و PDA. فناوری بی سیم به سرعت در حال پیشرفت است و نقش کلیدی در زندگی ما در سراسر جهان ایفا می کند.زیرساخت اینترنتاینترنت از مجموعه ای از شبکه های کامپیوتری (بزرگ، کوچک) تشکیل شده است. شبکه های فوق به روش های مختلف به یکدیگر متصل شده اند و موجودیت واحدی به نام «اینترنت» ایجاد کرده اند. نام در نظر گرفته شده برای شبکه فوق از ترکیب دو واژه «Interconnected» و «Network» انتخاب شده است. (شبکه های متصل به هم). اینترنت در سال 1969 با چهار کامپیوتر میزبان آغاز شد و پس از رشد باورنکردنی آن، تعداد کامپیوترهای میزبان در شبکه به ده ها میلیون نفر رسید. اینترنت به هیچ سازمان یا نهاد خاصی در جهان تعلق ندارد. عدم وابستگی اینترنت به یک سازمان یا مؤسسه به این معنا نیست که سازمان ها و انجمن های خاصی برای استانداردسازی وجود ندارد. تاسیس شده است.سلسله مراتب شبکه های کامپیوتریهر رایانه ای که به اینترنت متصل می شود، بخشی از شبکه محسوب می شود. به عنوان مثال، "شما می توانید از تلفن (خانه) برای اتصال به یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی (ISP) و استفاده از اینترنت استفاده کنید. در چنین حالتی، رایانه مورد نظر به عنوان بخشی از یک شبکه اینترنتی بزرگ در نظر گرفته می شود. برخی از کاربران در دفاتر در مدل فوق، کاربران ابتدا از شبکه محلی نصب شده در سازمان، با استفاده از خطوط مخابراتی خاص یا سایر امکانات مرتبط برای ارائه مرکز استفاده می کنند.یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی متصل است.مرکز ارائه دهنده خدمات اینترنت ممکن است به شبکه بزرگتری نیز متصل باشد. اینترنت شبکه ای است که از شبکه های بی شماری (شبکه ای از شبکه های دیگر) تشکیل شده است.اکثر شرکت های بزرگ مخابراتی، ستون فقرات خود را برای اتصال مناطق مختلف دارند. در هر منطقه، شرکت مخابرات یک "نقطه حضور" (POP) دارد. POP مکانی است که کاربران محلی به شبکه یک شرکت مخابراتی متصل می شوند. (برای برقراری ارتباط با شبکه از خطوط تلفن معمولی یا خطوط اختصاصی استفاده می شود.) در مدل فوق چندین شبکه سطح بالا وجود دارد که توسط «نقاط دسترسی شبکه» (NAP: Network Access Points) به یکدیگر متصل می شوند. .فرض کنید شرکت A یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی بزرگ است. در هر شهر بزرگ، شرکت A یک POP دارد. هر یک از POP ها امکانات گسترده ای برای تماس کاربران محلی دارد. شرکت A از خطوط اختصاصی فیبر نوری برای اتصال POPها به یکدیگر و شرکت استفاده می کند. فرض کنید شرکت B یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی شریک است. شرکت B ساختمان های بزرگی را در شهرهای بزرگ ساخته و ماشین های خدمات اینترنتی را مستقر کرده است. شرکت B از خطوط اختصاصی فیبر نوری برای اتصال ساختمان ها استفاده می کند. در مدل فوق تمامی مشترکین شرکت A قادر به برقراری ارتباط با یکدیگر خواهند بود. وضعیت مشترکین شرکت ب مشابه وضعیت مشترکین شرکت الف است. آنها همچنین می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. در چنین حالتی امکان ارتباط بین مشترکین شرکت الف و مشترکین شرکت ب وجود ندارد. برای این منظور شرکت های A و B تصمیم می گیرند از طریق NAP در شهرهای مختلف به یکدیگر متصل شوند. ترافیک موجود بین دو شرکت از طریق شبکه های داخلی و NAP انجام خواهد شد.در اینترنت، هزاران ارائه دهنده خدمات اینترنتی بزرگ از طریق NAP در شهرهای مختلف متصل هستند. در نقاط فوق (NAP) روزانه میلیاردها بایت اطلاعات منتقل می شود. اینترنت مجموعه ای از شبکه های بسیار بزرگ است که همگی از طریق NAP به هم متصل هستند. در این صورت، هر کامپیوتری که در اینترنت وجود دارد، قادر خواهد بود با سایر کامپیوترهای موجود در شبکه ارتباط برقرار کند.همه شبکه های کامپیوتری قادر خواهند بود از طریق NAP، ستون فقرات ایجاد شده و روتر با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. پیام ارسال شده توسط یک کاربر اینترنتی از چندین شبکه مختلف عبور می کند تا به کامپیوتر مورد نظر برسد. فرآیند فوق در کمتر از یک ثانیه انجام خواهد شد.روتر مسیر بسته ارسال شده توسط یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر را تعیین می کند. روترها کامپیوترهای خاصی هستند که پیام های ارسال شده توسط کاربران اینترنت را با وجود هزاران مسیر موجود مسیریابی کرده و در اختیار گیرندگان مربوطه قرار می دهند. روتر دو کار اساسی را در شبکه انجام می دهد:اطمینان حاصل کنید که اطلاعات به مکان هایی که مورد نیاز نیستند ارسال نمی شود.از ارسال صحیح اطلاعات به مقصد مورد نظر اطمینان حاصل کنیدبرای انجام عملیات فوق، روترها باید دو شبکه مجزا را به هم متصل کنند. روتر اطلاعات را از یک شبکه به شبکه دیگر ارسال می کند و از شبکه ها در برابر یکدیگر محافظت می کند و از ترافیک جلوگیری می کند. با توجه به اینکه اینترنت از هزاران شبکه کوچکتر تشکیل شده است، استفاده از روتر یک ضرورت است.در سال 1987، NSF اولین شبکه ستون فقرات پرسرعت را تأسیس کرد. این شبکه NSFNET نام داشت. در این شبکه از خط اختصاصی T1 استفاده شد و 170 شبکه کوچکتر به یکدیگر متصل شدند. سرعت شبکه 1.544 مگابیت بر ثانیه بود. سپس IBM، MCI و Merit شبکه را گسترش دادند و ستون فقرات آن را به T3 (45 Mbps) تبدیل کردند. تنه فیبر نوری برای ستون فقرات شبکه استفاده شد. هر تنه از چندین کابل فیبر نوری (برای افزایش ظرفیت) تشکیل شده است.پروتکل اینترنتهر خودرو در اینترنت دارای یک شماره شناسایی منحصر به فرد است. این شماره شناسایی، آدرس IP پروتکل اینترنت نامیده می شود. پروتکل فوق شبیه یک زبان ارتباطی رایج برای کامپیوترهای موجود در اینترنت است. پروتکل مجموعه ای از قوانین است که می تواند برای برقراری ارتباط و تبادل اطلاعات بین دو کامپیوتر استفاده شود. IP دارای فرمت: 211.27.65.138. به خاطر سپردن آدرس های IP برای دسترسی به رایانه مورد نظر دشوار است. برای این منظور هر کامپیوتر نام منحصر به فرد خود را دارد و از طریق سیستم دیگری آدرس IP به نام در نظر گرفته شده برای کامپیوتر اختصاص می یابد.در ابتدای راه اندازی اینترنت، تعداد کامپیوترهای موجود در شبکه بسیار کم بود و هر کاربری که می خواست از شبکه استفاده کند، پس از اتصال به شبکه، از آدرس IP کامپیوتر برای برقراری ارتباط استفاده می کرد. روش فوق تا زمانی که تعداد کامپیوترهای میزبان کم بود مفید بود، اما با افزایش تعداد کامپیوترهای میزبان در اینترنت، کارایی روش فوق به شدت کاهش یافت و غیرقابل استفاده شد. به منظور حل مشکل فوق از یک فایل متنی ساده با پشتیبانی «مرکز اطلاعات شبکه» (NIC) استفاده شد. با رشد اینترنت و ورود کامپیوترهای میزبان بیشتر به شبکه، حجم فایل افزایش یافت و به دلیل سایر مسائل جانبی، عملاً "استفاده از روش فوق برای حل مشکل "تبدیل نام به آدرس" بی نتیجه بود. در سال 1983، سیستم DNS (سیستم نام دامنه) معرفی شد، سیستم فوق وظیفه تطبیق نام با آدرس را به صورت خودکار بر عهده دارد.برای یک کامپیوتر میزبان، آنها به سادگی می توانند نام آن را مشخص کنند و با استفاده از DNS، آدرس IP مربوطه را برای فعال کردن آن مشخص کنند. ارتباط"نام" به چه معناست؟هنگام استفاده از وب یا ارسال ایمیل از "نام دامنه" استفاده می شود. برای مثال، URL "Uniform Resource Locator" برای http://www.oursite.com شامل "نام دامنه" oursite.com است. هنگام استفاده از «نام دامنه»، ارائه‌دهندگان خدمات DNS باید برای تبدیل نام به آدرس، سرورهای DNS درخواست‌هایی را از برنامه‌ها یا سایر سرورهای DNS دریافت کنند. سرور DNS وقتی یکی از روش‌های زیر را دریافت کند، درخواستی را رسیدگی می‌کند:قادر به پاسخگویی به درخواست ها. IP نام درخواستی را می داند.امکان اتصال به سرور DNS دیگر برای یافتن آدرس IP نام درخواستی (عملیات فوق ممکن است تکرار شود)"آدرس IP ناشناخته درخواست شده" را اعلام کنید و آدرس IP سرور DNS دیگری را که آگاه تر است مشخص کنید.پیغام خطا در مورد پیدا نکردن آدرس نام درخواستی ارائه دهید