چرا تو دینداری همش باید با امیال طبیعی خود مبارزه کنیم!!!

چرا در دین داری همیشه مجبوریم با امیال طبیعی خود مبارزه کنیم؟ نکته مقدماتی که در پاسخ به این سوال باید به آن اشاره کرد این است که خدا هیچ وقت مخالف لذت بردن بندگانش نیز و راحت بودن و شادی بندگان خود نه تنها مخالفتی ندارد بلکه از بهره‌مندی بندگان خود از سنین مباح می پرسند هم می شود غیر از اینکه این تصور تصور اشتباهی نسبت به خدا است باید گفت این روحیه و احساس خدا مانع لذت بردن ما از باعث خراب شدن رابطه ما با خدا هم می‌شود نباید خدا را بخیل بدانیم این که فرمودند خدا نزد دلهای شکسته است و خدا به محرومین عنایت دارد اتفاقاً به همین دلیل است که اصل بر دل شاد بودن و بهره مند بودن است به همین دلیل برای آنها به صورت های مختلف در دنیا و آخرت جبران می‌کند. ۱ یاد نکردن خدا در هنگام شادی ۲ دلگیر شدن از خدا ۳ پدید آمدن تصور اجتماعی نادرست از دینداران ۴ گاهی نیز چنین تصوری موجب عقب ماندگی هایی در برخی از پیشرفت های مادی در جامعه دینی شده است. در مقابل این نگاه خیلی ارزش را که بدانیم خداوند متعال دوست دارد بندگانش هم در دنیا و هم در آخرت لذت ببرند و بیشترین اجر یک کار خوب و ارزشمند را هم برای این قرار داده است که بتوانیم دل کسی را شاد کنیم اصلاً بنای اولیه بر زجر کشیدن نیست به همین دلیل است که در ماه رمضان وقتی گرسنه می شویم خدا تحویلت می گیرد چه تحویل گرفتنی! چون بنا نبوده تو گرسنگی بکشی! این گرسنگی خارج از قاعده است. اما چون از چند و چون ماجرا بی‌خبریم دچار دین گریزی و یا لااقل بد دین داری کردند می شویم که این نتیجه بی خبری از چرایی دستور دین به مقابله با هوای نفس است بد دینداری کردن یعنی خیلی هم که آدم خوبی باشیم تسلیم خدا می شویم اما مشتاق خدا نمی شویم و راه و روش رسیدن به خدا را نمی پسندیم مثل احساس بعضی از پشت کنکوری ها.اما پاسخ اساسی که باید آن را بیان کرد این است که اساسا این طبیعت دنیا است که مانع ماست و بسیاری از مبارزه با نفسها را اقتضا می کند. وقتی دل بخواهی های ما با دل بخواهی های دیگران در تعارض قرار می گیرد، موجب انواع مبارزه با نفسها می ش ود؟ این چه ربطی به خدا دارد؟! او که با ما مقابله ای ندارد؛ جز اینکه در مقام داوری، قبل از پدید آمدن بسیاری از مشکلاتی که از چشم بشر پنهان است، با یک برنامه ریزی هوشمندانه، تدابیری را اتخاذ کرده و دستوراتی را صادر نموده است، که از این تزاحم بتوانیم عبور کنیماین اولین علت فهمیدنی بسیاری از محدودیت های دینی است که خداوند از باب تزاحم بين امیال انسان ها احکامی را وضع نموده است. هر چند این تزاحمها به سهولت دیدنی و دریافت کردنی نیستند و یا راه خروج از آنها برای ما به سادگی قابل درک نیست و الا دین گریزیها کمتر می شد. اما به هر حال ما آدم ها وقتی می خواهیم با هم زندگی کنیم، باید جا را برای یکدیگر تنگ نکنیم و با هم لذت ببریم و راحت باشیم.البته هر چقدر بشر بیشتر از عقل خود استفاده کند و تجربه عمومی بشر به کمک بیاید و باور کند که برای زندگی راحت، مبارزه با نفس ندارد، دین گریزی ها کمتر خواهد شد. امیرالمومنین (علیه السلام) نیز همین مطلب را تصریح فرموده اند: «طلبت العیش فما وجدت الا بترک الهوی فاتروکوا الهوی لیطیب عیشکم؛ زندگی راحت را جستجو کردم، پس آن را نیافتم مگر در ترک هوای نفس، پس هوا (و هوس) را برای گوارا شدن زندگی تان رها کنید.»دومین علت برخی از محدودیت هایی که دستورات دینی اقتضای آن را دارند، این است که تزاحم و کشمکش بین امیال انسان، و اشتباهاتی که در زمینه رسیدگی به این تزاحم و حل و فصل این کشمکش رایج است و رخ می دهد، نیاز به دستورات بازدارنده را ایجاب کرده است.وقتی ما به علاقه های گوناگونی که داریم توجه می کنیم، به سهولت می یابیم که بخشی از علاقه های والا و بلند معنوی ما، معمولا پشت سر علاقه های سطحی و پیش پا افتادة ما پنهان می مانند، و یا گاهی زیر پای آنها دفن می شوند. دین با دستوراتی که می دهد راه تنفس برای آن علاقه های اتفاقا عمیق تر و ماندگارتر را باز می کند، و امکان پیدا شدن و پاسخ یافتن آنها را به ما می دهد. این دستورات، عموما در مقابله با خواسته های انسان تلقی می ش وند، تا حدی هم این چنین به نظر می رسند، اما با یک نگاه دقیق می توان دریافت که این دستورات اتفاقا مطابق میل آدمی تنظیم شده اند و اولا خواسته های پنهان و برتر ما را بیرون می کشند و ثانيا پاسخ دادن به آنها را برای ما میسور می‌کند.به همین دلیل دستورات دینی اگرچه ابتداً سخت به نظر می رسند ولی بعد از اجرا و یا در حین عمل به آنها شیرینی خاص خود را به کام انسان می نشاند. اگر با مبارزه با امیال سطحی نفس به آن خواسته های عمیق تر میدان بدهیم و آنها را بیابیم خواهیم دید که لذت حاصل از آنها نیز بسیار عمیق تر و افزون تر است. ما می‌خواهیم در این طبیعتی که در آن زندگی می کنیم به خدا برسیم اما طبیعت این دنیا خصوصیاتی دارد که در لذت بردن انسان محدودیت‌های ایجاد می‌کند اگر انسان لذتی کامل از دنیا ببرد دیگر جایی برای لذت بردن از خدا باقی نمی‌ماند، ظرفیتی برای فهم خدا و معرفت به او باقی نمی‌ماند. اینجاست که روزه با بازداری انسان از پاسخ دادن به بخشی از نیازهای مادی جا را برای پاسخ گفتن بسیاری از نیازهای معنوی او باز می کند. در این دنیا تا کمی دنبال لذائذ دنیا می رویم دیگر یادمان می‌رود ما یک روزی آرزوی داشتیم به نام دیدار حضرت مهدی، امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف ،دیگر این آرزو از بین ما رفت. این دنیا طبیعتش اینگونه است که هرچقدر شهوترانی کنید کمتر از ظرفیت علایق الهی در وجود می‌آید، لذت با خدا بودن را نمی فهمید. ولی در آن دنیا است که در کنار همه لذائذ فراوانش انسان می‌تواند از خدا هم لذت ببرد.گاهی هم فلسفه دستورات ضد هوای نفسی دین به اینگونه است خدا نمی‌گوید از لحاظ مادی کامل چشم‌پوشی کند بلکه گاهی به بهره‌برداری از لذائذ دنیا هم توصیه می‌کند و می‌گوید شیرینی بخور اما بعد از شام. یا ایها الذین آمنوا کلوا من طیبات ما رزقناکم... و برخی از دستورات را هم برای بهتر لذت بردن از همین شهوات دنیا به انسان می‌دهد و می‌گوید شهوات شیرینی هستند اگر قبل از شام شیرینی بخورید دیگر نمی توانی شام بخوری اول شامت را بخور بعد شیرینی بخور اتفاقا شیرینی بعد از غذا مفید هم هست. مبارزه با نفس یعنی ما فعلا دنبال شام معنوی هستیم شیرینی مادی را هم می‌خوریم اما بعد از شام...روزه یک سلسله لذات حلال دنیا را بر ما حرام می کند تا انسان به انواع بالاتری از لذات یعنی به لذات معنوی برسد. روزه با تضعیف وجه حیوانی آن ساحت بعد الهی انسان را تقویت می‌کند تا انسان در فرصت این چشیدن لذت معنوی بتواند اولاً به سوی خدا رفتن و از خدا لذت بردن بیشتر علاقه‌مند بشود و ثانیاً با به سوی خدا رفتن و از خدا لذت بردن بهترین راه را یاد بگیردگویا خداوند برای یک رابطه عاشقانه از جانب بنده اش دلش تنگ شده است. دوست دارد تو هم یک بار به او عاشقانه نگاه کنی از این همه حواس پرتی تو خسته شده و می خواهد تو به او توجه کنی نه چون به تو و توجه تو نیازمند است، چون به تو علاقه دارد و هر دوستی دوست دارد دوستش به او توجه کند و می خواهد تو به این وسیله ارزش پیدا کنی. کمی جلوی ارضای خواسته هایت را گرفته است تا او را ببینی و ببینی او را میخواهی... خدا اهل محبت است و اساساً عالم را برای محبت آفریده است.