رنگ های متحده پارادایس

مرد به زمين لگد زد"لعنت،لعنت لعنت لعنت!" نفس نفس ميزد.پسر رنگ سیاه را دید،خشم.مرد پايش را به زمين كوبيد"لعنت!!" پسر آهسته كنارش رفت"آروم باش.درست ميشه."مرد او را كنار زد"درست نميشه!هيچ چيز درست نميشه!هيچ چيز!" رنگ قرمز در هوا پخش شد.این معنی بدی داشت…شیطانی.باید از بینش میبرد.پسر به او نگاه كرد."ويل…من ميدونم چه احساسى دارى.دركت ميكنم." بار ديگر به سمت او رفت و دستش را روى شانه هاى او گذاشت(هرچند كه براى انجام اينكار بايد روى نوك پنجه هايش مى ايستاد.)"من پيشتم.آروم باش."ويل نفس نفس زنان به او نگاه كرد."ميدونم تامى.اما اين نامنصفانه است.خيلى نامنصفانه."رنگ قرمز آهسته آهسته از بین رفت.تامى سرش را تكان داد"خيلى خيلى نامنصفانه.آره.اما اين دليل نميشه كه بخاطرش اين كارو با خودت بكنى.حرص نخور." ويلبر نفسش را بیرون داد و بالاخره لبخند زد:"آه…يه وقتهايى احساس ميكنم زيادى آدم خوبى هستى."برادر كوچكش را در آغوش كشيد و موهايش را به هم ريخت.تامی رنگ شدن فضا را دید و موفق شد بعد از سه هفته،دوباره آسمان آبی را ببیند.تمام شهر رنگی شده بود."اما اين چيزي از نامنصفانه بودنش كم نميكنه!" تامی گفت”البته که نمیکنه.فقط…میشه موهامو ول کنی؟” ویلبر جواب داد “نه.”و او را قلقلک داد. تامی غش غش خندید و خودش را از بغل ویلبر بیرون کشید و روی نیمکت پشت بام نشست”سر من تلافی میکنی؟!” ویلبر کنار او نشست،به برادرش لبخند زد و گفت”نه.من هیچوقت هیچ چیزی رو سر تو تلافی نمیکنم.چون،میدونی،ما قراره تا ابد کنار هم باشیم و باید خوب با هم تا کنیم،درست نمیگم؟”تامی به او نگاه کرد و لبخندی زورکی زد”خب…آ…آره.”یادش آمد که برای چه پیش ویلبر آمده بود.میخواست چیزی را به او بگوید،اما هرچه میگذشت بیشتر از گفتنش میترسید.رنگ ها داشتند دوباره به خاکستری بدیل میشدند.ویلبر ادامه داد”تو…نور خورشیدی.این چیزی بود که مامان همیشه میگفت.میگفت تو یه جورایی…تو آروم کردن بقیه استعداد داری.تو…رنگ میکنی.” تامی سرخ شد”تو هم وقتی گیتار میزنی رنگ میکنی…این چیز عجیبی نیست.” و مشتاقانه سرش را بالا گرفت”میشه گیتار بزنی برام؟”ویلبر خندید”خیلی خب.باشه.”و گیتارش را برداشت.پایش را روی آنیکی پایش انداخت و شروع به نواختن کرد.دستش روی سیم ها حرکت کرد و تامی توانست ببیند که فضا از صدای شیرین گیتارش رنگ میشود.آسمان آبی.رنگین کمان.به انعکاس خودش در کفپوش سنگ صيقلى زمين نگاه کرد.انعکاسی با موهای بور و چشمهای آبی.و انعکاس ویلبر،با چشمها و موهای قهوه ای.نیمکت طلایی ای که رویش نشسته بود.رنگ قهوه ای سوخته گیتار برادرش.همه اشیا آرام آرام رنگی میشد.نه به سرعت وقتی که او رنگ میکرد،اما به همان زیبایی.همه چیز خوب بود.موقعیت مناسبی برای گفتنش بود”ویلبر،من میخوام خودکشی کنم.” صدای گیتار ویلبر قطع شد.رنگ ها به سرعت جمع شدند.”چی؟!”تامی از دیدن رنگ سیاهی که ساطع شد ترسید.موقع خوبی نگفته بود.چرا فقط از رنگی بودن فضا لذت نبرده بود؟به راستی که احمق بود.”جدی که نمیگی؟”تامی آب دهانش را قورت داد”خب…راستش ویلبر…” سرش را پایین انداخت”من دیگه نمیکشم.دیگه نمیکشم رنگ کنم.دیگه نه.”ویلبر گیتار را کنار گذاشت و به او خیره شد”خب.مجبور نیستی.میتونی به خودت استراحت بدی.” تامی سرش را تکان داد”میخوام،اما نمیتونم.مردم نمیذارن.اونا اصرار میکنن.نمیفهمن که اگه بخوام برای رنگ کردن زور بزنم انگار شیره وجودم کشیده میشه.کسایی که منو تو کوچه ها گیر میندازن بجای گرفتن پول ازم مجبورم میکنن شهر رو رنگ کنم،برای مدت های طولانی.یه ربع،یه ساعت،یه روز…من…آرزو میکردم ای کاش اینطوری نبودم.”ویلبر با نگاهی دردناک به او خیره شد”آه…تامی…” او را بغل کرد و شانه هایش را مالید”من نمیدونم چی بگم.”رنگ آبی تیره پخش شد.غم،تاسف.تامی کز کرد”دیگه نمیتونم.”زرد تیره.نا امیدی.ویلبر گفت”راهش خودکشی نیست…آخه چجوری قراره بعد از اخراج شدن نبود تورو تحمل کنم؟”تامی سرش را تکان داد”نمیدونم.” ویلبر گیتار را دوباره برداشت”ببین!من بجای تو کل شهر رو رنگ میکنم.” دستهایش سیم های گیتار را نوازش دادند.ریتم آهنگ تند شد.”بلا چائو!بلا چائو!بلا چائو!چائو!چائو!”سرعت رنگ شدن بیشتر شده بود.هرچند تامی میدانست ویلبر برای رنگ کردن کل شهر باید حدودا يك روز كامل گيتار بزند و تلاش کند.ویلبر با خوشحالی رو به او کرد”ببین!همه چی خوبه.او پارتی چانو…پورتامی ویا.او بلا چائو بلا چائو بلا چائو چائو چائو.”تامی لبخند غمگینی زد.آهنگ موردعلاقه اش.تا یک کیلومتر دورتر از جایی که دیده میشد رنگی بود.میتوانست مردم را ببیند که در بالکن هایشان میایند تا شهر پارادایس را دوباره با رنگ ببینند.کسی فریاد زد”فردا روز تولدمه!لطفا تا فردا نگهش دار!”حرکت دست ویل روی گیتار کند شد و اخم کرد”باز هم استفاده‌ی ابزاری…چی فکر کردن؟”تامی به رنگ ها نگاه کرد.جمع شدنشان دردناک بود.چرا مردم اینگونه بودند؟چرا فقط لذت نمیبردند؟چرا زیاده خواهی میکردند؟به ویلبر نگاه کرد”ولشون کن.بزن.فقط بزن.”ویلبر سر تکان داد و چشمهایش را بست.حرکت دستش روی گیتار سرعتی دوباره گرفت.تامی نفس عمیقی کشید و لبخند زد.عاشق برادرش بود.شهر رنگ شد.صداهای مردم را نادیده گرفت”بیش_تر!بیش_تر!”یکصدا فریاد میزدند.تامی لبخند زد و اشک هایش پایین ریختند.از مردم متنفر بود.ویلبر یکسره گیتار میزد.تامی به ویلبر نگاه کرد و از روی نیمکت بلند شد.بغضش را قورت داد و دوباره تکرار کرد”برادرم خیلی دوست داشتنیه.”رنگ شهر بیشتر از همیشه میتابید.اما انگار کافی نبود.مردم هنوز یکصدا فریاد میزدند”بیش_تر!بیش_تر!بیش_تر!”تامی روی لبه پشت بام رفت.زیر پایش چندین متر خالی بود.به شهر قشنگ پارادایس نگاه کرد.شهری که مردم سالها بود عشق را فراموش کرده بودند.شهری که هر انسان فقط به خودش فکر میکرد.پس تامی پایش را روی فضای خالی گذاشت،تا شاید بعد از او مردم یاد بگیرند اگر کمی به او و دور و اطرافیانشان اهمیت میدادند،شهر تا ابد رنگ میشد.ویلبر چشمهایش را باز کرد.گیتارش کند شد.فقط توانست در ثانیه های آخر به لبخند تامی نگاه کند که همراه با رنگ ها سقوط میکرد.شهر پارادایس میتوانست رنگی باشد.اگرفقط اگرمردمبه همدیگراهمیت میدادندو البته به نور خورشید شهرشان…پ.ن:عر بزنيد✨???