«حسین قریب» از هیولاهای درون می‌گوید

پشت در ِ اتاق عمل بود که برای اولین بار با این احساس ناشناخته مواجه شدم. وقتی منتظر به دنیا اومدن دخترم بودم. حسی که برگرفته از گیجی و اضطراب واحساسات جدید بود. لحظه‌ای که دخترم رو به آغوشم دادن و گفتن:«مبارکه آقا... شما پدر شدین!»حسین قریب گرکانی، نویسنده کتاب هیولاهای درونتا دیدمش، یک‌هو اون اضطرابِ سرشار از سرشونه‌هام سرریز شد و راهش رو گرفت و رفت پی ِ کارش. جاش احساسات ناشناخته‌ی دیگه‌ای در من شروع کردن به جوانه زدن. این‌که حالا دیگه پدر موجود زنده‌ای هستم که داره بین دستام تکون می‌خوره. این‌که دیگه سرنوشت موجودی که بخش از وجودته، به تو که پدرشی، بستگی داره. من تا اون لحظه خیلی چیزها داشتم، اما این یکی با بقیه فرق داشت: «بچه داشتن!» وقتی بچه رو از من گرفتن و بردن پیش مادرش، افکار من هم بُردنم به گذشته. به «من»ی که حالا دیگه پدر شده بودم:من، حسین قریبم. متولد روستای قیامدشت از توابع تهران. حتماً فرزند اولِ خانواده‌ها خوب می‌دونن که ما اولی‌ها، چه چالش‌ها و مراتبی رو پشت سر گذاشتیم تا خانواده، جون بگیره و رو به جلو حرکت کنه. اما زندگی ِ من، فقط درگیر این چالش‌ها نبود. همیشه احساسات مختلف و متفاوتی در من، وجود داشت که توضیح و حرف زدن ازش، برام اصلاً کار ساده‌ای نبود. میل به کمال، به سازندگی، به کارهای متفاوت و غیرطبیعی، به دستاوردهای حتی عجیب و منحصر به فرد. هر روز از لحظه‌ای که چشمام رو باز می‌کردم، یه چیزی مثل نوار ضبط شده، مدام این چیزها رو توی سرم پژواک می‌کرد و من رو به کنش کنترلی و ایجاد تغییرات توی سطوح مختلف، فرامی‌خوند. همیشه توی هر جمعی، به دنبال تغییرات اساسی بودم. اما از یه‌جا به بعد فهمیدم که تغییرات باید «ارادی»، «آگانه» و با «حق انتخاب» و «پشتکار» هر فرد انجام بشن. حق انتخاب به هر اون‌چیزی که آدم‌ها از این دنیا و از خودشون طلب دارن. همین‌جاها و بین این افکار بود که فهمیدم هر فرد، خواسته‌ها و طلب‌هایی از جهان هستی و کائنات داره که فقط خودش می‌تونه اون‌ها رو به دست بیاره؛ البته با تلاش و تغییراتی آگاهانه.فهمیدم «تغییر»، مراتبیه که اول باید از درون خودم شروع بشه. می‌دونید از چی حرف می‌زنم؟ از درهای بسته‌ای که هر شخص رو محصور در ساختارهایی ذهنی کرده، که بالاخره باید روزی باز بشن و دستی به سر و روشون کشیده بشه. که بعدش بتونن «نسخه‌ی بهتر» خودشون رو بسازن. افکار، اهداف، عقاید، باورها، آرزوها، همه و همه اونقد پشت این در ِ بسته می‌مونن و گرد و خاک می‌گیرن، که ما دیگه خود واقعی و درونی‌مون رو نمی‌بینیم و پیداش نمی‌کنیم. تا زمانی که این درها و ساختارها رو بشکنیم و با الگوهای ذهنی جدید، به تغییر و توسعه‌ی خودمون بپردازیم.اگرچه شکستن ساختارها و آزادسازی تمام الگوها و محفوظات و افکار قبلی ذهنم، برای من اصلاً کار آسونی نبود. درد زیادی داشت و با احساسات مختلفی مثل «ترس» و «گیجی» و گاهاً «عقب‌نشینی» همراه می‌شد. اما هر چی که بود، من می‌خواستم تجربه‌ش کنم. توی پله‌کانِ تغییر الگوهای ذهنم، قدم‌هام رو یکی یکی برمی‌داشتم و می‌دونستم باید به خودم زمان بدم تا این پروسه‌ی «رشد»، توی همه‌ی جوانب شخصیت و زندگی‌م اتفاق بیفته. تصمیم گرفتم به نوشتن یه «استراتژی». اگرچه خیلی خام و ابتدایی بود، اما من طی اون استراتژی، برای همه‌ی جوانب و مراتب زندگیم «برنامه‌ریزی» کردم. برای اهداف، افکار، دانش، مطالعه، تعامل، ثروت، تشکیل خانواده، ایده‌ها، نوآوری‌ها و برای نقش‌های مختلفی که توی آینده برای خودم متصور بودم: برای «همسر» و «پدر» و «مدیر» بودن. چیزهایی که از «قانون جاذبه» شنیده بودم رو هم بُن‌مایه‌ی فکری ِ این استراتژی قرار دادم. باور به این‌که به سمت هر چی که حرکت کنی و به خودت دروغ نگی و خودت رو گول نزنی و هرچی رو که می‌خوای، واقعاً براش تلاش و هزینه و برنامه ریزی کنی، حتماً جذب می‌کنی و به دست میاری.روزهای سختی بود. تغییر همه‌جانبه توی زندگی، دیگه به مرحله‌ی جدیدی رسیده بود. به شدت به اینکه هر چه سریعتر وارد بازار کار بشم و زودتر خانواده خودم رو تشکیل بدم علاقه مند بودم و بعد از طی مسیر تحصیلی درسو دانشگاه، در کارگاه پدرم مشغول به کار شدم اما بر خلاف اونچه که فکر میکردم فرسنگها با ایدآل هام فاصله داشت حالا باید تصمیم پُرریسکی میگرفتم. به رها کردنِ کاری که توی کارگاه ِ پدرم داشتم. کاری که از لحاظ روحی و فکری، من رو اغناء نمی‌کرد و حسم به آینده‌ی شغلی‌م، از جنس موفقیت نبود. شاید امنیت شغلی و کم‌ترین میزان ریسک رو که هر آدمی براش سر و دست می‌شکست، داشتم از دست میدادم. اما با اون استراتژی ِ توسعه‌ای که برای خودم شروع کرده‌بودم، نمی‌خوند. از طرفی هم ممکن بود اگه از اون‌جا برم، مدتها نتونم کار موفقی انجام بدم و شاید شکست‌ خورده برمی‌گشتم. «شکست» یا «موفقیت»! مسئله این بود.اما بالاخره تصمیمم رو گرفتم و از اون‌جا زدم بیرون. مدتی رو با کارهای مختلفی انجام دادم از تدریس تا کار توی شرکت‌ها و بخش‌های مختلف. بارها دلسرد می‌شدم از درآمد کم و زحمت زیاد و راهی که خودم انتخاب کرده بودم. اما دوباره به خودم نهیب میزدم و روی جوانب دیگه‌ی رشد شخصیتم کار می‌کردم. تا این‌که قفل‌ها دونه دونه برام باز شدن. متد فروش رو خیلی دوست داشتم و مطالعات زیادی کرده بودم تا زمانیکه به عنوان کارمند فروش و بازاریابی وارد شرکتی با موضوعیت اتوماسیون اداره‌ی صنعتی شدم. چالش جدیدی بود؛ محیط جدید و کارهای جدید و آدم‌های جدید. که اولش مثل هر اتفاق جدید دیگه، سخته و گاهاً غیر متعارف. اوایل اونقدر نَه شنیدم که چیزی نمونده بود بشکنم. اما با ایده‌ها و ریسک‌های جدید، زدم به دل کار و «توسعه». با تبلیغات گسترده و برگزاری چند تا نمایشگاه پرمخاطب، فروش پروژه مسیر خودش رو پیدا کرد. و دیگه پیشرفت‌های مختلف بود که حاصل می‌شد. اعتماد رئیس مجموعه به تلاش‌هام، کلماتی مثل «نمی‌شه» و «غیر ممکنه» رو از دیکشنری زندگی‌م حذف کرده بود.حرکت از سِمَت کارمندی تا مدیر عاملی و ریاست هیئت مدیره‌ی مجموعه‌. به جایی که الان توشم و حاصل همون استراتژی ابتدایی و ساده بود.به اینجا که رسیدم، باز هم اون احساس عجیب پشت در ِ اتاق عمل اومد سراغم. حالا دیگه این حس رو با مدیریت مجموعه‌م و برای تعداد زیادی از پرسنل مستقیم و غیر مستقیمی که داشتم تجربه کردم. احساس مسئولیتی که در قبال تک تک پرسنل و خانواده‌هاشون داشتم، از جنس همون حسی بود که به فرزندم داشتم. احساسی که به مرور، درمورد آدم‌های بیشتری به سراغم اومد و حس کردم می‌تونم به آدم‌های بیشتری کمک کنم تا خود واقعی‌شون رو پیدا کنن و رشد بدن. با شناسایی هیولاهای درون‌ شون! و ترسیم مسیر کنترل این هیولاها. هیولاهایی که مانع از هر رشد و پیشرفتی در زندگی می‌شن و انسان‌ها رو محصور در چارچوب‌های کنترل‌گر نگه می‌دارن. این کنترل، راهکارهای علمی و عملی داره که طی سفری دو نفره در کتابم بهش پرداختم. با ترسیم مسیر «توسعه فردی» که خودم لحظه به لحظه‌شو لمس کردم و تونستم نسخه‌ی بهتر خودم رو پیدا کنم. نسخه‌ی بهتر حسین قریبی که حالا علاوه بر همسر، پدر و مدیر بودن، می‌تونه در مکتب و مسیر توسعه فردی، یاری‌گر شما باشه.