کاش حرفامو میخوردم تا یکی دیگه تف شون نکنه بیرون

من دختری ام که خودم به خودم خیانت کردم.. بار ها و بار ها. مثل هزاران ادمی که خودشونو گول میزنن که به این اشتباه نیاز دارن و اخرش که چی دوباره برای بار هزارم پشیمون میشن. بذارید بهتر بگم. این روزا حال من بهتره… یعنی خیلی بهتره. خیلی عادی به کار و زندگیم می رسیدم و حتی تا اخر ماه دیگه، اولین مقالمو ارسال می کنم و اولین کادو رو به خودم میدم.همه اینا باعث شد دوباره بیفتم تو کرختی محض.. کلمه اشتباهی نیست که بگم کرختی. من ازاوناییم که وقتی همه چی اکیه باید یه گندی بزنن تا بساط غصه خوردنشون دوباره شروع شه. ولی اینبار حتی خودمم گندی نزدم. ماجرا از این قراره که بعد از چند هفته دورا دور تماشاگر زندگی خوش اقای یار سابق بودن، دیگه قطع امید کردم و واقعیت رو پذیرفتم.. تاکید میکنم واقعیت نه حقیقت. اون شب اولین شبی بود که با خیال راحت خابیدم و دوباره شدم همون ماهانی که به چندین بار به خودم و ارزوهام قولشو دادم. یه عکس با پیشی خوشگلم استوری گذاشتم که به درک بقیه نیستن من خودم کافی ام برا خودم. نمیدونم اینو میخاستم به کی بگم ولی مطمئنم مخاطبش خودم نبودم. فردا صبش جناب یار سابق استوری رو ریپلای کرده بود که مگه از گربه نمیترسیدی و به محض جواب کوتاهی که دادم شروع کرد حرف زدن. بش گفتم بره به کار و زندگیش برسه ولی موند و مثل سابق باهام حرف زد. گفت هنوز توی رخت خوابه و من یاد همه روزایی افتادم که همینجوری حرف میزدیم. شاید یه ربع هم نگذشت که گذاشت و رفت و خب منم به تبعش گذاشتم رفتم. نمیتونم دروغ بگم...اون هفته برام بهترین هفته عمرم بود با کسی که دوستش داشتم شروع شده بود و حتی فاصله چند هزار کیلومتری و چند صد تا کشوری که بینمون بود باعث نمیشد فکر کنم ازم دوره. تا اینجاش حتی خودمم که دارم مینوسمش با خودم فکر میکنم عجب خری بودم... شما ام اگه خواستید راحت باشید و از ته دل همین حیوونو بم نسبت بدید که بس برازنده احوالمه. نزدیک ظهر بود که پیام داد یه سوال و منم بعد چارساعت جواب دادم چی( یه چارساعتی رو مقاومت کردم و خر نبودم) ولی بعدش حس کردم دوستش صادق به جای اونه و برای همین خیلی بد حرف زدم.اون هفته گذشت و نه من و نه اون هیچی نگفتیم تا دوباره جمعه این هفته که دوباره خر شدم و لگد زدم به هر چی به زور ساخته بودم. یه پست دیدم که بعضی رفیقا نبودنشون شرف داره به بودن ادمای بی شرف و خب نمیدونم چرا دوباره یاد جناب یار سابق و هیچی فعلی افتادم و ریپلای کردم براشون. بعدش با خودم فکر کردم این چه ربطی به اون داشت و شرف داشت مگه که چشماتو گریون کرد و دلتو خون. ولی کار از کار گذشت و با یه ممنون لطف دارید یخ کردم. نوشتم روز خوش و با خودم گفتم خر بودی ولی تموم شد ولی دوساعت بعد که نوشت قربانت دوباره نماد یه خر تمام کمال شدم. یه استیکر گذاشتم و بعدش پاکش کردم تا دوباره با جوابای سردش یخ نکنم. همون موقع پیام داد چرا پاک میکنی و دوباره حرف زدنو شروع کرد. عکسای خونشو برام ایمیل کرد و در مورد همکلاسیاش گفت. اخر سرم گفت چرا هفته پیش با صادق اونجوری حرف زدم و اون موقع که من میگفتم صادق عوضی ترین ادم تو عمرمه اون تو حموم بوده و صادق به جاش جواب میده. گفت الان قهر کرده چرا بم پیام میده و منم گفتم اگه اینجوری فکر میکنی پس پیام نده. در ادامه نوشتم به هر حال صادقه که باید 4 سال کنارش بمونه و به جز اون کسی رو نداره تو غربت. اینم گفتم که بش بگوحالا بیست چارساعت کنار اونی یه نیم ساعت تو هفته ام با من حرف بزنی اشکال نداره و مطمئن باشه من بیشتر از اون نباشه کمتر دوستت ندارم. میدونم شنیدن این حرفا از زبون ادمی که شیش ماه از خودم رونده بودمش عجیب بود. برا من گفتنش سخت بود چون بعدش حس میکردم هیچ عزت نفسی برام نمونده. وقتی جوابمو نداد تصمیم گرفتم شانسمو امتحان کنم و ازش بخام ایدی صادقو بده تا ازش معذرت خواهی کنم برا حرفای بد اونروزم. دیشب هر کاری کردم نتم وصل نشد ولی امروز در کمال تعجب به جای جواب اینو دیدم: خانم فلانی من اگر گذشته قبلا در مورد صادق بدی گفتم همش سر اخلاق بد خودم بوده لطفا دیگه به من پیام ندید چون اینطور هم برای شما بهتره و هم من صادق رو با کسی عوض نمیکنم.من هم در جواب نوشتم که کشته مرده حرف زدن با شما نیستم و نخاستم کسی رو با کسی عوض کنید. و اینکه الان میفهمم میگن لیاقت ادما رو میشه از انتخابای بعدشون فهمید، چون میفهمی خیلیا اصلا در حدت نبودن و خدافظ برای همیشه.خاستم آنفالوش کنم که دیدم پیش دستی کرد و در نهایت با لایک کردن جمله اخرم، همه راه ها رو برای گول زدن خودم بست.پ1: میدونم خریت محض کردم و خب ترجیح میدم اگر از اول این ماجرا رو توی نوشته هام خوندید قضاوتم نکنید و یکمی خریت رو حق ادمی بدونید که دلش به مغزش پنالتی میزنه.پ2: با اینکه من پیامی ندادم تا سر صحبتو باز کنم ولی حالا که میدونم از جانب اون پیامام اذیت کنندست، حس بهتری دارم و تا اطلاع ثانوی سعی میکنم دست و پای خر درونمو ببندم تا لگد نزه به حال و روزم.پ3: من به خدا اعتقاد دارم، اگرچه خیلی از اعتقادات دینیمو انجام نمیدم. برای همین مطمئنم یه حکمتی توی همه اتفاقا هست و به هر دستی بدی به همون دست میگیری.پ4: در نهایت باید بگم که تنهایی ادمو به خیلی کارا مایل میکنه. مثل وقتیکه اتاق ساکته و صدای توی گوشت میشه وز وز مگسا. شاید بهتر باشه یکم از پیله تنهایی که برای خودم ساختم بیرون بیام و با ادمای جدید اشنا شمو اینکه شاید به قول اقای داد خواه بزرگوار بهتر بود منم خیلی از حرفا و نوشته هامو میخوردم. اینجوری اخرش شاهد تف کردن حرفا و محبتام ازجانب همه ادم نوشته هام نبودم.