'پرنده ی کوچک خوشبختی'!...

اینطوری که چادرمشکی ات را داده ای به دست باد خیلی دوست دارم...طوری که چند نفس همانجا می ایستم به تماشایت... شاید در ده قدمی تو که حیران سر می چرخانی و انگاری مرا می جویی میان دود و دم ایستگاه ...وسط سر و صدا و هیاهوی موتور ماشین های غول آسا و آدمیانی که خیلی در محاصره شان بی پناه و بی دفاع و نازک هم بنظر می رسی ... با آن سلیقه ی نازت...با آن شکوفه های سوسنی و سدری رنگِ لابه لای چین چین پیراهن تابستانی ات که انگاری گلبرگهاش به دست باد پرپر می شود و یکباره بیرون می پاشد از پوشش آن بالهای سیاه... آن چادرت که افتاده به دستهای بی حیای باد...ایستاده ام به تماشا...چند نفسی...بیش از چند نفس...دقیقه ای می گذرد انگار...حواست نیست که پیدام کنی از پشت پرده های دود و نگرانی و غریبی... چشمهات نگران آن سوی تر است...نقطه ای در سمت راست...که اگر دنبال کنم مسیر نگاهت را شاید برسد به مردی که با یک عینک آفتابی و یک چمدان قدرت و غرور ایستاده و به افق خیره مانده و در انتظار کسی غیر از تو با آب دهان و کف دست جعد مویش را مرتب می کند...ولی من نگاه نمی کنم که کجا نگاه می کنی... فقط خودت را می بینم که اینطور بی هوا بخاطر من روح دخترانه و بکر شهرستانی ات را رها کرده ای در مغاک عمیق این شهر نانجیب و هیولاوار... درست مثل کودکی که با اطمینان و امید ساده دلانه خودش را از بلندای میز ناهارخوری به هوا پرتاب می کند تا پدر قهرمان واری بگیردش...و من اینطور موذیانه دارم در گشودن آغوش امن به روی تو تعلل می کنم... نه که تردیدی داشته باشم...دلم می خواهد خوب تماشا کنم این احوال را که چون فرشته ای عاصی از آن کنج معصومانه ی دلمشغولی های همچنان بهشتی پا بر زمین گذاشته ای...همینطور که همچنان سرشار از بهار...همینطور که خاک آلود... نگران... شرمسار....کمی پشیمان... همچنان مشتاق...و امیدوار...ولی کوله پشتی ات خورجین وار سنگین ...یک شانه ات را خم می کند به طرفی... یک گوشه ی لبت را به دندان می گیری و چادرت از روی آن روسری صورتی رنگت می افتد پایین تا روی شانه ات...این است که به شتاب و تقریبا دوان دوان فاصله ده قدمی را طی می کنم تا پیش از آنکه متوجه من شوی به تو رسیده باشم...نگاهم که می کنی قدری با شک است و بلاتکلیفی...که می گویم'سلام و هزاران درود ارغوان خانم!'...بعد می بینم که رُز لبخند لبهات از میان آنهمه شکوفه آشکار می‌شود...حتی انگار نفسی می کشی کمی عمیق... سعی می کنی با یک دست چادر را برگردانی سرجای اولش...دستم را که دراز می کنم ... کمی عقب می روی...محسوس...می گویم...'کوله را بدهید بمن'...که بلند می خندی...خیالت راحت شده که قضیه دست دادن منتفی است...می گویی:'نه این خیلی سنگین است!'...می گویم:'خوبست که!...یعنی سوغاتی زیاد داریم...'و بند بلندش را طوری آهسته از روی شانه ات برمیدارم که نوک انگشتهام لمست نکند...بعد دیگر لبخند نمی زنی...انگار تو هم می ایستی که براندازم کنی... با آن حال و هوای دخترانه و خوش خیال ... ‌کمی از زیر چشم... نجیب... خوددار... مشتاق معماهایی که هنوز نگشوده...... می گویی...'اما قد بلندی ها استاد!'...کوله پشتی سنگین تو را از یکسو می اندازم روی شانه ام...و بخودم می گویم چند قدم که راه برویم باید هر دو بندش را روی شانه هام مرتب کنم...به طرف تاکسی های ترمینال اتوبوسرانی که راه می افتیم...نگاهت می کنم که دیگر کاملا در خود فرو رفته ای انگار...دیگر نگاهت شده سرگردان قدم برداشتنهات...با آن کفشهای نویی که انگاری کمی ناراحتت هم کرده... پس از هیجان نخست دیدار اول...حالا وقت حساب کتاب کردنها رسیده... توی دل کم تجربه ات غوغا ست... ......یعنی خوشش آمده از من؟...یعنی از آن دخترهای قبلی زیباترم؟...یعنی قدر اینهمه پاکی و عاشقی ام را می داند؟...اصلا...آیا ارزش آن دروغ هایی را که درباره ی مصاحبه شغلی به مامان گفته ام و آمده ام این آقا را ببینم...دارد؟!...می فهمد که چقدر فداکاری کرده ام برایش؟...خیلی که جوان نیست... خوش تیپ است خوب...ولی لاغر است انگاری... چشمهاش مهربان است اما...با آن چروکهایی که انگاری می خندد...شکل دهانش را دوست دارم...انگار الان از توی یک جعبه دکمه ی مربعی درش آورده باشند...دستهاش را طوری توی جیبهاش فشار می دهد انگاری او هم از من خجالت می کشد...آخ اصلا...کاش امروز زود تمام شود برگردم خانه‌‌‌...این فکر که به ذهنت میاید قدم هات تندتر می شود بی اختیار..‌بعد بی هوا ریز نگاهم می کنی و همانطور یکدفعه خون می دود زیر پوست صاف و شفاف گونه هات...که همانقدر صورتی می شوند که روسری حریرت...یعنی الان... داری به چی فکر می کنی عزیز دلم؟...