دوست پسر / دوست دختر داشتن خوبه؟

سلاماین متن برای افراد بالای ۱۸ سال مناسبه?چند روز پیش دوستمون خرگوش یه مطلبی راجب دوست پسر و دوست دختر نوشته بود و گفته بود اصلا توصیه نمیکنه دوست پسر یا دوست دختر داشته باشیم و چیزی جز آسیب دیدنِ خودمون در پی نداره. https://virgool.io/@rabbit1381/%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D9%BE%D8%B3%D8%B1-yy9t8bko2sdj ما آدما همیشه همه چیز رو بر اساس مشاهدات خودمون یا چیزهایی که تجربه کردیم قضاوت میکنیم و ذهنمون هم دوست داره اتفاقات و چیزهای جدیدی که میبینه رو با مشاهدات قبلیش تطبیق بده و اطلاعات جدید رو در راستای تکمیل چیزهایی که از قبل میدونسته ببینه و بفهمه (این رو از کتاب هنر رندانه مارک منسون فهمیدم)چون این موضوع برای جوونا همیشه رو بورسه(!)ت صمیم گرفتم منم اظهار نظری کنم. خب حالا واقعا دوست پسر / دوست دختر داشتن بده یا خوب؟ همونطور که هیچ چیزی رو نمیتونیم بگیم مطلقا خوبه یا بد این موضوعم همینطوره.دیدگاه خرگوش جان و خیلی از دوستان دیگه اینه که احساسات و روحتون رو خرج آدمی که ارزشمند نیست نکنید، به خودتون و روحتون آسیب نزنید تا باعث افسردگی و درگیری های ذهنی بعد از رابطه نشید.خودتون رو خرج آدمی نکنید که الکی قربون صدقه تون میره و یا عمیقا دوستتون نداره و مواردی از این دست.همه اینارو منم قبول دارم، من و کسانی که مثل من فکر میکنن (جلوتر میگم چی فکر میکنم)... هیچ کسی دوست نداره ضربه روحی بخوره، افسرده بشه، آهنگای غمگین گوش بده و فاز شکست عشقی برداره و همش فکر اونی که رفته تو ذهنش باشه. من میگم وارد رابطه درست شدن، حتی اگر آخرش به تموم کردن و کات کردن منتهی بشه خوبه! ولی چه رابطه ای درسته و سالم؟؟ رابطه ای که باعث رشد شما بشه نه پسرفت‌تون. رابطه ای که ازش چیزی یاد بگیرید، دستاوردی براتون داشته باشه، به رشد شخصی شما کمک کنه، پیامد مثبتی براتون داشته باشه.شاید آخرش هم به تفاهم نرسیدین و جدا شدین، اما تو این رابطه به خیلی چیزای دیگه هم میتونید برسید که یکیش خودشناسی هست.مثلا یه دوستی داشتم که میگفت نگین تا قبل از اینکه با فلانی دوست شم نمیدونستم انقدر ابراز احساسات برام سخته و نمیتونم محبت کنم! یا یه دوست دیگه م به حد قابل توجهی از آدم شناسی رسیده بود و واقعا تو روابط بعدیش با هر شخصی (نه فقط مذکر) خیلی بهتر عمل میکرد. حالا فکر نکنید من میگم آره بیاید دوست پسر یا دوست دختر داشته باشیم تا به خودشناسی برسیم و آدم شناس بشیم. نه مسلما همیشه اینطور نخواهد بود و همونطور که خیلی هامون دیدیم خیلیا بعد از رابطه نه تنها چیزی به دست نیاوردن بلکه خیلی چیزارو هم از دست دادن.شما وقتی وارد یک رابطه میشین یه سری چیزارو از دست میدین و یه سری چیزهارو به دست میارین. باید بررسی کنیم ارزش چیزایی که از دست دادیم بیشتره یا اونایی که به دست آوردیم؟ اگر وزن به دست آورده هامون بیشتر بوده پس رابطه درستی بوده. مثلا ممکنه وارد یه رابطه بشین و از بیرون رفتن های متعدد با دوستاتون به صورت دسته جمعی، آداب معاشرت بهتری پیدا کنید و دیگه اون آدم خجالتی که میترسه تو جمع حرف بزنه نباشید...اما این بیرون رفتن ها به درس شما آسیب بزنه و باعث شه وقت کمتری برای پرداختن به خودتون و مسیر رسیدن به اهدافتون داشته باشین..حالا بررسی کنید ارزش کدوم برای شما بیشتره؟ اجتماعی شدن یا بازماندن از اهداف؟یا وارد رابطه ای میشید و اون شخص شما رو از دوستایی که به اصطلاح ناباب هستن و باعث پسرفت‌تون میشن دور میکنه...اینجا دوستایی رو از دست میدین که گزینه خوبی برای پر کردن آخر هفته هاتون بودن، میگفتید میخندیدید و شاد میشدید..شما اون دوستای سرخوش و حال خوب کن رو از دست دادید و ممکنه مجبور شید آخر هفته ها گوشه اتاق‌تون کز کنید و حس بیرون رفتن نداشته باشید، ولی حالا میتونید دوستای سالم تر و آدمایی که به آیندشون اهمیت بیشتری میدن پیدا کنید، دورتون رو از آدمای هدفمندتر پر کنید نه اشخاصی که به خوشی های لحظه ای بندن...پس این رابطه برای شما سودمند بوده.حرفم رو طولانی نمیکنم.لب کلامم اینه که اگر دو آدم تا حدی به بلوغ فکری رسیده باشن و هر دو به دنبال داشتن زندگی هدفمند باشن، هر دو دنبال رشد و یاد گرفتن باشن، هر دو از وقت تلف کردن و پرداختن به مسائل بیهوده دوری کنن...میتونن رابطه خوب و سودمندی داشته باشن و با هم به چیزهایی که میخوان برسن.در آخر هم بگم برای شروع یک رابطه "لطفا اول ملاک هاتون رو مشخص کنید" و همینطوری اتفاقی و یلخی شروع نکنید و بگید حالا هرچی شد شد!ملاک هاتون رو اولویت بندی کنید و اگر تا ۷٠٪ هم شخص مقابل اونارو داشت، میشه گفت شروع منطقی به نظر میرسه. رابطه ام درست مثل ازدواجه نسبت بهش سخت گیر باشید، چون قراره وقت زیادی رو برای مدت طولانی با یک شخص بگذرونید و چیزی نیست که امروز شروع و فردا تموم بشه.اگر میخواید آدم خوب و پخته و سالم و درستی وارد زندگیتون بشه، سعی کنید اول خودتون اینطور باشید. نه اینکه یه نوجوون یا جوونی باشید که بیشتر وقتش رو در مجازیه و دغدغه ش اینه در جواب کامنت فلانی چی بگم، چی استوری کنم و بعد توقع داره یه آدم با کمالات و هدفمند بهش توجه کنه!شما آدم هایی که افکار شبیه به خودتون دارن رو جذب میکنید:)پ.ن ۱ : از دوستانی که تجربه بیشتر در این زمینه دارن میخوام که در کامنت ها من و سایرین رو راهنمایی کنن. پ.ن ۲ : حین نوشتن این متن همش میگفتم نکنه یکی چنین برداشتی کنه که دوست پسر/ددوست دختر داشتن حتما خوبه و بریم تجربش کنیم و کلی چیز یاد بگیریم و بفهمیم! گفتم که هیچی مطلقا خوب یا بد نیست. https://virgool.io/@mahdi_azizi/%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B7%D9%87-%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D8%B7%D9%81%DB%8C-%D8%A7%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%D8%A8%D8%B1%D9%85-vndbxnbwupwn