پدر و مادرها بخوانند: چطور با بچه‌هایی که نگران کرونا هستند صحبت کنیم؟

این روزها هر جایی که می‌رویم همه در مورد کرونا صحبت می‌کنند. چند مورد از این صحبت‌ها و حرف‌هایی که رد و بدل می‌شوند:- قراره هممون بمیریم. (پیامی که یک نوجوان برای مادرش فرستاد بوده)- ببخشید ماسک نداریم. (مسئول داروخانه حتی زمانی که از آن‌ها ماسک نمی‌خواهید.)- من شنیدم که اگه کرونا بگیری می‌میری (یک بچه)- دست‌های خودت و بچه‌ها رو خوب بشور. خیلی دقت کن. (یک مادر به مادری دیگر)- سازمانی بهداشت جهانی وضعیت اضطراری اعلام کرده. (اخبار عصرگاهی)با این حجم از صحبت‌ها و خبرها چطور می‌توان نگران نبود؟ من به عنوان یک آدم بالغ برخی اوقات نمی‌توانم نگرانی‌ام را کنترل کنم. در خیابان هم اغلب مردم ماسک زده‌اند. همه نگرانند. حالا که افراد بالغ هم نگران هستند تصور کنید که بچه‌ها در چه حالی هستند. بعضی بچه‌ها در حالت عادی هم نگرانی‌های خاص خودشان را دارند و با این شرایط وضعیت روحی و روانی‌شان بسیار آسیب‌پذیرتر می‌شود. چه باید کرد؟1. گوش کنید.بسیار مهم است که حرف‌های بچه‌ها و چیزهایی که شنیده‌اند و یا تصوراتی که دارند را گوش کنید. ببینید دقیقا چه چیزهایی می‌فهمند و چه سوالاتی دارند. بعضی وقت‌ها اصلا نمی‌توان تشخیص داد که بچه‌ها چقدر از رسانه‌ها، دوستانشان و یا معلمان و افراد بزرگتر تاثیر می‌گیرند. بسته به سنی که دارند درک و دریافتی که دارند متفاوت است. مثلا بعضی بچه‌ها در مورد چیزهایی که نمی‌دانند یک تفکر سحرآمیز دارند و خلاهای فکری‌شان را با جواب‌های عجیب و غریب و دور از ذهن پر می‌کنند.در زمان مناسب پای حرف‌های بچه‌ها بنشینید و ببینید دقیقا چه چیزهایی می‌دانند و چه نظراتی دارند. فقط گوش کنید و اجازه بدهید آن‌ها حرف بزنند.2. یک رویکرد آرام و حساب‌شده داشته باشید.وقتی سوار هواپیما هستید و هواپیما زیاد تکان می‌خورد. معمولا خلبان پشت بلندگو اعلام می‌کند: ما در حال حاضر اغتشاشات هوایی را احساس می‌کنیم. کمربندهایتان را ببندید و این وضعیت خیلی زود به پایان می‌رسد.اگر صدای خلبان وحشت‌زده باشد و یا آثاری از ترس در آن احساس کنید. خود شما هم وحشت‌زده می‌شوید و می‌ترسید. بچه‌ها هم به رفتار شما و حرف‌هایی که در طول روز می‌زنید به عنوان یک سرنخ نگاه می‌کنند. این سرنخ به آن‌ها اطمینان می‌دهد که در این وضعیت باید چه پاسخی به نگرانی‌ها و مشکلات داشته باشند.سعی کنید با رفتارتان به آن‌ها حس امنیت بدهید. در مورد مسائل بهداشتی و اقدامات پیشگیرانه باید به صورت منطقی عمل کنید و آن‌ها را تشویق کنید تا یاد بگیرند. در تمام طول روز با اطمینان این کار را ادامه دهید. این بهترین رویکرد رفتاری است که می‌تواند روی ذهن بچه‌ها تاثیر بگذارد.3. به آن‌ها اطلاعات بدهید. نه اطمینان کاذب و بیش از حد.وقتی به حرف بچه‌ها گوش دادید و دانستید که اطلاعات آن‌ها در چه حدی است و چه تصورات و تفکراتی دارند. حالا نوبت شماست که به آن‌ها اطلاعات صحیح بدهید و اطلاعات نادرست آن‌ها را تصحیح کنید. باید این کار را در شرایط مناسب، صادقانه و واضح انجام دهید.برای مکالمه و سوالاتی که قرار است بپرسد آماده باشید. در مورد این بیماری از منابع معتبر اطلاعات دقیق را کسب کنید. سازمان بهداشت جهانی یا WHO بهترین جایی است که اطلاعات آن دقیق و به دور از فضای شایعات است. به آن‌ها بگویید: که تعداد بچه‌هایی که این بیماری را گرفته‌اند خیلی کم هستند و هیچ اتفاقی برای آن‌ها نیفتاده است. دکترها و محققین روی آن کار می‌کنند تا درمان این ویروس را پیدا کنند. اگر دست‌های‌مان را 20 ثانیه با آب و صابون دقیق و خوب بشوییم احتمال بیمار شدن ما خیلی کمتر است.این اطلاعات و مخصوصا نکات بهداشتی را در مسیری درست به آن‌ها انتقال دهید و اطلاعات غلطی که دارند را تصحیح کنید. اگر چیزی را نمی‌دانید خیلی واضح به آن‌ها بگویید: نمی‌دانم.این اطلاعات برای اطمینان دادن به آن‌ها نیست. هیچ چیز معلوم نیست و ما به عنوان والدین نمی‌توانیم تضمین کنیم که اتفاق بدی در آینده نمی‌افتد. ممکن است بعدها افراد مبتلا به این بیماری در خانه باشند. (کودکان دوست دارند مطمئن شوند که آن‌‌ها و یا اعضای خانواده‌شان مریض نمی‌شوند. اما ما نباید به آن‌ها این قطعیت را بدهیم.)اگر بچه‌ها سوالات زیادی می‌پرسند و یا یک سوال را چندین بار تکرار می‌کنند دنبال قطعیت و اطمینان هستند. به جای اینکه به آن‌ها قطعیت محض بدهید بگویید که اگر بهداشت را رعایت کنید و دست‌ها را مرتب بشویید و ... مریض نخواهید شد. اگر هر بار به آن‌ها بگویید: تو مریض نمی‌شی. تو خوب می‌شی. این‌ها علایم کرونا نیست و ... آن‌ها بیشتر و بیشتر این سوالات را می‌پرسند تا شما دوباره به آن‌ها اطمینان بدهید.4. به نگرانی نشان دهید چه کسی رئیس است.اگر احساس می‌کنید بچه‌های شما نگرانند و مدام سوالات مختلف می‌پرسند و دنبال اطمینان هستند. در مورد احساسات آن‌ها صحبت کنید و با آن‌ها همدلی کنید. اگر احساس ترس می‌کنند در مورد احساسات‌شان صحبت کنید. نگرانی بیشتر با ترس سراغ بچه‌ها می‌آید.اگر نگرانی بر شما و بچه‌ها غلبه کند احتمالا شما هم مثل بچه‌ها دنبال کسب اطمینان باشید. به جای این کار سعی کنید به بچه‌ها یاد بدهید چطور با نگرانی‌ها و ترس‌ها مقابله کنند. مثلا به بچه‌ها یاد بدهید که هر وقت نگران هستند و یا احساس ترس دارند از خودشان سوال بپرسند و خودشان را به چالش بکشند. مثلا از خودشان بپرسند چه اطلاعاتی در مورد بیماری دارند؟ چقدر امکان دارد که این چیزی که در مورد آن نگران هستند اتفاق بیفتد؟(مترجم: پیش‌بینی اتفاقات بد آینده، تصور کردن این اتفاقات و تبعات آن اصلی‌ترین دلایل بروز نگرانی برای بچه‌ها و بزرگسالان هستند. فکر کردن به زمان حال و پیش‌بینی نکردن آینده می‌تواند تا حدی این نگرانی‌ها را از شما و بچه‌ها دور کند.)اگر نگرانی بیش از حد باعث اختلال در زندگی روتین آن‌ها مانند خواب و یا درس خواندن و ... شده است کمک گرفتن از یک متخصص در این زمینه پیشنهاد می‌شود.