پدر عشق بسوزد-((قسمت 54))+نسخه صوتی

اوه اوه چه رعد و برقی زد. سلام دوستان. حالا درست که من سه شنبه پدر عشق بسوزد نذاشتم ولی خب از شما اصرار از من انکار هم نبوده. :)) حالا این قسمت را هم خودم داشتم میخوندم. گفتم این قسمت نقطه عطفی در داستان هست. اینو براتون بذارم. بعد یکم به خواب امتحانی-بهاری-کدئینی بریم. این شما و این هم قسمت جدید. اگر از خوندن این قسمت لذت بردید صلواتی برای سلامتی و تعجیل در فرج آقا امام زمان علیه السلام بفرستید. قسمت 54موسیو شیخ چشم هایش را باز کرد. دخترک پرستار بالای سرش ایستاده بود و سینی صبحانه ی موسیو در دستانش بود. سلام صبح بخیری به موسیو گفت و سینی صبحانه ی موسیو را روی میزی که بر روی خودِ تخت تعبیه شده بود و طی فرآیند خاصی نمایان می شد گذاشت. موسیو که از تعجب داشت شاخ در می آورد چشمهایش چهارتا شده، نگاهی به سینی صبحانه که تشکیل شده از میوه، ژامبون، نیمرو و نون و پنیر و کره و مربا و عسل ببود انداخت و بعد از شکر خدا به خاطر آن نعمت های الهی با خود گفت خب بیخود نیست ملت می آیند دیوانه خانه. بهشان می رسند. ما همچین صبحانه ای را خانه ی خودمان هم گیرمان نمی آید بخوریم. چند ثانیه بعد موسیو نشست تا شروع به خوردن صبحانه کند که دخترک پرستار گفت (( یا شیخ اگر حالتان خوب نیست بگذارید صبحانه تان را من دهانتان کنم )) موسیو شیخ نگاهی به صبحانه نگاهی به دخترک نگاهی به دیوار سفید روبرویش نگاهی به آفاق و انفس کرد.. اما نه .. نگاهی به آفاق انفس نتوانست بکند. چه بسا هاله ی امنیتی قوی ای بر روی تیمارستان بود و کسی نمی توانست روحش را پرواز دهد. پس موسیو ترسید.از خانوم پرستار تشکر کرده و گفت ممنون، خودم صبحانه ام را می خورم. ملافه اش را در بغلش جمع کرده و نگاه مظلومانه ای به پرستارک کرد که یعنی برو. پس دخترک سرش را پایین انداخته . اه جان سوزی کشیده و رفت. موسیو که تا آن روز اینطور مورد توجه و لطف دختری قرار نگرفته بود. بی جنبه بازیش گل کرد. پس دوباره زنگ کنار تختش را فشار داد. که دخترک انگار که پشت در ایستاده باشد سریع خود را رسانده و پرسید (( جانم یا شیخ؟ )) پس موسیو وی را گفت (( نام شما چیست بانو؟ )) دخترک لبخندی روی لب هایش نقش بسته ، به بالا نگاه کرد و گفت (( مهتاب موسیو جان .. نام من مهتاب است)) پس موسیو که چشم هایش قلبی شکل شده بود گفت (( چه اسم زیبایی .. یعنی همین چراغ های مهتابی خانه هایمان را از روی اسم شما گذاشته اند ... هااار .. هااار .. هاااار )) دخترک خندید و گفت نمی دانم یا شیخ. چقدر شما با نمکید و لبخندی ملیح تحویل شیخ داد. موسیو حس کرد دلش دارد قیلی ویلی می رود و مخش خورده است.پس رو به دخترک گفت (( یا مهتاب این صبحانه ها از برای من زیاد است و من همیشه صبحانه با خانواده خورده ام. میشود شما پیش من روی تخت بنشینید و این صبحانه را با هم بخوریم؟ )) دخترک که گل از گلش شکفته بود با ملاحت خاصی روی تخت آن طرف میز نشست و به موسیو تعارف کرد که شروع کنند. پس موسیو که خیلی وقت بود چیزی نخورده بود به پلک زدنی نصف سینی صبحانه اش را خورد. و دخترک با تعجب به سینی نگاه کرد بعد به موسیو و گفت (( چطور یا شیخ؟ مگر می شود؟ مگر داریم؟ )) پس موسیو که جلب توجه بنموده بود پاسخ داد (( ما می توانیم .. مهتاب بانو .. شما بفرمایید این نصفه ی سینی از برای شماست )) پس دخترک برای اینکه روی شیخ را زمین نگذاشته باشد. یکی دو لقمه برای خود گرفته و خورد. موسیو هم به وی توجه زیاد می نمود تا ببیند چطور غذا می خورد و دید دخترک مثل گنجشک کم غذاشت و آرام غذا می خورد. پنجاه بار لقمه اش را می جود. و آدم با مشاهده غذا خوردن وی سیر می شود. پس موسیو که هنوز سیر نشده بود با کمی نظر کردن به صبحانه خوردن مهتاب بانو سیر شد ولی با دعوت دخترک برای کمک رسانی و تمام کردن نیمه خودش آستین ها بالا زده و شروع به کمک رسانی نمود و نهایتا صبحانه تمام بشد. دخترک که سر به زیر می نمود همانطور سربه زیر چشم هایش را بالا آورده به موسیو نگاه کرده لبخند می زد و دوباره چشم هایش را پایین می انداخت. عاشق شده بود طفلی. باری موسیو جنبه ی اینکه دختری عاشقش بشود را نداشت. می خواست از چنگال مهتاب فرار کند احمق. پس نگاهی به مهتاب بانو انداخته نگاهی به سینی نگاهی به در .. نگاهی به در نگاهی به سینی نگاهی به مهتاب بانو و لبخند گنده ای بزد که زودتر سینی خالی را بردارد ببرد. پس دخترک پیام شیخ دریافته و با سینی صبحانه از اتاق خارج شد. دخترک که رفت حس دلتنگی غریبی در موسیو ایجاد بگشت. پس به مهتابی بالای سرش خیره گشت تا رخ مهتاب بانو در آن ببیند و دلتنگی اش کم شود. که همین کرد و جلوه ی مهتاب بانو در چهار مهتابی بالای سرش نمایان شد. و مهتاب بانو زیبا بود. مهربان بود. دلسوز بود. فداکار بود. و موسیو باز حس کرد لایق این دختر نیست و باید از تیمارستان فرار کند. داشت به همین چیزها فکر می کرد که مهتاب بانو را کنار خویش بدید. با خود گفت (( چرا این مهتاب بانو همش در اتاق من است؟ پرستار مگر نباید برود به اتاق های مختلف سر بزند؟ ))دخترک که همیشه لبخندی بر لب داشت کنار تخت موسیو ایستاده بود و خودش را تقریبا به تخت چسبانده بود و بعد از کمی مِن و مِن کردن گفت (( یا شیخ دستتان را بدهید به من تا نبضتان را بگیرم )) ... موسیو که حالی به حولی گشته بود و همی اتاق را پر از شیاطین می دید خود را به آن راه زده و با کمی تمرکز گفت (( نبض من روی صد است ، و فشارم دوازده روی هشت .. باور ندارید دستگاه بیاورید چک کنید)) پس دخترک نبض سنجی از جیبش بیرون آورده و نبض موسیو سنجید که صد بود و فشار ایشان را هم بگرفت که همان دوازده روی هشت بود. پس لبخندی گشاد روی لبش نقش بسته و در دل قربان صدقه ی موسیو برفت و کمی موسیو را با آن بیمار دیگر تنها گذاشت. پس بیمار تخت بغلی، موسیو را نهیب زد (( پیشت .... پیشت ... آهای موسیو ... این دختر بد عاشقت گشته و دختر رئیس تیمارستان است .. خوش بحالت .. هم پولدار است .. هم مهربان است .. هم دلسوز است .. هم زیباست .. همه چیز تمام است .. مواظب باش از دستش ندهی )) باری موسیو شیخ که در کار از دست دادن ببود. به دنبال راه فراری می گشت تا از تیمارستان فرار کند. پس به لب پنجره ی اتاق رفته درب آن باز کرده و با میله های محافظ روبروی پنجره مواجه شد. پس سوت جغدی بزد تا اگر جغدی در آن حوالی ست به دیدار او بیاید. چند بار این کار را کرد و نا امید روی تخت خود نشست. بعد از چند دقیقه دوباره به سمت پنجره رفت که امتحان دیگری بکند که دید جغدی روی لبه ی پنجره نشسته است. پس به سمت او رفت و کمی به سرش دست کشید و حالش را پرسید. چشم های درشتی داشت و همش در حال فکر کردن بود، پس موسیو با وی هم کلام شد و نامش را پرسید. جغد پلک زده و پاسخ داد (( من سیاه منقارم و به شغل نامه رسانی مشغولم )) پس موسیو که فکری به سرش زده بود ازو پرسید (( سیاه منقار جان. ای جغد دانا. آدرس خانه ی هری پاتر یا هرماینی گرنجر را بلدی ؟ )) که سیاه منقار برای اینکه کم نیاورد گفت : (( هااا .. بلدوم ! )) پس موسیو سریعا در کثری از ثانیه نامه های مددخواهی به هری پاتر و هرماینی گرنجر بنوشت و به پاهای جغد بست و او را روانه کرد تا زودتر برود و نامه ها را به دست آن ها برساند. تا بیایند و او را نجات دهند. باری مانده بود همانجا بماند در محضر مهتاب بانو برایش بهتر است یا اینکه از تیمارستان فرار کند. خل بود دیگر کاریش نمی شد کرد. جغد که فرار کرد مرد کچل که در تخت بغلی موسیو جا خوش کرده بود او را نهیب زد (( این جغد اینجا چه می کرد ؟ آن نامه ها چه بودند که فرستادی؟ می خواهی از اینجا فرار کنی بروی زن بگیری دیوانه ؟ من را نگاه کن ... )) سرش را به سمت بالا برده و با انگشت های شستش به خودش اشاره بنمود (( فکر میکنی من دیوانه ام؟ من دیوانه نیستم که .. من از دست زنم فرار کرده ام و آمده ام اینجا خودم را به دیوانگی زده ام! اینجا مثل بهشت است برادر .. حوریه های بهشتی هم می آیند هر روز بی منت بهم می رسند و هوایم را دارند .. به کجا چنین شتابانی یا شیخ؟ ))موسیو که با شنیدن حرف های هم اتاقی کچلش پشیمان شده بود از فرستادن آن نامه ها ، پشیمان از عاشق مهتاب بانو نشدن، پشیمان از ازدواج کردن. در سه راهی غریبی گیر کرد. باری ازدواج شتری بود که دم خانه ی هر کسی می خوابید. حال اینجا میخواست باشد. میخواست آنجا باشد. هر جا می خواست باشد، باشد. مهم نبود که . مهم این بود فردی مناسب خود را بیابد. در همین افکار بود که پرستاری دیگر را بالای سر خود دید که با لیوان آب و چند قرص سفید و زرد و صورتی و سیاه بالای سرش بود و قرص ها را به موسیو تعارف می کرد که آنها را بخورد. پس موسیو که جز خوبی از آن پرستارها ندیده بود همه ی قرص ها را بالا انداخت. چه بسا فکر میکرد که اسمارتیز باشند ولی قورت نداد و نگاهی به تخت بغلیش جناب کچل انداخت که ابرو بالا می انداخت که یعنی نخور. پس موسیو که استاد درین طور شامورتی بازی ها ببود زمان را نگه داشته قرص ها به داخل سطل زباله کنار تختش بیانداخت و دست هایش را به هم زده زمان به حال عادی خود بازگشت و موسیو لیوان آب را یک نفس سرکشید و از پرستار تشکر بنمود و در دل گفت.(( سر همین قسمت خطرناکش خبری از مهتاب بانو نیست چرا؟ باری در مواقع دیگر همش در اتاق من است. قضیه مشکوک است. شاید ماموریتی از جایی دارد تا خودش را به من نزدیک کند و بعد آبرویم ببرد.)) موسیو که از تاثیر آن قرص های اولی که در خواب و بیداری بهش خورانده بودند مسموم گشته بود سرش گیج رفته و روی تخت افتاده و خوابش برد.برای خواندن قسمت های قبلی روی لینک زیر بزنید:https://virgool.io/@mahdarname/list/qklz1imefiguبرای خواندن رمان یک عاشقانه سریع و آتشین روی لینک زیر بزنید:https://virgool.io/@mahdarname/list/ko3zhs2uwrdk