دوچرخه سواری ، سبک جدید زندگی من

آقای مهندس با دوچرخه اومدید؟ در چند سال گذشته، خیلی از جلسه‌های کاری من با این سوال شروع شدند. فرقی هم نمی‌کرد، جلسه‌هایی که با دوستان قدیمی داشتم یا مشتریان و کارفرماهای جدیدی که من رو به دفترشون دعوت می‌کردند. اغلب اون‌ها از ظاهر نه‌چندان مرسوم من با کلاه ایمنی و دستکش و عینک دوچرخه‌سواری در همان ابتدای جلسه متعجب می‌شدند؛ اما کمی بعد، همین قضیه به موضوعی برای شکستن یخ صحبت‌ها تبدیل می‌شد. من هم مثل خیلی از هم‌نسل‌های خودم، دوران نوجوانی رو با دوچرخه سواری گذروندم. دوچرخه‌هایی که از پدر یا پدربزرگ یا برادر بزرگ‌تر به یادگار به ما می‌رسیدند، به همراه همیشگی‌مون در تفریح و خرید و رفت‌وآمد تبدیل می‌شدند. دوچرخه‌ها اعضای جدانشدنی تفریح و سرگرمی ما بودند و هیچ کوچه و محله‌ای رو بدون دوچرخه نمی‌دیدیم. دوچرخه چینی، سه‌مار، لاری و بعدها تازه‌نفس‌هایی مثل المپیا، اورلرد و در محله‌های بالای شهر، جاینت و کنوندل و اسم‌های دیگر، کلمه‌های کلیدی صحبت و حتی جر و بحث ما بودند.دورچرخه‌ها همراهانی بودند که ما با گذر زمان و افزایش سن، کم‌کم به گوشه انباری می‌فرستادیم. به‌هرحال هجده ساله شده بودیم و وقت گرفتن گواهینامه و لذت بردن از سواری جدید رسیده بود. به همین دلیل، در بین گروه دوستان، کمتر کسی پیدا می‌شد که دوچرخه سواری رو به‌عنوان یک انتخاب مهم برای حمل‌ونقل در اولویت داشته باشد. این شد که من هم با دوست و همراه قدیمی خداحافظی کردم. البته ناگفته نماند دزدیده شدن دوچرخه اصلی‌ام در این قضیه بی‌تاثیر نبود!چند نفر از شما دوچرخه سواری رو با این سلطان یاد گرفتید؟با وارد شدن به دنیای کسب‌وکار و آشنایی با مفاهیم و چارچوب‌هایی مثل لباس رسمی و ساعت کاری منظم و موارد مشابه، لذت دوچرخه سواری به‌مرور از ذهن و خیالم خارج شد. البته باز هم دلایل جانبی دیگری هم در این قضیه موثر بودند که شاید مهم‌ترینش، افزایش قیمت دوچرخه بود که حتی سفرهای تفریحی رو هم برای من به یک رویای دست‌نیافتنی تبدیل می‌کرد.مدت‌ها گذشت و سبک جدید زندگی که با ورود به دنیای فریلنسری برای خودم انتخاب کردم، بهانه‌های بهتری برای آزادتر بودن در اختیارم گذاشت. دیگر لازم نبود قوانین سنتی سازمانی رو رعایت کنم و از لحاظ ذهنی خودم رو آزادتر می‌دیدم. ساعت کاری آزاد، عدم محدودیت در انتخاب محل کار و موارد این‌چنینی، من رو وارد دنیای جدیدی کرد.آزادی‌های جدید به من این فرصت رو داد تا برنامه‌ریزی شخصی بهتری برای بخش‌های گوناگون زندگی خودم داشته باشم. به‌عنوان یک فریلنسر که باید جلسه‌های کاری زیادی رو با کارفرماهای گوناگون مدیریت می‌کرد و دفتر کار ثابتی هم نداشت، حمل‌و‌نقل یکی از بخش‌های مهم زندگی کاری من بود. علاقه قدیمی به دوچرخه سواری و البته چالش‌های همیشگی ترافیک و جای پارک و قیمت بنزین باعث شد تا سری به انباری خانه پدری بزنم. دوچرخه قدیمی المپیا رو از انباری خارج کردم و اولین روز سبک جدید زندگی شروع شد.دوچرخه سواری ۲۴ ساعتهوقتی دوچرخه به وسیله اصلی تفریح و حتی حمل‌ونقل کاری من تبدیل شد، تغییرهای بیشتر و دائمی‌تر رو با خودش به‌همراه آورد. یکی از مهم‌ترین تغییرها، برنامه‌ریزی دقیق‌تر و منظم‌تر بود. وقتی تصمیم می‌گیرید که سفرهای درون‌شهری کاری رو با دوچرخه انجام بدید، قطعا شرایط شما با سفر با خودرو یا وسایل نقلیه عمومی متفاوت خواهد بود. شاید مشکلاتی مثل طرح ترافیک و بنزین و جای پارک نداشته باشید، اما باید برای مواردی مثل مسیر مناسب دوچرخه سواری، لباس مناسب جلسه و از همه مهم‌تر جا برای پارک دوچرخه، برنامه‌ریزی کنید. همین موارد به‌مرور مدل برنامه‌ریزی شما رو دستخوش تغییر می‌کنند.دوچرخه سواری به‌مرور شما را به بعضی گروه‌های جدید از دوستان اضافه می‌کند. گروه‌های دوچرخه سواری تفریحی و گردشگری، به اولین جست‌وجوها در شبکه‌های اجتماعی تبدیل می‌شوند. کم‌کم خود را در وضعیتی می‌بینید که ورزش و دوچرخه به عضو جدانشدنی زندگی تبدیل شده‌اند. همین تغییر، زمینه‌ساز شروع یک دوران جدید می‌شود. دورانی که روی سبک غذا خوردن و تفریح هم تاثیر می‌گذارد.نامبرده در زمستان هم دست از سر دوچرخه بر نمی‌داردبه جز تغییر در رفتارهای شخصی، مهم‌ترین تاثیری که دوچرخه سواری برای من داشت، تغییر نگاه دوستان و اطرافیان بود. به‌طور کلی همه آدم‌ها از دوچرخه سواری لذت می‌برند؛ اما موانع و ترس‌های ذهنی که برای خودشان می‌سازند یک عامل بازدارنده برای ورود به این دنیای جدید است. ازطرفی وقتی من از دوچرخه برای رفتن به یک جلسه کاری استفاده می‌کنم، یا دوچرخه من، همیشه در فضای کار اشتراکی دیده می‌شود، خیلی از اطرافیان به این سبک زندگی تشویق می‌شوند.به‌هرحال باوجود جذابیتی که دوچرخه سواری برای همه ما دارد، هنوز موانع زیادی وجود دارند تا این روش سفر را به‌عنوان یک سبک زندگی بپذیریم. مثلا هنوز هم افراد زیادی، دوچرخه سواری را نشانه عدم توان خرید خودرو می‌دانند. به‌هرحال هر تغییر گسترده‌ای از یک نقطه شروع می‌شود. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم حیاط آبی سفید که زمانی فقط یک دوچرخه درآن دیده می‌شد، بعد از چند ماه به وضعیتی رسید که تقریبا جا برای پارک کردن دوچرخه نداشت!اگر فکر می‌کنید دوچرخه سواری می‌تونه به سبک زندگی شما یا دوستان‌تون تبدیل بشه، این مطلب رو با هشتگ #رکاب_سفید در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید. در ضمن، هر ۴۰۰۰ دقیقه‌ای که برای مطالعه پست‌های برچسب رکاب سفید اختصاص می‌دید، یک دوچرخه به یک کودک نیازمند اهدا می‌شه. اگر هم مثل من تجربه‌ای از دوچرخه سواری دارید، با همین برچسب در ویرگول منتشر کنید تا یک دوچرخه هدیه داده باشید.