ایمپلنت در بیماران خود ایمنی (اتوایمیون)

اگرچه مبتلا بودن به بیماری های مختلف یک ریسک برای انجام ایمپلنت به حساب می آید ولی موارد عدم تجویز قطعی انجام ایمپلنت بسیار کم است و در اکثر موارد انجام ایمپلنت برای بیماران ممکن است. در ادامه به مبحث ایمپلنت در بیماران خود ایمنی (اتوایمیون) می پردازیم:تحت کنترل بودن بیماری بسیار مهم تر از مبتلا بودن به بیماری است یعنی اگر بیماری شخص تحت کنترل باشد دلیلی برای عدم انجام ایمپلنت وجود ندارد بعلاوه درمان ایمپلنت در اکثر این بیماران تنها راه درمانی برای جایگزین دندان هاست در نتیجه باید بیشتر به بررسی این بیماری ها پرداخت.این بیماران معمولا از ضایعات زخمی و التهابی، سندرم سیکا (SICCA)، تشکیل اسکار و محدودیت در باز کردن دهان رنج می برند.سندرم سیکا چیست؟ SICCA SYNDROMخشکی غدد درون ریز بدن به خصوص چشم ها و دهان.تاثیرات ثانویه این بیماری ها:مشکل در غذا خوردنبلعخشکی دهاناحتمال بیشتر پوسیدگی و التهاب لثهتحلیل استخوان فکاحتمال بیشتر سرطان در دهان (SCC)بنابراین کیفیت زندگی این بیماران کاهش شدید پیدا می کند. بعلاوه آن ها در بهداشت دهان هم مشکل دارند. استفاده از دست دندان های مصنوعی (متحرک) هم در این بیمارن بسیار سخت می باشد چون در تماس مستقیم و مداوم با مخاط دهان و باث آزردگی و تحریک آن می شود.ایمپلنت باعث بهبود صحبت کردن، جویدن، بلعیدن و کیفیت زندگی بیمار می شود. از طرفی امکان دارد داروهای مصرفی در این بیماران مانع جوش خوردن ایمپلنت به استخوان شود یا حداقل کمی تاثیر بگذارد. در نتیجه بهترین متخصص ایمپلنت باید براساس ریسک های موجود تصمیم بگیرد که برای هر بیمار خاص چه درمانی انجام دهد.بررسی انواع بیماری های خود ایمنی۱- لیکن پلان دهانی (oral lichenplan ):این بیماری یکی از انواع بیماری های خود ایمنی مزمن و التهابی می باشد. ممکن است دارای علائم باشد و یا نباشد. حدود۳/۱ از این بیماران دارای مشکلات لثه می باشند. بیماران از زخمها و درد و حساسیت مخاط دهان شاکی هستند بنابراین استفاده از دنچر (دست دندان متحرک) می تواند برای آن ها بسیار عذاب آور باشد. میزان موقعیت ایمپلنت در این افراد تفاوتی با افراد غیر مبتلا ندارد.۲- سندرم شوگرن ( sjogren’s syndrome ):شوگرن یک بیماری خود ایمنی مزمن می باشد. بعلت درگیری غدد برون ریز به خصوص غدد اشکی و بزاقی بیماران دارای خشکی دهان و خشکی چشم می باشند. به همین علت استفاده از دست دندان متحرک در این بیماران بسیار مشکل است. بسیاری از این بیماران آرتریت روماتوئید هم دارند در نتیجه در رعایت بهداشت دهان به مشکل بر می خورند. در عین حال آن ها باید از داروهای ضدالتهابی و سرکوب کننده سیستم ایمنی هم استفاده کنند که نه تنها امکان دارد با جوش خوردن ایمپلنت تداخل پیدا کند بلکه سلامتی بافت های لثه ایمپلنت هم در آینده ممکن است با مشکل مواجه شود. پس باید مزایای ایمپلنت را با ریسک های آن برای بیمار در نظر گرفت و سپس اقدام به درمان کرد.۳- اپیدرمولیزبولوزا (EPIDERMOLYSIS BULLOSA):این بیماری ارثی و نادر می باشد. در آن پوست و مخاط تاولهایی میزند که پس از پاره شدن اسکار (جای زخم) به جا میگذارند. در اثر زخم های گوشه دهان وتشکیل اسکار، دهان کوچک می شود. ایمپلنت با میزان موفقیت بالا قابل انجام است.۴- اسکلروزیس سیستمیک (systemic sclerosis):یک بیماری خود ایمنی که بافت های همبند ارگان های مختلف را درگیر می کند. این بیماری باعث اسکروزه شدن پوست و همچنین ارگان های دیگر(مثل ریه، قلب، سیستم روده ای معده) انجام می شود. بافت های دهانی شامل صورت ماسک زده (کشیده شده) لب نازک، دهان کوچک، چسبیدن زبان به کف دهان می باشد. دهان کوچک، محدودیت در بازکردن دهان و بزاق کم مانع بهداشت دهان می شوند.۵- پمفیگوس(PEMPHIGUS):یک بیماری پوستی مخاطی خود ایمنی که با زخم هایی بر روی پوست و مخاط مشخص می شود. در این بیماری تاول هایی برروی پوست و مخاط کل بدن (دهان ،بینی، مری، نای، ژنیتال) زده می شود که پس از ترکیدن اسکار (جای زخم) برجا می گذارد.۶- لوپوس اریتماتوز (LUPUS):یک بیماری خود ایمنی با اختلالات در عروق خونی و بافت های همبند می باشد که دارای دوره هایی از التهاب حاد و مزمن و وقفه هایی از رکود بیماری می باشد. به صورت عمده مفاصل ارگانهای داخلی و پوست را درگیر می کند. تظاهرات دهانی بصورت زخم های بدون درد می باشد. اکثر این بیماران از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی استفاده می کنند که باعث ایجاد عفونتهای قارچی در آنها می شود.نتیجه گیری:درمان ایمپلنت در این بیماران بسیار کم مستند شده است، با این وجود براساس همان مقالات اندک تفاوتی میان بقاء ایمپلنت در این بیماران با افراد غیر مبتلا دیده نشده است.منبع: https://kasradental.com