پچ پچه های پشت خط نبرد!

پنج سالم که بود می خواستم سگ پلیس شوم...در دوازده سالگی می دانستم که آرزویم نویسندگی است...بعد نقاش... گرافیست... تصویرگر... پژوهشگر... و سرِ آخر_ در نهایتِ اکراه_ معلّم تاریخ و نقد هنری شدم... ولی از تو چه پنهان الان دلم می خواست فقط آدم خوبی می بودم... حتی دلم می خواهد تقریباً شبیهِ همان آدمی باشم که تو دوست داشتی...حیف که نیستم!...که نمی شود...که نمی شوم!...آخر تو هم که دقیقاً نمی دانستی چه از جانم می خواهی...الان که نوشته های قدیم را می خوانم می بینم بارها هشدار داده بودم که دیوی هستم که در دلش دلبری نهان ندارد... قورباغه ای که هرگز شاهزاده نخواهد شد... خرچنگی که تا ابد کجکی راه خواهد رفت..._البته این یکی را بنظرم فراموش کرده بودم تذکر دهم..._لک لکی که خفاش وار معلق شده و در ژرفنای تعلیق دست و پا می زند...امروز بعد از آن که _طبقِ معمول عادت های ناپسندم_ به هزار و یک حیله، دل پدر را راضی کرده ام که بروم خرید..._آخر او از بعد آن کمر درد هیولا وار همه اش می ترسد دوباره کله پا شوم... و چند ماهی است برای بیرون شدن از خانه به قصد خرید می بایست کلّی بازی در بیاورم_با دو سه کیسه بار برمی گردم و با چهره خشمگینِ دوست داشتنی اش روبرو می شوم... و برای اینکه حواسش را از تهدیدهای پیشگویانه ای که مدام به شکستگی کمر و مرگ منتهی می شود _و عادت اوست که از فرط نگرانی بدترینها را بر زبان آورد ...و من خرافاتی هم کمابیش یک طور کم رنگ و دو پهلویی معتقدم که لُبّ و بر زبان راندن نتیجه اش احتمالا اتفاق افتادن است... _ به پدرم می گویم..."پدرجان... حالا نفوس بد نزنیم...بگذریم ازین حرف ها... ببینید چه بادنجان های خوبی خریده ام!...:می گوید..."بادنجان هات خوبست...خودت بدی!..."خنده ام می آید...می گویم..."بله این را خیلی ها پیش از این به من گفته اند..."و در دلم با خود حساب می کنم که در واقع آخرین شان خود تو هستی...دیگر از بس گفتگوی درست و حسابی و بی ناله و نفرین نداشته ایم... اصلا فراموش کرده ام جز همین بدی ها چه بوده ام برایت...دلم هم نمی خواهد به یاد آورم...اخیراً که از جهاتی پرده های رودربایستی و به عبارتی حیا از میان ما برداشته شده، می بینم که احساسات تو انگاری دائم بین دوست داشتن تملّک آمیز و انحصارطلب و نَفَس بُر...و نفرتِ استیصال آورِ فلج کننده و منفعل کننده در نوسان است...اصلا هر چه می گویم آنقدر زود می رنجاندت... آنقدر مرا در آینه ی شکسته ی هزارتکه ی شیطان و خودت را در آینه ی زیبابین مادر سفیدبرفی نگاه می کنی...که دیگر دوتایی توی یک قاب تصویر جا نمی شویم اصلا...اصلاً شده ای شبیه خانمِ درستی، همکار سابقم، که هر وقت مرا می دید زیر لب و بلند بلند در پاسخ سلام فحشم می داد...گاهی که می گویی هنوز دوستم داری به خودم می گویم نکند آن خانم هم دوستم داشته و اینطوری بر سرم می آورده...در هر حال خیلی ها از جمله خود تو و پدر من معتقدند که من آدم حرف گوش نکنِ بدی هستم...احتمالا درست هم می گویید...خودم هم اغلب به خودم فحش های آب نکشیده می دهم... اغلب... یا گاهی...ولی نمی دانم چرا تو که بد می گویی ناراحت می شوم... آخر فکر می کردم خوب گولت زده ام...و فریب پر طاووسی ام را خورده ای... زشتی پایدارم ندیده ای و... دوستم داری...از همان اوائل که تصویر بی نقصِ اغراق آمیز ذهنی ات را بر من می تاباندی، با نگرانی از خودم می پرسیدم بالاخره کی به ماهیتِ بی مصرفِ قلّابیِ من پی خواهی برد...و الان که پرهام ریخته و کالسکه ام کدو شده...طلسم گشوده... با لباسِ پاره پاره ی خاکسترنشین... برابرت نیمه عریان ایستاده ام و آب دهانی که می اندازی درست می افتد داخل یقه ی چرکینم...گفته بودم که هرگز اهل دست به یقه شدن و حتی دشنام گفتن و جامه دران و هیاهو نیستم...ولی از اهالی گریز آبادم...فرار می کنم می روم توی کمد رختخوابهای مادربزرگم و همان جا اشک ریزان خوابم می برد تا توفان خشم سرخگونت بخوابد...پس انتظار نداشته باش تا دم صبح گریه کنم... زود خواب می بَرَدَم...بچه که بودم یک کار دیگر هم می کردم... به گمانم باز هم برایت تعریف کرده ام...خرابکاری که می کردم... مادر احساساتی ام اگر دعوام می کرد...بعدها پدر ترسناک یا هر کسی...می تپیدم یک گوشه توی اتاقم زیر تخت...کتابم را برمی داشتم و غرق می شدم در قصه ی جادوگر شهر تولدو... ماجراهای پروفسور برانشتام... میومیوی من...خلاصه خواستم بگویم اگر می بینی هنوز در خفقان تنهایی هام... نفس دارم کمی شاید علتش آن باشد که ...من اهل غرقم جان دلم...می گویم جان دل!...هر چند می دانم الان بیشتر شبیه یک خنجر آخته ای ... تهدیدگر و خونریز...دشمن جان!و همچنان درخشان و اغواگر و زیبا...