تجربه‌ی مصاحبه‌ی من با دیجی کالا

چند روز پیش تجربه‌ی مصاحبه با دیجی کالا رو داشتم. من آدمی هستم که قبل از رفتن به هر مصاحبه، حسابی باید درباره‌ی جایی که می‌رم و کسی که باهاش مصاحبه می‌کنم بخونم. درباره‌ی دیجی کالا هم همین بود. برای موقعیت متخصص سوشال مدیا با من تماس گرفته شد. در همون تماس اولیه توضیح دادند که قرار هست بیشتر روی توییتر کار کنم. قرار شد که برای فردای اون تلفن، یه جلسه داشته باشم با بخش منابع انسانی.شب قبل از مصاحبه تا جایی که می‌شد درباره‌ی پوزیشن‌های مشابه، تجربه‌های دیگران و زندگی کسی که باهاش مصاحبه داشتم خوندم و با کلی امید و آرزو خوابیدم و صبح حرکت کردم به سمت دفتر دیجی کالا در جردن شمالی.مصاحبه‌ی اولجلسه‌ی مصاحبه‌ی من با آقای عظیمی بود. به خاطر تاخیر نفر قبلی، جلسه حدود نیم ساعت به تاخیر افتاد ولی در این مدت حسابی هوای من رو داشتند و واقعا خودشون هم بابت تاخیر ناراحت بودند. برای همین من حس بدی نگرفتم. بزرگترین ویژگی‌ مثبتشون اخلاق خوب بود. با احترام زیاد و خیلی حرفه‌ای من رو به سمت اتاق جلسات راهنمایی کردن. جلسه مثل یه گفتگوی دوستانه از اینکه چه خبر و چی کارا می‌کنی شروع شد و من با اینکه معمولا تو این شرایط مضطرب می‌شم، احساس می‌کردم که دارم با یکی از اعضای خانواده‌ی خودم صحبت می‌کنم. نگاهشون کاملا دوستانه بود و در عین حال سوالات رو با دقت می‌پرسیدند. اینکه من چقدر دیجی کالا و تیم‌های مرتبط رو می‌شناسم، براشون مهم بود. تعریف کردم که آخرین سفارشم برای یکی از روستاهای بلوچستان بوده و چقدر خوشحالم که دیجی کالا در کمترین زمان ارسالش کرد. اینجا می‌شد کاملا شادی رو در صورتشون دید و می‌شد فهمید که واقعا با علاقه در مجموعه‌ی دیجی کالا کار می‌کنند.کمی درباره‌ی سابقه‌ی کاریم صحبت کردم و سوالات کمی حرفه‌ای تر شد و متوجه شدیم که به احتمال زیاد من برای این موقعیت مناسبم. قرار بر این شد که جلسه‌ی بعدی با مدیر روابط عمومی یعنی آقای موسوی باشه.من هم خیلی ساله که خوره‌ی برنامه‌های سیاوش صفاریان پور و مجله‌ی نجوم و دانشمندم و ایشون رو تا حدود خوبی می‌شناختم. می‌دونستم قراره تجربه‌ی بی‌نظیری باشه و خودم رو براش آماده می‌کردم. در پایان جلسه هم یه هدیه‌ی بامزه گرفتم. بازی ایکس او! که البته دوتا مهره اضافه داشت و همینجا باید اشاره کنم که اگه دوتا مهره کم آوردین، بدانید و آگاه باشید که دست منه!مصاحبه‌ی دومحدود یک هفته بعد جلسه‌ی من با آقای موسوی تنظیم شد. باز هم براشون مهم بود که ساعتی باشه که من بتونم برم و جلسه رو صبح اول وقت برگزار کنند. بر عکس خیلی جاهایی که رفته بودم مصاحبه و تایم خالی فرد مصاحبه شونده اصلا براشون مهم نبود.این جلسه هم با چهل و پنج دقیقه تاخیر برگزار شد و این بار هم واقعا اتفاقی افتاده بود که قابل جلوگیری نبود و باز هم کلی عذر خواهی کردند.آقای موسوی اول درباره‌ی تجربه‌های کلی من در شرکت‌های مختلف پرسیدند و من هم توضیح دادم. درباره‌ی علاقه‌م به فلسفه گفتم و اینکه نتونستم ادامه بدم. گپ خیلی خوبی زدیم. از ویتگنشتاین گرفته تا وضعیت بعضی از پژوهشگاه‌های ایران و حتی روانشناسی. واقعا لذت بردم از این قسمت مصاحبه و آرزو کردم کاش روزی افتخار هم صحبتی بیشتر باهاشون داشته باشم، بیشتر در مقام یک شاگرد تا همکار!اینجا بحثمون کمی تخصصی شد. درباره‌ی روابط عمومی چند تا سوال پرسیدند. می‌شد با کمی دانش زبان انگلیسی از همون سوالی که از من می‌پرسیدند، با کلمات بازی کنم و جواب بدم. اما این کار رو نکردم تا اگر در حوزه‌ای متخصص نیستم مشخص بشه و بعدا جفتمون پشیمون نشیم. شب قبل از مصاحبه به خاطر سنگ کلیه چندتا آمپول مسکن و آرام بخش زده بودم، با این حال نتونسته بودم بخوابم. برای همین کمی فشارم افتاد و بعد از سال‌ها یه حمله‌ی پنیک رو در جلسه تجربه کردم! با آرامش گفتم کمی فشارم افتاده و یه قند از رو میز برداشتم!اینجا ایشون شروع کردند انگلیسی صحبت کردن، من هم با اینکه زبانم خوبه و صمیمی‌ترین دوستم ایرانی‌ نیست و صبح تا شب مجبورم با اون انگلیسی صحبت کنم، تا می‌تونستم مزخرف گفتم Jحالت صورت و زبان بدنشون هم طوری بود که کوچیک‌ترین چیزی نمی‌تونستی بفهمی که الان از روند جلسه راضی هستند یا نه!جلسه تموم شد و من در شرایطی که کاملا مطمئن بودم پذیرفته نمی‌شم اونجارو ترک کردم. اون روز من متوجه شدم که چقدر از ندونستن می‌ترسم و وقتی سوالی از من پرسیده می‌شه که نمی‌تونم جواب بدم برای سوال‌های دیگه هم تمرکزم رو از دست می‌دم. البته شرایط جسمیم هم بی تاثیر نبود.ختم ماجرا...در کمال تعجب چند روز بعد دوباره آقای عظیمی با من تماس گرفتند و گفتند که پذیرفته شدم. احتمالا آقای موسوی متوجه شده بودند که من فقط مضطرب شده بودم وگرنه می‌تونستم سوالات رو جواب بدم و این برای من خیلی ارزشمند بود. اینکه نگاه سطحی نداشتند و کاملا متوجه اصل ماجرا شده بودند.ایمیلی برای من درباره‌ی میزان حقوقم و ویژگی‌های کاری ارسال شد و من باید در جواب، رسما همکاریم رو اعلام می‌کردم. این اتفاق همزمان شد با سفر من به یکی از روستاهای بلوچستان که همیشه آرزو داشتم براش کاری بکنم. اونجا اتفاقاتی برام افتاد که دیدم اگر بخوام این آرزویی که از بچگی برای بلوچستان داشتم رو برآورده کنم، باید از هر کار تمام وقتی بگذرم و یا خطر کنم و برم پی چیزی که براش ساخته شدم، یا اینکه تا ابد باهاش خداحافظی کنم. من گزینه‌ی اول رو انتخاب کردم و تصمیم گرفتم که برای برآورده شدن آرمان شخصیم از اتفاقی که برام خیلی مهمه و آینده‌ی من رو درخشان‌تر می‌کنه بگذرم. برای همین ایمیل زدم و گفتم نمی‌تونم بیام. این اتفاق یکی از سخت‌ترین تصمیمات زندگیم بود.چند روز بعد دوباره با من تماس گرفتند و سعی کردند دلیلم رو بپرسند که من تا جایی که می‌تونستم توضیح دادم و قرار شد که بیست و چهار ساعت فکر کنم و اطلاع بدم و دوباره با من تماس بگیرند. در نهایت نتونستم که همکاریم رو شروع کنم و درسته که بابتش متاسفم اما می‌دونم که حالا آرمانی دارم که با دنیا عوضش نمی‌کنم. در واقع انگار تازه فهمیدم برای چی به دنیا اومدم و این من رو دلگرم می‌کنه.در کل من درباره‌ی تجربه‌های استخدامی در دیجی کالا کامنت‌های مثبت و منفی زیادی خوندم، اما چیزی که من دیدم غیر از رفتار حرفه‌ای و اخلاقی نبود. از نگهبان دم در تا تک تک آدم‌هایی که می‌دیدم و به صورتشون دقیق می‌شدم کاملا درست آموزش دیده بودن و می‌شد انگیزه رو در چهره‌هاشون دید. امیدوارم که دوباره روزی فرصت همکاری با مجموعه‌شون رو داشته باشم و دوستشون باقی بمونم و از اون مهم‌تر، امیدوارم آرزویی که برای اون چنین تصمیمی گرفتم رو برآورده کنم و روزی نیاد که از تصمیمم پشیمون باشم.