قدیس زمستان فصل اول

صدای جیغ خفه‌ای در کوچه تنگ و تاریک پیچید، دختر بچه‌ای کثیف روی گلوی مردی پریده بود و با تمام توانش آن را فشار میداد، اما مرد که خیلی قوی تر از او بود، دستان کوچکش توان خفه کردن او را نداشتند. دو تایی روی زمین غلت می‌زدند، یکی در تلاش برای رهایی و یکی در تلاش برای کشتن دیگری.مرد دستان او را آهسته از گلویش جدا کرد، بعد پای دخترک را گرفت و او را به سمت دیوار پرت کرد، سر دختر به گوشه‌ای خورد و دنیا به چشمانش تار شد.مرد یک گوشه نشست و نفس نفس زنان دستش را روی گردنش گذاشت که حالا یک رد سرخ روی آن باقی مونده بود._لعنتی، این آخرین نفر بود، کدوم دیوونه‌ای وقتی می‌خواد بره نون بخره زیر لباسش زره میپوشه؟قرار بود مرد برای گرفتن کیف پولی که دزدیده بود او را تا کوچه تعقیب کند، بعد هم آرتمیس چاقوی موقتی‌ای که با یک تکه شیشه درست کرده بود را در قلبش فرو کند، همین!اما چاقوی شیشه ای به لطف زره توری مرد شکست و آرتمیس را دست خالی باقی گذاشت. این اخرین نفر از لیستش بود، قبل از این بقیه افراد لیست را طبق نقشه کشته بود؛ همه کسانی که به او بدی کرده بودند، و در بین اون‌ها این گنده بک چندان هم آدم بدی محسوب نمی‌شد.وقتی چیزی نمانده بود ذات‌الریه او را از پا دربیاورد یک داروساز مهربان به او یک تکه مروارید مار داده بود، چیزی که تقریباً هربیماری را درمان می‌کند، برای افرادی مانند او کندن یک تکه از خورشید راحت‌تر از بدست آوردن چنین چیزی بود. این مرد احمق بعد از کتک زدن او، مروارید را از او گرفته بود و برای دخترش برد؛ مشکل این بود که دختر این حیوان فقط کمی دلپیچه داشت! اما خب با احتساب چیزای دیگه‌ای که از مردم دیده بود، این خرس گنده یک فرشته بود!مرد آماده بود که با لگدی او را از پا در بیاورد، اما واکنش های سریع‌اش به دادش رسید و توانست به موقع جاخالی دهد، به اندازه سه قدم از مرد فاصله گرفت؛ مغرش با سرعت دیوانه واری کار می‌کرد._حالا چی؟ حالا چی؟ اینجوری مرگم حتمیه، کسی برای مرگ یه بچه ولگرد تره هم خرد نمی‌کنه!ناگهان پایش به دریچه فاضلاب کشیده شد و قدری جا به شد، نگاهش به چاله بدبو گره خورد، قفل نبود. جرقه‌ای از درک در چشمانش دیده شد.مرد آرام آرام به سمتش می‌آمد، چشمانش که در اثر ضربه او به قرمزی خون شده بود چندان دلگرم کننده نبود، بعید بود بتواند روی انسانیت او حساب کند.آهسته آهسته عقب رفت و وانمود کرد ترسیده، البته واقعا ترسیده بود، اگر در این منطقه از آریان کشته می‌شد احتمالا تا چند روز کسی متوجه مرگ او نمیشد، البته غیر از مگس‌ها.مرد به سمت او پرید تا موهای او را بگیرد، در همین لحظه آرتمیس به جلو خیز برداشت و پای مرد را گرفت، بعد خود را به سمت چاله فاضلاب به زمین انداخت، مرد روی کثافت های کف کوچه سر خورد و هردو از سوراخ چاله به پایین افتادند.اما مرد با سر فرود آمد و آرتمیس با پاهایش، ارتفاع چندان زیادی نداشت، شاید دو متر، اما صدای نفرت انگیز شکستن استخوان گردن مرد نشان داد که کافی بود.درحالی که به دیوار تکیه داد تا کمی استراحت کند نگاهی از سر رضایت به چهره در هم شکسته مرد انداخت، زانو و کف پایش حسابی زخم شده بود، هرچی نباشد چیزی از کفش و شلوارش باقی نمانده بود، اما بوی کثافت او را متقاعد کرد که هرچه سریعتر از چاله خارج شود.از دریچه فاضلاب بیرون آمد و جیب هاش را گشت و لیستی که نوشته بود را پیدا کرده بود، جلوی اسم پنج نفر تیک خورده بود و فقط یکی مانده بود، یکی که همین چند ثانیه پیش زنده بود. هرچند لیست به قدری از کثافت پوشیده شده بود که چیزی معلوم نبود.اخمی کرد و لیست را دور انداخت._به هر حال دیگه مهم نیستدختر از کوچه بیرون آمد ‌و لنگان لنگان به سمت پاسگاه ژاندارمری حرکت کرد، از چهره اش معلوم بود که زمانی زیبا بود،‌ چشمان عسلی و دماغ خوش تراشی داشت که مشخص بود حداقل یک بار شکسته، اما معلوم نبود وقتی صورتش را بشورد پوستش چه رنگی شود، مثل چوب کبریت لاغر بود.اما حال که بخش بزرگی از صورت و بدنش به رنگ خاکستری یک تکه سنگ درآمده بود ظاهرش چیزی جز مشمئز کننده نبود.وارد پاسگاه شد، زنی که داشت زمین را تی می‌کشید به محض دیدن او جوری چهره درهم کشید انگار تا به حال چیزی به این کثیفی ندیده بود، خب شاید هم واقعا ندیده بود.سرباز پیری نگاه مهربانی به او انداخت، نمی‌دانست چرا اما از این سرباز بیشتر از نظافت چی بدش آمد.«گم شدی خانوم کوچولو؟»«اولا که من بچه نیستم، احترام خودت رو نگه دار پیرمرد، دوما نه، مگه وقتی طلسم کوفتی ساحره انتخاب مون می‌کنه نباید بیایم اینجور جاها؟»دست ترک ترک شده و خاکستری‌اش را بالا گرفت، رنگ از رخ سرباز پرید؛ اما آرامش خودش را حفظ کرد و به او اشاره کرد که دنبالش برود؛ توی راهرو بی‌سیم خود را بیرون آورد و زیر لب گفت:«وضعیت سیاه، تکرار می‌کنم، وضعیت سیاه، پاسگاه رو کاملا ببندید و افراد رو تجهیز کنید، به مرکز هم خبر بدید تا یه مبارز برامون بفرستن، چند روزه دختر؟»سوال آخر را خطاب به آرتمیس پرسید.«یک هفته»صدایی حاکی از کلافگی از خود درآورد، اما بیشتر نپرسید، تازه نگاهش به خط های بدرنگ روی شانه سرباز افتاد، گویا فقط یک سرباز ساده نبود._چه جالب! یه نظامی مهربون و با ملاحظه، دنیا تو روزهای آخرم داره چیزای باحالی نشونم میده!وارد اتاقی در زیر زمین شدند، دو نفر او را محکم به یک تخت چرمی بستند.سرباز که گویا فرمانده این پاسگاه بود روی صندلی‌ای جلوی او نشست.«بگو ببینم دخترم، در مورد کابوس ساحره چی می‌دونی؟»«قراره یک تست بدم، کلی قدرت فانتزی بدست بیارم و مثل یه شازده خانوم با یه شازده...»آروغی زد و ادامه داد:«ازدواج کنم و کلی هیولا بکشم، اها راستی باید به ساحره هم سوگند وفاداری بخورم، همینا دیه؟»مرد آهی از سر کلافگی کشید..«خیلی خب، خودم برات از اولش رو میگم، مشخصه یه چیزهایی رو شنیدی، اما اون‌ها برای زنده برگشتن از قلمرو کابوس کافی نیستن، در واقع هیچی کافی نیست، اما باز هم دونستن این‌ها بهتر از ندونستنشه»نفس عمیقی کشید و ادامه داد:«دنیای ما داشت توی آتیش جنگ و حرص مردمش می‌سوخت، مردمی که سلاح هایی ساخته بودن که زودتر از اونچه طبیعت میتونست بسازه ویران میکردن، یه روزی وسط جنگی که تقریبا یک سوم جمعیت دنیا رو به کشتن داده بود دروازه ها باز شدن و موجودات وحشتناکی ازشون خارج شدن، بعضی هاشون انقدر قوی بودن که قوی‌ترین سلاح های ما خراش شون هم نمی انداخت و شروع کردن به وحشی‌گری و کشتن مردم، جنگ تموم شد اما سه ماه بعد از باز شدن دروازه ها دو امپراتوری برتر جهان سقوط کردن و شهر هاشون تبدیل به جوی های خون شد»جرعه ای آب نوشید و ادامه داد:«باقی مونده بشریت که کلا یک پنجم جمعیت قبل از جنگ بودن به گوشه کنار های دنیا فرار کردن، اما هیولاها دنبالشون اومدن، به نظر چیزی جز انقراض در انتظار بشریت نبود، اما ناگهان اتفاق عجیبی افتاد؛ باقی مونده های بشریت تبدیل به سنگ شدن و دونه دونه شروع به شکستن کردن، اما کسی که از مجسمه های سنگی بیرون می‌اومد همونی نبود که به داخلش رفته، عوضش یه هیولا بود.اما برای همه اینطور نشد، تعدادی از کسانی که تبدیل به سنگ شدن زنده برگشتن، و با خودشون قدرت های فوق‌العاده ای آوردن، هفت نفر که زنده موندن و علیه هیولا ها جنگیدن، و بعد از اون کسای دیگه، اما قدرت اونها کافی نبود، عقب نشینی های بشریت ادامه پیدا کرد، هرچند کند تر از قبل.تا اینکه روزی ساحر بزرگ از یک دروازه قرمز گذر کرد و به کمک ما اومد، کسی که خودش رو صاحب طلسم سنگ و یک خدا نامید و به گفته هر هفت پادمیرا اون کسی بود که موقع گرفتن قدرت هاشون باهاشون صحبت می‌کرد، در نهایت بشریت تحت فرماندهی ساحر تونست هیولا ها رو عقب برونه و نیمی از قلمرو خودش رو پس بگیره.»برای اولین بار آرتمیس مسخره بازی نمی‌آورد و آروم گوش می‌داد، گذشته از اینکه بخش هایی از داستان بوده که نشنیده بود؛ هرچه نباشد هیچ وقت توی عمرش پایش به مدرسه نرسیده بود، تازه داستان جالبی بود، شاید آخرین داستانی که فرصت شنیدن آن را داشت، وقتی به نظر رسید حرف های سرباز پیر تمام شده سوال پرسید:«آزمون دقیقا چیه؟»چانه اش را خاراند و جواب داد:«تو باید یه ماجرا رو تموم کنی و احتمالا طی اون یه هیولا رو بکشی، شاید هم چند تا، هرچی بیشتر بکشی طلسم بیشتر خوشش میاد و احتمالا قدرت های جالب تری بهت میده، این ماجرا یک جایی وسط قلمرو کابوس رخ میده، دنیایی که قبل از نابود شدنش و تبدیل شدن به لونه هیولا ها محل زندگی یه سری آدم دیگه بوده. البته فراموش نکن، اون فقط یه شبیه سازیه، علاوه بر این کار تو پایان قصه ست، نه نوشتنش»«متوجه نمی‌شم »«یعنی اگه وظیفه تو محافظت از یه نفر تا مقصدشه، هم میتونی اون رو به مقصدش برسونی، هم میتونی اون رو بکشی؛ چون دیگه کسی نیست که برسه به مقصدش قضیه فیصله پیدا کنه و زنده میمونی»چشمان آرتمیس برق می‌زد، هم می‌توانست زنده بماند، هم اینکه قدرت های خود را بیدار کند، چه از این بهتر. سربازی که به نظر میرسید در اصل یک سرهنگ باشد نگاه عاقل اندر سفیه ای به او انداخت و گفت:«البته حواست رو جمع کن، در صورتی که تغییری توی ماجرای اصلی به وجود بیاری خیلی کارت رو راحت کنه صفت ضعیفی می‌گیری»«صفت؟»«به قدرت هایی که طلسم در وجودت میکاره صفت میگن، اگه صفتت خیلی ضعیف باشه احتمال اینکه بتونی از حوادث شب چله جون سالم به در ببری زیاد نیس، صفت ها هم درست مثل هسته ها به هفت نوع تقسیم میشن...»احساس رخوت عجیبی در تنش پیچید، صدای سرهنگ را به سختی میشنید. به نظر سرهنگ هم متوجه شده باشد که وقتش تمام شده.« دخترم، فراموش نکن، اگه رویایی داری، باید راه سخت رو انتخاب کنی، هیچ وقت از راه آسون چیزی بدست نمیاد، پس تا وقتی که مجبور نشدی راه راحت رو انتخاب نکن.»لبخند گرم و پدرانه ای به او زد._چه بازیگری! اگه سه سال پیش بود شاید باورم می‌شد.آرتمیس برای آخرین بار نگاه مملو از تمسخر و لودگی به سرهنگ پیر انداخت و در خواب فرو رفت.برو روی یک تخت در داخل زیرزمین یک پاسگاه، مجسمه سنگی ای از دختری نوجوان محکم بسته شده بود و مرد مسنی با اظطراب به او نگاه میکرد.دیگو از داخل درچه دوربین به لشکر خودرو های زره پوش نگاه کرد، از این فاصله منظره رعب آوری بود، اما به لطف دیده بان هایش می‌دانست چیزی از توان آن‌ها باقی نمانده است...این اولین رمانیه که دارم تو زندگیم مینویسم، چطور بود؟ راستی بیاید و این‌بار یه اسمی براش پیشنهاد کنید، قدیس زمستان موقتیه.خداروشکر که تونستم فصل اول این رمان رو شروع کنم.خداروشکر که امروز تا حالا انقدر خوب بودهخداروشکر که حقوق هارو ریختن:)