و چشیرکت گفت: ما همه اینجا دیوانه ایم.

...آلیس ادامه داد: میشه بگی از کدوم راه باید برم؟گربه گفت: بستگی داره کجا بخوای بری.آلیس گفت: کجاش زیاد برام مهم نیست.گربه گفت: خوب پس خیلی هم مهم نیست از کدوم طرف بری.آلیس توضیح داد: ... تا وقتی به جایی برسم!گربه گفت: اوه! حتما میرسی! البته اگه به اندازه کافی راه بری.آلیس به نظرش رسید که این را نمیشود منکر شد، پس سوال دیگری را امتحان کرد.-چطور مردمانی این نزدیکیها زندگی میکنند؟گربه پای راست خود را تکان داد و گفت: - اون طرف کلاهدوز زندگی میکنه. پای دیگر خود را تکان داد. - اون طرف هم یک خرگوش بهارزا. به هرکدومشون خواستی سر بزن. هر دو دیوانه اند.آلیس گفت: اما من نمیخوام برم میون دیوانگان.گربه گفت: ها، این که دست تو نیست. ما همه مون دیوانه ایم. من دیوانه ام. تو دیوانه ای!آلیس گفت: تو از کجا میدونی من دیوانه ام؟گربه گفت: حتما هستی. وگرنه اینجا نمیومدی :)[ الیس در سرزمین عجایب ]. - این بار قصد ندارم برایت داستان بگویم. دیوانگی، ناتوانی در برقرار کردن ارتباط با عقاید است. درست مثلا این است که در کشور بیگانه ای باشی. میتوانی همه چیز را ببینی و با تمام حوادث اطرافت را بفهمی، اما نمیتوانی توضیح بدهی که میخواهی چه بدانی و نمیتوان به تو کمک کرد چون زبان آن جا را نمیدانی!- همه ما این احساس را تجربه کرده ایم.- و همه ما، به شکلی، دیوانه ایم. [ ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد ].چیز خاصی ندارم بگم. اما امشب برام مهم بود. من همیشه فکر میکردم در الیس در سرزمین عجایب چیز بیشتری هست نسبت به انچه عوام میبینند. من همیشه فکر میکردم یک روز به این درک میرسم که چرا میز تحریر باید شبیه یک کلاغ باشه. و الان اونجاست.اون لحظه ای که درک میکنم چرا همه مون در یک مهمانی چای خوری هستیم و باید درون ساعتهایمان برای اینکه بهتر کار کند کره بریزیم. در این ثانیه ها درک میکنم چرا الیس به عنوان یک کودک و شخصیتی عاقل میزان بزرگان دیوانه ای قدم گذاشت که توانایی تحملش را نداشت چون فقط دلش میخواست کتاب داستانش تصویر داشته باشد. احساس میکنم عرفان این علم که ما همه الیسهایی هستیم کودک و دیوانه در دنیای بزرگسالان که انچه میخواستیم انچه نبود که به دست اوردیم خسته و ناتوانمان میکرد. ما دیوانه نبودیم اما دیوانه بودیم. ما جنون انان را نداشتیم اما جنون خود را داشتیم که تن به جنون دنیا داده بودیم.ما همه در یک مهمانی چای خوری مستانه گیر افتاده بودیم و زمانی به بازی کروکت با ملکه دعوت میشدیم. ما قانع نمیشدیم و انقدر سوال میپرسیدیم تا به خیال خودمان قانع شویم در دنیایی که کرم های ابریشمش قلیان میکشند و کلاه دوزهایش به خاطر گاز جیوه دیوانه میشوند. در دنیایی که کارتها و مهره های شطرنج جان دارند و ما باید به جنگ هیولاها برویم. ما دیوانه نبودیم. ما همه فقط دلمان میخواست کتاب داستان های زندگیمان عکس داشته باشند و این برای کودکی چون ما خواسته زیادی نبود که به درون چاله افتادیم و انقدر فرو رفتیم که فکر کردیم نکند از ان سر زمین سر در بیاوریم... ما دیوانه شدیم.ما ناتوان در بیان افکار و لغاتی که میخواستیم، نا امید از درک شدن بودیم. ما کودکان بی دفاع رها شده در دنیا بودیم. تمام ذات بشریت. تمام ذات انسانیت.گفتی فکر میکنی درون دارالمجانینی گیر افتاده ای و مشکل این است که تو بیماری و بقیه پرستار. نمیدانستی این فقط یک بازیست. عینهو قایم باشک یا قایم موشک که اخر نفهمیدم کدامشان شد...من به تو گفتم این یک بازیست و نترس. گفتم امروز تو بود که بیمار شوی و فردا پرستار. گفتم ما همه دیوانه ایم و حتی رئیس تیمارستان نوبتی جایگاهش میچرخد.میخواستی خودت را بکشی. میپرسیدی مگر خودم همیشه نمیگویم یک روز میمیرم و همه چیز تمام میشود؟ چرا خودم زودتر تمامش نکنم و رنج تمام این دردها را به جان نخرم؟ ایا باید زندگی سختی داشتن را به روح در عذاب خودم تحمیل کنم برای زندگانی دیگران؟ گفتم من به روح و این مزخرفاتش اعتقادی ندارم اما جلوی قطار نپر. نمیدانستم اما گویا هیجده دقیقه به طول میکشید تا به نیستی بپیوندی و هیجده دقیقه خودش میشد یک قسمت سریال فرندز که مرا به زندگی برگرداند. گفتم من لیبرالیستم و فردگردایی را اصل میدانم پس در کل از نظرم ازادگی در این زمینه هرکاری بکنی [‌ بگذریم که خودکشی خلاف عقاید لیبرالیسم است ] اما در عقیده من چیپ است که به خاطر مشکلات خودت را بکشی. جنم داشته باش به ذات دنیا نشان بده از پس مشکلات بر میای و بعد زمانی که همه انسانها در خوشی و خوبی زندگی میکنند خودت را بکش. مگر نمیگویی زمانی میمیریم؟ زیادی خز نیست زمانی که هر کسی میتواند بمیری بخواهی بمیری و زمانی که همگان میخواهند زنده باشند زنده باشی؟ اگر مرگ را طلب میکنی عاشق خسته دل باش و پای حرفت در تمامی شرایط بمان! برو در خوشی بمیر! آن زمان که کودکت تازه و سالم به دنیا امده و معشوقه ات گرم در اغوشت گرفته چاقوعی در سینه ات فرو کن و بمیر.تنت لرزید. خندیدم و گفتم چایت را بنوش که سرد شد و از مهمانی لذت ببر که از دیوانه نبودی به اینجا نمی امدی.گفتی نمیخواستی به جایی بیایی و کسی جدی ات نمیگیرد. گفتی کسی به تو اهمیت نمیدهد و من پاسخ دادم چون تو قانون را فراموش کرده ای. اینجا هیچ کس اهمیت نمیدهد به هیچ چیز اهمیت نمیدهد. زیرک بودی پریدی که این قانون نیست و یک جمله خبری است تا امری. خندیدم که در دنیای دیوانگان امیری نیست. نمیبینی؟ زمانی به این عرفان میرسی.و برای من آن زمان امشب بود. زمانی که چشمانم را باز کردم و نورهای مهمانی به چشمم خورد و اسکان در دستانم لرزید. حواست هست؟ عقل منطق می اورد. منطق تعصب. تعصب وابستگی و وابستگی محدودیت و قل و زنجیر.میدانی چرا هیچ وقت از لغت تیمارستان خوشم نیامد؟ چون کسی در آنجا تیمار نمیشود. آنجا فقط دار مجنون هاست. عینهو خانه سالمندان. خانه نیست. تمرین مقدماتیست برای فرو رفتن به اتاقکی تاریک و کوچک تر.. بمیرید بمیرید و زین مرگ مترسیدکز این خاک برآیید سماوات بگیریدبمیرید بمیرید و زین نفس ببریدکه این نفس چو بندست و شما همچو اسیرید[ مولانا ]