معلمی هم عالمی زیبا داره

روز معلم برای همه معلمان کشور مبارک نامی زیبا و بیاد ماندنی که بی شک درسرنوشت تک تک آدمهایی که حتی بقدر خواندن و نوشتن راهی مدرسه یا مکتب خانه شده باشند ، تاثیری داشته ولو منفی .... یکی از رویاهایم معلم شدن بود ، نه ازاین معلمهای شهری، نه... دلم میخواست تو یه دهکده دور افتاده معلم بشم. ازاینا که تو فیلم ها نشون میده یه کلاس و چند مقطع با هم میشینن. با دانش اموزان روستایی ساده و مهربان و کمی شیطون..... سالها بعد معلم شدم ، وقتی ترم اخر دانشگاه اگهی استخدام برای یک اموزشگاه را در تابلو اعلانات دانشگاه دیدم .تازه نامزد کرده بودیم و دوست داشتم روپای خودم با‌شم و این شد که شدم اولین معلم اموزشگاه آرایه.. بعدها وقتی درسم تموم شدهمزمان با اموزشگاه ، توسط یکی از آشناها درمرکز خواهران سازمان آموزش فنی و حرفه ای خ آزادی ، مشغول تدریس شدم.... یادش بخیر سه شیفت کلاس و هر شیفت حدود 36 دانش اموز و هردوره 4 ماه و در طی سه سال فعالیتم حدود 300 دانش اموز را ملاقات کردم ....هرکدام برای خودشان داستانی داشتند ، از رده های سنی مختلف .بهترین مزیتش رایگان بودن دوره ها بود این برای من لذت بخش بود چون از هر قشر جامعه حضور داشتن.دانش آموز، کارمند، خیاط،دانشجو، ......و رابطه گرم و صمیمی با بچه ها داشتم. دوستان خیلی زیادی که هردوره به تعدادشون اضافه میشد و تا چند سال بعد هم ارتباطمون ادامه داشت ... روزهای خاص به عناوین خاص بچه ها شرمنده میکردن و برام شده یه شاخه گل می اوردن.دوست داشتن ما دوطرفه بود و لذت بخش ...روزی سه تا از بچه های بسیار مودب و خوب کلاسم بطور مشکوکی بی نظم شدن یعنی حس کردم اصلا حواسشون به من و درس نیست ، علارغم میلم مجبور شدم تذکر بدم اسم یکیشون یادمه چون خیلی دوستش داشتم که خانم گودرزی بود. من تذکر دادم و اونا هم عذر خواهی کردن و دیگه دست از شیطنت برداشتند... کلاس که تمام شداونا رفتن وبچهای کلاس بعدی اومدن وسط کلاس دیدم گودرزی در زد و خواست برم بیرون ... رفتن همانا و شرمندگی از تذکر همانا.... طفلی ها نگو باهم در تدارک تاج گلی بودن برای کادو روز معلم و علت شیطنت و حواس پرتیشون هم زیر میز گل سازی میکردن ، چون خونه هاشون دور بود مجبور بودن طی همون چندساعتی که باهم هستند درستش کنند یه تنه درخت که یه شاخه اش بشکل زیبایی بالا اومده بود را گلهای کاغذی که خودشون درست کرده بودن بسیار شکیل تزیین شده بود....بعدها کارمند شدم اما دل کندن از معلمی برام سخت بود برای همین به تدریس در آموزشگاه خودم ادامه دادم و سالهای اخر هم که تدریس در دانشگاه به مسئولیتهام اضافه شد با وجود فشار کار اما از تدریس دل نمیکندم و هنوز هم کلی دلم برای اون دوران تنگ میشه ....هر کدام از دانش اموزان دنیایی دارند و از هرکدام چیزی یادگرفتم و هدیه ای به یادگار دارم اما بهترین درسهارا از گروه گودرزی گرفتم ....نباید " از ظاهر هر چیز قضاوت کرد که در باطن ممکن است غیر آن باشد که بنظر می اید"نمی تونم امید داشته باشم به دیدار مجدد اون بچه ها که حتما الان برای خودشون خانمی شدن .اما یادشون و یادگاری هاشون همیشه هست و برای همشون آرزوی بهترین ها را دارم ....اما معلم ماندگار در ذهن و تاثیر گذار در زندگیم کسی نبود جز اقای بهراد، معلم حرفه و فن اول تا سوم راهنمایی که فکر نمیکنم دانش آموزانش فراموشش کنند . مردی بلند قد و لاغر اندام ،با سیمای همیشه مهربان و خندان ، شوخ طبع و در عین حال با سواد و دلسوز با وجدان کاری مثال زدنی و علاقه مند به انتقال اطلاعاتش به دیگران به شکلی زیبا و بیاد ماندنی .درست مثل جرارد کلین در سریال خارجی معلم ....اقا بهراد تمام لحظاتش را با دانش اموزان می گذراند حتی زنگ تفریح .برایش شخص مهم نبود ، پولدار یا فقیر بودن بچه ها مهم نبود، کاملا حواسش به خانواده های متوسط و ندار بود ،روش او تعلیم و تربیت به معنای واقعی بود چیزی که در دیگر معلمهایم کمتر دیدم.... هرچند آموزش و پرورش هیچ گاه قدردان چنین معلمهای نبوده و نیست....دورادور خبرش را دارم،بازنشسته شده و بسیار شکسته و پیر ، چند سال پیش سرخاک دیدمش .کلی با هم حرف زدیم .از همسرش گفت که حالا محل ملاقاتشان شده قبرستان و قبری که هرروز بدیدنش میره و سنگش را میشوره و کنارش میشینه و از سختی ها و دلتنگیهاش براش میگه ....اونا عاشق هم بودن با همه مشکلاتش هنوز مرا بخاطر داشت و با همان صمیمت و با همان مهربانی پیگیر احوالاتم شد .....اما مدتهاست ازش خبری ندارم ..... .اگر امکان برگشتن به عقب بود دوست داشتم به کلاس اقا بهراد برگردم و ازش چیزهای زیادتری یاد بگیرم ...تو زندگیم از خیلی ها درس گرفتم اما ، انسانیت ، مهربانی ، و عشق به همه ادمها و خدمت خالصانه به خلق را در ایشون دیدم همیشه براش بهترینها را آرزو میکنم چرا که لایق بهترینهاست ...