«حس حضور خدا...!»

آدما برای من منبع خوبی واسه شناخت دنیا هستن. کوچیک ترین رفتارشون من رو متعجب میکنه‌. به ریشه رفتارشون که فکر میکنم میبینم تک تک احساساتشون رو تجربه کردم منتها بروزش واسه من و اون فرق داره وگرنه در اصل ریشه یکیه. از زمانی که احساساتم مثل آینه برام شفاف شد از مشاهده رفتار آدما سعی میکنم چیزای جدید یاد بگیرم.خیلی وقتا آدمارو برای خودم مثل یه نگاه واحد تعبیر میکنم نگاهی که از هر سو داره تجلیات خاص خودش رو میبینه که میتونسته جای هرکسی باشه!حتی خیلی وقتا خودمو میزارم جای یه مورچه یا برگ گل و وقتی به اطراف نگاه می‌کنم میبینم توی این موجودات هم یه نگاه واحدی مثل آدما هست که داره دنیارو درک می‌کنه و شعوری داره و وجودی!تو این نگاه‌های بی‌نهایت و وجودیت بی‌نهایت همیشه دنبال خدا می‌گردم و این وحدانیته و یکی بودنه من رو به خدا متصل می‌کنه.شاید موقعیت‌ها متفاوت باشه یا دستگاه پردازش دنیای ما با دستگاه پردازش دنیای حیوونا یا گیاها و حتی تک‌تک آدما فرق داشته باشه اما این کثرت من رو هول میده به وحدتی که از خودم می‌پرسم این یکی بودن همه‌ی ما موجودات از کجا سرچشمه میگیره؟این نوع نگاهم به دنیا وقتی سراغم اومد که به این موضوع فکر می‌کردم که چرا همه‌ی موجودات به نوعی خودشون رو دوست دارن و همه چیز رو برای خودشون میخوان و مثلا چرا مطلق برای «من» نوعی یه خوبی رو نمی‌خوان و حتی اگه یه خوبی و نیکی هم بخوان تهش خودشون هم سود میبرن؟و اینکه چرا همه ی موجودات نه تنها انسان این ویژگی رو درون خودشون دارن؟به‌نظر من جواب سوال می‌تونه این باشه که؛ چون همه‌ی ما یه «وجود» یکسان هستیم که پخش و پلا شدیم و چون تو دنیای کثرات غرق شدیم هویتمون رو با هر چیزی که دور و برمون بوده ساختیم و چون ظاهرمون با همه چیز و همه کس متفاوته هویت‌هام هم متفاوت میشه و این شروع فرق بین ما و موجوادت دیگه میشه ولی در اصل ما با هیچ‌کسی در ذات هیچ فرقی نداریم!توی این دنیا معمولا آدما وقتی می‌خوان یه چیزی رو بشناسن با توجه به دنیایی که درش زندگی می‌کنن اون چیز رو میشناسن و چون ما آدما دنیامون محدوده شناختمون هم محدود میشه.خداشناسی هم از جمله اون شناخت‌هاست که ما تو محدوده این دنیا سعی می‌کنیم بررسی کنیم و تو این زمینه معمولا بهم دیگه هم این رو القا کردیم که خدا همیشه تو آسموناست و هرجا که خواستی خدارو ببینی سرتو بگیر بالا فکر کن خدا بالاست و باهاش حرف بزن!اما به نظر من این روش ارتباط گیری با خدا هم نتیجه همون شناخت محدود ماست. آدما وقتی بخوان روی یه محیطی یا جمع کثیری از آدما و موجوادت اشراف داشته باشن مجبورن مکانی رو انتخاب کنن که بالاتر باشه و کنترل اوضاع سریع‌تر و بهتر اتفاق بیوفته.و انگاری باید حتما اون بالا باشه تا مارو کنترل کنه...این شناخت ما از خودمون باعث شده خدا رو هم مثل خودمون ببینیم و فکر کنیم که خدا تو آسموناست...به نظرتون چرا ما تو نماز حرکت خاصی رو نداریم که رو به آسمون باشه و چرا حرکات نماز که ارتباطی هست که خود خدا مقرر کرده تا باهاش صحبت کنیم مکررا معطوف میشه به خودمون؟ مثلا سجده که میریم جمع میشیم تو خودمون و تنها گوش‌های خودمون صدارو میشنوه؟اون نگاه و وجود واحد که تو موجوادت حسش میکنم این رو به من یاد داد که خدا نه فقط تو آسمونا و نه زیر زمین و نه یه گوشه خونه و نه هیچ‌جای دیگه‌ بلکه خدا توی قلب همه‌ی موجوادته و انقدری حضورش پررنگه که ما فکر میکنیم حسش نمی‌کنیم و باید دنبالش بگردیم..اون نگاه و وجود واحد که تو موجوادت حسش میکنم این رو به من یاد داد که خدا نه فقط تو آسمونا و نه زیر زمین و نه یه گوشه خونه و نه هیچ‌جای دیگه‌ بلکهخدا توی قلب همه‌ی موجوادته و انقدری حضورش پررنگه که ما فکر میکنیم حسش نمی‌کنیم و باید دنبالش بگردیم..خدا توی قلب من و قلبه تو و هر موجود دیگه‌ایه...!وجود تو از وجود خدا تفکیک‌ ناپذیره...شاید همچنان باز هم توی این دنیا نتونیم اونجور که باید و شاید حضور خدارو حس کنیم اما حداقل بیایم یه تجدید نظری روی جهان‌بینیمون داشته باشیم که خدا همین‌جاست کنار من و حتی به نظر من تفکیک «من و خدا» هم اشتباهه چون در واقع هیچ «منی» وجود نداره و هرچی هست تجلیات خاص خداست...به این موضوع حتما فکر کنید و حتی شده حس حضور خدارو ذکر هروزتون کنید.دنیای کثیر مادی همیشه مارو مشغول خودش می‌کنه و همیشه مارو از هم دیگه جدا می‌کنه اما اگه همیشه یه «ذکر» یا به زبون فارسی یه «یادآور» داشته باشیم از منجلاب دنیای سردرگمی قطعا به آرامش میرسیم...? این خودش یه قدم رو به جلوعه که بتونیم هروز بهتر از دیروز خود واقعیمون رو پیدا کنیم و دو دستی بچسبیم بهش☘️شروع همه‌ی بدبختی ما آدما از اونجایی بود که خدارو از خودمون دور دیدیم...برای سعادت واقعی و برگشت به اصل خودمون باید عمیق‌تر به جهان نگاه کنیم و عمیق‌تر فکر کنیم...⁦(⁠◠⁠‿⁠◕⁠)⁩