توسعه هاردتک: سفری دشوار از آزمایشگاه تا بازار

روش‌های سیستماتیک بیش‌تری نیاز است تا به نوآوری‌های پنهان مبتنی بر دانش جدید کمک کند تا آنها را از ایده به جهان منتقل کند. این مطلب در آبان 1397 تهیه شده است. بخشی از این مطلب با عنوان ”راهی بهتر برای ارائه نوآوری به جهان“در همین سایت، منتشر شده است.در سال 2012، پژوهشگران ام.آی.تی. یک سطح اشباع از مایع را معرفی کردند که سطح درونی یک بطری را چنان لغزنده کرده بود که کچاپ به صورت کاملا راحت و تا آخرین قطره از داخل ظرف خارج می شد. امروزه، شرکت لیکویی گلاید، شرکتی که با استفاده از این پیشرفت مستقل شده است، 30 مشتری صنعتی دارد و هزاران درخواست از کسب و کارهای مختلف دریافت می‌کند تا راه‌های جدیدی برای استفاده از این فناوری در نظر گفته شود، از کیسه‌های خون آی.وی. گرفته تا خطوط لوله نفت. این شرکت، که ام.آی.تی. هم در آن سهام‌دار است، در بهار 2015 موفق به تامین اولین مرحله از سرمایه‌گذاری مهم مورد نیاز خود شد.سامانه نوآوری ایالات متحده چگونه کار می‌کند؟این روشی است که سامانه نوآوری ایالات متحده کار می‌کند: 1- بخش خصوصی و دولتی، با هم در بخش آموزش عالی و پژوهش‌های علمی سرمایه‌گذاری می‌کنند.لیکویی گلاید از دل بودجه پژوهشی هزینه شده توسط NSF و DOD ظهور کرد.2- این سرمایه‌گذاری‌ها موجب پیدایش فارغ التحصیلان و ایده‌هایی می‌شود که از طریق استارتاپ‌های تامین مالی شده با وی.سی. به جامعه خدمت می‌کنند: یعنی آخرین بخش از بازگشت سرمایه.3- این سامانه برای فناوری‌های دیجیتال و نوآوری‌های ملموس با بازارهای آماده برای به کارگیری، مانند لیکویی گلاید، به زیبایی عمل می‌کند. 4- به طور کلی، این‌ها ایده‌های نویی هستند که بر پایه فناوری‌های جدید بنا شده‌اند و هدف‌گیری مناسب برای بازده تولید در طی 5 سال را مد نظر دارند.5- این ایده‌ها برای افراد مستعد و سرمایه‌گذاران خطرپذیر و در نهایت برای شرکت‌های بزرگی که اغلب کل استارتاپ‌ها را خریداری می‌کنند، جذاب‌اند.چرا سامانه فعلی نوآوری، برای توسعه هاردتک‌ها ناکارآمد است؟ایده‌های نویی که برپایه دانش جدید هستند: گیاهان خودبارور، باکتری‌هایی که می‌توانند سوخت‌های زیستی را سنتز کنند، فناوری انرژی هسته‌ای ایمن، نمک‌زدایی مقرون به صرفه در مقیاس بالا. این نیاز به زمان دارد تا فناوری‌های مبتنی بر دانش جدید بتواند سفر میان آزمایشکاه تا بازار را طی کنند، که اغلب شامل زمان لازم برای اختراع فرآیندهای جدید ساخت خواهد بود که ممکن است تا 10سال هم به طول انجامد. این زمان بیش‌تر از زمانی است که اغلب سرمایه‌گذاران خطرپذیر می‌توانند در انتظار بمانند.نتیجه؟ به عنوان یک ملت، ما تعداد زیادی از نوآوری‌ها را همانند کچاب باقیمانده در بطری، رها می‌کنیم!این یک وضعیت واقعا تازه است. از سال‌های 1960 تا اوایل 1990، سرمایه‌گذاری جامعه در آموزش و پژوهش منجر به پیدایش افرادی مستعد و ایده‌هایی فوق العاده شد و آنگاه شرکت‌های بزرگ با عملیات تحقیق و توسعه درون‌زا می‌توانند این افراد را به استخدام بگیرند و آن اید‌ه‌ها را توسعه داده و آنها را به بازار هدایت کنند. در سال 1980، این مدل بی‌نهایت خوب عمل می‌کرد و یافته‌های حاصل از آزمایشگاه‌های دانشگاه را در کشور به سمت نوآوری‌هایی چون آی.بی.ام. و اینتل (دو تا از پیشرفت‌های ضروری برای تحقق وعده قانون مور) سوق داد که از سال‌های 1960 تاکنون پیشرفت سریع در حوزه محاسبات را فراهم کرده است. در دو دهه اخیر و به ویژه در پنج سال اخیر، ایالات متحده تغییر زیادی در نحوه توسعه، پذیرش و سرمایه‌گذاری در زمینه نوآوری داشته است.امروزه، این سامانه نوآوری بهینه شده که حاصل سرمایه‌گذاری خطرپذیر است، برای حمایت و توسعه مفاهیم پیچیده‌تر و با رشد کندتر -که ممکن است منجر به راه‌حل‌های برهم زننده برای چالش‌های موجود در انرژی پایدار، امنیت آب و غذا و سلامت شود) ساخته نشده‌است!این یک بحران برای سرمایه‌گذاری خطرپذیر ایالات متحده است که وظیفه خود را تاکنون به طور عالی انجام داده است و هم یک ضعف برای نوآوری با بودجه دولتی! حمایت فدرال برای علوم بنیادی و کاربردی ضروری است چرا که می‌تواند منجر به فناوری‌های جدید و نوآوری‌های جدید شود. اما دولت نمی‌تواند تامین مالی بلندمدت و در مقیاس بالا را برای محصولات و شرکت‌های جدید به طور کارآمد انجام دهد. البته این هم ناعادلانه است که از شرکت‌های بزرگ انتظار داشته باشیم که صبورانه در فناوری‌هایی که طراحی شده‌اند تا به طور بی مهابا آنها را از بین ببرند، سرمایه‌گذاری کنند!چه رویکردهای جدیدی برای حمایت از نوآوریهای مبتنی بر هاردتک می توان داشت؟ایالات متحده نیازمند روش‌های سیستماتیک بیش‌تری است تا به نوآوری‌های پنهان مبتنی بر دانش جدید کمک کند تا آنها را از ایده به جهان منتقل کند. این امر مستلزم شتاب دهی در یک فرآیند دو مرحله‌ای است: "از ایده تا سرمایه‌گذاری" و "از سرمایه‌گذاری تا تاثیرگذاری"! رویکرد اول، برای ایجاد یک روش جدید حمایتی در مرحله "از ایده تا سرمایه‌گذاری"، شکل‌گیری ائتلافی از تامین‌ کنندگان سرمایه در بخش‌های عمومی، انتفاعی و غیر انتفاعی است که می‌تواند یک "باغ نوآوری" ایجاد نماید. این کار منجر به تامین آن چیزی می‌شود که دانشگاه‌ها به تنهایی از عهده آن بر نمی‌آیند: فضای فیزیکی، منتورشیپ، و وام موقت برای کارآفرینان تا علم جدید را به محصولات کاربردی تبدیل کنند، نقطه‌ای که آنها را به آستانه دوره پنج ساله مورد نیاز سرمایه‌گذاری خطرپذیر می‌رساند تا برای سفر "از سرمایه‌گذاری به تاثیرگذاری در بازار" آماده شوند. این کار سبب می شود تا سرمایه‌گذاری در نوآوری‌های ملموس یا نوآوری‌های ملموس دیجیتالی متمایز از سرمایه‌گذاری در نوآوری‌های دیجیتال نشود.رویکرد دوم، یافتن راه‌هایی برای کوتاه‌تر کردن مسیر طولانی "از ایده تا بازار"، و کاهش آن از ده سال به پنج سال است. شواهد زیادی در ام.آی.تی. و جاهای دیگر وجود دارد که در حوزه‌های ملموس با پتانسیل بالا (نظیر ساخت مبتنی بر نانو و علم مواد)، که بتوان فرآیند سریع، پالایش نسبتا ارزان و سعی و خطا را که در پیشرفت مفاهیم دیجیتال بسیار قدرتمند بوده‌است، بازآفرینی کرد. ما می‌توانیم این فرایند را با کمک موثر به پژوهشگران در جهت ماهر شدن در بهترین شیوه‌های کارآفرینی مبتنی بر دانش، سرعت ببخشیم. موسسین لیکویی گلاید منتظر نماندند تا پیش از تمرکز بر تولید، افکار علمی‌شان تکمیل شود: آنها تحقیق را تصحیح کرده و همزمان روی چگونگی تولید در مقیاس بالا کار کرده‌اند.رویکردهای دیگر، بی‌شک راه‌های دیگری وجود دارد که این قابلیت از دست رفته را بتوان بازیابی کرد. شاید راه‌های دور از ذهنی با به کارگیری تامین مالی جمعی وجود داشته باشد، جایی که در آن مشارکت در مقیاس کوچک می‌تواند به بی‌نهایت صبر سرمایه‌گذار بدل شود. اما برای یافتن راه حل‌ها، ابتدا نیاز داریم که صورت مساله را خوب درک کنیم. برای حل بزرگ‌ترین چالش‌های اجتماعی، ما نیازمند یک خط لوله نوآوری هستیم که هر قطره را با خود جابجا کند!منبع: https://www.washingtonpost.com/opinions/a-better-way-to-deliver-innovation-to-the-world/2015/05/22/35023680-fe28-11e4-8b6c-0dcce21e223d_story.html