دنیا لطیف و عمیق است

امروز ظهر،با دید و نگاهی نو پای از خانه بیرون گذاشتم.ترس های پوچ پیشین را رها کرده و با صبر و امید به نشانه ها نگریستم.به آن هوای لطیف بهاری،و پرنده هایی که با شور و شوق می خواندند...گل های زرد کوچک که با نظمی هدفمند به روی چمن های سبز و زیبا روییده بودند...و لانه مورچه ای که لابلای یک تکه موزاییک شکسته، درست وسط پیاده رو قرار گرفته بود و سه چهار مورچه بزرگ طلایی رنگ، فارغ از شر و شور دنیای انسانی، به خانه خود می آمدند و می رفتند و دنیای زیبای خودشان را در این لانه کوچک می ساختند.با این که همه چیز لطیف و عمیق بود اما بطرزی گنگ احساس کردم دنیا چیزی کم داشت. شاید از این روی که از دید من،دنیا هنوز مثل سابق بود.بهار همان بهار بود و گل ها و سبزه ها و پرندگان و مورچه ها همان.وقتی از این بهارگردی کوتاه برگشتم، خانه نیز همان خانه همیشگی بود!با این وجود راهرو، بر خلاف ساعتی پیش که از خانه بیرون رفتم، در سکوت مطلق بود. انتظار داشتم آمد و شد کارگر و بنّاها را در راهرو ببینم اما درب واحد دو که از چند روز پیش بنایی داشت، کاملا بسته بود. هیچ کس در راهرو نبود،بجز تنها یک نفر...در پاگرد طبقه همکف، کسی روی پله نشسته بود. در نگاه نخست فکر کردم او مرد است، شاید به این دلیل که هنگام ورود به خانه ، در توهّم دیدن کارگر و بناها بودم.با این وجود، آن شخص روسری بلندی به سر داشت. سرش را تا حد امکان پایین انداخته بود و صورتش، پیدا نبود. اما از دست های زمخت و چروکیده اش می شد فهمید زنی میانسال و یا پیرزن بود.چنان ساکت و مرموز روی پله نشسته بود که لَختی تامل کردم و مات و مبهوت به او خیره شدم .لباسش معمولی و یا حتی کهنه بود. دو کیسه پلاستیکی بزرگ و یک چوب بلند کنار خود به دیوار راه پله تکیه داده بود که حدس زدم کار عصا را برایش می کرد. روی هم رفته، هیبت یک آدم ندار و بی چیز را داشت.ابتدا تصور کردم شاید یکی از نظافتچی هاست یا ربط و ارتباطی با آن ها دارد و یا حتی بنوعی با بنّایی واحد دو مرتبط است.همزمان صدای چک چک آب از پارکینگ می آمد. از این روی فکر کردم نفر دیگری هم آنجا باشد. اما خوب که دقت کردم دانستم بجز من و او هیچ کس دیگری در راهرو نبود.سر از کار او در نمی آوردم. انگار تار و پود وجود این پیرزن ناشناس ، در سکوت تنیده شده بود.مثل مجسمه بود.نه صدایی از او بر می خاست و نه واکنشی به حضور این غریبه نشان می داد که محو نگاه به او شده بود. فکر کردم، برای استراحت آنجا نشسته اما وقتی سکوتش طولانی شد، به آنی دلم شور زد شاید اتفاقی برایش افتاده،از این روی رودربایستی را کنار گذاشته و آرام پرسیدم :«چیزی شده؟»اما هیچ جوابی نیامد. صدایم پژواک نداشت!سرش همچنان پایین بود.برای یک لحظه خیلی کوتاه به ذهنم رسید که شاید این ناشناس، آنجا روی آن پله، مُرده بود.اما این درنگ زیاد طول نکشید و من در لحظه باقی ماندم.خیلی زود متوجه شدم انگشتانش آرام می جنبید، چنان نرم و نامحسوس که جنبش ریشه های گیاه در جستجوی آب در دل خاک...حالتی شبیه تکان دادن انگشتان هنگام ذکر گفتن.اندکی بعد، دو دست پیر و چروکیده اش را به حالت قنوت کمی بالا گرفت در حالی که سرش هنوز پایین و صورتش از دیده پنهان بود...پیرزنی غریبه در آن راه پله غرق در سکوت، نشسته و سربزیر، نماز می خواند بی آن که حتی صدای پچ پچ نجوای او با خدا به گوش رسد. سکوت این ناشناس، لطافت عجیبی داشت. با خیالی راحت، از کنارش گذشتم و از پله ها بالا رفتم در حالی که هنوز نمی دانستم او که بود، از کجا آمده بود و برای چه آنجا روی راه پله نشسته نماز می خواند. پاسخی برای این پرسش ها نداشتم اما احساس کردم، با حضور این غریبه، همه چیز کامل بود. حضور او مثل آخرین تکه از یک جورچین بود که نشان می داد، این روزها دنیا لطیف و عمیق است.سوسن چراغچیدهم فروردین 1401