لاکِ پشتِ قاشق

« _ بیست و پنج تا قاشق. سه دست هم چنگال.# چرا دو دست کمترن چنگال‌هات؟ _ کار خداس!# آخه همون قاشق‌هاتم دستش درست نیست!_ وقتی چهارتا پسر توی خونه داشته باشی، همین میشه دیگه!# چطور؟ _ حالا من هرچی بگم هم که تو نمی‌فهمی...# وا؟_ آره دیگه، نمی‌فهمی چون اُجاقت مثل من کور نیست؟# زمونه برعکس شده؟ چهارتا شاخ شمشاد دوروبرت رو گرفتن، اونوقت اجاقِ من روشنه؟ » با حالتی غَم‌زده و چشمانی که یک قدم تا باریدن فاصله داشتند، با صدایی شبیه به دَرِگوشی حرف زدن گفت: « _ نه خواهر، باور کن اجاق تو روشنه! هروقت تو رو با دسته‌گل‌هات می‌بینم که می‌رین خرید، دلم رو غم می‌گیره...# نگو اینجوری طاهره جون! دخترای منم مثل دخترای خودت... _ توی فامیل ما، من رو با انگشت نشون میدن. زمزمه‌ی همشون اینه که: « طاهره رو نگاه، چهارتا پسر زاییده که بزرگ بشن میشن عصای دستش... پشتش به کوه گرمه... باید هرروز اسپند دود کنه و... » ولی هیچکی از دل من خبر نداره! مگه پسر میاد وَرِ دلت میشینه و غصه‌های زَنونه‌ات رو گوش میده؟ دلم لَک زده یه روز از خواب پا میشم غصه‌ی غذا و ظرف و تمیزکاری نداشته باشم...# بگو خواهر! پس بگو دردت چیه!_ نه والا! اینجوری که فکر می‌کنی نیست. کی از اینکارها مرده که من دومیش باشم! دلم برای پیری و کوریم می‌سوزه... پسرها بزرگ بشن، هر کدومشون میرن سی خودشون. کی یادش میاد که مادری هم داره... سال به سال هم خبری از این مادرِ درمونده‌شون نمی‌گیرن! دختره که می‌فهمه یه زنِ تنها چه دردی می‌کشه! دختره که دست روی سرت می‌کشه و... » به اینجا که رسید، بندِ دلش پاره شد و کلمات در گلویش سُر خوردند و شکستند. زن همسایه، آمد که با حرف‌های زنانه‌اش آرامَش کند ولی می‌دانست که تلاشش هرچقدر هم که صادقانه باشد، تاثیری ندارد زیرا جنسِ دردِ او را تجربه نکرده است اما دلش نیامد ساکت بماند:« # دورت بگردم خواهر! نگو اینجوری! پس من چکاره‌ام؟ ببینم اون نَرّه‌غول‌هات برن و پشت‌سرشون رو نگاه نکنن، خودم گوششون رو می‌پیچونم! » خنده‌ای ساختگی برروی لب‌های طاهره نشست. ولی ذغال‌های زیر خاکستر، قوی‌تر از آن بودند که با همچو یک باران ضعیفی خاموش شوند ولی با این‌حال چَموشی نکرد و داستان را بیشتر از این کِش نداد. در همین حال که آب دماغش را با گوشه‌ی روسری‌اش پاک می‌کرد، رفت تا با دو لیوان چاییِ هِل‌دار برگردد که زن همسایه، آمد تا قدری از دردهای مشابه خودش بگوید تا کَفه‌ی ترازوی طاهره زیادی سنگینی نکند:« # حالا من اینو میگم که فکر نکنی فقط دل خودت پُره: باورت میشه هربار پسرهات رو می‌بینم، از دور چهارتا صلوات براشون می‌فرستم که... »طاهره همانطور که داشت لیوان‌ها را زیر شیر سماور آب می‌گرفت، برگشت و با اَخمی که با آن چشمان خیس هَمخوانی نداشت، براندازش کرد و منتظر ادامه‌ی صحبت او ماند!« # خب از همچو مادری، قطعا پسرای اهل زندگی‌ای هم تربیت میشن دیگه! »این‌بار صدای زن همسایه بود که لرزید اما نه از حسرت که از خجالت! طاهره با سینی‌ چایی که عطر هِلش تمام فضای هال را پر کرده بود و ظرف کشمش، آمد نشست کنارش و صاف در چشمانش خیره شد. دو دانه کشمش دُم گرفت و به او تعارف کرد و دستش را نوازش کرد. « # آرزوم بود که یکی از پسرهای تو بشن داماد من... » کشمش‌ها در کف دستش لِهیده شدند. سکوتی معنادار، فاصله‌ی بین آنها را پر کرد. طاهره چندسالی را از زن همسایه بزرگتر بود و این شد که آمد تا از تجربه‌ی بزرگتر بودنش استفاده کند و این مانع را از میان بردارد. یکی از قاشق‌ها را برداشت و پشت‌ورو کرد و خطاب به زن همسایه گفت: « _ نگاه کن که بعد نَگی نگفتی! پشت تَک تَکشون رو با لاکِ بنفش علامت زدم. کارِت که تموم شد، دونه دونه‌شون رو چِک می‌کنم. وای به حالت اگه... »زن همسایه به نشانه‌ی قبولِ این تلاش طاهره برای برگشتن به یک حس خوب، گوشه‌ی لبش را بالا داد و در چشمان او خنده را ادامه داد. « _ حالام بخور تا از دهن نیفتاده! کشمش‌ها کارِ دستِ خودمه! یادم بنداز یه ظرف بدم ببری خونه. »