ماهی ها زیر آب برای تو آواز میخوانند

من شب ها روتینی دارم برای پوستم .صورتم را با شوینده ای میشویم که از آقای فروشنده ی مورد اعتمادم خریدم،بعد مسواک زرد رنگم را برمیدارم ،سرآن را جدا میکنم و تمیز و مرتب ،دانه دانه دندان هایم را مسواک میزنم .بعد داخل اتاق کنار میز آرایش با پنبه ای تونر را به صورتم میزنم تا باقی مانده ی هر آنچه که روز به صورتم زده ام را پاک کنم .در طی ۱۰ سال گذشته ،آرام آرام به سمتی رفتم که خودم برایم مهم تر شد.ظاهرم در طول سالهای دانشگاه چندان برایم مهم نبود.معتقد بودم چیزهای مهم تری در چنته دارم اما ظاهرم آهسته آهسته برایم تبدیل شد به دغدغه ی اولم.دایره روابطم از همان سالها محدود بود به خانواده خودم و همسر.اما چیزی را که در تمام سالهای نوجوانی و ۴ سال دانشکده ،سعی کردم با سختی های خوابگاهی بودن و دور از خانواده بودن ،حفظش کنم ،کم کم از دست دادم.نمیتوانم یک کلمه خاص برایش پیدا کنم و بگویم دقیقا چه چیزی را از دست دادم.بگذار برایت یک خاطره بگویم.سال اول دانشگاه استاد ادبیاتی داشتیم که عرفان،حوزه تخصصی اش بود.فعال ترین دانشجوی آن کلاس من بودم.بعد از کلاس می ایستادم تا تمام بچه ها سوال هایشان را بپرسند و آخر من بودم که گاهی استاد را تا یک ساعت بعد مشغول سوالهایم میکردم.استادمهربانی بود که روح های آشفته را می شناخت.من آن آشفته ی سرشار از سوال بودم که مدام میپرسیدم.از خودم ،از خدا،از دنیا از بودن ها و نبودن ها.سوالاتم زیاد بود اما هنوز نمی دانستم که جواب ها و سوال ها یک به یک نیستند.(نظریه ی یک به یک بودن توابع که یادت هست؟)نمیدانستم دنیا خطی نیست که در آن تاریکی،بتوانی آن را عین یک طناب به دست بگیری و جلو بروی و آخر،سر دیگر آن طناب تو را بیندازد داخل هزارخوشبختی بی دردسر تا ابد.نمیدانستم دنیا شکل مشخصی ندارد.سیال است و من قرار نیست خط کشی هایم را به دنیا تحمیل کنم و این دنیاست که در نهایت صفحه بازی من را میچیند.هنوز عقلم به اینها قد نمیداد.اما یک برگ برنده داشتم و آن سوالاتم بود‌ که می آمدند و پشت در ذهن من می ایستادند و جواب میخواستند.اما من از حدود سال ۹۳ بعد سوالاتم را دور ریختم.شاید چون خیلی زود ناامید شدم‌.ذهن آشفته ام ،من را بهم ریخته بود و به دنبال بی خیالی یک زندگی روزمره بودم.ارتباطم با آدم های اطرافم ضعیف بود و دست و پا میزدم که به دیگران نشان دهم که مثل آنها هستم و چه دست و پا زدن های بیهوده ای.من روزمرگی را به ذهن آشفته ی سرشار از سوالم ترجیح دادم.چرا؟چون راه آسان تری بود.برای بقا باید ذهن را گذاشت روی حالتِ کمترین میزان مصرف انرژی و من زندگی ام را گذاشتم روی این حالت.یعد چه شد؟سرگردان شدم.سوالاتم را گم کرده بودم عین راهنمایی که قطب نمایش را گم کند.سوالاتم برای شفاف شدن ذهنم،برای معنا دادن به این زندگی بی معنا که انگار دنباله ای است از تصاویر بی ربط ،گم کرده بودم .اگر سوالاتم را داشتم به تصاویر نظم میدادم تا برایم قصه بگویند.قصه ها معنای زندگی ما هستند.قصه هایی که میگویند در آن روز یا شب چه اتفاقی افتاد و ما به فکر فرو میرویم و سوالی ما را در برمیگرد که راستی اگر آن روز آن اتفاق نمی افتاد،حال و روز آدم های قصه چه می شد؟راستی اگر من تو را نمیدیدم ،حال و روزم چه می شد؟حالا این روزها سوالاتم را کم کم از گوشه و کنار جمع میکنم.اما یک سوال من را رها نمی کند.امروز باهم صحبت کردیم و بعد من و پسرک رفتیم خیابان گردی و خرید که چقدر خوب بود و گویی میبینم که این بچه رفیق آینده من خواهد بود،در تمام آن لحظات تو بودی که جلو چشمانم را گرفته بودی .خنده هایت،آن دندان های سفیدت،حالت نگاهت از پشت عینک تازه ات و آن چروک های کنار چشمانت که وقت خندخ جمع میشوند کنار هم و کلماتت.نوع بیان کلماتت که میکشی دنباله شان را و دو انگشت اشاره و شست که وقتی عمیق میشوی میبری سمت لبهایت و چشم هایت که به دنبال یک مفهوم خیره می شوند به گوشه تصویر و انگشتان دستت موقع کشیدن سیگار و ریش های جوگندمی ات و تب خال روی لبت که حالا دو هفته است که هنوز آثارش وجود دارد و هر دفعه وقتی تصویرت روی صفحه می افتد مم از خودم میپرسم که چرا این تب خال کامل خوب نشده.میدانی این ها همه تصویر من است از تو .اما همه تو نیست سوالی که من را رها نمی کند این است که چرا ذهنم تو را رها نمیکند؟تویی که در من است ،من را منی که در درون و بیرون من است را رها نمیکند؟راستش اول خیال کردم کار،کار هورمون هاست، اما بعد فاصله گرفتم و دیدم چیزی در من هست که این سال ها نبود.این سالها که من به روتین پوستم رسیدم و کار کردم و کلاس برگزار کردم و مشاوره دادم و ظرف شستم و جارو کردم و تمام روزمرگی های زندگی را با قدرت انجام دادم ،در تمام این ها چیزی در من نبود که حالا هست.نمیدانستم چیست که یک آن صحنه ای در یک رستوران یادم آمد.با سین بودیم بعد از دو سال دوری به خاطر کرونا ،رستورانی با فضای باز قرار گذاشته بودیم و در آن لحظه در مورد شوهر دغل باز یکی از دوستانمان صحبت میکردیم.سین آدم درست و حسابی است .از آنها که صبورند و آرام و محکم تصمیم میگیرند و حواسشان به خیلی چیزها هست و لحن آرام و مودبشان تو را وادار میکنند چند لحظه دورِ تند ذهنت را آرام کنی تا با حرف های دقیقش هم فرکانس شوی.آن لحظه که خاطرم آمد ،سین جمله ی درخشانی را گفت که تا امشب برایم تداعی نداشت.گفت:ببین مریم من برای رابطه با آدم ها سعی میکنم از ظاهرشان عبور کنم و با قلب های شان ارتباط بگیرم.معیار من قلب آدم هاست.قلب شان را لمس میکنم.بعد تصویر تو آمد بالا در ذهنم.تو را مجسم کردم .تو هم قلب را نشانه میگیری.با صداقتت با آزادی ترسناکت حتی با پیچیدگی هایت که تسخیر میکنی آدم را چون خودم را در آن پیچیدگی ها میبینم.تو لایه های ترس و اضطراب و اسارت فکر و اندیشه را کنار میزنی و رسوخ میکنی که لایه هایی زیرین .تو ندای قلبت را گوش میکنی و این انگار خالص ترین گوهری است که به ما داده اند.قلب های متعارض ما،قلب های مه آلود،قلب های آشفته و حیرت زده .آری تو آمدی و سوالات هم آمدند و من برایم تداعی شد که لمس قلب چگونه است خوب ِ من .هجدهم بهمن ماه هزار و چهارصد