چالش نگهداری از سگ

گربه حیوان خانگی مورد علاقه‌ی من است؛‌ اما برای تولدم یک سگ هدیه گرفتم. مثل مادری بودم که یک باره بچه‌ی نحیف و کثیفی در آغوشش بود. مانتوی بافتنی‌ام را درآوردم و دور توله‌ی ضعیف پیجیدم. رنگ سگی که به من هدیه دادند، من را یاد کاپوچینو می‌‌انداخت. برخلاف نظر جمع اسم سگ را کاپوچینو گذاشتم و از همه خواستم کاپو صدایش کنند. بلافاصله بعد از تحویل گرفتن سگم بیرون زدم و یک پت‌شاپ پیدا کردم. یک ساعت بعد برای این هدیه‌ی ناخواسته‌ی زنده، حدود ۴۰۰ هزار تومان هزینه کردم. خرید اولیه شامل شامپو، غذای خشک مخصوص توله‌ی زیر یک ماه، ظرف آب و غذا، پد تمرینی دستشویی کردن، لانه و ... بود.شستن هدیه‌ی کثیفبعد از خرید وسایل به منزل دوستم رفتم و کاپوی کثیف را در حمام شستم. کاپو سگ خانگی نبود، صاحب قبلی کاپو و خواهر و برادرهایش را در حیاط نگه می‌داشت و از لحظه‌ی تولد هرگز آنها را نشسته بود. من هم تجربه‌ای از این کار نداشتم؛ اما خدا را شکر گوگل به دادم رسید. دقت کنید که هرگز سگتان را به طور کامل زیر آب نبرید؛‌ زیرا حیوان از فشار آب می‌ترسد. من جایی در اینترنت خواندم که اول سگ را در تشت آب بگذارید، بعد با دست آب را روی تنش بریزید، بعد شامپو بزنید و در آخر با جریان آب کم فشار به خوبی موها را آب‌کشی کنید. به این روش کاپو را شستم و خیلی سریع خشکش کردم. با وجود گرم بودن محیط به شدت می‌لرزید. سگ‌های خانگی معمولا به ماهی یک یا دو بار حمام کردن نیاز دارند، زیرا علاوه بر کثیف شدن، بوی بدی هم خواهند گرفت. علاوه بر حمام کردن، باید به صورت روزانه موی سگ را نیز شانه بزنید.لو رفتن عملیات ورود به خانهبه خانه‌ی خودمان برگشتم. کاپو را زیر مانتو قایم کردم و خیلی سریع به اتاقم رفتم. تا لحظه‌ی ورود به خانه، کاپو اصلا سر و صدایی نداشت. قرار بود خانواده‌ی من چند روزی چیزی از حضور این سگ ندانند. منطقی هم بود، کاپو اصلا پارس نمی‌کرد. ساعت ۴ صبح شد، پارس‌های گوش خراش شروع شد و پدر و مادرم از حضور سگم مطلع شدند. حسابی عصبانی شدند. من وسط اتاق نشسته بودم و دستشویی کردن‌های مداوم کاپو در گوشه‌های اتاق رو تماشا می‌کرد. در آن لحظه هیچ اطلاعی از سگ‌ها نداشتم. کاپو دستشویی می‌کرد و یک لحظه بعد روی تخت من می‌پرید و لذت عجیبی هم از این کار می‌برد. کلافه شدم و خوابیدم. تا ساعت ۶ صبح کاپو را از روی تخت به روی زمین می‌گذاشتم و به فاصله‌ی ۲ دقیقه بعد دوباره روی تخت می‌پرید و می‌خواست کنار من بخوابد. باید عادت می‌کرد که برای خواب روی تخت نپرد؛‌ اما من راه چاره‌ای نداشتم.آموزش دستشویی سگصبح روز بعد، اتاق بوی عجیبی می‌داد. همه جا را تمیز کردم. دوباره سراغ اینترنت رفتم. متوجه شدم که سگ‌ها برای دستشویی کردن، از حس بویایی کمک می‌گیرند. یعنی جایی دستشویی می‌کنند که قبلا آنجا خراب کاری کرده باشند. پدهای دستشویی را همان جا قرار دادم. این نکته واقعا نجات بخش بود و تا حدودی خرابکاری‌های کاپو را قابل مدیریت‌تر می‌کرد. موضوع دستشویی کردن کاملا حل نشده بود. محل دستشویی مورد علاقه‌ی سگِ من دقیقا وسط مسیر رفت و آمدم بود. دو هفته بعد کاپو یاد گرفته بود که محل درست دستشویی کجاست. چون من به توصیه‌ی یک مربی سگ، هر بار پد را کمی به حاشیه‌ی اتاق می‌بردم. جویدن و پاره کردن وسایل خانه طی ۲-۳ هفته‌ی ابتدایی هر روز بحران جدیدی ظهور می‌کرد. کاپو علاقه‌ی خاصی به جوییدن وسایل و چنگ انداختن روی هر چیزی پیدا کرده بود. در لاک‌ها، سیم برق، آجرهای یوگا، کتاب‌ها و هر چیزی که دستش می‌رسید را می‌جوید. من برای خرید چیزی شبیه دندونی بچه‌ها دوباره راهی پت‌شاپ شدم. فروشنده چیزی شبیه به استخوان به من داد، اما کاپو حتی کوچک‌ترین اهمیتی به چیزی که خریده بودم نمی‌داد و همه چیز را به جز دندودی، می‌جوید. گاهی می‌دیدم که حتی انگشت‌های مرا هم با لذت داخل دهانش می‌کند و گازهای خفیفی می‌گیرد. در هر حال این بحران تا زمانی که کاپو پیش من بود حل نشد و احتمالا مربوط به رشد دندان‌هایش بود. ناخن‌های سگم را با یک ناخن‌گیر معمولی گرفتم تا از چنگ انداختن‌هایش جلوگیری کنم. باید دقت کنید که قسمت صورتی رنگ را با ناخن‌گیر کوتاه نکنید، زیرا سگتان حسابی دردش می‌گیرد. عادت بد دیگر کاپو، انداختن گلدان‌ها بود. تماس با خاک باعث انتقال کک به بدنش شد. متوجه شدم که کلافه است و بیشتر از معمول خودش را می‌خاراند. یک اسپری ضد کک خریدم و موضوع حل شد. گریه‌های من برای کاپومن بیشتر اوقات بیرون از خانه بودم و زمانی که به خانه می‌رسیدم می‌دیدم سگ بی‌نوا پشت دریک لنگه پا منتظر من است. یک بار با دیدن این صحنه گریه کردم و چند فحش آبدار هم به کسی که سگ را کادو داده بود دادم. حیوان بیچاره هیچ نقشی در این سرنوشت نداشت. مدام در اتاق بود. گاهی هم که با هم بیرون می‌رفتیم معمولا از روی صندلی تکان نمی‌خورد. یک بار کنار خیابان ترمز کردم و باز برای سگم گریه کردم. احساس گناه داشتم. حیوان بیچاره همیشه تا رسیدن به مقصد دستشویی‌اش را نگه می‌داشت و گاهی از استرس سر جایش جیش می‌کرد. گاهی از صدای بوق ماشین‌ها می‌ترسید و روی پای من می‌پرید. سگم را به هر قیمتی نگه می‌دارم!بعد از سه هفته حسابی به هم عادت کردیم. تصمیم گرفتم کاپو را نگه دارم و حتی اگر لازم شد، مستقل از خانواده زندگی کنم. کاپو شناسنامه نداشت، چون واکسن نزده بود. برای معاینه و تزریق واکسن سری به یک دامپزشکی زدیم. در قدم اول حدود ۳۰۰ هزار تومان هزینه‌ی مربوط به معاینه، واکسن، قرص انگل و صدور شناسنامه شد. این واکسن در سه مرحله به فاصله‌ی یک ماه تزریق می‌شود. با خودم می‌گفتم مسئولیت این حیوان زبان بسته با من است، پس باید از او مراقبت کنم، حتی به قیمت خالی شدن جیبم. لحظه‌ی تراژدیک بستن قلاده کاپو به فضای تمرینی، غذای بیشتر و قلاده نیاز داشت. دقیقا به خاطر دارم زمانی که اولین بار قلاده دور گردنش انداختند، مدام سعی می‌کرد با پایش این شی اضافی را حذف کند. من خیلی ناراحت بودم، اما مغازه‌دار گفت: اگر از الان عادت نکند، بعدا برای قلاده انداختن به مشکل می‌خورید. برای اسارت کاپو که هر روز بیشتر و بیشتر می‌شد واقعا ناراحت بودم. راضی شدم که سگم را روی سایت دیوار آگهی کنم. احساس بدی داشتم. من قصد فروشش را نداشتم، فقط می‌خواستم کسی که توانایی دارد از حیوان مراقبت کند. سرانجام فردی پیدا شد و کاپو را واگذار کردم. شما را قسم،‌ سگ نخریدمراقبت از سگ به خصوص توله‌ی زیر دو ماه، دردسرهایی شبیه به مراقبت از یک نوزاد دارد و حوصله و زمان زیادی می‌خواهد. اگر توانایی این کار را ندارید، هرگز به خاطر ظاهر، خودنمایی و یا مسائل احساسی هیچ حیوانی را اسیر نکنید. سگ حیوان وفاداری و دوست داشتنی است، نیمی از خانواده‌های آمریکایی سگ دارند و از بودن با سگشان لذت می‌برند. در همین کشور همسایه یعنی ترکیه، بیشتر مردم حیوان خانگی دارند و مراقب حیوانات خیابانی هم هستند. زمانی که حیوان به شما محبت می‌کند، واقعا قند در دل آدم آب می‌شود. هر چه بگویم از مزایای نگه‌داری سگ کم گفته‌ام، اما اگر شرایط نگهداری از حیوانی را ندارید، لطفا آن را زجر ندهید. فروشنده‌ها با توله‌کِشی اجباری هر روز سگ‌های بینوای بیشتری را وارد این دنیا می‌کنند تا سود بیشتری کنند. در همین تهران ما چه تعداد سگ ولگرد داریم که به غذا، مراقبت و سرپناه نیاز دارند؟در استانبول دیدم که شهرداری سگ های ولگرد را جمع می‌کند، آنها را درمان و عقیم می‌کند، تگی به گوش آنها می‌آویزد و دوباره در شهر رها می‌کند. من موافق یا مخالف این روش نیستم، اما به هر حال بهتر از رها کردن حیوانات شهری به حال خودشان است. به علاوه که مردم هم توجه زیادی به حیوانات دارند و برای آنها غذای مخصوص می‌خرند. لطفا از سر خودخواهی یا احساس تنهایی سگ نخرید؛ همچنین بدون مشورت با فرد مقابل به او حیوان خانگی هدیه ندهید. بنابر تجربه، نگهداری درست از سگ‌های معمولیِ خانگی ماهانه بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومن هزینه خواهد داشت، اگر از پس هزینه‌های زندگی خودتان برنمی‌آیید مسئولیت هیچ حیوانی را بر عهده نگیرید.متن بالا تجربه‌ی شخصی من بوده و ممکن است هر کسی تجربه‌ای متفاوت داشته باشد. رفتار سگ‌ها از نژادی به نژاد دیگر و با توجه به سن آنها متفاوت است. اگر شما هم تجربه‌ای از نگهداری سگ دارید، آن را در بخش نظرها بنویسید. :)من، سیما رستمی دستنوشته‌های خودم رو در وبلاگم (سرصبح) منتشر می‌کنم. توی وبلاگ اسیر هیچ قید و بندی نیستم و چیزی که دلم می‌خواد رو به هر حالتی که دلم بخواد می‌نویسم. خوشحال می‌شم اونجا با هم تعامل کنیم. :)