آدم خوبه‌ی قصه‌ها!

رییس معمولا با چیزی به نام حقوق آشنا نبود. اما گاهی وقتها سر برد یه تیم تو یه مسابقه فوتیال شیرینی میداد. یا وقتی بخاطر چیزی خیلی خوشحال بود یه چیز خاصی مثل ادکلن یا شطرنج و یا هر چیزی که اصلا هم برا من ضروری نبود، میخرید و به ما هدیه میداد. اون قدیم ترها هم هر چند وقت یه بار یه گاوی رو میگفت سر ببرن و گوشتش رو خیرات کنن. البته منم قاطی نور چشمیهای توی دفتر از این خیرات و پاداشها ، بی نصیب نبودم. اما اکثرا قبول نمیکردم و این هدایا رو پس میفرستادم.همیشه معترض بودم که حقوق مهمتره و اگر پولی هست باید بابت حقوق پرداخت بشه و اگه نیست، خیراتی هم نباید باشه. چون اون چیزی که به خونه واجبه به مسجد جایز نیست.می‌گفتم و خودم می‌شنفتم. بقیه اعتقاد داشتن هر چیزی که رییس میده باید گرفت و خورد. البته اونا راحت میتونستن این حرف رو بزنن چون خونه و ماشین و همه امکانات از رییس گرفته بودن. اما کارگر بدبخت توی انبار یا مجتمع، چکار باید میکرد؟و معمولا این گوشتها یا خیرات دیگه اگر بود باید به اشخاص مد نظر آقای سلامت داده میشد. انگاری مثلا رو فقرا هم شماره زده باشن. حالا فقرای دیگه تو محلات دیگه، آدم نیستن؟! آقای سلامت عادت داشت خودش رو خوب و خیر نشون بده حتی شده با پول دیگران.مثلا با پول خود رییس یه کادو خوب برا دختر رییس میخرید! یا وقتی میرفت بانک یه سررسید از شرکت برمیداشت و برا رییس بانک کادو میبرد. همینجوری بدون نوبت کارش رو راه مینداخت و میومد.حتی وقتی میرفت بهزیستی از سوپری پایین شرکت کلی خرید میکرد و میگفت به حساب رییس می‌نوشتن. بعد این خریدها رو به نام خودش میبرد و به بهزیستی میداد. کلا خوشش میومد که آدم خوبه‌ی قصه باشه.یه روزی هماهنگ کرده بودن و قصاب با یه آژانس کل گوشتها رو فرستاده بود دفتر و من تنهای تنها بودم. خودم تنهایی همه بسته های گوشت رو از پله ها بالا بردم. نزدیک به 8 بار پله ها رو بالا و پایین کردم و کیسه‌های نایلونی سنگین رو کشیدم بالا. خسته و کوفته افتاده بودم رو صندلی و نمیدونستم چکار کنم؟ آقای سلامت و رامین رفته بودن بیرون ناهار بخورن و تلفن ها رو هم جواب نمیدادن.یخچال شرکت هم خیلی کوچیک بود و همه‌ی اون گوشتها توی یخچال جا نمیشدن . چند ساعتی نشستم و از اونا خبری نشد. منم باید میرفتم خونه ولی گوشتها چی میشد؟ تلفنهاشون در دسترس نبود. ناچار با رییس هماهنگ کردم و زنگ زدم به سمیرا خواهر زاده رییس، اومد و با هم شروع کردیم به پخش کردن گوشتها. البته بین فقرایی که خودمون می‌شناختیم. و یه مقدار هم به بهزیستی نزدیک به محل کار بردیم. فردای اونروز، آقای سلامت اومد و گفت: گوشتها رو به کی دادین؟منم بهش توضیح دادم که تا کجاها بردیم و همش پخش شده و تموم شده. آقای سلامت که رنگش بنفش شده بود با عصبانیت گفت: قرار بود ببریم محله فلان و ...گفتم: خب میومدین میبردین. تو این گرما بدون یخچال من چکار می‌تونستم بکنم؟ شما خودتون با قصاب هماهنگ بودین. چرا از قصاب گوشت رو تحویل نگرفتین؟ اصلا چرا باید دیروز برا آبگوشت قرار ناهار بزارین که امروز اینطور به من دستور بدین؟آقای سلامت که معمولا تحمل شنیدن صدایی بالاتر از صدای خودش رو نداشت با عصبانیت گفت: من حتما با حاجی صحبت می‌کنم و این بی‌انظباطی شما رو بهش گزارش میدم. از کجا معلوم همه‌ی گوشتها رو نبردین خونه‌ی خودتون!اینو که گفت، دیگه خونم به جوش اومد و گفتم: اتفاقا همین کار رو کردم. بفرمایید به حاجی بگین.رییس جان نازنین که دعوا رو دید، با لبخند بی‌خیالی همیشگی گفت: خودتون رو ناراحت نکنین. خانم احمدزاده از اینترنت دفتر برا گوشیش استفاده نمی‌کنه . گوشت رو به زور بدم نمیبره خونشون. بعدم دستش درد نکنه برده پخش کرده بین فقرا.فقط خانم احمدزاده با آقای سلامت هماهنگ میشدین. اونجایی که می‌گفتن، میبردین دیگه. گفتم: اولا من زنگ زدم بهشون در دسترس نبودن. بعدشم که ما تصمیم گرفتیم ببریم به همین بهزیستی سر خیابون خودمون. گفتیم از همه جا واجبتره.آقای سلامت که هنوز عصبانی بود گفت: حاجی دیگه من تو کارهای شما دخالت نمی‌کنم. خودتون میدونید به کی خیرات کنید. رییس که معمولا با این حرفها ناراحت میشد و دلش نمیخواست آقای سلامت با دلخوری بره. دوباره یه چک نوشت و داد که یه گاو دیگه خریداری بشه و گوشتش رو آقای سلامت پخش کنه.و فردای اونروز گوشتها رفتن به آدرس آقای سلامت و ما بازم حقوقمون عقب افتاد. البته دیگه هیچوقت رییس گاوی رو قربونی کلاس گذاشتن‎‌های آقای سلامت نکرد. اما باز هم مخارجی بود و کادوهایی که باعث بشن حقوقها عقب بیفتن...