چالش ۷۵ روز سختی ۳/۷۵ و «فرهنگ منفی ما»

۱۴۰۲/۱۰/۸روز سوم چالش ۷۵ روز سختیصبح دیرتر از همیشه بیدار شدم و از قرار معلوم بابام بیدارم کرده بوده و منم بلند شده بودم و نشسته بودم و دوباره خوابیده بودم و دفعه‌ی دومی که بابام صدام زد ساعت ۱۰ بود و من حتی یادم نمی‌اومد که قبلا بیدارم کرده و ساعتی که کوک کرده بودم رو هم خودم قطع کرده بودم.خلاصه با پریشونی و سردرگمی و این حس که من کجام؟ اینجا کجاست؟ از خواب پریدم و رفتم برای خودم صبحونه آماده کردم.نان پروتئین، پنیر، گردوفیزیک خوندم و تو تایم استراحتم دو تا کلمه‌ی زبان امروز رو با ترجمه و مثالش نوشتم و دوباره به در یخچال زدم.کلمه‌ی ۵ و ۶دوباره فیزیک خوندم و باز تو تایم استراحت فصل سوم کتاب «سطل شما چقدر پر است؟» رو خوندم. این فصلش فوق العاده قشنگ بود که آخر همین پست یه بخشیش رو می‌زارم.تمام لحظات باارزش هستند...یه لیتر آبم رو خوردم. ناهار خوراک لوبیا خوردم و باز هم فیزیک خوندم. دومین لیتر آب رو هم تا قبل از ورزش تموم کردم. پادکست امروز رو که باز هم از دکتر شکوری بود و می‌تونین از اینجا و از اپلیکیشن کست باکس گوش بدین رو گوش دادم.هشت گانه توسعه فردی - گام سوم: برنامه ریزی۴۵ دقیقه ورزش کردم. مدیتیشن کردم. دوش فنلاندی گرفتم و سومین لیتر آب رو هم تموم کردم. بعد هم قرار بود بریم مهمونی. پس آماده شدم و اونجا کلی چیزای خوشمزه بود که باز هم مقاومت کردم ولی شو نکردم که نه نمی‌خورم و اینا. ولی نخوردم و غذا رو هم کم خوردم.دیگه تا آخر شبم چهارمین لیتر آب رو می‌خورم و اتاقمو مرتب می‌کنم و تمامممممم.و اما «فرهنگ منفی ما»از کتاب «سطل شما چقدر پر است؟»بیشتر ما در زندگی خواهان احساسات مثبت تر هستیم... متاسفانه میل به داشتن احساسات مثبت تر کافی نیست. اغلب ما در فرهنگی رشد کرده‌ایم که در آن آسان‌تر است به مردم اشتباهاتشان را گوشزد کنند تا اینکه آن‌ها را به خاطر موفقیت‌هایی که به دست آورده‌اند مورد تحسین قرار دهند...این تمرکز روی نادرست‌‌ها به ویژه در مدارس ما بسیار دیده می‌شود. بیشتر والدین بهای گرامیداشت آنچه کودکشان را منحصر به فرد می‌سازد، او را تشویق می‌کنند به جای «نمونه شدن»، «همرنگ جماعت» شود. این رفتار ناآگاهانه والدین به رغم هدف‌های خوبشان فردیت را سرکوب و همگون سازی را تشویق می‌کند.و مدارس ما که برنامه‌ی خود را بر اساس برنامه‌ی تحصیلی ویژه‌ای قرار داده‌اند که شاگردان بدون توجه به علایق یا استعدادشان باید بگذرانند، اینگونه تفکر را تقویت می‌کنند. وقتی کودکی در درسی برتری خود را نشان می‌دهد و نمره الف می‌گیرد، چه اتفاقی می‌افتد؟ آموزگاران و والدین به جای شناخت و تمرکز بر زمینه‌ی استعداد دانش آموز، توجه خود را از نمره‌ی الف برگرفته معطوف به بالا بردن سطح درس‌هایی می‌کنند که نمر‌ه‌ی کمتری گرفته است. و به ندرت دیده شده است که رئیس مدرسه یا مشاوران تحصیلی، بچه‌ها را برای گفت و گو درباره‌ی نمره‌های درخشانی که کسب می‌کنند به دفتر احضار کنند...متاسفانه والدین همه‌ی تلاش خود را بر این قرار داده‌اند که «چگونه فرزند خود را به دانشگاه بفرستند.» به جای اینکه ابتدا به این امر توجه کنند که برای پیشرفت دختر یا پسر آن‌ها چه چیزی بهتر است. منظور این نیست که بگوییم والدین باید نمره‌ی د را در جبر نادیده بگیرند. اما چرا قبل از هرگونه تدبیر لازم برای پیشرفت نمره د نگاه دقیق و مثبتی روی نمره الف نداشته باشیم؟ اگر والدین دست‌کم این موضوع را با نگاهی مثبت‌تر مورد توجه قرار دهند، می‌تواند شروع خوبی برای یک گفت و گوی ثمربخش‌تر باشد.دست‌کم زمانی که جوانان فارغ التحصیل و وارد بازار کار می‌شوند، آنها این موقعیت را پیدا می‌کنند که آنچه می‌خواهند انجام دهند _درست است؟ حالا زمان آن است که آنها به دنبال آرزوهای بزرگ خود بروند. خب، این فقط ممکن است برای تعداد محدودی برگزیده حقیقت داشته باشد. متاسفانه بیشتر جوانان برای اولین شغلشان بر اساس استعداد ذاتی و تناسب با آن کارشان انتخاب نمی‌شوند...(جاهایی که ... گذاشتم یعنی بین این قسمت و قسمت بعدی جملات دیگه‌ای بوده که من فقط گزیده‌ای از بخش براتون گذاشتم.)