به قلم امین محمدی: تحلیل برنامه اینترنتی پیشگو "امیر آقایی"

آنالیز و تحلیل برنامه‌ی اینترنتی پیشگو با اجرای پژمان جمشیدی (برنامه‌ی اول: امیر آقایی)«پیشگو» تازه‌ترین تاک‌شو در بستر فضای مجازی است که توسط پلتفرم نماوا عرضه می‌شود. در این مطلب نگاهی تحلیلی به حضور امیر آقایی در این برنامه داریم.امین محمدیتسلط مجری (۳ ستاره از ۵ ستاره)پژمان جمشیدی در تازه‌ترین تجربه‌ی نمایشی خود سراغ اجرا رفته است. تجربه‌ای که او پیش از این در تک‌برنامه‌ی «کلاسیکو» به‌ تهیه‌کنندگی عادل فردوسی‌پور آن را تجربه کرده بود. لحن جمشیدی در پیشگو چیزی متفاوت نسبت به اغلب نقش‌های سینمایی و تلویزیونی اوست. مخاطب از جمشیدی، کاراکتری بذله‌گو و بامزه را توقع دارد اما رویکرد جمشیدی در اجرا (به‌جز در بخش پایانی برنامه) کاملا با این تصویر در تضاد اوست. او سعی دارد تا در قامت مجری، تصویر متفاوتی از خود را بروز دارد. اتفاقی که در قسمت اول این برنامه چندان قابل پذیرش نیست و باید دید آزمون و خطای او در این حیطه به کجا خواهد انجامید. شروع برنامه با پلاتویی جدی از او آغاز می‌شود. لحن مونوتن جمشیدی و لحن جدی متن به او امکان خلاقیت را نمی‌دهد و به‌نظر می‌رسد جمشیدی برای اجرای پلاتوهای جدی نیاز به تمرین بیش‌تری دارد.خلاقیت در گفت‌وگو (۲ ستاره از ۵ ستاره)پیشگو مثل نمونه‌های مشابه‌ا‌ش یک تاک‌شو به‌شمار می‌رود. برنامه‌ای که با محوریت مهمانش هویت می‌گیرد. برگ برنده‌ی این بخش، نوع معرفی مهمان است. جمشیدی با یک خاطره‌ی اختصاصی از مهمان شروع می‌کند تا برای ورود مهمان اتمسفر متفاوتی را شکل دهد. بخش اول گفت‌وگو سناریوی از قبل چیده‌ شده‌ای دارد. برعکس برنامه‌ی «هم‌رفیق» که در آن، شهاب حسینی از هر دری سخنی می‌گوید، در پیشگو جمشیدی سعی می‌کند تا مسیری که برای او طراحی شده طی کند. مسیری که حال‌وهوای گذشته را دارد. جمشیدی با طرح سوالات خاص سعی می‌کند تا دریچه‌های تازه‌ای از مهمان را کشف کند و به جواب‌هایی برسد که مهمان تا پیش از این، در موقعیت پاسخ‌گویی به آن‌ها نبوده. برای همین جمشیدی از سه سوال ثابت استفاده می‌کند. این‌که مهمان دوست داشته در کدام دوره‌ی تاریخی زندگی کند، در کدام حادثه‌ی تاریخی حضور داشته باشد و اگر این امکان را داشته باشد تا با ۵ نفر در یک میز معاشرت کند، چه کسانی را انتخاب می‌کند. بستر این سوالات برای شخصیتی مثل امیر آقایی می‌تواند نیرو محرکه‌ی یک گفت‌وگوی متفاوت باشد اما پاسخ‌های آقایی در حد پاسخ به سوالات امتحانات مدرسه باقی می‌ماند! او در چندجا (از جمله مطرح کردن خاطره‌ای که جمشیدی قبل از ورود به بازیگری، در سالن‌های تئاتر حضور داشته و یا این‌که در جشنواره‌ی فجر امسال مورد بی‌مهری قرار گرفته) سعی می‌کند تا حال‌وهوای گفت‌وگو را عوض کند اما جمشیدی بر سناریوی خود تاکید دارد و به‌اصطلاح به امیر آقایی راه نمی‌دهد. برای همین، سیر گفت‌وگو در این بخش کمی خسته‌کننده به‌نظر می‌رسد. به‌خصوص که اگر چنین نقشه‌ای در برنامه‌های بعدی هم ادامه پیدا کند ممکن است برای مخاطب ملال‌آور به‌نظر برسد.تدوین (۲ ستاره از ۵ ستاره)قسمت اول پیشگو بیش از هر چیز از نکات فنی رنج می‌برد. صداگذاری خنده‌ی تماشاگران در مقاطعی از برنامه کاملا تصنعی به‌نظر می‌رسد. حتی در صحنه‌ای نمایی از تماشاگران وجود دارد که صدای خنده و تشویق آن‌ها پخش می‌شود درحالی که آن‌‌ها فقط دارند به صحنه نگاه می‌کنند! علاوه بر این استفاده از نماهای اسلوموشن در بخش‌هایی از کار، یک‌پارچگی را از برنامه گرفته است. کات‌هایی در برنامه وجود دارد که حتی مخاطب عام هم از وجود آن‌ها آگاه می‌شود. این امر باعث می‌شود تا صحبت‌ها یک‌پارچه به‌نظر نرسند و مخاطب دچار سردرگمی شود.گروه موسیقی (۲ ستاره از ۵ ستاره)حضور گروه موسیقی در پیشگو نسبت به نمونه‌های مشابه درحال پخش (شباهنگی و هم‌رفیق) متفاوت‌تر است. در نمونه‌های مشابه گروه موسیقی در متن برنامه حضور دارد. به سالن هیجان می‌دهد و لابه‌لای مصاحبه با مهمان وارد می‌شود. در آن برنامه‌ها، گروه موسیقی مثل ابزاری عمل می‌کند تا به ریتم برنامه کمک کند. در پیشگو اما این بخش کاملا تفکیک شده است. در برنامه‌ی اول، گروه موسیقی دال دو آهنگ را می‌خوانند. باتوجه به سبک اجرایی این گروه به‌نظر می‌رسد که انتخاب آن‌ها برای برنامه‌ی نخست زیاد قابل توجه نیست. انتخاب آهنگ‌هایی که ریتم برنامه را تندتر کنند می‌توانست قسمت نخست پیشگو را خوش‌ریتم‌تر کند اما گروه دال با سبک خودشان لابه‌لای گفت‌وگوی امیر آقایی باعث کندی بیش‌تر ریتم برنامه می‌شوند.بازی (۲ ستاره از ۵ ستاره)شاید بشود مهم‌ترین تفاوت پیشگو را بخش بازی آن به‌شمار آورد. مهمان باید از بین ۳۰ تقدیر در آینده ۱۰تا را انتخاب کند و آن‌ها را بین ده سال آینده‌ی زندگی‌اش جا دهد. تجربه‌ی جسورانه و درعین حال لب‌مرزی‌یی است که به‌نظر می‌رسد با امیر آقایی چندان خوشایند درنیامده. آقایی در چندجا نارضایتی خود را نسبت به این بازی اعلام می‌کند. «این چه بازی‌یه؟» یا «می‌شه من ده سال آینده‌مو نخوام؟» او پس از مشخص شدن اتفاقات آینده، عکس‌العمل‌های کوتاهی نشان می‌دهد و جمشیدی هرچه سعی می‌کند تا او را مشتعل کند به توفیقی نائل نمی‌آید. آقایی در چند دقیقه‌ی آخر بازی که قرار است اتفاقات را تفسیر کند کمی یخش آب می‌شود و سعی می‌کند لحن طنازانه‌ای به‌خود بگیرد اما به‌نظر می‌رسد پتانسیل نهفته در این بازی توسط امیر آقایی تلف می‌شود. او در پایان حتی می‌گوید تا می‌شود یک بار دیگر این بازی را تکرار کنند. اتفاقی که اگر رخ می‌داد شاید باعث می‌شد تا تسلط آقایی و رویکرد او نسبت به این بخش تغییر کند.برای خواندن ادامه مقاله کلیک کنید