سال پیش دانشگاهی و کنکور

قبل از این که چیزی بخوام بنویسم هوووووووووووووووووووووووف... آخییییییییش...تموم شد بالاخره!?من سال کنکور رو برای خودم به چند تا بخش تقسیم کردم و حالا هر قسمت رو توضیح میدم و میریم تو کارش.اول یه نقل قول از امسال بخوام بگم که از یک نفر شنیدم و هنوز که هنوزه بنظرم یکی از درست ترین نگاه هاست و دید من رو هم به کلی تغییر داد نسبت به امسال این بود:سال کنکور و پیش دانشگاهی خیلی سال جالبیه! چون شبیه ساز کل زندگیه. یعنی آدم خسته میشه، نا امید میشه، تلاش میکنه، موفق میشه، شکست میخوره، بقیه و دوروبریاشو میبینه و رقابت میکنه و حتی گاهی شاید حسادت میکنه و مدام خودش رو با دیگران مقایسه میکنه و کل زندگی این روال و چرخه تکرار میشه و بزرگ ترین عایدی و بهره ای که از سال پیش دانشگاهی میشه برد حتما رتبه تک رقمی یا دو رقمی یا دانشگاهی که اسمی در کرده نیست. بلکه یادگرفتن روش حل مسئله شخصی خود آدمه. یعنی هرکسی یاد بگیره که وقتی به مشکل کوچیک یا بزرگ بر میخوره چطوری مدیریتش کنه چطوری راه حل واسش ارائه بده و بره بجنگش و مشکلش رو حل کنهچه مواقعی که هدف داره یا تو راه رسیدن به هدفش شکست خورده چه مواقعی که حالش خوب نیست یا ناراحته و هزاران مشکلی که ادم در طول روز و در روزمرگی زندگیش براش پیش میاد.مهم ابزار هامون و راه حل هایی که برای خودمون ارائه میدیم هستش و اینکه چطوری میتونیم خودمونو مدام یه دو سه پله بکشونیم بالاتر...( از ع.ص با تغییر جزئی)جنبه هایی که از امسال بنظرم مهم بود ایناست:درسیعاطفیروانیجسمانیارتباطات و دوستیحالا بریم سراغ جزئیات ماجرا و اینم بگم قرار نیست راه حل خاصی ارائه بدم صرفا مرور چیز هایی است که امسال به من گذشته...درسی: شاید تو چشم ترین و واضح ترین بخش امسال به هر حال بخش درسی بود و هر کسی با توجه به مدرسه ای که توش بوده و سابقه تحصیلیش با مشکلات خاص خودش روبرو میشد.دست و پا زدن هرکسی هم فرق داشت یکی معلم میگرفت یکی کتاب میگرفت یکی کلاس و همایش ثبت نام میکرد یکی کلا قید یه درسی رو میزد و...و بعد از یه مدتی که از سال که میگذشت تقریبا هر کسی تو یه محدوده خاصی از جامعه آماری کشور از نظر درسی تقریبا ثابت میشد و خیلی دیگه جابجایی و عوض کردنش به این راحتی نبود!خود من که قشنگ لحظه هایی که نمیدونستم دیگه چکاری از دستم بر میاد و باید چکار کنم برای درسم رو به خوبی یادمه!خود من از دوازدهم شروع کردم به تست زدن و واقعا برام این حجم زیاد بود و کنکور بنظرم یک مسیر سه ساله است و نه یک ساله و مدرسه ای که از سال دوازدهم کار تستی رو شروع میکنه، کنکور قطعا اولویتش نیست و چند تا اولویت رو داره با هم پیش میبره. برای بعضی دروس هم بنظرم کسی اگه ضعفی داره باید معلم بگیره و میتونه رتبه اش رو خیلی جابجا کنه و من بعد گذروندن امسال هم پشیمونم هم خوشحال.پشیمونی ازین بابت که رتبه ام میتونست یه تکونی بخوره و بهتر بشه و خوشحال از این بابت که روی پای خودم ایستادم و چون قرار نیست کل زندگی یک معلم خصوصی کنارم باشه و تو دانشگاه هم خیلی از این خبرا نیست پس خودم با مشکلم دست و پنجه نرم کردم و رتبه ام هم هرچی هم بشه بهش افتخار میکنم چون دستاوردی که بدست اوردم بدون کمک از دیگرانه و حاصل زحمت خودمه و اینه که ارزشمندش میکنه.عاطفی: امسال انگار هر کسی رو میدیدی یه مواقعی دیگه بریده بود و اعصاب نداشت و دوست داشت به تمام دنیا غر بزنه و حتی فحش بده و تو کنارش بشینی و تاییدش کنی و بگی اره حق با توعه و یا حتی بغلش کنی و وقتی این کارو میکردی و حتی هیچی نمی گفتی و فقط به حرفاش گوش میدادی حسه خیلی خوبی بهش دست میداد و عمق دوستی تو هم با اون فرد بیش تر میشد.من خودم خیلی سعی کردم این نقش رو برای بقیه ایفا کنم و بعضی جاها به خودم فشار زیادی وارد شد چون خودمم حال مناسبی نداشتم تو یک مقطعی از امسال و شنیدن غر زدن بقیه به درس و دنیا و وضعیت درون خانواده و مشکلات دوستی بقیه و موارد دیگه برام سخت بود و واقعا اذیت شدم. و میتونم اینو بگم که تا حال خودتون خوب نیست و کلی مشکل ریخته رو سرتون مهربون بازی واسه بقیه در نیارید چون هم به خودتون گند میزنید هم به طرف مقابل. ولی اگه دیدید موقعی که خودتون تو شرایط مناسبی هستید و طرف واقعا نیاز به کمک داره کمکش کنید حال خوبش بر میگرده به آدم. من که خودم هزاران بار تجربه کردم.اینم بگم که بعضی تیپ شخصیت ها معنای خودشونو تو خوب کردن حال بقیه میبینن و با این کار حس لحظه ای و خوشی لحظه ای میاد سراغشون و زود هم تموم میشه اگه اینجوری اید اصلا سمت این چیزا نرید.(خود من یکی از این افراد بودم و خیلی وقته نیستم دیگه.)روانی: خود من تو یه مقطعی از این سالی که گذشت حال مناسبی نداشتم و دوستیام هم بهم خورده بود و درسمم خیلی وضع مناسبی نداشت و کلا در وضعیت نابسمانی بودم و کمی افسرده. توی این جور موقعیت ها چند تا عضو میتونن کلیدی باشن واسه آدم...به ترتیب یکی خانواده یکی دوستان صمیمی یکی روانشناس....حالا در صورتی که با خانواده خیلی راحت نیستین و دوستاتون هم خیلی کمکی نمیتونن بهتون بکنن یا وقتشو ندارن یا هرچی روانشناس کمک زیادی میتونه بکنه. ولی تو اولویت نیست مخصوصا سال کنکور که زمان کمه و برنامه فشرده است.راستی همونقدرم که تو این موقعیت دوست میتونه کمک حالت باشه اگه خیلی هوای همو نداشته باشید به عنوان دوست بدتر ضربه میخورید از ما گفتن بود :))جسمانی: تو سال کنکور کسایی که درونگرا ان و یا شاید بجای فوتبال و بقیه ورزش ها به گیم زدن و دنبال کردن سریال ها و بقیه چیزا بیشتر علاقه دارن بنظرم یکم اسیب میبینن. شدیدا پیشنهاد میکنم یک فعالیت جسمانی حالا میتونه فوتبال باشه میتونه بسکتبال باشه و.... رو انجام بدن. اگه فضای بازی نیست دوروبرشون میتونن باشگاه برن یا حتی برن تو پارک بدوان. حالا چرا میگم اسیب میبینن چون بعد از یه مدتی میبینن یا چاق شدن یا بد قواره که این خودش رو حال روحی ادم تاثیر میزاره کم انرژی هم شدن و خیلی حوصله کاریو ندارن در حالی که بازی کردن و ورزش کردن خودش ادمو قوی میکنه و کلی حال خوب میگیرن از این کار.ارتباطات و دوستی: من خودم تو مدرسه ای که بودم خیلی جو دوستانه عجیب غریبی بین کل بچه های مدرسه نبود و بیشتر اکیپ و گروه گروه بود دوستیای همه. و هر کسی با اکیپ خودش بیشتر حرف میزد و شاید یک سال میگذشت و یه آدمی به بعضی ها حتی سلامم یبار نکرده بود. خب منم تو این فضا همین روند رو پیش گرفتم و دوستی هام محدود به چند نفر خاص بود و تو این محیط اگه یکم بالا پایین شه ارتباط ادم با دوستاش و اکیپش و یا حتی دعواش بشه باعث میشه بهم بریزه اعصابش و نتونه عین آدم درس بخونه. این اتفاق برای منم افتاد. و یه مدت اعصابم خرد بود و بعد از یه مدت دیدم این کار واقعا اشتباهه.باید به همه فرصت داد شاید کسی که حتی بهش سلام هم نمیکنیم ممکنه صمیمی ترین دوست مون بشه و جایی به کمکت بیاد که هر کسی حاضر نباشه.و خلاصه ارتباطمو با بچه های مدرسه سعی کردم بیشتر کنم و دیدم هر کی یه خصوصیت باحالی داره و چقدر کیف میده و چقدر من خودمو محروم و محدود کرده بودم بخاطر جو مدرسه و کلی هم کیف کردم باهاشون.و این قضیه کمکم کرد تفاوت های افراد رو بیش تر باهاش مواجه بشم و راهکار پیدا کنم که چطور باید رفتار کنم با هرکس و تیپ شخصیتی. از این دست چیز ها در آینده و در محیط کاری و یا حتی دانشگاه میتونه به خیلی به کمک آدم بیاد.خلاصه امسال سال کنکور نبود برای من عملا هزاران امتحان تو زمینه های مختلف بود که تو بعضی هاش موفق بودم و تو بعضی هاش هم خیلی موفق نبودم.خیلی هم سخت نگیرید انقدر سال کنکور زود میگذره که خود آدم متوجه نمیشه.در آخر هم باید تشکر کنم از خانواده و بعضی از معلم هام و دوستام که هم هوامو تو درس داشتن و هم حواسشون بهم بود و به خوشحال بودن من کمک کردن.