برای مخاطب خوب باید سر و دست شکست!

در این شش ماه که به ویرگول آمدم، خیلی چیزها یاد گرفتم. بی‌شک، با آدمهایی آشنا شدم که هر یک برای من مانند نقطه‌ی عطفی بودند در ذهن و زندگی‌ام. از خیلی‌ها، رسم ادب و معرفت را یاد گرفتم، از خیلی‌ها، خلاقیت و تفکر را یاد گرفتم، از خیلی‌ها، نظم و پشتکار را یاد گرفتم. همه‌ی اینها باعث می‌شود که حس کنم حضور من در اینجا بیهوده نبوده، حداقل برای خودم اینطور نبوده. چون شخصیت من با حضور در این بستر، و با نوشتن برای آدم‌های اینجا پخته شده. از حسن اتفاق، آدم‌هایی مرا می‌خوانند و برایم نظر می‌نویسند که همگی آدم‌های فرهیخته‌ و عقل‌رسی هستند. تمام مشغولیات این روزهای من، نوشتن محتوایی بهتر برای این مخاطبان و یافتن مخاطب‌هایی بیشتر از این جنس است. کار مکیّفی است این کار. پنداری شغل تازه‌یی یافته‌ام و در محل کار تازه‌یی مشغول به کار هستم. این را دوست دارم. امّا حرف سر چیست؟ می‌خواهم در این یادداشت، چیزهایی بگویم درباره‌ی این نوع مخاطبین. مخاطب‌هایی که با عشق برایشان می‌نویسی و با عشق تو را می‌خوانند. تو را می‌خواند!بله! گاهی مخاطبی پیدا می‌شود که تو را سرسری می‌خواند. در واقع می‌خواند تا فقط خوانده باشد. از شما چه پنهان؟ خودم بعضی اوقات در خواندن با دقتِ یادداشت‌های دوستانم اهمال‌کاری می‌کنم. امّا مخاطب خوب:با دقت می‌خواند، سنجشگرانه و موثر می‌خواند، مشتاقانه می‌خواند، با حوصله می‌خواند، فعالانه می‌خواند و...مخاطب‌ خوب با خواننده‌ی معمولی تفاوت دارد. خواننده‌ی معمولی برای مشتاقانه و فعالانه و موثر خواندن وقتی نمی‌گذارد. در عوض، مخاطب خوب با نگاهی تیزبین می‌خواند. طوری که نویسنده‌ی آن مطلب آرزو داشته باشد نظر و دیدگاه او را به پست ضمیمه کند! انتقادپذیر بودن یا ننوشتن، مسئله این است!بعضی وقت‌ها با کامنت‌هایی که آدم را انتقاد می‌کردند به مشکل می‌خوردم. انگاری سیلی آبداری بود از سوی خواننده‌ی جان به صورت من حقیر! برایم درد داشت. در اوان فعالیتم در ویرگول، یا همین چند ماه پیش، وقتی دیدگاهی را می‌دیدم که با یادداشت‌هایم ساز مخالف می‌زد، عصبی می‌شدم. با این اوصاف، جواب تلخ و زننده‌ئی نمی‌دادم که مبادا مخاطبم به تریج قبایش بر بخورد.خوشبختانه حالا کمتر از این موضوع دلخور می‌شوم. چون تا حدودی فهمیده‌ام که کامنت‌های مخالف همگی فروزینه‌ی من برای رشد و بالیدن هستند. با این کامنت‌ها، آدم روی محتوایی که تولید می‌کند حساس‌تر می‌شود و دقت‌اش را بالا می‌برد، می‌کوشد طوری بنویسد که به مزاج مخاطبش خوش بیاید! (البته این موضوع به عوامل مختلفی بستگی دارد.) در ادامه درباره‌ی مسئولیت‌های قلم فرسائی بیشتر صحبت خواهم کرد.کاری از سید محمود مکریتعهد اهل قلم...کامو کتابی دارد با همین عنوان. به نظرم عنوان جذابی می‌آید. حالا ما اهل قلم‌ نسبت به هم چه تعهدی داریم؟! به نظرم برای مخاطب خوب، باید از دل و جان وقت گذاشت. وقتی سرسری بنویسی (کاری که خودم اکثر اوقات انجام می‌دادم)، مخاطب‌ هم تورا سرسری می‌خواند و این یعنی فاجعه. فاجعی بس دشوار و عظیم که مخصوصا اگر توقع و انتظار زیادی داشته باشی، تو را از زندگی ناامید می‌کند! اهل قلم باید در جنبه‌های مختلف همدیگر را بالا ببرند و به هم چیز بیاموزند. این یعنی رسم قلم فرسائی. بالاخره هرچیزی آداب خودش را دارد و نوشتن نیز. این نکته‌ی مهمی بود که باید می‌گفتم. مخاطبان خوب من!تشکر می‌کنم از دانته، ، مرضیه، دست‌انداز، نگینِ‌اصل، آسیه محمودی، فاطمه‌ بخشی، محدثه داوری، آذرخش عزیزی، نِوی‌صاد، خرگوش، عبدال محمودزاده، حیوان ناطق، دلتا، مژده رستمی، سید مهدار بنی‌هاشمی، آدرا، یلدای روشن، مرتضی دهقان، زهرا ن و سایر دوستان عزیزی که همواره لطف می‌کنند و نوشته‌های مرا با دیده‌ی اغماض می‌خوانند و مایه‌ی دلگرمی من می‌شوند. از همه‌ی دوستانم نهایت تشکر را دارم.همه‌ی آرزوهای خوب برای شما، یا حق. 1402/1/20