بانوی کاغذی

در میان انبوهی که حتی در سطل زباله پر آب نمی توانستند جایی پیدا کنند. مسعود متوجه دستی شده بود که از زیر چکمه بلند بالا و پرده تنه با گلهای پارچه ای بیرون زده بود. دستی باریک و دراز و کشیده که مانند آفتابگردان خم شده بود. خون در رگهای مرمر او در دیوارهایش جا نمی گیرد ، انگار زنده است. می بیند و می گوید. با تردید از اینکه به زودی با آن روبرو خواهد شد ، و بیشتر از همه با کنجکاوی ، او تور بازنشسته را از پارچه جدا کرد و چکمه بدون پا را کنار زد. در سطح دریاچه هنوز تاریک در دامنه مسیرهای وسیع ، او زنی را دید که بدنش ساکت بود روی صخره ای که نی ها را احاطه کرده بود. بیشتر شبیه عکس بود تا نقاشی. لب هایش از چلپ چلوپ سفید دیده نمی شد. چشمان حشره ای او برای دیدن رنگ بسیار کوچک بود ، صورت او به قدری بلند بود که شبیه به یک مرد ، بیرون زده و استخوانی بود. هر دو قسمت او در زمان متفاوتی زندگی می کردند ، گویی سال ها بین بدن و صورت او فاصله وجود داشت. با یک دست ، دور گردنش پیچیده شده بود ، انگار یک گرگ بچه خوابیده به دنیا آورده است. چشمانش با درخششی جرقه زد که اندوه را تشخیص داده بود اما با آن شکست نمی خورد ، گویی می دانست که چه چیزی به دهانش می آید. مسعود دست دیگر را که انگار قصد داشت از محلی که به آن دست می زد بلند شود و بازویش را بگیرد ، در کف دست خود با گرمای حسی مفرح آویزان کرد. تکه نازکی از پارچه سفید دودی بدن او را تکه تکه پوشانده بود. نه نه. زن طوری به نظر می رسید که ابر پوشیده است. آن از زیر پای مسعود می لغزید و با زمان مکانی که هرگز نمی شناخت در آمیخت. علی رغم سکون عمیق آن در زمان فوق العاده ای که از سیاه و سفید روی نقاشی تشکیل شده است ، زندگی تاب آوری در امتداد موج هایی مانند خون به دنده های جوان روح پیر مسعود نفوذ می کند. یک اسارت قدیمی ، پر از خط زن ، بر ارتش متجاوز مسلط بود و دروازه ها را در حافظه بی حال مسعود مجبور می کرد. با این حال ، تا به حال او خود را تاریکی چهار دیواری بدون در می دانست ، این لرزش مالاریا بر پوست خشکیده او در یک روز تابستانی چه بود؟ آیا هنگام تمیز کردن کاشی ها بر روی سفید کننده زیاده روی کرد؟ آیا ممکن است مسموم شده باشد؟ یا آن اسکراب اسطوخودوس که از بوییدن آن متنفر است؟ چند بار گفته بود که نمی تواند مدیر رستوران را متقاعد کند که آن را تغییر دهد. اسطوخودوس رایحه ای داخلی است ، باعث می شود مردم احساس کنند در خانه هستند ، این اعتماد به نفس آرام خانه را تقویت می کند. بنابراین آرامش مردم نیز با نخ آویزان بود. با این حال ، برای زنده نگه داشتن چیزی که رایحه آن را می خواند ، شور و شوق لازم بود. بوی تند اسطوخودوس ، باقیمانده سوزن سوزن شدن در ذهن جمعیت در رستوران و حالت غیرقابل توضیح این زن که اکنون بالاخره از داخل و خارج کاغذ شده بود ، باعث شد که جوان درون خود مچاله شود. تا آنجا که بدن لاغر او روی سطل آشغال ریخته شد. او از عجیب و غریبی که می خواست به همان اندازه اسرارآمیز باشد دوام آورد ، هنگامی که یک پسر بچه کاغذ گیر با ماشین دوچرخه ای که به پشت می کشید در حال جمع آوری زباله ها بود ، شگفت زده شد. جایی که سرش را برمی گرداند و یک یا دو قدم را بر می دارد انگار در حال عبور است. او متوجه پیرمردی با سبیل سنبل شد که تقریباً بی حرکت نشسته بود به جز دستانش که سیگار را مانند پستانک در دهانش نگه داشته بود. مردی که هر روز صبح هنگام رفتن به محل کار و عصر هنگام بازگشت به خانه می دید هنوز در بالکن بود. او با یک نگاه صحبت نمی کرد و به کسی سلام نمی کرد. اگر نه ، مانند مجسمه برنزی در آن بالکن بنشینید. یا مسعود تحت جاسوسی بود؟ گویی پیرمرد شاهد همه چیزهایی بود که در مسعود در تمام مدت بیدار شده بود. مطمئناً او این بار به مدت طولانی به مرد نگاه می کرد ، گویی سوال می کرد. در آن زمان ، پسر با دستکش هایش در حال جستجوی زباله ها بود. پیرمرد ، نیم چهره غمگین در تنها پنجره باز بالکن بزرگ ... یک نقطه ضعیف روی زمین. خورشید در کرکره باز فیلتر می شد و فضای داخلی را کم نور می کرد. با این حال آنقدر تاریک بود که دیوارهای سالن به سختی دیده می شد. روی دیوار سالن چندین چهره ، اعم از زن و مرد ، در چارچوبی منظم قرار گرفته اند. مسعود گفت نه ، نه. آنقدر شلوغ است که حتی مرا نمی بیند. چیزی گفتی داداش؟ گفت پسر.مسعود به فاصله پیرمرد فرو رفته بود. بچه را نشنید. به دیوار باغ پشت سرش تکیه داد و سیگاری روشن کرد. سرش را برگرداند و به فاصله خسته پیرمرد در عتیقه فروشی گوشه ای نگاه کرد. آیا پیرمرد به دنبال چیزی برای خود بود ، گویی در جایی که برای اولین بار در این فاصله که به سهم او سقوط می کرد ، جایی را می دید؟ شاید او به صدای گذشته گوش می سپرد که در بدن خسته اش اثری از خود برجای گذاشته بود.پسر بدون تردید چند بسته و سطل پلاستیکی را در سطل زباله به داخل ماشین انداخت. پرده روی زمین را در دست گرفت و با چشمانش به آن نگاه کرد. او آن را دوست داشت یا هنوز "آیا به آن احتیاج داری برادر؟" ازمسعود پرسید. بدون انتظار برای پاسخ ، پرده را روی چوب لباسی ماشین کشید. چکمه را زیر بغل انداخت و مدتی به دنبال همسرش رفت. تسلیم شد و دوباره ماشینش را به پشت زد. ناراحتی که باعث خشم مسعود می شود. اگر بچه نقاشی را بردارد و در ماشینش بیندازد چه می شود؟ پسر بچه چیزی را که زیر بغلش گذاشته بود از جایی که چند قدمی رفته بود برداشت و پرت کرد. چکمه صورتش را تا جایی که لگنش شروع شد پوشانده بود. مسعود ، من زن را در آغوش می گیرم و به خانه می برم. او آن چیز را می خواست ، همانجا خواب دید. دیوارهای برهنه خانه ی یک به اضافه ی او با صدای زوزه ای از او استقبال می کردند. در فاصله پنجاه متر مربع ، او برمی گشت و برای انتخاب مکانی برای آن زن حرکت می کرد. او قصد داشت مهمانانی را در خانه خود میزبانی کند و زن را با هیجان مضطرب و انگار که راحت تر است ، به دیوار اتاق نشیمن که مشرف به باغ است آویزان کند. در حالی که سر کار بود ، فکر می کرد ، به مومیایی های پای بالکن نگاه می کند و با دست دراز خود بوی او را استشمام می کند. برمی گشت و از دور نگاهی می انداخت. خوب. می گفت او اینجا زندگی می کرد. با این حال ، چند ساعت می گذرد که مسعود زن را زیر چکمه های خود رها کرده و به خیابان ها آمده است.هر روز عادی خواهد بود. تمام روز او خم می شد ، رو به صورت دفن شده در کاشی ها ، با چشمان پاک کن در دست ، ایجاد جهان های میکروسکوپی ، اشکال بی معنی در بافت سنگ های براق ، اما قدرت او از تنگی فضا که حتی خود نمی دانست ، کم نمی کند. چی بود همه درهم تنیدگی درون او که با جدا شدن از خود مانند غشایی چند برابر شد. با شلوغی کفش های چرمی ، کفش ، کفش ، کفش ، کفش و کفش چرمی اختلاط می کند. سیگارهایی که در تعطیلات می کشید او را به یاد ریه هایش می اندازد. با این حال ، سفر سوزان دود در ریه های او ، زنده بودن او را تأیید کرد. قرار بود او را با یک جعبه ناهار به خانه بفرستند و باقی مانده آشپزخانه رستوران را پر کند. اما او نمی خواهد فوراً به خانه برود. در غیاب مردم ، او در خیابان های بی حرارت سرگردان می شد و صداهایی را که در طول روز مانند شاخ در حافظه اش جوش خورده بود ، تنفس می کرد. او قصد داشت غذای خود را درون گربه ها بریزد ، و با چند آبجو به خانه فرستاده شود و آن پیرمرد با سبیل سنبل را پیدا کند و چانه در دهانش گم شده باشد و دوباره روی بالکن نشسته باشد. نوری کم از داخل نیمی از صورتش را روشن کرد. تهدیدی که از شانه ها تا آرنج ها تا دست ها ، با پیراهن راه راه فرسوده و آستین های بالا جمع می شد ، ابرهای سنگینی را به داخل مسعود رها می کرد. هنگام ورود به خانه و نوشیدن نوشیدنی خود در تاریکی بالکن ؛ یک قسمت مالیخولیا ، مست از بوی تند انیسون ، از میز پیرمرد بیرون می آمد و گلو مسعود را پر می کرد. به سلامتی. این ترکیبی از عصبانیت و عصبانیت است که پیرمرد یک بار دیگر نگاه نکرده بود. آیا نمی تواند به آن چشم های کنجکاو که بر سر او می چرخند ، بپیچد و لبخند بزند ، هرچند با لطف گاه به گاه؟ با این حال ، پیرمرد اهمیتی نمی داد ، نیمی از صورتش در داخل اشغال شده بود ، گویی کسی در مقابل او بود و به حرف او گوش می داد. چه چیزی بود که او را مجسم به بی تفاوتی این مرد به خودش کرد؟ مسعود ، همانطور که مدتها بود در آن شب جواب این سوال را نیافت. "کسی که تنها می خوابد تنها می میرد." او یک شکاف تخت دو نفره را که در ذهنش تصور می کرد پر می کرد.با این حال ، آن روز یک روز عادی نبود. وقتی کف پایش درد می کرد ، ناگهان شروع به دویدن به عقب کرد. او همه خیابان هایی را که با تضاد و بلاتکلیفی قدم زده بود پشت سر گذاشته بود. تا وقتی به سطل آشغال رسید ، او مانند یک سگ نفس نفس می زد. چکمه روی زمین بود ، اما زن آنجا نبود. سطل زباله هنوز سالم بود و پیرمرد با نیم رخ سفید و مرده هنوز در بالکن بود و چوب سیگار بین انگشتانش بود.وجود کاغذی زن در نقاشی ، مانند یک رویا ، مسعود را از خواب شبانه اش بیدار کرد. او به وجد آمده بود ، بدنش می لرزید ، با دردهای لذت بخشی که اغلب مردانگی او را فرا می گرفت ، و چشمهایش را بر روی نور آن چهره که حافظه اش را در قلبش ریشه کرده بود بسته بود. مسعود دهانی متفاوت به آن چهره نسبت داد که با تمام رمز و راز زنانگی مخفی بود. دهان ماهی صدفی است که گاهی اوقات شبیه یک بیابان متخلخل است اما همچنان تظاهر می کند. اگر دهانی داشت مطمئنا لبخند می زد. یک لبخند نازک ، شاید کودکانه ، اما قطعاً صادقانه که مسعود را وادار می کند تا باور کند که او وجود دارد. چرا او را آنجا گذاشته بود؟ هر روز صبح که از دیوارهای خالی بیدار می شوید. آه ، اگر او اکنون شکاف آن دیوار را پوشانده بود ، می گفت. او مدتی در مقابل سطل آشغال ایستاده بود که با زن روبرو شد ، و خاطرات آن روز و چهره زنی را که او را به درون خود کشاند ، مانند سر قبر ، به یاد آورد. حالا چهره ای در آن کاشی ها دیده می شد که او برق زده بود. زن کاغذی…پیرمرد مدت زیادی بود که به بالکن نرفته بود. کرکره ها بسته بودند. مسعود منتظر بود آن مرد که حتی نامش را نمی دانست به بالکن بیاید. می خواست برود و در خانه اش را بکوبد. اگر او یک بطری راکی ​​با خود برده بود ... مسخره بود. چه راکی؟ مثل یک دوست چهل ساله ... وقتی در باز می شود به آن مرد چه می گوید؟ سلام شروع می شد سپس؟ وقتی ندیدمت نگران شدم. پيرمرد قبل از اينكه بتواند چيزي را توضيح دهد ، گردن كوچك خود را كه از حمل سر خسته شده بود مي چرخاند و به طرف بالكن اشاره مي كرد. همانطور که تخته را روی میز می نشست و سیگار خود را با خاکستر که در دهانش ریخته بود استنشاق می کرد ، یک لیوان آب به آرامی سفید می شود و دو لیوان از خوشحالی زنگ می خورند. مسعود درباره عکسهایی که تمام دیوار را با چشم پوشانده بود می پرسید. پیرمرد با نگاهی که مانند رودخانه ای طولانی دارد ، یکی یکی به عکس ها نگاه می کند. او با گفتن شروع کرد همانطور که می گویید ، گذشته شما قول می داد آن نیم صورت پیرمرد که نمی توانست ببیند چطور؟ مسعود در حالی که سعی می کرد آن را در خواب ببیند ، در رختخواب خود بیهوش شد.صبح که از خانه خارج شد به بالکن پیرمرد نگاه کرد. کرکره ها هنوز بسته هستند. این مرد کجا بود؟ تمام روز به پیرمرد فکر می کرد. عصر هنگام بازگشت از سر کار ، به بالکن پیرمرد نگاه کرد و به سطل زباله نزدیک شد. پرده ها همه باز بودند. مسعود خوشحال شد ، با شگفتی آمیخته شد. با این حال ، شادی او کوتاه مدت بود. چند مرد که داخل خانه سرگردان بودند وسایل را از خانه بیرون می آوردند و برخی از آنها را کنار سطل زباله می گذاشتند. اطراف سطل زباله انبوهی از مبلمان و وسایل قدیمی بود و فروشنده گوشه در انبوه گم شده بود. آن عتیقه فروشی چند صندلی و یک آباژور دامن دار را زیر نظر گرفت و کنار گذاشت. همانطور که پشته خراشیده می شود ؛ از جغرافیای مختلفی که حتی به هم ربطی ندارند ، چهره انسانها در قابهای همه نژادها ظاهر می شد ، برخی لبخند می زدند ، برخی گریه می کردند ، برخی عصبانی ، برخی قهوه ای ، برخی سیاه ، برخی سفید خام. اگرچه مسعود به دنبال مردی بود که با بچه ای کوچک در آغوش کیک می دمد ، یا بهتر بگوییم عکسی را که در خواب دیده بود ، نتوانست آن را پیدا کند. اشتباه خود را بلعید. فروشنده عتیقه آینه ای حک شده بر گردو ، که در نقاطی با قطره های زنگ زده زرد شده بود ، به سمت مسعود ، که بالای آن ایستاده بود و آن را تماشا می کرد ، دراز کرد. "آیا شما به آینه نیاز دارید؟" پرسید. مسعود با سوال به سوال پاسخ داد. "خونه اونجا؟ جابجا کردن چی؟ " عتیقه فروش ، با نگاه به بالکن گفت: "او در حال حرکت است." لبخند تلخی می زد. آیا مرگ نیز حرکت نیست؟ مسعود ، آنچه از دهان مرد بیرون می آید؛ او که نمی دانست چه کار کند ، صورت خود را برگرداند و با عجله به آینه ای که از دستش آویزان بود پناه برد. زن کاغذی که رویاهای خود را آراسته بود ، در میان ضایعات پوست موز و کنجاله لوبیا قرار دارد. او در آینه منعکس شده بود و دستش با احساس خداحافظی به طرف خلا دراز می کرد. صورت مرد جوانی با موهای تیره و سبیل سنبل ، چسبانده شده بر بدن گرگی که در دامان خود پیچیده بود - ظاهراً از عکس بریده شده بود - به زنی که با پنجه های بچه خود را بسته بود لبخند می زد.