009 - خلاصه کتاب هنر ظریف بیخیالی قسمت پنجم

اولین چیزی که بعد از چند روز نوشتن این خلاصه ها به ذهنم رسید اینه که آیا باید برای هر فصل حتما یک قسمت جدا خلاصه نویسی کنم ؟ قطعا نه ! پس همینطور شروع کردم به عقب انداختنش تا امروز ...نمیدونم چقدر گذشته ولی بازم اوکی شروع میکنم دوباره به نوشتن پس ، بریم سراغ فصل سوم هنر ظریف بیخیالیفصل سوم تو خاص و استثناء نیستی داستان این فصل رو با یکی به اسم جیمی شروع میکنه ، جیمی یکی از این آدم های همیشه امیدوار بوده ، مثال همین آدم های انگیزشی رو همه توی زندگیمون داریم ، همین آدم هایی که همیشه امیدوارند ، همیشه از موفقیت هاشون میگن ، احساس میکنند به حقشون نرسیدند ، همیشه دنبال پیشرفتند و انگیزه خیلی بالایی دارند ، ولی اگه در واقع بهشون نگاه بکنی اشکالات زیادی توی زندگیشون میبینی ....همون آدم هایی که دائم دنبال راه انداختن کسب و کارند و با به زبون آوردن اسم های قلبمه سلمبه و جمع کردن سرمایه گذار یک کاری راه میندازند آخرش هم به هیچ جایی نمیرسنداین جور آدم ها اینقدر از خودشون مطمئن اند که هر روز استوری اینستاگرامشون یه عکس ماشین مدل یا یک پست از پیچ های انگیزشی می گذارند و تهش هم توی استوری یک جمله خفن مثل " من ترجیح میدم توی ماشین مدل بالا گریه کنم تا توی یک ماشین مدل پائین " رشته استوری های بلند و سرسام آورشون رو تموم میکنند.منظورش آدم های با اعتماد به نفس ، حق به جانب ، خیلی خودباور ، هستش که معمولا آدم های باحالی به نظر میرسند.توی دهه 70 میلادی دانشمند ها و سیاستمدار ها به این نتیجه رسیدند که بالا بردن عزت نفس نتایج خوبی داره و شروع به یک سری مزخرفات کردند که حس خاص بودن در مردم میشد که همشون تقریبا یک حرف میزدند " تو خاص هستی " ولی این موضوع خیلی سردرگم کننده به حساب میاد . اگه همه مردم خاص هستند پس در واقع هیچکس خاص و استثناء نیست .ولی اون موقع کسی این موضوع رو درک نکرد و باعث شد جامعه پر از آدم هایی مثل جیمی ها بشه که هیچ مهارت قابل عرضه ای نداشتند جزگزافه گویی به طوری حتی خودشون هم باورشون بشه.مشکلی که من با جنبش عزت نفس دارم اینه که عزت نفس رو بر اساس این مسینجید که آدم چقدر در مورد خودشون حس مثبت دارند ولی یک مقیاس دقیق تر و واقعی تر براش اینه که آدم ها در مورد جنبه های منفی زندگی خودشون چه حسی دارند.مارک اینجا توضیح میده که به جای داشتن حس اعتماد به نفس کاذب باید واقع بین باشیم و جنبه های منفی که در زندگیمون رو هم ببینم.زمان زیادی لازمه که خودت رو قانع کنی کثافت خودت بوی گند نمیده ، مخصوصا وقتی که توی توالت زندگی میکنی .بعد مارک شروع میکنه به داستان زندگیش و از بچگیش تعریف میکنه ، این که چه اتفاق هایی باعث شده اون به یک آدم حق به جانب تبدیل بشه و مشکلی که منجر به جدایی پدر مادرش شده این بوده که همه میدونستن اوضاع خوب نیست ولی به هر حال تحملش میکردند.حق به جانب بودن به دو صورت خودش رو نشون میده.من عالی ام بقیه مزخرف پس باید مثل یک استثناء با من برخورد بشهمن مزخرفم بقیه عالی اند باید مثل یک استثناء با من برخورد بشهاین همون موضوعی هستش که آدم ها دوست ندارند متوسط باشن همیشه دوست دارند توی جامعه نقش قربانی یا نقش قهرمان رو بازی کنند و شبکه های اجتماعی و تکنولوژی باعث افزایش حس خود محق بینی آدم ها شده است.بیشتر آدم ها توی اکثر چیز ها متوسط هستند حتی اگه در کاری خارق العاده باشند توی بقیه کارها متوسط و ضعیف هستند .ماهیت زندگی همینه وقتی برای یک چیزی که لازمه وقت زیادی بزاری تا عالی بشی ، زمان صرف کنی ، از اون جایی که همه مقدار کمی انرژی و زمان داریم ، عده کمی هستند که میتونند توی بیشتر از یک چیز استثنائی بشوند . برای همینه میبینیم خیلی از میلیارد ها توی زندگی خانوادگیشون گند زدند و یا یک ورزشکار با کلی افتخارات به اندازه یه حلزون سطحی و احمقه و خیلی از سلبریتی ها حتی هیچ هدفی از زندگیشون ندارند.خیلی از آدم ها نمیتونند بپذیرند متوسط هستند چون نمیتونند قبول کنند که قرار نیست دستاورد خفنی توی زندگیشون داشته باشن ولی واقعیت اینه واقعا آدم های متوسطی هستند به نظرتون حوصله سربر میاد. نه ؟ خب چون این چیز ها معمولی هستند. ولی شاید دلیلی داره که معمولی هستند : چون چیزهایی هستند که حقیقتا اهمیت دارن.فصل چهارم ارزش رنج کشیدنداستان این فصل با یک سرباز ژاپنی شروع میشه که تا بعد جنگ جهانی دوم به صورت پارتیزانی توی یک جنگل به جنگ ادامه میده ، چون نمیدونسته که جنگ خیلی وقته تموم شده و یک ماجراجو چون توی زندگیش کارهای زیادی نداشته تصمیم میگیره بره پیداش کنه و میره پیداش میکنه.اونودا همون سرباز ژاپنی تصمیم گرفته بود که چه رنجی بکشه هر چقدر هم بیمارگونه بوده باشه این رنج کشیدن معنا داشته است و در واقع یک هدف عالی تر رو دنبال می کرد . و چون براشون معنا داشت میتونستن تحملش کنند . رنج کشیدن توی زندگی رو نمیشه حذف کرد . پس اگه نمیشه حذف کرده به جای این که از خودمون بپرسیم چطوری میتونیم رنج رو حذف کنم باید بپرسم برای چه هدفی دارم رنج میکشموقتی اونودا به ژاپن برگشت افسرده شد چون تمام چیزی که براش میجنگید نابود شده بود و کلا تبدیل شده بود به یک عروسک تبلیغاتی برای رسانه ها پس ... ول کرد و رفت بقیه عمرش رو توی برزیل زندگی کرد.خودشناسی مثل پیاز لایه لایستلایه اول یک درک ساده از احساسات خودمون هست مثل وقتی که از کسی یا چیزی ناراحتیم ولی به زبون نمیاریم و میگذاریم روی هم تلمبار بشه و بعد تبدیل به یک بحث و جدل بزرگ بشه . ولی به هر حال هممون نقاط کور عاطفی داریم و سال ها تلاش لازمه تا نقاط کورمون رو بشناسیم و توی اون ها بهتر بشیم .لایه دوم پرسیدن این سواله که چرا من عواطف خاصی رو احساس میکنم که این چرا ها معمولا سوالات سختی هستند. چرا عصبانیم ؟ چون شکست خوردم ؟ چرا بی انگیزه ام ؟ چون فکر میکنم توی این کار خوب نیستم ؟ و از این سوالات که باعث میشه ریشه عواطفی رو درک کنیم که ما رو احاطه کردند.لایه سوم و دردناک خودشناسی ارزش های فردی ما هستند . این ارزش ها تعیین میکنند که ما چه چیزی رو پیروزی و چه چیزی رو شکست میدونیم . مثلا اگه کاری رو بی ارزش بدونیم هر چقدر هم توی اون کار موفق باشیم بازم حس خوبی نسیبمون نمیشه .