بحران شدید کرونا در هند

شکل ۱: آزمایش دما در بمبئی، هند، در طی نمایش تلویزیونی COVID19.منتشر‌شده در: مجله nature به تاریخ ۲۶ undefined ۲۰۲۰لینک منبع: ‘The epidemic is growing very rapidly’: Indian government adviser fears coronavirus crisis will worsenهند تاکنون ۴۵۰،۰۰۰ مورد از COVID19 را تایید کرده‌است که این کشور را به چهارمین کشور آسیب‌دیده جهان تبدیل کرده‌است. شهرهای اصلی مانند دهلی و بمبئی به طور خاص به شدت تحت‌تاثیر قرار گرفته‌اند، با وجود بیمارستان‌هایی که برای درمان بیماران بدحال تلاش می‌کنند.افزایش کنونی آلودگی به دنبال دو ماه و نیم قرنطینه در سراسر هند است که از ۲۵ مارس آغاز شد و اقتصاد و امرار معاش را به شدت مختل کرد. برخی محققان می‌گویند که دولت نتوانسته است از این فرصت برای آماده‌سازی زیرساخت بهداشتی در حال مبارزه کشور استفاده کند.حتی با وجود تلاش هند، ممکن است میزان واقعی این اپیدمی مشخص نباشد. سیستم ثبت مرگ این کشور ناقص است، به این معنی که همه مرگ‌ها ثبت نمی‌شوند و علت ثبت‌شده اغلب آن ها نادرست است.این مساله سوالاتی را در مورد نرخ مرگ و میر COVID19 هند مطرح می‌کند، که به طور رسمی ۱۱ مرگ در هر میلیون نفر جمعیت است-در میان پایین‌ترین آمار مرگ و میر در جهان. در مقایسه، بریتانیا ۶۳۵ کشته در هر میلیون نفر و ایالات‌متحده ۳۷۶ کشته در هر میلیون نفر داشته‌است.جایاپاکاش مولییل، متخصص بیماری‌های مسری در کالج پزشکی مسیحی در ولیور در ایالت تامیل نادو، به دولت هند در مورد نظارت COVID19 مشاوره داده‌است و به طراحی اولین سرور نظارتی دولت با ۲۶،۴۰۰ نفر، برای برآورد نسبت جمعیت به آنتی‌بادی‌های ویروسی، کمک کرده‌است. او در مورد برخی از عوامل موثر بر اپیدمی هند با مجله طبیعت صحبت می‌کند، و در مورد اینکه چرا مقامات در برخی از شهرهای به شدت آسیب‌دیده تمایل ندارند بگویند که شیوع بیماری از طریق انتقال جامعه صورت می‌گیرد-جایی که بیماران نمی‌توانند با منابع شناخته‌شده از بیماری مرتبط باشند.شکل ۲: متخصص بیماری‌های همه‌گیر جیاپراکاش تولییل.آیا فکر می‌کنید شیوع بیماری در هند مسیر متفاوتی از شیوع بیماری در کشورهای دیگر مانند ایالات‌متحده، ایتالیا یا اسپانیا دارد؟بله. این بیماری در اینجا بسیار سریع‌تر در حال گسترش است و میزان آلودگی بالاتر است. نگرانی عمومی مردم درباره این بیماری کم است. مردم امروز با میل و رغبت به بازار می‌روند و اقدامات احتیاطی کمتری برای حفاظت از خود انجام می‌دهند. در نتیجه، حداقل در شهرها، این اپیدمی به سرعت در حال رشد است. و ما می‌دانیم که در مناطق روستایی نیز در حال گسترش است. کل مسیر عفونت نسبت به بسیاری از کشورهای دیگر سریع‌تر به سمت بالا حرکت می‌کند. آنچه در بسیاری از کشورهای غربی رخ داد این بود که وقتی یک شهر بزرگ مانند لندن تحت‌تاثیر قرار گرفت، شهرهای دیگر به شدت واکنش نشان دادند و میزان انتقال را کاهش دادند. بنابراین، در همه جای دیگر، مدت زمان دو برابر شدن اپیدمی طولانی‌است، اما در برخی از شهرهای هند کوتاه است.هند گزارش می‌دهد که نرخ مرگ و میر آن در میان پایین‌ترین نرخ مرگ و میر در جهان است. آیا درست است؟انتظار می‌رود مرگ و میر در هر میلیون نفر در هند به دلیل سن متوسط پایین جمعیت هند پایین‌ باشد. (احتمال مرگ افراد مسن‌تر از این عفونت بیشتر است.) بنابراین، ما می‌توانیم در این واقعیت که مرگ و میر کم‌تر است، به خصوص در جمعیت روستایی، کمی احساس راحتی کنیم.اما مشکل مرگ به عنوان یک شاخص این است که یک مرگ ناشی از COVID19 باید به همین صورت تایید شود. تنها راه انجام این کار از طریق تست RT-PCR است (یک تست واکنش زنجیره‌ای پلیمراز نسخه‌برداری معکوس، که به دنبال مواد ژنتیکی ویروسی در نمونه‌های بینی و گلو است). و با جمعیتی بالغ بر ۱.۳ میلیارد نفر، به نظر شما نسبت افرادی که به این نوع آزمایش دسترسی دارند، چیست؟ خیلی کم است.بنابراین، شمردن تمام مرگ و میرها به ناشی از COVID19 بسیار دشوار است. هیچ راهی وجود ندارد که شما بتوانید آن را انجام دهید مگر اینکه تست‌های سریع به طور گسترده در دسترس قرار گیرند. به خاطر داشته باشید که حداقل نیمی از کل مرگ و میرها میان روستانشین ها رخ خواهد داد که حدود ۶۶ درصد از جمعیت ما را شامل می‌شود. و هیچ مکانیسم واقعی برای تعیین علل مرگ و میر در این روستاها وجود ندارد.نظر شما در مورد واکنش دولت هند به این اپیدمی تا کنون چیست؟قرنطینه در سراسر کشور پاسخ درستی نبود. این کار باعث بدبختی تعداد زیادی از مردم و نابودی زندگی‌ها شد. و ما قادر به ترمیم پیامدهای آن برای جامعه نبوده ایم. این مایه تاسف بود. اگر بهتر برنامه‌ریزی کرده بودیم، باز هم تلفات داشتیم، اما آن‌ها بزرگ‌تر از چیزی نبودند که الان تجربه می‌کنیم. بهانه‌ای که برای قرنطینه داشتیم این بود که فرصت پیدا کنیم. اما چیزی که ما در آن زمان به آن دست یافتیم، فکر نمی‌کنم با خسارات حاصل از قرنطینه متناسب باشد.قرنطینه تنها با اخطار چهار ساعته صادر شد. آیا هشدار قبلی به شما کمک می‌کرد؟قرنطینه عمومی یک مزیت داشت: همه از چیزی به نام COVID19 آگاه شدند. ارتباط برقرار کردن این موضوع با همه در هند، با توجه به بسیاری از مناطق دور افتاده، آن آسان نیست، اما به دلیل قرنطینه، مردم در مورد این ویروس شنیدند. درک مفهوم بیماری عفونی برای بسیاری آسان نیست. در بسیاری از مناطق روستایی، سرخک ناشی از بازدید الهه در نظر گرفته می‌شود. ابله مرغان هم همین طور. در آنجا، وقتی اصطلاح ویروس را معرفی می‌کنید، برای بسیاری از افراد منطقی به نظر نمی‌رسد.اما ما باید بعد از هشدار کافی، این قرنطینه را معرفی می‌کردیم. و با مشورت با مردم، به آن‌ها گفت که چه انتظاری داشته باشند و چه زمانی به پایان می رسد. در عوض، زمانی که این خبر اعلام شد، کاملا غافلگیر کننده بود. امرار معاش کارگران مهاجر و کارگران روزمزد-که بخش بسیار بزرگی از جمعیت ما را تشکیل می‌دهند-از بین رفته و مردم آسیب‌دیده اند. ترمیم این آسیب ممکن است زمان ببرد چون اینها افراد ساکتی هستند که در سکوت رنج می‌برند.در همان زمان، افزایش زیرساخت بهداشت و درمان به مقدار خیلی کمی رخ داد. چندین منطقه به سادگی واکنش نشان ندادند.چرا شما فکر می‌کنید که برخی از شهرها تمایلی به گفتن این که شیوع بیماری در حال حاضر توسط انتقال جامعه هدایت می‌شود، ندارند؟یک نفر باید به آن‌ها گفته باشد که انتقال جامعه نشانه شکست است. من از ابتدا سعی کرده‌ام این ایده را زیر سوال ببرم-انتشار ویروس در جامعه تقصیر دولت نیست. این روشی است که ویروس کار می‌کند. از آنجایی که این انتقال تا حدی توسط افراد بدون نشانه‌های آشکار هدایت می‌شود، جلوگیری از این ویروس به ویژه در یک کشور پرجمعیت مانند هند بسیار دشوار است.در اولین نظرسنجی دولتی تخمین زده شد که حدود ۰.۷۳٪ از جمعیت هند دارای آنتی‌بادی بودند. حال اگر ما این درصد را برای جمعیت روستایی هند به استثنای مناطق قبیله‌ای بکار ببریم، حدود ۷۵۰ میلیون نفر، یعنی حدود ۵ میلیون نفر در این مناطق آلوده و بهبود یافته‌اند.تنها راهی که می‌توانیم این مساله را توضیح دهیم این است که، با توجه به این که بیشتر اهالی مناطق روستایی هند به خارج سفر نمی‌کنند، انتقال جمعیت است. و این بررسی بیش از سه هفته پیش اتفاق افتاد. از آن زمان به بعد این ارقام افزایش‌یافته اند، زیرا هر فرد ممکن است فرد دیگری را مبتلا کرده باشد. (این مطالعه هنوز به صورت دقیق بررسی یا منتشر نشده است، و بررسی‌های سطحی می‌توانند غیرقابل‌اعتماد باشند).در حال حاضر شهرهایی با شیوع زیاد چه باید بکنند؟بسیاری از شهرها در حال قرنطینه کردن افرادی هستند که از کشورهای تحت‌تاثیر COVID19 باز می‌گردند. من می‌گویم که این کار باید متوقف شود و این مردم باید در خانه قرنطینه شوند. بیشتر آن‌ها نمی‌دانند که آیا آلوده شده‌اند، زیرا ممکن است آزمایش نشده باشند. و زمانی که تعداد افراد مبتلا در جامعه بالا باشد، قرنطینه کردن مسافران ورودی به مراکز عمومی، که بسیار کار پر مشقتی است، مقرون‌به‌صرفه نیست.در عوض، ما باید بر روی دو چیز تمرکز کنیم. اول قرنطینه معکوس برای افراد مسن است که در آن سالمندان و افراد آسیب‌پذیر برای حفاظت از آن‌ها قرنطینه می‌شوند. دومین کار این است که همه پول خود را در بیمارستان‌ها سرمایه‌گذاری کنیم و اکسیژن مورد نیاز بیماران را تامین کنیم. این مانور زندگی‌ها را نجات خواهد داد.این متن با استفاده از ربات مترجم مقالات پزشکی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.