نامرئی: خطوط گسل مادری

چند قدمی از تخت هایمان برمی داریم به سمت آموزش از راه دور و آموزش از راه دور، تا چهار میز در سه اتاق . در آپارتمانمان در کوئینز، شهر نیویورک، قفل، ورودمان به همه‌گیری را تحمل می‌کنیم. من صدای قهقهه هشت ساله را می شنوم و به او می گویم برای میلیونمین بار از یوتیوب خارج شود. من می خواهم درب را محکم ببندم. اما او قرار است در مدرسه باشد. او برای ارتباط با دوستانش به آن نیاز دارد. حالا هر بار که نگاه می کنم، مثل یک مامور مخفی پنجره ها را باز و بسته می کند.او یک SOC است iبچه AL که قطع. می شنوم که با دوستانش صحبت می کند. صدای "تو را جدی می‌گیرم"، صدای خنده‌اش، صدای جیغ او، صدای هیجان‌انگیز و رقابتی‌اش، صدای ناامیدش. تلفن‌ها، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌ها جامعه‌ای از کودکان 8 ساله را که در حال تایپ کردن، پیام‌رسانی، چت کردن، کلیک کردن بر روی آنلاین هستند، هماهنگ می‌کنند.8 ساله بیش از یک سال است که همکار من است و مدام کلیک می کند. میزهای ما کنار هم هستند، بنابراین خم می‌شوم و می‌گویم: «لطفاً کلیک نکنید! من مدارک را نمره می دهم.» وقتی سعی می کنیم 5 ساعت را بکشیم، محدود کنیم - در بطری های پر فن آوری او، منفجر می شود. ما بیش از حد آنلاین هستیم، برنامه ریزی می کنیم، درس می دهیم، خودمان را نمره می دهیم. هر روز به کودک 8 ساله اشاره می‌کنم که از یوتیوب خارج شود، انگشتانم را به هم می‌زنم و همزمان با دانش‌آموزانم صحبت می‌کنم. او لبخند می زند در حالی که به آرامی لپ تاپ خود را از دید من دور می کند.وقتی من یک بچه 8 ساله با فناوری کار می کنم، او به اتاق نشیمن می رود، چشمان خیره شده، بازوهایی مانند زامبی تکان می دهند، غر می زند و دیوانه وار می خندد، در حالی که نور سوسو می زند. زمانی که زمان قطعی کافی سپری شد، او با 72 محبوب در رختخواب ناروتو می‌چرخد کتاب . او یاد می گیرد که چگونه یک تخم مرغ آب پز شده را پوست کند و متفکرانه می گوید: "این بسیار رضایت بخش است."از زمان شروع بیماری همه گیر ، یک نوجوان چهارده ساله هر روز صبح از خواب بیدار می شد و روبه روی من می ایستاد تا ببیند آیا هنوز از قد من فراتر رفته یا نه، و ناله می کرد که به اندازه کافی سریع رشد نمی کند. سپس یک روز، او چشم به چشم من را ملاقات می کند و پوزخند می زند. ناگهان او بالای چشم من است. او از من بلندتر است.او از شلوار، کفش و تی شرت خود رشد می کند. صدایش پایین می آید؛ او عمیقا احساس می کند او نوجوان درها را به هم می زند و چارچوب را می شکند. بی قرار. آشفته. می رسد و دور می زند. ما فرآیند پیچیده گیج کننده درخواست برای دبیرستان های شهر نیویورک را طی می کنیم. او آن را از دست می دهد، خشمگین، هق هق می کند، چهره ای قرمز از ناامیدی از بودن بیش از حد با ما دارد. یک ساعت بعد مرا در آغوش می گیرد و به آرامی می گوید: "مامان دوستت دارم."14 ساله می خواهد با من فیلم ببیند، اما هیچ فیلمی را که پیشنهاد می کنم دوست ندارد. او در حالی که چشمانش را گرد می کند، می گوید: «خیلی کسل کننده است. اما به دلیل 14 سالگی، صدای متال را می بینم و نمی توانم به آن صحنه فکر نکنم، جایی که راک/درامر روبن، که ناگهان شنوایی خود را از دست داده، می رود تا در خانه ای با افراد ناشنوا زندگی کند. یک روز روبن از نردبانی بالا می رود تا سقف را تعمیر کند و اسپانسرش جو به نردبان ضربه می زند و روبن را مجبور می کند پایین بیاید. روبن پشت میز می گوید: «سعی می کردم سقف شما را درست کنم.» جو با وضوح پاسخ می دهد، "شما نیازی به تعمیر چیزی در اینجا ندارید."فوراً خفه می شوم. به تمام مواقعی در زندگی‌ام فکر می‌کنم که سعی کرده‌ام مانند دیگران یاد بگیرم، سعی کردم مانند دیگران مادر باشم، سعی کردم خودم را اصلاح کنم تا کسی متوجه نارساخوانی من نشود. من تعجب می کنم چه اتفاقی می افتد وقتی ما سعی نمی کنیم خودمان را اصلاح کنیم؟و بنابراین، به خودم یادآوری می کنم که وقتی 14 سالگی انعطاف ناپذیر است، عشق نشان دهم. او ارتباط می خواهد. او خواهان فعالیت است. او می‌خواهد از تپه پایین برود، از کنار گروه بزرگی از افسران پلیس که به مراسم بیداری Black Lives Matter برای برونا تیلور می‌روند. من و برادر کوچکش نقاب زده او را دنبال می کنیم. صبر کنید صبر کنید! زمزمه-فرمایش می کنم. 14 ساله نمی چرخد. من انتظار ندارم که او اینقدر در میان جمعیت پیش برود. فکر می کردم در لبه های بیرونی باشیم. در عوض او از میان افراد نقابدار می‌پیچد و مرا نادیده می‌گیرد تا بتواند ادای احترام‌های گفتاری را بشنود. او یک زانوی 14 ساله را به طور جدی می گیرد. دختر 8 ساله نقابدار رو به من می کند و زمزمه می کند: "حالا ما واقعاً کووید خواهیم گرفت!"در نه ماه اول همه‌گیری ، می‌خواستم همه را تشویق کنم. می‌خواستم دوستانم که از والدین سالخورده‌شان که از سکته مغزی، زوال عقل، بیماری قلبی و اختلال بینایی رنج می‌برند مراقبت می‌کنند، بدانند که من از آنها حمایت می‌کنم. می‌خواستم دوستانم که به کووید مبتلا شده‌اند بدانند که من آنجا هستم.تا فوریه-همه‌گیری سال 2021، من از پاهای آخرین همسرم خسته و بی‌حال هستم. من دیگر نمی‌توانم پلیس فناوری، مدیر زمان، ناخن‌گیر، محرک خانواده، آرام‌تر خانواده، سازمان‌دهنده خانواده، خانواده-آن را-به-برادرت-پرتاب نکن- باشم! من ظرف شویی، برف پاک کن، پوشه تی شرت، غلتک جوراب، ساز تخت، گردگیر قفسه، اسکرابر دوش، طبقه بندی لباس، جارو خرده نان، چک کننده ایمیل مدرسه، تقویم نویس، نان ساز کدو حلوایی هستم. اوه لعنتی! من 70 مقاله برای نمره دادن دارم! آخرین باری که تنها بودم کی؟ آخرین باری که چیزی نوشتم کی بود؟ناگهان همیشه احساس غمگینی می‌کنم، مثل اینکه دارم در شن‌های سریع افسردگی فرو می‌روم، مثل انگیزه‌ای که از بین رفته است، مثل اینکه امید دارد آن را از وجودم بیرون می‌کند."چرا همیشه فریاد میزنی؟" پسر 14 ساله وقتی از او می خواهم کاری انجام دهد به من می گوید."چرا فریاد میزنی؟" بچه 8 ساله وقتی از او می خواهم کاری انجام دهد به من می گوید."من فریاد نمی زنم! من فقط از شما می خواهم کمک کنید. هیچ کس به من کمک نمی کند تمیز کنم. از صبح تا شب دارم وسایل جمع می کنم! من دیگر نمی توانم این کار را انجام دهم!»14-سال انتقادی می گوید: "شما همیشه دیوانه به نظر می رسید."در حالت دفاعی می گویم: "من عصبانی نیستم."طول می کشد تا دو روز به اعتراف به خودم، من فقط ممکن است از کوره در رفته . انگار همه چیز دست من است. اگر من آن را انجام ندهم، چه کسی انجام خواهد داد؟ من لیست ها، نمودارها، یک ظرف سخت درست می کنم. من جلسات خانوادگی را فرا می خوانم. من برنامه ریزی می کنم و آنها را روی یخچال می گذارم. هیچ کس هیچ برنامه ای را دنبال نمی کند، هیچ کس به کوزه کار دست نمی زند. به نظر می رسد هیچ چیز کار نمی کند. هیچ کس به من گوش نخواهد کرد. من مدیر خوبی برای کسب و کار کوچک این خانواده نیستم. میشه لطفا من را اخراج کنید؟من در اتاق خوابم زوم می کنم با دانش آموزان 18 و 19 ساله، مهاجران و فرزندان مهاجر، . یک نوجوان سازمان ملل وقتی می شنوم که افسردگی در صدای آنها نفوذ می کند، می دانم که این به من بستگی دارد که آنها را هدف قرار دهم. دانش‌آموزانم در مورد ابتلا به کووید 19، از ابتلای والدینشان به کووید، در مورد مرگ پدربزرگ و مادربزرگشان، در مورد ترک نکردن آپارتمان خود در برونکس برای ماه‌ها، در مورد انجام کارهای ضروری به من می‌گویند. آنها به من می گویند که چقدر سخت بوده است که سال آخر خود را از دست بدهند و دانشگاه را به صورت آنلاین، با لپ تاپ، با تلفن خود، در کنار خواهران و برادران دوست داشتنی و دوست داشتنی خود، در همان اتاقی که یک تلویزیون غرغر می کند و سگی که پارس می کند، در یک اتاق شروع کنند. وقتی کسی در حال آشپزی و فریاد زدن است، در همان اتاقی که اتصال اینترنت ناگهان قطع می شود.از آنها می خواهم لطفا ویدیوهایشان را روشن کنند و بعد یک ترم کامل به بیست و سه جعبه سیاه خیره شوند. من از شنیدن صدای آنها، جدیت و اشتیاق آنها خوشحالم. یکی از آنها می گوید: «این خیلی طعنه آمیز نیست ، تاب آوری ، وقتی همه اینها اتفاق افتاد موضوع کلاس ما است؟» وقتی آخرین روز فرا می رسد، برخی نمی توانند بپذیرند که تمام شده است. "خودشه؟ ما بر نمی گردیم؟» گیج شده می پرسند "این تنها کلاس آنلاینی است که در آن دوستان پیدا کردم."بهار از راه می رسد و من دست از تماس با دوستانم بردارم، دیگر در مورد اینکه اگر اتفاقی برایم بیفتد، چه اتفاقی برای بچه هایم می افتد، دیگر عذاب آور نیستم؟ نیمه اول روز کارها را انجام می دهم. نیمه دوم همه چیز به هم می ریزد. من بی عاطفه، بی انگیزه، بی انگیزه هستم. صدای جیغ در اتاق دیگر را می شنوید؟ "چرا اینجایی!" دختر هشت ساله فریاد می زند پسر 14 ساله پاسخ داد: "من فقط سعی می کنم بدست بیاورم." من صدای زمزمه، هل دادن، زوزه را می شنوم.بعد از اینکه شام ​​درست می‌کنم، به انبوه لباس‌های تمیز خیره می‌شوم. به شوهرم، روی کامپیوترش خیره می شوم. باید تا کنم، مرتب کنم، انباشته درست کنم، آنها را در کشوها بگذارم، اما در عوض وارد اتاقم می شوم، به تختم نگاه می کنم و کشش مغناطیسی آن را احساس می کنم. قطعاً خیلی زود است برای خزیدن در رختخواب . اما هر کس دیگری در صفحه نمایش خود است، یا با یکدیگر دعوا می کند. لپ‌تاپم را برمی‌دارم، نقب می‌زنم و کلیک می‌کنم، می‌دانم باید کارهای بیشتری انجام دهم، می‌دانم باید برای بچه‌هایم مادر باشم، می‌دانم باید به قسمت بالاتر مغزم برسم، می‌دانم که باید حلقه عادت را دوباره پیکربندی کنم. من این را می دانم زیرا، من به فرار فرار کرده ام، و دیگر نمی خواهم فرار کنم.با نزدیک شدن به پایان ترم همه گیر دیگری، دانشجویانم به من می گویند: "تو باعث شدی دوباره عاشق مطالعه شوم." آنها می گویند: "از شما متشکرم که یکی از بهترین معلمانی هستید که داشته ام." آنها می گویند، "من قدردانی می کنم که چگونه ما و داستان های ما را مهم ساختید." آنها می گویند: "کاش یک کلاس برای معلمان دیگر وجود داشت تا یاد بگیرند که چگونه به کاترین آموزش دهند."شاگردانم مرا به یاد می آورند، باید بنویسم. و من این قطعه را شروع می کنم زیرا یکی از دوستان به من می گوید که نوشتن در مورد کار زنان مهم است، که مراقبت کار واقعی است، که آموزش مراقبت است، و اینکه ما باید چیزهای نامرئی را قابل مشاهده کنیم.وقتی کودک ۹ ساله‌ام را به تپه‌ای پوشیده از چمن در پارک آستوریا می‌برم و پتو را باز می‌کنم، هنوز نسخه‌های دلتا-امیکرون را نمی‌بینم. ما سوار می شویم و به گوش می دهیم پرسی جکسون . ما دراز می کشیم و به سمت بالا به برگ های رقصنده و شاخه های در حال تاب خوردن خیره می شویم. یک بارج از رودخانه شرقی به سمت بالا حرکت می کند. قطاری در بالای پل دروازه جهنم در سن 9 سالگی غرش می کند و من با محبت به یکدیگر لبخند می زنم. پیدا کردن این فضاهای آرام با او سخت است، بنابراین از سبکی لحظه‌ای که غلت می‌زنم قدردانی می‌کنم، و متوجه می‌شوم که عینکم را به چشم ندارم. نگاهی به پایین انداختم و آنجا... زیر پایم هستند. مترقی های گران قیمت من . پیچ خورده. شکسته شده.من بک آپ ندارم من واقعاً توان خرید یک جفت دیگر را ندارم. پایم را تکان می دهم و آنها را برمی دارم، یک دستم کاملاً افتاده است. سیم از کنار لنز بیرون زده است. "اوه خدای من!" من می گویم. چشمان دختر 9 ساله از نگرانی گشاد می شود. مکث می کنم معمولاً عصبانی می‌شوم، از خودم ناراحت می‌شوم، شاید حتی گریه می‌کردم چون احساس می‌کنم پولی برای اصلاح اشتباهاتم ندارم. اندوه من باعث ناراحتی کودک 9 ساله ای می شود که به درد من حساس است. به او نگاه می کنم. به آرامی عینک را از دستانم بیرون می‌کشد و سعی می‌کند آن‌ها را کنار هم بگذارد، ناموفق.به شیشه های شکسته نگاه می کنم و ناگهان می خندم. "مشکلی نیست. آنها شکسته اند. باید ببرمشون تا درست بشه و ممکن است نتوانند تعمیر شوند، اما اشکالی ندارد.» عینک شکسته را کنار گذاشتم. ما دراز می کشیم من نیازی به عینکم ندارم تا ببینم اینجا چیست. شانه من به شانه بچه 9 ساله برخورد می کند. خود ثابت نشده ام، مادر، معلم، نویسنده ام را در آغوش می گیرم و به آسمان پارک خیره می شوم.