از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۴)

چیزی به شب نمونده بود. یه کافیشاپ خلوت پیدا کردم و یه گوشه‌ی دِنج رو انتخاب کردم. موسیقی بی‌کلام در حال پخش بود و من با قهوه‌ام ور می‌رفتم. نور محیط به شدت ملایم بود، در حدی که میشه گفت تاریک بود. توی تاریکی به تابلوی روبروم خیره شده بودم. یه قابِ سی در چهل که توسط یه هالوژن بهش نور بنفش تابیده شده بود. پس‌زمینه‌ی تصویر، مخلوطی بود از رنگ‌های نارنجی، فیروزه‌ای، قهوه‌ای و هاله‌ای از تیرگی که در کلِ تصویر مشاهده می‌شد. در وسط تصویر، یه کلبه‌ی چوبی قرار داشت که در حال واژگون شدن بود و پسری که روی سقف اون ایستاده و به افق خیره شده بود. قهوه‌ام رو هم می‌زدم و نگاه از اون برنمی‌داشتم. حسِ اون منظره رو به خوبی درک می‌کردم؛ تَلفیقی از شک و یقین؛ از دست دادن و به دست آوردن؛ رسیدن و دور شدن. فنجون رو به دست گرفتم و قهوه رو جرعه جرعه نوشیدم. احساس می‌کردم که روی صندلی حضور ندارم. من اونجا بودم؛ داخل تصویر و روی سقف کلبه. نسیمی خنک، تمام وجودم رو دربرگرفته بود. انگار که از بُعد انسانی خالی شده و به یه سایه تبدیل شده بودم. یه حجم از نیاز که ذره ذره‌ی وجودش، به سمت یه مسیر نامشخص در حرکت بود.کافئین، افکارم رو تحریک کرده بود. در اون لحظه هیچ کمبودی رو احساس نمی‌کردم. شاید اولین بار در طول عمرم بود که احساس، افکار و جسمم هر سه در یه مسیر قرار داشتن. هیچ چیز نمی‌تونست این حالت رو از من بگیره. غرق در خودم، از اطرافم غافل شده بودم. میزهای روبروم یکی یکی پر شدن. سمت چپم یه مرد تنها و روبروم یه دختر و پسر جوون نشسته بودن. گویا در اون لحظاتی که خیره به قاب عکس بودم، دختر که رو به من نشسته بود، نگاه من رو کنترل می‌کرد. وقتی متوجه این موضوع شدم، نگاهم رو به میز دوختم. به انگشتان شستم که دور هم در چرخش بودن. به یکباره هوای سردی وارد فضای کافیشاپ شد. پنجره رو دیدم که باز شده. صدای موسیقی، در رعد و برق گم شده بود. چند تا غرّش و سپس یه بارون شدید. اکسیژنِ حل شده در هوا رو با تمام وجود تنفس کردم. لبخند زدم. باقیمونده‌ی قهوه‌ام رو سرکشیدم و اونجا رو ترک کردم.ماشین رو از جاش تکون ندادم و پیاده زیر بارون شروع به قدم زدن کردم. انگار که تا اون لحظه از عمرم با بارون غریبه بودم. حسِ تازگی و سرزندگی، قدم‌هام رو محکم‌تر به زمین می‌کوبوند. از تفریحاتم، رد شدن از داخل گودال‌های آب کوچیک حاشیه‌ی خیابون بود؛ اینکه آب رو با شدت به اطراف بپاشم، باعث ذوقم می‌شد. می‌دویدم و می‌ایستادم. نفس تازه می‌کردم و دوباره به مسیرم ادامه می‌دادم. کف دست‌هام رو بهم می‌چسبوندم و آب جمع شده‌‌ی داخلش رو سر می‌کشیدم. اون هدیه‌ی آسمون بود به من؛ شک نداشتم. لباس‌هام به پوستم چسبیده بود. بدنم از سرما مورمور می‌شد ولی از پا نمیفتادم.یادم نمیاد چقدر از محل پارک ماشین دور شده بودم. فقط خاطرمه گرسنگی بهم فشار آورده بود. از صبح هیچی نخورده بودم. ناهار رو هم برای رعایت ادب، الکی باهاش ور می‌رفتم تا بقیه کارشون تموم تموم بشه. پر از اشتها بودم. عکس غذاهای خوشمزه، جلوی چشمام قطار شده بودن؛ میل خوردن هرچیزی رو داشتم حتی فسنجون که اصلا دوسندارم. این شد که برگشتم سمت ماشین. سوئیچ انداختم و سوار شدم. دیدم صفحه‌ی گوشی روشنه. برش داشتم ببینم چخبره؛ شاید رضا باشه. حتما کار واجب داشت؛ ترسیدم که شاید برای بچه‌اش اتفاقی افتاده باشه. اون نبود. خانوم کیانی بود. بیشتر از ده بار زنگ زده بود. آخریشم همین یه دقیقه‌ی پیش، قبل از سوار شدنم بود. گوشی رو انداختم یه گوشه روی صندلی. نمی‌خواستم حال خودم رو خراب کنم. ماشین رو روشن کردم. دنده رو جا زدم. راهنما زدم تا حرکت کنم. هرکاری کردم نتونستم از جام تکون بخورم. لعنت به من. کاش دیشب دستم می‌شکست و به دکتر پیام نمی‌دادم. برگشتم سر جام. شیشه رو پایین دادم و چند تا نفس عمیق کشیدم. گوشی دوباره زنگ خورد. احتمالا اگه جواب نمی‌دادم ول‌کن نبود:《سلام بفرمایین》《سلام علکم آقای همه‌کاره! چطوری با دردسرای ما؟ خودمونیم، خوب بلدی حال آدم رو جا بیاری‌ها! نکنه به غیر از کارهای ساختمونی، دوره‌ی کمک‌های اولیه رو هم دیدی؟》《خواهش می‌کنم. وظیفه بود.》《نه! خوشم اومد. عجب مرد وارسته‌ای! مثه اینکه لازمه یه بار دیگه‌ام همدیگه رو زیارت کنیم. کجا هستی حالا؟》《جایی‌ام. دستم بنده. ببخشید باید برم.》《چه بد اخلاق! با همه اینجوری حرف میزنی یا...》《عذرخواهم. اگه کاری ندارین که رفع زحمت کنم.》《کار که دارم... حالا به کارت برس. بعدا دوباره سراغت رو می‌گیرم. فعلا.》یه آدم چقدر می‌تونه پررو باشه. همونجا باید یه عکس ازش می‌گرفتم و بهش نشون می‌دادم تا انقدر زبونش دراز نشه. به هر طریقی بود راه افتادم تا یه سری به رضا بزنم. گرسنگی رو فراموش کردم. سر راه یه خورده خرت و پرت براش خریدم. به رسیدم بیمارستان. ماشین رو پارک کردم و به سمت ورودی ساختمون حرکت کردم. از شدت بارون کم شده بود. چند قدمیِ در بودم که رضا رو دیدم. یه گوشه روی سکوی بغل در نشسته بود. دست‌هاش رو به طرفین تکیه داده و چشماش رو بسته بود. روبروش وایستادم. خستگی از سر و روش می‌بارید. توی همون چند ماه، خیلی شکسته شده بود؛ این رو از خط‌هایی که روی پیشونیش افتاده بود و از گودی زیر چشماش خوندم. بدون صحبت، آروم کنارش نشستم. اول متوجه حضورم نشد؛ گویا اونجا نبود. دلم براش سوخت. کاش کاری ازم برمیومد تا یخورده از این حجم سنگین فشاری که روی دوشش بود رو کم کنم. می‌دونستم که شوخی‌ام دیگه سر حالش نمی‌کنه. اون رضای سرزنده، حالا به خسته‌‌ترین مرد دنیا تبدیل شده بود. یه لحظه دردهای خودم رو فراموش کردم. من هرچقدرم که احساسم نامیزون بوده باشه، خودمم و خودم. نهایتا اینه که چند وقتی میرم و گم و گور میشم. مسعولیت کسی به عهده‌ی من نیست که مجبور به فراموش کردن خودم باشم ولی اون... به عدالت خدا شک کردم؛ البته اگه می‌بود... چرا یه آدمی که تا می‌تونسته دویده و از شکم خودش زده و به زن و بچه‌اش داده، الان که وقت خوشحالی کردنشه، باید اینجوری زانوی غم بغل بگیره و... یه فکری به سرم زد. (تازه نبود، مربوط می‌شد به همون اوایلی که دکترها در مورد سلامتی بچه، جواب درست و حسابی بهش نمی‌دادن) می‌خواستم بگم چرا بی‌خیالش نمیشی رضا؛ اینجوری هم تو داری آب میشی هم اون طفل معصوم! کاش جرات گفتنش رو داشتم!دستم رو گذاشتم روی شونه‌اش و آهسته مالیدم. به خودش اومد. با یه لبخند، با همون نگاه نافذش، ظاهر درب و داغون من رو برانداز کرد. انگار توی دلش برای همه جا داشت. احوالم رو پرسید و راجب لباس‌هام ازم سوال کرد. منم سیر تا پیاز ماجرا رو براش تعریف کردم. از شنیدن حرفام خوشحال شد. اینکه بلاخره تصمیم گرفتم بزرگ بشم. بلند شد و بی‌ توجه به وسایلی که براش خریده بودم، دستم رو گرفت و رفتیم تا یه قدمی با هم بزنیم. برای دلخوشیش، بدون اشاره به مسائل مالی، از پیشرفت کارمون براش صحبت کردم. اینکه منشی بلاخره یاد گرفته کیسه‌ی سیمان و گچ رو از هم تشخیص بده! زد زیر خنده. وسط خنده‌هاش پرسید هنوزم سیگار نمی‌کشم؛ منم با سر تایید کردم. تعجب کردم. یه لحظه فکر کردم واسه خودش می‌خواد. آخه چند سالی بود که ترک کرده بود. از این موضوع ابراز خوشحالی کرد و دستم رو فشرد. به سمت ورودی حرکت کردیم. کارت اعتباریم رو از داخل کیف جیبیم دراوردم و یواشکی گذاشتم توی جیبش. تا متوجه شد، ناراحت شد و اصرار داشت که این کار رو نکنم ولی با تموم زورم جا کردم تو و ازش دور شدم. گفت نمی‌خوای خواهرت رو (خانومش) ببینی؟ بهونه‌ی خستگی رو آوردم. نزدیک ماشین بودم که داد زد گفت:《یاسر؛ حواست به دکتر باشه!》 براش دست تکون دادم و ماشین رو روشن کردم. هنوز سر جاش وایستاده بود و داشت نگام می‌کرد. منظورش رو متوجه نشدم. یعنی چی؟ دکتر... حتما واسه کار بوده؛ تنها چیزی که به ذهنم رسید همین بود!دیگه پیگیر خانوم کیانی نشدم. از فرداش مجددا برگشتم سرکار ولی این بار خودم رو برای اتفاق‌های تازه‌ای آماده کرده بودم. اوقات بیکاریم یه کاغذ و قلم برمی‌داشتم و از آرزوهام می‌نوشتم. هدف‌هایی که دوسداشتم بهشون برسم. سفر خیلی حالم رو خوب می‌کرد، توی اولویت مشترک آرزو و هدف، این رو قید کردم. جالب بود از ازوداج هم اسم برده بودم. سعی کردم بدون سانسور بنویسم پس توی لیست آرزوهام، صحبت کردن با گل‌ناز رو هم یادداشت کردم. این بین رو با چیزهایی که حالم رو خوب می‌کرد پر کردم مثه: آموزش گیتار، بازیگری، و کلاس شنا! عاشق شنا بودم و هستم؛ حیف که نشد پِی‌اش رو بگیرم. برای شروع، شب‌ها داخل گوگل دنبال آموزشگاه‌های معتبر موسیقی گشتم. یکی دو تا آدرس رو یادداشت کردم ولی چون سرم شلوغ بود گذاشتم برای فراغت بعد اتمام کار. ولی کلاس شنا رو ثبت‌ نام کردم؛ البته فقط ثبت نام!احساسم خوب بود و چون خوب بود، فکرمم راحت کار می‌کرد. راحت‌تر با طلبکارها صحبت می‌کردم. تونستم موعد چک‌ها رو چند ماه عقب بندازم. از کارگرها خواهش کردم که یخورده بهم فرصت بدن و برای حقوقشون تا پروژه‌ی بعدی صبر کنن. از اونجایی که آدم خوش حسابی بودم، با کمال میل قبول کردن؛ حتی چند تاشون پیشنهاد دادن که اگه دستم خالیه، از پس‌اندازشون بهم کمک کنن. سلیقه‌ام توی موسیقی‌ رو عوض کردم و چند تا موسیقی بی‌کلام آرامبخش دانلود کردم. متن‌های انگیزشی می‌خوندم. گهگاهی هم داخل رختخواب یه کش و قوسی به بدنم می‌دادم.یه روز مهمون کارگرها شدم و نگهم داشتن تا ناهار رو با اونها بخورم؛ املتِ کارگری! خوشمزه‌ترین املتی بود که تابحال خورده بودم مخصوصا که پیازهاش هم محلی بود. سرگرم شوخی‌های وسط غذا بودیم که صدای بلند موزیک به گوشم رسید. اول توجه نکردم چون داخل محلی که ما مشغول بودیم اینجور چیزها معمول بود. فقط یه نیم‌نگاه بهش انداختم، اونم به اصرار بغل‌دستیم! شاخ دراوردم. خانوم کیانی بود که تنهایی وارد محوطه‌ی ساختمون شده بود. ماشینش رو یه گوشه پارک کرده و در حال قدم زدن به سمت ما بود. پِچ پچِ بین کارگرها جون گرفت. یه خانوم با اون تیپ مخصوص به خودش و ماشین خارجیش، حسابی جلب توجه کرده بود. سعی کردم به روی خودم نیارم. تا اینکه یه قدمیِ ما ایستاد. (بدون در نظر گرفتن مخاطب خاصی) عرض ادبی کرد. خودش رو خریدار معرفی کرد و خواهش کرد که اگه ممکنه یه نفر اون رو برای آشنایی با محیط همراهیش کنه. طبیعتا اون یه نفری که پاشد من نبودم. لقمه‌هام رو گنده‌تر می‌گرفتم. همه‌ی نگاه‌ها به سمت من بود؛ انتظار داشتن که من اون یه نفر رو معرفی کنم. سرکارگر ازم اجازه گرفت و خواهش کرد تا برای اینکه خانوم معطل نشن، کمکشون کنه. با خونسردی درخواستش رو تایید کردم. خانوم کیانی هم از جاش تکون نخورده بود. حتی با اشتیاق یه لقمه از غذا رو هم میل کرد. دور شدن و می‌تونستم نگاه‌هایی که رفتنش رو مشایعت می‌کنه واضح متوجه بشم‌. بلافاصله پاشدم و بعد از تشکر از کارگرها، از محوطه خارج شدم و سمت ماشین حرکت کردم. هنوز سوئیچ رو نچرخونده بودم که دیدم در سمت چپم باز شد و یکی نشست داخل. با تعجب نگاش کردم! منظورش از این کارها چی بود. حدس زدنش سخت نیست که منظورم سِودا‌ست. آره این بار دیگه مجبورم کرد سودا صداش کنم. بهم پیشنهاد داد راه بیفتم تا راجب یه موضوعی باهام صحبت کنه. بدون سوال راه افتادم.بعد از احوالپرسی (طبق عادت همیشگیِ همه‌ی آدم‌ها، بعد از اینکه یه گندی بالا میارن) شروع کرد به عذرخواهی برای اینکه باعث شده بود تا اون‌روز جوری که قرار بود، پیش نره. کلی جمله‌های قلمبه سلمبه. صدای موزیک رو که بالا بردم متوجه شد که تمایلی به شنیدن حرفاش ندارم. ازم خواهش کرد تا کنار دکه‌ی سیگار فروشی نگه دارم. سیگار روی لبش بود که وارد ماشین شد. پاکت رو به همراه فندک گذاشت روی داشبرد. راه افتادیم. شیشه رو پایین داد و تا آخرِ سیگارش یه کلمه‌ هم صحبت نکرد. نخ بعدی رو روشن کرد. بعد از اون، نخ بعدی و همچنان لب از لب باز نکرد. بهش نگاه نمی‌کردم. درسته از دستش عصبانی بودم؛ از تیپ شخصیتی‌اش (یا شایدم رفاه مالیش) اذیت می‌شدم ولی این که یه نفر کنارم بشینه و حالش خوب نباشه، بیشتر اذیتم می‌کرد. دستش رو برد تا نخ بعدی رو روشن کنه که بهش اجازه ندادم. پاکت سیگار رو برداشتم پرت کردم صندلی عقب. حالا اون بود که بهم نگاه نمی‌کرد. مدام لب‌هاش رو می‌خورد و ناخنش رو روی زِه کنار شیشه می‌کشید. انگار هردومون توی مسابقه‌ی سکوت، قصد پیروزی رو داشتیم.یکی دو ساعت، شایدم بیشتر، همینجوری بی مقصد شهر رو زیر و رو کردیم؛ تا نگهبان برای اجازه‌ی امضای بارنامه، باهام تماس گرفت. مجبور شدم برم سر ساختمون ولی اینکه ما دو تا رو باهم ببینن، وجهه‌ی خوبی نداشت. با یه عذرخواهیِ لفظی، یه کوچه نرسیده به ساختمون پیاده‌اش کردم. وقتی داشت پیاده می‌شد فقط یه جمله به زبون آورد:《من مجبور بودم...》نمی‌دونستم این بار اجازه دارم که به این اتفاقاتِ سرزده‌ فکر کنم؛ چیزهایی که هیچ معلوم نبود اون طرفش چه داستانی پنهونه! با فاصله، پشت سرش به راه افتادم. طوری که وقتی در حال خارج شدن از ساختمون بود، مجددا نگاهمون باهم برخورد کرد. رفت و من نمی‌دونستم که در این فاز جدید از زندگیم، باید چه تصمیمی بگیرم. همیشه همینطور بوده. تا برای آدم اتفاق قشنگی میفته، بلافاصله، نوبت آزمایشِ لیاقت می‌رسه؛ با هر نتیجه‌ای (چه موفق و چه ناموفق) هیچ تضمینی نیست که ادامه‌ی ماجرا باز هم لذت‌بخش هست یا نه!تا شب، ادای آروم بودن رو دراوردم اما وقتی وارد رختخواب شدم، حسِ تموم نشده‌ای مغزم رو قلقلک می‌داد. کاش کسی بود تا در این زمینه باهاش مشورت کنم؛ تنها کس و کارم، گوشه‌ی بیمارستان در حال پژمرده شدن بود. همین باعث شد تا بخوام روی پای خودم وایستم. مستقلانه فکر کنم و خودم برای فکر و احساسم تصمیم بگیرم؛ همین باورهای نوظهور بود که من رو به جهتی هدایت کرد که می‌تونم بگم من رو با ناب‌ترین احساس زندگیم آشنا کرد. هرچند بعدها بخاطرش متحمل دردهای غیرقابل وصفی شدم.از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۳)