قربانیِ بازیِ آسمان و زمین!

غربت، یک‌جا برایم خواستنی جلوه کرد: آنجا که دست‌هایم را از زمین شستم و دودستی دستگیره‌ی درهای آسمان را چنگ زدم! احساسی شبیه به یک آدم‌فضایی را داشتم؛ آنجا که° افقی که رنگش را نمی‌دانستم، مردمک چشمانم را پر کرد و نمی‌دانستم در آن نقطه از اسفراین چه می‌کنم! در ذهنم به دنبال نقطه‌ی مشترکی که من را به آنجاها متصل کند می‌گشتم و چیزی نیافتم و هرچه لیستِ منطقم را پر کرد، هرآنچه بود که شناسنامه‌ام، قبل‌تر با بی‌رحمی بهم گوشزد کرده بود! پس این اتفاق چرا؟ آن غربت سر از کجا درآورده بود!؟ غربتی که معنایش با آشنایی، بیشتر مترادف بود! نمی‌دانم! نگاهم مال من نبود! اختیارش دست کسی دیگر بود؛ همانند انگشتانم که زیر ضربات سرمای دِی‌ِ بی‌رحم، سِر شده و دست از فرضیه‌سازی برنمی‌دارد! واژه‌های آسمان، در زیر بیت‌های موسیقی رَپ، سَر و شکلِ قافیه به خود می‌گرفت و ذهنم توانایی حلاجی آن را نداشت! زمین، دست از فصول شسته بود و انعکاس آنها، در آسمان ماندگار شده بود: از نارنجی می‌گفت و من را به یادِ پاییزی که در قلبم ناتمام ماند می‌انداخت و با نقره‌ای، زمستان را بر سرم می‌کوبید! از بهار و تابستان هم کم ندیدم! ذهنم سعی در فهمیدن می‌کرد اما مانند دویدن بر صفحه‌ی تِردمیل، مدام درجا می‌زد!خنده‌ام می‌گرفت و توانایی اشک ریختن نداشتم! تعجب، تمام وجودم را به تسخیر خود درآورده بود و من آن کودک هفت‌ساله‌ای بودم که نگاهش به انگشتانِ معلم است که برروی تخته‌سیاه، الفبا را می‌نویسد و نمی‌فهمد چگونه کسی سی و دو حرف را بلد است؛ درحالیکه او هنوز « آ »یِ باکلاه را از بی‌کلاه تشخیص نمی‌دهد! در آن بالاترها چه خبر بود؛ پای چه کس یا کسانی درمیان بود و چرا مَنی که هیچ سر از کارشان درنمی‌آورم را قاطی این بازی‌ها کرده بودند؟!در کنجکاوی‌هایم، چندبار نزدیک بود تیرچراغ‌برق را بغل کنم و سِپَرِ پراید را با ساقِ پاهایم لمس کنم! البته از پسِ چند چاله و چوله برنیامدم و گوشی از لابلای انگشتانم سُر خورد و رفت تا خرد و خاکشیر شود که خدا به جوانی‌ام رحم کرد! به این دلایل، مجبور بودم حواسم را به زمین جمع کنم؛ حسادتِ او را متوجه شدم! گویا می‌خواست فرزندش را برای خود نگاه دارد! انگار که از آسمان بسیار طلبکار بود و تمایلی به ازدست‌دادن من را نداشت! او می‌گفت که سرم در کار خودم باشد و آسمان را بگذارم برای وقتی که وقتش رسید! زیبایی‌هایش را به رُخم می‌کشید تا از آن بالاها دست بکشم اما مگر می‌شد؟ چرا؟ چرا من باید محدود به زمان شوم؟ تا کی منتظر شوم تا برچسبِ « شادروان » را به ابتدای اسمم بچسبانند تا مگر بلاخره زمین دست از این خودخواهی‌ِ مالکیتش بردارد؟ مگر من آزاد نیستم؟ یعنی برای سفر، باید از قبل هماهنگ شود؟ مگر شمال است؟ من روحیه‌ام با مقدمه‌چینی، با محدودیت، با کسب اجازه و... جور نیست؛ من می‌خواهم هروقت که دلم خواست بروم؛ هرجا که دلم خواست! چرا اینها اینطوری‌اند؟ چرا اینقدر شاخ و شانه می‌کشند، آنهم برای چیزی که تَهَش لذت است؟ میهمانی° که زوری که نمی‌شود! من دلم یک کف دست نان بیات می‌خواهد و یک قاشق چکیده و یک جفت کفش و سفر؛ من مالِ ( یک‌جا ) ماندن نیستم! در عمقِ من، رگ و ریشه‌ای که به ( یک ) وطن وصل شود وجود ندارد؛ تمامم آسمان است و زمین به چشمم جز یک مشت خاک و درخت و آب که کره‌ای آبی را تشکیل داده‌اند، چیز بیشتری نیست! من ستاره‌ام، زهره‌ام! من آن سیاره‌ی کشف‌نشده‌ام، دورافتاده در کنج یک منظومه‌ی بی‌دَروپیکر...آخ که نفسم سوخت از اینهمه اعتراض که آخرش قرار نیست به گوش هیچکسی برسد! خسته‌ام از این حرف‌های بی‌مقصد! از این کنجکاوی‌هایی که منطق، لباس توهم بر تَنشان کرده‌ و گاهی واقعا قبول می‌کنم که من یک آدمِ روان‌پریشم که قرص‌هایش را نخورده است! آه که چه سخت است از آسمان دست شستن و به اجبارِ شکم و چند وجب پایین و بالایش، زمین را انتخاب کردن؛ دنیایی که یک سرش در آینه به انتهای خطوط عمودی و افقیِ فرضی که یکدیگر را در ناکجاآباد قطع می‌کنند، متصل است و سر دیگرش به تخمِ چشم‌هایم! سخت است و درد دارد و این درد را کسی می‌فهمد که زبان آدم‌ها را بلد نیست و نوشتن را انتخاب کرده! اکنون که دارم انگشتانِ شکست‌خورده‌ام را برروی بخاری دِلداری می‌دهم، می‌بینم که نمی‌توانم جز جوابِ « خوبه! » در پاسخ به امین ( همکارم ) که می‌گوید: « علی، رسول ( خیاط ) بلاخره پیرهنم رو دوخت » چیز مناسب‌تری بگویم! در آینه‌ی قَدیِ آرایشگاه که اصرار دارد برگردم و لبخندِ رضایتم را در او ثبت کنم تا به گوشِ زمین برساند که حالم خوب است، تا مگر دست از سرِ پُر-مویَم بردارد؛ او که مُصرانه، جمله‌ی « علی یک زمینی‌ست و تا وقتی عمودی در جاذبه‌ام قدم برمی‌دارد، موظف به رعایت قوانین من است » از دهانش نمی‌افتد. در این لحظه، موسیقی، چه خوش می‌نوازد؛ مانند همیشه!