دئونولوژی چیست؟

طرفداران deontology پاسخ های مختلفی برای پرداختن به انتقاد از عدم قطعیت اخلاقی در تعیین اصول اخلاقی جهانی ارائه کرده اند. در اینجا چند رویکرد رایج وجود دارد:1. شهودگرایی: یک پاسخ مبتنی بر شهودگرایی اخلاقی است، که معتقد است اصول اخلاقی از طریق آگاهی مستقیم شهودی شناخته می شوند. طرفداران استدلال می کنند که افراد دارای ظرفیت ذاتی برای درک و درک حقایق اخلاقی هستند که به آنها امکان دسترسی به اصول اخلاقی جهانی را می دهد. شهودهای اخلاقی اساسی تلقی می شوند و نقطه شروعی برای استدلال اخلاقی هستند. شهود گرایان استدلال می کنند که حتی اگر بر سر اصول اخلاقی خاص اختلاف نظر وجود داشته باشد، ممکن است توافق گسترده ای در مورد شهودهای اساسی وجود داشته باشد، مانند ممنوعیت ایجاد آسیب های غیرضروری یا اهمیت احترام به خودمختاری. با تکیه بر این شهودهای مشترک، دین شناسان می توانند چارچوبی از اصول اخلاقی جهانی را ایجاد کنند.1. تعادل بازتابی: تعادل انعکاسی روشی است که توسط deontologists برای رسیدگی به عدم قطعیت اخلاقی استفاده می شود. این شامل فرآیندی از ایجاد تعادل بین شهودها، اصول اخلاقی و قضاوت های مورد توجه برای دستیابی به انسجام و توجیه در استدلال اخلاقی است. طرفداران استدلال می کنند که افراد از طریق یک فرآیند تأمل و گفتگو، می توانند برای یک حالت تعادل انعکاسی تلاش کنند که در آن شهودها و اصول اخلاقی آنها متقابلاً سازگار و منسجم باشد. هدف deontologists با درگیر شدن در تعادل بازتابی، حل تعارضات و عدم قطعیت ها در تعیین اصول اخلاقی جهانی است. این روش امکان یک رویکرد پویا و تکراری را برای استدلال اخلاقی فراهم می‌کند، جایی که افراد شهود و اصول خود را در پرتو بینش‌های جدید و تأمل انتقادی اصلاح می‌کنند.1. ساخت‌گرایی: رویکردهای ساخت‌گرا در دین‌شناسی پیشنهاد می‌کنند که اصول اخلاقی کشف نمی‌شوند، بلکه از طریق بحث و گفتگوی عقلانی ساخته می‌شوند. طرفداران استدلال می کنند که اصول اخلاقی محصول عقل انسانی و مشورت اجتماعی است که توسط ارزش های مشترک، هنجارهای فرهنگی و ملاحظات اخلاقی شکل می گیرد. سازه گرایان معتقدند که اگرچه ممکن است مفاهیم متفاوتی از اصول اخلاقی وجود داشته باشد، اما می توان آنها را از طریق فرآیند گفتمان عقلانی و توافق جمعی توسعه داد. با درگیر شدن در گفتگوی سازنده، افراد می توانند در جهت استقرار اصول اخلاقی جهانی که برای همه عوامل عقلانی قابل قبول است، تلاش کنند.این پاسخ ها نشان می دهد که طرفداران ریشه شناسی چالش عدم قطعیت اخلاقی را تصدیق می کنند و به دنبال حل آن از طریق توسل به شهود، تعادل تأملی و استدلال سازنده هستند. با درگیر شدن در این فرآیندها، دیونتولوژیست ها به دنبال ایجاد یک سیستم قوی و منسجم از اصول اخلاقی جهانی هستند که می تواند تصمیم گیری اخلاقی را هدایت کند.شهودگرایی به عنوان پاسخی به عدم قطعیت اخلاقی در دئونتولوژی با انتقاداتی مواجه شده است. برخی از انتقادات رایج عبارتند از:1. ذهنیت شهود: منتقدان استدلال می کنند که تکیه بر شهود اخلاقی به عنوان مبنایی برای تعیین اصول اخلاقی جهانی مشکل ساز است زیرا شهودها می توانند در بین افراد و فرهنگ ها متفاوت باشند. شهودها می توانند تحت تأثیر سوگیری های شخصی، شرطی شدن فرهنگی و پاسخ های عاطفی قرار گیرند، که ممکن است قابلیت اطمینان آنها را به عنوان پایه ای برای حقایق اخلاقی عینی تضعیف کند. سوبژکتیویته شهودها سؤالاتی را در مورد جهانی بودن آنها و امکان دستیابی به اجماع در مورد اصول اخلاقی ایجاد می کند.1. عدم راهنمایی در شهود متضاد: شهودگرایی ممکن است در هنگام تضاد بین شهودهای اخلاقی مختلف، برای ارائه راهنمایی روشن تلاش کند. در شرایطی که افراد شهود متناقضی در مورد اصول اخلاقی دارند، تعیین اینکه کدام شهود باید وزن بیشتری داشته باشد یا چگونه تعارض را حل کند، چالش برانگیز است. منتقدان استدلال می کنند که شهودگرایی یک روش یا چارچوب سیستماتیک برای رسیدگی موثر به این تعارضات ارائه نمی دهد.1. توجیه شهود: شهودگرایی ممکن است در توجیه یا ارائه دلایلی برای شهودهای خاص با چالش هایی روبرو شود. منتقدان استدلال می کنند که صرفاً ادعای اینکه شهودهای خاص بدیهی هستند یا بلافاصله قابل درک هستند به اندازه کافی نیاز به توجیه عقلانی را برطرف نمی کند. بدون ارائه دلایل یا استدلال های قوی برای حمایت از شهود، شهودگرایی ممکن است در برابر شک و اختلاف آسیب پذیر باشد.1. عدم پیشرفت و توسعه: منتقدان استدلال می‌کنند که شهودگرایی خطر رکود در استدلال اخلاقی را به دنبال دارد، زیرا به شدت بر شهودها به عنوان بنیادی و تغییرناپذیر متکی است. این رویکرد ممکن است مانع پیشرفت اخلاقی و ظرفیت رسیدگی به چالش‌های اخلاقی جدید شود. تأکید شهودگرایی بر شهودهای فوری و غیر انعکاسی ممکن است توانایی انطباق اصول اخلاقی را با بافت های متغیر اجتماعی و بینش های اخلاقی جدید محدود کند.توجه به این نکته مهم است که این انتقادات شهودگرایی را به عنوان پاسخی به عدم اطمینان اخلاقی باطل نمی‌کنند، اما حوزه‌های نگرانی و بحث‌های جاری در فلسفه اخلاق را برجسته می‌کنند. طرفداران شهودگرایی همچنان استدلال های خود را اصلاح می کنند و با این انتقادات برای تقویت و دفاع از موقعیت خود درگیر می شوند.حال دیدگاهی دیگر را نیز بررسی می کنیم.پاسخ از طرفداران Deontology:1. وظایف متنی و اولیه: برای پرداختن به انتقاد از صلبیت و انعطاف ناپذیری، طرفداران اخلاق deontological مفهوم وظایف زمینه ای و در ابتدا معرفی کرده اند. وظایف متنی تشخیص می دهد که تعهدات اخلاقی بسته به شرایط خاص می تواند متفاوت باشد. وظایف اولیه پیشنهاد می‌کنند که قوانین اخلاقی می‌توانند وزن اولیه داشته باشند، اما ممکن است با ملاحظات اخلاقی شدیدتر در موقعیت‌های خاص نادیده گرفته شوند.1. تعادل بازتابی: دئونتولوژیست ها به انتقاد از عدم قطعیت در شناسایی اصول اخلاقی جهانی با استفاده از روش تعادل بازتابی پاسخ داده اند. تعادل انعکاسی شامل فرآیندی از ایجاد تعادل بین شهودها، اصول اخلاقی و قضاوت های سنجیده برای رسیدن به یک چارچوب اخلاقی منسجم و قابل توجیه است. این روش امکان رویکرد تکراری و تأملی بیشتری را به استدلال اخلاقی می دهد.1. دئونتولوژی کثرت گرایانه: برخی از دیدگاه‌های دین‌شناختی از دین‌شناسی کثرت‌گرا حمایت می‌کنند، که تصدیق می‌کند که وظایف اخلاقی را می‌توان از منابع متعددی مانند حقوق، اصول، فضایل و قوانین طبیعی استخراج کرد. این رویکرد امکان درک جامع‌تر و انعطاف‌پذیرتر از تعهدات اخلاقی را فراهم می‌آورد که با پیچیدگی‌های تصمیم‌گیری اخلاقی سازگار است.طرفداران نتیجه گرایی و ریشه شناسی همچنان در بحث های جاری شرکت می کنند و تئوری های خود را اصلاح می کنند، انتقادات را در نظر می گیرند و بینش هایی را از دیگر دیدگاه های اخلاقی ترکیب می کنند. این پاسخ‌ها پویایی و سازگاری نظریه‌های اخلاقی را در زمان تکامل در پاسخ به چالش‌های فلسفی نشان می‌دهند.طرفداران نتیجه گرایی و دئونتولوژی به انتقادات و محدودیت های نظریه های اخلاقی مربوطه خود به طرق مختلف پاسخ داده اند. در اینجا برخی از پاسخ های رایج وجود دارد:پاسخ های طرفداران نتیجه گرایی:1. نتیجه گرایی قاعده: برخی از نتیجه گرایان انواعی مانند نتیجه گرایی قاعده را پیشنهاد می کنند که به دنبال پرداختن به انتقاد از نادیده گرفتن حقوق فردی و عدالت است. نتیجه گرایی قواعد معتقد است که اقدامات باید توسط قوانین کلی هدایت شوند که در صورت رعایت مداوم به بهترین پیامدهای کلی منجر شوند. هدف این رویکرد ایجاد تعادل بین در نظر گرفتن حقوق فردی و بهینه سازی نتایج کلی است.1. پیامدگرایی عامل نسبی: برای پرداختن به انتقاد از غفلت از نیات و انگیزه ها، طرفداران نتیجه گرایی نتیجه گرایی عامل نسبی را توسعه داده اند. این دیدگاه اهمیت مقاصد یک عامل را تصدیق می کند و امکان ارزیابی اقدامات را بر اساس پیامدهای مربوط به دانش و باورهای خود عامل در زمان اقدام فراهم می کند. بر دیدگاه ذهنی عامل تأکید می کند.1. پیامدگرایی پیچیده: برخی از نتیجه گرایان برای درک دقیق تری از پیامدها، با در نظر گرفتن عواملی فراتر از شادی یا لذت صرف، استدلال می کنند. آنها از در نظر گرفتن طیف گسترده ای از ارزش ها، از جمله ارزش های اخلاقی، توسعه شخصی، خودمختاری و رفاه طولانی مدت دفاع می کنند. هدف این دیدگاه گسترده‌تر پرداختن به انتقاد از کاهش انتخاب‌های اخلاقی به یک محاسبات کمی ساده‌شده است.نتیجه گرایی و ریشه شناسی دو نظریه اخلاقی برجسته هستند که رویکردهای متفاوتی را برای تعیین درست یا غلط بودن اخلاقی ارائه می دهند. در اینجا چند تفاوت اساسی بین این دو وجود دارد:1. تمرکز بر پیامدها در مقابل تمرکز بر وظایف: نتیجه گرایی، همانطور که از نام آن پیداست، بر پیامدها یا نتایج اعمال تمرکز دارد. این معتقد است که اخلاقی بودن یک عمل با عواقب کلی آن یا میزان خوبی که تولید می کند تعیین می شود. تاکید بر به حداکثر رساندن شادی کلی، رفاه یا برخی از نتایج مطلوب دیگر است. از سوی دیگر، deontology به وظایف، قوانین و اصول اهمیت اساسی می دهد. ادعا می کند که برخی از اعمال، صرف نظر از پیامدهایشان، ذاتاً درست یا نادرست هستند. اخلاق دئونتولوژیک بر پایبندی به قواعد اخلاقی و انجام تعهدات اخلاقی تأکید دارد.1. غایت شناسی در مقابل غیر غایت شناختی: نتیجه گرایی یک نظریه اخلاقی غایت شناختی است، به این معنی که درستی یا نادرستی یک عمل را بر اساس هدف نهایی یا هدفی که در خدمت آن است، تعیین می کند. ارزش اخلاقی یک عمل از سهم آن در دستیابی به نتیجه مطلوب، مانند به حداکثر رساندن شادی کلی یا به حداقل رساندن آسیب ناشی می شود. در مقابل، دئونتولوژی غیرتلولوژیک است. اخلاقی بودن یک عمل را صرفاً بر اساس پیامدهای آن یا دستیابی به یک هدف خاص قرار نمی دهد. در عوض، اخلاق دئونتولوژیک بر درستی یا نادرستی ذاتی اعمال مبتنی بر اصول، وظایف یا قواعد اخلاقی که به خودی خود الزام آور هستند، تمرکز دارد.1. جهانی شدن در مقابل مطلق گرایی اخلاقی: پیامدگرایی اغلب بر جهانی شدن اصول اخلاقی تأکید می کند. به دنبال ایجاد قوانین یا اصول کلی است که می تواند به طور مداوم در موقعیت ها یا زمینه های مختلف اعمال شود. هدف نظریه‌های نتیجه‌گرایانه مانند فایده‌گرایی، به حداکثر رساندن شادی یا فایده کلی برای همه افراد درگیر است. اخلاق دئونتولوژیک، در عین حال که به جهانی بودن نیز توجه دارد، ممکن است بیشتر به سمت مطلق گرایی اخلاقی گرایش داشته باشد. بر این باور است که برخی اقدامات ذاتاً درست یا نادرست هستند و باید بدون توجه به پیامدها یا زمینه خاص دنبال شوند. نظریه های دئونتولوژیک، مانند اخلاق کانتی، غالباً الزامات مقوله ای را پیشنهاد می کنند که در هر شرایطی الزام آور هستند.1. ایجاد تعادل در وظایف متضاد: در نتیجه گرایی، زمانی که با ملاحظات اخلاقی متضاد مواجه می شویم، تصمیم معمولا بر اساس سنجش پیامدهای کلی است. عملی که بیشترین منفعت کلی یا کمترین ضرر کلی را ایجاد کند، از نظر اخلاقی درست تلقی می شود. از سوی دیگر، اخلاق دیونتولوژیک ممکن است لزوماً مستلزم ایجاد تعادل بین وظایف متضاد نباشد. در چارچوب‌های ریشه‌شناسی خاص، وظایف یا قواعد اخلاقی مطلق تلقی می‌شوند و باید بدون مصالحه دنبال شوند، حتی اگر انجام این کار منجر به پیامدهای نامطلوب شود.توجه به این نکته مهم است که نتیجه گرایی و deontology دو دسته کلی از نظریه های اخلاقی را نشان می دهند و در هر یک از آنها تغییرات و نظریه های فرعی وجود دارد. تفاوت هایی که در اینجا برجسته شده اند، یک نمای کلی از تمایزات اصلی بین این دو رویکرد اخلاقی ارائه می دهند.