آزمایشگاه (قسمت پنجم پنجاه تومنی)

عکس تزیینی استترم یک بود و درس شیمی عمومی اجبارا به همه ارایه شده بود که یک واحد هم آزمایشگاه داشت.بچه هایی که دانشگاه رفتن میدونن که از این به بعد به این درس میگیم آز شیمی.آز شیمی در دانشکده شیمی تشکیل می شد. بچه هایی اون روز بعد از ظهر این درس رو داشتن سوار اتوبوس و تاکسی و ... شدن و خودشون رو رسوندن پشت در آزمایشگاه.ولی خبری از تشکیل کلاس نبود. دیگه چند دقیقه ای هم از ساعت شروع کلاس گذشته بود. بچه ها هم با هم بحث می کردن و خوشحال بودن و پیشنهادات خروج دسته جمعی از دانشکده شیمی (برای جلوگیری از اینکه احتمالا مسئول آزمایشگاه نیاد و یکی دوتا رو ببینه و تشکیل بده و برای بقیه غیبت بزنه) مطرح شد.یکی دو نفر پیشنهاد دادن تا یک ربع صبر کنیم، اگر نیومد همه بریم.یکی دیگه م یگفت نه باید تا نیم ساعت صبر کنیم و بین علما اختلاف افتاد.کامبیز هم با دوستاش مشغول صحبت و گپ و گفت بودن. کم کم بیست دقیقه ای گذشت و در همین حین، یکی از همون دخترهای اون اکیپی که قبلا تو قسمتهای قبلی در موردشون حرف زدم اومد و به پسرها گفت: کلاس که تشکیل نمیشه، همه بریم، یا میریم خونه، یا سینما یا هرچی...اینجا نمونیم. اگر مسئول آزمایشگاه بیاد ببینه چند نفر هستن و بقیه رفتن، برای اونایی که رفتن غیبت میزنه، همه باید بریم.پسرها (همون پسرهای اکیپ سه نفری) موافقت کردن و برای اینکه جلوی بقیه بچه ها تابلو نشن، به دخترها گفتن ما زودتر میریم، شما چند دقیقه دقیقه دیگه بیاید بیرون.نیاز به یادآوری نیست که در فضای دهه هفتاد روابط محدود و ممنوع و سخت بود و این محافظه کاری ها بود که بقیه متوجه نشن. فقط کامبیز که دوست این اکیپ پسرها بود چون معمولا همراهشون بود متوجه می شد، ولی توی این برنامه ها همراهیشون نمی کرد.پسرها رفتن و دخترها هم اطراف آزمایشگاه میپرخیدن و منتظر بودن مثلا چند دقیقه بعد برن. استاد یعنی همون مسئول آزمایشگاه سر رسید! سلام سلام ، بچه ها ببخشید دیر کردم، بفرمایید بفرمایید، کلید انداخت در رو باز کرد و دانشجوها وارد آزمایشگاه شدن.دخترها هم نتونستن برن و وارد شدن.میزهای آزمایشگاه های شیمی رو حتما دیدین، در عکس هم پیداست، دو طرف هر میز چند نفر میتونن با وسایل کار کنن. چیدمان آز اینجور بود که دو میز اول رو خانمها یعنی دو میز در دو طرفش که میشدن چهار گروه دخترها و بقیه میزها هم در اختیار پسرها.کلاس شروع شد و گروهها طبق روال مشغول آزمایش اون جلسه طبق جزوه ای که قبلا در اختیارشون قرار گرفته بود. یکربعی گذشت و یه کاغذ از آخرین گروه دخترها تحویل اولین گروه پسرها شد. یعنی کاغذ از اول کلاس چرخیده بود، دخترها که چهار گروه اول بودن اسامیشون رو نوشته بودن روی کاغذ و حالا رسید به اولین میز پسرها.کامیز کاغذ رو گرفت که اسمش رو بنویسه، دید قبلش و یعنی آخر لیست دخترها اسم اون سه تا پسری که رفتن هم نوشته شده! عجب. کی نوشته؟تا اومد فکر کنه و تعجب کنه، دختر که میدونست این نفر اله که اسامی رو میبینه، سرش رو از لا به لای وسایل روی میز آزمایشگاه آورد پایین و با صدای یواش ولی با جدیت و تحکم به کامبیز گفت: اسمت رو بنویسسسس! و لیست رو رد کن بره دست نفرات بعدی. کاریت نباشه.باشه، لیست چرخید، همه اسامیشون رو نوشتن و برگشت دست استاد.استاد نگاهی به لیست کرد، همینجور که همه مشغول بودن با چشم بچه ها رو شمرد و دید لیست سه نفر اضافه داره!گفت: بچه ها چرا لیست نمیخونه با تعداد، اجازه بدید حضور و غیاب کنم. از روی لیست خوند به تریتب اول دخترها، حاضر حاضر حاضر... رسید به اسامی اون سه نفر: حسن؟ هیچ جواب ینیومد. مهدی؟ هیچ...شهرام؟ سکوت.اولین نفر بعد از غایبین هم کامبیز بود در لیستو طبیعی بود که شک استاد و بچه ها در اون فضای دهه هفتاد اصلا به دخترها نمیبرد. شکشون روی اولین گروه پسرها بود. چون قاعدتا اون اسامی نوشته شده و بعد رفته دست گروه دوم و سوم و ... بقیه پسرها.استاد گفت: خواهش می کنم هرکی اینکار رو کرده خودش بیاد توضیح بده، من تا پایان کلاس و بعدش هم منتظر میشم چند دقیقه ای.هرچی بچه ها رفتن باهاش صحبت کردن که بیخیال شو، حالا یکی اینکار رو کرده، اثر نکرد.هر جلسه یادآوری می کرد و می گفت: اگر نیاید و نگید، از کل کلاس نمره کم می کنم. نمره بالایی هم میخواست کم کنه.قصه هر جلسه تکرار می شد تاااااا روز امتحان.روز امتحان، کامبیز و دو نفر دیگه تصمیم گرفتن با استاد صحبت کنن. خب به فضای دانشگاه هم بیشتر آشنا شده بودن.استاد در زمان برگزاری امتحان هم یادآ<ری کرد و گفت بدونید که هر چی بنویسید، ازش چند نمره (که الان یادم نیست) کم میشه. ولی قرار بود کسی حرفی نزنه تا کامبیز و دو نفر دیگه برن درستش کنن.اینم بگم که استاد استاد که میگیم، دانشجوی دکتری شیمی بود و این مقدرای کار رو راحت تر می کرد.بعد از امتحان کامبیز رفت سراغش، سلام و علیک و ..استاد! میخوایم بگیم کار کی بوده!استاد گفت: به به! بالاخره بعد یه ترم؟ خب، چرا اینکار رو کردی؟کامبیز: استاد! من نکردم، ولی توضیح می دم.خب بگو..استاد قصه از این قراره ... و گفت و .... و بله، اون دخترها چون به پسرها گفته بودن شما برید ما میایم، خواستن معرفت به خرج بدن و اینکار رو برای اون پسرها کردن که غیبت نخورن. ضمنا الان که پایان ترم هست، یک نفر از اون اکیپ سه نفره انصراف داده و از دانشگاه رفته. دیگه پیگیری داستان خیلی جالب نیست حالا که یکشونم انصرافی شده.این رو هم بگم که استاد یادش نبود ترتیب میزها چجوری بوده که بتونه متوجه بشه کدوم دختری اسم پسرها رو نوشته، دخترها هم هر اسمی رو با یه رنگی و یه دستخطی نوشته بودن.همه منتظر عکس العمل استاد بودن (دو سه نفری که رفته بودن پیشش)، استاد خندید و گفت: دمشون گرم، دختر اینجوری تو این دوره زمونه کم پیدا میشه، واقعا دخترها برای اینکه معرفت و مرام نشون بدن اینکار رو کردن؟ گفن: بله باور کنید.گفت: باشه، من از کسر نمره میگذرم، داستان جالبی بود. بهشون بگید من خودم دانشجو هستم گذشتم، بعضی اساتید قدیمی به این راحتی نمیگذرن. مراقب باشن اینجور پیش برن کارشون به کمیته انضباطی نکشه.کامبیز و دو نفر دیگه خوشحال برگشتن و به اون دخترها گفتن موضوع حل شد. کل کلاس هم خوحال از اینکه یه کسر نمره از کنار گوششون گذشت.