تاریخچه‌ رفاقت‌های مردانه

رفاقت بخش مهمی از زندگی یک مرد است. رفیق‌ها آن دسته از مردانی هستند که می‌توانید در زمان خراب بودن اوضاع زندگی روی آنها حساب کنید. آنها حتی زمانی که تمام دنیا علیه شما هستند از شما حمایت خواهند کرد. رفیق‌ها و دوستان آن مردانی هستند که وقتی شغلتان را از دست می‌دهید یا همسرتان شما را رها می‌کند ، برایتان آبجو می‌خرند. در حالی که رفاقت‌های مردانه مانند یک رابطه ساده به نظر می‌رسند، تاریخچه‌ای بسیار جالب و پیچیده دارند. وظیفه‌شناسی و وفاداری در طول زمان به عنوان اصول رفاقت‌های مردانه باقی مانده است. با این حال، نحوه بیان این اصول در یک دوستی توسط مردان، در طول تاریخ بشر تغییرات زیادی را پشت سر گذاشته استاینجا، به طور خلاصه، به تاریخچه‌ی رفاقت‌های مردانه می‌پردازیم.دوستی‌های قهرمانانهدر زمان‌های باستان، مردان دوستی‌های مردانه را رضایت‌بخش‌ترین رابطه‌ای می‌دانستند که یک فرد می‌تواند داشته باشد. دوستی‌های مردانه حتی نجیب‌تر از عشق زناشویی با یک زن تلقی می شد. ارسطو و سایر فیلسوفان فضایل روابط افلاطونی را ستودند، رابطه‌ای متشکل از ارتباط عاطفی اما بدون صمیمیت جنسی.در آن دوره، ایده دوستی قهرمانانه شکل گرفت. دوستی قهرمانانه، دوستی دو مرد در سطوح عاطفی و فکری بود. نمونه هایی از دوستی های قهرمانانه در بسیاری از متون کهن مانند انجیل (داوود و جاناتان) تا نوشته های یونان باستان وجود دارد.برای مثال دوستی آشیل و پاتروکلوس از این نوع بود. آن‌ها در طول جنگ تروآ در کنار هم جنگیدند و رابطه نزدیکی با هم داشتند. وقتی هکتور، پاتروکلوس را کشت، آشیل روزها در کنارش بود. بدنش را به خاکستر آغشته کرد و روزه گرفت.دوستی های مردانه در آمریکای قرن نوزدهمدوستی‌های مردانه در قرن نوزدهم با پیوندی شدید و پر از احساسات و عواطف عمیق همراه بود. احساسات در دوستی‌های مردانه شدتی مشابه روابط عاشقانه بین زن و مرد داشت. در واقع، دوستی‌های مردانه در قرن نوزدهم آمریکا، تداومی از دوستی قهرمانانه جهان باستان بود که با تأکید بر احساسات عصر رمانتیک همراه گشت. البته پیوند پرشور لزوماً به معنای رابطه جنسی نبود، این ایده که دوستی‌های پرشور به نوعی دگرجنس‌گرایی یک مرد را به خطر می‌اندازد تا حد زیادی یک تصور مدرن است.مردان در آن دوران آزادانه از زبان‌های دوستی با یکدیگر در تعاملات و نامه‌های روزانه استفاده می‌کردند. به عنوان مثال، دانیل وبستر، سناتور آمریکایی و یکی از بزرگترین سخنوران این کشور، اغلب نامه‌های خود به دوستان مرد را با «پسر دوست داشتنی من» شروع می‌کرد و آن‌ها را توسط «با عشق تو» به پایان می‌رساند. حتی نامه‌های تئودور روزولت به دوستانش مملو از زبان عاطفی بود که اکثر مردان امروزی برای بکار بردنش احساس راحتی نمی‌کنند.مردان در قرن نوزدهم علاوه بر استفاده از زبان محبت آمیز، از محبت جسمانی به یکدیگر نیز هراسی نداشتند. عجیب نبود که دست‌هایشان را دور گردن یکدیگر بیندازند یا حتی دستان یکدیگر را همچون زوجی عاشق بگیرند، چنین چیزی با حساسیت‌های مدرن ما کاملاً بیگانه است، حتی در این دوران رایج بود که مردان برای صرفه جویی در هزینه‌ها، از تخت مشترک استفاده کنند. برای مثال آبراهام لینکلن، چندین سال با یکی از دوستانش به نام جاشوا اسپید یک تخت مشترک داشت. برخی از محققان به این نتیجه رسیده‌اند که لینکلن همجنس‌گرا بوده است. با این حال، اکثر محققان نتیجه می‌گیرند که بین آبه و جاشوا هیچ چیز دیگری در جریان نبوده است و آنها به سادگی از دوستی مردانه صمیمی و راحت لذت می‌بردند.به عکس‌های زیر نگاهی بیندازید، عکس‌هایی که محبت‌های مردانه را به تصویر می‌کشند. محبت‌هایی که کنون تابو هستند.برخی از مردان این عکس ها را می‌بینند و به اشتباه به این نتیجه می‌رسند که این مردان تمایلات همجنسگرایانه خود را برای دوربین نشان می‌دهند. اما این طوری نیست. این عکس‌ها تصاویری رایج از رفاقت‌های مردانه در آمریکای قرن نوزدهم بودند. این عکس‌ها پنجره‌ای از مردانگی باز می‌کنند که اکنون برای ما کاملاً غریبه است.دلایل مختلفی وجود دارد که چرا مردها در آن روزگار می‌توانستند به شدت با یکدیگر محبت داشته باشند. اولاً، مردان آزاد بودند تا بدون ترس از اینکه «دگرباش» نامیده شوند، روابط مردانه محبت آمیزی با یکدیگر داشته باشند، زیرا مفهوم همجنسگرایی آنطور که امروز می‌شناسیم در آن زمان وجود نداشت. و در آمریکا دوگانگی شدید دگرجنس‌گرا/همجنسگرا نبود و احساسات محبت آمیز به عنوان امری جنسی برچسب گذاری نمی‌شدند. در آغاز قرن نوزدهم بود که روانشناسان شروع به تجزیه و تحلیل و اختلال نامیدن همجنس‌گرایی کردند. هنگامی که این اتفاق افتاد، مردان در آمریکا نسبت به روابط خود محتاط‌تر شدند و آغوش‌های نزدیک را با یک ضربه محکم بر پشت مبادله کردند.دلیل دیگر دوستی شدید مردان در قرن نوزدهم این بود که ساختار اجتماعی جامعه در این دوران به تقویت چنین پیوندهای شدیدی کمک کرد. زن و مرد اساساً تا زمان ازدواج در جهان‌های جداگانه زندگی می‌کردند. در آن زمان تعامل زیادی بین دو جنس وجود نداشت. این جدایی باعث شد بسیاری از مردان فرصت داشته باشند با همجنس‌های تعاملات محبت‌آمیز داشته باشند.علاوه بر این، انجمن‌های برادری، در اوج عضویت خود در تاریخ آمریکا بودند. تقریبا 30% از کل مردان آمریکایی در پایان قرن 19 عضو برخی از انجمن‌های برادری بودند. در این انجمن‌ها، مردان با هم پیوند می‌خوردند، به هم متصل می‌شدند و به یکدیگر کمک می‌کردند تا مردان بهتری شوند. حال امروزه انجمن‌های برادری تحت سرکوب شدیدی قرار دارند.دوستی‌های مردانه در آمریکای قرن بیستمدوستی‌های مردانه در طول قرن بیستم دستخوش تغییرات جدی شد. مردان از گفتن کلمات محبت‌آمیز به یکدیگر و پیوندهای عاطفی پرهیز کردند. ترس از همجنس‌گرا نامیده شدن نیز باعث تغییر بیشتر شد. رهبران مذهبی و سیاستمداران همجنسگرایی را به عنوان امری ناسازگار با مردانگی محکوم کردند. و در دهه 1950، همجنس‌گرایی به منزله‌ی امری مرتبط با کمونیسم دیده شد.علاوه بر این، اقتصاد بازار شروع به تأثیرگذاری بر روابط دوستانه مردان کرد. انقلاب صنعتی و ایده‌هایی مانند داروینیسم اجتماعی دیدگاه مردان را نسبت به یکدیگر تغییر داد. حال به جای اینکه مردان دوستی بالقوه باشند، رقیب یکدیگر شدند. با ظهور وسایل نقلیه و افزایش حمل و نقل در طول قرن بیستم مردان در جست‌وجوی کار، به مکان دیگر نقل مکان می‌کردند، و همین فراق و دوری باعث می‌شد دوستی‌های مردانه دوامی نداشته باشند و به فراموشی سپرده شوند.همچنین در بازه‌ی 1984 تا 1915، اوقات فراغت در اثر صنعتی شدن افزایش یافت، و مردان شروع به ورزش بیشتر و شرکت در فعالیت‌های خارج از منزل کردند. این موضوع باعث شد بجای آنکه دوستی‌های مردانه، ریشه‌های پیوند عاطفی داشته باشد، با ورزش و دیگر فعالیت‌ها پیوند بخورد.مایه شرمساری است که همجنسگراهراسی در جامعه مانع از برقراری ارتباط مردان با یکدیگر در سطح عاطفی و فیزیکی می‌شود. امروز اغلب مردان از مزایای دوستی‌های نزدیک مردانه غافل می‌شوند. مطالعات نشان می‌دهد که مردانی که چندین دوست صمیمی دارند، نسبت به مردانی که دوست صمیمی ندارند، به طور کلی شادتر هستند و بیشتر عمر می‌کنند. و با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که تعداد دوستان و افراد مورد اعتماد یک مرد به طور پیوسته در حال کاهش است، که منجر به انزوا و تنهایی بیشتر می شود. هنگامی که دانشگاه را ترک می کنید، و به خصوص زمانی که ازدواج می‌کنید و بچه دار می شوید، پیدا کردن و حفظ دوستان بسیار دشوار می شود. اما تلاش ارزشش را دارد زیرا دوستی‌های مردانه، آکنده از وفاداری، سرراستی و فضایی بدون قضاوت هستند.sources:John Isbon, Picturing Men: A Century of Male Relationships in Everyday American Photography (University of Chicago Press, 2006)E. Anthony Rotundo, American Manhood: Transformations in Masculinity From the Revolution to the Modern Era (Basic Books, 1994).