قدم اول من برای رسیدن به خان آخر

قدم اول من برای رسیدن به خان آخرسنا عبادی کیه ؟!من سنا عبادی اهل شهر صنعتی و زیبای بندر ماهشهر واقع در استان خوزستان هستم . من در آن شهر به دنیا آمدم , بزرگ شدم , درس خوندم و مهمتر از همه هدفمو مشخص کردم ! عاشق لهجه محلی و غذاهای خاصمون هستم و تا دلتون بخواد پاتوقم دریا بود !از زمانی که برادرم جرقه برنامه نویسی رو در ذهنم روشن کرد من به چیزی جز پیشرفت در این حوزه فکر نکردم ولی بعد از گذشت یک تایمی که کاملا متوجه حوزه کاریم شده بودم با خودم فکر کردم چی می شد منم میتونستم به جای اینکه تنهایی کار کنم با چند نفر مثل خودم کار کنم و هم ازشون یاد بگیرم و حتی بهشون یاد بدم ! پس به دنبال آگهی های شغلی در حوزه ی کاریم یعنی برنامه نویسی موبایل شدم . از شهر خودم شروع کردم ولی نتیجه ی خوبی رو نگرفتم پس به سراغ مرکز استانم یعنی اهواز رفتم که بازم چیزی که میخواستم نبود پس تصمیم گرفتم برای رسیدن به چیزی که در ذهنم دارم سختی هایی رو تحمل کنم یعنی با خانوادم , اتاقم , میز و تجهیزات کارم , دریا و غذاهای محلی خداحافظی کنم و به شهر بزرگی مثل تهران مهاجرت کنم !روند تصمیم گیری :این قضیه را با کسی در میون نذاشتم فقط برای پیگیری اوضاع مجبورم بودم با دوستانی که اهل تهران بودن و یک جورایی هم همکار بودیم مشورت هایی رو بکنم و نتایج خوبی هم گرفتم . من 3 ماه تا شروع اون قدم بزرگ زمان داشتم ، پس تایم خوبی بود که بتونم روی خودم کار کنم و نقش امو هم در برنامه نویسی و هم در جامعه ی برنامه نویسان پر رنگ تر کنم . پس با جستجو در سایت های کاریابی مثل جابینجا و هم چنین شبکه های اجتماعی مثل لینکداین تونستم مواردی که یک برنامه نویس برای استخدام در یک شرکت با امتیاز خوب نیاز داره رو پیدا کنم و یاد بگیرم که خوشبختانه تونستم .دی ماه رسید و من شب تولدم ماجرا رو با خانوادم به شکل جدی در میون گذاشتم ! براشون هضم این داستان که کی میخواد مواظب خوردن و پوشیدنم باشه کی هست به کارهام رسیدگی کنه و مهمتر از همه چطور از دختر شیطون و شلوغشون دل بکنن خیلی خیلی سخت بود ! حتی مامانم به شوخی میگفت وقتی گرسنه ات شه بدو بدو میای ولی من تو خونه راهت نمیدم :دی که پدرم برگشت بهش گفت خوبه که تو بزرگش کردی و چیزی که من در این میبینم بیشتر از این حرفای ساده و کوچیک گرسنگی و تشنگی و دل تنگیه ! این تا به چیزی که میخواد نرسه دست بردار نیست .. بذارید کارشو بکنه ! شما هم سعی کنید دوری ازش رو کمی تحمل کنید !من کارهای مهمانی دانشگاهمو برای دانشگاه تهران ردیف کرده بودم و یکی دو هفته مونده به آخرین روز امتحانم با انتشار پستی در لینکداین به این صورت جویای کار شدم !مرحله ی آخر یعنی استخدام :بعد از انتشار این پست و قبول شدن رزومه ام از طریق لینکداین و جابینجا به من وقت های مصاحبه هایی داده شد و من هم در یک دفترچه ایی و نیز کلندر گوشیم مینوشتم . زمان و مکان و اسم شرکت !از زمانی که به تهران رسیدم تا هفته اول بهمن من در مصاحبه ها حضور پیدا کردم و در اکثر اون ها هم حس رضایتمندی خاصی به چشم میخورد .با اینکه اولین تجربه ام بود ولی نه استرسی داشتم و نه ترسی ! مگه قراره توی اون جلسه چی بشه که من نتونم از پسش بر بیام ؟! مگه شخصی که قراره با من صحبت کنه ، شخصی مثل من نیست ؟! چرا باید از همکار و هم نوع خودم بترسم و به خودم استرس بدم ؟!پس با این دید ، با اعتماد به نفس کامل در جلسات حضور پیدا میکردم و علاوه بر سوالات فنی شوخی های ریز و گفت و گو و خنده هم داشتیم . من سعی میکردم فقط در جلسات شرکت های قابل قبولی که خیلی خوب درباره اشون مطالعه کرده ام حضور پیدا کنم پس از تمامی مصاحبه ام به جز یکی از اونها که کاملا فریب خوردم (طوری که وانمود میکردن نبودن) کاملا راضی بودم !همیشه اون تصوری که از بیرون نسبت به یک محیط یا شرکت دارید درست نیست و تا زمانی که وارد اون محیط نشید نمیتونید متوجه شید ولی خوشبختانه من شخصی هستم که با ورودم به یک محیط خیلی زود اوضاع و نحوه ی مدیریت اونجا رو متوجه میشم که در اون مصاحبه هم متوجه شدم و همونجا پاسخ منفی رو بهش اعلام کردم !و اینکه در نظر بگیرید شرکتی که یک منابع انسانی خیلی خوب و پر تلاش داشته باشه شرکت خوبی هست پس از دستش ندید . مثل شرکتی که الان در آن استخدام شدم (البته به صورت آزمایشی) هم مدیریت قوی و هم منابع انسانی خیلی خوبی داشت و منو ارضا کرد که یکی از گزینه های مورد هدفم باشه .علاوه بر اون من شرکت خیلی خوب و معتبر دیگه ایی رو در نظر داشتم که خوشبختانه در اون هم قبول شدم و حق انتخاب بین دو شرکت خیلی خوب رو داشتم و این حس خیلی خوبی به من میداد !زمان کلی برای استخدام :روند استخدام من تقریبا 3 هفته طول کشید چرا که من باید از 3-4 مرحله میگذشتم و اینو من خیلی راضی و امیدوار به خوب بودن اون شرکت میکرد . در کل تمام پروسه ی اومدن من از ماهشهر تا اولین روز کاریم دقیقا 1 ماه طول کشید !در طول این مدت سختی هایی مثل دلتنگی , استرس های ناشی از روند های مصاحبه (زیاد نبود ولی اگه نباشه کارت رو درست انجام نمیدی) و امثالهم بود ولی خوشبختانه مشکل مسکن و خواب و خوراک نداشتم چون من الان به طور موقت نزد بستگان اقامت دارم ولی خیلی زود در سال جدید منتقل میشم .سخن پایانی :هرکسی میدونه برای آینده اش چی لازمه و برای اون قدم بر میداره پس اولین قدمتو بردار و از هیچی نترس ! کم کم اطرافیانت متوجه میشن که چقدر برای خودت ارزش قایل هستی و اونها هم برات ارزش قایل میشن.میگن برای رسیدن به هدف پرش نیاز نیست همین که قدم برداری کافیه ! پس اولین قدمتو بردار که کلی راه داری که بری پس قوی باش !موفق و سربلند باشید !سنا عبادی | 18:21 پنج شنبه شب 15 اسفند سال 1398