کتابیکا « معرفی سه کتاب »

سلام ، امیدوارم خوب باشید ، دورانمون دَوَری شده ؛ خدا وکیلی چی گفتم ، کیف کردید ؟می خوام سه تا کتاب بهتون معرفی کنم ، برید بخونید و حالتون جا بیاد .راستی اول این شعر رو که گذاشتم و خیلی نام آشنا هست ، رو گوش بدید . هر وقت گوش دادید بیاید ، کتاب ها رو معرفی کنم . https://www.aparat.com/v/f2Dr7/%D9%85%D9%86_%DB%8C%D8%A7%D8%B1_%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%85 کتاب اول : یادت باشد ، خاطرات زندگی شهید مدافع حرم حمید سیاهکالی مرادی از زبان همسرشانکتابی با 107 بار تجدید چاپ !!! (( البته بیشتره من این قدرشو میدونم (-: ))کتابی عاشقانه که به قلم آقای رسول ملاحسنی نوشته شده و انتشازات شهید کاظمی منتشرش کرده ، کتابی با غم ، خنده و عاشقانه هایش به روایت زندگی ایشان از زبان همسرشان هست .چکیده ای از کتاب رو می خونیم :برش اول از صفحه ۴۴ کتاب:تأملی کردم و گفتم: حمید آقا! حالا که شما این رو گفتی اجازه بده منم خوابی که چند سال پیش دیدم رو برات تعریف کنم. البته قول بده شما هم زیادی هوایی نشی! پرسید: مگه چه خوابی دیدی؟ گفتم چند سال پیش توی خواب دیدم یک هلی کوپتر بالای خونه دور می زنه و منو صدا می کنه. وقتی بالای پشت بوم رفتم از داخل همون هلیکوپتر یه گوسفند سر بریده بغل من انداختن.حمید گفت: خواب عجیبیه. دنبال تعبیرش نرفتی؟گفتم: « این خواب توی ذهنم بود ولی با کسی مطرح نکردم تا اینکه رفته بودیم مشهد، لابی هتل یه تعداد کتاب زندگی نامه و خاطرات شهدا بود. اونجا اتفاقی بین خاطر خاطرات همسر شهید ناصر کاظمی فرمانده سپاه پاوه خوندم که ایشون هم خوابی شبیه خواب من دیده. نوشته بود وقتی که مثل من، بار اول به خواستگاری جواب منفی داده بود، توی خواب می بینه یه هلی کوپتر بالای خونه اومد و یک گوسفند سر بریده همراه یه ماهی تو بغلش انداخت و این خواب را برای همکاری تعریف کرده بود. همکارش گفته بود: «گوسفند سر بریده نشونی قربونی تو راه خداست. احتمالاً تو ازدواج که می کنی همسرت شهید میشه. اون ماهی هم نشانه بچه است. البته همسرت قبل از به دنیا آمدن بچه شهید می شه.» نهایتاً آخر قصه زندگی این شهید، دقیقا همین طوری شد. قبل از به دنیا آمدن بچه، همسرش شهید شد. اونجا که این خاطره رو خوندم فهمیدم که من هم احتمالا همسر شهید می شم.برش دوم از صفحه ۱۲ کتاب:بعد از اعلام نتایج کنکور، تازه فرصت کرده بودم اتاقم را مرتب کنم. کتاب های درسی را یک طرف چیدم کتابخانه را مرتب کردم. بین کتاب ها چشمم به کتاب نیمه پنهان ماه افتاد. روایت زندگی شهید محمد ابراهیم همت از زبان همسر ایشان، که همیشه خاطراتش برایم جالب و خواندنی بود. روایتی که از عشقی ماندگار بین سردار خیبر و همسرش خبر می‌داد. کتاب را که مرور کردم به خاطره رسیدم که همسر شهید نیت کرده بود چهل روز روزه بگیرد. به اهل بیت (ع) متوسل بشود و بعد از این چله به اولین خواستگارش جواب مثبت بدهد. خواندن این خاطره کلید گمشده سردرگمی های من در این چند هفته شد. پیش خودم گفتم من هم مثل همسر شهید همت نیت می کنم. حساب و کتاب کردم دیدم چهل روز روزه؛ آن هم با این گرمای تابستان خیلی زیاد است. حدس زدم احتمالاً همسر شهید در زمستان چنین نذری کرده باشد. تصمیم گرفتم به جای روزه،چهل روز دعای توسل بخوانم به این نیت که از این وضعیت خارج بشوم. هر چه که خیر است همان اتفاق بیافتد و آن کسی که خدا دوست دارد نصیبم بشود.برش سوم از صفحه ۲۴۶-۲۴۵ و ۲۵۰ کتاب:به واسطه دوستم، کتاب دختر شینا به دستم رسید. روایت زندگی زن و شوهری را می خواندم که شبیه زندگی خودمان بود. عشقی که بین شان بود، خاطرات اول زندگی که همسر شهید از حاج ستار خجالت می کشید یا مأموریت های همیشگی شهید، نبودن ها و فاصله ها؛ همه این ها را در زندگی مشترک مان هم می توانستم ببینم. صفحه به صفحه می خواندم و مثل ابر بهار اشک می ریختم و با صدای بلند گریه می کردم. هر چه به آخر کتاب نزدیک می‌شدم، ترسم بیشتر می‌شد. می‌ترسیدم که شباهت زندگی ما با این کتاب در آخر قصه هم تکرار بشود. به حدی در حال هوای کتاب و زندگی قدم خیر، قهرمان کتاب دختر شینا غرق بودم که متوجه حضور حمید نشدم. بالای سر من ایستاده بود و چهره ی اشک آلود مرا نگاه می کرد. وقتی دید تا این حد این حد متاثر شده ام، کتاب را از دستم گرفت و پنهان کرد. گفت: «حق نداری بقیه کتاب رو بخونی تا همین جا خوندی کافیه». با همان بغض و گریه به حمید گفتم:« داستان این کتاب، خیلی شبیه زندگی ماست. من می ترسم آخر قصه عشق ما هم به جدایی ختم بشه».… گوشی را که قطع کردم متوجه صدای گریه آرام حمید شدم. طرف اتاق که رفتم دیدم کتاب دختر شینا را دست گرفته و با خاطراتش اشک می ریزد. متوجه حضور من که شد، کتاب را بست و گفت:« راست میگفتیا! زندگیشون خیلی شبیه زندگی ماست. همسران شهدا خیلی از خودشون ایثار نشون دادن. این که یه زن تنهایی بار زندگی رو به دوش بکشه خیلی سخته. دوست دارم حالا که اسممو برای رفتن به سوریه نوشتم اگه اعزام شدم و تقدیر این بود که شهید بشم، تو هم مثل همین همسر شهید، صبور باشی».از رفتارهای بسیار نابی که در این کتاب، انسان با گوشت و پوست لمس می کند، منش عفیفانه و حیا مدارانه این زن و شوهر است. حیای متقابل، ذاتی این زن شوهر شده بود و با شروع زندگی مشترک طبعا تابش بیشتری را جلوه داده است:برش اول: از صفحه ۳۲ کتاب:از آزمایشگاه که خارج شدیم خیابان خیام را تا سبزه میدان ساعتی پیاده آمدیم … یکی از مژه های حمید روی پیراهنش افتاده بود موی را به دستش گرفت به من نشان داد و گفت:«نگاه کن! از بس با من حرف نمی زنی و منو حرص میدی مزه هام داره میریزه!». ناخودآگاه خنده ام گرفت ولی به خاطر همان خنده، وقتی به خانه رسیدم کلی گریه کردم. چرا من باید به حرف یک نامحرم لبخند می زدم؟!. مادرم گریه من را که دید گفت: «دخترم! این که گریه نداره تو دیگه رسما می خوای زن حمید بشی. اشکالی نداره». حرف های مادرم در اوج مهربانی آرام می کرد ولی ته دلم آشوب بود هم می خواستم بیشتر با حمید باشم، بیشتر بشناسم، بیشتر صحبت کنم، هم این که خجالت می کشیدم. این نوع ارتباط برای من تازگی داشت.برش دوم از صفحه ۳۰ و ۵۳ کتاب:آزمایش را که دادیم چند دقیقه نشستم به خاطر خون زیادی که گرفته بودند ضعف کرده بودم. موقع بیرون آمدن حمید برگه آزمایشگاه را به من داد و گفت: «شرمنده فرزانه خانم! من که فردا میرم ماموریت. بی زحمت دو روز بعد، خودت جواب آزمایش رو بگیر. هر وقت گرفتی حتما به من خبر بده. برگشتیم با هم می بریم مطب به دکتر نشون بدیم». این دو روز خبری از هم نداشتیم حتی شماره‌موبایل هم نگرفته بودیم که با هم در تماس باشیم… [بعد از مراسم عقد] به سمت امامزاده اسماعیل باراجین حرکت کردیم. ساعت نه و نیم شب بود که رسیدیم. وقتی خواستیم داخل امام زاده برویم، کمی این پا و آن پا کرد و گفت: «بی زحمت شماره موبایل تو بده که بعد از نماز و زیارت تماس بگیرم». تا آن موقع شماره هم نداشتیم. شماره را که گرفت لبخندی زد و گفت: «شمارتو به یه اسم خاص ذخیره کردم ولی نمی گم».از برجستگی های دیگر این زندگی مشترک، ابراز متقابل عواطف و علاقه ها می باشد؛ آن هم از نوع مختص به خود.برشی از صفحه ۶۶ و ۶۷ کتاب:بعد از مهمانی حمید من را به دانشگاه رساند و خودش برای گرفتن جواب آزمایش رفت. از شانس ما استادمان نیامد و کلاس هم تشکیل نشد. با دوستان مشغول صحبت بودیم که اسم “همسر عزیزم تاج‌سرم حمید”روی گوشی افتاد. یکی از دوستانم که متوجه پیام شد، با شوخی گفت: «بچه‌ها! بیاید گوشی فرزانه را ببینید به جای اسم شوهرش انشاء نوشته». حمید شده بود مخاطب خاص من. نه توی گوشی که توی قلبم، زندگیم، آینده ام و همه دار و ندارم. چند دقیقه بعد پیام داد: «از هواپیما به برج مراقبت! توی قلب شما جا هست فرود بیایم یا باز باید دورتون بگردیم». من هم جواب دادم: «فعلاً یک بار دور ما بگرد تا ببینیم دستور بعدی چیه». دلم نمی آمد خیلی اذیتش کنم. بلافاصله بعدش نوشتم: «تشریف بیارید. قلب ما مال شماست. فقط دست و پای خودتون رو بشورید مثل اون روز روغنی نباشه». سر همین چیزها بود که به من می گفت خانم بهداشتی!.راوی صادق کتاب، در جای جای مختلف روایت شخصیتی از شهید قصه خود ارائه داده است و توانسته تصویری از شهید در درون و بیرون از خانه را به تصویر بکشد.برشی از صفحه ۱۳۹ کتاب:… هربار برای بیرون رفتن داستانی داشتیم. تیپ زدنش خیلی وقت می گرفت. عادت داشت مرحله به مرحله پیش برود. اول چندین بار ریشش را شانه زد. جوراب پوشیدنش کلی طول کشید. چند بار عوض کرد تا رنگش را با پیراهن و شلوار که پوسیده ست کند. بعد هم یک شیشه ادکلن را روی لباس هایش خالی کرد. نگاهم را از او گرفتم و حاضر و آماده روی مبل نشستم، تا حمید هم آماده شود. بعد از مدتی پرسید: «خانم تیپم خوبه؟ بو کن ببین ادکلنم را دوست داری؟» گفتم: «کشتی منو با این تیپ زدنت که آقای خوش تیپ. بریم دیر شد». اما سریال آماده شدن حمید همچنان ادامه داشت. چندین بار کتش را عوض کرد. پیراهنش را جابجا کرد و بعد هم شلوارش را که می‌خواست بپوشد، روی هوا چند بار محکم تکان داد. با این کارش صدایم بلند شد که «حمید گرد و خاک راه ننداز. بپوش بریم». بارها می‌شد که من حاضر و آماده سر پله ها می نشستم. جلوی در می گفتم: «زود باش حمید زود باش آقا». در نهایت قرار گذاشتیم هر وقت خواستیم بیرون برویم از نیم ساعت قبل حمید شروع کند به آماده شدند. تازه بعد از نیم ساعت که می خواستیم سوار موتور بشویم، می دیدی یک وسیله را جاگذاشته یک بار سوئیچ موتور، یک بار کلاه ایمنی، یک بار مدارک. وقتی برمی‌گشت باز هم دست بردار نبود. دوباره به آینه نگاهی می کرد و دستی به لباس هایش می کشید.برشی از صفحه ۱۸۶ کتاب:محل کار حمید از قزوین چند کیلومتر فاصله داشت برای همین با سرویس رفت و آمد می‌کرد. با این که به من می‌گفت کارش طول می‌کشد، ولی می‌دانستم صرفاً به خاطر کار و مأموریت خودش نیست که از سرویس جا نماند. همزمان دو مسئولیت داشت؛ هم مسئول مخابرات گردان بود و هم مسئول فرهنگی گردان. هر جای دیگری که فکر می کرد کاری از دستش بر می آید، دریغ نمی کرد. از کار پرسنلی گرفته تا کار های فوق برنامه فرهنگی تیپ و گردان. در واقع آچار فرانسه تیپ بود. خستگی نمی شناخت. مقید بود حقوقش کاملا حلال باشد. برای همین بیشتر از ساعات موظفی کار انجام می داد. تمام ساعاتی که سر کار بود، آرام و قرار نداشت. در بحث مخابرات خیلی کار کشته بود. در ارزیابی های متعدد بازرس ها همیشه نمره ممتاز می گرفت و به او چند روز مرخصی تشویقی می دادند که اکثر شان را هم استفاده نمی کرد.خانم سیاهکالی به خوبی توانسته پای سختی های این زندگی شهیدانه بایستد؛ اما اوج ایستادگی، شهامت و عظمت این زن شهید پرور، در فصل آخر داستان به تصویر کشیده می شود. زنی که با تأسی به حضرت زینب (س) قهرمانانه ایستاده و زیبایی هایی را که بعدها روایت گر آن خواهد بود را قهرمانانه نگاه کرده و لذت می برد و فراتر از نگاه در خلق این حماسه ها با همسرش همراهی می کند. اگر بگوییم که در این فصل از شهیدش پیشی گرفته، سخنی به گزاف نگفته ایم. این حد از ایثار و شهامت و شجاعت آن هم از یک زن، که کانون عواطف و احساسات است، نویسنده این سطور را شدیدا به عجز و کرنش وا می دارد. این فصول از کتاب، به حق همان روضه حماسی است که در واپسین سال های قرن پانزدهم شمسی به منصه ظهور رسیده است و کربلایی دیگر شده که قلب عاشقان کربلا را مبتلا به دردی شیرین می کند. زنی که خود برای اعزام شوهرش به سوریه میانجی گری می کند، برایش جشن حنابندان می گیرد و مراسم وصیت نویسی و وصیت خوانی به پا می کند. به راستی در حیرتم از این فرهنگ جهاد و شهادت و این انقلاب نوپای اسلامی که با دل های مستعد چه ها می کند. آری این انقلاب ذاتا طوفان کربلایی است و بر هر هشته برسد آتشی عظیم به پا می کند؛ از آن شعله هایی که «امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ نَارًا لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْهَا بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى».(سوره طه آیه ۱۰)کتابی که جزو پر فروش ترین کتاب ها در ایران بوده .برید خدا یار و نگهدارتون ، قسمت بعدیش هم می فرستم خدمتتون .یه کتاب دیگه ......