اولین دوست سمی من

صادقانه بگم، در روز ها یا حتی هفته های اول دانشگاه به شدت احساس تنهایی میکردم، پرونده من گم شده بود و بدین ترتیب یک هفته دیر تر از همه بچه های هم‌رشته خودمون برام انتخاب واحد کرده بودن، چه انتخاب واحدی!تقریبا هر روز هفته مجبور بودم دو ساعت به دانشگاه برم و برگردم! و به جز یک کلاس هیچ کلاسی با بچه های هم‌رشته خودمون نداشتم، در واقع با بچه های هر رشته یکی دو تا کلاس بیشتر نداشتم؛ هرچند تقریبا تمامی بچه های آزاد به شکلی بودن که هیچ تمایلی برای ارتباط گرفتن با اونها توی خودم حس نمی‌کردم.در نتیجه این اتفاق بگی نگی هیچ کس رو درست نمی‌شناختم، صادقانه بگم دانشگاه تبدیل شده بود به یکی از ملال آور ترین بخش های زندگیم، چیزی که تقریباً در تمام دورانی که پشت کنکور تجربی بودم یا بعد از انتخاب رشته منتظرش بودم!هر بار که می‌رفتم فقط دلم می‌خواست برگردم خونه و خودم رو توی کتابی چیزی غرق کنم.تا اینکه علی نامی رو دیدم و کم کم باهم رفیق شدیم، تقریبا ده برابر من مذهبی بود و اسم تمام فک و فامیل اهل بیت رو هم بلد بود! اون موقع هنوز چنین چیزهایی منو به شدت به خودش جذب می‌کرد و مثل علی، تقریبا توی ورودی های اون سال اصلا ندیده بودم.هرچند هرچی از رفاقت ما گذشت، دیدم که این دوستی کوچک‌ترین شباهتی به دوستی های قبلا خودم با دیگران داشتم نداشت! علی به معنای حقیقی کلمه یک بچه آزاردهنده بود.کافی بود کمی باهاش دردل کنی، تا از واژه به واژه حرف هایی که زدی علیه ات سو استفاده کنه یا به دیگران بگه! کافی بود بفهمه خواهر یا برادری نداری تا اون عضو نداشته رو جلوی همه به رگبار توهین ببنده! اخلاق عجیب و غریبی که چندین بار به دعوای ما منجر شده بود!هر بار خیلی واضح خطوط قرمزم رو براش مشحص می‌کردم، اما به معنای حقیقی کلمه از درک اونها عاجز بود و خودش رو با جملاتی مثل «من فقط شوخی کردم!» یا «تو که خواهری نداری چرا انقدر حساسی؟» توجیه می‌کرد.به طرز مسخره‌ای دوست داشت از راز های من سر دربیاره و مدام میخواست چت های من با دوستانم رو بخونه! من هیچ وقت زیر بار نرفتم اما اون هم هیچ وقت دست از اصرار کردن های مسخره اش برنداشت! مثلا «یعنی تو به من اعتماد نداری!!؟؟» یا «خاک تو سرت معلوم نیست داری چیکار می‌کنی که نمی‌خوای من ببینم!» تا جایی که ترجیح می‌دادم در حضور اون از گوشی استفاده نکنم.چندین بار مچ خودم رو وسط رقابت کودکانه خودم و اون گرفتم، رقابتی که هدفش خراب کردن و ازار دادن های زیرزیرکی طرف مقابل بود! هر بار به خودم قول می‌دادم دیگه گرفتار همچین بازی‌ای نمیشم و هر بار باز هم خودم رو وسط اون بازی کودکانه می‌دیدم.هرچند که من هیچ وقت شروع کننده این بازی مسخره نبودم.خیلی خوب خواهش و تمنا رو بلد بود و با اصرار مدام ازم می‌خواست که از کار و زندگی خودم بزنم و برای درس های دانشگاه اون تلاش کنم! از مجازی رسوندن جواب ها به اون تا نوشتن تکالیف و مقالاتش و شاه کلید همه اینها هم برات جبران می‌کنم بود.هرچند که بارها فرصتش رو داشت و ازش خواسته بودم، جبرانی ازش ندیدم، دوست عزیز ما فقط کندن بلد بود!تمام تلاشش رو می‌کرد تا از ارتباط گرفتن من با بقیه بچه های دانشگاه جلوگیری کنه و مدام وسط صحبت های ما می‌پرید، مدام با بقیه دعوا های بی‌خودی راه مینداخت و منم از ایفای نقش واسطه آشتی بین دوستای کم تعدادم خسته شده بودم.چند وقت پیش همراه اون بیرون رفته بودم که آخرین وجه دیوانه کننده شخصیت این گل پسر رونمایی شد، غرغرهای دیوانه کننده اش، در کنار بی‌اعتنایی تمام عیار اون به مشکلات من و تراشیدن مشکلات تازه!این شد که دیگه تصمیم گرفتم زندگی خودم رو بیشتر از این به کام خودم تلخ نکنم، از ترم دیگه ارتباطم رو با اون قطع می‌کنم.نگاهی به علی آقا بندازید، ویژگی های اون شامل «عدم توجه به خطوط قرمز، پایین بردن شخصیت شما، توقعات همیشگی، اصرار به صمیمی ترین دوست بودن، و خاله زنکیه!» همچین کسی دور و برتونه؟ فرار کنید!