سرقت از بانک با شماره 289

نشسته بودم توی بانک و دست گذاشته بودم روی شماره ی ۲۸۹ .حدود ۳۰ نفر مانده بود تا نوبتم بشود. کمی خیالپردازی زمان انتظارم را کم می کرد. اگر همین حالا یکی دو نفر مسلح با نقاب وارد بانک می شدند، درها را می بستند و اسلحه هایشان را به سمت آدمها و کارمندان بانک نشانه می رفتند چه میشد؟ من چه می کردم؟ هرکدام از آدمهای آنجا چه عکس العملی ممکن بود از خودشان نشان دهند؟پیرزنی وسط گلهای قرمز رنگ چادر سرمه ایش روی صندلی کنار دستم نشسته بود . رو به من ماسکش را پائین کشید، شماره ی کاغذ توی دستش را نشانم داد و وسط خیالم ، پرسید: " شماره ی من چنده؟" بدون عینک نگاهی به شماره اش انداختم و با لحظه ای تردید بین دو و سه، گفتم: دویست و نود و دو.پیرزن دوباره پرسید :" چند نفر جلومه؟"با لبخند کمرنگی پاسخ دادم ،حالا حالاها باید بشینی. چادر عقب رفته اش را جلو کشید و دوباره گفت:" غذام رو گازه."بعد از شنیدن شماره ی ۲۷۶ بهش گفتم، دیر غذا بخوری بهتراز اینه که زیر غذارو روشن بزاری بیای بیرون. انگار که منتظر همین لحظه باشد، گفت: " مگه من تنام؟ جواب بقیه رو چی بدم؟" با اینکه از تنبل های ساکن خانه ی پیرزن بدم آمده بود، چیزی نگفتم . دوباره سراغ مردان نقاب پوش رفتم. مرد چهار شانه ای را که پشت میز دایره ای وسط سالن، فرم واریزی پر می کرد ، یکی از دزدان بانک تصور کردم و حدس زدم که چطوری می خواهد برود پشت کارمندان بانک و از گاوصندوق های بزرگی که چسبیده به دیوار بودند، رمز گشایی کند. اسلحه اش را روی شقیقه ی یکی از کارمندان زن چسبانده بود و به این بهانه رئیس سرطاس بانک را تهدید به کشتن آن زن می کرد.رئیس باید رمز گاو صندوق را افشا می کرد. پیرزن بغل دستی دوباره پرسید: "چرا شماره نمی خونن؟"سعی کردم خونسرد و آرام باشم اما از این که جای حساسی وسط خیالم دویده بود عصبانی بودم. گفتم : می خونن عجله نکن.اصلا فکر کن اومدی استراحت کنی.تو خونه بودی همش کار می کردی . بشین برا خودت راحت. با چشمهای بی رمقش نگاهم کرد و گفت: " غذام چی ؟ غذا رو گازه."کاری ازدستم بر نمی آمد .کاش می توانستم بروم زیر غذایش را خاموش کنم. یا خود پیرزن آنقدر توان داشت که قبل از سررسیدن نوبتش برود شعله ی زیر غذایش را خاموش کند و برگردد.اما او زرنگتر از من بودو فکر بهتری داشت. چند لحظه بعد، کاغذی که رویش پراز شماره تلفن بود از جیب زیپ دار کیفش بیرون کشید و گفت:" این شماره ئو برام بگیر." قبل از اینکه کاغذرا ازدستش بگیرم، یادم افتاد گوشیم شارژ ندارد .پس بی معطلی گفتم شارژ ندارم ببخشید. پیرزن رویش را به زن آن طرفیش کرد و از او خواست شماره را برایش بگیرد. زن بهش گفت:" الان نوبتم میشه."پیرزن که انگار صدسال بود او را می شناخت گفت:" برو و برگرد.بعد زنگ بزن برام." مرد تنومند وسط خیال، فرمش را پرکرده بود و داشت به سمت کارمند باجه ی دو می رفت که دیدم لنگ می زند. نه او برای دزدی از بانک آدم مناسبی نبود. شرایط فرار را نداشت. دزدی از بانک غیر از تنومندی، سرعت عمل می خواست. باید دست روی آدم دیگری می گذاشتم. تا من برای تیم دو نفره ی مردان نقابدار سارق بانک، آدم دیگری پیدا کنم زن بغل دستی پیرزن، کارش را انجام داده ، برگشته بود و داشت شماره ی پیرزن را می گرفت. پیرزن به کسی آن طرف خط گفت:" من توی بانکم زیر گازو خاموش کن بیا اینجا.درو ببندیا. یادت نره."خیال من و پیرزن راحت شده بود. او از شعله ی زیر غذایش من از این که دیگر وسط خیالم نمی دود. کم کم داشتم تصمیم می گرفتم مردی را که تازه جایش را با نفر قبلی عوض کرده بود و توی گوشی از کسی شماره ی پرونده ای را می خواست، به عنوان دزد وارد خیالم کنم که صدای زنی درشت اندام نزدیک ورودی بانک ، توجهم را جلب کرد. چند جفت جوراب توی دستش بود و آنها را نزدیک صورت مردی گرفته بود که از بانک خارج می شد. اصرار می کرد یکی از آنها را بخرد.ول کن نبود و حتی چند قدم هم دنبال مرد رفت. نقطه ای وسط سوراخ قلبم تیر کشید و یادم افتاد اگر سارقان نتوانند تا یک ساعت دیگر کار دزدی را تمام کنند درهای بانک بسته می شود. باید عجله می کردم تا آنها زودتر به کارشان برسند.یکدفعه فکری به سرم زد. چرا دزدان بانک حتما باید مرد باشند؟ اگر یکی از آن دو نفر زن باشد چه؟ آیا سرعت عمل و قلدری مردانه دارد؟ می تواند آنقدر بی رحم باشد که اسلحه اش را به شقیقه ی هم جنس خودش بچسباند؟ چه لباسی باید می پوشید که مانع کارش نشود؟ توی انتخاب لباس برای زن درشت هیکل مانده بودم که پیرزن دوباره لب وا کرد و گفت : " میگم کارتو بخوان عوض کنن پول میسونن؟" گفتم: نمیدونم، شاید.منم دوساله کارت عوض نکردم. شاید بگیرن.شایدم نگیرن.غیر از حقوقی که پیرزن باید از حسابش برمی داشت کارت شکسته اش هم بهتر بود عوض شود .این توصیه ی زن جدیدی بود که جایگزین زن قبلی شده و به مذاق پیرزن خوش آمده بود و پیرزن با شنیدنش سرش را به نشانه تایید چند بار تکان داد.عرق روی پیشانی همه نشسته بود. پیرزن تند تند با یک برگه ی کاغذی خودش را باد می زد. بانک مثل حمام زنانه پر شده بود از صدا. بلندگو شماره اعلام می کرد. بعضی با گوشی یا بغل دستی شان حرف می زدند. بعضی ها هم دنبال چیزی توی گوشی می گشتند. یکی دونفر هم ساکت به دیگران زل زده بودند.صدای بلند گو که شماره ی دویست و هشتادو نه را به باجه ی چهار فراخواند. کاردزدی از بانک باکارت شکسته ای که جلوی کارمند بانک گذاشتم ، تمام شد.فرشته اشتری