مَمَد در سربازی

ممد در سربازی:بابط قلت عملایی حای ضیاد معظرط میخاممن کارم طراحی گرافیک بازی موبایلی هستش و الان 26 سالمهاز دانشگاه انصراف داده بودم و مشغول کارم بودم، تقریبا دو ترم اخر دانشگاه رو کلاساشو نرفتم و فقط به کارم میرسیدم و میخواستم سربازی و بپیچونم امااز این شترسواری دولا دولا خسته شده بودم و خلاصه دلو زدم به دریا و رفتم پلیس بعلاوه ده، داشتم از استرس میمردمهمش دعا میکردم که بیوفتم همدان شهر خودمون، فکر کنم حدودا یک ماه بعدش رفتم پلیس بعلاوه ده که ببینم کجا اوفتادم یه برگه بهم دادان که نشون میداد آموزشیم داخل پایگاه نوژه همدانه، خیلی خوشحال بودم از این که توی استان همدان هستم، از پایگاه نوژه تا خونمون یک ساعت راه بود.اردیبهشت 1400 توی اوج کرونا رفتیم پایگاه نوژه، با دوتا از دوستام رفته بودیم صبح زود بود و حسابی هوا سرد بود پایگاه نوژه همدان توی شهرستان کبودراهنگه و یجورایی هوای کویری داره، نه که گرم باشه مثل کویر منظورم این که تعادل نداره شبا خیلی سرد و صبح خیلی گرم، صبح حدودا ساعت 4 سرد ترین ساعتش هست، هرکی یه کوله پشتی برداشته بود و خیلیا با خانوادشون اومده بودن، تقریبا یک ساعتی معطل شدیم، با دوستام یه سلفی گرفتم و اون سلفی بیاد ماندنی شد اگه اون عکسو ببنید احساس میکنید که یه مرده داخل تصویره، رنگ از چهرم پریده بود، خلاصه درو باز کردنو رفتیم داخل میخواستم گریه کنم هاهاها، کیفامونو گشتن از بعضیا سیگار و از بعضیا فندک و چاقو و ... هر چیزی که فکرشو بکنید از بعضیا درومد، یه سریا از همون روز اول میخواستن خودی نشون بدن و شروع کرده بودن به شرین زبونی و تیکه انداختن و ... منم که کلا ادم آرومی هستم و همش ساکت بودم، این روند گشتن بچه ها حدودا یه نیم ساعتی طول کشید، بعدش از دژبانی رد شدیم و توی یه محوطه بزرگ تر همه نشستیم زمین یه دکتر اومد شروع کرد با دماسنج معاینه کردن همون لحظه یکی اومد گفت کرونا داره و ماسک زده بود پشمامون ریخته بود، دکتره گفت دور وایسا تا بیام ببینم چی شده، توی این مدتی که نشسته بودیم تقریبا جمعیتمون دو برابر شد بچه ها کم کم اضافه میشدن، بعد از اون با اتوبوس رفتیم به یه بخش دیگه از پایگاه نوژه و اونجا تازه فهمیدم که سرباز پدافند هستم( پدافند با نیروی هوایی فرق داره)خلاصه چشمتون روز بد نبینه اولین روز سربازی یکی از بد ترین و عجیب ترین روز های زندگیه یه پسر میتونه باشهکلا بلاتکلیف بودیمو همش از این ور به اونور جابه جا میشدیم و نمیفهمیدیم کجاییم و خیلی گیج بودیم، شبیبه یه دسته جوجه که دنبال مرغ میوفتن و حرکت میکنن، ما هم همش دنبال یه سربازی بودیم که بهش میگفتیم ارشد، اون دهه هشتادی بود و من دهه هفتادی و خیلی اعصابم خورد میشد وقتی سرمون دادو بیداد میکردیه سری ساختمون و یه حیاط بزرگ و یه پارک بود و یه زمین چمن که به مجموعه این ها میگفتن محوطه گردان فلان، و خارج از این محوطه هم گردان های دیگه و ساختمان های اداری و فنی و ...بودنتوی زمین چمن نشته بودیم که بهمون گفتن بریم جیره بگیریم به خط شدیم و رفیتم سمت انبار، توی این مدتی که اونجا بودیم وقتی سرباز های قدیمی مارو میدیدن بهمون میخندیدن و ما حس بدی داشتیمداخل حیاط انبار به خط شده بودیم و یکی یکی اسم مون رو میخوندن و میرفتیم جیره میگرفتیم بعضیا لباسشونو باهم عوض میکردن که سایزش درست بشه لباسه من خیلی گشاد بود و تا اخر همونطوری موند ولی کلاهم رو عوض کردم سرم بزرگ بود باید یه کلاه بزرگ پیدا میکردم سایز پوتینم 43 بود یکمی بزرگ بود ولی بدک نبود اون رو هم تا اخر خدمتم داشتم(جیره: کلاه، پوتین، صابون، کلاه پشمی، اورکت، کفنی، پوتین، دوتا واکس، فرچه واکس، لیف، فرنچ، شلوار، جوراب، دوتا پتو، حوله، جای صابون و فکر کنم یکی دوتا دیگه هم بود که یادم نمیاد)، یه سرباز قدیمی بالای پله ها وایساده بود و تکیه داده بود به دیوار چشمای رنگی داشت و قد کوتاه به قیافش میخورد ادم بدی باشه ولی شایدم بود نبود، بهمون میخندید !!!نمیدونستیم چرا میخنده؟؟؟راستی یادم رفت بگم تقریبا اوایل ماه رمضان بود که ما رفتیم سربازیسر ظهر همه تشنشون شده بود و میخواستیم اب بخوریم اونایی که اهل روز بودن مثل من که با سفر به کبودراهنگ روزشون کنسل شده بودو یه سری هم که کلا روزه نبودن و خلاصه همه تشنه بودیم و یواشکی از گوشه کنار اب میخوردیم یه سرباز نفهم هم بالا سرمون بود که هی دعوا میکردمون، خودش روز نبود ولی وقتی ما اب میخوردیم دعوا میکرد و یه جورایی میخواست جلو کادری ها ادایی روزه داره رو دربیاره، خلاصه از این جور ادما زیاد پیدا میشه توی سربازی ولی اینارو به حساب ما مذهبیا ننویسینانگار توی برزخ بودیماین روند گرفتن لباس تقریبا دو ساعتی طول کشید و ساعت حدودا 3 ظهر بود که برگشتیم گردان و دوباره به خط شدیم، دوباره اون پزشکی که صبح معاینه کردو دیدیم، گفت پیراهنتون و زیرپوشتون رو دربیارید، صحنه عجیب و خنده داری بود، میخواستن بدونن کیا خال کوبی یا مشکلات پوستی و ... دارنتا همین لحظه فکر میکردیم که قرار برگریدم خونه ها مون تا لباسمونو اندازه کنیم و اتیکت بزنیم به لباسا و ... بعدش دوباره برگردیم پادگان، زهی خیال باطل، یکی از کادری ها اومد و گفت: لباسایی که تحویل گرفتینو بپوشین، یه سرباز هم اومد و روش بستن بند پوتین رو گفت، بهمون گفت پلاستیک لباسارو نگه داریم چون بعدا لازم میشه، ما هم نگه داشتیم تا لحظه افطار توی حیاط بودیم و گه گاهی برای دستشویی اجازه میگرفتیم ولی دوباره سریع برمیگشتیم به دسته،بالاخره افطار شد و دیدیم که از پنچره اشپزخونه دارن غذا میدن، سرباز ها از بخش های مختلف با قابلمه های استیل سنگین و بزرگ با دسته های اهنی به سمت این پنجره میومدن که غذا بگیرن و ببرن واسه گردانشون، اونایی که قابلمه کوچیک داشتن معلوم بود که جای خوبی هستن و دوستا سرباز بیشتر نیستن و اونایی که قابلمه های بزرگ داشتن معلوم بود یه جای شلوغ هستن، ولی یه رفاقت و حس خوبی بین سرباز های قدیمی بود و با هم شوخی میکردن و شاد بودن، ولی ما گیج بودیم و نمیدونستیم چی در انتظارمونه،ما هم رفتیم داخل اشپزخونه و دیدیم که فرش انداختن پوتین ها رو گذاشتیم توی همون پلاستیکی که گفته بودن نگه دارین، افتار خیلی خوب بود خرما، پنیر، نون، زیتون، ماکارانی و سس خیلی رویایی بود واقعا انتظار همچین چیزیو نداشتم من کل مدت سربازیم توی پدافند غذای بد نخوردم و همیشه غذاش درجه یک بودشب شد و دوباره به خط شدیم، هوا سرد بود و می‌لرزیدیم، وقتی به دسته نگاه کردم دیدم که دوباره به جمعیتمون اضافه شده و خیلی بیشتر شده بودیم، بعضی ها تازه اومده بودن و هنوز لباس شخصیشون تنشون بود، و ما هم لباس نظامی تنمون بود، همون شب تنبیه شدیم!!! چون یه عده نمیتونستن دهنشون رو ببندن و صدای گاو گوسفند درمیاوردن و ارشد هم همه رو تنبیه میکرد.اون شب رو خیلی ذهنم درگیر بود ولی همه مثل جنازه اوفتادیم روی تخت و مردیموسط شب متوجه شدم یکی از بچه ها که صبح باهاش حرف میزدم داره توی سالن قدم میزنه،تعجب کردم بهش گفتم چی میکنی بگیر بخواب دیگهگفت من نگهبان خوابگاه شدم تعجب کردم ولی اهمیتی ندادم و دوباره خوابیدمتاق تاق تاق... تاق تاق تاقهمه موجی شده بودیمخدایی این دیگه چه کوفتیه من میخوام برگردم، من مامانمو میخواماون لحظه بود همه داشتن زیر لب فوحش میدادنارشد: بلند شو بینم، بلند شو، پاشوبعضیا چقر و بد بدن بودن، بیدار نمیشدن، ارشد با لگد میزد به تختشون تا بیدار بشنساعت سه صبح بود، چرا سه صبح!!! چون ماه رمضون بود و باید قبل از افطار سحری میخوردیماین قانون خوبی نبود، چون غیر مذهبی ها رو هم مجبور میکردن که صبح برای سحری بیدار بشنالبته راه دیگه ای هم نداشتن اگر سحری نمیخوردن فردا گشنه میموندن چون صبحونه ای در کار نبودبه وضوح میدیدم که بچه ها بخاطر این قوانین عجیب مذهبی ها رو ناله و نفرین میکردن،برای همین من به این موضوع که چرا غیر مذهبی ها رو بیدار میکنن اعتراض کردم چون این خودش عامل دین گریزیه اما کار به جایی نرسیدو دوباره سحری همه رو بیدار میکردن(البته این با قوانین اجتماعی متفاوته مثلا چیزی مثل حجاب از هزاران سال قبل توی ایران بوده و صرفا به اسلام مرتبط نیست توی ایران باستان زنان ثروتمند چادر داشتن مثل سنگ نگاره های تخت جمشید)بگذریم، به هر شکلی که شده رفیتیم برای سحری، تقریبا برای هر کدوممون یک بیل برنج ریختن!!!یک بیل؟؟؟اره یک بیل پُر، یه ظرفایی بود که اسمشون یغلوی بود، اندازه یه سینی 25 سانت در 50 سانت بودن که جای برنج، خورش و سالاد داشت، اونقدر برنج ریخته بودن که کل این سینی پر شده بود برای ما خوب بود چون کسی از غذای زیاد بدش نمیاد اما اصراف بود تقریبا بچه ها یک سوم غذا رو میریختن توی سطل زبالهالبته دلیلش این بود که جیره نهار سرباز رو با جیره صبحانه یکجا توی سحری تحویل سرباز میدادن.دوباره رفتیم به خوابگاه و گرفتیم خوابیدیم، بعضی از بچه ها هم نمازشون رو خوندن بعدش خوابیدنتاق تاق تاق... تاق تاق تاقمیخواستم گریه کنممگه میشه توی یه شب دوبار به این شکل فجیع بیدار بشی!!!مگه داریم؟؟؟اره داریمدوباره ارشد بلند شد و گفت ده دقیقه دیگه همه توی حیاط به خط بشینرفتیم حیاط، دیدم یه سری دارن از بیگاری حرف میزنن، بیگاری چیه دیگه؟؟؟کم کم متوجه شدم چند تا از بچه ها دیشب توی اشپز خونه ظرف شسته بودن(در مورد این مطمئن نیستم که از شب اول واسه بیگاری رفتن یا از شب های بعد شروع شد)کار سختی نبود ولی وقتی از بین چند صد نفر انتخاب بشی برای ظرف شستن خیلی سِتَمهخلاصه صبح گاه بود و دیدیم که هر چند دقیقه یکی میاد و چند نفر رو از دسته ما برمیداره میبرهاونجا بود که با مفهوم همکاری اشنا شدم، به ما میگفتن نگید بیگاری بگید هم کارینمیدونم شاید همکاری لفظ بهتری بود و فرقی نداشت هر دو ترسناک بودنمن مثل بقیه از بیگاری نمیترسیدم چون با خودم اینطور حساب میکردم، وقتی یه شهید برای ایران با داعش میجنگه و جونشو برای وطنش میده، خوب منِ سرباز در مقایسه با اون شهید کمترین کاری که میتونم انجام بدم همین ظرف شستنا و بار جابجا کردن و ... کار توی پادگانهادامه دارد...