واقعیت‌پردازی کنید نه رویاپردازی

واقعیت‌ها بر مدار پسند شما نیستند. اینطور نیست که شما چیزی را بپسندید و واقعیت شکل بگیرد. به عبارت دیگر واقعیت‌ها رخ می‌دهند بدون اینکه به رضایت ما احتیاجی داشته باشند و ما چاره‌ای جز پذیرش آن‌ها نداریم.به گمانم دلیل واقعیت‌گریزی ما به خاطر ترس از پذیرش آن است. واقعیت یعنی آنچه که هست و همه در حال تجربه آنند. واقعیت یعنی فرقی ندارد که تو پیامبر باشی یا یک انسان معمولی، در هر صورت باید آن را تجربه کنی و راه فراری نداری. برای مثال مرگ را در نظر بگیرید؛ آیا کسی می‌تواند بگوید:«مرگ نمی‌تونه به من آسیب برسونه.»چنین ادعایی کاملن بی‌جاست و ما کسی که اینگونه ادعا کند را مسخره می‌کنیم. اما چرا امروزه فرار کردن از واقعیت یک امر عادی تلقی می‌شود؟ چرا با وجود اینکه می‌دانیم چاره‌ای جز تجربه واقعیت نداریم باز از آن می‌گریزیم؟به گمانم بهتر است پیش از بررسی واقعیت در زندگی‌مان، بدانیم معنای آن چیست؛«واقعیت یعنی به ازای هر آنچه که به دست می‌آورید چیزی را از دست بدهید»گنگ به نظر نمی‌رسد ولی مثال‌هایی برای آن ذکر می‌کنم:واقعیت در یک رابطه عاطفیعاشق دختری شده‌اید و برای دیدن او لحظه‌شماری می‌کنید. پرنده وجودتان از شوق دیدن او پر می‌کشد و از نظاره کردن چشمان او سیر نمی‌شوید(دیگه بقیش رو خودتون می‌دونید?). دوست دارید تا روزهای تلخ را در کنار او سپری کنید و هر روز با صدای او از خواب برخیزید. این دیدگاه فانتزی است و شما هنوز با واقعیت یک رابطه مواجه نشده‌اید. رابطه صرف دیدن و خندیدن نیست بلکه روزهای تلخی وجود دارند که شما می‌بایست بجنگید نه آنکه به واقعیت پشت کنید.شاید برایتان مفید باشد:((آیا ارزشش را دارد؟))همه ما خوب می‌دانیم که در کشور ما چیزی به نام زندگی فانتزی وجود ندارد، اینطور نیست که پسر و دختری در قصر به وصال یکدیگر برسند و زندگی رویایی‌شان را آغاز کنند. ما کمبود داریم و خیلی امکانات حداقلی زندگی‌مان را سلب کرده‌اند پس با واقعیت مواجه شوید و تصورات کودکانه‌تان را دور بریزید. نکته اینجاست که شما باید با این واقعیت که زندگی تماما سازش است مواجه شوید. بله زندگی تمامن سازش است. واقعیتی که باید در این مرحله با آن مواجه شوید آنست که از شریک خود بپرسید:«تو می‌تونی با کمبودهای اول زندگی بسازی؟?»واقعیت در راه‌اندازی کسب‌وکار شخصیقصد دارید کسب‌وکار شخصی‌تان را راه‌اندازی کرده و پول پارو کنید. با خود اینگونه فکر می‌کنید:«فردا سایت می‌زنم و بعد هم یه محصول میزارم و مردم عین چیز میخرنش?»این تصور هم فانتزی است. واقعیت کسب‌وکار آنست که شما در ابتدا می‌بایست اعتماد مردم را به دست آورید تا بتوانید چیزی به آن‌ها بفروشید. اگر می‌بینید یک نفر موفق شده بدانید پی آن را به تنش مالیده و زحمت کشیده.خوب به یاد دارم که در ابتدای مسیر نوشتن بودم و نمی‌توانستم حتی یک جمله درست بنویسم. جدای از بی‌تجربگی که در زمینه نوشتن داشتم، زندگی روزانه‌ام هم می‌لنگید. تا نیمه‌های شب بیدار می‌ماندم و فیلم تماشا می‌کردم، بعد آرزو داشتم که بتوانم کسب‌وکار شخصی‌ام را راه‌اندازی کنم. باورتان نمی‌شود اگر بگویم من مدام به کسانی که در رسته‌های دولتی مشغول بودند می‌خندیدم و می‌گفتم که چه کسی حاضر می‌شود عمرش را اینگونه تلف کند اما خود حاضر نبودم برای راه‌اندازی یک کسب‌وکار ساده از خیر تماشای فیلم و فوتبال بگذرم.اگر از واقعیت فرار کنید کفش‌تان را می‌دزدندمی‌خواهم برایتان یک حکایت تعریف کنم:روزی یک نفر در مسجد دراز کشیده بود و استراحت می‌کرد. دو نفر غریبه وارد می‌شوند و با صدایی آرام می‌گویند:-سکه‌ها رو پشت اون قفسه قایم کردممرد که بیدار بود از شنیدن این حرف حسابی کیف کرده و بی‌حرکت باقی می‌ماند تا اینکه یکی از آن دو نفر می‌گوید:-اما یه نفر اونجا دراز کشیده، ممکنه حرفای ما رو شنیده باشه!دیگری پیشنهاد می‌دهد:-اینکه کاری نداره، کفشش رو از زیر سرش برمی‌داریم، اگر بیدار باشه چشم‌هاش‌رو باز می‌کنه اگر هم خواب باشه یعنی حرفامون رو نشنیده.آن دو نفر نزد مرد به ظاهر خوابیده ما می‌آیند و کفش‌هایش را از زیر سرش بیرون می‌کشند و او هم که میل به سکه‌های طلا حسابی مستش کرده بود تکان نمی‌خورد. پس از ترک آن دو نفر با شادمانی از جایش برمی‌خیزد و سمت قفسه‌ای که سکه‌ها پشت آن قایم شده بود می‌رود. در کمال ناباوری چیزی نمی‌یابد و پی می‌برد که آن دو نفر کفشش را دزدیده‌اند و سکه‌ها بهانه بوده است.«اینجاست که می‌گویند: آنکس که خواب باشد را می‌توان بیدار کرد ولی آنکه خودش را به خواب زده، نه.»حال واقعیت هم شبیه به خواب است. اگر شما از آن اطلاع نداشته باشید هیچ عذر و بهانه‌ای ندارید و کسی شما را مقصر نمی‌داند ولی اگر بدانید و با این وجود آن را نادیده بگیرید، تف سر بالاست.آیا شما هم از واقعیت باخبرید؟من هم از واقعیت باخبر بودم. می‌دانستم که صاحبان کسب‌وکار تا ساعت 10 صبح نمی‌خوابند یا اینکه شب‌ها به تماشای مسابقات مرحله‌ی حذفی چمپیونزلیگ نمی‌پردازند ولی با این حال نمی‌توانستم بهای این واقعیت را بپردازم چرا که سخت بود. سخت بود دیگران لذت‌های آنی ببرند ولی لذت من در هاله‌ای از ابهام باشد و دور از دسترس.بنابراین دوباره به مثال‌ها بازمی‌گردیم:«اگر می‌خواهم کسب‌وکار شخصی‌ام را راه‌اندازی کنم باید از خیر فوتبال‌های شبانه و افتخار تمام کردن یک‌شبه چهار فصل از یک سریال بگذرم.»«اگر می‌خواهم یک رابطه‌ی پایدار با شریک عاطفی‌ام داشته باشم بایستی از خیر برخی کارها بگذرم چرا که زندگی خوب نیازمند وقت و توجه است نه رویابافی.»حال کدام یک از شما می‌‌توانید ادعا کنید که این واقعیت‌ها را نمی‌دانستید؟ پس مشکل از ماست، از اینکه عمل نمی‌کنیم و انتظار تغییر داریم.تمرین واقعیت‌پردازیهمانطور که نیاز داریم گاهی اوقات رویاپردازی کنیم، گاهی هم نیاز داریم که واقعیت‌پردازی کنیم ولی اینکار به همین سادگی هم نیست و نیازمند توجه است.یک کاغد بردارید و فهرستی از واقعیت‌های زندگی‌تان را بنویسید؛ واقعیت‌هایی که دیر یا زود به دام آن‌ها گرفتار خواهید شد و سپس با خود بیندیشید که چه راهکاری برای دوام آوردن در طوفان این واقعیت‌ها دارید. هدف از انجام این تمرین آنست که ما آگاهانه و با اختیار دچار سختی شویم و تغییرها بر ما تحمیل نشوند. در آخر اینکه از طوفان واقعیت نهراسید، دلیل این گفته‌ام نقل‌وقولی از موراکامی است:«مهم نیست تا کجا فرار کنی. فاصله هیچ چیز را حل نمی‌کند. وقتی توفان تمام شد، یادت نمی‌آید چگونه از آن گذشتی، چطور جان به در بردی. حتّی در حقیقت مطمئن نیستی توفان واقعاً تمام شده باشد. امّا یک چیز مسلّم است. وقتی از توفان بیرون آمدی دیگر همان آدمی نیستی که قدم به درون توفان گذاشت…!»بقیه مقالات من را می‌توانید در وب‌سایت شخصی‌ام بخوانید:@hadighorbany.ir