عشق یک قاتل سریالی

بسمه تعالیامروز برای من یه روز استثناییه.به جرات میگم در 40سالگی این اولین باریه که دیوانه وار عاشق دختری شده بودم که فروشنده ی یک لباس فروشی بود و چندباری که برای خرید لباس به اون مغازه رفته بودم دیده بودمش.هربار به تمام جزییات صورتش دقت می کردم مثل ماه می درخشید و چال گونه اش او را زیباتر کرده بود.مدت ها منتظر یه فرصت بودم تا بالاخره امشب برای صرف شام به رستوران دعوتش کردم و اونم قبول کرده.دلم بدجوری لرزیده اخه همیشه فکر می کردم سنگدلم و هیچی نمیتونه احساساتمو تحریک کنه ولی انگار اشتباه می کردم.از ذوق و شوقی که داشتم به سرعت برق و باد حاضر شدم و راه افتادم.یه حلقه هم خریده بودم که در یه فرصت مناسب پیشنهاد ازدواج رو مطرح کنم.با خودم عهد کرده بودم اگه قبول کنه کل گذشته ام رو خاک می کنم و یه راه جدید رو شروع میکنم.شیک ترین میز رستوران رو رزرو کرده بودم و گفته بودم دور میز رو با گل تزیین کنن دلم میخواست همه چیز مجلل باشه.بالاخره رسید،از دور به نظرم جذاب ترم بود با هر قدمی که بهم نزدیک تر میشد قلبم بیشتر می لرزید.حالا چشم تو چشم من رو به روم ایستاده بود مگه میشد چیزی از این قشنگ ترم اتفاق بیفته.صحبتمون گل انداخته بود اما وقتی از سابقه و خانواده ام پرسید جواب های سربالا دادم اما اون صادقانه جواب میداد.حرف از پدرش شد وقتی اسمشو بهم گفت و آخرین عکس یادگاری خودش با پدرش رو در 10سالگی بهم نشون داد دنیا دور سرم چرخید...انگار قرار نبود گذشته سیاهم دست از سرم برداره!من قاتل بودم یه قاتل سریالی که حالا فهمیده اولین قربانیش پدر دختریه که حالا دیوانه وار عاشقش شده...زبونم قفل کرده بود.به بهانه ی شستن دست هام رفتم سرویس بهداشتی دنیا دور سرم می چرخید.چیکار باید می کردم؟تا حالا فکر می کردم میتونم یه جوری گذشته ام رو چال کنم و با دختری که عاشقش شدم زندگی تازه ای رو شروع کنم اما حالا چی؟من قاتل پدرشم قاتل...قتل های زیادی در این سالها انجام دادم اما این یکی...این یکی با همشون فرق می کنه.اون موقع فقط 20سالم بود شرایط زندگیم خیلی بد بود برای همینم به یه گروه خلافکار ملحق شده بودم.رییس گروه برای قتل پدر این دختر که پلیس بود و برادرشو به قتل رسونده بود جایزه تعیین کرده بود.منم به خاطر شرایطم حاضر بودم هر کاری بکنم تا اون همه پول مال من بشه.یه شب تاریک نزدیک خونه اش با ماشین زیرش کردم و تموم...اولش برام ترسناک بود اما همیشه اولین ها سختن و بعد از اون بار قبح این کار برام ریخت و تبدیل شدم به یه قاتل سریالی که بی محابا آدم می کشه و انقدرم حرفه ای شده بودم که هیچ ردی از خودم به جا نمی گذاشتم که بتونن دستگیرم کنن.چشمام هیچی به جز پول نمی دید اما حالا که دلم گیر این دختر بود می فهمیدم چه غلطی کردم.برگشتم پیشش به بهونه ی اینکه کار واجبی برام پیش اومده عذرخواهی کردم و خواهش کردم زودتر برسونمش خونه.وقتی توی همون کوچه ای که پدرش رو کشته بودم پیاده شد احساس کردم قلبم داره از حرکت می ایسته.به سختی باهاش خداحافظی کردم.رفتنشو تماشا کردم...لعنت به من...تازه داشتم می فهمیدم که این همه سال چه غلطی کردم.تا صبح خواب به چشمم نیومد.حالم از خودم بهم میخورد.این همه مال و اموالم به چه دردی میخورد؟!چرا باید بین همه دختر عاشق این بشم؟!حالا که این گذشته ی کثیفم دست از سرم بر نمیداره باید تمامش کنم...تمام زندگی کثیفم رو براش نوشتم و ارسال کردم حق داشت بدونه که من کیم و چیکار کردم!چه کثافتی هستم من یه قاتل سریالی بودم یه قاچاقچی بودم و مهم تر از همه کسی بودم که پدر این دختر رو ازش گرفته بودم...لعنت به پول...لعنت به حرصپیامو فرستادم و تفنگو پر کردم وقتش بود به زندگی نکبت بارم خاتمه بدم.تفنگو روی پیشونیم گذاشتم و چشمامو بستم.آدم های زیادی رو کشته بودم چه بی گناه چه گناهکار...حالا نوبت خودم بود باید تمومش میکردم نه میتونستم از اون دختر بگذرم و نه اینکه ادامه بدم و هیچی نگم!تمام نیرومو جمع کردم دستم روی ماشه رفت و شلیک...