من - قسمت دوم

خب تا اینجا من با یک شخصیت دوگانه بزرگ شدم یک طرف دختر حرف گوش کن خونواده که دوست پسر نداره آرایش نمیکنه بچه آروم خونواده و .... از طرفی بخاطر اون داد و دعواهای هر از گاهی و تشویقهایی که بعدش میشنید که این دختر اعتماد به نفس داره و آخر کار خودش رو میکنه و .... سعی میکردم نافرمانی هم داشته باشم نباید مثل یه دختر لوس میبودم و باید قوی میبودم و حتی گریه نکنم و .... چون مامانم دوست داشت دخترهاش قوی بار بیان ولی از طرفی حتی کارهای خونه رو انجام نمیدادیم چون دختر بودیم و ظریف و نیاز به مراقبت حتی یادمه آرزوم بود زخمی بشم ولی وقتی زخمی میشدم میگفتم چیزی نیست درد نداره خوب میشم (انگشتم شکست ، بینیم شکست و ....) ولی ته دلم آرزو میکردم یه روز برم دکتر و بگن داره میمیره و عزیز بشم و مورد توجهیادمه یکی از همکلاسیهام یه دختر بین سه تا پسر بود تا عطسه میکرد میرفت دکتر و من برام تعجب بود من برای بخیه و موارد حاد میرفتم دکتر حتی وقتی دندونم درد میگرفت فکر میکردم عادیه و هیچی نمیگفتم تا دردش دیگه داغونم میکرد و نیاز به عصب کشی داشت و حتی یادمه یه بار ۶ سالم بود رفتم اولین دندون پزشکیم دکتر گفت بدون بی حسی پر کنم و من گفتم آره و تمام مدت اشک گوشه چشمم بود و مواظب بودم تکون نخورم و ناله نکنم و .... و هنوز که هنوزه از صدای ابزار دندون پزشکی وحشت دارم و یا ده سالم بود و زانوم وقتی با دوچرخه تو خاکی رفته بودم روغن از فروشگاه بخرم شکافته بود و توی آسانسور از خونی که از زیر پام زد بیرون فهمیدم چقدر اوضاع بده و گریم دراومد و بعدش بدون بی حسی سه تا بخیه خوردم خب توی اون جامعه و دوره که همه توی جامعه با زور و اشتباه و دروغ و دورویی بزرگ میشدن خونواده ما عاااااااااااالی بود و جزو خونواده هایی که فرزند سالار بودن و راستگوجامعه ای که از طرفی میگفتن به عمو بگو دوستت دارم و پشت سر از عمو بد میگفتن . جامعه ای که تو خونه کافر هفت خط بودن و بیرون مسلمون و فتوا بده . تو جامعه ای که همه رفتارها و کردارها مصنوعی و برای رضایت غریبه ها بود و بچه های فلانی و فلانی خوب بودن و باید ازشون یاد گرفت و همون بچه ها پشتشون بد هم گفته میشد و .... در حقیقت جامعه دو شخصیتی .خانواده ما عاااااااالی بود چون مامانم میگفت شما برای خودتون باشید و بقیه مهم نیستن و حتی روی دفاع از ما کلی با فامیل و دوست دعوا میکرد که بچه هام هر کاری دوست دارن باید انجام بدن و ...خلاصه با این خصوصیات دوگانه و شاید سه گانه (صفات خوب ، سرکشی ، خود واقعیم که فقط میدونستم هستم ولی نمیدونستم چیم ) بزرگ شدم و مسیرهای زندگیم رو باهاشون شکل دادم یعنی با خصوصیات غلط تحمل کردم و بزرگ شدم و انتخاب کردم و تحمل کردم موقع تصمیم دانشگاه بخاطر حفظ خصوصیات مراقب بودنم دانشگاه دولتی رو انتخاب کردم چون خواهر بزرگم گفت من رفتم خصوصی هم به مامان اینا فشار اومد هم کار بد پیدا کردم و من فقط یک چیز رو شنیدم به مامان اینا فشار اومد و از اونور مامان گفت باید بری آزاد البته تو هر کاری بخوای انجام میدی و به حرف بقیه گوش نمیدی ، این حرفها باعث شد پام رو کردم توی یه کفش که میخوام برم دولتی خب اونجا هم همین خصوصیات دو یا سه گانه ادامه داشت و روند تکرار زندگیم که توی شرایط دوگانه شخصیتم بالا و پایین میشد . سال اول بخاطر حس قوی بودنم و مراقب بودنم بجای دختر بودن و لذت بردن از ناز و عشوه و .... سعی میکردم حلال مشکلات باشم و مادربزرگ همه (لقبی که بهم داده بودن) و تو همین گیر و دار یکی از پسرهای کلاس که اتفاقا ازش بدم میومد چون خودش رو میگرفت همش بهم توجه نشون میداد و پروژه هاش رو باهام برمیداشت و اردوهای مختلف فقط من رو دعوت میکرد و .... ولی هیچگونه حرفی نمیزد و من ته دلم میخندیدم که چه توهمی زده و کم کم همون حس که باید همه چیز رو بدست بیارم عطش اون شخص رو در من بوجود اورد و کم کم ناخواسته فقط بخاطر توهم توجه شخصی و بعدش توجه نکردن عاشق شدم و درحقیقت شاید اولش فکر کردم چون عاشقمه من باید عاشقش باشم و همین باعث شد از کسانی که واقعا بهم عشق نشون میدادن دور بشم و از بهترین دوران زندگیم فقط اشک و فال و خاطره نویسی و عاشقی بمونه و بعد از دوسال فکر شب و روز یکروز آنی بهش گفتم میخوام ببینمش و بهش گفتم آیا من رو دوست داری پس چرا جلو نمیای ؟ با یک صحبت دوستانه فهمیدم اصلا عاشقم نبوده و گویا من رو از بندی آزاد کردن ، بندی که چون فکر میکردم اون عاشقمه من هم باید عاشقش بمونم و بعدش در کمتر از یکروز من از نقش معشوق به نقش حافظ رابطه اون و دوست دخترش تبدیل شدم و دایم با دوست دخترش و خودش صحبت میکردم که زجری بسیار عظیم بود ولی خب من صبور بودم و منطقی و حلال مشکلات و ..... و بخاطر فراموشی اون عشق هوایی و سنگین به خودم گفتم با اولین نفری که گفت دوستم داره دوست میشم و بدین ترتیب حدودا ۴ روز بعدش جذب آدمی شدم که هیچگونه علاقه ای بهش نداشتم (دخترباز ، قد کوتاه ، زبان باز ، کنه بودن ، احساساتی ، خونواده با سطح متفاوت ، انتخاب من بخاطر وقار و سنگینی و ....) و چون گفته بودم با اولین نفر که بگه دوستم داره دوست میشم باید روی عهدم با خودم میموندم .... خارج از اینکه پس من واقعی چی میخوام ؟؟؟؟ اوکی دادم و با حالت تدافعی وارد شدم که عاشقم نمیشی و ازدواج ممنوع و .... و چون خودم رو منطقی میدیدم و انسانی که وابسته نمیشه و میتونه رابطه رو پایان بده راحت وارد اولین رابطه احساسیم با یک پسر شدم که مسیر بعدی زندگیم رو شکل داد ....