قبل از هر حرکتی از خودت بپرس...

هر کس بر خدا توکل کند، خدا او را بس است؛ همانا خداوند به خواست خویش می رسد و برای هر چیزی اندازه ای قرار داده است.ایمان یه نیروی فعاله، که پیش ازاینکه تو قدمی رو برداری پیش روی تو راه را باز میکنه. توی قران تا جایی که یادمه چند تا اصل بود :«ایمان، تقوی، عمل صالح» این تمام شعار کتاب دین و زندگی توی دوره تحصیل بود. اما از یه روزی به بعد به این قصیه یه جور دیگه نگاه کردم.ترم اول دانشگاه تا یکی دو ماه اولش منتظر نتایج تکمیل ظرفیت بودم تا شاید دانشگاهم کمی نزدیکتر بشه. دور بودم از خونه، اونقد دور که دقیقا عرض جغرافیایی رو میپیمودم تا از خونه به دانشگاه برسم،و کمردردهای توی اتوبوس و شب هایی که صبح نمی شدند و طولانی بودند. آسمون کویری که به یکباره بارونی می شد.(البته بماند که به مرور زمان این راه رو جور دیگه دیدم...)اون روزها به شدت دنبال تغییر بودم. اینکه فک میکردم من میتونم همه چیزو کنترل کنم. یه جاهایی که کتاب های انگیزشی میخونی حس میکنی اونقدر قدرتمند شدی که هر شرایطی رو میتونی تغییر بدی.اون روزها گذشت و من توی اون دانشگاه موندم. اساتید رو بررسی کردم و به یه معیارهایی برای انتخاب استاد رسیدم. استادی که توی حوزه ای که من میخام مسلط باشه، اجازه کار توی خونه و دور از محیط دانشگاه رو به من بده خوش اخلاق باشه، و از همه مهمتر خوب نمره بدهو استاد مورد نظر با نظر ترم بالایی ها انتخاب شد. اونروز ها نگران بودم که ایا اون استاد هم منو انتخاب میکنه یا نه، چون نهایتا حق انتخاب با استاد بود. من از دانشجوهای زرنگ سر کلاس بودم و این چیزی بود که میدونستم ممکنه اساتید دیگه هم منو انتخاب کنند. واس همین تصمیم گرفتم به خود استاد ایمیل بزنم و ازش بخام که منو انتخاب کنهانسان باید هر لحظه خود را بپاید تا ببیند،که انگیزه عمل او ترس است یا ایماناره من اون روزها میترسیدم و انگیزه حرکت من ترس بود.اون شب خواهرم بهم زنگ زد و ازم خواست که عجله نکنم و بزارم اتفاقات به روند خودشون دنبال بشن. اما من نگران بودم و میخاستم اون چیزی که من میخام اتفاق بیفته.اما اصل چیزی بود که من بعدها فهمیدم: به محض اینکه انسان دست از اراده شخصی خود بردارد،به مراد خود می رسد.اون روز من با بصیرت و به اصطلاح اگاهی خودم کاری رو کردم که بنظرم درست بود. و تا ماه ها تمام دانشجوهای دیگه میگفتن خوش به حالت چه استادخوبی چه موضوع خوبی و الی آخر...اما نهایتا چیزی که اتفاق افتادمن تنها دانشجویی بودم که به خاطر نخوندن پایان نامم توسط استادم 6 ترمه شدم، من دانشجویی بودم که دو روز مونده به تاریخ دفاع پایان نامه دفاعم کنسل شد و بر اساس خواست استاد مربوطه به 6 ماه بعد معوق شد. خوب طبیعیه که یه ترم اضافه، و هزینه ای که برای اضافه ترم خوردن توی تمام دانشگاهای دولتی بابهمن دانشجویی بودم که موضوع پایان نامم دو بار عوض شد. من دانشجویی بودم که کمترین نمره رو از استادش گرفت و بالاترین نمره را از داوران. و و ومن اون روز استادم رو با اصرار خودم انتخاب کردم. این در حالی بود که نه تنها هیچ کدوم از مزایایی که من بخاطرش استاد رو انتخاب کردم رخ نداد بلکه همه چیز عکس شد. این قصه منو وادار کرد دیگه چیزی رو به اصرار از کسی یا حتی از خود خدا هم نخام. بارها به چشم خودم دیدم که وقتی چیزی رو به خدا واگذار میکنی اتفاقات یه جوری به طرز عجیبی پازل وار کنار هم چیده میشن و به یه نتیجه عالی منجر میشن.ولی درست وقتی میخای خودت فرمون زندگیت رو به دست بگیری نظم زندگیت به یه آشفتگی مبهمی تبدیل میش«کم کم یاد میگیری برای هر چیزی اصرار نکنی شدنی میشه نشدنی نمیشه ...»اینو الان دارم به خودم یادآوری میکنم تا الان توی شرایط جدیدم نخام با صلاحدید خودم به رخ دادن اتفاق دیگه ای اصرار کنم. میخام صبورانه به تماشای چیزی بشینم که خدا داره برام رقم میزنه. و این میشه اعتماد به خداهمه چیز یک چیز است و اون یک چیز ایمان است و بس«از انرژی‌تون برای نگرانی استفاده نکنید. از انرژی‌‌هاتون برای باورداشتن استفاده کنید»الان یک بار دیگه از خودم می پرسم، انگیزه من از انجام این کار چیه؟ ایمان یا ترسبیاین شمام زندگیتونو مرور کنید تصمیم های شما براساس ایمانه یا ترس؟