چرا ویرگول رو دوست داریم و چرا میخوایم شکمش رو سفره کنیم؟

دو سه ماه پیش بود که با این پلتفرم آشنا شدم، و اولین بار که دیدمش واقعا من رو شگفت زده کرد.یک پلتفرم داخلی که برای نوشتن و خوندن خلق شده، نه پز دادن زندگی لاکچریت، نه فروش این پکیج و اون محصول، نه ساخت کانال های سیاسی و پروپاگاندا، نه، این پلتفرمی برای در میان گذاشتن اندیشه آدم‌ها با هم بود.انگار ویرگول بخش دور افتاده‌ای از ایرانه که فرهنگ عام فعلی ما بهش راه پیدا نکرده، که دچار فساد نشده.اول بزار بگم، چرا ویرگول رو دوست دارم؟۱-کاربران ویرگولکاربران ویرگول اولین و مهمترین دلیلی هستن که ویرگول رو دوست داشتنی میکنن.تقریباً میشه گفت هشتاد درصد کاربران ویرگول اهل کتاب خوندن، فکر کردن و در کل استفاده درست و بهینه از ذهنشون هستن که واقعا کمیابه، حداقل توی ایران چنین جامعه‌ای راحت پیدا نمیشه.توی ویرگول کسی بخاطر اینکه عقیده یا دیدگاه خاصی نسبت به یک مسئله داره مورد تمسخر واقع نمیشه، با حجم عظیم کسانی که حتی متن رو نخوندن و صرفا بلندن فحش بدند پر نشده، اکثرا اهل منطق هستن و سعی میکنن تا جایی که میشه مدنی باشن.وقتی کسی با نظرت توی ویرگول مخالفه محترمانه ابرازش می‌کنه، و توی نود درصد مواقع کار به جا های باریک نمی‌کشه.توی ویرگول شانس کمی برای استفاده از مغالطه و سفسطه داری، چون اکثر کاربرانش به راحتی تشخیصش میدن و بهش اشاره میکنن.چندی از کاربران حال خوب کنتعدادی زیادی از کاربران ویرگول هستن که در حد مرگ با عقایدشون مخالفم، اما بهشون احترام میزارم، چون همیشه دلایل منطقی دارن، چون همیشه احترام هردو طرف رو توی بحث حفظ میکنن، چون شایسته احترام هستن.البته تعدادی از زامبی های اینستاگرامی هم اینجا هستن، اما خوشبختانه توی اقلیتن.جنگی به وسعت ۲۰۰ کامنت به جرم گفتن اینکه «ما ایرانی‌ها خنگ نیستیم»تنها مشکلش اینه که ما آقایون در ویرگول یه گونه در حال انقراضیم.۲-بزرگان ویرگولیدر کل ویرگول جامعه کوچکی توی فضای مجازی داره.اما یک ویژگی خیلی خوب داره، کسی که تعداد فالوور های بالایی داره، بخاطر دانش و آگاهی خودشه.نه ظاهرش، نه لاکچری بودنش، نه گفتن حرفایی که مردم میخوان بشنون، نه بی بند و باری و نه بقیه چیزای اینستاگرامی.تعداد زیادی از افراد دارای تعداد زیادی فالوور خط فکری و ذهنی منحصر به فرد خودشون رو دارن، یعنی به مسائل از دیدی نگاه میکنن که شما تا به حال نکردی و حرفایی میزنن که تا حالا نشنیدی.کوتاهش اینه که «با خوندن پست هاشون، چیزی به دانشت اضافه میشه»مخصوصا این دو نفر که توی خط فکری فعلی من نقش به سزایی داشتن.۳-شکل پلتفرماین پلتفرم تو نوع خودش خیلی منحصر به فرده (البته میدونم کپی از یک سایت خارجیه)توی این شکل از شما انتظار میره در مورد چیزی که میخواید حرف بزنید درست و مفصل توضیح بدید، مثلا نمیتونی بگی فلان چیز خوبه و فلانی بده و تمام، اگه میخوای مخاطب در نره دست کم باید سیصد کلمه ای بنویسی.در کل بیشتر از اکثر پلتفرم هایی که دیدم میپسندمش (بیشتر سلیقه‌ایه)علاوه بر این خیلی تو کار تفتیش عقیده نیست، هرچی نباشه یه انتشاراتی داشتیم به نام زن زندگی آزادی!تو این زمینه فضای فعالیت های مجاز ویرگول از همه پلتفرم های داخلی بیشترهو چرا دلمون میخواد شکم ویرگول رو سفره کنیم؟۱-باگ های دیوانه کننده!عکس در محیط شبیه سازی شده گرفته شده.یه متن خیلی باحال نوشتی، ویرایشش کردی، راجبش فکر کردی، و بالاخره دکمه انتشار رو میزنی که...که...یا در حین نوشتن مدام کیبورد بالا و پایین میره.یا چیزی که نوشتی رو نمایش نمیده، پس دوباره مینویسی، بارم نمایش نمیده، پس باز دوباره مینویسی، در آخر یکجا همه رو باهم نمایش میده و میبینی متنت شده مثل انشای کسی که تا به حال مدرسه رو به خواب هم ندیده!بماند که سرعت سایت واقعا پایینه.۲-چالش های غیر جذاب مدیریت سایتهمین اخیرا یه چالش جدید در مورد این اضافه شده که «لطفا بگید اگر به گذشته سفر میکردید چه بیمه‌ای را میخریدید» که باز نسبت به همین چند وقت پیش که چالش در مورد بی‌اختیاری ادرار بود خیلی خیلی بهتره.چند وقت قبل برای هر بنده خدایی که پیدا می‌شد پیام می‌فرستادن که « تورو به روح جد بزرگوارت در مورد پریود بنویس» که خب این قشر و اون قشر نداره، اعصاب همه رو خرد کرد.۳-سئو فرافاجعههرقدر هم که متن های جذابی بنویسید که کلی لایک بخوره و بره اصلا جزو برگزیده ها، باز هم هرچی که تو ویرگول بنویسید، توی ویرگول هم می‌مونه.چون توی نتایج گوگل حتی اگه دقیقاً یه عنوانی که توی ویرگول منتشر شده رو سرچ کنی باز ویرگول میره توی صفحه سوم و چهارم نتایج.خودم این سایت رو با متن های قصارش پیدا نکردم، بلکه وقتی پیداش کردم که میخواستم ویرگول رو توی کیبورد پیدا کنم.شما چطور؟