پشتِ کمدِ صورتی

بچه که بودم در خانه ی کوچکی زندگی میکردیم. خانه ی ما درها ، پنجره ها و کمد های صورتی ای داشت . یه‌ کمد° دیواری ِصورتی ام داشت که توش پر از رخت خواب بود. یکی از رویا های بچگی ام این بود که؛ کاش دنیای دیگری وجود داشت و یکی از در های ورودی آن، پشت کمد ما و پشت رخت‌خواب های جهزیه ی مادرم مخفی شده بود. برای آرزویم اینطور نقشه می کشیدم ؛که یک روز که تنها در خانه بودم؛ می روم همه ی‌رخت‌خواب های داخل کمد را بیرون می ریزم و بعد دیوار پشت کمد را کمی فشار می دهم ‌؛ و در گشوده میشود به روی آن دنیا. دنیایی سر سبز و پر از نور ، با گاو ها و درخت ها و چمن های پشمالو و نرم ،که میشد رویشان دراز کشید. نمیدانم دقیق چه کمبود و نیازی باعث شده بود این طور خیالم را بسازم ،ولی به هر حال آن کوچه و خیابانی که درش زندگی میکردیم نه تنها هیچ ‌چمنِ پشمالو و گاوی نداشت ، بلکه پر از نور هم‌ نبود. به گمانم وخت هایی که دعوایم می کردن ،دلم بودن در خانه را پس می زد و خیالاتم آن دنیای غیر واقعی را کامل تر میکرد، انگار آن وخت ها بیشتر از همیشه احساس می کردم دلم دنیای واقعی را نمی خواهد. هنوز هم که هنوز است ،این اخلاق با من است. چند روز پیش لحظه ای که از ناراحتی در خودم جمع شده بودم ،این جمله را شنیدم که ؛" آره، هر وخت می خواهی قهر کنی و در قیافه بروی ،سریع میروی در اینستاگرامت." انگار هنوز هم، دلخور که می شوم دلم تاب دنیای واقعی را نمی آورد.میدانی ؛از روز های بچگی ام ،که گذشت و بزرگتر که شدم ، فهمیدم کلی آدم دیگر هم وجود دارند که در آن ها نیز، خیال خلاصی از این دنیا پرورانده می شود. مثل خالقِ تخیلِ "جومانجی" آدم های فیلم درجعبه ی بازی ای را باز می کردند و پرت می شدند به جهانی دیگر. مثل " نارنیا" یا آلیس، شربتی می خورد و کوچک می شد تا آماده ی رفتن به دنیای دیگری بشود. این روزا هم که خیلی گذشته و خیلی بزرگتر شدم، این را میفهمم که آدمیزاد ذاتاً موجود غریبی است، با دنیای واقعی اش غریبه است. انگار مدام در تلاش بوده و هست که هر از گاهی در دنیایی دیگر نفس بکشد. یکی در لابه لای کتاب ها و شعرها یکی در کارش یکی هم مثل بچگی های من ،زمانی که از خانه و اطرافش به تنگ می‌آمد دلش فرار از درِ مخفیِ پشت کمد، را میکرد. میدانی چرا بالاتر راجب این گفتم که در ناراحتی میروم سراغ گوشی ام؟ چون امروز و این روزها ؛غریبگی ای که ازش حرف میزنم را سیستم عامل ها پر میکنند. به تنگ آمدن از دنیای واقعی را دنیایی مجازی پر میکند. فکر میکنم بر همین اساس بوده که آدم ها تصمیم گرفتند فضایی بیافرینند به اسم دهکده ی جهانی.همه ی ما نیمی از عمرمان را در حال گشودن قفل های گوشیمان هستیم و بعد وارد دنیای دیگری میشویم. هنزفری میگذاریم و موزیک دل چسبمان را گوش میدهیم. سوار بر موج های وای فای میشویم و به زندگی مردم نگاه می کنیم. فاصله هامان را با آدم ها به دلخواه خودمان کم و زیاد یا قطع می کنیم. برای خودمان تریبون درست میکنیم و سخنرانی ای در بابِ گام برداشتن برای انسان ها و کره ی خاکیشان، ترتیب می دهیم. بی کسی هایمان را پر می کنیم . تمرین می کنیم که گه گداری،مدلِ زیبایی باشیم یا گاهی، آشپزِ غذا های حرفه ای یا گاهی ،عکاس های صاحب سبک یا گاهی نویسنده هایی که برای آدم ها از خودمان بگوییم. و نفسی تازه می کنیم در دنیایی که هیچش ،واقعی نیست. میدانی؛ من شب ها کنار گوشی ام می خوابم و صبح ها اولین نگاه من را گوشی ام می بیند. حالا گوشی و هنزفری ام برایم‌ جای همان دنیایِ پشتِ کمدِ صورتی را پرمی کند، درست است که هنوز هم‌نتوانستم پایم را جایی غیر از این دنیا بگذارم و تنها و تنها، از پشت شیشه ی گوشی ام توانسته ام برم پشت ویترین یک دنیای غیر واقعی بیاستم ؛ولی گاهی دلم می خواست که کاش میشد ،واردش شد. گاهی دلم می خواست جای اینک با شستِ دستم، محتویات دنیای گوشی ام را بالا پایین کنم ؛ با پایم روی آن قدم بردارم و بو هایش را احساس کنم.#روایتگرباش