پایان ما...

شاخه های خالی از برگ که دیوارحیاط های ویلایی را قاب گرفته بودند را باد تکان میداد. هوهوی بی صدایش با سرمای غریبانه ای بر پوستم مینشست و لرزه ای هر چند کوتاه اما گویی ابدی موی تنم را سیخ میکرد. به سطل زباله ای که همچون زندگی بی رحمم، بهم ریخته بود؛ لگد میزنم. تقریبا بر اثر ضربه واژگون میشود. ویران شده. باز هم مثل دنیای من. دو نفر داشتند از سر کوچه عبور میکردند که با دیدن من که مثل یک هیولا به جان در و دیوار کوچه افتاده بودم؛ پا به فرار گذاشتند. دوباره ترسناک شده بودم. دوباره یک کوچه سرد و بن بست پناهگاهم شده بود. همین یک هفته پیش همه چیز داشت خوب میشد و اما حالا... گوشه ای خودم را پرت میکنم و زانوهایم را در آغوش میگیرم. خراش های ریز ولی دردناک روی انگشتانم با کشیده شدن روی شلوار جینم، یادم می اورند هنوز انجایند. هنوز بیهوده و هنوز بی کس... شانه ام درد میکرد. پاهایم. انگشتانم. تک تک سلول های بدنم درد میکرد. او یک اعتیاد بود. اعتیادی که ترکم کرده بود. و حالا من مثل یک معتاد گوشه ای، خمار در انتظار بازگشتش ایستاده بودم. چهار ساعت گذشته بود. چهار ساعت دوری. چهار ساعت تنهایی. چهار ساعت دلتنگی. فهمیدم حتی گذر ثانیه ها هم درد میکرد. بدنم میلرزید و بر اثرش سرم را که بین زانوهایم گذاشته بودم بارها و بارها با زانویم برخورد میکرد و اشک های داغم بی صدا روی گونه یخ زده ام میغلتید. او زیر قولش زده بود. دلیلی نداشت من پای قولم به ایستم. اگر میخواستم هم چشم هایم چندان وفادار به عهدشان نبودند.او قول داده بود بماند. نه یک بار بلکه بارها قول داده بود تنهایم نگذارد. سر قولش نمانده بود. خیلی ساده و راحت قولش را فراموش کرده بود. انگار نه انگار روزی به پسر بچه ای سرگردان و عصبی قول داده بود دوستش داشته باشد. دوباره سرم را بلند میکنم و به دیوار برهنه روبه رویم نگاه میکنم. غرق در خاطرات. برای فرار از این خاطرات ترسناک اخر دست و پا میزنم ولی مرا بسوی خود میکشند. ذره ذره. اول بیناییم را میگیرد و بعد شنواییم. ارام ارام پیش میرود تا دور گلویم بپیچند و نفسم را قطع کنند.صحنه صورت رنگ پریده اش مثل کابوس جلوی چشمانم نمایان میشود. روی تخت دراز کشیده بود و هزاران گیره و سیم و لوله از دستگاه ها و سرم کنار تختش اغاز میشدند و در دست و بدنش پایان می یافتند. چشم های خسته و بی فروغش نیمه باز به من نگاه میکردند و لبانش با لبخند نیمه جانی کش امده بود. صدای ارام بخشش در گوشم پیش میرفت و روح بیقرارم را نوازش میکرد:«بهم قول میدی گریه نکنی؟» چطور میتوانست چنین چیزی را بخواهد.«خواهش میکنم... خواهش میکنم بهم قول بده» صدایش با هق هق خفه ای به لرزه در امد. صبح ان روز به باغ گل رز رفته بودم. گل مورد علاقه اش. باغ مورد علاقه اش. هر جا از باغ صورت او را میدیدم. روی نیمکت گوشه باغ نشسته بود وکتاب میخواند. کنار بوته ی رزی خم شده بود و دسته ای از غنچه های نو رسیده را تماشا میکرد. جلوی آینه های روی دیوار، گل های روی سرش را مرتب میکرد.همه جا بود... و هیچ جا نبود. در نبود او باغ معجزه اسای رز، عذاب اور شده بود. بچه که بودیم ساعت ها انجا باهم بازی میکردیم. تنها کسی که حاضر بود با من بازی کند. من ان موقع بچه یتیم ترسناک و منزوی ای بودم که به هیچکس نزدیک نمیشد اگر هم کسی نزدیکش میشد دیگر به خاطر زخم هایی که از ان دیدار به یادگار برده بود سمتش بازنمیگشت. ولی او بازگشته بود. کتک خورده بود اما باز هم برگشته بود. یک بار. دوبار. سه بار. چهارمین بار تسلیم شده و او را پذیرفته بودم. در سکوت باغ خودم را به نیمکت محبوبش رساندم. بالاخره جایی را یافته بودم که ازادانه نفس بکشم و نقاب دروغین حال خوب را کنار بگذارم. واقعیت این بود که خوب نبودم. من قوی نبودم. من برای تنها شدن اماده نبودم.کاش من جای او بودم و او جای من. میتوانستم قسم بخورم که با جادوی صدایش درمانم میکرد. ولی من بی عرضه بودم. من حتی توانایی نداشتم بگویم چقدر دوستش دارم. من در تمام مدتی که پزشک ها برای خودشان نظریه های مسخره میبافتند فقط مثل یک مجسمه نگاه میکردم و تمام هنرم این بود که همانجا نزنم زیر گریه. حالا که تنهایی مثل یک هدیه ی عذاب اور تقدیمم شده بود؛ مقاوت فایده ای نداشت. ان قطرات سرگردان راه خود را یافته بودند و بی وقفه از چشم هایم سرازیر میشدند و تمام صورتم را قاب میگرفتند.در حالی که اشک دیدم را تار کرده بود رز های سرخ را میچیدم. خارهایش بی رحمانه به پوستم زخم میزدند ولی اهمیتی نداشت. گل ها برای او بود. هیچ درد و زخمی نمیتوانست جلویم را بگیرد. ان گل ها باید به دستش می رسیدند. شاید ان ها از خودشان شجاعت بیشتری نشان میدادند و حرف های نگفته دلم را میزدند. اواخر ظهر به بیمارستان رسیده بودم. به سمت اتاقش رفتم. چشم هایش بسته بودند و سرش به یک سمت افتاده بود. برای چند ثانیه قلبم از تپش ایستاد. اصلا متوجه نبودم شاخه های گل همچنان در مشتم فرو میروند. عضلات صورتم منقبض شدند.کنار تختش نشستم و به نفس های ارامش گوش دادم. انقدر خیالم راحت شد که احساس کردم سطل اب داغی در اوج سرما، وجودم را گرم کرد. صورت شادابش به سفیدی دیوارهای بیمارستان شده بود و لب های همیشه خندانش رنگ پریده به نظر میرسید. ولی هنوز زیبا بود. وصف ناپذیر. شگفت انگیز. گل ها را توی گلدانی که روی میز کنار تختش بود چیدم. وقتی که کارم تمام شد و دوباره نگاهش کردم چشم هایش باز بود و به من نگاه میکرد. لبخند زدم و او پاسخ لبخندم را داد. خندید و لب هایش شروع به صحبت کردند ولی از همیشه ارام تر بود:«الان دیگه باید همشون باز شده باشن ولی تو هیچ وقت استعداد نداشتی اون بی نقصاشو پیدا کنی. اما به هر حال ممنون. پر از عیب ولی دوست داشتنی.درست مثل خودت» خنده اش ارام ارام فرو نشست و لحنش جدی شد:«دارم حسش میکنم. خیلی نزدیکه» با اینکه صدایش خسته بود اما شادی ای پنهان در میان کلماتش موج میزد. به جلو خم شدم. میدانستم چه چیزی را میگوید. با اینکه عصبی شده بودم ولی لحنم را ارام نگه داشتم:«این حرف رو نزن» دوباره خندید. خنده ای که با خس خس امیخته شده بود:« نمیدونی چقدر میتونه ارامش بخش باشه. خیلی بهتر از این همه قرص که این دکترا بهم میدن.» چقد بی رحم. دلم خواست سرش داد بزنم. خودخواه. فکر مرا هم کرده بود؟ خیلی سخت بود ولی به جای همه ان حرف ها و اشک هایی که در دلم دفن کرده بودم؛ لبخندی تحویلش دادم و کنار تختش نشستم:« کم کم خوب میشی و دیگه مجبور نیستی اون قرصا رو بخوری» سرش را به نشانه تایید تکان داد. کم کم به سرفه افتاد. هر لحظه شدید تر میشد و انگار جان من ذره ذره از بدنم خارج میشد. از جا پریدم:«الان دکتر رو خبر میکنم» برگشتم که بروم ولی مچ دستم را گرفت. ارام. وجودم از تقلا ایستاد. با چشم های پر تبسمش نگاهم کرد.قلبم زیر و رو شد و روحم را چنگ زد. همه چیز گویا بود. نیازی به توضیح نداشتم. بغضی که راه هوا را مدت ها برایم بسته بود یک باره منفجر شد. نه. نه. وقتش نبود. به هیچ وجه وقتش نبود. هیچ کلمه ای از دهانم خارج نمیشد ولی با چشم هایم التماسش کردم. با تمام هستی ام التماسش کردم. با تک تک ثانیه های عمر نه چندان درازم. ولی اهمیت نداد. در بین سرفه هایش گفت:«شاید این خودخواهیه ولی خوشحالم که تموم شد... و بیشتر از این خوشحالم که... تو هنوز ادامه داری» نه. من بی او ادامه نداشتم. اخر دنیا در همین نقطه ختم میشد. ادامه داشتن بعد او مثل پرواز برای یک پرنده، بدون بال بود. میخواستم همه این کلمات را در سرش فرو کنم. امیدوار بودم اینطور از رفتن منصرف شود ولی او منتظر پاسخم نماند. ارام ارام حلقه دستش به دور مچم سست تر شد. چشم هایش بسته شد و دستش پایین افتاد. هنوز لبخند روی لب هایش بود.به خودم امدم. هنوز اینجا در کوچه تاریک گوشه ای نشسته بودم و صورتم خیس از اشک بود. هیچ وقت برنمیگشت. برای همیشه رفته بود. دیگر هیچ خاطره ای حضور او را ثبت نمیکرد. مرگ همینقدر ساده او را از من گرفته بود. لحظه ای بود... بعد نبود.و من تنها... من بی او... من بی او برای همیشه... دوباره همان پسربچه یتیم و تنها...