فرار یا قرار (بخش ۷)

داستان من و فرار،‌داستان من و بی‌قراری داستان بلندی است اما قرار نیست،‌ این روایت صرفا روایت زندگی شخصی من باشد. چرخ زندگی می‌چرخد و به‌قول قدیمی‌ها، یک سیب هزاران چرخ می‌خورد تا به زمین برسد، داستان زندگی ما هم همین است، بالا می‌رویم، پایین می‌آییم و این کلاغ سرگردان آنقدر می‌رود و می‌رود تا به خانه برسد، تا جایی که قرار را در آن پیدا کند.اما قرار چیست و ما کجا و کی قرار است، قرار پیدا کنیم؟ شاید این سوال بیش از اندازه فلسفی باشد، شاید این قرار به‌نوعی، همان آرامش درون باشد که رهبرانی بزرگ همچون بودا از آن صحبت به میان آورده‌اند یا شاید همان سلام و صلح درون باشد که ادیان از آن حرف می‌زنند اما من آن را از خلال تجربه‌های ملموس و زمینی خودمان دنبال می‌کنم، روی همین زمینی که با پاهایمان رویش راه می‌رویم. البته که زندگی ما بیشتر در ذهن و روانمان می‌گذرد و مرزبندی بین دنیاهای واقعی و غیرواقعی کمابیش نشدنی است.شاید بد نباشد کمی به مفهوم قرار بپردازم. از منظر بسیاری از متخصصان رشد فردی، زندگی مطابق ارزش‌های شخصی هر انسانی احساسی از رضایت و خشنودی درونی به او می‌بخشد. بنابراین از منظر من قرار به معنای داشتن احساس اطمینان، توانایی و زیستن بر اساس ارزش‌هایی است که دارم و چیزهایی که به زندگی من معنا می‌دهند. تا اینجای کار همه چیز به‌نظر شفاف و درست می‌رسد، مساله فقط وقتی دچار پیچیدگی می‌شود که ما با تضاد درونی روبه‌رو می‌شویم و ارزش‌های درونی در تقابل با یکدیگر قرار می‌گیرند. تمرین‌های ساده شده بسیاری در این زمینه وجود دارد که می‌تواند طرحی کلی از ارزش‌های درونی ما را ترسیم کنند اما در واقعیت مساله و تضادهای درونی ما کمی پیچیده‌تر از این حرف‌ها است. به‌خصوص که برخی از ما با چیزی به‌نام احساس گمگشتگی روبه‌رو هستیم. گم‌گشتگی به این معنا است که ما میان ارزش‌های درونی و خواست‌های قلبی خودمان، ارزش‌های محیطی، مانند ارزش‌های خانوادگی، قومیتی، جنسیتی یا در مقیاس بزرگ‌تر ارزش‌های فرهنگی ملی یا بین‌المللی گم می‌شویم و نمی‌توانیم به‌درستی تشخیص دهیم که ما دقیقا چه ارزش‌هایی داریم و چه چیزی به زندگی ما رنگ و بوی واقعی ما را می‌دهد؟ این مساله، مساله بسیاری از ما است. تعداد کمی از ما هستند که از همان کودکی می‌دانند، چه می‌خواهند و حاضرند برایش هزینه‌های کافی آن را بدهیم. مشکل بسیاری از ما این است که به دلایل مختلف اصلا فراموش کرده‌ایم که که هستیم و به‌جای آنکه وظیفه ما تحقق ارزش‌هایمان باشد، وظیفه اصلی‌ما می‌شود گشتن به دنبال رسالت زندگی‌مان. به‌عبارت دیگر پیدا کردن خود صورت مساله است که به مساله اصلی ما تبدیل می‌شود.گشتن به دنبال خودالبته باید اقرار کرد که قرار مفهومی، رومی یا برزنگی نیست که یا ما آن را داریم یا آن را نداریم، قرار یا بیقراری (بخوانید فرار) طیفی است که ما، در نقطه‌ای ما بین آن در حال زندگی هستیم و گاه با وجود تحولات بیرونی یا درونی از این سر به آن سر آن تمایل پیدا می‌کنیم. بنابراین پیش از هرچیز می‌توان گفت کسی می‌تواند قرار و استقرار بیشتری را در زندگی تجربه کند، احتمالا بیشتر با خودش و با دیگران در صلح است و این به دو دلیل تحقق پیدا کرده است. ممکن است زندگی آرام‌تر و صلح‌جویانه‌تری را تجربه کرده باشد یا بیشتر با خودش و تمایلاتش و ارزش‌های درونی‌اش آشنا است. به‌عبارت ساده‌تر یا آن‌ را به‌شکل موروثی به دست آورده یا خودش برای این شناخت و تطابق درونی تلاش کرده است. حالا این مساله که تقدیر و اختیار در زندگی ما چه می‌گوید و چه می‌کند که از حوصله این بحث خارج است. اینکه چرا بعضی از ما بیقرارتر از دیگرانیم و چرا برخی زندگی ایستاتری را نسبت به دیگران پشت سر می‌گذرانند، سوالی است که دست‌کم من برایش پاسخی ندارم و از تلاش برای رسیدن به پاسخش نیز دست کشیده‌ام.زندگی من، بسیاری از دوستانم و کسانی که می‌شناسم بیشتر با بیقراری و حسی از گمگشتگی پیوند خورده است و بسیاری با آن کنار آمده‌اند،‌ بسیاری از آن در رنج‌اند و بسیاری دیگر همچون من تلاش‌هایی برای رسیدن به تعادلی در این میانه می‌کنند. قرار گرفتن عمیق و درونی در تقابل با بیقراری‌ها و فرارهای گاه و بیگاه مساله‌ای بوده که همیشه ذهنم را به خود مشغول کرده است و آنچه می‌خوانید و در پی خواهد آمد، ماحصل این درگیری درونی است.فرار یا قرار بخش ۱فرار یا قرار بخش ۲فرار یا قرار بخش ۳فرار یا قرار بخش ۴فرار یا قرار بخش ۵فرار یا قرار بخش ۶...فرار یا قرار بخش ۸فرار یا قرار بخش ۹فرار یا قرار بخش ۱۰فرار یا قرار بخش ۱۱فرار یا قرار بخش ۱۲فرار یا قرار بخش ۱۳فرار یا قرار بخش ۱۴فرار یا قرار بخش آخر