دومین پست بعد از اون اتفاق

روزهام خیلی سخت میگذرن. دیروز رفتم پیش دومین مشاورم. مشاور بهتریه هرچند فعلا به نتیجه خیلی امیدوار نیستم و اگرچه دلم میخواد جیبم بیشتر از یک جلسه در هفته اجازه نمیده. بقیه روز رو باید خودم رو سرگرم کنم. حالم خوب نیست. تقریبا بیشتر روز اضطراب شدیدی دارم که حدس میزنم خشم سرکوب شده ای باشه. ریشه‌ی دیگری براش پیدا نمیکنم. خشمی که با نزدیک والدین بودن و هیچ حمایت عاطفی ازشون ندیدن، بیشتر هم میشه.امروز مادرم بهم گفت مدام گریه میکنم و باید خودمو جمع کنم. وقتی گفتم که کی مدام گریه کردم، گفت هفته پیش دوبار جلوش گریه کردم و اون خودش وقتی میخواد گریه کنه میره گوشه اتاق خودش گریه میکنه. لعنتی هرگز به من اجازه بروز احساساتم رو نمیده و این خودش منو عصبانی تر میکنه. الان که اینا رو مینویسم، اضطرابم کمتر میشه. از این زن و مرد بدم میاد. از دستشون عصبانی هستم برای همه کارهایی که برام نکردن و نمیکنن و برای اون کودکی که درونم گیر کرده و خیلی جاها رشد نکرده چون اجازه ندادن بهش و فرصتشو نداشته که از یه سری مراحل گذر کنه، برای خودم، دلم میسوزه. من گناه دارم. از یه طرف دور بودن ازشون بهم آرامشی میده که تو این خونه ندارم. حداقل همه چیز دست خودمه. از طرفی وقتی دورم این جو سمی و رفتارهای وحشتناک هر دو رو فراموش میکنم و بیشتر روی خودم متمرکز میشم و به خودم حمله میکنم. و سعی میکنم از خودم فرار کنم. و این خوب نیست. هیچوقت سعی نکردم به خودم برسم. مثلا از این صبحونه های توی تخت یا میوه های تابستونی یا هر چیزی که حالمو خوب میکنه. همیشه تلاش کردم به اون سرویس بدم تا اون کنارم باشه و همون حس امنیت فیکی رو بهم بده که الان از والدینم تلاش میکنم بگیرم و فکر کنم تراژدی زندگی من دقیقا همین جاست که برای فرار از خودم و دوست داشتن خودم، برای فرار از شناختن خودم و مواجه شدن با اونچه هستم -شاید چون درد داره- به یک امنیت خیلی شکننده - که شاید اصن وجود نداره- پناه میبرم. میدونم وقتشه یه چیزی عوض بشه. اما نمیدونم چقدر طول میکشه و اصلا شدنی هست یا نه. نمیدونم این مشاور میتونه کمکم بکنه یا میره تو گروه همه مشاورایی که اومدن و حرفایی زدن و ازم پولهای زیادی گرفتن و رفتن. بهرحال من الان ناامیدم، ترسیدم، خسته ام و دیگه چیزی در زندگی برام ارزش نداره. انقدر بی حس شدم که منی که دوماه پیش برای سفر فاطمه به فلان کشور برای اقدام به گرفتن ویزا اشک میریختم و حالم بد بود که رفیق صمیمیم داره میره، امروز که خود ویزاش اومده، بهش تبریک گفتم. و واکنش دیگه ای نداشتم. چون بهم پشت کرد. چون در لحظه ای که بیشترین نیاز رو بهش داشتم، در تنهاترین و تاریک ترین لحظه‌ی من ، منو تنها گذاشت. همون کاری که ت کرد. و الان تو موقعیتی هستم که هرکسی بره، دیگه هیچی متوجه نمیشم. If they wanna leave, I'll hold the door open for them. از همه شون عصبانی هستم، از همه چی میترسم و خسته ام. و اینکه به قول مشاورم، درد گریز شدم. انقدر در زندگی درد کشیدم که دیگه از درد کشیدن میترسم. مشاورم وقتی در حد ده دقیقه بیست سال اول زندگیم رو براش گفتم، نفسش گرفت و اینو بهم گفت. و با بیست دقیقه بعدی گریه اش گرفت. خودم تو کل جلسه داشتم گریه میکردم و نمیدونم اشکم از خشم بود یا تخلیه استرس یا غم. هرچی بود این روزها تقریبا هرروز گریه میکنم. و هرروز تنهام. و هرروز قلبم درد میکنه. دردی روحی اما کاملا واضح که تو قفسه سینه‌ام حسش میکنم. و گاهی لحظه های خیلی واضحی از 9 ماه گذشته به ناگهان میاد تو ذهنم و اون موقع دیگه نمیدونم چیکار کنم. نمیدونم با دلتنگیم براش زندگی کنم یا خشمم نسبت بهش. نمیدونم از خودم عصبانی باشم که دلم همچنان میخواد برگرده و بهم حرفای مطلوبم رو بزنه یا دلم برای خودم بسوزه که دارم دست و پا میزنم کمی حالم بهتر باشه. دارم در حد توانم تلاش میکنم. و انرژی خیلی زیادی میبره. و دارم سعی میکنم ببینم تلاش خودمو. و این کار سخت تریه. ولی روزهام خیلی سخت و خیلی تنها میگذرن. و خیلی با استرس با دوستان مذکرم تعامل دارم. تقریبا تمام کارهام با استرس زیادی میگذره و باید خیلی با خودم محتاطانه برخورد کنم چون میبینم که با خودم خیلی هارش برخورد میکنم. حتی خودمو سر بیدار شدن خیلی سرزنش میکنم مثلا. بهرحال، زمانی سخت و خیلی دردناک رو میگذرونم. و تو این مدت اینو فهمیدم که درنهایت هیچکس نمیتونه از بیرون چیزی که من درک میکنم بفهمه حتی اگر اون فرد صمیمیترین و نزدیک ترین دوست تو باشه که سالها باهاش از نزدیک ترین مشکلاتت حرف زدی، ممکنه یه روز نتونه رفتار تو رو درک کنه و برای محافظت از خودش از تو دوری کنه. برای همین، هیچوقت نباید قضاوت بقیه رو، ملاک عمل بذاری یا ازشون نظر بخوای. چون هیچوقت اونا مسئولیتی در قبالش نمیپذیرن. من فکر میکردم باندهایی مثل دوست صمیمی/ خیلی خیلی صمیمی برای همیشه هستن. ولی حتی اونم میتونه یه روز دیگه نباشه. میتونه یه روز ناگهان بلاکت کنه. وقتی از بیمارستان میای و هیچکسو نداری محلت نذاره. میتونه تو بدترین حالت بهت پیام نده. همه اینا ممکنن. و این اتفاقا بزرگترین درسو به من دادن. من به همه بیشتر از خودم اعتماد میکردم و این خیلی خیلی غلطه چون در نهایت خودم بیشتر از بقیه به خودم اهمیت میدم. هیچکس بیشتر از خودم به من اهمیت نمیده. Even though I thought they do. I thought they'd take care of me when i need it but when it's a choice between me or them they obviously choose them meanwhile I'd choose them over me. i'd be there for them no matter what but the opposite is not true. و به نظر میرسه اگرچه من فکر میکردم آدمهای مثل من پیدا میشن، نه تنها پیدا نمیشن بلکه روش من غلطه چون به معنی اینه که من خودمو دوست ندارم و به این معنی نیست که اونا خودخواهن. ضمنا با ت من فکر میکردم اینطوری نیست. با ت فکر میکردم هرطوری هم که بشه هست. ولی ت هم رفت. ت هم ترسید. ت هم یه نقطه پایان داشت. یه نقطه جوش یا هرچی. و این قلب منو میشکنه. سرم درد میکنه. میرم بخوابم. این دنیا، ظالمانه است و من حالم خوب نیست و از همه چی بدم میاد. از همه بدم میاد. هیچوقت هیچی خوب نمیشه، قهرمانی در کار نیست، نجات دهنده واقعا در گور خفته، و من امیدم رو به عشق، رابطه و دوست داشتن از دست دادم. من یکی رو دوست داشتم که نشد. و دیگه زندگی برای من جریان نداره. قلبم شکسته. و بسیار از همه چی ناامیدم. و کاش فقط ذره ای براش اهمیت داشتم ولی اون سرگرم بیست ساله هاست.