موضوع انشا: در آینده می خواهید چه کاره شوید؟

یادم نمی آید هیچ وقت معلم مان همچین موضوعی برایمان داده باشد. ولی می توانم بگویم در دوره های مختلف زندگی ام اگر قرار بود این انشا را بنویسم چه می نوشتم. اولین چیزی که یادم می آید این است که می خواستم مهندس کامپیوتر بشوم. یادم نمی آید چند سالم بود. پسر عمومی پدرم با یک پژوی جی ال دلفینی یا شاید هم دودی آمده بود خانه مان. من توی کوچه ماندم و فقط ماشین را تماشا می کردم. می توانید تصور کنید توی شهری که هنوز پراید را هم ندیده بود یک پژوی جی ال دلفینی یا دودی چقدر می تواند برای یک بچه جذاب باشد. فرید مهندس کامپیوتر بود. فرید یک پژوی جی ال دلفینی یا دودی داشت. فرید چند سال بعد پژویش را فروخت و برای همیشه رفت آمریکا... ومهندس کامپیوتر شد اولین شغل انتخابی من. یادم می آید یکی از بازی هایمان این بود که من می شدم رییس یک شرکت کامپیوتری و بقیه هم کارمندهایم می شدند. یک اساسنامه بلندبالا هم برای شرکت کامپیوتری مان نوشته بودم. اسمش شرکت کامپیوتری پیام بود. شغل بعدی که یادم می آید کارگردانی بود...تابستان های من از وقتی رفتم مدرسه توی کانون پرورش فکری می گذشت...یکی از کلاس هایش نمایش خلاق بود. بازی کردن آغاز آشنایی من با دنیای هنر بود. یک بارش را یادم نمی آید که حتی هیچ متنی هم در کار نبود. در این حد خلاق! من باید نقش یک بچه حرف نگوش نکن را بازی می کردم و بقیه اش با خودم بود...آن نمایش ها عشق اولم را از من گرفت و فرید و پژوی جی ال اش فراموش شدند. حالا دلم می خواست کارگردان شوم. روزها گذشت و توی تابستان های دوست داشتنی آن زمان توی کانون کارمان کشید به نوشتن...کلاس چهارم یا پنجم بودم که به مربی مان پیشنهاد دادم یک نشریه درست کنیم...یادم هست حتی نمی دانستیم اسمش را چه بگذاریم...دست نویس بود...شماره اولش اسم نداشت: ...؟ بعد با نشرسنجی اسمش را گذاشتم جوانه...یادم نمی آید اصلا مطالبش چه بود. فکر کنم آن اوایل همه اش را از این ور آن ور جمع می کردیم...و این گونه من قلم به دست شدم...اولین خاطره ام از نوشتن از کلاس سوم ابتدایی است...موضوع انشا فواید درخت بود...انشای من چند صفحه شده بود...معلم مان خیلی خوشش آمده بود...و این شروع نوشتن من بود تا آن جا که توی خاطره ام مانده است...یادم می آید آقای باستانی معلم ادبیات اول راهنمایی مان تقریبا همیشه از من می خواست انشایم را بخوانم....آن سال یکی از انشاهایم شد یک داستان کوتاه و رفت توی جشنواره داستان نویسی کانون و برنده هم شد...نوشتن و نمایش دست توی دست هم، سرگرمی های دوران راهنمایی ام بودند... کلاس دوم راهنمایی بودم که برای اولین بار توی یک نمایش در سطح شهر بازی کردم...نقش منگول را داشتم...همان سال ها نوشتن هم ادامه پیدا کرد...نشریه دست نویس مان ادامه پیدا کرد... برای خودم شعر هم می نوشتم...حتی عضو تحریره نشریه یکی از فاوندرهای جوانه هم شدم که رفت توی خانه فرهنگ و زیر نظر اداره ارشاد یک نشریه برای نوجوانان راه انداخت... اسمش چشمک بود...یادم هست مقاله برادر بزرگ ترم را توی یکی از نشریه هایشان خوانده بودم و رفته بودم چیزی شبیهش را برای چشمک نوشته بودم...موضوعش فرهنگ و تهاجم فرهنگی و این داستان ها بود... برادرم وقتی خواندش خودش را به در و دیوار می زد که این را از مقاله من کپی کردی... ولی من زیر بار نمی رفتم...سوم راهنمایی جایی بود که انگار زندگی شروع کرد به جدی شدن...فک کنم همه آدم ها یک چیزی هست توی زندگی شان که برایشان نماد بزرگ شدن، نماد جدی شدن زندگی و نماد آغاز فکرهای جدی و بزرگ است...برای من آن چیز یک نوار بود... یک نوار کاست شصت دقیقه ای از نوشته های علی شریعتی با صدای بهروز رضوی و تصنیف هایی که علیرضا افتخاری خوانده بود با شعرهایی از شریعتی...آن جمله ها آغاز چیزهای جدیدی توی زندگی من بود...هنوز صدای بهروز رضوی توی سرم هست وقتی می گفت: قلم توتم من است... قلم امانت روح القدس من است...آن جمله ها انگار آغاز بیرون آمدن از عوالم کودکی و پیوستن به دنیای آدم بزرگ ها بود...توی کانون یکی از کتاب های کوچک شریعتی را پیدا کردم که برای بچه ها نوشته بود: اسمش بود یک جلوش بی نهایت صفرها...چیزی که توی ذهنم هست درباره فرهنگ غرب و خود کوچک بینی مسلمان ها و پول پرستی غربی ها بود...با یک روایت بچه گانه...بعد به توصیه مربی ام "سیمای محمد" اش را خواندم...نمی دانم چقدر برای آدمی توی آن سن و سال مفید بود...ولی یادم هست که یک نفس همه اش را خواندم... و بعد کارم این بود که به کتاب های سخنرانی های شریعتی سرک می کشیدم...و واقعا هم سرک می کشیدم...نه بیشتر... فکر نمی کنم بیشتر از پانزده صفحه را پشت سر هم خوانده باشم...پرسه می زدم لا به لای حرف های شورانگیز و البته گاها پیچیده اش...سوم راهنمایی سرآغاز پیچیده شدن همه چیز بود...منی که جزو شاگرد خوب های مدرسه بودم ترم دوم آن سال انگار یک آدم دیگر شدم...سوم راهنمایی توی شهر و مدرسه ما سال مهمی بود... همه باید آماده می شدند برای آزمون ورودی دبیرستان نمونه دولتی شهرمان...و من هم سال را خیلی قوی شروع کردم...اما ترم دوم انگار آن نوار من را عوض کرد...سر به هوا شدم...بیخیال...بیخیال درس...درگیر نوار شریعتی و نوشته هایش و البته موازی با آن درگیر سی دی کنسرت گروه آریان، کنسرت بیژن مرتضوی و فیلم شب یلدای کیومرث پوراحمد...اسفند همان سال بود که تلاش های بسیارم برای متقاعد کردن پدرم به خرید کامپیوتر صرفا به خرید یکی از آن ها ضبط های گنده سی دی خور آن دوران انجامید و پای سی دی این گونه به خانه ما باز شد...همه این ها شدند عامل سر به هوایی من و فراموشی درس...سال سوم گذشت...امتحان ورودی هم به خیر و خوشی گذشت و پای کامپیوتر هم بالاخره همان تابستان به خانه مان باز شد...نشریه مان هم رسید به یک مرحله جدید...چاپی شد...اسمش را می خواستیم بگذاریم سیاسفید...نگذاشتند...فکرکنم می گفتند اسم یک نشریه قبل از انقلابی بوده...گذاشتیم ققنوس...ققنوس پرنده لوگوی کانون هم بود...اولین مقاله ام هم توی اولین شماره اش دست چینی از نوشته های شریعتی بود که از آن نوار و آن کتاب یک جلوش... جمع کرده بود... اسمش بود: می خواهند همه مان را میمون بار بیاورند...حتی تیتر اصلی جلد هم همین بود...دبیرستان دیگر آغاز یک آشوب بی پایان درونی بود...درس و مدرسه دیگر نتوانست مرا مجدوب خودش کند...پای کامپیوتر و فیفا 2002 به خانه مان باز شده بود... بلوغ هم از راه رسیده بود... اوضاع انگار از کنترل ام خارج شد.... دستم رسیده بود به کتاب های سروش توی کتاب خانه عمه ام و ذهنم شده بود میدان نبرد "ایدئولوژی" شریعتی و "فربه تر از ایدئولوژی" سروش...آه که دلم می گیرد برای آن نوجوان بیچاره...چرا انقدر درگیر این فکرهای پیچیده شده بود توی آن سن و سال...دبیرستان سال های بی پناهی بود...بی پناهی و سرگردانی...گیجی...روزهایی را یادم می آید که از مدرسه می آمدم و تا وقتی که می خوابیدم فقط فیفا بازی می کردم...2002!...فیفا انگار مثل قرص آرام بخشی بود که آن ذهن مغشوش و بیقرار را آرام می کرد... ذهنی که حالا سرک کشیدن هایش در کتاب های شریعتی شده بود چک کردن هر روز سایت سروش و یک خبرگزاری که فکر کنم اسمش امروز بود...روشنی زندگی آن روزها فیفا بود و ققنوس که آرام آرام بزرگ و بزرگ تر شد...می توانی تصور کنی که توی آن سال ها دخترها و پسرهای عضو کانون جمع می شدند برای جلسه تحریره ققنوس...و سخت نیست پیش بینی جو آن جلسات با چند تا نوجوان جویای نام با ریش و سبیل های نصفه و نیمه و مهم تر ازهمه از دو جتس مخالف...سال به سال اوضاع پیچیده تر شد...و من دیگر نتوانستم آن طور که دلم می خواست پیش بروم...کم کم رسیدم به جایی که دیگر اصلا نمی دانستم دلم چطور می خواهد پیش برود...خوردم به سد کنکور...یادم می آید آن روزهای آخر که دیگر محرز شده بود پشت کنکوری شدن ام، به بهانه درس خواندن می رفتم خانه عمه ام و نمایشنامه ای را با مداد توی یک کلاسور پاپکو می نوشتم...اسمش را یادم نمی آید چه گذاشته بودم ولی اسم شخصیت اصلی اش مانا بود... داستان نمایش، رو در رویی نیروهای خیر شر توی ذهن مانا بود... انتخاب اسم مانا برای این بود که او همیشه مجبور به انتخاب بود و در واقع آن چیزی که مانا بود، انتخاب بین خیر و شر بود...کنکور تمام شد و آن نمایشنامه هم برای همیشه نا تمام ماند... می توانی تصور بکنی وقتی به همه آن آشفتگی های سال های دبیرستان، روند پیش رونده بلوغ و فشار پشت کنکوری بودن را اضافه کنی چه معجون مزخرفی خواهد شد... لا به لای همه این چیزهایی که گفتم یک چیزی را فراموش کرده بودم...فیلم سازی! یک کتاب فیلمنامه نویسی گیر آورده بودم و توی سال های راهنمایی می خواندم اش...و البته مثل بیشتر کتاب هایی که آن سال ها خواندم پراکنده خوانی می کردم! یک داستان توی کیهان بچه ها خوانده بودم و خیلی جدی به ساختن فیلم اش فکر می کردم. حتی فیلمنامه اش را هم نوشتم توی همان سال های راهنمایی...هنوز لوکیشن هایی که برایش در نظر گرفته بودم را یادم می آید...بعدش ولی کم رنگ شد...فعالیت های سینمایی ام در حد نوشتن طرح های یک تا دوخطی بود و گاها صرفا اسم هایی که برای فیلم های آینده ام انتخاب می کردم بی آن که حتی داستانی داشته باشد...حتی در حد همان یک یا دوخط! این را گفتم که از ورودم به انجمن سینمای جوان در سال پشت کنکور بگویم...تصور بکنید چند تا آدم پیش کنکور فاز گرفته بودند بروند انجمن سینمای جوان و دوره های فیلم سازی را ببینند...توی مهر شروع شد...درس تعطیل بود و شاید تنها فعالیت آن موقع مان در کنار فکرهای مدام و بی پایان همین بود...ترم اول با مبانی عکاسی و گرافیک شروع شد...گرافیک و نقاشی همیشه حوزه مشکل سازی برای من بود...یادم می آید توی دوران راهنمایی آن اوایل آنقدر نقاشی کشیدن برایم سخت و عذاب آور بود که به گریه می افتادم...نتوانستم دوام بیاورم...رهایش کردم...شب های آن روزها را یادم می آید...وقتی می خواستم بخابم یک فکر رهایم نمی کرد...این که کنکور ریاضی را رها کنم و بروم سراغ زبان...زبانم بد نبود...شاگرد اول کلاس زبانمان بودم...توی ققنوس چیزهای کوتاهی ترجمه کرده بودم و خوشم آمده بود...توی عالم آن روزهای انتخاب بی خطر و در عین حال جذابی بود...آن قدر جرات نداشتم که یک هو برگردم به همه بگویم مثلا می خوام بروم سینما بخوانم...نه فقط به بقیه...حتی به خودم...انقدر به خودم و علایقم اعتماد نداشتم که بزنم به دل همه چیز و توی خانواده ای که انسانی خوانده هایش هم خیلی کم بودند حرف از هنر و سینما و این چیزها بزنم....زبان یک سرزمین بی طرف بود شاید...یک راه فرار...با کمترین میزان حساسیت خانواده...الان که فکر می کنم شاید بهتر بود همان کار را می کردم...ولی جرات همان حد خارج از قاعده رفتار کردن را هم نداشتم...آن شب ها گذشت و نتوانستم خودم را راضی کنم به هیچ تغییر مسیری ... روزهایش هم داشت می گذشت بی آن که بتوانم خودم را راضی کنم به درس خواندن....اما...عید از راه رسید و انگار همه چیز عوض شد...نمی دانم چه بود...انگار یک ترس از نزدیک شدن به کنکور و احتمالا سربازی سر عقل آوردم...شروع کردم به درس خواندن...سه ماه تقریبا وقت داشتم که خودم را جمع کنم...با یک برنامه حساب شده و با تکیه به مهارتم توی درس های عمومی شدم رتبه 3000 منطقه دو کنکور ریاضی فیزیک...رتبه زبانم دو رقمی شده بود... هر دانشگاهی می خواستم می توانستم زبان بخوانم...اما دیگر دیر شده بود...حتی خودم هم دیگر به انتخاب اش فکر نمی کردم...و این چنین راه مهندسی آغاز شد...ساعت شش صبح است...بیشتر از دو ساعت پیش شروع کردم به نوشتن...قرار بود درباره شغل های مورد علاقه ام بنویسم...اما انگار تبدیل شد به مروری بر همه آن سال ها...یادم نمی آید آخرین باری که اینقدر طولانی چیزی نوشته بودم کی بوده...توان ادامه دادن ندارم...شروع دانشگاه شروع پیچیدگی های تحمل ناپذیر زندگی بود و حرف زدن درباره این برهه از زندگی به سطح انرژی و هشیاری بیشتری نیاز دارد...باشد برای فردا شب...