رقص با عقرب

موقع چرت بعد از ناهار که فرا می رسید تازه اول خوش خوشان ما بچه های محل بود، همین که صدای خر و پف دِی و با می رفت هوا ساعت فیزیولوژیکیمان آلارم می داد که وقت رفتنه، روزهای اول اردیبهشت بود، اردیبهشت مال شهرها بود که بهار بود مال ما تازه اول گرمای تابستان بود، ماه ها و فصل ها هر کدام تفریح مخصوص به خودش را داشت، تابستان که میشد گرم بود، شنا لازم میشدند بچه ها، می رفتیم توی کوه ها بُنگُر پیدا میکردیم و مپریدیم توی آب، توی ده ولوله می شد روزی که بعد از غروب برمیگشتیم، سر شب بود که صدای گریه بچه ها و فلک پدرها کل ده را پر می کرد.اواخر مرداد تا اواخر شهریور باید روی سر نخل ها پیدایمان می کردند، vegeterian میشدیم، صبح تا شب مثل کوالاها بالای نخل جا خوش میکردیم و خارک و رطب میچیدیم، اولین کوالایی هم که می افتاد زمین، نامردها همه مان دَر میرفتیم که مبادا خدای ناکرده شرش گردن ما را هم بگیرد، سلمانو معروف به سلمان پازَن یکی از همین کوالاها بود، پازَن بودنش هم الکی نبود تخته سنگ سیاه سادول را یک جوری مثل کَل نر میرفت بالا آدم به یقین میرسید که جای پا سُم دارد، سلمانو ادعایش میشد میرفت بالای مُخ های ۵ متری خارک و رطب برایمان می انداخت پایین، یک روز اما دیگر زورش به جاذبه نرسید، تِلِپی افتاد پایین، یک ماه آزگار توی کما بود موقعی هم که به هوش آمد دیگر سلمانو نبود میگفت"اسمُم جَعفَرِن" مثل جغد شده بود، روزها تا شب را میگرفت میخوسید، شب ها تا صبح میرفت کنار همون نخلی که از بالاش افتاده بود زمین، مادر و پدرش بدبخت ها فکر میکردِن جعفر جنی رفته توی جسم پسرشان، منصورو از باواش شنیده بود که یکی از نودین ها به حاج صفر باوای سلمان گفته که پسرشون جنی واویذه!گَپِ سلمانو جدان، بریم پی تفریحات خومون، ها زمستان، زمستان دیگر مال خودمون بودیم، کسی رنگ خانه را به چشم نمی دید، خیالمان هم تخت بود، خود دی و باها هم خونه نمی رفتند همشان گله به گله توی صحرا دنبال هَکَل و خِر می گشتند یا می رفتند کوه پی چیدن تُرُشه، اول فروردین هم که میگفتند عید است. ما که ندیدیم! عید مردم نقل و نبات می دهند ، در هر خانه ای را که بزنی جیبت پر می شود از انجیر و اهلوک و دُنگو و کلوچه مثل عید فطر.عید نوروز فقط پشم گوسفندها را می زدند و حنا میگذاشتند سرشان، شاید هم عید گوسفندها بوده اشتباهی سر از زندگی ما آدم ها در آورده، خلاصه رسیدیم به اردیبهشت، اردیبهشت ماه دلخوشیمان بود، تمام روزهای فروردین را لحظه شماری می کردیم که برج ثور سر بزند عقرب ها بریزند بیرون، ظهر که همه خوابیدند چوب ها مان را دست بگیریم و تایر فرسوده دوچرخه هامان را برداریم و چوب زنان و چرخان چرخان قل بدهیم سمت دومَنِ دِه، برویم پشت کهورها عقرب بگیریم بریزیم توی قوطی نیدو( این وسط هم بگویم تایر دوچرخه و قوطی نیدو توی هر خانه ای هم پیدا نمیشد، باید پدرت خلیج برو میبود تا یکی از این ها را داشته باشی و با هزار منت بیاوری تا پیش بچه های محل باهاشان پز بدهی).عقرب گیری که کار هر کسی نبود، دل و جربزه میخواست، قبل از این که عقرب ها را به جان همدیگر بیاندازیم ، خودمان میافتادیم به جان یکدیگر نمیشد که ۲۰ تا آدم یکهو بریزیم توی یک زمین عقرب ها را انگولک کنیم، عقرب ها می ریختند روی سرمان، تلفات می رفت بالا، ۶ نفر پای کار می خواست بقیه هم تماشاچی، خانه عقرب ۲ سوراخ دارد، ۱ الی ۱.۵ متر فاصله است بین هر دو سوراخ، این عقرب هم جانوری است برای خانه اش در اضطراری ساخته، خطر بیرون سوراخ اولی تهدیدش بکند جلدی از سوراخ دومی می زند بیرون از پشت حمله ور می شود، نامرد!۶تا مرد می خواست که برود وسط میدان، ۶تا مردی که خونین و و مجروح و خاکی توی دعوا عقب ننشستند و تسلیم نشدند.۲ نفر قمقمه به دست می رفتند پای سوراخ اولی و دو نفر انبر و قوطی نیدو به دست منتظر می نشستند کنار سوراخ دومی، دو نفر هم دو طرف زمین بین فاصله دو سوراخ می ایستادند یک وقت جانور در رفت سریع دست به کار شوند یا اطلاع بدهند تا شاید خدا نکرده نشود قضیه مورتی، که انبر به دست نشسته بود پای سوراخ که یکهو ناغافل عقرب از سوراخ کناری می آید بیرون و نیشش میزند، البته خدا بیامرز سوراخ را اشتباهی آنالیز کرده بود، تقصیر خودش هم نبود گویا ۱ ساعت قبلش با صمد سر این که، کدام سوراخ در راستای سوراخ اولی است جر و بحث شکل می گیرد که بچه ها رای به نظر صمد می دهند که همین باعث می شود مورتی جان به جان آفرین تسلیم کند ، یعنی این جا دموکراسی جان یک نفر را می گیرد.حالا من انبر به دست نشسته بودم پای سوراخ که عقرب بگیرم، در دلم انگاری زن های محل کنار حوضین حاج عباس تمام رخت چرک های ده را آورده بودند که بشورند، عقرب ترسش مال یک لحظه بود، بیشتر دلهره ام از مادرم بود که یکهو هنگام چاق کردن قلیانش بو نبرد که با انبرش رفته ام عقرب بگیرم، عجیب اند این مادرها تا به حال تیرش به خطا نرفته است اما من هیچوقت نفهمیدم از روی چه تشخیص می دهد قضیه را، شاید تنباکو و زغالش مزه زهر می گیرند که ناغافل بر میگردد و می گوید "عقیلو جونَم مَرگ بیذَه ، امرو باز هم رفته ی عقرب گِرِفته ی؟!"احمد جار زد که "دارُم اُو میریزُم تو لونه اش حواسِت جمع کن"، توی همین احوالات بودم که یکهو ۲۰ متر جلوتر یک دختری که بعدها فهمیدم صَدی دختر اسفندیار خان ده بود مشک به سر از جلوی چشمهام رد شد، میگِن چشم های سبز وقتی نور میافته داخلشون برق میزنه، احتمالا همون وقت برق چشم هاش بود که مو رو گرفت، آفتاب جِنگ بود آخه، دیگه صدای عقیلو عقیلو ی دور و برُم را نمیشنیدم، قلبم یکهو تیر کشید ، چشمهایم سیاهی رفت، مثل آدمی که عقرب نیشش زده باشد تمام وجودم تیر میکشید،مثل مار دور خودم می پیچیدم و چنبر زده بودم وسط زمین، بعدها احمدو برایم تعریف کرد که " مو قسم میخورم عقرب نیشت نزد، خودُم دیدُم که وقتی اومد بیرون هوای انگشتت هم نیومد، نمیدونم چه سرت دَر اومد ولی عقرب نیشت نزد" انگاری عقرب بیچاره هم که حال پریشون مو رو دیده دلش سوخته و جا خالی داده رفته ، مثل ای که ده روزی به هوش نبوده ام و توی تب میسوختم، روز دهم که کم کم گوش هایم صدای اطراف را تشخیص می داد و چشم هایم آرام آرام داشت باز میشد، فهمیدم دی با هاجرو زن همسایه مون قلیون به دست بالای سرم نشسته اند و هاجر به مادرم می گفت که ده روز پیش صدی دختر اسفندیار را عقرب هامو دومَنِ ده نیش زده ، و دخترو بیچاره دیگه تاب نیاورده و خبر آمده مثل این که امروز صبح مرده!