بهمنی که دود نشد!

نوشتن سخت شده یا من؟ پاسخ‌ش را آن‌کسی می‌داند که گوشه‌ای از عالم ایستاده و من، تنها لب‌خند نورانی محوش را در میان سیاهی وسیعی که گرداگرد چهره‌ش پخش‌شده، می‌بینم! من حتی نمی‌دانم مقصودش از این لب‌خند، مقارن «چی‌کار داری می‌کنی؟»ست یا «دم‌ت گرم»! تنها انگار مانند ماهی‌ست که در میانه‌ی تیرگی آسمان شب، یکّه‌تازی می‌کند و روح را به سوی خویش فرامی‌خواند و جان را از تن به‌در! و من درعین پیمودن راه، هم‌واره گوشه‌چشمی به او دارم و لب‌خندش. آخ از لب‌خندش... تصورکن که حتی نمی‌دانی حال‌ت چه‌گونه است با نظاره کردن آن لب‌خند! محتاط و محافظه‌کار دل‌ت ضعف می‌رود و چهره‌ات انگار ناراضی و مات است.نام برج‌های تقویم شمسی ریشه‌ی اَوستایی دارند و اسفند نیز از این قاعده مستثنی نیست. آن‌را در اوستا «سِپَنتَه» و در پهلوی «سِپَندارمَت» گویند و برای معنایش فروتنی و بردباری را برشمردند (مرکز تقویم دانشگاه تهران). هم‌چنین است برای بهمن که در اوستا «وَهومَنَه» و در پهلوی «وَهومَن» آورده شده. آن نیز به‌معنای اندیشه‌ی نیک است (مرکز تقویم دانشگاه تهران). این‌ها اسماء «اَمشاسپَند»های اَهورامزدا هستند.بهمن‌ماه برای من دگرگونی بود و دگرگونی! من بودم و تحولات درونی و بیرونی. این تغییرات را حاصل عزمی می‌دانم که صاحب آن لب‌خند (شاید) مسبب اصلی آن و نزدیکان‌م (دوستان خوبی دارم، چون آبی روان، زلال و پاک، رفیق و قریب، حتی اگر غریب در نقشه!) باعث و بانیان‌ش بودند! از آن‌ها تشکر کرده‌ام، بازهم ممنون‌م(: اما چه کردم این ماه؟هر سی‌روزش در دفتر روزنوشت‌م موجود است؛ این فوق‌العاده‌ست! الان که دوباره تورق کردم برگ‌های بهمن را، دیدم با این‌که ظهر سی‌ام ناگاه به خودم آمدم و متوجه گذر زمان و پایان‌ش شدم، اما انگار خیلی طولانی بوده و پر از اتفاق! در این سی‌روزی که با نام اندیشه‌ی نیک پشت سر گذاشتم، به سفری یک‌روزه رفتم و دیدار دوستانی از جنس جان، دیدن دوباره‌ی تهران، ثبت‌شدن نمرات ترم یک دانشگاه، اولین تجربه‌ی انتخاب واحد، آغاز ترم جدید، ندیدن یک‌ماهه‌ی برخی عزیزان به‌خاطر بیماری نزدیکان، تیمارداری، رسیدن کتاب‌هایی که چشم‌انتظارشان بودم، دیدن دوباره‌ی ساعت شش صبح(!)، درک برخی حقایقی که انگار بدیهی‌اند ولی نیستند، من، خودم، روبه‌روی خودم، آن‌طور که بتوانم براندازم کنم، وای که من چه‌ام و تو چه! تو چه؟ چه‌گونه می‌نویسم بازهم بعد از هجده‌سال نفس‌کشیدن؟ چه‌گونه می‌نویسم تنها پس از هجده‌سال نفس کشیدن؟ تناقض و تساوی، تشابه، تکامل، تجانس، تخریب و تقارن، تفاوت و تجدید خاطراتی که می‌دانی خاطره‌ست و می‌گویند نیست!شنبه، دوم بهمن هزار و چهارصدهفت و چهاردقیقه‌ی صبح سوار خودروی بزرگ‌واری شدم و ره‌سپار دویست و خرده‌ای کیلومتر آن‌ورتر. هشت و چهل‌دقیقه، تهران بودم، متروی کمیل. سوارشدم و امام حسین، پیاده. در میدان، حدود نیم‌ساعت منتظر هم‌کلاسی و هم‌آپارتمانی شش الی نُه‌سالگی‌ام ماندم،‌ نیامد. ابتدای خیابان دماوند، دیدم که پرایدی ایستاده و بله! معلم کلاس اول‌م هنوزهم همان ماشین یازده‌سال پیش را سوار می‌شود. و چه دیدار قریبی... برایم نوشته:ام‌روز، روز بسیار خوب و با ارزش و به‌یادماندنی‌ای بود که توانستم بعد از ۱۲سال... دوست‌دار همیشگی تو آموزگار پایه اوّل دبستان فتحیه سهراب نادری‌نژادمن حتی اسم کوچک‌ش را هم نمی‌دانستم!یازده و ربع ظهر بود که وارد مترو شدم؛ این‌بار به‌قصد قلهک. برای دیدن کسی می‌رفتم که درعین جوانی، پخته‌شده. پختگی جوان خاصی درون‌ش جریان دارد که گوهری‌ست (برای من لااقل) جذاب و گیرا! دوازده و نوزده دقیقه از ایستگاه قلهک آمده بودم بالا و تا سی و یک‌دقیقه بعدش در آن سراشیبی سرد و همه‌رنگ، قدم می‌زدم. هنوزهم معتقدم تهران خاکستری‌ست! یک لایه‌ی خاکستری استوار روی رنگارنگی شهر را پوشانده و مردم را به اعماق موهای خرگوش شعبده سوق می‌دهد... سوار که شدم، تبریک ماشین و دانشگاه‌ش را یک‌جا گفتم! حرف زدیم و فهمیدم هنوزهم در فهمیدن چیزی که درون‌ش می‌گذرد بسیار ناتوانم. از پنج‌سال پیش که معلم‌م بود تا ام‌روز، نتوانستم کلید زیرزمین درون‌ش را پیدا کنم! زیرزمینی که می‌تواند هرچیزی را درخود جای داده باشد، هرچیز. و من تنها می‌دانم هرچه که باشد، برایم بسیار ثمره دارد، اما او نم پس نمی‌دهد! از قرار ساعت سه‌ای که در تهران‌پارس گذاشته بودم گفتم و این باعث شد که مرا آن‌جا شرمنده‌ی اخلاق ورزشی‌اش کند! مِنو را که باز کردم، حقیقتا شهودکردم که چه‌قدر می‌تواند یک خوردنی قیمتی باشد! داشت برای روز مادر، گل سفارش می‌داد و از من‌هم نظر می‌خواست. زیبا بود! هرلحظه‌ش زیبا. دوست می‌دارم ببینم‌ش و بخواهم که برایم بگوید، گرچه بازهم نخواهد گفت! برایم نوشت:گاهی گمان نمی‌کنی ولی خوب می‌شود گاهی نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شودگاهی بساط عیش خودش جور می‌شود گاهی به‌صد مقدمه ناجور می‌شودساعت سه، روبه‌روی مسجد اباعبدالله‌الحسین تهران‌پارس، اطراف را می‌نگریستم. انتظار می‌کشیدم و مسجد را درمقابل مجتمع مسکونی زرتشتیان می‌دیدم! زیبا بود هرلحظه، تغییر را از درون احساس می‌کردم که می‌جوشد و روان می‌شود در رگ‌هایم. بعد از مدتی فهمیدم که اشتباهی منتظر بوده‌ام، درواقع اشتباهی موقعیت انتظار را پیدا کرده‌ام! می‌دانستم شرق تهران هنوز کمی رنگ و بوی مذهب دارد، اما چه می‌دانستم هر چندصدمتر یک مسجد بنا کرده‌اند تا خدایی ناکرده هیچ‌کس بی‌مسجد نماند! جذاب‌تر از این، آن است که نام یکی‌شان اباعبدالله است و دیگری امام حسین و آن‌یکی‌هم لابد حسین بن علی! هم‌چنین، آن‌سوی خیابان نیز مجتمعی مسکونی برای زرتشتیان قرارداشت که کاشف به‌عمل آمد آن‌سوتر، یک آتش‌کده‌ی بی‌نشان نیز دارند. حتی خواستم ازطریق مرکز خرید آدرس‌دهم، که خب انگار درهر کوچه‌ای یک هایپرمال قراردارد آن‌جا! خلاصه‌اش کنم، شما در تهران‌پارس هیچ‌جوره نمی‌توانید یک‌دیگر را بیابید، ولی درعوض آن‌چنان دست‌رسی‌ای دارد که اصلا اوف! البته یافتیم یک‌دیگر را، ولی به‌هزار قدم که بالاجبار از مکان قرار اصلی پایین آمده بودند. هوا سردتر از یک‌ساعت پیش‌ش بود، البته که او نوشته:«و هوا سرد نیست!» (شاید درون نه، ولی بیرون سرد بود). روی نیم‌کتی نشستیم و شازده احتجابِ گلشیری را با گلدان کوچک صورتی‌رنگی که یک کاکتوس مینیاتوری سبز را درخود جای‌داده، مبادله کردیم. خوب بود آن‌چه شد، بِه‌تر از خوب. خیلی به‌تر از خوب. هم‌چنین نوشت:تا شقایق هست زندگی باید هست کرددر دفتر این‌طور نوشتم: «از نیم‌کت‌های خالی‌هم عکس گرفتم باشد به یادگار دوم بهمنی زیبا! رفت‌م به‌سمت متروی تهران‌پارس و از آن‌جا راه خانه را پیش‌گرفتم. رسیدم (حدود ۱۷:۳۰)، بابا را دیدم و نماز مغرب را خواندیم. یوسف بالأخره آمد. بنا بود جلوی دبستان فتحیه بایستد امّا آمده بود جلوی درب خانه‌مان! اوّل با تعجب نگاه‌ش کردم؛ گفتم:«یوسف خودتی؟» و وقتی گفت آره، بغل‌ش کردم! مجموعا چهاربار هم‌دیگر را بغل کردیم. زیبا بود! تا جلوی مدرسه قدم زدیم و آن‌جا عکس گرفتیم. در راه‌هم حرف زدیم. لیک پس از دَه‌سال بوی کاپشن یوسف به مشام‌م رسید! خداحافظی کردیم و درخلاف جهت هم به‌حرکت درآمدیم. متروی دروازه‌شمیران، شاید از هر متروی دیگری برایم آشناتر است. بله که هست! غیب می‌گویم ها... به‌سمت اِرَم سبز به‌نیت دروازه دولت تا به بهشتی رسم و سپس میرزای شیرازی (دوستان می‌گویند نکند برای مسئولین این مسئله مطرح شود که شیراز میرزاهای زیادی داشته و...، باید بگویم: به پل خاجو!) تا بل‌که بالأخره قائم‌مقام را پیدا کنم و به‌محل قرار برسم؛ آن‌هم با ۵۱دقیقه تأخیر! قائم‌مقام (قابل توجه مسئولین محترم، وی فراهانی بوده است) را متر کردم و ته‌ش‌هم با تلفن و تلفن‌کاری آدرس را یافتم! جلسه‌ی خوبی بود؛ احساسی که با خود به جلسه آورده بودم نیز به‌تر(: بله، تا هشت و سی‌وچهاردقیقه در جلسه بودم و بعد با یکی از اعضای جلسه (سجاد کریمی) راه افتادیم به‌سمت متروی میرزای شیرازی. هردو سوار قطارهایی شدیم که عزم آزادگان داشتند و او زودتر پیاده شد و من دیرتر. راه‌آهن را که نفس کشیدم، آرامش رسیدن به کارهای مقصود در وجودم جاری‌شد. احساس خوبی بود و وقتی که هم‌کلامی بی‌نظیر داشته باشی نیز این احساس دیگر فوق‌العاده می‌شود...»و این، پایان دوم بهمنی بود که در دفتر، یازده‌صفحه را به‌خود اختصاص داده! بخش آخر را که عینا از روی خودش نوشتم، کمی ممکن است نامفهوم یا نامیزان باشد. خسته بودم و در قطار بازگشت به دیار خود، طبیعی‌ست! برای این سفر یک‌روزه، در ذهن‌م دیدارهای دیگری را هم تجسم کرده بودم. نشد که بشود! و الا معلوم نبود چندصفحه‌ی دیگر برای‌شان می‌نوشتم...اتفاقات بسیار دیگری نیز در این سی‌روز افتاد که نمی‌دانم چه‌قدر این نوشته گنجایش اضافه‌شدن‌شان را دارد! به‌طورکلی اما، ۱۴۹ساعت و ۲دقیقه (۵۹دقیقه و ۵۸دقیقه کم‌تر از دی‌ماه) پای فضای مجازی (تلگرام، اینستاگرام، واتس‌اپ، توئیتر، بلاگفا و ویرگول) وقت‌گذاشتم (روزانه حدود ۵ساعت) و ۱۳۷ساعت و ۷دقیقه (۶ساعت و ۱۰دقیقه بیش‌تر از دی‌ماه) برای کارهایم (کارها و کلاس‌های دانشگاه، جلسات و کارگاه‌ها، مدرسه، خواندن، نوشتن، دیدن و...) زمان صرف کردم (روزانه حدود ۴ساعت و ۳۰دقیقه). روزها به‌طور متوسط حدود ساعت۹ از خواب برمی‌خواستم و حدود ساعت۱ می‌خوابیدم. اگر بخواهم رنگی را به بهمن ۱۴۰۰ نسبت‌دهم، سبزی‌ست مایل به لیمویی، اما نه آن‌قدر که زردی فسفری‌اش غالب شود.می‌خواستم چیزهای دیگری‌هم بنویسم، اما می‌گذارم برای بعد. همین الان‌ش‌هم از ده و سیزده‌دقیقه نشسته‌ام پای نوشتن و الان که این کلمه را با کی‌بورد بر صفحه‌ی سفید وُرد حک می‌کنم، ساعت لپ‌تاپ دوازده و ده‌دقیقه‌ی شب را نشان می‌دهد! پس، آغاز هفتمین روز آخرین برج هزار و چهارصدت مبارک و فرخنده؛ بیست و دو روز تا نوشدن سال مانده، نو باش و سبز(: