هیجان طلبی و رانندگی با عصبانیت (مقاله ترجمه شده)

چکیدهعلیرغم مجموعه غنی از نوشته های پشتیبانی کننده از کاربرد (مطلوبیت) صفت رانندگی با عصبانیت، هیجان طلبی و عوامل شخصیتی بزرگ پنجگانه در پیش بینی رفتار رانندگی ناامن و نتایج مرتبط با تصادفات، این پیش بینی کننده ها به صورت جداگانه مورد مطالعه قرار گرفته اند. در این مطالعه، استفاده ترکیبی از این متغیرها در پیش بینی ابراز خودگزارش شده رانندگی با عصبانیت و فراوانی رفتارهای رانندگی پرخطر و تهاجمی مورد بررسی قرار گرفت. سیصد و پانزده دانشجوی کالج, معیارهای رانندگی با عصبانیت، هیجان طلبی، عوامل پنجگانه بزرگ شخصیت، رفتار رانندگی ناامن و ابراز رانندگی خشمگینانه را تکمیل کردند. رگرسیون های سلسله مراتبی کنترل کننده سن، جنسیت و مایل های پیموده میانگین هفتگی رانندگی شده توسط پاسخ دهنده از کاربرد متغیرهای پیش بینی کننده رانندگی خشمگینانه، هیجان طلبی، ثبات احساسی، توافق پذیری و آزاد بودن برای کسب تجربه پشتیبانی نمودند. نتایج از استفاده از پیش بینی کننده های متعدد در مطالعه رانندگی ناامن پشتیبانی کردند و نشان داد که ترکیبات مختلف پیش بینی کننده ها برای توضیح جنبه های مختلف رفتار رانندگی مورد نیاز هستند.مقدمهتصادفات خودرو و مرگ و میرهای ترافیکی, نشان دهنده مشکلات جدی اجتماعی و سلامت عمومی در ایالات متحده است. طبق گزارش اداره ایمنی ترافیک بزرگراه ملی (NHTSA، 2004)، 42,643 مرگ و میر در میان 6328000 حادثه تصادفی گزارش شده توسط پلیس در سال 2003 وجود دارد. بر اساس اطلاعات 2000، چنین حوادثی, عامل اصلی مرگ در بین افراد 2 تا 33 ساله هستند و یک هزینه برآوردشده اقتصادی (به عنوان مثال، تاخیر سفر، زیان های بهره وری، هزینه کارفرمایان، هزینه های حقوقی و دادگاه، خسارت به اموال، خدمات اورژانسی، هزینه های پزشکی، هزینه های توانبخشی و اداره بیمه) 230.6 میلیارد دلار (NHTSA، 2002) را در بر دارند.با توجه به این که عوامل انسانی به طور قابل توجهی تغییرات در میزان تصادفات را توضیح می دهند, نه عوامل وسایل نقلیه یا جاده اس (Evans، 1991؛ دفتر عمومی حسابداری ایالات متحده، 2003)، تعجب برانگیز نیست که تحقیقات علوم اجتماعی بر روی روابط میان عوامل مختلف انسانی و رانندگی ناامن متمرکز شده اند. از بسیاری از الگوهای شخصیتی که به عنوان پیش بینی کننده های احتمالی رانندگی ناامن مورد مطالعه قرار گرفته اند، عوامل پنجگانه بزرگ شخصیت، هیجان طلبی و رانندگی با عصبانیت، تا به امروز بیشترین حمایت را دریافت کرده اند.روش ها شركت كنندگانشرکت کنندگان 312 (222 زن و 90 مرد) دانشجویان روانشناسی کارشناسی در دانشگاه می سی سی پی (میانگین 19 سال) بودند. تقریبا 54٪ آنها سفیدپوست، 42٪ آفریقایی آمریکایی، 1٪ آسیایی / جزایر اقیانوس آرام، 1٪ اسپانیایی و 1٪ دیگر قومیت ها بودند. شرکت کنندگان گزارش دادند که میانگین 60 مایل در هفته را رانندگی می کنند. دانشجویان در گروه های کوچک آزمایش شدند و اعتبار تحقیقاتی برای مشارکت خود دریافت کردند.نتایجمیانگین ها و انحرافات معیار برای تمام متغیرها در جدول 1 به واسطه جنس نشان داده شده است. یک MANOVA (جنس) یکطرفه روی تمام متغیرها انجام شد به جز شش وضعیت مرتبط با حادثه و دو خرده مقیاس SSS مورد استفاده در مطالعه حاضر, یک اثر جنسی چندمتغیره متوسط را نشان دادند. . تفاوت های جنسی تک متغیره معنادار برای توافق پذیری, ثبات احساسی, SSS, رانندگی تهاجمی و رانندگی ریسکی (خطرناک) یافت شد. یک MANOVA (جنس) یکطرفه روی شش وضعیت مرتبط با حادثه نیز, یک اثر جنسی چندمتغیره کوچک را تولید نمود . تفاوت های جنسی تک متغیره معنادار روی از دست دادن کنترل وسیله نقلیه و بلیت های حرکت یافت شد. یک MANOVA یکطرفه (جنس) روی دو خرده مقیاس SSS قابل اطمینان (TAS و DIS) معنادار نبود . تفاوت های جنسی بالقوه در همبستگی ها توسط آزمون ها برای تفاوت ها در همبستگی های مستقل بررسی شد . از تمام مقایسه ها, تنها دو مورد, تفاوت های جنسی چشمگیر را در سطح نشان دادند. بنابراین, همبستگی های دومتغیره در جدول 2 برای نمونه کامل نشان داده شده است. رگرسیون های چندگانه سلسله مراتبی روی خرده مقیاس های رانندگی خطرناک و تهاجی پیمایش رانندگ و پنج تا از شش وضعیت مرتبط با حادثه انجام شد (جدول 3 را ببینید).یک رگرسیون لجستیک برای تصادفات عمده بعد از دوتایی نمودن این متغیر انجام شد, زیرا نرخ پایه پایین به چولگی چشمگیری منجر شد (جدول 4 را ببینید). در تمام رگرسیون ها، جنس، سن و مایل / رانندگی در مرحله 1 برای کنترل اثرات آن وارد شدند. پنج مقیاس IPIP در مرحله 2 وارد شدند و نمره کل DAS و SSS در مرحله 3 وارد شد. این ترتیب ورود بر اساس ماهیت کلی تر FFM در مقایسه با رانندگی خشمگینانه و هیجان طلبی بود. مجموع نمره SSS به جای خرده مقیاس ها استفاده شدند، زیرا بیشتر با تمام متغیرهای معیار همبسته بود نه خرده مقیاس ها. ورودی همزمان در تمام مراحل استفاده شد.بحث و بررسیمطالعه کنونی, سه خط جداگانه از تحقیقات را در مورد پیش بینی رانندگی ناامن ترکیب نمود: FFM، هیجان طلبی و رانندگی خشمگینانه. آزاد بودن، ثبات احساسی، توافق پذیری، هیجان طلبی رانندگی و هیجان طلبی, رفتار رانندگی و نتایج را مستقل از جنس، سن و مایل / هفتگی پیش بینی نمود. یافته ها, پشتیبانی بیشتری را برای پیش بینی کاربرد رانندگی خشمگینانه و هیجان طلبی فراهم می کنند. با این حال، نتایج FFM ترکیب شدند، زیرا برون گرایی و باوجدان بودن بودن در درک رفتار / نتایج رانندگی مفید نبودند.این یافته که صفت رانندگی خشمگینانه, رانندگی ناامن را پیش بینی می کند, با نوشته های قبلی مطابقت داشت (به عنوان مثال Deffenbacher و همکاران، 2000؛ Deffenbacher و همکاران، 2003؛ Underwood و همکاران، 1999). رانندگی خشمگینانه, رانندگی خطرناک، رانندگی تهاجمی و مرگ و میرها جزئی کنترل خودرو را پیش بینی کرد. بنابراین، به نظر می رسد تفاوت های فردی در تمایل به تجربه رانندگی خشمگینانه, پیش بینی کننده مهم رفتار رانندگی و نتایج مرتبط با حوادث باشد. مطالعه این ساختار در زمینه رفتار رانندگی ضروری است. علاوه بر این، کوتاه بودن و حمایت تجربی از DAS نشان می دهد که این ممکن است برای غربالگری رانندگان با ریسک بالا یا به عنوان بخشی از ارزیابی جامع تر از ویژگی های شخصیت مرتبط با رانندگی ناامن, یک ابزار قابل قبول.حمایت از کاربرد هیجان طلبی در پیشب ینی رانندگی خطرناک و غیر تهاجمی نیز با تحقیقات قبلی هماهنگ بود (به عنوان مثال، Arnett et al.، 1997؛ Dahlen et al.، 2005؛ Donovan et al.، 1985؛ Jonah et al. 2001؛ Trimpop & Kirkcaldy، 1997). با این حال، یافته های حاضر نشان می دهد که این ابزار ممکن است گسترده تر از آنچه باشد که قبلاً شناخته شده است. به طور خاص، هیجان طلبی نیز رانندگی تهاجمی، از دست دادن تمرکز در حین رانندگی، صحبت کردن در حین حرکت، حوادث جزئی و حوادث بزرگ را پیش بینی کرد. این یافته ها با تحقیقات پیشین ما مطابقت داشتند که در آن از اندازه گیری های مختلف حساسیت استفاده شد (Dahlen et al.، 2005). تحقیقات اضافی برای تعیین مسیری که از طریق آن, هیجان طلبی, رفتار رانندگی را تحت تأثیر قرار می دهد مورد نیاز است. به عنوان مثال، افراد در معرض هیجان طلبی بالا, ریسک کمتر را در رفتارهای رانندگی ناامن می دانند (Arnett، 1990). در عوض، آنها ممکن است بیشتر مایل به ریسک باشند تا هیجانات مربوط به چنین رفتارهای رانندگی را تجربه کنند (Jonah، 1997). در نهایت، جداسازی بیشتر زیرمجموعه های جستجوی حساسیت (به عنوان مثال، هیجان و ماجراجویی در جستجو و بازداری زدایی) می تواند برای درک ساختار سودمند باشد.با توجه به FFM، یافته های حاضر نشان داد که آزاد بودن, پیش بینی کننده رانندگی خطرناک است و توافق پذیری, پیش بینی کننده از دست دادن کنترل وسیله نقلیه است, که مطابق با مطالعات قبلی پشتیبانی کننده از استفاده از این الگوها در پیش بینی نتایج رانندگی است (به عنوان مثال، Arthur و Graziano، 1996؛ Cellar و دیگران، 2000) . با این حال، انتظار ما که برونس گرایی، ثبات احساسی و باوجدان بودن، پیش بینی کننده های مفیدی می باشند، تنها تا حدی حمایت شده است. با توجه به تحقیقات قبلی (به عنوان مثال، Kirkcaldy & Furnham، 2000؛ Matthews و همکاران، 1991؛ White & Dahlen، 2001)، ثبات احساسی, رانندگی تهاجمی را پیش بینی کرد، با این حال، برونگرایی و باوجدان بودن بودن، هیچ یک از متغیرهای وابسته را پیش بینی نکرد (اگر چه باوجدان بودن به طور معکوس با از دست دادن کنترل خودرو و رانندگی خطرناک مرتبط بود). در حالی که این سازگار با Cellar و همکارانش (2000) بود، از ارتباطات قبلاً گزارش شده بین باوجدان بودن و حوادث / تخلفات متفاوت بود (از جمله Arthur & Doverspike، 2001؛ Artur و Graziano، 1996) متفاوت بود. به طور مشابه، در حالی که برونگرایی قبلا با تصادفات و تخلف در حرکات مرتبط بوده است (به عنوان مثال، Lajunen، 2001؛ Renner & Anderle، 2000؛ Smith & Kirkham, 1981; Martin & Boomsma و Boomsma، 1989)، به هیچ یک از رفتارهای رانندگی و یا نتایج اندازه گیری شده ما در مطالعه ما مرتبط نبود.در درک این یافته های متمایز، شایان توجه است که ابزارهای مورد استفاده برای ارزیابی FFM کاملاً سازگار نبوده اند. علاوه بر این، بسیاری از مطالعات قبلی, دامنه های وسیعی را در مقایسه با سنین بالاتر (به عنوان مثال، Martin & Boomsma، 1989؛ Renner & Anderle، 2000) در نظر گرفتند. علاوه بر این، تعدادی از مطالعات پیشین حمایت کننده از برونگرایی, انحصاراً از پاسخ دهندگان مردانه استفاده کردند (به عنوان مثال، Eysenck, 1970; Fine, 1963; Smith & Kirkham، 1981). در نهایت، بسیاری از مطالعات قبلی شاهد عواملی مانند سن، جنسیت یا مایل نبوده اند. تحقیقات اضافی برای تعیین این مورد نیاز است که آیا نتایج کنونی غیرعادی است یا خیر، آیا این تفاوت ها, یافته های پراکنده را توضیح می دهند؟ تا آن زمان، نتیجه گیری در مورد کاربرد (مطلوبیت) FFM در رفتار رانندگی, زودرس به نظر می رسد.یک محدودیت مهم, گستره سنی محدود نمونه دانشجویان کالج است. اگرچه هیچ دلیلی برای این اعتقاد وجود ندارد که رانندگان دانشجو کاملاً از رانندگان غیر کالج با سن مشابه متفاوت هستند، اما این مقوله به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. همچنین روشن است که گستره سنی محدود, پیامدهای مهمی برای بسیاری از متغیرهای مورد مطالعه دارد (مثلً هیجان طلبی). بنابراین، برای پژوهش های آینده مهم است که دامنه سنی گسترده تر لحاظ شود. علاوه بر این، طراحی همبستگی گذشته نگر، نتیجه گیری را در مورد ابزار پیش بینی متغیرهای آیتم مطالعه محدود می کند. طرح های آینده ای که در آن عوامل شخصیتی مورد ارزیابی قرار می گیرند و رفتارهای رانندگی پس از آن در طول زمان بررسی می شود، در این زمینه مفید خواهند بود.علاوه بر این، اگر چه داده های خود-گزارش دهی معمولاً در تحقیقات در مورد رفتار رانندگی ترجیح داده می شوند (Ball & Owsley، 1991)، چون شامل بسیاری از رفتارهایی می شوند که در غیر این صورت گزارش نمی شوند (به عنوان مثال، تماس نزدیک)، یافته ها, توسط تکمیل اقدامات خود گزارش دهی با روش های دیگر تقویت خواهند شد (به عنوان مثال، شبیه سازهای رانندگی، مشاهدات طبیعی و غیره).به طور خلاصه، مطالعه حاضر با نشان دادن کاربرد (مطلوبیت) ترکیبی رانندگی خشمگینانه، هیجان طلبی و اجزای خاص FFM شخصیت (یعنی آزاد بودن، توافق پذیری و ثبات احساسی) در پیش بینی رانندگی نا امن, یافته هایی را به نوشته های دیگر اضافه می کند.این مقاله ISI در سال 2006 در نشریه الزویر و در مجله شخصیت و تفاوت های فردی، توسط دانشگاه می سی سی پی جنوبی منتشر شده و در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله هیجان طلبی و رانندگی با عصبانیت در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.