۲۱-اسفند-۱۴۰۱-۲۳:۵۱-آبسرد

۲۱ اسفند ۱۴۰۱. داخل اتوبوس تهران گنبد این را می‌نویسم در حالی که اهنگی از فدایی در موبایل سجاد پخش میشود که به طور ناگهانی سجاد هندزفری هایش را به من داد که« گوش بده ببین خوشت میاد یا نه» تو گویی من منتقد رپ در اشل جهانی باشم. «پول نداره که بمیره،». شاید برایت سوال شده باشد که این نوشتن ناگاه از کجا آمد. ممنون سوال خوبی بود. از ساعت سه که شروع به بستن بار و بندیل کردیم من به نوشته های قدیمم بر خوردم. تعدادی از ان ها را برایشان خواندم. به هر دلیلی که بود خیلی دوست داشتند. دلم برای خودم تنگ شد. البته عمده نوشته ها چیزی در‌ این حدود بود که آه ای ابر های تیره! چرا کسی این من فوق پیچیده را درک نمیکند، چرا سرنوشت من تنهایی است و این قسم خزعبلات. بگذریم. به هر روی بسیار لذت بردند. من هم تشویق شدم که دوباره شانسم را امتحان بکنم. الحق والانصاف هم که از نظر خودم خوب مینوشتم. بگذارید از کمی قبل تر داستان این سفر را آغاز بکنم. نه نگران نباشید. قرار نیست همچون پدربزرگ های فیلم ها فلاش بک هایی به دوران جوانی اجهت به آب بستن فیلم بزنم. داستان این سفر از علی ع. ع. شروع شد که از این به بعد با نام تریپل عین یا AAA و یا به اختصار تریپل و گاهی هم علی از او یاد میکنیم. تریپل این برنامه سفر های دور و دراز را مدتی بود که با من مطرح کرده بود. اینکه یک بار از گنبد شروع کنیم و تا شیراز و بوشهر برویم. طبیعتا همچین برنامه تخمی تخیلی ای امکان اجرا از نظر من نداشت. تا اینکه چندی پیش که تریپل کنکور ارشد را داد و من هم دفاع کردم دوباره این مسئله مطرح شد. این بار، من که توانسته بودم دانشگاه بوستون اپلای کنم و دیگر تا حدودی از شر شاملو و شهروز خلاص شده بودم خیلی سخت تر می‌دیدم که در برابر این خواسته مقاومت کنم. تمامی این چیز ها همراه شده بود با پیشنهاد سپهر راجع به این که بعد دفاع، به سیاق همه داوشی ها برویم شمال و جوج و نوشابه و گل بزنیم. از آنجایی که انسان به نسبت اینرت ای هستم (شما بعدا بخوانید لخت با فتحه) گفتم که باشد بیاییم سر و ته همه این داستان ها را یک تیک هم بیاوریم. چطور؟ اینطور که با اتوبوس برویم گنبد، آنجا یک روز را بمانیم و با علی کسکلک کنیم، فردایش حرکت کنیم به سمت چالوس توی ویلای آقا داماد که خودمان شاهد عقدش بودیم یک شب بمانیم که امتیاز آن بخش جوج و نوشابه آنهم در چالوس را از دست ندهیم. سپس برگردیم تهران یک دور دوری هم در فرشته بکنیم و سپس برویم پایین سمت قم پابوس آقا. قم را هم که رد کنیم میرویم اصفهان و آنجا شبی را در خانه دوست آشپز سپهر میمانیم و سپس بار و بندیل را جمع می‌کنیم به سمت شیراز. سپهر و سجاد هم که خود شیرازی هستند و بساط لهو و لعب شان پابرجاست. اینطور که به نظر می آید قرار است یک شب را پیش مادربزرگ سجاد بگذرانیم و یک شب را اگر که سپهر بتواند پدر مادرش را دک کند در خانه آنها بمانیم. تا اینجای ماجرا که بخشی از داستان است که به اکران روی صفحه سینما میرسد. نسخه director's cut آن که در ذهنم می پرورانم این است که ما که این همه راه اومدیم یه سر هم به بوشهر و اینها بزنیم و بعد از آن سر خر را کج کرده از لایت غربی کشور برگردیم به بالا که الله اعلم. یادم بیاندازید راجع به مراسم شاهد محضری بودن مان برای رسول هم بنویسم. بگذریم امروز یکشنبه بلیط اتوبوسی برای ساعت ۱۰ از ترمینال تهران پارس به مقصد گنبد گرفتیم. سجاد ساعت ۶ دفاع ارشد داشت اما از آن جایی که این زندگی سراسر فیلم است و ما همگی دلقک های محضرش، دکتر نجات گفت که نیم ساعت تاخیر در جلسه دفاع داشته باشند. جلسه دفاع شش و نیم برگزار شد و بنده‌ی خدا را به اندازه ۱:۳۰ ساعت زیر مشت و لگد گرفتند. سجاد معتقد است که این همه از بخت بد اوست ولی من نظر دیگری دارم. ساعت هشت شروع کردیم به بستن بار و بندیل تا ساعت نه. اسنپ گرفتیم به این امید که فاصله مسیر طبق گفته اسنپ ۴۷ دقیقه خواهد بود. سوار شدیم. تو گویی راننده گوگل مپ را باز کرده بود و هر مسیری را که به عنوان بدترین مسیر مشخص شده بود انتخاب می‌کرد. رسما سه بار این اتفاق تکرار شد. من که به شخصه کاملا نا امید شده بودم. اما اگر باز به یاد بیاورید که این همه داستانی زاییده تخیل نویسنده است پی خواهید برد که ما راس ۱۰ به ترمینال تهران پارس رسیدیم. به دو از روی پل عابر پیاده رد شدیم. در حین دویدن سپهر بلیط را اژ باجه دار تعلونی شماره دو گرفت مثل آن دوچرخه سوارانی که در طی مسیر قمقمه و غیره از ملت اطراف جاده میگیرند. و ساعت ۱۰:۰۲ رسدیم به یک اسکانیای سفید رنگ. شماره صندلی ۲۰ ۲۱ ۲۲. به محض نشستن تازه یادشان آمد که باید دستشویی بروند. رفتند و در عین ناباوری ۵ دقیقه ای برگشتند. الان وارد دماوند شده ایم. ماه درشت و زرد است ولی با کیفیت ۴۸۰p از پس چندین لایه ابر و شیشه کثیف اتوبوس دیده میشود. به سجاد گفتم باژ شروع کردم به نوشتن. خوش حال شد گفت من هم مینویسم. ۲۳:۵۱