"باشگاه محتوایِ من"

روزی که تصمیم به حضور در باشگاه محتوا گرفتم در موقعیتی قرار گرفته بودم که نه من را راضی میکرد و نه خوشحال. ناامید از خود و شنوا نسبت به حس مزخرفی که مغزم را قلقلک می‌داد:« تو در همین‌جا متوقف شدی و همۀ تو همین بود.» با یکی از ترس‌هایم روبه‌رو شدم.من می‌ترسیدم.مهرماه بود که بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم، تصمیم گرفتم یک تودهنی بزرگ به ترس روبه‌رو شدن‌ام با موقعیت‌ و آدم‌های جدید بزنم و در آزمون ورودی باشگاه محتوا شرکت کنم. گفتگوی من با من برای راضی شدن خیلی زمان برد تا جایی که برخلاف همیشه لحظۀ آخر نشستم و متن‌ام را نوشتم. شاید اصلا اولین دستاوردم از باشگاه محتوا، همین بود که موجوداتی که مرا به هراس وا می‌دارند به آن وحشتناکی که فکر می‌کنم، نیستند.البته این ترس همینجوری سریع ناپدید نشد و تا مدت‌ها حتی در طول دوره با من همراه بود. خیلی وقت‌ها با دهان کجی به جان من و کارهایم تردید می‌ریخت و قهقه‌زنان به اضطراب و تلاش من برای گذراندن این دوره مینشست. روزمرگی‌های من و باشگاه محتوامن در ترس خود غرق بودم تا مدتی بعد که رتبه‌های باشگاه به دستم رسید. هیجان‌زده شدم. اعتمادبه‌نفسی که از من داشت خداحافظی میکرد حالا برگشته بود و من اشتیاق بیشتری را برای این دوره در خود می‌دیدم.روزی که قرار بود اولین جلسه باشگاه محتوا باشد را کاملا به یاد دارم. در ترافیک گیر افتاده بودم و پراضطراب بودم که ای‌وای به اولین جلسه‌ام دیر می‌رسم. البته که دیر نرسیدم ولی حسابی هول‌هولکی و گیج سر جلسه نشستم. هفته اول را بی‌حواس گذارندم و اصلا نمیفهمیدم چه خبر است تا جایی که برای انتخاب موضوع هم ذهنم سفید بود و هیچ ایده‌ای نداشتم.بالاخره به باشگاه محتوا عادت کردم. جالب بود. مفید بود. به مطالبی که میشناختم در بابی دیگر نگاه کردم. بعضی از مطالب را نمی‌دانستم و آشنایی با آنها من را هیجان‌زده می‌کرد. مشق‌های عشق من را به کارهایی وا می‌داشت که هیچوقت به آن‌ها فکر نکرده بودم. من در باشگاه محتوا پادکست ساختم و این کاری بود که حتی یک‌بار هم به انجام دادنش فکر نکرده بودم. تحلیل کردن و دید جدید به محتوا و موضوعات مختلف برای من تازگی داشت. تجربه‌هاي جديد زندگي‌ام در باشگاه محتوا دوست‌داشتني بودند هرچند گاهي دلم را قلقلک مي‌دادند تا احساس خستگي و گریه کند.این‌ها را گفتم تا برسم به اینجا که بگویم باشگاه محتوا به من مسئولیت‌پذیری را یاد داد. من مجاب شدم تا از وظایف‌ام هرچند که زیاد باشند با بهانه‌های واهی و بیهوده شانه خالی نکنم.باشگاه محتوا يا دانشگاه؟هفته‌های آخر باشگاه محتوا با امتحانات دانشگاه مصادف شد. راستش را بخواهيد در آن روزها واقعا خودم مانده بودم که چطور از پس هردو بربيايم. فکر مي‌کردم آخرش نتيجه يکي از آنها آن‌طور که ميخواهم، نمي‌شود و از پیش در ماتم آن غرق شده بودم. نمی‌دانستم یقۀ مشق عشق‌ها را بگیرم یا یقۀ کتاب‌ها و جزوات درسی را. اعتراف می‌کنم تنها روزهاي دشوار من در باشگاه محتوا، اين زمان بود. فکر کنم وقت این هست که چندين تشکر و عذرخواهي از کمک مربي‌ام بکنم که هر روز به او غر می‌زدم، گله می‌کردم و در آخر خرابکاری میکردم. این‌جا بود که دوتایی هلک و هلک دنبال راه‌حل برای از بین بردن اشتباهات من می‌افتادیم و البته همیشۀ هم جواب میگرفتیم.الان که دارم درباره لحظات خجالت‌آور و پردرگیری‌ام می‌نویسم هم هنوز معلوم نیست که من توانسته‌ام هر دوی باشگاه محتوا و امتحانات را جوری که باید به اتمام برسانم یا نه. اما حاصل آن روزها برای من، اعتماد به خودم هست و اینکه دیگر هیچ‌وقت از مدت‌ها قبل در عزای اتفاق نیفتاده نخواهم نشست.این داستان پایان ندارد.در متن آزمون باشگاه از علاقه طولانی‌‌ام به نوشتن و عشق به خلق محتوا گفته بودم و حالا در اینجا پس از اتمام باشگاه میتوانم از اشتیاقم به بازاریابی محتوایی بگویم. قبلا هرچند محتوا تولید می‌کردم و از پروسۀ آن هم به شدت لذت می‌بردم اما وقتی زمان به بازاریابی محتوایی و برنامه ریزی و تحلیل می‌رسید به کسی تبدیل می‌شدم که گویا هیچ علاقه‌ای به محتوا ندارد. حالا می‌توانم هر دو را به صورت تخصصی‌تر دنبال کنم و از انجام دادن هردو به یک اندازه خوشحال شوم.قصۀ من و باشگاه محتوا هنوز ادامه دارد. تازه می‌خواهم بیشتر یاد بگیرم، بیشتر بنویسم و تبدیل به آدمی شوم که در هر قدم میداند که دارد چه می‌کند. یک چیز دیگر هم میخواهم. میخواهم با آدم‌های باشگاه محتوا رفیق شوم. همین. پایان.