شب ششصد و سی و چهارم یا دل نگرون

دم، بازدم.برایتان از هیولای اضطراب گفته‌ام، یک پتوی بزرگ خیس دارد، که پرتش می‌کند روی من و مدفونم می‌کند و از شدت ترس و اضطراب و احتمال نابودی، نفسم بند می‌رود. خود هیولا، زیر پتو قایم می‌شود. پتو، شکل عوض می‌کند مثل آفتاب‌پرست. متناسب با روز و روزگارم، به شکل‌های عدم موفقیت، شکست‌های سنگین، بحران‌های حل ناشدنی درمی‌آید و من آگاهانه باید تلاش کنم، باورش نکنم.دو ماه گذشته، خوب توانستم از پتو‌ها جاخالی بدهم. تا، هیولای درون فهمید که من بلدش شده‌ام، پس تغییر شکل داد.الان هیولای بزرگ، وجودش را به چند موجود جنبده‌ی کوچک تغییر داده. موجوداتی کوچکتر، با زور کمتر، با جعبه‌هایی که از زیر پتو به دستم می‌دهند. شکل جعبه، اضطراب‌آور نیست. یک جعبه با یک برچسب خیلی خیلی کم‌حاشیه مثل «فارغ‌التحصیلی». دستم می‌گیرمش. بازش می‌کنم. داخل جعبه یک عالمه «نشدن»، «نرسیدن»، «سناریوهای شکست» است. دانه دانه می‌خوانمشان و این بار، قابل‌باورتر است همه چیز. دیگر هیولایی نیست و اضطراب خودش را لای جعبه‌ی «منطق» به من قالب کرده است. دمی اگر بتوانم با اراده جعبه را ببندم، موجود بعدی جلو می‌آید با جعبه‌‌ی منطقی دیگری، «تدوین». پر است از خرده‌ریزهایی غیرقابل کنترل، فایل صدا، آن مچ کات، آن یکی تصویر فوکوس نشده و ته جعبه نوشته، عمرن تمومش کنی.جعبه‌ها را زمین می‌گذارم و خسته‌تر از این مبارزه‌ی منطقی‌ام. موجودات جعبه به دست، کول هم سوار می‌شوند و دوباره تبدیل می‌شوند به یک هیولای بزرگ و پتوی خیس را پرت می‌کنند.من موجود مضطربی هستم. نمی‌دانم چقدرش از روحیه‌ی هدفمند بودنم می‌آید، ولی خسته شدم و می‌شوم. از این همه جدال منطقی با آدم کوچولوهای داخل سرم که همه‌اش سناریوهای بدبد در گوشم می‌خوانند.دوباره به خودم می‌گویم، زن، به خودت بیا. ببین شکوفه‌ها رو، نور آفتاب صبح شنبه‌ی تعطیل رو، جوونه‌های آفتابگردونت رو. به خودم می‌گم زن، این موجودات بدجنس رو باور نکن، اینا فقط می‌خوان تو رو اذیت کنن. دست هم رو گرفتند، ببین همه‌شون با هم هستن. به خودم می‌گم، زن، به خودت بیا. تو داری مشقات رو می‌نویسی. کات‌هات رو می‌زنی، آجرهای روزت رو میاری. این موجودهای کوچولوی بدجنس ولی کاری نمی‌کنن. فقط دنبال دلسرد کردن هستند. این موجودات کوچولوی مضطرب، تو رو نمی‌شناسن. بهت باور ندارن. تو هم باورشون نکن.تو هم می‌ترسی؟شهریار؟از مملکت‌‌داری؟ از اینکه شهرزادت برنجه؟شهریار؟تو هم ته دلت خالی می‌شه؟شهریارم!تو هم توی سرت یه سری آدم کوچولوی بدجنس حرف می‌زنن؟شهریار، جانکم.امروز،همینطور که صبح را با قهوه‌ی محبوبم شروع کردم، آفتابگردان‌ها، جوانه‌ی گوجه‌ریزه، ریحان و پیازچه را آب دادم، موجود کوچولوها ولم نکردند.همینطور که رفتم در میتینگ برای مصاحبه با دستیار تدوینگر جدیدمان، موجود کوچولو داشت در گوشم ریز ریز می‌گفت، بی‌خودی خودت رو معطل نکن.همینطور که با خونواده عیددیدنی کردم مجازی، تو گوشم گفتند تو تنهایی و هیچ وقت نمی‌بینیشون.شهریار،من قصه گفتم که تو من رو زنده بگذاری به سپیده‌ی صبح.من قصه گفتم که دلیلی برای زنده موندن داشته باشم.من قصه گفتم که بتونم به تنهایی، هجرت، بیماری، دلتنگی و جفاکاری فائق بیام.الان، حداقل از قصه‌ی شب ششصدم تا الان، بافتم که بتونم سوبر زندگی کنم. می‌دونی جانکم، زندگی، خام‌اش، بی ادویه‌اش، بی‌عشق‌اش، بی‌هیجان‌اش، مثل چای کال، برنج دم نشده و ترشی نرسیده است.من قصه می‌گم که بگذره، بی‌مزگیاش و دم کشیدناش.الان، که شب ششصد و فلانیم، یه قرار بذاریم؟من و تو و همه خوانندگان این هزار و یک شب که وسواس فکری داریم.قول بدیم، به حرمت کلمه، به قداست قصه‌گویی، که تریبون ندیم به اون موجودای بدجنس بددل عوضی.اون موجودات رو باید سر زد. دار زد.شهریار، دشمن ما اینان.دشمن این قصه‌ی عشقمون این‌هان.می‌دونی جان دل،پشت سر وصال ما چی میگن؟می‌گن تو، گردنم را خواهی زد.من می‌گم طلوع شب هزار و یکم، ما به وصل رسیده‌ایم.