تنها در خانه (۳)!

من: وااای من دیگه نمیام کوه، بخدا به شکر خوردن افتادم، بچه ها من هفته بعد نمیاما...دوستم: از اولشم معلوم بود نمیای? حالا شرطی که باختی رو بده بیاد (۱٠٠ تومن پول بود)با خنده گفتم: حالا شاید اومدمدیدم دوستم داره با تلفنش حرف میزنه، فهمیدم آنتن اومده گویا. ساعت حدودای ۴ بود و دیگه رسیده بودیم پایین..اما هنوز تا ایستگاه اتوبوس راه داشتیم که بریم سوار شیم برای مترو تجریش. گوشیمو در آوردم و گفتم منم یه زنگی به مامانم بزنم، حتما تا الان کلی زنگ زده و در دسترس نبودم. +سلام مامان خوبی؟ کجایین؟_سلام اومدی؟+تازه رسیدم پایین هنوز مونده، کجایین شما؟ صدا باد میاد!_ما تو راهیم داریم میریم همدان!!!!+چی؟ همدان؟ چی میگی مامان؟ شوخیت گرفته؟_نه مامان جان هرچی زنگ زدم در دسترس نبودی، داریم میریم دایی رو ببینیم (داییم تصادف کرده بود بیمارستان بود) +وااا مامان...یعنی چی؟ بگو بخدا؟ اصن گوشی رو بده به بابا.... (وی تا آخرین لحظه برای باور این موضوع مقاومت کرد!) و آخر هم که بعد صحبت با بابام، فهمیدم بله رفتن... . بعد قطع کردن تلفن دوستام که دیدن یه کم درهم هستم پرسیدن چیشده؟ و منم با بیخیالی که انگار برام مهم نیست گفتم: هیچی مامانمینا رفتن سفر. دوستم گفت میخوای شب بیام پیشت؟ گفتم نه مامانم به فاطمه زنگ زده اون میاد، مرسی.هوا تقریبا تاریک شده بود دیگه، سر خیابون از تاکسی پیاده شدم و از دوستام خدافظی کردم. تا خونه ۲_۳ دقیقه دیگه راه داشتم. مامان بزرگم زنگ زد و بعد قربون صدقه رفتنم و اینکه کاش میومدی توام و چرا تنها موندی و اینا، تاکید کرد که حتما به دوستت بگو بیاد پیشت. منم برای اینکه خیالش راحت بشه گفتم: آره الان برسم خونه میگم دوستم بیاد، نگران نباش، قربونت برم خدافظ.کلید و که انداختم و وارد خونه شدم، یه سلام کردم. آخه مامانم میگفت میری تو خونه وقتی خالی هست هم سلام کن...بعد سلام کردنم یه نگاه به اطراف خونه کردم و خوف برم داشت، یعنی الان آدم های نامرئی نشستن اینجا و سلام من رو میگیرن؟زانوم و ساق پام به شدت درد میکرد، نمیتونستم خوب راه برم و تو دلم گفتم تازه اولشه نگین جان، ببین فردا چی میشه؟ یه دوش گرفتم و چند دقیقه ای پام رو زیر آب گرم ماساژ دادم تا شاید فردا درد کمتری بکشم. تو حموم هربار چشمامو میبستم توهم میزدم که یکی داره نگام میکنه و بعد با ترس و عجله چشمامو باز میکردم، این توهم وقتایی که تنهام میرم حموم همیشه هست، در نتیجه دخترا که میگن ما هنوز وقتی مامانمون خونه نیست نمیریم حموم، حق دارن:)بعد اینکه از حموم اومدم رفتم تو اسنپ فود، مامانم گفت آبگوشت داریم ولی من اصلا حال نداشتم حتی غذا گرم کنم، پاستا گزینه خوبی بود، حدود ۸ و نیم بود سفارش دادم و گفتم تا بیاد من گشنه م میشه. بعد حدود یک ساعت پیک تماس گرفت و رفتم غذام رو گرفتم. دو تا چادر دارم، یه چادر نماز یه چادری که دم در و اینا برم، چادر نمازم چون آستین داره و کش بیشتر دوسش دارم، ولی هروقت میپوشم میرم تو راه پله میخوره به اینور اونور و من تا اونو نشوره مامانم نماز نمیخونم باهاش، خیلی میخونم مرتب، اینم از اینور بهونه شده برام?خلاصه بعد میل کردن حجم کمی از غذا (آخه پاستا واقعا زود میگیره آدمو، منم که معدم کلا کوچیک، همه دوس دارن با من شریک شن تو غذا خوردن?) کمی در فضای مجازی چرخیدم.شب قبل ساعت یک و نیم خوابیده بودم و صبح هم پنج بیدار شدم، خوابم میومد ولی میترسیدم چشمامو ببندم. چادرمو کشیدم روم و دراز کشیدم، هنزفری گذاشتم و همینطور بی هدف تو موبایلم میچرخیدم. به دوستم پیام دادم که نمیخواد بیای من دارم میخوابم. طبیعیش این بود بگم بیاد باهم شام بخوریم و یه فیلم بذاریم ببینیم و تا صبح بیدار باشیم و از این و اون بگیم بخندیم، ولی متاسفانه با دوستام دیگه بهم خوش نمیگذره اونقدر...!اون شب من به هر سختی بود خوابیدم، خداروشکر شانس آوردم کم خوابی داشتم وگرنه تا صبح باید بیدار میموندم و هی توهم میزدم. میترسیدم یه در و وار کنم، فکر میکردم تا در رو وا میکنم مثلا یه شخص ترسناک میاد جلو صورتم و من سکته میکنم، موقع مسواک زدن سرم رو میگرفتم پایین بشورم دهنم رو، میترسیدم بیام بالا و تو آینه نگاه کنم چون توهمم این بود که یکی پشتت وایساده و بیای بالا تو آینه صورت اونو میبینی??‍♀️ من واقعا توهمی ام میدونم:/در این ۲۴ ساعت گذشته که تنها بودم تو خونه، فهمیدم اصلا اصلا اصلا از زندگی مجردی خوشم نمیاد و هیچ وقت حتی پولم داشته باشم هرگز از خانوادم جدا نمیشم. چیه آخه؟ صبح روز بعد لباسام یه گوشه خونه بود، سینی شام دیشب یه طرف، خونه نیمه تاریک، ساکت، بی صدا، اصلا شرایط برای افسردگی و دیوونگی و متوهم تر شدنم کاملا فراهم بود??پیام اخلاقی: قدر زندگی با مامان باباهاتون رو بدونید انقدر دنبال خونه مجردی نباشید??اینم عکس تزئینی به قول آقا بهنام? تا پلنگ چال رفتیما:/