جوونای تو دیوارِ این دوره زمونه!

امشب با مامان بابام بیرون بودیم، داشتیم در مورد یکی از پسرای فامیل که زده جاده خاکی صحبت میکردیم. افسوس میخوردیم براش که چرا این کارارو میکنه و کاش سر عقل بیاید و ... .بابام گفت جوونای این دوره زمونه خیلی حالیشونه، الان یه بچه ۱٠ ساله میگه همه چی پوله من میخوام در آینده پولدار بشم. همتون میدونید اگر راه رو کج برید چه عواقبی در انتظارتونه، اون زمان که کسی به ما این چیزارو نمیگفت. خلاصه یه کم از اشتباهات قدیمش گفت، اینکه یه مغازه ای رو چون بوی گاز میداده نخریده حالا اون مغازه الان کلی پولش هست? کلا اکثر مردهای ایرانی این موارد تو صحبت هاشون هست?چرا انقدر آرامش بخشه؟ خلاصه حرفای بابام این شد که جوونِ الان اگر راه رو نادرست بره دیگه خیلی شوته. عقلشون کار کنه برن کار کنن از جوونی تلاش کنن به همه چی میرسن اما اگر فکر رفیق بازی و این چیزا باشن اخرش میشن هیچی، رفیق و دود خیلی بده.مامانم گفت: کجا اگر کار کنن به همه جا میرسن، بدبختا تو این وضعیت مملکت یه خونه میتونن رهن کنن؟؟ چجوری زن بگیرن اخه... پسر خانمِ فلانی دو ساله عقد کرده هنوز نتونستن برن سر خونه زندگی‌شون، تازه پسر سالم، اهل هیچی ام نیست، کارم میکنه بدبخت. اتفاقا زندگی برای جوونای الان خیلی سخت شده.خیلی گل زیبایی هست گل عروس:) من و بابام اما با مامانم مخالف بودیم. درسته من حرفش رو قبول داشتم که زندگی و تشکیل خانواده خیلی سخت شده. اما به عقیده من و بابام آدم با کار کردن و داشتن هنر و تخصص در یک حرفه میتونه به همه چیییز برسه، خونه، ماشین، زندگی ایده آل.وقتی زمانِ کنکورم بود، نمیخواستم کنکور بدم، میگفتم ول کن بیکارم مگه بشینم لیسانس و فوق لیسانس بگیرم وقتی کار نیست. بابام میگفت زیر پل گیشا جوونای فوق لیسانس همه روزنامه گرفتن دست‌شون دنبال کارن، مامانم میگفت فلانی دختر خواهرش دیپلمه آوردش سر فلان کار... همه‌ش پارتی بازیه و ... .یه دونه از اینا? الان اما به نظرم کار هست، مشکل از من و توعه که بلد نیستیم، تخصص کافی نداریم. اونی که لیسانس گرفته، اگر واقعا درسش رو خونده باشه، نه صرف نمره گرفتن و مدرک، و علاقه هم داشته باشه به رشته‌ش، میتونه کار پیدا کنه.علاقه رکن خیلی مهمی هست. ولی متاسفانه چون وضعیت مملکت جوری شده همه جوونا به فکر پول در آوردن هستن، میگن علاقه چیه بابا، بریم سراغ چیزی که پول داره.ولی اشتباه همینجاس که هی شاخه به شاخه میپرن و هر روز با زور و بی رغبتی میرن سرکار و نتیجه ش میشه بازدهی پایین و لذت نبردنِ کافی از لحظات زندگی.اگر به کاری علاقه داشته باشی، در اون استمرار به خرج میدی، و با استمرار و کسب مهارت بیشتر در این کار متخصص میشی و تخصص پول میاره برات.پسشغلی رو انتخاب کن که وقتی در حال انجامش هستی متوجه گذر زمان نشی، با علاقه انجامش بدی. و در ضمن، مهم اینه مسیر رسیدن به قله رو دوست داشته باشی، نه فقط قله. اگر تو رویات این باشه که یه برنامه نویس خفن و فوق حرفه ای میشی که برای هر پروژه حداقل به پول امروز ۴٠٠_۵٠٠ میلیون میگیری، موفق نخواهی شد اگر سختی های مسیر رو نخوای به جون بخری، اگر علاقه ای به سر و کله زدن با کدها و تحلیل و پیدا کردن مشکل نداشته باشی.خلاصهای جوان امروزیتو دیوار نباشهی نگو تو ایران به دنیا اومدیم و تقصیرارو ننداز گردن مملکت، مگه جوون موفق تو همین مملکت نداریم؟ اونم تو همین ایرانی که میگی کار کرده زحمت کشیده.قدر امکاناتی که در اختیار داریم رو باید بدونیم، در اینده هیچ چیز جز مهارت به دردتون نخواهد خورد، پس سعی کنید حداقل در یک کار تخصص کافی پیدا کنید.پ.ن ۱: میدونم بخش اول متن کمی نامرتبط به بقیه متن بود، دیگه به بزرگواری خودتون ببخشید?پ.ن ۲: خوشحال میشم شماام از تجربیات‌تون بگید و در حد توان‌تون جوونای امروزی رو راهنمایی کنین?پ.ن ۳: آهنگم گذاشتم همینجوری حال کنید!حسن ختام?سعدی چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مروای بی بصر من می روم؟ او می‌کشد قلاب رامگه پی نوشت ها باید بعد حسن ختام میبودن؟