ادهم مظفری

ادهم مظفریادهم مظفری در پنجم شهریور ماه(خه‌رمانان) ۱۳۵۳ در روستای «پشته» از توابع شهرستان کامیاران در استان کردستان به دنیا آمد. بعد از اتمام تحصیلات ابتدایی و راهنمایی و ورود به دبیرستان شهید غفاری، در سال دوم دبیرستان رشته ریاضی فیزیک با شرکت در آزمون ورودی دانشسرای طرح دو ساله در خرداد ماه ۱۳۷۱ با نمره‌ی عالی در دا‌نشسرای شهید بروجردی سنندج پذیرفته شد و سال ۱۳۷۳ به جمع معلمان کامیاران پیوست.در سال تحصلي ۷۴-۷۳ در روستاي “درويان سفلي” در سال تحصيلي ۷۵-۷۴ در روستاي “ورمهنگ”، در سال تحصيلي ۷۶-۷۵ در روستاي “پشاباد” و در سال تحصيلي ۷۷-۷۶ در روستاي “اَلَك” از توابع شهرستان كامياران مشغول به تدريس شد.او در کنکور سال ۱۳۷۶ه‍.ش در رشته‌ روانشناسی دانشگاه اصفهان پذیرفته شود.اما آنچه که نام او را برای همیشه در تاریخ ماندگار کرد، اینها نبود بلکه فداکاری و گذشت از حان خود در راه نجات جان دیگری بود. در ۲۷ اسفند سال ۱۳۷٦ مصادف است با چهارشنبه سوری، ادهم به قصد آخرین دیوار با دانش آموزانش قبل از تعطیلات عید نوروز به طرف مدرسه رفت. هوا طوفانی بود. بارندگی بود. رودخانه‌ی «کـام» خروشان می غرید.یکی از دانش آموزانش (شهین فریدی) درون رودخانه افتاد. ادهم خود را در آب انداخت و همچون غواصی شناگر شاگردش را به روی تنه‌ درختی انداخت و او را از مرگ حتمی نجات داد و خود طعمه کام رودخانه ی خروشان "کام" شد و چند روز بعد، جسم بی‌جانش را در چند روستای پایین‌تر از آب می‌گیرند.به یاد بود و گرامی داشت فداکاری و نام و یاد آن معلم فداکار، در شهرهای مختلف اماکن گوناگونی را به اسم ادهم مظفری نامگذاری کرده اند:- چهار راه ادهم مظفری در شهر کامیاران.- هنرستان ادهم مظفری(اولین هنرستان کشاورزی کامیاران)- دبستان ادهم مظفری (ناحیه ۱ سنندج)- بنیاد خیریه ی ادهم مظفری.و...- یاد و خاطره ادهم مظفری در شعر شاعران:مونسم، آموزگارم، یاورم روشنی‌بخش تمام باورمای همه زیبایی و مهر و گذشت روزهای با تو بودن چون گذشت؟!دست‌های گرم تو، کی سرد شد باغ سبز سینه‌ات کی زرد شدمهربانی‌های تو رفته کجا من چرا دیگر نمی‌بیینم تو راهمدمم، حالا کجا داری مکان من کجا گیرم ز تو آخر نشانادهمم حالا دبستانت کجاست باغبانم، باغ و بستانت کجاستباز درس جان‌فشانی می‌دهی تو ز جای خود نشانی می‌دهیهیچ می‌دانی که بی تو خسته‌ام دل فقط بر خاطراتت بسته‌امهیچ می‌دانی امیدم مرده است طاقتم را آب با خود برده استهیچ می‌دانی پریشان گشته‌ام در خودم صد بار ویران گشته‌امدرد دوری، شانه‌هایم کرده خم خانه‌ی قلبم شده مأوای غمهیچ می‌دانی که در آن روز تار بی تو من تا کَی کشیدم انتظاربی تو من تا کی شکستم پیش رود بی‌تو من تاکی نشستم پیش رودتا که باز آیی، بگویم حال خود غصه‌ها و تلخی احوال خودتا که باز آیی بگویم نازنین من کمک می‌خواستم، تنها همینچون‌که افتادم میان آب رود چون نبردم از تقلا هیچ سودچون نبود آن‌سو، کسی غیر از شما مهربان و مونس و درد آشنامن ندانستم که کارم اشتباست رود “کام” روستا هم بی‌وفاستمن ندانستم مرا بینی به آب می‌دهی از کف، تمام صبر و تابمی‌زنی خود را به سیلاب و خطر می‌شوی با آب دریا همسفرمن ندانستم که بی من می‌روی در میان آب‌ها گم می‌شویمن ندانستم که تنها می‌شوم در غم تو ناشکیبا می‌شومورنه می‌ماندم در آن‌جا بی‌صدا تا نیایی تو میان آب‌هاادهمم، حالا ز تو شرمنده‌ام بی تو این‌جا یک گل پژمرده‌اممانده‌ام در حسرت دیدار تو در عجب هستم از آن ایثار توباز می‌خواهم تو را قدر جهان دوستت دارم به قدر آسماننوگل عمرت اگر چیدم ببخش کودکی بودم نفهمیدم ببخشتا ابد یادت برایم زنده است سینه‌ام از عشق تو آکنده است.[ماشاءالله فرمانی] دانش‌آموز عزیزم، خوب من همنشین دیده‌ی مرطوب منگفته بودی بعدِ من شرمنده‌یی نیست بر لب‌های سُرخت، خنده‌یی!گفته بودی که مقصر رود بود گفته بودی رفتن من زود بود!گفته بودی که نفهمیدم ببخش گر گل عمر تو را چیدم ببخش!واژه‌هایت خاکی و افتاده‌اند مثلِ چشمان قشنگت ساده‌اندنه عزیز من مقصر کس نبود دستِ ایزد، آب را بر من گشودچون بُوَد تقدیر این، تقصیر کیست رودخانه یک بهانه بیش نیستهیچ از کارم پشیمان نیستم چون که من با سربلندی زیستمچون معلم یعنی این عشق و وفا یعنی دلسوزی او بی‌ انتهاگوئیا تنها همین دیروز بود دست رود “کام” چشمت را ربودسال نو آرام از ره می‌رسید باد تصویر بهاری می‌کشیدتا که خود آوای بلبل می‌شکفت پنجره تا خنده‌ی گل می‌شکفتناگهان تصویر تو در مه نشست و سکوت دشت را در هم شکستدست‌های کوچکت در آب بود چشم‌های خسته‌ات بی‌تاب بوداز شُکوهِ آب پر عُمق و دُرُست گرچه می‌ترسیدم از روز نخستلیک در آن لحظه‌ی ترس و شگفت آب رنگ دیگری بر خود گرفتاشک‌های من فواره می‌کشید هر دو پایم بی‌ اجازه می‌دویدآن‌قدر آن لحظه دل بی‌تاب بود گوئیا تخته سیاهم آب بودناگهان دستان من فریاد زد بر شُکوه آب‌ها بیداد زدتا مبادا دست‌هایت تر شود شمعدانی‌هایتان پر پر شودتا مبادا بشکند از دوریت قلب سرخ چارشنبه سوریتتا مبادا چشم تو تنها شود ماهی نوروزیت شیدا شودگرچه اکنون تو نمی‌بینی مرا لیک هرگز نیستید از من جداروز و شب من؛ خسته، آهسته، مدام می‌نشینم در کنار رود “کام”تا مبادا “کام” سینه گسترد دانش‌آموزی به “کام” خود بردگر زمانی خسته افتادم زمین به دبستان چشم می‌دوزم همینتا حیاط مدرسه‌تان می‌دوم با شما مشغول بازی می‌شومبا قدم‌های بدون رد پا می‌نشینم در بغل دست شماچشم می‌دوزم به چشم سبزتان به نگاه ساکت و پُر رمزتانبه کلاس درستان تا می‌رسم دست‌هایم را به تخته می‌کشمگوئیا تخته، هنوزم آشناست حرف‌ها دارد اگر چه بی‌صداستمی‌شناسد رد پایم را هنوز می‌نوازد دست‌هایم را هنوزمدرسه، تخته سیا، یادش بخیر رودخانه، روستا، یادش بخیرگوئیا انشاست این زنگ شما باز هم این زنگِ دلتنگِ شماباز، موضوع شما امروز چیست؟! سوژه‌ی اصلی انشای تو کیست؟دفتر انشای خود را دوباره باز کن باز با احساس خود آغاز کنباز هم، بنویس بابا آب داد رفت، اما هدیه‌یی نایاب دادهدیه‌یی که دیگر اسمش، زندگی‌ست دیگر اسمش ماندن و پایندگی‌ست.[امجد ویسی]جمع آوری: سعید فلاحی (زانا کوردستانی)ــــــــــــمنابعــــــــــــ- کتاب تولدی دیگر (زندگینامه‌ی ادهم مظفری) - محمد باقر پیری.- پایگاه خبری ،تحلیلی سلام پاوه.- پایگاه خبری کورد تی وی.- خبرگزاری فارس.