اگه می‌خواین عکسای بهتری بگیرین این رو بخونین

اول از همه بگم که خیلی عنوان clickbait ای هست ولی به من ربطی نداره?.داستان برمی‌گرده به ۱۳۹۵ و اولین(و آخرین) باری که رفتم نمایشگاه کتاب تهران و چندان تحت‌تاثیر قرار نگرفتم. قطعا انتشاراتی که دوستشون داشته باشم هم بودن ولی خب، حقیقتش انتظار دیدن "یه غرفه کامل از من پیش از تو" رو نداشتم. شاید نداشتم، چه انتظاری می‌ره :)خلاصه بعدازظهر شد و دیدم که وقت ضیقه گفتم برم کتابای خارجی رو ببینم. یه قسمت کتابای عربی بود(نه؟ فکر کنم همین بود. حافظه‌ام اصلا خوب نیست.) و بعدش هم یه قسمت بزرگ(و به طور اسف‌باری خلوت) که مخصوص سایر زبان‌های استکبارطلب و غربی بود. رفتم و دیدم اوه چه خوشگلن!(به عنوان کسی که تو بیکاریش طراحی گرافیک انجام می‌ده بهم حق بدین که یه کتاب رو از جلدش قضاوت کنم?)هم جنس کاغذ، جنس جلد، طراحی‌ها تایپوگرافی‌ها همه‌چی. آدم دلش می‌خواست گاز بزنه کتابارو :) خلاصه رسیدم به چندتا کتاب عکاسی که واقعا "چشمگیر" بودن.عکس‌هارو الان پیدا کردم. کتاب‌ها اینا بودن:Introduction to Photography - Mark GalerThe Photographer's Mind - Michael FreemanPractical Composition in Photography - Axel BruckRead This if You Want to Take Better Photographs - Henry Carrolکه خلاصه سه‌تای اول به خاطره‌ها سپرده شدن ولی خوش‌شانس بودم که تونستم یکیشونو بخونم؛ آخری رو :)بعد تقریبا سه سال دیدم که ترجمه شده اخیرا و ازونجاییکه شدیدا معتقدم Sharing is caring (هر چند با وجود اینترنت و اینکه هر کسی توانایی sharing داره، تشخیص اینکه کدومشون واقعا caring هستن سخت می‌شه ولی خب، جی بگم?)طبق عادتی که دارم واسه کتابایی که می‌خونم خلاصه‌نویسی می‌کنم؛ حس بهتری می‌ده بهم. و یادم رفت بگم. پولم نرسید تو نمایشگاه بخرم اون کتابارو ولی تا اینترنت هست هیچ بهونه‌ای واسه "ندونستن" نیست( بازهم موضوع کنایی اینه که خود اینترنت باعث تنبلی و نداشتن "حال" کافی واسه ندونستن می‌شه؛ حداقل واسه من ؛) )خلاصه اینکه از این به بعد خلاصه‌هام رو می‌نویسم. قطعا خود کتاب بهتره چون اینا چیزایی هستن که:من متوجه شدم، و نه هر چیزی که نویسنده سعی کرده بگه.من فکر کردم لازمه نوشته بشه چون خیلی بدیهی نیست و ارزش خلاصه‌برداری کردن داره.یه بخشهایی از آخراش کلا نیست :) چون خیلی محدود به عکاسی با "دوربین‌های دیجیتال " بود و من نه دوربین دارم و اونایی هم که دارن دیجیتال نیستن (چه بسا چیز خاصی هم نبود. مدهای manual و اینا بود فکر می‌کنم؛ باز یادم نیست :) )نتیجتا ۲۸ تا نکته که عموما مثال‌هایی برای بهتر مشخص‌کردن منظور نویسنده هم در کنارشون هست رو نوشتم و اینجا می‌ذارم(احتمالا تو بیشتر از یکی دوتا پست. چون خوندم متنای طولانی نمی‌خونم فکر می‌کنم بقیه هم همینن :) درست و غلطش با خودتون.)از الان هم بگم که اگه خیلی خفن و کاربلد هستین ممکنه این نکات براتون خنده‌دار به نظر بیاد ولی خب شاید یه چیزی پیدا شد که ندونین. الله اعلم?clickbait = 100ایده‌ی ثبت یه عکس می‌تونه خیلی چیزا باشه. می‌تونه داستان بگه، ناراحت کنه، بخندونه، یا حتی یه مفهوم خیلی انتزاعی رو منتقل کنه ولی شرط اولیه رسیدن به همه این‌ها اینه که:۱. بیننده رو مجذوب عکس کنین.یعنی اینکه بیننده بایدخیل بشه، درگیر بشه. توی خیلی از داستان‌ها و فیلم ها هم قضیه همینه. یه فیلم می‌تونه تاثیر(ی که می‌خواد رو؛ حالا هر چی که هست) بذاره فقط و فقط اگه کاری کنه که من و شمای بیننده جذبش بشیم و میخکوب بشینیم پاش و تماشاش کنیم.(اینا توضیحای خودمه البته :) گیر ندین. بذارین گزارشمو بکنم.)برای درگیرکردن بیننده راه‌های خیلی زیادی هست. یکیش اینه که:۲. دنبال خط‌های هادی باشین.یعنی دنبال خط‌هایی باشین که باعث بشه چشم بیننده روی حرکت کنه. مثلا این عکس از برسون(اگه کیفیت بهتری لازم دارین گوگل کنین عکس‌هارو):Var Department - Henri Cartier-Bressonباید اعتراف کرد خلاصه یه جایی از "مشاهده"ی این عکس چشممون به میله‌های فلزی و راه‌پله می‌افته و باهاشون حرکت می‌کنه تا به دوچرخه‌سوار برسه.۳. "حرکت" رو القا کنین.یعنی تصویری که ثبت می‌شه انگار یه فریم از یه فیلمه(منظور فیلم سینمایی نیست. کلا، یه قطعه فیلم که متحرکه و مثل عکس ثابت نیست.) مثلا این عکس:The Rebbe - Marc Asninکه انگار یه موج روی کلاه‌های افراد در حال حرکته. اگه مشخص نیست(که هست. نمی‌دونم چرا دارم اینکارو می‌کنم?) این رو ببینید:۴. نسبت به المان‌های حاضر در فریم وسواس به خرج بدین.درست مثل فیلم‌نامه‌نویسی می‌مونه. هر چیزی که لازمه رو بیارین تو فریم و هر چیزی که اضافه هست رو بیرون نگه دارین. یه فیلم خوب هیچوقت یه سرنخ الکی به بیننده نمی‌ده چون قراره بیننده(البته، بیننده!) آخر فیلم از خودش بپرسه که "همم دوستش چرا ماشینش رو تو خونه همسایش پارک کرد؟ که چی بشه؟ اگه نمی‌کرد چی می‌شد؟ پففف <فلانی> هم شد کارگردان؟" یا یه همچین چیزی.یا در مقابل اگه چیزی کم باشه بیننده گیج می‌شه و سوال‌هاش بی‌جواب می‌مونه که يه چیزی مثل Game of Thrones می‌مونه رو دستاتون(دوتراکی‌ها چی شدن و کجا رفتن؟ آنسالید چجوری خاندان خودشونو تشکیل دادن؟ تکلیف nightwatch چی شد؟ اون چشم‌سبزی که آریا قرار بود بکشه کی بود؟ دنریس که می‌دونست ازون بیل‌بیلکا دارن چرا همینجوری بی‌هوا رفت تو دلشون که یکی از اژدهاها(هاهاها) کشته بشه؟ رفیق ناباب منو معتاد به سریال کرد. کجایی جواب پس بدی علی؟).مثالی از این مورد زده این عکسه: (چرا سایت مگنوم فیلتره واقعا؟ :))Burning Man Festival - Cristina Roderoکه علاوه بر ظرافت‌هایی که گفته شد، زمان‌بندیش هم مورد اوف‌برانگیزیه که من شخصا دوستش داشتم :)قسمت دوم رو می‌تونین اینجا بخونین.تا قسمت بعدی. خوش بگذره.?