یکشنبه ای که امروز باشه...

امروز از خواب بیدار شدم. خب این خبر خوبیه. این یعنی که هنوز زنده ام! از زور خواب آرزو کردم که میتونستم به دانشگاه نرم و بخوابم. بعد با حالتی از درماندگی و مستاصلی و فلک زدگی، در حالی که به صورتم چین و چرک میدادم ناله ای سر دادم و با پتوی نازنینم خداحافظی کردم. مانتوی سبزم _که بعد از دو ماه بالاخره موفق شدم اولین گلدوزی عمرم را بر روی جیبش به پایان برسانم_ همراه با شلوار لی گشاد، تن کردم و مثل همیشه دیر از خانه بیرون زدم و به اتوبوس نرسیدم. بعد توی ایستگاه منتظر اتوبوس بعدی شدم که یکدفعه فکر نوشتن روزمره ای که نمیدانم پایانش چه میشود، به سرم خطور کرد.موقع سوار اتوبوس شدن، دعا کردم که جا برای نشستن باشد و‌ مجبور نشوم تا مقصد یک لنگ پا بایستم و بعد فکر میکنید چه شد؟! فقط یک صندلی خالی مخصوص من در آخرین ردیف وجود داشت. من پیرمردی را دیدم که پاکت کوچکش از دستش افتاد و وقتی خم شد تا آنرا بردارد، دستی برای محافظت از سرش زیر میله ی زرد اتوبوس قرار گرفت. دختری را دیدم که موهایش را فرانسوی بافته بود. و بدمینتون باز ها را دیدم که در پارک مشغول بازی بودند، و من برای بار نمیدونم چندم دلم خواست میرفتم و‌ با راکت نداشته ام با آنها بازی میکردم.به دانشگاه که رسیدم استاد سر کلاس بود. کار های بچه ها را یکی یکی دید. آبرنگ های چهل ستون از زاویه هایی تقریبا یکسان را نگاه کردم و‌ دیدم بر خلاف من، همه، همه ی تکالیف را انجام داده اند. بعد به این فکر کردم که چرا اینقدر رنگ های توی کارم خشن و سنگین اند. ولی تعدادی با سلیقه های متفاوت از آن تعریف میکردند و من مثل همیشه از این موقعیت مورد تمجید قرار گرفتن ناراضی بودم و از تعریف الکی بچه ها خجالت کشیدم. خرسند از خوب بودن اسکیس هایم، برای پوشاندم کم کاری، قبل از اینکه استاد بو ببرد، دفتر اسکیس را رو کردم. او اول تشویقم کرد و بعد شروع کرد به صحبت کردن درباره ی اسکیس. خنده دار است که بگویم نفهمید که نصف کار ها را انجام نداده ام. معلوم است که فهمید؛ اما حالا دیگر مجبور به توضیح نبودم.برای کار امروز به نقش جهان رفتیم. من اول احساس کردم عاشق کلاس در فضای بازم، آنهم در مکان های تاریخی؛ بعد احساس کردم چقدر طراحی کردن بنا های تاریخی را دوست دارم؛ بعد فهمیدم وجود بچه ها و یک جمع همراه این کار را لذت بخش تر میکند؛ و در نهایت سعی کردم خودم را جمع و جور کنم و میزان ذوق زدگی ام را بیش از این نشان ندهم. البته یک احساس دیگر هم داشتم که از میان گزینه های بالا حذف شد. حسرت خوردم که بسیاری از بچه ها در آن موقعیت، کلاس را میپیچاندند. کاش میتوانستم به جای آنها هم یکبار دیگر در این کلاس حضور داشته باشم. یک جسم و چند‌ حضور!چندین ساعت آنجا بودیم و از سر در قیصریه کشیدیم و از دور نمای عالی قاپو. بچه ها مسخره بازی در می آوردند و میخندیدیم. زینب با مرد خارجی حرف میزند و من تازه فهمیدم زبان انگلیسی بیشتر از فارسی به صدایش می آید. چندین نفر غیبشان زد و بعد فهمیدیم از بازار سکه سر در آورده اند. و چند نفر دیگر آهنگ مستهجن گذاشتند و فضای روحانی آنجا را بر هم زدند.ناکاملمردم خوش ذوقِ من وقتی از کنار بچه ها رد میشدند با دقت و‌ حوصله به طراحی آنها نگاه میکردند و گاهی با کلمه ای مثل «خیلی قشنگه» ، «آفرین» روحیه میدادند. پیرمردی که خودش را درویش معرفی میکرد برای من و استاد از شعر سعدی که در کتیبه ای که با خط کوفی، نوشته شده است، گفت. غرض نقشی ست کز ما باز ماندکه هستی را نمی بینم بقاییمگر صاحبدلی روزی به رحمتکند در حق مسکینان دعاییدو مصرع دیگش، در کتیبه دیگه در رو‌به‌روش قرار دارهبعد به دانشگاه برگشتیم و‌ من امروز رو جزو روز های فراموش نشدنیم ثبت کردم. در راه بازگشت هوا گرم بود و با کلافگی حاصل از آفتاب و هزینه ی اسکن که برگه ای ۶ هزار تومن بی زبان شد، به خانه رسیدم. و بعد از آن تا جایی که خوابم میبرد خوابیدم. خب به من حق نمیدهید که اصلا انرژیی برای خواندن درس های فردا در تنم باقی نمانده باشد؟!اینبار تردید را گذاشتم کنار و‌ درباره شهرم نوشتم. نمیدانم چرا اصرار دارم که در این باره ننویسم. ترس این در من وجود دارد که یکبار که خوش و خندان سراغ ویرگول میایم و‌ خوشحال از نوتیف جدیدم، یکدفعه با کامنت حاوی مفاهیمی چون « شناختمت!» و «فهمیدم چه کسی هستی!» رو‌به‌رو شوم. (اگه یهو دیدید اکانتم نیست، احتمالا یه همچین اتفاقی افتاده) در حال حاضر از این تصور خنده دار مغزم قیافه ی ? به خود گرفته. که من سعی میکنم خیلی به آن توجه نکنم. خیلی بهش رو بدهی میگوید همین چهار تا کلمه را هم ننویس به جایش بشین و جامعه شناسی حفظ کن! خب این هم از امروز و روزمره ی من!این رو هم امروز گرفتم?