بگذار ؛داستانم را بگویم

یکی بود یکی نبود در زمان های قدیم پسری بود که کچل بود ولی حسنی نبود، اصغری بود قد بلند و جذاب لعنتی نبود، ولی دیو هم نبود سواد درستی داشت؟ نه ،نداشت ،ولی بیسواد هم، نبودمادر و پدر پولداری داشت ؟نه! نداشت، ولی یتیم هم، نبود گرسنه !نه! نبود، اتفاقا" ،سیر هم بود، ولی نه کاملا" عاشق !بود؟ نمیشه گفت ،عاشق به معنی که در قصه ها و فیلم ها دیدیم ،ولی از کپل و تپلی سرمه ،دختر بغال هم بدش نمی‌آمدکارش چه بود ؟کسی نمی‌داند، چون ،کار من در آوردی خودش بودیعنی چه؟خوب می‌گویم یک روز، که بیکار تو بازار یه گوشه نشسته بود و با محتویات گرم بینی اش سرگرم بود و یه کرختی خاصی که هممون تجربه اش کردیم و کمی لذت بخشه، را داشت احساس می‌کرد و به بدبختی و نصفه و نیمه بودنش، فکر می‌کرد و به جیب های خالی و شکمی که دایم با کوکو و اشکنه پر می‌شود و دلش کباب و ماهیچه جای آن‌ها می‌خواست ،که یک‌دفعه فکر نیم بندی از ذهنش گذشت جاهای دیگه دنیا افرادی مثل اصغر چطور زندگی می‌کنند؟از کی سوالش را می‌پرسید ؟نمی‌دانست ؟توی این حال و احوال بود ،که ممد یه پا که تو کار فیلم بود گفت :"اصغر فیلم جدید را دیدی "اصغر، مثل همیشه شروع کرد به تعریف کردن فیلم ،و به‌کل یادش رفت ،که داشت به چی فکر می‌کرد چرا ؟چون:اصغر ،که نه بلند و نه کوتاه، نه زشت و نه جذاب ، نه بیسواد و نه باسواد قصه ی ما بود؛ صدای بلندی و نفس گرمی داشت ،اما خواننده نبودوسط تعریف فیلم برای ممد یه پا، یکدفعه جرقه ای، به ذهنش زد لبخندی به لبش آمد و چشمش نور کور سویی زد، ممد یه پا گفت:" چی شد رفتی تو حس "اصغر گفت ؛"ممد چطوری میشه که من قصه گو بشم "ممدی خندید ،گفت :"حتما تو رادیو اصغری گفت:" خره تو رادیو رام نمیدن من هیچی بلد نیستم "ممدی گفت:" پس کجا خر شدی"اصغری گفت :"ببین حجره دارها، ساعت های زیادی تو حجره‌ خسته میشن، حالا اگر یه جا باشه که من مثل یه تلوزیون زنده با چای و شیرینی و یک داستان از یه فیلم یا محله و تو با شوخی و مسخره بازی اونجا را کمی شاد کنیم ،چی میشه ؟ممدی گفت :"میشیم پاتوق "یکم، ممدی بینی اش را چروک کرد "یعنی قهوه خونه بزنیم من حس چایی ریزون را ندارم من چایی های مامانم را می‌خوام"اصغر گفت:" همینه باید مامانامون را بیاریم چند تا سماور سنتی بزرگ روی یه نشیمن سنتی هر گوشه بازار" یه گوشه میشه برای تو یه گوشه برای من و مامانم اصغر فرداش دست ننه پیرش را گرفت و به عنوان یک شی نوستالژیک، کنار سماور بزرگی که از انبار آورده بود و یکم شیرینی کماج خانگی ،روی یه تخت تو به گوشه فرورفتگی تو بازار نشست و شروع کرد با یه بلندگوی کوچک قصه فیلم ها را گفتندقصه اول قصه فیلم یک چمدان"فیلم درباره یه دختری که تو چمدان میره و خودش را قایم میکنه تا ازدواج نکنه "روزها می‌گذشت، اصغری از صبح کارش تعریف فیلم قیصر و با من بخون و جکی جان و دختر لر بود از صبح تا شب مردم می‌دیدند ،که یک جوان و بعدها یک مرد، اصغری نام، با صدای گرم و میز پذیرایی کوچکش ،داستان فیلم ها و حتی قصه هایی که ننه اش براش تعریف کرده بود، را روایت می‌کردمردم دور میزش جمع می‌شدند چای می‌خوردند از قصه فیلم بیشتر می‌پرسیدند ،نظرشون را می‌دادند و گاهی با هم جر وبحث می‌کردندولی در کل اصغر و کارش را می‌خواستند و از همه مهم تر ،دوستش داشتند کم‌کم به اصغری کمک کردن مکانش را بزرگتر کرد و بلندگوش را بلندتر و مجهز تر و سماورش هم به کافی شاپ تبدیل شد و چای و قهوه می‌دادحالا پاتوق اصغر اسمش شده بود "اصغر تعریف کن "اصغر هم تعریف می‌کرد وسط تعریف هاش بلندگو را می‌داد دست مردم تا آنها تعریف کنند مردم با گریه گاهی خاطرات فیلم هایی که دوست داشتن تعریف می‌کردندیکی تعریف می‌کرد چطور وسط فیلم قیصر، او عاشق قیصر میشه و وقتی برادش می‌فهمه دیگه نمی‌گذارد فیلم را ببیند و او چقدر گریه کرده بود و جالب اینکه هیچ کس نمی‌خنده چون انگار همه تجربه شبیهش را داشتند و تازه باهاش گریه هم می‌کردندبعد یه مدت اصغری داستانش تموم میشه ولی مردم و دوستارانش بهش پیشنهاد میدن اونا قصه بگویند حالا اصغری یک گوشه می‌نشیند و حالا مردم ،روبروی هم داستانشون را برای هم می‌گویند و بقیه نظر می‌دهند، حرف می‌زنند و باهم می‌خندند یا گریه می‌کنندقصه ما تموم شد ،ولی گویا قبل اینکه من قصه را بگویم اصغری داستانش را برای خیلی ها گفته بودآنها هم شنیده بودند و شروع کردند به درست کردن شبکه هایی که مردم را دور هم جمع کنند قصه از مردم ،سرمایه از مردم، نظر از مردم ،وقت از مردم، ولی مردم راضی باشند و با رضایت پول بدهند مردم دوست دارند قصه اشون را بگویند چون احساس بودن می‌گیرند داستان ها و استوری هاشون هر چند ابتدایی و خاله زنک به قولی باشند، چون داستان اون هاست و دارند به‌ قول شاعر با این چیزها زندگی را سر می‌کنند،دوستشون دارند و بقیه هم همین حس را دارندالان سیل عظیمی از دنیا فهمیدند ما خاله زنک بودن را گاهی دوست داریم، اصلا لازم مونهاصلا دوست داریم ،پوز بدیم؛ اصلا دوست داریم ،گاهی بگیم، چقدر عوضی هستیم ؛دوست داریم گاهی با شخصیت عریان، خودمان را عرضه کنیم و گاهی با نقاب انتخاب خودمونه، پس جای گله گی نیستو این آزادی طرح خودت را، عرضه کردن و نوع عرضه خودت ،داستان هر آدمی را ،متفاوت کرده است و شبکه های اجتماعی را مثل خانه دوم ما کرده استقصه ما تموم شد اصغری که حسنی نبود و جذاب لعنتی نبود و سیر و باسواد هم البته نبود، یک دل همدرد و یک نفس گرم و یک استکان چای گرم و یک ننه پیر ،سرمایه اش بود اما قصه اش قصه دنیای ما شدبالا رفتیم ماست بود قصه ما راست بود