مهمان ناخوانده ای که از عالَم کابوس آمده بود.

شب بود و او برای کاری بیرون از خانه رفته بود. نزدیک غروب بود که به دیدن یکی از آشنایان رفت. کارش که انجام شد، در راه برگشت با برف و بوران شدیدی مواجه شد، زمزمه کولاک اطرافش را فرا گرفته بود. سه گام نخست را بیرون از خانه ی آن آشنا، کاملا استوار جلو رفت. پس از گام چهارم احساس ضعف کرد. سرش شدیدا درد می کرد. بیرون کاملا سرد بود. در راه رفتن به خانه فقط به نوشیدنی ای گرم فکر می کرد و به زمزمه کولاک گوش فرا داده بود.با خود گفت: «چطور میشه اینها رو شنید و اینطور عادی از کنارشون عبور کرد؟ یعنی بقیه مردم هیچ چیزی از مفهوم این زمزمه رو درک نمی کنن؟» اما او جرات نداشت که این ادراکات «فرا انسانی» خود را با دیگران به اشتراک بگذارد. با وجود همه ی مشکلاتش، هنوز دیگران به گرمی از او پذیرایی می کردند. معتقد بودند که او کمی عجیب است اما می گفتند درد های بزرگی که دارد و داشته باعث این موضوع شده است. او هم نمی خواست دیگران فکر کنند که «دیوانه» شده.در تاریکی قدم می زد. حتی با چشم بسته هم راه خانه اش را بلد بود. خودش را در مدتی نسبتا کوتاه به خانه اش رساند. در جیب هایش با دست های بی حس در جیب هایش دنبال کلید گشت و بعد از پیدا کردنش نفسش را با آرامش بیرون داد. بخار گرمای نفسش، گرمترین چیز بیرون از خانه بود. وارد خانه تاریکش شد. با دست ضربه ای آرام به دیوار سمت راستش زد و ضربه درست به کلید خورد. لامپ، هالِ خانه را روشن کرد. کلید لامپ دیگری را زد و فضا روشنتر شد. ناگهان احساسی از ناراحتی و ناخوشی را روی مبل دید. مهمان ناخوانده اش در غالب مردی تقریبا چهل ساله، با مو های مشکی ای که میانشان چند تار موی خاکستری برق می زدند.روی مبل راحتی چرمی نشسته بود. کت و شلواری با کیفیت و خاکستری رنگ به تن داشت، کرواتی به رنگ سفید زده بود و موهایش مرتب شانه شده بودند. او جلوه بصری نظم بود. اول تلاش کرد به مهمانش توجهی نکند. «منتظرت بودم، خوش اومدی!» «ساکت باش احمق! تو وجود نداری!» «همین که داری باهام حرف میزنی نشون میده یه ذره به وجودم باور داری، نه؟» «حتی یه ذره! فقط خفه شو!» خودش را به آشپزخانه رساند و شیر گرم کرد تا کاپوچینو درست کند. مردِ خاکستری دنبالش تا آشپزخانه آمد. «امروز تنها نیومدم دوست من.» «تو اصلا نیومدی! تو فقط یه توهمی! یه توهم، موجود حقیر!» «اصلا از این لحن حرف زدنت خوشم نیومد. چقدر منتظر دیدنش بودی؟ اون الان اینجاست.» «نه! نــــه! هیچکس جز من اینجا نیست، نه تو و نه اون...» اسمش را از زبان او شنید. «کجایی؟ نمیخوای به مهمونت سلام کنی؟» صدایش را دوست داشت. قلبش تند تر می زد. «ولی اونم اونجا نیست، این توهم منه.» و اضافه کرد: «اون دختر! اون تو همه ی کابوس های هرشبم حضور داره! نمیخوام اینجا ببینمش!» شیر داغ را روی پودر کاپوچینوی درون لیوان ریخت و با قاشق هم زد. یک لحظه همه جا ساکت شد و ظاهرا آنها هم رفته بودند. آرامش عجیبی احساس کرد. وقتی وارد هال شد دید که مرد خاکستری رفته، ولی او هنوز اینجا بود. این بار او کت و شلوار خاکستری پوشیده بود و کروات مشکی و برّاقی هم زده بود. با خودش گفت: «کروات؟ کت و شلوار؟ اصلا بهش نمیاد.»او سری تکان داد و گفت: «من میدونم چی تو سرته، خودتو ناراحت نکن؛ میدونم این لباس بهم نمیاد.» موهایش هنوز دم اسبی بودند. صدایش هنوز مثل قبل گرم و خاص بود. «خب، تو یک توهمی، فقط ازت میخوام بری مثل اون... مرتیکه لباس خاکستری.» کسی روی شانه اش زد، ترسید و پشت سرش را نگاه کرد. مرد خاکستری این بار یک پیراهن سفید پوشیده بود و شلواری مشکی به پا داشت. رویش را که برگرداند دید او هودی زرد به تن کرده. «این دیگه چیه؟ جدیده؟ اون شب که لباس عوض نمی کردی!» این را به مرد خاکستری که الان پیراهن سفید داشت گفت.«متاسفم رفیق، خاکستری زیاد دوست ندارم.» «خب باشه، تا کِی اینجایی؟» دختری که موهای دم اسبی داشت رو به او کرد و گفت: «من امشب... اومدم با خودم ببرمت.» «چی؟ کجا؟ یادت نمیاد چطوری ولم کردی و رفتی؟» «خوشحالم داری باهام حرف میزنی، این یعنی تو پذیرفتی که من اینجا ام.» «نـــه! لـعـنـتـی! تو اونجا نــــیـــســتـی!» این را گفت و مجله ای که روی میز بود را به سمت او پرت کرد. مجله از او رد شد، به پشتی مبل خورد و بعد به پایین سر خورد. «دلت خنک شد؟ حالا باید با هم صحبت کنیم.»«من و تو هیچ صحبتی نداریم توهم احمقانه!» «اگه به من توهین کنی به خودت توهین کردی، یکم آروم بگیر. ببین؛ خاکستری دیگه رفته.» به اطراف نگاه کرد و دید اثری از مرد خاکستری نیست. خوشحال شد. «میدونی، من مدت زیادی اذیتت کردم، روحت رو آزار دادم.» این را در حالی گفت که با دسته ی موهای دم اسبی اش بازی می کرد. «اوه! تازه اینو فهمیدی اعجوبه؟ تو دیگه چه لجنی هستی؟ اصلا توهمی یا یه موجود؟» او فقط خندید، خنده ای ساده و پررنگ، مثل قدیم.این خنده روحش را آزار می داد، می دانست دیدن او فقط توهمی حاصل بیماری‌ست، درجه تبش شدیدا بالا بود. «تو افسردگی شدیدی داری، به خودت حق بده که تصورات و احساسات و خاطراتت به شکل من بیان پیشت. ناراحتی؟» «ناراحت؟ نه فقط حالم خوب نیست.» این را گفت و کاپوچینو را سر کشید. امیدوار بود بعد از خالی شدن لیوان او آنجا نباشد؛ ولی او بازهم آنجا بود. «بیا، دستتو بده به من...» گوش هایش را گرفت، انگار صدای یک سایرِن را می شنید که قصد غرق کردنش را داشت. اما صدا متوقف نشد. «من توی سرتم، آروم باش؛ آروم...» ولی این دفعه واقعا آرام گرفت.«چی می خوای؟» «خودت می دونی، من به ذهنت وصلم؛ ازت می خوام منو ببخشی و دستمو بگیری.» «خب، باشه؛ بخشیدم. خودت می بینی. حالا دست از سرم برمیداری؟» «گفتم که، می خوام با من بیای.» «کجا؟» «بهت میگم.» دست او را گرفت. دستش را واقعا احساس می کرد. «ولی با اینکه من همیشه هواتو داشتم، تو هیچوقت من رو دوست نداشتی.» «درگیر آدم دیگه ای بودم و خب... اشتباه می کردم. ازت معذرت میخوام. به خاطر همه چیز. اگه تو این مدت اذیت شدی، واقعا ببخشید.» «خب؟» «خب نداره! کیو بیشتر از تو باید دوست داشته باشم؟ الان به خوبی میفهممت؛ دوستت دارم.»دیگر گوش به حرف های آن دختر با مو های دم اسبی سپرده بود و فراموش کرده بود کمی قبل می گفت او توهمی بیش نیست. «خب، با من میای؟» «آره، میام.» «پس دیگه فکر نکن. دیگه از مغزت استفاده نکن.» «چی؟ نمیفهمم چی داری میگی... یعنی...» «هیس! آروم باش. قرار شد فکر نکنی. با من بیا و در رو باز کن.» در خانه را باز کرد و باد سردِ کولاک با شدت به صورتش زد. یک لحظه احساس کرد او رفته ولی او از پشت سر به شانه اش زد و اشاره کرد که جلو برود. «برو، منم میام.» یک قدم جلو رفت و او هم در خانه را بست. از اینکه او در را بسته بود تعجب کرد و حتی ترسید؛ از اینکه خودش را به دست چیزی که فکر می کرد توهم است سپرده بود پشیمان شد. او که ترسش را دید زمزمه ای عجیب کرد، شبیه زمزمه طوفان.«از کجا می دونستی من زبون زمزمه باد رو می فهمم؟ یعنی... باشه، بریم.» همراه با او به سمت تاریکی حرکت کردند.هیچکس دقیقا نمی داند چه اتفاقی در آن شب افتاد، اما دیگر هیچکس او را ندید. حتی جنازه ی یخ زده اش را هم پیدا نکردند. هیچ اثری از او در هیچ نقطه ای از سیاره پیدا نمی شد. بعضی حدس می زدند که او به علت بیماری های زمینه ای اش و احتمالا توهمی که از تب حاصل شده، خودش را از پلِ دو خیابان بالاتر؛ در رودخانه انداخته. آشنایی که شب به خانه شان رفته بود تایید کرد که او تب داشته و گروهی برای جستجوی رودخانه فرستاده شدند. هیچ چیزی در رودخانه پیدا نشد.Knock Knock, Let the Devil in.Venom by Eminem