تب سرد (قسمت نهم)

... چشمانش را با احساس نبض شدیدی سراسر وجودش گشود. گویی در هر سمت از صورتش دو شقیقه داشت؛ یکی ناآرام و یکی تسلیم. هوا رو به روشنی می­رفت و باران سبکی، سرمست و مخمور نوید پایان خشکسالی را به دوش می­کشید. اما وجود آرتمیس تب­دار و ملتهب بود.به سختی جسم نیمه­جانش را به سمت دیگر زیرزمین پرتاب کرد. شیشه­های شکسته بازویش را خراشیدند. دردی حس نمی­کرد اما با هر نبض خون از بازویش به بیرون می­جهید. هق هق خفیف و گرفته­ای از سر استیصال از گلویش بیرون آمد. با دست­هایش سر خود را پوشاند؛ چنباتمه زد و به زاری گفت:" بسه!"با بی­حالی به اطراف نگریست. قطعه­ی درشت شیشه درست جلوی چشمانش زیر نور نقره­ای ماه می­درخشید. ناگهان خیره به تکه شیشه خاموش ماند و تنها صدای نفس­هایش بود که در فضای سرد و سخت زیرزمین می­پیچید.مردد به سمت تکه شیشه خزید. با انگشت شست خود لبه­ی عمود شیشه را نوازش کرد. سپس آن را در دست خود فشرد. خراشی قالب لبه­ی تیز آن را در دستان ظریف و کوچک دخترک ایجاد کرد.تقابل سرمای بیرون و التهاب درون او را به نفس­نفس انداخته بود. سرش را کمی از سطح زمین بلند کرد و شیشه را روی شاهرگ خود قرار داد. چشمانش را محکم بست و به تدریج فشار دستش را زیاد کرد. نفسش حبس شده بود و بدنش منقبض.قطره­ی کوچکی از خون سطح پوستش را گرم و تر کرد. هرچه تلاش می­کرد فشار دستش را بیافزاید، بدنش اطاعت نمی­کرد. با فریاد خفه­ای دستش را به سرعت سمت ترقوه­اش لغزاند و خط بلند و باریکی عمود بر استخوان ترقوه­اش انداخت. می­خواست رهایی یابد. اما با کشتن آرتمیس موجود ناشناخته­ی درونش همی می­مرد.*******دخترک هر روز لاغر تر و نحیف تر می­شد. سوزش زخم­هایش خوشایند می­نمودند؛ گهگاه با خاراندن خون خشک شده­ی روی آن­ها زخم­ها را تازه می­کرد. بیشتر روز را می­خوابید و هنگامی­که بیدار بود، به ندرت با مادر و اکثرا با برادرش حرف می­زد.برادر هنوز نمی­توانست به خوبی صحبت کند اما در حد توان خود، با داستان­ها و وقایع روزمره و اسباب بازی­هایش او را سرگرم می­کرد. آرتمیس پاسخ چندانی نمی­داد. اکثرا با ماتمی خنثی و خاکستری از پنجره به بیرون خیره می­شد. حتی نمی­توان گفت به جای خاصی می­نگریست.با گذر روزها، قوای جسمانی او نیز تحلیل می­رفت؛ نفس کشیدن برایش دشوار و نور نیز برایش غریب­تر از گذشته می­شد. التهاب و انقباض عجیب ماهیچه­هایش روز به روز شدید تر می­شدند؛ اما هیچ اثری از برامدگی شکمش نبود. شاید شیطان در او حلول کرده بود و می­خواست رهایی یابد.نمی­دانست چه مدت گذشته. فصل تغییر کرده بود و شب­ها به غایت سرد تر از گذشته می­نمود. هوا تاریک و سرد بود. درب خانه به صدا درآمد. پدرش وارد حیاط شد و پس از احوال پرسی کوتاه و سرسنگینی به سمت زیرزمین آمد. آرتمیس با ترس خود را به خواب زد اما پدر با لحنی پر صلابت صدایش کرد:"بیا بیرون." و بدون اینکه به پشت سر نگاه کند به داخل خانه رفت.همین؟ تمام سهمش از دنیا همین تقاص هیچ را پس دادن بود؟ و پس از آشکار شدن بی گناهیش بدون هیچ توضیحی همه چیز به روال عادی برگردد؟ صورتش را روی زمین گذاشت. مقدار قابل توجهی از موهایش ریخته بود و با نفس­هایش روی زمین جابجا می­شدند. نه گریست، نه غمگین شد. تنها به تاریکی دیوار روبرو نگریست.مادر لحظاتی به چهارچوب زیرزمین تکیه داد. تکیده تر از همیشه بود و موهایش به سمت خاکستری شدن می رفت. با صدای پدر که او را مورد خطاب قرار می­داد از قلب سوگ خود به دنیای بیرون جهید و پیش از رفتن به داخل خانه با صدایی نامفهوم گفت:" بیا تو عزیزم." اما او از جای خود تکان نخورد.*******شال کتانش را روی سرش انداخت و راهی کوچه شد. نسیم صبح چهره­اش را نوازش می­کرد و ریه­هایش را پر از زندگی می­کرد. نگاهش از چاله­های سطحی برفاب به چاله­ای دیگر می­جهید. می­توانست دلهره­ی یخ نازک و شکننده­ای که دیشب روی این چاله­ها خزیده بود را درک کند. نوازشی کافی بود تا آرامش آن­ها برهم بخورد.راهش را به سمت غرب منحرف کرد. گام­های محکم و نسبتاً سریعش گهگاه ضربه­ای به چاله­ی آب می­نواخت و پاهایش خیس می­شدند. از میان آخرین کوچه تپه­ی نفرین شده نمایان بود. تنها مکان بکر و منزوی اطراف دهکده. برفی که پس از خشکسالی باریده بود طراوتی به منظره­ی سبز بی­حال تپه می­بخشید.از هر چند گامش، یکی در چاله­ای گلی فرو می­رفت. سرمای شدید پاهایش احساس گرمای دروغینی به سایر نقاط بدنش می­داد. گام­هایش را به سمت چند تخته سنگ پای تپه شتاب داد. سنگ­ها به گونه­ای کنار یکدیگر قرار گرفته بودند که بتوان گروهی را دور آن جمع کرد.با ساعد برفاب روی تخته سنگ را کنار زد و روی آن دراز کشید. لرزش خفیفی در سرتاسر بدنش دوید. هوا با شیطنت روی پاپوش­های خیسش جولان می­داد و سرما را با درد می­آمیخت.صدای طبیعت حواس او را به زمان حال مطلق سوق می­داد. گویی هر صدایی تا مغز استخوانش رسوخ؛ و بافت سنگ روی دست عریانش خودنمایی می­کرد. رنگ­ها را واضح تر از همیشه می­دید و سرمای هوا بخشی از وجودش بود.آرامش و سکوت و سرما، دست در دست یکدیگر او را به خواب عمیقی فرو بردند. آنقدر عمیق که برایش چشم بر هم زدنی گذشت. رویایش به نازکی حبابی می­مانست.با گرمای مطلوبی چشمانش را گشود. مدتی طول کشید تا اطرافش را برانداز کند. داخل یک بنای سنگی بی شکل، در واقع داخل یک غار بود. آتش کوچکی در میان غار روشن بود و سایه­ی عظیم مرد جوانی را که پشت به او چیزی در هاون می­کوبید، روی دیواره­ی غار می­انداخت. ورودی نیز غار با چند تکه تخته پاره پوشیده شده بود.آرتمیس خودش را جمع کرد و مردد، با صدایی لرزان گفت:" ببخشید؟" مرد که کمی جا خورد، تکانی به خود داد و به سمت او برگشت.- شما کی هستید؟ اینجا کجاست؟مرد جوان کمی جلو آمد. سبیلش در محل زخم عمیقی روی سمت چپ لبش رشد نکرده بود. جای زخم­های متعدد پنجه مانند روی گردن و ساعدش دیده می­شد. با بی اعتنایی گفت:" داشتی از سرما تلف می­شدی. هرموقع حس کردی خوبی می­تونی برگردی. اما در ازای لطفی که در حقت کردم وظیفه داری وجود من رو نادیده بگیری و با کسی در موردش صحبت نکنی."- ش...شما آخرین ساحرین؟- زیاد سوال میکنی.- من قصد آسیب زدن بهتون رو ندارم. آدم­های دهکده خیلی خودخواه و احمقن!مرد جوان با غرشی گفت:" من آخرین قربانی جهالت پدران شمام." و بعد با بی­تفاوتی برگشت و افزود:" ظاهرا خیلی سرحال شدی. پاشو برو."آرتمیس پس از لحظه­ای درنگ به آرامی بلند شد و شالش را روی سر انداخت. چشم­هایش را در غار گرداند و پاپوشش را که کنار آتش خشک شده بود پیدا کرد.پیش از اینکه از در بیرون برود مرد با لحنی آرام و محزون پرسید:" تو پسر نجار و دختر خیاط رو می­شناسی؟"آرتمیس که یکه خورده بود ناگهان راست ایستاد و گفت:" من دختر نجارم و برادرم نوپاست. دختر خیاط هم یکی از دوستامه."مرد جوان چشمان سرخش را دزدید و گفت:" یعنی تو برادر هم سن خودت نداری؟"- نه!- دوستت آدم معتمدیه؟- یکی از معتمد ترین آدماییه که دیدم!مرد سرش را پایین انداخت و گفت:" یادت باشه که مسئولی وجود من رو بین خودمون نگه داری. ولی اگر هر وقت خواستی چه تنها و چه با دوستت به دره بیای قدمت برای من محترم و مبارکه."- اما شما ما رو از کجا می­شناسین؟- توی نوجوانی با پدرهاتون دوست بودم. اما اون­ها فکر کردن من روحم رو به شیطان فروختم و قصد جونم رو کردن.با انتهای بند انگشتش قطره اشکی که داخل حفره­ی چشمش جمع شده بود را پاک کرد و گفت:" حالا زودتر برو تا به کارهام برسم."- بهتون قول می­دم به هیچ کس چیزی نگم و هرکاری برای محافظت ازتون انجام بدم.- خداحافظ.ادامه دارد...