‏منشاء زباله

نقش شرکت‌ها و صنایع در آلودگی‌ها و تولید زبالهمحمدرضا جعفری✔️ برخلاف تبلیغات سازمان‌های محیط زیستیِ جریان‌اصلی یا وابسته به سازمان ملل، که مردم را از طریق پیام‌هایی چون «نقش ما در کاهش زباله» یا «آلودگی هوا» و مانند این‌ها چیست مقصر آلودگی هوا و تولید زباله معرفی می‌کنند، باید بر نقش تولیدِ سرمایه‌داری و جنونِ خرید، مصرف و نمایش آن در طبقهٔ ثروتمند را تاکید کرد.‏✔️ پسآب و گازهای خروجیِ کارخانه‌ها، استخراج مواد معدنی و معدن‌کاوی در نقاط بکر و جنگل‌ها و کوهستان‌ها، قایق‌های تفریحی و هواپیماهای شخصی، صنعت تبلیغات، تولید کالاهای غیرضرور و کم‌دوام، گسترش استخراج نفت، همه در راستای رشد کمّی اقتصادی و انباشتِ سرمایه، مهم‌ترین عوامل تخریب سیاره هستند. در کنار جدای از اینکه چه چیزی مصرف می‌‌‌کنیم، حجم عظیم مصرف فراتر از توان سیستم‌‌‌های زنده ی کره ی زمین است.✔️ سودی که در برندبازی، صنعت بسته‌بندی، صنایع تولید بطری‌ها و قوطی‌های نوشیدنی، کالاهای کم‌دوام الکترونیکی که محتاج مواد خام معدنی در ساخت خود هستند و به سرعت غیرقابل مصرف می‌شوند، و مواردی این‌چنین نهفته است باعث افزایش تولید زباله شده است. نخریدن یا عدم تولید زباله زمانی ممکن است که انتخاب‌های دیگری برای سبک زندگی فعلی وجود داشته باشد. انتخاب‌هایی که اینک توسط بزرگ‌شرکت‌های انحصاری به شدت کانالیزه و محدود شده است. ✔️ کم‌دوام‌سازی و خرابیِ برنامه‌ریزی شده و عدم قابلیت تعمیر از جمله شگردهای شرکت‌های تولیدی برای اجبار به خرید کالاهای جدید و نالازم است. حجم عمده‌ای از تولید زباله‌ نتیجهٔ چنین شیوه‌ها و ترویج مصرف‌گرایی است. در کنار این صرف انرژیِ بیشتر و تخریب طبیعت برای تهیه مواد خام از اثرات چنین شیوهٔ تولیدی است. هرچند خود عمل بازیافت نیز متضمن مصرف آب و انرژی است و آلایندگی‌های خاص خود را نیز به همراه دارد.✔️ خرابی برنامه ریزی شده عبارت است از کوتاه کردن عمر محصولات تا تقاضای مصرف کننده دائم و تضمین‌شده باشد.همان‌گونه که در یک مجله معتبر تبلیغاتی نوشته شده: “کالایی که خراب نشود یک تراژدی برای تجارت است” و یک تراژدی برای جامعه‌ی مترقیِ مدرن که بر پایه چرخه‌ی همیشگی “تولید، مصرف و دور انداختن” است.✔️ به قول یک فعال محیط زیست: «پرسش درست این است که «چگونه باید زندگی کنیم؟» گویا تفکر نظام‌‌‌مند رو به انقراض است. ما با مشکلی ساختاری رو‌‌‌به‌‌‌روییم: نظامی سیاسی که در چنگِ منافع تجاری است و نظامی اقتصادی که در پیِ رشدِ بی‌‌‌انتهاست.»✔️ به این طریق مردم سه بار هزینه سودورزی شرکت‌های تولیدی را می‌دهند: ۱- با پرداخت هم هزینه کالاهای جدید و هم هزینه بسته‌بندی‌ و قوطی‌ و بطری‌ که در قیمت نهایی لحاظ شده است. ۲- پرداخت هزینه زیست‌محیطیِ تامین مواد خام تولیدات از طریق تخریب طبیعت و زیستگاه‌ها۳- پرداخت هزینه زیست‌محیطی تولید و ماندگاری زباله✔️ از سوی دیگر هیچ‌گاه بر دستمزدها همپای افزایش بهره‌وری و افزایش خلق اجتماعی ثروت افزوده نشده، در کشورهای درحال توسعه و جهان سوم شکل‌های نوینی از برده‌داری برای تولید کالاهای «برند» نیز ایجاد شده است. این‌گونه عدالت اجتماعی و عدالت محیط زیستی به هم پیوند می‌خورند.✔️ نادیده‌گرفتن این عوامل از طریق شخصی کردن تخریب محیط زیست به نوعی هم‌دستیِ رذیلانه با ساختاری است که حتی، از طریق تولید محصولات به اصطلاح دوستِ محیط زیست، و در سطوح بالاتر از طریق گسترش منطق سودورزی خود در زمینِ طبیعت، از فاجعهٔ محیط زیستی منافع نامحدود خود را تامین می‌کند.‏✔️ بدین سبب تغییری اگر ممکن باشد نه در تغییر جزیی و فردی سبک زندگی، که البته لازم و ضروری است، که در تغییر مناسبات تولیدی و اقتصادی‌ای است که سبک زندگی مصرف‌گرایانه را به طور‌کلی تحمیل می‌کند. مصرف‌گرایی البته نتیجهٔ تولیدِ بیشتر و در پی آن نیاز به بازار بزرگ‌تر است برای تامین نرخ ثابت و همیشگی رشد.