معرفی پنج تا کتاب که می تونید با خودتون ببرید اینور و اونور

كتاب جيبي مي خوانند ايشون :)))هیچ مقدمه ای توی ذهنم نیست. پس مستقیماً شروع می کنم: اولین کتاب: حمام ها و آدم ها / نویسنده: مبخاییل زوشنکو_ کتابِ جیبی با 224 صفحه، نشر ماهینویسنده در این کتاب به زندگی روزمره در اتحاد جماهیر شوروی می پردازد، کشوری با کمبود مسکن و کمبود کالاهای مصرفی، ناکارآمدی و جاده های نامناسب ، بوروکراسی و کارمندان احمق، شارلاتان و متقلب.نظر من: این کتاب مجموعه ای از داستان‌های طنزآمیز زوشنکو ست درباره‌ی زندگی مردمان در سال‌های نخستین انقلاب شوروی. برخلاف ژانر ادبی شوروی که دنبال مردان بزرگ و آرمانیه، شخصیت‌های داستان‌های زوشنکو مانند داستان‌های گوگول، آدم‌های کوچک اند، کسانی که فقط دنبال رفاه و یک زندگی خوب هستند که در وضعیت انقلابی و در محرومیت کارهای ابلهانه ای انجام می‌دن. داستان‌ها واقعا خنده‌دارن، اگر می‌خواهید اوقاتی خوشی داشته باشید هم گزینه‌ی خوبی است. زبان این داستان‌ها من رو یاد نوشته های محمدعلی افراشته انداخت. اگه علاقه‌مند بودین کتاب «دماغ شاه» از «افراشته» رو بهتون توصیه می کنم و طبق معمول بهترین ترجمه از آبتین گلکار از نشر ماهی است.قسمت هایی از متن کتاب:با خودم گفتم: «ای داد بیداد» شک ندارم که الان بدبیاری بزرگی یقه ام را می گیرد.» ولی گفتن ندارد که رفتم سمت کشیش. گفتم: «سلام پدر سرگی. عجب روز خوبی است.» کشیش یکه ای خورد و قدری از من فاصله گرفت. گفت: «ای داد. نازار ایلیچ سینیریوخوف؟ واقعا خودتی یا من خیالاتی شده ام؟» گفتم: «واقعا خودمم پدر سرگی. شما را به خدا بگویید در این مدت چه اتفاقاتی اینجا افتاده؟» گفت:«چه اتفاقی می خواستی افتاده باشد؟ تو زنده ای و آن وقت من کلی برای تو مجلس ترحیم گرفته ام. همه خیال می کردیم جنابعالی مرده اید، درحالی که زنده تشریف دارید... فکرش را بکن، زنت با ایگور ایوانویچ ازدواج کمونیستی کرده.»دومین کتاب: خود خوار / نویسنده:روکه لاراکی_ کتابِ جیبی 216 صفحه، انتشارات نیماژخودخوار دو داستان مرتبط به هم است که ریشه در مواد مشابه دارد و از وسواس های یکسانی استفاده می شود. در یک طرف، دکتری که درگیر یک ابتکار علمی دیوانه کننده و بی رحمانه در یک آسایشگاه در حومه شهر است و از سوی دیگر، یک هنرمند مشهور پلاستیک که جستجوی زیبایی‌شناختی خود را به حد افراط رسانده و خود را به یک موضوع آزمایش تبدیل می‌کند.نظر من: کتاب جالبی بود. از نظر من، هیولاها موجودات عجیب و غریبی نیستند؛ گاهی انسان ها با اعمال و بعضاً افکارشون تبدیل به هیولا می شن و چه بسا ما بدون اینکه بدونیم، این هیولاهای انسان نما رو دوست داریم. از خوندن این کتاب لذت بردم و شاید جاهایی از کتاب چندش آور یا ترسناک باشه ولی خوندنش پیشنهاد میشه.قسمتی از متن کتاب:باید کسی را پیدا کنیم که نقش پذیر باشد و حسابی لنگِ پول؛ کسی که بتواند همانطور که لاروها دارند زانو به پایینش را می خورند، تماماً بی حرکت روی دوچرخه ای بنشیند (باید دوچرخه ای در کار باشد). عقل سلیم حکم می کند که پا پیش تر از تن جدا شود تا مبادا لارو ها همه ی فرد را بخورند.سومین کتاب: مُرفین / نویسنده: میخائیل بولگاکف_کتاب جیبیِ 84 صفحه، انتشارات والدر این داستان منحصربه‌فرد، فصل مهمی از زندگی نویسنده به تصویر کشیده شده است که برای بسیاری از خوانندگان نا آشناست: زندگی یک پزشک جوان و در عین حال یک بیمار معتاد به مرفین که می‌کوشد از اسارت این مادۀ مخدر رهایی یابد. بولگاکف در این اثر احساسات یک معتاد را با جزئیاتی خوفناک بیان کرده و عمق یأس و امید بی نهایت بیمار را برای رهایی از این وابستگی مرگبار به رشتۀ تحریر درآورده است.نظر من: مُرفین روایت بخشی از خاطرات یک پزشک جوانه که برای کارآموزی به شهرستانی دورافتاده و سرد فرستاده شده. درد شکمی که دارد این پزشک جوان رو وادار به تزریق مرفین می‌کنه؛ و این محلول که نویسنده آن را "شیطان" می‌نامد پایان‌دهندهٔ تمام دردها و غم‌های اوست. تزریق‌ها ادامه پیدا می‌کنند و راوی را در منجلاب فرو می‌برند. یک رمان کوتاه بی‌نقص از بولگاکف. پیشنهاد می کنم بخونیدش.قسمتی از متن کتاب:انسان های دانا از دیرباز به این نکته پی برده اند که خوشبختی مانند تندرستی است، زیرا وقتی در اختیارش داری، آن را نمی بینی. اما با گذر ایام، نگاه حسرت بارت را به روزگار خوشبختی ات می دوزی؛ آه، از این خاطرات!چهارمین کتاب: کتابِ اوهام گوناگون / نویسنده: عومور ایکلیم دمیر_ کتابِ جیبی با 192 صفحه، انتشارات مَددر این کتاب داستان هایی روایت می شوند که در نهایت به یک نقطه ی مشترک می رسند، "تنهایی". داستان ها از زبان افراد مختلف گفته می شوند و قصه ی افرادی است که از تنها بودن دچار "اوهام گوناگون" می شوند.نظر من: کتاب جالبی بود. اینکه هر کسی دیدگاه منحصر به فرد خودش رو نسبت به یک موضوع خاص داره برام جالب بود. احساساتی مانند خشم، ترس، پریشانی و سردرگمیدر قالب داستان های کوتاه و حول محور یک موضوع به هنرمندی تمام نوشته شده اند. ممکنه اولش حوصله تون سر بره اما اگه بذارین کتاب از خودش دفاع کنه، خوشتون میاد.قسمتی از متن کتاب:دست‌های ملدا آن قدری آراسته خواهد بود که پریشانی درونش را پنهان کند. در آپارتمان که پشت سرش بسته شود، کیسه ها را زمین خواهد گذاشت. نوک شالش خاکی خواهد شد. دستش را به طرف پاکت داخل صندوق پستی دراز خواهد کرد. با دیدن اسم روی پاکت زیر گریه خواهد زد. متوجه هیچ چیز نخواهد شد، نه چشمی که از روزنه‌ی در روبه‌رو نگاهش می‌کند و نه سرایداری که میان پله‌ها خشکش زده است. در آن تاریکی خنک، همگی تا گم شدن هق‌هق‌ها در میان تق‌تق کنتورهای آب منتظر خواهند ماند. اما حالا نه هنوز وقتش نرسیده است.پنجمین کتاب: دوست مرحوم من / نویسنده: آندرِی کورکوف_ کتاب جیبیِ 152 صفحه. انتشارات نیماژاین کتاب قصه ویرانی و نابودی زندگی شخصی یک جوان سی‌ساله اوکراینی است و در عین حال از منظری دیگر تصویری از وضعیت اوکراین بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را نشان می دهد و راوی داستان نماد جوانان روشنفکری است که وارث انفعال و بی‌عملی وضعیت پیشین‌اند. آنها اگرچه پیش‌ از این به وضعیت سابق معترض بوده‌اند، اما در جامعهِ بعد از فروپاشی تا مغز استخوان گرفتار بی‌عملی، پوچی و ناامیدی‌اند. دیوارها فرو ریخته و از بین رفته، اما انفعال و ناامیدی مثل بختکی روی آدم‌ها افتاده و سخت جانی می‌کند. نظر من: اوکراین که از شوروی جدا شده اما همچنان مرگ در تعقیب راوی قصه است چون او مرگ را تنها تقدیر زندگی بی‌حاصلش می‌دونه. اگرچه داستان چندان اشاره مستقیمی به موضع راوی درباره حکومت شوروی نمی کنه اما گاهی اشاره‌ای جزئی به این موضوع می‌شود. مثل: «بیرون باران نم‌نم می‌آمد. اکتبر را کم‌تر از هر ماهی دوست دارم- آن از انقلاب کبیرش این هم از رطوبتش». کتاب غم انگیز اما گیرایی بود.قسمتی از متن کتاب:غروب چهارشنبه مه کمی پخش شد، یا شاید با تاریکی قاتی شد و کمتر به چشم آمد. به آپارتمان که برگشتم کمی روحیه ام بهتر شد. متوجه شدم که خرت و پرت های زندگی روزمره سر جایشان نیستند، زن سابقم، همان طور که گفته بود ، همه چیز را پشت سرش پاک کرده بود.پی نوشت: انتشارات نیماژ کتاب های جیبی خوبی چاپ می کنه به اسم «مینیماژ». اگر خواستید از این نشر می تونید کتاب های جیبی تهیه کنید.و پایان