اگر چراغ جادو داشتید از او چه می خواستید؟

خودم را طاقباز روی فرش رها کردم ، آسمان را می دیدم که چند تا ستاره بزور هم که شده راه خود را از بین نور زرد چراغ های شهری باز کرده اند و خوشحال چشمک می زنند .دخترم با عروسک‌هایش مشغول بود و من آرام به خواب رفتم ، در خواب شانس با من یار بود و غول چراغ جادو را دیدم ، از کجا آمده بود و چه شکلی بود ، بماند ، خواب است دیگر ...- تو می‌توانی آرزوهایم را برآورده کنی ؟- تو نه و شما ! بله البته شرط‌هایی هم دارد .- چه شرطی؟- حالا تو آرزو کن ، آن وقت شرطش را برایت می‌گویم !- تو نه و شما !- خوب حق با شماست ، هرچه بخواهی غایت آن را به تو می‌دهم و هرچه باشد فقط متعلق به تو است نه کس دیگری- خوب معلوم است که چه می‌خواهم ! پول . آن هم زیاد ، بده.- این کارت را بگیر ! البته یادت باشد ، این کارت پول نیست ، تو می‌توانی هرچه را که دلت خواست با آن تهیه کنی ، هر کاری ، ولی نمی‌توانی آن را ذخیره کنی ، دیگران را از وجود آن مطلع کنی، و یا دیگری را به چیزی از آن مهمان کنی ، فقط خودت ...به هرکجا که دلت خواست سفر کنی ، اما حق نداری آن را برای دیگری بازگو کنی ، بهترین خودروی جهان را سوار شوی ولی نمی‌توانی کس دیگری را سوار کنی و هرچه را دوست داشتی می‌توانی بپوشی اما بازهم هیچ کس تو را نخواهد شناخت .البته یک شرط دیگر هم دارد و آن هم اینکه زندگی تو دوباره و به این صورت بازنویسی خواهد شد ، طوری که گویی از ابتدا همین طور زندگی کرده ای .- نمی شود که ، یعنی چه ؟ مثلا من بهترین لباس را بپوشم ولی در شهر کسی مرا نخواهد شناخت ! پس چرا باید همچین لباسی را بپوشم ؟ فرقش با الان چیست؟ هرکجا خواستم سفر کنم ولی بعد خاطره ای نباشد که با کسی دوباره آن را نشخوار کنیم ؟ پس لذت سفر چه می‌شود؟ تمام لذت سفر به همین تعریف کردن‌های بعدش است . اصلا این چه لذتی دارد، مگر من چقدر می‌خواهم بخورم ؟ تمام لذت خوردن به هم سفره‌ای بودن است ! ولش کن من یک چیز دیگر می‌خواهم- میل خودت است . بیشتر شما آدمها لذت را در نمی‌یابید ، شما بیش از آنکه فکرش را بکنید نگران آن هستید که از دیگران بیشتر دارید یا نه ؟ اگر جواب مثبت بود خوشحال می‌شوید و اگر نه افسرده به نظر می‌آید . لباستان برای پوشاندن نیست و اگر یک روزی بگویند لباس‌های وصله‌ای گران بهاترین لباس‌ها است ، ثروتمندانتان آن ها را می‌پوشند و زباله گردها با کت و شلوار توی سطل شیرجه می‌زنند . سفر را برای دیدن و فهمیدن نمی‌خواهند ، آنها فقط می‌خواهند آنجا بروند که جزو کسانی باشند که آنجا رفته‌اند و اگر در میان جمع حرفش شد بتوانند جلب توجه کنند و با بقیه فرقی داشته باشند .- یافتم ! دانش را می‌خواهم.- مطمئنی؟ به تو دانش مطلق را خواهم داد ، البته تا آنجا که مغزت با آن محدودیت‌های بشری بکشد ، تو به تمام قوانین طبیعت آگاه خواهی شد ، فیزیک ، شیمی ، ریاضی ، پزشکی و هرچه که تا الان از طبیعت کشف شده و بعد از این کشف بشود ، اما مطمئنی می‌خواهی مغزت را با این چیز ها پرکنی؟ چون بعد از آن حق نداری آن را نشر دهی ، به کسی چیزی بیاموزی و حتی در دفاع از خودت نباید از آن چیزی بروز دهی !- باشد ، این را می شود یک کاری کرد ، حداقل شاید با پی بردن به علت زندگی و وقایع آن کمی آرامش و لذت برسم .- اما دانستن آرامش و لذت نمی آورد ! بر عکس کسالت و افسردگی به بار می آورد- این دیگر چرا ؟- به دختر کوچک نگاه کن ! چطور به ماه زل زده است ، چشمانش از شدت خوشحالی برق می‌زند و از شدت تعجب و هیجان مدام پشت سرهم درباره‌ی آن سوال می‌کند ، زیر نور ماه به این طرف و آن طرف می پرد و در خیالی نزدیک واقعیت با ماه صحبت می‌کند- خوب ؟- خوب تو چرا هیجان زده نیستی ؟ چون می‌دانی هیچ چیز جادویی در کار نیست ، آن یک کره خاکی است و آن هم بازتاب نور خورشید ، حالا می‌خواهی علت بقیه‌ی چیزهای دنیایی را بدانی ؟ می‌خواهی در مورد منشاء احساسات بشری به تو توضح بدهم؟- اما پس دانشمندان چه ؟ آنها هم لذت نمی‌برند ؟ از کشف کردن لذت نمی برند؟- آنها از به ثمر نشستن تلاش‌هایشان لذت می‌برند و از این که چیزی را می‌فهمند که قبلا در مورد آن سوال داشتند ، من به تو دانشی می‌دهم ازلی ، یعنی بدون سوال جواب همه چیز را بدانی ، مثل اینکه بجای نوشیدن یک لیوان آب یک سرم را برای جبران آب بدنت به خودت وصل کنی .- نه ، نمی‌خواهم ، بگذار توی حال خودم باشم ، وای بر ما که از غول چراغ جادو هم شانس نیاوردیم !- یک استکان چایی نبات چی؟- آن هم شرط دارد ؟- نه ! این یکی را مهمان من باش ...