ایمان و عمل؛ تک وجهی ناشناخته

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم، و به نستعین. و صلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرینجهت شادی ارواح طیبه شهدا، روح حضرت امام، همه درگذشتگان، ذوی الحقوق، پدر و مادرمون، معلمان و اساتیدمان، الفاتحه مع الصلوات.جهاد با نفسبحثی را که به عنوان بحث ابتدایی، به عنوان یک بحث اخلاقی و تهذیبی و جهاد با نفسی قرار شد که شروع بکنیم و ان‌شاءالله چون جلسه دیگر جلسه هفتگی است، و بحث‌ها سلسله‌وار هست، یعنی بحث‌ها با هم ارتباط دارد. دیگر مناسبتی و این که برای یک مناسبت سه چهار روزه انجام بشود نیست. حالا بعدا یک توضیحی راجع به ضرورت این بحث خدمت‌تان عرض خواهم کرد. ولی حالا بحث ابتدایی‌مان که بحث تذهیبی اخلاقی هست، حول وسائل‌الشیعه، باب جهاد با نفسِ وسائل، شروع کردیم و قرار شد که همین بحث را ادامه بدهیم. بحث وجوب و ضرورت جهاد با نفس را طبق روایاتی که بود و حضرت آیت‌الله بهجت تاکید کرده بودند این روایات را حتما بخوانید و عمل بکنید و جلوی چشم‌تان باشد این روایات. خلاصه این بحث‌ها را به خودتان تفهیم بکنید، که با هم دیگر داشتیم و گذشت.اما امروز از بابی خدمت‌تان عرض بکنم از بحث جهاد، که اصل بحث جهاد با نفس روشن شد و ضرورتش و سختی‌اش و بالاخره وقت گذاشتنش و همه این‌ها، اینطوری دلت پاک باشد و برو ببینیم چه می‌شود و این‌ها، این‌طوری نیست در واقع. اگر این‌طوری بود خب توصیه می‌کردند این کار را بکنید. خب توصیه نکردند دیگر. آن کسی که زمام امور را به دست دارد و ما را می‌شناسد توصیه دیگری کرده است. در این باب ضرورت عمل طبق آن مقدار از ایمان و معرفت اینجا مطلب دومی است که باید با هم دیگر بحث بکنیم.اصل وجود ایمان، عملمن یک روایت بسیار مهم در این زمینه بخوانم. بعد راجع به آن یک مقداری صحبت کنم. از امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: «ألإیمانُ لایَکونُ إلاّ بِعَمَلٍ وَالْعَمَلُ مِنْهُ، ولا یَثْبُتُ الإیمانُ إلاّ بِعَمَلٍ» خیلی روایت طلایی است. خوب دقت بکنید. می‌گوید که ایمان بدون عمل اصلا وجود ندارد. ما یک تعبیری در قرآن خیلی تعبیر پرتکراری است و آن هم این است که «الَّذينَ آمَنوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ» ما معمولا این را دوتایی می‌فهمیم.اینطور که «اَلَّذِينَ آمَنُوا» وَ «عَمِلُوا اَلصّالِحاتِ» ایمان می‌آورد، عمل صالح. مثل این‌که کسی ایمان‌ بیاورد ممکن است عمل صالح انجام ندهد ولی ایمان که آورده است. ایمان و عمل صالح یک همچین حالتی است. ولی در این روایت می‌گوید که آقا اگر دیدی آثار ندارد، آثاری بر او مترتب نیست ایمان، معرفت، عقیده اثر در آن مترتب نمی‌شود، شما بدان اصلا آن ایمان نیست. این در درجه اول است. بدان آن ایمان وجود ندارد، آن درجه از معرفت اساسا وجود ندارد. این اتفاقا موضوع صحبت‌ فاطمیه اولمان هم بود. در روایات ما هم اینطور دارد که «کذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یحِبُّنِی و إِذَا جَنَّهُ اللَّیلُ نَامَ عَنِّی» ببینید خیلی با صراحت تمام، دروغ می‌گوید کسی که می‌گوید مرا دوست دارد بعد شب تخت می‌گیرد می‌خوابد. خوب یعنی چی؟ یعنی این چه ادعایی هست؟ که تو به عنوان ادعا می‌کنی؟ از آن‌طرف عملش این طوری می‌کنی؟ خوب به تو یک وقت خصوصی داده‌اند. مثلا اینطوری می‌ماند. مثلا به تو یک وقت خصوصی داده‌اند که خصوصی با ارتباط با خدا بیایی. برای من این وقت خیلی خصوصی مهم است.و برای من خدا و این وقت خصوصی مهم است. خودم را عرض می‌کنم «فَإِذَا جَنَّهُ اللَّیلُ نَامَ عَنِّی» بعد می‌گیری تخت می‌خوابی. خوب دیگر این معلوم است دروغ می‌گوید.شاخص ایماناین دروغ است که انسان می‌گوید من ایمان دارم به این‌که خدا می­بیند، ملائکه می‌بینند، انبیا می‌بینند، شاهدان اعمال می‌بینند و من فلان صحنه را نگاه می‌کنم.خوب این دیگر دروغ است! یعنی عمل مطابق با آن معرفت نیست، اگر کسی عملی انجام داد.مثلا ما می‌گوییم انفاق مال را زیاد می‌کند. درست است؟ ما این را اعتقاد داریم. این اعتقاد ایمان نیست‌. مثل این می‌ماند شما بیایید توحید را اثبات کنید. اگر شما می‌گویید انفاق مال را زیاد می‌کند بعد اساسا انفاق نمی‌کنید، خمسَت را هم نمی‌دهی. که می‌گویند بدترین دزدی دزدی از مال امام است.خب شما اگر این اعتقاد را داری، عملاً باید مطابق این اعتقاد، اگر اعتقاد است واقعاً باید عمل انجام بگیرد. اگر نگرفت شما بدان آن اعتقاد را نداری یا برابر با آن سطح اعتقاد نداری. اعتقادَت دقیقاً همان مقداری است که مطابق آن عمل از تو صادر می‌شود. ببینید این باعث یک قضاوت درست درمورد خودمان می‌شود؛ ما مدام می‌رویم چیز یاد می‌گیریم، اعتقادات، معارف و فلان بعد تصور می‌کنیم این مقدار از اعتقادات و معارف واقعاً مال ماست؛ اینجا یک شاخص جدی می‌دهند به شما. شاخص این است که نگاه کن ببین ظهور در عمل پیدا می‌کند یا نه. اگر پیدا نمی‌کند بدان این اعتقاد مال تو نیست. این اعتقاد نیست. به عبارتی «عقد القلب» نیست. گره قلب نیست. اگر بود، دارد «مَن رجا عُرِفَ رجاوهُ فی عَمَلِهِ...»کسی که امیدوار است، امیدش باید در عمل خودش را نشان بدهد. یعنی چه؟ فرض بفرمایید که امید دارد که من فلان عمل را می‌کنم، فلان نتیجه را می‌گیرم. این از خدا باور کرده که کسی که بیاید در دم و دستگاه خدا، «انّا عَلَنا لَلهُدی» این را خلاصه ما هدایت می‌کنیم. این حرف را باور کرده. اگر باور کرده خب باید برود دیگر «زادَهُم هُدی...» خدا همینطوری هدایتش را زیاد می‌کند دیگر. اگر امید اینطوری دارد، «عُرِفَ رجاوهُ فی عَمَلِهِ...» باید این خودش را در عمل بریزد. مع الاسف امروزه طوری تصویر می‌شود، شوق به بهشت، ترس از جهنم، چه کار کردن یا چه کار نکردن طوری تصویر می‌شود که اساساً انگار هیچ ربطی به آن معارف ما ندارد. انگار اصلاً معارف برای خودش یک چیزی است.باور به هدایت امام زمانشما اگر واقعاً باور به این دارید. ببینید «باور» عرض می‌کنم؛ اگر به این باور دارید که این دنیا امام دارد الان و امام زمان دارد و من هدایتم گره خورده به هدایتی که امام زمان انجام می‌دهد، اگر این را باور کرده باشی؛ یک موقع است خب باور نداریم. نمی‌شود شما بگویی خب اولاً من این را باور دارم، دوماً هدایت برای من مهم است، سوماً قیامت برای من مهم است. هیچ کاری به امام زمان ندارم. به من چه ربطی دارد امام زمان؟ یعنی شما بدانید هدایت به دست امام زمان است؛ درست است ما غیبت بدنی پیدا کرده‌ایم، ولی همین الان هدایت‌های فردی هم به دست امام زمان است و با تناسب با امام زمان انجام می‌شود. هدایتم برای من مهم است. این‌ها برای من مهم است و من بدون این‌ها هدایت نمی‌شوم و این‌ها را بگذاریم کنار همدیگر خب نتیجه می‌گیریم فلان چیز. بعد بگوییم شما می­خواهی تناسب با امام زمان را رعایت بکنی؟ می‌گوید اصلا چنین چیزی یادمان نیست. پس شما باور نداری. حالا ممکن است بگویید حالا همین است که هست. چه کار بکنیم حالا؟بدانیم که نمی­دانیمیک. شما بفهم که شما نداری. این خودش چیز مهمی است. ما بفهمیم که آقا پول تو جیبمان نیست الکی گنده نیایم. چک گنده گنده وعده‌ای نکشیم. پول تو جیبم نیست پول تو حسابم نیست. خود این که بفهمم چیزی بارم نیست، نه سواد دارم یا نه! پول در حسابم نیست این خودش خیلی چیز مهمی است. من می‌گویم مثلاً نماز معراج است؛ نماز طبع را عوض می‌کند. نماز اینطوری است . قرآن «یَهدی لِلًّتی هِیَ أَقوَم» می‌خواهم بگویم کلنا ملا قلی. قرآن «یَهدی لِلًّتی هِیَ أَقوَم» خب باشد. قرآن بین کفار فلان می‌کند خب باشد. قرآن اینطوری می‌کند. قرآن بر ذوق ختمی است قرآن مایه‌ هدایت است. «اقرَأ وَ ارقَ» بخوان قرآن را و بالا برو. می‌گویم باشد می‌گوید باشد. شما روزانه چقدر قرآن می‌خوانید؟ می‌گوید هیچی. پس شما باور بکن که این را باور نداری. این خاصیت اول است. خاصیت دوم که مهم است، نکته‌ی برعکس این است چون اینجا هم p آنگاه q است و هم نقیض q آنگاه نقیض p. نکته برعکسش هم توجه بکنید چون تذکر داده‌اند. این در فقره‌ی دومش است «وَلا یَثبِتَ الیمانُ الاّ بِعَمَلٍ» یک چیز دیگر است. آقا من ایمانم به عمل نمی‌کشاند. یا ایمان‌های متزلزل دارم.ایمان متزلزلچون که گاهی اوقات ایمان آدم متزلزل است. قرآن می‌گوید «فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ» برخی از ایمان‌ها «مُسْتَقَرٌّ»اند و برخی از ایمان‌ها «مُسْتَوْدَعٌ» است. برخی واقعا دودوتاچهارتا اصلا در طرف حلاجی شده. و با نور ایمان این‌ها را حلاجی کرده و دیگر برایش دودوتاچهارتاست.بعضی وقت‌ها می‌بینید که «مُسْتَوْدَعٌ» است. کافی‌ است یک حادثه اتفاق بیافتد. ایمان می‌پرد. مثلا فرض کنید یک حادثه‌ی مرگ در یکی از اقوام‌شان اتفاق بیافتد. حرف‌های کفرآمیزی که بیرون می‌آید؛ بیرون نیاید در ذهن خلجان می‌کند! که آقا! این هم شد «حکمت» مثلا؟! خدایی بلدی؟! بلدی واقعا؟ اصلا این چه مصلحتی داشت؟ مثلا حالا من بدون بچه‌ شدم؛ حالا خیلی خب، خوبت شد؟! مثلا. خوشت آمد؟! مثلا. نمی‌شد من ضرر نکنم در این معامله؟! نمی‌شد مثلا فلانی کرونا نگیرد؟! نمی‌شد فلان؟! ...از این «نمی‌شد»های اعتراض‌گونه‌ای که انگار خدا کار از دستش دررفته! اینطوری هم که می‌گویند خدا حکیم است و همه‌ چیز روی قاعده است و فلان و این‌ها، شایعه‌ست!به‌هرجهت این انقولت‌ها به خدا وارد است. این‌ها می‌شود ایمان‌های «مُسْتَوْدَعٌ». در تعبیر روایت می‌گویند «ایمان معارین». «ایما‌ن‌های عاریتی». مال خودش نیست! می‌آیند از او می‌گیرند. در حوادث به یکباره می‌بینید ایمان‌مان پودر می‌شود! پس معلوم است این ایمان هست؛ ولی خیلی «لق» است این ایمان! اینطوری که حس تسلیم داشته باشی که قرآن می‌گوید «فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا»می‌گوید والله، به خدای توی پیغمبر سوگند؛ این‌ها ایمان نیاوردند مگر اینکه «حَتَّى يُحَكِّمُوكَ» تو را بیایند حَکَم بکنند. نمی‌شود شما بیایی یک جای دیگر ایمان بیاوری بعد موقع حَکَمیّت، پیغمبر در مشاجرات حَکَم نیست! «يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ» خب حالا «يُحَكِّمُوكَ». حالا التزام عملی به آیین پیغمبر و حرف پیغمبر؟! می‌گوید نه! این ایمان نیست...! «... ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ ...» {النساء، ۶۵} یعنی در سینه‌اش احساس هیچ‌گونه فشار هم نکند. نه به حرف پیغمبر و قرآن التزام عملی پیدا کرده باشد. در خود می‌گوید بالاخره این حجاب است، گذاشته‌اند دیگر، چه کار باید کرد؟»، «حرف خداست دیگر.» این چه ایمانی است؟ «خمس است دیگر، گذاشته‌اند»، «اینجا اینطوری است دیگر، گذاشته‌اند»، «این قانون را گذاشته‌اند؛ آن قانون را برداشته‌اند»، «معلوم نیست جای زمان و مکان در اجتهاد کجاست. نمی‌شود مثلا ولایت برای مردها و زن‌ها پنجاه پنجاه باشد؟ این فقها نمی‌فهمند!» بالاخره قلب یک طوری دارد با این بحث کلنجار می‌رود، دارد دست و پنجه نرم می‌کند. این، در یک درجه‌ای ایمان نیست، اما در یک درجه‌ای ایمان هست. همین که التزام عملی دارد بالاخره یک درجه‌ای از ایمان است. ولی دیگر ادعای ایمان فلان نداشته باشد بعد ببینی با هر بحثی که خداوند می‌گوید دست و پنجه نرم می‌کند. اگر هوای انسان از چیزی خوشش بیاید، در آن می‌رود؛ اگر نه، نمی‌رود.عمل هم معرفت می‌­آوردحالا، اینجا می‌گوید «... ولا یَثْبُتُ الإیمانُ إلاّ بِعَمَلٍ» {امام صادق (ع)، وسائل الشیعه، ج ۶، ص ۱۲۷}: ایمان تثبیت نمی‌شود مگر با عمل. درست است که ایمان یک بحث قلبی است، اما کما اینکه علت روی معلول تاثیر می‌گذارد، اگر روی معلول هم کار کنید روی علت تاثیر دارد. یعنی شما بیایید به زور هم که شده، عملی مطابق یک سطحی از معرفت انجام بدهید. مثلا، فردی می‌گفت یک شب در هفته نماز شب بخوانم. نمازهایم را به زور با توجه می‌خوانم. چقدر از توجه و اقبال به قلب؟ صد در صد؟ خیر. برخی از عرفا در کتاب‌هایشان می‌نویسند صد در صد غیر ممکن است، مثل این است که کسی بگوید زبانت را به نوک دماغت بزنی تخم می‌گذاری.البته بعضی­ها مثل حضرت امام می‌گویند ممکن است صد درصدش هم بشود ولی عمرا. یک همچنین بحثی دارند. چند درصد؟یک درصد می­شود؟ می­گویم به زور هم که شده یک درصد دو درصد. سر نماز، اقبال به قلب کن. آقا دوست داری فیلم مستهجن ببینی؟ بالاخره شهوت آدم می­کشد. زورکی یک کاری کن کمتر ببینی. اقبال به قلب نداری یا قلبت به این بحث اقبال ندارد ولی بیا عمل آن را انجام بده حداقل عملش را شکل کار انجام بده. این شيءً فشيءً خودش، خرد خرد تولید معرفت میکند. یعنی فرد می­ایستد یک نماز دو درصدی می­خواند. بعد خدا شوقی در دل او می اندازد که یک نماز با اقبال قلب چهار درصدی بخواند، بعد ده درصدی، شيءً فشيءً، یکی با خودش قرار بگذارد، نماز اول وقت بخواند. ممکن است اعتقادی به نماز اول وقت نداشته باشد، ولی یک همچنین قراری بگذارد. یکی قرار اینطوری بگذارد که من دائم الوضو باشم. دارم مثال های متعدد میزنم.حتی در درس­ها، این یک چیز بسیار معمول و متداولی است، اگر کسی در یک درسی یک مقداری عمیق شود و فرو رود و روی آن بحث علمی کار کند، کم­کم علاقه‌­مند می­شود. من به کسانی که در حوزه فلسفه می‌­خوانند چون اولش که آدم فلسفه می خواند فکر می­کند که این ها را چینی نوشته است. می­گوید یعنی چه؟ اصلا این چه بحثی است؟ از کجا آمده؟ می گوییم آقا ول کن برو جلو بخوان بعد کم کم که می‌­خواند سرش می ایستد، کم کم انگار علاقه­‌مند می­شود، می­فهمد.انگار کم کم دارد میفهمد. مثلا در فیزیک دیدید آدم کم کم میفهمد. این پرتابه‌ها و فرمول‌های مکانیک و دینامیک را به مرور می‌فهمد چطور استفاده کند. و حتی به این بحث علاقه پیدا می‌کند. این به چه خاطر است؟کسی که دائم‌الوضو می‌شود، رفته رفته اثر دائم الوضویی را می‌فهمد. می‌گویند وضو روی وضو، نور علی نور است. واقعا نور است و شوخی ندارد. کما اینکه قرآن هم می‌گوید «يَسْعَى نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ» {حدید، ۱۲}، «وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ»{حدید، ۲۸}، اصلا بین مردم با نور راه می‌رود. دارد راه می‌رود ولی کورمال کورمال نه، با نور راه می‌رود. انگار از این هد لایت‌ها گذاشته است. لذا خوب می‌بیند.مدتی نماز اول وقت، مدتی این، مدتی آن، به زور هم که شده برای خودت برنامه بگذار، برنامه زنگ زدن به ارحام، یواش یواش می‌بینی تاثیر دارد. بعد مطمئن میشوی و به این عمل، ایمان می‌آوری. و این خیلی حرف مهمی است. «لا يَثْبُتُ الإيمانُ إلاّ بالعَمَلِ» ایمان به جز با عمل تثبیت نمی‌شود.ضرورت وجود برنامه تهذیبعزیزان، این ضرورت چی را درست می‌کند؟ ضرورت وجود یک برنامه‌ی تهذیبی. به صورت ولنگاری نه، برنامه‌داری. بله کسانی هستند که آنقدر برنامه‌ها را عمل کردند و ... . ما بخواهیم نماز بخوانیم باید موبایل را سایلنت کنیم و حواسمان را جمع کنیم. مثلا آقای بهاءالدینی اینطور نبوده. سریع سوییچ می‌شده است. می‌گفتند شما در حالت شوخی هم می‌توانی نماز بخوانی؟ می‌گفته بله. سریع از جو خارج می‌شده. این مال آنهاست. مال ما برنامه می‌خواهد. کما اینکه درس خواندن بی‌برنامه نمی‌شود. چطور شما باورتان این است که باید بگویید فیزیک یک این و فیزیک دو آن، و سرفصل­‌هایش هم این، بعدش هم امتحان می‌خواهد و بعد هم چند واحد است و... اگر به شما بگویند برو فیزیک را از آب دربیاور، می‌گویید یعنی چه؟ این همین‌قدر مسخره است که به شخص بگویند بدون برنامه برو تهذیب را شروع کن! فقط اینجا سوالی مطرح می‌شود، می‌گوید این همه برنامه چیدم و دانشگاه شریف آمدم، یک عده کارشناس، برداشتند برنامه جلوی من گذاشتند. گفتند من چه کار کنم. اینها کجاست؟ دستمان خالی است. اصلا و ابدا اینطور نیست.من برایتان می‌خوانم و قواعدی را می‌گویم که اساسا بدانید که بهترین کسی که طبیب نفس است، به تعبیر خود روایت خودتان هستید. برنامه‌ها واضح است، به تناسب هر ذوقی برنامه وجود دارد. کما اینکه ذوق خودتان را تشخیص می‌دهید، الان در خوردنی‌ها و... می‌فهمید که اگر مثلا من اینطور هستم که اگر شیر را با معده‌ی خالی بخورم، معده‌ام نمی‌کشد، به هم می‌ریزم. ذوقم به ترشی نمی‌خورد، به شیرینی می‌خورد. ذوقتان را تشخیص می‌دهید. از کجا تشخیص می‌دهید؟ چند بار امتحان کردید. و روال و رویه غذایی را در می‌آورید. یکسری دستورات شارپ تیز بدون... مثل مسائل بهداشت که می‌گویند، مثلا می‌گویند تا گرسنه نشدید نخورید و... یکسری دستور کلی دارند. که اصلا ربطی به اذواق آدم‌ها هم ندارد. یکسری دستورات کلی است که باید آدم‌ها انجام دهند، مسائل بهداشت در تغذیه. اینها چیزهایی است که همه باید رعایت کنند. و برنامه‌دار باید رعایت کنند.بهار تهذیب نفساین‌ها حرف‌های حضرت امام است می‌گوید اصلاً قاعده‌های چله­‌گیری اساساً بر همین است و ما داریم می‌رسیم به بهار‌هایش. ماه رجب، شعبان، رمضان. داریم می‌رسیم به بهار این‌کار و خلاصه، جدی جدی باید این کار را شروع کرد و در طول این‌‌جا، برنامه‌هایش را من خیلی جزئی به شما می‌گویم اینطوری و اینطوری است با یک روال خیلی واضح. بعد یا می‌رویم عمل می‌کنیم یا عمل نمی‌کنیم. مثل دستورات بهداشتی است دیگر یا عمل می‌کنیم یا عمل نمی‌کنیم یک چیزی تهش درمی‌آید دیگر. ولی این که فکر بکنید بدون این اقدامات؛ بدون برنامه ریزی و بدون عزم راجع‌به برنامه‌ریزی؛ کما اینکه آدم‌ها فکر می‌کنند اگر می‌خواهند موفق باشند در درس خواندن اول ترم یک عزمی دارند. دیدید بعضی وقت‌ها آدم جو گیر می‌شود و اول ترم و اول سال می‌گوید من دیگر می‌نشینم درسم را می‌خوانم! این دیگرها خیلی حرف‌های بیخودی است مگر اینکه یک سری مقدمات واقعا دارد برای خودش آماده می‌کند. می‌گوید مثلا اگر دیگر اینطور بشود، ارتباطم را با فضای مجازی اینطور می‌کنم وقتم را اینطور می‌کنم. انقدر گعده الکی نمی‌کنم و واحد کمتر می‌گیرم واینطوری. یک برنامه‌ دارد برای کارش و یک عزم. اینطوری یک نتیجه‌‌ای هم داخلش دارد. صلوات بفرستید. «اللهم صل علی محمد و آل محمد».باور خود را امتحان کنیداول یک روایت را بخوانم که منظورم از این بحث این نیست که برو خودت با عزم و فلان و این‌ها یعنی اینکه خدا را بگذار کنار. من یک روایت بسیار مهمی است در این زمینه توصیه‌ای از پیغمبر به امیرالمؤمنین من اولش را می‌خوانم بقیه‌اش را می‌گذارم بعدا می خوانم. قال رسول الله صل الله علیه و سلم لعلی علیه السلام «یا علی اوصیکَ فی نَفسِکَ بِخِصالٍ» من تو را به یک خصلت‌هایی توصیه می‌کنم «اوصیک فی نفسک بخصال» یعنی دارم در تو می‌دمم. این‌ها خیلی حرف داخلش است. القایی که خود پیغمبر در امیرالمؤمنین انجام می‌دهد مهم است و ما امروز مواجهیم. این حرف را از زید و عمر نمی‌گیریم از خود پیغمبر و امام می‌گیریم و این ها هم زنده‌اند. «و یَشهدون مَقامی و یَسمَعونَ کَلامی و یرُدَّونَ سلامی» و همه‌ی این‌ها. این‌ها زنده‌اند دارند با ما حرف می‌زنند. به القا ربانی آن‌ها می‌خواهیم توجه بکنیم و این القائات که درون ما انجام می‌شود خیلی حرف بزرگی است که باید با القائات برویم. اگر باور داریم، این‌ها القا می‌کنند. امام زمان القا می‌کند. یک موقعی آقای جاودان می‌فرمودند که کسی اگر ساعت بگذارد برای اینکه بیدار بشود، شرک است. حالا اگر باور بکنید. اگر نمی‌کنید خدا را امتحان بکنید. امام زمان را امتحان بکنید. پس چه کار بکنیم؟ به امام زمان بسپارید بیدارتان بکند. شما این کار را بکنید بیدار می­شوید. چشم­هایتان باز می­شود. حالا اینکه دوباره می­خوابید یک بحث دیگر است.شما همین امشب امتحان کن. در رخت‌خواب به امام سلام بده و به او بگو من می‌خواهم بین یک ربع به ۴ تا ۴ بیدار بشوم. بعد بیدار میشوی. بعد وقتی بیدار می‌شوی چون نمی‌دانی چه بکنی میگیری می‌خوابی! ولی بیدار میشی!البته اگر این کار را بکنی و بیدارت بکنند ولی بلند نشی، یک خورده روتون در روی هم باز میشه خلاصه. اصلا نگران نباشید، همین امشب امام زمان را امتحان کنید. ببینید بیدار می‌کنند یانه. البته برای هر کاری نه. مثلا برای تهجد.کمک با طول سجده«اُوصيكَ في نَفْسِكَ بخِصالٍ فاحْفَظْها» درست است که این القاست ولی توام حفط کن. طرف به پیغمبر می‌گوید من یک خواسته دارم نه نمی‌گویی! می‌گوید بفرما، می‌گوید من را با خودت میبری بهشت! دارد که حضرت سرش را می‌اندازد پایین و بالا می‌آورد و میگوید «اعینونی بطول السجود» پس من را با طول سجده کمک کن. پس من می‌خوام ماشینت رو هل بدم شما در را باز کن و بذار روی ۲، که روشن بشه. مثل اون شوخی نشود که یک نفر می‌رفت دعا می‌­کرد خدایا من در قرعه‌کشی بانک برنده شود. هاتفی گفت خب حداقل حساب باز کن!پیغمبر هم می‌گوید «اعینونی بطول السجود»، تو طول سجده را داشته باش، یعنی کلید را بنداز و بذار ۲، آن‌وقت من هل می‌دهم. سجده پلتفرم اقرب است. کما اینکه در ان آیه سجده دار آمده، سجده کن و مقرب شو.ثم قال «اللهم اعنه» خدایا علی را کمک کن. یعنی آدم اینطوری نیست که بگوید من طبق یک برنامه ریزی منظم می‌خواهم فلان کارها را بکنم...، اینطوری نیست، چون این یعنی من خودمختارم، من گنده‌ام خودم می‌خواهم بروم. نه این گندگی است.نیت تهذیب نفسخدایا من برای مغازه باز کردن و جمع مریدان و اخبار از غیب کردن، نیامدم. از این بازی‌ها نمی‌خواهم دربیارم. در ذهنم هم بیاید توبه می‌کنم. من می‌خواهم به خودت نزدیک شوم. کار دیگری ندارم. نمیخواهم مغازه درست کنم. می‌خواهم به خودت نزدیک شوم. تو منتهای رجا هستی، تو منتهای رغبت هستی، می‌خواهم به تو نزدیک شوم.مثلا بریم در این کار تا سرها را بفهمیم و بدانیم دلار چقدر می‌شود! از این بازی‌ها نمی‌خوام دربیارم. می‌خواهم پیش خودت بیتم. می‌خواهم خدایی بشوم. کار دیگری ندارم. نمی‌خواهم برای بقیه قیافه بگیرم. خدایا نمی‌خواهم از این‌ها. در دامنم نگذار.کما اینکه برخی عرفا وقتی با این‌ها مواجه می‌شوند، می‌گویند خدایا داری با ما چه می‌کنی؟ ما را نمی‌خواهیی که داری با این غیب و فلان مشغولمان می‌کنی؟ من تو را می‌خواهم این سکه‌ها را نمی‌خواهم. می‌خواهی با ما خداحافظی کنی داری پولش را حساب می‌کنی؟ اصلا نگران می‌شوند. به ما بدهند در عرش اعلی سیر می‌کنیم و آبروی همه را می‌بریم. البته برخی ممکن است با ریاضت‌های خاص هم این‌ها را به دست بیاورند که شیطتنت است. حتی طی‌الارض و این‌ها ریاضت دارد. صلواتی بفرستید. فقره ‌اول را مقداری طول دادیم. در فقره دوم را می‌خواستیم از این هفته شروع کنیم، قرار شد از هفته بعد باشد. و ان بحث امام شناسی در قرآن و روایات است. بحث بسیار بسیار مهمی است. الان ممکن است در ذهن شما بیاید که بیا مشکلات اقتصادی را حل کن! ولی به جهت معارفی بسیار در قرآن و روایات آمده است. و همان دلایلی که وجود پیامبر را اثبات می‌کند، وجود امام و امام زمان را ثابت می‌کند.و یکی از امتیازات معترف شیعی که باید داشته باشیم و ارتباطاتی که با این معرفت می‌توانیم حاصل بکنیم، در همین بحث امام شناسی است. منتها قرار شد که قبلش هم تیترهایی از بحث به دوستان داده شود.اهمیت شرکت حضوری در هیاتمن به دوستان توصیه می‌کنم، نه اینکه چون خودم هستم نه، خودتان و خانوادتان به صورت حضوری شرکت کنید. کاری که هییت‌ها در جلسات حضوری می‌کنند، یک دهم آن در مجازی اتفاق نمی‌افتد. در جلسه مجازی یک سری داده می‌گیرید و شاید به درد درس دانشگاه بخورد که البته باز هم کارایی کلاس حضوری را ندارد.ما با خانواده مسافرت رفته بودیم. دیدم که دخترم در رختخواب است و تبلت را گرفته بالای سرش، گفتم چه درسی است؟ گفت ورزش! واقعا نوبر است.همینطوری از آب درمیاد. این صوت‌ها و کارهای مجازی، اثر ارواحی که در خانه خدا قرار می‌گیرد و موجب این می‌شود که آهنرباهای شما مرتب بشود و به نور و نورانیت اینجا، که مومنین به هم می‌دهند و بیت‌الله داره به اینجا می‌دهد، آن معرفت سر جایش می‌نشیند و موجب یک سری عمل می‌شود. همان معرفت همان روزه و این‌ها، چیزهایی است که انسان‌ها به طور هفتگی باید خانوادشان را بیاوند و ببرند و این بایدی است و اصلا نمی‌شود از آن گذشت و بعد دائما موتورشان گرم شود و باتریشان پر شود.زیارت، بهترین مدل تربیتیاز بهترین کارهای تربیتی همین زیارت رفتن‌هاست. من همه مدل کار تربیتی را امتحان کردم در همه مقاطع، در روستا و شهر و راهنمایی و دبیرستان و دانشگاه و مدرسه و حوزه، هر مدلی که شما بگویید امتحان کردم، بهترین کار فرهنگی این است که انسان معارف بشنود آن هم در اماکن مقدسه. یعنی در این مکان‌ها به صورت ناخودآگاه مرتب می‌شود. اصلا خودش انتظار ندارد، یک زیارت می‌آید و می‌رود یکباره می‌بینی انصباطی پیدا کرده‌است. زیارت امام رضا و حضرت معصومه می‌رود با عنایت، یک باره میبیند دارد تشویق می‌شود و انضباطی پیدا میکند. من به خودم و شما توصیه می‌کنم که هر هفته برای یادگیری معالم دین وقت بگذارید. حالا نگویید این وقت، یا با خانواده بروم پارک؟ هر دو را انجام بدهید. این طوری نیست که مزاحم هم باشد. می‌شود باهم همه را داشت. ان‌شالله ما این بحث‌ها را ادامه میدهیم و دیگران راهم دعوت کنید بیایند والله نه به خاطر اینکه منبر من است. این‌ها دست است و برکت دارد. بعضی به حرم امام رضا می‌روند می‌گویند چه خوب که خلوت است. نه زیارت شلوغ خوب است. آقای ما چقدر سرش شلوغ است. صلواتی مرحمت بفرمایید.