کتاب چشم هایش آبی نبود!

چشم هایش آبی نبود! آبی ترین خالق.نام کتاب : چشم هایش آبی نبود!1: چشم هایش آبی نبود! 11: تو 21: لغزش 31:زخم 2: تو رفتی 12: بهار 22: بعد رفتنت 32: زندگی3: پارادوکس 13:زهر 23: اشک هایت 33: چشمانت4: آبرو 14: بی هدف 24: وساطت 34:تسخیر5: نگاه ما 15: شعر 25: لبخند آّبی اش 35:آر...ا من6: جهان آبی 16: ما 26: بهشت 36: مشکی موهات7: نقاشی خدا 17: بهترین مرگ 27: دوری تو 37: قدر چشم هایم را بدان 8: دوستدارم. 18: دلتنگی 28:من مرده 38: فقط یه نفر مال توئه 9: همبازی 19:من و تو 29: حیف 39: برای تُ10: حکومت 20:زیبا ترین مرگ تدریجی ممکن 30: دوریمقدمه:دوست داشتن از عشق برتر است. عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی، اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال است.عشق بیشتر از غریزه آب میخورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است. و دوست داشتن از روح طلوع میکند و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد دوست داشتن نیز همگام با آن اوج میابد.عشق در قالب دل ها در شکل ها و رنگ های مشابهی متجلی میشود و دارای صفات ، حالات و مظاهر مشترکی است؛ اما دوست داشتن در هر روح جلوه ی خاص خویش را دارد و از روح رنگ میگیرد و چون روح ها برخلاف غریزها هرکدام رنگی و ارتفایی و بٌدی، و طعم و عطری ویژه ی خویش دارد میتوان گفت که به شماره ی هر روحی دوست داشتنیست.عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میکند اما دوست داشتن در ورای سن و مزاج زندگی میکند و بر آشیانه ی بلندش روز و روزگار را دستی نیست.#A-SHچشم هایش آبی نبود!چشمانش آغاز زیستن بود چشمانش آبی نبود اماامواج خروشان چشمانش مرا در خود غرق میکرد، کار از دست و پا زدن گذشته بود چشمانش شروع انسانیت بود!چشم هایت قبله ام را نشانه گرفتند کسی چ میداند شاید خداهم مبتلا به چشمانش شده بود که جهان را آفرید تو رفتی...تو رفتی و من هنوز در تصور آغوشتم، دستی به گیسوانت میکشم و مینگرم به آن چشمانی که مرا غرق بهشتی از جنس تنت میکند پلکی میزنم و تو ناگهان محو میشویوبازهم این سکوت ادامه میابد.!پارادوکسته نشین شده ای در اعماق وجودم هرگاه حاله ای به رنگ چشمانت در وجودم چیزی را سیقل میزنند،آبی نیلی در من به پرواز در می آید که مسیر دستان فریبنده ات را نشان می دهند،تاریک و مفروظ خالی از تو به پوچ میرسم.آبروگاهی آبرو در بی آبرویست در بی حیایست از چ خجالت میکشید؟! فریاد بکش عشقت را بگذار همه بفهمند زندگی چندی بس است!کوتاهدر نگاهش غرق شو درست همان لحظه ای که سکوت بینتان عطش جنونتان را شعله ور میکند فریادش کن بگذار همه بفهمند تو دیوانه ی اوییمیخواهی اشبخدا این دیوانگی به عاقلی می ارزد رفیق دیوانگی کن که زندگی چندی بس است.نگاه مامیدانی گاهی باید دیدمان را به زندگی عوض کنیمهمیشه که نباید آنگونه که ما میخواهیم پیش برود،زبانه کشیدن آن نگاه آخر شیرینی آخرن بوسهبافت زیر رو روی دستانمان در آخرین روز های پاییز و لمس روحت در آخرین دیدار رقم بزنید بودن را وقتی از بام شهر نگاه میکنم دست شمار است تعداد عشاقی که رقم میزنند دیوانگی هارا رها کنید این فلسفه و منطق پوچ راای کسانی که عاشق هستین زندگی در دستان شماهاستاز هیچ از تٌهی بودن لذت ببرید دیوانگی کنید شهر ما نیاز داردبه دیوانه هایی که شٌهرٍی ،شهر شوند.جهان آبیاین جهان با تو آبیست با تو آرام است همچون آرامش دریا،اگه باورت نمیشه برای امتحانش یک روز غمگینشو بگریست ببین چطور این آسمان آبی، تیره میشود ابرهایش را صدا میزند و میبار همراه با تو ببین چطور این آرامش دریا تبدیل به طوفان اقیانوس میشود امتحانش خرجی نداردنقاشی خداصورتت مثلثی از طلاچشمانت امواج ملایم دریادستانت آرامش بی وصف جهانآغوشت کویری نرمو آراملبانت لطافت آهنگین خداو اینک این تویی ای نقاشی شاه کار خدادوستدارم.به بلندای زمین تا آسمان دوستتدارم.به وسعت بیکرانه ی جهان دوستتدارم.همبازی عشق زیباست، اما حکمش را نمیدانید هرچیزی قاعده و قانون خودش را دارد مومن امروزه عشق بازی ناتمامیس که چند صبایی یک نفر حکم میکند به عاشقی، بازی میکند، دلبسته میکند قاعده را بهم میزند روح و روانت را مامله میکند به بهای ادامه ی بازی بعد از همه چیزت را وسط گذاشتی دیگه چیزی در چنته نداشتی قانون بازی تغییر میکند، دیگر حکم دل نیستحکم همبازی جدیدیست که بها برای پرداختن داشته باشد گاهی هرچقدرهم که بگویی،بسازی، آینده را از رو نویس کنی !بازگوکنی تضمین دهی که هرچه او میخواهد میشود میسازی حال و آینده اش را دیگر تاثیری ندارد.میدانی همین که غرقش شوی دیگر انتهای عشقش بهت به هوس منتهی میشود حال خودت را بکش مگر تغییر میکند؟!!میدانی مبحثش پیچیده است بگذریم، فقط خاستم بگویم دوست داشتن را با عشق قاطی نکنید فرقش در این است اگر دوستش بداری با هزار و...هرچند دلیل که داری برای رفتن تنها فقط به یک دلیل « دوست داشتنش میمانی»اما وقتی عاشقش باشی همین که عادتش از سرت بیفتد حتی اگر هزار و... هرچند دلیل برای ماندن داشته باشی همین یک دلیل ک «تکراری شده باشد یا این گونه بگویم همین که بدانی او دوستت دارد میروی به عشق و حالت میرسی و بعد در خلوت و تنهایی ات به یادت می افتد که عه یک نفری بود که جانش را برایم میداد!!حکومتمیخواهم حکومت کنم حکومتی که ارکانش از عشق و جنون است ذره ای رحم در چشمانم نمیبینیمیخواهم از مرز پیراهنت بگذرم توهر شعر زیبایی گروه خونی تو رو داره.بهارتو هوای تازه ی فصل بهاری.زهرهیچ زهری غم آلودتر از درد رفتنت نیست.بی هدف شهرم را با تمام خاطراتش میپیمایم بی هدف قدم زنان کوچه به کوچه نخ به نخ همراهمی با من بمان شعر شعر زبان دوست داشتن است زبانی پنهان در میان آن همه راستی که به زبان نمی آید شعر حسرت است، شعر اشک است اندوه - درد و هیجان استماما بی قراریم بی قرار تو دلمان برایت تنگ شده، این روزها از تشنگی تلف شده ایمما تشنه در اقیانوس چشمت غرق در دست و پا زدنیم بیا و مارا نجات بده ای عشق جاودان منبهترین مرگبهترین مرگ؟تنم بر روی تخت خوابی از جنس درخت بید و تو کنارم باشی و لبانم بر روی دست های زیبای چروکیده ات درحال نوازش..من بیش از این چیزی نمیخواهم برای در آغوش گرفتن ابدیت.دلتنگیمیدونی حتی اگه در رگ های منم جریان داشته باشی بازم دلتنگتم و این قشنگ ترین باگی که خدا داده بهم من و توشاید منو تو تجلی خدا ایم برای فهماندن حس عمیق فراق به دیگران ...زیبا ترین مرگ تدریجی ممکن آینازی که گٌمت کرده، خودش گم شده تو رو از یاد برده حتی اگه صداش کنی، که صداش نمیکنی پیدا نمیشه مردس، زندس!کسی نمیدونه احمیتیم نداره داره؟قهرمانی که تاریخش تموم شده فراموش میشه اون قهرمان دوست داشتن تو بود!!!! اون رفته.توام رفتی!و همه به آرامی مشغول مردن اند صادقانه بگو ای ماه شب همه بجز اوآیا زندگی در فراموش کردن و فراموش شدن زیباترین مرگ تدریجی ممکن نیست؟لغزشبودن باید سفت و سخت باشه اگه حتی یک جاش بلغزه همیشه باعث دلهوره وترسه...بعد رفتنتعاشقم ترام تو رابعد رفتنتچرا که مرا به من بازگرداندیاشک هایت من حتی اشک هایت را خواهم نوشت، که هر قطره اش کودکیست معصوم کهعشق تو را فریاد برایم میزند وساطتامروز که از دوریت چندروزی میگذرد،دلم هوای چشمانت را کرده.دلم میگفت اوهم هوای دستانت را کرده است آدم بدقلق دلم نمیفهمد چون تو را آخرین مامنش میدید....بهانه ی تورا میگیرد و با من قهر است... بیا و وساطتت کن بین من و این کودک بهانه گیر ....لبخند آّبی اشمیخواهم مراقب حال تو باشم، وقتی که خوابی وقتی که شب، لبخند معصومانه به ماه میزنی و او هم مثل من، دلش را میدهد به آن لبخند آبی اتمن چگونه درد های روحت را حس میکنم هربار و هربار؟!شاید من حل شده ام در توبهشتمن حتی بهشت را نمیخواهم، اگر نسیمش بوی عطر گیسوانت را برایم نیاورد...دوری تومن هیچگاه نفهمیده ام که دوری تو چطور مرا نویسنده میکند ..من مردهمیخواهم بدانیمن اگر حتی مرده ام باشم باز هم تو تنها نیستی که من مرده هم نیز ، کفن برشانه به تو باز خواهد گشت حیفمیتونم بخاطرت جلو همه وایسم..اما، تنها کسی که نمیتونم در مقابلش ازت دفاع کنم فقط خودتی..حیف...دوریروا نیست این همه دوری که در ره تو دارم آتشم زد عطشم غرق تو کرد روانمگره خورده لبانم به لبانت گره خورده نگاهم به نگاهتزخممیدانم چرا هیچگاه به یاد من نیستی .من زخمی بر روحت به یادگار نگذاشته ام که با هر تلنگری به یاد من بیفتیانسان به زخم ها بیشتر می اندیشد تا مرهم ها.زندگی تو را زندگی میکنم بی اراده !چون تپش های قلبم چون هر دم و بازدممچون بی هوا پلک زدنمتو را لمس میکنم بی آنکه در کنارم حضور داشته باشی،با تو زندگی میکنم با وجود مایل ها فاصله، تو را نفس میکشم در خلع ای که عطر تو در آن معطر نیست!!!تو را میبوسم و گرمای لبت روی لبانم مرا سست میکند بی آنکه تو حضور داشته باشی!چشمانتبه چشمانت نگاه میکنمريالنگاهت زبانه میکشد مرا مغلوب میکند تپش های قلبم را بیشتر تعداد نفس هایم را بیشترلرزش دستانم راکه نگویم چ میکنی با من؟چشمانم خیره به چشمانت دو دو میزند برق میزند رعد میزند باران میزند برف میزند که نهال کوچک عشقمان ریشه بدواند، سبز شود، عشق بورزد، بارورشود میوه دهدمیبینی همه اش از گره خوردن نگاهم به نگاهت آغاز شد و پایانش در انتهای چال چانه ات است.تسخیرتسخیر کرده ای روح و تنم را ناگاه دلت دستی به دلم زد، ریشه دواند نگاهت سجده کردم، نگاهت مرا پس زدلبانت را واسطه کردی روحت را دمیدی در وجودم یک آن گرفتم جان، آنگاه بیخبر رفتی بی هوا از من گرفتی ایمان و تنم را آر...ا منآر...ا من، زیبای مطلق، جهان حیران از خلق تو.ای که وجودت آرزوی همه خوبان،ای که لمست تجسم بی پایان رویا ای که نامت طنین رویین تن دنیاای که چشمت قانوس جاودان کران در خلع فلک بی تو چه کنم یار؟!ای یار خوش خط و خالم ، بی تو همه دنیا شده تیره و تارم دستم گیر که در آبی نیلگون جهانت، همه غرق شم،که در این ره نزد تو آیم.امواج خروشان زلفت زد به دلم دست، ناگاه به خود آیم که دیدم همه خواب است مشکی موهاتمشکی موهای تورا،چال چانه ی تورا،حال این ها به کناردر کجا جای دهم آبی چشمان تورا؟!و مویرگ به مویرگ مغز مرا، تار به تار مشکی موهایت برهم میریزد.قدر چشم هایم را بدانقدر چشم هایم را بدان....نمیدانم شاید حتی بعداز من هیچکس حتی با چشم های آبی،آبی به تن کردنت را آسمانی نبیند،شاید هیچ چشمی دلت را دریا نبیند،لبت را لعل نبیند؛قدر چشم هایم را بدان مجنون تر از دیوانه هاتو را نگاه میکندفقط یه نفرمال توئهببین کاری به فلسه و منطقش ندارم،این که یه آدم خوش شانسه یا نه همش به طرز فکر خودمون برمیگرده؛حتی کسی که وارد زندگیمون میشهولی تو این دنیا که فقط یه بار فرصت آزمون و خطا داریم،بزا من بهت بگم توی این زندگی فقط یک نفر مال توعه.مهم نیست جنسیتتون چیه، کجا زندگی میکنید و چند سالتونه،اون یک نفر کسیه که تو رو خلق میکنه.ازت یه آدم دیگه میسازه یه ورژن آپدیت شده از تو،میفهمی؟دگرگونت میکنه؛لحن حرف زدنتوغذا خوردنتو تیپتو علایقتوهدفت رو زندگیت رو ببین،خلقت میکنه جوری که کیف میکنی از این آدمی که هستیحالا خودت نمیدونی چی شد، چه جوری شد، اصلا کی اتفاق افتاد!به خودت میای میبینی غرقش شدی سبک آهنگی که گوش میده رو گوش میدیذائقه غذایی که داره رو داری علایقش علایقت میشه، نوع زندگیشرفیقاش رفیقات میشنببین نه این که بگم بهت تحمیلش میکنه یا کپی میکنی ها نههمه چی ناخداگاه اتفاق میفته.به خودت میای میبینی غرقش شدی رفت،تمام.میدونی فقط یک نفر هست که مال توئهاولینات با اون رقم میخورهبرای هرکی یه مدله ولی این ویژگیارو داره،ممکنه 10 سالت باشه خوش شانس باشی باهاش روبه رو شی، از کودکی زندگیتو بسازی باهاش ممکنه 30 سالت باشه پیداش کنی،ممکنه هیچوقت پیداش نکنی!اما این رو بدون تمام اینارو میتونی تو آدمای دیگ ام پیدا کنیولی اون که مال توئه، خالقته، اولینات با اونهکافیه پیشش سکوت کنیمیفهمه چتهوقتی نگاهتون بهم گره میخوره، زبون چشاتو میفهمه.وقتی حتی خودت نمیدونی چته اون روالت میکنهرفیق:یه جایی خودتو پیدا میکنی میبینی خندت گره خورده به خندش بغضش دلیل موج تو چشاته!آغوشش مورفین تو زندگیتهصداش آرامش درونتهنگاهش دین و ایمانتهیه جا یه وقتی به خودت میای و میبینی فقط تو رویا مال توئه تو لحظخ زندگی کنید قدرشو بدونید.برای تُتمام دارایی منهرآنچه که دارم طعلق خاطر به توئست.معبودم، تمام زندگی من در دستان تو خلاصه میشود و آغاز هر روزم با پلک زدنت.روشنایی دل من اون دو سیهِ چاله ی فضایی ات است که تمام من در آن خلاصه میشود،و هوای من عطر گیسوانت است که با هربار استشمامش مرا به ورا میبردآغوشت وسعت کوچک شده ی جهان است و لبانت جنون محضنگاهت عطش جان است و صدایت آرامشمو تمام من در انهنای گوشه ی لبت، یا بهتر بگویم در چال چانه ات خلاصه میشود.میدونی قبل تو رو یادم نمیاد.همه چیز از وقتی که تُ اومدی تو زندگیم شروع شد زندگیم رنگ گرفت شخصیتم کاملا دگرگون شد میدونی خاستم ادامه بدم ولی همیشه که نباید همه ی شعرا متنها دلنوشته ها معنی بدن! همین که طرف مقابلت بفهمه چی میخای بگی برای ما کافیه هی کوچک ترین تا ابدیت. محمدی کوچکم برای تو مینویسم برای چشم هایت برای آن نگاه گیرایت . خدادوستدارم.A-Mتا ابدیت همون یه دونه.