چگونه اکثریت موتورهای جستجوی ایرانی مقهور گوگل شدند

سالهای نه چندان دور موتور جستجوی ملی یک نیاز مبرم شده بود، چرا که قرار به راه اندازی اینترنت ملی بود.متخصصان ایرانی در پشت سایتهای ایرانی وارد این مقوله شدند. سایتهای یوز، بیسفون، پارس جو والبته موتور جستجوی ایرانی ojo.موتور جستجوی ایرانیچون هدف اصلی از موتور جستجوی ایرانی نه ایرانی بودن بلکه جایگزین گوگل شدن بود، مسیر رفته؛ غلط بود.مسیر طی شده در تمام سایتهای جستجوی ایرانی بجز (ojo و parsijoo) استفاده از دیتابیس موتور جستجوهای خارجی علی الخصوص گوگل بود و فراموش کرده بودند کهقرار است در اینترنت ملی بکار گرفته شوند و دسترسی موتورهای جستجویی مثل گوگل به سایتهای اینترنت ملی قرار نیست ادامه دار باشد.علی الظاهر همه چیز خوب پیش می رفت و چند سالی جستجوگرهای ایرانی مذبور با تکیه بر دیتابیس گوگل تنها اقدام به از نو مرتب کردن داده های گوگل می کردند.حتی موتورهایی مثل «سلام» به نتایج موتورهای جستجوی غیر از گوگل هم مراجعه کرد.همه چیز خوب پیش می رفت و با آمدن پیامرسانهای ایرانی انتظار سرعت گرفتن کار بود. اما به یکباره اتفاق عجیبی افتاد و آن قطعی سراسری اینترنت در ایران (۱۳۹۸) از جمله عدم دسترسی به/از گوگل بود.در عین تعجب موتورهای جستجوی پرسر و صدای ایران از کار افتادند چرا که دسترسی به دیتابیس عظیم گوگل را از دست داده بودند (این را هم بگویم که این دسترسی نه کلی بلکه به صورت موردی و با جستجوی یک واژه و از طریق استخراج نتایج صفحه مربوطه بود. یعنی کوئری را از کاربر می گرفتند و با توجه به سرعت خارق العاده گوگل در اعلام نتیجه، بعد از پاسخ گرفتن از گوگل با کوئری گفته شده فقط آن را پروسز می کردند و با ترتیب جدید به خورد کاربر می دادند، جالبه بدونید که مزیت این روش در سرعت بالای آن بود چون گوگل زیر یک ثانیه پاسخ می داد ولی اگر این موتورها می خواستند خودشان در دیتابیس بزرگ شده ناشی از حجم عظیم داده ها دنبال این کوئری بگردند، بفرض که الگوریتم و تکنیکش را هم داشتند بیشتر از اینها زمان می برد)اما این قضیه گذرا و نهایتا 45 روزه بود و باسپری شدن آن همه چیز به قبل بازگشت اما یک تجربه بد برای کاربران ایرانی در پی داشت و آن اینکه هیچ موتورجستجوی ایرانیی کمک یارش نبود.این به اصطلاح موتورهای جستجوگری که به جای کراون داده های وب؛ خوراک خود را حاضر و آماده از گوگل می گرفتند و با تصور اینکه گوگل هم نمی تواند کاری بکند (چون این سایتها با استفاده از نرم افزارهایی مثل curl که یک مرورگر تحت وب بود و تغییر رنج ای پی باهر درخواست) خود را کاربر واقعی جا می زدند و گوگل نیز نمی توانست ربات بودن آنها را تشخیص دهد.اما چه شد گوگل را نتوانستند بیش از این دوربزننددر آن روزها گوگل سه آرزوی بزرگ داشت تا بتواند دست این سایتها را از صفحات خود کوتاه کندآن سه آرزوی که می توانست به گوگل در این کار کمک کند اینها بود1 مرورگر از خودش باشد (آنزمان 93درصد مرورگرهای بکارگرفته شده فایرفاکس بود)2 سیستم عامل غالب خودش باشد که آنزمان ویندوز بود و 90 درصد سیستم عامل آن روزها ویندوز بود3 کاربرانش شناخته شده و دارای هویت معلوم باشند.بله گوگل هر سه آرزوی خود را عملی کرد چرا که با ارایه مرورگر کروم ( جایگزین شده فایرفاکس) و سیستم عامل اندروید (جایگزین شده ویندوز) و لاگین به گوگل (جایگزین شده یاهو و هات میل) با سیستم اکانتینتگ یا تشخیص هویت کاربران، همه این آرزوها محقق شد. طوریکه امروزه 80 تا 90 درصد ورودی های هر سایت گوشی ها موبایل (که اکثریت اندروید هستند می باشد). و بیش از 90 درصد افراری که در گوگل سرچ می کنند با اکانت لاگین شده در گوگل (gmail) فعالیت دارند. یعنی گوگل دقیقا می دونه کی داره ازش درخو.است کوئری می کنه ودیگه درخواستهای جعلی (از نوع درخواست های موتورهای جستجوگر ایرانی) نمی تواند دورش بزند.و در نهایت تحقق این دو آرزو به گوگل کمک کرد تا با تغییر کوچکی در الگوریتم خود برای همیشه به داستان موتورهای جستجوی ایرانی خاتمه دهد. خیلی ساده، گوگل وقتی کاربری 5 یا شش صفحه را خارج از سیستم عامل و مرورگر کروم جستجو می کرد و کلیکی نمی کرد با نمایش کپچا(کد امنیتی) دیگر اجازه ادامه کار را نداشت.به یکباره سایتهای جستجوی ایرانی که به دیوار خورده بودند خشک شدند وبه تعطیلی منجر شدند.دیگر هیچ خیری از یوزو وسلام و... نیستحتی پارسی جو نیز که خودش کروانر اختصاصی داشت اعلام تعطیلی کرد و این مرثیه ای بود بر پایان موتورهای جستجو. و اکثریت آنها با خاموش کردن سرورهای خود دست خود را به نشانه تسلیم بالا بردند.اما ojo هنوز در پشت صحنه در حال رشد است و باید منتظر باشیم تا جوانه بزند....