تصمیم های خیلی خیلی کوچیک

یادمه وقتی بعد از اومدن رتبه کنکورم انتخاب رشته میکردم به اسم اهواز خیلی فک نمیکردم انگار رتبم چند روز قبلش بهم فهمونده بود که دیگه باید کنار بیای و نمیشه اونجور که تو رویا ها بود فقط خدا خدا میکردم از دامپزشکی در بیام و یه جا مرکز استان باشه وقتی نتایج اومد برخلاف تمام همکلاسی هام که از خاطره تعریف کردانشون حس بغض از قبولی تو اهواز میگیری من اشک شوق ریختم که تو این شهر قبول شدم برا من یه ماجراجویی جدید بود شاید من تا قبل از اون تو یه شهر تنها نبودم هیچوقت من تو اهواز هیچوقت فامیلی نداشتم هیچوقت پام رو تو کل استان خوزستان که هیج حتی استان های اطرافشم نزاشته بودم ما تهرانیا باید خیلی به خودمون فشار بیاریم که شمالو ول کنیم و تا جنوب ماشبن برونیم برا همین زیاد سروکلمون اینجا پیدا نمیشه اومدم اهواز خیلی وقت بود که حتی شده از رو خودنمایی برم و یه کسب و کاری شروع کنم میدونی تازه ۱۸ سالمم نشده بود حتی با اسم استارتاپ اشنا نبودم میگفتیم یه اپ می خوایم بسازیم ایده پردازی میکردم و خیلی خوشحال و امیدوار بدون اینکه چیزی از بازار رقابت واقعیت چالش ها بدونم غرق افکارم بودم البته شاید این روحیه رو از پدرم داشتم که همیشه ازم انتظار داشت انتظار اینکه یکار بزرگ انجام بدم هنوز هم همین انتظار ر‌و داره واقعیت ولی خب داشتم میگفتم با ادم هایی که تو تهران میشناختم و یا تو صحبت میکردم اکثرا چیزی از این چیزا نمیدونستن یا سر در نمیاوردن حداقل ترین کار ممکن برام این بود که کاتولوگ افتاده توی خیابون انقلاب اونم زمانی که بعد از مدتی به تهران برای خرید کتاب برگشته بودمو بردارم و به سایتشون سر بزنم تویه مسابقات ایده پردازی شرکت کنم برای من یه فرصت بود که میارزید امتحانش کنی تو تایم ارائه ایده اومده بودم اهواز و هر هفته برای ارائه ایدم به دانشگاه امیرکبیر به تهران میومدم و دوباره ۱۰ ساعت تو این اتوبوس های لعنتی که انگار راننده هاش عاشق انداختن تو دست اندازان برمیگشتم اهواز ۵۰۰ نفر شرکت کرده بودن و من با یه پاور پوینت و یک ایده رفته بودم تو ۸ تا البته دوستم امیرحسین هم بود ۸ تا ایده ای که ۷ نفر دیگه همشون یا مدرک دکترا داشتن یا پیر بودن یا نمونه کار ساخته بودن اما ما فقط با یه ایده اونجا بودیم قرار بود دانشگاه امیرکبیر به نفر اول ۳۰۰ ملیون سرمایه برای شروع بده شروع کردم به نوشتن شروع کردم به تمرین یاد گرفتن نمودار های اقتصادی نقطه سر به سر چیه فلان چیز چیه با اینو اون مشورت میکردم یادمه حتی اولین بار بود جلو ۵۰ نفر میخواستم برم پشت میکروفن با یه لپ تاپ شروع کنم به سخنرانی هنوز لرزش لب ها و صدام جلوی اون همه ادم تو سالن کنفرانسو یادمه حتی تو اولین ارائه نتونستم اسلایدام رو به اخر برسونم و کلی خجالت کشیدم . یه پسر با کت و شلواری که شاید یکم به تنشم بزرگ بود از سن اومد پایین اما ایدم رفت به مرحله بعد ، باور نمیکردم میدونی این اقدام به شرکت تو همچین مسابقه ای تنها چیزی که برام داشت این بود که متوجه شدم میتونم فکر یا ایده ای تو ذهنم داشته باشم که فرق ایجاد کنه بین من و بقیه من اونقدرا تا قبل از اون با اعتماد به نفس نبودم و این برام لازم بود من در نهایت تو اون مسابقه چهارم شدم و چیزی جز یه عکس یادگاری مقداری جایزه نقدی و لوح تقدیر برام نموند اهواز که بودم پی هرکاری میرفتم دنبال هرچیزی بودم یه سمینار تو دانشگاه برگذارکردن و ترمی ۱ ملیون بابتش شهریه میگرفتن تو جلسه اولش که رایگان بود شرکت کردم یه ادمی از کانادا اومده بود ایران و قرار بود برگرده کانادا و به صورت انلاین اینجا درس بده و از تجربیاتش بده موضوع حرف هاشم این بود که چطور از صفر به پول برسیم و تاکید داشت از صفر مطلق جالب بود برام تو اولین حرفی که زدم و روی سن بود دید که سنم نسبتا پایینه و راجب یسری چیزا میفهمم شروع کرد به تعریف و تمجید ازم منم مات و خجالت زده حتی بلد نبودم جوابش بدم اونجا تو دوره اش شرکت کردم چیزایی یاد گرفتم با موضوع هایی اشنا شدم در بازاریابی ومارکتینگ و بعد هم نیمه کاره تمامش کردم اما دومین نقطه ای بود که باز تو من تعقیر ایجاد شد و دوست داشتم ازش بگم من هر جمعه چیزی نزدیک ۶ کیلومتر پیاده روی میکردم تا به دوره اون برم و الان که بهش توجه میکنم میبینم فقط علاقه منو تنها تو اون مسیر میکشوند بعداز ول کردن و ناتمام گذاشتن اون دوره از روی کنجکاوی و علاقه ای که به پیدا کردن برنامه نویس داشتم تنها کاری که کردم این بود که پیج دانشکده کامپیوتر دانشگاهمونو تو انستاگرام فالو کردم بعد حدود ۵ ماه به صورت اتفاقی یه دعوت تو استوری دیدم برای کارگروهی و استارتاپ رفتم دایرکت و گفتم من علاقه مندم حضوری یه نفر رو دیدم بنام محسن هنوزم روز اول و لبخند هاو خوش برخورد بودنش تو اولین دیدارم باهاش یادمه بهش از امیرکبیر و مارکتینگ گفتم و اون خوشحال شد تا بیام پیششون اونا تو پارک علم وفناوری تو بخش خانه استارتاپ اسم نوشته بودنو کار میکردن از روی علاقه پیش اونها میرفتیم ایده پردازی میکردیم و روی یه پروژه بنام انوت کار میکردم این ابتدا قصه من بود و بعدش رو سری بعد تعریف خواهم کرد اما هدفم از طولانی کردن و صحبت راجب این فرایند این بود که بگم تو زندگی حداقل ترین چیز ها میتونن حداکثر تاثیر ها رو داشته باشناون کاتولوگ امیرکبیر که کف زمین خیابون انقلاب دیدم اون لحظه که خواستم پیج دانشکده کامپیوتر دانشگاهمون رو فالو کنم اون لحظه که تو سمینار شرکت کردمشاید باعث ایجاد تفاوت شد من میتونستم اون کاتولوگ رو جدی نگیرممیتونستم روزجمعه ساعت ۳ تنها به یک سمینار نرم میتونستم کلمه ای راجب دانشکده کامپیوتر سرچ نکنم تو هرزمان انگار بعضی لحظه ها خیلی با ارزش تر میشن