آب ایران باید به خاک ایران برگردد+فایل صوتی⭕⭕⭕

ما هرگز ارزش آب را نمی دانیم تا زمانی که چاه خشک شودبه نظر می‌رسد که ذهن ما انسان‌ها در برابر کمیابی عکس العمل خاص و ویژه‌ای نشان می‌دهد. برای چیزهایی که به وفور و فراوانی در اطرافش وجود داشته باشد،زیاد ارزشی قائل نمی‌شود؛اما برای چیزهایی که نادر و کمیاب هستند،مشتاقانه سر و دست می‌شکند. جالب اینجاست که آن چیزهایی که برای حیات و زنده ماندن انسان لازم و ضروری هستند؛به صورت فراوان و رایگان در اطراف ما وجود دارد ولی ما قدر آن‌ها را نمی‌دانیم. وقتی متوجه ارزش واقعی آنها می‌شویم که در تنگنا قرار گرفته و از وجود آنها محروم شویم. آنجاست که متوجه می‌شویم که چه چیزهای ارزشمندی را در اختیار داشته‌ایم و به آنها بی‌توجه بوده‌ایم. آن زمان حاضر هستیم بیشترین بهای ممکن را برای به دست آوردن این موارد بپردازیم.نیاز است که ارزشمندی را تعیین می کند.به عنوان مثال اکسیژن به عنوان ضروری‌ترین عنصر لازمه برای حیات انسان به صورت فراوان و نامحدود و رایگان اطرافمان را احاطه کرده است ولی ما توجه به آن نداشته و قدردان آن نیستیم.تا روزهایی که به آلودگی هوا برخورد می‌کنیم و نفس کشیدن برای مان سخت و دشوار می‌شود. آن زمان تازه متوجه می‌شویم که چه نعمت ارزشمندی را همیشه در اختیار داشته‌ایم ولی نسبت به آن بی توجه و بی‌تفاوت بوده‌ایم.هرگز گلبول قرمز را از اکسیزن محروم نکنید.خاطرم هست که پدرم بسیار به مسئله نان حساس بودند. تا جایی که امکان داشت از دورریز نان اجتناب می‌کردند و حتی در سر سفره وقتی نان می‌آمد شروع به خوردن می‌کردند. چون معتقد بودند نان به عنوان یک خوراک کامل در سر سفره آمده است. دلیل اصلی این رفتار پدرم این بود که کودکی ایشان با جنگ جهانی و قحطی نان در ایران مصادف شده بود. ایشان تجربه نبود یک لقمه نان بر سر سفره را با تمام وجود درک کرده بودند. پدرم به خوبی می‌دانستند که وقتی گرسنه هستی و هیچ چیز برای خوردن نداری یک لقمه نان چقدر می‌تواند ارزشمند و گرانبها باشد.همیشه در سر سفره غذا جمله معروفشان این بود که:«نانی،نان بیاور که ما بی نانیم!»قحطی نان در همه دنیا وجود داشته است.به نظر می‌رسد که مقوله آب هم در روزگار ما چنین وضعیتی پیدا کرده است.سال‌ها کشور ما با بارندگی‌های فراوان و منابع آبی خوب مواجه بوده است.همین مسئله باعث شده است که ما شهروندان به درستی قدر و قیمت آب را ندانسته و برای آن ارزش زیادی قائل نشویم. در دسترس بودن آب گوارا به صورت فراوان و همیشگی برای مردمان شهر و روستا این تصور را ایجاد کرده که آب خیلی هم چیز مهم و و گرانبهایی نیست و به راحتی همیشه می‌شود به آن دسترسی داشت. پس بی‌محابا آن را مصرف کرده‌ایم و متاسفانه گاهی نیز در استفاده از آن اسراف هم نموده‌ایم.کودک تشنه برای آب ارزش قائل استاما اگر هر کدام از ما یک نصف روز،در کویر سوزان حتی با وجودهمه امکانات دیگر ولی فقط بدون آب بمانیم؛خوب متوجه می‌شویم که یک بطری آب چقدر ارزشمند است.خاطرم هست در دوران کودکی در یک سفر خانوادگی دسته جمعی با همه فامیل به شهر قم رفته بودیم. در آن ایام آب شهرقم بسیار شور و بدمزه و غیر قابل خوردن بود و آب شیرین بسیار کمیاب بود.به طوری که ما از تهران با کُلمن برای خودمان آب برده بودیم. اما هنگام بعد از ظهر دیگر آبمان تمام شده بود.آن زمان‌ها هم آب معدنی چیز مرسوم و معمولی نبود اما در یک فروشگاه آب معدنی دماوند دربطری‌های بزرگ فروخته می‌شد به قیمت ۱۵ تومان،در حالی که یک شیشه نوشابه فقط دو تومان بود ولی کار آب را نمی‌کرد!به همین خاطر من با شهاب و آرش دو تن از پسر دایی‌هایم نفری ۵ تومان روی هم گذاشتیم و یک بطری آب معدنی خریده و سه نفری آن را نوشیدیم تا از تشنگی هلاک نشویم!بی آبی در گرمای سوزان برای کشاورزان به معنی فاجعه است.بر اساس تجربه های قبلی، من معمولاً در سفرهای خارج از کشور مقداری آب معدنی با خودم می برم تا در طول سفر با کمبود آب مواجه نشده و مجبور به خرید آب گران قیمت در مقصد توریستی نشوم.معمولاً مقدار آبی که می‌برم به همراه آبی که هر روز از طرف هتل دراتاق شارژ می‌شود نیازمان را در سفر برطرف می‌کند. اما در این سفر اخیر هتل مان در ارائه آب معدنی خیلی دست و دلبازانه برخورد کرد و همین امر موجب شد که تعدادی از بطری آب‌هایی که با خودم برده بودم بدون استفاده باقی بماند. به همین خاطر تصمیم گرفتم آنها را دوباره با خودم به ایران برگردانم.نیاز به آب سالم و بهداشتی روز به روز در حال بیشتر شدن است.اما اتفاقی که افتاد کمی عجیب بود! در فرودگاه ایران از من خواستند که چمدانم را داخل دستگاه کنترل بگذارم. مامور کنترل به خاطر دیدن بطری‌ها در چمدان به من مشکوک شد و بارم را جهت بازرسی داخل چمدان به قسمت حراست ارجاع داد. وقتی برای مامور حراست توضیح دادم که این بطری‌های آب معدنی ایران است که با خودم به سفر برده بودم اما اضافه آمده و به همین خاطر آنها را با خودم برگرداندم ایشان باورش نمی‌شد! می‌گفت کار شما غیرمنطقی به نظر می‌رسد چرا آنها را همان جا دور نریختی و این همه با خودت زحمت دادی و برگرداندی و حتی آنقدر مشکوک شده بود که درب چندین بطری آب را باز کرد و دانه دانه آنها را بویید!به ایشان عرض کردم هموطن عزیز،آب بسیار محصول گرانبها و پر ارزشی است.چرا من باید این آب مملکت را بی جهت به دور بریزم وقتی می‌توانم آنها را با خودم برگردانده و بعداً استفاده نمایم؟!البته که فکر کنم ایشان زیاد حرف من را متوجه نشد،چرا که همچنان با یک نگاه عاقل اندر سفیه به من نگاه کرده و در نهایت،اجازه ورود آب ایران به خاک ایران را دادند!داستان آب در ایران عزیز تازه شروع شده است.در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.دوستدار شماعلی میرکمالیچهارشنبهچهارم مردادماه یکهزار و چهارصد و دو1402/5/4باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛«برای بهتر شدن،جانبداری را رها کنید و ضعفهایتان را بپذیرید»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید. https://vrgl.ir/oGTDw اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:https//t.me/alimirkamalicoach