فرزند عزیزم لطفا کسی شو که من نشدم.

آرشششششش! بی عرضه!مربی از ته حلق بچه را سرکوب می کند. شکم برآمده مربی حکایت از روزهای دراز کم تحرکی دارد. یا پرخوری... شاید هم هردو. آفتاب سوزان است و طفل های معصوم آرزوی ثروت اندوزی پدرهایشان را لای چمن های می جویند. لابلای مانع های یکی در میان فسفری و صورتی. توی جوراب های تا زانو بالا کشیده و کفش های استوک دار.هوا کمی خنک تر از دو سه روز پیش است. با اینحال نشیمنگاهم می سوزد از سکوی سیمانی. سکو نقش نیمکت را دارد با قابلیت تجمع گرما حتی تا چند ساعت بعد از سایه گرفتن. دوسه مادر عقب تر روی نیمکت چوبی زیر سایه چنار به گپ و گفت مشغولند. از تنها بابای حاضر می پرسم پسرش کدام است.نسیم های گاه و بیگاه تور دروازه را به زور تکان تکان می دهند. پسرها بین مانع ها یک پا دو پا تمرین می کنند. چمن مصنوعی سالم و تمیز است و پسرها همه لباس های یک رنگ و یک شکل پوشیده اند. مربی از پشت عینک آفتابی پسرها را می پاید. به این فکر میکنم چقدر حاضرم حقوق بگیرم که زیر آفتاب رده بروم و داد بزنم. از تنها بابا شهریه کلاس را می پرسم. گنجشک ها دورتر شلوغی می کنند. زمین چمن هیچ سایه ای ندارد بجز دوسه تا نیمکت باشگاهی که میزبان کودکی با لباس معمولی است. از تنها بابا علت ورزش نکردنش را می پرسم. پسر مصدوم است. شاید این مصدومیت را در برنامه نود روزی، به عنوان اولین مصدومیت زندگی اش یاد کند. شاید سوار بر پورش و آیفون به دست روزی از کنار همین باشگاه رد شود و رحمت بفرستد به روح پدرش که اینجا آوردش روزی. شاید حتی تا چند نسل بعدتر روحش شاد بگویند به مردی که پسرش را روزی به باشگاهی برد تا فوتبالیست شود.گه گداری صدای خفه توپ از وسط چمن می شنوم. در سالن کناری توپ همان توپ است اما صدا می پیچد. سالن فوتسال است؟ شاید‌. اگر صدای توپ نبود خیال می کردم رستوران باشد از بس قاشق ها به چنگال ها می خوردند. عینک آفتابی ام را بر میدارم تا شهریه ترم را از توی گوشی تنها بابا بخوانم. زود عینک را سر جایش می گذارم. آفتاب تیز است و سوزان حتی در سایه. آپارتمان های حاشیه زمین در طبقات یکسان با پنجره های یکسان و نماهای یکسان کمر به آفتاب داده اند و با پرده های کشیده غروب را انتطار می کشند. معلوم است چند کارفرما به فاصله هرکدام را ساخته اما آنقدر به هم شبیه اند که انگار از توی شابلون ردشان کرده باشی. روی بنر گوشه زمین هشدار جدی داده اند که اگر آدامس یا آشعال توی زمین بیندازی یا فحش رکیک بدهی یا زیادی سر و صدا کنی که همسایه ها آزرده شوند سانس تعطیل. بنر شوخی ندارد. آپارتمان های پهلوگرفته هم در استراحت کردن سر ظهرشان شوخی نداشته اند حتما. با خودم فکر میکنم اگر لب تراس بایستی و آدامست را کمی سربالا تف کنی حتما توی چمن ها می افتد‌. حتی شاید بازیکن باشی و آدامس تف کنی و بعد ادعا کنی کسی از لب تراس عمدا توی زمین آدامس تف کرده. کسی چه می فهمد؟طراح کلمه سانس تعطیل را آنقدر بزرگ تایپ کرده انگار که بخواهد بنویسد هر کس در این مملکت لعنتی کوچکترین اختلاسی بکند اعدام است. بعد اعدام است را زرد و بزرگ تایپ کند یک جوری که ت ی چشم تک تک مدیران و مسوولین لعنتی فرو برود. سانس تعطیل است را جوری از قصد درشت نوشته انگار بزرگترین مجازات باشد.دلم پیش کودک معصوم مصدوم است. یاد روزهای می کنم که بازی ام نمی دادند و زنگ های تفریح دور زمین را گز می کردم تا بقیه بازی کنند و خوش باشند. دهانم تلخ می شود‌. خاطره ها راستی راستی مزه دارند ها!تنها بابا از خاطرات بازی های خودش می گوید. فوتبالیست نیمه حرفه ای بوده. با دست پاهایش را لمس می‌کند و از مصدومیت هایش می گوید. می گویم پس پسر به بابا رفته. طنز تلخی توی حرفم است که بعدا می فهممش. کلاغ با یک قار پیوسته طول زمین را هوایی طی می کند. گنجشک ها روی زمین دنبال غذا می گردند. مادر ها گپ می زنند. مربی حرص می خورد و من از قبل هم نسبت به فوتبال بی تفاوت تر می شوم.