سلام آقای دیوانه! (۲)

...پنجاهو هشت، پنجاهو نه و بلاخره شصت. نوبتِ حرکتِ منم رسید. با سرعتی که اون توی قدم برداشتن داشت، توی همین یه دقیقه هم می‌تونست کلی ازم فاصله گرفته باشه. شلوغی! تنها چیزی که باید باهاش مواجه می‌شدم، شلوغی بود! صدای بوق ماشینا، که هرکدوم می‌خواست راه خودشو بره: یکی مستقیم، یه سری‌ها گردش به راست و بلاخره من که راهنمایِ سمتِ چپم بهم گفت که مسیرم رو باید به کدوم طرف ادامه بدم!دیگه توی دیدم نبود؛ فقط باید با حدس زدن، پیش‌بینی می‌کردم که الان کجاست! صدای بلندِ ضبط، اجازه نمی‌داد که متوجه بشم بیرون چخبره ولی معلوم بود آبِ زیادی کفِ خیابون جمع شده؛ پس باید با احتیاط رانندگی می‌کردم تا آب روی عابرهای پیاده‌ای که مسیرِ کنارِ خیابون رو برای قدم زدن انتخاب کردن نَپاشه.شب دیگه از راه رسیده بود و پیدا کردنِ یه آدم با کاپشنِ طوسی تو همچین وضعیتی نمی‌تونست کارِ آسونی باشه. تنها وجه تمایز اون با بقیه آدما این بود که چتر بالای سرش نبود: خوبه، یخورده کارم آسون شد!یادمه بستنی دوست‌داشت؛ بستنی قیفی. از اونجایی که خاطرم بود یکی دوتا بستنی فروشی سرراهم قرار گرفته بودن، یه سَری چرخوندم تا ببینم لابلای اونایی که کناره‌ها، جاهایی که یخورده سقف داشت توی صف وایستادن، اثری هم از اون دوستِ عزیز پیدا میشه یا نه.بستنی قیفی زیر بارون! بله بستنی قیفی زیر بارون خیلی می‌چسبه؛ مخصوصا که دیوانه هم باشی!یبار یادمه اتفاقی توی پارک دیدمش. مشغول قدم زدن بودم. هوا سرد بود و بجز یسری دوستان غریبه و آشنا، کسی به چشم نمی‌خورد. یه دستم توی جیب سویشرتم و با اون یکی سیگار رو کنار لبم گرفته بودم. شب بود و طبق عادت یه مسیرِ خلوت رو انتخاب کرده بودم. تاریک بود چون تیرِ برق‌ها لامپ نداشتن؛ این از سلیقه‌ی بچه‌ها بود تا یخورده اونجا دنج بنظر بیاد! پُک‌های آخرِ سیگارم بود. یه کامِ سنگین گرفتم، بعد گرفتمش لای دوتا انگشتام و پرتش کردم توی تاریکی. دنبالِ پوکه‌‌ش رو گرفتم که توی علف خشک‌ها نره؛ سُر خورد و سر خورد دست آخر هم رسید جلوی پای یه آدم. رفتم جلوتر تا عذرخواهی کنم که... دیدم غریبه نیست؛ دوست عزیزمون بود. بله. ما ازین دست خاطره‌هام باهم داشتیم!اونجا نبود. مغازه‌های بغلیش؛ اونجاهم چیزی ندیدم؛ یعنی کجا می‌تونست رفته باشه؟ نکنه یکی از کوچه‌ها رو زده باشه داخل و سر از یجای دیگه درآورده باشه، ها! فکرم درعین حال هزارجا می‌چرخید. با این مدل حواسپرتی، رانندگی آسون نبود و از طرفی با این دید زدن‌های سَرسری که نمی‌شد پیداش کنم؛ پس تصمیم گرفتم که بزنم بغل و...ولی نمی‌شد. چپ و راستم کیپ تا کیپ ماشین پارک شده بود و با یه نیش‌ترمز کلی بوق از پشت‌سر تحویلم می‌دادن. باید چیکار می‌کردم؟ فکرِ بیخیال شدنِ ماجرا، تنها چیزی بود که هرلحظه داشت توی ذهنم ‌پررنگ‌تر می‌شد. مهم نبود تا الان چقدر وقت گذاشته بودم یا چندتا جای دیگه می‌تونستم باشم که بهم خوشبگذره؛ چیزی که اهمیت داشت این بود که من دارم این بهاء رو به چه قیمتی دارم پرداخت می‌کنم: فضولی توی کار بقیه؟ جسبوندنِ برچسبِ ماجراجویی، روی عبارتِ واضحِ فضولی یا... این یا خیلی اهمیت داشت! اگه یخورده به خالی بودنِ پشتش شک می‌کردم، کافی بود تا راهنما بزنم و یکی از کوچه‌های روبرو رو انتخاب کنم و...ولی خالی نبود: یه حسی بهم می‌گفت صبر کن، چند دقیقه دندون روی جیگر بزار!توی همین هول‌وحوش که داشتم با کلاچ و ترمز بازی می‌کردم و دنده از یک به دو و برعکس تغییر می‌کرد؛ ردِ دستمال‌کِشی‌هام دوباره داشت با بخار پر می‌شد و خط‌های آب، از بالا به پایین سرازیر می‌شدن!از شدتِ بارون کم شده بود؛ این شد که به خودم اجازه دادم تا شیشه‌ی سمت خودمو یخورده بدم پایین، در حدی که هوا وارد این فضای بسته بشه. حجمِ تقریبا دو_در_یکی که پر شده بود از اکسیژن‌هایی که من کشته بودم‌شون! باد به کلّم خورد و یخورده جون گرفتم. دیگه سرمایی که روی انگشتام نشسته بود رو فراموش کرده بودم. دل به موزیکی که درحالِ پخش بود دادم و سعی می‌کردم حواسِ خودمو پرت کنم: این ترانه روی دورِ تکرار بود اِبی_مستِ چشات.رفتم تو یه حال و هوای دیگه! اومدم به خودم فکر کردم. اینکه چقدر تنهام. عاشقِ دور دورهایِ تنهایی، توی هوای بارونیم. برعکسِ الان، هوا یخورده گرم‌تر باشه تا شیشه‌ها رو بدم پایین و یه جاده‌ی خلوت رو پیدا کنم و صدای موزیک رو بچسبونم تا تَه! همه‌جا تاریک باشه و من سوپایین کنم؛ جوری که فقط جلوم رو ببینم و برم. انقدر که فراموش کنم اصلا برای چی از خونه زدم بیرون!ترافیکی که توش گیرافتاده بودم باعث شد دلم نخواد از این دنیا بیام بیرون! توی یه رخوتِ دلچسب و خواستنی فرو رفته بودم و احساس می‌کردم که از صندلی جدا شدم. دستامو ناخواسته دورِ فرمون می‌چرخوندم و با انگشتام ریتمِ موسیقی رو روش تکرار می‌کردم: دینگ دینگ دینگ، دیییینگ دی دی دی دینگ... یجایِ دیگه بودم. میونِ اینهمه آدم که توی ماشیناشون زندونی شده بودن، تنها، توی ماشین خودم یاد روزهایی افتادم که می‌خندیدم.بوووووووق!!!! و ناگهان دستِ بارون که مستقیم وسطِ پیشونیم رو لمس کرد و من رو از این خلسه بیرون کشید! کلاچ، دنده و باز حرکت. اومدم تا با کف دستم شیشه‌ی بغلمو تمیز کنم که...سلام آقای دیوانه (۱)