عبارت پنجم هواوپونوپونو چیست؟ تفسیری که هیچ‌جا نخواندید!

عبارت پنجم جو ویتالیجدیداً به بی مقدمه حرف زدن خیلی علاقمند شدم. دوست دارم به جای اینکه قطره چکونی اطلاعات بدم، سریع وارد بحث اصلی بشم. پس این شما و اینم حرفای مهمی که برات دارم.کتاب عبارت پنجم جو ویتالی رو خوندی؟ این کتاب، در ادامه کتاب محدودیت صفر، پنجمین عبارت پاکسازی هواپونوپونو رو معرفی می‌کنه، یعنی عبارت «من خودم را می‌بخشد.» فکر نکنی نگارش جمله ای که خوندی غلطه ها!!! جمله درستِ درسته. تفسیرش رو می‌دونی؟ تفسیر این عبارت می‌شه «خالق، ناخودآگاه و خودِ خفیف مرا می‌بخشد». از عمقش چطور؟ از عمق ماجرای عبارت پنجم پاکسازی هواپونوپونو با خبری؟ شاید بگی آره شایدم نه! اما اگه جوابت آره هم باشه، بهتره این مقاله رو با دقت بخونی چون مطمئنم چنین محتوایی جای دیگه ای گیرت نمیاد.چهار کلمه پرُ از حرفدر نگاه اول، هَچَل هفت به نظر می‌رسه: «من خودم را می‌بخشد». اما باورت می‌شه همین جمله، اندازه یه کتاب حرف داشته باشه برات؟ باورت بشه.من، مترجم عبارت پنجم هواپونوپونو جو ویتالی، اوایل سال 2020 این کتاب را ترجمه کردم. به دنبال تفکر و تعمقی که درباره ترجمه های قبلیم مثل محدودیت صفر و رسالت روح داشتم، کُدهایی برام باز شده بود که اونارو برای تفسیر و تشریح کتاب عبارت پنجم هواوپونوپونو به کار گرفتم. و انقدر برام شیرین بود که کتاب رو به «خودِ عزیزم» تقدیم کردم.اگه دوست داشتی بیشتر بدونی، بخون: رمزگشایی کتاب مرموز محدودیت صفر: یکبار برای همیشهاگه اهل روح و ماورا هم هستی، خوراک خوته: رسالت روح تو در زمین چیه؟«من خودم را می‌بخشد» از جمله انگلیسی “I forgives myself.” ترجمه شده. قصد من این نیست که درگیر ترجمه موشکافانه این جمله بشم. اصلاً و اساساً عادت دارم بزنم به عمق مطالب. واسه همینم، اگه برات جالبه بیشتر ازش بدونی، پیشنهاد می‌کنم کتابی که با همت انتشارات ذهن آویز برات ترجمه کردم رو بخونی.هدف من یه چیز دیگست. بگو ببینم دوست داری تفسیر عبارت پنجم یعنی همون «خالق، ناخودآگاه و خودِ خفیف مرا می‌بخشد» رو برات توضیح بدم؟ میشه تفسیر در تفسیر! خیل خوب! پس بزن بریم.جمله ای که جو ویتالی از دل عبارت پنجم پاکسازی بیرون کشیده اینجوری ساده می‌شه:«خالق، تمام آنچه در ایگو و ناخودآگاه ماست و به ادراک نادرستمان می‌انجامد را می‌بخشد چون خالق، ما را دوست دارد! خالق، وچود پر از داده ها و برنامه ریزی های ما را، یعنی خودِ خفیف ما را می‌بخشد چون خالق، عاشق ماست! چون هدف خلقت، عشق دادن به مخلوقات است نه رنج و عذاب دادن! چون خالق، عاشق بندگانش است نه ناظم سخت گیر مدرسه! چون خالق، مانند ما انسان ها، منتقم و کینه جو نیست! همانند ما امتیازدهی نمی‌کند! دفتر خوب ها و بدها ندارد!»از اینجا به بعد، دقت بیشتری لازمه. می‌خوام ببرمت توی یه فاز دیگه.صفحه 65 کتاب عبارت پنجم پاکسازی هواوپونوپونو که خودم ترجمش کردم، این پیغام رو به ما میده که خالق، خطاهای ما رو می‌بخشه؛ این ما هستیم که خودمون رو نمی‌بخشیم و درگیر احساس گناه و ندامت باقی می‌مونیم. الحق و الانصاف همینطوره که میگه. هممون حداقل یکبار تجربه شخصی چنین چیزی رو داشتیم یا تو زندگی اطرافیانمون شاهدش بودیم. وقتی خودمون خودمونو نمی‌بخشیم، انقدر از زندگی فاصله می‌گیریم که گرفتار چاله تنگ و تاریکی می‌شیم به نام دلمردگی یا همون افسردگی. گاهی این افسردگی خاموشه و حتی متوجه نیستیم که دچارش هستیم! در واقع، خودمون با دستای خودمون، لیاقت بخشیده شدن و آرامش رو از خودمون می‌گیریم. و اینم برمیگرده به عزت نفس یا احساس ارزشمندی درونی که خودش یه دنیا حرفه و اینجا نمی‌گنجه.حالا از تو می‌پرسم. قبول داری که ما به اندازه خالقمون، خودمون رو دوست نداریم؟ قبول داری که به اندازه خالق، به خودمون ارزش نمی‌دیم و خودمون رو لایق نمی‌بینیم؟ داستان بعضی از ما آدما، مصداق این جملست که می‌گه:شاه می‌بخشه، شاه قلی نمی‌بخشه!از اینجا به بعدش، یه پنجره دیگه به روت باز می‌شه؛ پنجره ای که وقتی برای من باز شد، هوای زندگی منو به شدت عوض کرد. مژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد! ادامه داستان، همین قدر زیباست!ذکر پنجم پاکسازی با عینک من : امپراطوری عشقبالاتر گفتم به قدری با کتاب عبارت پنجم پاکسازی هواپونوپونو ارتباط برقرار کردم که به خودم تقدیمش کردم. جذابیت اصلی این کتاب به خاطر همزمانی اون بود. وقتی شروع به ترجمه کردم و به فصل عبارت پنجم رسیدم، با چیزی مواجه شدم که خیلی به شنیدنش احتیاج داشتم. «خالق مرا دوست دارد.» انگار یکی این جمله رو دمِ گوشم زمزمه کرد! لحظه نابی بود! ازون لحظه های اتصالی که همه وجودت پر از عشق می‌شه. خیلی خاص بود. این فقط یه جمله نبود! سرشار از حس بود برام!هرچی بیشتر به این جمله عاشقانه فکر کردم، بیشتر باهاش ارتباط گرفتم و هر چی بیشتر توش فرو رفتم، معنای بزرگ‌تری براش پیدا کردم. بعد از اینکه با یکی از تأثیرگذارترین استادهای زندگیم همراه شدم، درکم از «خالق مرا دوست دارد» حتی وسیع ­تر شد. انقدر وسیع که تمام زندگیمو تکون داد. بذار تو رو هم وارد دنیای نورانی این معنای بزرگ کنم. ادامه نوشته هامو با قلبت بخون. حرفای بزرگی داری می‌شنوی. خیلی بزرگ!صرف نظر از اینکه چه دین و مذهبی داریم یا چه خط فکری رو دنبال می‌کنیم، در اعماق قلبمون به وجود چیزی فراتر از همه چیز و همه کس نیاز داریم و دلمون می‌خواد که وجود داشته باشه. اسم اون نیروی ماورایی که ذاتاً بهش احساس نیاز می‌کنیم رو گذاشتیم «خدا». توی این مقاله، «خالق» خطابش می‌کنیم.اکثر ما آدما به خدا اعتقاد داریم و معتقدیم که خدایی هست. اما آیا به خدایی که هست، اعتماد هم داریم؟کسانی که خالق رو باور دارن و از حضورش در تک تک لحظه‌ها، شرایط و ماجراها اطمینان دارن و دلشون رو با اعتماد کامل به «او» گره زدن، اونایی هستن که توی ماجراهای زندگیشون نگران میشن، بهم می‌ریزن، درد می‌کشن، داد می‌زنن اما فلج نمی‌شن، ناامید نمی‌شن، زیر آوار مشکلات نمی‌مونن، توی قالب یه موجود بدبخت و بدشانس فرو نمی‌رن چون چیز مهمی رو بلدن! اونا می‌دونن که:همه چیز تحت کنترله!کسانی که به خالقشون اعتقاد و اعتماد همزمان دارن، می‌دونن هر چیزی که هست، حکمتی داره حتی اگه درک این حکمت خارج از توانشون باشه! کسانی که به حکمت هستی اعتماد دارن، اطمینان دارن تمام زندگی و تمام چیزایی که پیش میاد، در نهایت به نفع اونا تموم می‌شه! مطمئنن انسان برای عبور از تونل تاریک و رسیدن به نور آخر تونل یعنی همون نسخه برتر خودش متولد شده. داریم به هسته مرکزی بحثمون نزدیک می‌شیم. چهار چشمی قفلی بزن روی جمله های بعدی!کسانی که در یک دست اعتقاد و در دست دیگشون اعتماد هست، باور کردن که برای بالا رفتن باید یاد گرفت و برای یاد گرفتن باید اشتباه کرد! اونا شیر فهم شدن که هیچ یاد گرفتنی و هیچ مهارتی بدون آزمون و خطا ممکن نیست. هیچ بنی بشری کامل نیست! انسان اگه کامل بود، چه نیازی به این میدان پر هیاهوی زندگی زمینی بود که هر بار یه جور بازی سرش پیاده بشه!ما آدما متولد شدیم تا زندگی کنیم، تجربه کنیم و چیزایی که بلد نیستیم رو یاد بگیریم. همین الان یه آدم پیدا کن که هیچ عیب و ایرادی نداشته باشه! گشتم نبود، نگرد نیست! هیچ آدمی روی این کره خاکی وجود نداره که عاری از نقص باشه. اینجا محل افتان و خیزانه. اگه به خاطر ایرادهای شخصیتت، ضعف و ترس و باورهای ناپختت خطا کردی، از خودت متنفر نشو، مغلوب احساس گناه نشو! خودتو کم نبین! خودتو مجازات نکن! زندنبان زندانی که خودت برای خودت ساختی نشو!درسته، یه جاهایی اشتباهاتی که ازمون سر می‌زنه واقعاً خونه خراب کنه. اما توی همون اشتباهات خانمان سوز هم یادگیری هست. اگه حس بدی به چیزی که خوندی پیدا کردی، کاملاً حق داری. خب ذهنی که هنوز تحت سلطه باورهای تنگ نظرانه قبلیه، تاب و تحمل همچین حرفایی رو نداره! دردش میاد! ولی اگه تحمل کنی و به جای ناسزا گفتن، خوب دل بدی به حرفام، شاید آخرش تونستی برام آروزهای خوبیم بکنی که وسیله آگاه شدنت شدم.بذار اینجوری روشنت کنم. هر بار که اشتباه می‌کنیم، مسلماً سیلی هم می‌خوریم. نوش جونمون! این قاعده زندگیه. «زندگی بازی حیرت انگیز بومرنگ هاست!» اما زیر همه این خرابه ها، می‌شه گنج پیدا کرد. خطا کردی؟ خب انسانی! نفس انسان بودن یعنی اشتباه کردن! این یعنی:«انسان جایزالخطاست.»حساب کار اون دسته آدمایی که استاد ضرب المثل­ سازی هستن و می‌گن «انسان ممکن الخطاست» معلومه دیگه! این دوستان همونایی هستن که مستعد گرفتار شدن در زندان های تاریک و َنمورِ احساس گناه هستن، عزت نفس پایینی دارن و معنای زندگیشون هنوز وسعت پیدا نکرده!خود منم یکی از این دسته دوستان رو از نزدیک تجربه کردم. جالبه که بدونی همین آدم، سال های زیادی از احساس گناه رنج می‌برد و به خاطر همین، بدون اینکه خودش متوجه باشه، اجازه و لیاقت خوشبختی و حال خوب رو از خودش گرفته بود! باید بهش بگیم رفیق قدیمی! «خالق تو را دوست دارد!»اشتباه کردن، بد بودن نیست! بلد نبودنه!پاراگراف طلایی: اشتباه کردی؟ سیلی بخور. باگی که داشتی رو پیدا کن. بهبودش بده. ازش درس بگیر و با پختگی بیشتر به راه ادامه بده. این چیزیه که خالق از ما انتظار داره. گاهی تاوان اشتباهاتمون، خیلی سنگینه. قبول! دو سه سال، از خودت، دنیا و آدماش بیزار و ناامید باش! اما تا آخر عمرت توی این احوال نمون. گناه واقعی، اشتباه کردن نیست چون اگه اشتباهت رو درک کنی و عوض بشی و به هر شکلی جبران کنی، ثواب هم کردی. می‌دونی گناه واقعی چیه؟ در ناامیدی و نفرت از خود باقی موندن! گناه یعنی «آسیب زدن به خود و دیگران.» پس وقتی توی اون حال بد گیر کنی و خواسته و ناخواسته حال بقیه رم بد کنی، گناه کردی. فهمیدی چی شد؟ببین! حتماً انقدری عاقل هستی که بفهمی اگه یاد نگیریم، همون اشتباهات رو تکرار می‌کنیم و همون سیلی ها رو میخوریم. این یعنی چی؟ یعنی اسیر تکرار می‌شیم. خوب می‌دونی که درگیر اتفاقات تکراری موندن و تکراری ها رو تجربه کردن، بدترین اتفاق زندگی یه آدمه!و آخرش اینکه ...هم من، هم تو و هم آدمای اطرافمون، به حکم انسان بودنمون، پر از نابلدی، ناپختگی و جهل هستیم. چیزایی هست که نمی‌دونیم و اومدیم تا بفهمیم. و هر اشتباه، فرصتی برای فهمیدنه. از عاقبت اشتباه و سرخی صورت و درد تکرار هم که دیگه نگم برات! همه ما با گذر از تنور داغ زندگی، در حال پخته شدن هستیم. پس هیچ‌کس تاریک مطلق نیست! هیچ‌کس دشمن نیست! به قول دکتر هیو لن، «ما فقط در داده‌ها و برنامه‌هامون گیر کردیم.»وقتی با تمام سلول های بدنمون، عبارت پنجم هواوپونوپونو رو قبول می‌کنیم و "خالق مرا می‌بخشد چون خالق مرا دوست دارد» رو آگاهانه زندگی می‌کنیم، حق خطا کردن و یاد گرفتن رو از خودمون نمی‌گیریم که هیچ، دیگران رو هم قضاوت و سرزنش نمی‌کنیم. چرا؟ چون از اونجایی که «ما و آنها» انسان هستیم، در مسیر رهایی از ایرادها و جهل هستیم.عبارت پنجم اومد که بگه خالقی که از روح خود در وجود ما دمیده، عاشقانه ما رو دوست داره، بی قید و شرط، با تمام اشتباهاتی که ناشی از سطوح پایین آگاهی ماست. خالق، عاشق ماست؛ عاشق مایی که تکه‌ای از خودِ «او» هستیم! «او» که خود ماست، «او» که از رگ گردن به ما نزدیک‌تره، می‌خواد که یاد بگیریم، رشد کنیم، روحمون رو بزرگ کنیم و ذات الهیمون رو مثل یه الماس درخشان به نمایش بذاریم.هر کدوم از ما، جرقه ای از وجود «او» هستیم. ما، بخشی از «او» هستیم. مگه می‌شه که خالق ما، چیزی جز عشق برامون داشته باشه؟ مگه می‌شه که عاشق، «جهل» معشوقش رو نبخشه؟ مگه داریم؟پس وقتی با عبارت پنجم پاکسازی هواوپونوپونو میگیم «خالق مرا می‌بخشد»، اعلام می‌کنیم که یقین داریم هستی چیزی جز عشق نیست و هر چی که هست عشقه چون ما رو به سمت کامل‌تر شدن حرکت می‌ده. چه اشتباه من در حق دیگران و چه اشتباه دیگران در حق من، هیچ اتفاقی، اتفاقی نیست. همه اتفاقات زندگی از جمله اشتباهات ما، هدفمندن.خب دیگه، وقت پیاده شدن از قطاره! دوست خوبم! من از دنیای خودم برات نوشتم. اگه توام چیزی برای گفتن داری، حتماً بنویس. مرسی از بودنت.اینم از آدرس اینستاگرامم:Instagram.com/Vdakarami