سخنی در باره شرایط اضطراری شیوع کرونا در شهرستان سرخس و لزوم کمک همگانی برای مهار آن

به غمخوارگی در جهان پشت مننخارد کسی جز سرانگشت من(حکیم فردوسی)این روزها مردم شهرستان سرخس نیز همچون بیشتر هموطنان ایرانی خود، روزگار سخت و بی سابقه ای را می گذرانند. معضل مزمن و همیشگی محرومیت و توسعه نیافتگی چند ده ساله به همراه تورم وگرانی سرسام آور و بلای کرونا همگی باعث شده تا اهالی این دیار تفتیده و ستمدیده حال و روز خوشی نداشته باشند.وعده های رنگارنگ مسئولین امور اعم از کشوری، استانی و محلی برای توسعه و پیشرفت سرخس در دو سه دهه اخیر همگی رنگ باخته و تبدیل به سراب شده است و امروزه که هنگام مصیبت و بلاست دیگر کسی از احیاء جاده تاریخی ابریشم، فعال شدن کریدور ترانزیت بین المللی چابهار - سرخس، تبدیل سرخس به دروازه ایران به سوی کشورهای CIS، تبدیل منطقه ویژه اقتصادی به منطقه آزاد تجاری صنعتی، به زیر کشت رفتن 100.000 هکتار اراضی منطقه و بهره مند شدن از آب سد دوستی، فعال شدن فرودگاه بین المللی الماس، احداث کارخانه پتروشیمی و بسیاری دیگر از این وعده ها سخنی به میان نمی آید و همگی به بوته فراموشی سپرده شده است و در مقابل همه جا حرف از اهداء بسته های ارزاق عمومی به نیازمندانی است که بر اثر فقر و فلاکت محتاج نان شب هستند.اینک ما شاهد آن هستیم که عملکرد بسیاری از مدعیان خدمت، باعث شده تا سرخس در سال های اخیر به رتبه های درخشانی! از فقر وعقب افتادگی نائل شود، رتبه هایی همچون بالاترین نرخ بیکاری استان، بالاترین نسبت مستمری بگیران کمیته امداد در استان، توسعه نیافتگی آشکار شهری، تداوم مشکلات مزمن مربوط به مالکیت زمین ها، بی بهره ماندن از وجود شهرک صنعتی و واحدهای تولیدی، عدم گاز رسانی به حدود نیمی از روستاهای شهرستان، مشکلات عدیده در تأمین آب شرب و کشاورزی و مشکلات ریز و درشت دیگر.همه اینها در حالی اتفاق افتاده است که سرخس به نسبت مساحت و جمعیت خود، نقش ممتازی را نه تنها در اقتصاد استان بلکه در شمال شرق کشور بر عهده دارد. شهرستانی که طی سال های اخیر، سالانه حدود 2000 میلیارد تومان از درآمدهای گوناگون آن به خزانه دولتی واریز شده (به ازای هر نفر از جمعیت 100.000 نفری شهرستان معادل 20.000.000 تومان)، حال کارش به جایی رسیده که در شرایط خالی بودن خزانه دولت وکاهش شدید بودجه و عمل نکردن سایر سازمان های ذیربط به تکلیف اخلاقی و مسئولیت اجتماعی خود در برابر مردم، دست به دامن مردم روستاهای فقرزده و محروم شده و برای فراهم کردن امکانات اولیه و تجهیزات مورد نیاز تنها بیمارستان نیمه کاره شهرستان، از آنها درخواست کمک می کند.امروزه که روز سخت مردم سرخس است و شیوع ویروس کرونا باعث شده تا سرخس این بار هم مشابه سایر شاخص های بدبختی و بیچارگی، در تلفات جانی هم پیشتازی خود را حفظ کند. در نبود حداقل امکانات و تجهیزات درمانی و پزشکی که جان انسانها در خطر است و ناامیدی از کمک دیگران و دلهره و نگرانی از دست دادن جان عده ای دیگر، همه را فراگرفته، باز این خود مردم هستند که با مناعت طبع و نجابت شان، دست به زانوی خود گرفته اند تا بلند شوند و امیدوارم که این بار هم از این آزمون سربلند خارج شوند.به عنوان نمونه در روزهای گذشته مردم شریف روستای 150 خانواری و دورافتاده چشمه شور برای کمک به خرید تجهیزات و امکانات مورد نیاز بیماران کرونایی بیمارستان لقمان، در یک اقدام تحسین برانگیز، 80 رأس گوسفند جمع آوری و با فروش آن مبلغ 110 میلیون تومان فراهم کردند، کاری که حتی در دوره جنگ تحمیلی نیز دور از تصور بود.لازم است یادآوری کنم که مردم چشمه شور در حالی این همت عالی را به خرج دادند که روستای آنها از آب شرب درست و حسابی بی بهره است، بیشتر خانه ها حمام ندارند، سالانه برای خرید آب مصرفی دام های 30 تا 40 میلیون تومان آب تانکر می خرند، 5 کیلومتر از راه منتهی به روستای شان هنوز خاکی است، بند خاکی چهل کمان در نزدیکی روستا سالهاست که به دلیل نبود درآمد کافی و بی پولی مردم و عدم کمک سازمانهای ذیربط لایروبی نشده است (بندی که اگر لایروبی می شد سالانه حدود 1000 هکتار زمین های آبی دوباره زیر کشت می رفت و حداقل در دو سال آبی گذشته که بارندگی ها در حداکثر بوده از طریق برداشت گندم و جو، چند صد میلیون تومان درآمد نصیب آنها می کرد)، تعداد زیادی جوان بیکار دارد که حتی عده ای از آنها برای کارگری به تهران و دیگر نقاط رفته اند. وقتی متوجه عمق احساسات پاک مردم این آبادی می شویم که می بینیم پنج تا از خانوارهای مستمری بگیر نهادهای حمایتی در این روستا نیز هر کدام یک رأس گوسفند اهدا کرده و حتی خانواری بوده که از همه دارایی خود که ده تا گوسفند بوده یکی را تقدیم این کار خیر کرده است.من جداً بر این باورم که با وضعیتی که سرخس دارد نه تنها نباید دست کمک به سوی مردم به ویژه گروه های کم درآمد دراز کرد بلکه در این وضعیت وخیم اقتصادی بایستی به گروه های کم درآمد و جوانان بیکار و ناامید از آینده در این دیار فراموش شده کمک هم بشود.ولی افسوس که خیلی دیر شده و دیگر زمان این حرف ها نیست چرا که پای جان عده ای از همشهریان در میان است و برای رفع شرایط اضطراری کنونی، چاره کار در این است که از هر کس هر کمکی برمی آید کوتاهی نکند تا هر چه زودتر امکان خرید تجهیزات مورد نیاز بیمارستان لقمان سرخس فراهم شود و با شرایط بهتری از بحران کرونا در شهرستان سرخس عبور کنیم و اگر خدا بخواهد دیگر شاهد از دست رفتن جان همشهریانمان نباشیم.در این زمینه سخن فراوان است و در آینده باز هم خواهم گفت.علی اصغر نامی16 مرداد 99