قسمت دوم رمان افسونگر جهنمی

دانه‌های رقصان برف روی موهای خوش‌حالت به رنگ شبش جا خوش کرده بودن. هر دو هم زمان پوزخند زدیم که باعث تعجب هردوی ما شد. بهم دیگه نگاه کردیم و خنده من سکوت رو شکست ولی اون حتی لبخندم نزد. تقصیر اون نیست به خاطر بی‌احساس بودنشه که به عنوان پادشاه جهنم انتخاب شده. بلند شدم و بند کوله‌م رو روی شونم انداختم و با نیم نگاه از پشت مژه‌های بلندم بهش نگاه کردم و زیر نوازش‌های سرد و یخ زده برف وارد سالن شدم و به کلاسم رفتم.***در خونه رو باز کردم و وارد سالن تاریک خونه شدم. کلید آباژور رو لمس کردم که نور کم سویی هال رو روشن کرد. کیفم رو روی اُپن انداختم و با قدرتم شومینه رو روشن کردم. نگاهم به جثه تاریک کنار شومینه افتاد و بی‌اراده یه قدم به عقب برداشتم. از زیر شنل بهم خیره شد و به سمتم اومد و با هر قدم اون من یه قدم عقب‌تر می‌رفتم تا اینکه به دیوار سرد برخورد کردم. صدای خندش با صدای سوختن چوب‌ها قاطی شد. لعنتی این که صدای خنده‌ی...کلاه شنلش رو برداشت و گفت:-افسونگر دلم برات خیلی تنگ شده بود!با حرص دندونام رو روی هم ساییدم و گفتم:-این‌جا چه غلطی می‌کنی لئون؟لئون: اومدم پیام پدرت رو بهت بدم ‌و البته یه دیدار واسه دلتنگی.پوزخند زدم و گفتم:-نامه رو بده و گورت رو از خونه من گم کن... من آشغال تو خونم نگه نمی‌دارم.لبخند کریهش رو زد و از زیر شنلش نامه رو در آورد و روی میز عسلی کنار کاناپه گذاشت و گفت:لئون: من میرم ولی مطمئن باش زود برمی‌گردم.-لئون تو حال بهم زن‌ترین جنی هستی که تو تمام عمرم دیدم!انگار که ازش تعریف کرده باشم بلند خندید و غیب شد. اوه تا یه روز خونه‌م بوی گند تعفن می‌گیره! از داخل آشپزخونه اسپری خوشبوکننده رو آوردم و تو هال خالیش کردم، اما تأثیر چندانی نداشت. رفتم بالا و وارد اتاقم شدم و لباسام رو با یه پالتو خزدار سفید و شلوار مشکی عوض کردم. موهام رو آزادانه رها کردم و شال توری روی سرم قرار دادم. چکمه‌های پاشنه بلند مشکیم رو پام کردم و با کیف دستیم زدم بیرون. نامه پدرم رو برداشتم و از خونه بیرون زدم تا فردا که اون بوی گند تعفن از اون‌جا بره. حوصله ماشینم رو نداشتم، پس پیاده رو قدم به خیابون‌ها گذاشتم.در بازار قدم میزدم و به مغازه‌هایی که پُره از جنای گناه انداز خیره شدم. بازار محل و منبع جنا گناه‌اندازه.-وای افسونگر خودتی؟رو پاشنه کفشم چرخیدم و به صورت «اعور» که یه جن زنانه‌ست خیره شدم و گفتم:-سلام! تو...صورتش رو جمع کرد و به بازوش چنگ انداخت که تازه فهمیدم نباید بهش سلام می‌کردم. دستم رو روی دستش که رو بازوش بود گذاشتم گفتم:-حالت خوبه اعور؟ من فراموش کرده بودم که...دست دیگه‌ش رو به معنی سکوت، آورد بالا و گفت: -اشکال نداره عزیزم، زخم سطحیه که تا فردا خوب میشه، از خودت بگو... این‌جا چیکار می‌کنی؟لبخند زدم و گفتم: -برای تغذیه اومدم.اعور: پس تا یه سال اینجایی، درسته؟-اوهوم. کاسبی تو این‌جا چطوره؟اعور: هه عالی، اصلا من می‌شینم یه گوشه اونا خودشون گمراه می‌شن.خندیدم که گفت:-تو کجا طعمه‌ت رو پیدا می‌کنی؟-دانشگاه.متفکر شد و گفت: -شیطون رفتی سر منبع عسل!با صدای ساعت مچیش لبخند غمگینی زد و گفت: -اه لعنتی! من دیگه باید برم شهر شوم، شیفتم رو عوض کنم؛ از دیدنت خوشحال شدم، من دیگه میرم.تا خواستم ازش خدافحافظی کنم، غیب شد و رفت. از بازار اومدم بیرون و وارد پارک خلوتی که تو همون نزدیکی بود شدم.روی اولین صندلی که دیدم نشستم. برف همه جا رو سفید کرده و آدم برفی که چند قدم دورتر از من ساخته شده بود بهم دهن کجی می‌کرد و انگار که داره بهم این رو می‌فهمونه من اسم آدم رو یدک می‌کشم اما تو چی؟ نفس عمیقی کشیدم که بخار رقصانی از دهانم خارج و در هوای سرد زمستان ناپدید شد. خم شدم و کف دستم رو روی سطح برف نشسته بر زمین قرار دادم و دستم رو مشت کردم و راست نشستم. برف نرم تو دستم سفت شد و حالت گرفت. فشار چه بلایی سر هر موجود میاره؛ زغال رو الماس می‌کنه، انسان رو عاقل می‌کنه و هر موجودی رو با تجربه می‌کنه! فشار زندگی در شهر شوم من رو بزرگ‌ کرد‍. دقیقا مثل این برف که در دست من حالت گرفت، ما هم مانند عروسکی برفی در دست روزگار شکل می‌گیریم. پوست سفیدم از سرمای برف قرمز شده، پس رو زمین رهاش کردم؛ دقیقا مثل روزگار که وقتی به قدرت ما پی ببره رهایمان می‌کند.-دختر شیطان؟سرم رو چرخوندم و به آریابد خیره شدم. واسه ماورائی‌ها، بودن کسی که انتظارش رو نداری نباید تعجب برانگیز باشه، چون همیشه اونی که انتظارش رو نداری جلوت ظاهر می‌شه، پس نمی‌گم که این این‌جا چیکار می‌کنه!تو چشمای بدون لنزش خیره شدم و گفتم: -چه عجب یه بار چشمات رو بدون لنز دیدم.پوزخند اعصاب خورد کنی زد و در حالی که بدون اجازه کنارم می‌نشست گفت:-توقع نداری که با چشمای قرمزم تو شهر راه برم.-پس چرا الان لنز نداری؟آریابد:چون با طی‌الارض اومدم و مطمئن بودم انسانا نمی‌تونن منو ببینن. تو این‌جا چیکار می‌کنی؟-به نظرت گرم گرفتن من و تو اشتباه نیست؟آریابد: ما رو زمینیم افسونگر و البته ما داریم گپ می‌زنیم‌ و هیچ گرم گرفتنی هم در کار نیست، چون ما الان به چشم انسانا، آدم محسوب می‌شیم.پوزخند زدم و با انگشت اشاره‌م به آدم برفی اشاره کردم و با تمسخر گفتم:-اون رو می‌بینی، اون اسم آدم رو یدک می‌کشه اما ما چی؟بدون اینکه منتظر جوابش بمونم ادامه دادم:-حتی وقتی به امید اینکه رو زمین اومدی تا آدم حسابت کنن، بهت لقب فرشته رانده شده رو دادن. آریابد ما هیچ وقت به این‌جا تعلق نداشتیم و نخواهیم داشت.دستم رو آوردم پایین و نگاه رنگارنگم رو تو چشمای آتیشی رنگش دوختم. سردتر از یخ گفت:-تو که این موضوعات انقدر اعصابت رو بهم می‌ریزه، برای چی از شهر شوم خارج شدی؟ برای چی به زمین اومدی؟ برگرد... چون شاید اون چیزی که از آینده می‌خوای اتفاق نیفته.-آریابد من اون همبازی نیستم که هر چی می‌گفتی گوش می‌کرد! دیگه بچه نیستیم، دیگه راهامون از هم جدا شده، نه من دیگه افسونگر قبلم و نه تو اون آریابد.نگاهش تغییر کرد و غم پنهانی تو چشماش خودنمایی کرد اما سریع محو شد و گفت:-حق با توئه ما دیگه بچه نیستیم، اما این نصحیت رو از یه دوست قدیمی بپذیر.-آریابد تو هیچ‌وقت دوست من نبودی!آریابد: باور کن اگه به کارات ادامه بدی برات گرون تموم میشه.بی‌اراده صدام رو بلند کردم و گفتم:-باور! خیلی ساله که باورهای من مُردن! باورهایی که خود تو اونا رو نابود کردی.دست روی زانوش رو مشت کرد و با دست دیگه‌ش چنگ عصبی به موهاش زد و گفت:-افسونگر، من...-هیچی نگو‌ آریابد... گذشته هیچ دردی از منو تو دوا نمی‌کنه! من در گذشتم دوستی به نام آریابد نمی‌شناسم، پس خواهشا در گذشته و الانم هیچ دخالتی نکن.آریابد: تو واقعا عوض شدی!-یه عوضی ولم کرد و بهم فهموند باید عوض بشم!روش رو برگردوند و به آدم برفی خیره شد. اما ذهنش جای دیگری بود! ازش ممنونم که نگاه شکنجه‌گرش رو ازم گرفت. چشمای سردش همه وجودم رو آتیش می‌زنه! هنوز یادم‌ نرفته وقتی فرشته‌های نگهبان با اون همه ابهتشون وارد شهر شوم شدن و جلوی آریابد به نشانه احترام خم شدن و اون رو با خودشون بردن. من آخرین نگاه پر احساس آریابد رو همون موقعه دیدم، نگاهی که بهم آرامش می‌داد، نگاهی که از گرماش تمام وجودم گرم می‌شد. اما همچین آریابدی دیگه وجود نداره. اون دوستم بود ولی این یکی فرشته عذابمه! کسیه که واقعا نمی‌شناسمش! ای کاش مثل همه این سالا پیداش نمی‌شد! برای عوض کردن بحث سرش رو برگردوند و گفت: -نگفتی واسه چی نصف شبی اینجایی؟!پوزخند زدم و به پشتی صندلی تکیه دادم و گفتم:-دلیلی نمی‌بینم که بخوام برات توضیح بدم.توقع داشتم مثل همه پسرا پافشاری کنه و یا حتی سرم داد بکشه؛ اما بی‌خیال گفت:-هر جور راحتی.باد شدیدی وزید و شالم رو با سرعت به آسمون برد. موهام رو که حالا از بند شال رها شده بودن به پشت گوش‌هایم هدایت کردم ولی اون‌ها باز هم بر روی شانه‌هایم می‌رقصیدن. با حسرت به شالی که در آسمان پیچ و تاب می‌خورد و اسیر شاخه بلند درختی شده بود نگاه کردم و کلاه پالتوم رو روی سرم کشیدم. وجود آریابد با برف‌هایی که بر روی زمین نشسته‌اند، هیچ تفاوتی نداشت. انگار اصلا وجود نداره! آریابد همیشه سکوت بینمون رو می‌شکست، ولی الان حاکم غرور شده!غروری که هر دوی ما از اون برخورداریم. با صدای فرورفتن پا در برف، نگاهم رو به سمت صدا سوق دادم. با چشمای گرد شده به رد کفش‌هایی که داشت از جلوی ما رد می‌شد نگاه کردم اما شخصی با جسم نمی‌دیدم.-نترس؛ اونا کوتوله‌های برفی‌اند.در حالی که نگاهم به دنبال ردی بود که داشت از ما دورتر می‌شد گفتم:-تو می‌بینیشون؟آریابد: نه! کوتوله‌های برفی تا خودشون نخوان به کسی خودشون رو نشون نمیدن.لبخند تلخی زدم و گفتم:-ای‌کاش منم یه کوتوله برفی بودم، اونوقت...آریابد جمله‌م رو کامل کرد:-هر جایی که دلم می‌خواست می‌رفتم، بدون اینکه کسی ببینتم.دیگه حوصله موندن نداشتم. بلند شدم و پالتوم رو بیشتر دور خودم پیچوندم و در حالی که نگاهم قفل در تیله‌های سرخ رنگ آریابد گفتم: -از دیدنت خوشحال شدم ولی دیگه باید برم، بای.قفل نگاهامون رو شکستم و هنوز اولین قدم رو بر نداشته بودم که صداش تو گوشم طنین انداخت:-هنوزم دروغگوی خوبی هستی!پوزخند زدم و گفتم:-اما تو دیگه هیچ چیزی برای هنوز نداری!قدم‌هام رو سریع‌تر کردم و تا جایی که دیگه نگاه و وجود آریابد رو احساس نکنم دور شدم.***روی کاناپه جلوی شومینه نشستم. از بوی تند دود و تعفنی که پاکت میده عجیب حالم داره بهم می‌خوره. افسونگر خوبه چند ساله که اون‌جا زندگی کردی! بدون توجه به کلنجارهای ذهنیم‌، پاکت رو باز کردم و کاغذ زرد رنگ رو از توش درآوردم. تای کاغذ رو باز کردم و به کلمه بزرگی که با خون نوشته شده بود خیره شدم:-«روح‌ها به دست تو می‌میرند!»پاکت و کاغذ رو درون شومینه انداختم و بیدحس به شعله سبزرنگی که داشت کاغذ را خاکستر می‌کرد نگاه کردم. پوزخندی کنار ل**ب‌هایم جا خوش کرد و بعد صدای قهقه‌ام که سکوت سهمگین خون رو شکست. فردا شب شروع نقشه منه.***آرایشگر مات و مبهوت به صورتم خیره شده و انگار حاضر نیست از چهره‌م دل بکنه. با بهتی که تو صداش نمایان بود گفت:-واو! خدا چه خلق کرده! دختر تو که امشب همه رو سکته میدی! تا حالا ندیده بودم یکی هم بدون آرایش و هم با آرایش انقدر زیبا و چشم‌گیر بشه.حوصله‌م از تعریف‌های تکراری سر رفت؛ بی‌توجه به حرف زدنای آرایشگر بلند شدم که صدای سکه‌های لباس عربی تو سالن پیچید. لباس عربی قرمز توی تنم قشنگ جا خوش کرده و اندامم رو به نمایش گذاشته بود. پالتوم رو پوشیدم و بعد از حساب، سوار ماشینم شدم و به جایی که هدفم بود روندم.پالتوم رو درآوردم و به خدمتکار دادم. حتی خدمتکارم با دیدنم از خود بی‌خود شد. هه! با صدای پاشنه کفشام و سکه‌های آویزون از لباس، همه توجه‌ها به سمتم کشیده شد و سکوت میون جمع حکم فرما شد. رقصی که هنگام راه رفتن به کمرم میدم مردان رو به شهوت می‌اندازه و ذره ذره عشقشون رو جذب خودم می‌کنم. به سمت مبل تک‌نفره‌ای در دیدرس همه رفتم و روش نشستم. پای چپم رو روی پای راستم گذاشتم که شکاف دامن باعث نمایان شدن سفیدی پاهایم شد. نگاهم رو بین عرب‌ها چرخوندم که نگاه آشنای آریابد رو از بین آن همه نگاه تشخیص دادم. این‌جا شهر ریاض در عربستانه؛ منبع خریدار دخترانی مانند من! با پخش آهنگ عربی، دختران با لباس‌های عربی از راه پله‌ها پایین میان و روی سکو شیشه‌ای می‌ایستن و با حرکاتی هماهنگ شروع به رقص می‌کنند، اما نگاه خریدارانه شیخ‌های عرب دیگه روی ‌اون‌ها نیست. بوی خون رو از همین الان دارم استشمام می‌کنم. با آوردن مشروب‌ها لبخندی روی لب‌هایم نشست. همین که دخترها از سکو پایین رفتن، بلند شدم و گیلاس نوشیدنی رو از دست یک دختر چنگ زدم و در چشم بهم زدنی همش رو بالا دادم و گیلاس خالی رو در سینی یکی از خدمتکارا قرار دادم و بر روی سکو شیشه‌ای رفتم.با پخش آهنگ عربی، وسط سکو وایسادم. دستام رو بردم بالا و با ریتم آهنگ کمرم رو شروع به تکون دادن کردم. با هر حرکت کمرم، روح از جسمان شیخ‌ها خارج می‌شد و اون‌ها رو برده من می‌ساخت. چرخی زدم و لرزش بالا تنه‌ام رو اضافه کردم. نگاه آریابد باز هم ناخوانا و سرده. چقدر عالی این پسر رو تبدیل به سنگ کردن! چرخشی با ناز و عشوه دادم و ایستادم. پوزخند زدم و به جسدهای شیخ‌های عربی نگاه کردم. وجود هیچ‌ روحی رو احساس نمی‌کردم. به همین راحتی! آریابد با نگاه همیشگی این روزهایش از بین جسم‌های بی‌روح شیخ‌ها گذشت و رو‌به‌رویم ایستاد. نگاه شیشه‌ایش که در پشت لنزهای آبی پنهان شده بود به من معطوف کرد. سکوت بینمون رو شکستم:-خوشم میاد هر جا می‌رم تو هم هستی.آریابد: من تو این مهمونی دعوت شده بودم.خنده مستانه‌ای کردم و با قدم‌هایی که پر از عشوه بود دورش چرخیدم و گفتم: -این‌جا رو ببین... فرشته‌های الهی در مجلس ش*ر..اب‌خوری و شب‌خوابی شیخ‌ها شرکت می‌کنن.کنارش وایسادم و با انگشت اشاره‌ام اشکال فرضی بر روی بازوی ورزیده‌ا‌ش کشیدم و‌ گفتم:-چه جوابی داری عالیجناب؟عالیجناب رو با تمسخر گفتم و چونه مردونش رو در دستم‌ گرفتم‌ و صورتش رو برگردوندم؛ دقیقا رخ به رخ.نگاهم قفل در نگاه شیشه‌ایش شد. پوزخند زد و گفت:-من جایگاه جهنمی‌ها رو مشخص می‌کردم. مواظب باش ازراعیل در پیش خدا اعتراض کرده.-باید خوشحالم باشه که کارش رو راحت کردم.آریابد: تو داری طبیعت رو بهم می‌زنی، البته از دختر شیطان بیشتر از اینم توقع نمی‌ره.-برادر-خواهرام رو آزاد کن، منم از کارام دست می‌کشم.صورتش رو کشید عقب تا چونه‌ش از حصار گرم دستام آزاد بشه. دستش رو وحشیانه دور بازوم حلقه کرد و بدون اینکه تغییری در صورتش ایجاد بکنه گفت:-کاری نکن تو هم ببرم پیش اونا!تو یه حرکت دستام رو دور گردنش حلقه کردم که شوکه شد و با دستاش دو طرف پهلوم رو گرفت. توقع تغییر حالتش رو داشتم، ولی انگار براش زیاد مهمم نیست. با ناز سرم رو به سمت راست شونه‌م کج کردم و گفتم:-حداقل آزادشون نمی‌کنی من رو به جهنم ببر که فقط ببینم حالشون چطوره.مچ دستام رو گرفت و من رو پس زد. مات موندم! چطور دست کم گرفته بودمش؟ چرا فکر کردم اونم مثل بقیه‌ست؟ نگاه سردش که بهم می‌فهموند چقدر نفوذناپذیره اعصاب و روانم رو داره می‌ریزه بهم! چرا این پادشاه جلوی من کم نمیاره؟ در حالی که عقب عقب می‌رفتم به خونه‌م فکر کردم و با طی‌الارض اون‌جا بودم. خودم رو روی کاناپه انداختم و به رقص شعله‌های آتش خیره شدم.***دور خودم چرخیدم. من کجام؟ چرا دختر تاریکی نمی‌تونه تو تاریکی چیزی رو ببینه؟ دست سردی کمرم رو نوازش کرد که سیخ شدم. حرکت ناخوناش زجرآوره و بدتر از اون اینه که نمی‌دونم چه کسی پشتمه! تو یه حرکت برگشتم، اما هیچ‌کس نبود. نفس‌های سوزناکی رو پشت لاله گوشم حس کردم و ترس بود که فقط بهم هجوم می‌آورد. دورم آتیش گرفت ولی بازم اطرافم تاریکه! دستم رو سمت شعله آتش دراز کردم. این یه آتش معمولی نیست، آتش جهنمه!-و من پادشاه جهنمم.برگشتم و با وحشت به آریابد که حکم خدا در دستش بود نگاه کردم. حکم! حکم! حکم مرگ من!چشمای سرخش خالی از هر حسیه!***با وحشت نشستم و با نفس نفس به اتاقم نگاه کردم. این کابوسا دیگه چیه؟ صورت گرمازده‌م رو نوازش کردم تا از التهابش کم بشه.-درود بر افسونگر بنت ابلیس.سرم رو چرخوندم و به حضرت ازراعیل نگاه کردم. یه تای ابروم رو دادم بالا گفتم: -فکر نکنم الان موقع مرگم رسیده باشه؛ طبق محاسبات من ۲۶قرن و ۵۹سال و۳ماه و ۸روز دیگه باید بمیرم.به پاهاش که از زمین فاصله داشت نگاهی کردم و دوباره به صورتش که زیر شنلش قایم کرده بود. با خشم گفت:- تازگیا دست درازی می‌کنی. خداوند متعال امر فرمودند دست از کارهای خویش بکشی، مگر نه به جهنم فرستاده می‌شوی!-عمو جون برو به خدا بگو متاسفم.سری به نشانه تاسف تکون داد و غیب شد. بوی عطر گل لاله تو کل خونه پیچید و این نشونه‌ای از وجود ازراعیله. دستم رو دراز کردم و اسپیکر روی میز رو روشن کردم که صدای آهنگ، سکوت اتاق رو شکست. «آهنگ هی بارون از احمد سعیدی»"هی بارونبزن که نم نمت شبیه بغضمهبزن که از غمت هر چی بگم کمههی بارونبزن که خیس شم بذار مریض شم شاید بفهمه و باز براش عزیزشمای بارونبزن که فاصله‌م زیاده با اونگذاشته رفته اون که دنیام بودهی با این هی با اونببار اگه نباری گریه می‌کنم منو که می‌شناسی ول نمی‌کنمیکی جواب این سوالم رو بده چطور بدون زندگیم زندگی کنم (۲)مگه میشه انقدر عاشق شد؟ مگه میشه انقدر از دست رفت؟دل من به خاطرش صدبار تا ته یه راه بمب بست رفت(۲)ببار اگه نباری گریه می‌کنم منو که می‌شناسی ول نمی‌کنمیکی جواب این سوالم رو بده چطور بدون زندگیم زندگی کنم(۲)"هه بارون! بارونی که پاکه و من رو نابود می‌کنه، ولی من دوسش‌ دارم. آره دختر شیطان، جهنم، تاریکی، پلیدی و... عاشق پاکی شده! چقدر دوست دارم تو بارون قدم بزنم؛ اما باعث مرگم میشه!وقتشه! وقت آزادی پلیدی و اسیری من.با سِحر، کاغذی از تو کشو درآوردم و به کلماتی که می‌خواستم تو برگه بیارم فکر کردم که همه رو برگه کاغذ ظاهر شد. بلند شدم و کاغذ روبان پیچ شده رو برداشتم و به سمت پنجره رفتم و بازش کردم و جیغی که مخصوص صدای پرنده شیطانیه رو سر دادم که بعد چند ثانیه در قالب کلاغ دیدمش. نامه رو به پاش بستم و در گوشش زمزمه کردم:-این رو به پدرم، شیطان بده.پرواز کرد و دور شد. تو نامه از نقشه آزادی خواهر برادرام گفتم. فردا باید به جهنم برم. دستم رو روی گردنبندی گذاشتم که کلید جهنمه! گردنبند آریابد! وقتی که دستام رو دور گردنش حلقه کردم درآوردمش. طرح یه شاه‌کلیده که آتش دورش رو گرفته و از طلای خالص بهشت. چون رگ فرشته دارم بهم آسیبی نمی‌زنه. به آسمون پر ستاره نگاه کردم. چطوری مادرم که یه فرشته بوده حاضر شده با ابلیس ازدواج کنه؟ به موهام چنگ زدم. چقدر سوال تو ذهنم داره رژه میره و واسه هیچ کدوم پاسخ دهنده‌ای نیست.***جلو آینه وایسادم و به لباس براق مشکی بلندم که پایین دامنش با شعله‌های آتش تزئین شده نگاه کردم. این لباس مال دنیای شومه، نشان از دختر شیطان. موهای بلندم، مشکی شده و سر موهام به رنگ قرمز در اومده. ناخونای بلندم رو با خون قرمز کردم. حتی چشمای هفت رنگم، به رنگ شب شده و رگه‌های آتشین توشون مثل گردباد در حال چرخشه. گردنبند آریابد تو گردن ظریفم جا خوش کرده و بهم حس غرور میده.لبای سرخم به لبخند زیبایی کش میاد و صدای قهقه‌م سکوت اتاق رو می‌شکنه. جلو دیوار سفید اتاقم وایسادم و اشکال مخصوصی روی دیوار کشیدم که وقتی بهم وصلشون کنی، شکل مثلث میشه. گردنبند آریابد رو از گردنم کشیدم و وسط مثلث گذاشتم که دروازه بین الورودی جهنم باز شد و بعد دستایی که من رو به داخل دروازه کشید. تمام بدنم رو دستای جهنمی نوازش می‌کردن و به جلو هدایتم می‌کردن. با رهایی از دست‌ها، چشمام رو باز کردم و به ورودی جهنم خیره شدم. صدای جیغ از هر طرف میاد و دل رو به رعشه می‌ندازه. با قدم‌هایی پر غرور در یه خط فرضی به سمت در جهنم قدم می‌زنم. خواستم وارد بشم که فرشته‌های جهنمی سد راهم شدن. پوزخند زدم و نشان آریابد رو به دوتا نگهبان نشون دادم که سرشون رو به احترام خم کردن و نیزه‌هاشون رو کنار کشیدن. وارد جهنم شدم که بوی تند سوختن گوشت به مشامم رسید. آریابد بدبخت رو حاکم کجا کردن. هه!چشمام رو بستم و با قدرتی که گردنبند آریاد بهم می‌داد بال‌های آتشینم رو باز کردم و به قلب جهنم پرواز کردم. وسط شعله‌های رقصان آتش فرود اومدم و آتش بدون اینکه بهم آسیبی بزنه دورم حلقه زد؛ انگار این آتیش من رو می‌شناسه که بهم آسیب نمی‌زنه. چشمام رو بستم و دستم رو دراز کردم که آتش دور دستم مثل ماری چرخید و دورم حصار آتشینی درست کرد. با قدرت ذهنم دستور باز شدن درهای زندان شیاطین رو دادم که یهو آتیش جهنم با فشار به سمت بالا جهید و شبیه به پرنده آتش (ققنوس) شد و به سمت بالا پرواز کرد. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که صدای فریاد آزادی شیاطین و خواهر و برادرام بلند شد. ترویس‌ها (فرشته‌های نگهبان) به سمتم هجوم آوردم و هنوز به یه قدمیم نرسیده بودن که پرنده آتش بهشون حمله کرد. بال‌هام رو باز کردم و از جهنم خارج شدم. بیرون دروازه فرود اومدم و به فرار کردن شیاطین نگاه کردم. وقتی کامل همشون خارج شدن، گردنبند آریابد رو از گردنم کشیدم و جلوی دروازه جهنم پرتاب کردم و با قدرت طی الارضم تو خونه‌م بودم.-کارت عالی بود!برگشتم و به پدرم نگاه کردم و گفتم:-درود بر شیطان بزرگ! مرا با حضورتان مفتخر کردین.پدرم: حالا به قولی که به تو داده بودم عمل می‌کنم و از این به بعد آزادی که در زمین زندگی کنی.-از شما سپاس گذارم.پدرم: فقط هر ساله برای خوردن داروت بیا.-چشم. امر، امر شماست!دستان استخونیش رو بر شانه‌ام زد و حس کردم صدای پوزخندش رو شنیدم. این پوزخند از هزاران خبر مرگ برام بدتره.وقتی از فکر اومدم بیرون پدرم رفته بود و برگه آزادیم روی تخت بهم دهن کجی می‌کرد. آره، برگه‌ای که دیگه مهم نیست و فقط من رو از دست شهر شوم راحت ساخت. معلوم نیست از کی آریابد روی سرم فرود بیاد و من اسیر جهنم بشم، اما چه جهنمی! جهنمی که آتشش به من هیچ آسیبی نمی‌زنه. رو تخت دراز کشیدم و نفس پر دردی برای آینده نامعلومم کشیدم.***می‌دویدم! به اطراف نگاه کردم و هیچی به جز درختای سر به فلک کشیده که شاخه‌هاشون رو در هم پیچیده بودن و اجازه ورود نور خورشید رو نمی‌دادن، نمی‌دیدم. صدای شکستن شاخه‌ها در زیر پاهام در صدای زوزه گرگ‌های جهنمی گم شده و مه اجازه دیدن مسیر رو بهم نمیده. سرم رو چرخوندم که پام به شاخه درخت گیر کرد و محکم به زمین برخورد کردم. گوشه پیشونیم که به سنگ ریزی خورده بود، شکاف برداشت و خون روی پیشونیم روون شد. با نفس نفس برگشتم و با دیدن ۵ جفت چشم براق که روم زوم شده بود وحشتم بیشتر شد. ناگهان موهام کشیده شد و جسم بی‌جونم رو روی زمین کشید. چنگی به دستایی که موهام رو می‌کشید کشیدم، اما انگار تأثیری روی طرف نداشت. صدای زمزمه‌های مرگ تو مغز سرم جولان می‌شد. اشک و خون صورتم رو پوشوند و از درد با تمام وجودم جیغ کشیدم، که با صدای زوزه گرگ‌ها یکی شد.با وحشت جیغ کشیدم و سر جام نشستم و به اطراف نگاه کردم. همش خواب بود! این کابوسا بی‌دلیل نیست. دستی به پیشونیم کشیدم و از سرمای شدید پوستم به حال بدم پی بردم. چراغ خواب کنار تختم رو روشن کردم و به ساعت دیجیتالی نگاهی انداختم. لعنتی! هنوز ۵:۳۸ صبحه. از رو تخت بلند شدم و به حموم رفتم.گرمای آب بهم حس خوبی رو منتقل کرد و سرم رو به لبه وان تکیه دادم. چند دقیقه هنوز نگذشته بود که آب یهو سرد شد. از جا پریدم و به آبی که به رنگ خون در اومده بود خیره شدم. بلند شدم و خودم رو به دیواره حموم چسبوندم. نفس‌های گرمم مثل بخار از دهنم خارج شد و تو هوا گم شدن. با چشمای گرد شده به صورت کبودی که از آب سرخ رنگ زده بود بیرون خیره شدم. چرا نمی‌تونم چشمام رو ببندم. موهای مشکیش روی آب می‌رقصیدند و دهن چاک خورده‌ش به خنده ترسناکی باز شد و تیکه‌های گوشت لای دندوناش جلوی چشمام نمایان شد. دستی دور مچ‌ پاهام پیچیده شد و به سمت جلو پاهام رو کشید که با سر تو آب گرم فرو رفتم. دستم رو تکون دادم اما نمی‌تونستم از آب بیام بیرون. دیگه اکسیژن ریه‌هام داشت تموم می‌شد که دستی دور کمرم حلقه شد و من رو کشید بیرون. آب داخل ریه‌هام خارج شد و با تمام وجودم به چیزی چنگ انداختم و تند تند نفس کشیدم. صداهای نامفهومی به گوشم رسید و بعد سیاهی!***