کمی ادبیات...

تمام اجزای این پیکر شرحه‌شرحه شده از دردی بی‌علاج به فغان روی آورده‌اند.علاج خود را ندانم و از دیگری چه انتظار دانستن دارم! به کرات با دو دیده‌ی کم‌سوی خود خنجر‌ها را دیده‌ام، حس‌شان کرده‌ام و از دردشان تا سپیده‌ی طلوع به خود چون مار پیچیده‌ام، درد داشت...مسبب این بلایای‌ آسمانی که بود؟ مگر این قرار مکتوب نشده است که باید مرا از گرگ‌های درنده در جامه‌ی میش‌ها مصون نگه بداری؟!مرا به کدامین گناه آن هم متناوب محکوم کرده‌ای؟ بس است... عجالتاً بگذار اجازه‌ی ورود استنشاقِ هوای آلوده را به ریه‌های فرتوتم‌ بدهم.برای منِ محکوم به رنج‌ِ ابدی موعظه‌ نخوان! کاری کن... من رو به فروپاشی‌ام! من خوزستانم‌... نامم را تا به‌کنون شنیده‌ای؟ خودت این نام را برایم نهادی، من خوزستانِ درمانده‌ام...این‌ مکان را خوب کنکاش کن، جدایش کن و خوب وارسی‌اش کن، حال چه می‌بینی؟ چون روز اول به همان سرعت می‌تپد؟ نه... نوگل‌ نوبهارت‌ رو به اسقاطی شدن‌ است، ایران‌جان! دست بجنبان و کاری کن، دخترت نفس کم‌ آورده است نفسی برسان، درمانده است درمانی برسان، معجزه‌ای چیزی...در جریان باش که به‌ گوش‌هایم ابلاغ شده است که‌ دیگر فرزندانت‌ هم چنین اوضاع نابسامان و وخیمی دارند.آن از سیستانِ ناز دردانه‌ات در بحبوحه‌ی جنگ و جدال با وحشی‌گران و زابل‌ات در آغوش غبار‌های مسموم... از جنوب؛ خلیج‌ همیشه فارست تیتر اول نقشه‌های روی میزِ گرد چَشم دَریده‌ها و کرمان‌ و یزد‌ِ ناز پرورده‌ات در محاصره‌ی همه جانبه‌ی خشکسالی... در شمالت دخترت تهران در هجوم یاغیگران و اصفهان؛ نیمه‌ی قلبت عجیب سی‌سه پل‌اش برای قطره‌ای آب نفس‌نفس می‌زند... غرب هم چون پسرت کرمانشاه دچار تشنج شده است و نوزاد‌ت ارومیه غمگین از جسد‌های پرندگان مهاجر... شنیدی چه گفتم ایران جان؟ من خوزستانت هستم، مامور و معذور از رساندن خبر‌های دلخراش این ایام تیره به گوش‌هایت...تو که بخندی من دگر آه در بساط دلم نمی‌ماند، جان‌ محبوب! در پس سپرِ سینه‌ام و در کلبه‌ای سرخ، جانی به عشق تو نبض از ماندن می‌‌زند‌.شهد شورِ رنج‌ها با تو طعمِ عسل دارند و از خیال آمدنت در ضمیرم آشوب است که فوادِ در ره دلدادگی پوچ شده‌ام، پر از یک تو‌یِ غافل است.واژه‌ها در دهانم مزه می‌شوند و طعمِ دلتنگی از همه تلخ‌تر است. و گاهی برای تسکین این تلخی‌ها، طعم شور باران را از برایِ تو می‌چشم.روز‌ها از پس هم بر می‌آیند اما شب‌ها اگر خستگی هم پادر میانی کند، خواب دست از قهر بر‌نمی‌دارد و بیداری تا طلوعِ خاتونِ آسمان‌، دل دشت سپیدِ چشمانم را خون می‌کند اما پا به عرصه نمی‌نهد.خنده‌ی گل‌های صورتی نشانی که به یادت در‌ خاطرم نشاندم، به لعل‌شان ماسیده و رخ‌شان زرد است؛ بس که با باران‌هایی شور سیراب شدند.پس کی می‌آیی؟ پوستِ جانم زیر دندان‌های انتظار له شد. بازگرد جان محبوب که جانم میلِ جان دادن دارد.روزی به تو از علاقه دیرینه ام خواهم گفت، پژواکی که روزی گمان می‌بردم مانند پرنده ای مهاجر برای مهمانی آمده و روزی پر می‌کشد و به آشیانه خود می‌رود، اما تو ماندگار شدی، لانه ای ساختی که تار و پود آن از مهر و شیفتگی ام بود، در فصل سرما و سختی با سایر هم نوعان خود به سفر دسته جمعی نرفتی و کوچ نکردی،از آنجا تو دگر مهمان نبودی، صاحب خانه شده بودی و با وجودت در سرزمین خویش انس گرفته بودم و لذت می‌بردم.ولی می‌ترسیدم از عشق با تو سخن بگویم وتو پر پروازت را بگشایی و بروی، بال هایی که با آنان تا آسمان خوشبختی اوج گرفته بودم را کوته کنی، زین پس سکوت کردم وخفته ماندم. هر روز میروم به آنجا که دلتنگی بر خستگی غلبه می‌کند و چشمانت را به زحمت تا صبحِ مایل به شب باز نگه‌می‌داری؛ تنها به این امید که بیاید و با او حرف بزنی، درست آنجا خودت برای خودت جان می‌دهی.برای چشمان خسته‌ای که تا صبح هزار بار در انتظارِ پیغامی‌ شکست و او به انتظارش پایان نداد.خواب شبم را دلتنگی نذر آمدنت کرده و دستانم در حالت دعا باقی مانده؛ دلم‌ هر دم به دعا گوشه می‌زند که: پس دگر کی می‌خواهی اجابت شوی؟ وقتی من از تپیدن درماندم؟!آری، شاید آن موقع کمی شتاب کنی ‌و به حلوایِ عزایم برسی...راستی اگر سر مزارم آمدی‌ و از غصه‌ی بسیار باران شدی، روی خاکم با آن خطِ زیبایت بنویس: او در میان دلتنگی در‌گذشت...هرچه خاک اوست بقای وصال عاشقان باشد.البته اگر باران شدی...گرچه عمری بر من نرفته اما به میزان هر خورشیدی که آسمان، در طول زمانِ زیستنم به خود دیده، برای خود متاسفم.برای حرف‌هایی که نباید به آن مخدر سکوت می‌نوشاندم که حال، اطرافیانم به سوت و کوریِ زبانم معتاد شوند و با ترک یک‌باره‌ی عادت بدِ تحمیل و کنایه‌اشان،‌ به مشقت بیفتند.تماماً ذاتی گشته که آتش حرف‌ها و عقده‌هایشان را بر خرمن بی‌زبانِ من بزنند و من دم بر نیاورم.عجیب است، حال که ردای آب بر تن کرده‌ام و از خود دفاع می‌کنم، آتششان پرگداز تر از پیش بر ماورای تنم می‌خروشد و با افترایِ حاظر زبانی‌هم، درآمیخته گشته‌.پوسته‌ی منطق به تنِ چهره‌ دارند و هسته‌ی ذاتشان‌‌ از آن خالی‌ست؛ با شمایلی‌ در منطق خفته، ارباب دهانشان سخنِ بی‌منطق را تازایانه‌وار بر سرِ خود می‌زند.و این‌چنین ریشه‌ی کم‌خردی‌شان برای همه از خاک بیرون می‌زند...با آن کس که آگاهانه دست در دست اشتباه است، گر دلیل اشتباهش آوری، چون خود به آن‌ آگه است بی‌تردید پرخاش و بهانه پیشه می‌کند هیچ... تو را هم به جرم بی‌اشتباهی محکوم می‌کند. گل کلام! زیورِ کلامت را در ‌حجره‌ای ببر که صاحبش زر‌گری فرا گرفته باشد یا حداقل، خریدارِ زرت باشد.