مبل یکنفره

ساعت ۹ شب بود.مریم با دوست صمیمی اش سارا چت میکرد.باتری بالای صفحه گوشی قرمز شده بود و نشان از بی جان بودن باتری داشت.داشتند در مورد فردا که قرار است به خرید بروند صحبت میکردند، صدای ناله گوشی بلند شد تا نشان دهد فقط ۱ درصد شارژ در جانش باقی مانده. مریم سریع بلند شد تا گوشی اش را به شارژ بزند که ناگهان برق ها رفت و خانه در خاموشی و سکوت فرو رفت. سکوتی ترسناک که برای یک دختر ۲۵ ساله که در آپارتمانی تنها زندگی میکند طبیعی ست.سریع با نور کم جان و بی حال موبایلش به دنبال شمع رفت و به زحمت از داخل کابینت ها یک جعبه شمع یافت، شمعی روشن کرد و کمی آرام گرفت. همان لحظه موبایلش خاموش شد.دوست داشت موبایلش شارژ داشت تا لااقل میتوانست این تنهایی را با پریسا شریک شود.اما چاره ای نبود. باید در نور کوچک و زرد شمع منتظر آمدن برق می‌ماند.ناگهان صدای یک دسته کلاغ بلند شد.ترس دوباره در جانش رخنه کرد.با خودش میگفت آخر این وقت شب یک دسته کلاغ چکار میکنند.شمع را در بشقابی گذاشت و به سه کنجی رفت تا احساس امنیت بیشتری کند.صدای افتادن چیزی از راهروی بیرون آپارتمانش آمد. نفسش به شماره افتاد. آخر در این طبقه فقط دو آپارتمان بود. یکی متعلق به دخترک و دیگری هم پیرزنی بود که تازه همین دیروز به آنجا آمده بود.دوست داشت گریه کند اما همین کار هم از دستش بر نمی آمد.ناگهان صدای در بلند شد.تق تق تقتق تق تقجیغ کوتاهی کشید. خشکش زده بود.تق تق تقچاقوی بلندی دستش گرفت و به سمت در رفت. با صدایی لرزان پرسید:- کیه؟- دخترم، منم همسایه روبرویی، خانوم محمدینفس راحتی کشید، چاقو را یک گوشه گذاشت و با لبخند زورکی در را باز کرد- سلام خانوم محمدی - سلام دخترم. خوبی، برقای شما هم رفته؟ - آره جدیدا زیاد میره- ببخشید دخترم من یک کم میترسم، شمع و فانوس هم خونم ندارم میشه بیای تا وقتی برقا میاد پیشم بمونی؟ - بله بله حتما، الان میاممریم از خدایش بود که پیش کسی باشه. سریع مانتویی تنش کرد و یه شال هم انداخت روی سرش و شمع به دست از در خارج شد.خانوم محمدی رفته بود داخل خانه اش و در را برایش باز گذاشته بود.هنوز داخل راهرو دو سه کارتن و یک مبل یک نفره مانده بود که پیرزن به خانه نبرده بود. رفت جلوی درِ باز خانه و برای احترام در زد.- بیا تو دخترممریم وارد شد. پیرزن با موهای سفید و شلخته اش توی آشپزخونه بود و انگار داشت کتری رو میذاشت رو گاز.- سلام - سلام دخترم، بشین روی یه دونه از مبل ها تا من بیام، ببخشید خونه خیلی به هم ریخته است، هنوز وقت نکردم بچینمشون - نه خواهش میکنمبا نور کمرنگ شمع از بین کارتن ها و وسایل به هم ریخته راهی پیدا کرد و روی یکی از مبل ها نشست و شمع را روی میز عسلی مقابلش گذاشت که کاغذ و خودکاری هم رویش بود.پیرزن با موهای سفید و به هم ریخته اش و یک بشقاب میوه آمد و گفت که چای را گذاشته تا دم بکشد. مریم میخواست سر صحبت را باز کند تا کمی استرسش فرو کش کند. - خب شما چیکارا میکنید؟- هی، دخترم، پیری و هزار درد و مرض، الان اگه فرصت کنم بعضی وقتا مینویسم- اِ چه جالب، چی مینویسین.- سرنوشت آدما رو- پس رمان مینویسین-هی همچین، یه کم واقعی تر، دوست داری بخونیشون-آره حتما - همینی که روی میزه صفحه آخر داستانمه تقریبا- میتونم بخونم؟ - آره بردار، آب هم جوش اومد من برم چای رو بذارم.پیرزن بلند شد.شمع از نصف کمتر شده بود. مریم شمع را بلند کرد و در پناه نور شمع مشغول خوندن شد.( ۱۹-۲۰ شب :با پریسا صحبت میکند.۲۰:۰۳ شارژ گوشی اش کم میشود،۲۰:۰۵ بلند میشود گوشی اش را میزند به شارژ۲۰:۰۵ برق ها میرود و ترس در جانش رخنه کند. ۲۰:۰۶ شمعی روشن کند۲۰:۰۷ کلاغ ها پرواز کنند۲۰:۱۰ به در خانه اش میروم)مریم با ترس کاغذ را پایین آورد و به آشپزخونه تقریبا تاریک نگاه کرد. چیزی پیدا نبود. شمع داشت تموم میشد.با ترس و لرزش دست کاغذ را دوباره نگاه کرد:(۲۰:۱۳ وارد خانه‌ام میشود.۲۰:۱۶ آخرین کاغذ داستان زندگیش را به دستش میدهم تا بخواند و خودم به آشپزخانه میروم.۲۰:۱۸ میخندم و منتظر مرگش میشوم)شمع به آخر پارافین رسیده بود و داشت خاموش و روشن میشد. صدای قهقهه ترسناک پیرزن از داخل آشپزخانه بلند شد.مریم با ترس شمع را بلند کرد. ولی شمع خاموش شد. به سمت در دوید.در قفل نبود.در را باز کرد و دوید.پاش گیر کرد به مبل یک نفره و به داخل راه پله سقوط کرد ….......جسد مریم با گردن شکسته اش در تاریکی پاگرد افتاد.پیرزن با موهای شلخته ی سفید و دستان چروکیده اش در آخر کاغذ نوشت(۲۰:۱۹ گردن مریم میشکند۲۰:۱۹ پایان داستان مریم)