هر صبح منوریم و هر شام خوشیم!

دیروز موسیقی گوش می‌دادم و دستانم را به چانه‌ام قلاب کرده بودم. همینطور نشسته بودم و به دیوار نگاه می‌دوختم، در همین حال افسوس می‌خوردم، زندگی می‌کردم و شاد بودم. حس عجیبی است نه؟! برویم سراغ اصل مطلب. در همه‌ی این احوال:به این می‌اندیشم که دنیا چیست؟ نگاه من به دنیا چطور؟ آنچه از دنیا در نگاهم جلوه می‌فروشد هنوز کمی مبهم است، و ما به شفافیت نیاز داریم. دیده‌ی شفاف، درست به‌سان ذره‌بینی است برای تمرکز روی اصل زندگی. پس تا وقتی زنده‌ام خوش ندارم در هاله‌ئی از ابهام سر کنم. می‌خواهم آنچه می‌دانم و "می‌فهمم" را برایتان بنویسم. کمی دلنوشته‌طوری است، حقیقتاََ دلیلی برای رسمی نوشتن نمی‌بینم. همچنان حرف‌هایم را برایتان با بیان ضعیفم می‌نویسم و امیدوارم که بتوانیم وجه اشتراکاتی بیابیم تا دنیای امن‌تری بسازیم. دنیای امن‌تری برای ساختن رویاها. و دنیایی رویایی برای رسیدن به پختگی. شاید. اینها فقط حرف دلم است. زیاد جدی نگیرید. شما را با تمام شوقم، به خواندن این شعر از مولانای عزیز دعوت می‌کنم:ماییم که از باده‌ی بی‌جام خوشیمهر صبح منوریم و هر شام خوشیمگویند سرانجام ندارید شماماییم که بی‌هیچ سرانجام خوشیممعنایابی: چرا نباید دنبال معنا باشیم؟همه‌ی ما به شخصه در زندگی‌مان به دنبال معنا بوده‌ایم و هستیم. در تاریک‌ترین زوایای یک مسئله به دنبال معناییم و می‌کوشیم با این معناها، متمایز شویم. من کسانی را دیده‌ام که زندگی واقعی را رها می‌کنند و در جستجوی معنا، تباه می‌شوند. این زندگی مورد نظر ما نیست! معنا اگر باشد، جایی نیست مگر در همان بدر زندگی، پس برای چه به محاق برویم؟ انگاری معنا روی چروک‌ دست‌هایمان باشد و بخواهیم پشت گوشمان را بیابیم! معنا، نغز است، و نیز سنگین و کارآمد. امّا اگر زیست ما وقف یافتن چیزی باشد که در ذهن روی می‌دهد و آن را به بردگی خود می‌گیرد، آن‌گاه چیزی از زندگی و تجربه‌ی واقعی نمی‌ماند. شاید هبوط به درون و اندیشه‌های فکورانه همیشه جواب مسئله نباشد، گاهی واقعاََ زندگی کردن، بهترین رهنمود ما است.پناهگاه امن ما؟!چند وقت پیش احساس بدی کردم. مثل احساس سرما و دلتنگی. مثل یأس و ترس از تنهایی. بی‌اینکه دلیلی برای تنهایی وجود داشته باشد؛ غریب‌تر آنکه میل من به حضور در شبکه‌های اجتماعی و روشن کردن تلوزیون بیشتر می‌شد. با خودم یک لحظه گفتم: از کِی تا حالا پناهگاه امن من شده تلوزیون و مجازی؟! حس عجیبی بود. هرچه بود می‌دانستم باید این شرایط تغییر کند. از بایسته‌های زندگی موفق به نظرم نداشتن وابستگی به دنیای مجازی است. چنانچه هر کس بتواند از پناهگاهِ امن مجازی‌اش به دنیای واقعی کوچ کند، لذت واقعی را در می‌یابد. و این یعنی خوشبختی.پژوهشی مربوط به سال 2014 تا سال 2020رویاکده؛ جایی برای دوام آوردن در دنیای تلخ امروزروزمرگی همیشه در جریان است، می‌آید و می‌رود. درست مثل بالا آمدن خورشید و پایین رفتن ماه. یا شاید هم بالا آمدن ماه و پایین آمدن خورشید! البته گاهی ممکن است ماه در روز هم جلوه بفروشد امّا این اتفاق، دیریاب و کاملاََ اتفاقی است! ما با این روند زندگی می‌کنم و می‌میریم. امّا چه می‌شد اگر در این بین، جایی برای رویاهای بزرگ پیدا می‌شد؟شاید دارید می‌خندید و حرف‌هایم را احمقانه استنباط می‌کنید اما اگر آرزوهای بزرگ نداشته باشیم، هیچ وقت به چیز بزرگی هم نمی‌رسیم. الان می‌خواهید بگویید "اینجا ایران است و آرزو چرت و پرت!". ولی من با تمام این حرف‌ها و برداشت‌ها نمی‌توانم دست از تصور کردن بردارم. گاهی خیالات خامی را در سر می‌پرورانم که می‌دانم روزهایم را می‌سازند؛ انگیزه‌ و فروزینه‌ای می‌شوند برای آنکه به جلو حرکت کنم، دلیلی هستند برای توقف نکردن. رسالت؛ چیزی که به زور باید آن را بفهمیم؟!از همان دوره‌ی کودکی و نوجوانی در ذهن همه‌ی ما این را می‌کارند که: هر کس رسالتی دارد و باید آن را هر چه سریعتر بیابد!من با اینکه رسالت مهم است کاری ندارم. مشکل اینجاست که همه و همه، از سخنرانان انگیزشی تا پدر و مادر و دوست و آشنا، می‌کوشند تا ما را در برچسبی خاص قرار بدهند تا به خودمان بیاییم و در مسیر خاصی قرار بگیریم! این برای من دشوار است. شاید لازم باشد مدتی صبر کنیم و خوش‌خوشک به این درجه برسیم. ما باید در رود زندگی در جریان باشیم تا بتوانیم زیبایی آن را دریابیم و رسالت خود را بشناسیم. تلاش برای زود فهمیدن رسالت در دنیا، باد به انبان کردن است و چکش به سندان کوبیدن!پی‌نوشت: بابت تاخیر و این چند روز نبودن متاسفم. ان‌شاءالله دوباره از فردا یادداشت‌های روزانه را منتشر می‌کنم.