بیرون از اتاقم. (۱)

تشنگی بهم فشار آورد. بعد از دو ساعت غلت زدن توی رختخواب، تازه چشمام گرم شده بود که... لعنت به من! لعنت به تنبلیِ من! خب همون رو قبل از خواب بخور دیگه! همیشه‌ام یه لیوان آب بالای بالای سرم هست‌ها؛ اَد همین الان باید خالی باشه!به هر زحمتی، بلاخره از جام بلند شدم تا غر غر کنان، با چشمای نیم‌باز، طوری که خوابم کامل نپره، خودمو به دستگیره‌ی در رسوندم. مثل همیشه آروم در رو به سمت داخل کشیدم تا قِرِچ قُروچِِ لولایِ زهوار دررفتش، مامانم رو از خواب بیدار نکنه که البته کرد گمونم. اون بنده ‌خدام عادت داره به این شرایط!با سرِ پنجه‌های پام، یواش یواش خودمو به شیرِ آب رسوندم. یخورده لایِ پلک‌هام رو بیشتر باز کردم. یه لیوانِ استفاده شده از گوشه‌ی سینک پیدا کردمو با نوکِ انگشتام به اهرمِ شیر آبِ یه تَقّه‌ی بیصدا زدم تا آب ازش سرازیر بشه. لیوانمو دوبار تا نصفه آب جا کردمو سر کشیدم. بعد در حالی که حواسم به دور و برم بود که کسی متوجهِ حضور من شده یا نه، لیوان رو گذاشتم سرجاش و راهی شدم سمت اتاقم.ولی مگه میشه تا آشپزخونه بیای و به یخچال سر نزنی؟ از نصفه‌های راه، دور زدمو اینبار یخورده سریعتر مسیر رو طی کردم. نوارِ بغلِ در رو یخورده با دستم جمع کردم که بیصداتر باز شه. از هنرهای رفت و آمدهای دزدکی توی خونه‌ست دیگه؛ با مهارت‌های جدیدی آشنا میشی!خالی. یه لامپ که وصلِ به در و با باز شدنِ در روشن میشه. اینبارم مثل همیشه روشن شد و به تنها صحنه‌ای که برخوردم، یه فضای چند در چندِ سفید که با چند تا قفسه‌ی فلزیِ کِرِم‌رنگ پر شده بود. با اینحال، محضِ اطمینان، یه سَری داخل چرخوندم و دیدم که چیزِ دندون‌گیری نصیبم نشد، جز پریدنِ خوابم!زشت بود دست خالی برگردم، یه نگاهِ سَرسری به اطراف انداختم؛ بغل‌دستِ یخچال، روی گاز، حتی برگشتمو روی اوپن رو هم برانداز کردم اما... با لب و لوچه‌ی آویزون، مصمم‌تر از قبل، رهسپارِ اتاقم شدم.از عرقی که روی بدنم نشسته بود معلوم بود هوا چقدر گرمه! ولی صدای کولر رو می‌اومد. آخه چرا منم مثل بقیه، شبیه باقی آدما نمیومدم ازین نعمت استفاده کنم و همش خودمو توی اون اتاق حبس میکردم و فقط واسه یه وعده‌ی غذایی یا گلاب بروتون دسشویی، ازونجا میزدم بیرون!دلم نمیخواست برگردم توی رختخوابم. دیگه خوابم نمیومد. میخواستم چند دقیقه همونجا، روی مبل‌ها توی پذیرایی بشینم و همین کار رو هم کردم!یه نیم‌نگاه به اتاقم انداختم که انگار انتظارمو می‌کشید و بعد سرم رو کامل برگردوندم جلو و چشمام رو بستم و با یه نفس عمیق، سرما رو وارد ریه‌هام کردم. چند قدمِ شمرده به جلو برداشتم و به اولین مبلی که دستم رسید تکیه دادم و خودمو آروم کشوندم سمتش و روش لم دادم.باد مستقیم میخورد به صورتم. چشمام رو بستم. با چند تا نفسِ کوتاهِ بیصدا شروع کردم و درنهایت آخریش رو با یه نفسِ بلندتر، تموم کردم؛ به این معنی که اونجا چقدر داشت بهم خوش‌میگذشت! شونه‌هام رو چسبوندم به پشتیِ مبل و پاهام رو که تا شده بود، دراز کردم و بعد با یه حرکتِ هوشمندانه انداختم روی هم و رفتم توی فکر:《چه حالی میده الان یه ساندویچِ کالباسو خیارشور بِدن بهم بخورم؛ اونم از شاهکارهای پرملاتِ مامان! یه لیوانِ بزرگ هم، نوشابه‌ی تگری ( اگه فانتا باشه که دیگه هیچی، همونجا غش میکنم! ) بعدشم همونجا جلوی کولر، یه دست رختحوابِ تَروتمیز پهن کنن و ترانه‌ی اِبی_جانِ جوانی رو هم بزارن روی دور تکرار و بعد هم خونه رو واسه استراحتِ من خلوت کنن و...》ولی انگار اونجا، جای من نبود. یه نیرویی، شبیه یه جارو برقی که داخل مغزم روشن شده باشه، داشت این رویای شیرینِ شخصیِ من رو می‌کِشید داخل خودش و بعد بهم تذکر میداد که اونجا جای من نیست و باید زودتر برگردم به همونجایی که ازش اومدم.برخلافِ میل باطنیم، چشمامو باز کردم. سرم رو برگردوندم و پشت سرم، درِ نیمه‌بازِ اتاق رو نگاه کردم. نصفِ تشک که پشت در پنهون شده بود، پتویِ وارفته بر کف اتاق و یه حجمِ درهم و برهم از بالشت‌ها که همگی منتظر بودن تا من رو دوباره در آغوش بکشن تا آدما رو از من و من رو از دیدِ اونها قایم کنن!کاش یکی بود تا نمیزاشت این اتفاق بیفته...