اولگا و اولین گلدان لندن

در محل آشپزخانه عمومی ساختمان پشت میز چوبی، بر روی صندلی چرمی نشسته بود، باقیمانده‌‌ی نان‌های کروسان‌ خورده شده در خانه را ریزریز می‌کرد. می‌گفت همسر و نوه‌اش اینها را تا ته نمی‌خورند و همیشه مقداری باقی می‌ماند. میان چشمان دزدیده‌ی بقیه ساکنان آپارتمان جدید، چشمان اولگا برق خاصی داشت. دو بار دیگر هم در راهرو با او برخورد داشتم؛ وقتی با علاقه خود را معرفی می‌کرد و ورود ما به خانه جدیدمان را تبریک می‌گفت. چهره‌اش بواسطه بریده‌های نور پنجره‌ی سقف راهرو که آسمان ابری لندن را به داخل راه می‌داد می‌درخشید. من معمولا اسم‌هایی که با آنها کمتر سروکار دارم را زودتر فراموش می‌کنم. اما اولگا را همیشه فورا به خاطر میاورم. پس از دیدار اول، به همسرم گفتم: با زن جوانی در راهرو آشنا شدم که می‌گفت همسر پیتر سرایدار ساختمان است، و با هم از فاصله سنی زیادشان متعجب می‌شدیدم. بار دوم به گمان اینکه در ذهنش بوده که با مستاجرهای تازه‌وارد آشنا شود ولی یادش رفته، دوباره خودش را معرفی کرد و من هم گفتم خوشوقتم و اینکه قبلا با هم آشنا شده‌ایم.همسرش پیتر، مردی بلغاری درحول و حوش ۷۰ سالگی خود، قدبلند، چهارشانه، شوخ طبع، خوش صحبت و به شدت خوشتیپ است. موی‌های جوگندمی پرپشت و کمند اش را یا از پشت می‌بندد یا با تل در بالای پیشانی بلندش ثابت نگه می‌دارد. جین آبی را معمولا با تیشرت و یک پیراهن چهارخانه قرمز اسپرت و کتانی سفید می‌پوشد. به‌شدت متشخص، آرام، مودب و البته از زیرکار دررو است. ما بواسطه تعمیر و حل مسائل آپارتمان، پیتر را ۶-۷ باری ملاقات کرده‌ایم. درواقع او اولین خارجی‌ای بوده که در لندن بیشتر ارتباط کلامی را با او داشته‌ایم. از رفتار و سکنات‌ش مشخص است که به دلایلی این موقعیت شغلی را انتخاب کرده و از توضیحات علمی و فنی‌ای که می‌دهد برمی‌آید که باید در رشته‌های فنی دوره دیده یا تحصیل کرده باشد. پیتر همیشه در مورد بریتانیا غر می‌زند و چیزهای بدیهی که در کشور خودش دارای راهکار متناسب بوده‌اند را اینجا نامنظم و بعضا غیرقابل قبول میابد. بعضی وقت‌ها در غر زدن در مورد موارد عجیب اینجا با او همکاری می‌کنم و هر دو هم‌نظر میشویم که مثلا این مورد خاص در کشور ما روال معقول‌تری نسبت به بریتانیا دارد. پیتر اما برعکس اولگا ارتباط خود را با ما حرفه‌ای تعریف می‌کند. او کارمند شرکتی است که صاحب ساختمان است. پیتر در عین همدلی با ساکنین آپارتمان مجبور است بیشتر منافع شرکت را تامین کند. بنابراین همیشه پس از اتمام کارش با خانه سعی می‌کند زودتر گفتگو را هرچند شیرین تمام کند.اولگا تکه‌های کروسان که قبلا داخل ظرف فلزی مخصوص فر آماده کرده بود را داخل فر گذاشت. ما هم مشغول استفاده از اجاق گاز و پختن خورش کرفس بودیم. پیش از اینکه من به آشپزخانه برسم با همسرم حرف زده بود. دوباره سر صحبت را باز کرد که بویی از ظرف غذای ما برایش آشناست. بعد به زبان خودشان از همسرش پیتر - که در کارگاه کوچک‌اش که با دری به آشپزخانه منتهی می‌شود در حال تعمیر و ور رفتن با چیزی بود - هم پرسید که به نظرت این بوی چه سبزی خاصی است که از این غذا میاید؟ بنا به تجربه، وقتی پیتر در کارگاه‌اش کار می‌کند معمولا خیلی دیر پاسخ کسی را می‌دهد و غرق در کارش می‌شود. ولی پیتر به کسری از ثانیه از اطاق بیرون آمد، بویی کشید و گفت فکر کنم برگ یا آن قسمت نازک ساقه تازه مو باشد! و بعد از آشپزخانه خارج شد. البته که برگ مویی در کار نبود و گفتیم این بو از ترکیب بوی کرفس، آبغوره و لیمو و سبزی‌ها و ادویه است.بعد برایش از کودکی‌مان گفتم وقتی که برگ‌های جوان مو در می‌آمدند و ما چطور با اشتیاق برگ‌ها و ساقه‌ها را می‌کندیم و همانجا پای بوته می‌خوردیم و اینکه مادر از همین برگ‌ها برایمان دلمه می‌پخت. سرها به نشانه تایید بالا و پایین می‌شدند. اولگا گفت بله ما هم در وطن خودمان خانه بزرگی داریم با یک باغ پر از درختان متنوع. ما دو تا دختر داریم که بزرگ‌تره بیرون شهر زندگی می‌کند و کوچک‌تره اینجا در یکی از واحدهای همین ساختمان. سه تا نوه دارم که دوتای‌شان اینجا نزدیک ما زندگی می‌کنند. چون درآمد در کشورمان کافی نیست و پول بازنشستگی نداریم برای پول به اینجا آمدیم. می‌گفت من دوازده سال است اینجا زندگی میکنم ولی هنوز زبان انگلیسی‌ام خوب نیست و نمی‌توانم با مردم راحت صحبت کنم و دراین‌باره خودش را ملامت می‌کرد. بعد سرش را پایین انداخت و گفت من آنجا همه چیز داشتم اما اینجا فقط یک نظافت‌چی هستم، و بغض‌اش گرفت. اینجا بود که متوجه شدم اولگا آنقدر هم که در دیدارهای در راهرو حس کرده بودم جوان نیست. ما هم بغض‌مان گرفت. گفتیم عوض‌اش همه خانواده‌ات اینجا نزدیک‌ات هستند. سرش را پایین انداخت و به‌آرامی گفت بله.آخه همسرم تازه دوهفته بود که خبر فوت پدرش رو شنیده بود و به دور از همه اهالی خانواده‌ پرجمعیت‌اش، به سختی و در تنهایی سوگواری می‌کرد. می‌گفت کاش کنار خانواده بودم. کاش توی مراسم خاکسپاریش می‌بودم! برای اولگا اما بودن عزیزانش در کنارش هم کافی نبود. اولگا به آرامی ظرف کروسان‌ها را از فر درآورد و توضیح داد چطور باقیمانده‌ نان‌های خشک‌شده را با روغن زیتون و نمک دوباره زنده می‌کند، و به عنوان یک اسنک خوشمزه به سر سفره برمی‌گرداند. بعد به ما تعارف کرد که بیایید از این امتحان کنید. کمی خوردیم. واقعا خوب بود. گفت یالا بازم بخورید و بعد هم مقداری از اسنک را برایمان توی یک ظرف یکبارمصرف ریخت.اولگا گفت من هیچ چیز را دور نمیریزم. اصلا گلدان‌های من رو دیدی؟ گفتم همین‌هایی که توی راهروی منتهی به آشپزخانه هستند؟ گفت بله. بیا. بعد به نوبت گیاه‌های زیبا و قدکشیده توی راهرو را با حوصله نشانم داد. راهرویی که به گلخانه تبدیل شده بود. اینجا همیشه زیباییش نظر من را جلب می‌کرد و حالا می‌دانستم این کار کیه! بهم گلدان‌ها را نشان داد و با اشاره به اسم هر گیاه بهم توضیح داد که همه اینها را از دم در یا کنار سطل زباله‌های مردم برداشته که آنها رو دور ریخته بودند، بهشان رسیدگی کرده و حالا اینطور سبز و بلند و خوشحال شدند! بعد هم از یکی از گیاه‌هایش دو تا شاخه برید و بهمون داد. گفت بگذارید توی آب سریع ریشه می‌دهند. گذاشتیم‌شان توی آب و سریع‌تر از اون چیزی که فکر می‌کردیم ریشه دادند.