دست به دامان ثقلین (روز چهارم) - من همراه منتظران خواهم بود ...

بسم الله الرحمن الرحیمحَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا فَنُجِّيَ مَنْ نَشاءُ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُنا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمين‏ (يوسف : 110)همان طور که در متون قبل اشاره شد، مسئله صبر و انتظار، بسیار مهم و گره خورده به هم هستند. و نهایت این صبر و انتظار، وعده الهی به فرج و گشایش است. در روایت است که فردی خدمت امیرالمومنین رسید و به ایشان از طولانی شدن حکومت ستم شکایت نمود. امیرالمومنین، به او چنین می گویند که سختی هایی در دوره قبل از ظهور آن حضرت به مردم روی می آورد تا نصرت خداوند برسد و در ادامه آیه فوق را تلاوت کردند: عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ)، قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) فَشَكَا إِلَيْهِ طُولَ دَوْلَةِ الْجَوْرِ، فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ: وَ اللَّهِ، لَا يَكُونُ مَا تَأْمُلُونَ حَتَّى يَهْلِكَ الْمُبْطِلُونَ، وَ يَضْمَحِلَّ الْجَاهِلُونَ، وَ يَأْمَنَ الْمُتَّقُونَ، وَ قَلِيلٌ مَا يَكُونُ حَتَّى لَا يَكُونَ لِأَحَدِكُمْ مَوْضِعُ قَدَمِهِ، وَ حَتَّى تَكُونُوا عَلَى النَّاسِ أَهْوَنَ مِنَ الْمَيْتَةِ عِنْدَ صَاحِبِهَا، فَبَيْنَا أَنْتُمْ كَذَلِكَ إِذْ جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ، وَ هُوَ قَوْلُ رَبِّي (عَزَّ وَ جَلَّ) فِي كِتَابِهِ: حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا[1]مقوله انتظار رسیدن گشایش از جانب خداوند متعال، مسئله ای بسیار مهم است. تا آنجا که در روایتی نبوی، چنین آمده است: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏ «أَفْضَلُ‏ أَعْمَالِ‏ أُمَّتِي‏ انْتِظَارُ فَرَجِ اللَّه‏[2]» شاید بتوان این مسئله را با توکل در امور پیوند داد. همان طور که در هر امری، ما موظف به وظایف خود هستیم، در انتظار فرج الهی به واسطه ظهور قائم آل محمد نیز وظایف ما ترک نمی شوند. همان طور که وقتی بنا به روایت شیخ صدوق، زراره از امام صادق درباره وظیفه مردم دوران غیبت پرسید، حضرت عمل به آنچه در دست دارند را وظیفه می دانند تا آنکه امر برای آنان مشخص شود: قَالَ يَتَمَسَّكُونَ‏ بِالْأَمْرِ الَّذِي هُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُم‏[3]. مسئله اینجاست که همه می دانیم که ما به علت دوری از امام خود، توانا به رفع بسیاری از مشکلات نیستیم و هرآینه احتمال اشتباهات فاحش داریم و حتی ممکن است در فهم خود نسبت به وظیفه الهی خود نیز دچار خطاهای بسیاری شویم. اما باید بدانیم که فعلا وظیفه ما چنین است و باید انتظار فرج الهی را داشته باشیم. همان طور که در هر امری وظایف خود را انجام می دهیم ولی می دانیم که بدون اراده الهی و امداد او، هیچ نتیجه ای دست نخواهد یافت.این انتظار طبق روایات، باید همیشگی باشد. همان طور که در روایتی از امام صادق چنین آمده است: «عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ النُّعْمَان‏ قال لی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ فَلْيَتَوَقَّعُوا الْفَرَجَ‏ صَبَاحاً وَ مَسَاء[4]»و خداوند نیز طبق روایتی از امام رئوف، دستور به انتظار داده است و گویی این نوید را داده که او همراه منتظران خواهد بود: عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا ع قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الْفَرَجِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ‏ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِين‏[5]خداوند را به حق موالیان مان قسم می دهیم که ما را از منتظران حقیقی امام عصر قرار دهد.[1] دلائل الإمامة (ط - الحديثة)، ص: 471[2] عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏2، ص: 36[3] كمال الدين و تمام النعمة، ج‏2، ص: 350[4] كمال الدين و تمام النعمة، ج‏2، ص: 339[5] كمال الدين و تمام النعمة، ج‏2، ص: 645برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت ‌الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.