آیا یک سیارک می‌تواند زمین را نابود کند؟

تصویر یک هنرمند از برخورد بزرگ سیارک.منتشر شده در space.com به تاریخ ۹ اکتبر ۲۰۲۲لینک منبع Could an asteroid destroy Earth?دایناسورها پس از تسلط بر زمین برای بیش از 160 میلیون سال، سرانجام به لطف بازدیدکننده‌ای از فضا، به نابودی خود رسیدند. حدود ۶۶ میلیون سال پیش، یک شهاب‌سنگ با اندازه حداقل ۶ مایل (۱۰ کیلومتر) در سراسر جهان به دایناسورها یک ضربه ویرانگر زد، باعث ایجاد زلزله، سونامی، فوران‌های آتش فشانی و فجایع آب و هوایی شد که به زودی ۷۵٪ از تمام موجودات زنده منقرض شدند.اما در تمام این موارد، خود زمین باقی ماند.آیا این به این معنی است که سیاره ما نسبت به یک سیارک آرماگدون ایمن است؟ اگر سیارک مخوف قاتل دینو برای پایان دادن به جهان کافی نبود، پس چه چیزی لازم بود؟ آیا یک سنگ فضایی واقعا می‌تواند کل زمین را نابود کند؟ و چقدر باید بزرگ باشد؟پاسخ کوتاه این است: احتمالا یک سنگ به بزرگی یک سیاره برای نابودی سیاره ما لازم است. اما محو حیات روی زمین - یا به هر حال بیشتر آن - بسیار بسیار کمتر زمان می برد.برایان تون، استاد علوم جوی و اقیانوسی در دانشگاه کلرادو که اثرات سیارک‌ها را مطالعه کرده‌است، در ایمیلی به علوم زنده گفت: « یک شی بزرگ‌تر از مریخ در اوایل تاریخ به زمین برخورد کرد و ماه را بدون تخریب زمین ساخت.»«تون» به فرضیه تاثیر عظیم اشاره می‌کند-یک نظریه علمی که می‌گوید سیاره به اندازه مریخ به نام «تیا» ۴.۵ میلیارد سال پیش با زمین برخورد کرد، و یک کوه بلند صخره‌ای را به فضا پرتاب کرد که در نهایت به ماه ما پیوست. (مریخ در حدود ۴۲۰۰ مایل یا ۶۷۰۰ کیلومتر عرض دارد - بیش از ۵۰۰ برابر پهنای سیارک نابود کننده دایناسور.)به جای محو کردن سیاره ما، دانشمندان این نظریه را مطرح می‌کنند که بخشی از هسته و گوشته Theia با هسته ما ترکیب شده است و در ادوار آینده و هنگام تکامل اولین حیات زیر پا باقی می‌ماند. کارشناسان در مورد اینکه آیا این برخورد باستانی از رو‌به‌رو بوده است یا فقط یک ضربه اجمالی، اختلاف نظر دارند، اما شکی نیست که اگر در آن زمان چیزی روی زمین زنده بود، تیا آن را از بین می‌برد. (دانشمندان بر این باورند که زندگی ممکن است در اوایل ۴.۴ میلیارد سال پیش، چند میلیون سال پس از تاثیر تیا، ظاهر شده باشد.)مرگ از بالاهمانطور که انقراض دسته جمعی دایناسورهای غیرپرنده نشان می‌دهد، به مراتب کمتر از یک سیاره سرکش برای از بین بردن حیات روی زمین، حتی اگر خود سیاره باقی بماند، نیاز است. ناسا هر سنگ فضایی را اگر حداقل 460 فوت (140 متر) قطر داشته باشد و در 4.6 میلیون مایل (7.4 میلیون کیلومتر) از زمین بچرخد، یک خطر بالقوه در نظر می گیرد. طبق گفته ناسا، تاثیر چنین سنگی می‌تواند کل یک شهر را نابود کند و زمین‌های اطراف آن را ویران کند.جرریت آل ورشوور، یک فیزیکدان نجومی در دانشکده رودز در ممفیس، تنسی، به موسسه علمی آمریکایی گفت: برخورد با یک صخره بزرگ‌تر، که حداقل ۰.۶ مایل عرض (۱ کیلومتر عرض) را اندازه‌گیری می‌کند، احتمالا با آزاد کردن فجایع آب و هوایی جهانی «پایان تمدن را باعث خواهد شد». و اگر امروز یک ضربه‌زن به اندازه سیارک قاتل دینو وارد شود، احتمالاً انسان‌ها (و گونه‌های بی‌شماری دیگر) را منقرض می‌کند.ورشوور گفت: «به طور کلی، تاثیر اولیه یک گلوله آتش بزرگ ایجاد می‌کند که هر کسی را که بتواند آن را ببیند می‌کشد.» «سپس گرد و غبار حاصل از برخورد و دود حاصل از آتش‌سوزی زمین را احاطه می‌کند و سیاره ما را در زمستان به اصطلاح ضربه فرو می‌برد.»در طول این فصل درد و رنج، آنقدر گرد و غبار و گاز مضر آسمان را ابری می‌کند که گیاهان دیگر نمی‌توانند نور خورشید را از طریق فوتو سنتز به انرژی تبدیل کنند. زندگی گیاهی در سراسر دنیا از بین خواهد رفت و حیوانات به زودی به همین شکل پیش خواهند رفت. تنها حیوانات بسیار کوچک و ساکن زمین (مانند اجداد پستانداران اولیه ما) می‌توانند یک شانس برای زنده ماندن داشته باشند.بدیهی است که ناسا و دیگر آژانس‌های فضایی تهدید تاثیرات سیارک‌ها را بسیار جدی می‌گیرند و به دقت بر هزاران عامل بالقوه در منظومه شمسی نظارت می‌کنند. خبر خوب این است که هیچ خطری از هیچ خرده سیاره بالقوه خطرناکی که حداقل ۱۰۰ سال آینده به سیاره ما برسد، وجود ندارد.و اگر یک صخره فضایی بالقوه خطرناک به طور غیر منتظره‌ای مسیر خود را تغییر دهد و سیاره ما را در معرض دید خود قرار دهد، ناسا در حال آزمایش طرحی برای مقابله با آن است. در 26 سپتامبر، آژانس فضایی یک موشک بدون خدمه را به یک سیارک 525 فوتی (160 متری) به نام دیمورفوس کوبید، به این امید که مسیر حرکت سنگ فضایی را کمی تغییر دهد.خوشبختانه، دیمورفوس به سمت زمین حرکت نمی‌کند. اما ناسا امیدوار است که از طریق این ماموریت -که تحت عنوان آزمایش تغییر جهت فضایی دوگانه (DART) شناخته می‌شود- آزمایش کند که آیا برخورد یک فضاپیما با یک شهاب‌سنگ ابزار مناسبی برای دفاع از سیاره‌ها در برابر ضربات شهاب‌سنگ آینده است یا خیر.دایناسورها حسادت خواهند کرد.این متن با استفاده از ربات ترجمه مقالات فیزیک ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.