داستان ترسناک

اون زمان بیشتر تایممون رو زیر زمین بودم یه توضیح بدم در مورد حفاری های ایستگاه مترو نه تخصصی طوری ک قابل فهم برای دیگران باشه یه دسترسی میزنن به زیر زمین گالری یا راهروهای باریک ایجاد میکنن زیر زمین مثل هزارتوی منظم ک اینا همه به همدیگه راه داره و داخل این راهرو ها اتاقک میکنن و شمع یا همون چاه ک تعدادش بالاست همین برای ایجاد فضا برای تصورش کافیه .از شیفت روز منتقل شده بودم شیفت شبدسترسی یا محل ورود یه چاه بزرگه ک منتهی میشه به زیر زمین در ابتدا با وینچر همون بالا بر ک به دستگاهه تردد میکردیمشخص به یه طناب بسته میشه با قلاب و داستانای ایمنی ک تخصصیش نمیکنم اینجوری بالا و پایین میره .افغانها چاه میکندن و معمولا ساعت دو دیگه تعطیل میکردنما هم تعطیل میکردیم البته فقط اون جبهه کاری رو.یه شب یه ایتم کار ی رو یادم رفت انجام بدم ک مجبور شدم دوباره به اونجا رجوع کنم .یه نفر ک مسئول اون دستگاه هست باید بمونه بالای چاه برای تردد دیگران .بهش گفتم میرم پایین چهل مین این حدودا کار دارم باش ک صدات کردم بیاریم بالا دوبارهخلاصه رفتم پایین کارم رو با یه متر انجام میدادم تو این وادی ها نبودم ولی انگار فضا سنگین شده بود و نفس کشیدن سخت تر .یه حس ترس عجیبی نسبت به محیط اطراف بهم دست داده بودراهروهای تنگ روشنایی داشت ولی اون انتها تاریک بود .تقریبا به انتها رسیده بودم ک صدای افتادن اشیا یا سنگرو روی یه فلز شنیدم از اطرافم صدا نزدیک بود.اهمیت ندادم در حالی ک میدونستم خیلی غیرطبیعیهتصمیم گرفتم برگردم ک صدای قدم زدن شنیدم خوب کف خاک و سنگ میلگرد و غیره زیاد بود مشخص بود یکی داره تردد میکنه میدونستم اونجا هیچ کس جز من نیست ولی احتمال دادم یه افغانی پایین باشه..در حین برگشت حس ترسم بیشتر شد چون کاملا حس میکردم یکی پشت سرمه صدای وقتی از پشت سرم صدایی شبیه به خور خور حیوون شنیدم و از روبرو یه سنگ ریزه به سمتم پرتاپ شد دیگه مطمئن شدم افغان مفغانی در کار نیست طوری میدویدم به سمت دسترسی خروجی ک یادم نمیاد تابحال اینجوری دویده باشم یه بارم خورم زمین خخ رسیدم به چاه خروج اسم اون افغانی ک بالای چاه بود گلبدین بود صداش کردم بلند چند بار ولی هیچ کس بالا نبود .یادم افتاد ک گفته بود چهل مین کار دارم اوون گاوو هم رفته بود .شاید برای خواننده زیاد ترسناک نباشه ولی واواقعا حس میکردم دارم به ایست قلبی میرسم از شدت ترس تازه یه عصبانیت هم بهش اضافه شده بود .به گلبدین زنگ زدم بد انتن میداد اونجا طبیعی هم بود .اون قسمت پر از سنگریزه و شن و ماسه بود دقیقا یکی داشت نزدیک میشد صدای پاش روی سنگ ریزه ها میومد وجودش رو حس میکردم .بلاخره گلبدین جواب داد گفتم نکککبت کدوم گوری هستی زود بیا میخوام بیام بالا .بیچاره گفت الان میام و قطع کرد .حس میکردم یه نفر کنارمه و چند نفر از روبرو دارم نگام میکنن .هر چی سوره بلد بودم با صدای بلند میخوندم فکرکنم یه جز هر چند تکراری خوندم .بدترین لحظه اینجا اتفاق افتاد یه صدای خنده ک بهم نزدیک بود یه خنده خیلی زشت .جالب اینجاست خودم رو به طناب و قلاب بسته بودم ک مثلا گلبدین رسید برم بالا .تو این حین خوشبختانه وینچ شروع کرد به کار کردن .گلبدین رسیده بود .حتی زمانی ک داشتم به سمت بالا میرفتم تا لحظه اخرانگار اطرافم بودنرسیدم بالا به دهانه چاه دیدم گلبدین اینقدر خندیده ک سرخ شده گفت مهندس قران میخواندی ترسیده بودید بخیر .بلبا لهجه افغانی .گفتم شات اپ بابا خفه شو مگه هر کی قران میخونه ترسیده !!!عصبانی بودم ک رفته بود.تو راه برگشت ده بیست متر جلوتر ک هوای ازاد بهم خورد خیالم راحت شد حس بهتری داشتم شاید پنج شش مین بود ولی خیلی لحظه های بدی بود.متوجه شدم گلبدین هنوزم داره میخنده نگاش کردم اینبارخودم هم خندم گرفت هیچی دیگه با هم کلی خندیدم .میگفت بچه های ما تنها پایین نمیرن این قسمت رو ظاهرا برای دو نفر از افغانها ک تنها پایین مشغول حفر چاه بودن اتفاقاتی افتاده بود ک مریض شده بود یکیشون بعد تسویه کرده بود و برگشته بود افغانستانبعد از قضیه برای اینکه ذهنم رو فریب بدم ک توهم بوده بازم نشد بخاطر اون صدای خنده ک اروم و زشت بود و اون سنگ ریزه ک پرتاب شد......