نمایشگاه خطاطی خلیل عقاب و مَندِسِن

حاجی طاهره، مادرِ مَندِسِن (تو محل ما به محمد حسین می‌گن مَندِسِن)، رفیق صمیمیِ دوران کودکیم، سر پاک کردنِ سبزیِ آشِ پشتِ پایِ سربازی رفتنِ مصطفی، پسر سیف الله در حضور مادر بنده و مادر چند تا از بچه‌های دیگه محله گفته بوده که داداشش محمود از سربازی برگشته و هنوز کاری نداره و کار پارچه نویسی و دیوار نویسی و خطاطی می‌کنه. دلیلش ره نمی‌دونم ولی خب مادر من و بقیه بچه‌ها جوگیر شدن و گفتن عه چه پسر خوبی. می‌تونه به بچه‌های ما خطاطی یاد بده؟ و اینجوری شد که من و مَندِسِن و داداشش و یکی از دخترهای محله‌مون (در واقع تنها دختر محله ما) و ۲ تا از دخترهای محله خود آقا محمود که استادمون بود شدیم شاگردهای کلاس خطاطی.اون موقع من و مَندِسِن کلاس چهارم ابتدایی بودیم و بقیه کلاس سوم ابتدایی. تنها کسانی که کلاس خطاطی ره جدی گرفتن من و مَندِسِن بودیم. تنها دختر محله ما تو یکی از جلسه‌ها وقتی داشت جابجا می‌شد، یهو گوزید و اون ۲ تا دختر دیگه‌‌ خیلی بد توی صورتش خندیدن و از جلسه بعد دیگه نیومد! اون ۲ تا دختر هم محله‌ای استادمون عین ۲ تا دختر توی قصه کوزت بودن. بسیار بی ادب و بی استعداد. اون ۲ تا هم بعد از ۲-۳ هفته دیگه نیومدن. داداشِ مَندِسِن هم خودش ره زد به مریضی و ۳-۴ جلسه از کلاس ره از دست داد و بعدش هم الکی گفت من عقب افتادم و دیگه نیومد. من موندم و مَندِسِن.اوایل، هر جلسه آقا محمود بهمون یه سرمشق می‌داد. ولی بعد از اینکه فقط من و مَندِسِن موندیم تعداد سرمشق‌های هر جلسه بیشتر از ۷-۸ تا شده بود. آقا محمود نشون نمی‌داد ولی از استعداد من و مَندِسِن تو خطاطی خیلی خوشش اومده بود. تشویق تو کارش نبود. فقط تنبیه! مثلا ریزنویسی من با خودکار خیلی بده. من ۲ ماه اجازه نداشتم با قلم‌نی بنویسم! همه سرمشق‌هام با خودکار بود. اون موقع به هر زحمتی بود راضیش کردم که بیخیال ریزنویسی من بشه ولی الان کاملا مشخصه که اصلا تو بهبود ریزنویسی من موفق نبوده.تابستون کلاس پنجم بود که آقا محمود ازدواج کرد. گفت ۲ ماه نیستم! ما که نمی‌دونستیم ولی بعدها فهمیدیم مثل اینکه ماه عسل بوده. ۲ فاکینگ مااااااه! هر چی به مَندِسِن گفتم بریم یه کلاس دیگه قبول نکرد که به داییش نارو بزنه! من اون ۲ ماه ره رفتم کلاس خطاطی نستعلیقِ شهرِ نزدیکِ روستامون. یادمه که کلی به امکانات بچه‌های کلاس حسودی می‌کردم. همشون دوات رنگی داشتن. قلم قشنگ و چاقوی برش خیلی خفن! من و مَندِسِن از سر زمین کشاورزی نی می‌بریدیم می‌ذاشتیم خشک می‌شد و از همونا قلم می‌بریدیم برای خودمون. دکّان قاسم هم فقط دوات مشکی داشت. من حتی لیقه هم نداشتم. بجاش پنبه میذاشتم! بخاطر همین پنبه می‌چسبید به نوک قلمم و همیشه این ریش ریش‌های پنبه دور نوشته‌هام یه رد خیلی کمرنگی می‌نداخت.همه بچه‌های کلاس از این دفترهای خطاطی روغنی داشتن. من دفتر ۴۰ برگ کاهی «تعلیم و تعلم عبادت است» داشتم! تابستون ره با حسرت‌های فراوان گذروندم. ولی یاد گرفتم که اگر این چیزها ره بخوام از کجا باید بخرم و چقدره. با پول کار کشاورزی که کرده بودیم کلی چیز جدید خریدیم.توی راهنمایی من خیلی شاگرد زرنگی نبودم. حالا فکر نکنین تو دوره‌های دیگه خبری بوده ها! نه. تو دوره دبستان و دبیرستان و دانشگاه هم شاگرد زرنگی نبودم. اصولا من شاگرد زرنگی نبودم! تو راهنمایی فقط ریاضی و زبان و هنر ره دوست داشتم. البته خب ورزش هم که ۴ تا لقت به هم می‌پروندیم. معلم هنر ما آدم بسیااااااار کون گشادی بود. یک جلسه در میون من و مَندِسِن ره می‌فرستاد پای تخته که یه سرمشق برای شاگردهای کلاس بنویسیم. جلسه بعدش هم خودمون ۲ تا باید تکلیف بچه‌ها ره چک می‌کردیم. نصف سمت چپ با مَندِسِن بود، نصف سمت راست ره من چک می‌کردم.نکته این ماجرا اینه که همون نصفه سمت راست کلاس ره من براشون از روی سرمشق می‌نوشتم و مندلی هم برای نصفه سمت چپ کلاس ره براشون می‌نوشت! و همون نوشته خودمون ره باید چک میکردیم و نمره هم می‌دادیم!!! البته استثنا هم داشت. مثلا شاگرد اول کلاسمون همیشه خودش می‌نوشت. من و مَندِسِن یه رقابتی داشتیم که بعد از هر ثلث نمره خطاطی همه بچه‌های سمت خودمون ره می‌پرسیدیم و با هم جمع می‌زدیم تا ببینیم کی بهتره. بله! حتی برای امتحان ثلث هم ما براشون می‌نوشتیم! البته همیشه من می‌بردم چون شاگرد اولمون سمت مَندِسِن بود.کلاس دوم راهنمایی بودیم که معلم هنرمون گفت امسال می‌خوایم یه نمایشگاه هنر راه بندازیم. به همه کلاس گفت هر کسی می‌تونه خطاطی و نقاشی خودش ره نشون بده که معلم تایید کنه که توی نمایشگاه باشه یا نه. بنده خدا فکر می‌کرد حداقل ۷-۸ نفر تو کلاس نستعلیق امتحان ره خودشون می‌نویسن. رسما تو کل مدرسه فقط من و مَندِسِن بودیم که خط نستعلیق می‌نوشتیم. نقاشی هم که تقریبا هیچکس خوب نبود! از روستای ما بیشتر از این هم انتظار نمی‌رفت.مَندِسِن نوشتنش با رنگ و قلمو روی دیوار از من بهتر بود. یادمه همین چیزا ره با قلمو روی دیوار ورودی مدرسه نوشته بود. من از حسادتم روی یکیش ره شبونه با گچ خط خطی کردم! البته که مَندِسِن فهمید کار من بوده و خیلی زود به پوست خیار من ره به مدیر فروخت و مدیر هم با شلنگ کبودم کردم! ولی خب منم خطاطی روی ورقه و چوبم بهتر از اون بود. یه بسم الله و یه صلوات هم روی چوب توت نوشته بودم که معلم هنرمون چسبونده بود به دیوار دفتر مدرسه.۲ هفته مونده به نمایشگاه، من و مَندِسِن دعوامون شد! اون وقتا ۲ طرف یه پلاستیک ره ۲ تا سنگ می‌بستیم و عین این کفش‌های آل استار توی فیلم‌ها می‌نداختیمش روی سیم برق توی کوچه و گیر می‌کرد. ما داشتیم همین بازی ره می‌کردیم که سنگ من به سیم گیر نکرد و خورد تو سر مَندِسِن که نشسته بود و داشت پلاستیک گره می‌زد! سرش شکست. من هول کردم و فرار کردم خونمون! یه هفته بعدش با هم آشتی کردیم و در عرض یه هفته ۵۰ تا نوشته حاضر کردیم. از سیامشق گرفته تا نوشته روی چوب توت و کاغذ ابروباد. کاغذ ابروباد ما اینجوری بود که تو سینی آب نمک درست می‌کردیم و با آبرنگ روی آب، رنگ‌های مختلف می‌زدیم و کاغذ ره می‌ذاشتیم روش و ورمی‌داشتی و می‌ذاشتیم خشک بشه. چوب توت رو هم می‌دادم حمید نجار برامون روش ره سمباده برقی می‌کشید. روش با قلم می‌نوشتیم و روی نوشته ره رنگ روغن می‌زدیم.من توی وسایل سربازی داداشم یه دفتر پیدا کرده بودم که توش یه سری نوشته و نقاشی بود. طراحی یه دست ضُمُخت توی دفتر بود که من ازش خوشم اومد و سعی کردم عینش ره بکشم. بعد از طراحی دیدم که دستی که من طراحی کردم خیلی ظریف و زنانه شده. انگشت‌هاش نازک بودن. ناخن‌هاش ره قرمز کردم و یه دستبند و انگشتر هم بهش اضافه کردم و کنارش هم با قلم نوشتم: ما زیاران چشم یاری داشتیم، خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم حالا ربطش ره نمی‌دونم چی بود. ولی نوشتم دیگه.معلم هنرمون یه چنتا آیه قرآن و حدیث و این چیزهام داد که بنویسیم. از همین بالوالدین الاحسانا و این حرفا. روز نمایشگاه نقاشی رسید. نمایشگاه توی نمازخونه مدرسه برگزار می‌شد. و درست حدس زدید. کلا فقط من و مَندِسِن آثارِ! هنری داشتیم تو این نمایشگاه و بقیه اصلا یادشون نبود! همه بچه‌های مدرسه کنجکاو بودن که ببینن نمایشگاه چی شکلیه. اصلا نمایشگاه یعنی چی! همه پشت در نمازخونه صف کشیده بودن. زنگ تفریح دوم بود که معلم هنرمون در نمازخونه ره باز کرد و همه حمله ور شدن توی نمازخونه که ببینن نمایشگاه چی شکلیه! همش خطاطی من و مَندِسِن بود!هر چی گشتم اون دستی که کشیده بودم ره پیدا نکردم! بالاخره نوشته ما زیاران چشم یاری داشتیم ره پیدا کرد و دیدم که نقاشی کنار اون نوشته بریده شده! رفتم به معلم هنرمون گفتم:من یه نقاشی هم داشتم که نیست توی نمایشگاه. چطور شده؟ چرا بریدینش؟گفت: مورد داشت و آقای مدیر گفتن که باید ببریمش.کار هنری من ره سانسور کرده بودن!!!! من خیلی ناراحت شدم. گفتم:باید به من می‌گفتیم که می‌خواین ببرینش! شاید اصلا من نمی‌خواستم بذارمش توی نمایشگاه.همینجور عصبانی رفتم توی نمازخونه و همه بچه‌ها ره بیرون کردم و گفتم نمایشگاه تعطیله! تازه داشتم خطاطی‌هام ره جمع می‌کردم که دیدم یکی از بچه‌ها رفته به معلم گفته و اون هم اومد توی نمازخونه. دستم ره گرفت گفت: بیا بریم دفتر تا مدیر تکلیفت ره روشن کنه!نقاشیم ره سانسور کرده بودن می‌خواستن تکلیفم رو هم روشن کنن! من ره برد دفتر و به مدیر که اسمش گفت که من چیکار کردم و اون هم گفت:خیلی زود می‌ری همه کارهای نمایشگاه ره می‌ذاری سر جاش. در دفتر نیم باز بود. با اشاره به دفتر گفتم:اجازه اون بسم الله و صلواتم من نوشتم. چجوری اونا ره زدین به دیوار ولی این ره بریدین!یه شلنگ دست مدیرمون بود که یادمه قرمز رنگ بود ولی بعد از گفتن این جمله دیگه یادم نیست چی چه رنگی بود. انقدر با شلنگ من ره زد که دستام تا ۲-۳ روز ورم داشت! خطاطی که هیچ، حتی نمی‌تونستم قاشق بگیرم دستم!پارسال که رفته بودم ایران یکی از همکلاسی‌های دوره راهنماییم ره دیدم که الان دبیر ریاضی همون مدرسه بود و گفت هنوز هم اون ۲ تا چوب توتی که روش بسم الله و صلوات نوشتم روی دیوار دفتر مدرسه آویزونه، اسمم زیرش نوشته شده و کلی بهش افتخار می‌کنن که نویسنده‌ش الان دکترا داره و به همه هم می‌گن اینا ره فلانی نوشته!