#کوله‌پشتی99

مهر 97 وارد مقطع ارشد توی استان دیگه‌ای می‌شدم. بنابراین چمدونو بستم و به سمت خوابگاه حرکت کردم. بعد از معطلی توی ترمینال و زمان زیادی که باید توی اتوبوس سپری می‌شد، بالاخره به مقصد رسیدم و باید از اتوبوس پیاده می‌شدم. سوار یه سواری شدم و آدرسو به راننده دادم و منو جلوی خوابگاه پیاده کرد. کوله پشتی مو انداختم پشتم و چمدون پر از وسیله رو حرکت دادم، بعد از هماهنگی با سرپرستی و حراست باید می‌رفتم اتاق 404 توی طبقه چهارم. یه نفس رفتم بالا و وقتی رسیدم نایی برای سلام کردن با بچهایی که توی آشپزخونه بودن نداشتم. بچها طوری تحویلم گرفتن که انگار 5 ساله همو می‌شناسیم. رفتم اتاقمون و با بچها آشنا شدم، زندگی کردن با 5 نفر دیگه برای کسی که همیشه توی اتاق جداگونه با خودش بوده کمی سخت بنظر می‌رسید، اما بعد از چند هفته اونقدرها هم دشوار نبود. وارد دانشگاه رویایی ای نشده بودم اما حس می‌کردم باید نهایت تلاشم رو برای جبران گذشته انجام بدم. باید از این 2 سال نهایت استفاده رو می‌بردم. ترم اول با درس خوندن گذشت. برای ترم دوم باید درس سمینار رو با دکتر پوربدخشان می‌گذروندم، آخر جلسه اول گفتن فرض کنید توی سن 80سالگی هستید و نوه تون ازتون می‌پرسه افتخارات شما در این 80 سال چه بوده؟ همین سوال کافی بود تا من چندین روز به این سوال و جوابش فکر کنم! دکتر پوربدخشان جلسه دوم همین اول کلاس پرسید کی تکلیف رو انجام داده؟ منم که ادم ساکت و خجالتی ای بودم دستم رو بالا گرفتم، نفر دوم باید همونجا که نشسته بودم می‌خوندمش. شروع کردم و چند خط که جلوتر رفتم احساس کردم صدام داره میلرزه، توی دلم داشتم به خودم بد و بیراه می‌گفتم که مگه مجبوری این همه بنویسی؟ تو که نمیتونی یه متنو از رو بخونی. وسطاش می‌خواستم چند پاراگراف رد کنم، اما نمیدونم چرا یه حسی بود که این اجازه رو بهم نمی‌داد. من کار هر جلسه ام شده بود انجام تکالیف و خوندن با صدای لرزون برای جمع. توی همین کلاس اتفاقی با سایت آقای امیر مهرانی آشنا شدم، توی یه کلیپ حرف هایی زده بودند که احساس می ‌کردم یه قسمت هایی از من در اون کلیپ وجود داره و ازون پس بیشتر سایت رو چک می‌کردم و برای دفعات زیادی این کلیپ رو نگاه می‌کردم، انگار یه دوپینگ روحی بود و احساس خوبی بهم می‌داد. توی ادامه ترم دکتر پوربدخشان باعث شدند من خودم رو بشناسم! عجیبه!من بیستو اندی سال سن داشتم اما خودمو نمی‌شناختم! من ادم وقت‌شناس، منظم، درون گرا و ... بودم و خیلی وقت‌ها هم بابت این صفات خودم رو سرزنش می‌کردم، بدون اینکه بدونم اینها جزیی از من هستند. هرچی زمان بیشتر می‌گذشت من به خودم بیشتر اعتماد کردم و کم کم سعی کردم روز به روز بهتر بشم. بدون مقایسه خودم با بقیه سعی می‌کردم برای چیزهایی که از من خواسته می‌شد نهایت تلاشم رو بکنم. من عادت کرده بودم بدون تلاش خودم رو بازنده ببینم. یا اینکه شروع به تلاش می‌کردم اما فکر باخت بمن اجازه تلاش بیشتر رو نمی‌داد وخیلی زود جا می‌زدم. زمان زیادی از روزهام توی کتابخونه میگذشت و توی این مدت همه‌ی کارای اضافی رو گذاشته بودم کنار و فقط به یک چیز فکر می‌کردم، موفقیت در تحصیل و یادگیری بیشتر و بیشتر و بیشتر. روزایی که حالم بد می‌شد فقط دلایل رو روی کاغذ می‌نوشتم وکارم رو ادامه می‌دادم. خسته می‌شدم اما نمی‌خواستم زمان از دست بدم و بعد از استراحت های کوتاه مسیرم رو ادامه می‌دادم.ادامه‌ی ترم دوم وارد سال98 شدیم و تنها چیزی که با خودم داشتم تلاش بود، اما این تلاش خیلی چیزا کنار خودش داشت، تلاش برای اینکه حال خودم رو بهتر کنم، تلاش برای حال خوب بقیه، تلاش برای موفقیت، تلاش برای منفی نگر نبودن، تلاش برای تغییر، تلاش برای اینکه چیزهای خوب دیگرانو ببینم چون در غیر این صورت فقط باعث بدی حال خودم می‌شد!سعی کردم توی ترم سوم هم همین روند رو ادامه بدم و سعی کنم برای همه چیزم هدف داشته باشم، براش برنامه بریزم و برای رسیدن به نتیجه‌ مورد نظرم تلاش کنم. روز به روز بیشتر کتاب بخونم، یاد بگیرم و وظیفه ام رو به عنوان یک دانشجو درست انجام بدم.خب من تونستم توی سال 98 هدف داشته باشم،برنامه ریزی داشته باشم و سخت تلاش کنم، کمتر وقت هدر بدم، بیشتر یاد بگیرم، خودم رو با کسی مقایسه نکنم، از اعماق وجود به این جمله رسیدم که هرکاری که فکرشو کنی میشه انجام داد، حتی اگر احساس ضعفی داری با تلاش بیشتر و بیشتر میشه این ضعف رو به نقطه قوت تبدیل کرد. خب من این ها رو برای کوله ام بر می‌دارم به همراه یک دفتر و قلم و عکس روی دسکتاپ لبتابم!حسرت گذشته، قضاوت کردن، بد‌اخلاقی‌ها‌، معاشرت با افراد منفی نگر‌، ورزش نامرتب،اهل ریسک نبودن و عادت های بدی مثل استفاده زیاد از اینترنت رو بذارم کنار.پیشنهادم به دیگران هم یک کاغذ و قلم برای نوشتن، هدف و تلاش و تلاش و تلاش هست.بهادر زمانیدانشجوی ترم چهارم ارشدبرق-کنترل