چرا روزی که مادرم مُرد من می خندیدم(فصل دو)

https://vrgl.ir/eySQ0 یکچرا روزی که مادرم مُرد من می خندیدمشما هیچ چیز از رابطه ای که بین من و مادرم بود نمی دانید. حق می دهم که ناراحت بشوید و از اینکه در چنین روزی می خندیدم به من ناسزا بگویید و از اینکه در سوگ مادرم اشکی نریخته ام قیافه ای حق به جانب بگیرید و بخواهید من را نصیحت کنید. در هر صورت حق با شماست و نمی توان چیز دیگری گفت.دوست دارم زندگی مادرم را بنویسم اما برای کسی که تجربه ای در مورد نوشتن کتاب ندارد کار خیلی می تواند سخت باشد. نیاز به صبر و حوصله ی زیادی دارد و از طرفی یک زندگی نامه باید آن قدر جذاب باشد تا بتواند خواننده را به خود جذب کند وگرنه چیزی که زیاد است زندگی نامه!بایستی این هنر را داشته باشم که مثل یک کوزه گر از خشتی خام جسمی به وجود آورم که ارزشمند باشد. شاید خاطراتی که از مادرم دارم نکته ی خاصی نداشده باشد و آن قدر معمولی باشد که نتواند نظر هیچ کس را جلب کند اما اگر بتوانم آن را طوری ورز دهم که مثل یک کوزه ی زیبا شود، مطمئنا چشم هر بیننده ای را به خود جلب می کند و می شود اطمینان پیدا کرد که نتیجه ی آن مورد تحسین همگان قرار خواهد گرفت.این کار نیاز به تحقیق دارد، یعنی تنها نمی شود به داشته های خود اکتفا کنم و می بایست از اعضای دیگر خانواده کمک بگیرم، از آن ها سوال بپرسم و آرام آرام به پیش بروم و بعد تکه های پازل را در کنار یکدیگر قرار دهم تا نهایتا یک زندگی نامه ی منسجم ایجاد شود.با راضیه در این مورد صحبت کردم، می گوید بایستی بقیه هم باشند(منظور سه خواهر دیگر) تا بتوانم با کمک آن ها کم کم خاطرات را مرور کنیم، چون بعضی از چیزها را فراموش کرده ام و ممکن است وقتی حرف های بقیه را می شنوم موضوعی یادم بیاید.البته یک مشکل وجود دارد که خواهر دومی یعنی محبوبه در حال حاضر مشهد نیست اما خوشبختانه قرار است به اتفاق راضیه و مریم به گیلاوند سفر کنیم و این فرصت مناسبی است که در کنار سه خواهر تحقیق را شروع کنم، هر چند دوست داشتم نجمه هم می بود تا همه چیز تکمیل می شد و همچنین برادر بزرگترم ولی می شود بعدا در فرصتی مجزا با آن ها هم صحبت کنم.اما ارزش صحبت با سه فرزند اول خانواده بسیار بالا است و می توانم اطلاعات دست اولی در مورد مادرم از آن ها کسب کنم. مهدی و نجمه چهارمین و پنجمین فرزندان خانواده هستند و در اولویت بعدی طبقه بندی می شوند و در آخر هم نوبت به پدرم می رسد.دوسه روز می شود که هوا سرد شده است و من نتواسته ام برای کار از خانه بیرون بروم. نظم خوابم از بین رفته و بی خوابی در این چند روز حسابی اذیتم کرده است. وقتی که نمی توانم مثل یک انسان عادی و به طور طبیعی بخوابم، دچار حمله های پانیک می شوم. دیشب وقتی رفتم دوستم را ببینم، در راه برگشت وقتی داخل اتوبوس بودم، دچار استرس شدید شدم و دعا می کردم هرچه سریع تر به خانه برسم.وقتی رسیدم نصف قرص آلپرازولام خوردم و بعد کمی صبر کردم تا حالم بهتر شود. بعد دوباره از خانه بیرون زدم و رفتم دیدن یکی دیگر از دوستانم و آخر شب در مسیر برگشت سری هم به خواهرم زدم. دیدن او باعث می شود تا کمی حال و هوایم عوض بشود.با او در مورد حالم صحبت کردم و گفتم که بعد از اینکه نظم خوابم بهم می ریزد دچار حمله های پانیک می شوم، او حالم را کاملا درک می کند چون خودش هم به همین درد مبتلا است. در مورد سفر پیش رو صحبت کردم. گفتم فکرم بی خودی درگیر شده و نگران هستم. خوشبختانه خواهرم با حرف هایش باعث شد آرام شوم. گفت که نهایتا به سفر نمی رویم و لازم نیست از این بابت فکرم را درگیر کنم.دیشب کتاب فروش خیابان ادوارد براون را تمام کردم. وقتی خانه ی خواهرم بودم سری به لیست کتاب هایی که در طاقچه ذخیره کرده بودم زدم و چشمم به کتاب تنهایی این بود افتاد که خوشبختانه می توانستم در بخش طاقچه بی نهایت آن را مطالعه کنم.امروز هم مثل روزهای قبل با شکلی بد از خواب بیدار شدم. منظورم این است که یک خواب یکپارچه و ممتد ندارم و این باعث می شود که وقتی می خواهم از جایم بلند شوم، این کار ساعت ها طول بکشد، انگار که اصلا نخوابیده ام.هوا هنوز سرد است. به پیش بینی هوای داخل گوشی ام نگاهی می اندازم و می بینم تا ظهر دما کم کم بیشتر می شود. وقتی هوا سرد است دلم نمی خواهد از خانه بیرون بزنم و از طرف هم شدیدا نیاز دارم در هیاهوی شهر باشم تا از یکنواختی نجات پیدا کنم.برای اینکه زمان بگذرد ادامه کتاب تنهایی این بود را می خوانم. این دهمین کتابی است که در این ماه آن را شروع کرده ام. خیلی خوشبخت بوده ام که این ماه کتاب هایی در لیست مطالعه ام بوده اند که هم حجم کمی داشته اند و هم از محتوای خوبی برخوردار بوده اند.سهنمی دانم آیا برای شما هم پیش آمده که وسط روز، هنگامی که مشغول کاری هستید یا اینکه با یک نفر صحبت می کنید، ناگهان احساس کنید بی مصرف ترین موجود روی زمین هستید. درست شبیه به صخره نوردی که پایش می لغزد و در هنگام سقوط سعی دارد تا هر طور شده است دستش را به جایی بند کند و جانش را نجات دهد اما هر چه تلاش می کند نمی تواند خودش را نگه دارد و در آخر سطح نا هموار زمین در انتظار جسم ناتوان اوست.می شود اسمش را سقوط گذاشت. این که فکر می کنید در این دنیای درندشت تنها هستید و هیچ گونه وابستگی احساسی به کسی ندارید. مثل یک یتیم که دلش می خواهد والدینی داشته باشد اما محکوم به این است که تا آخر عمر یتیم بماند.این احساس مزخرف وقتی تشدید پیدا می کند که شما در زندگی هیچ دستاوردی نداشته باشید تا حداقل وقتی حال تان از زندگی بهم خورد با خود بگویید من به ازای عمری که از دست داده ام، آورده ای داشته ام، پس می توانم موجودیت خودم را به دیگران اثبات کنم و دلیلی هست که مردم من را تحمل کنند.در سی و پنج سالگی مثل همه ی آن هایی که از دور مسابقه خارج شده اند، احساس شدید عقب ماندگی می کنم. سعی می کنم این موضوع را به هیچ کس نگویم، آخر حوصله ی شنیدن حرف های امیدوار کننده را ندارم و شنیدنش بیشتر حالم را بد می کند و هیچ معجزه ای هم قرار نیست اتفاق بیوفتد و همین زندگی نکبتی را باید ادامه بدهم.برای اینکه کمی احساس مفید بودن داشته باشم یا حداقل حواسم را پرت کنم، به خواندن کتاب روی آورده ام. می دانم که این هم یک جور اعتیاد است و گاهی باید حواسم باشد که در داستان ها غرق نشوم و نگذارم تا در وادی رویا خودم را گم کنم و در نتیجه واقعیت را انکار کنم و دچار دلخوشی های دم دستی شوم.اما چاره چیست، آیا ارزان تر از خواندن و لذت بردن از آن هم می توان پیدا کرد؟ قطعا فکر می کنم تنها زمانی که کتابی در دست گرفته ام، تمام هستی برایم احترام قائل می شود و احساس می کنم کمی می توانم حس ارزشمند بودن را در خود پیدا کنم.چهارتا امروز موفق شده ام ده کتاب در فروردین 1402 بخوانم. این برای من یک رکورد محسوب می شود هرچند که وقتی از ابتدای ماه شروع کردم به خواندن، فکر نمی کردم بتوانم در مدت کوتاهی این مقدار کتاب را بخوانم. شاید بشود گفت یک نوع هوشمندی در کار بوده است و من بدون اینکه اراده ای داشته باشم، در مسیری افتادم که توانستم بیشترین استفاده را از زمان ببرم.پنجوقتی شهر برای هر مناسبتی شلوغ می شود، بیشتر احساس بی قراری می کنم. می شوم شبیه بچه ای که مادر و پدرش آن را خانه گذاشته اند و خودشان رفته اند مهمانی. دلم می خواهد هر چه زودتر بزنم بیرون و جزوی از این شلوغی باشم.قبل از اینکه بخواهم خودم را به ازدحام شهر برسانم باید وسایل کارم را آماده کنم. وقتی باتری گوشی صد درصد شارژ شد، یک بطری آب یخ زده می گذارم جیب بغل کوله ام و موتورم را از حیاط می برم بیرون و ابتدا باکش را پر از بنزین می کنم.صدا را می شنوم، همان که به من فراخوان می دهد، همان که می خواهد در آغوشم بگیرد و همان که انگار همیشه منتظرم بوده است.ششوقتی که آخرین جرعه از شیر و عسلم را بالا کشیدم متوجه جنازه ی یک زنبور عسل شدم که ته لیوانم قرار گرفته است. اولش کمی چندشم شد ولی بعد یاد حرف عسل فروش افتادم که گفت اگر به چنین موردی برخوردی جای هیچ گونه نگرانی نیست. البته دروغ هم نمی گفت، طبق مطالعاتی که قبلا انجام داده بودم میدانستم که زنبور عسل تمیز ترین حشره ای است که حتی می توان آن را خورد!از دیروز کمرم اعلان درد کرد اما توجه نکردم و رفتم سرکار. اما امروز وقتی نزدیک ظهر از خواب بلند شدم، درد امانم را بریده بود و علی رغم میل باطنی مجبور شدم تا این لحظه که هنوز ظهر است در خانه بمانم و کتاب قلب نارنجی فرشته را بخوانم.6 اردیبهشت 1402علی دادخواه