باید ها و نباید های دانشجویی

قطعا مخاطبینی اینجا هستند که یا دانشجو اند یا کنکوری که سال بعد به امید خدا برند کنکور. من خودم دانشجو ام و چون در این سیستم بودم میخوام بر خلاف بقیه و احتمالا اکثر دوست هاتون به شما توصیه هایی بکنم که به دردتون بخوره. اولین مورد مهم ترین مورد هست. توانایی استقلال فکری و گفتن کلمه "نه":ببینید قطعا دوستانی خواهید داشت یا افراد و همکلاسی هایی که مدام بیاند و بگند که این کار رو بکن اون کار رو نکن و از تکنیک خیلی خوبی هم برای قانع کردن شما ها استفاده خواهند کرد. میگند که :خَزه یعنی این جمله بلای جان خیلی از افراد ساده لوح و کم رو هست. کسایی که با محیط دانشگاه آشنایی ندارند. همه آدم ها استاندارد ها و خط قرمز هایی دارند. به خودتون احترام بزارید و همیشه مطیع خواسته دیگران نباشید. مثال داریم که میگند :تابع جمع بودناما این اشتباه ترین کاری هست که میتونید بکنید.همیشه به خودتون یاد آوری کنید که این شخصی که به من میگن فلان کار خوبه یا بهمان کار "خَزه" خودش در چه حدی هست؟‌ موفق تر از منه؟‌ مزیتی نسبت به من داره؟‌ یا یه بازنده س که بقیه بازنده ها رو هم دور خودش جمع کرده تا باحال به نظر بیاد. یادمه دوران دبیرستان خیلی اذیت شدم. البته در کل در هر دورانی بخاطر اخلاق خشک و جدیتم اذیت شدم. دوران دبیرستان پیشنهاد هایی مثل رفته به قهوه خونه و کشیدن قلیان. حتی رفتن به استخر و کشیدن ماری جوانا دریافت کردم. هیچ وقت قبول نکردم. خود زنی خط قرمز من هست. من کاری انجام نمیدم که سلامتی من رو از نظر روحی یا جسمی به خطر بندازه. اسم هایی مثل "بچه مثبت" و نمیدونم "خز" و هزار جور لقب روم گذاشتند. اما خب من تنها کسی بودم بین همه اون آدم های مثلا باحال که به برنامه ریزی و هدف خودم به نوعی نزدیک شدم. هیچ کدوم اون آدمای باحال الان حال و روز خوشی ندارند. این آدما در حدی نیستند که محتاج تعریف و یا تاییدشون باشم. من خودم مورد تایید خودم هستم و همین بسه.سوسول نباشید.قانون اول همه محیط های تحصیلی هست. چه دبستان و چه دانشگاه. پاچه خواری اساتید هیچ چیزی به شما اضافه نمیکنه. برعکس راه سو استفاده از شما برای اون استاد باز میکنه. در کل اگر بهتون محبت زیادی توسط اساتید شد. دور برندارید و ناسپاسی نکنید. در مقابل سعی نکنید با شیرین کاری هاتون به استادی نزدیک شید که گوشت تلخ و عوضی هست. این داستان و تجربه شخصی منه :ترم ۳ دانشگاه بود. تربیت بدنی داشتیم و من از نظر جسمی ورزیده و قوی نیستم. نمیتونستم ورزش کنم. عده ای هم اصلا نمیخواستند که ورزش کنند. این استاد ما با ما توافق کرد که در ازای نمره ، محتوای آموزشی اون رو share کنیم. به اشتراک بزاریم. مطالبی در مورد مربی گری ورزشی داشت که در پیج اینستاگرامش میزاشت. آخر ترم ، داخل گروه دانشجویی مون که از قضا معاونت آموزش هم حضور داشت یک پسر اومد و توماری از انتقاد نوشت که این چه وضعشه که استاد بخاطر فالوور اینستا نمره میده و سیستم آموزشی مشکل داره و ...بعد از اون دیگه استادمون رو ندیدم. و هنوز هم لعنت میفرستم به جد و آباد اون حرام زاده ای که این کار رو کرد. مگه قرار بود آرنولد بشید؟‌!‌ نمره راحت باعث میشد تنتون خارش پیدا کنه؟!‌ سختتون هست که بی درد سر نمره بگیرید؟!‌من با شرایط ضعیف جسمیم ممکن نبود ورزش رو پاس کنم. اون منو نجات داد. من از بچگی پشت کامپیوتر بودم. دروازه بانی هم درست و حسابی نمیتونم وایسم.عوضی نباشید. سوسول نباشید. قدر اساتیدی که هواتون رو دارند بدونید و خواهش میکنم خود شیرینی نکنید. این رو به عنوان شخصی که معدل الف دانشگاه و دبیرستان بود به شما میگم. به فکر این باشید که ناموستون همیشه فحش میخوره اگه این کار ها رو بکنید. یکم به ناموستون احترام بزارید.دختر ها خاص نیستند: من چون آدم زن ستیزی ام در کل ارتباط با جنس مخالف برام عذاب آوره، از زن ها متنفرم. به همین دلیل وارد شدن به یک محیط مختلط اصلا تاثیری روی من نداشت. اما امان از دست بقیه پسر های ابله دانشگاه. طرف رفته بود با یه دختری مثلا روی یه موضوع درسی کار کنه و دست داده بودند با هم. ۳ روز داشت اینو تعریف میکرد! مرتیکه هَوَل ابله. یا مثلا میاند پشت سر دوستانشون به دختر ها بد میگند که مثلا پسر خوبی به نظر بیاند ، یا طوری لباس بپوشند که مثلا مورد تایید اونا باشه!واقعا از این قشر فقط و فقط یک سوال دارم. ک*خولید؟!این رفتار ها یعنی چی؟!اما یک موضوعی پیش میاد. پس دوست داشتن چی؟ توصیه من اینه که تا حد امکان از روابط عاطفی دوری کنید انگار که دبیرستانه و همه پسرند. (یا دختر اگر مخاطب من مونث هست). اما خب اتفاق میوفته. انسان گاهی اوقات علاقه مند میشه. این هم میشه موضوع بحث دیگه مون که الان توضیح میدم. من هم علاقه مند شدم. من دوبار علاقه مند شدم. در طی کل زندگیم! برای من حس شیرینی نبود. حس خوبی نداشتم. بیشتر احساس گناه داشتم. گناه خیانت به خودم. همیشه با خودم این دیالوگ رو تکرار میکردم :‌هر گونه ارتباط با موجودی به اسم زن موقوف ‌بود! حالا تو اومدی از یکی خوشت اومده؟‌ ابله.با خودت چند چندی؟!‌ سرتو بنداز پایین و خفه خون بگیر. به کارِت برس. در واقع دوبار آخرین باری بودند که من علیه چارچوب ها و تفکرات خودم حرکت کردم. اما مسئله من فرق داشت. من از زنانی که اختلاف سنی بالایی با من دارند بیشتر خوشم میاد. کسی که مثلا ۷ تا ۱۰ سال با من اختلاف سنی داشته باشه. و منظورم اینه که بزرگتر باشه.به یکی از پرسنل دانشگاهمون علاقه پیدا کردم. بشدت ریسک دار و خطرناک که حتی میتونست باعث اخراج من بشه. اگر علیه من به حراست شکایت میشد. در این حال به نظرتون من چیکار کردم؟!کله خری !یک روز موقعی که داشت میرفت دفترش ، رفتم پیشش ، هنوز تو حیاط دانشگاه بود. و بهش گفتم خیلی رک گفتم که مسئله ای هست که یهو پیش اومده و خود منم هنوز شوکه ام. بعدش گفتم دوسِت دارم. باورتون میشه. بدترین قمار زندگیم بود. میتونست از نظر تحصیلی نابودم کنه. اون هم سرشو انداخت پایین و خیلی سریع انگار که فرار میکنه، رفت. حتی مدرک هم علیه من داشت. چون پیام هم داده بودم در این مورد. اون هم همیشه پاکشون میکرد. بد تر از اینکه ما دو تا متخاصم بودیم و بشدت ازش متنفر بودم. بخاطر یک سری مسائل نظرم عوض شده بود.چه نتیجه ای میگریم:۱. به هیچ عنوان کاری که من کردم رو نکنید.۲. علاقه و عشق متفاوت اند.همه ما زمانی پیش میاد که بخاطر وجود یک عنصر خاص در یک شخص مثل اخلاق خوب و درست یا هوش بالا و یا حتی زیبایی ظاهری علاقه مند میشیم. در مورد جنس مخالف این موضوع بیشتر صدق میکنه. مخصوصا برای پسر ها. این موضوع رو با عشق اشتباه نگیرید. عشق یعنی حاضر باشید تا آخر عمر با اون شخص زندگی کنید و در کنارش باشید و متقابلا اون شخص هم همین حس رو داشت باشه. اما علاقه و دوست داشتن چیز عادی هست.هیچ وقت بخاطر یک علاقه زودگذر یا حتی پایدار ، ذهن خودتون رو درگیر نکنید. بزارید رک بگم. به هرحال قرار نیست بگیریش. نه احساسات طرفت رو جریحه دار کن نه خودت رو. روابطتون رو ملایم نگه دارید. اگر علاقه دو طرفه ای باشه و شخص مقابل هم احساساتی داشته باشه نسبت به شما،‌ این صدمه بدی از نظر عاطفی به هر دوی شما خواهد زد. و در آخر به هیچ عنوان از این راه برای ارضای نیاز جنسی و دور انداختن طرف استفاده نکنید به هیچ وجه