داستان پیرزن طماع و دختر گیج

به بهانه شیر خریدن از خانه بیرون می زنم. لباس هایم را یکی یکی با بغض به تن می کنم و متضاد ترین لباس ها را با هم می پوشم. اهمیتی ندارد جورابم چقدر راه راه است یا کفشم چقدر ده مده شده است. من فعلا به خرید یک بطری شیر احتیاج دارم. به یک معجزه یا به یک نشانه از طرف خداوند. +کجا می ری دختر؟ -میرم شیر بگیرم مامان +شیررر، تو که شیر دوست نداری؟ -یهو هوس کردم. امروز به شیر علاقمند شدم چون تنها محصول مورد نیاز خانه است که الان در یخچال پیدا نمی شود. اگر پیاز یا سیب یا ترشی بندری هم تمام می شد هوس ان ها را می کردم. پا به خیابان گذاشتم. انصاف نبود هوا انقدر بهاری باشد. ان هم وقتی که دلی پر از غم و اندوه دارم و در نگاهم ناامیدی و درماندگی موج می زند. خانم مسنی از پشت سرم می امد. صدای لخ لخ کشیدن اسباب هایش از سن و سالش و توانایی بدنش می گفت. توی کوچه چند باری دیده بودمش. خودش بود همان معجزه ای که منتظرش بودم. درخواست کرد تا یکی از پلاستیک های دستش را تا جایی که برایم ممکن است حمل کنم. خوشحال شدم و اینکار را کردم. به جایش خواستم تا کمی مرا راهنمایی کند. از ان پند هایی که همه مادربزرگ های عاقل و دانای توی قصه ها، نوه نتیجه هایشان را دور خودشان جمع می کنند و از هر جمله شان یک گوهر نایاب بیرون میریزد بگوید. +خب چه می خواهی بشنوی؟ -زمینه خاصی توی ذهنم ندارم فقط یک چراغ راهنما برای مسیر تاریک زندگی ام کافی است. مادربزرگ چپ چپ نگاهم کرد. + چی زدی؟ من پیرزن با این سن تو اجاره خونم موندم. مجبور شدم ماشینمو بفروشم تا پول رهن خونه بدم و هر دفعه توی راه یکیو خفت کنم تا خریدهامو برام تا خونه بیاره. مجبورم هر کی از کنارم رد می شه لبخند خانم های پیر و مهربان رو بزنم و همیشه نصیحتی توی چنته داشته باشم تا به جوون های گیجی مثل تو بدم و این بدترین قسمتشه. حالا تو از جون من چی می خوای. زندگی همینه که میبینی تهشم هیچ چراغ جادویی نیست. هیچ لیست ارزویی قرار نیست براورده بشه و هیچ جمعیتی هم برات جیغ و هورا نمیکشن. -پس بچه هاتون چی؟ اونا کمک حالتون نیستند؟ یا اینکه بهانه خوب زیستن باشند تا شما با هر دم و بازدم از وجودشون خرسند باشید و خدارو شکر کنین. مادر بزرگ گوشه لبش را بالا داد چشمانش را تنگ کرد. +فیلم زیاد میبینی ها. مغزتو شستشو دادن. بچه ها جز دردسر چیزی نیستن. تا بچه ان دردسرن بزرگ که میشن فراموشت میکنن. خونه سالمندان میفرستنت و بهت محل نمیدن انگار نه انگار یه روزی کثیف کاریشونم نمی تونستن جمع و جور کنن. فکر کردم این خانم چه زندگی سخت، دشوار و چه بچه های بی عاطفه ای داره. -واقعا متاثر کنندست. بچه ها گاهی میتونن از یک سنگ هم بی عاطفه تر باشند و هر چند... +معلومه که هستن. منم بخاطر همین بچه نیاوردم تا جلوی این ضررو زودتر بگیرم. اصن می دونی من چند سالمه؟ اگه بچه اورده بودم هیچ وقت تا این سن نمی رسیدم. خط های صورتمو نگاه کن مثل ادمهای چهل فوقش پنجاه ساله می مونم. سلامتیمو مدیون همین ام. تو هم همینکارو بکن. نکنه میخوای چند تا بچه قد و نیم قد بیاری بعد وبال گردنت بشن. هر شبانه روز سوهان روحت بشن همه دار و ندارت و بالا بکشن و تو رو ته یک اسایشگاه نمور و تاریک تنها بزارن که پرستاراش شبا خون پیرزن ها رو می خورن و اینجوری خودشونو همیشه جوون نگه می دارن. اصن بگو ببینم خودت چی؟ خودت واسه مادرت چه نقشه ای داری؟ خودت می خوای باهاش چیکار کنی؟ ها؟ هاااا منتظر جواب بود. جلوی صورتم به فاصله سه سانت و نیم ایستاد و به عنبیه چشمانم زل زده بود. طوری که نفس هایش به صورتم می خورد و اضطرابم را بیشتر می کرد. ارام و با احتیاط خم شدم. صورتم از عرق خیس شد. قلبم در ثانیه سه چهار بار می زد دهانم خشک شد. چشم در چشم پیرزن بودم. کیسه را ارام پایین اوردم روی زمین گذاشتم و یکی یکی انگشتانم را از روی دسته های پلاستیک برمی داشتم که یکی از انگشتانم به پلاستیک چسبید. حتما حقه پیرزن بود تا مرا اسیر کند و توی چنگالش برای همیشه زندانی ام کند. پس یک لگد به پلاستیک زدم انگشتم را ازاد کردم و با همه قدرتی که در پاهایم بود شروع به دویدن کردم و جانم را برداشتم و در رفتم. +به حرفام فکر کن کن کن نن ن ... و همینطور کلمات در هوا پخش می شد و من هر لحظه به مرز سکته کردن نزدیک تر می شدم. به خانه که رسیدم صورتم مثل گچ سفید شده بود. مادرم جلوی در ایستاده بود + وا پس شیرت کو؟ نگرفتی؟ که همانجا دولا شدم به پای مادرم افتادم دستانش را بوسیدم . -مامان مامان من برات بچه خوبی میشم. همه خریدهاتو میکنم. پیر که شدی کمکت میکنم. خونه سالمندانم نمی فرستمت. اجاره خونتو میدم. واسه پولهاتم هیچ نقشه ای نمی کشم فقط تو رو خدا منو نخور. مادر دستش را به کمرش زد، نگاهم کرد و پدر را از توی اتاق صدا زد. +ممد -هااا +راست میگفتی -چیو +اینکه دخترمون خل شده -دیدی.. بهت که گفتم +اره حالا باید چیکار کنیم؟ -نمی دونم تا حالا یه دختر خل نداشتم تو چی فکر می کنی؟ +میرم از خانم همسایه می پرسم. اون پیرزن مهربون که بنظر خیلی فهمیده میاد. حتما میدونه چیکار باید کرد... و من همانجا به اذن خداونو به دی اکسید کربن تبدیل شدم، محو شدم و در هوا معلق ماندم و هیچوقت مثل سریالای ایرانی از خواب بیدار نشدم...