دیوار را خراب کن؛ جای تو اینجا نیست!

این پست رو تقدیم میکنم به کسانی که حالِ قبلا من رو دارن. حالِ بدی بود و حدود چهار ماه طول کشید تا ازش عبور کنم، حتی بیشتر.مقدمات: https://vrgl.ir/VZs6g وقتی اون پست بالا رو نوشتم، اون موقع هم حقیقتا حال روحی خوبی نداشتم، حالم خاکستریِ تیره بود. پر از غم، شکستگی، درد و زخم روحی و ناامیدی. حالم این پست ها بود: https://vrgl.ir/YN0P4 https://vrgl.ir/3LCoy https://vrgl.ir/xomQF https://vrgl.ir/RyfnW https://vrgl.ir/RvThi و آخرین پست با آن حال و هوای شدیدا بد، سیاهی و سنگینی قیرِ سکوت بود. (موقع نوشتن از جمعه ها متنفرم بیشتر حال جسمی م بد بود تا روحی، آخ آخ اون شیر و زردچوبه و فلفل لعنتی)خوب شدم، نه فورا ولی خوب شدم. با تشکر از آیلین:)اینجاست که میخوام از چیز هایی که حالِ من رو به عنوان یک پسرِ نوجوون بد می کرد رو شرح بدم و اینکه چطور گذشت. خارج از قالبِ قدرت، میخوام ضعف هام رو نشون بدم، درد هام رو، البته درد های گذشته.مشکلاتی مثلِ خلاء ارتباطی با خانواده یا از دست دادن دوستان یا دوست داشتن ها و درگیری های احساسات در دوره ی نوجوونی. انتقاد کردن به خودم و تحلیلِ خودم سخته، نه؟ میخوام واضح حرف بزنم.بخش اصلی:پست های خودم رو تحلیل می کنم:از ای کاش بهش می گفتم دوسِت دارم تا وقتی که بهش گفتم برو!جریان این بود که یه غزل خانومی بود که دوسش داشتم و روش حساب ویژه ای باز کرده بودم تا اینکه گند زد تو تصوراتم و گفتم برو. [لبخند] لینک پست بروجریان پست آدم برفی این بود که شرایط و وضعیت روحی جالبی نداشتم و دلایل زیادی هم داشت و اونجا فشار خانواده باعث شد خودم رو آدم برفی توصیف کنم و خانواده رو ربات.در سوگ خود نشسته ام، پستی که با ادامه پیدا کردن اون حال مزخرف که شامل بی حالی و کسلی خالص بود البته و بیشتر به حالتِ دراز کشیده و توی اتاقم که با کشیدن پرده کم نورش می کردم و به مدت یک ماه از تابستون. وضعیتی تو مایه های افسردگی که البته ارتباط مستقیمی با "ای کاش و برو و غزل" نداشت اگرچه اون هم ذهنم رو به هم ریخته بود ولی منشاء مشکل از جای دیگه ای بود پس خواهشا داستان عاشقانه تو ذهنتون ترسیم نکنین♡جدایی علیرضا و غزل، نقاش ناشناس.روزی سه بار، هر بار دو عدد با آب مصرف شود. می خواستم فراموش کنم، همه چیز رو، کلِ تابستون رو. به خصوص تیر ماه و اواخر خرداد. بعد از همه ی اون وقایع پام به ویرگول باز شد و ۳۱ تیر پست اولم بیخیالیسم رو نوشتم. در مورد وقایع قبل هم توضیحی ندارم چون بعد از این مدت سعی کردم فراموش شون کنم.سیاهی و سنگینی قیرِ سکوت: بعد از ماه ها وقت گذروندن تو فضای مجازی و بین دوست های مجازی، تقریبا همه رفته بودن و حوصله م سررفته بود و شاید جمعه هم بوده! هیچوقت یادم نمیره این حال مزخرف رو ولی خوشحالم تموم شد.چه تغییراتی اتفاق افتاد؟من عوض شدم. هرروز. یه عزیزی گفت: سعی کن هرروز یه ذره بهتر از دیروز باشی. ولی بیشترین تغییر وقتی اتفاق افتاد که حرف زدم و چیزایی که نمیخواستم بگم رو گفتم، چیزایی که روم نمی شد بگم هم به زبون اوردم و بعد هم یک واقعه ی سم (سم اصطلاحی ست که دهه ی هشتادی ها برای طنز های معذب کننده استفاده می کنند. نویسنده.) ارتباطم با خانواده بهتر شد و الان بهتر همو درک می کنیم.چیکار کردم؟ یه روز دیدم دیگه نمیشه اون وضعیت لعنتی رو ادامه داد. بر اساس اسم نوشته، یک دیوار رو تخریب کردم. دیوارِ احساس ناتوانی رو‌. خیلی سخت بود. بی نهایت سخت. در مرحله ی بعد سعی کردم روالِ عادیِ زندگیم رو به جریان بندازم. مو هام رو شونه کردم، دیدم خیلی بلند شده (مو هام موج داره پس هیچوقت پایین نمیریزه رو پیشونیم) و عصر تشریف بردم آرایشگاه پیش آقای نادی و بعد از یه سلام و احوال پرسی گفتم که: آقای نادی، مثل همیشه مدل سایه بزن. برگشتم خونه. صورتم رو توی آینه نگاه کردم. یه چیزی کم بود، شایدم اضافه! ماشین اصلاح رو برداشتم و به ریشَک ها و ۲۰بیل های روی صورتم سر و سامون دادم و همه رو حذف کردم. قدم بعدی این بود که با وضعیت روحیم هم کنار بیام. واقعیت هارو پذیرفتم. چیزایی که آزارم می داد رو آروم آروم کشف کردم. بعد یکی دو هفته از شروع تغییر؛ خیلی باشکوه برگشتم باشگاه. دو ماه بود حالِ ورزش کردن نداشتم. حالِ هیچی. برای دستشویی رفتن و آب خوردن هم حس ناتوانی می کردم. سعی کردم به بعضی چیزا اهمیت ندم. به نوشتن ادامه دادم، حالم رو خوب می کرد. با همون حالِ بد رفتم مسابقات جام ملی نانو فناوری و چون علاقه داشتم اونم حالم رو خوب می کرد. خوشحالم که مقام اوردم و اون مقام یک حالت نمادین برای من داره، نماد شکست دادن مشکلات شخصیم. بعد مدارس شروع شد! یک مشکل پایدار که هنوز باهاش دست و پنجه نرم میکنم بچه های دبیرستان ان. بی دلیل نیست که از کلمه ی بچه استفاده کردم‌. تصور کن وقتی وارد کلاس ما میشی چند نفر با قد های مشابه من (۱۷۸) دارن با کیف میزنن تو سر هم دیگه یا روی میز ها راه میرن، ذهن هاشون بچه ست و فقط قد شون رشد کرده! من با وجود اینکه این شرایط روحی همه ی نمراتم رو تحت شعاع قرار داده و هنوز دارم از اون وضعیت ضربه دریافت می کنم، ولی شخصیتم رو به تباهی نرفت و مثل اینها بچگانه رفتار نکردم! خلاصه ی ماجرا اینکه بعد از عبور از چند خان، توی این خان و درگیری با بچه های مدرسه هنوز هم گیر کردم. روابطم با خانواده بهتر شد، استارتش با همون واقعه ی سم بود. جریان از این قرار بود: تو خونه ی ما کسی به گوشیم هیچ کاری نداشت و از اونجایی که فکر کردم وضعیت همونطوری باقی می مونه، احتیاط رو کنار گذاشته بودم. گوشیم اون طرف خونه کنار مامانم رو زمین بود. یک نوتیفیکیشن(اعلان) روی صفحه ی قفلِ گوشیم مثل ماه درخشید و بعد صدای مامانم در اومد که: علیرضاااااا از تو توقع نداشتممممم!!! تو دوست دختر دارییییی؟؟؟؟(به طور واضح از همین جملات استفاده کرد و البته جملات بعدی رو برای اختصار حذف می کنم) (و اینکه پشمام ریخت و گفتم آره و همینه که هست و این چیزا بماند) بابامم که نبود و در جریان هم قرار نگرفت. [خنده] نتیجه این شد که مامان خانوم هم دیگه حساسیتش به گوشیم از بین رفت چون میدونه تو گوشیم چه خبره. [قه‌قهه] به درک بهتری رسید، حس میکنم لازم بود. به هر حال. به بابام هم گفتم با بچه های کلاس مشکل دارم و همینطوری ادامه پیدا کنه درگیری میشه و جدا از اینکه گفت نزن ولی اگه زدی یه جور بزن که نخوای دیه بدی و اینا، گفتش که ببین با دعوا که چیزی درست نمیشه، خب تو وارد درگیری نشو و فوقش به مدیر و معاونت خبر بده! قطعا اگه یکی دوتا بودن خودم حلش می کردم ولی ۱۵ نفرن و چون از لحاظ ذهنی بچه ان و به شدت حسود، ممکنه برای تربیت کردن شون از مدیریت مدرسه و اولیاء شون استفاده کنم، باشد تا کسی پا روی دمم نزاره. هیچی دیگه، اینا چند خان بود که با رد کردن شون برای خودم یه پا رستم شدم.