وعدنا الصادق

https://www.aparat.com/v/1n0GL " بسم رب الحسین "پیرامون پیاده روی اربعین فقط می توان گفت این مسیر عشق است و عشق و جز این هیچ نمی توان گفت. آخر کجای عالم را دیدی این همه آدم از مسافت های چند صد کیلومتری در آفتاب و گرما، با پاهای تاول زده، پیاده بروند تا به محضر آقایشان برسند سلامی از راه دور کنند و بگویند آقاجان دوستت داریم و بازگردند؟ مگر این با عقل بشری جور در می آید!اربعین، حماسه ظهور و بروز است. اربعین، نشانه وحدت و یکرنگی است. شاید به هنگامه پیاده روی، با کسی که کنارت هست نه همرنگ باشی و نه هم زبان، اما دل مان به این گرم است که هدف و مقصدمان یکی است و همین بس است برای آن که حماسه بیافرینیم و به مردم سراسر جهان این عشق را نشان دهیم. مگر غیر این است که جریان مغناطیس حسین بن علی عالمی را مجذوب می کند!.عمود های آخر حس و حال متفاوتی دارد. هر کس به این عمود ها برسد یک خداقوت جانانه دارد. نوع راه رفتن ها خبر از درد و زخم های پا می دهد اما هیچ کس به روی خود نمی آورد و با همان انرژی عمودهای آغازین ادامه می دهد.برایتان نگویم از عمودی که اولین بار چشم تان به گنبد حضرت عباس می خورد. بعد از کیلومترها که پیاده روی کرده ای تا به اینجا برسی؛ عجیب شیرین است این طعم وصال. لحظه ای درنگ میکنی، می ایستی و خیره می شوی... حالا به جغرافیایی قدم گذاشته ای که بهشت روی زمین است. جایی که قدم های خسته التیام می یابند و لب های تشنه، سیراب می شوند. جایی که مامن و پناهگاه درماندگان است. جایی که آرامش در آن موج میزند. حالا تو رسیدی به سرزمین کرب و بلا...مثل یک چشم انتظاری طولانی یا یک قرار دسته جمعی! درست مثل یک غم مشترک، صبر کردیم، روزها را شمردیم، بغض مان را خوردیم. گویی زنده شدیم و مردیم و حالا به چشمه حیات دست پیدا کردیم. شور شیرین حسین (ع) همراه مان می شود، دست مان را می گیرد و ما را از گرداب آلودگی ها نجات می دهد.کاش می شد عقربه ها بایستند و زمان برای همیشه در همین لحظه متوقف شود....هیاهوی جمعیت بیداد می کند. برای هر قدم باید چند دقیقه ای صبرکنی، چرا که سیل جمعیت به سمت حرم روانه است....سلام آقا!که الان روبرو تونم...چشمانم را می بندم...باز می کنم...چندباری پلک میزنم...تار می بینم،اشک امانم نمی دهد.این خواب است یا رویا! خودم را در هیاهوی جمعیت حس می کنم که به این طرف و آن طرف کشیده می شوم.نوای لبیک یا حسین به گوش می رسد...این جا، قبله عاشقان بی قرار است.روبه رویم گنبد حضرت عشق است.سرم را بر می گردانمگنبد عمویم عباس را می بینماین جا همان خیابان بهشتی معروف است این جا بین الحرمین است...آری درست استبعد از کیلومترها پیاده روی،به وصال یار رسیدمبه مقصد رسیدممقصدی که مبدایی برای تمام زندگی ام است.دیگر روزهای طاقت فرسا دوری و انتظار به پایان رسید و امان از دلتنگی که نه تنها برطرف نشد بلکه گویی دلتنگ تر شده ام....و حالا زودتر از آنچه فکر کنیم لحظه وداع فرا می رسد. همین که آقا گنبد و بارگاهت را دیدم و پا در بین الحرمینت گذاشتم برایم بس است که تا ابد سجده شکرش را به جای آورم.اما وداع...من وداع نمی کنم. من تازه آمده ام، آمده ام تا حسینی شوم و حسینی بمانم و حسینی بمیرم. شما تمام منی، همه آنچه دارم و ندارم، من هرگز خداحافظی نمی کنم.به درگاهت روی اوردم تا ندای هل من ناصرت را لبیک بگویم، من روسیاه را خریدی و در جمع گدایانت راه دادی. ای کسی که ابدیت مطلق هستی و همه خوبی و ها و زیبایی ها را می توان در نام زیبایت نفس کشید، حال ازت می خواهم این زیارت را از من قبول کنی و روزی هر ساله ام کنی و بدان حضرت عشق که من بی تو می میرم...می دانم که هرکس بخواهد به عروه الوثقی تمسک کند، از همین ولایت و حب حسین آغاز می شود.و چه حلاوتی در نام زیبایت است. و در تکرار نامت حلاوتی دیگر...آری، در ره منزل لیلی که خطرهاست، شرط اول آن است که مجنون باشی. و مگر غیر جنون عشق حسین (ع) است که این همه معشوق را از سراسر دنیا گرد هم آورده است؟!جایی که او هست، همه چیز جمع است. اصلا همه چیز در آغوش اوست! ما بیهوده دور خودمان و جهان می گردیم و خود را درگیر بازی های روزگار کرده ایم.کاش می شد این آرامش همیشگی باشد. کاش می شد این حس را جاودانه کرد. آخر حضرت عشق،تو خود چیز دیگری!من خواهم رفت اما به زودی به خانه امامم باز خواهم گشت.کاش بشود حسینی بمانیم و ادامه دهنده این مسیر باشیم.همانا ما بر سر وعده ای که دادیم هستیم و بر عهدمان وفادار خواهیم ماند..."وعدنا الصادق"دلنوشته و سفرنگار اربعین حسینینویسنده: زهرا حاجی