نوشتن برای نویسنده

من به امید خوانده شدن نمی نویسم.هیچ نویسنده ای نباید آرزو و توقع خوانده شدن داشته باشد.آن هم بین اینهمه محتوایی که تولید شده و تولید می شود و تولید خواهد شد.بین اینهمه گرفتاری و دغدغه و اینهمه فکر که به سر خودش می زند و اینهمه حرف که بین او و دیگران رد و بد می شود.ازطرفی چرا باید این موضوع فرقی به حال من کند؟نه من که نباید فرقی به حال هیچ نویسنده ای کند.این موضوع باید برای او کاملا خنثی باشد.درواقع این نه دغدغه و مسئله نویسنده که مخاطب است.کسی که نوشته اش را منتشر می کند با این فرض که ممکن است هرگز خوانده نشود و هیچ واکنش و دستاوردی برای او به همراه نیاورد،آن را منتشر می کند.این است که خود را در یک موقعیت خنثی قرار می دهد و خوانده شدن به همان اندازه خوانده نشدن برایش بی اهمیت است.می خواستم بگویم به یک اندازه بی اهمیت و با اهمیت که منصرف شدم.زیرا به نظرم نویسنده توقعش از خود امر نوشتن است و بی نیاز به هرنتیجه ای که از سمت دیگران به او ممکن است برسد زندگی می کند.پس اگر نرسد که خوب نرسیده است و اگر برسد هم آن را پس می زند.زیرا زندگی اش را بر یک قمار بنا کرده است.او به دنبال یک آرامش مطلق ناوابسته است و آن را در خود نوشتن می جوید.درنتیجه زمانی که همان برایش کافی باشد،هیچ چیز اضافه ای که از دیگران به او برسد را نمی پذیرد.زیرا آن کلیت واحدی که به آن دست یافته است را بهم می زند.آن رضایت درونی عمیق.البته یک نگاه کم تر رادیکال در این مورد وجود دارد و بماند که من از هر نگاه محافظه کارانه ای بیزارم.اما آن می گوید که نویسنده می تواند بی نیاز باشد و با این حال وقتی دستاوردی به او رسید،از آن استفاده کند‌.اما نیازی به تکرار نیست که چنین نگاهی ناشی از اهمیت دادن در اعماق وجود است.هرچند که این طور نشان ندهد.درنتیجه او هیچ گاه به آن آرامش مدنظرش دست پیدا نمی کند.او لازم است که یک سبک زندگی بی نیاز به دستاورد نوشتن را برای خودش ایجاد کند.یعنی از همان لحظه ای که می خواهد زندگی اش را در گرو قلم بگذارد با خودش این عهد را ببندد که با پایان یافتن نوشتن،دیگر توقعی از آن نداشته باشد.درواقع توقعی که از نوشتن دارد،از خودش است.اما نوشتن در ذات خود یک عمل اجتماعی و واکنشی است.این نیاز از دل زندگی در اجتماع و به عنوان انسان که موجودی اجتماعی است برآمده است.اما اجتماعی بودن نه به معنای دم خور شدن مستقیم و بسیار و پرشر و شور با مردم که اولا ما خود حاصل جمعیم و ثانیا می توانید در خانه بنشینید و هیچ کاری نکنید و هم چنان همه چیزتان را در ارتباط با محیط اطرافتان سامان دهید.نوشتن یک تعامل و یک جور خط و نشان کشیدن برای بقیه است.یک مرزی که به دور خودتان در مقابل دیگران می کشید و می گویید این منم و آن شما و سعی می کنید که با این تمایز قائل شدن از آن محافظت هم بکنید.مثل ساختن برنامه ای می ماند که قرار است با ویروس های بسیاری که به آن نفوذ می کند،مقابله کند.نوشتن یک واکنش از هزاران واکنشی است که انسان ها می توانند نسبت به دنیا اتخاذ کنند.واکنشی که اجتناب ناپذیر است و دنیا به ما تحمیل می کند،زنده بودن به ما تحمیل می کند.ما کاملا متوجه این هستیم که دنیا ما را نادیده نمی گیرد و می خواهد به ما نزدیک شود،روی ما تاثیر بگذارد و اگر بتواند از ما استفاده کند.ما هم مثل حیوانات که به غریزه در مقابل خطرات اطراف شان واکنش نشان می دهند،واکنش نشان می دهیم.اما خطرات آن ها یک چیز است و برای ما چیز دیگر و پیچیده تر.این فردیت و آزادی ما است که در خطر است.آن ها واکنش های خاص خودشان را دارند و ما هم هم چنین.نوشتن بدون مخاطب بی معنی است و ما همواره در حال تصور خوانده شدن است که می نویسیم.اما این تنها به مثابه یک تصور است که اهمیت دارد و این برای این است که نوشتن به عنوان یک عمل اجتماعی در حد اعلایش به انجام رسد.اما وقتی که نوشته مان منتشر شد هم این طور نیست که کاملا بی صاحب بمانند،اما قرار هم نیست که در مقام پاسخگوی آن هم بر آیید و فقط لازم است که به عنوان یک دژ مستحکم مدام دست به کامل کردنش بزنید.اما با این حال بگذارید که اگر نوشته تان ثمره ای هم دارد،دیگران بدون دخالت شما از آن بهره مند شوند و اصلا هر کاری می خواهند با او بکنند و تنها هدف شما باید خوب و کامل نوشتن باشد.نویسنده عاشق واکنش نشان دادن است و اصلا انگار این تنها هدف او از زندگی است.برای او هر چیزی بهانه ای برای فکر کردن است و با فکر کردن سعی می کند که همه چیز آن طور که خودش می خواهد باشد و همه چیزرا آن طور که دوست دارد تفسیر می کند.به طوری که مناسب ویژگی های ذاتی او و سبک زندگی و عقاید و پیش فرض هایش باشد.او هر اندیشه شک برانگیز و انتقادی ای را جلو در نگه می دارد و از صافی ذهن اش می گذراند تا بی خطر باشد.نوشتن یک نوع حضور در اجتماع برای نویسنده است.یک سبک زندگی و نوعی از وجود داشتن و اظهار وجود کردن.برای نویسنده ای که در گوشه ای از خانه نشسته و ترجیح می دهد که بیش تر تماشاگر زندگی باشد تا اینکه در آن حضور داشته باشد.او ترجیح می دهد که همه چیز را در یک حالت مطلق ذهنی و تحت کنترل خودش نگه دارد.او آرزوی خدایی دارد و ترجیح می دهد که همه چیز طور دیگری رقم می خورد و زندگی به جای این حالت خسته کننده و محدود کننده اش به وسعت ذهن او بود.ذهنی که بی نهایت است.او خودش را بهانه هستی و مرکز همه چیز می بیند و حاضر نیست که خودش را به دست دیگران بسپارد.او به هیچ عنوان بازیگر خوبی نیست و نمی تواند و نمی خواهد با قوانین دنیا بازی کند.او اصلا این دنیا را مناسب و در حد و اندازه خودش نمی داند و این است که دست به خلق می زند و وارد وادی نوشتن می شود.وادی ای که در آن برای او همه چیز ممکن است و ذهن اش می تواند با نهایت توانش در آن جولان دهد.نویسنده نه به دنبال شناخت خود که به دنبال تثبیت خود است.او آزمایش کننده حداقل ذهنی خودهای بسیار است و نمی خواهد که هیچ کدام از بخش های خودش و زندگی اش با هم در تضاد باشند و با این حال خطر قدرت و نفوذ بقیه همیشه در کمین است.او دلش می خواهد با درنظر گرفتن چنین خطری،آن مطلق را حفظ کند.مطلقی که اتفاقا در آن رسیدنی در کار نیست و فقط یک نوع تکامل بسته به زمان و مکان است.یک نوع برنامه وقف دهنده که در هر شرایط سعی می کند آن مطلق را حفظ کند.اما ترجیح می دهد که بیش تر برروی خطرات واقعی و در لحظه تمرکز کند،نه آنچه در آینده ممکن است برایش به وجود بیاید،مگه اینکه موقعیت ایده آلی نصیبش شود.مثلا ممکن است که به دنبال شغل نرود و با این حال اگر شغل خوبی بهش پیشنهاد شد،دست رد به آن نزند و نگوید که من حالا به شغل احتیاجی ندارم.هرچند که راست هم بگوید.نویسنده به دنبال ساختن خود است.ساختنی که بتواند با اطمینان از آن حرف بزند،نه شک و تردید.از خودی حرف بزند که مطلق است و بررویش کنترل دارد.خودی که دیگر نخواهد تغییرش دهد،زیرا حواسش را از تمرکز برروی لحظه حال دور می کند و مگر خوشبختی درست جایی نیست که آدم احتیاجی به تغییر نداشته باشد؟