شب پانصد ‌و‌ پنجاه و‌ پنج یا ه

یه شب‌هایی انقدر قشنگ اند که ازشون هیچی موجود نیست، نه عکس، نه ویدیو. نه حتی آدم دیگری که نفر سوم یا چرخ اضافه‌‌ی قصه باشه. یک شب‌هایی کامل کامل کامل محشر بودن. بشمار دو! رفتیم نمایش فیلم سال بالایی‌مون. اندی. فیلم، رو نگم، هر چقدر خود اندی محترم، جنتلمن، دوست‌داشتنی و درجه یکه، فیلم‌اش، تباه بود!به هر حال!بریم سراغ قصه‌ی دیشو. که هنوز بابتش شنگولم. در این حد، وقتی بهش فکر می‌کنم:نمی‌دونم در این عکس مشخصه که از به یادآوردن خاطره‌ی دیشو، دلم داغ می‌شه، چشم‌هام می‌رن توی رویابافی.این عکس، مربوط به سه هفته پیشه. شروع قصه. با دوستم و دوست‌پسرش، که منزلشان مرکز شهر است، شب جمعه‌ای رفتیم، چرخی بزنیم در منطقه‌‌ی بارها و کلاب‌ها. چشم‌مان خورد به تابلوی Open Micپیچیدیم، سه نفری. به تماشای آن‌چه داخل کافه می‌گذرد. مرد جوان، با موهای روشن و ته‌ریش و لبخند روبرویم درآمد که هی، من تو رو قبلن دیدم. آشنایی. مرد جذابی است و جواب سربالا دادن، شجاعت دابل می‌خواهد(یا شاید دل‌سنگی).لبخند کجکی حواله‌اش کردم که واقعن؟ چه دیالوگ کلیشه‌ای واسه مخ زدن و سر صحبت را باز کردن. ابرو در هم کشید و در میان آن حجم صدا گفت، ساکسیفون. یادت هست؟ جواب دادم نچ یادم نیست. در زندگیم ساکس دست نگرفته‌ام. قصه کوتاه، با همراهانم رفتیم داخل کافه‌بار، به تماشای اجراهای رندوم. اجراهای رندوم کمدی، رپ و آواز. یک جایی ملت داخل کافه، که مشخصن همه دوست و رفیق بودند، شروع کردند به تشویق آن آقای جذاب، که بیاید بخواند! تو همون مایه‌های ممدآقا باید برقصه و دوباره‌دوباره. تا اینجای شب، فهمیدم، که من قبل از ورود به بار، رفته‌ام کله‌ی صاحب‌بار، که همین آقا باشد. ولی همچنان به نقطه‌ نظر خویش معتقدم که ایشان را ندیده‌ام و چرت می‌گفت. رفت پشت میکروفون و شروع کرد به اجرای آهنگ جدیدش که هم در اسپاتیفای موجود است و هم فلان!آخر اجرایش، اینستاگرامش را گفت.کات، فردا اینستاگرامش را چک کردم و شت! یادم آمد! شب سال نو که من و‌ خواهر رفته بودیم یک بار قرتی دیگر، یک ساکسیفونیست خفن، اجرا می‌کرد. ویدیوهایش، هویتش و شب سال نو را متصل کردم و این طوری بودم که! داده‌گر! چرا می‌ری کول مردم! البته یه ریزه حق بدین! بس که ملت از در آشنا می‌زنی سر صحبت را باز کردند، تراماتایز شدیم رفت.خلاصه، غرور و ایگو را دادم چاه و پیام دادم، ای مرد! من یادم آمد! یک عذرخواهی بهت بدهکارم!برویم جلوتر. سه هفته بعد، پریشب، که در کافه‌ی خودشان، یک استدآپ مامانی ریز زدم و این بار، از پشت میکروفون، از خجالت تمام تحفه‌هایی درآمدم که در این چند سال گذشته دیت کردم. مردان غربی‌ای که یک خط در میان نژادپرست بودند و مردان شرقی‌ سکسیت‌ای که تاب ارتباط با یک زن مستقل را ندارند. کات بزنیم به دیشو.مرد ساکسیفونیست، ایونت‌ای را در پیج‌اش گذاشته بود که در یک کافه‌بار‌خانه‌ی قرتی، اجرا خواهد داشت.این‌جا یک توقف بکنیم. از حسن سینگل بودن بگویم. ببین، به دنیا وصل نیستی. به هیچ کی نمی‌گی کجایی، چه کار می‌کنی و یا چرا تصمیم گرفتی یک دفعه شب شنبه بروی اجرا ببینی. خودتی و خودت. درسته باید حواست به تک مشروب شبت باشد، که برای برگشت، هوشیار باشی. یا وقتی نیمه شب می‌روی به سمت پارکینگ، حواست جمع باشد دور ورت چه خبر است. ولی خب، قشنگیش اینه. منم و منم و من. هاها! از راه نمایش فیلم، گاز دادم و خودم را رساندم به لوکیشن اجرا. پای تلفن با خواهر. گفتم ببین جاپارک نیست. وحشت کردم. دلم نمی‌خواد تنها برم تو. سختمه. خواهر کشید بهم که چه فازیه. زن به خودت بیا. به خودم آمدم. جاپارک عسلی پیدا کردم و با قدم‌‌های بلند وارد لوکیشن ایونت شدم.از من به شما نصیحت وصیت و حکمت. وقتی می‌رین جای جدید و گیج می‌زنین چی به چیه. یه رسالت واسه خودتون تعریف کنین، پیدا کردن دستشویی. به شما جهت می‌دهد، بروید بچرخید در فضا و ببینید دنیا دست کیه. من هم، با همین تز، سوراخ‌سمبه‌ها را فهمیدم. دورهایم را زدم و برگشتم به ایوان. جایی که گیتاریست و ساکسیفونیست، درحال نواختن بودند. با یک میز فاصله، از استیج نشستم. مارگاریتا در دست. روبروی یک خانم شصت ساله‌ی ژیگول، که از قضا او هم تنها بود. موزیسین‌ها ترکوندند. از اقبال بلندم، نود درصد آهنگ‌هایی که خواندند، ترک‌های محبوبم بود و از حفظ هم‌خوانی کردم. خانم روبرویی، مورا، قبل‌تر ساکن شهر ما بوده، الان کنتاکی زندگی می‌کند، برگشته اورلاندو، برای مراسم تشییع جنازه‌ی بهترین دوست دوران کالج‌اش، که چهل سالی رفیق بودند. اشک در چشمانش جمع شد که، سرطان! سرطان!خودش هم سه سال پیش سرطان گرفته بوده و جای کیمو را روی قفسه‌ی سینه نشانم داد. پرسید تو چه می‌کنی؟ تنها آمدی؟ موزیسین‌ها را می‌شناسی؟ گفتم فیلمسازم. تنها. دورادور. حکایت گل کاشتن دم بار را برایش گفتم. ترکید از خنده. بعد چرخید طرف استیج و با دست ساکسیفونیست را نشان داد و پرسید، این؟ می‌دونست میای امشب؟ نچ! من یهو ظاهر شدم. عشق کرد. موزیسین‌ها، بریک ریزی گرفتند و ساکسیفونیست آمد به سمت میز ما. مورا نیش‌اش تا بناگوش باز بود. چاق‌سلامتی قشنگی کردیم و گفتم، چه اجرای باحالی! در تشکر گفت چه شال کشمیر قشنگی.مورا، کله‌اش را جلو آورد که دیدی! دیدی! من مطمئنم خوشش اومده ازت. وگرنه چرا باید می‌اومد سر میز ما! اونم وسط تایم اجراش! اوه مای گاد! من ترکیدم از خنده. گفت اگه گی نباشه، می‌تونی چند تا دیت باش بری‌ها! ببینی چطوره! بعد از سر شانه‌ی من گردن کشید و گفت خیلی جذابه.یک توقف کنیم. چرا من شنگولم؟ از توجه گرفتن؟ از دیده شدن؟ از احساس ویژه بودن کردن در ادامه‌ی شب و مکالمات و لحظه‌ی خدافظی؟ شنگولی آن بخش سرجایش.از سه چیز سرخوشم به خودم آمدم! بدون ننربازی، خودم را بردم بیرون. اعتماد به نفس، فقط میکروفون دست گرفتن نیست. اعتماد به نفس، یعنی مدام جرات کنی بری جاهایی و کارهایی را بکنی که برایت راه‌دست نیست. حرف زدن با مردم، میکروفون، پرفورمنس، برای من آسان است. کارهای سخت‌تر باس کرد. واسه هر کی یه معنایی داره!با مورا، سه ساعتی گپ زدیم، خواندیم و رقصیدیم. با ۳۰ سال تفاوت سنی، گپ فرهنگی لابد و فلان! متصل شدن به آدم‌ها، شنیدن قصه‌شان، شنیده‌شدن قصه‌مان. اعجازآور است.موقع خداحافظی، مرد ساکسیفونیست پرسید، دیگه من رو یادت می‌مونه؟ دفعه بعد نگی نمی‌شناسمت‌ها! قول!کلیت قصه همین است و اگر درام‌نویس باشید، می‌دانید، ما بخش زیادی از زندگی خویش و نمایشنامه‌ی عمرمان را رفتارها و کلمات‌مان می‌سازیم.سلطنت رمانتیک کمدی دنیا دارد برایتان قصه می‌بافد.