آخرین یادگاری

سلام. این اولین داستان کوتاهیه که نوشتم. امیدوارم دوست داشته باشید و عذر مرا برای نواقص داستان بپذیرید:)غرولندکنان گفت: این یکی هم که آستینش پاره اس.توی دلش آه کشید. اگر پدر زنده بود حتما برایش یک دست لباس نو می خرید. بالاخره آن چیزی را که می خواست ته کشو پیدا کرد، نو نبود ولی حداقل از بقیه‌‌ی لباس ها اوضاعش بهتر بود. آن روز ساعد قرار بود ماهک را برای اولین بار به بالاشهر بفرستد تا فال بفروشد.ساعد صاحبکارش، جوانی سیگاری و بد اخلاق بود. که صورتی گوشتالو و شکمی برآمده داشت. بچه‌های فقیر یا به قول خود ساعد بچه های بدبخت بیچاره می آمدند پیش او تا برایش سر چهارراه ها و ایستگاه مترو کار کنند. مثلا فال میگرفتند و آدامس و آب معدنی و از این جور چیزها می فروختند.ماهک ته دلش خوشحال بود. چون که بالاشهر پر از خانه های زیبا و مغازه هایش پر زرق و برق اند. لباسش را که پوشید از مادرش که داشت به برادر کوچک و مریضش دارو می داد خداحافظی کرد.تقریبا تمام طول مسیر را دوید تا رسید سر چهارراهی که ساعد همیشه آنجا می ایستاد. ساعد به تیر چراغ تکیه داه بود. قفس پرنده و فال ها منتظر ماهک بودند.ساعد با تلخی گفت : آدرسو که خودت میدونی بچه، مراقب باش اینارو سالم برگردونی. حالا هم برو دیگه چرا وایسادی بر و بر منو نگاه می کنی؟!ماهک گفت: چَـــ چش چشم آقا.از مترو که پیاده شد تا پارکی که ساعد گفته بود پیاده رفت. ظهر شده بود و خورشید وسط آسمان می درخشید. صدای خنده های دختربچه هایی که از مدرسه‌ی کنار پارک خارج می شدند خیابان را پر کرده بود. پدرش که مرد مدرسه را نصفه و نیمه رها کرد تا بتواند به مادرش در تامین مخارج کمک کند.پارک پر از درختان کاج و چنار بود. وسطش زمین بازی مستطیل شکلی بود که دور تا دور آن را نیمکت چیده بودند. روی یکی از نیمکت ها زن جوانی نشسته بود، حدودا سی سال داشت. ماهک نزدیک تر رفت. زن، چشم های غمگینی داشت و در حالی که محکم به سیگار پک میزد به نقطه ی نا معلومی خیره شده بود._ خانم میخوای برات فال بگیرم؟ پرنده من خیلی خوب فال می گیره.زن نگاهی به سر تا پای ماهک انداخت._ باشه بگیر._ اول باید توی دلت نیت کنی.پرنده را از قفس بیرون آورد تا از ردیف فال ها، سرنوشت زن را پیدا کند. ماهک در همان لحظه که پرنده را روی فال ها گذاشت، ضربه ناگهانی از پشت سر احساس کرد و تعادلش را از دست داد. پرنده از دستش رها شد و خودش روی زمین افتاد. نمیدانست چه شده. تا به خودش آمد دید سگ تقریبا کوچکی پرنده اش را به دندان گرفته است. پرنده از یک بال از دندان های سگ آویزان شده بود و پر پر می زد. نباید می گذاشت اوضاع آن طور بماند. تمام نیرویش را در پاهای کوچکش جمع کرد و لگدی به پوزه ی سگ زد. پرنده از دهان سگ آزاد شد.ماهک فورا آن را درون قفس گذاشت.سگ نیمه جان روی چمن افتاده بود و عوعو میکرد. ماهک داشت بال زخمی پرنده را نگاه می کرد که دید زن چاقی هراسان از آن سوی پارک به سمتش می آید. شستش خبردار شد که آن زن صاحب سگ است. با آن کفش های پاشنه میخی موقع دویدن هر لحظه ممکن بود پایش بپیچد و روی زمین ولو شود. ناخن های بلند و لاک زده اش در هوا می چرخیدند و روی صورتش فرود می آمدند. با حالت جنون آمیزی گریه میکرد و داد میزد:_آی مردم ببینید این دختره بی سروپا چی به سر سگم آورده.پیش سگش روی زمین ولو شد و همچنان داد میزد و تهدید می کرد. مردم با نگاه غضب آلودشان ماهک را سرزنش می‌کردند. ماهک احساس می کرد زیر بار سنگین حرف ها و نگاه ها دارد له می شود.زن داد زد: ازت شکایت می کنم.بلند شد و دست ماهک را محکم گرفت._ می برمت پیش پلیس باید تا قرون آخر تاوان کارتو بدی.ماهک به گریه افتاده بود._خانم من که پول ندارم. تقصیر من نبود. تورو خدا خانوم بذار برم._ هه! چی خیال کردی؟! شما بی سر و پا ها تموم این شهر رو پر کردین. ما از دست شما آسایش نداریم. باید همتونو از شهر انداخت بیرون. وقتی انداختمت زندان می فهمی که الکی نمیگم بچه. امثال شماها فقط بلدن مردم رو گول بزنن و جیبشونو بچاپن.اسم زندان که آمد تصویر مادر و برادر مریضش و سفته هایی که ساعد از مادرش داشت جلوی چشمانش آمد. دنیا دور سرش می چرخید. اشک هایش با شدت بیشتری جاری شدند. دیگر توان حرف زدن نداشت._ یالا راه بیوووفت. واس چی خشکت زده؟با تکان محکمی که زن به او داد، روسری از سر ماهک افتاد. موهایش روی شانه هایش ریخت. گوشواره هایی طلایی در میان موهای صاف و سیاهش خود نمایی کرد. روسری اش را جمع و جور کرد._ خانم به خدا ما هیچی نداریم. اگر صاحب کارم بفهمه بیچاره میشم. خانم سگ تون به پرنده ام حمله کرد.بغض توی گلویش گره خورد و نتوانست چیز دیگری بگوید.چشم های زن مانند چشم های گرگی بود که بوی خون را حس کرده است. بوی خونی که از گردن غزال کوچکی می چکد._ معلوم نیست اون گوشواره ها رو هم از کدوم آدم بدبختی دزدیدی. تازه اگر واقعا طلا باشن حالا که فکرشو می کنم میتونی اونا رو به جای پول بهم بدی وگرنه میریم پیش پلیس.گوشواره های دایره شکل آن قدر نازک بودند که اگر آن‌ها را بین دو انگشت می‌گرفتی و کمی فشار می دادی به راحتی خم می شدند. ماهک ماتش برده بود. یک بار دیگر کلماتی را که زن گفته بود کنار هم چید. گوشواره ها یادگار پدرش بودند. به خودش قول داده بود حتی در اوج نداری و تنگ دستی آن هارا نگه دارد.چشمان حریص زن به گوشواره ها دوخته شده بود. دهانش به دهان کفتاری می مانست که از گرسنگی و خشم کف کرده باشد. آن لحظه دنیا در ذهن ماهک ده ساله بیش از اندازه بی رحم آمد. احساس کرد شانه های کوچکش تاب آن همه سنگینی را ندارد. دلش یک آغوش میخواست، یک پناه.با بی میلی دستش را سمت گوشش برد. گوشواره ها را باز کرد. توی دستش نگاهشان کرد و آن هارا سمت زن گرفت. زن گوشواره ها را از دستش قاپید.ماهک دیگر منتظر نماند. قفس و فال ها را بلند کرد و راه افتاد. پرنده ،بی جان، کف قفس افتاده بود.