جنگ و صلح در دو پرده

عکس از آلفرد یعقوب زادهپرده اولمن متولد دهه هفتادم و متولدین دهه هفتاد حداقل در ۲۰۰ سال گذشته تاریخ ایران تنها نسلی هستند که طعم واقعی جنگ را در هیچ دوره‌ای از زندگیشان نچشیده‌اند، اما من معتقدم هر چند که چهره جنگ را در پیکرهای متلاشی شده ندیده‌ام و نوای ناکوکش را در انفجارهای گاه و بی گاه نشنیده‌ام و بویش را در جنازه‌های فاسد شده‌ی مانده بر زمین نبوییده‌ام، اما من هم یک جنگ زده‌ام.من ترس از جنگ را در جریان متلاطم عواطف نیاکانم، پدر و مادرم یافته‌ام و تلخی‌اش را در عمق نگاه نگران مادربزرگم به اخبار آشفته این روزها چشیده‌ام.چشمان من و همنسلانم تار شده‌است به حدی که توانایی دیدن پیش پایمان را نیز نداریم چه برسد به انتهای مسیر طولانی زندگی و کو عینکی که سوی چشمانمان را اندکی بهبود بخشد.نه آینده‌ای در پیش رویمان می بینیم، نه می توانیم به گذشته برگردیم تنها در حال ملال‌آورمان محبوسیم.ما نیز جنگ زده‌ایم.من جنگ را از کودکی در فقدان یافته‌ام. فقدان کسی که هیچ گاه بودنش را حس نکردم. فقدان نزدیکی که هر چند جز خرده روایت‌های دیگران و قاب عکسی بر دیوار اثری از او نبود، اما در درون اطرافیانم نفس می کشید. آن‌هابعد از خبر از دست دانش چندین سال شکسته‌تر و پژمرده‌تر شده بودند. حرف‌هایشان و خاطراتشان در گلویشان به بغضی تبدیل شده بود که اشک‌ها را گویاتر از واژه‌ها می ساخت. در عین با هم بودن گویی به یکباره تنها شده‌بودند، عجیب هم نبود رشته تسبیح گسسته بود.-شیطنت خاصی داشت، می دونست روی پول‌های عیدیم حساسم، ولی اومد پول‌هام رو برداشت از پشت بوم تا حیاط پشت سر هم چید.چند جا امتحان استخدام داده بود. همه رو هم قبول شده بود. شرایطشونم خوب بود. اما نخواست بره گفت نمی تونم.یه روز اومد به خوابم گفت پاشو برو پیش مامان. من هم دلشوره افتاد به جونم. نفهمیدم چی شد که خودم رو هر جور شده به خونه رسوندم. دیدم مامان حالش بده. سریع به اورژانس زنگ زدم.-یه اسباب بازی فشنگ بابام برام گرفته بود. از این جیپ‌های جنگی بود. منم خیلی دوستش داشتم دیدم اومده روش سنگ و چیزهای سنگین گذاشته، بعد آخر سر خودشم روش نشسته تا از هر طرف وا رفت.اولین بار که برگشته بود. تصمیم داشت دیگه خونه بمونه. که یه روز زنگ خونه رو زدن یه نامه براش آورده بودن. اسم همرزماش بود که شهید شده بودن. از همون جا بود که دیگه بی تاب شد نتونست یه جا بشینه. روز آخر هم موقع رفتنش بهش گفتم نرو. مامان، بابا، ما بهت نیاز داریم ولی اون هیچ چیزی نمی گفت.-بچه‌ها تو خونه شطرنج بازی می کردن. هر کدوم که داشت می باخت یه چشمک بهش می زد بعد اون هم می اومد صفحه شطرنج رو بهم می ریخت.یه روز ماهی سفید پخته بودم. دیدم لب به غذا نمی زنه. گفتم چرا غذا نمی خوری، گفت چطور وقتی دوستام دارن می جنگن من اینجا بشینم با خیال راحت ماهی سفید بخورم.یه روز اومد به خوابم، دو تا لباس دستش بود گفت اینو برای بچه‌ها گرفتم. بعدا فهمیدیم تو و پسر عموت قراره به دنیا بیاید.پرده دوماکنون که برایت می نویسم بر فراز برجک نگهبانی‌ام و در میانه‌ی زمین و آسمان معلقم. تنها راه اتصالم به زمین همین ستون‌های برافراشته‌اند و تنها فاصله‌ام تا آسمان همین گلوله‌های سرکشند که سفیر کشان همچون سیلی در آسمان روانند و کورکورانه به دنبال مقصد خویشند.امیرجاناز این بالا مرگ را حقیرتر از زمینی‌ها می بینی. این جا دیگر مرگ نیست که می کشد این منم که به پیشوازش می روم.دیگر مرگ آن ملک با یال و کوپال نیست که فرمان قبض روح می دهد بلکه او هم خادمی است که در برابرت کرنش می کند.امیرجانتو نمی دانی در این سلوک چه تجربه‌هایی که از سر نگذرانده‌ام! در درونم غم به شادی آمیخته‌ای است که پوستین کهنه جسمم برایش بی اندازه تنگ است و جلوی تنفسم را می گیرد.هر چند که برای زندگی می‌جنگم اما چشمه‌ی حیات را در انتهای مسیر مرگ خواهم یافت.و این راه را مذهبی دیگر است.گر مرد رهی میان خون باید رفتسر پای فتاده سرنگون باید رفتتو پای در نه و هیچ مپرس خود راه بگویدت که چون باید رفتقربان تو برای آینده‌ات