چرا من همچین شدم ؟

واقعا چه خبرمونه؟چه (کشیده بخوانید)خبرمونه؟؟؟این روزها تقریبا هر کسی رو که میبینم و باهاش صحبت میکنم احساس یاس و سَر خوردگی حرف اول و آخر همه شده. من فکر میکردم فقط من اینطور حسی دارم . ندایی در درونم دارم که هر لحظه و ثانیه داره به من میگه:" زمان داره تمام میشه" یجورایی حس game over بودن دارم. جالب اون که وقتی هم میخوام دست به حرکتی بزنم باز همون ندای درون گوشه ی دیوار می ایسته و در حالی که قیافشو کج و راست میکنه با پوز خند میگه :"بشین بابا، حالا بذار راجرر فدرر چندسال دیگه هم قهرمان باشه، زود از اون بالا نکش پایین بچه مردمو "بعد هم نامرد قاه قاه می خنده و می ره زیر پتو یا نهایت جلو تلویزیون دراز می کشه.خدا رو شکر!من یا هیچ کدوم از اطرافیانم گرسنه نیستیم، بی خونه نیستیم، سالمیم و ... ولی چه اتفاقی افتاده که اینقدر امیدوارانه نا امید شدیم؟یعنی میخوام بگم از این ناامیدی چی دستگیرمون میشه که با جدیت داریم دنبالش میریم؟چند وقتی هست که به این فکر میکنم چرا؟ چرا همه فکر میکنن غمگین هستند.یکجا خوندم داروین تو سفر به قطب متوجه میشه اسکیموی سورتمه ران مدتها ساکت و تو فکر هست . بهش میگه به چی داری فکر میکنی؟ مرد قطبی کمی نگاهش میکنه و بعد با ناراحتی میگه گوشت زیادی در خانه ذخیره کردم و به هیچ چیز فکر نمیکنم، چرا باید به چیزی فکر کنم(یا حداقل همچین چیزی).اون اسکیمو تو اون شرایط سخت که خیلی از ما اونجا حتما تلف میشیم تنها به دلیل داشتن آذوقه یکساله راضی هست. ولی ما واقعا چی میخوایم ؟ شاید ما در اون مرحله هستیم که احساس میکنیم خیلی تلف شدیم و به دلیل تصمیم های غلطی که گرفتیم حس شکست و ناامیدی در زندگی ، ما رو از شاد بودن محروم کرده. من علم قضیه رو ندارم ولی خیلی بهش (البته فقط در مورد خودم) فکر کردم و این موارد به ذهنم رسید که بهم کمک کنه از این حس بد رها بشم.تاریکی: ما نمیدونم کجا هستیم، در واقع از جایی که هستیم ناراضی هستیم و فکر میکنیم لایق جایگاه بهتری هستیم. اما واقعیت اینه که ما نمیدونیم کجا هستیم.شاید اگه یک امداد غیبی میومد که به ما نشون میداد چقدر درست رفتیم یا غلط دیگه همچین حسی نداشتیم.مثل بچه ای که تو یک اتاق تاریک گیر افتاده و میترسه، اونقدر محو داد زدم شدیم که یادمون رفته کجا هستیم و کافیه لامپ رو روشن کنیم تا بفهمیم اینجا همون اتاق بازی هست که بهمون قولش رو دادن. چی شد که من اینجا هستم ؟ در درمورد همه چیز این رو از خودم میپرسم . چی شد که این شغل رو دارم؟ چرا این ماشین رو خریدم (یا نخریدم)؟ ملاک ازدواجم چی بود؟و....تقریبا جواب همه سوالا رو پیدا کردم . یک مقاله تو همین ویرگول خوندم که میگفت تو بیشتر موارد با پرسیدن ۵ چرا به اصل موضوع خواهید رسید .(یعنی در انتهای جواب چرای اول دوباره بپرسی خوب چرا؟_ البته با یک ژست عاقل اندر سفیه_ ) جالب اینکه تقریبا ریشه بیشتر چرا ها رو با تصویر یادم اومد .مثل یک فیلم .راستش وقتی مرور کردم به دو تا نکته رسیدم :اول که دیدم تقریبا همیشه به اون چیزی که پیش بینی میکردم رسیدم دوم اینکه من بیشتر تصمیم های مهم زندگیم رو ، روی پله های اینور و اونور گرفتم . با کنکاش در خودم فهمیدم من همیشه بین انتخاب ها کم ریسک ترین و زود بازده ترین ها رو انتخاب میکنم ولی در عمل بعدا حسرت نتیجه ی انتخاب پر ریسک ها رو میخورم. در واقع بهترین روزها حاصل نترسیدن و عمل به احساس خوبی بوده که در لحظه و بدون محاسبات خیلی زیاد صورت گرفته ،حتی اگر بعدا پیش بینی ها درست از آب در نیومده .این کنکاش ذهنی برای من حداقل ۵۰ درصد احساس بد نسبت به خودم رو از بین برد . در واقع اجازه دادم، بجای حاضر شدن در دادگاه درونی و محکوم کردن خودم، تو گذشته با آرامش قدم بزنم و زیر نور خورشید با نتیجه تصمیم هام روبرو بشم و در ضمن متوجه شدم که شاید در واقع فرد موفقی بودم چون همیشه اونچه را که آرزو کردم بدست آوردم ، حالا شاید کم آرزو کردم ولی حداقل ها رو داشتم . برای خودم جالب بود و انگیزاننده حالا احساس میکنم تو کور سوی لامپ شصت، دارم یک چیزای رو میبینم ، (مخصوصا اون سرسره صورتی بزرگه رو که اون گوشه ی اتاق قرار گرفته ...)قبلا همیشه خودم رو بخاطر کوتاهی تو درس خوندن محکوم میکردم بعد یادم اومد که روزی تو دوره فوق لیسانس نشستم روی پله های کتابخانه دانشگاه(شهید بهشتی) و تصمیم گرفتم با ادامه رشته ای که بهش علاقه ی ندارم خودم رو عذاب ندم، و الان از خودم بابت این تصمیم شجاعانه متشکرم که اجازه نداد بهترین سالهای عمرم رو عذاب بکشم و درس بخونم ... تازه در حالی که ممکن بود تهش هم هیچی نشه... این یک نمونه بود. همیشه آدم با خودش میگه وااااااااااااای که اگر اون کار رو میکردم الان کجا ها که نبودم ...اخه آدم حسابی ، تو این مملکت که رئیس جمهورش تازه صبح جمعه میفهمه چه گندی زده ، توی .... چه جور مطمئنی که اگر راه دیگه ای رو میرفتی بهتر بود؟ چرا همش فکر میکنی خیلی باهوش و با استعداد و .... بودی و حقت رو خوردن؟ بابا "ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت" . بیخیال! حرف و حدیث از این دست زیاده که امیدوارم بتوانم برای چَشمی مهربان که حوصله داشت بازم بنویسم . ممنون از نگاه مهربان شما . امیدوارم با نظرتان و همراهی شما راهی پیدا کنم که از این که هستم لذت ببرم .اینم لینک مطلب قبلی من که ممنون میشم که مطالعه کنید و نظر بدهید. https://vrgl.ir/esHT7