سلام هری(پایان)

سرش رو چپ و راست تکون داد و بدون اینکه نگاهی به قبر تازه ای که بهش چشمک میزد بکنه سمت قبر کناری که چمن ها به خوبی روش سبز شده بودن رفت و پشت به قبر جدید نشست _سلام هری...خرمالو اومده به دیدنت تک خنده ای با گفتن اسم مستعارش زد _سامانتا عاشق خرمالو بود... همیشه به عشق اون تیکه های سفت داخلش پوستش رو درسته می‌خورد و جداشون نمیکرد و تو میگفتی منم مثل خرمالوام فقط سامانتا میتونه انقدر دوستم داشته باشه پاکت های توی دستش رو روی قبر گذاشت _اینا... نامه هایی هستن که سا کل این یک سال و نیم برات نوشته... منم از وجودشون خبر نداشتم،امروز مردی که اینجا کار میکنه بهم دادشون گفت سامانتا کل این یک سال رو نامه می‌داده و چون محتوای نامه ها براش جالب بوده نگهشون داشته.... می‌گفت هیچوقت فکر نمی‌کرد به این زودی نامه ها تموم بشن... گوشه تیشرتش رو بین انگشتاش گرفت و لبش رو گاز گرفت... دلش می‌خواست برمی‌گشت و به پشت سرش نگاه می‌کرد اما نمیتونست... همونجور که سامانتا نتونست اون هم نمیتونست با این موضوع رو به رو بشه... _چرا اینجوری شد؟ من... ما می‌خواستیم جلوی این رو بگیریم که اون از دست نره ولی همه چیز بدتر شد...گفتیم بهش نگیم تا قلبش از اینی که هست مریض تر نشه... اما ببین چی شد؟ جمله آخرش رو داد زد و اشک هاش به یکدفعه جاری شدن_تو خودخواه لعنتی! تو اونو با خودت بردی وگرنه اون هیچوقت من رو ول نمیکرد،تو لعنتی نتونستی یکم بدون اون توی هر جهنم دره ای که هستی دووم بیاری و اون رو با خودت بردی.... اصلا به این فکر کردی حالا من باید چکار کنم؟از درد قلبش صورتش جمع شد و دستش رو روی سینش گذاشت،رزالین که کمی دورتر شاهد این صحنه بود وحشت زده سمتش رفت. دنیل کل یک هفته خودش رو تو اتاقش بدون هیچ آب و غذایی حبص کرده بود و باعث شده بود قلب مریضش حساس تر بشه _حالت خوبه؟ شدت گریه دنیل با دیدن رزالین شدت گرفت و سرش رو به شکم دختر نگران تکیه داد _حالا من چکار کنم؟ اون تنها آغوشی بود که داشتم... چطور تونست معشوقه عوضیش رو به من ترجیح بده.... چطور تونست تنهام بذاره... صدای بلند گریه دنیل،باعث میشد سگی که پشت درخت ها ایستاده بود هم از غم تو خودش جمع بشه و حالا رزالین دختری که عاشقش بود از شدت ناراحتی حتی نمیتونست گریه کنه. دنیل رو محکم تو آغوشش کشید و با صدایی که از بغض دورگه شده بود گفت _اون از گریه هات متنفر بود دن...میخواست خوشحال باشی... _میگفت خودم جای تو گریه میکنم تا تو یه وقت گریه نکنی پس چرا خودش باعث گریم شد؟ _اون فقط دیگه نمیتونست تو این دنیا خوشحال باشه.. _پس من چی... رزالین محکم تر بقلش کرد و چیزی نگفت... تو این چند ماه با اینکه اون زن همیشه لبخند به لب داشت میتونست حاله غم و افسردگی رو دورش ببینه و حتی میتونست ببینه که دنیل چقدر تلاش میکنه تا اون رو خوشحال کنه ولی انگار روحی دیگه تو وجود اون برای خوشحالی نبود و حالا می‌فهمید چرا. مردی که عاشقانه دوستش داشت تومور مغزی میگیره و همه با تحت فشار گذاشتن هری مجبورش میکنن تا چیزی به سامانتا نگه درحالیکه نمیدونستن نگفتن این موضوع و مرگ یکدفعه ای هری،ضربه بزرگتری به اون زن وارد کرد... ضربه ای که باعث شد نتونه دووم بیاره... _اون می‌شناختش...فقط اون می‌شناختش...حتی من هم بعد از بیست و شیش سال دوستی نمی‌شناختمش...اون وقتی ما مجبورش کردیم چیزی نگه فقط لبخند تلخی زد و گفت نتیجه معکوس خواهیم گرفت... اون میدونست سامانتا نمیتونه دووم بیاره... اصلا برای همین لحظه آخر که داشت میمرد لبخند زد.. میدونست اون قراره بره پیشش... خودشم میدونست برای همین اون نامه رو برام گذاشته بود... چرا نتونستم نگهش دارم؟من چکار کنم؟ هزیون وار میون گریه هاش داد میزد و رزالین جز در آغوش کشیدنش و زل زدن به برگ هایی که مثل اشک های معشوقش از درخت ها پایین میومدن کار دیگه ای نمیتونست بکنه *نامه سامانتا به دنیل رو هم براتون خواهم گذاشت