سفر به فومن و ماسوله

در این چهار یا شاید پنج سال ، یکی از اصلی ترین نرم افزار های ارتباط جمعی که داشتم و شاید هر روز دنبالش کردم و سر زدم ، اینستاگرام بود و شاید هست . یعنی درست از زمانی که گوشی خریدم . من نسبت به دوستان و همسن های خودم دیرتر گوشی خریدم ، منظورم گوشی واقعیه چون اولین گوشیی که داشتم یه سونی الکسونِ اندازه نصف کف دست با سیستم عامل جاوا بود ! خیلی حرصم میداد . نمی تونستم به گوشی های بقیه وصل شم و آهنگ یا عکس بگیرم یا به اینترنت وصل بشم . شاید کار اصلیش جواب دادن به تماس های مامان بابا و موسیقی و رادیو بود . البته عکس هم می گرفت ! بعدش هم که شبکه های اجتماعی اومدن از گوشی مامان استفاده میکردم .سال 2016 بود فکر کنم که یه روز با دایی و زن دایی، یه ظهر گرم ماه رمضان رفتیم علاالدین برای خرید گوشی و دور ما تا ده شب با زبون روزه طول کشید ولی در نهایت با هشتصد تومن پول پس اندازم « عزیز دل » رو خریدم . عزیزدلی لاغر و بژی رنگ به مارک هوآوی که تا همین الان یار همراه منه و تمام کارهامو کنترل میکنه البته از پارسال جا برای نسخه های جدید برنامه ها نداره و این باعث شده من ندانسته به یه مینیمالیست دیجیتال دربیام . حالا نه کاملا ولی الان بیشتر خودمو زیر نظر دارم .امان از این بازی و شیطنت های ذهن ! ببین چه خاطرات کهنه ای رو واکاوی کرد . برگردیم سر حرف اصلی:هیچ وقت سمت اسنپ چت ، فیسبوک یا توئیتر و امثال اونها نرفتم . میدونستم که یا حالم رو بدتر میکنن یا وقت زیادی میگیرن . فقط اینستا داشتم که بعد کمی یوتیوب برای جبران بی کفایتی های دانشگاه اضافه شد .اینو کاملا خوب میدونم که بخشی بسیاری از آدمی که هستم و آرزوهایی که دارم به وسیله و تحت تاثیر گاهی آگاهانه ی این شبکه مجازی بوده . آدم هایی که دیدم ، داستان هایی که خوندم . اخباری که شنیدم . همه و همه در زمان رشد من ، نوجوونی ، من رو ساخت و اهدافم رو کامل کرد . مخصوصا آرزو ی بزرگ و اصلی من که میتونه هم دور باشه و هم نزدیک : سفر . مخصوصا تجربه ی سفر تنهایی .اون قدر در این موضوع داستان و تجربه و اطلاعات رو دنبال کردم که آمادگی کامل ذهنی دارم . روز های سختِ کنکوری که سب از کلاس برمیگشتم و به اینستا میرفتم تا ببینم فلانی در این سفرش الان چیکار میکنه ، گاهی خیال پردازی میکردم که یه روزی خودم سفر رو جدی شروع میکنم ؛ کل روستا و شهر های ایران رو میگردم ، تمام عجایب رو میبینم ، با پیرمرد و پیرزن های هنرمند همکلام میشم یا شاید یه بار چوپونی رو تجربه کنم ، در خلیج فارس شنا کنم یا به قله دماوند برمو در تمام اون سفر ها تجربیاتم رو بگم . استوری کنم تا شاید به دست یه دختر جوون دیگه برسه و حال وهوای روزگارشو عوض کنه .همیشه سفر برای من خیلی ارزشمند بوده . مخصوصا از وقتی یادم میاد . ( کلا من انگار از کنکور به بعد آگاه تر شدم و بیشتر خاطرات رو یادم میاد . شاید ) قبل کرونا ، آبان ماه ، آخرین سفری که رفتیم یا خانواده ، یه شهر مورد علاقه من ، رشت بود . شاید دو یا سه روز اون سفر طول کشید اما شیرینی اون تجربه در تمام خانه نشینی های کرونا با من بود .زیبایی سفر به تجربه های جدید اونه . در سفر رشت من برای اولین بار به جنگل سراوان رفتم ، زیر درخت های بلوط راه رفتم ، بلوط جمع کردم ، به میدون شهرداری رشت پا گذاشتم و در بازار اونجا با میوه بلوط وحشی آشنا شدم !!تمام زیبایی های سفر رو گاهی فکر میکنم با خوردن اون بلوط تجربه کردم . روبه رویی با یک چیز جدید که تابحال تجربه شو نداشتی ، طمع اون ، عطر اون ، تمام کنجکاوی های کودکانه منو به پرواز درآورد . این حرف ها شاید خیلی عجیب باشن بخاطر همینم هست که من در این مورد و حال وهوایی که تجربه کردم چیزی نمیگم . اما اون بلوط به من گفت که فکر کن اگه به شهر های دور تر بری با چه چیز هایی روبه رو میشی ؟چه چیزی میتونه زیباتر از این باشه که در دنیا سفر کنی و با مخلوقات مختلف و متفاوت رودررو بشی و لمسشون کنی ؟بچه که بودم میگفتم من هم یه روزی سفر میرم و با بقیه به اشتراک میگذارم اما این سفرآخر هم باز این تناقضات درونی اذیتم کرد :من شاید پرحرف باشم و جزو آدم های کم حرف به حساب نیام ولی درونگرام و این حالتِ عدم ابراز خودم و حرف های واقعیم از دوران راهنمایی به وسیله ی شرلوک و بقل دستیم برام ایجاد شد . اما همیشه عاشق برونگرایی بودم . عاشق حرف زدن و گفتن . و همیشه این دو جبهه درونم به دلایل مختلف درحال جنگن .چند روز پیش ( با اخذ اجازه سفر (: !) به فومن رفتیم . به دل جنگل ها زدیم و حوالی قلعه رودخان و ماسوله گردشی داشتیم . شاید این سفر حالت خانوادگی و معمولیی داشت . هیجان خاصی نداشت . اما خب نمیشه این مقدار روبه رویی با درخت ها و بارون ها رو از نظر فراموش کرد .در این سفر ، دوباره برای به یاد موندنش ، سعی کردیم در حد توان و شرایط اطرافمون غذا هارو هم امتحان کنیم . ترشی تره ، باقلاقاتوق(!) و بستنی سرخ کرده !!!!!!!!!اینو خیلی خوب مطمئنم که اگه میتونستیم دست پخت یه آدم محلی رو بخوریم ، تجربه ی بهتری داشتیم و دیگه لازم نبود سه تا چهار قاشق روغن اضافه رو از روی غذا ها برداریم !! اما با تمام اون ، این غذا ها مُهری بر سفر کوتاه 40 ساعتمون بود .اما باز هم من قدمی بر آروز ی کودکانه خودم برنداشتم و هیچ چیزی از گاو های مستقل قلعه رودخان ، بستنی یخِ سرخ شده ، روغنی بودن غذا های این محل ها یا دست انداز های بینهایت مسخره این شهر ها ، جنگل بینهایت زیبا و سبز یا گلهای پاییزی زرد قارچ های وحشی زیاد جنگل های نگفتم .چرا ؟ خودم نمیدونم . شاید هم میدونم !میدونم اینو که هرکسی یه متن اینچنینی با این موضوع و با این طول رو نمیتونه بخونه . نه زمانی هست و نه ما اون آدم های قدیمی قبل اینترنتیم . بخاطر همین اگه تا اینجا خوندی بدون همینکارت برای من خیلی ارزشمند بوده . ممنون .