شب های روشن

مطمئنم همه هم مثل من ، در برنامه هایی مثل دورهمی ، خندوانه ، ... سوال های مجری رو از خودشون می پرسن و جواب میدن . من همیشه اینکار رو میکنم .گاهی حرص میخودم از بی لیاقتی بعضی مهمون ها و گاهی تحسینشون میکنم. حتی گاهی اوقات فکر میکنم مهمون خیلی خوبی میشدم . گاهی جوابهام واقعا عالین . ولی خب ، مردم فقط به حرف های ادم های معروف گوش میدن . اما مشکل اینجاست که بیشتر دفعات سوال ها بیهوده و بی دلیل و بی معنی هستن . بخاطر همین آدم باید یاد بگیره که گوشش رو به اختیار بگیره و تا جایی که لازمه گوش بده . معتاد حرف های بی انتها نشه . مثل فیلم های نتفیلیکس که اگه افسار رو به دست نگیری ، روزهای بیشمار زندگیت رو میخوره .برگردیم سر همون سوال ها .اگر شانس بیاری ، گاهی سوالهای چالش برانگیز پرسیده میشه . نمیدونم دقیقا کی بود اما یک سوال عجیب ، چیزی رو به یادم آورد ؛تابحال عاشق شدی ؟ نه . هیچ وقت ؟ هیچ وقت . بله هیچ وقت . بی هیچ دروغی . در تمام مدت نوجونی ، اگاهانه عقلم قدرت رو به دست داشت و پیش میرفت . تا درگیر مسائل کوچیک که بزرگ دیده میشدن نیوفتم . اون موقع ها میگفتم وقت تلف کردن هست اما الان نمیدونم درست بوده یا نه . پام به دانشگاه که باز شد قدرت رو نصف کردم تا قلبم هم جایی برای تپیدن داشته باشه. ولی هنوز از جای جدیدش استفاده نکرده .اوایل فکر میکردم همه چیز عادیه . مشکلی نیست ولی هرچه که بیشتر بهش فکر کنی ، موضوع بزرگ تر میشه . مثل تموم مسائل دنیا ؛ مثل تغییرات اقلیم یا بیکاری یا هرچیز دیگه ای . باید حواست بهش باشه که پر و بال زیادی ندی که اون قدر اوج میگیری که فرودگاه رو گم میکنی.متوجه این موضوع که شدم ، کارهایی که ناخوداگاهم کرده بود ، آشکار شد . آهنگ هایی که برای خودم خونده بودم ، محل های سری که برای خودم انتخاب کرده بودم ، ارزو های یک نفره های نوشته بودم – و نوشته ام و می نویسم – و ده ها چیز دیگه که خودم برای خودم انتخاب میکنم و لذت میبرم . عاشق نشدن ، عشق به خود رو به ادم یاد میده . شاید هم اگه عاشق باشی هم ، عشق به خودت رو یاد میگیری ؟ من که نمیدونم . وقتی این مسئله که تنهام رو کنار گذاشتم ، به اینکه بیشتر عاشق خودم باشم پرداختم . اینکه اسون بگیرم . اینکه یاد بگیرم درحال باشم و ازش استفاده کنم . زندگی کنم.باید یه اعتراف بکنم ؛ از بدی های تنهایی اینه که حرف های توی دلت ، توی ذهنت میچرخن و به قلبت برمیگردن . شاید هم به دفترچه خاطرات بشینن ولی باز .... باز هیچ چیز بلند بلند از ارزو ها گفتن نمیشه . اینکه کسی رو نداشته باشی که با خیال اسوده از افکارت بگی ، کمی سخته.البته چرا، اینجا هم همون دفترچه خاطراته : در عجبم ؛ اینکه وقتی دوستان با هم حرف میزنن ، در اصل به حرف های هم گوش نمیدن و درحال مرتب کردن کلمات برای حرف بعدی خودشون هستن . حرف ها زده میشه اما شنیده نمیشه . ولی در فضا های ناشناس ، ما خوب داستان ادم های مجهول رو گوش میدیم و تحت تاثیر میگیریم . البته خوب میدونم که متنهای من خونده نمیشن ولی باز مرهم دردیست . اینکه باید از درد بی عشقان هم باید یکبار گفته میشد . در همه ی فیلمها و شعر ها ، عاشق برای معشوق میخونه و شماها میتونید خاطراتتون رو به یاد بیارین . اما چرا برای عشق های یک نفره شعری گفته نمیشه ؟دوستی دارم به نام زهرا . درمورد فیلم ها با هم حرف میزنیم . در سکوت فیلم هارو نقد میکنیم . حالا که میبینم ، ما فیلم هارو نقد میکنیم اما سخنی نمیگیم . میدونیم حرفی که قراره بزنیم ، طرف مقابل خوب میدونه . با هم فیلم هارو تمجید میکنیم . یکی از فیلم هایی که ارامش بخش هردویمان است ؛ «شب های روشن» هست . من خودم رو کاملا در نقش مرد فیلم میبینم که هنوز به ته سربالایی نرسیده و دخترکی رو ندیده .خیلی وقت بود که این حرف ها توی دلم بود تا اینکه دیدن دوباره این فیلم بهانه ای شد که افکار نوشته بشن .اهنگ همراه کننده این متن : شب های روشن از پیمان یزدانی