بَـ شَـ ریـــــــــــــــ یَت

مدت هاست که هیچ چیز ننوشته اماز هیچ چیز دقیقا منظورم هیچ چیز استحتی یک کلمهدلیلش را هم می دانمخسته ام... خسته تر از آن که قلم به دست بگیرم و کلمه ها را روی کاغذ به چرخش در آورم. ذهنم درد می کند، ولی متاسفانه یا بگویم خوشبختانه نه بستن شالی آن را درمان می کند، نه قرصی، نه پمادی... تنها درمانش زمان است شاید هم استراحت شاید هم کنار آمدن با خودمو خوشبختانه به این منظور که با وجود این که درد می کشی، با خیلی از حقایقی که قصد فرار کردن از آن را داری روبه رو می شوی.حقیقتا باید بگویم چه دیدار تلخی. حتی تلخ تر از شربت سرماخوردگی که در بچگی به زور در حلقمان می ریختند. آن قدر تلخ که حس میکنم روز به روز از بشریت و ذات آدم ها متنفر می شوم. تنفری که اگر به حیطه عمل هم نفوذ نکند، لااقل مثل موریانه ذهنم را می جود. جویدنی که هر گز پایانی نخواهد داشت. چیزی که در ذهنمان فرو کرده انددر جامعه، در خانواده، در اخبار، در همه چیز به ما گفته شده است: که آدم ها را دوست داشته باش. آدم ها همیشه خوب هستند پس باید با آن ها خوشایند رفتار کنی، آدم ها تنها راه نجات تو هستند، آدم ها تنها راه پر کردن تنهایی تو هستند، فقط آدم ها در کنار تو هستند. همش آدم ها، آدم ها، آدم ها... دیگر از این شنیدن کلمه ای که انرژی اش بار سنگینی را روی دوشم می گذارد خسته شده ام. حال در نقطه ای ایستاده ام که خود را برانداز می کنم .عقایدی را برانداز می کنم که دقیقا متضاد با حرف هایی است که از بچگی در ذهنمان نقاشی کرده اند. در تقابل به شدت ناخوشایندی قرار گرفته ام. تقابلی که از طرفی به خود می گویم دیگر این همه هنجار شکنی بس است. چقدر همیشه عقایدت با همه چیز و همه کس در تضاد است و از طرف دیگر هم نمی توانم چیزی را که می بینم، استشمام میکنم، لمس میکنم را انکار کنم. من هرچه باشم، کسی نیستم که بتوانم چیزی را انکار کنم. خودم را که نمیخواهم گول بزنم. هر روز هر روز هر روز عمل های کثیف این بشریت راذات انسان ها راو کثافت هایی که از کارهایمان می بارد را می بینم. جنگ، سیاست، فرهنگ، دولت و و و.... را هم که فاکتور بگیریم. همین کارهایی که هر روز خودمان، شما، و من من من من من می کنیم را نظاره گر باشید. کارهایی که هر روز هر ساعت انجام می دهیم و آخر شب هم میخواهیم آن را توجیه کنیم. هر شب خودمان را در معرض شلیک کلمات قرار می دهیم و خودمان را با توجیه های خودمان تیر باران می کنیم. دقیقا بخواهم بگویم از چه حرف میزنمباید بگویم از بی اهمیت و بی محلی هایمان به یکدیگر با وجود اهمیت قائل شدن در ظاهر برای هم صحبت میکنم. چیزی که برای من از جنگ و سیاست و هرچیز دیگری هم که گفته بودم دردناک تر است و دردناک تر خواهد ماند. می دانید چرا؟ زیرا جنگ جسم ها را مورد هدف قرار می دهد سیاست عقاید رااما بی تفاوتی قلب ها را مورد هدف قرار می دهدقلب و دلی که برای خدا ارجحیت داشت و آن قدر در ساختن آن ظرافت به خرج داد، حال در مسیر بشریت در انتهای آن هم جای نمی گیرد. به یکدیگر می گوییم چقدر برایت ارزش قائل هستم. حرف های خوب وقشنگ می زنیم.... یحتمل یا حتی به طور قطع درست هم است. ولی بعضی اوقات رفتار خودمان را مرور کنیماز بی اهمیت بودنمان برای پیام هایی که برایمان می فرستند. از بی اهمیت بودنمان نسبت به متن هایی که هرکس ممکن است برایمان ارسال کند. از نظرهایی... که به عنوان هدیه به ما نثار می شود. از کلماتی که شاید پشت آن ساعت هافکر و مقدار زیادی احساس بوده و به راحتی از آن گذشته ایم و با بی حالی آن را جواب داده ایم. از حضور مرتب مان در یک فضای مجازی ولی اهمیت ندادن به چیزهایی که برایمان فرستاده می شود. از حرف هایی که باقی افراد شاید رویاها و امیدشان را به آن ها گره زده باشند و ما با بی اهمیتی آن ها را می بریم. و منی که بارها همین کارها را انجام داده ام و بعضی اوقات این گونه خود را توجیه کرده ام که فقط میخواستم بهترین جواب را کشف کنم. شاید بعضی اوقات هم همین گونه بوده است ولی دلیل اصلی اش همان بی حوصلگی است. بی حوصلگی که حتی نمی دانم از کجا نشات می گیرد و ریشه اش از چه چیزی در وجودم تغذیه می کند. و من هر روز هر روز احساساتم نسبت به ذات خودم، ذات انسان ها، بشریت منفی تر می شود. و اصلا ایده ای ندارم که خوب است یا بدو حتی حوصله راهی برای درمانش هم ندارم حتی دیگر نمی خواهم به آن فکر کنم( می دانم که حداقل این مورد امکان پذیر نیست.) این را نوشتم که فقط فقط به خود تلنگری بزنم. به خود یادآوری کنم که می دانم آن قدر همه چیز سخت شده که شاید نتوانم به اندازه قبل به دنیای اطرافم توجه کنم ولی از خود تمانا میکنم که از مسیر توجه خارج نشوم. فاطمه _ پاکدل۱۴٠٠۱۱۱۱