Prince Persia (Part2) Prince Potato شهزاد پارسی (قسمت 2) شاهزادۀ سیب‌زمینی

آرش یکی از آن بچه‌هایی بود که شهزاد پارسی او را لمس کرده بود و اولین بچه‌ای بود که این اتفاق برایش افتاده بود و سرنوشتش تغییر کرده و با سرنوشت شهزاد گره خورده بود. بله آرش همان پسر شهردار شهر یزد بود که در سن پنج سالگی مادرش را در یک سانحۀ رانندگی و سقوط به دره از دست داده بود. پدر آرش به علت ناراحتی بیش از حد و مقصر دانستن خود در رخداد این حادثه از شغلش، یعنی شهرداری شهر یزد، استعفا داده بود و از آن شهر نقل مکان کرده و به یک شهر دیگر ـ که صدوهشتاد درجه با یزد تفاوت داشت ـ رفته بود. آرش در همان شهر بزرگ شد و پدرش بقیۀ عمر را برای امرار معاش و گذران زندگی و تربیت آرش در شرکت یکی از دوستانش به شغل حسابداری مشغول شد چون او مدرک کارشناسی ارشد مدیریت حسابداری داشت، همچنین در دانشگاه آن شهر مشغول به تدریس شد.زندگی آرش و پدرش به سختی می‌گذشت، ولی با موفقیت‌های آرش در مقاطع مختلف تحصیلی و غیر تحصیلی این سختی‌ها را برای پدرش قابل تحمل می‌کرد و امیدوار به اینکه پسری بار آورده که برای خودش کسی شده است، چون آرش دیگر بزرگ شده بود و علاوه بر اینکه تحصیل می‌کرد خرج خودش و تحصیلش را می‌پرداخت و به جایی رسیده بود که برای خودش یک خانه و یک خودرو خریده بود و پدرش از اینکه می‌دید پسرش این‌قدر در زندگی موفق است به او افتخار می‌کرد چون آرش به هر چه که در زندگی می‌خواست می‌رسید.آرش از کودکی به سیب‌زمینی علاقه‌ای خاص داشت، به همین دلیل تصمیم گرفته بود که برای ارائه پایان‌نامه‌اش، تحقیقاتش را بر روی درمان بیماری‌های مغزی انجام دهد و برای درمان این بیماری‌ها دارویی را کشف کند که در سیب‌زمینی پرورش داده می‌شد و با خوردن آن سیب‌زمینی‌ها سلامتی را به بیمار بازمی‌گرداند.او با دوست صمیمی‌اش بهناز و چند تن از دوستانش، مکانی را برای انجام آزمایشات و تحقیقاتشان اجاره کردند و از همان روز اول دست به کار شدند و در کوتاه‌ترین مدت زمان ممکن به موفقیت‌هایی شگرف دست یافتند و اختراعات و اکتشافات زیادی همچون گذشته به ثبت رساندند.یکی از آن دستگاه‌ها تسریع‌دهندۀ رشد گیاهان و سبز نگهدارندۀ گیاهان در هر نوع و خانواده و هر ابعاد و مقیاسی بود. این دستگاه به وسیلۀ یک اشعۀ لیزر که با یاقوت سبز کار می‌کرد و به وسیلۀ پرتوی گاما کانالیزه شده بود و سیب‌زمینی را خیلی بزرگتر از حد معمول و خیلی خوشمزه‌تر از سیب‌زمینی‌های دیگر می‌کرد، ولی در اطراف سیب‌زمینی‌های تولیدشده و به‌عمل‌آمده با این روش، یک لایۀ سبز رنگِ نازک ایجاد می‌شد که می‌بایست قبل از مصرف سیب‌زمینی، آن را به خوبی شسته و بعد پوست کند.آرش با بررسی‌های بیشتر پی برد که وقتی از این دستگاه استفاده می‌شود گیاه زود رشد می‌کند و اندازۀ بزرگی پیدا می‌کند، ولی طول عمر و ماندگاری‌اش پس از جداسازی از ریشه خیلی کم می‌شود و بعد از تکمیل طول مدت رشد کامل گیاه، آن گیاه پس از مدتی سر سبز ماندن به علت مصرف نشدن از بین می‌رفت. این به تولیدکننده و پرورش‌دهندۀ این نوع سیب‌زمینی به این روش ضررهای مالی زیادی وارد می‌کرد. برای مثال تولید‌کننده می‌بایست بذر سیب‌زمینی را می‌کاشت و با استفاده از این دستگاه بر روی زمینی که محصول در آن کاشته شده بود پرتوی سبز رنگ را می‌تاباند که باعث می‌شد محصول زود رشد کند و فرآیند رشد گیاه تسریع پیدا کند، ولی قبل از آنکه محصول به دست مشتری برسد آن لایه نازک سبز رنگ که تمام سطح محصول را فرا گرفته بود قطورتر شده و به درون بافتهای سلولی محصول نفوذ کرده و محصول را فاسد و غیر قابل مصرف می‌کرد. به همین دلیل طول عمر محصول خیلی کم می‌شد و باعث ضرر مالی برای تولیدکننده می‌شد.به همین منظور او دست به تهیۀ محلولی زد که طول عمر گیاه را زیاد می‌کرد تا با همان طراوت، شادابی و تازگی، که هنگام چیدن دارد، به دست مشتری برساند. او محلولی قرمز رنگ از ترکیب چند عنصر طبیعی و آزمایشگاهی تهیه کرد و بعد آن را به وسیلۀ دستگاهی دیگر، که باز آن را هم خودش اختراع کرده بود، تقویت کرد.آن دستگاه امواج الکترومغناطیس نامرئی با انرژی بسیار بالا را در نقطه‌ای متمرکز کرده و به حالت نقطه‌ای سرشار از انرژی و مرئی تبدیل کرد و به صورت پرتوهایی جهت‌دار و هدایت‌شونده در یک مسیر خاص قرار داد و به صورت امواج الکترومغناطیسی، با ویژگی‌های تقویت‌شدۀ پرتوهای ایکس و گاما، تبدیل کرد که به صورت نوارهای آبی رنگ در فضای محفظۀ دستگاه دیده می‌شد و می‌توانست به نقطه‌ای خاص آن را بتاباند.آرش از محلول قرمز رنگش و دستگاه پرتاب‌کنندۀ پرتوهای آبی و اشعه‌های سبز رنگش استفاده کرد و مشکل حل شد، ولی هنوز آن دارو را نتوانسته بود تولید کند! تا آنکه فکری به ذهنش رسید و آن این بود که محلول قرمز رنگ را در سلول‌های بذر سیب‌زمینی در ابعاد فمتومترمربعی تزریق کند و پرتوهای آبی و اشعۀ سبز را در همان ابعاد و به صورت ذره‌ای و نقطه‌ای بتاباند و گیاه را از پایه تغییر دهد، ولی باز هم فایده‌ای نداشت.آن شب در آزمایشگاهش ماند تا کار را تمام کند و تا نیمه‌های شب آنجا مانده و مشغول به کار بود، ولی به چیزی که مد نظرش بود دست پیدا نکرد و خسته شده بود و نمی‌دانست که چه باید بکند؟!هوا طوفانی شده بود و در آسمان رعد و برق و صاعقۀ بدی می‌زد و تا منزلش هم مسافت زیادی راه بود؛ زیرا محل کارش، که همان آزمایشگاهش بود، خارج از شهر بود. آن آزمایشگاه یک خانۀ ویلایی بزرگ بود که در یک سمت آن ـ که آرش کار می‌کرد ـ پنجره‌ای بزرگ بود که سراسر دیوار آن سمت را از بالا تا پایین می‌پوشاند. او آن شب نمونۀ سیب‌زمینی را، که بر رویش آن آزمایشات را انجام داده بود، در کنار پنجره بر روی یک میز گذاشت. سپس برای مدتی به پشت ساختمان رفت تا دست و صورتش را بشوید و لباسش را عوض کند، در همان لحظه که او مشغول شستشوی دست و صورتش بود چند صاعقه به درون اتاق و سیب‌زمینی او برخورد کرد و سپس در همۀ دستگاه‌ها جریان الکتریکی شدید به راه افتاد و باعث روشن شدن و به کار افتادن آنها شد و ناگهان نورهای آبی، قرمز و سبز در هوا به شکل جرقه‌هایی به حرکت درآمده و با هم ترکیب شده و به صورت شراره‌ای از آتش بنفش درآمده و به سیب‌زمینی برخورد کردند. همۀ اینها در چشم‌به‌هم‌زدنی رخ داد و سیب‌زمینی سوخت و کاملاً سیاه شد.وقتی آرش به اتاق برگشت دید که سیب‌زمینی کاملاً سوخته و سیاه شده است، ولی نمی‌دانست که علت آن چیست و اهمیتی هم نداد و فقط از فرط خستگی خواست که به خانه برگردد. همان‌طور که در حال جمع کردن وسایلش بود دستش به سیب‌زمینی خورد و سیب‌زمینی به درون ساکش افتاد، اما متوجه آن نشد. او که خیلی خسته بود سوار خودرویش شد و به سمت خانه به راه افتاد، ولی از شانس خوب یا بدش خودرویش در راه خراب شد و از حرکت باز ایستاد. آرش پیاده شد تا بفهمد که چه بلایی بر سر خودرو آمده است، ولی متوجه نشد. تصمیم گرفت که با یک خدمات امداد تماس بگیرد و درخواست کمک کند ولی تلفن همراهش آنتن نمی‌داد، زیرا هوا خیلی بد بود و صاعقه‌های خطرناکی با زمین برخورد می‌کرد. در همان حال که به دور خودرویش گشت می‌زد و منتظر کسی بود تا از آن طرف‌ها بگذرد و به او کمک کند، به ناگاه یک صاعقه با خودرویش برخورد کرد و خودرویش منفجر شد، ولی چون از خودرو فاصله داشت اتفاقی برایش نیفتاد؛ فقط دلش می‌خواست که به سبب این همه بدبختی که به یکباره بر سرش آمده بنشیند و گریه کند.در همین حال و احوال بود که صدای زوزۀ گرگ‌ها را شنید، چیزی که برایش خیلی عجیب بود. بنابراین برای در امان بودن از صاعقه‌ها ساکش را برداشت و به راه افتاد تا شاید کسی را در راه پیدا کند و از او طلب کمک کند، ولی در راه با یک گرگ خاکستری بزرگ روبه‌رو شد و از آنجایی که آرش یک ورزشکار بود و به باشگاه بدنسازی می‌رفت و همیشه یک چاقو برای احتیاط و دفاع از خود به همراه داشت با گرگ گلاویز و زخمی شد، ولی توانست او را از پای درآوَرَد، اما متوجه شد که خون آن گرگ بر روی زخمش ریخته است.با همان حال به راهش ادامه داد و به علت خونریزی زیاد دیگر متوجه نبود که به کجا می‌رود. همان‌طور که می‌رفت به شکلی خیلی عجیب تپه‌ای کوچک در سر راهش ظاهر شد، که درون آن حفره‌ای عمیق و تاریک، مانند یک غار وجود داشت، آرش به درون آن رفت و با خفاش‌هایی برخورد کرد که از سقف آنجا آویزان بودند و به یکباره به سمت او حمله‌ور شدند و او را بیش از پیش زخمی کردند و او درمانده و خسته به درون غار خزید.او در درون حفره به دنبال یک محل مناسب و هموار برای استراحت می‌گشت که با یک خرس روبه‌رو شد چیزی که باعث شد از ترس رنگ عوض کند و همچنین از تعجب شاخ در بیاورد چون که تا به حال نشنیده بود که در آن منطقه خرسی وجود داشته باشد. با وجود این وقتی که خرس به سمتش حمله‌ور شد با او گلاویز شده و بسیار زخم برداشت، ولی در آخر موفق شد او را بکشد و خود را نجات بدهد و از اینکه هنوز زنده بود خدا را شکر می‌کرد، ولی هنوز هم از چگونگی انجام همۀ این کارها سر در نمی‌آورد و نمی‌توانست فکرش را بکند که همۀ سختی‌هایی که در گذشته کشیده بود در برابر بدبختی‌هایی که امشب به سرش آمده بود، هیچ‌اند. آرش که دیگر توان ذره‌ای قدم برداشتن نداشت در همان حال که ایستاده بود و به جنازۀ خرسِ مُرده نگاه می‌کرد به روی آن افتاد و از هوش رفت.بعد از گذشت ساعتی آرش از شدت درد و گرسنگیِ بیش از حد به هوش آمد و درون ساکش را، که به گوشه‌ای افتاده بود، برای یافتن چیزی برای خوردن جستجو کرد که سیب‌زمینی سوخته را در آن پیدا کرد؛ در آن لحظه که هوا همچنان بد و بدتر می‌شد، به جز رفع گرسنگی به هیچ چیز دیگر فکر نمی‌کرد، بنابراین سیب‌زمینی را تا آخرین ذره خورد و بعد از چند لحظه بی‌حال شد و دوباره برای مدتی طولانی‌تر از هوش رفت.وقتی که به هوش آمد خیلی خوب نمی‌توانست تمرکز کند و چشمانش سیاهی می‌رفت و جایی را خوب نمی‌دید، ولی به یاد داشت که چه اتفاقی برایش رخ داده بود، وقتی که چشمانش بهتر دید متوجه شد که تغییراتی در او در حال رخ دادن است. رنگ پوست بدنش در حال تغییر به رنگ سیب‌زمینی بود. موهای سیاه و خاکستری رنگی جلوی سینه‌اش، پشت شانه‌ها و روی کتف و بازوهایش به مقدار خیلی زیاد و بلندی در حال رشد بود، همچنین ابعاد بدنش بزرگتر می‌شد و حجم عضلات و ماهیچه‌هایش افزایش می‌یافت و با اینکه او هیکل خیلی گنده و قدی بلند داشت، باز هم هیکلش گنده‌تر و قدش بلندتر می‌شد به طوری که دیگر درون حفره جا نشد و سرش با سقف غار برخورد کرد، بنابراین ناچار شد از آنجا خارج شود.سرش مانند سطح سیب‌زمینی صاف و گرد شده بود با چند ناهمواری مختصر دقیقاً مثل سیب‌زمینی و هیچ مویی نداشت. انگشتانش حالتی پیدا کرده بودند که وقتی آنها را به هم نزدیک می‌کرد به هم می‌چسبیدند و وقتی مشت می‌کرد کاملاً گرد می‌شد و اثری از انگشتانش باقی نمی‌ماند. دست‌هایش شبیه به توپ‌های گردِ بزرگی شده بودند. واقعاً که به یک هیولای تمام‌عیار تبدیل شده بود.بعد از آن دوباره از هوش رفت و وقتی به هوش آمد دید که در بیمارستان بستری شده است. پدرش نگران و پریشان کنار تخت نشسته و سرش را میان دست‌ها و زانوهایش گرفته بود. از پدرش پرسید که چه اتفاقی افتاد و چرا او اینجاست؟ پدرش گفت که با او چندین بار تماس گرفته و وقتی دیده که نه به گوشی همراهش جواب می‌دهد و نه به تلفن خانه‌اش و نه به تلفن محل کارش، خیلی برایش نگران شده است. هوا هم خیلی خراب بوده، به همین دلیل با پلیس تماس گرفته و ماجرا را برای آنها شرح داده بود. پلیس خودروی منفجرشدۀ او را در جادۀ بازگشت به خانه پیدا کرده و خودش را زخمی و با لباس‌های پاره در آن اطراف پیدا کرده بود. سپس به بیمارستان منتقلش کرده بودند.پدرش از او خواست تا ماجرا را برایش تعریف کند و بگوید که چه اتفاقی افتاده است، که پزشکش وارد شد و بعد از معاینۀ او اجازه داد تا از بیمارستان مرخص شود و به همین دلیل پدرش، آرش را آماده کرد که به خانۀ خودش ببرد، ولی آرش قبول نکرد و گفت که حالش خوب است و می‌خواهد که به خانۀ خودش رفته و دوش بگیرد، کمی استراحت کند و به کارهایش بپردازد. همچنین می‌بایست به ادارۀ پلیس برود و اتفاقاتی را که افتاده توضیح دهد و برای گرفتن پول بیمه به اداره بیمه برود. پدرش دیگر اصرار نکرد و آرش به خانه‌اش برگشت، به حمام رفت و دوش گرفت، ولی در هنگام دوش گرفتن زخم‌های روی بدنش توجهش را جلب کرد و چیزی که پزشکش متوجه آن نشده بود این بود که زخم‌ها در قسمت‌هایی خاص از بدنش وجود داشت و با گذشت زمان متوجه شد که آنها شبیه به چند خط موازی به دور تا دور دست‌ها و بدنش پیچیده و به مچ دست‌ها، پاها و سینه‌اش ختم شده‌اند. همین‌طور روی مچِ دست‌ها و پاهایش جای زخمی بیضی‌شکلی شبیه به سیب‌زمینی وجود داشت که انگار شبیه به سوختگی بود و آنها را عمدی سوزانده‌اند.وقتی از حمام بیرون آمد با کمی دقت بیشتر متوجه شد که بر روی آن زخم‌ها چیزی نامفهوم نوشته شده است. بر روی سینه‌اش هم دقیقاً در وسط نیز چنین چیزی وجود داشت، ولی بزرگتر، انگار که با چیزی آن شکل‌ها را بر روی بدنش داغ گذاشته‌اند. در همین افکار بود و هنگامی که برای خوابیدن به سمت اتاقش می‌رفت، به یک‌باره برق از چشمانش پرید چون چیزی را که می‌دید نمی‌توانست باور کند، شهزاد پارسی، آنکه از او افسانه‌های بسیار شنیده بود با همان تفاسیر، روبه‌رویش ظاهر شد. شهزاد جلو رفت و دست آرش را گرفت و او را به بیرون از خانه برد و سوار خودروی عجیبش کرد و به خانه‌اش برد و همۀ اتفاقاتی که برای خودش افتاده و اینکه از کجا آرش را می‌شناسد، برایش تعریف کرد و گفت که همه چیز را دربارۀ او می‌داند و اینکه چه بلایی سرش آمده است. شهزاد گفت که در خواب دیده مغ‌های پیر به پیشش آمده‌اند و او را از ظهور اولین اَبَرقهرمانش باخبر کرده‌اند و آن ابرقهرمان آرش بوده است. پس به او گفت که به آزمایشگاهش برگردد و دوباره همه چیز را از نو مرور کند و منتظر ملاقات دوبارۀ شهزاد باشد.آرش ناگهان از خواب پرید و از این خواب بسیار عجیب که بیشتر شبیه به واقعیت بود تا یک رؤیای شیرین احساس غرور و قدرت کرد؛ چون توانسته بود شهزاد پارسی، ابرقهرمان دوران کودکی‌اش را، در خواب ببیند و به همین علت خیلی سراسیمه به آزمایشگاهش برگشت تا طبق حرف‌های او عمل کند.بنابراین کارش را شروع کرد و همۀ آزمایش‌ها را دوباره مو به مو و با دقت بسیار انجام داد، ولی راز آن قدرت عجیب و آن حالت دگرگونی را، که در آن حفره به او دست داده بود، درک نکرد. برای یک لحظه فکری به ذهنش خطور کرد و آن این بود که شاید چیزی در بدن خودش وجود دارد و باید خون خودش را آزمایش کند به همین دلیل این کار را انجام داد و متوجه چیزهایی عجیب در خونش شد: اینکه تحت تأثیر مبارزه با گرگ، خفاش و خرس خون آن موجودات با خون او ترکیب شده بود، ولی این باعث بیماری او نشده بود و متوجه این شد که ترکیب خونش و خون آنها یک مادۀ درمان‌کننده به‌وجود آورده است.بنابراین به سرعت به این فکر افتاد که از خون آن گرگ، خفاش و خرس استفاده کند و وجود آنها را به مراحل آزمایشاتش بیافزاید، ولی این کاری ناممکن بود چون تا آن زمان یا حیوانات دیگر آنها را خورده بودند یا آنکه اگر این‌طور هم نبود خون آنها دیگر خاصیتش را از دست داده بود. همچنین به این فکر کرد که آیا هنوز هم خون خودش چنین خاصیتی را داراست!؟ پس خیلی سریع خون خودش را به مقدار زیاد تکثیر داد و از آنها برای آزمایشاتش استفاده کرد و این کار را چندین مرتبه تکرار کرد، ولی افاقه نکرد و وقتی که داشت کور سوی امیدش خاموش می‌شد چیزی عجیب توجهش را جلب کرد و آن این بود که بر روی همۀ پریزهای اتاقش یک حالت سوختگی مشاهده کرد. او به یاد آورد که آن شب کزایی صاعقۀ بدی با زمین برخورد کرد که خودروی او را هم منفجر کرده بود و بعد از برگشتش از دستشویی دیده بود که نمونۀ سیب‌زمینی کاملاً سیاه و سوخته شده، پس حتماً به شکلی نامعلوم یک صاعقه با دستگاه‌ها برخورد کرده و به علت انرژی بسیار بالا باعث تغییراتی شدید در عملکرد آزمایشات بر روی سیب‌زمینی شده است و به همین دلیل دوباره همۀ مراحل اولیه را انجام داد. سپس به وسیلۀ یک دستگاه که ولتاژ و انرژی برابر با همان صاعقه را تولید می‌کرد، بر روی نمونۀ سیب‌زمینی جدید تحقیق کرد و سپس آن سیب‌زمینی را خورد چون تأثیرات آن با ترکیب شدن با خونش اتفاق می‌افتاد، ولی این اتفاق زمان نیاز داشت.بعد از گذشت مدتی کم‌کم تغییرات شروع شد و دوباره به همان هیولای وحشتناک تبدیل شد و چیز جالب این بود که موفق شده بود راز این اتفاق و قدرت جالب را کشف کند، ولی چون این کار را در فضای باز پشت آزمایشگاهش انجام می‌داد دیگر نمی‌توانست که به داخل آزمایشگاهش برگردد چون آنقدر هیکلش بزرگ شده بود که دیگر از در رد نمی‌شد تا بتواند آزمایشات را بر روی خودش انجام دهد، اما در آن لحظه حسی به او می‌گفت که این تمام قدرتش نیست و کارهای دیگری هم می‌تواند با استفاده از این قدرت انجام دهد و آن حس مثل صدای شهزاد بود که دائماً در مغزش می‌پیچید و تکرار می‌شد.به همین دلیل سعی کرد که تمرکز کند تا بتواند بفهمد چه کاری می‌تواند با این قدرت خارق‌العاده انجام دهد. این بار تغییرات، کمی فرق داشت. رطوبت پوست بدنش از دست رفته و خشک شده و به رنگ قهوه‌ای ملایم مثل سیب‌زمینی درآمده بود. این بار قیافه‌‌اش بسیار زیباتر شده بود و مهربان‌تر به نظر می‌آمد، ولی هنوز هم ترسناک بود و موهایش در زیر نور، مثل بلور برق، می‌زد. چیز عجیب دیگر آنکه دیگر روی سینه‌اش مویی در نیامده بود و به جای آن یک شکل بیضوی ایجاد شده بود که می‌درخشید و از خط‌های سوخته‌ای که در سرتاسر بدنش وجود داشت نورهای سبز، قرمز و آبی به سمت شکل‌های بیضوی روی سینه، مچ دست‌ها و پاهایش سرازیر شده بودند که انگار مایعاتی به آن رنگ‌ها به سمت آن شکل‌های بیضوی جاری بودند و مدام آن شکل‌ها بیشتر می‌درخشیدند و نیرویی بیشتر می‌گرفتند؛ مثل ستاره‌ها که در تاریکی شب‌ها چشمک می‌زنند و نورشان بیشتر می‌شود و انرژی آنها بیشتر می‌گردد. انگار که دائماً روشن و خاموش می‌شدند و نوشته‌های بر روی بیضی‌ها که نامفهوم بودند، واضح شده بودند و شبیه به تکرار متوالی حرف انگلیسی «P» به شکل «PP» ظاهر شدند.آن خطوط سوخته همچنان نورهای سبز، قرمز و آبی را از زیر موهای پر پشت سیاه و خاکستری رنگ آرش به سمت سینه و مچ‌هایش جریان می‌دادند و هیکلش خیلی عظیم‌الجثه‌تر شده بود و پوست بدنش کاملاً به رنگ پوست سیب‌زمینی تازه و خوشمزه درآمده بود و سرش بدون هیچ مویی مثل یک سیب‌زمینی گنده بر روی بدنش قرار داشت و خبری از هیچ‌گونه گردنی نبود و وقتی که تغییرات تمام شد او تبدیل به یک هیولای کچل کله‌گندۀ رنگارنگ پشمالوی غول‌پیکر شده بود که قدی بسیار بلند داشت.وقتی که می‌دوید سرعتش با سرعت خودروی شهزاد برابری می‌کرد و از صاعقه‌ای که می‌خواهد با زمین برخورد کند سریع‌تر حرکت می‌کرد. دندان‌هایش مثل دندان‌های یک گرگ نر درندۀ خاکستری، تیز و برّنده شده بود و چهار دندان نیشش نوک‌تیز و دراز شده بودند مثل دندان‌های «دراکولای برام استوکر» یا دندان‌های خفاش خونخوار خون‌آشام؛ کمی هم چهره‌اش چیزی بین خرس، گرگ، خفاش و آدمیزاد شده بود، ولی خیلی جذاب و دوست‌داشتنی‌تر و در عین حال خیلی هم ترسناک‌تر.همچنین نورهایی که از جای زخم‌هایش به بیرون می‌تابید مثل عضوی زنده از او به یک هالۀ محافظ رنگارنگ در اطراف بدنش تبدیل شده بودند که انگار در آتشی سبز، قرمز و آبی می‌سوختند.او حس خوبی داشت، احساس می‌کرد قدرتی اهورایی پیدا کرده و این نیرو، نیرویی اهورایی است که اهورا مزدا پروردگار یکتا خدای جهانیان به او اعطا کرده است تا از مردم مراقبت کند و آنها را از بلایای انسانی نجات دهد و اینها حرف‌هایی بود که با صدای شهزاد مدام می‌شنید و فهمیده بود که می‌تواند در مقابل مشکلات و حوادثی که برای مردم پیش می‌آید ایستادگی و مقاومت کند و مردم گرفتار در خطرات گوناگون را نجات دهد و به آنها کمک کند.وقتی که تمرکز کرد به هیچ چیز دیگر جز پروردگار یکتایش، اهورا مزدای پاک و مرد افسانه‌هایش ـ شهزاد پارسی ـ فکر نکرد. سپس اتفاقی باورنکردنی به وقوع پیوست و از اینجا به بعد قدرت‌های واقعی‌اش پدیدار شدند. ابتدا بر روی چشمانش تمرکز کرد، که چه قدرتی می‌توانند داشته باشند! برای چند لحظه همه جا سیاه شد و چشمانش دیگر هیچ چیزی را نمی‌دیدند بعد چشمانش سبز رنگ شدند و همه چیز را سبز رنگ دید و چشمانش به یک جفت دوربین مادون قرمز تبدیل شد که در تاریکی هر چیزی را می‌دید، سپس توانست از چشمانش اشعه‌ای سبز به بیرون بتاباند، ابتدا از هر چشمش یک اشعۀ سبز می‌تابید و بعد از چند لحظه توانست اشعه‌های هر یک از چشم‌ها را با هم یکی کند و یک اشعه را، که قدرت تخریب بالایی داشت، به بیرون بتاباند و می‌توانست میزان تابش و تخریب آن را تنظیم و کنترل کند تا صدمات زیادی به بار نیاوره و خسارت مالی و جانی به کسی وارد نکند. البته زمانی آن اشعۀ سبز مخرب به بیرون می‌تابید که چشمانش باز بودند و به محض بستن چشم‌هایش پلک‌هایش مثل یک محافظ عمل می‌کردند و اطرافش را می‌دید، ولی مثل دوربین مادون قرمز دید در شب عمل می‌کردند و دیگر نمی توانست از اشعۀ سبز استفاده کند و وقتی که چشم‌هایش به این حالت تبدیل شدند شکل‌های بیضوی روی بدنش و خطوط متصل به آنها نیز به رنگ سبز درآمدند.این کار باعث شد تا حس کند چشمانش قدرت‌های دیگری هم می‌توانند داشته باشند. به همین دلیل سعی کرد تا با تمرکز دوباره این کار را انجام دهد و این بار چشمانش قرمز شدند و هاله‌ای باریک از آتش دور چشمانش را فرا گرفت و وقتی چشمانش را بست مثل دوربین‌های حرارتی عمل کردند و هر جسمی را که امواج گرمایی می‌تاباند، می‌توانست ببیند و تشخیص دهد.هنگامی که یکی از چشمانش یا هر دوی آنها باز بود از آنها لیزری قوی و پرانرژی به بیرون می‌تابید که شراره‌هایی از آتش به دور آنها در حال چرخش بود که ضمن تخریب، قدرت آتش‌زنی هم داشتند و همچنین می‌توانست که تنها لیزر یا فقط شراره‌های سوزان آتش به اطراف پرتاب کند.این بار که چشمانش قرمز شده بود و اطرافش آتشین شده بود تمام خطوط سرتاسر بدنش مانند رودی از مواد مذاب قرمز و گداخته آتشین بود و به سمت شکل‌ها روان بود و همانند چشمه‌ای شده بود که محل سرازیری و تجمع آب رودخانه‌ها باشد و آن خطوط قرمز شده بودند و خطی آتشین به دورشان کشیده شده بود.دیگر مطمئن بود که به ازای هر کدام از آن نورهای رنگین باید قدرتی خاص وجود داشته باشد؛ برای همین برای بار سوم تلاش و تمرکز کرد، شاید که برای رنگ آبی هم قدرت خاصی برای چشمانش وجود داشته باشد. بعد در یک لحظه آن شکل‌ها و خط‌ها به رنگ آبی درآمدند و آذرخش‌های الکتریسیته‌ای از آن خط‌ها و شکل‌ها به رنگ آبی در هوا و اطراف بدن آرش به جهش درآمدند. او چشمانش را بست و وقتی که باز کرد تمام بدنش مانند یک میدان الکتریکی شده بود، که از آن جرقه‌هایی الکتریکی به اطراف پرتاب می‌شد و آنها مانند ماری که به دور چیزی پیچیده باشد به دور بدن آرش پیچیده بودند.چشمانش هم آبی شده بود و تشعشعات الکتریکی آبی نقطه‌ای و مدارگونه شبیه به ستاره‌های دنباله‌دار به طور مداوم هرکدام در خلاف جهت دیگری به دور آنها می‌چرخیدند. وقتی که چشمانش را می‌بست هر چند لحظه یک بار همه جا تاریک می‌شد و بعد تصویر مقابل چشمانش به آبی محوی تبدیل می‌شد و بعد دوباره همه جا تاریک می‌شد و تا وقتی که چشمانش بسته بود این اتفاق ادامه داشت؛ انگارکه امواجی از چشمانش شروع به تابش می‌کرد که هر چیزی را در هر جایی، که با یک فاصلۀ معیّن در مقابل چشمانش وجود داشت، حتی از پشت چندین دیوار بتونی یا فولادی یا هر چیز دیگر می‌توانست ببیند، و فیلم «بازگشت مرد خفاشی» را تداعی می‌کرد.وقتی که چشمانش را باز کرد امواج آبی جهنده‌ای در اطراف چشمانش وجود داشت که می‌توانست دو کار انجام دهد: یکی آنکه اجسام را با نگاه به آنها به حرکت درآورد و به هر طرف پرتاب کند، ولی نمی‌توانست که اجسام خیلی سنگین را بلند و جابه‌جا کند؛ چون در آن صورت به مغزش فشار می‌آمد و چشم‌هایش دچار دردی شدید می‌شد و دیگر اینکه می‌توانست امواجی جهنده و آبی به اطراف بتاباند و می‌توانست در این حالت هر کدام از چشم‌هایش را به یک طرف بچرخاند و از آن امواج به اطراف پرتاب کند و دستگاه‌های الکتریکی را از کار بیندازد.او احساس می‌کرد که انرژی‌ها و نیروهای خارق‌العادۀ دیگری نیز دارد و کارهای دیگری نیز می‌تواند انجام دهد، ولی در همان لحظه صمیمی‌ترین دوستش ـ بهناز ـ سر رسید و همین که آرش را در آن وضعیت دید و با به زبان آوردن نام آرش با لحنی خاص و با ناراحتی بسیار از اینکه آرش چقدر زشت و غیر قابل تحمل شده آنجا را ترک کرد. در همان لحظه آرش به حالت طبیعی‌اش برگشت و از اینکه بهناز او را در آن وضعیت دیده بود خیلی ناراحت شد، اما انرژی و توان دویدن نداشت و همین که خواست خود را به بهناز برساند او رفته بود.روز بعد آرش با بررسی‌های بیشتر و تحقیقات و آزمایشات دیگر به این نتیجه رسید که اگر این دارو به مقدار بسیار کمی در مقیاس هزارم میلی‌لیتر برای بیماران مغزی مصرف شود و آنهایی که به بیماری‌های سرطانی مبتلا هستند از استفاده کنند، سلول‌های مرده، گلبول‌های سفید، سیستم ایمنی و دفاعی بدن دوباره بازسازی و تقویت می‌شوند و سلول‌های اضافی تولیدشده و مزاحم و بی‌فایده از بین می‌روند و بیمار سلامتی کامل خود را به دست می‌آورد. این کشف بزرگ، کمکی عظیم در علم پزشکی و گیاه‌پزشکی به شمار می‌آمد. آرش این دارو و تمامی مراحل به دست آمدنش را به عنوان پروژه پایان‌نامه‌اش ارائه داد و مدرک دکترایش را کسب کرد، از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد سپس به ادامۀ یادگیری علوم و فنون جدید پرداخت و از آن پس زندگی جدیدی برایش آغاز شد.او برای اینکه بتواند باقی قدرت‌هایش را آزمایش کند و دیگر آزمایشات را روی این قدرت‌ها اجرا کند نیاز به یک نفر داشت که کمکش کند و محلی که در آنجا بتواند با آرامش و بدون ایجاد مزاحمت برای دیگران، آزمایشاتش را به پیش ببرد. به همین دلیل آزمایشگاهش جایی مناسب برای این کار بود، ولی به چه کسی می‌توانست اعتماد کند؟ بهناز که از دیدن او نفرت داشت و فکر می‌کرد که او اعمالی غیرانسانی در آنجا انجام می‌دهد؛ در صورتی که چنین نبود و در همان لحظه که به کمک بهناز فکر می‌کرد به یاد آقای افتخاری استادش افتاد. آقای افتخاری، استاد راهنمایش در طی ارائه پایان‌نامه‌اش بود. آرش با او تماس گرفت و از او طلب کمک کرد و همه چیز را با او در میان گذاشت و خواست که این موضوع را با هیچ کسی در میان نگذارد و آقای افتخاری هم پذیرفت که او را در هر شرایطی کمک کند.اولین کار این بود که لباسی مناسب برای آن هیولای زشت آماده کند که هنگام تبدیل شدنش به هیولا، لباس اندازۀ جثۀ او شود و با بازگشت آرش به حالت اول، دوباره به اندازۀ قبل برگردد و این از عریانی آرش جلوگیری می‌کرد و باعث وحشت دیگران به‌خصوص بهناز نمی‌‌شد. برای این کار از نوعی پارچه با الیاف نیمه‌مصنوعیِ نیمه‌گیاهی مرتجع و خاص، که قابل بازیافت بود استفاده کرد که در صورت هر گونه خرابی، قابلیت بازیافت داشت و به محیط زیست هم صدمه‌ای نمی‌زد. به کمک آقای افتخاری و آزمایشات و تغییرات در بافت الیافی و چیدمان و ساختمان مولکولی آن، لباسی مخصوص تهیه کرد که هنگام پوشیدن کاملاً برازندۀ آرش بود و می‌خواست ببیند که برازندۀ آن هیولا هم خواهد شد یا نه!؟آرش قبل از خوردن سیب‌زمینی آن لباس مخصوص را پوشید و دوباره از آن سیب‌زمینی خورد، همان مقداری که بار آخر مصرف کرده بود، بنابراین دوباره تبدیل به غول شد. بعد از آنکه به هیولای غول‌پیکر تبدیل شد لباس خیلی برازنده‌اش شد و او را خیلی زیبا کرده بود و هیکل و اندام او را بسیار خوش‌ترکیب به نمایش گذاشته بود؛ شبیه به مردی بسیار بزرگ با سری بی‌مو بود.آن خطوط و شکل‌ها بر روی لباس آمدند و انگار که لباس از پوست بدنش بود و به همان رنگ یعنی رنگ پوست سیب‌زمینی درآمده بود؛ آن خطوط و شکل‌ها زیبایی خاصی به لباس داده بودند.آقای افتخاری که آنجا بود و همه چیز را تحت کنترل داشت از دیدن چیزی به این عجیبی خیلی حیرت کرده بود. او متوجه شد چیزهایی که شاگردش می‌گفته خیلی ساده‌تر و پیش پا افتاده‌تر از چیزی بوده که خودش به چشم می‌دید. او ابتدا خون آرش را آزمایش کرد و سپس به این نتیجه رسید که این کار را به گونه‌ای انجام دهد که در بدن آرش نهادینه شده و هر وقت که لازم بود بدون خوردن نمونۀ سیب‌زمینی آزمایشگاهی تبدیل به هیولا شود. برای دفعۀ بعد آرش علاوه بر خوردن سیب‌زمینی مقداری از آن را به صورت عصاره‌ای درآورده و به خون خودش، از طریق زیرپوستی درون‌سلولی، تزریق کرد. به همین علت برای تأثیر بیشتر آن حوضچه‌ای تدارک دید که حاوی محلول مایع عصارۀ آن سیب‌زمینی بود و همراه با لباس در آن فرو رفت، سپس خود را کاملاً در آن شستشو داد و بنا بر محاسباتش یک ساعت در آن محلول ماند. سپس محلولی مخصوص از حاصل عصارۀ همان سیب‌زمینی را خورد و این بار دقیقاً شبیه یک انسان خوش‌هیکل و خوش‌تیپ شده بود، ولی خیلی ابعادش بزرگتر بود و آن نورهای رنگارنگ روی خطوط و شکل‌های بیضوی روی بدن و لباسش با شدت نور بیشتر و کیفیت رنگ بهتر و زیباتری می‌درخشیدند و زیبایی خاصی به او داده بودند.این بار هر وقت که می‌خواست می‌توانست به آن هیولا تبدیل شود و هر وقت که می‌خواست به حالت اول خود برمی‌گشت. او تصمیم گرفت که به هیولا تبدیل شود، بنابراین به آقای افتخاری گفت که با بهناز تماس بگیرد و او را راضی کند که به آنجا بیاید و ببیند که همه چیز رو به راه است تا طرز فکرش در مورد آن هیولا و آرش عوض شود. آقای افتخاری هم همین کار را کرد.وقتی که بهناز آمد و آن هیولا را دید، این بار نترسید و خیلی هم از او خوشش آمد و چهرۀ وحشتناک ـ ولی مهربان ـ او را دوست داشت و در همان لحظه که بهناز آن هیولا را برانداز می‌کرد آرش به حالت اولش برگشت و بهناز کاملاً تعجب کرد و متوجه اشتباهش شد و از آرش عذرخواهی کرد و از اینکه او را ناراحت کرده بود و قضاوت نادرست کرده بود پشیمان شد. آرش هم از بهناز به دلیل چیزی که دیده بود پوزش خواست و دوباره روابطشان، مثل روز اول، خوب و صمیمی شد.آرش در همان دم دوباره به آن هیولا تبدیل شد و در کنار بهناز مثل افسانۀ «دیو و دلبر» شده بودند. آقای افتخاری آنجا ایستاده بود و نظاره می‌کرد، اما چیزی عجیب توجهش را جلب کرد و آن اینکه بر روی شکل‌های بیضوی نوشته‌هایی بود که همان تکرار متوالی حرف انگلیسی «P» به شکل «PP» بود و به این نتیجه رسید که حتماً رابطه‌ای بین آنها و آرش وجود دارد. سپس همۀ چیزهایی را که آرش برایش گفته بود برای بهناز هم تعریف کرد؛ حتی خوابی که آرش دیده بود و از او درخواست همفکری کرده بود. در این لحظه بهناز آن رابطه را کشف کرد و اینکه آن حروف مخفف «شاهزادۀ سیب‌زمینی» به زبان انگلیسی است، پس حتماً به همین دلیل به این شکل بودند و از آن پس هر گاه آرش به آن هیولا تبدیل می‌شد او را «شاهزادۀ سیب‌زمینی» صدا کردند.حالا دیگر زمان آن رسیده بود که شاهزادۀ سیب‌زمینی دیگر قدرت‌هایش را امتحان کند. او هنوز هم قدرت‌های قبلی‌اش را داشت و با چشمانش همان کارها را می‌کرد و این بار هم انرژی‌اش به اتمام نمی‌رسید و هر چه بیشتر از قدرت‌هایش استفاده می‌کرد انرژی‌اش بیشتر هم می‌شد. این بار بر روی دستانش تمرکز کرد. او مشت‌هایی محکم داشت چون وقتی انگشتانش را جمع و مشت می‌کرد، به یک تکه‌سنگ گرد تبدیل می‌شد که هر چیز یا کسی را می‌توانست خرد کرده و در هم بکوبد. دستانش قدرتی فوق‌العاده داشتند و خیلی نیرومند و قدرتمند بودند و وقتی دستانش را به هم گره می‌کرد، به یک توپ سنگی بزرگ تبدیل می‌شد. اینها صحنه‌هایی بودند که بهناز تا آن لحظه از شاهزادۀ سیب‌زمینی ـ همان آرش دوست صمیمی‌اش ـ توصیف می‌کرد.وقتی که خطوط و شکل‌های روی بدنش به رنگ قرمز درآمدند هاله‌ای از آتشی مذاب‌گونه در آنها جریان گرفت؛ دست‌هایش شعله‌ور شده و آتش گرفتند، ولی به آرش آسیبی نرسید و آنجا بود که فهمید او ضد حریق هم شده است. او می‌توانست گلوله‌‌هایی آتشین و شعله‌ور درست کند و به هر طرف پرتاب کند، آن گلوله‌ها مانند ستاره‌هایی دنباله‌دار از جنس آتش بودند، که شراره‌هایی از آتش به دنبال داشتند.وقتی پایش را روی زمین کشید، زمین آتش گرفت و وقتی که پایش را پرتاب کرد، گویی که یک توپ را شوت کرده، این توپ تبدیل به گلوله‌ای آتشین شد و به سویی پرتاب ‌شد. در این حال او احساس کرد که این صدای شهزاد پارسی است که به او می‌گوید چه کار باید بکند.سپس خطوط و شکل‌های روی بدنش به رنگ آبی درآمدند و از آنها جرقه‌هایی آبی به بیرون جهید. دستانش با هر چه که تماس برقرار می‌کرد یا جسمی را لمس می‌کرد با آن جسم یکی می‌شد، همچنین از دستانش جرقه‌هایی آبی به اطراف پرتاب می‌کرد که انگار از دستانش رعد و برق به اطراف می‌جهید و نیز شاخه‌های آذرخش آبی به اطراف پرتاب می‌کرد به طوری که انگار یک مرد هفت‌تیرکش خیلی سریع دستش را کنار خودش بگیرد و هفت تیرش را بیرون بکشد و در یک چشم به هم زدن چند تیر شلیک کند. شاهزادۀ سیب‌زمینی هم همین کار را کرد؛ دستش را کنار خودش باز نگه داشت و انگشتانش را به حرکت درآورد، انگار که می‌خواهد هفت تیرش را به موقع بیرون بکشد. سپس جریان الکتریکی در آنها به وجود آمده و در یک لحظه چند شاخه آذرخش آبی رنگ خیلی زیبا از دستانش به چند جهت پرتاب شدند.او قبلاً وقتی خطوط و شکل‌های روی بدنش و همین‌طور چشمانش آبی بودند، با استفاده از چشمانش اجسام و اشیای سبکی را بلند می‌کرد و به اطراف هدایت می‌کرد و به هر سویی که می‌خواست پرتاب می‌کرد، ولی این بار این کار را با دستانش انجام داد و این مرتبه توانست چیزهای خیلی سنگین‌تری را هم‌زمان بلند کند و بدون آنکه به آنها دست بزند هر کدام را به سویی پرتاب ‌کرد و هر کدام را به سمتی پرتاب می‌کرد.وقتی خط‌ها و شکل‌های روی بدنش به رنگ سبز درآمدند، ابتدا فکر کرد که در این حالت نمی‌تواند با دستانش کار کند، ولی وقتی آنها را به طور اتفاقی به هم چسباند نوری سبز رنگ از آنها تابیده شد که هر چیز را که در سر راهش بود ناپدید کرد. انگار وقتی آن اشعۀ سبز به جسمی تابیده می‌شد آن جسم را به انرژی تبدیل می‌کرد و شاهزادۀ سیب‌زمینی آن انرژی را در خودش ذخیره کرد و انرژی‌اش بیشتر شد و این کار به گونه‌ای بود که او دو نشان بر روی مچ دست‌هایش را به شکل ضربدری بر روی هم قرار داد و سپس اشعه‌ای سبز رنگ از آنها به بیرون تابید و اولین چیزی را که بر سر راهش بود، ناپدید و به انرژی تبدیل کرد و بر انرژی درونی شاهزادۀ سیب‌زمینی افزود. شاهزادۀ سیب‌زمینی، بهناز و آقای افتخاری با اینکه این کارها برایشان هیجان‌انگیز بود، دیگر خسته شده بودند، ولی دیگر شب شده بود و وقت رفتن به خانه بود.چیزی که برای آنان جای سؤال داشت این بود که چرا شاهزادۀ سیب‌زمینی اینقدر زود خسته شده بود به همین دلیل آرش فکر کرد که چطور است بیشتر تمرین و تمرکز کند تا بهتر بتواند از آن نیروها استفاده کند.آرش بعد از تمرین‌های زیاد و انجام ورزش‌های ذهنی، روحی و جسمی از جمله یوگا، شطرنج، بدنسازی و ورزش‌های رزمی ترکیبی تصمیم گرفت که دوباره کارش را شروع کند و تبدیل به شاهزادۀ سیب‌زمینی شود؛ چون احساس می‌کرد که با تمرکز بیشتر این بار بهتر و درست‌تر می‌تواند از قدرت‌ها و نیروهایش استفاده کند.آرش دوباره به شاهزادۀ سیب‌زمینی تبدیل شد و همان قدرت‌ها و نیروهای قبلی را، این بار قوی‌تر و بهتر استفاده کرد و توانست که از همۀ آنها هم‌زمان یا جداگانه استفاده کند و با تمرکز بیشتر روش بهره‌گیری صحیح و درست آنها را به خوبی یاد گرفت و توانست هر کدام را به موقع به کار ببرد.این بار نیروها و قدرت‌هایی جدید هم پیدا کرده بود، به‌طوری که خط‌ها و شکل‌های روی بدنش مدام رنگ عوض کردند و از سبز به آبی و از آبی به قرمز و از قرمز به سبز و بالعکس تغییر کردند؛ به‌ طوری که وقتی کف دستش را جلوی خودش نگه داشت امواجی سیاه در کف آن مانند شراره‌های آتش سیاه به حرکت درآمد، سپس حفره‌ای سیاه در کف دستش پدید آمد که هاله‌هایی به رنگ سبز، قرمز آتشین و آبی، آن حفرۀ سیاه را احاطه کردند.آن حفره مانند سیاه‌چاله‌ای فضایی بود که بر روی زمین پدید آمده بود و هر چیز کوچک را در خود می‌بلعید و در عرض کمتر از چندهزارم ثانیه هیچ اثری از آن باقی نمی‌ماند، انگار که آن چیز از ابتدای ازل بر روی زمین وجود نداشته است و انرژی آنها را می‌گرفت و به انرژی خودش می‌افزود. همچنین او می‌توانست حفره‌های کف دو دستش را با هم ادغام کرده و حفره‌ای عظیم به‌وجود آورد که از قبلی‌ها خیلی بزرگتر بوده و این بار هر چیزی را که در سر راهش بود در خود می‌بلعید.مهم‌ترین قدرت او غلبه بر جاذبۀ زمین بود. او توانست در هوا معلق شود و مثل فضانوردان در فضا، در هوا به حرکت درآید و به‌وسیلۀ اشعه سبزش که مانند آتش انتهای موشک فضانوردی بود با سرعت زیاد در آسمان به پرواز درآمده و فقط قدرت پرتاب گلولۀ آتش را داشت.او همچنین توانست ابعاد بدنش را کنترل کند و خودش را بزرگتر یا کوچکتر کند، ولی از اندازۀ اولیه‌ای که آرش داشت نمی توانست کوچکتر شود. همۀ اینها در حالی رخ داد که هاله‌های رنگین آبی و قرمز و سبز در اطراف بدنش بودند؛ همچنین توانست که نامرئی شود و این ورای تمامی قدرت‌هایش بود.آن شب هم به پایان رسید و شاهزادۀ سیب‌زمینی به این نتیجه رسید که دیگر قدرت و انرژی‌ای برایش باقی نمانده است که او امتحان نکرده باشد و دائماً صدایی در گوشش به او می‌گفت که او به تکامل رسیده است و به همین دلیل به آرش تبدیل شد و بهناز و آقای افتخاری را به منزلشان رساند، ولی در راه برگشت به خانه‌اش با چیزی واقعاً باورنکردنی روبه‌رو شد و این بار دیگر خواب و رؤیایی در کار نبود و همه چیز کاملاً واقعی و حقیقی بود.آرش، شهزاد پارسی را کنار خیابان در حالی که به خودرویش تکیه داده بود، دید. او از خودرویش پیاده شد و به سمت شهزاد رفت و با تعجب فراوان به او و خودروی عجیبش نگاه کرد. در همان لحظه شهزاد به او گفت: «نمی‌خواهی به سرورت تعظیم کنی.» آرش به طور غریزی و غیر ارادی در جلوی پای شهزاد پای راست را جلو و پای چپ را به عقب گذاشت و دست راست را مشت کرد و آرنج خود را به روی زانوی پای راست خود گذاشت و مشت خود را در روبه‌روی قلب خود نگه داشت و دست چپ را مشت کرد و مشت خود را در جلوی پای چپ بر زمین گذاشت و این چنین تعظیم نمود و شهزاد جلو رفت و دست به شانۀ او زد و گفت: «تو یکی از فرماندهان ارتش من خواهی بود، همان طور که نیای بزرگوارت «آرش کمانگیر» فرماندۀ ارتش پدر من بود و وظیفۀ محافظت از مرزهای کشور را بر عهده داشت. حالا من هم از تو می‌خواهم که این کار را برای من انجام دهی و برای اینکه در تصمیمت راسخ باشی می‌خواهم برایت داستان شجاعت و فداکاری نیای بزرگوارت را، برای محافظت از مرزهای ایران تا آخرین لحظه‌های مرگش تعریف کنم.»شهزاد این چنین صحبت‌هایش را با آرش ادامه داد: «مطمئناً داستان آرش کمانگیر را شنیده‌ای، ولی من چیزی دیگر را از آن روزی که او این دنیا را ترک گفت برایت تعریف می‌کنم:آرش خسته و ناتوان برای محافظت از مرزهای کشور روح و جانش را در تیرش دماند و تیر را از چلۀ کمان رها ساخت؛ تیر مرزهای ایران را با سرعت درنوردید و به نقطۀ رهایی از چلۀ کمان بازگشت و به نوری تبدیل شد، سپس فوراً خاموش شد. آرش ابتدا سر تا به پا به گلوله‌ای از نور آتشین شعله‌وری مبدل شد و آن نور روح وجودش بود، که به فرمان پروردگار یکتا اهورا مزدا و با اجازۀ پدرم از وجودش خارج شده بود و به درون تیری رفته بود که در چلۀ کمان گذاشته بود. تیر از چلۀ کمان رها شد و مرزهای ایران را از زمان هخامنشیان، که بزرگترین وسعت و مساحت را داشت، تا اکنون درنوردید. آن تیر همانند عقابی در آسمان ایران به پرواز درآمد و مثل ببری درنده بر روی زمین با سرعت دوید و مرزهای ایران را در نوردید سپس آن ببر کوچک شد و به شکل گربه‌ای در آمد که نشسته است و آرام و مهربان از مرزهای ایران محافظت می‌کند و آن عقاب هنوز بر آسمان ایران پرواز و دیده‌بانی می‌کند، ولی اکنون زمان آن رسیده که به کمک تو این گربه برخیزد و دوباره به ببر زمان تبدیل شود و با دیده‌بانی آن عقاب پیر، مرزهای ایران را از نو نمایان سازد و قدرت این کشور را به دشمنان این مرز و بوم نشان دهد. در آن لحظه ببر هنگامی که به مکان اولیه‌اش؛ یعنی جایی که آرش ایستاده بود بازگشت دوباره به درون آرش بازگشت و سپس مثل گربه‌ای شد که گفتم و آرش به مجسمه‌ای سنگی تبدیل شد، به همان شکل که در حال رهایی تیر از چلۀ کمانش است و نوک آن تیر، که در دستان مجسمۀ آرش است، مکان پرواز آن عقاب را نشان می‌دهد؛ یعنی مکان دشمن ایران در زمان تو. اینها چیزهایی بود که از مغ‌های پیر شنیده و در وصیت پدرم به خودم خوانده بودم. حالا دیگر تصمیم با توست.»آرش با شنیدن این داستان و حرف‌ها از شهزاد، اشک در چشمانش جمع شد و این بار خودش در مقابل شهزاد تعظیم کرد و به او گفت: «هر چه شاهزاده امر کنند.» شهزاد با دیدن این صحنه و شنیدن این حرف نتوانست جلوی خودش را بگیرد و جلو رفت و او را بلند کرد و در آغوش کشید و او را فرماندۀ ارشد کل قوا نامید که فرمان او فرمان شهزاد بود که حکم پروردگار یکتا اهورا مزدا را بر روی زمین داشت، همان‌طور که فرمان شهزاد این طور بود.سپس شهزاد و آرش با هم به منزل شهزاد رفتند و از آن پس با هم به مردم کمک کردند؛ تا اینکه تصمیم گرفتند به مکانی بروند که نوک تیر کمان آرش به آنجا اشاره می‌کرد و آنجا رشته کوه البرز بود. وقتی به آنجا رسیدند هیچ اثری از عقاب نبود و این باعث تعجب بسیار زیاد شهزاد شده بود چون قبلاً او را همواره در حال پرواز در آن نواحی دیده بود و وقتی بیشتر آن اطراف را جستجو کردند با صحنه‌ای واقعاً دلخراش و دردناک مواجه شدند: آن عقاب پیر، زخمی و خونین بر روی زمین در حال جان سپردن بود و به مکانی اشاره کرد که مانند غاری بود که منفجرش کرده باشند و سپس جان داد.شهزاد آن مکان را می‌شناخت آنجا جایی بود که فریدون، ضحاک ماردوش را به بند کشیده بود و در آنجا در دل کوه برای همیشه محبوس کرده بود، ولی حالا او آزاد شده بود و این همان دشمن زمان آرش بود و شهزاد و آرش به دنبال او بودند تا او را نابود کنند و به سزای اعمالش برسانند.دستگاه ردیاب شهزاد در آن لحظه رخداد چند سانحۀ مهیب را به طور هم‌زمان و با هم نشان می‌داد که علت آن نامعلوم بود و شهزاد و آرش در همان لحظه متوجه شدند که ضحاک ماردوش این کارها را کرده است. بنابراین به سرعت خود را به آنجا رساندند، ولی مردمی که به کمک احتیاج داشتند خیلی زیاد بودند. شهزاد به آرش گفت که برود و ضحاک ماردوش را از بین ببرد؛ چون تنها کسی می‌تواند او را از بین ببرد که در زمان او ظهور کرده باشد و ضحاک هم‌زمان با آرش بود و این کار از عهدۀ او بر می‌آمد.آرش دوباره تعظیم کرد و به محلی که ضحاک می‌رفت به راه افتاد تا جلوی او را بگیرد. شهزاد از همۀ الهه‌ها درخواست کمک کرد و با نیروی عظیم و خارق‌العادۀ خود همۀ مردم را نجات داد. آرش همان‌طور که به شاهزادۀ سیب‌زمینی تبدیل شده بود و در حال پرواز بود، متوجه شد که ضحاک در حال کشتار مردم و نابودی خانه‌های آنهاست و به سمت خانۀ بهناز در حرکت است و این به او نیرویی عجیب داد و در چشم به‌هم‌زدنی به خانۀ بهناز رسید و از او خواست که از آنجا فرار کند، ولی بهناز حرف او را قبول نکرد؛ چون شبِ پیش که آرش، آقای افتخاری را به خانه‌اش رساند و با بهناز تنها شد فرصت را مناسب دید که به او بگوید که چقدر عاشق اوست و دیگر تاب و توان این را ندارد که میان آنها فقط رابطۀ دوستانه برقرار باشد و می‌خواهد که با او ازدواج کند، ولی بهناز، که از او یکی دو سالی بزرگتر بود، از این حرف او ناراحت شد و گفت که دیگر نمی‌خواهد او را ببیند و حتی علتش را هم به آرش نگفت و در بین راه از خودروی آرش پیاده شد و بقیه راه را با تاکسی، که در همان موقع از آن نزدیکی می‌گذشت، به خانه‌اش برگشت و آرش غمگین و ناراحت به راهش ادامه داد که شهزاد را دیده بود.در همان لحظه ضحاک به آنجا رسید و آرش به شاهزادۀ سیب‌زمینی تبدیل شد و همان جا ایستاد و با ضحاک ماردوش، که دیگر ماردوش نبود، به مبارزه پرداخت؛ زیرا ضحاک که مظهر بدی، زشتی، پلشتی و پلیدی بود به یک اژدهای هفت سر با بدن و سر انسانی تبدیل شده بود، که به نحوی نیروهای شاهزادۀ سیب‌زمینی را داشت. آرش هر چه را که بلد بود اجرا کرد تا او را از بین ببرد، ولی هیچ اتفاقی برای ضحاک نیفتاد. شاهزادۀ سیب‌زمینی علت این قدرت را از او پرسید؛ ضحاک با خنده‌های شیطانی‌اش به او گفت که در نزدیکی آنجایی که او زندانی بود یک دانشمند دیوانه همان تحقیقاتی را که آرش انجام داد تا به شاهزادۀ سیب‌زمینی تبدیل شود، انجام داده بود و یک بمب ساخته بود. او این بمب را به سمت محل حبس او در کوه پرتاب کرد، ولی چون اتفاقی نیفتاد از ادامۀ آزمایشاتش دست برداشت، ولی این آزمایشات بر روی ضحاک تأثیر کرده و باعث شده بود که از آن زندان رهایی یابد و از بدن آن دانشمند استفاده کند تا بهتر بتواند از نیروهایش استفاده کند.بهناز با سر و صدای مبارزۀ میان شاهزادۀ سیب‌زمینی و ضحاک به بیرون از خانه‌ آمد و در یک لحظه شاهزادۀ سیب‌زمینی از ضحاک غافل شد و به سمت بهناز رفت تا از او محافظت کند، ضحاک از این موقعیت استفاده کرد و از هر کدام از قدرت‌هایش که شبیه قدرت‌های شاهزادۀ سیب‌زمینی بود استفاده کرد و هر کدام از گلوله‌هایش را با یکی از سرهای اژدهایش به سمت شاهزادۀ سیب‌زمینی پرتاب کرد و او را به شدت مجروح و زخمی کرد. او می‌دانست که این تنها راه از پا در آوردن شاهزادۀ سیب‌زمینی و حتی خودش است. بهناز که این صحنه را دید به سمت شاهزادۀ سیب‌زمینی رفت و بالای سر او نشست و در همان لحظه ضحاک خواست که هر دوی آنها را از بین ببرد، اما در همان لحظه شاهزادۀ سیب‌زمینی مثل یک سد عظیم و مقاوم در برابر حملات او به بهناز ایستادگی کرد و در حالی که پشتش به ضحاک بود، به بهناز لبخند زد. سپس با عصبانیت هر چه بیشتر به سمت ضحاک برگشت و به سمت او حمله‌ور شد و به پرواز درآمد و ضحاک را در دستانش گرفت و به آسمان بلند کرد و با تمام قدرتش او را به دورترین جایی که می‌توانست پرتاب کرد و به سرعت به آنجا پرواز کرد. ضحاک که خیلی خسته شده بود به سمت کویر به پرواز درآمد. شاهزادۀ سیب‌زمینی هم به دنبال او پرواز کرد. بهناز دید که شهزاد پارسی، که تعریفش را از آرش شنیده بود، با خودروی عجیبش آنجا توقف کرده و به او اشاره می‌کند که سوار خودرو شود. بهناز سوار شد و شهزاد با خودروی عجیبش با سرعتی باورنکردنی به سمتی رفتند که شاهزادۀ سیب‌زمینی می‌رفت و دید که آن دو با هم می‌جنگند. شاهزادۀ سیب‌زمینی با دیدن بهناز و شهزاد پارسی انرژی‌اش افزایش یافت و ضحاک را به آسمان برد و با استفاده از انرژی درونی‌اش یک هالۀ نورانی آبی، قرمز و سبز در دور خودش و آن موجود پلید در آسمان ایجاد کرد که بعد از برخورد با زمین به یک نیم‌کره بنفش تبدیل شد و با یک انفجار عظیم با تشعشعات نوری سپید و خیره‌کننده، آن موجود پلید را از بین بُرد و این بار در دل کویر و در دل زمین او را برای همیشه به خاک سپرد تا زمین او را تجزیه کند تا کاملاً نابود شود.بهناز که با دیدن آن صحنه فکر کرد که شاهزادۀ سیب‌زمینی، یا همان آرش، مرده است در خودروی شهزاد پارسی نشست و شروع به گریستن کرد و از اینکه باز هم دل آرش را شکسته است، پشیمان شد؛ کسی که واقعاً او را دوست داشت از خودش رانده و باز هم در مورد او زود قضاوت کرده بود. شهزاد با دیدن اشک‌های او چیزی نگفت و در زیر نور شدید آفتاب رانندگی کرد. در همین حال متوجه شد که در سایۀ چیزی بزرگ و عجیب رانندگی می‌کند و بعد از توقف خودرو از خودرویش پیاده شد و شاهزادۀ سیب‌زمینی را دید که بر بالای سر او پرواز می‌کرد و سپس شاهزادۀ سیب‌زمینی به آرش تبدیل شد. بهناز او را در آغوش کشید و بعد از آن آرش دوباره به شاهزادۀ سیب‌زمینی تبدیل شد و بهناز به روی دوش او رفت و شاهزادۀ سیب‌زمینی به سمت برج شهزاد پارسی پرواز کرد و در بالای آن نشست و به آرش تبدیل شد. آن شب خاطره‌انگیزترین شب آرش و بهناز شد. فردای آن شب آن دو با هم ازدواج کردند، ولی آرش هیچ وقت نفهمید که چرا بهناز نمی‌خواست در آن موقع با او ازدواج کند و از حرف او ناراحت شده بود، البته دیگر مهم نبود چون به دختر مورد علاقه‌اش رسیده بود و حالا با او بود.خانۀ قبلی شهزاد برجی بلند و بزرگ بود، اما دولت آن را مصادره کرده بود. شهزاد با کمک پدر آرش ـ که یک حسابدار حرفه‌ای و آگاه به مراحل اداری بود ـ آن را دوباره خرید. این برج برای سال‌های زیادی خالی از سکنه بود، و چون آرش و بهناز نیز خاطره‌انگیزترین شبشان را بر بالای آن گذرانده بودند؛ بنابراین شهزاد آن خانه را به نام آرش و بهناز کرد و آنها با هم در آنجا زندگی کردند.از آن پس شاهزادۀ سیب‌زمینی و شهزاد پارسی با هم به کمک مردم شتافتند، همچنین آنان منتظر ظهور قهرمان بعدی و فرماندۀ جدید شهزاد پارسی و شاهزادۀ سیب‌زمینی شدند.ادامه دارد...