حرف دلم باز شد

مامانم داشت با فامیلی که اومده بود سر بزنه به مادر بزرگم صحبت میکرد که می‌گفت خدا به داد ما برسه این که اینقدر خونسرده(اشاره به مادر بزرگم) قند عصبی گرفته وای به حال ما که عصبی هستیم، گذاشتم مهمونا برن و از اتاقم اومدم بیرون و رفتم داخل آشپزخونه رو به مامانم گفتم اتفاقا اونایی که عصبی هستن و وقت عصبانیت طرفو میشورن میزارم کنار خودشونو تخلیه میکنن و در واقع نمیزان چیزی بمونه تو دلشون که تبدیل به مریضی بشه اتفاقا چنین آدم های سالم‌ترن، مثل مادربزرگ مادریم که اصلا و ابدا نمیزاره چیزی تو دلش بمونه یه کارهای می‌کنه که حتی از استخون آدم هم دود بلند میشه و یه حرف های سردی به اطرافیانش میزنه که جیگر طرف سرمه‌ای میشه ازش، یکی از هزاران کارهاش این بود که دایی بنده از تهران بلند شد اومد شهرستان زندگی کنه نمی‌دونید خاله ها و مادربزرگ من باهاش چکار کردن! یه روز صبح زود با دایی اومدن خونه ما و با مادر من که تنها کسی هست که میشه باهاش حرف زد،حرف بزنن قیافه اون روز دایم یادم نمیره حرف های مادربزرگم اگه به سنگ زده بشه سنگ رو ذوب می‌کنه چه برسه به دل آدم، دایی مجبور شد برگرده تهران، دلم براش میسوزه که شب روز مجبوره کار کنه و آرامش زندگی شهرستان رو نداره، تهران که بودم یه دستفروشی داشت دعوا میکرد که بین دعواش گفت برو بابا شهرستانی! تعجب کردم که ازش به عنوان فحش استفاده کرد!بعدش شهرستانی ها اون زمان یعنی ساعت۱۰ شب تو خونه هاشون کنار خانواده هستن نه مثل تو که تا بوق سگ باید جون بکندی برای پول درآوردندرضمن تو خودت چی هستی!؟ نکنه از تهران های اصیل!؟ که اگه بودی الان دستفروش نبودی که ...شهرستان که بودم عاشق منطقه انقلاب تهران بودم وقتی برای یک ماه اونجا زندگی کردم دیدم عجب منجلاب قشنگیه این تهران!, منجلاب باکلاس یا ...منطقه چون بیشتریا جوان هستن کلاهبرداری هم زیاده لباس های ۱۰ هزار تومنی که از دستفروش کنار خیابون خریدم و وقتی که بازش کردم....تهران تا سرتو برگردونی یا ازت میزنن یا سرت کلاه میزارنفقط برای مسافرت خوبه، آدم های که بی روح ترین و بی احساس ترینن آدم های که کوله رو برداشتن و از سراسر ایران و البته افغانستان آمدن تو یه شهر بی در و پیکر و ذوق دارن که تهران زندگی میکنن شهرستانی های که اصالت خودشون رو فراموش و میگن که ما دیگه تهرانی هستیم....حالا دوست های تهرانی دانشکده من دوست داشتن خودشون رو وصل کنم به کردها اگه میگفتی تهرانی بدشون میومد! تجربه یا روزگار و یا زندگی بهم یاد داد و در واقع نشونم داد همون مردم شهرت که لهجه دارن و تو دست کم میگیرشون و گاها مسخرشون میکردی تو دلت، از بهترین های دنیان، مردم های ساده و بی شیله پیله مردمی که قانون شهرشون بخور تا خورده نشوی نیست،یه روز از اون روز های اول خوابگاه رفتنم بود که شارژم گوشیمو شارژ نمیکرد و شارژ گوشی ۵ درصد بود و شماره دوستمم که قرار بود باهام بیاد که بریم شرکت هم حفظ نبودم اگه گوشی خاموش میشد دیگه هیچ ارتباطی نمی‌تونستم باهاش بگیرم چند بار گوشی و شارژ رو امتحان کردم در پریز های مختلف ولی خب شارژ نمیشد با خودم فکر کردم نکنه مال این باشه که شارژرمو قرض دادم به تخت بغلی و خراب شده!؟ هیچی داخل اتاق نبود رفتم از اتاق های دیگه شارژر بگیرم که فهمیدم اعه مال اونام خرابه! در واقع کسی دوست نداشت شارژر بده یکی دیگه هم که تو روم گفت نمیده شارژر رو! حالا من رنگ روم پریده دستام از ترس می‌لرزید ولی با این حال هم جواب رد داد. کسی تو شهرستان اینطوری باهام نبود حتی آدم های غریبه! وقتی کمکی میخواستی حتی از یه مرد غریبه با گفتن خوارمی (,خواهرمی) کمکت میکرد؛ این ماجرا اولین سیلی تنهایی و غربت بود که من خوردم حالا بماند به چه بدبختی و چه ترفندی گوشیمو زدم شارژ، ولی دلم سخت شکست عجب بی پناهی!الان که جمله:هر کجا تنها شدی بگو یا حسین ع تو میداند تک تنها شدن یعنی چه. رو میخونم واقعا اشکم باهاش میاد.نمیدونم چی شد که به اینجا رسیدم!؟ ولی بلاخره یه ذره از اتفاق ها و احساس های که در دوران استقلال تجربه کردمو نوشتم احساساتی که هنوز بهش فکر میکنم میترسم، فکرشو بکن؟حتی فکر کردن بهش منو میترسونه و اصلا نمیخوام بهش فکر کنم ولی مینویسمش که تخلیه شم، کلمات نمیتونن بی پناهی بی کسی و غربتی که من دختر تنها شهرستانی داخل تهران تجربه کردم رو بیان کننن، کلمات جمله ها عمق ندارن بو ندارن که آدم بتونه درک کنه یه سری حروف هستن که بهم چسبیدن و داخل مانیتور سرد و بی روح جای گرفتن، بماند که برگشتنم به شهر دیار خودم که با برگشتنم حرفا شنیدم و مسخره ها شدمخیلی حرفا تو ذهنمه که با نونشتنشون ذهنمو شلوغ میکنه، و نوشتن اونا میتونه بارمو سبک بکنه، حرف های که نمیتونم به کسی بزنم!در آخر این ماییم که از دل سختی ها یه آدم قوی بیرون میایم با کلی تجربه که قدر الان راحت رو بدونی.یا علی عخوابگاه آزادی