شما توانایی رسیدن به رویایتان را دارید.

مهم نیست در چه سن و سالی باشید.وقتی وارد مسیر جدیدی از زندگیتان می‌شوید و تصمیم تازه‌ای برای کار و زندگی و آینده‌تان می‌گیرید،(مثلاً شاید تصمیم بگیرید در سی و چند سالگی شغلی را که دوستش ندارید رها کنید و به دنبال هنر یا کار و سرگرمی مورد علاقه‌تان بروید).بسیار طبیعی و بدیهی است که دچار استرس و نگرانی شوید و یا بترسید که اگر این کار را انجام بدهید چه اتفاقی برای روال عادی و آرام زندگیتان می‌اُفتد.اینکه منبع درامدتان که پاسخگوی بیشتر نیازهای شما و شاید خانواده‌تان است را بخواهید به یکباره رها کنید کار عاقلانه‌ای نیست،چرا که دنبال کردن آرزوها و رویاهایتان هم قطعا هزینه‌هایی در بر دارد،پس شما به این منبع درامد در حال حاضر نیاز دارید.این اصلا به معنای بی‌خیال شدن و دست کشیدن از رویایتان نیست،شما باید در مرحله‌ی اول رویای خود را به هدف تبدیل کنید.یعنی تمام کارهایی که در مسیر خود انجام می‌دهید باید برای رسیدن به هدف نهایی شما یا همان خواسته‌ای است که حس خوشایندی را برای شما به ارمغان می‌آورد و همچنین احساس رضایتمندی از خودتان را در وجود شما برمی‌انگیزد.با مثال تغییر شغل شروع کردیم اما در حقیقت این نگرانی و استرس‌ها در ابتدا وشروع هر تصمیم جدیدی ما را درگیر می‌کند.صادقانه بگویم افکار و افراد مزاحم و بازدارنده همیشه تهدیدی برای گرفتن تصمیمات جدید مخصوصاً تصمیماتی که درون مایه‌ی رویاگونه و دست نیافتنی داشته باشد محسوب می‌شوند.ترس از شکست طبیعی‌ترین و درعین حال بزرگترین فکری است که ما را از شروع و قدم گذاشتن در راه جدید باز می‌دارد.اینجا سوالی از شما دارم؟آیا در هیچ کدام از مراحل زندگیتان شکست و ناکامی را تجربه نکرده‌اید؟حتما تجربه کرده‌اید.خوب چه شد می‌بینید که زمان گذشته و شما آن شکست را پشت سر گذاشته‌اید.با تجربه‌تر شده‌اید و حالا در تصمیم‌گیری‌هایتان بیشتر دقت می‌کنید و از منطق بیشتری برخوردارید‍ُ تمام راه‌ها و جوانب را بررسی می‌کنید و آگاهانه گام برمی‌دارید و حتی همیشه راهی برای برای بازگشت با کمترین خسارت و آسیب را برای خود نگه می‌دارید،پس شکست آنقدرها هم چیز ترسناکی نیست.اگر با این ترس‌های بازدارنده روبرو نشوید یک عمر باید با احساسی به نام حسرت زندگی کنید.مطمئن باشید جایی از زندگیتان به این نتیجه می‌رسید که کاش دنبال چیزی که دلتان می‌خواست می‌رفتید.جلو همه‌ی آدم‌هایی که شما را از شکست و مشکلات و سختی‌های راه می‌ترسانند می‌ایستادید و به تمام افکار پوچ و بیهوده‌ای که شما را از شروع کاری که شاید مسیر زندگیتان را عوض می‌کرد،غلبه می‌کردید.درست است اول حرف‌هایم گفتم مهم نیست در چه سن و سالی باشید اما عزیزان از بعضی واقعیت‌های زندگی نمی‌شود فرار کرد،مثلا من فکر نمی‌کنم در سن شصت یا هفتاد سالگی بتوانم یک والیبالیست بشوم.جدای از این من بر این باورم زمانی که عطش رسیدن به چیزی را داری،تجربه کردنش برایت خوشایند است.یعنی تصمیم‌گیری و شروع کارمورد علاقه‌تان را به بهانه‌های مختلف به تعویق نیاندازید.شما می‌توانید در کنار تمام روزمرگی‌هایتان اندکی زمان به خوتان ورسیدن به آنچه دلخواهتان است بدهید.یادتان باشد شما به دنیا آمده‌اید تا زندگی کنید و این زندگی تکرای نخواهد داشت.این حق شماست که از زندگیان لذت ببرید وصاحب آنچه باشید که شما را خوشحال می‌کند.یادتان باشد اولین قدم سخت‌ترین و مهم‌ترین قدم است ولی قویتر از شما نیست،کافیست به قدرت درونیتان ایمان بیاورید و قدم در راهی که منتظر شماست بگذارید.این گونه است که می‌توانید سهمی درسرنوشت خود داشته باشید.*پس فراموش نکنید،رویایی برای زندگیتان داشته باشید،برای رسیدن به آن نقشه بکشید و برنامه بریزید،صبور باشید و همواره تلاش کنید.هر وقت خسته شدید خودتان را در رویایی که به آن رسیده‌اید تصور کنید و با انرژی بیشتر ادامه بدهید.رویات و بساز