آق مصطفی

پارسال همین موقع‌ها بود که یک خانم و آقای شهرستانی اومدن تهران.یه زوج بسیار جوون.در خونه‌مونو زدن و گفتن از طرف بنگاه اومدیم،منزل شما رو معرفی کردن برای اجارهمنم با روی باز پذیراشون شدمو چند روز بعد اثاث آوردن و همسایه شدیم.زن جوون اسمش محبوبه بود،نهایت ۱۸ ساله،هیچکس رو تو تهران نداشت،طفلی از شدت تنهایی به من پناه آورده بود.عصرها چایی و شیرینی تو حیاط میخوردیم و باهم کم‌کم آشنا می‌شدیم.سر دردِ دلش باز شد. از ازدواجش گفتاز زادگاهش که ده کوچکی توی یک روستاس.میگفت توی ده مجموعا شاید ۲۰۰ نفر زندگی میکنن.همه خیلی خوب همدیگر رو می‌شناسناگر یکی از اهالی دندون درد بشه ، قطعا تا فردا صبح۱۹۹ نفر دیگه خبردارن.درِ همه‌ی خونه‌ها بازه،سفره‌ها یکیه،هیچ‌کس هیچ چیز پنهونی نداره،غم یکی غم همه‌س،شادی هم که میاد ، همه تو کوچه و خیابون هلهله میکنن و بهم خبر میدن.گفت پسر مش‌کریم که رفت سربازی همه‌ی اهالی برای پختن آش پشت پا ،پای چنار وسط ده کنار پاتیل جمع شده بودن.میگفت اون‌موقع ۱۷ سالم بود که آق مصطفی منو همونجا به چشم خریدار نشون کرد و به ننه‌ش نشونم داد.۲ماه بعدش منو آق مصطفی به عقد هم درومدیم.تمام ده رو چراغونی کرده بودن‌.همه‌ی اهالی ده دعوت بودن.یک هفته مهمونی و جشن داشتیم.شوهر عمم حاج عزیز اله پیش نماز ده بود ، امین و معتمد و همه کاره‌ی ده،اون مارو به عقد هم دراورد.آق مصطفی هیچی نداشتنه سواد درست درمون نه خونه و ماشینتنها چیزی که داشتیه موبایل بود و یه دوست تهرونی که تو سربازی باهاش اشنا شده بود و البته کار هم داشت.روی زمین باباش کار میکرد .بعد عقدمون حاج عزیزاله با اختیاری که داشت ، خونه‌ی کوچیکی که دیوار به دیوار مسجد بود رو مجانی بهمون داد.گفت صاحب ملک وصیت کرده این خونه وقف زوج‌های جوون بشه ،هر زوج برای دوسال مجانی اینجا بشیننتا پولی دست و پا کنن و برن سر خونه و زندگی خودشوناما یک شرط داره اونم اینکه دوماد برای اون دوسال باید بشه متولی مسجد ،یعنی تمام کارای مسجد رو انجام بده.ما هم قبول کردیم آق مصطفی هم شد متولی مسجد. گفتم خب شما که هنوز یکسال هم نشده ازدواج کردین ،پس چرا اون شرایط رو از دست دادین و خودتون رو به سختی انداختین تا بیایین شهر ؟!اونم تهران !این شهر درندشت و گرونفکر نکردین سخته!؟نه تحصیلات دارین نه سرمایه نه تجربه!اصلا چجوری تونستین از خانواده‌تون و اهالی ده‌تون دل بکنین و پا به این شهر سنگی و سیمانی بذارین؟اولش طفره رفت از جواب دادن اما بعد گفت همه رو برات میگم اما بین خودمون بمونه.گفت من و آق مصطفی قبول کردیم و با خوشحالی جهاز رو بردیم تو اون خونهروزهای اول خیلی سخت بود .آق مصطفی باید صبح زود قبل اذان صبح بیدار میشد و میرفت مسجد تا بلندگوها رو روشن کنه تا صدای اذان پخش شه و بپیچه تو ده....چندوقتی به همین منوال گذشت اما آق مصطفی واقعا خوابش میومد.طفلی میگفت صبح تا شب تو زمین جون میکنم ، خیلی خسته‌ام و خوابم میاد برام سخته قبل از اذان صبح بیدار شم غسل کنم و بعد برم مسجد.گفتم خب اینجوری نمیشه که ما به این شرط اینجا نشستیم که شما کارای مسجد رو انجام بدی...آق مصطفی گفت غصه نخور فکر همه‌جاشو کردمگفتم مثلا چی؟ گفت از بلندگوهای مسجد دوتا سیم میکشم میارم تو خونهیه سیم با کلیدش ، برای قطع و وصل کردن بلندگوهایه سیم‌ هم وصل میکنم به میکروفون؛تا همینجا دقیقا وسط تشک و بالشتمونرادیو رو هم میارم کنار دستمونوقتی اذان گفت میکروفون رو میذارم جلو رادیو و صدا از بلندگوها پخش میشه و خلاص...راستش من واقعا از فکرش خوشم اومد اینجوری منم دیگه بدخواب نمیشدم.چند وقت به همین شکل گذشت و همه چی خیلی خوب پیش رفت...یه روز آق مصطفی دم اذان از خواب پرید ، رادیو رو روشن کرد و صدای اذان از گلدسته‌ها پخش شد اما وسطای اذان بود که خوابش برد دلم نیومد صداش کنم ، خیلی خسته بودمجبور شدم بیدار بمونم تا اذان تموم شه.اذان که تموم شد رادیو رو خاموش کردم نمازمو خوندم و کنارش خوابیدم.صبح ساعت هفت و نیم ، هشت بود که دست آق مصطفی روی تنم بالا و پایین میشد.ببخشید توروخدا اینارو میگماشما پرسیدی ،دارم میگم...گفتم نه بابا ،راحت باشگفت بالاخره ماهم تازه عروس دومادیم ، آتیشمون تندهازم خواست لباسامو در بیارممنم خوابالو خوابالو به حرفش گوش دادم.اونم هی میگفت اینوری شواونوری شو اینو چرا میبندی اخه هلوی سرخ و سفید و بدون کُرکم ، این قَزَنا سفته ، تن سفیدتو زخم میکنه...همونطور که اون مشغول باز کردن بود منم چشام هنوز درست باز نشده بود ، گفتم توروخدا پشتمو بخارونآق مصطفی هم قشنگ خاروند و مالونداما من هی غر میزدم که خوابم میاد ،اونم هی اینور و اونور میکرد منو پهلومو گرفته بود تو دستش میگفت محبوبه خانم ، میدونی تهرونیا به اینا چی میگن؟گفت ها! پهلو دیگه آق مصطفی، توروخدا بذار بخوابم.میگفت : نه ،اینا دستگیره‌ی عشقه.دستگیره‌های عشقمو مثل دسته قابلمه گرفته بود و خودمو مثل کتلت این رو و اون رو میکردمنم با آه و اوه و ناله و غر گفتم خوب چرا همو دیشب کارتو نکردی که کله سحری نیای سراغم.اونم گوشش بدهکار نبود ، هی قربون صدقه‌ی اعضا و جوارحم میرفت و با دهَن خشک منو شلپ شلپ ماچ میکرد.دیگه نگم براتون...منم که دیگه جیغ و ویغم درومده بود هی میگفتم آق مصطفی بسه...آق مصطفی اونجوری نکن دیگه...آق مصطفی توروخدا آروم‌تر...اونم میگفت تحمل کن داره تموم میشهو هی تق‌تق میزد روی نشیمنگاهم...گفتم وای ،آی ، بخدا سرخ شد ،کباب شد دیگه نمتونم روش بشینم آق مصطفی...خلاصه حسابی مشغول بودیم که یهو دیدیم صدای کوبیدن در کوچه میاد اونم با مشت و لگدو پشت بندش صدای داد و فریاد...صدای چند نفر بود که باهم در رو می‌کوبیدنآق مصطفی هراسون از کارش دست کشیدلباس تن کرد و گفت کیه؟ بله؟چی شده ؟صبر کنین اومدمخودشو رسوند به دری که داشت از پاشنه در میومدتا در رو باز کرد ۱۰ _۱۵ نفر از مردای ده ریختن تو حیاط...هوار میزدن که چیکار میکنی مرد حسابیبسه تمومش کنآق مصطفی حیرون هی میگفت چی شده ؟چیو تموم کنم ؟چتونه کله‌ی صبحی؟اونا یقه‌ی آق مصطفی رو گرفته بودن که مرد حسابی چرا میکروفون رو خاموش نکردی؟!بلندگوها چرا روشنه؟!!! دو دستی تو صورت خودم زدم یادم افتاد فقط رادیو رو خاموش کردم گفتم خاک برسرم یادم رفت...... آق مصطفی دو دستی توی سر خودش میزد که خاک بر سرم بی آبرو شدماونام میخندیدن و میگفتن کجای کاری که تمام ده فهمیدن اسم دیگه‌ی پهلو دستگیره‌ی عشقه...خلاصه خواهر سرتو درد نیارماینجوری شد که ما از خجالت‌مون جمع کردیم و اومدیم تهرون... حالا راستیا ، شما تهرونیا به پهلو واقعا میگین دستگیره‌ی عشق؟