دورهمی امشبمون با رفقای دل

پلاستیکِ گوجه‌ها را برداشتم تا بروم مشغول آماده کردن بساط شام بشوم که امین تا من را دید، از راه رسید و آن را از دستم گرفت و مانع این کار شد. من قبل از آن، خستگی را در چهره‌ی او دیده بودم: چشم‌های سرخ که معلوم کلی از آنها کار کشیده است، خط‌های صورت که در هم شکسته بودند و صدای دورگه‌اش که همگی بهم تذکر دادند دور از انصاف است بیکار، گوشه‌ای بنشینم و بگذارم او شام درست کند. با اینحال او با مهربانی آمد و این اجازه را به من نداد. با تمام خستگی، رسمِ مهمان‌نوازی را به‌جا آورد. نهایتش گفت که تو گوجه‌ها را بشور و من باقی کارها را انجام می‌دهم. دوست داشتم که من نیز گوشه‌ای از کار را بگیرم! من قصدم این بود که آنها را طبق عادتی که همه دارند، تکه تکه کنم و با کره تفت بدهم و یک نیمرو و تخم‌مرغ درست کنم ولی کارم که تمام شد، دیدم امین خیلی با حوصله دارد آنها را دانه دانه پوست می‌گیرد. ته دلم تحسینش کردم و نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و لازم دانستم که این جملات را بر زبان بیاورم و همین کار را هم کردم« با آن‌همه خستگی، اصلا توقع این اندازه ظرافت را نداشتم!اسماعیل و احسان، مشغول صحبت بودند. یکی، از خاطرات خنده‌دار نوجوانی‌اش می‌گفت و ما می‌زدیم زیر خنده و در تلافی‌اش، دیگری بحث جدیدی را از سر می‌گرفت و همینطور ادامه داشت. گربه‌ی سعید که اخیرا زایمان کرده بود، بچه‌هایش را شیر داده و خوابانده بود و او نیز از این فرصت استفاده کرده و در بین دست و پای ما می‌لولید و کِیف می‌کرد برای خودش! سعید هم نمی‌دانم رفته بود دنباله چیزی که کم و کسری شام را تهیه کند. آتش از شعله افتاده بود و زغال‌ها در تاریکی، نورِ دلنشینی به وجود آورده بودند. چایی را از قلم انداختم: یک چاییِ آتشی که بوی دود و هیزم به خود گرفته بود و در لیوان‌های چوبیِ ساخته‌ی دستِ خودِ سعید، لذتی وصف‌ناپذیر داشت!اسماعیل برروی زیرانداز مسافرتی که زیرش پتو پهن کرده بودند، در محوطه‌ی جلوی کارگاه، لَم داده بود و احسان هم روبروی او، تکیه به نرده‌هایی که در حیاط تعبیه شده بود، پشت به آتش، ایستاده بود و تخمه می‌شکستند و همانطور وظیفه‌ی گرم کردن مجلس را بر عهده داشتند. من شبیه به یک ناظر، حواسم به همه‌جا بود. درحالیکه گوشم با آنها بود، گاهی گربه را نوازش می‌کردم، گاهی امین را زیر نظر داشتم. ساعت از دوازده شب گذشته بود و از آن خُنکی‌های دلنشینی داشت که آدم را مجبور می‌کرد تا خودِ صبح بنشیند و خیال‌بافی کند! گاه‌گداری سری به آتش می‌زدم و زغال‌ها را زیر و رو می‌کردم. یک تکه هیزم تا نیمه سوخته بود و دود می‌کرد، آن را با یک تکه چوب، هُل دادم قاطی باقی زغال‌ها تا بسوزد.کارِ پوست گرفتنِ گوجه‌ها که تمام شد، آنها را تکه تکه کرد. به من که نزدیک آتش بودم، گفت تا چند تکه چوب بشکنم و آتش را زنده کنم. قبل از آن گمان می‌کردم که قرار است اُملت را زغالی حاضر کنند ولی ظاهراً کم‌جان‌تر از این حرف‌ها بود. در همین حین، سعید از راه رسید و با چند فَنِ حرفه‌ای، سریع آتش را روشن کرد و بعد از آن، امین ماهیتابه برروی اجاق گذاشت و مشغول به کار شد. معلوم بود که کارش را بلد است! با حوصله گوجه‌ها را هَم می‌زد تا آب‌شان خشک شود و ( به اصطلاح ) گوشت‌شان باقی بماند. سپس با نظرسنجی از جمع که آیا اُملتِ چرب دوست دارند یا نه، هردو قالب کره را در ماهیتابه انداخت. سپس ادویه‌ها را اضافه کرد. بوی خوشِ دود و کره و گوجه، با چاشنیِ سلیقه‌ی امین، بهم می‌گفت که قرار است شام خوشمزه‌ای بخوریم! من قبل از آن که به این دورهمی دعوت شوم، شامم را خورده بودم زیرا هیچ اطلاعی از جزییات برنامه‌ای که برقرار است نداشتم ولی با این‌حال، جرات این را نداشتم که این موضوع را مطرح کنم چون در اینصورت چیز با ارزشی را از دست می‌دادم! دلم می‌خواست تا آخرین لقمه باهشان رقابت کنم!گربه که انگار بیشتر از من، از این مجلسِ خوش‌گزرانی سَرِ کِیف آمده بود، مشغول شیطنت میان تپه‌ی خاک‌-اره‌ها بود. در فواصل میان آن هم می‌آمد و دُمش را حلقه می‌کرد و پشتش را به بالا خم می‌کرد و با کنجکاوی نزدیک ما می‌شد و ناله‌های ریزی سر می‌داد و انتظار نوازش داشت سپس می‌رفت و خود را با چیزِ جدیدی مشغول می‌کرد. حرکت‌هایش خیلی برایم تازگی داشت. سعید می‌گفت این حرکتش نشانه‌ی این است که ما را دوست دارد! گاه‌گداری غیبش می‌زد و با یکی از بچه‌هایش که در دهان گرفته بود از راه می‌رسید. آن را برروی زمین می‌گذاشت و از او فاصله می‌گرفت و با نگاهش کنترلش می‌کرد. نزدیکش می‌شد و دست و پنجه‌ی بچه‌اش را که از شدت ضعف، می‌لرزید لیس می‌زد و باز دور می‌شد. از سعید که پرسیدم، گفت دارد به او آموزشِ راه رفتن می‌دهد! جوری که بچه‌اش را به دندان گرفته بود، می‌ترسیدم که خفه‌اش کند! آخر سر هم طاقت نیاوردم و گوشی را درآوردم و مشغول فیلمبرداری از این صحنه‌ی زیبا شدم! انگار که ذوق داشت بچه‌هایش را به ما نشان دهد و بگوید ببینید شاهکارهای من را! ببینید چگونه برایشان مادری می‌کنم! لابلای صحبت‌ها، متوجه شدم که چند نفر دیگر هم دعوت شده‌اند که آمدنشان قطعی نیست. ته دلم می‌ترسیدم کسانی باشند که من در بین آنها غریبگی کنم! پس کودکانه خواستم که موقعیت‌شان جور نشود و نیایند! سعید با پلاستیک نان‌ها مشغول بود که امین گفت شام حاضر است. من لیوان‌های چایی را شستم که باهشان دِلستر بخوریم. سینیِ چوبیِ چایی را برروی زیرانداز گذاشتم که ماهیتابه را برروی آن بگذارند. احسان سرگرم پوست کردن پیاز بود که همانجا هم به درِ ورودی اشاره کرد که حمید ( یکی از همان مهمان‌های از قبل دعوت شده ) از راه رسید. وقتی پرسیدم کدام حمید، احسان گفت فلانی و خیالم راحت شد چون می‌شناختمش! اسماعیل چهارزانو نشسته بود، ماهیتابه وسط زیرانداز قرار گرفته بود، امین یخ‌ می‌شکست، من برروی چند تکه اَلوار ( که در طول زیرانداز، کنار دیوار خوابانده شده بودند ) نشستم که حمید از در وارد شد. احسان همانطور که ایستاده بود، خطاب به حمید گفت: « معلومه مادر زنت دوست داره ها کَلَک! » ما پنج نفر، همگی از قبل همدیگر را می‌شناختیم پس احسان آمد و اسماعیل را به حمید معرفی کرد. یکی یکی ایستادیم و بهم دست دادیم و سر سفره نشستیم و آماده برای صرف شام! بخاری که از روی ماهیتابه بلند می‌شد، حاکی از این بود که هنوز باید کمی صبر کنیم. تکه‌های پیاز را دورتادور سفره، بین یکدیگر تقسیم کردیم که از قضا همگی جلوی اسماعیل تلنبار شد. امان از این رودربایستی! اولین لقمه را بدون پیاز گرفتم؛ تا به دهانم رسید، با تعریفی بدون اغراق، رو به بچه‌ها گفتم: « هی! این بوی پیتزا میده! بخورین!!! » همگی زدند زیر خنده و لقمه‌ها به سمت ماهیتابه سرازیر شد.