شایستهٔ سال!|مسابقه‌دست‌انداز

°•|بسم الله الرحمن الرحیم|•°در زبان عربی،اسم هایی وجود دارند که بر وزن فعّال اند،این اسم ها،یا همان اسم مبالغه که در زبان فارسی،پیشوند بسیار می گیرند، جزو بهترین ها قرار می گیرند.همیشه از پسوند ترین خوشم می آمد،شاید به نظرتان غیر منطقی بیاید اما وقتی آن را با یک اسم مثبت در یک کاسه ریخته و کمی باهم ادغام می‌کنیم،همان آشی می‌شود که نه آشپزش دوتاست و نه قلمکاری در ظهورش دخیل بوده است.یک آش لذیذ،انگشت که چه عرض کنم دست را تا آرنج در حلقوم شریف کرده و تهی تحویل می‌گیرید.شاید این همه تعریف و تمجید در نظر مبارکتان دور از انتظار باشد و گمان کنید زیر سبیلی ای از کلمه به ظاهر محترم «ترین» دریافت کرده‌ام که اینچنین قربان صدقه اش میروم، اگر این افکار پریشان را دارید حتما به یک افکار پزشک مراجعه کنید.این ترینی که ما میشناسیم یک برگ تره هم برایمان خورد نمی کند چه برسد به زیر سبیل یا بالای سبیل!خب،از بحث اصلی دور نشوم!از کاسه ی مملوء از ترین و آن اسم مثبت خوشم می آید، چون اگر سرِنخش را بگیری به افراد خارق‌العاده‌ای میرسی که با وجود تمایل به غیر،باز ثابت قدم بودند و پشت دستشان را داغ نمودند تا به غیر از آن،حتی فکر هم نکند، چه برسد به نظرو مزه مزه، خوردن که پیشکش! از بخت خوب من ترین گرا، دعوتنامه‌ای با مضمون معرفی ترین ها در سالن آقای پولدارترین، در بزرگترین شهر ،واقع در باریک ترین کوچه ،جنب بلورط ترین درخت ،دریافت کردم.شخصی ترین وسایلم را به همراه دفتر و خودکار ترین نویسم،درون کوله پشتی گذاشتم،و به سوی محل معرفی ترین ها راهی شدم.به آنجا که رسیدن با جمعیت قابل توجهی روبرو شدم!از بیکارترین گرفته تا بی عار ترین و...روی یکی از صندلی ها جاگیر شدم و افراد ترینی را که با صدای آقای خوش صداترین به جایگاه ویژه می آمدند وخود را با فخر به عرضه می گذاشتند را تماشا کردم.چند روزی را آنجا غرق تماشا بودم و لذت می بردم.نوبت به آخرین ترین شد، اما کسی نیامد،ثانیه ها،دقیقه ها ، ساعت ها و روز ها پیاپی گذرمی کردند، اما کسی نیامد که نیامد!افراد قابل توجهی بدون هیچ صحبتی مکان را ترک کردند،عده ای انکار کردند و گفتند حتما اشتباهی صورت گرفته و به شتباه اسمش را صدا زدند و کسی با این هویت وجود خارجی ندارد.انسان ها گروه گروه دلیل می‌آورند و خودشان را تبرئه می کردند و می رفتند.اما من،همچنان به جایگاه خیر بودم.یعنی چی شده؟! چرا نیامد؟!نگاهی به دور و برم انداختم و سالن را برانداز کردم،جز به تعداد انگشتان دست،کسی در آنجا نبود!فقط راسخ ترین افراد مانده بودند،آنهایی که باور و ایمان قلبی داشتند که بالاخره می‌آید...دلشوره ی عجیبی داشتم،انگار در دلم طبق طبق رخت می شستند،بر ظلمت صحنه نوری همچون نقطه ی عطف ساطع شد،نوایی ملکوتی طنین انداز شد:لَوْ أَنَّ أَشْیاعَنا وَفَّقَهُمُ اللهُ لِطاعَتِهِ عَلَى اجْتِماع مِنَ الْقُلُوبِ فِى الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَما تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الُیمْنُ بِلِقائِنا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعادَةُ بِمُشاهَدَتِنا».«اگر شیعیان ما -که خداوند آنها را در راه پیروی از خود موفّقشان دارد-، دل‌هایشان در وفا به پیمانى که با ما دارند، یک‌پارچه بود، از فیض ملاقات ما محروم نشده و سعادت دیدار با معرفتشان با ما زودتر فراهم می‌شد و این دیدار به تأخیر نمی‌افتد...»کلمه ی صبّار متواتر در مغذم می‌پیچید،بسیار صبر کننده...بسیار!یعنی چه قدر؟بیش از ۱۰۰۰سال!قریب به۴۰۰۰۰۰روز!و چه صبر جزیلی میخواهد!به یقین او از نظر صبور بودن شایسته سال که چه عرض کنم،شایسته ی ده ها قرن متوالی است...مانده ام دلم برای او و انتظارش بسوزد یا برای خودمان و نداریمان!نمیدانم چگونه بعضی ها درک نمیکنند که ما یک چیزی کم داریم! یک چیزی سر جای خودش نیست! واقعا چقدر ما بیچاره‌ایم که حضورش را درک نمی کنیم و برای گریه هایش مرهمی نمی شویم...ما که در بن بست نشسته ایم و از التهاب و یأس سرشار شده ایم،باید یک حرکتی به خودمان بدهیم و از عجزها به اعتصام برسیم و از یاس ها به انقطاع.مشتاق هایی هستند که میسوزند و با صمیمیت و درد و رنج می پرسند؛چه کنیم که بیاید؟چگونه در خودمان عشق و ایمان بسازیم؟از کجا و با چه وسیله ای میتوانیم حرکت ها را و محرک ها را کنترل کنیم؟و از راه نزدیک به مقصد برسیم؟این ها خیال میکنند که باید در خودشان عشقی بسازند و یا حرکتی ایجاد کنند غافل از اینکه این همه را دارند. تمامی وجودشان سوز و شور است تمامی وجودشان حرکت است.مگر از صبح تا شام بیکار هستند؟و مگر این همه رنج و کار بدون عشق و نیروییجوشنده، امکان دارد؟ما عاشق آفریده شدهایم و نه تنها عشق، که حرکت را ،که فعالیت را با خود داریم.ما عاشق آفریده شده ایم.عشق را داریم ولی معشوق هایمان را انتخاب می کنیم عشق همیشه هست آنچه که جابجا میشود معشوق ها و محبوب ها هستند.در فاصله ی تولد تا مرگ عشق همیشه جاری است و حرکت همیشه برپاست.ما نمیتوانیم از آنها جدا شویم که اینها ساخت ما هستند و در ترکیب ما حضور دارند ما تنها میتوانیم خودمان را با معشوق هایمان مقایسه کنیم و ما میتوانیم معشوق هایمان را با یکدیگر مقایسه کنیم و با این دو مقایسه عشق هایمان را رهبری کنیم و معشوق هایمان را انتخاب نماییم ما گذشته از عشق و سوزمان، با فکر و شعور و با سنجش و مقایسه هم همراه هستیم تا هنگامی که فقط از همان عشق و همان حرکتمان استفاده می کنیم و تسلیم عشق و شورمان هستیم و دنبال هوسمان میگردیم، ناچار به بحران ها و درگیری های درونی مبتلا می شویم...حسن ختام:آقا قسم به جان شما خوب می‌شومباور کن آخرش به خدا خوب می‌شومحتی اگر گناه خلایق کشم به دوشبا یک نگاه لطف شما خوب می‌شوماین روزها ز دست دل خویش شاکیمقدری تحملم بنما خوب می‌شوممن ننگ و عار حضرتتان تا به کِی شومکِی از دعای اهل بکا خوب می‌شومجمعی کبوتر حرم فاطمی شدندمن هم شبیه آن شهدا خوب می‌شومگر چه دلم ز دوری تان پر جراحت استدر چشمه سار ذکر و دعا خوب می‌شوممن بدترین غلام حقیر ولایتمای بهترین امام، بیا، خوب می‌شومبا این همه بدی به ظهور شما قسمبا یک نسیم کرب و بلا خوب می‌شوم