برخاستن از نو در نیمۀ دوم عمر ( قسمت چهارم )

حالش خوب نبود. روانشناس گفته بود هر زمان که دست به مژه‌کندن شدی به من زنگ بزن. البته روانشناسش اصلا نمی‌رسید پیامهایش را پاسخ دهد یا به‌قول خودش اصلا اهمیتی نمی‌داد. بهرحال یک‌بار هم که گفته بود زنگ بزن فلان ساعت که یادم نره بهت آدرس را بدم اونجا سر بزنی برای کار، آنقدر با اکراه و دستپاچگی پاسخ داده بود که مریم که حالا نمی‌دانم چگونه، حسی یا شهودی این نکات را خوب می‌فهمید کلا، متوجه شده بود خانم دکتر فوق‌العاده بی‌اعتماد به‌نفس هست و آن شب جلوی همسرش با یک بی‌اعتماد به‌نفسی و دستپاچگی حرف زده بود. می‌گفت پیامش میدهم اصلا جواب نمی‌دهد که من زمان مورد نظر اصلا بتوانم تماس بگیرم. گفتم خب به من زنگ بزن، گفت یا سر کار هستی یا اصلا زمان مناسبی نیست و بعد هم وقتی می‌افتم رو دور کندن اصلا نمی‌توانم کنترل روی خودم داشته باشم. صداهای درون سرم که بخاطرِ استرسی تحقیری چیزی بالا رفته آنقدر شلوغ پر غباری می‌شود که نمی‌توانم بفهمم چجوری عبور کنم. انگار قفل می‌شوم توی ذهنم.صدای غالبی مدام میگه:_ببین دست نزن. یا _ببین همین یکی که دردناک شده را بکن بعد آرام میشه و ... . دورِ سیاه باطل شروع میشه.- نکَن ببین حیفه یک هفته دست نزدی، ببین همین یکی، ببین ...-از سوی دیگر اینکه مدام صدای دیگری می‌گوید:- ادامه نده، سراغ آینه نرو بیشتر می‌بینی که ای وای جای خالی بسیار زیاد شده _ چند مژه بلند این وسط این جای خالی را بیشتر تو سرم می‌زنه و وضوحش را بیشتر می‌کنه بهتره این چندتا را بکنم که مانده ها و ریزتر ها یک دست‌تر بشه. و بعد هم می‌روم سراغ چشم و پلک بعدی و اصلا به طرز وحشتناکی. مشابه آن در ابروها نیز رخ می‌دهد. _ اگر سراغ این یکی نمی‌اومدی اون یکی داغونتر نمی‌شد و ... مدام و دیوانه وار و خارج از کنترل این مساله تداوم پیدا می‌کند و بعد من هستم و یک دنیا سرزنش و نشخوار احمقانه که کاش این دست و آن دست نمی‌کردم کاش آن زمان که آن چندتا را کندم دست نمی‌گذاشتم بیشتر و کاش های بیشتر و بیشتر و حالم بد و بد و بدتر می‌شود و تمام مثلا ده روز امتناع یا خسارت کمتر به مژه‌ها یا ابروها دود می‌شود و حالا یک افتضاح روحی و جسمی.گفت چند سالی هست بخاطر وحشتناک بودن این قیافه و ابروها عکس نمی‌اندازد و با شرم جایی ظاهر می‌شود. چند نفر هم گفته بودند مریم ی که مژه ابروی مشکی و پهن داشت پس چرا اینقدر تغییر کرده؟ _خدایا خسته‌ام . بازندۀ جوانی و هستی و شغل. پس چرا تمام نمی‌شود این کابوس لعنتی؟ ( و من مبهوت و اندوهگین از رنج او، تمام حواسم و گوشم را به او و حرفهایش داده‌ام.)داروی روانپزشک و جلسات روانشناس هیچ پیشرفتی حاصل نکرده بود. روانشناس گفته بود شاید این معضل تا پایان عمر باقی بماند و تو در کنار این مسئله به بقیۀ جنبه های زندگیت برس. مگر می‌شد؟ تریکوتیلومانیا حکایت از عفونت زخمهای قدیمی داشت و محیط بد خانوادگی اش. اگرچه در ظاهر خانوادۀ تحصیل کرده‌ای داشت ( البته پدر و مادر بی‌سواد ). خانوادهای که عیب را در هرکسی می‌دید که تأیید ایشان نمی‌کرد و همیشه خود را مبرا می‌دانست. خلاصه که عوض شدن محیط چقدر می‌توانست بر او مطلوب افتد اما امکانش نبود. خواهر کوچکتر که گهگاه کمکی در خرید لباس کرده یا قرض برای خرید گوشی به او داده بود وقت دعوا همراه با دیگر اعضای خانواده به او توهین و تحقیر می‌کرد و خواهر دیگرش او را به علت مراجعه به روانشناس و روانپزشک روانی می‌نامید. محیط مسموم هر رویش او را کور می‌کرد و عقیم می‌گذارد. با این افسردگی و قیافه و شکست او در یافتن کار در شهرستان خودشان و از سویی وسیله نقلیه شخصی نداشتن برای آمد و شد به مرکز شهر، همه و همه در یافتن کار او را نومیدتر و سیاه روزتر کرده بود. تنها بود در این خانۀ شلوغ. برادر بزرگترش که زالو صفتی اش را زرنگی می‌دانست و به بهانۀ اینکه سفره‌ای گسترده است خودت ضرر می‌کنی که سر این سفره نمانی ( خطاب به همسرش و بعد از چند سال مکیدن از سفرۀ خانواده که جان همسرش البته همسر سابق باید گفت به لب رسید، برای کنترل بیشتر با خانواده دختر قطع رابطه کرد و او را تحت فشار قرار داد و نهایتاً انفجار رخ داد ) بزرگترین عامل آزار مریم بود. مادرش به خاطر این پسر همه ی فرزندانش را نادیده انگاشته بود و نه فقط فرزندانش که خودش را صرف پسر بزرگش و نوکری عروس و نوه کرده بود بعد هم همچنان روش خطایش را ادامه داده بود و زندگی را بر همه سخت‌تر کرده‌بود، در اعتراض های گاه به جای مریم، با همدستی فرزندانش که همه را در خدمت پسر بزرگ به صف کرده بود لشگروار بر مریم تاخته بود. پدر مریم هم که هیچگاه او را جز برای سرکوب و آزار ندیده بود حالا هزینۀ درمان‌ها را به رخ او می‌کشید و انتظار داشت او در درمان‌ها به یک نتیجۀ دلخواه پدر برسد. به میل او به همراه خانواده، سفر، میهمانی یا عروسی برود اما هیچگاه در دعواهای خانوادگی نه تنها او را حمایت نمی‌کرد که فقط از او می‌خواست که دعوا را تمام کند و به او تشر می‌زد. اگر پیش می‌آمد غذا ته می‌گرفت چنان بلوایی راه می‌انداخت واوقات تلخ مریم را چنان تلخ‌تر می‌کرد که نگو. اما دردانه هایش که غذا را می‌سوزاندند او سکوت می‌کرد یا جرأت سخن نداشت. و اینها فاصله ها را افزون کرده بود. فاصلۀ مریم با خانواده اش را.از خودم شرمم شد. چندی قبل‌تر که عکس 25 سالگی مریم را دیده‌بودم و تنها زیبایی صورتش را در چشم‌ها و مژه‌ها و ابروهایش دیده‌بودم ( هرچند که آن زمان هم نهایت زیباییش نبوده آن طور که خودش می‌گفت و تریکوتیلو از 16 سالگی آغاز شده بوده ) او را قضاوت کرده بودم و در دلم گفته بودم: * چطور می شود یک فرد دست روی زیباترین ( و تنها بخش زیبای صورت ) بگذارد و به سوی ویرانگری پیش رود؟ *