این شما و این آقای خوش‌ شانسِ ویرگول

سلام، احتمالاً اسم و فامیل منو توی پروفایلم خوندید!داستان من از همینجا شروع میشه آقای خوش شانسی که از چرخ روزگار فقط یه لاستیک پنچر بهش رسیده. نه دکتر شده نه مهندس بلکه فقط یه کارگره.این آقای کارگر برونگراست و عاشق اجتماعی بودنه و خلاصه میخواد که کلی روابط اجتماعی داشته باشه و به همین خاطر تو یه خونواده‌ای خیلی کوچیک به دنیا میاد که فقط یه داداش بزرگتر به اسم ابوالفضل داره.داداشم یه مَرد فوق‌العاده با معرفت و مهربونه، البته الانش رو میگم چون از دوران بچگی هرچی خاطره ازش دارم مربوط به کتک خوردنم میشه (داستان کاراته بازی‌هامون رو بعداً مفصل تعریف میکنم).من از بچگی عاشق ویدئوگیم بودم یعنی از موقعی که کنسول بازی سِگاسونی رو داشتم.عــــــــــــــــــــــــــه سِگاسونیو چون مثل اکثر بچه‌ها به بازی علاقه‌ی خیلی بیشتری نسبت به درس داشتم، اون کنسول با یه آچار فرانسه که متعلق به پدرِ خانواده بود خرد و خاکشیر شد.تو دوره‌ی نوجوونی هم عاشق موتورسواری بودم و چون داداش بزرگه با موتور تصادف کرده بود من دیگه اجازه موتورسواری نداشتم.یعنی مادرِ خانواده میگفت: ما واست نمیخریم خودت کار کن واسه خودت بخر! منم گفتم: چشم.این آقا خوش شانسِ داستان، با کلی خرحمالی موفق شد یه موتور دست دوم بخره که قیمتشو هم میگم: 300 هزار تومن (شما خودت شکل موتور رو تجسم کن).امیدوارم کمتر از این رو تصور نکرده باشیدبا کلی شوق و ذوق موتوری که خودم تو دوره‌ی نوجوونی خریده بودم رو گذاشتم جلو در خونه که ساعت 5 صبح یک آقایی که صورتش رو با شال پوشیده بود اومد جلوی دوربین مداربسته، سوئیچ رو یکسره کرد و موتوره آقای خوش شانس رو سوار شد و رفت.تو فکر خوش شانسی‌های متوالی زندگیم بودم که ناگهان پدر و مادرمم بنا به مشکلاتی که هیچوقت نفهمیدم از هم جدا شدن.- الان دیگه حرفم رو پس میگیرم نه برونگام نه عاشق روابط اجتماعی:))خودم موندم و خودم. گفتم هم درس میخونم هم کار میکنم مثل تو فیلم‌ها مگه من چیم از بقیه کمتره؟رسیدم به موقعی که نتایج کنکور رو اعلام میکردن رتبه‌ام رو که دیدم نه شبیه کد شارژ ایرانسل بود نه شبیه رتبه نوابغ کشوری.با خودم گفتم من از پس هزینه‌های تحصیل دانشگاه پیام نور و آزاد برنمیام بهتره برم دانشگاه دولتی.رشته‌ها رو یکی یکی نوشتم و چون نه مشاور داشتم نه تحقیق کرده بودم هیچ اولویتی رو رعایت نکردم و دقیقاً اولین رشته‌ای که گذاشته بودم رو قبول شدم، دانشگاهی تو شهرستان، رشته‌ای به نام ایرانشناسی.به خودم گفتم مگه ایران‌شناسی رشته دانشگاهی بود؟ من انتخاب کردم؟ عجب!آدمی که عاشق تکنولوژی و کامپیوتره چرا باید ایرانشناسی رو انتخاب کنه آخه؟بله، دانشگاه رفتن هم شروع شد ولی خیلی زود تموم شد، همین.با کمک شوهرخالم انصراف دادم و رفتم دانشگاه آزاد رشته مهندسی کامپیوتر، البته این دفعه کلی از خودش مشورت گرفته بودم چون استاد دانشگاه بود.بهش میگفتم من ریاضیاتم خیلی ضعیفه‌ها درس‌هاش به دوره دبیرستان مربوط نمیشه که؟ اونم میگفت: نه بابا خیالت راحت.چارت درسی دانشگاه: ریاضی 1، ریاضی2، ریاضی 3، ریاضی4، ریاضی5 و...(اینو هم لای پرانتز بگم که من ریاضی اول دبیرستان رو سال سوم پاس کردم).بهتره از این دوران گذر کنیم چون زندگی جریان داره و خوش شانسی‌ها قراره از آسمون بباره.حتی خوش شانس‌ها هم سربازی میرنرفتم سربازیمعافیتی در کار نبود، 21 ماه خدمت اجباری.تو یکی از ارگان‌های نظامی مشغول خدمت شدم، کجا؟ یه منطقه‌ای از صحرای طبس.خلاصه که آب آشامیدنی رو از چشمه میاوردیم، زمستون هم یه بخاری نفتی داشتیم چون اون منطقه گازکشی نشده بود.حقوقم چقدر بود؟ 250هزار تومن.دقیقاً بهار سال 1401 خدمت سربازیم تموم شد که دو ماه بعدش خبر اومد حقوق سربازان وظیفه 3-4 میلیون افزایش داشته و جالب‌تر اینکه همون موقع خط لوله گاز محل خدمت من هم تکمیل شد و دیگه خبری از اون بخاری نفتی نبود.بله، خوش شانسی‌های آقای کارگر همچنان ادامه دار بود.چند وقت پیش گفتم یه سری به داداشم بزنم، وقتی رفتم خونشون مثل همیشه داشتم از خوش شانسی‌هام میگفتم و نِق میزدم که این همه خوشبختی رو میخوام چیکار؟ و در همین حین واسه خودم تو آشپزخونه چایی میرختم.از تو پذیرائی صدای تبلیغ تلویزیون خیلی آروم میومد: بیمه... بی‌سود ... بی‌سفته.به داداشم گفتم: کاش میتونستم شانسمو بیمه کنم.نه گذاشت نه برداشت: هرکی شانس تو رو گردن بگیره ورکشست میشه.مطمئنم اگه تبلیغاتچی تلویزیون میشنید که ما درباره بیمه کردن شانس حرف میزنیم میگفت:"مشکل داری؟ مشکل داری؟ ما اینجا داریم زحمت میکشیم."درست همینجا نقطه‌ی اوج خوش شانسیم بود؛ لیوان چایی سرریز شد و آبجوش بود که روی پام میریخت.خستگی و کلافگی از چشمام میبارید، آخه مگه میشه این همه خوش بیاری؟ تو همون حالت به تبلیغاتچی گفتم: انصافاً بیمه شانس هم با ازکی؟در نهایت یکی لوک خوش شانس بود و یکی من! اگه شما هم خوش شانس هستید اعلام حضور کنید.♥