آلبوم کودکی ام

حس عجیبی داشتم.خیلی وقت بود چیزی را گم کرده بودم و از این بابت پریشان بودم. دنیایم عوض شده بود، گویا پا در جهانی دیگر گذاشته بودم و مدتی است که دچار بیماری مالیخولیا هستم.دلتنگم! دلتنگ خنده های از ته دل . . .دلتنگ دویدن زیر آسمان خدا . . .دلتنگ طعم آبنبات های گیلاس . . .من چیزی را گم کردم، ای کاش کلید قصر بود، ای کاش لباس های گران قیمت و ساعت یادگاری بود! من در میان ازدحام انسان ها کودکی ام را گم کردم... یادم می آید وقتی پنج ساله بودم از من می پرسیدند: آرزویت چیست؟ و من برخلاف تمام همسن و سالانم که می خواستند بزرگ شوند من بزرگ شدن را کابوسی در بیداری می دیدم، آرزو می کردم کودک بمانم، کودکی رها در دل طبیعت با روحیه ای شادمان و خنده هایی که بوی بغض نمی داد!دلخوشی های کوچکی داشتم؛ معلم اول دبستانم برای نمره ی بیست املا به من تراشی جایزه داد، تراش ساده ای بود اما آنقدر دوستش داشتم که حاضر نبودم یک بار هم مدادی را با آن تراش کنم بلکه ببینم جنسش چطور است. تمام راه مدرسه را آواز می خواندم، می دویدم و بالا پایین می پریدم، به هرکس در راه بود لبخند می زدم و بلند سلام می کردم. برادر بزرگ ترم مرا مورد تمسخر قرار می داد و می گفت:(( حرکاتت مانند دیوانه ها است)) و من در حالی که ناراحت می شدم سعی می کردم عادت هایم را ترک کنم، اما اکنون دلم پر میکشد برای آن دیوانگی مزمن. ای کاش از آن لحظات فاصله نمی گرفتم، ای کاش می گذاشتم اطرافیانم مرا دیوانه ای بخوانند.بوی کوکو سیب زمینی های مادرم عقل از سرم می انداخت ، از چند متری خانه می خندیدم و خوشحال بودم که مادرم غذای مورد علاقه ام را پخته. آنقدر خندیده بودم که خط لبخندی عمیق روی صورتم نمایان شده بود. چند سالی است که دیگر آن خط محو شده و جایش را به گودی و سیاهی پای چشم داده.گاه با خودم می گویم ای کاش هر ثانیه در کودکی به اندازه ی یک سال بود. من کودکی آزاد در میان گندم زار ها بودم. کودکی که نخ بادبادکش هرگز از دستش جدا نمی شد. حتی دلم اشک های کودکی ام را هم می خواهد، تنها زمانی گریه می کردم که پایم به سنگی می خورد و روی زمین پخش می شدم. گریه هایش حداقل برای درد جسمی بود نه ضربه ی روحی، در واقع بر این باورم که گلوله ای در مغز درد کمتری دارد تا تیری در قلب، آن گلوله تو را می کشد و تمام اما تیر در قلبت جا خوش می کند و تو را به مرده ای متحرک تبدیل می کند، اگر آن تیر را بیرون بکشی قلب شیشه ای ات بیشتر ترک می خورد اگر هم بزاری همانجا بماند زخم عمیق تری به وجود می آید. باید مراقب قلبت باشی و آن را به هرکسی واگذار نکنی... کودکی که این حاشیه ها را نداشت، بزرگترین دغدغه مان نمره کم بود. دلم شدیدا کودکی را می خواهد، ظاهرم کودک نشد اشکالی ندارد اگر دلم مانند آن دوران خوش باشد موهای سفید هم رنگ می شوند.جلوی آینه می ایستم و با دستانم لب هایم را به بالا می کشم تا لبخندی نمایان شود، لباس های رنگی رنگی می پوشم، دستی به سر و صورتم می کشم و آرایش ملایمی میکنم، موهایم را شانه می کشم و با آهنگ شاد کمی دگرگون می شوم و می رقصم... می خواهم کودک شوم و دوباره طعم شیرین آن لحظات را بچشم.باران شدیدی در حال باریدن است. در خیابان ها تک و توک انسان دیده می شود. بدون توجه به سرما می دوم، از چهار راه ها و چراغ قرمز ها می گذرم، پارک ها و بوستان ها را پشت سر می گذارم و دقیقه ها را طی می کنم و می خندم، خنده ای از جنس کودکی و با بوی کوکوی سیب زمینی. قرار بود برای چند ساعت هم که شده کودک شوم و دوباره سری به دنیای قبلی ام بزنم. روی جدول ها راه می روم و سعی میکنم تعادلم را حفظ کنم. پایم می لرزد و روی زمین می افتم، نگاهی به اطرافم میکنم تا مطمئن شوم کسی این لحظه ی خنده دار را ندیده است ،شلوارم را از خاک می تکانم، هرچه میکنم نمی توانم جلوی خنده ام را بگیرم و ناخداگاه قهقهه میزنم و تصویر سقوطم از جدول را به یاد می آورم. دستی توی جیب شلوارم میکنم و با مقدار پولی که همراه دارم یک آبنبات با طعم گیلاس میخرم دقیقا از همان هایی که توی بوفه ی مدرسه می فروختند و از طعم شیرینش همراه با چاشنی خاطرات لذت می برم. باران کم کم بار و بندیل می بندد و راهی می شود. خورشید میان آسمان پدیدار شده و کرانه ی آسمان رنگین کمانی زیبا به چشم می آید من هم دوباره راهی می شوم... تصمیمم را گرفته ام، موهایم را رنگ میکنم و لبخندم را ابدی... اگر روحت کودک بماند در بزرگسالی هم میتوان شاد بود...پست های قبلی https://vrgl.ir/YYg54 https://vrgl.ir/K9h9F عطیه اسکندری15 فروردین "1400"