و اشک، مهر اصالت لحظه بود

در را که می‌بست، سلول به سلول زنده‌ی این باغ متصل به اتاق با به دوری مبتلا شدن هر قدم جان می‌باخت. شب بود؛ همان هنگامه‌ی وهم‌آلود و بخیل. با پاهایی به نحیفی ساقه‌ی ترد گلی همه‌ی حجم بی‌رحم جهان را تنهایی به دوش می‌کشیدم. شب بود؛ بی‌دل و بی پا تا پناه پنجره‌ی بی ماه پیش آمدم. تمام غربت جهان از سراروی شاخسار درختان فرومی‌ریخت. ضجه‌ی موهوم شغالی دور دلهره به غربت من و این درختان یتیم وارد می‌کرد. صدایی نبود، نفسی نبود. پاهایم دیگر یارای رفتن نداشتند که همان‌جا فرود آمدم. روی زمینی که حتی در بحبوحه‌ی بهار هم سرد بود و زمستان، تسلیم تسخیر غربت‌ و دلهره‌ شده بودم و ناله‌های جیغ‌آلود شغال آن حوالی آخرین صدایی بود که می‌توانست ترجیحم به سکوت سنگین جاری در من و آن فضا باشد. چمباتمه‌زده روی زمین سرد، تنم را تسلیم جولان همه‌ی حس‌هایی کرده بودم که رفته‌رفته مرا ظالمانه‌تر می‌خراشیدند.دلم باران می‌خواست؛ بادی، تگرگی، طوفانی و غرشی حتی، تا جیغ‌های مکرر آن شغال نمی‌دانم از کجا آمده را دیگر نشنوم.همان‌طور که جنین‌وار روی زمین خوابیده بودم، تا جایی که میدان دید و قدرت تشخیصم توی نور کم مایل به تاریکی اجازه می‌داد، تلاش می‌کردم زبان اشیاء را بفهمم. آدمی وقتی در حضیض عاطفه قرار می‌گیرد به هر آنچه می‌تواند قرابتی با حس‌های آشنای گذشته داشته باشد چنگ می‌زند و این دقیقا همان کاری بود که من مشغولش بودم. صدای نامأنوس جیغ شغال، به حس غربتم دامن می‌زد و این‌گونه بود که تلاش می‌کردم تمرکزم را روی اشیاء به بالاترین حد ممکن برسانم. اشیاء، گریزگاهم‌ شده بودند؛ گریزگاه!از آن‌جایی که من قرار داشتم پایه‌های میز و صندلی‌های اطرافش به مثابه میله‌های قفسی تنگ جلوی نگاهم را گرفته بودند. پشت میله‌ها (پایه‌ها) ستون پیچ‌دار کتاب‌های روی هم چیده شده پیدا بود که زمانی با وسواس و حوصله کتاب‌های جانشده در کتابخانه را پیچ و تاب‌شان داده بودم. حالا اما دلم می‌خواست مثل مکعب‌مستطیل‌های «جنگا» یکی‌ را از پایین‌ بیرون بکشم و آن‌گاه فروریختن آن‌همه حوصله را به تماشا بنشینم. چرا هیچ‌گاه دقت نکرده بودم که آن ستون کاغذی پیچ‌وتاب‌دار در تاریکی چه هیبت مخوفی پیدا می‌کند؟ بی که پی جوابی باشم نگاهم را بردم پایین‌تر و به فرش دستباف لاکی‌رنگ و نقش و نگاری که بی آنکه ببینم حفظ‌شان بودم نگاه کردم و با خودم اندیشیدم که اولین بار چه کسی از لفظ «لاکی» برای توصیف رنگ این فرش‌ها استفاده کرده؛ اصلا پیش از آنکه بگویندش «لاکی» چه می‌گفته‌اند؟ و خلاصه از همین دست فکرهای مضحکی که ذهن چموش آدمی برای فرار از دغدغه‌های مهم بهشان متوسل می‌شود.کمی بالاتر، نگاهم گره خورد با گلدان‌های سبز نشسته روی زمین و کنار حاشیه‌ی فرش. ترکیب لاکی فرش و سبزی گل‌ها، هنوز چنان دلربا بود که حتی توی آن نور کم نیز زیبایی‌شان چشم را نوازش می‌کرد. از هزارتوی افکارم که بیرون آمدم باز ناله‌ی بد‌صدای شغال اولین چیزی بود که از واقعیت به من پیشکش می‌شد. چه می‌خواست از استیصال من؟ چه می‌خواست که آرام نمی‌گرفت؟ من چه باید می‌کردم جز تن دادن به رنجی که بی‌وقفه عارض می‌کرد؟ اصلا نکند پیش‌ترها هم این شغال این حوالی می‌زیسته اما من نمی‌دیده‌ام، نمی‌شنیدم، نمی‌شناختمش؟ چه باید می‌کردم؟ در خود جمع‌تر شدم و بی‌اختیار چشم‌هام را بستم و به همه‌ی لحظه‌هایی فکر کردم که دلم می خواسته دنیا همان‌جا تمام شود که اگر تمام می‌شد چیزی به این زندگی بدهکار یا از آن طلبکار نمی‌بودم. راستی چرا زندگی در همان لحظه‌ها تمام نمی‌شود؟ چرا نمی‌گذارد لحظه ابدی شود؟ چرا تنها در پوچی به طرزی رکیک و وهن‌آمیز امتداد می‌یابد؟ هراس مرموزی وجودم را درمی‌نوردید؛ با اینهمه اما به دنبال صدای شغال آن حوالی از جا بلند شدم و راه خروجی باغ را پیش گرفتم‌. توی تاریکی شب باغ، درختان هیبت ارواحی پیدا کرده بودند که گویی رسالت‌شان هجوم آوردن به من بود و به رخ کشیدن همه‌ی خلاءیی که باغ مغمومم را در سیاه‌چاله‌ی وهم فرو می‌برد. با این‌همه با قدم‌هایی لرزان راه خروج را از میان تاریکی مخوف درختان پیش گرفتم. شغال دوردست، همچنان جیغ می‌کشید و من با وحشتی که هر لحظه افزون می‌شد پیش می‌رفتم. از میان آن تاریکی اما هیبت صمیمی سپیدار باغ را که دیدم قدم تند کردم و طوری که انگار در میان غربت بی‌رحم شهری شلوغ، آشنایی دیده باشم در پناهش ایستادم، در آغوشش گرفتم تا شاید کمی، فقط کمی دلم قرص شود اما توی سرمای رسوخ کرده به وجودم اثری از آرامش نبود. با این‌حال، به درخت پناه برده بودم و تنها گرمایی که احساس می‌کردم اشکی بود که از سوز درون، راه گونه‌هام را پیش گرفته بود.با تمام وحشت حاصل از بی‌پناهی‌ای که احاطه‌ام کرده بود، سر برگرداندم و همه‌ی منظره‌ی باغ را در قاب چشمم جا دادم؛ هنوز به طرز غم‌انگیزی زیبا بود. با خود اندیشیدم که ترس چه واژه‌ی کوچکی‌ست در برابر وسعت تنهایی من و همه‌ی آن‌چه در چشم‌هام جاری بود. شغال‌ها هنوز در دوردست ناله می‌کردند اما من دیگر نمی‌شنیدم؛ صرف‌نظرکرده از خروج از باغ، همان‌جا پای سپیدار پیر، روی زمین سرد، جنین‌وار در خودم جمع شدم و خیالم را به روزگاری بردم که این نقطه، مقدس‌ترین زیارتگاه جهانم بود. چشمم را بستم؛ اشکی که گرم بر خاک پای سپیدار چکید، مهر تاییدی بود بر اصالت لحظه‌ای که برای ابدی شدن، سزاوارترین بود..