من که پروانه نبودم...

داستان پروانه و من پروانه شد و در برابر من شروع به پرواز کرد و خودش را در لابه‌لای گل‌ها گم کرد.به پشت که نگاه کرد، من را ندید، ترسید و خواست برگردد، گل‌ها را یکی پس از دیگری کنار زد. مرا که دید خسته و بی‌جان با دو پا آرام آرام در حال حرکت به سمت او بودم. با تعجب به من اشاره کرد:"پرواز کن؛ مگر کسی پرواز کردن را یاد تو نداده؟!"سرم را پایین گرفتم و گفتم:"نه؛ من از ارتفاع می‌ترسم و نمی‌تونم به این ترسم غلبه کنم."خندید و با شوق به سمتم آمد، دستانم را گرفت و کمی محکم‌تر بال زد و مرا با خودش از زنجیر زمین رها کرد. ترسیده بودم و او می‌خندید. خندیدم و او ترسید!زنبوری عظیم و بزرگ در مقابل‌مان قرار گرفت و من ناخودآگاه بال زدم و خودم را در مقابل زنبور غول پیکر قرار دادم.چشمانم را که باز کردم، اندکی از دست و پای من آسیب دیده بود و او ...پیدایش نکردم.هر چه گشتم و اسمش را صدا زدم، جوابی نگرفتم.نیزار های بلند حتی دید آسمان بالای سر مرا هم گرفته بود.شروع به حرکت کردم. از سمتی که مقصد آن را نمی‌دانستم. در میان راه به بال‌هایم چشم دوختم و اینکه چطور در آن لحظه برای نجات جان پروانه آن طور از هم باز شده بود.تلاشم برای پرواز بی‌فایده بود، بال‌هایم توان به پرواز در آوردن مرا نداشتند. اَندوه‌وار به مسیر خود ادامه دادم که ناگهان پروانه از فاصله‌ای نه چندان بلند فریاد زد:" مراقب باش بی‌عرضه(کلمه‌ی آخر را کشید) و محکم از آن بالا در آغوش من افتاد و باز بر زمین ولو شدیم."نگاه تاسف‌واری نثارش کردم و گفتم:"حواسِت کجاست؟ قصد کردی من بدون دست و پا برگردم خونه؟"پروانه خشمگین گفت:" دیگه نمی‌تونم پرواز کنم بی‌عرضه؛ این بار دَهُم بود که از بالای اون تخت سنگ می‌پَرَم پایین و هر بار سقوط می‌کنم." گفتم:"چقدر خوب که از سقوط نمی‌ترسی. اگر بگم خوب میشی، دروغ گفتم ولی، عمر کوتاه ما ارزش این ناراحتی‌ها رو نداره. حالا یه روز پرواز نکن، چی میشه؟"از عمد باهاش این طور حرف زدم، چون منو بی‌عرضه خطاب کرده بود و ترسی که درون من شکل گرفته بود، مایه‌ی تمسخرم شده بود.عصبی شده بود و مدام به من و بال‌های پشت تن من نگاه می‌کرد. اندکی نزدیکم آمد و من عقب عقب رفتم، چشمانش سرخ و شاخک‌هایش سیخ شده بودند._آروم باش پروانه، من می‌تونم برت‌گردونم خونه. لطفا نگران نباش._ولی من اصلا قصد ندارم برگردم خونه! من می‌خوام دوباره پرواز کنم، من می‌خوام بال‌های تو رو همین‌جا ازت بگیرم. تو یه بی‌عرضه‌ای که پرواز کردن بلد نیست. چه بهتر که اون یه جفت بال به من برسه..._کمی سکوت شد، چشمان پروانه از خشم لبریز بود.بلند گفتم:" از این کار پشیمون میشی، من مثلِ تو پروانه نیستم!"پایاننوشته‌ای ازسید‌صدرا مبینی‌پورامیدوارم بعد از خواندن این داستان کوتاه برداشت شخصی خودتان را در قسمت نظرات قرار بدهید.این داستان برمی‌گردد به مواقعی که ما دقیقا خودمان نیستیم و وارد دنیایی می‌شویم که به آن تعلق نداریم. گاهی بواسطه‌ی دوستان و اطرافیان مسیر زندگی ما تغییر می‌کند، گاهی عشق و گاهی تنهایی.آن چیزی که همه‌ی ما باید بدانیم آن است که مسیر زندگی ما آدم‌ها زمانی بهم گره می‌خوره که بخوایم! اگر هنوز می‌خوایم با پروانه همراه باشیم، باید بدونیم پروازی در کار نیست، چون پروانه نیستیم. باید بدونیم که پروانه بر روی گل‌ها و بالاتر از سطح زمین می‌نشیند و ما بر روی زمین و خاک.اما چه می‌شود که بعضی از ما بالی برای پرواز نداریم اما، پرواز می‌کنیم یا برعکس؟ ممنون که تا اینجا خواندید و وقت گذاشتید.هر بار که می‌نویسم، می‌خوام که حالم خوب‌تر(بهتر) بشه. از این بابت که این اتفاق میوفته خوشحالم و خداروشکر می‌کنم. اُمیدوارم حال هر کسی که متن‌های این چند روز منو میخونه، بهتر بشه. 3>نوشته‌های قبلی منو از دست ندین! https://vrgl.ir/Vro99 https://vrgl.ir/MvkQp https://virgool.io/@ssmp1380