تابوت

بنابراین من خواب بودم. انگار توی تابوت هستم. زنگ خطر من هنوز به صدا درنیامده بود. رنگ اتاقم خیلی پر جنب و جوش بود. من این رنگ را دوست نداشتم یک رنگ نباید آنقدر سرزنده باشد. ناخن هایم خیلی بلند می شوند. آخرین باری که غسل ​​کردم کی بود؟ یادم نمی آمد. این بی پولی مانع همه چیز شد. اگر شغلی داشتم همه چیز فرق می کرد. متفاوت است. من حتی نمی توانم با مادرم صحبت کنم. شاید ملاقات می کردم خیلی دوست داشتم به مدرسه بروم. پدرم هم می خواست من به مدرسه بروم. این اتفاق نیفتاد من نادان بودم. من در ده ها روز همان روز ، یکی پس از دیگری زندگی می کردم. می دانستم قرار است چه کار کنم. زنگ هشدارم خاموش شد. من هر روز با زنگ هشدار می خوابیدم. و من با یک زنگ هشدار از خواب بیدار می شدم. خوب ، حتی نباید وقت تلف کرد (!) از تختم بلند شدم. صدایی از درون بلند شد:نگویید هنگام شستن دست و صورت خود آب زیادی هدر نمی دهید.(…)حرف مرا شنیدی؟ در صورت امکان مرطوب بودن دست خود را فقط به صورت خود بمالید.وقتی وارد آشپزخانه شدم ، او را دوباره جایی یافتم که هر روز صبح نشسته بود - روی صندلی بالای میز. دوباره سوالی را که پرسیده بود مطرح کرد. هر وقت جوابی نمی گرفت دیوانه می شد. اگر من همچنان به او پاسخ نمی دادم ، او دچار یک شکست عصبی شده بود. موهایش آشفته و چرب بود. صورتش که با ناخن های بلندش خراشیده بود ، آبریزش داشت. قیافه اش حالت تهوع داشت. "آیا این ظاهر به این دلیل است که ما فقیر هستیم؟" فکر کردم من پاسخی برای این سوال پیدا نکردم. چون هیچ وقت نمی دانستم فقیر نبودن چگونه است. یک شخص نمی داند چگونه کاری را که نمی داند انجام دهد. من در این خانه اضافه کار کردم. او بدون من می توانست در شرایط بهتری زندگی کند. نه ، او زندگی نمی کرد. آیا او نبود که این زندگی را اینقدر سخت کرد؟ او کسی بود که زندگی دشوار ما را حتی دشوارتر کرد.پس از سكوت كوتاه ، او به سوالات خود ادامه دادآیا زیاد آب مصرف کردید؟من خرجش نکردم مامان من همانطور که گفتی انجام دادماگر برای شستن صورت دوباره شیر آب را اجرا نکرده بودید. نریختی ، نه؟شنیدم مامان خیس دستم را روی صورتم کشیدم.نمی دانستم زندگی بدون فکر کردن به پایان چه حسی خواهد داشت. من هرگز نمی دانستم از اولین روزی که به دنیا آمدم ، باید به پایان همه چیز فکر می کردم. همه امکانات من محدود بود.امروز روز خوش شانس ماست.چرا مامان؟من یک نان از چوب لباسی خریدم. به مدت سه روز شکم ما خوشحال خواهد شد.هر روز ناهار آویز بود. می توانستیم به نانوایی برویم و روزی یک قرص بخریم. می توانستیم هر روز یک نان رایگان داشته باشیم. فقط دو نفری که برای زنده ماندن تلاش می کنند نباید اینقدر سخت باشد.نان خود را بخورید. ما برای امروز و دو روز آینده نان کافی داریم. یک قرص نان بزرگ. مادربزرگ شما هم خوشحال می شود وقتی نان را از چوب لباسی می خریم. البته آن زمان جوان بودم. من نمی توانم دلیل این شادی را درک کنم. معلوم می شود پدربزرگت چقدر به ما فکر کرده است. من قبلاً از تنها بودن در خانه لذت می بردم. سه نفر یک قرص نان خوردند. حتی ممکن است شکم ما به مدت دو روز جشن داشته باشد.ما باید خوشحال باشیم چون ما دو نفر هستیم. شما پدر ولگردی هم ندارید. ما می توانیم نان خود را به تنهایی بخوریم. و بدون هدر دادنبدون این که چیزی بگویم گوش دادم. من یک تکه نان خوردم. چیز خوبی که نصف فنجان آب بود. با کمکش راحت جویدم. تا عصر اجازه نداشتم دستهایم را بشویم. دوبار شستن دستها در روز کافی بود. بیشتر باعث هدر دادن است. و صورت حساب بیش از حد بود.قرار نیست دستان خود را بشویید ، مگر نه؟اکنون نیازی به شستن دستان خود ندارید. شما مانند پدر خود ضایع نخواهید شد. صحبت در پشت مرده البته گناه است. شما بدون زباله زندگی خواهید کرد. مثل مادربزرگت مثل من.دستهایم را شستشو ندادم ، تا عصر نخواهم کرد.برگشتم به تختم. آیا زندگی برای همه اینقدر سخت بود؟ آیا افرادی بودند که با شامپوهای مختلف شستشو می کردند؟ در مورد کسانی که روی ملافه تمیز دراز می کشند چه می کنید؟ آیا کسانی که کاملاً دستهای خود را شستند خوشحالتر بودند؟ نمیدونستم. تنها چیزی که می دانم این است که نبود اینها باعث بیگانه شدن مردم از زندگی می شد. من می خواستم همه این تابوها را بشکنم. اما نمی توانستم برای نسلها همینطور بوده است. فکر می کردم دارم دیوونه می شم. حتی نمی خواستم توی آینه به خودم نگاه کنم. باند من من زشت بودم خیلی ضعیف شده بودم داشتم بو می دادم. تمام وقتم را روی تخت دراز کشیدم. تنبل بودم چون غذای کافی دریافت نمی کردم.رنگ اتاقم آزارم می داد. انگار داشت با من شوخی می کرد. چه کسی چنین آبی پر جنب و جوش را به دیوار آورده است؟ چه مدت می گذرد که او دریا را واقعاً ندیده است؟ آخرین باری که در بیکران دریا نفس کشیدم ، پدرم زنده بود. زندگی من در آن زمان متفاوت بود. مادرم فقط خودش را عذاب می داد چون نمی توانست پدرم را کنترل کند. او همچنین باعث مرگ پدر من شد. او با جملات بی پایان خود او را کشت. معلوم شد که جملات همچنین می توانند به تیر تبدیل شوند ، آن وقت است که یاد گرفتم.ساعت ها نمی گذشت. خوابم برد. وقتی چشمامو باز کردم کم کم داشت تاریک می شد. خورشید دوباره غروب کرده بود. او مانند یک کودک خجالتی پنهان شده بود. اتفاق خوبی که مادرم متوجه آن نشده است. در غیر این صورت ، او تمسخر می کند که شما وقت خود را در خواب تلف می کنید. گویی کاری برای انجام دادن دارم. او می خواست که من فقط آنجا بنشینم. در تمام طول روز نیز. یا بهتر بگویم ، تمام زندگی من ...نمی خواستم چیزی بخورم. معده ام دیگر نمی تواند نان خشک را تحمل کند.عزیزم ، غذا نخور زیاد غذا نخورید kضایعات. و ببینید این نان چقدر بد است ، اکنون یک روز دیگر برای شما کافی است.تحمل صدایی که از آشپزخانه می آمد را نداشتم. داشتم غرق می شدم. بوی پوست من را از شکم بیمار می کرد. طاقت نیاوردم. می خواستم استفراغ کنم. من هیچ لیاقتی در زندگی نداشتم. من مدرسه نرفتم من خواندن و نوشتن بلد نبودم. بعد از فوت پدرم ، من زیاد از اتاقم بیرون نمی رفتم. زندگی من در چهار دیوار گذشت. چهار دیوار بزرگ. من حتی سنم را نمی دانستم. من چند ساله بودم؟ احساس می کردم در همه دنیا یک نقطه هستم. من هم سن و سال نقطه هستم. نه بیشتر و نه کمتر. قلبم منقبض شده بود. از گرسنگی حالت تهوع داشتم. با این حال ، معده من نمی تواند حتی یک لقمه را قبول کند. احساس کردم درون دیوارهای قلبم گرفتار شده ام. آنها با فشار زیادی من را تحت فشار قرار می دادند. گویی من بین آنها خرد خواهم شد. نفس نمی کشیدم. می خواستم فریاد بزنم. این اتفاق نیفتاد من نتونستم انجامش بدم. نمی توانستم دهانم را باز کنم. رنگ پر جنب و جوش روی دیوار اتاقم توجهم را جلب کرد. تمام دیوارها روی سرم فرود آمده بود. من قبلاً درون دیوارهای قلبم خرد شده بودم. من نمی توانستم در برابر هیچ کدام مقاومت کنم.به خواب رفتی؟ زنگ هشدار هم به صدا در آمد. نمی شنوی؟ مگر من به شما نگفتم وقت خود را تلف نکنید؟ حالا بلند شو! بلافاصله. مستقیما!بگذار چهره ای ببینم. خدای من! آیا این اتفاق برای من هم خواهد افتاد؟ من چیکار کردم که اینو بهم دادی؟ تو دخترم را هم از من گرفتی؟ دیگه دختر ندارم ...بنابراین من مرده بودم. بنابراین من الان فقط یک روح آزاد بودم. من به مادرم نزدیک شدم. او گریه می کرد ، بدنم را بغل کرده بود. عقب کشیدم نگاهی به اطراف اتاقم انداختم. بار دیگر با تمام بدبختی های ما روبرو شدم. اتاقی در زیرزمین بود. نور خورشید از طریق آهن درون لیوان نشت کرد. آن نورهای نازک می تواند ذره ای از امید در ناامیدی باشد. نمی خواستم آخرین نگاه را به اتاق های دیگر بیندازم. در هر صورت ، این خانه یک خانه کوچک بود که از دو اتاق ، آشپزخانه و توالت تشکیل شده بود. هر متر مربع آن را حفظ کردم.بعد از مدتی چند همسایه که با هم آمده بودیم. مادرم بی وقفه گریه می کرد. آنها سعی کردند او را آرام کنند. آنها مرا سوار ماشین کردند. توی تابوت بودم. من هرگز غریبه نبوده ام. جای خودم را به خاطر نمی آوردم. بدنم رفته بود. با این حال ، من آنچه را که آزادانه اتفاق می افتاد ، تماشا می کردم. بعد از مدتی ، بدنم فقط روی یک میز خوابید. آنها آمدند تا من را بشویند. مادرم گریه می کرد. در حالی که زن قصد داشت روند شستشو را شروع کند ، فقط یک جمله از دهان مادرم بیرون آمد: