مردم علیه اشرافیت

مردم علیه اشرافیتابوالفضل زاهدیبا علی علیه السلام هم درد شویم. درود خدا بر او فرمود: "لَولا حُضُور الْحاضِرِ، وَ قیامُ الْحُجَّةِ بِوجُودِ النّاصِرِ، وَ ما اَخَذَ اللهُ عَلَى الْعُلَماءِ اَنْ لا یُقارّوا عَلى کِظَّةِ ظالِم، وَ لا سَغَبِ مَظْلوم، لاَلْقَیْتُ حَبْلَها عَلى غارِبِها"؛ "اگر به خاطر حضور حاضران و اتمام حجّت بر من به خاطر وجود یار و یاور نبود و نیز به خاطر عهد و پیمانى که خداوند از دانشمندان و علماى هر امّت گرفته که: «در برابر پرخورى ستمگر و گرسنگى ستمدیده و مظلوم سکوت نکنند»، مهار شتر خلافت را بر پشتش مى افکندم." دشمن را می نگرد؛ مشغول سلطه بر مسلمین است. دوست را می نگرد؛ دینش را به دنیایش فروخته و در زر اندوزی گوی سبقت از دشمن ربوده است! با که بگوید درد و رنجش را؟! درد و رنجی که در امتداد تاریخ جریان دارد. همان درد و رنجی که امام راحل نیز پرچمدار آن شد و برایش خون دل خورد؛ و حال نوبت فرزندان روح الله است. حتما گله داریم از غرب که به بهانهی تمتع مردمان در جهل فرو رفتهی خویش، دست در حلقوم دیگر ممالک برای غارت اموالشان می کند. گله که چه عرض کنم؛ تمام قد برای پیکار با او می ایستیم! معنی ندارد در گوشهای عدهای از شدت خوردن و خوش مشربی افسار پاره کنند و در گوشهای دیگر مردمانی در نبود تکه نانی برای خوردن، سر بر زمین بگذارند. لباس های رنگین برای گروهی باشد و جامههای پشمین برای گروهی دیگر. ساختمان ها و برج های مجلل برای برخی و آلونک های ویرانه برای برخی دیگر. بس است! تکلیف آنان که دین و ایمان ندارند روشن است. اما حساب عده ای که خداوند لقلقهی زبانشان است و دل در گروی غرب دارند چیست؟! آنها که هم می خواهند مناسک عبادیشان ترک نشود و هم از زندگی های تجملاتی و پر زرق و برق بهره مند باشند. با این همه حساب مردم عادی که در زندگی شخصی خویش مشغولند و دل از کسی نمی سوزانند با خداست. اما اگر مسئولین و کارگزاران مبتلا به چنین مرضی شوند، آنوقت چه ؟! توقع ساده زیستی داشتن از مردم، دیگر معنی دارد؟! باید پاسخگوی آن فردی بود که تجمل این قوم را دیده و دلش خواسته و در هوس رسیدن به آن گام هایی برداشته است که شایستهی مقام انسانی اون نیست... مبادا بخاطر دین و ایمان خویش بر خدا و نظام اسلامی منت بگذاریم. مبادا فریب سابقهی جهاد و مبارزهی خویش در اسلام را بخوریم و در پی کسب منافع بیشتری برآییم! مگر نه آنست که علی علیه السلام با برخی صحابه پیامبر بر سر همین موضوع وارد جنگ جمل شد؟! این چه مال و ثروتی است که از پایمال شدن و تضییع حقوق دیگری برای ما انباشته می شود؟! چه حلاوتی دارد این مالی که آتش از سر و رویش می بارد؟! اشرافیت خطری است که همواره در معرض مسئولین و کارگزارن بوده است. لغزشگاه خطرناکی است برای کسی که ره توشهی تقوا همراهش نیست! مرد می خواهد که پایش نلغزد و مال و مقام او را نفریبد؛ و آنچنانی باشد که قبل از مسئولیت بوده است. آدمی که ذائقهاش با پست و مقام عوض شود، شایستهی این جایگاه نیست. آن کسی که فکر می کند چون مسئول است باید سفرهی غذایش رنگین تر باشد، کاخ و ویلا داشته باشد، اتومبیلش مدل بالاتر باشد و لباسش پر زرق و برقتر، همان بهتر که مسئولیت نپذیرد! کسی می تواند درد مردم را بفهمد که خودش درد کشیده باشد؛ خودش رنج کشیده باشد. کسی که از دل مردم بیرون آمده باشد. کسی که حتی وقتی به مسئولیتی رسید، مقام و ثروت، مردم را از یادش نبرد. مردم تشنهی محبتند. دل در گروی کسی دارند که دغدغهی آنها را داشته باشد. کلید اصلی، همدرد شدن با مردم است؛ مابقی کلیدها را باید دور انداخت! آن سوی مردم چیست؟ آن کسی که چشم از مردم دزیده است، نگاهش خیره به کجاست؟ غیر از این است که در حال بزرگتر کردن جیب خودش است؟! جیب خودش و عدهای از دوستان گرمابه و گلستانش! درد آور است که عدهای به جای آنکه نردبان های پیشرفت را پیش روی مردم قرار دهند، آنها را نردبانی برای رسیدن به مطامع زودگذر خویش کرده اند. سخن بسیار است؛ اما مردم همچنان نگران، نگران راه انقلاب. مردم همچنان منتظر، منتظر آمدن خادمی دلسوز برای ملت. خادمی همچون شهید رجایی؛ که مانند نامش امید مردم باشد! همان که امام راحل در وصفش گفت: "ارزش آقای رجایی، به این نبود که یک مثلاً دستگاهی دارد، ارزششان به این بود که «خودی» بودند، با مردم بودند، برای مردم خدمت میکردند، مردم احساس کرده بودند که اینها برای آنها دارند خدمت میکنند." مردم را باید باور کرد. باید با آنان یکرنگ بود. انقلاب اسلامی بر پایهی همین مردم شکل گرفت و ادامهی این راه پر فراز و نشیب نیز متکی به همین مردم است. خوشا به حال کسانی که درد مردم را می فهمند و در پی درمان آن ، روز از شب نمی شناسند. مرد میدانم آرزوست...