هوش فرزانه (قسمت اول)

برای آخرین روزِ کارگاه حضورِنو ؛ من و مهشید و ثمین و آذر با هم قرار گذاشتیم بعد از اتمام جلسه، ناهار رو با هم بخوریم و صحبت کنیم و چند ساعتی رو با هم بگذرونیم؛ چون تا شروع کارگاه هوش مثبت حدود یک ماه همدیگرو نمیدیدیم و خب به نظرم ارتباط مجازی هم که جای دیدن از نزدیک رو نمیگیره.رفتیم به یکی از فست فودی های نزدیک بنیاد توی خیابان شریعتی و جاتون خالی پیتزا و سالاد خوردیم و کلی حرف زدیم.مهشید، چون کاری داشت زودتر رفت و من و ثمین و آذر کمی بیشتر نشستیم و حرف زدیم یادم نیست ساعت چند بود که دیگه تصمیم گرفتیم بریم خونه؛ شاید پنج عصر بود؛ موقع خداحافظی بود که گوشیم رو چک کردم و چون حاج خانم از قبل میدونست که میخوام ناهار رو با بچه ها بیرون بخورم انتظار رو به رو شدن با پیام تند و تیزش رو نداشتم؛ چون از طرفی از قبل خبر داشت که بعد از کارگاه زود نمیرم خونه و از طرفی هم خودم به خودم حق میدادم که لااقل یک روز هفته برای خودِ خودم باشه و دغدغه های محدود کننده ی مامان و بابام رو نداشته باشم.یه جورایی تو پیامش تهدیدم کرده بود که نمیذارم کارگاه بعدی رو شرکت کنی و من که به راحتی با کوچکترین حرفی از طرف پدر و مادرم داغون میشم انگار که دنیام تموم شد. حتما خیلی براتون تعجب آوره اما خودم هم نمیدونم چرا انقدر راحت داغون و عصبی میشم و هیچ راه حلی به ذهنم نمیرسه.هنوز از آذر و ثمین جدا نشده بودم.پیام رو به ثمین نشون دادم و اونم گفت اگر دوست داری من جواب مامانت رو بدم!!!وحشت کردم.چی میخوای بهش بگی؟ اوضاع بدتر نشه یه موقع.ثمین هم گفت من پیام رو تایپ میکنم و تو بخون اگر دوست داشتی براش ارسال کن.و باور میکنید که پیام ثمین معجزه کرد؟؟!!از نظر من ثمین روانشناس به دنیا اومده؛ چون با خوندن پیام حاج خانم کاملا فهمید مشکلش چیه و چی نیاز داره و خب با دادن چیزی که بهش نیاز داره، حالش خوب میشه و همه چیز درست میشه.ثمین درست فهمیده؛ حاج خانم هم یه دختر ایرانیه با همون تندیس های درد جمعی همه ی دخترای ایرانی و تندیس درد خودش که نمیدونم دقیقا چی میتونه باشه. اونم مورد توجه قرار نگرفته، نادیده گرفته شده و حتی شاید خیلی پس زده شده و نیاز به دیده شدن و مورد قبول واقع شدن داره و به همین خاطر چند سطر کلام ثمین که بهش احساس ارزشمندی میداد معجزه کرد.ولی من همیشه باهاش جنگیدم، احتمالا چون من هم نیاز به دیده شدن و کسب احساس ارزشمندی دارم. نمیدونم چرا هیچوقت یاد نگرفتم راحت قربون صدقه کسی برم؛ همیشه فکر کردم اگر خیلی اینجوری حرف بزنم دروغ گفتم یا اونایی که اینجوری حرف میزنن دروغ میگن. شاید چون وقتی بچه بودم یه بار خاله م انگار از قول پدربزرگم میگفت وقتی به یکی میگی قربونت برم، واقعا حاضری براش بمیری؟ و من فکر کردم و گفتم: نه؛ و خاله م هم گفت پس این دروغ میشه؛ و به نظرم منطقی و درست اومد حرفش.البته تو خانواده هم کسی که این مدلی حرف بزنه و مدام قربون صدقه بره نداشتیم.خلاصه که هنوزم با خودم کنار نیومدم که این شکلی حرف زدن چقدر درسته؟ و مخصوصا اگر برای پیشبرد کارِت باشه، یه جورایی انگار سرِ طرفت کلاه میزاری. البته یادآوری کارها یا ویژگی های خوب و درست یک نفر و تعریف و تصدیق کردنش میتونه درست باشه به این شرط که نیتت رو چک کنی.به هر حال دو سه سطر پیامک ثمین حاج خانم رو از این رو به اون رو کرد؛ علی الخصوص که فکر میکرد پیامک رو خودم نوشتم و این طور حرف زدن تاثیر دو ترم کارگاهیه که رفتم.پاییز 98 و کارگاه هوش مثبت نهم مهر شروع شد و من و مهشید و چند نفر از دوستای دیگه مون که از کارگاه حضورنو آشنا و دوست شده بودیم کنار هم تو یه ردیف نشسته بودیم و امیدوار به این که کنار هم میمونیم؛ مخصوصا من و مهشید.اما گروه بندی این بار مثل نیروی حال و حضورنو نبود و توسط خودِ مربی و براساس تجربه و فیدبکی که از هر کدوممون داشت انجام میشد و این بار آقایون و خانم ها رو با هم گروه بندی کردن البته قبلش پرسیدن اگر خانمی محدودیتی برای قرار گرفتن در گروهی که آقایون هستن داره یه گروه از اون خانم ها تشکیل بشه که راحت باشن ولی توصیه شون این بود که بهتره توی کارگاه هوش مثبت آقایون و خانم ها تعامل داشته باشن.طیبه، زینب، مرضیه، مهشید و من از اواسط یک ردیف از صندلی ها تا آخر اون ردیف نشسته بودیم و من آخرین نفر بودم. مربی اومدن وسط کلاس و نگاهمون کردن و بعد چشماشون بستن و کمی فکر کردن و بعد از باز کردن چشم هاشون به من گفتن مینو پاشو برو توی اون گروه- منظورشون ردیف رو به روی ما بود که به جز زهرا که در حضورنو کمی آشنا شده بودیم کس دیگه ای رو نمیشناختم- دلم هُرٌی ریخت، حس کردم نفر آخر قطعه عکسی هستم که پاره شدم و افتادم زمین، اما نمیدونم چرا مربی گفتن نه بشین گروهتونو یازده نفره میکنم؛ و ما یه نفس راحت کشیدیم ولی دوباره برگشتن روی نظر اولشون؛ این بار گفتم من جام خوبه ها! و مربی گفتن نه، پاشو، گروهبندیم به هم میخوره و من خیلی سنگین از کنار مهشید بلند شدم و مربی گفتن خب ازش خداحافظی کن که من دوباره از وسط کلاس برگشتم سمت مهشید و بغلش کردم و دوباره رفتم سمت بچه های گروه جدید.و در آخر 5 تا گروهِ 10 نفره شدیم که یک گروه همه خانم بودن و من و نه نفر دیگه از بچه ها شدیم گروه 1 هوش مثبت پاییز 98 و عصرهای چهارشنبه ای که منتظرم بودن.ادامه دارد...