دیوار پشت دیوار - ‍۱

دیوار پشت دیوار - ۱همه چیز از یک شب بارانی و منحوس شروع شد. نه، دروغ گفتم. من فقط می‌خواستم که یک شروع فوق‌العاده برای این فصل از داستان زندگیم داشته باشم. استاد ادبیات دانشگاه به ما گفته بود که با خواندن اولین جمله‌ی یک کتاب، می‌توانید بفهمید که آن کتاب چقدر افتضاح است. اما من نمی‌خواهم که یک داستان افتضاح بنویسم، برای همین با یک دروغ شروع کردم. یقین دارم که این دروغ میتواند تعداد زیادی مخاطب برای داستان من فراهم کند، مخاطب بیشتر یعنی پول بیشتر و پول بیشتر یعنی زندگی بهتر. حتی امکان دارد که چند تا دختر زیبا و جوان هم این داستان را بخوانند و در نهایت عاشق من شوند. ترکیب دروغ، پول و عشق می‌تواند تمام چیزی باشد که یک جوان بیست و خورده‌ای ساله نیاز دارد. چه ترکیبی بهتر از این؟بهتر است برگردیم به آن شب. دوازده خرداد هزار و سیصد و نود و سه بود. حوالی ساعت هشت شب، در یکی از خیابان‌های بالا شهر تهران داشتم قدم می‌زدم، همان خیابانی که تراکنش‌های مالی‌اش ساعت دوازده شب به بعد چند برابر می‌شود، خط ترمز ماشین‌ها بر روی آسفالت نقش می‌بندد و شیشه‌‌ی همه‌ی ماشین‌ها نصفه پایین است. شاید برای شما سوال باشد که من آنجا چه کاری داشتم؟ شاید داشتم از یک کافه برمی‌گشتم. اما من که از کافه رفتن متنفرم، پس قطعا کافه نبودم. با توجه به اینکه حافظه‌ی قدرتمندی دارم و جزئیات تمام اتفاقات زندگیم مثل یک تصویر واضح و روشن جلو چشمم است، یادم نمیاید. به هر حال، من آنجا بودم. میان‌ آدم‌هایی که میتوانستند رویاهای من و هزاران نفر مثل من را زندگی کنند. آهان! تازه یادم آمد. من آنجا بودم تا با کلید، هر یک ساعت روی یک ماشین خط بیاندازم.یادم است که دست‌هایم می‌لرزید، صدایم گرفته بود و زمان کند شده بود. یک ساعت پیش اولین خط را انداخته بودم، خیلی راحت و بدون هیچ حسی. یک ماشین سیاه بود که اندازه‌ی هشت تا گاو جا داشت. از این ماشین‌ها که وقتی نور بالا می‌زند، ماشین جلویی کور می‌شود. حقیقت این است که دوست نداشتم به خط انداختن اکتفا کنم و ترجیح میدادم با آجر بکوبم وسط کاپوت. اما متاسفانه این بالا شهری‌ها به آجر اعتقاد ندارند و هر چقدر گشتم، هیچ آجری پیدا نکردم. پس مجبور شدم با همان کلید از خجالت در سمت راننده در بیایم. هنوز چند سانتی بیشتر خط ننداخته بودم که صدای آژیر ماشین بلند شد. شاید فکر می‌کنید که ترسیدم و فرار کردم. باید بگویم که متاسفانه درست فکر می‌کنید. یک جوری دویدم کردم که اگر سگ دنبالم می‌کرد هم میتوانستم از دستش فرار کنم. سه چهار دقیقه یک نفس دویدم و در نهایت جلوی یکی از کافه‌ها زشت و حال بهم زن وایستادم. نفسم که چاق شد، کوچه‌ی بعدی را انتخاب کردم و رفتم سراغ یک ماشین دیگر. این یکی اندازه‌ی هشت تا گاو جا نداشت، حتی مطمئنم که دو تا آدم هم به زور میتوانستند درونش بنشینند. آنقدر ارتفاعش کوتاه بود که پسرخاله‌ی تپل و خنگ من هم با یک ماه تمرین میتوانست از رویش بپرد. یک نگاه به سمت چپ و راست انداختم تا مطمئن شوم کسی نباشد. دست کردم در جیب شلوارم که کلید را در بیاورم. کلید آنجا نبود. دوست داشتم دست بکنم در جیب داخل کت‌ام تا ببینم کلید آنجا هست یا نه، ولی من که هیچوقت کت نداشتم، پس اینکار رو نکردم. جیب شلوارم را هم تازه دوخته بودم، پس کلید از جیبم نیافتاده بود. آن لحظه شک کردم به اینکه شاید کلید کنار ماشین قبلی افتاده باشد. داشتم با خودم فکر می‌کردم که دیدم شیشه‌ی این لگنی که جلویم بود، آمد پایین و یک پسر ناز که داشت سعی می‌کرد ادای لوتی‌های پایین‌شهر را در بیاورد، با یک صدا تقریبا گرفته گفت:− داداش کاری داری؟‌شیشه‌ی ماشین دودی بود و تازه فهمیده بودم که یک نفر داخل ماشین بوده است. صدام رو صاف کردم و دستم رو گذاشتم روی در ماشین که مطمئن بشم یکهو در را باز نمی‌کند.− آره، حقیقتش میخواستم روی ماشینت خط بندازم، ولی قسمت نبود.خودم از حرفی که زده بودم تعجب کرده بودم. قطعا این بدترین چیزی بود که میتونستم بگم. پس، تا قبل از اینکه طرف بتونه چیزی که گفتم رو هضم کنه، شروع کردم به دوییدن و باز مثل سگ در رفتم.دیگر کلیدی نداشتم که بتوانم از آن استفاده کنم، اما یک تیکه میله‌گرد کنار یکی از این برج‌هایی که هر واحدش از سالن عروسی من بزرگتر بود، پیدا کرده بودم. البته این قسمت امیدوارکننده‌ی ماجرا بود. دسته کلیدی که گم شده بود، دسته کلید دفتری بود که من شب‌ها آنجا می‌خوابیدم و بخاطر یک جای خواب و دو وعده غذا، از صبح تا غروب قهوه و نسکافه و این جوری نوشیدنی‌های مسخره پخش می‌کردم. شاید بخاطر همین بود که از کافه متنفر بودم. این لعنتی‌ها یک جوری به چایی نه می‌گفتند که انگار یک نفر در آن کار خرابی کرده است.