باباجی:)

کوچیک که بودم به بابام میگفتم باباجی... میگفتن حرف "ر" رو خوب نمیتونستی بگی، به بابات میگفتی وضا! همه بهم میگفتن رضا کوچولو! چون خیلی شبیه بابام بودم. همیشه ذوقِ اینو داشتم بشینم جلوی موتور بابام. هر شب به بابام پیله میکردم بریم پارک. میرفتیم والیبال باهام بازی میکرد، میگفت والیبال خوبه قدت بلند میشه، از قصد بلند مینداخت که من بپرم تا توپ رو بزنم، منم هی نمیتونستم توپ رو بگیرم، غر میزدم میگفتم یه جوری بنداز که بتونم بگیرم. عاشق بلال بودم، هروقت میرفتیم پارک بلال هم میخوردیم، نمیذاشتم وقتی سوار تاپ میشم هولم بده، میگفتم خودم میخوام تاپ بخورم، و انقدر پام رو عقب جلو میکردم تا حسابی میرفتم بالای بالا... چه کیفی میداد، اینکه به جای پله ها از سرسره بری بالا خیلی هیجان داشت برام، از اون بچه های شر و تخس بودم، مامانم میگه کاش الانم یه کم اندازه اون موقع زبون داشتی.از بابام میگفتم، الان که بزرگ شدم احساس میکنم بیشتر از بچگیام دوسش دارم، یا شایدم معنی دوست داشتن رو تازه دارم میفهمم. با اینکه وقت کمتری نسبت به اون موقع میگذرونیم. هیچ وقت دلم نمیاد وقتی میرم بیرون یه چیزی که میدونم اونم دوس داره میخورم، براش نگیرم بیارم. هروقت یه چیز خوشمزه داریم با مامانم میخوریم و داره تموم میشه، حتما یه ذره باید براش نگهدارم. آخه میدونین، بابام شکموعه:) با خوردنی و اینا میونه خیلی خوبی داره. وقتایی که سر شام یا ناهاریم و تلویزیون داره فیلم هندی یا آمریکایی پخش میکنه، اون محو فیلم میشه و غذا خوردن یادش میره، منم براش لقمه میگیرم میدم دستش. چقدر پشیمونم از اینکه یه زمانی خیلی پرخاشگری میکردم و حاضر جواب بودم براش. آخه تو خونمون همیشه من از مامانم بیشتر از بابام حساب میبردم، بابام هرکاری میکردم هیچی بهم نمیگفت، هیچ وقت نمیپرسید کجا بودی کجا میری؟ هروقت مامانم عصبی میشد سرم میرفتم پشت بابام پناه میگرفتم، اونم هر دومون رو به آرامش دعوت میکرد. کلا خیلی خونسرد و آرومه، خیلی مشاور خوبیه، از وقتی یادم میاد همیشه با بابام در مورد دوستام حرف زدم و مشاوره خواستم، میگفتم دوستم این کارو کرده، اینو گفته، به نظرت من چی بگم بهش، چیکار کنم؟ من از بابام یاد گرفتم اشتباهم رو به راحتی بپذیرم، یاد گرفتم غرور زیادی نداشته باشم، همش بهم میگه وقتی تو یه جمع هستیم انقدر ساکت نباش، ولی هنوز این خوش مشربی و شوخ بودن تو جمع رو نتونستم ازش یاد بگیرم. هنوز مامانم نتونسته کاری کنه ما قدر پول رو بیشتر بدونیم. عاشق اینم بشینم پای خاطراتش از سربازی و جوونیاش، انقدر بامزه و هیجانی تعریف میکنه که هر دفعه بازم میگم تعریف کن، بدون در نظر گرفتنِ تکراری بودنش. روحیه‌ش رو دوس دارم، اینکه هوا خوبه میگه بریم ورزش کنیم، اینکه برف میاد میگه بریم برف بازی کنیم، اما دیگه حوصله‌ش نمیکشه باهام پاسور بازی کنه، چقدر خواستم کمکش کنم سیگار رو ترک کنه، براش رو کاغذ نوشتم تعداد سیگارایی که در روز میکشه رو تیک بزنه که کم کم کمش کنیم باهم، برنامه ریختیم، اما هفته بعد اومد گفت سیگارم رو عوض کردم نیکوتین این کمه، تعدادش در روز رو بیشتر کنیم، بعد کم کم کمش کنیم، منم دیگه پیگیری نکردم، آخه امیدی ندارم که کامل ترکش کنه.چقدر دوسش دارم وقتایی که برای جلوگیری از بحث کردن من و مامانم، وظیفه من رو به عهده میگیره، هروقت حال داشته باشه به جای من تو خونه به مامانم کمک میکنه تا مامانم با من دعوا نکنه. به خاطر بابام بندری رو بدون رب درست میکنم، چون از رب و سس قرمز کلا بدش میاد، به خاطرش کوکو و کباب تابه ای رو نازک و برشته سرخ میکنم، چون میگه گوشتی باشه توش خام میمونه، به خاطرش آبِ گوجه املت رو میذارم حسابی کشیده بشه، چون میگه املت نباید آبکی باشه، باید سفت باشه. همیشه چاییِ تازه دم میخواد، میگه چایی فقط با قند، رنگش هم مثل رنگ خون خرگوش باید باشه، والا ما که خون خرگوش ندیدیم ولی وقتی چایی پررنگ میدیم بهش چشاش قلبی میشه.بابا...وقتی به روزی فکر میکنم که قراره نباشی، دلم میخواد همه پس انداز و حقوقم رو بدم برات خوراکی خوشمزه بخرم، از این پف پفی ها که دوس داری، پفک چرخی، کیک تاینی با شیر میهن، نوشابه قوطی کوکا، فسنجون شیرین، کباب با سنگک داغ، کاش پول داشتم میتونستم برات بلیط کنسرت داریوش بگیرم، یاور همیشه مومن... هروقت میذارمش گریه میکنی باهاش، من خیلی این اخلاقت رو دوس دارم که اشکت رو پیش من و مامانم پنهان نمیکنی، من احساساتی بودنت رو دوس دارم. من اونجایی بیشتر عاشقت شدم که وقتی خواستگار برای دختر داییم اومده بود و ماام اونجا بودیم، تو بیشتر از داییم صحبت میکردی با خانواده داماد و سر مهریه اونارو راضی کردی تا آخر بشه همونی که زندایی میخواست، بعد خواستگاری به مامان گفتی برادرت اصلا پافشاری نمیکرد رو حرفاش، چرا انقدر آسون گرفته بود همه چیو؟ اگه خواستگاری دختر من بود...:)) وای که چقدر ذوق کردم من از این حس پدرانه‌ت. کاش این جمله آخر رو میخوندی: که من با تمام کاستی هات، با همه کارای کرده و نکرده ت، با هرچیزی که داری و نداری، هرچیزی که نتونستی برام فراهم کنی و شاید یه جاهایی همه تلاشت هم نکرده باشی، اما من با همههه اینا دوستت دارم، با وجود همه اینا خوشحالم که پدرم تو هستی.