یادداشت‌های روزانه یک درخت

شنبهسرتاسر خیابان مملو از ماشین‌هایی است که دود زیادی از خودشان تولید می‌کنند. آنها به مدعای اینکه ما اکسیژن تولید می‌کنیم هر روز از خانه‌هایشان بیرون می‌آیند. حتی اگر این مدعا درست هم باشد من نمی‌توانم قول بدهم که این حجم از دود را به اکسیژن تبدیل کنم، این اصلا منصفانه نیست.برگ‌های زیبا و سبزم از شدت دوده، سیاه شده‌اند و اصلا نمی‌توانم سبزی آنها را ببینم. ای کاش من هم به مانند سایر دوستانم می‌توانستم در جنگل باشم، ولی حیف که این ریشه‌ها به من اجازه چنین کاری را نمی‌دهند.یکشنبهامروز یک مرد سیاهپوش با یک وسیله‌ بزرگ که به زحمت می‌توانست آن را حمل بکند و دائما تلو تلو می‌خورد وارد جمع من و دوستانم شد. کمی این پا و آن پا کرد و به روی چندتایی از ما دست کشید و آخر سر به یکی از دوستانم که چند متر آنطرف‌تر بود خیره شد. دستی به ریش‌های بلندش کشید و بعد به سراغ وسیله‌ کت و کلفتی که با خود آورده بود رفت و شروع به ور رفتن با آن کرد.صدایی شبیه به خرناسه از آن به گوش می‌رسید. بعد یکهو این خرناسه‌ها تبدیل به غرشی شدید شد و برگ را به تنمان سیخ کرد. بعد هم آن را نزدیک به دوستم کرد. چیزی را که می‌دیدم باور نمی‌کردم. امعاء و احشاء دوستم روی زمین پخش می‌شد. همه شاخه‌ها و برگ‌هایش در حال لرزیدن بودند. داد و هوارهایش کل بیشه را پر کرده بود. همه خشکشان زده بود و به جرئت می‌توانم بگویم که نیمی از برگ‌هایم ریخت.دوشنبهامروز در ارتباط با قطع دوستمان، با همه درختان متفق‌القول شدیم که اعتصاب بکنیم و دیگر اکسیژن تولید نکنیم. باید هر طور شده بود اعتراض خود را به گوش جهانیان می‌رساندیم و از آنان می‌خواستیم که برای ما هم ارزش و احترامی قائل بشوند. امروز بیشه ساکت بود و هر از گاهی صداهایی از گوشه‌ای برمی‌خاست که می‌گفتند یعنی او را به کجا می‌برند؟راستی او را به کجا بردند؟ اصلا برای چه او را قطع کردند.سه‌شنبهاعتصاب‌ها کارساز نبود. گمان کردیم که اگر یک روز اکسیژن تولید نکنیم حتما این انسان‌ها پشیمان خواهند شد و حقوق ما را رعایت خواهند کرد ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. در آخر مجبور شدیم برای حفظ سلامتی خودمان هم که شده تولید اکسیژن را از سر بگیریم. خدا می‌داند که چه مقدار از برگ‌هایم را آن روز از دست دادم.چهارشنبهامروز خانواده‌های مختلفی به همراه فرزندانشان به بیشه آمده بودند. یکی‌شان هم درست زیر سایه من نشسته بود و با ه مچاق سلامتی می‌کردند. صدای خنده‌شان گوش عالم را کر می‌کرد. سکوت بیشه را بیشتر دوست داشتم ولی باید تحمل می‌کردم. اما یکهو یک حلقه طناب آوردند و روی شاخه بلند من آویزان کردند.حسابی گیج شده بودم و به آنچه برای دوستم اتفاق افتاده بود می‌اندیشیدم. تاب‌بازی شروع شد. درد به تمامی شاخه‌هایم سرایت کرده بود و دادم به هوا رفته بود. چیزی نمانده بود که شاخه‌ام از تنم جدا شود. هر لحظه انتظار چنین اتفاقی را داشتم تا اینکه باغبان از راه رسید و نجاتم داد.پنج‌شنبههنوز کت و کولم درد می‌کند. برای اولین بار آرزو کردم که ای کاش درخت نبودم. آخر این چه طرز برخوردی است که انسان‌ها با ما در پیش گرفته‌اند. خدا می‌داند اگر باغبان دیر می‌رسید چه بلایی بر سرم آمده بود. هنوز در این افکار غوطه‌ور بودم که ورود یک دسته از آدم‌ها به بیشه، توجهمان را به خودش جلب کرد.دوباره ترس برمان داشته بود که مبادا اتفاقی قرار است بیفتد. ولی بعد از اینکه آن علامت‌ها را رویمان زدند، مطمئن شدیم که چیز خاصی نیست. یک علامت سفید و زیبا که بر روی تنه‌ام حک شده بود و حسابی من را خوشحال می‌کرد. ماهایی که از این علامت داشتیم به دیگر درختان فخر می‌فروختیم. اما دریغ که این خوشی زیادی طول نخواهد کشید.جمعهامروز دوباره همان مرد سیاه‌پوش با آن قارقارک کت و کلفت توی دستش پیدا شد. دیگر مطمئن بودیم که قرار است دوستی دیگر را از دست بدهیم. خدا خدا می‌کردم که ای کاش می‌توانستم از خاک بیرون بیایم و پا به فرار بگذارم.صدای غرش دوباره بیشه را پر کرد و مرد سیاهپوش نزدیک به یکی از دوستانم شد. نفس راحتی کشیدم، خطر از بیخ گوشم رد شده بود. دوباره امعاء و احشاء دوستم را می‌دیدم ک هروی زمین پخش می‌شد و ناله‌هایی که ترس را به جان درختان افکنده‌بود. ولی طولی نکشید که دوباره ترس به جانم چنگ انداخت. به سراغ درخت دیگری رفت و همان بلا را سر او هم آورد.مستقیم داشت به سمت آنهایی می‌رفت که علامت داشتند. دیگر می‌دانستم که کارم تمام است و برای مرگ لحظه‌شماری می‌کردم. تا اینکه مرد سیاه‌پوش نزد من آمد و دستی به تنه‌ام کشید. سرش را تکان داد و وسیله‌اش را به من نزدیک کرد. درد در تمام وجودم پیچید. ملتمسانه ناله می‌زدم و به باغبان نگاه می‌کردم که گوشه‌ای از بیشه ایستاده بود و با چشمانی اشک‌بار مرا می‌نگریست. تمام شاخه‌هایم می‌لرزیدند. برگ‌هایم را می‌دیدم که روی زمین می‌افتادند.طولی نکشید که دیگر چیزی را حس نمی‌کردم، همه چیز برایم رنگ باخته بود. با صدای گرومب شدیدی روی زمین افتادم و روی خاک‌های بیشه غلتیدم.مرد سیاهپوش به آرامی به طرف شاخه‌هایم ‌آمد.