داستانِ یک آدم (۱۷)

نصف ِ روز به همین منوال گذشت. مرد مشغولِ کار خودش بود و اون دو به شک برای ماندِنِ داخل یا رفتن به بیرون. مرد اوقاتش رو با طراحی پر می‌کرد. از اینکه تخصصِ این کار رو داشت رو بی‌خبریم اما طرح‌های نابی می‌زد. نمونه‌اش بر دیوار قاب شده بود و دلربایی می‌کرد. البته دستی هم بر قلم داشت؛ این رو از چند دفترِ کارکُشته‌ی روی میز می‌شد فهمید. تنها بود و اوقات فراقتش رو با همین کارها می‌گذروند. معلوم نبود که قبل‌ترها چکاره بود و موهاش رو کجا سفید کرده. فقط روشن بود از اونهایی‌ِ که سردی و گرمی روزگار رو چشیده. ریش‌هایی جوگندمیِ مرتب. موهایی مجعد که تا روی گوش‌هاش رو می‌گرفت. لباس‌هایی ساده اما نه شبیه به روستایی‌ها. گویا اونجا آرامگاهش بود اما لباس‌هاش مالِ دنیایی بود که سال‌های پیش از این، مرد رو با اونها می‌شناختند؛ تنها یادگاری از اون دوران‌ها؛ اینطوری که یا گذشته‌ها رو فراموش نکنه؛ حالا برای درس عبرت یا اینکه از اون سلیقه هنوز هم لذت می‌برده. یا شاید هم... نمی‌دونم، بیخیال؛ از این بیشتر حاشیه‌ست. بهتره کلمات رو صرفِ جایی بهتر کنم!مردی بود آرام. معلوم بود طوفان‌ها رو برای رسیدن به این ساحل، از سر گذرونده بود. زیاد حرف نمی‌زد یا بهتره بگیم اصلا حرف نمی‌زد. از هوشیاریِ مهمانش تا به اون لحظه، صداش در نیومده بود. حرف‌هاش رو جورِ دیگه‌ای می‌زد؛ با نوکِ قلمش. هرچی بود، چنان انرژی‌ای درونش ذخیره داشت که مهمانش یک ذره هم در اون محیط احساس غریبگی نمی‌کرد. پس می‌فهمیم که جلب رضایت مهمان، به خوش‌صحبتی و وراجی نیست. باید جنس‌شناس بود!مهمانش اما هنوز با لبخندی از روی ظاهرنمایی، هیچی از خودش به طرف مقابلش بُروز بود. هنوز توی مرحله‌ی معرفی گیر کرده بود. انتخاب کلمات برای شروع صحبت، براش آسون نبود. از سکوتِ مرد، همراه با سواری بر آرامشی که اَزش لذت می‌برد، دچار تردید هم شده بود. نمی‌دونست که از چه واژه‌هایی خوشش میاد. از اونهاییِ که اهلِ احترام و کلماتِ سنگین و رنگین‌اند یا برعکس دوست داره که زودتر بری سر اصل مطلب. این فاصله در شروع کردن، کارش رو سخت‌تر می‌کرد و احساس می‌کرد که با این کارش داره به مرد بی‌احترامی می‌کنه؛ جوری که داشت از صبوریِ مرد خجالت می‌کشید. خواست بهش بگه که اونهم دستی بر قلم داره. البته نه حرفه‌ای اما سوژه‌هایی دست‌نخورده داخلِ ذهنش می‌چرخند. فکر می‌کرد که شاید اینجوری بتونه قفل سکوت رو باز کنه و به حریمِ رابطه وارد بشه. از پنجره نگاهی به منظره‌ی بیرون انداخت. با هر لرزشِ شاخه‌های درخت‌ها، شمارشی معکوس رو برای شروع به راه انداخته بود. یکهو از روی تخت بلند شد. با گامی محکم، یک قدم به سمتِ مرد که پشتش به اون بود، برداشت اما فقط همون یک قدم. زورِ ادامه دادن رو از دست داد. ناخواسته مسیرش رو به سمت در خروجی کج کرد و رفت بیرون. با سرعتی که غیرعادی بودنش رو داد می‌زد. مرد بدونِ اینکه صورتش رو به سمت اون برگردونه، لبخندی زد. نخواست که دودِلی و ترسِ مهمانش رو به رُخش بکشه. بر خلافِ تصور مهمانش، هنوز هم برای تمام کردنِ این یکنواختی عجله‌ای نداشت. گذاشت توی حال خودش باشه.اون دست‌هاش داخل جیبش، با کنترلی سخت برروی فشارِ افکارش، اما عکسِ این حالت، با نوک کفش‌هاش، به خاک رو لگد می‌زد. گاهی خم می‌شد و از پنجره، نامحسوس داخل رو سَرَک می‌کشید تا از اوضاع باخبر بشه. خبری نبود و باز به کار خودش ادامه می‌داد. مسیرهایی با مقصد‌های نامعلوم رو برای راه رفتن‌هاش انتخاب می‌کرد. به درخت‌ها نزدیک می‌شد و دستی به سر و روی اونها می‌کشید. با ناخنش، خراشی روی پوسته‌شون می‌انداخت. یخورده که آرام می‌شد، به منظره‌ی کوهی که پشت به کلبه‌ی مرد، قد علم کرده بود خیره می‌شد و یادِ مسیری که با آشفتگی اَزش پایین اومده بود می‌افتاد و باز پریشون می‌شد و نگاهش رو به جای دیگه‌ای می‌دوخت. اما هیچکدوم از اینها آرامشی دائمی رو به همراه نداشتند. کلمات انگار که داخل گلوش تلنبار شده بودند و به پشتِ لب‌هاش فشار می‌آوردند. طوری که گاهی نفس کشیدن رو براش سخت می‌کردند. با چند تا نفس عمیق، به خودش دلداری می‌داد که حتما راهی، چیزی پیدا می‌کنه و مصنوعی می‌خندید. توی همین دنیاها بود که صدای باز شدن در چوبیِ کلبه، توجهش رو به خودش جلب کرد. خواست که وانمود کنه متوجهِ این موضوع نشده و خونسردیِ ساختگیِ خودش رو به رخ مرد بکشه اما خوب بلد نبود. شانه‌هاش لوش دادند بس که می‌لرزیدند! مرد اما عکسِ فرضیاتش، به سمتِ اون نیومد و برروی سکوی سنگی که زیرِ قابِ پنجره ساخته شده بود نشست؛ با یک سینیِ حاویِ خوراکی‌های محلی: بادام و گردو و کشمش. باز هم با سکوتی که انگاری تنها خاص شخصِ خودش بود؛ گیرا و آرامش‌بخش. اما این‌بار چیزی تو دلش رو خالی کرد و اونهم این بود که این دفعه دیگه راه فراری نداره. با فکری موذیانه، این حرکتِ مرد رو هوشمندی‌ای مودبانه برای به حرف آوردنش تلقی کرد؛ اطمینانش از این برداشت، با کنار هم قرار دادنِ چیزهای دیگه‌ای که اَزش دیده بود، قطعی شد. اما باز ته دلش روشن بود. از همه‌چیز. از همون اولین الهامی که وادارش به این سفر کرده بود تا همون موقعیتی که با اضطراب، به چند روزِ گذشته‌ی خودش و هرچی که بود و هست فکر می‌کرد که مثل بُرشی از تصاویر متحرک، از مقابل نگاهش عبور می‌کردند: فیلمی منظوردار!گرمایی رو درونش احساس کرد و تصور کرد که چی میشه مثلا اگه برگرده و بره کنارِ مرد بشینه و سفره‌ی دلش رو بدون اینکه به فکرِ عواقبش باشه، براش باز کنه! مطمئنا کاری بود هیجان‌انگیز: از همون کله‌خر بازی‌های بدونِ منطقِ دورانِ مصرف که تنها به همین منظور انجام می‌شد! فقط با همین یک احتمالِ کوچیک، خون توی رگ‌هاش به جوش اومد. مو به تنش سیخ شد. احساسِ شجاعتی خواستنی درونش ریشه دَووند. پاهاش محکم برروی زمین ایستادند. شانه‌هاش بی‌حرکت ماندند‌. چشماش رو بست و یک بار دیگه به تصمیمی که می‌شد عملی بشه فکر کرد. برگشتنش رو با چشمای خودش دید؛ درحالی که هنوز در همون حالت قبلی ایستاده بود. اما نمی‌دونست چطوری، وقتی چشماش رو باز کرد، روی سکو، کنارِ مرد، به دیوار تکیه داده بود و بدونِ مقدمه، یک‌ریز حرف می‌زد و حرف می‌زد. کاملا واقعی!