قسمت دهم رمان جنایی منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

با چشم های گرد شده به در خیره شدم...دستگیره در به چرخش در اومد که با صدا زدن بابا متوقف شد...آرش پشت در بود...!نفسم رو بیرون فرستادم و باقی مونده وسایل رو داخل کوله جا دادم و به سمت در رفتم.بعد از چک کردن راهرو با عجله پله ها رو پایین رفتم.خواستم از خونه خارج بشم که صدای مکالمه بابا و آرش من رو متوقف کرد...آهسته پشت در عمارت مخفی شدم تا صداشون رو بشنوم.بابا کلافه به آرش گفت: نازلی چیشد؟صدای آرش رو شنیدم که گفت: نگران اون نباش همون جایی که خواستید فرستادمش جاش امن دست سیاوش بهش نمی رسه...!با چشم های گرد شده لب زدم...نازلی رو کجا فرستادن؟! چرا باید از سیاوش که بابای نازلی مخفیش کنن؟!بابا رو به آرش گفت: مراقب آناهیتا هم باش، نزار از خونه بیرون بره چون اگر بره...بزاق دهنم رد قورت دادم و بدون اینکه به باقی حرف هاشون گوش بدم چمدون رو بغل کردم و با عجله خونه رو ترک کردم.نمی تونستم ماشین رو ببرم چون حتما پیدام می کرد.خیابون تاریک بود حتی گربه ها هم خبری ازشون نبود.قلبم به تپش افتاده بود.با عجله به سمت تاکسی تلفنی رفتم و با گفتن اینکه می خوام برم هتل سوار ماشین شدم.دست هام به لرزش افتاده بود.ماشین حرکت کرد...هنوز بیست دقیقه هم به راه نیوفتاده بود که با ترمز تاکسی با ترس چشم دوختم...!با صدای تقریبا بلند گفتم : آقا لطفا برید برای چی متوقف شدید؟!مرد راننده اخمی به پیشونی انداخت و گفت: خانوم مگه نمی بینید!نگاهم رو به رو به رو دوختم دو تا بنز مشکی با هم تصادف کرده بودن و راننده به جون هم افتاده بودن...کلافه سر تکون دادم و موبایل قدیمیم رو که از اتاقم برداشته بودم رو در آوردم.روشن کردم، مکان یاب رو خاموش کردم تا آرش نتونه پیدام کنه...شماره هتلی که می خواستم برم رو برداشتم و تماس گرفتم.هنوز به دومین بوق نرسیده بود که شیشه سمت راننده کوبیده شد...راننده کلافه شیشه رو پائین کشید و گفت: آقا لطفا برید کنار خیابون رو بند آوردید مسافر دارم!نگاهم رو به مرد دوختم که نگاه موشکافانه ای بهم انداخت و گفت: پیاده شو!پوزخندی زدم و گفتم: تو کی باشی که به من دستور می‌دی؟!رو به راننده ادامه دادم و گفتم: لطفا از خیابون فرعی برید...راننده دست به فرمون برد که اون مرد فریادی زد و گفت : گفتم پیاده شو تا خودم پیاده نکردم!نیشخندی زدم و بدون توجه به حرفش گفتم: آقا لطفا راه بیفتید!ماشین رو روشن کرد خواست حرکت کنه که مرد دستش رو روی فرمون گذاشت و آهسته خطاب به کسی گفت: بیایید همکاری نمی کنه!تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد ?پوزخندی زدم و شماره پلیس رو گرفتم قبل از اینکه بوق بخوره در سمت من باز شد!با کمی ترس و تعجب چشم به مرد دوختم.با عصبانیت فریاد زدم و گفتم: چه غلطی می کنی؟!مرد نیشخندی زد و گفت:پیاده شو!چشم به راننده انداختم که دیدم سرش روی فرمون افتاده!ترس به کل بدنم نفوذ کرد!فریادی زدم و گفتم : تو کی هستی؟! این کار های احمقانه رو تمومش کن چون اگر...حرفم با کشیده شدن بازوم نصفه موند...از ماشین به زور پیادم کرد...فریادی زدم خواستم فرار کنم که دست هام رو بهم قفل کرد...مقاومت کردن فایده ای نداشت...به زور سمت ماشین می کشید نمی خواستم باهاشون برم.بدبخت می شدم...شروع به فریاد زدن کردم.حتی مگس هم پر نمی زد، شروع به لگد انداختن کردم.هیچ کدوم بهشون بر خورد نمی کرد...فریادی زدم و گفتم: ولم کن عوضی ولم کن!مرد نگاهش رو بهم دوخت و خطاب به همکار آشغال تر از خودش گفت: چمدون و کوله پشتیش رو بیار...نگاهم رو بهش دوختم و فریاد زدم: تو از کجا می دونی من چمدون دارم؟! ولم کن! ولم کن نفهم...با اشاره سر، اون مرد به سمتم اومد، نگاهش کردم فریادی زدم و سعی داشتم فرار کنم که پارچه سفیدی رو روی دهنم گذاشت و چشم هام بسته شدند...با حال بد چشم هام رو باز کردم...نگاهم رو به رو به روم انداختم دو نفرشون سوار ماشین بودن و من صندلی عقب...خواستم حرکت کنم که متوجه دست های بستم شدم.کلافه سر تکون دادم.چشم هام رو بستم تا وانمود کنم هنوز بیهوشم.دستم رو به سمت دستگیره در بردم و بدون اتلاف وقت در رو باز کردم و خودم رو به بیرون انداختم.بدنم روی زمین ساییده شد با خوردن سرم به جدول آه از نهادم بلند شد.ماشین رو متوقف کردن و پیاده شدن، با عجله از روی زمین بلند شدم خواستم پا به فرار بزارم که دست هام رو دوباره گرفتن.شروع به داد زدن کردن...انقدر داد کشیدم که از دستم کلافه شدن.اما هیچ کس اون اطراف نبود!یکیشون که هیکل درشتی داشت با کسی تماس گرفت.فریاد می زدم واقعا احساس می کردم دیوونه شدم.مرد صداش رو بلند کرد تا به گوش پشت خطی برسه فریاد زد و گفت: مقاومت می کنه قربان چی کارش کنیم؟!نمی دونم چی گفت که به سمت دوستش اومد و گفت: ولش کن!به محض گفتن این حرف دستم رو ول کرد...!با تعجب نگاهشون می کردم، چی شد یه دفعه؟!در گوش مرد چیزی گفت و اون هم سرش رو تکون داد دستم رو باز کرد و نگاهی به چهره به هم ریخته من انداخت و به سمت ماشین رفتن و سوار شدن!فریادی زدم و گفتم: چه غلطی می کنید احمقا؟! وسایلم رو بدید!توجهی نکردن و حرکت کردن!!کلافه نگاهم رو به اطراف دوختم.هیچ کس نبود! انگار تو بیابون بودم...آخه چرا سوار کردید که اینجا پیاده کنید!؟زوزه باد باعث شد به خودم بیام، زخم سرم می سوخت.باید چی کار می کردم؟!اصلا نمی دونستم کجا هستم که بخوام فرار کنم...هیچ خونه ای دیده نمی شد! حتی آدم هم نبود...کم مونده بود اشکم در بیاد که با فرو فرستادن بزاق دهنم جلوگیری کردم.نگاهم رو به جای خالی ماشین دوختم.آسمون تو هاله سیاه فرو رفته بود.کلافه فریادی کشیدم، حتی ماشین هم عبور نمی کرد...من رو چرا اینجا گذاشتن!نکنه از طرف بابا بودن! می خواسته من رو اذیت کنه!حتما همین بوده!یا شاید هم کار آرش احمق...!من در هر جهت نمی دونستم باید کجا برم...آشفته روی جدول نشستم.انقدری جاده تاریک بود که جرئت نکنم از جام تکون بخورم.باید صبر می کردم تا صبح بشه...اینطوری بهتر بود...سرم رو روی زانوم گذاشتم و به سیاهی شب خیره شدم...آخه چرا به همچین وضعی افتادم!با هجوم آوردن افکار واهمه دار با چشم های گرد شده اطرافم رو زیر ذره بین گذاشتم...