شرح حال یک بیمار

برای کسی که حالش خوب نیست و در آستانه ی فروپاشی به سر می برد، هر چقدر هم که هوا آفتابی و دل انگیز باشد یا به هر جمله ای امیدوار کننده ای گوش کند، باز هم تغییری در حال او ایجاد نمی شود. اما من آفتاب یک روز زمستانی منتهی به بهار را ترجیح می دهم به جمله هایی که با آن ها می خواهند به من امید بدهند در صورتی که صدای آواز پرنده ای که در دل جنگل یا کوهستانی برای جفت خود می خواند، آرامش عمیق تری را برایم به ارمغان می آورد. من علاوه بر مشکلاتی که گریبانم را سفت گرفته اند، درگیر مساله ای دیگری هم هستم و آن مصلحت اندیشی اطرافیان و یا هر کسی که حالم را می بیند و می خواهد هر طور که شده و با به روشی موثر کاری کند تا بلکه به شرایط یک انسان متعادل و طبیعی برسم. هر بار که این اتفاق می افتاد درست شبیه یک نوزاد می مانم که دردی دارد و نمی تواند آن را به زبان بیاورد و جز گریه کاری از دستش بر نمی آید. البته باز هم آن نوزاد از نعمتی به نام مادر برخوردار است، آری زنان زبان گریه را می دانند و از حالت نوزاد به درد و بیماری او پی می برند اما وقتی انسان رشد می کند و به فردی بالغ تبدیل می شود، با اینکه زبان را آموخته است، می تواند بنویسد و بخواند، ولی با تمام همه ی این امکانات، از ابراز درد درونی خود که من آن را بیشتر روحی و روانی می دانم، عاجز است و جز در مواردی نادر، در اکثر مواقع نمی تواند مادری پیدا کند تا حالش را بفهمد و بیماری اش را درمان کند. در چنین شرایطی انسان گاهی فقط یک انتخاب بیشتر ندارد و آن هم این است که به انزوا پناه ببرد تا مجبور نباشد برای چیزی که نمی تواند بازگو کند، توضیح بدهد و از طرفی در معرض درمان های دم دستی و غیر تخصصی قرار نگیرد. این انزوا فقط صورت مساله را پاک می کند و در بیشتر موارد باعث تشدید درد هم می شود و کمک می کند تا سیاهی بیشتر تمام وجود را تسخیر کند. این را هیچ کس متوجه نمی شود. فردی که بیمار است گمان می کند که در انزوا حالش بهتر و در امان است اما نمی داند که انزوا مشکلی دیگری است که بعد از مدتی مثل زخمی کهنه سرباز می کند. گمان می شود که عشق می تواند حال آدم را خوب یا به درمان کمک کند اما من می گویم کسی که مریض است، ابتدا باید درمان شود و بعد در معرض عشق قرار گیرد وگرنه ممکن است نتیجه عکس باشد. من تلاش نمی کنم تا به بهبودی کامل دست یابم چون به این نتیجه رسیده ام که هیچ راه قطعی برای درمان وجود ندارد، این یک سرماخوردگی نیست که با استراحت و خوردن سوپ رفع شود. فقط می توانم به کمک دارو درد را تحمل کرده و به زندگی ادامه دهم،هرچند دلم می خواست فقط یک سرماخوردگی ساده می بود. در ادامه باید به مطلبی اشاره کنم و آن این است که بیماری گاهی در من انگیزه هایی ایجاد می کند برای نوشتن. یعنی احساسی در درونم ایجاد می شد و فکر می کنم شاهکاری متولد شده و می بایست کمک کنم تا به روی کاغذ برود تا تحسین همگان را بر انگیزاند. البته ممکن است این احساس نوعی توهم و بر اثر درد مستمر ایجاد شده باشد و نمی توان زیاد مطمئن بود که خروجی اش آش دهنسوزی باشد و از طرفی گاهی فکر می کنم گنجینه ای در سینه دارم که هنوز کلید ورود به آن را بدست نیاورده ام و تنها راهش ریاضت و سختی بیشتر است اما با خود می گویم نمی شود خدا یاری ام کند و راه رسیدن به این ثروت درونی را هموار سازد؟ بالاخره من به اندازه ای عذاب کشیده ام و بارها در معرض امتحانات سخت الهی قرار گرفته ام. پس دیگر چه لزومی دارد که خدا بخواهد من را از چیزی که لایقش هستم محروم سازد. بیماری شور و نشاط جوانی را از من ربوده است و اکنون فکر می کنم چون سالخورده ای هستم که بیش از یک قرن از عمر او گذشته و دیگر تحمل ندارد بیشتر از این دنیا را تجربه کند. به گمانم اگر حالم بهتر بود و احساس افسردگی نمی کردم، می توانستم بهترین مطالب را بنویسم آن قدر که خواننده را سر ذوق بیاورد و کاری کند که در دل تاریکی ها حس امیدواری عمیقی را بدست آورد. این را از آن جهت می گویم که وقت هایی که حالم مساعد بوده، خروجی بهتری داشته ام و به گواه آن می توانم صحبت های خواهرم را ملاک این گفته قرار بدهم زیرا وقتی نوشته های قدیمی تری از من را خوانده و بعد آن ها را با مابقی مقایسه کرده بود، فکر می کرد بعضی از آن ها متعلق به من نیست و فرد دیگری نوشته است در صورتی که کاتب فقط یکی بوده است. نوشتن آنچه اکنون بر من می گذرد کاری دشوار و طاقت فرسا است و هر بار که می خواهم چیزی در موردش بنویسم تمام اعضای اندیشه ام دچار آشوب می شوند و کارکرد خود را از دست می دهند. به زمان نیاز دارم تا آرام آرام و جرعه جرعه لب به سخن باز کنم اما از طرفی می ترسم حق مطلب را ادا نکرده و بیشتر باعث گمراهی خواننده بشوم و نتوانم واقعیت را بیان کنم و دیگران این برداشت را داشته باشند که دیوانه ای قلم برداشته و هر چه دلش خواسته روی کاغذ نوشته است.13 اسفند 1401