کودک و من

رفتیم بستنی‌قیفی بخوریم اما نشد... [ قبلش] بچگیم، بدجور دست و پاگیرم شده بود! چپ می‌رفتم و راست می‌‌اومدم، من رو از سی‌سالگی بیرون می‌کشید و خِرکِش، به هفت، هشت‌سالگی می‌چسبوند! نگاه نمی‌کرد زمستونه و بهمن، بدتر از زنبورفیلی نیش می‌زنه و پیر و جوون سرش نمیشه؛ فقط خَرِ خودش رو می‌روند و اِلّا و بِلّا که باید بستنی بخوره؛ اونم قیفی؛ اونم با قیفِ نونیِ خودش، نه لیوان پلاستیکی! عجب معرکه‌ای بود این کودکِ ناخلف! حرف توی کَلَّش نمی‌رفت که آقا، من الان پول ندارم! دنیای اون، خلاصه شده بود توی یه بستنی‌قیفی و تمام! نَعوذُبالله، اگه خدا هم زمینی می‌شد و دست‌به‌دامنش، وِلکُن نبود که نبود! حالا من این رو می‌دونستم؛ من می‌شناختمش، می‌دیدمش؛ آدمای عادی که چشمِ دیدنش رو نداشتن؛ چپ‌-چپ نگاش می‌کردن و با زبونِ نیش‌دارشون، دست مینداختنش و اَنگِ خُلی بهش می‌زدن و با انگشت، به هم نشونش می‌دادن... می‌ترسیدم اینها باعث آزارش بشه؛ می‌ترسیدم بخوره توی ذوقش و بِالکُل بیخیال هرچی بستنی بشه و تا عمر داره، تا جایی اسم بستنی رو بیارن، فحشِ عالم رو نثار صاحبِ سخن کنه... می‌ترسیدم و زبونِ بیان این معضل رو نداشتم و اون، سرسختانه، پاش رو توی یه کفش کرده بود و بستنی‌قیفی از دهنش نمی‌افتاد!هرطور بود، با هر مَشقتی، بساطِ این خوشگزرونیِ کودکانه رو جور کردم و راهیِ بستنی‌فروشی شدم! قدم‌های لَرزونم، آدرس رو کوچه به کوچه پشت‌سر می‌ذاشت و هرلحظه منتظر یه اتفاق ناخوشایند بود! از بیان متنِ دعاهایی که برای منصرف کردنش از این تصمیمِ جدیِ پُرمسئله، دوره می‌کردم، عاجزم! چقدر سرش رو با موسیقی گرم کردم؛ چقدر به بهانه‌ی احوالپرسی، به مغازه‌ی بچه‌ها که سرراهم بود، سر زدم؛ چقدر به بهانه‌ی تماسِ واجب، وقت‌کُشی کردم ولی انگار کائنات هم با اون دست‌به‌یکی کرده بود و از هر مسیری که می‌رفتم، تهش رو به بستنی‌فروشی ختم می‌کرد! اونجا بود که با تمام وجود، به کیفیتِ دعاهای کودکانه، ایمان آوردم؛ که چه زود و قطعی مستجاب میشن؛ حتی اگه آسمون به زمین بیاد! چند‌قدمی‌ِ بستنی‌فروشی بودم. این‌پاواون‌پا می‌کردم تا بلکه آخرین تلاش‌های خودم رو برای مُمانعت با این تصمیم، لحاظ کنم. ده قدم، نه قدم... سه قدم، دو و بلاخره یک! رسیدم. آقای بستنی‌فروش، اون تَه مغازه، پشت یخچالِ قَدی، مشغول کاری بود که بعدش فهمیدم داره موز برای شیرموز خرد می‌کنه! نوکِ کلاهِ سفیدش، از اون پشت پیدا بود. اومدم بهش ( به کودک ) بگم که نگاه کن، نیست که هنوز حرف توی گلوم خشک نشده بود، خودش دهنش رو باز کرد و داد زد: « آقا! خسته نباشی! بستنی می‌خوام؛ بستنی‌قیفی! دارین؟ » وجودم، سرتاپا، این جمله بود: « خدایا، صدهزار تومن نذر می‌کنم اگه نداشته باشه! » هر شش‌تا میزِ بستنی‌فروشی پر از مشتری بود و همگی، هماهنگ با هم سرشون رو برگردوندن و چشم تو چشمِ ما، پوزخندی تحویلم دادن و دور دهنشون رو زبون کشیدن! اینم از بَختِ بلندِ من! انگار خودش ( کودک ) از عمد، کل شهر رو دعوت به تماشای این شُو‌-آف کرده بود! نشنید! خدایا آقای بستنی‌فروش نشنید! خدایا مگه از این بهترم میشه؟ پس بزن بریم! هنوزم برای جمع کردن خرده‌ریزه‌های آبروم دیر نشده! چشمام درِ خروجی رو به مغزم فرمان داد اما کو مغز؟ همه‌ی وجودم، شش‌دانگ، تحت اختیار اون درومده بود! خون توی بدنم خشک شده بود! رعشه رو توی بند بند بدنم احساس می‌کردم! چشمام سیاهی می‌رفت! پاهام، یکی به اون‌یکی لِنگ مینداخت ولی هرطور بود، داشت اون رو به آرزوش می‌رسوند! چشم باز کردم و لامپِ اِل‌ای‌دیِ سفیدرنگِ جلوی یخچال قدی، کورم کرد.« آقا خسته نباشید! » آقای بستنی‌فروش که هنوز مشغول خرد کردن موزها بود، با چند بار تأکیدِ اون، بالاخره سرش رو بالا آورد و صاف توی چشماش نگاه کرد. خستگی از سَروکولِش می‌بارید! بی‌رمق جواب داد: « جانم... بفرمایید! »اون، گلویی صاف کرد و با صدایی لَرزون، تلاشش رو از راهی متفاوت ادامه داد؛ این‌بار، با این کلمات: « سرده ها، نه! »میزِ نزدیک به ما که متعلق به زوجی جوون بود، مشترکاً، نامحسوس سر برگردوندن و برای حرف‌های ما، گوش تیز کردن! مثلا ما هم چیزی نمی‌فهمیدم! آقای بستنی‌فروش، با پشت آرنجش، عرقِ پیشونیش رو پاک کرد و گوشه‌ی لَبی بالا داد و با تَه-صدایی که خودش هم به زور می‌شنید گفت: « اوم... » اون ( کودک ) سِمِج، روی تصمیمش مونده بود و پیگیرِ حرفش شد: « یه دونه از اون بستنی‌قیفی‌های پُرمَلاتِ‌تون می‌خوام! » توی اون لحظه، من، به کلی اونجا رو ترک کرده بودم؛ همه‌ی وجودم به تسخیر اون درومده بود! انعکاسِ نورِ نِئونِ سبز و قرمزِ بستنی‌فروشی ( که روی دیوارِ شیشه‌ایِ موازی با میزها کشیده شده بود ) ستونی از نورهای رنگی رو روی دیواری که اون ( کودک ) روبروش ایستاده بود، به وجود آورده بود. صدای موتور یخچال، تهویه‌ای که نزدیک سقف نصب شده بود، در ترکیبی با موسیقیِ مُزخرفی که درحال پخش بود، همگی پس‌زمینه‌ی این نمایشِ سیاه بودن و اون، ( محکم ) اونجا ایستاده تا حرفش رو به کُرسی بِنشونه! من، بیرون از اون فضای تهوع‌آور درحال پَرسه زدن بودم که دستی اومد و یقه‌ام رو چسبید و کِشوند پشت یخچال قدی، چشم توی چشم آقای بستنی‌فروش: « نه... متاسفانه تموم کردیم... بستنی‌سنتیِ کیلویی و فالوده داریم... اگه... » من باید خوشحال می‌بودم؟ از دیدن شکست اون کودکِ سِرتِق، قَهقَهه می‌زدم؟ تکلیف من چی بود؛ باید هم‌دردی می‌کردم حتی به ظاهر؟ صدای زمزمه‌ی آغشته به نمک و آبلیمویِ زوجِ میز نزدیک به ما که نیشِ‌شون تا بَناگوش باز بود، ضربه‌ی آخر رو به هردوی ما زد: « بفرما فالوده! خوشمزه‌اس ها؟ آبلیموش هم طبیعیِ... »من، مات و مبهوت، بین تو-دهنی زدن به صاحب صدا و تشکر از آقای بستنی‌فروش، در انتظار اون ( کودک ) بودم! ساعت، ده و سی و هفت دقیقه‌ی شب رو نشون می‌داد: تیک، تاک، تیک، تاک، تیک...