شب چهارصد و بیست و‌ دوم یا خلوت پنهان

خواب دیدم با یکی از رفقای قدیمی دخترم، در ماشینیم، جاده‌ی پر پیچ کوهستانی را رفتیم تا رسیدیم به یک ساحل بزرگ. با همین ماشین قرمزم. رسیده بودیم به انتهای مسیر که راه دور‌ کردم و‌ رفتیم روی شن‌های کنار دریا، ماشین سواری. موج‌های بزرگ، به عظمت تمام خشکی بلند می‌شدند و‌ من، کنترل ماشین را حفظ کردم. مار‌های عظیم‌الجثه و حیوانات بزرگ، در لبه‌ی ساحل زندگی می‌کردند. هیچ کدام به ما گزندی وارد نکردند. از پس طبیعت برآمدیم‌ و برگشتیم در مسیر جاده‌ی خاکی. شب شده بود. تاریکی و‌ باران. ماشین کوچکی با سرعت داشت از پشت سر به ما نزدیک می‌شد و آنقدر جلو آمد که من کنار کشیدم. از ماشین پیاده شدم. راننده‌ی ماشین کوچک هم پیاده شد و شروع کرد به جا به جا کردن وسایل از ماشین کوچکش، به ون بزرگی که نمی‌دانم از کجا وسط جاده سبز شده بود. عصبانی و طلبکار پیاده شدم و رفتم داخل ون. اعتراض که این راننده‌ی ماشین کوچک داشت ما را کشتن می‌داد. راننده‌ی ون و راننده‌ی ماشین کوچک، دست‌هایشان را به سمت من و دوستم دراز کردند و علی‌رغم میل‌مان، به بدنمان دست کشیدند. از خواب که پریدم، ملحفه دورم بود، دست‌هایم را داشتم در هوا تکان می‌دادم و سپیده هنوز نزده بود. من خواب زیاد می‌بینم. ولی این چه خوابی است؟ سیل و دریا و حیوانات عظیم‌الجثه را فائق آمدم و از تماس ناخواسته آمپر چسباندم؟ این طور می‌بینم زندگی را؟ که همه چیز، آسان است به جز آدم‌ها؟ غریبه‌ها؟در صف برانچ منتظریم. دوستی می‌گوید چقدر سخت‌اش است که تنها رستوران برود. دیگری می‌گوید آن دفعه‌ای که به تنهایی سینما رفت، دلش گرفت. نوبت من می‌شود. می‌گویم انقدر که تنها خاطره دارم، از جمع خاطره ندارم. درست است؟ نمی‌دانم. دوستم می‌گوید هاها تو گرگ تنهایی. گرگ تنها؟ زندگی خارج از وطن را، زیاد تنها بودم. سفر جاده‌ای، جشنواره‌گردی، حتی رقص در کلاب به تنهایی.زیاد تنها گشتن، یک عیب بزرگ دارد. هم‌گام شدن با دیگران سخت می‌شود. در پیاده‌روی‌ها، سختم است پشت سر کسی راه بروم. احتیاج دارم عرصه برایم باز باشد. در رستوران‌گرد‌ی‌ها، تقسیم غذا برایم سخت است. تا به اینجا، خودم رانندگی می‌کردم، جای پارکم را به یاد می‌سپردم. حواسم به سایه‌ی آدم‌ها، دوربین موبایل، نوشیدنی‌ام، سوییچ، شارژ گوشی و در مجموع امنیت‌ام بوده و حالا که بیشتر در گروه معاشرت می‌کنم، اعتماد به انرژی تیمی را از نو می‌آموزم. معاشرت در تیم، چند نکته‌ی کلیدی دارد. پذیرش این که با بالا رفتن تعداد آدم‌ها، سرعت انجام امور کاهش می‌یابد. جا پارک پیدا کردن، ملاقات در محل، انتخاب غذا و به تفاهم رسیدن بیشتر وقت می‌گیرد. حوصله‌ی بیشتری می‌خواهد و یا باید کنترل امور به دست گرفت، (که دیگر انرژی دهه‌ی سوم زندگی‌ام را ندارم و این نقش را زیاد بازی کرده‌ام)، یا خودت را بسپاری به انرژی جمعی (که برای من، قوچ تنها، سخت است)در دو سال کووید(شد دو سال؟)، روابط محدود و مشخصی داشتم. معمولن کسی را اتفاقی نمی‌دیدم. کنترل دنیای محدودم دست خودم بود. حالا انگار پرت شدم وسط یک کنسرت بزرگ.می‌گویند فرق آدم درون‌گرا و برون‌گرا این است که اولی از میان جمع بودن انرژی می‌گیرد، دومی از خلوت.من، عوض شدم. مثل موهای صافم که در هجده سالگی به ناگاه فر خورد. مثل روحیه‌ی خجالتی‌ام که در بیست سالگی، توانست کنار مردم راحت باشد. مثل منبع انرژی‌ام که توان معاشرت کمتری با جمعیت دارد. در یادداشت احوالات‌م نوشتم دوست دارم روزانه چه کسانی را ببینم. آدم‌های امن کنونی‌ام را لیست کردم…حدس بزن؟ پنج نفر! پنج نفر؟من چطور، پنج سال پیش، در جایی کار می‌کردم که روزانه بیش از پنجاه نفر مراجع به اتاقم، متوسط صد و پنجاه نفر در دفتر داشتیم؟ چطور بالای صد بار تلفن جواب می‌دادم. لابد از همان جهت سه سال است همیشه موبایلم سایلنت است و صدای نوتیفیکشن، برایم اضطراب‌آور است؟عوض می‌شویم. هر دم و هر آینه. بعضی از تغییرات که در سطح اتفاق می‌افتند، بیشتر به چشم‌مان می‌آید. تغییرات درونی ولی خودمان را هم شگفت‌زده می‌کند.چند وقت است از گوش دادن به صدای فریدون فروغی لذت نمی‌برم؟ از کی دیگر قند نخوردم؟ چه شد که با فلانی و بهمانی رابطه‌ام کم شد؟ چرا روزهایم را اینطور سپری می‌کنم؟امروز، علی‌رغم تلاشم، به اضطراب گذشت. کابوس دیشب، کم‌خوابی، گرمازدگی و یکی دو پیام، نگرانم کرد.نگرانی هم مثل سوز، داخل مغز می‌آید. یک راه نفوذ پیدا می‌کند به دایره‌ی چرخان فکر. با یک سوال ناقلا. «نکنه فلان چیز درست پیش نره» حالا، این فلان چیز، مدام رنگ عوض می‌کند تا بتواند ذهن منطقی را متقاعد کند که مساله‌ی مهمی است و باید بهش فکر کرد. چند ساعت گذشته برای من اینطور گذشت: نکنه این دوستم می‌خواد راجع به گذشته حرف بزنه؟ نکنه کارم درست نشه؟ نکنه پول‌ها به موقع نیان تو حسابم؟ نکنه فیلمنامه‌ام بد بشه؟ نکنه پول نیابم واسه فیلم؟ نکنه موفق نشم؟ از سر خستگی، مغزم یک جا تسلیم اولین فکر اضطراب‌آور شد و اجازه داد بیاید داخل چرخه. تئوری بحران ناقلا، دست رفقایش را دانه دانه کشید وسط مجلس. مثل وقتی اول مهمانی ملت را به زور بلند می‌کنند مهمانی شلوغ شود. چند ساعت بعد، همان جماعت عشوه شتری، چنان پارتی‌ای به راه می‌اندازند که نمی‌شود بیرون‌شان کرد. الان هم من، به مدد این کلمات، تئوری‌های بدبختی را از جافکری‌ام جارو می‌کنم. واقعی نیستید. بروید دنبال لانه‌ی دیگری. شهرزاد میزبان‌تان نخواهد بود.