نلاس من:الیاس امیرحسنی

می گفتند از سر پل ذهاب آمده اند.پدرش خیاط بود.در سردشت در یک خیابان فرعی زمینی را خریده بودندو خانه ای بنا کرده بودند.جلوی خانه که رو به خیابان بود ،مغازه شان بودو وسط نشیمن و پشت خانه که به مزرعه هاو چمنزارها ختم می شد حیاطشان قرار داشت.یک روز خواستم بروم در این چمنزارها بگردم،سرسبزی این چمنزارها دل می برد و روح زندگی در آدم می دمید.راه افتادم آمدم،وارد کوچه ای شدم ،کمی که راه رفتم به حیاط خانه ای رسیدم که منزل همین آقای خیاط بود.ساختمان تازه ساز بود و هنوز دیوار حیاط را کامل بالا نکشیده بودند.دیوار با بلوک ساخته شده بود.روبه رویم دختری را دیدم که لگنی کنارش هست و لباس ها را در آن ریخته و تاید مالی کرده است ومی شوید همین طور ایستادم ومحوتماشایش شدم.به تماشا سوگندو به آغاز کلامو به پرواز کبوتر از ذهنواژه ای در قفس استحرف هایم ، مثل یک تکه چمن روشن بودمن به آنان گفتم:آفتابی لب درگاه شماستهرچه منتظر ماندم تا او سرش را بالا بگیرد و مرا ببیند،ندید اما زیر چشمی دیده بود.گذشتم و رفتم ودر چمنزارها گشتم واز جلوه ای که دیده بودم،مستانه روی چمن ها غلطیدم و باز از همان کوچه برگشتم اما اورا ندیدم .ما در سردشت غریب بودیم .پدرم برای یک ماموریت پنج ساله به سردشت آمده بود و مارا هم آورده بود.من نوجوانی چهارده،پانزده ساله بودم و تازه وارد دبیرستان شده بودم .از اتفاقی که برایم افتاده بود و از دلباختگی ام بدان دختر کرد به هیچ کس چیزی نمی گفتم .فقط هر روز به امید دیدار او از آن کوچه رد می شدم وبه چمنزار می رسیدم گشتی می زدم و بر می گشتم.یک روز باز به هوای دیدار او از آن کوچه رد شدم،از دخترک زیبا خبری نبود،گذشتم رفتم و وقتی پشت سرم را نگاه کردم ،دیدم او دنبالم می آید،غریبی و نوجوانی به وحشتم انداخت ،او آمد و من رفتم ،او آمد ومن رفتم ،صدایم کرد :بایست ،بایستمن ترسم بیشتر شد و فرار کردم و رفتم ،دیگر کارم شده بود به او فکر کردن،نمی دانم چه جاذبه ای داشت که حتما باید یک بار در روز،از آن کوچه می گذشتم،چه او را ببینم و چه نبینم .گویا این موضوع به گوش پدرم رسیده بود.پدرم رفیقی زنجانی داشت،قد بلند ،خوش ترکیب ،با چشم های روشن سبز.یک روز صدایم کرد و گفت:شنیدم که عاشق شدی.گفتم نه این طور نیست.گفت من از همه چیز خبر دارم ولی بدان این ها آدم های خطرناکی هستند،شما هم که اهل اینجا نیستید،به روی زن و دخترشان حساسیت دارند،اگر پدرش یا فامیل هایش با خبر شوند ممکن است برای پدر یا خانواده ی شما مشکلاتی ایجاد شود .در ثانی به من نگاه کن ،ببین چه قدر خوشگلم،اگر قول بدهی از این دختر دست بکشی و رهایش کنی،من خودم قول می دهم که خواهرم را که خیلی از من خوشگل تر است را به تو بدهم اما باید صبر کنی تا ماموریت پدرت تمام شود،سه چهار ماهی از ماموریت پدرم باقی مانده بود ومن هم دیگر به آن کوچه وخیابان نمی رفتم ،اما حالا آن دختر دست بردار نبود،نوبت او شده بود که هی بیاید و از کوچه ی ما بگذرد.من هر روز پشت پنجره می ایستادم واو می آمد ورد می شد ،نه یک بار نه دوبار بلکه ده بار.فقط به همدیگر نگاه می کردیم ،نه اشاره ای ،نه علامتی،نه حرفی ،نه هیچ چیز دیگر.به قول سهراب ما هیچ ما نگاهزن دم درگاه بودبا بدنی از همیشه.رفتم نزدیک:چشم ، مفصل شد.حرف بدل شد به پر، به شور، به اشراق.سایه بدل شد به آفتاب.رفتم قدری در آفتاب بگردم.دور شدم در اشاره های خوشایند:رفتم تا وعده گاه کودکی و شن ،تا وسط اشتباه های مفرح،تا همه چیزهای محض.رفتم نزدیک آب های مصور،پای درخت شکوفه دار گلابیبا تنه ای از حضور.نبض می آمیخت با حقایق مرطوب.حیرت من با درخت قاتی می شد.دیدم در چند متری ملکوتم.دیدم قدری گرفته ام.انسان وقتی دلش گرفتاز پی تدبیر می رود.من هم رفتم.رفتم تا میز،تا مزه ماست، تا طراوت سبزی .آنجا نان بود و استکان و تجرع:حنجره می سوخت در صراحت ودکا.باز که گشتم،زن دم درگاه بودبا بدنی از همیشه ها جراحت.حنجره جوی آب راقوطی کنسرو خالیزخمی می کرد....حالا هم که فکرش را می کنم ،دلم آتش می گیرد ،چرا به همدیگر نگفتیم که ما عاشق همیم،او هر روز می آمد ومن پشت پنجره می ایستادم و نگاهش می کردم.ماموریت پدرم به سر آمد و ما به تهران برگشتیم،موقع آمدن همه خوشحال بودند به جز من حالا چیزی که خیلی دلم را به درد می آورد این است که وقتی آمدیم تهران دیگر از دوست پدرم هیچ خبری نشد،نه آمد نه رفت نه زنگ زد ومن چه ساده بودم که حرفش را باور کردم که می خواهد خواهر زیبایش را به من بدهد .بعدها همسایگان ما از سردشت برایم نوشتند :تو که رفتی این دختر روزی ،سی چهل بار آمد و از کوچه ی شما گذشت و از تو خبری نشد و حالا می رودتشتی را جلویش می گذارد و هی لباس می شوید و منتظر تو می نشیند،این اولین تجربه ی عشقی من بود،حالاهم که یادش می افتم گریه ام می گیرد .من اسم واقعی اورا ندانستم اما خودم برایش اسم انتخاب کردم ،اسم او را نلاس گذاشتم،او نلاس من بود.