این زندگی که میگید چی هست؟

هشدار :‌ اگر احساساتتون زود جریحه دار میشه و سوزش پیدا میکنید نخوانید.داشتم خسته و کوفته دنبال یک مطلب فارسی زبان برای شبکه می گشتم. شبکه های کامپیوتری. اتفاقی به سایتی برخوردم که اسمش ویرگول بود.تبلیغات کنارش جالب بود. نوشته بود بنویس تا ماندگار شوی !منم شروع کردم به نوشتن. البته میدونم که تو کل اینترنت شاید ۳ نفر بیشتر منِ دکتر طاعون رو نشناسند. اون سه چهار نفر هم شماهایید داخل ویرگول.ولی من نوشتم بخاطر اینکه از دغدغه هام بگم و البته حقایقی رو بگم که همه مون می بینیم ولی گویا بهش عادت کردیم.من ننوشتم تا ماندگار بشم. نوشتم تا هم به تو بگم که بیدار شی و هم خالی بشم.اما راستی این زندگی که میگید چی هست؟‌به مدت ۲ سال کل زندگیم رو متوقف کردم و ساعت ها درس خوندم. حتی شب ها تا ساعت ۲ نصف شب. بخاطر کنکور.ثمره و نتیجه این کارم شد قبول شدن با رتبه سه رقمی در یک دانشگاه دولتی. چقدر هم خوشحال بودم. بعد از اون هم اولین کارم رو در یک کارگاه شروع کردم. چند ماه بعد امتحان کنکور. و کارگری کردم.اما رفته رفته یک سری واقعیت ها به من رو شد.همون موقع حالم از ایران و هویت نحس ایرانی بهم خورد که بخاطر ادامه تحصیل مجبور شدم برم پلیس +۱۰ و معافیت تحصیلی بگیرم.احساس حقارتی که تو اون روز داشتم رو در کل عمرم و حتی تا به الان نداشتم.فرض کن بخاطر حق پایه ای و انسانی که داری از یکی دیگه باید اجازه بگیری.رفته رفته به من رو شد که زن ها انقدر ها هم میگند مظلوم نیستند. اما خب هنوز باروت داخل انبار منفجر نشده بود.اون دوران به خودم میگفتم که خب اونها که دولت نیستند. چیکار میتونند بکنند.فرض کن.تو کشوری زندگی کنی که تو رو در ۱۸ سالگی از پوشش بیمه پدرت خارج کنه، اما تا ۴۰ سالگی به دختر ها پوشش بیمه بده. بعدش بیاد از تو مالیات بگیره و جیب تو رو خالی کنه.انواع و اقسام محدودیت ها رو برات اعمال کنه و حتی اجازه تحصیل بهت نده.اما در آخر انتظار داشته باشه که بهش خدمت کنی!زمانی شروع کردم به نفرت از این موجودات پست که اسمشون زن هست، که اقداماتشون رو دیدم.من که جانم دست دولت هست و بقیه مرد ها هم همینطور هیچ وقت غُر نزدیم.الان میتونید سربازی نرید و بدون پایان خدمت زندگی کنید اما در دوران جنگ مطمئن باشید میان در خونه و از خونه به زور می برنتون!اون وقت یک عده ضعیفه ابله بخاطر یک تیکه لچک و خونی شدن فلان جاش میاد صبح تا شب غر میزنه. ۶ ماه اعتراض میکنه و تِر میزنه به وضعیت اینترنت مملکت و به هیچ جایی نمیرسه.آخر سر هم برنامه نویس ها و هر کسی که کسب و کارش به اینترنت وابسته س متضرر میشه.بد تر از اینا اینه که کف جامعه هم همینطوره. زنان هر جا باشند زن هستند. در همین حد منزجر کننده.که هر بار بیاند بگند کهاگه مرد بودی فلان کار رو میکردیغیرتت کجا رفتهاگه غیرت داشتی ...مطمئنم همه زن های این مرز و بوم حداقل یک بار هم که شده همچین چیزایی گفتند.غیرت رو چوب میکنند و میزنند به سر مرد ها تا به مقاصدشون برسند. هر کسی هم که علیه شون صحبت کنه ، فاز مظلومیت میگیرند و میگند طرف زن ستیزه.همون هایی که داد میزنند من ناموس کسی نیستم ، در شرایط سخت یهو یادشون میوفته که پدر و برادر و مرد های جامعه باید از واژن اونا دفاع کنند.واقعا این زندگی که میگید چی هست؟کِی نوبت زندگی کردن من و بقیه مرد ها میشه؟کِی مرد ها اختیار جانش خودشون رو بدست میگیرند؟!مطمئن باشید اگر خدایی وجود داشته باشه نمی بخشمش ! بخاطر این زندگی گوهی که دارم.بخاطر اینکه هر جای دنیا که باشم چون مرد هستم اختیار جانم دست دولت اونجاست.همزمان کار کن و درس بخون و تحت فشار باش و اراجیف ضعیفه ها رو هر روز تحمل کن.کی نوبت زندگی کردن ما میرسه.من خسته شدم.اینکه رویای من باطل کردن تابعیت ایرانیم باشه یعنی عالی مینوازی ایران! ادامه بده.به سمت قعر.سقوط آزاد!این بدبختی ها حق من و بقیه مرد ها نبود و نیست. اما خب سخت ترین چیز دنیا پریود شدنه.واقعا این زندگی که میگید چی هست؟ما که چیزی ندیدیم توش.ما که خسته ایم.گویا که زندگی کردن حق انحصاری و مختص زن هاست.ماها همیشه باید چیزی داشته باشیم که لایق زندگی باشیم. در حالیکه وجود داشتن زن برای ارزشمند بودن اون کافیه.باید مدارک حمالی ارائه کنیم تا بتونیم استخدام دولتی بشیم. باید زمان جنگ آماده مرگ باشیم. باید دستگاه ATM باشیم و همیشه کارت بانکی مون دست زنمون باشه تا جامعه خوشش بیاد.باید همیشه چیزی فراهم کنیم تا پشیزی ارزش داشته باشیم!و گویا که حضرت عزرائیل هم طرفدار پر و پا قرص ماهاست که همیشه در جنگ و کارهای سخت و بی خانمانی انواع بدبختی ها ، اول از همه میاد و می نشینه روی سینه ما مرد ها.....خسته م. خسته.