نامه ای به منه ده ساله

چالش این هفته در مورد نامه ای به خودم هست، و من‌چقدر با خودم‌حرف دارم... با منه ده ساله، با منه شاد و پر از انگیزه :سلام مِهدی ، حالت خوبه؟ میدونم دوست داری بیشتر اسم کوچیکتو صدا کنن تا فامیلی تو؛ و بیشترم دوست داری بهت بگن مِهدی تا مَهدی ، میدونم مثلا دوست داری به جای اینکه بچه با ادبه و آرومه فرض شی ، بعضی وقتا یه ذره قاطی کنی ، میدونم که فکر میکنی اگه حرفاتو توی دلت نگه داری بهتره، اما نه... با دوستات صحبت کن، انقدر همه چیز رو توی خودت نریز. توی خودت ریختن شاید اوایل کار جذاب و موثری بنظر بیاد ، ولی پیرت میکنه، زودتر از اونکه فکر کنی موهات رو سفید میکنه.الان کلاس چهارمی فکر کنم، نمیدونم هنوز اون کتک زیبا رو خوردی از معلمت خوردی یا نه ، ولی نترس معلم خوبیه کم کم باهم خیلی دوست میشید.راستی حواست به حمید همون پسر ساکته که آخرای کلاس میشینه باشه، تو که دوست و رفیق زیاد داری اونم‌بیار توی جمعتون که انقدر تنها نشینه ، که فکر هاشو کمتر کنه ، کار دست خودش میده یهو... حواست باشه بهش پس.سریعتر توبه کن و رئالی شومهدی موزیکی که دوست داری گوش بده ، بیخیال خانواده چی میگن، لباسی که دوست داری بپوش، میدونم الان فکر میکنی پدر مادرت صلاحتو بیشتر از همه میدونن و هر چی بگن صد در صد درسته ... ولی نه....میدونم سخته باورش... میدونم توی برنامه کودکا میگن پدر مادرا همیشه درست میگن ... ولی مهدی زندگی برنامه کودک نیست.‌..این بیرون عموپورنگ باشی یه لقمه چرب میشی که بقیه بخورنت...این بیرون خبری از اون رویاهای رنگارنگ و خرس های رنگین کمان و ... نیست اما تا دلت بخواد کابوس هست... یه گاتهامی هست که بتمنم نداره... شبیه دوران تاریکیِ ولدمورت هست که هری پاترم نداره.راستی هری پاتر رو دیدی؟ دقیق یادم نیس چه سالی بود که محوش شدی... ولی اگه ندیدی، حتما شروع کن به دیدن و ازش لذت ببر ، اخ که چقدر دلم میخواست الان جات بودم‌‌...راستی انقدر راجع به اینکه هری پاتر دوست داری به بقیه توضیح نده... به کسی مربوط نمیشه تو چی میبینی و چی گوش میدی ، باهاش کلی کیف کن.اها تا یادم نرفته ، میدونم یواشکی بعضی وقتا میری اینترنت (نترس هنوز لو نرفتی) تازه بدبختی کاری هم نمیکنی میری دو تا عکس لاکپشتای نینجا و تکن و بن تن دانلود میکنی ، ولی خب همشو توی یه فولدر نریز که لو میری. یادت نره هااا.فکر کنم کم کم داری حدس میزنی که کی هستم...با هر کی دوست داری بگرد(خودت میدونی همه ی همه منظورم نیس)، فکر نکن اونکه هر چی میگی موافقت میکنه، رفیق فوق العاده ایه. بعضی وقتا شاید باید یه نه محکم بهت بگه و نجاتت بده؛ یا مثلا اون بچه ای که آرومتره الزلما بچه بهتریه ، ممکنه خبرچین باشه ها.انقدرم توو مدرسه بچه مثبت نباش، شاید معلم ها و معاونا و پدر و مادرت به به و چه چه کنن و بهت یه جایزه ایم بدن ولی بیخیال...بعضی وقتا راه پیشرفت اینه که بزنی به دل خطر... خلاف جریان اقیانوس پارو بزنی... اگه اونجوری که دوست داری لباس بپوشی، نپوشی، آهنگی که دوست داری بشنوی،نشنوی،مدل مویی که دوست داری رو نذاری،درسی که دوست داری بخونی رو نخونی... چیزی از دلت باقی نمی مونه...بعضی وقتا به حرف دلت گوش کن اونجوری که دوست داری تیپ بزن، جوری باش که خودت علاقه داری نه اونجوری که بقیه خوششون میاد.از مدیر مدرسه و معاون اینا هم نترس تهش یکی میزنن توو گوشِت ( نترس درد نداره... خیلی نداره... عوضش پای خواسته ت قوی تر میمونی). اگه پای خواسته هات نمونی ، اون موقعس که اگه هرازگاهی حرفیم بزنه این دل بدبختت انقدر سرکوبش کردی که میترسی از اون یه تیکه قلبی که توو زندگیتم مونده پیروی کنی... مدام نگو تو نمیفهمی و بزرگترا صلاحتو بیشتر میفهمن ، به خودت بها بده، بزرگتر که بشی میبینی بزرگترا توی زندگی خودشونم موندن و صد تا تصمیم غلط میگیرن، حداقل تابع تصمیم غلط خودت باش نه تصمیم اشتباه دیگران که تهش حتی با عذرخواهیشون هم آروم نشی. راستی داستان نوشتن هاتو قطع نکن.مهدی این دنیا خیلی با اون چیزی که توی تلویزیون و اخبار هست ،متفاوته... زیاد توو خونه نشین ... بیا بیرون و واقعیت ها رو ببین ، که وقتی بزرگتر شدی حقیقت مثل یه مشت محکم نخوره توو صورتت . اون موقع نمیدونی باید چیکار کنی،کلافه میشی و از خودت از آدما از زندگی خسته میشی ، صبح ها دوست نداری دیگه از خواب پا بشی و دوباره با حقیقت تلخ اون بیرون مواجه شی.ممکنه تموم باورهای شیرین بچگیت زیر سوال برن، پس هیچ چیزی رو صرفا چون بزرگترت گفته قبول نکن، به خودت اعتماد کن و به تصمیمی که بعد تحقیق میگیری احترام بذار، میدونم همیشه ته دلت یه سری سوال داری راجع باورهات و ... و سعی میکنی سرکوبشون میکنی، ولی از فکر کردن نترس؛ از بله قربان‌گو بودن بترس.راستی میدونم نصیحت خیلی دوست نداری و هر چقدر صورتت رو مشتاق نشون میدی، ته دلت داری میگی بذارید برم فقط. فقط این اخرین نکته م هست که بهت میگم ، مراقب قلبت باش، همیشه همونجوری مهربون بمون ، افراط نکن توی مهربونی که پس فردا ازش پشیمون شی، خودت رو توی زندگی همش فدای اینو اون نکن، ولی همیشه این مهربونیت رو توی قلبت نگهدار، آره... این دنیا باعث میشه شبا داد بزنی و صدات در نیاد ، توی خلوتت اشک بریزی... آره همه اینا هست...بی عدالتی رو هر روز با چشمات میبینی؛ ولی نذار اینا باعث شن قلبت رو از دست بدی، همه هم که بد شدن تو خوب بمون.از طرف خودِ بزرگتر و خسته ترت 3>بزرگتر که بشی این عکسو هم درک میکنی :)