فتح اِورست تا... شاید خدا؟

عادت کردم قبل هر چیزی از کتاب‌های اخیرم تعریف کنم. سنت‌شکنی نمی‌کنم چون هنوز درمورد شرلوک هولمز حرف دارم.انگیزه 95 درصد خلافکارهای پرونده‌ها پول و مقام بوده. واقعیت هم همین‌طوره.اگه شما با پرونده‌های جنایی معروف آشنا باشین می‌دونین که انگیزه خیلی از قاتل‌ها (مخصوصا سریالی‌ها) صرفا علاقه و اشتیاق برای گرفتن جون انسان‌هاست؛ این سایکوپث‌ها خاطرات قتل‌هاشون رو می‌نویسن که اون حس خوب کشتن آدم در ذهنشون زنده نگه داشته بشه.اما بیاین این‌طوری نگاه کنیم: چند درصد از قاتل‌ها ماجراهاشون پوشش داده می‌شه و در دنیا شناخته‌ می‌شه؟آمار عظیمی از قاتل‌ها در سراسر دنیا به چیزی جز ثروت بیشتر و موقعیت بهتر فکر نمی‌کنن. در شرلوک هولمز این موضوع مطرحه و این نگاه واقع‌گرایانۀ نویسنده رو به تصویر می‌کشه.از طرفی انتقادی دارم نسبت به شخصیت‌های مونث؛ تو هر داستان اگه یه زن رنگ پریده بیهوش نشه یعنی داستان ناقصه! در این ده داستان به جز شخصیت آیرین آدلر (رسوایی در بوهم) حتی یک خانم زیرک و باهوش و مستقل ندیدم.البته خب نمی‌شه انتظار چندانی هم داشت. خط زمانی این کتاب حداقل به صد سال پیش برمی‌گرده. فکر می‌کنم باید از داشتن همین آیرین هم ممنونِ نویسنده باشیم.یه خانم نویسنده (احتمالا در عصر شرلوک اینا)کلی راجع به ژانر موسیقی "swing" تحقیق کردم و آموخته‌هام حسابی سر حالم آورد.مثل تحقیق برای پروژه مدرسه‌ست، ولی با یه عالمه عشق و تمایل قلبی :)البته همیشه نتیجه‌ش خیلی بهتر از تحقیقات بی‌سر و ته مدرسه در می‌آد.به امید خدا همه‌ی این اطلاعاتِ جذاب رو با هم یه‌جا جمع می‌کنم و به زودی وظیفه خطیرم رو به پایان می‌رسونم. فردا می‌خوام یک کورد از چک‌لیست تابستونم رو خط بزنم؛ فتح مسیر 18 کیلومتری ولی‌عصر.قشنگ حس کوهنوردها روز قبل آغاز صعود اِورست رو دارم.18 کیلوکتر راه چندان کمی نیست! باید یک چفت پا و اراده‌ی قوی و محکم داشته باشی.برای این ماجراجویی بابام همراهمه. به پیشنهاد خودش بعد از ظهر / عصر حرکت می‌کنیم که به شب بخوریم و از شر گرمای سوزان آفتاب در امان باشیم.(دقیقا نمی‌دونم "ان‌شاالله" رو کجای پاراگراف قرار بدم پس همینجا می‌ذارمش شما خودتون جا سازی کنید)شاید بدون یادآوری خدا ظاهرا چیزی کم نباشه، اما با یاد خدا حس اطمینان و آرامش بیشتری بهم می‌ده. فکر می‌کنم یه بار لازم باشه بحث دین و ایمان رو باز کنم؛ این موضوعیه که بیشتر از شرلوک می‌شه درباره‌ش حرف زد. خیلی‌ها از نوجوونا ترجیح می‌دن این کارو نکنن. باز توی فضای مجازی مطالب بیشتری ازش دیده می‌شه، اما توی گفت‌وگوهای واقعی به ندرت حرفی از دین و اعتقادات زده می‌شه.انگار چیزیه که باید ازش خجالت کشید. برای فروش وسایل‌مون در خیریه مدرسه، پارمین با دو جعبه پر کتاب اومده بود. اون بین به یه دایره‌المعارف قرآن برخورد و شروع کرد به نشون دادن کتاب به بقیه بچه‌ها و مسخره کردنش. بچه‌های دیگه هم به پیروی از پارمین انزجارشون رو نسبت به چیزی که مسلما باید احترام‌آمیز می‌بود نشون دادن.اون لحظه غم بزرگی قلبم رو مچاله کرد. چیزی نگفتم، ولی موضوع واقعا برام جالب بود. می‌خواستم دایره‌المعارف رو ازش بگیرم و چند صفحه‌ش رو بخوانم. حس می‌کنم کارم اشتباه بود؛ نباید سکوت می‌کردم. باید شده با شوخی و لبخند بهشون یادآوری می‌کردم این "کتاب مسخره" بخشی از پیام و کلام خداست. چیزی که قلبمو می‌شکنه اینه که اگه پارمینِ پارسال با این کتاب مواجه می‌شد این واکنش رو نشون نمی‌داد.پارمینِ پارسال کنجکاوانه ورقش می‌زد. بین صفحات دنبال یه نکته جالب می‌گشت تا برای دیگران تعریف کنه.واقعا تلخه...پس ان‌شاالله فردا همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌ره؛ مقاله‌ام رو می‌نویسم و اِورست 18 کیلومتری رو فتح می‌کنم.قول دادم زود بخوابم، پس دیگه نمی‌شه اینجا ولگردی کرد.ولگرد. یاد کلمه‌ی "gypsy" افتادم. معنی این کلمه رو از the gypsy wife لئونارد کوهن یاد گرفتم. (پیشنهادش می‌کنم، مثل بقیه آثار کوهن شاهکاره)14 تیر 1402