و همچنان من یک دخترم(قسمت دوم)

تو پست قبلیم در مورد تموم روزایی که دختر بودم نوشتم. تازه رسیدم به جایی که شونزده سالم بودم و یه نمونه کامل و مناسب برای تحویل دادن به همسر اینده. از اونجا به بعد منم مثل خیلی از دخترا شیطونیای یواشکی زیاد داشتم...البته فکر نکنم مامان بابام زیاد باشون مشکل داشتن ولی خب چیزی ام در مورد مشکل نداشتن نمیگفتن. این شد که اولین بار در استانه شانزده سالگی و خیلی یواشکی به ارایشگاه رفتم. اولش قرار بود یه تغییر کوچیک باشه ولی بعدش کلی با قبل فرق کرده بودم و همین معنی خواستن والدینم به مدرسه رو داشت. شاید این حرف برای خیلی از دهه هشتادیا عجیب باشه ولی در روزگار ما بودند دخترایی که به محض ازدواج لیاقت تغییر صورتشونو پیدا میکردن و بر اساس تصورات مدیر مدرسمون یه دختری با اون فرم ابرو و صورت یا ازدواج کرده یا خرابه (واقعا معذرت میخام برای بکار بردن این کلمه، مگه دختر میوه و گوشته که خراب شه ولی خاستم کلمه خودشو بگم). راستش مامان هیچوقت درمورد اون روز و حرفای مدیر حرفی نزد بام و فقط به جمله من که بالای لب تو بند مینداختم به ابروهات چیکار داشتی بسنده کرد. ولی خب این حرفش بیشتر شبیه این بود که با اینکار دختر خوبی نبودم و مدیر درمورد ظاهرم از خودم محق تره . همیشه فکر میکنم مامان بین دوراهی حق و انتخاب قرار داشته. حقی که مجابش میکرده خیلی چیزا رو امتحان نکنه و فقط از پنجره کوچیک ذهن بقیه دنیا رو ببینه و انتخابی که تلاش میکرده به چشمش بیاد و بذاره تو هر چیزی سخت گیر نباشه. اره برای همینه که شب تولد بهشاد اجازه داد برم و دو ساعت بعد به خاطر حرفای خاله که مختلطه هر یه ربع زنگ میزد ببینه در چه حالیم.همون سال هم ایستگاهی سرویس مدرسم یه پالتو قرمز خرید...خب اینکه چیزمهمی نیست درسته ولی صحنه بعدش که هر روز دو تا دختر قرمز کنار هم وایمیسادن یکمی چیزی بود (من به قرمز پوشی عادت دارم تقصیر اون بود که خرید☹) همونجور که گفتم مدرسه من خارج شهر و تو کمربندی شهر بود برای همینم از ساعت7 صبح باید منتظر سرویس مدرسه میموندیم. تو یکی از همین روزا موقعی که سرمون تو کتاب بود، با جمله سلام گوجه به خودمون اومدیم. یه پسر که مطمئنا از ما کوچیک تر بود هر روز صبح اینو میگفت و ازمون رد میشد. بعد یه مدت دوستاشم همراه خودش میورد و ما هم مثل دخترای با ادب کتابا که جواب مزاحم نمیدن منتظر میموندیم تا مسخرشونو بکنن و برن (حتی یه بار هفت صبح پیاز اورد برامون که بزنید املتتون خوشمزه شه). هر روز ما صبر کردیم و اونا ادامه دادن تا جایی که با کل کلاسشون میومدن گوجه میگفتن و میرفتن تا بالاخره یه روز این کارم براشون عادی شد. از فردای اون روز با این تفسیر که ما دخترای سر به زیری هستیم اذیتای جدیدتری میورد. مثلا یه بار کبریت روشن کرد تا بکنه تو تخم چشمامون و یه بارم کارتون چسبوند رو دیوار پشت سرمون که گوجه دو کیلو هزار. بعد دو ماه و نزدیک عید بالاخره بابای هم ایستگاهیم فهمید و اولین مواجهه اش این بود. من به این دختره کاری ندارم اصلا نمیدونم از کجا میا که اینجوری لباس میپوشه...تو چرا خودتو مضحکه کردی. از فردای اون روز تا اخر دبیرستان ندیدم اون دختره پالتوشو بپوشه و تنها گوجه جمع موندم....ولی واقعا چی میشد اگه باباش به جای دخترش انگشت اتهامشو سمت مزاحما میگرفت یا خودمون اینقدر جرئت داشتم که نذاریم مسخرمون کنن....میدونم همه اونایی که اون روز ما رو میدیدن میگفتن کرم از خود درخته ولی با علم به این هنوزم قرمز میپوشم تا چشمشون در بیاد.بیخیال ....روزا گذشت و گذشت تا کنکوری شدم. البته این وسطا یه چنتا اتفاق ریز افتاد که بازم یادم بیاره دخترم و هر کاری نباید بکنم. مثلا اون روزی که برای محمد (همون سواستفاده گر معروف) توضیح میدادم امتحان شیمی رو 3 شدم و دلیلشو معظلی به عنوان پریود نام بردم. شما تا حالا خارج شدن دود از کله خاله تون رو دیدید؟ یا سرخ شدن زنداییتون از فرط خجالت...من اونروز دیدم. البته بعدش سخنرانی مامانم برای اینکه چرا باش حرف میزنی پس فردا خالت میگه این دوتا باهم تیک میزنن حیا و خجالت حالیت نمیشه ام گوش کردم. این شد که به دانشگاه رسیدم و همچنان دختر بودم. موقع انتخاب رشته سختی زیادی برای دختر بودنم نکشیدم چون درواقع با یه سوتفاهم گذرم به یه رشته پسرونه(به گفته اونا) افتاد و چون خاهرمم قبل من همون رشته رو میخوند کسی تصمیم نداشت یاداوری کنه دختری...عیبه. اینجای کار یکم از دوز دختر بودنم کم شد و خوشحال بودم ادمای زیادی اطرافم هستن که دیدشون بم بر اساس انسان بودنمه نه جنسیتم. اینجای کار قضیه برعکس شد و به جای خانواده و ادمایی که مدام یادم میوردن دخترم این وظیفه به دخترای اطرافم رسید. اطرافم پر شد از دخترای هم سن و سالم که خودشونو ضعیف و نیازمند حمایت میدونستن. که شکننده بودن و برای همین باید پشت ویترین نظاره گر خیلی چیزایی بودن که سالها از نزدیکی بشون ترسونده شده بودن. که درس میخونن برای اینکه مادر بهتری باشن و این زن بودن بشون قدرت میداد نه تفکرشون. این شد که منم پا به پای اونا فکر کردم و خیلی جاها هم عقایدشو محکم بغل کردم تا عقاید خودم شن.در واقع من از این دختر بودن ضربه میخوردم و اینو تاوان این گناه میدونستم. تو اون اوضاعی که دخترا تو سلف تعداد پیشنهاداشونو میشمردن و اینو نشونه ارزشمندی میدونستن منم کنارشون چرتکه مینداختم. تموم روزو با اونا میگشتم و تلاشاشون برای به چشم اومدنو تحسین می کردم.یه بار یکی از دوستام (البته بهتره بگم همکلاسیام) از طرف من به همکلاسی مورد علاقمون پیام داده بود که ماهان ناراحت میشه بش سلام نمیدی و حواست بش نیست...الانم داره غصه میخوره از بی توجهیت (البته تو اون لحظه داشتم ابنبات چوبی میخوردم وسط سلف و تمرینای نقشه کسی رو بدون خط کش رسم میکردم). این ماجرا گذشت و من نفهمیدم تا وقتی که اون پسر بم نزدیک تر شد و موقع فهمیدن دروغ دختره، کارشو توجیه کرد. که فلانی دختره چاره ای نداشته خودش که نمیتونسته جلو بیا پیشنهاد بده....میخاسته از طریق تو بش توجه کنم ... بالاخره از تو مایه گذاشته چون تنهایی(یه جورایی با خط خطی کردن شخصیت من خودشو پررنگ کنه و بگه هر چی ماهان عیب داره من ندارم). خب چه عیبی داشت بره بگه فلانی من از تو خوشم میا...اصلا دختر بودن به نفر دوم بون چه ربطی داره.ترم سوم بودم که یکی از پسرای هم رشته ایمونو برای کار دانشجویی مسئول بوفه کردن و خب اونم علاقه مند به فروختن پفک به دخترا، ول کن پنجره سمت ما نبود. یه بار قبل کلاس تنظیم خانواده با لیلا داخل بوفه نشسته بودیم که دیدم تو گویی کک در شلوراشه و عمرا بخاد اروم بگیره. اخرش به حرف اومد که میخاد پد بخره ول چون این پسره پشت پنجره ست روش نمیشه. اونجا بود که درد دلش باز شد و گفت فکر نمیکرده نیازش شه چون سهم این ماهش تموم شده...سهم این ماه... مگه کوپن داره اخه؟؟؟و در نهایت گفت روش نمیشه از باباش پول اضافه بگیره چون باید بگه برای چی میخا و مجبوره با یه بسته هر سیکلو تموم کنه. خب این برای شما هم عجیبه، برا منم بود ولی به تموم اعتقاداتم قسم که راست میگم...وقتی اینو شنیدم نزیک بود شاخ دربیارم، گذشته از خجالتش برای پسر پشت پنجره بوفه یا خجالتش از باباش برای پول گرفتن، از اینکه چه بلایی قراره سرش بیاد و مریض میشه اینجوری، برای چیزی که طبیعت بدنشه و نیازی به سانسورش نیست مغزم قل قل میکرد و درنهایتم نذاشت سراغ فروشنده بریم و کل دانشگاهو برای یافتنش شخم زد.قبل تر بتون گفتم که دانشگاه رو به روی خونمونه و خب همه میدونیم که همیشه نزدیک یه دانشگاه یه پارک هست به عنوان پارک دانشجو. یه بار که با یکی از دوستام پیاده برمیگشتیم موضوعی رو عنوان کرد تحت اینکه اگر پسرا خونتونو دیده بودن از فرداش میموندن خواستگاریت...آیا من نیازی داشتم که از پول یا هر چیزی مایه بزارم برای جذب بقیه؟ خب اونی که خونه ما رو ببینه بیا سمت من دوتا خونه ببینه میره سمت یکی دیگه. اونروز بش نگفتم برای این خونه بابا روزی 18 ساعت کار میکنه به جز پنجره هاش و زمینش بقیش از دم قسطه. اصلا مال اونه به من ربطی نداره که بخام امتیازش بدونم برا خودم...اصلا این چه امتیازیه که منو متمایز کنه مگه من فروشی ام که اکازیون باشم یا نه. اونروز اینو گذاشتم به حساب ندونم کاریش و اینکه نمیتونم چیزی رو که باور داره شخم بزنم تا باورای خودمو پیدا کنم.ترم پنجم بودم که بالاخره منم مثل بقیه دخترا دوست داشتن یه ادمو تجربه کردم و خب همون یه بارم پیش اومد برام. تا حالا خیلی از بدی و اشتباهات خودم و اون نفر نوشتم ولی درمورد یه چیزی واقعا براش خوشحالم. اینکه هیچوقت کاری نکرد از دختر بودنم احساس ضعف کنم و بیشتر اوقات به عنوان یه انسان نگام میکرد نه دختری که با جنسیتش تعریف میشد و معنی میگرفت. از این بابت همیشه ازش ممنونم وگرنه ممکن بود منم مثل خیلیا با جنسیتم بخام به خاسته هام برسم و دوست داشتنو با یه دختر حرف گوش کن ضعیف، اشتباه بگیرم.گفتم که رشته تحصیلیم یعنی برق باعث میشد کمتر به دختر بودنم فکر کنم ولی خب خیلی جاها هم نزده میرقصیدم که اخخخ دیدی منم دخترم...الهی بمیرم برای این خفت پدید اومده و در نهایت خیلی مواقع الکی ترسیدم، خودمو سانسور کردم و حتی با ضعیف دونستنم بهونه هر کاری رو داشتم. در عین حال مراقب بودم که ابرو خانوادم حفظ شه و ارمان های انقلابو برباد ندم.و اما ترم اخر لیسانسم که کلا هشت واحد بیشتر نداشتم. اونروزو کامل یادمه. تازه مسئول نهاد رهبری دانشگاه عوض شده بود و به جای حاج اقای روراست و مورد علاقه همه دانشگاه، یه حاج اقای اقای اسفالت نگاه کن نا به هنجار اومد. میگم نابه هنجار چون روزی که دید کلاس انقلابم با ماشین تداخل داره راضی نشد با پسرا واحدشو بردارم و اعتقاد به نه ترمه شدنم داشت. میگفت تا جایی که میشه یه کاری رو با خانم ها انجام داد ضرورتی نداره خودتونو در معرض دید و صحبت با نامحرم قرار بدید و با دور موندن از گناه راه شیطانو ببندید...شما بودید عاشق این طرز فکرش نمیشدید؟؟؟اون روز بعد کلی خاهش تمنا قبول کرد نامه شو امضا کنه (حتی اشکمم دراورد) تا به کارشناس گروه بدم ولی بعدش که سه تا نامه قبلیم با همین مضمونو برای بقیه عمومیا دید عصبی شد و داغ کرد. حق به جانب به نوک قرمز خودکارش نگاه میکرد تا نگاهش به مانتو قرمز من نیفته و گفت: خانم چه دلیلی داره همه درسا رو با پسرا برمیدارید..انگار خودتونم از خداتونه...استغفرالله. تا اون لحظه خودمم به این فکر نکرده بودم ولی مگه چه عیبی داشت بالاخره تو دانشگاه ما دختر اینقدر کمه که به زور کلاس عمومی تشکیل میشه براشون و به امید تشکیل اون موندن صبح ایوب و عمر نوحو میطلبید... تازه اگه تداخل پیدا نمیکرد...بعد مگه پسرا چه ایرادی داشتن ما که همه کلاسامون با هم بود حالا انقلاب چی داشت که نشه دیدشون. اگرچه اونروز حاج اقا راضی نشد و بالاخره مجبور شدم از چهل نفر دختر امضا بگیرم برای یه گروه جدید انقلاب فقط خانم ها هشت صبح شنبه. البته به محض ورود به کلاس سه تا پسر هم بودن که درسو با گروه دخترا با موافقت حاج اقا برداشته بودن. منتها فکر کنم حاج اقا یا تو تشخیص جنسیتشون مشکل داشته یا میخاسته تقوای الهی مارو امتحان کنه که نخوریمشون....شایدم چک کرده دیده کبریت بی خطرن برای انبار باروت.همه اینا رو برای اثبات 23 سال دختر بودنم نوشتم و الان حتی نمیدونم به جز این دختر بودن چی دارم. ماه پیش که پالایشگاه ماهشهر نیرو و میخاستو و بابا گفت دختری نمیشه هر جایی بری اینو فهمیدم. یا دیشب که استخدامی پتروشیمی اراکو دیدم دوباره یادم افتاد که دخترم...اینبار حتی بابا هم راضی بود چون اونجا زیادی دور نیست ولی جلوی مهندس برق یه توضیح فقط مرد گذاشته بود. میترسم از روزی که دکترا بگیرم و برای هیئت علمی هم شرایط فقط مرد اضافه شده باشه یا اینکه تلاشمو کنم برای تاسیس یه شرکتو و مدیر عاملش یه مرد باشه چون خودم دخترم و کسی بم اعتماد نمیکنه.راستش من اصلا فمینست نیستم که بخام از حق خودم به عنوان یه دختر دفاع کنم...کلا یه جورایی با این موضوع مشکل دارم. ولی این برچسب زدنه داره خودم و زندگیمو نابود میکنه. وقتی میبینم منم شش سال تلاشمو کردم تا به عنوان یه مهندس برق دیده شم و تو همه اگهی های استخدامی جلوی مهندسی برق زده فقط مرد، دل زده میشم از دختر بودنم. اونجاست که دلم میخاست تو پروپرتیس وجودم میرفتم و این جنسیت بای دیفالتو به کاستوم ستینگ تبدیل میکردم. دوست دارم فریاد بزنم و بگم من تو همه درسای کنترل صنعتی ماکس کلاس شدم و هم پای همه پسرا کابل کشی و برنامه نویسی کردم ولی بازم اون نفر اخر میتونه پای پی ال سی وایسه وی من نه ...همون پی ال سی زیمنسی که یه سال عمرمو صرف خوندن راهنماش کردم و همه چیشو از برم. دوست دارم تموم لحظه هایی که اولین نفر ران میگرفتمو به رخ تموم ادمای اطرافم بکشم تا نخان لیاقت و جایگاهمو بر اساس جنسیتم مشخص کنن....من دلم میخاد انسان باشم ولی حیف که دخترم.راستی کی تضمین میکنه که ده سال بعد به جای یه مهندس موفق تو حوزه برق، ماهان یه مادر افسرده با دوتا بچه نق نقو و بی تربیت نباشه؟به راستی این جهنم به تقاص کدامین گناه است...به کدامین گناه حکمم را دختر بودن بریدنددددد( نیچه و فروسی برید کنار که ماهان خیلی ادبی شده). اصلا به من چه همه اینا.... به قول کوثر برم نون و ماستمو بخورم.راستی پس فردا تولد کوثره. از همین تریبون بش تبریک میگم و ارزوی خوشبختی و سلامتی براش دارم.