عشق کرونایی

امروز روز دومی بود که تو بیمارستان بستری شدم. دیروز تو شرکت داشتم کد میزدم که کار VR شهرداری رو تموم کنم که دیگه نفهمیدم چیشد، نمی تونستم نفس بکشمو داشتم خفه میشدم حتی توانایی کمک خواستنم نداشتم. وقتی چشم باز کردم دیدم بیمارستانمو ماسک اکسیژن به صورتمه. چند روزی میشد تنگی نفس داشتم اما جدیش نمیگرفتم. از دیروز تاحالا قدر یک سال به من گذشته. درد و غم و غصه خودم یک طرف دیدن حال بد و ناامیدی بقیه یک طرف. سخته مردن بقیه رو ببینمو مثل همیشه چهره شاد و شنگول به خودم بگیرم، شروع کنم به خندیدن که انگار نه انگار اتفاقی افتاده ظهری موقع ناهار با یک پرستار صحبت میکردم گف الان یک ماهه بچه دو سالشو ندیده و دلش قنج میره یکباره دیگه دختر کوچولو نازشو بغل کنه و ببوسه.دیروز 3 نفر از 20 نفری که تو بخش بودیم فوت شدند. 17 نفر دیگه هنوز زنده ایم اما انگار بذر مرگ پاشیدن، همه مردن، فقط تفاوتش اینه که اینا متحرکن.چیزی که اینجا هست فقط این ویروس لعنتی نیست نا امیدی که بین همه بیمارا و حتی پزشکا و پرستارا وجود داره. ابهامی که که حتی نمیدونی چند نفر از این بخش لعنتی خوب میشن چند نفرشون میمیرن و چند نفر دیگه اضافه میشن.فکر میکنم آروم ترین فرد بین این ادما منم چون برام هیچ فرقی نداره چی میشه. فقط دلم برای خانوادم و دوستام میسوزه که اگه من بمیرم از مرگ من چقدر غصه بخورن. من یک بار بعد تموم شدن رابطم تجربه مرگو داشتم حال این مرده های متحرکم درک میکنم. روزمرگی، تکرار روزهای بی امید و بی هدفتو همین فکرا بودم که صدای پرستار زنجیر افکارمو پاره کردپرستار: خوبی؟من:مرسی خوبمپرستار: چرا نمیری تو راه رو؟ بقیه دارن میرقصنا میخوان کلیپشو بزارن اینستاگراممن: خودتون چرا نمیرین؟وقتی این سوالو ازش کردم اشک تو چشماش جمع شد و گف آخه این آهنگایی که تو خونه با دختر کوچیکم میزاریمو میرقصیمخیلی دلتنگشم.من: انقدر خودتون خوشگلین دوس دارم ببینم دخترکوچولوتون رو.با لبخند همین طور که سرم منو چک میکرد گفت به باباش رفته بیشتر، دخترم سیاست داشته چهرش به من رفته ولی مثل باباش چمبه و نرمه و خواستنیه.دلم میخواست یک کاری بکنم براش کمی مرحمی باشه روی دل تنگی مادرانش برای همین بدون فکر کردن به اینکه این کار چقدر زمان می بره و به لپ تاپ و تلفنم احتیاج دارم گفتم:اگه من یه کاری انجام بدم که بتونین به جای تماس تصویری اینجا سه بعدی دختر کوچولوتونو ببینینش اجازه میدین لپ تاپ و گوشیمو بهم بدن؟پرستار: چطوری؟ مگه میشه؟من:بله که میشه. من مهندس نرم افزارم و کارم اینه. VR و AR می دونی چیه؟پرستار: نهببین بزار با یه مثال بگم شما رفتی فروشگاه دیدی بعضی از فروشگاه ها جلو مغازشون نورای کوچولو کوچولو دارن که در حال رقصه رو زمین و بچه ها سعی میکنن اونا رو بگیرن اما نمی تونن حالا تو فک کن به جای اونا حیوون نشون بدن چهارتا کانگورو نشون بدن که دارن میپرند شما میبینینشون به صورت واقعی اما نمی تونین بگیرینشون یا لمسشون کنین این یعنی واقعیت افزوده یا AR.واقعیت مجازی هم مثلا فکر کن بازی دربیه و تو بلیط گیرت نیومده بری استادیوم اما از طریق واقعیت مجازی تو خودتو به صورت واقعی اما در فضای مجازی بین تماشاگرا میبینی. منم الان میخوام تو رو در فضای مجازی ببرم پیش دخترت تو خونه اما به صورت واقعی حالا فهمیدی؟پرستار: تقریبا یه چیزایی فهمیدم.من: اگه کوله پشتیمو اجازه بدین بیارن من از تمام اینا نمونه شو دارم بهت نشون میدم دیگه اینجاام بیکار نیستم.پرستار: نمیدونم اجازه بدن اخه دست من نیست باید به سرپرستار بگم. پسر خوشروییه اما خوب مسئولیت داره حالا بهش میگممن: ممنون.پرستار: ممنون از خودت. دوباره میام پیشت خداحافظ.کاش اجازه بدن اگه بشه اینجا کلی سر این پیر زنا رو گرم میکنم مخصوصا کناریم که اصلا به زور حرف میزنه.سرپرستار: این همون دختریه که میگی؟پرستار: آرهبالاسرم ایستاده بودن و صحبت می کردن که از خواب بیدار شدم. چشمامو که باز کردم یک آقا حدودا 34 ساله دیدم با چشم و ابرو مشکی پوست سبزه و قد متوسط تقریبا میخورد 180 باشه با وزن حدود 90. بیشتر از همه ته ریش مرتب شدش برای من جذاب بود. چهره جذابی داشت نمیشد بگی خوشگله اما اجزای صورتش کنار هم جذاب بود.من: سلاماون آقا و پرستار مهربون خودم که امروز روز دومه باهش دوست شدم جواب سلاممو با خوشرویی دادن.پرستار: آقای موحدی هستند سرپرستار بخش.موحدی: شما بودی که پیشنهاد AR و VR دادی به این خانم پرستار ما و دلشو هوایی کردی؟من پاشدم نشستمو گفتم بله اگه وسایلمو بهم بدین نمونه هاشو بهتون نشون میدم اتفاقا کارد بردم تو کیفمه کامل میبرمتون دنیای سه بعدی مجازی.موحدی: میتونم بگم بهت بدن اما یه قولی باید بدی دختر فهمیده ای به نظر میای و همین که میخوای فضای اینجا رو تغییر بدی نشون دهنده ذات خوبیه که داری اما باید قول بدی از طریق گوشی ای ک دستته اطلاعاتی بیرون درز نکنه؟ میتونی؟من: بله قول میدم کی وسایلمو بهم میدین؟سرپرستار: الان که دیروقته میگم صب بهت بدن؟من: من زیاد خوابیدم، نمیشه بگین الان بدن خواهش میکنم؟سرپرستار: چی گفتی؟ متوجه نشدمانگار دارم با دیوار حرف میزنم، زل زل نگاهم میکنه بعد میگه چی گفتی، چمبه جذابمن: گفتم اجازه بدین امشب وسایلمو بهم بدن.سرپرستار: باشه زیاد کار نکنی نباید به خودت فشار بیاری.من: مرسی یه عالمه، چشمسرپرستار رفت و یکم با پرستارم که فهمیدم اسمش عاطفه است صحبت می کردم که بچه های خدمات وسایلمو آوردن، خیلی خوشحال شدم داشتم دیوانه میشدم من آدم بیکار موندن نبودم آخهعاطفه داشت از اتاق میرفت بیرونمن: کجا میری عاطفه جونعاطفه: مریض دارم دختر توبیخ میشممن: باشه برو 10 دقیقه دیگه بیای ها میخوام بهت AR و VR که گفتم نشون بدم.عاطفه: باشه عزیزمشروع کردم لپ تاپ و گوشی مو روشن کردن کاردبردو از تو کیفم درآوردمو اپ VR رو روی گوشیم باز کردم. گوشی و داخل کاردبرد گذاشتمو از تخت رفتم پیش خانم مسنی که کنارم نشسته بود و داشت بهم نگاه میکرد، ازم سوال کرد این چیه دیگه من: بیاین نگاه کنین ببینین دوس دارین من مثل این براتون درست کنم؟کاردبرد رو چشماش گذاشتم که نگاه کنه. فیلم داخل فضای خانواده چهارنفره رو نشون میداد. وقتی تموم شد کاربرد و برداشتم دیدم چشماش پر از اشکه گفتم ببینین یک مریضی اومده که کل جهانو باهش درگیر کرده بجای آه و ناله بهتر نیست یه کاری کنیم که زود خوب بشیم و بریم پیش خانواده هامون منم تا وقتی اینجایین قول میدم اینو برای خانواده خودتون درست کنم که ظهرا برین سر سفره با بچه هاتون ناهار بخورین؟ خوبه؟به قدری پیرزن خوشحال شد که محکم بغلم کرد فقط خداروشکر که ماسک داشت وگرنه آبلمبو میشدم.بعد از کلی سوال و جواب و امتحان VR برای بقیه هم اتاقی هام و عاطفه جون وسایلمو جمع کردمو رفتم روی تختمساعت از 11 گذشته بود و شدیدا خوابم گرفته بود رفتم زیر پتو و یکم چرخ زدم تو اینستا و تلگرام و دیدم چقدر پیام برام اومده که همشون بهم گفتن زود خوب میشمو برمیگردم پیششوندلم خواست از امشب که شروع به کار کردم تا شب آخری که اینجا بستریم هرشب یک پست بزارمو روند کارمو توضیح بدم و به بقیه بگم حالم اونقدراام بد نیستپس نوشتمپست شب اولسلاااام از امشب تصمیم گرفتم تا شب اخری که بیمارستانم بیامو براتون از کارایی که دارم میکنم بگم:امروز سرپرستار بهم اجازه داد تا لپ تاپ و گوشیمو بهم تحویل بدن و من برای کسایی که اینجا هستن اپ AR و VR از خانوادشون درست کنم تا کمتر احساس دلتنگی کنن حداقلش اینه احساس بیهودگی نمیکنم از دیروز بهترم، میگن درصد مرگ و میرش بین جوونا خیلی کمه. منم جوونمو و قندمم چک کردن میزونه میزونه در واقع فک می کنم مثل سرماخوردگی یه دوره ای داره و باید تحمل کنممن میرم بخوابمو صبح با انرژی پاشم کد زدن روی کارت ویزیتم رو شروع کنم آخ چقدر کار دارم منپ.ن. مامان جونم ترجیح میدم جوابتو ندمو همین جا هر شب از حالم مطلع شی بزار رو کارم متمرکز شمساعتو نگاه کردم 12 ظهر بود چقدر خوابیده بودم وای کلیم کار دارم تا اومدم بشینم درد بدی تو سینم پیچید و نفسم بند اومد دراز کشیدم و پرستار و خواستم. عاطفه اومد بالاسرم و درجه اکسیژنمو تغییر داد و یک سرمم بهم وصل کرد. ازم خواست به هیچ عنوان بلند نشم چون قندمم یکم بالا رفته بود. گف فعلا کار تعطیله اما این همه ذوق شوق بقیه رو چیکار کنم چجوری بگم نمی تونم فعلا براشون چیزی که می خوان رو بسازم. داشتم تو ذهنم این افکارو مرور میکردم که سرپرستار اومد از عاطفه حالمو پرسید و نبضمو گرفت.گفت به هیچ عنوان بدون هماهنگی از جات پا نمیشی گفتم آخه نمیشه شما ک میدونین چقد کار دارم، دیشب بهم اجازه دادین.سرپرستار: دیشب دیشب بود. امروز حالت خوب نیست بخوای کار کنی تمام وسایلو میگم ازت بگیرنانقدر با تحکم گفت که اشک تو چشمام جمع شدیکم به من نگاه کرد و گفت من برای خودت میگم دخترجون مگه نمیخوای به بقیه کمک کنی اول از همه باید حال خودت خوب باشه خانممن: انقدر توجهم به خانم گفتنش جلب شد که چن ثانیه فقط بهش نگاه کردم به خودم اومدو گفتم: دیشب بچه ها چن تا اپ فرستادن پس میشه از همونا استفاده کنم و از پرستارا بخوام اونو به بیمارا تو این اتاق بدن تا من حالم خوب شه؟سرپرستار: بله، رمز گوشیت چنده؟ خودمم میخام ببینممن: رمز نداره، ایناها، این اپا رو یکی یکی باز کنین و بزارین رو چشمتونسرپرستار: باشه شما استراحت کن دیگه خانم تا بهتر شی قندت بالا رفته باید بیشتر احتیاط کنیساعت 10 شده بود خواستم بخوابم که یادم اومد پست امشبمو نذاشتم نخواستم بقیه متوجه حال بدم بشن و از طرفیم دوست نداشتم دروغ بگم شروع کردم نوشتنسلااام سلام من اومدم با کلی خبرای خوب...امروز به سمیرا زنگ زدمو خواستم از شرکت بهم کمک کنن تا کارا سریع تر پیش بره. بچه ها کلی استقبال کردند و بخشی از کارو از شرکت انجام میدن اما خوب من خودم امروز زیاد حوصله نداشتم و کارو سپردم به بچه ها. در عوض اپای خارجی و باز کردم و دادم به بقیه نگاه کنن انقدر خوشحالن و سرشون گرمه که تو صف انتظار میمونن برای گرفتن کاردبرد. اما خوب من فک کنم دوره وخیم بیماریمه و یکم باید باهش مدارا کنم، خوبما اما خوب زیاد نمیشه بشینم، خسته میشم. ایشالا زودتر این دوران بگذره که کارا رو زودتر جلو ببریم.دوستون دارم شب بخیربعد دوشب خواستم من با گوشی هانیه پست بزارم. هانیه خوب نیست. هیچ کدوممون خوب نیستیم. دیروز قندش رفت بالا و الان تو کماست. خیلی سوت و کور شده این دو روز ولی با زمانی که هانیه نیومده بود کلی فرق میکنه اون موقع همه مرده بودن با اینکه زنده بودن، الان ناراحتن خیلی، اما اول از همه دعا میکنن هانیه خوب شه ساعتی نیس سراغشو از من نگیرن ولی امیدوارن، هم به بهبود هانیه هم خودشون، امید دارن به دیدار خانوادشون و این امید چیزی که هانیه تونست با یک وسیله ساده به اونا بده.خواستم منم از امروز تا وقتی هانیه خوب میشه هر شب از فعالیتی که دوستاش انجام دادن و حال هم اتاقی هاش پست بگذارم تا وقتی به هوش بیاد اما اولش لازمه بهش بگم هانیه خانوم وقتی بهوش اومدی و خوندی این پیامو بدون من وابستت شدم خیلی و دنیای بدون تو رو تصور نمی کنم زود خوب شو و پیاممو بخون حضوری بهت نمی گم چون انقدر حرف میزنی حواسم پرت میشه و فقط به صدات گوش میکنم منتظر جوابتم.شبت بخیر عزیزم/ شب اولپست دومپست دیگه ای وجود نداره