ذهن آشفته ی یک زن متاهل

محسن دستش را با قهقه ای مسخره روی زمین می‌کوبد و بی‌بی خشت را رو می‌کند‌. استکانها را از کنار دستشان جمع می‌کنم و میگویم: ”سفره رو بیارم”؟ صدای ویبره ی گوشی محسن شیشه‌ی گل‌میز را می‌لرزاند. نگاهی به گوشی‌اش می‌اندازد و میگوید:” بذار این دست تموم بشه”. استکانها را می‌برم توی آشپزخانه و میشویم. زیر قابلمه را کمتر می‌کنم، سس سالاد را دوباره هم می‌زنم و بشقاب‌ها را از روی میز آشپزخانه برمی‌دارم می‌گذارم روی اوپن. نگار دارد ناخنهای تازه کاشته‌اش را به مریم نشان میدهد و مریم هم با حسادتی که از نگاهش می‌ریزد به‌به و چه‌چه میکند. غزل و نازنین می‌دوند توی آشپزخانه و می‌خواهند برایشان شربت آلبالو بریزم. دوتا لیوان نشکستنی میگذارم روی میز و پارچ را از توی یخچال بر‌می‌دارم. نازنین لیوان بامبو را بر میدارد و میگوید: ”برا من تو این بریزین”. غزل لیوان را از نازنین می‌قاپد و آن یکی را میدهد دستش، میگوید: ”این خوشکلتره ببین باربی داره”. نازنین قهر می‌کند. لیوان بامبو را از غزل میگیرم و با صدایی یواش وغضبناک میگویم: ”کی میخوای یاد بگیری به مهمونت احترام بگذاری”. توی لیوانها تا نصفه شربت میریزم. این صدای ویبره ی لعنتی هم تمام نمی‌شود. دوباره خنده‌ و فریاد مردها بلند میشود. مهدی نگاه عصبی‌اش را به الیاس دوخته که با گونه‌های از شرم قرمزش دارد ورقها جمع میکند. محسن گوشی‌اش را بر‌میدارد و چیزی تایپ می‌کند. نگار به شکلاتخوری چینی سورمه‌ای و طلایی روی میز جلو مبل اشاره میکند و می‌پرسد: ”اینو چند خریدی”؟ میگویم: ”هدیه‌ست”. هیچکدامشان متوجه نقاشی آبرنگ جدیدم که توی قاب چوبی کرم رنگی جلوی چشمشان آویزان هست نمی‌شوند. محسن گوشی‌اش را میگذارد روی همان گل میز شیشه‌ای و لیوان های پایه‌دار مشروبشان را می‌آورد توی آشپزخانه. میپرسم: ”سفره رو بندازم”؟ می‌گوید: ”دست آخره” لیوانها را میشویم. غزل لباس فیروزه‌ای تولد دوسال پیشش را پوشیده و می‌خواهد زیپش را بکشم. تنگ شده ولی هر جوری هست میکشمش بالا. حوصله چک و چانه زدن با این یکی را اصلا ندارم. چند تا چای می‌ریزم، قندان و ظرف نبات را توی سینی میگذارم وبه مردها تعارف می‌کنم. بجز الیاس بقیه دستم را رد نمی‌کنند. کنار مریم که دارد از کار میکروبیلدینگ آرایشگرش تعرف می‌کند می‌نشینم و بقیه ی چای‌ها را می‌گذارم روی میز. نگار می‌گوید: ”کاش نسکافه میاوردی، به نظر میاد اینا تا صبح بشینن”. توی دلم خدا خدا می‌کنم زود بازیشان تمام شود و سفره را پهن کنم. امان از این ویبره‌ی لعنتی. مریم می‌گوید: ”تو هم داره ابروهات کم پشت میشه‌ها”. میخندم، میگویم: ”بی‌خیال” و فکر میکنم اِما بواری بالاخره میتواند بدهی‌اش را به آقای لورو پرداخت کند؟من ترجمه‌یمهستی بحرینی رو خوندم ولی باید حتما ترجمه ی محمد قاضی رو هم گیر بیارم و بخونمش صدای خنده و فریاد و بشکن زدنهای محسن و احسان خیالم را راحت می‌کند. محسن گوشی‌اش را چک می‌کند و با خنده می‌گوید: ”از غذا چه خبر؟ ضعف کردیم”. مهدی در حالیکه به سمت دست‌شویی می‌رود دستش را روی شکم هفت ماهه‌اش می‌مالد و می‌گوید: ”شما هم هی قلیه‌ماهی‌های شاهکارتونو بزنید تو چشم خانومای ما”. مریم و نگار بالاخره از جایشان بلند می‌شوند . پلو را می‌کشم توی دیس‌های چهارگوش. کاش محسن گوشی‌اش را ببرد بگذارد توی جیب کاپشنش تا صدای ویبره ی سوهان‌وارش را نشنوم. غزل و نازنین توی دست و پایم می‌پلکند. غزل را هل میدهم بیرون و می‌گویم: ”با دوستت برین بشقاب‌ها رو بچینید توی سفره”. مریم یک قاشق از سس سالاد را می‌ریزد کف دستش. می‌خورد و به‌به و چهچه الکی‌اش دوباره به راه می‌افتد. قلیه ماهی را توی دو تا ظرف پیرکس می‌ریزم. اگر محسن مهمان دعوت نکرده بود مادام بواری را تمام کرده بودم. سالاد را از توی یخچال بیرون می‌آورم، سلفون رویش را بر‌میدارم و میدهم دست نگار. موهای مش‌کرده‌اش پریشان است و یک تار جدا شده‌اش چسبیده به جلوی پیراهن حریر یاسی‌اش. میترسم بیفتد توی سالاد. برش می‌دارم، لبخندی تحویلم می‌دهد. محسن توی تراس دارد با موبایلش حرف می‌زند. مریم نوشابه و دوغ را از توی یخچال بر‌می‌دارد و غزل و نازنین لیوانها را می‌برند. نگار میگوید: ”کاش لیوان یکبار مصرف میگذاشتی”. حواسم از تراس و محسن پرت میشود سمت کره ی زمین و زباله‌هایش. مثل همیشه قلیه ماهی‌ام حرف نداشت، ترش و تند و چرب و چیل. دلم می‌خواهد زود خداحاظی کنند و شستن همه ی ظرفها را هم بگذارند برای خودم. مهدی در آسانسور را باز گذاشته و میگوید:بدو بابا”. الیاس بالاخره بستن بند کفشش را تمام میکند. دستش را به طرفم دراز میکند و می‌گوید: ”خیلی خوش گذشت خاله”. دستم را توی دستش میگذارم و با دست دیگرم موهایش را به هم می‌ریزم. لبخندی می‌زند و می‌رود توی آسانسور. مهدی دستش را برای آخرین خداحافظی بالا می‌برد و در آسانسور بسته می‌شود. راحت شدم. به شدت پیشنهاد می‌کنم این پادکست رو محسن شلوار آدیداس خاکستری‌اش را پوشیده، با عطر لالیکش دوش گرفته و میخواهد برود تا سر کوچه سیگار بخرد. غزل بی‌اینکه مسواک زده باشد روی تختش بیهوش شده. اسپیکر را می‌برم توی آشپزخانه، پادکست ساگا را روی گوشی‌ام پلی میکنم و مشعول شستن ظرفهایی می‌شوم که بوی ماهی می‌دهند.داستان_مهمانی_مادام بواری_پادکست_ساگا_زن