نوشتن با سه عکس

دیروز یک پرنده کوچک اما چاق و چله در حیاط خلوت مان آمده بود و پایین پله ها نشسته بود ، انگار زخمی بود چون اصلاً حرکت نمی کرد و فقط سرش را تکان می داد . من با رعایتِ فاصله چند متری کنار او روی زمین نشستم چون به شدت از حیوانات می ترسم اما آنها را دوست دارم .برایش آب و دون هم بردم و کنارش گذاشتم اما او همچنان حرکت نمی کرد و فقط به من زل زده بود خوب نگاهش کردم پاهایش ، سالم بود کمی جلوتر رفتم و دیدم یک چشمش کور است و یک زخم بزرگ به جای چشم راستش دارد ؛ طفلکی !کمی جرات کردم و جلوتر رفتم خواستم نازش کنم که یکهو پرید بالا من هم جیغ کشیدم و سریع رفتم عقب ناگهان کبوتر قد یک غول بزرگ شد ، او سرِ غول آسایش را عقب و جلو می‌برد مثل مرغی که دانه می‌خواهد به جای زمین به هوا نوک میزند .ناگهان صدایی به گوشم خورد کسی اسمم را صدا می‌زد سارا اما چرا انقدر صدایش ناواضح و آهسته بود انگار ده دقیقه طول کشید تا بگوید سارا و انگار گوش من برای شنیدن صدای سنگین او کوچک بود نزدیک تر شد فهمیدم ؛ صدای خواهرم زهرا بود می‌گفت سارا کجایی نگاهی به دور و برم انداختم کجا بودم ؟ خودم را از زیر بدن بزرگ کبوتر بیرون کشیدم ،خدای من همه چیز بزرگ شده بود ، زهرا درحیاط خلوت را باز کرد و با قدم های سنگین و بزرگش بیرون آمد ، نگاهی به اطراف انداخت و گفت نه اینجا نیست شاید تو حیاطه و رفت ، تازه فهمیدم ! من قد یک مورچه کوچک شده بودم باورم نمیشد ناگهان کبوتر سرفه بلندی کرد و یک تکه نان بزرگ از دهانش بیرون پرید و مستقیم فرود آمد روی سر من ، تکه نان خیس از تف که اندازه کل هیکل من بود بوی وحشتناکی می‌داد .کبوتر گفت : آخیش راحت شدم از صبح این تیکه نون وامونده گیر کرده تو حلقم . بزور دارم نفس میکشم ! یکی از چشمام هم که کوره ، نفهمیدم دارم کجا میرم . خوردم به در و دیوار افتادم اینجا ، از دست این آقای خراسانی درست و حسابی از ما مراقبت نمیکنه ، راستی این دختره کجا رفت ؟ چشمانم قد هندوانه بزرگ شده بودند و نزدیک بود بیفتند بیرون ، خدای من او حرف می زد ! چند قدمی عقب آمد نزدیک بود من را زیر پایش له کند که داد زدم : آهای چیکار می کنی سرش را خم کرد و با چشم سالمش نگاهی به من انداخت و گفت : سلام تو چقدر کوچیک شدی اسم من ، بَق بَقیِ یه چشمه ، اسم تو چیه گفتم : اسم من ساراست ، چه اتفاقی افتاده من چرا کوچیک شدم ؟ و شروع کردم به گریه کردن گفت : نه نه گریه نکن بق بقی این جاست ، بیا سوار من شو میدونم باید پیش کی بری .و سرش را تا روی زمین پایین آورد تا بتوانم سوارش شوم ،من هم که چاره ای جز اعتماد به این کبوترِ سخنگویِ نیمه کور نداشتم سوارش شدم .گفت : حاضری ؟با ترس گفتم : اره و دستانم را دور گردنش حلقه کردم گفت : نگاه کن آن پنجره اتاقت آن بالاست من بعضی وقتها که میامدم این جا تو را پشت پنجره ات میدیدم ، کنار پنجره گیاه گوجه ات است من در گلدان کسی را می‌شناسم که می تواند تو را دوباره بزرگ کند ! به بالا نگاه کردم پنجره باز بود و می‌توانستیم داخل اتاق شویم گفتم : در گلدان کسی هست ؟ چرا چرت و پرت میگی .گفت : صبر کن خودت میبینیبه پنجره رسیدیم و وارد اتاق شدیم بق بقی روی تاقچه کنار گلدان نشست و گفت : برو توی گلدون پریدم به سمت گلدان و درست روی گِل خیس فرود آمدم و سر تا پایم گلی شد همین چند دقیقه پیش به گلدان آب داده بودم بلند شدم و گل ها را از روی سر و صورتم پاک کردم و تازه دیدم : خدای من باورم نمی شد گیاه گوجه ام چقددددر بزرگ شده بود انگار جنگلی بی انتها روبه رویم بود ، ناگهان احساس کردم موجودِ لَزِجی بهم چسبیده است پایین را نگاه کردم یک کرم گنده که قدش تا شکمم میرسید با چشمان زشتش به من نگاه میکرد ، چشمانم را بستم و با تمام وجودم جیغ کشیدم او هم داد زد : چی شده خانم محترم شما راه رو بستی چرا جیغ میکشی ؟ آخ گوشام چشمانم را باز کردم و از ترس افتادم روی گِل و سریع عقب رفتم .کرم گفت : مورچه ها نباید امروز از این مسیر بیان . گفتم : من که مورچه نیستم . دقت کردم کرم یک کروات صورتی بسته بود !بق بقی سرش را جلو آورد و گفت : سلام آقای دکتر چه خبرا ؟ اتفاقاً دنبالش شما می گشتیم . کرم گفت : سلام بق بقی جان ، والا من نمیدونم مگر ما تو شورای شهر تصمیم نگرفتیم روزهای زوج مورچه ها از این خیابون بگذرن و روزهای فرد کرم ها الانم که سه شنبه است ، نمیدونم چرا این مورچه های جوون اینقدر سر به هوا هستن! گفتم : بابا من مورچه نیستم چرا نمی فهمید ؟ او نگاهی دقیق به من انداخت ، جلو خزید و دورم چرخید و گفت : آره ، خیلی شبیه مورچه ها نیستی .بق بقی گفت : آقای دکتر این انسانه و همین چند دقیقه قبل پیش پای شما کوچک شد ، شما بگو باید چیکار بکنه .دکتر گفت : خب دخترم کاری نداره من داروش رو دارم ، ببین این یک اختلال عصبیه وقتی انسانها یکهو میترسن ممکنه این اتفاق براشون بیفته ! البته خیلی نادره ، اما شانس آوردی من امروز یک کنفرانس در همین موضوع توی دانشگاه دارم به خاطر همین دارو رو با خودم اوردم تا به دانشجوها نشون بدم . باورم نمیشد در گلدان گوجه من چه خبر بود ؟ دانشگاه هم داشتند ؟! دکتر کیفش را باز کرد و یک شیشه کوچک در آورد و آن را به من داد ،سریع درش را باز کردم و خواستم بنوشم که دکتر گفت : نه ، اینجا نه اگر اینجا بخوری یکهو بزرگ میشی و اون بدن گندت شهر گوجه ای ما رو له میکنه و ممکنه هم از پنجره پرت شی بیرون گفتم : درسته ، پس بق بقی لطفا منو ببر روی تختم .بق بقی چشمی گفت و سرش را خم کرد ،سوارش شدم ، پرواز کرد و روی تخت نشست و گفت : بفرمایید . گفتم : خداحافظ و ممنون ، از دکتر هم تشکر کن .و دارو را سر کشیدم شیشه خالی از دستم افتاد و احساس کردم الان است که بالا بیاورم دل و روده ام داشت بزرگ می‌شد و شکمم هنوز کوچک بود .ناگهان شکمم بزرگ شد و ظرف یک ثانیه گنده شدم . بق بقی یک چشم هم پرواز کرد و از پنجره بیرون رفت ، همان موقع مامانم در اتاق را باز کرد و گفت : کجایی ؟ صبر کن ببینم سر تا پات چرا گِلیه ؟ نگاهی به خودم انداختم لباس هایم گلِی بود با دستپاچگی خندیدم و گفتم : هیچی تو برو الان میام .مامانم نگاه بدی به من انداخت و گفت : فعلا بیا باید آشپزخونه رو جارو بزنی بعد حسابتو میرسم .سارا بصیرزاده