?چگونه درختان ذهنمان را می چینیم؟

خیلی جوان بودم که نقش مادری را پذیرفتم.تا دیروز دخترک دبیرستانی بودم که تمام هم و غمش درس خواندن و رفتن به دانشگاه بود.از زندگی چیز زیادی نمی دانستم ، سرم به درس خواندن گرم بود و برای شاگرد اول شدن و به دست آوردن معدل بالا رقابت می کردم. امروز که به گذشته نگاه می کنم ، می بینم چقدر نگاهم بسته و یک بعدی بود. دخترک ۱۹ ساله ای را تصور کنید که ازدواج کرده و حالا مشغول نگه داری از اولین فرزندش است . دقیفا زمانی که بهترین وقت خوشگذرانی و جمع کردن تجارب اجتماعی است، دو چشمم به فرزندم دوخته شده بود. این انتخاب من بود. این را هم بگویم که هنوز که هنوز است به انتخابم شک نکرده ام.اگرچه مسیر سخت و پررنجی را از سر گذراندم، اما ارزشش را داشت.بیست و پنج ساله بودم که برای بار دوم نقش مادری را پذیرفتم. درحالیکه برای ادامه تحصیل در مقطع لیسانس درس می خواندم. کنکور دادم و بعد از تولد اولین فرزندم مشغول به تحصیل شدم باز این هم انتخاب من بود. در تمام این انتخاب‌ها خودم نقش اول را داشتم، اگرچه تجربه ی زیادی از زندگی نداشتم.این را هم بگویم که به همین سادگی نبود ولی تمام مسیری را که طی کردم به انتخاب خودم بود.تمام این سالها من در تکاپو بودم تا به زمان حالا و اکنون برسم، تحصیل می کردم و درکنار تحصیل، مشغول کار هم بودم. روزهای پر دغدغه ای را پشت سر گذاشتم اما هرگز نشکستم.فرزندانم کم کم به سن نوجوانی رسیدند البته با فاصله. تمام تلاش من علیرغم سختی هایی که داشتم این بود که مسیر زندگی را درست طی کنند. با وجود شاغل بودن و تحصیل ، تمام حواس ام به بزرگ شدن و تحصیل شان بود که در مسیر زندگی مشکلی نداشته باشند. در این مسیر به فرزندانم کمک کردم تا استقلال نسبی برای امورداشته باشند اما در میان این همه تکاپو و هیاهو، مواجهه‌ شدن با جامعه‌ی پیرامونی سخت بود. مگر می شود آدمی خودش را با آن همه تنوع ها سازگار کند. !!!!مثلا هنگامی که اوقاتی را با دوستان می‌گذراندم، عده‌ای از آنها معتقد بودند که من جوانی نکرده ام.وقتی سی ساله شدم، تصورم این بود که برای جوانی کردن خیلی دیر شده است. کار می کردم، درس می خواندم و به امورات فرزندانم رسیدگی می کردم. آیا واقعا یک زن آفریده شده است که فقط مادری کند؟ فقط کار کند؟ سوالی که در گذشته بارها از خودم پرسیدم. دیگران می گفتند: تو زیادی برای فرزندانت وقت می‌گذاری! هویت تو گره خورده به هویت مادرانه‌ات. حواست باشد که وقتی پنجاه ساله شدی دیگر فرزندانت سراغت را نمی‌گیرند و آنوقت است که میفهمی اشتباه کردی.با شنیدن این حرفها به فکر فرو می رفتم که اگر وقت نگذارم، مشکلی برای آنها پیش بیاید آیا همین به منِ مادر، عذاب وجدان نمی‌دهد؟در طی سالها تحصیل، کار و فعالیت تنها کسی که همراه همیشگی ام بود، خودم بودم. بله من از جوانی یاد گرفتم که روی پاهای خود استوار بایستم و بار زندگی را به دوش بکشم. زمانی که فرزندانم هنوز کودک بودند هنگامی که برای دریافت ابلاغ به اداره ی مربوطه رفتم، متوجه شدم، صبح ها برای حضور در محل کارم باید ابتدا در دو مکان مختلف فرزندانم را راهی مدرسه کنم و بعد در محل کارم حضور داشته باشم. در حالیکه وسیله نقلیه شخصی نداشتم و این کار را برای من سخت تر می کرد. امروز وقتی به آدم هایی فکر می کنم که با نگاه بسته در یک فضای بسته دنیا را فقط از زاویه دید خود نگاه می کردند و حاضر نبودند باری از دوش دیگران بردارند، در حالیکه می توانستند کمک کنند و آن را دریغ می کردند. کسانی که حس همدری را نیاموخته بودند، بی اندازه اندوهگین می شوم که طی سال های متمادی بر سر ما زن ها چه آمده است. زنهایی که برای کسب رضایت از زندگی‌ شان با مشکلات کوچک و بزرگ دست و پنجه نرم می کنند. وقتی به گذشته می نگرم و خود را منشا اثرات متعددی می بینم و اینکه با صبر و برباری و مسئولیت پذیری نقش مهم خویش را به خوبی ایفا کردم.الان که این متن را می نویسم به آدم هایی فکر می کنم که قدرت تصمیم گیری ندارند و به آرزوهایشان متعهد نیستند و صرفا با فکرشان، آرزوهایشان را زندگی می کنند و من تلاش کردم که اینچنین نباشم .? ما قادر هستیم که که زندگی دلخواه مان را بسازیم چرا که خودمان مالک زندگی مان هستیم. این قانون جهان هستی است که از تو میخواد ثابت قدم باشی و اوج بگیری.به نظرم گذشته از شرایط زندگی که داشته ایم یا محیطی که رشد کرده ایم، زندگی لوح سفیدی است که خودمان آن را خلق می کنیم. مقصد نهایی زندگی شما توسط خودتان طرح ریزی می شود. هر چیزی که به دست می آورید به خودتان بستگی دارد.همین صد سال گذشته وقتی آدم‌ها می خواستند انتخابی داشته باشند فقط دو یا سه مورد وجود داشت اما امروزه آدم ها می توانند هر کاری که می خواهند انجام دهند . فاطمه داداشی به قول مولانا انسان جواهر گرانبهایی است که می‌تواند با تکیه بر خودش، زندگیش را تغییر بدهد.