خنده خنده خنده،شد بر لبت زیبنده+فایل صوتی⭕⭕⭕

لبخند به چهره داشته باش و بگذار این شخصیت،نماد تو باشد!سلام بر شما خواننده عزیز،محترم و دوست داشتنیمیرکمالی هستم،علی میرکمالیکلاس چهارم دبستان بودم که دختر خاله عزیزم،شوهر کرد.اولین بار بود که برای ازدواج کسی آنقدر ناراحت می شدم.ژاله خانم ده سال از من بزرگتر بود. خانه هایمان دیوار به دیوار هم بود و یک درب همیشه باز بین حیاط هایمان بود.آن وقتها باید برای امتحانات،خودمان برگه امتحانی می بردیم.برگه های بزرگی که به صورت دو برگ به هم پیوسته در سایز A4 و خط دار بود.اما من همیشه از ژاله خانم برگه هایی می گرفتم که او از وسط دفتر بزرگی که داشت برای من می کند.حالا من پیش خودم ناراحت این بودم که الان که ژاله دارد ازدواج می کند و از این خانه می رود،من از چه کسی ورقه برای امتحاناتم بگیرم؟!ای کاش هنوز هم نگرانی های زندگی برایم همینقدر کوچک و شیرین و حل شدنی بود!غمگینیهای ساده و کودکانه!سر اتاق عقد با اینکه بچه ها را راه نمی دادند ولی من چون جایگاه ویژه ای در خانه خاله ام داشتم؛به عنوان یکی از اعضای اصلی در اتاق بودم.موقع دادن کادوی پدر و مادر عروس،ژاله خانم احساساتی شد و و زد زیر گریه!من هم که کلا حس غم و ناراحتی گرفته بودم،آمدم که گریه کنم که ناگهان عموی عروس؛جناب سرهنگ که ته صدای خوبی داشت ،شروع به خواندن این ترانه کرد:خنده خنده خندهشد بر لبت زیبندهگویی که لبخند توآتش به جان افکندهدوباره حال و هوای همه عوض شد و شادی و سور به اتاق عقد برگشت.تا آخر شب هم جناب سرهنگ با خوشرویی با همه میهمانها بگو و بخند می کرد و آخر شب هم که مجلس خصوصی تر شد یک رقص شاطری عروس و داماد را میهمان کرد.یکی از نکات برجسته و مثبت اشان این بود که با آنکه نظامی بودند ولی در جمع خانوادگی خیلی بشاش و اهل بگو و بخند بودند.همیشه ذکر نامشان با شادی توام بود و هر کجا بودند حضورشان موجب انبساط خاطر جمع بود و همیشه چهره ای خندان و رویی گشاده و باز داشتند.شادی و شادمانی از خصوصیات اصیل ایرانی ها بوده و هست و خواهد بود!فکر کنم از همان زمانها بود که در ذهنم تصمیم گرفتم که من هم آدم خوشرویی باشم.چون به وضوح می دیدم که این روی باز و خنده رویی جناب سرهنگ است که همه جا مورد تحسین همگان است.البته کلام عمه خانم خودم هم بی تاثیر نبود.ایشان خودشان اصلا اهل بگو و بخند نبودند و اتفاقا خیلی فرد جدی و مقرراتی بودند ولی افرادی را که شاد و شنگول بودند را با صفت مثبت خوشرو خطاب می کردند.این هم در ذهن من مزید بر علت شده بود که خوشرویی و خنده بر لب بودن می تواند از محسنات یک فرد باشد که حتی عمه جان هم آنرا می پسندد.البته من در این زمینه همیشه سعی کرده ام که روی خودم در جهت بیان آزادانه احساساتم کار کنم.مثلا اگر یک فیلم کمدی ببینم،فارغ از هر گونه خجالت و رودروایستی،از ته دل و با صدای بلند می خندم.به طوریکه اطرافیانم هم تحت تاثیر من به خنده میفتند.برادرم حمید همیشه به من می گوید دیدن فیلم کمدی با تو مزه می دهد چون آدم از خنده تو بیشتر خنده اش می گیرد!البته همانطور هم اگر تحت تاثیر دیدن فیلم ناراحت بشوم هم به راحتی گوله گوله اشک می ریزم و احساساتم را بروز می دهم و از گریه کردن خجالت نمی کشم.من فکر می کنم آدمیزاد باید احساساتش کف دستش باشد و در لحظه آنرا بروز بدهد.البته بازیگران در این زمینه خیلی حرفه ای و وارد هستند!این موضوع در هنگام از دست دادن عزیزانم به وضوح در من عیان و مشخص است.همانطور که موقع به خاکسپاری عزیزانم،احساساتم را کنترل نمی کنم و به راحتی غم و ناراحتی خودم را عیان می کنم و اشک می ریزم؛بعد از مراسم و در جمع خانوادگی و خصوصی به راحتی با دیگران خوش و بش کرده و حتی گاهی از ته دل بلندبلند هم خندیده ام.چراکه فکر می کنم "زنده ها را زندگانی لازم است" و در عین سوگواری و اندوه برای عزیز از دست داده،باید زودتر به زندگی برگشت و مراقب و متوجه عزیزان در قید حیات بود.همیشه آدمهای خنده رو برایم الگو و ارزش بوده اند و همیشه دوست داشته ام که من را با خنده رویی و شادخویی به یاد آورند و دوست دارم دیگران صفت بارزم را خوشرویی ام بدانند.چند سال پیش که صبحها برای پیاده روی به پارک می رفتم،آقای نسبتا مسنی را هر روز می دیدم که یک چهره کاملا خندان ثابتی داشت.هر وقت نگاهش می کردم،می دیدم که صورتش خندان و در حال لبخند زدن است.برایم کمی عجیب بود که چطور آن موقع صبح،هر روز بلا استثناء آنقدر خندان است.ولی به هر حال ایشان هم مزید بر علت شده بودند که به خودم یادآوری کنم که باید همیشه چهره ام خندان باشد.دوست دارم تا این سن برسم و چهره ام هم اینطور خندان باشد و البته دندان هم داشته باشم!از اول امسال دوباره برای پیاده روی صبحگاهی به همان پارک می روم و به تازگی همان آقا را مجددا ملاقات کردم.البته این بار نه تنها از چهره خندانش خبری نبود بلکه اتفاقا خیلی چهره عبوس و بد اخمی هم داشت.خوب که به چهره شان دقیق شدم،متوجه شدم که چه اتفاقی افتاده است.احتمالا ایشان چند سال پیش از طریق روشهای تزریق بوتاکس و لیفتینگ و ... به صورت مصنوعی،چهره خندان برای خودشان ایجاد کرده بودند و حالا که اثر آن اعمال رفته است؛چهره واقعی و روزمره شان که عبوس و بد اخم است نمایان شده است.چیزی که حکایت از حالات درونی ایشان دارد.دوست دارم به این سن برسم ولی کمی خندان تر!دوست گرامی!یک رفتار باید درونی و واقعی باشد تا نماد آن به صورت ظاهری نمایان شود.اگر بر ظاهر چهره ما،خط اخم نشسته است،این نشان دهنده این است که ما به دلایلی،سالها اخمو بوده ایم.راه حل واقعی و اصولی تغییر رفتار است.باید در درون خود کار کنیم تا از درون شاد بشویم و بعد با گذر زمان و به تدریج با شاد ماندن و خندیدن؛چهره مان شادان و خندان شود.نه اینکه فقط ظاهر را تغییر داده و باطن همان روند سابق باشد.آنوقت نتیجه اش این می شود که برای این آقای محترم که در پارک دیده ام،رخ داده بود. اگر درخت میوه شما،میوه خوب ندهد؛یا میوه هایش کوچک و نارس و کرمو باشد،آیا شما می روید از بازار میوه درجه یک می خرید و به درختتان آویزان می کنید؟!یا اینکه خاک درخت را عوض می کنید و درخت را سمپاشی می کنید و کود خوب پایش می ریزید و آنرا هرس می کنید و به موقع آبیاریش می کنید و صبر می کنید تا به مرور حال درختتان خوب شود تا میوه و بار خوب بدهد؟!امور زندگی هم همینطور است.ایجاد یک رفتار،ایجاد یک عادت،ایجاد یک منش؛زمان می برد.باید اشکال را فهمید،پذیرفت و برای تصحیح آن اقدام کرد.باید در طول زمان مصمم و پیگیر بود تا در نهایت معجزه گذر زمان خودش را نشان داده و بتوان به نتیجه دلخواه رسید.لطفا شما در هیچ کاری از زندگیتان مشابه این رفتار را انجام ندهید.اگر شما به هر دلیلی،سالها فردی جدی و یا اخمو بوده اید؛تنها با عمل جراحی و روشهای زیبایی به چهره ای خندان نمی رسید.اگر شما سالیان سال به هر دلیلی فرد پرخور و کم تحرک و چاقی بوده اید؛صرفا با یک عمل جراحی جدید که ظاهرا شما را بسیار لاغر اندام می کند به خوش اندامی دائمی و پایدار و واقعی دست پیدا نمی کنید.تغییر باید اساسی،اصولی و بنیادی باشد.تغییر باید در درون وجود شما صورت بگیرد.هر رفتار خوب باید در شما درونی شود.باید در شما نهادینه شود.باید روش و منش شما بشود،تا تاثیر آن در ظاهر و بیرون شما نمایان شود.ظاهرا از دید صنعت زیبایی،همه چیز شما قابل تغییر است!تغییر امکانپذیر،ولی زمانبر است.نیاز به تمرین دارد.مستلزم استمرار و پیگیری است.باید به عادات شما تبدیل بشود.باید رفتار روزمره شما بشود.اما بدانید که تغییری که اینگونه حاصل می شود،ماندگار و جاودانه است،چون واقعی است.چون اصیل است.چون همیشگی است.چون بر مبنای اصول و قواعد واقعی سرشت انسانی است.به شما پیشنهاد می کنم در زندگی خود به دنبال چیزهای اصیل و اصل باشید و بهای آن را هم بپردازید.چراکه اصل همیشه جودانه و پابرجا است.ضمنا فراموش نکنید که در زندگی باید:بگیرید و بدانید و به کاربندید.اصالت،عشق و جاودانگیدر همین راستا با کمال احترام از شما دعوت می کنم پست «نکات شگفت انگیزی که از بازی با دخترم آموختم» که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار بندید. https://vrgl.ir/50IYi اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:(لینک آبی در بایو نیز در دسترس است) https//t.me/alimirkamalicoachدر پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.دوستدار شماعلی میرکمالییکشنبهچهارم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو1402/4/4