محیط‌های ایزوله بچه‌ها را بهشتی نمی‌کنند.

اردوی راهیان نور، هرچند می‌تواند ملی مذهبی باشد اما مذهبی بودنش بیشتر است و البته جوی دارد که گوی رقابت را از ملی‌گرایی و مذهبی بودن هم می‌رباید.در خانوادهٔ مذهبی که دیده به جهان گشوده باشی، تربیت مذهبی، از مهم‌ترین دغدغه‌های تربیتی والدین است. همین دغدغه بسیاری از والدین را به مدارس مذهبی که عموما غیرانتفاعی هستند می‌رساند. اینطوری بچه‌ها به دومین محیط ایزوله زندگیشان وارد می‌شوند. محیط ایزوله‌ای که بچه‌های سربه راه و مذهبی می‌پروراند که علائقشان بسیار خاص است. دوست شهید دارند، دعای عهد و زیارت عاشورا و محرم و اعیادشان ترک نمی‌شود و بحث‌های مذهبی‌شان تا تفاوت ولایت فقیه و ولایت مطلقه فقیه هم بالا می‌آید و البته همه به تایید مطلقه می‌رسند و تمام...تا آنجا که وارد دانشگاه می‌شوند.دانشگاه هم محیط ایزوله ایست. هرچند اکثر عزیزدردانه‌ها به مرور و مرحله به مرحله تغییر می‌کنند. معمولا بر سر ملاک‌های مذهبی بودن مساله پیدا می‌کنند. دخترها کم‌کم بر سر میزان و ابعاد حجاب مشکوک می‌شوند. کمی تغییر می‌کنند و پا به جامعه می گذارند.در هرجا که مشغول به کار می شوند تقریبا بی تغییر می‌مانند. چون آن‌ها در ایران زندگی می‌کنند. ایران هم محیطی ایزوله است. طغیان، در یک محیط ایزوله، از فردی که به صورت مذهبی رشد یافته، در محیط‌های ایزوله مذهبی در مذهبی حتی با قیدهای غیر مذهبی، بعید است. طغیان فقط برای دختران تعریف می‌شود. طغیان فقط در حجاب است و کمتر دختری در شرایطی که توصیف کردم اگر طغیان کند تا ته آن پیش رود. او هزاران سد دارد که جلوی این طغیان را می‌گیرند و یکی از محکم‌ترین این سدها، همان خانواده مذهبی اولیه است که آرزو داشته اند فرزندشان بعد از محیط‌های ایزوله‌ای که تجربه کرده، به‌خصوص مدرسه، یک مذهبی معتقد( شما بخوانید با حجاب) باقی بماند.اما قصه تازه از آن‌جا شروع می‌شود که سیل مهاجران از خطوط مرزی ایزوله ایران عبور می‌کنند. فرقی ندارد در محیط ایزوله ایران چه‌قدر به آموخته‌های مذهبیشان مشکوک شده باشند. فرقی ندارد چه قدر حجاب داشته باشند. آن‌ها همه با یک تفکر از مرزها خارج می‌شوند:ما هرجا باشیم همین هستیم.اما خروج از مرزهای ایزولهٔ ایران یعنی ورود به دنیایی دیگر. دنیایی که آدم‌ها می‌گویند دین و ایمان را بهتر می‌شود نگه‌داشت. دنیایی که آدم‌ها می‌گویند هیچ‌کس به دیگری نگاه جنسی یا جنسیتی ندارد. می‌گویند خیلی خوب است هرکس می‌خواهد هرجوری که می‌خواهد زندگی می‌کند و همه با خوبی و خوشی کنار هم هستند و در همهٔ این خوبی‌ها یک بدی وجود دارد آدم‌ها می‌گویند آنها انگار به محجبه‌ها جور دیگری نگاه می‌کنند. آنها انگار همه محجبه‌ها را تروریست می‌دانند!و...انگار همه چیز از نگاه آنها پذیرفته است جز حجاب!من بودن یا نبودن نگاه متفاوت را رد یا تایید نمی‌کنم اما یک چیز را می‌دانم که ادراک افراد در یک موقعیت مشابه،می تواند متفاوت باشد.اما...هرکس بگوید حجاب داشتن در خارج از کشور راحت است مزخرف گفته. انسان ذاتا نمی‌تواند خیلی زندگی جدا یا متفاوت بودن از دیگران را تحمل کند. حالا فرض کن دختری ایرانی باشی. محجبه باشی. در هر کشوری باشی مساله‌ای با خودت پیدا می‌کنی. از بین آن هزاران مساله یکیش این است: چه لزومی دارد در اینجا محجبه باشم؟ از دیگران جدا باشم و... اینجاست که می‌بینی محیط‌های ایزوله‌ای که با هزاران زحمت در آن‌ها رشد کردی به هیچ کاری نمی‌آید. تو اینجا به چیز دیگری نیاز داری. به چیزی که از درون تو بجوشد، پاسخ سوالاتت باشد، از نگاه‌ها (چه واقعی باشد و چه احساس تو) نافذتر باشد، در مقابل طردها آغوش بازی باشد و در مقابل همه شک‌ها یقینی باشد که آدم را مصون کند.آدم‌ها موقع رفتن، به از دست دادن اعتقاداتشان فکر نمی‌کنند. آنها عموما به واجب‌ها و محرماتشان مشکوک نمی‌شوند. آنها فکر می‌کنند آسمان خدا همه جا یک رنگ است. اما، خارج از مرزهای ایزوله، آسمان خدا یکی است با هزاران رنگ و هیچ‌کس مصون نیست از تغییر.گاهی یک ماه دوام می‌آوری، گاهی یکسال و گاهی حتی چندسال. اما ممکن است یک‌جا، یک لحظه، یک اتفاق یا یک انتخاب همه چیز را تغییر دهد و این تغییر آغازی است برای خیلی چیزها.برای جلوگیری از این تغییر، اولین قدم این است که ما بدانیم اصلا جلوی این تغییر را گرفتن در دست ما نیست. بعد شاید بتوانیم فکری به حال پرورش مذهبی فرزندمان بکنیم.پ.ن: اصل اردوی راهیان نور، اصل دغدغه پرورش مذهبی، اصل دغدغه محیط سالم، اصل مهاجرت، اصل تغییر هیچ‌کدام فی نفسه بد نیستند.