سفر به اهواز

برخلاف چیزی که این روزا مد شده و آدما همه طبیعت گرد و کمپر شدن، من همیشه شهرا برام جذاب ترین قسمت سفرم بوده، اینکاه توی شهر پرسه بزنم و بتونم آدما و روزمره هاشون رو ببینم و ازشون عکاسی کنم شاید زیبا ترین قسمت سفرهام بوده. چند سالی هست که شروع کردم به تنهایی مسافرت رفتن، هیچهایک و بک پکی نه، تنهایی مسافرت رفتن. با تاکسی، اتوبوس، قطار و هرچیزی که عده‌ی زیادی از آدما رو کنار هم قرار می ده. آخری تجربه ی مسافرت تنهام بر می گرده به سفر پارسالم نزدیک های اردیبهشت به اهواز. همیشه دوس داشتم شهرای جنوب ایران رو ببینم چون فرهنگشون و چیزی که از خونگرمیشون شنیده بودم بسیار واسم زیبا و جذاب بود. بذارید همین اول بگم که حقیقتا آدم های خفن و خونگرمی هستن. انگار نه انگار تو از یه شهر دیگه اومدی و مسافری، عین فامیل دعوتتون می کنن خونه ( یه ذره دیگه راننده تاکسیه اصرار کرده بود وا داده بودم و شب خونشون خوابیده بودم ) و واقعا حس می کنی که خانواده و فامیل دورن باهات. اما سخت ترین قسمت مسافرت تنها، محله های شهر رو گشتنه. این که بدونی کجا بری یا کجا نری بدون اینکه از کسی بپرسی گاهی واقعا می تونه خطرناک باشه. من اصولا دنبال دعوا کردن نیستم اما خب هر آدمی یه مقداری صبر و تحمل داره و گاها هم به خاطر دوربینی که دستمه برخوردای بد نمی بینم اما این دفه که اهواز بودم یه تجربه ی جالب داشتم که چند نفر از دوستام بعدا بهم گفتن چقدر شانس آوردم. ماجرا از این قرار بود که من از خیابون امام خمینی اهواز (‌ واسه کسایی که نمی دونن بازار اهواز تو این خیابونه ) که مسافرخونم بود، پیاده راه افتادم به سمت محله‌ایی به اسم لشکر آباد. من فقط یه چیزی از لشگر آباد از بابام شنیده بودم ( بابام چندین سال تو شهرای جنوبی مثل اهواز و خرمشهر و ابادان و ...‌ زندگی کرده به واسطه کارش )‌ که محله‌ی خیلی امنی نیست. اما با خودم فک می کردم که حداقل این ماجرا واسه ۲۰ ساله پیشه، الان وضعیت عوض شده. خلاصه، رسیده بودم به یه خیابون فرعی که مستقیم می خورد وسط میدون لشگر آباد ، وارد کوچه که شدم، هدفونامو در آوردم که صدای محیط و ادما رو هم موقع ثبت لحظه هام داشته باشم. از دور صدای یه موزیک به شدت فولکور و قدیمی عربی کل فضا رو پر کرده بود و هرچی به سمت میدون نزدیکتر می شدم، حجم صدا هم طبیعتا بیشتر می شد. چون تهران زندگی کردم اولین حدسم یه ماشینی بود که صدای موزیکش خیلی بلنده اما وقتی وارد میدون شدم دیدم که نه، گوشه‌ی میدون یه سری آدم بساط کردن و موزیک هم مال اوناس. با لبخند که وارد میدون شدم شروع کردم دور میدون قدم زدن و عکس گرفتن، اما خیلی زود متوجه شدم که فضا و اتمسفر چندان دوستانه نیست. به خاطر شکل ظاهری و رنگ موهام و بلندیشون، خیلی مواقع منو با توریستا اشتباه می گیرن، این لبخند زدن و به در و دیوار نگاه کردنم بیشتر باعث می شه آدما فک کنن من توریستم. یه سری آدم اومدن جلو شروع کردن به عربی صحبت کردن، از تن صدا و لحنشون حس کردم که همچین دوستانه نیست و مجبور شدم به انگلیسی حرف زدن که من نمی فهمم چی می گید و من توریستم و از این کارا. خلاصه مرحله اول رو به سلامت رد کردم و آدما بیخیال شدن و رفتن. منم رفتم یه گوشه ی میدون رو یه نیمکت نشستم به سیگار کشیدن واسه اینکه استرسم اول از همه کنترل کنم و بعدم موقعیت رو بسنجم ببینم می تونم عکاسی کنم یا نه. یه مقداری که به خودم مسلط شدم شروع کردم از سر جام عکاسی کردن از آدما و اون محیط اما حس کردم که نگاها داره به شدت سنگین می شه و دیگه نتونستم تحمل کنم. پاشدم رفتم سمت یه خیابونی که می دونستم می خوره به راسته فلافل فروشا. از فضای داخل میدون دور شدم و داشتم توی یه کوچه به اون سمت قدم زنان می رفتم که یه پسر جوونی از روبه رو با نگاه خشمگین اومد سمتم. اول تلاش کردم که نادیده بگیرم و با لبخند از کنارش رد بشم اما کله کرد طرفم و رسید بهم تو فاصله‌ی ۳ سانتی از صورتم، با لهجه غلیظ عربی می گفت : عکس نگیر! عکس نگیر!‌ همچنان داشتم تلاش می کردم با لبخند ( در حال سکته ناقص قلبی بودم ) باهاش حرف بزنم و فاز توریستی رو کلا بیخیال شده بودم. بهش گفتم چرا داداش؟ مگه چه کار بدی می کنم؟ دوباره حرفش تکرار کرد که عکس نگیر. بهش گفتم بیا عکسامو ببین و داشتم دوربین رو می بردم طرفش که تو یه حرکت ناگهانی محکم کوبید تخت سینه‌ام، هلم داد عقب و گفت: ببینم عکس می گیری دوربین می شکونم!! عصبانیم کرده بود و واقعا حرصم گرفته بود، اومدم باهاش جر و بحث کنم که گوشه چشمم دیدم دوتا پسره که چنتا مغازه پشت سر ما وایساده بودن و روشون به من بود، داشتن بال بال می زدن که ولش کن و بیخیال و از این حرفا. به حرفشون اعتماد کردم و بیخیال شد. رفتم پیششون و بهم گفتن که این پسره کلا دنبال شر می گرده، تو روشم وایمیستادی یا دعوا می کردی یه قوم عرب می ریختن سرت و پر پرت می کردن. بعدا فهمیدم که این پسره قبلا هم تو دعوا یکی رو کشته و پولش رو داده. خلاصه اگه تنها می رید سفر واقعا حواستون به فضاهای شهری ایی که دارین توش قدم می ذارید باشه. خودتونو واسه هر چیزی آماده کنید.