اولین احساسم از حضور در دانشگاه

بسم رب الدانشجو و آنکه اسکانش بخشید، همان که در این سال های دور از خانه تنها یاد او مایه آرامش است.همیشه اولین تجربیات زندگی، بر طاقچه ذهن مینشینند و تا سال ها اثرشان ماندگار میمانند! صرفا برای اولین بودن...مثلا اولین باری که بدون کمک دیگران با دوچرخه رکاب زدیم،دریافت نخستین مزد پس از ساعت ها تلاش و ایجاد شدن اولین رفاقت‌ها و یافتن همراهی شفیق! اولین حضور در دانشگاه هم به سبب اولین بودن و وجود شوق زیاد، میتواند از اولین های ماندگار در زندگی یک فرد محسوب شود، به طوری که توصیف این حضور باعث مرور آن احوالات خوش است. این اشتیاق فراوان بسته به هر شخص عوامل متفاوتی دارد همچونحضور در محیط و تجربه رشته‌ای جدید، مستقل شدن، کسب علم و موارد های دیگر! اما واقعیت آن است که احساس نویسنده در مسیر ورود به دانشگاه، سالی چهار فصل بود!زمستان و بوران کنکور که سلانه سلانه می‌گذشت! بهار اندیشه و ظهور خلق و خویی جدید در رفتارم، تابستان چشم انتظاری و عطش برای ورود به محیطی گرمو پاییزی که با شروعش، تمام آن گرما و شور را در جلدی سرد پنهان کرد! درحقیقت آنچه در ذهنم پرورانده بودم با واقعیت تفاوت بسیاری داشتو همان باعث کوری چشمان ذوق گشت!پس از آن، گذشت مجازی روزها و ماه‌ها نیز نتوانست شوق جان داده مارا احیا کند!بسیار تفاوت است میان ساعاتی بی تحرک پشت شیشه به جریان آب خیره شدن با شیرجه زدن به درون آن! اما شاید بتوان گفت آغاز آموزش حضوری، نقطه عطفی در این داستان سرد و تکراری بود! داستانی که پس از فرود های بسیار، حال فرازی به خود دیده است!بستن توشه راه و رد شدن از زیر قرآن، خداحافظ پسرم! و شروع سفری بی پایان! از جاده های عریض و بی سرعتگیر، سردر دانشگاه و خویش‌انداز های پی در پی، فضای سبز دل انگیز و ذوق شرکت در کلاس های حضوری، مشاهده اساتید، دانشجویان همکلاسی و دانشکده پزشکی که حالا میتوان آنها را از نزدیک لمس و درک کرد! همچنین یافتن فرصت زندگی در خوابگاه با دوستانی که فضای آموزش مجازی، ابعاد این رفاقت ها را محدود میکردو... که پس از چند هفته همگی به کلیشه‌ای خسته کننده تبدیل شدند و زمانی که از تمام اینها گذشتیم، موارد تازه‌ای در برابر مردم چشم خودنمایی نمود که پیش از پرداختن به آنها باید به موضوع متن پاسخ داد! اگر بخواهم صادق باشم اولین احساسم نسبت به حضور در دانشگاه تا بدینجای عصر جدید آموزش، مرا دچار فوران احساسات عجیبی نکرده و این حادثه تنها به شوقی زودگذر در چندروزه ابتدای دانشگاه (حضوری) منجر شد و پایان یافت. و اما موارد تازه‌ی اشاره شده؛ از دوران دبستان پشت میز نشستن را تجربه نموده‌ایم، میز کلاس اول، دوم، سوم و ادامه آن تا به حال حاضر که همچنان نیز پشت میزی در فضایی نو به نام دانشگاه مینشینیم و هستند افرادی که پا به پای ما پشت میز نشین مانده‌اند! نه به سبب کسب علم و دانش یا شاید داشتن بیماری افلیج، بلکه به علت ریشه های قدرتمند دوانده شده و وجود گره‌ای کور بین دست‌هاشان و میز منتسب! گره‌ای که دیگر نه با دست باز میشود و نه دندان! تنها چاره‌اش قطع عضو است! والسلام...حیف است متنی از اولین احساس حضور یک دانشجو تا بدینجا شما را بکشاند و موجب عنایتتان به اولین برخورد با مسؤلین و رفتار انگیزه آفرینشان نشود! رفتاری که دربدو ورود به این محیط، تصویری از خود در ذهن مخاطبش باقی میگذارد! این از همان اتفاقات غیرقابل تحملیست که ناشی از بی تدبیری و دون همتی افراد نصب کننده این اشخاص می‌باشد! میدانم گفتنش تکرار مکررات است و شنیدنش آزارنده روح! اما مینویسیم تا در جایی این زنجیره باطل متوقف شود! مردم مسئولی را مدبر و شایان مسئولیت میدانند که پیش از حادث شدن شرایط بغرنج دست به عمل بزند! چنین شخصی میبایست اولویت‌شناس باشد و حافظ بیت‌المال! و آراسته به اخلاقی نیک آنچنان که دربرخورد با فرزندان رؤسا و هم‌حزبان خویش رعایت میکند! امیدواریم با اصلاح ساختارهای اشتباه و عزل این آبدارچیان نابجای ترفیع یافته‌ی بی دغدغه، شور و نشاطی تازه در دانشگاه و جامعه تزریق شود و رشد و پیشرفتی در کشور حاصل، که تمام اینها به یکدیگر مرتبط اند! و چند آرزوی پایانی:ای کاش فاعلان صَِرف زُهد دانشگاهی بر کسورات دانشگاه مسئول باشند تا مسامح! کاش مزيّن به اعمال و گفتار صادق باشند تا کاذب به هردو! کاش حلال مشکلات باشند تا رسوب بین راه! کاش بر سفره دانشجویان مهمان باشند تا میزبان! کاش دانشجویان را پناه باشند تا دیو دوسر! و ۴۰ میلیارد کاش و ای‌کاش دیگر که بدترین اتفاق برای آن اختلاس آنهاست... - و نویسنده در این لحظه قلم را بر زمین نهاد و متنش را بررسی نمود، نه صبرکنید! این پایان مقداری غم انگیز نیست؟آرزوهایی را ذکر کردن و منتظر ماندن برای از راه رسیدن احسن الحال؟ پدرْ تغییرات خودش بیاید وپشتِ در که رسید، حتی بدون اجازه بر ما وارد شود، کاش های ما را تحویل بگیرد و به آنها جامه عمل بپوشاند؟آیا در واقعیت این چنین است؟! شاید بهتر است با این نگاه اطراف را بنگریم، من شخص منفعلی هستم و عوامل آزاردهنده اطرافم تنها موجب ایجاد کاش هایی می‌شود که فقط درهمان مرحله "ای کاش" میمانند! "ای کاش" هایی که مانند یک طناب دار به دور گردنمان پیچیده و هرلحظه راه عبور هوا را برایمان تنگ تر میکنند! و شاید بعد از مدتی جانمان را بگیرند! اما این منِ منفعل هیچ قدمی برنداشت! حتی برای نجات و آزادی خودش! که انگار پیش از رسیدن زمانش به استقبال مرگ رفت! تلخ نیست؟ وقتی تمام اینها تو را میرنجاند، پس چرا تبرت را برنمیداری؟ تا برخیزی و تیشه به ریشه این درختان آفت خورده بزنی! که این درختان همچون چنگارِ بدخیمی با حرص و طمع به همه جا دست اندازی میکنند و شعله امید مردم را خاموش! و این را بدان، حال که این موجود موذی وارد مأمن ما شده، او باید برود! نه ما!چون اینجا خانه ماست...چنگار؛ سرطان ، خرچنگ