در حال حاضر مشغول به بیکاری هستم

مهم نیست که چجوری شروع میکنم. الان دیگه واقعا مهم نیست.الان چند وقته که ساعت 9 صبح میام اینجا و تا 6 عصر باید برای خودم سرگرمی ایجاد کنم و از ساعت 2:30 هم دائما حواسم به ساعت باشه که خب، کی میشه ساعت 6 که جمع کنم و برم. شاید بشه گفت یک ماهی هست که این شرایط رو نسبتا بصورت دائمی تجربه میکنم.میتونم از اینایی که ممکنه چشمشون به مونیتور من بیفته و کنجکاو بشن که دارم چیکار میکنم بترسم و میتونم که به جاش شجاع باشم و خب، اگه تهش آدم کله گنده ای متوجه شد که دارم درباره‌ی مسائلم تو محل کار وبلاگ نویسی میکنم، یا حتی کار به جایی کشید که خواستن ازم سوال جواب کنن، منم راحت درباره‌ی شرایطی که دارم حرف بزنم.دلیلی نمی‌بینم که برای انجام ندادن کار بیام اینجا و 9 ساعت رو صرف کنم و بعدش با یه حس مملو از یاس برگردم خونه.. آیا این حس ها تو خونه تموم میشن؟ نه واقعا توخونه هم تموم نمیشن. اتفاقا مرحله‌ی ترس شروع میشه. ترس از اینکه فردا هم قراره دوباره برم سر کار و تسکی نداشته باشم و 9 ساعت رقت انگیز رو تجربه کنم در حالیکه کاری از دست کسی و حتی کاری از دست خودم هم برای خودم برنمیاد. نه... دیگه برنمیاد. حداقل توی این مقطع من از چند جنبه‌ی مختلف ضربه خوردم و میدونید که؟ کسی قرار نیست برای جبران این ضربات کاری برای من بکنه.سه روز دیگه میشه پایان ماه هفتمی که اینجا مشغول به کار هستم.اوایل اونقدر کار داشتم که معمولا وقتی برای سر خاروندن نبود. (البته بیاین یادمون نره این یه اصطلاحه وگرنه همیشه وقت برای سر خاروندن هست).اما تقریبا از پایان ماه پنجم اتفاقای دیگه ای شروع کردن به افتادن. اوایل اینجوری بود که مثلا دو روز در هفته کاری برای انجام دادن نداشتم. و خب درسته از این اوضاع خوشم نمی‌اومد اما اونقدر هم بدم نمی‌اومد.تایم های خالی یه جاهایی برام باز میکردن واسه تقویت زبان انگلیسی و شاید یاد گرفتن یکی دو تا چیز بیشتر.متوجه می‌شدم که وقتی زمان های خالی طولانی میشن، در واقع بازگشت به کار برام سخت میشه. اما فکر می‌کنم که باهاش کنار اومده بودم.یه مدت کمی گه گذشت تقریبا جای زمان هایی که کار داشتم و زمان هایی که کار نداشتم عوض شد. الان فقط شاید دو روز در هفته یا حتی کمتر، کار داشتم و بقیه رو باید خودم یه جوری پر میکردم.خب باید دائما می‌چرخیدم. توی یوتیوب، ممرایز و دولینگو. روزرنگ و اینجا و اونجا...تمرین مستمر لغات 504 و یاد گرفتن ترکی استانبولی دو تا چیزی بودن که بد نبود و حتی اوایل تا یه حدی حس خوبی هم می‌داد. ولی بازم از کار دورم می‌کرد. کم کم اونقدر از کار دور شدم که وقتی مثلا یه تسک نیم روزه هم بهم داده می‌شد، عصبی میشدم. خصوصا وقتی تسک اصلا جدید نبود و مجبور بودم برگردم و با دیزاین های قبلی ای که داشتم دوباره یه چیز جدید بسازم. مثل بیست تا عکس برای مقاله از پروژه‌ی ایکس دربیار. نمیدونم چرا، ولی این کار برای من یه جور شکنجه‌ی روحی حساب میشه. و مثلا سر همین مورد، یکی از بهترین پروژه های عمرم، بعد از یک مدت به نفرت انگیز ترین پروژه‌ی عمرم تبدیل شده.شاید یکی درآد و بپرسه. خب آیا کسی که بهت تسک میده اینو نمیدونه؟جواب اینه: نه. از کجا باید بدونه؟ بعلاوه اینکه حتی اگر بدونه، اون تعهد داره که منو برای نیاز های مجموعه به هر شکل ممکن (که از دستم برمیاد)، به کار بگیره. و حتی اگه بعد از هر تسک این مدلی من برم توی توالت و بالا بیارم ( منظورم اینه که حتی نفرت نمود خارجی داشته باشه)، تنها کمکی که میشه بهم کرد اینه که خب یه قرص ضد تهوع بالا بنداز و بعد این کارا رو ردیف کن.بقول یکی از مدیرانی که باهاشون سر و کار دارم، "اگر شما دورکار نبودین من از زبان بدن، متوجه شرایط شما میشدم."عجیب نیست که آدم ها درکی از دنیای درون همدیگه نداشته باشن. ولی عجیبه که دنیای درون همیشه اون داخل نمیمونه و بالاخره یه روز یه جوری خودشو نشون میده.بعد از اینهمه توضیح، برسیم سر این قضیه که خب الان چهارمین روز هفته هست که من اینجام و توی این چهار روز قدر نصف روز بهم تسک واگذار شد و قصد یه نصفه روز هم تونستم برای خودم کار بتراشم. و بله. سه روز بعدی رو (تا این لحظه)، سعی کردم که سر خودم رو گرم کنم.دیروز رمان خوندن رو امتحان کردم. متاسفانه رمانی که حس مثبتی بهش داشتم، دیروز هیچ شوقی در من به وجود نیاورد که بشه 9 ساعت تمام مطالعه رو ادامه داد. و خب توی نیم ساعت کنار گذاشتمش.تمرین لغات 504 دیگه خوشحالم نمی‌کنه و دنبال یاد گرفتن ترکی استانبولی هم نیستم. دنبال رد پای خلاقیت به حد کافی گشتم و مغزم نمیتونه انباری ای باشه که هر وقت کاری ندارم درش رو باز کنم و هرچی دستم اومد خالی کنم توش که فقط این 9 ساعت بگذره.همونطور که گفتم حتی پیشنهاد یک تسک جدید هم درونم اشتیاقی ایجاد نمی‌کنه و حس میکنم اونقدر نشستم که پاهام خواب رفته. یا بهتره بگم مغزم خواب رفته و وقتی پا میشه تا کاری رو انجام بده، دردش میگیره.دیروز اینجوری خودمو سرگرم کردم که رفتم داخل وبسایت های کاریابی دنبال یه کار جدید.نمیتونم اینجا رزومم رو آپدیت کنم و در نتیجه مجبور بودم فقط فرم خودشون رو پر کنم.من توی بهترین شرکتی که یک شخص میتونه متصور بشه، طراح گرافیک هستم. تمیزی، نظم و ترتیب و فرهنگ سازمانی خوبی در جریانه. مدیریت عالی و حقوق بالا هم که شرایط رو دلخواه تر میکنه. میز خودت رو داری و کمد شخصی خودت رو. تو مرکز شهری و از هرجای شهر با یه مسیر تاکسی سریع میرسی شرکت. تازه برای کسایی که روابط اجتماعی خوبی هم دارن، اینجا رسما میتونه بهشت باشه چون آدمای درست و حسابی توش کار میکنن و اکثرا بچه ها باهوش و شوخ طبع هستن. ولی این بهشتی که توصیف میکنم، با همه‌ی خوبیاش توی این مدت برای من جهنم شده و کمبود تسک برای من گرافیک دیزاینر و در عین حال جذب نیروی گرافیک جدید داره خیلی آزارم میده. ( کمی حس اینو بهم میده که رفاه مالی باعث شده شرکت دست به استخدام نیور یمازاد نیاز بزنه و یه نیرویی مثل من داره مگس میپرونه و سر ماه هم حقوق میگیره.)دیروز برای چند جا اپلای کردم. کافه بازار و تک ماکارون و دوتا جای دیگه که اسمضشون یادم نیست.امیدوارم هرچی که هست، شرایط هرچه زودتر بهتر بشه