پاییز آخرین فصل سال است؟

میگه "لبخند بزن از اون گنده‌ها که من میمیرم براش"میگفت" میمیرم اگر این خنده‌های قشنگت رو نبینم"میگه"امشب بریم لباس‌های قشنگت رو، همه‌اش رو به من نشون بده تا بدونم چی‌ها داری"میگفت" میمیرم اگر لباس‌های قشنگت رو جمع کنی و از این خونه ببری"و من که هنوز در فکر روزی هستم که با گریه "لباس‌های قشنگم" رو جمع کردم و بردم تنها—و فکر کردم که چرا تنهام!؟که هر روز فکر میکنم چرا تنهام؟می‌چرخن خاطره‌ها توی سرممیلرزه دلم از ترسدلتنگم ولی نمی‌دونم دلتنگ چییه سفر عالی رو با هم رفتیم و همه جای سفر بوسیدمش و بوییدمش و گرم شدم کنارشدوستش دارم و خسته ام از اینکه نمی تونم درست و کافی این دوست داشتن رو بهش نشون بدمدلتنگم و میلرزمشاید سندروم پاییزهصبح که خنکی پاییز میزنه بهمعصر که یهو بوی خنکی پاییز میاد من پرت میشم به دل یه ترس و استرس بزرگترس از اینکه با این تنهایی چه کنمترس از اینکه برای روزای سخت دستای یار قدیمی رو ندارمتوی خاطره ها میگردم و پیداش نمیکنم- خاطره ها هستن ولی اون قسمتهای مربوط بهش انگار محو شده باشه- انگار کمرنگ باشهیه صورت ناواضح هست- صداش یادم نمیاد- کلمه هاش یادم رفتهانگار خاکسترش توی گلدون لب بومه و باد داره اون خاکستررو برمیداره و میبره و من حیرون چشم به راه باد- دنبال خط این خاکسترِ توی باد که داره محو میشه...دنبال خاطراتی که صورت ندارنفکر میکنم که فراموش کردن خوبه – بالاخره می‌تونم مثل یه آدم معمولی زندگی کنم. انگار اون روزا رو نداشتم.ولی نه،این طوری نیست!نداشتن با از دست دادن فرق میکنه.خرد خرد نشستم و دارم فراموش شدنش رو تماشا میکنم و دلم تنگ میشه برای خاطراتم. دلم تنگ میشه برای 8-9 سالی که دارم از دست میدم.دلم تنگ میشه برای احساسِ خوبِ امنیت – برای حس خوب مسیری که پیش رو روشن بود.حسِ خوبِ کسی که بی‌هوا می‌رفتی جلو و خیالت راحت بود وایساده و هوات رو داره و نیازی نبود که برگردی تا مطمئن شی از بودنش – بود – همیشه بود – که ای کاش برمی‌گشتی و گاهی نگاه می‌کردی تا این همه فاصله نیفته و نرسیم اینجا که هستیم.سخت پاک میشه از ذهنم خاطرات روزای تلخی که رقم زدم – که ادای سنگ درآوردم و شکستم قلبی رو که جز دوست داشتن من گناهی نداشت!نمی دونم آدم‌ها چطوری یکی دیگه رو میکشن؟ هنوز هم یاد اون اشک‌ها داره قلب من رو تیکه تیکه میکنه – یاد اون نگاهِ منتظر و دردی که پشت اون نگاهها بود – یاد اون بغضها و شکستن بغضها –اشکهایی که تموم نمیشدن و قلبی که به درد آورده بودم و نمی‌تونستم آرومش کنم.میسوزنه من رو یادِ روزی که جلوی در به هق هق افتاد و دستش رو به دستگیره گرفت تا بتونه وایسه.آدم‌ها چطوری یه نفر دیگه رو میکشن؟چه طاقتی دارن؟ چطوری میکشن و بی خیال رد میشن؟ چرامن نمی‌تونم رد شم؟نمی‌دونم سندروم پاییزه؟ رفتنِ رفیقِ قدیمیه؟ یا حسِ عجیبِ این آب روون که از هر سمتی جلوش رو میگیرم از جای دیگه به رابطه جدیدم رسوخ میکنه و میخوام که جلوش رو بگیرم!؟نمی دونم که چیهپاییز خودش کمه؟ رفتن رفیق دردش کمه؟ فراموش شدن این همه خاطره دردش کمه؟ نگرانی دور شدن و از دست دادن تو هم هست.هست و هست انگار این اندوه باهاتتمومی نداره این اندوهِ چسبنده!حسِ از دست دادنِ رفیقی که باهات یه تماس فاصله داشته باشه و با یه نگاه بفهمه که چه بغضی توی چشاته و با یه کلمه دست بذاره روی اصل جنس و همون وسطا بخندوندت. که هیچکس بهتر از میلاد من رو توی این سالها نمی‌خندوند."دنیا داره از هم میپاشه" نوید میدم این رو به خودم و فکر میکنم زیاد این طوری دوام پیدا نمیکنهمیگم توی ذهنم چه فایده داره دیگه – رفیقی که اون سر دنیا باشه – انگار کن که مرده باشه – چه فایده داره اگر با یک تماس کنارت نیاد و به خنده ات نندازه و بهت سیگار بهمن تعارف نکنه – انگار کن که باز هم از دست دادی و انگار باد میزنه و بقیه خاکسترِ خاطره‌ها رو جارو می‌کنه و می‌بره – دلهره می‌گیرم دوباره از دردِ دلتنگیِ آینده – از روزی که دلم بگیره و رفیق نباشهدلشوره میگیرم و خودم رو با این جمله آروم میکنم :" دووم نمیاره دنیایی که این طوری داره از هم میپاشه"میگم و میرم