توسعه بلاک چین(ایجاد بلاک چین های مجاز با Weaver)

فضای اداری فناوری دفتر کل توزیع شده (DLT) فراتر از مرحله آزمایشی خود رفته است و اکنون به طور فعال چندین گردش کار سازمانی را در سراسر جهان در زمینه هایی مانند لجستیک تجاری، مالی صادرات، پرداخت های بین بانکی و انطباق با مقررات مدیریت می کند. اما این به همگرایی منجر نشده است، نه به یک پشته فناوری پیش فرض یا به یک شبکه جهانی واحد که همه برنامه ها را روی آن اجرا می کنند.شبکه‌های مجاز با دامنه محدود و عضویت‌های محافظت‌شده در اینجا باقی می‌مانند زیرا حریم خصوصی، قابلیت بازرسی و عملکرد را ارائه می‌کنند، که پلتفرم‌های باز مانند Ethereum Mainnet نمی‌توانند ارائه دهند. DLT ها با طعم های مختلف - به ویژه سازگاری های Hyperledger Fabric، Corda و Ethereum بنیاد لینوکس - نیز اینجا هستند زیرا هر یک مجموعه ای منحصر به فرد از قابلیت ها را ارائه می دهند که از طراحی های خود بیرون می آیند و حداقل شبکه های اکوسیستم پایدار (MVE) با ارزش ثابت شده اند. بر اساس هر یک از این طعم ها ساخته شده است.این منجر به تکه تکه شدن اکوسیستم بلاک چین شده است، با شبکه‌های مستقلی که روی پشته‌های DLT مختلف اجرا می‌شوند و فرآیندهایی با دامنه محدود را مدیریت می‌کنند و سیلوهای داده و دارایی را ایجاد می‌کنند. این وضعیت ارزش پیشنهادی بلاک چین را به شدت تضعیف می کند زیرا فرآیندها و دارایی هایی که به طور مصنوعی در دنیای بلاک چین جدا شده اند در دنیای واقعی به یکدیگر وابسته هستند.یکی از راه‌های به حداکثر رساندن اثرات شبکه تک‌تک شبکه‌های بلاک چین بدون اجبار آنها به ادغام، فعال کردن قابلیت همکاری به روشی غیرمتمرکز و ایمن بدون اتکا به مقامات مورد اعتماد است. این ماموریت آزمایشگاه Hyperledger Weaver است. قبل از بررسی اجزای داخلی آن، اجازه دهید به چند نمونه نگاه کنیم که نشان می دهد چرا قابلیت همکاری برای موفقیت بلاک چین بسیار مهم است.چرا شرکت ها به قابلیت همکاری DLT نیاز دارند؟تجارت بین‌الملل حیوان پیچیده‌ای است که هیچ هماهنگ‌کننده مرکزی یا مقام مجری قانون ندارد. فرآیندهای مختلفی طی قرن‌ها توسط بازرگانان، سرمایه‌گذاران و تنظیم‌کننده‌ها ایجاد و اصلاح شده‌اند تا تدارکات زنجیره تامین و تامین مالی فرامرزی را مدیریت کنند، و اطمینان حاصل شود که طرف‌ها می‌توانند خطرات خود را محافظت کنند، تقلب را کاهش دهند، و از دستورالعمل‌های حمل و نقل پیروی کنند که با منطقه متفاوت است. . با این حال، این فرآیندها دست و پا گیر، پرهزینه و وقت گیر هستند. بنابراین، ظهور بلاک چین و DLT مجاز توسط معامله‌گران، سرمایه‌گذاران و تنظیم‌کننده‌ها به دلیل پتانسیل بسیار زیاد آن برای بهبود کارایی و در عین حال کاهش ریسک به رسمیت شناخته شد.چندین شبکه برای مدیریت بخش‌هایی از اکوسیستم تجاری راه‌اندازی شده‌اند، مانند TradeLens (ساخته شده بر روی Hyperledger Fabric) برای لجستیک تجاری، IBM Food Trust (ساخته شده بر روی Hyperledger Fabric) برای ردیابی مواد غذایی، و we.trade (ساخته شده بر روی Hyperledger Fabric) و مارکوپولو (ساخته شده در R3 Corda) برای تامین مالی تجارت، و همچنین سایر موارد برای پرداخت های بین المللی و KYC. هیچ نمونه واحدی از تجارت بین‌المللی را نمی‌توان بدون دخالت چندین مورد از این شبکه‌ها تکمیل کرد، با این حال امروزه آنها همچنان از یکدیگر جدا هستند و به طور بالقوه بر مکانیزم‌های سفارشی ناامن برای پیوند با یکدیگر تکیه می‌کنند.شبکه‌سازی لجستیک تجاری برای تامین مالی تجارتاجازه دهید یکی از این پیوندهای بالقوه را بررسی کنیم، بین شبکه‌ای که لجستیک تجاری را مدیریت می‌کند و شبکه دیگری که تامین مالی تجارت را تسهیل می‌کند. اولین مورد، قراردادهای هوشمند مدیریت لجستیک صادرات کالا، از تهیه یک محموله حمل و نقل تا ارسال آن از طریق یک حامل و ثبت بارنامه (B/L) برای اهداف ادعای پرداخت را اجرا می کند.شبکه دوم قراردادهای هوشمندی را اجرا می کند که صدور و انجام اعتبار اسنادی (L/C) را تسهیل می کند. هدف از L/C این است که به فروشنده (و بانکش) اطمینان دهد که با ارائه شواهد مستند، معمولاً از جمله B/L، برای ارسال کالاهای مورد توافق، پرداخت انجام خواهد شد. این ترتیب به فروشنده این امکان را می دهد که قبل از دریافت پول، ریسک جدایی از کالا را داشته باشد زیرا اوراق اعتباری معمولاً توسط بانک های معتبر صادر می شود.بنابراین، این شبکه مالی تجارت به فروشنده (یا صادرکننده) بستگی دارد که بارنامه را تهیه کند. اما فروشنده انگیزه ای برای عرضه یک B/L دارد که برای کسب درآمد از معامله وجود دارد، و یک فروشنده متقلب ممکن است سعی کند آن را بدون ارسال کالایی عرضه کند. تنها راهی که شبکه مالی تجارت قرارداد می‌بندد و خریدار (یا واردکننده) می‌توانند از ارسال کالا اطمینان حاصل کنند این است که بتوانند تأیید کنند که B/L عرضه‌شده همان چیزی است که در دفتر کل شبکه لجستیک تجاری ثبت شده است. از این رو، یک شکل از قابلیت همکاری شامل یک شبکه است که داده ها را از دفتر دیگری با اثبات صحت آن داده ها به دست می آورد. ما این را به اشتراک گذاری داده می گوییم.اجزای شبکه سازی خدمات مالیبیایید به یک مثال متفاوت نگاه کنیم، یکی از حوزه‌های بازارهای مالی و ارز دیجیتال. در بازارهای مالی سنتی، طرفین دارایی هایی مانند اوراق بهادار و مشتقات را با پول نقد یا سایر دارایی ها معامله می کنند. برای کاهش ریسک، فرآیندهای مختلف تسویه و تسویه و واسطه ها اغلب درگیر هستند.یک شکل تسویه، DvP (تحویل در مقابل پرداخت) است که انتقال اوراق بهادار تنها در صورت پرداخت مربوطه انجام می شود. این ترتیب با اطمینان از اینکه هر دو طرف پایان مبادله خود را دریافت می کنند، ریسک اصلی را کاهش می دهد. با این حال، تسویه حساب در بازارهای مالی کند و زمان بر است. همانطور که در سناریوی تجارت، خطرات طرف مقابل را شامل می شود و به واسطه نیاز دارد.در چند سال گذشته، ما شاهد تلاش‌های قابل توجهی در دیجیتالی کردن و توکن‌سازی ارزها و اوراق بهادار در زیرساخت‌های DLT بوده‌ایم. ما شاهد تلاش های هماهنگ در مورد ارزهای دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) بوده ایم که به چشم انداز سایر شبکه های پرداخت مبتنی بر بلاک چین اضافه شده است. در این زمینه، چندین بانک مرکزی پتانسیل انجام تسویه DvP را در یک دفتر کل ارز (بیایید آن را شبکه ارز دیجیتال بانک مرکزی یا CBDCN بنامیم) و یک دفتر کل اوراق بهادار (شبکه اوراق بهادار مالی یا FSN) بررسی کرده‌اند. سپس، سناریویی را در نظر بگیرید که شامل دو شبکه است، یکی نگه‌داری دفتر کل ارز و دیگری دفتر کل اوراق بهادار، هر دو بر اساس پشته‌های پروتکل DLT مختلف، که انتقال هماهنگ دارایی‌ها (DvP) را در دفتر مربوطه خود انجام می‌دهند.برای انجام تسویه مبادله بین بانک های تجاری A و B، دو تراکنش زیر باید به صورت اتمی در هر دو شبکه انجام شود: انتقال پرداخت از حساب ارزی بانک B در CBDCN به بانک A، و استحقاق اوراق بهادار تعیین شده منتقل می شود. از بانک A به بانک B در FSN. این نمونه ای از شکل دیگری از قابلیت همکاری است که ما آن را مبادله دارایی می نامیم.شکل سوم قابلیت همکاری، انتقال دارایی است، که در آن یک دارایی باید از دفتر کل یک شبکه به دفتر کل شبکه دیگر منتقل شود. به عنوان مثال، دو شبکه CBDC را در نظر بگیرید که برای مشتریان متمایز حساب نگهداری می کنند، و مقداری ارز باید از حساب بانک A در یک شبکه به حساب بانک B در شبکه دیگر منتقل شود. انتقال دارایی مانند مبادلات دارایی در نیاز آنها به تراکنش های اتمی در دو شبکه است - نابودی یک دارایی در یک دفتر کل باید همزمان با ایجاد مجدد آن در دیگری رخ دهد. یا هر دو اتفاق می افتد یا هیچ کدام اتفاق نمی افتد. اما انتقال دارایی مسائل دیگری را در مورد یکپارچگی دارایی ایجاد می کند زیرا بر خلاف مبادلاتی که صرفاً تغییر در مالکیت را شامل می شود، شامل تخریب و تفریح ​​می شود.استفاده از Weaver برای پیوند شبکه های تجاریآنچه این مثال‌ها و انتزاع‌های حاصل از آنها نشان می‌دهد این است که شبکه‌های بلاک چین و DLT اگر از یکدیگر جدا بمانند، کاربرد بسیار محدودی دارند. قابلیت متقابل اعتماد و غیرمتمرکز در میان شبکه‌های بلاک چین مستقل برای تحقق پتانسیل کامل این فناوری و در عین حال امکان ایجاد سهولت و انعطاف‌پذیری ساخت شبکه‌های ارزشمند با حداقل اکوسیستم‌های قابل دوام، حیاتی است. ما دنیایی از شبکه‌های بلاک چین را تصور می‌کنیم که توانایی برقراری ارتباط با یکدیگر را دارند، در صورت تقاضا، درست مانند شبکه‌های بین شبکه‌ای با قابلیت TCP/IP در بین رایانه‌های دو نسل قبل. با این حال، قابلیت همکاری یک کار ساده مانند ادغام API در دامنه های سازمانی نیست. باید با چالش‌های ناشی از نیاز به پیوند شبکه‌های خصوصی که هیچ مرجع کنترل مشترکی ندارند، مقابله کند.در اینجاست که کد ویور وارد می شود. ماموریت ویور که در تحقیقات IBM انکوبه شده است، پیوند دادن فرآیندها و فعال کردن جریان یکپارچه اما کنترل شده دارایی ها و داده ها در سراسر مرزهای شبکه DLT است. ویور با حفظ استقلال شبکه‌ها و دفتر کل در داخل و اجتناب از وابستگی به واسطه‌های مورد اعتماد به دنبال این است.ویور یک چارچوب قابلیت همکاری همه منظوره است که مجموعه‌ای از قابلیت‌های مشترک را برای ارتباطات اطلاعاتی قابل اعتماد در سرتاسر دفترچه‌ها فراهم می‌کند، خواه متعلق به یک شبکه باشند یا شبکه‌های مختلفی که روی پشته‌های DLT مختلف اجرا می‌شوند. از جمله اصول کلیدی که طراحی ویور را هدایت می‌کند، تطبیق ناهمگونی DLT بدون نیاز به تغییر در پروتکل‌های DLT موجود، تکیه بر استانداردهای رایج برای ارتباطات، اما عدم نیاز به واسطه‌های قابل اعتماد یا زیرساخت‌های شخص ثالث، و تکیه بر مکانیزم‌های اجماع بومی شبکه‌ها برای نهایی کردن تعاملات بین شبکه‌ای است. .