خاطره‌ی برفی و دل‌انگیزِ من

همیشه آرزوم بود شبا تنهایی تو تاریکی قدم بزنم، ولی چون دختر بودم برام ممکن نبود، چون دلتنگ دانشگاه هستم و نشستم خاطراتو مرور می‌کنم یادم اومد، گفتم اینجام تعریفش کنم.یه روز کوتاهِ زمستونی که سر کلاس نشسته بودیم، حواسمون بیشتر از این که به کلاس درس باشه، به پنجره های کلاس بود، برف می‌بارید، اونم به چه قشنگی، انگار خدا اون بالا بالا ها روی یه ابر نشسته بود و سرگرم برآورده کردن آرزوی بنده هاش بود و حواسش نبود که ابرای کنارشو داره با دستش دون دون میکنه و میفرسته پایین، مثل وقتی که دونه های قشنگ انار رو توی پوستشون می‌چید، استاد حرف می‌زد و برف می‌بارید و خورشید کم کم داشت صحنه رو ترک می‌کرد و هوا تاریک تر و قشنگ تر می‌شد، بلاخره کلاس تموم شد و همگی از در ساختمون دانشگاه بیرون اومدیم، انگار آلیس بودیم که پا در سرزمین عجایب میزاشتیم، همه جا رو برف خیلی قشنگی پوشونده بود، درختای دانشگاه رو لایه ی مهربونی از برف پوشونده بود، آروم آروم با لذت روی برفا قدم گذاشتیم و مسیر حیات دانشگاه تا دم در رو طی کردیم، برف دلبر، اصلا دلم نمی‌خواست که اون مسیر کوتاه تموم شه و با سفیدی و قشنگی برفا خداحافظی کنم، هربار که قدم برمی‌داشتم پاهام به سختی از برف دل می‌کندن و نگاهم از تماشای قشنگیش سیر نمی‌شد.رسیدم دم در و با خیابونی خالی از ماشین رو به رو شدم، گویا ماشینا نمیتونستن حرکت کنن و لیز میخوردن، برگشتم تو نگهبانی و کنار بچه هایی که مونده بودن چجوری به خونه برسن و نگران و شاید ترسیده بودن نگاه کردم و بی صدا از پنجره ی نگهبانی بیرون رو نگاه کردم، پاکی و سفیدی برف همه ی وجودم رو گرفته بود و دلم نمی‌خواست ازش دل بکنم، نگهبان پشت سر هم شماره آژانس های مختلف رو می‌گرفت که بلکه ماشینی پیدا کنه که ما رو برسونه خونه، جر و بحثش با مدیر آژانسا مثل وزوز مگسی توی گوشم بود، گوشی توی جیبم زنگ خورد، پدرم بود که گفت نمی‌تونه بیاد دنبالم و خودش هم ماشینو تو پارکینگ گذاشته و پیاده به سمت خونه راه افتاده، بهم گفت سعی کنم یه ماشین پیدا کنم یا اگر نشد پیاده برگردم خونه ی مادربزرگم که همون نزدیکیاس، سرگرم این حرفا بودم که دوستم اومد و بهم گفت نگران نباش پدرم تو راهه و جفتمون رو می‌رسونه خونه، نزدیک یکی دو ساعت توی نگهبانی منتظر پدر دوستم بودیم، نزدیک دو ساعت من با پنجره و برف که می‌بارید و همه جا رو پوشونده بود عشق بازی کردم، آخرش پدر دوستم تماس گرفت و گفت که ماشینش لیز خورده و تصادف نصفه نیمه ای کرده و نمی‌تونه بیاد دنبالمون، با لبخندی پر از ذوق پیاده، به سمت خونه ی مامان بزرگم راه افتادم، هوا تاریک بود، سرد بود، برف می‌بارید، مردم چون وسیله ی نقلیه یی پیدا نکرده بودن پیاده به سمت خونه شون راه افتاده بودن، سر لپاشون گل انداخته بود و از سرما تو خودشون جمع شده بودن و تند تند قدم برمی‌داشتن تا به خونه برسن، بعضیا که سرخوش تر بودن بهم چسپیده بودن و صدای خنده شون به آسمون می‌رسید، بعضیا تو دلشون غر می‌زدن که از روال راحت و عادی روزانه شون دور افتادن، بعضیا نگران رسیدن به خونه بودن، و بعضیا هم با شیطنت مردم رو مهمون گلوله های برفی‌شون می‌کردن.من اما، دوست داشتم اون شب و برف و سرماش و تنهایی من تا ابد طول بکشه، چون هوا تاریک بود، زیر چراغ ِبرق برف ها بیشتر به چشم میومدن و جلوه ی زرق و برق دار تر و جادویی تری پیدا کرده بودن، جوری که یه گوشه می ایستادم و رقص دونه های برف رو زیر نور چراغ برق نگاه می‌کردم، مادرم تماس می‌گرفت و می‌گفت زوود خودت رو برسون خونه ی مادربزرگت، سردت میشه، سرما میخوری، اگه نگاه منو می‌دید که مسخ سفیدی و قشنگی برف شده هیچ وقت بهم نمی‌گفت که زودتر خودتو برسون، هر قدمی که برداشتم رو اندازه ی یک سال طول دادم و لذت بردم و زندگی کردم.وقتی که سرکلاس نشسته بودم و از حرفای استاد خسته بودم و به پنجره پناه برده بودم، هیچ وقت فکر نمی‌کردم خدا و طبیعت شبی به این قشنگی رو برام رقم بزنن.