خوش بینی خوب است یا بدبینی؟

سایمون سینک در کتاب با چرا شروع کنید، جمله ای از توماس فریدمن نقل می کند:« بدبین ها معمولا درست می گویند، اما این خوش بین ها هستند که دنیا را تغییر می دهند. »در همان کتاب، سایمون سینک می گوید:« بیشتر تیپ های شخصیتی که کارهایشان را با چرا شروع می کنند به رویا پردازانی گرسنه تبدیل می شوند، افرادی که تمام جواب ها را دارند، اما هیچ وقت دستاوردی نداشته اند. »جامعه ما را از بدبینی نهی می کند، اما در عین حال خوشبینی، به عقیده سایمون سینک ما را تبدیل می کند به همان مثل معروف از سعدی که می گوید: عالم بی عمل به چه ماند به زنبور بی عسل! پس با این حساب، خوش بینی خوب است یا بدبینی؟به عقیده من ما هم باید بدبین باشیم و هم خوش بین. اینجا است که به یک مرحله تضاد می رسیم، این تضاد ها هستند که سبب ایجاد یک نقطه تعادل در زندگی مان می شوند.زندگی با وجود تضاد هایش است که معنا می دهد:اگر ما همیشه مهربان باشیم، مهربانی مان معنی نمی دهد.اگر ما همیشه خوب باشیم، خوبی مان معنا نمی دهد.اگر ما همیشه مودب باشیم، ادبمان معنایی نمی دهد.این تضاد ها هستند که به شخصیت ما معنا و مفهوم می بخشند، تضاد ها همچون چراغ هایی می مانند که به رفتار های ما معنا می بخشند.خوش بینی نوعی رویا پردازی است ، شاید هم خود رویا پردازی باشد.خوش بینی به تنهایی، مثل نویسنده ای است که فقط می خواند و می نویسد و هیچ کار دیگری هم انجام نمی دهد. این نویسنده به جایی خواهد رسید که حتی یک پول سیاه هم نخواهد داشت اما همچنان می نویسد و می خواند و در نهایت هم از نبود غذا در راه نوشتن جان می دهد!بدبین به تنهایی مثل کسی است که عاشق نویسندگی است اما با خود می گوید: نوشتن که نون و آب نمی شود... پس به کلی رویایش را نفله می کند!خوش بین از بی پولی می میرد.بدبین از بی رویایی می میرد.خوش بین در آینده زندگی می کند و کم کم به مرحله شیدایی و سرگشتگی می رسد چون هیچ کدام از رویاهایش به بار نمی نشیند.بدبین در زمان حال زندگی می کند و کم کم به مرحله شیدایی و سرگشتگی می رسد چون دارد حالش از تلخی های زمان حال به هم می خورد.رویا پردازی به رشد ذهن کمک می کند، اما به رشد پولِ توی حساب بانکی چطور؟!مسلم است که نه.اشخاصی که فقط رویا پردازی می کنند مثل کودکان هستند، آرزوهای بزرگ دارند اما حقایقِ تلخ زندگی را نمی بینند. آنها فقط می خواهند از نقطه Aبه نقطه Bبروند اما درک نمی کنند که این مسیر مستقیم نیست و کلی پیچ و خم دارد!اشخاصی که فقط بدبین هستند و واقعیت را می بینند، مثل پیرمردان و پیرزنان هستند که مفهومی به نام ریسک پذیری و تجربه کردن را فراموش کرده اند.بدبین ها همیشه در همان زندگی که دچار آفتِ روزمرگی شده است می مانند و خوش بین ها هم در همان حسرتِ رویاها و تخیلات به بار ننشسته اشان می مانند.نقطه تعادل بین اینها افرادی هستندکه رویا دارند، در جهت رویاهایشان گام بر می دارند، رویاپردازی را پاس می دارند اما در عین حال به فکر تحقق رویا و یا به زبانِ پول به فکر کسب در آمد از رویاهایشان هم هستند.اشخاصی که بلند پروازانه و بی پروا رویابافی می کنند اما محتاطانه و با منطق در جهت رویاهایشان گام بر می دارند. این می شود نقطه تعادل بین خوش بینی و بد بینی.والت دیزنی در سمیناری در سال 1957 به حالت نیمه شوخی می گوید:« اگه به خاطر برادر بزرگم نبود، چند بار به خاطر چک های برگشتی سر از زندان در می آوردم. هیچ وقت نمی دونستم چقدر پول توی حساب بانکیم دارم. حساب کتابم را او انجام می داد. »والت دیزنی رویا پرداز بود، او یک خوش بین بود. اما آیا فقط خوش بینی اش او را به موفقیت رساند؟ مسلم است که نه! این واقع نگری و بدبینی برادرش نیز بود که در موفقیت والت دیزنی تاثیر به سزایی داشت.در شرکت اپل هم چنین اصلی بوده است. استیو جابز به تعبیری رهبر تیم و فردی آینده بین بوده است اما این استیو وزنیاکِ مهندس بود که اپل را پیش می برد. جابز رویایش را داشت و وزنیاک ابزارش را.در نهایت بایستی بگویم که ترکیب خوش بینی و بدبینی اشخاص است که سبب رشد و تعالی می شود. رویا پردازی کنید اما مسیر سخت تحقق بخشیدن به رویا را فراموش نکنید که به تعبیر سایمون سینک تبدیل بشوید به رویا پردازانی که راه حل مشکلات را دارند اما هیچ کاری نکرده اند.از تک بعدی بودن خارج شوید و از هر دو طرز فکر در کنار یکدیگر استفاده کنید.