داستان/ خون جهنده (8)

محمد زارع/ دانشجوی مقطع کارشناسی مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی شریف پیش‌نوشت: پیش از مطالعه‌ی این بخش از داستان، قسمت‌های پیشین را مرور کنید. این قسمت‌ها را می‌توانید در کانال تلگرام و صفحه‌ی ویرگول نشریه‌ بیابید.فصل دوماول: آن شب پاییزبالاخره باید از یک جایی شروع می‌کردم. خیلی وقت ندارم، یعنی نمی‌دانم تا کی دارم. نمی‌دانم. آن‌چه تا به حال خواندید، خوانش من بود از دست‌نوشته‌هایی که استاد مجرد، کپی‌هایی از آن را به چهار نفری داد که دور آن میز بزرگ گرد عتیقه که از چوب گردو ساخته شده، نشسته بودند. بیشتر از همه، با چهارمی سرو کار داریم؛ چهارمی که آقای محمدیست، جوان سی و چهارساله‌ای که سفیدی موهایش بر سیاهی پیشی گرفته، عینک نمره بالای ته استکانیش چشم‌های میشی‌اش را خیلی درشت نشان می‌دهد و پیشانی بلندش در نور زرد اتاق کار استاد مجرد می‌درخشد. دلیلش هم این است که تنها منابع من برای نوشتن، نسخه‌ای از دست‌نوشته‌هاست که استاد آن شب به آقای محمدی داد و بقایای یک دفتر با جلد پارچه‌ای سرخ، که متعلق به اوست، و پس از آتش‌سوزی از منزلش پیدا شد. من همه‌ی این‌ها را کنارِ هم گذاشتم و سعی کردم که سر و شکلی بهشان بدهم. باید کلیتی برای این ماجرا ترسیم کنم. طبعاً آن‌چه پیش روست، دقیق نیست، نه‌تنها به خاطر دخالت ذهن من، بلکه باید این نکته را هم در نظر گرفت که بنده از اختلال تمرکز رنج می‌برم؛ این را تراپیستم آقای دکتر سعادت تشخیص داده‌اند که برای تعطیلات در آمستردام به سر می‌برند. علاوه بر این‌ها که مربوط به ذهن من است، همان‌طور که تا این‌جا باید فهمیده باشید، ما با یک داستان غریب طرفیم. با انواع رخدادها، آدم‌ها و موجودات جنی و رعب‌آوری که تصویر درستی هم ازشان نداریم. خود استاد مجرد هم آن شب به آن چهار نفر گفت که مسلماً این دست‌نوشته‌ها کامل نیستند. به وضوح پاره‌پاره‌اند و به نظر می‌رسد بخشی از آن‌ها نابود شده‌ یا حالا به هر دلیلی نیست. مضاف بر این که استاد صراحتاً می‌گوید بخش‌هایی از دست‌نوشته‌ها را به دلایلی که قادر به بیانش نیست در اختیار آن‌ها قرار نخواهد داد. آن شب آقای محمدی احساس ناخوشی می‌کرد. معده‌اش ترش کرده بود و سرمای اوایل پاییز سینوس‌هایش را متورم کرده بود و سردرد خفیفی داشت و بینی‌اش کیپ بود. خیره بود در بخاری که از چای برمی‌خاست و دست‌ها را ستون پیشانی کرده‌بود. از گرما سرخ شده‌بود و تردید داشت که آیا کندن ژیله از تن و بازکردن دکمه‌ی یقه در حضور خانم مینو بی‌نزاکتی حساب می‌شود یا نه. خانم مینو که خود یکی از علل این گرما بود، مطلقه و درشت‌چشم بود، با موهای سیاه صافی که تا پایین کمرش می‌رسید، از در که آمده بود روسری را کنده بود و با همه دست داده بود، که این قسمت دست دادن برای آقای محمدی خیلی شرم‌آور بود. چرا که با ورود خانم مینو نگاهش دزدکی به طرف او چرخیده‌بود و چهره‌اش را، تنش و حرکات ظریف و پیوسته‌اش را نگریسته بود و هم‌زمان کف دستش عرق کرده‌بود. حالا هم که خانم مینو سمت راست استاد مجرد نشسته، یک پا را روی دیگری انداخته، سیگار نازکی به لب گذاشته و با استاد گرم گرفته بود و بلند بلند می‌خندید. می‌خندید و آن چشم‌های درشت، تنگ می‌شدند و شیارهای کوچکی گوشه‌شان پیدا می‌شد و ردیف مرتب و ریز دندان‌ها می‌درخشیدند؛ این‌ها را آقای محمدی از لای انگشت‌های دستش می‌دید. دو نفر دیگر، یکی آقای ترابی بود، سی و چند ساله و بی‌کار. البته که از پدر مرحومش، تاجر فرش معروف، ارثیه‌ی هنگفتی به او رسیده بود و نه‌تنها هیچ‌گاه در مضیقه‌ی مالی نبود، بلکه نمی‌دانست با آن‌ همه پول چه کار کند. کتاب‌خوانی حرفه‌ای بود و رفاقت محکمی با آقای محمدی داشت. صورت گرد و قد کوتاه داشت، موهاش را دم‌اسبی می‌بست، سبیل پرپشتی داشت که از گوشه‌ی لب‌ها پایین می‌رفت و همیشه خط چشم پررنگی می‌کشید و دنباله‌اش را از چشم جلوتر می‌برد. چشم‌هایی که سبز زیتونی بودند و نافذ، مثل چشم مار. دیگری افروزخانم، همسر استاد مجرد، بود. دو سه سالی از استاد کوچک‌تر، لاغر و پریده‌رنگ با آرایشی ملایم. پیدا بود که در سال‌های جوانی زیباییِ باشکوهی داشته، وقار ویژه‌ای در حرکات و حرف‌زدنش و آرامشی مرموز انگار همه‌ی اسرار هستی را می‌داند و خیالش راحت است. چای را با هل دم کرده بود و جرعه‌ی اولش حال آقای محمدی را جا آورد. استاد مجرد اعلام کرد جلسه‌ی رسمی است و همه ساکت شدند.خیلی خوش آمدید دوستان. باور بفرمایید هر بار شما را می‌بینم، پیری فراموشم می‌شود. آدم هرچه سنش بالاتر می‌رود، بیشتر نیازمند مشغولیت و به ویژه انجام امور مهم است. شما این فرصت را به من داده‌اید و از این بابت من خیلی سپاس‌گزارم. امشب هم به این زودی‌ها نخواهید رفت، چرا که علاوه بر موضوع مهمی که به خاطرش جمع شده‌ایم، افروزجان قیمه‌بادمجان مخصوصش را بار گذاشته که حتماً باید میل کنید، نوشابه هم گذاشته‌ام که حسابی تگری شود. ترابی‌جان این یکی مخصوص توست.یک هفته است کابوس‌های دهشتناکی می‌بینم، منحصر به خواب شبانه هم نیست، در چرت‌های بعدازظهر و یا حتی همین پریروز در بیداری هم کابوس آمده بود.آقای ترابی به نشانه‌ی ارادت دست روی پیشانی گذاشت، استاد مجرد هم افروزخانم را در آغوش گرفت و گونه‌اش را بوسید، هم‌زمان خانم مینو دست روی قلبش گذاشت و قربان صدقه‌ی این زوج پُرسالِ دوست‌داشتنی رفت. آقای محمدی لبخندش را نثار زوج پُرسال کرد و برایشان آرزوی طول عمر و آرامش کرد، سپس لبخند ویژه‌ای هم به خانم مینو تقدیم کرد. صحبت در این‌باره برای من خیلی سخت است. باور بفرمایید طی این چند سالی که این جلسات تشکیل می‌شود، موردی غریب‌تر و مبهم‌تر از این یکی ندیده‌ام. از طرفی ... نمی‌دانم چطور خدمتتان عرض کنم، جزئیاتی وجود دارد که مرا مشوش می‌کند. یک هفته است کابوس‌های دهشتناکی می‌بینم، منحصر به خواب شبانه هم نیست، در چرت‌های بعدازظهر و یا حتی همین پریروز در بیداری هم کابوس آمده بود. ولی افروزجان تایید می‌کند که موضوع را تا به امروز حتی به او هم نگفته‌ام. حواس‌ها جمع‌تر شد، چشم‌ها تنگ‌تر و خیره به استاد، فندک‌ها شعله کشیدند و سیگار‌ها روشن شدند. استاد کپیِ دست‌نوشته‌ها را بین همه پخش کرد و نیم‌ساعتی فرصت برای مطالعه داد. شرح توضیحات استاد و بحثی را که پس از خواندن نوشته‌ها بین آن پنج‌تن در گرفت، بعدتر، کامل خواهم‌نوشت. همان شب پیش از صرف قیمه‌بامجان، استاد همه را به انباری برد، چراغ حبابی تارِ عنکبوت‌بسته را روشن کرد و نور به چهره‌های منتظر پاشید. جعبه‌ی چوبی خاک‌گرفته‌ای از زیر یک پارچه‌ی ماهوتی بیرون آورد، پیش چشم آن چهار تن، زیر نور گذاشت و درش را باز کرد. تشویش و اضطراب در رگ‌ها دوید، چشم‌ها گرد شدند و خانم مینو بازوی آقای محمدی را محکم گرفت؛ البته تشویش به حدی بود که آقای محمدی حتی متوجه این موضوع هم نشد. دو دشنه‌ی دسته استخوانی لای پارچه‌ی کتانی پیچیده شده بودند، یکی درخشان و برّان و دیگری زنگاری، با خون لزجی که به تیغه‌اش چسبیده بود.برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام دوهفته‌نامه‌ی دانشجویی «داد» کلیک کنید.