برفِ سنگین

گفت ظرفها رو بشور. عجله داشتم، نشنیده گرفتم، هندزفریم رو زدم، طوری که فقط مسعولیت رو از سر باز کنم و بفهمه که دارم میرم. با لحنی ناامیدانه ادامه داد: «برگشتنی، سرراهت قرصهای قلب منم بگیر. » هنوز ترانه‌ای برای پخش، انتخاب نکرده بودم ولی خودمو به نشنیدن زدم و هنوز حرفش به آخر نرسیده، گفتم خدافظ. سنگینیِ نگاهش رو روی خودم احساس می‌کردم. تند تند کفش‌هام رو پام کردم و زدم بیرون. حسین گفته بود که دیگه حال و حوصله عجز و ناله‌های من رو نداره. یا امروز پول رو به حسابش می‌زنم و یا با حکم جلب، از در مغازه خِرکِشم می‌کنه. بیست و چهارم اسفند بود. یه روز قبل از چهارشنبه‌سوری. روز قبل از دهمین سالگرد فوت پدرم. بوی گلاب و حلوا و خرمای تزیین شده با پودر نارگیل، مثل هرسال، توی دماغم بود. هنوز پیراهن سیاهم رو حاضر نکرده بودم. همچو تصمیمی هم نداشتم. هرچی منتظر تاکسی وایستادم، هیچکی سوارم نکرد. همشون از سر ایستگاه پُر شده بودن. برف، امونِ ملت رو بریده بود. با فحش به زیر تا بالای هرکس می‌شناختم و نمی‌شناختم، راسته‌ی خیابون رو گرفتم و به سمت مغازه به راه افتادم. گوشیم زنگ خورد. مامانم بود. دکمه سایلنت رو زدم و فرو کردم داخل جیبم. ده دقیقه به ده بود و حتم داشتم مشتری‌ها پشت در صف بستن. یه موتوری با سرعتی وحشتناک از کنارم سبقت گرفت و همزمان، هم به گوشم و هم به لباسم گند زد و با حرکت دست بهم فهموند که حال بدم، به هیچ‌جای هیچکس نیست! گِل‌آلود، به سمت پیاده‌رو به راه افتادم. صدای ترانه رو تا ته زیاد کردم و با قدم‌های دوتا-یکی ادامه دادم. زیپ کاپشنم رو باز کردم و بالای صفحه‌ی گوشی‌ سایبان کردم. اینترنت رو روشن کردم و وارد حساب بانکیم شدم. آخرین تراکنش، مربوط به اجاره‌ی خونه بود. به محض آنلاین شدن، پیام‌های واتساپ بالا اومد. نخونده حذفشون کردم. خیلی وقت بود که راه‌-پام رو از هرچی فضای مجازیِ بریده بودم. مهم نبود که محتوای اونها مربوط به کی و چی بود، می‌خواستم از همه دور باشم.توی گیرودارِ وَررفتن با گوشی، با سر رفتم توی یه درخت و یه گلوله برف، از نوک شاخه سُر خورد و از پشت، صاف رفت توی یقه‌ام. تا آدم برفی شدن، فاصله‌ی زیادی نداشتم! صفحه‌ی خیسِ گوشی رو با خَزهای داخل کاپشن خشک کردم و سُروندَم داخل جیب عقب شلوارم. یه نگاهی به اطراف انداختم، ببینم کسی حواسش به کلنجار رفتن‌های من هست یا نه؛ نه، نبود. یه کارتن‌خواب، تا کمر توی سطل زباله‌ فرو رفته بود. از کنارش رد شدم حتی اون هم من رو ندید. دندون‌هام به ویبره افتاده بود. نوک جوراب‌هام از شدتِ خیسی، دورِ انگشتام مچاله شده بود. زانوهام کِشِش نداشت؛ مسیری که هرروز پیاده تا مغازه طی می‌کردم، تموم‌شدنی نبود! صدمتر جلوترم، سمت راست، نرسیده به بریدگی‌ای که از خیابون اصلی به فرعی وصل می‌شد، دود غلیظی به راه افتاده بود. جلوتر که رفتم، بساط میوه‌فروشیِ دوره‌گردی رو دیدم که داخل حَلَب هفده‌کیلویی روغن، آتیش به پا کرده و کنارش، خودش رو گرم می‌کرد. یه دل گفت که برم و خودم رو گرم کنم. تنها آرزویی که توی اون لحظه از دلم گذشت! با نگاهی حسرت‌آلود، از چندمتریش رد شدم، دودش رو با همه‌ی توانم تنفس کردم. ویبره‌ی گوشی از جیب عقبم، گند زد توی هرچی احساس خوب. می‌خواستم بکشمش بیرون و با همه‌ی توانم، طوری به آسفالت بکوبم که انگار از اول نبوده ولی این کار رو نکردم اما توجهی هم بهش نکردم! انقدر زنگ خورد تا دستِ آخر خودش قطع شد. گوش دادن به ترانه، از سر گرفته شد. هرکس با یه سرووضعی از روبرو و پشت‌سر بهم نزدیک می‌شد. یکی با چتر. یکی سیگار-به-دست. یکی دستِ یه آدم دیگه توی دستش و هرکس به طوری و من سرم پایین بود تا برف توی چشمام نره. داشتم ضعف می‌کردم. سردرد ناشی از نخوردن قهوه‌ی وعده‌ی صبحم هم از طرف دیگه، از ادامه دادنِ راه، منصرفم می‌کردن ولی این کار به دلخواهم نبود؛ باید می‌رفتم!بعد از رد شدن از عرض بریدگی، یه سایبان پیدا کردم و چند لحظه به قصد نفس تازه کردن، وایستادم. از قضا کنارِ صف عابر بانک بود. کله‌ی سحر، همه عجله داشتن. هیچکس حاضر نبود نوبت خودش رو به کسی بده حتی پیرمردهایی رو می‌دیدم که خارج از سایبان، زیر برف، قندیل بستن ولی کسی بهشون محل نمیذاشت! ناخواسته یاد بدهی خودم افتادم. حالم بد شد که ناگهان صدای اعتراض جمعیت به آسمون رفت. از لابلای سَرها، دنبال عاملش گشتم. نگاهم به درِ ورودی بانک افتاد. مردی که شکمش از زیر دکمه‌های پیراهنش معلوم بود، فریاد می‌زد که اینترنت قطع شده و دستگاه موقتا قطع‌ شده. اون تو هم اوضاع بهتر از این بیرون نبود. خودکار بود که به کف زمین پرتاب می‌شد. کاغذهای رسید بانکی که مچاله شده، زمین رو فرش کرده بودن یا به سمت شیشه‌های محافظ باجه‌ها پرتاب می‌شدن. بوق کَرکننده‌ی موتور و ماشین‌هایی که توی ترافیک گیرافتاده بودن، از ترکیب با این آشفتگی، شبیه خِش خِشِ سادیسم‌وارِ بین دو موج رادیویی، مُخم رو سوراخ کرده بودن. راه فراری ازش نبود. غم و غصه‌های خودم رو فراموش کردم. خواستم ثوابی کرده باشم، اومدم جای خودم رو به اون پیرمرده بدم ولی هرچی چشم گردوندم، خبری ازش نبود. خواستم راه بیفتم که ضربه‌ای ( شبیه به یه بلای آسمونی) روی سرم آوار شد؛ انگار که یه کامیون آجر! تنها چیزی که به یاد دارم، گرمایی بود که از برخورد با سنگ‌فرش پیاده‌رو، روی صورتم احساس کردم و یه بوق ممتد و...چند ساعت رو نمی‌دونم ولی به خودم که اومدم، غرق توی یه سفیدیِ حال‌بهم‌زن بودم. بوی آشنای الکل خواستم تکون بخورم ولی همه‌ی وجودم کوفته بود. به چپ و راست چشم چرخوندم، ازدحام جمعیتی که سُرم به‌دست، همراه با پلاستیک دارو، اینور و اونور می‌رفتن، کم کم آدرس جایی که توش آروم گرفته بودم رو بهم می‌دادن. سَرم تیر می‌کشید. خواستم ماساژش بدم ولی سوزنِ سُرم، این اجازه رو بهم نمی‌داد. همین حول و حوش بود که پرستاری که تَقَلای من رو دیده بود، از راه رسید: « _ آروم باش آقا! باید استراحت کنید! + من باید برم... مُ...شت..رییام... + ‏_ می‌رید. عجله نکنید. یکم استراحت کنید. من میرم به پزشک اطلاع بدم که شما به هوش اومدین. الان برمی‌گردم. »جانی برای بحث کردن نداشتم. با وجود دردی که داشتم، آرامشی محض، از جنسی که تابحال تجربش نکرده بودم، سرتاسر وجودم رو پر کرده بود. غرق توی همین حس دلخواهی، چشمام بسته شد و خوابم برد. با تکون‌های ملایمی، بندِ رویام پاره شد و بیدار شدم. پزشکی، با عینک تَه‌استکانی، چهارشونه، قابِ نگاهم رو پر کرده بود.« _ حالت چطوره؟+ سرم... سرم داره می‌ترکه... بدنم... پاهام.... پاهام... _ طبیعیه! »چراغ قوه‌ای از جیب لباسش بیرون کشید و صاف گرفت جلوی چشمام و با دست دیگش، پلک‌هام رو باز نگه می‌داشت. زبونم به مخالفت نمی‌چرخید. اونم بدون توجه به جَست و خیزهای من، به کارش ادامه می‌داد. « به این نور نگاه کن! بالا! حالا پایین! »با اشاره به پرستاری که کنارش وایستاده بود، اصطلاحاتی بهش برای یادداشت کردن می‌گفت که من سردرنمی‌آوردم. چراغ قوه‌ رو برگردوند سرجاش. حاله‌ای سفیدرنگ، جلوی نگاهم رو پوشونده بود. تا اومدم که دوباره دهان باز کنم، وسط حرفم پرید و گفت: « کارت شناسایی همراهت نبود. شاید توی شلوغی از جیبت افتاده. پیرمردی هم که همراه با آمبولانس باهات اومد، نمی‌شناختت. حالا اینها مهم نیست. باید یه سری چیزی ها رو بهت بگم. خدا خیلی دوستت داشت که این اتفاق برات افتاد. یه تومور بدخیم داشتی که اگه چند روز دیرتر متوجه می‌شدی، ممکن بود ( در کمترین حالت ) باعث مرگت بشه. باید چند روز استراحت کنی. » حرفاش رو همینجا قطع کرد و همراه با پرستار، ازم فاصله گرفت. حتی یه کلمه از حرفاش رو نفهمیدم. صدای سَرسام‌آورِ بلندگوی پِیجِر، ناله‌های مریض‌ها، مثل پُتک به مغزم کوبیده می‌شدن. بریده بریده نفس می‌کشیدم و از دماغ بیرون می‌دادم. نگاهم به مخزن سُرم افتاد. پرستار بعد از چند دقیقه، بالای سرم حاضر شد و توصیه‌های اَکیدِ دکتر رو بهم گفت. باید می‌موندم. یه اجبارِ خواستنی! پرسیدنِ اسم و مشخصاتم رو موکول کرد به یه زمان مناسب بعد از استراحت. ✓بیست روز بعدبدون حتی یه ملاقاتی، از بیمارستان مرخص شدم. با لباس‌هایی که به لطف بیمارستان شسته شده بود، سوار تاکسی شدم و به سمت تنها جایی که احساس کردم باید باشم، به راه افتادم. جای بخیه‌ها، کِش میومد ولی انقدرها اذیت‌کننده نبود. با راننده تاکسی، راجب موضوعی چِرت و دَم‌دستی ( که یادم نیست چی بود ) تا مقصد، به خنده برگزار کردیم. بعد از مدت‌ها، اولین بار بود که واقعا از درون احساس آرامش می‌کردم: یه برهه‌ی تقریبا یک ماهه که همش تنهایی بود و تَن‌آسایی و خوش و بِش با بقیه هم‌اتاقی‌ها و... هیچوقت انقدر ساده به عبور زمان نگاه نکرده بودم!نزدیک خونه شدیم. محله خلوت بود. طبیعی هم بود. همه یا مسافرت بودن و یا قصد مسافرت داشتن و یا مشغول مهمان‌داری! سکوتی عمیق، کوچه رو پر کرده بود. مغزم برای چند دقیقه ساکت شده بود. از ورودیِ کوچه، مدام نگاهم به در و دیوار بود. شبیه به توریستی که برای اولین‌بار قدم توی یه سرزمین ناشناخته می‌ذاره، دنبال چیزی بودم که غافلگیرم کنه. راننده، ترمز زد و بعد از مطمعن شدن از آدرس، با یه خداحافظیِ گرم، ازم دور شد. چند پارچه‌ی اعلامیه‌ی ترحیمِ آویزون از ابتدای کوچه، که اسم متوفی مشخص نبود، قدم به قدم، دستم رو گرفته و می‌کشید به سمت جایی که پارچه‌ها قرص و محکم، دوطرفِ درِ ورودی خونه رو پوشش داده بود. نگاهم هیچ کنجکاوی برای خوندن متن نوشته شده روی پارچه رو نداشت. چهارچشمی به قفل آویزون از گیره‌های جلوی در بودم!در همین حین، یکی از همسایه‌های قدیمی که مدت‌ها بود باهاش در ارتباط نبودم، از پشت‌سرم رد شد و درحالیکه شاهد صحنه‌ی شوکِ من بود، بهم نزدیک شد و دست روی شونم گذاشت: « تسلیت میگم علی جان! بنده‌ی خدا، تا جون داشت، انتظارت رو کشید... دکترها گفتن که اگه یکم زودتر... » مادرم مرده بود. یک ماه پیش. شاید بیشتر و شاید هم کمتر. مدتش فرقی نداشت، بهرحال اون دیگه نبود.