چالش کتابخوانی طاقچه ؛ اثر پرتوهای گاما بر روی گل‌های همیشه بهار ساکنان کره ماه

اثر پرتوهای بر روی گل های همیشه بهار ساکنان کره مایک کتاب خیلی کوتاهفقط هشتاد و هشت صفحهنمایشنامه ای کوتاهاین نمایشنامه اولین اثر نویسنده است. پل زیندل به خاطر همین نمایشنامه برنده جایزه پولیتزر شد .من به ندرت نمایشنامه ميخوانم و هميشه رمان را ترجیح داده ام.حتی به خاطر نمی آورم آخرین نمایشنامه ای که خوانده ام چه بوده است .این کتاب را به لطف چالش کتابخوانی ۱۴۰۰ طاقچه خواندم.کتابی که در عنوان آن کلمه بهار باشد.اسم کتاب خیلی طولانی و عجیبهدرباره اسم کتاب این توضیحات از متن کتاب جالب توجه است.《 آزمایش من ثابت می‌کنه بعضی از تأثیرات تشعشعیِ ناآشنا، می‌تونه اثر سازنده داشته باشه... و اینکه چه اندازه می‌تونه خطرناک باشه، اگه درست ازش استفاده نشهپرتوهای گاما بر روی گل‌های همیشه ‌بهار ساکنان کره ماه کنجکاوی منو متوجه خورشید و ستاره‌ها کرد. چونکه هستی خودش باید مثل دنیایی از اتم‌های عظیم باشه، و من دوست دارم بیشتر در موردش بدونم. ولی از همه مهم‌تر اینکه فکر می‌کنم آزمایش من احساس مهم‌تری رو در من به وجود آورد: هر اتم در من، در هر کس دیگه‌ای، از خورشید اومده ــ از جاهایی فراسوی رؤیاهای ما ــ اتم‌های دست‌هامون، اتم‌های قلب‌هامون... ]》اما در مورد خود کتاب ….کتاب خیلی جذاب و پرکششی نبود. بین کتاب هایی که این سه ماه برای چالش کتابخوانی طاقچه خواندم پایین ترین امتیاز رو دریافت می‌کند.فضای کتاب تلخ و تاریک بود.هر چند شخصیت تیلی نقطه روشن داستان بود بازهم فضای غالب در داستان لذت بخش نبود.از اینجا به بعد ?? خطر اسپویل ??و در نهایت هرچند داستان با موفقیت تیلی به پایان میرسد اما فضا شاد و امیدوار کننده نیست.《روت:[ با فریاد ]می‌گم اون برنده شد! کری؟ بئاتریس: روت، اگه دهنت رو نبندی، می‌فرستمت دیوونه‌خونه. روت: تو رو باید بفرستن دیوونه‌خونه، بتی دیوونه! [ مکث طولانی ] بئاتریس: خرگوشه توی اتاقته. دلم می‌خواد صبح اونو دفن کنی. روت: اگه کاری کرده باشی... من می‌کشمت! [ باشتاب از پلکان بالا می‌رود. ] تیلی: مادر، تو که نکشتی‌اش، هان؟ بئاتریس: مامانی فردا می‌ره. فردا اول صبح. [ صدای گریه از بالای پلکان ] تیلی: روت؟ حالت خوبه؟》《می‌دونی، امروز رو به یادآوری زندگی‌ام گذروندم و چی گیرم اومد، هیچی! همه زمینه‌های دیگه رو هم جمع زدم و حاصل‌جمعش شد صفر... صفرصفرصفرصفرصفر صفرصفرصفرصفرصفرصفرصفر صفرصفرصفر صفرصفرصفرصفرصفرصفرصفرصفر... می‌دونی با تمام دانش دستوری و این مزخرفات چه‌جوری باید تلفظش کنی؟ تلفظش کن صفر! صفر!》و شاید تلخ ترین قسمت نمایش نامه این باشه?《 ]روت در آستانه درِ اتاقش نمایان می‌شود. او خرگوش مرده را در حوله آبی در دست گرفته و همچنان‌ که به بالای پله‌ها می‌رسد به‌شدت گریه می‌کند. ]بعد از مدرسه قراره یه کار ثابت داشته باشی. توی آشپزخونه کار می‌کنی. یاد می‌گیری چه‌جوری آشپزی کنی و خرج روزانه‌ات رو دربیاری، درست مثل هر شغل دیگه. [ تیلی آرام از پله‌ها به طرف روت می‌رود. ] تیلی:[ با ترس فراوان ]مامان... فکر کنم اون داره از حال می‌ره. ]روت می‌لرزد. تیلی بامهربانی با او صحبت می‌کند.[ نه... نه... ]چشمان روت در حدقه می‌چرخد و لرزش بدنش بسیار شدید می‌شود. خرگوش و حوله‌ای را که در آن پیچیده شده بود به زمین می‌اندازد. ]بیا کمکم! مامان! بیا کمک!تیلی: به دکتر زنگ بزنم؟[ مکثی طولانی ]زنگ بزنم دکتر؟ بئاتریس: نه، خوب می‌شه. تیلی: فکر کنم بهتره دکتر خبر کنیم. بئاتریس: من ازت نپرسیدم چی فکر می‌کنی!... ما برای بازکردن مغازه به هر پنیِ پولمون احتیاج داریم…》در کل از خوندن کتاب لذت نبردم و به کسی توصیه نمیکنم.کتاب را میتونید از اینجا مطالعه کنید https://taaghche.com/book/15580/%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D9%BE%D8%B1%D8%AA%D9%88%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%A8%D8%B1-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%DA%AF%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%86-%DA%A9%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%A7%D9%87