دل شکسته-قسمت آخر

روز اول پیش خود گفتمدیگرش هرگز نخواهم دید...نشستم توی پارک... به رفت و آمد های مردم نگاه میکنم و با خودم فکر میکنم "یعنی هر کدوم از اینا یه غمی دارن؟؟" چی باید بگم؟ چه جوابی باید بهش بدم؟ یعنی دلم میخواد دوباره برگردم پیشش؟ آره... نه... آره... خب! هم آره هم نه! نمیدونم...عزیز جون دیشب غالب تهی کرد با اونجوری دیدن من... منم با یه جمله راه خونه رو گم کردم و یه کوچه رو اشتباهی رفتم سر و ته قضیه رو هم آوردم اما از نگاه های امیرعلی معلوم بود که من اگه دنیا رو هم بتونم فریب بدم این خان عمو خان ما گول نمیخوره. واسه همین رفتم تو اتاقم و درو قفل کردم و خوابیدم تا صبح... صبحم که بلند شدم اومدم اینجا نشستم تا الان که دم دمای غروبه... باید پاشم برم خونه... عزیزجون نگران میشه...روز دوم باز میگفتملیک با اندوه و با تردید.دوباره اومدم توی همین پارک... روی همین نیمکت... زیر همین بید مجنون نشستم... نگاهم تو زمین بازی بچه هاست... بچه های دو سه ساله جیغ میکشن و با ذوق سرسره و الاکلنگ بازی میکنن... یه لبخند تلخ و یه آه عمیقی که کل وجودمو میسوزنه... اگه اون اتفاق نیفتاده بود،الان بچه ی خودمو آورده بودم تا اینجا بازی کنه... شایدم با هم میومدیم... آخ! قلبم تیر میکشه و انقدر دردش زیاده که به کتف چپ که هیچ! چشمم هم تیر میکشه... نگاه میندازم به آسمون... به ابر سیاه گنده ای که داره کم کم میاد این طرف و میدونم بارون شدیدی تو راهه ... بلند میشم و راه میفتم سمت خونه... روز سوم هم گذشت اما...بر سر پیمان خود بودم...ظلمت زندان مرا میکشتباز زندان بان خود بودم...باز هم اومدم توی این پارک و باز از همیشه دلگیرتر و دل تنگ ترم... دلم تنگ اون روزاییه که بی هیچ دغدغه‌ای و با کلی خوشحالی میومدم اینجا به امیدی که ببینمش... اونم میومد... هر روز... نگاهم میفته به دختر پسرایی که دست تو دست هم دارم قدم و میزنن و با هم حرف میزنن... یاد خودم میفتم... دستمو توی دستش میذاشتم و میگفتم: "سامی!" پشت دستمو میبوسید و میگفت: "جون سامی؟" میگفتم: "دستای من خیلی کوچیکه یا دستای تو خیلی بزرگه؟" بلند میخندید و منو توی بغلش میچلوند و میگفت: "تو خیلی کوچولویی خوشگل من!" یه لبخند تلخ میشینه رو لبم که کامم رو زهر میکنه و خلقم رو تنگ... پاشم برم داره غروب میشه...آن منِ دیوانه ی عاصی...در درونم های و هو میکرد... مشت بر دیوار ها میکوفت...روزنی را جستجو میکرد...نشستم لب ایوون... امروز حال رفتن تا پارک رو نداشتم... اشتها ندارم این چند روزه... فقط به زور و برای خوشامد عزیز جون یکی دو لقمه میدم پایین... پیشی داره برای خودش توی حیاط چرخ میزنه و بازی میکنه... خوش به حالش! کاش منم مثل اون بودم... بی دغدغه و مشکل... در درونم راه می پیمود...همچو روحی در شبستانی...بر درونم سایه می افکند...همچو ابری بر بیابانی...نشستم روی تاب محبوبم توی حیاط... این تاب شاهد همه ی لحظه های خوب و بد من بوده... ولی خب خوبیش اینه که توی بدترین لحظاتم نبوده... با نگاه بهش و نشستن روش هزار تا خاطره ی رنگی توی ذهنم میاد...میشنیدم نیمه شب در خواب...های های گریه هایش را...در صدایم گوش میکردم...درد سیال صدایش را...حضورش رو از دور حس میکنم... تمام این چند روزه که میام و اینجا توی این پارک آبستن خاطرات میشینم، اونم میاد... میشینه و از دور منو تماشا میکنه... شاید فکر میکنه نمیفهمم! شایدم میدونه که میدونم و از قصد میاد میشینه اون پشت... سه ردیف عقب تر از این نیمکت دوست داشتنی، روی اون تک صندلی، که تنها تک صندلی این پارکه، میشینه و منو نگاه میکنه... شرمگین میخواندمش بر خویش...از چه رو بیهوده گریانی؟...در میان گریه مینالید...دوستش دارم نمیدانی؟...نه واقعا نمیدونم چطور میتونم هنوزم دوسش داشته باشم... هنوزم مثل روز اول که نه! ده ها بار... صدها بار بیشتر دوسش دارم... هنوزم وقتی بهش فکر میکنم یه گرمای دوست داشتنی و قشنگی میشینه توی وجودم... نمیدونم چطور بعد از اون همه دل شکستگی... اون همه اشک و آه... اون همه خون دل خوردن هنوز میتونم... اما میتونم... دوسش دارم... روزها رفتند و من دیگر...خود نمیدانم کدامینم...آن من سرسخت و مغرورم؟یا من مغلوب دیرینم؟...ولی آیا باید ببخشمش؟ میگه نبخشیدی هم نبخش... فقط برگرد... مگه میشه؟ مگه برگشتن راحته؟... مگه میشه فقط بگه برگرد؟ به همین راحتی؟... روزی که توی محضر امضا انداختم پایین برگه ی طلاق با خودم عهد بسته بودم اگه به پامم افتاد نبخشمش... حالا چرا متزلزل شدم؟ چرا دست و دلم میلرزه؟ چرا دلم میخواد پر بکشم برم توی همون آغوش گرمی که پناه دل خسته ی من شده بود؟...بگذرم گر از سر پیمانمیکشد این غم دگربارممی نشینم شاید او آیدعاقبت روزی به دیدارم...نیازی به شنیدن بوی عطر و صدای نفس نیست تا حضورش رو حس کنم... هنوز که هنوزه بعد این همه سال واکنشم نسبت به حضورش تغییری نکرده... نفسم یه آن میره و میاد و وقتی میاد ضربان قلبم میره روی هزار... کنارم روی نیمکت میشینه و نگاه خیره ش رو روی صورتم حس میکنم... آخ که چقدر منِ زن، عاشق این نگاه های مَردَم بودم... آخ که چقدر منِ زن، تشنه ی لمس دستای این مردَمم... آخ که چقدر تنِ این زن تشنه ی سیراب نشدنی وجود این مَرده... " گفتی میخوای فکر کنی! گفتم باشه... گفتم فکر کن... خوب فکر کن... تا یادت بیاد ما توی اون دو سال خاطره خوب کم نداشتیم... تا یادت بیاد چی بودی برام و چی بودم برات... تا یادت بیاد چقدر عزیزی... چقدر دوستت دارم..."آخ که منِ زن چقدر محتاج شنیدن اون جمله است که از دو کلمه و نُه حرف تشکیل شده... چشمامو میبندم و طعم شیرینشو به جون‌ میخرم... " گلِ نازم... خانومم... گفتم فکر کن! اما‌ قرارمون این نبود که بشی پوست و استخون... از هر روز اومدن اینجا نشستن نتیجه ای هم گرفتی بانو؟" یه نفس عمیق میکشم و ریه هامو پر میکنم از عطر خنک و تلخ مردونه ش که عاشقش بودم... آخ که چقدر توی اون دو سال هم نفسی که نه... هم قفسی! سر روی اون سینه ستبر گذاشته باشم و عطرشو توی مغزم ثبت کردم... " میگی ببخش! چیجوری؟ بگو چیجوری ببخشم وقتی هنوز که هنوزه هر بچه ای رو توی خیابون میبینم که دست مامان باباشو گرفته و داره اینور اونور میره، بغض میشینه توی گلوم و اشک توی چشمام؟... چیجوری ببخشم وقتی هنوز که هنوزه به شنیدن "مامان" گفتن بچه ها نفسم میره؟... چیجوری ببخشم وقتی هنوز قلبم تیر میکشه وقتی یاد این میفتم که با چه حالی اومدم شرکت و تو رو با اون دختر دیدم و همه ی شکهام به نظر خودم به یقین تبدیل شد؟... چیجوری ببخشم؟ تو بگو!"چشمامو باز میکنم و خیره میشم به چشمای سیاهش... چشماش دو دو میزنه و تَر میشه..." میگم ببخش چون میدونم میتونی... چون قلبت مثل چشمات دریاست... اما اگه نمیتونی نبخش... فقط برگرد... آخ نازگل تو که میدونی من حرف زدن بلد نیستم... هزار بارم گفتم بهت... مرد با عملش عشق میریزه... تو برگرد من از دلت در میارم... خانومم... قربون اون چشمای دریاییت بشم... برگرد بیا سر خونه زندگیت... برگرد بیا که بدون تو زندگی از جهنمم بدتره..."دستمو بلند میکنم و میکشم روی ته ریشش... چشماشو میبده و یه نفس عمیق میکشه... سرشو میچرخونه و یه بوسه ی عمیق میذاره کف دستم... احتمالا دیروز اصلاح کرده بوده چون یه مقدار بلندتر از حد معموله... همیشه ریشاش خیلی زود در میومد... یه لبخند میشینه رو لبم... یاد اون دفعه هایی میفتم که با کلی خنده و مسخره بازی میگفتم "بذار من ریشاتو برات بزنم" اونم با چشمای گرد شده و تعجب میگفت " برو اونور بچه! میزنی به کشتن میدیمون..." آخرم انقدر خودمو لوس میکردم که میذاشت... دستمو میبرم بالاتر... توی موهای پرپشتش... از آخرین باری که دست کشیدم توی این موها چقدر گذشته؟... نمیدونم! یه آه عمیق میکشه و چشماشو باز میکنه... چشماش میسوزونه... عین آهن گداخته... با ابروهای گره کرده نگام میکنه... نه از روی عصبانیت... از روی کنجکاوی... میخواد بفهمه دارم چیکار میکنم... لاله ی گوشش رو لمس میکنم... جای خالی گوشواره ی گوش سمت چپش، هنوزم خالیه... بهش گفته بودم دوست ندارم مردَم گوشواره بندازه! این جلف بازیا واسه دوران یالقوزیش بوده و باید درست رفتار کنه... اونم همون جا گوشواره شو در آورد و توی انگشت حلقه ی دست چپم فرو کرد و گفت: "با من ازدواج کن، نازگل!" همین... سوال نپرسید... نگفت "با من ازدواج میکنی؟" گفت "با من ازدواج کن!" امری! و من چقددددرررر خوشحال بودم و سه دور، دور این پارک دوییدم... دست چپشو بلند میکنه و دستمو میگیره و روی سرانگشتام بوسه هاش میشینه... دست راستش فاصله ی کوتاه بینمون رو طی میکنه و میشینه روی صورتم... با سر انگشتاش لمس میکنه... ابروهام رو... گونه هام رو... دستمو میکشه و بازم مثل چندین بار قبل به یه چشم به هم زدن گیر میفتم بین بازوهای قویش... بوسه ی داغش میشینه بین موهام و گونه ش رو میذاره روی سرم... سرمو تکیه میدم به سینه ش و گوش میدم به تاپ تاپ قلبش... دستاش دورم میپیچه و فشارم میده توی بغلش... این همون چیزیه که میخواستم... این همون چیزیه که دو ساله دلتنگشم... اینجا... همین فاصله ی شصت سانتی بین بازوهاش... اینجا بهشت منه! سرمو جابجا میکنم تا وضعیت دلخواهم رو پیدا کنم... فکر میکنه میخوام بیام بیرون، محکم تر میگیرتم... "بذار یه کم اینطوری بمونیم... دلم تنگته بانو... یه کم بمون..." یه نفس عمیق میکشم... "نمیرم... میمونم!..." انقباض عضلاتش رو حس میکنم... منو از خودش جدا میکنه و توی چشمام نگاه میکنه... " جدی میگی؟ نمیری؟" سرمو تکون میدم و میگم: "میخوای برگردم؟ بر میگردم! اما باید آقاجون و عزیزجون و امیرعلی رو راضی کنی!"یه خنده ی از ته دل میکنه و محکم میبوستم... "آخ... نازگلم... خانومم... خوشگلم... تو با من باش، من کل دنیا رو راضی میکنم... عاشقتم... میپرستمت... خیلی دوستت دارم... مرسی که قبول کردی دوباره نور بشی تو زندگی من که بی تو عین شب تاره..." "بر میگردم... اما هنوز نبخشیدم!"" باشه عشقم... تو برگرد خودم هر روز ازت طلب بخشش میکنم... تا اینکه یه روز بالاخره ببخشیم..." با لبخند نگاه میکنم به چشمای رقصونش... آخرین باری که اینطوری خوشحال دیدمش کی بوده؟ نمیدونم! ولی میدونم که این مرد... مردِ من... عاشقمه... منم عاشقشم... با تک تک سلول های بدنم... پایان...