در آینده هرکس برای ۱۵ دقیقه مشهور می شود.

اندی وارهول مسلما با نفودترین هنرمند قرن گذشته است. وی با شهرت خود بسیاری از موفق‌ترین هنرمندان معاصر را تحت تاثیر قرار داده است، اما میراثی که به جای گذاشته به مراتب فراتر از دنیای هنر است. برند وارهول به طرز چشمگیری گسترش پیدا کرده به نحوی که در فرهنگ عامه بسیاری از خانواده های مدرن جای گرفته است.هنر پاپ، هنری کمابیش طاغی و ضد ارزش‌های هنری آکادمیک بود که در میانه قرن بیستم پا گرفت. آثار اندی وارهول با وجود آنکه در زمان حیاتش مخالفان بسیاری داشت اما به تدریج محبوبیت زیادی کسب کرد و او را به یکی از جنجالی‌ترین شخصیت‌های هنری این قرن مبدل کرد.او شناخته شده‌ترین چهره هنر پاپ و دارای اندیشه‌های بسیار آوانگارد بود. وارهول در سالهای ۱۹۶۰ استودیوی معروف خود را با نام «کارخانه (The Factory) تأسیس کرد. در آن زمان با وجود در دسترس بودن انبوهِ کالاهای فاخر و باکیفیت، اندی وارهول به خوبی می‌دانست که مردم از زندگی روزمره و از چیزهای کوچکی که در اختیار دارند لذت نمی‌برند. مردم این زیبایی‌ها را نمی‌بینند چون فکر می‌کنند چیزهای زیبا در موزه‌ها و در جاهای دیگر است. زیبایی در طبیعت‌های بکر یا در کشورهای دور است.او با این کار ویژگی یکتایی و ناب بودن اثر هنری را از بین برده و شروع به تولید آثار هنری در مقیاس انبوه کرد. در همین دوره وارهول شروع به نقاشی از تولیدات معروف آمریکایی مانند سوپ کمپبل و بطری کوکاکولا نمود.کوکاکولا ، اثر اندی وارهول به ارزش 35 میلیون و 360 هزار دلار در حراجی ساتبی به فروش رفت.او در کتاب «فلسفه اندی وارهول» نوشته‌است: «چیز شگفت انگیز درباره آمریکا این است که سنتی را آغاز کرده که در آن ثروتمندترین مشتریان دقیقا همان چیزی را می‌خرند که فقیرترین شان. شما می‌توانید کوکاکولا را در تلویزیون ببینید و می‌دانید که رئیس جمهور، کوکاکولا می نوشد، الیزابت تایلور کوکاکولا می نوشد، و فکر می کنید، شما هم می‌توانید کوکاکولا بنوشید. کوکا همان کوکاست و با هیچ مقداری از پول نمی‌توانید کوکایی بهتر از آنچه داشته باشید که یک ولگرد در گوشه‌ای می‌خورد. همه کوکاها یکسان هستند و همه آنها خوب. این را الیزابت تایلور می‌داند، رییس جمهور می‌داند، ولگرد می‌داند و شما هم می‌دانید.»اما چگونه وارهول یک ابر برند جهاني شد؟1. وارهول خود یک برند سیار بود!وقتی وارهول برای اولین بار به نیویورک آمد، در رویای تبدیل شدن به یک هنرمند مشهور بود. او ابتدا در یک محیط مردانه در خیابان مدیسون کار می‌کرد و سعی می‌کرد تا با پوشیدن لباس مناسب، خود را یک فرد عادی جلوه دهد. با برگزاری نمایشگاه آثار هنریی زیبا خود را از یک فرد عادی تبدیل به یک شخصیت کاملا متفاوت کرد. او یک پیراهن راه راه با یقه اسکی سیاه و سفید، شلوار جین کمرنگ و یک کلاه گیس بلوند پوشید طوري که به ندرت کسی می‌توانست طرز پوشش او را نادیده بگیرد. وقتی رسانه‌ها از او می خواستند تا هنر خود را شرح دهد با جملات کوتاه و رمزگونه و در هاله ای قدسی، علاقمندان و منتقدان خود را تحریک و برآشفته می کرد. وارهول جادو و منطق برندینگ را کاملا درک کرده بود. هیچ مرزی بین شخصیت وارهول و هنر او وجود نداشت. برند وارهول به سادگی و با طرز پوشش، نحوه کار کردن و مدل تعامل و صحبت کردن اش مشهور شد. او به هیاهو دامن می زد و به دیگران هم توصیه می کرد "به چیزهایی که در موردتان می‌نویسند توجه نکنید. فقط آنها را وَجَب کنید!"2. تمرکز کار وارهول بازاریابی بود.به عقیده وارهول سه مورد زیر عوامل کلیدی بازاریابی هستند:- وسواس در مراقبت از شهرت- همکاری چند جانبه هنرمند و ذینفعانش- از بین بردن مرز بین مسائل عمومی و خصوصیبازاریابی برای وارهول صرفا یک موضوع جالب نبود بلکه بخشی اساسی از کار وی بود.پرتره «مریلین مونرو» /اثر مشهور وارهول در موزه بریتانیا3. وارهول از همکاران خود پیروانی دو آتشه ساخت.نسل‌های پیشین هنرمندان همگی دستیارانی استخدام می‌کردند ولی وارهول نخستین فردی بود که آنها را از یک شخصیت گمنام به یک فوق ستاره تبدیل کرد. اعضای "کارخانه" یک تیم دائمی بود که بوم‌های نقاشی ابریشمی و موسیقی ساخته و در فیلم‌های هنری شرکت می‌کردند. وارهول اعضای تیم خود را در سطحی قرار داد که آنها توانستند با ایفای مناسب نقش به حق خود برسند. ایجاد یک گروه از پیروان متعصب، همچنان قدیمی‌ترین تاکتیک بازاریابی است.زمانی گفته بود شرکتی به من پیشنهاد داده که حال و هوای من را بخرد. آن ها من را نمی خواهند حال و هوای من را می خواهند!4. او پارادایم ها را به شدت تغییر داد.وارهول زمانی شروع بکار کرد که اکسپریسونیست‌های انتزاعی بر دنیای هنر حکم فرما بودند. نقاش‌هایی همانند جکسون پولاک و بارتنر نیومن، تصویر وی را بعنوان یک نابغه گوشه‌گیر که احساساتش را در یک بوم نقاشی توصیف می‌کند، تجسم بخشیدند. وارهول می خواست ثابت کند که بازنمایی‌ها و عینیت‌های روزمره نیز می‌توانستند بعنوان هنر والا طبقه‌بندی شوند. او سبکی را ابداع کرد که با آنچه در دنیای هنر رایج است، بسیار متفاوت بود. او همچنین قویا به اینکه "یک هنرمند باید یک کارآفرین باشد" تاکید داشت.5. وارهول پی برد که ارزش در ایده است نه در اجرای آن.امروزه آغاز یک کسب و کار، ساده‌تر و ارزان‌تر از همیشه است. تمامی آنچه که نیاز دارید تنها یک ایده خوب است. وارهول این موضوع را چند دهه قبل درک کرده بود.بسیاری از ایده ها و تفکراتش فراتر از زمانه اش بود . او در جایی گفته بود :در آینده هرکسی برای ۱۵ دقیقه مشهور می شود!چگونه وارهول از یک تصویرگر خجالتی به یک فوق ستاره دنیای هنر تبدیل شد ؟ او فقط تصمیم گرفت..بخشی از کتاب استراتژی بازاریابی هنر*