موسیقی امید در کوچه های کرونایی شهر

موسیقی امید در کوچه های کرونایی شهر نوشته :شاهرخ احمدزاده خسته از کار روزانه و فشار استرس انتشار وحشیانه ویروس کرونا و شمار بیماران و کشته شدگانی که هر روز در مرور اخبار رسمی و غیر رسمی آشفته گی ام را زیاد می کند در عصر پاییزی دلگیر به خانه آمدم خسته از دوندگی روزانه در حال استراحت بودم که صدا روحبخشی در کوچه جانم را نوازش داد اول فکر کردم صدای پخش ماشین جوانکی است و تا لحظه ای دیگر قطع می شود ولی با صدای ناب نت های یک آهنگ شاد قدیمی ایرانی فهمیدم که اجرای زنده نوازنده ویولن در کوچه است با اندک تابی در جان خسته خود به انگیزه تماشای اجرای چینش نت ها در ردیف های زیبا بر پرده های کوتاه ویولن به ایوان منزل رفتم . جوانک خوش پوش با بلندگوی کوچک دوشی خود که سیم میکروفن را با چسب پانسمان متصل به بدنه ویولن کرده بود و با شوق زیاد برای ساختمان های بلند کوچه های محتشم می نواخت چند عابر و هم محله ای برای شنیدن آهنگ هایش اطراف او جمع شده بودند همسایه ای با فرزند کوچکش اسکناسی مچاله برای تشویق نوازنده جوان فرستاد و در جیب کاپشن پسرک گذاشت تازه داشتم برنامه می چیدم برم پایین هم تشکر کنم و هم.... که صدای خشن مردی از بالای طبقات مجتمع مسکونی خیالم را بر هم زد جانب صدا را گرفتم پیرمرد عبوس ساکن در مجتمع همسایگی ما بود که جوان هنرمند را خطاب سخنان بی ادبانه و خشن خود قرار داد و با توجیه اینکه "چه کسی به تو اجازه داده اینجا موسیقی بنوازی اصلا بی خود می کنی مردم مریض دارند اعصابمون نمی کشه برو آقا برو جایی دیگه معرکه بچین و گرنه..... " پسرک خوش نواز ویولن عذرخواهی کرد و مودبانه دست از نواختن آهنگی دیگر کشید و راهش را گرفت و تا انتهای کوچه بلند رفت تا شب در فکر آن جوان و هنرنمایی اش در این شرایط روحی روانی بودم و برایش داستان ها ساختم و بارها در ذهن و زبان تحسینش کردم که چه کار بزرگی را با همان هنر والا و ابزار ساده اش اجرا می کرد این حرکت خودجوش در غیاب بی هوشی برنامه ریزان فرهنگی مملکت ما در مناسب شب میلاد آخرین پیامبر (ص) مسلمانان چه ابتکار زیبایی می توانست باشد اگر سازماندهی شده بود و یا با تشویق گروه‌های مردمی هنرمندان در هر کوی برزنی از این برنامه ها که به شدت خلا آنها احساس می شود در فضاهای باز و داخل کوچه ها و کنار خیابان اجرا می کردند در هفته های پیش هم دو نوازنده موسیقی بومی را در یکی از خیابان های شهر دیدم که با سرنا و طبل آهنگ شاد می نواختند و مردم حس وحالی خوب در این فشارهای روزانه کسب می کردند و امید را در شهروندان خسته امروزی احیا می کردند. در ایام کرونا سینماها تعطیل و دیگر هیچ تئاتری اجرا نمی شود انجمن های ادبی و هنری برنامه ای برای نشست های خود ندارند و هیچ کنسرت موسیقی برپا نمی شود این در هر جامعه این تعطیلی اتفاق بیافتد خمودگی بر ملت افسرده غالب می شود که انحطاط روح را در پی خواهد داشت. اما کار ارزشمند نوازنده گان و هنرمندانی که خودجوش به تشخیص اضطرار یا برای کسب پولی در ایامی که کرونا کارشان را تعطیل کرده است به کوچه ها و خیابان ها آمده اند تا از خلا روحی مردم برنامه های خود را به هر انگیزه ای اجرا کنند چقدر این برنامه های مردمی در محیط های رو باز نیاز بود و برای مردم ما در میان برنامه های آبکی و تکراری صدا وسیما نیاز بود، بخصوص اجراهای موسیقی خیابانی که برای ایمنی بخشی جسمی و روحی عموم مردم بسیار مناسب است. علاقه به موسیقی موضوع فطری است مثل همه زیبا دوستی های نهادینه شده در روح بشر از آهنگ طبیعت ، صدای پرندگان، آواز یک مادر برای آرام کردن کودک خود که اولین موسیقی در جهان محسوب می شوند. موسیقی فقط غذای روح و زبان احساسات نیست، بلکه درمانی برای جسم نیز هست تاثیر موسیقی بر انسان و سلامت جسم وروان ثابت شده است فعالیت های بسیار محدودی وجود دارند که باعث می شوند تمام بخش های مغز فعال شود و موسیقی یکی از این فعالیت هاست و این بهترین روش برای کم کردن استرس و انفعالات ناشی از آن در مغز باعث ایمنی بخشی بدن انسان در برابر مشکلات روزانه می گرددموسیقی بر روی عملکرد و متابولیسم بدن ،کاهش استرس و دید شما از محیط ونوع درک شما از محیط اطرافتان تاثیر می گذارد .ضربان قلب وفشار خون وحتی تنفس شما را تنظیم می کند .ترشح دوپامین را در مغز بیشتر می کند.این ماده شیمیایی رابطه مستقیمی با حالت سرخوشی واحساس رضایت دارد. ترومپت، ویالون و یا پیانوو دیگر سازها می توانند میزان هیجان صدا را تا 100 برابر افزایش دهند. باز به یاد همان جوانک هنرمند مودب می افتم که در چند دقیقه نشاطی به کوچه و همسایگان بخشید اگرچه نتونستم بهش برسم ولی حرف در دل مانده ام را اینگونه برایش می فرستم. دوست عزیز :هرکجا هستی با همان دل بزرگت بنوازبنواز آهنگ های زیبای را که چندی است به گوش انسانها آشنا نیستآهنگ های دل انگیز از یاد رفته .بنواز که موسیقی زبان مشترک همه موجودات عالم است... بنواز که روحی زخمی نوازش شودیا به گوشی آشنا آمد یا امیدی آفرید. هر کجا هستی زنده باشی هنرمند بزرگ مردم دوستنوشته : شاهرخ احمدزاده