درد عشق؛ راهی برای نجات جان

تا حالا به روزهای پردرد زندگی فکر کردی؟ روزهایی که گوشه ای می نشینی و جز ناله های پر سوز کاری از دستت بر نمی آید. زمین را چنگ می زنی. فرق نمی کند منشا درد چه باشد. جراحی، غده، سردرد، کمر درد و... در کل لحظات درد لحظات خاصی است. یک گستردگی فراگیر تمام هستی ات را در بر می گیرد. به شکلی که خودت را فراتر از خودت می بینی. مثل خدا بالا می روی. خودت سراپا چشم می شوی. در آن لحظات تمام دلخوشی ها و سرگرمی ها و شیرینی ها و تلخی ها در یک آن به سرابی در بیابان بی آب و علف تبدیل می شود. دردها می آیند تا ما را به جای دیگری ببرند. جایی که در حالت عادی پیدا نمی کنیم. می دانم خواهی گفت خاصیت علت و معلولی دنیای مادی درد و رنج کشیدن است. اما نکته این است که حتی همین حالات بی دوام می تواند رنگ زندگی ات را به دگرگون کند. اکنون سه ماهی از جراحی من میگذرد. دیگر دردها را به با علم حضوری نمی یابم. ولی چیزی که به خوبی بدان آگاهم این است که آن لحظات خالی ترین و ساکت ترین دقایق عمرم هستند. دلم کسی را می خواهد. کسی که می دانم اگر در کنارم باشد برای دردم جان می دهد. حتی اگر حاضر و ناظر نباشد، دوست دارم از وضعیتمبا خبر باشد. دلم می خواهد برای کسی ناله کنم. راستش را بخواهی در آن ثانیه ها جز همدردی و همدلی آدم به چیز دیگری نیاز ندارد. ولی چه باید کرد؟ معمولا اکثر آدم ها نمی فهمند. و حرف های اضافه می زنند. نکته مهم تر هم این است که آدم دلش درد دل آدم های معمولی را نمی خواهد. دلش همدردی یک عاشق پاک باخته را می خواهد. یک معشوق تمام عیار. نالیدن برای مادر و پدر نهایتا یکی دو روزی خریدار دارد. من نمی دانم آدم آنجا دقیقا چه می خواهد. فقط می دانم دلم می تپد برای یک دلی که در آن لحظه برای من تکه تکه شود. بگذار دقیق تر برایت بگویم. اصلا آدم ها محتاج عشق هستند. از مغز استخوان تا نوک پا هم غرق محبتشان کنی، برایشان کافی نخواهد بود. آدم به ما هو آدم نیازمند بی نهایت است. بی نهایت از هر کمالی که می شناسد. به خاطر همین مسئله است که شکسن عشقی اینقدر دردناک و جانفرساست. گاهی پیش می آید، همه به خوبی می دانیم این احساس و این رابطه کاری عبث و نابودکننده است. می دانیم نگه داشتن یک وابستگی برایمان جز آسیب حاصلی نخواهد داشت. ولی نمی توانیم رهایش کنیم. البته در این مرحله که سخت بودن فراموشی واضح است. سخن من بیشتر زمانی معنا پیدا می کند که کم کم توان فراموشی را پیدا کرده ای، اما هنوز قوایی در نهادت مانده که آن علقه را دودستی می چسبد. محکم می گذارد و نمی گذارد برود. معمولا زمانی هم که کی فهمد رفتن نزذیک شده است، بیشتر زور می زند. خاطرات را پررنگ می کند و جلوی چشمانت نمایش می دهد. اشتباهات طرف را می آورد و یکی یکی توجیه می کند. سو تفاهم ها را برطرف می کند. نگاهت را باز می کند. اشتباهات خودت را یادآور می شود و عکس العمل های او را به بهترین وجه تزیین می کند. خلاصه بگویم وقتی ناخودآگاه ما می فهمد زمان رفتن یک احساس رسیده است، با تمام قدرت آن را نگه می دارد. اگر این تلاش ها را در زمان صلح و آشتی خرج می کرد، همه چیز سرجایش باقی می ماند!به اینجا رسیدم تا این را بگویم. روح انسان تشنه عشق است. ولی نمی تواند آن را به شکل محدودی بپذیرد. ترجیح می دهد به باقی مانده های مستعمَل آن تمسک جوید نه اینکه باور کند عشقی که روزی بی انتها می پنداشته، امروز رو به زوال است. این عطش سیری ناپذیر انسان ها را تا مرز جنون می برد. خدایا ممکنست بدانم چرا درون ما چنین احساسی قرار داده ای؟چرا عشق بی نهایت اصلی ترین خواسته زندگی ماست؟ چرا در لحظه های مریضی و درد که روح رنجور و شکسته ای داریم این عشق طلبی بی نهایت شدت می گیرد؟ چرا دلمان دنبال چیزی و کسی است که نمی دانیم کجاست و چه می کند؟تو عشق خودت را هم راحت به ما نمی دهی! خودت می دانی که رسیدن به محبت تو اصلا آسان نیست. آخر این زندگی سراسر رنج را چه هدفی شایسته است؟ برای عشق زندگی می کنیم ومی میریم. دست آخر هم به آن نمی رسیم. در حسرت می سوزیم. این چه مجازات تلخ و سختی است برای هرکس که تو را نمی یابد؟ تو که قصد نداری به این راحتی خودت را در اختیارمان بگذاری، چرا آدم های تنبل مثل منی انتخاب راه سخت برایشان ممکن نیست، باید تا آخر عمر زجر بکشند؟!خدایا خودت می دانی...اصلا نمی دانم چه خواهم شد. چه خواهد شد و چه خواهی کرد و چه خواهم کرد .... فقط می دانم دیگر ادامه دادن به این روش برایم ممکن نیست. می دانم دیگر شدنی نیست. بریده ام و هرگز ادامه کار را ممکن نمی دانم. امیدی به خودم و آینده تلخم ندارم. پایان این بی تابی کجا خواهد بود؟ چه خواهد شد و من سر از کجا درخواهم آورد؟ تو خودت از احوال نا به سامانم بیشتر و بهتر خبر داری. از همه بدتر این است که وقتی غرق می شوم، دیگر تمایلی به نجات هم ندارم. راستش از آن روزی می ترسم که آنقدر غرق بشوم که دیگر از نجات بترسم. می دانم نقشه ابلیس همین است. همین که جوانی ام را بگیرد. جوانی که تمام شود، مهلت نجات به سر می رسد. می دانی فرق ما و شیطان چیست؟ شیطان کمال گرایی ندارد. و خوب می داند باید چگونه به هدف برسد. یعنی حتی اگر بتواند یک ثانیه از عمرت را بگیرد، می گیرد. دیگر نمی نشیند با خودش بگوید ای بابا این یک لحظه را هم ما گرفتیم چه فایده؟! او می داند که اگر این بنده همین یک لحظه را به یاد پروردگارش بود، چقدر فرد متفاوتی می شد. ولی ما ...