دیگه واقعا وضعیت به گ شده

یادم رفته صبح ها چرا از خواب بیدار میشدم. هرکسی الان بیاد زندگی من رو از نزدیک ببین قطعا شاخ درمیاره. کاملا شخمی. بدون هیچ برنامه ای. هییییچ برنامه ای ها. و جالب اینجاست خیلی اوکی دارم رفتار میکنم. اصلا انگار نه انگار. ساز و کارهای دفاعیم خیلی زیادن هر بار هر کدئو م و پیدا میکنم و سعی میکنم از بین ببرمش یکی دیگه به وجود میاد و دوباره کلی زمان میبره تا بفهمم ایراد کار کجاست تا بتونم با اونم مقابله کنم. الان شده اعتیاد. از بس استرس دارم و کلی کار عق افتاده که باید انجام بدم. پناه میبرم به حواس پرتی . Distraction . از هر نوعش. سعی میکنم اونقدر ذهنم و مشغول نگه دارم که به هیچ چیز دیگه ای فکر نکنم. حتی شب ها با اینک ه خوابم میاد و چشام داره بسته میشه بازم موبایل و کنار نمیزارم, چون میدونم لحظه ای که این کارو بکنم افکار استرس زا یا overthinking و خودخوری که ببین چقددر بی عرضه ای و هیچ کس بهت اعتماد نداره, نمیتونی یه کار و درس انجام بدی, ببین دوستات همه دارن پیشرفت میکنن و تو هنوز اون آدم 10 سال پیشی میاد سراغم. و من هیچ جوابی ندارم جز اینکه تاییدشون کنم. تایید این مسائل دیگه خیلی بدیهی شده در حدی کعه اگه کسی مستقم تو صورتم بگه خیلی عوضی هستی با ارامش بهش میگم, میدونم. همه رو ز خودم رنجوندم. همه رو. ( همین الان که این و مینوشتم رفتم یه دور هم فروشگاه های آنلاین و چک کردم. که چی نمیدونم)خیلی وضعیت به گایی شده. اصلا شبیه آدم های نرمال زندگی نمیکنم. هیچ چیزم نرمال نیست. حتی آنرمال ترین دوستام هم این و احساس کردن. احساس میکنم یه جورایی بعضی ها ازم میترسن. خیلی ها هم اصلا براشون مهم نیست. شید با خدشون میگن قاطی کرده که خوب واقعا هم درست میگن. اگر قاطی نکردم پس چیکار کردم! خجالت میکشم دوباره زنگ بزنم به دکترم بگم بازم میخوام صحبت کنیم! برم چی بگم؟؟ بگم از پس خودم برنمیام؟ بگم تو این سن نمیتونم یه تصمیم درست واسه زندگیم بگیرم! بگم شدم بنده غرایزم. آخرشم میدونم میرم دیگخ. نه از خودم خجالت میکشم نه از کس دیگه. اصلا کلا رنگ باخته همه چی. بعضی وقتا مامان یه چیزایی میگه که هر تایم دیگه ای اینار و میگفت خیلی بهم برمیخورد. الان فقط نگاه میکنم. شاید مردم خودم خبر ندارم. قطعا مرگ یه همچین شکل و شمایلی داره.سعی میکنم برنامه روزانه داشته باشم تا ب کارام برسم و بتونم حداقل روشون تمرکز کنم. ولی چیزی به نام تمرکز کلا وجود نداره. اصلا رخت بر بسته رفته از این دیار تمرکز. رو هیچ چیز تمرکز ندارم. دوستم حرف میزنه حواسم جای دیگه سات! کجاست ؟ نمیدونم. هیچ نظری ندارم. این همه فکر تو ذهنم هست. ولی اصلا نمیدونم دارم به چی فکر میکنم. بازم معتقدم دارم از شرایط فرار میکنم. در حالی که هر طرف هم فرار میکنم بازم با همون شرایط روبرو میشم. و بازم فرار میکنم. خوش به حالتون ار دوستا یخوبی دارین. یقیین داشته باشیتن اگر دوستای خوبی دارین خدا خیلی دوستون داره. متاسفانه من دوس خوبی ندارم که بتون تو این شرایط بهم کمک کن. هیچ کس و ندارم یعنی. منظورم هم از کمک این نیست که مثلا کار خیلی شاقی انجام بده. همین که کنارم باشه. همین که بتونم یه خورده از فکرهایی که تو سرم هست و بریزم بیرون و ازش بخوام به جای من به این مسائل فکر کن. چون من واقعا قدرت تشخیصم و از دست دادم. فرق درست و غلط و نمیدونم. ارزش هام برام بی ارزش شدن و به جاش بی ارزش ها برام ارزش شدن. تو این تقابل نمیدونم باید کدوم و انتخاب کنم که بعد ها به خودم بگم برنده. اصلا اینکه بخوای برنده باشی درسته؟! میترسم تو این مسیر اونقدر بعضی چیزها برام بولد بشه که خیلی هارو تو مسیر له کنم! همین الانشم دارم میکنم. احساسات خیلی ها برام نیست. شاید خیلی ها سعی میکنن بهم نزدیک شن ولی من خیلی بی رحمانه پس میزنمشون یا بهشون بی اعتنایی میکنم. واقعا من دنبال چی ام؟!!بعضی وقتا به شرایطم نگاه میکنم میبینم هر چی که میخوام دارم, یا حداقل مشکا آنچنانی ندارم که بگم این همه استرس بابت اونه! اصلا چرا کسی تو شرایط من باید اینقد زیر فشار باشه. قبلا این حس و داشتم که دارم خودم تنبیه میکنم. دارم به خاطر گذشته ام از خودم انتقام میگیرم. الان احساس میکنم دارم خودم میکشم. دستام و گذاشتم رو قلوم دارم فشار میدم. از ترس دارم خودم و میکشم. باید یه کاری بکنم. به یک تغییر بزرگ نیاز دارم. نمیدونم شاید تو پروسه اون تغییرم که دارم اینقدر اذینت میشم, شاید هم دارم از اون تغییر فرار میکنم که اینقدر در عذابم. قدرت تشخیص ندارم. به همین خاطر مثل یه آواره تو تاریکی فقط دارم میدوم, به امید اینکه تو این وضعیت دستم به جایی بخوره یا حتی کسی پیدام کن. واقعیتش احساس نمیکنم آخرش اتفاق های خوبی بیافته. چون این روز ها فقط حس از دست دادن داره برام.