پیشول،یه گربه عادی(2)

اگر قسمت 1 داستان رو نخوندین اول اون رو بخونین بعد برگردین اینجا و ادامه اش رو بخونید:)احساس درد و کوفتگی شدیدی دارم .تازه یادم میاد که چه اتفاقی افتاده بود ، ولی چی شد که غوله من رو نخورد ؟ یادم نمیاد.صدای پیشول و مامانم رو میشونم . مامانم؟خیلی عجیبه. چشمام رو باز نمیکنم و هیچ حرکتی نمیکنم تا اونا نفهمن من بیدار شدم . پیشول با صدای بلندی صحبت میکنه ولی صدای مامانم خیلی آرومه ، انگار نمیخواد کسی حرفاشو بشنوه . گوش هام رو تیز میکنم تا حداقل بفهمم پیشول چی به مامانم میگه ._خب آره یه روح تسخیرش کرده ، نمی دانم دقیقا چه روحیه ولی انگار باعث میشه بعضی از رفتار های لنا تغییر کنن ، مثلا بار اولی که دیدمش رفتارش نسبت به حرفای من خیلی عجیب بود . خیلی راحت حرفام رو باور کرد . مشکل اینجاست که نمیتونیم روح رو از بدن لِنا بیرون بکشیم اما اشکالی نداره . به وقتش روح از بدن لنا فرار میکنه ، خودتون که می‌دونین چی میگم . حداقل این روح یه فایده ای هم داشت . یعنی منظورم اینه که خب غولا انسان هایی رو که روح تسخیرشون کرده رو نمیخورن .تکان ریزی میخورم تا بهتر بشنوم و صدای مامانم رو میشونم که خیلی آروم چیز نامفهومی به پیشول میگه .ناگهان پیشول با همون صدای بچه گانه اش میگه : بالاخره بیدار شدی ! خوشحالم که حالت خوبه ، دیگه کم کم داشتم نگرانت میشدم.مثل اینکه لو رفتم . اونا فهمیدن که من بیدار شدم . در حالی که هنوزم چشمام بسته است با بی حوصلگی میگم : پیشول ، اینجا چه خبره ؟! _خودت چشمات را باز کن تا بفهمی .بی ربط؟؟ چشمام رو باز میکنم . دستم رو میبینم که زخمی شده و باندپیچی اش کردند .غیر از اون صدمه ای ندیدم . توی یه خانه ی نقلی عجیب غریب هستم . دیوارای سفید ، مبل های کوچولوی سبز، تابلو های سفید و سیاه و همچنین تابلو های نقاشی سوسیس بندری که از دیوار آویزون هستن!روی دیوار طاقچه های سبز کوچکی قرار داره که به نظر میرسه پیشول هر از چند گاهی روی آنها می‌نشیند یا ازشان بالا می‌رود. فرشی هم زمین خانه رو پوشانده . روی فرش هم رنگ های سفید ، سیاه و سبز به چشم میخوره . اکثر وسایل خونه همین رنگی هستن . پیشول هم رو به رویم نشسته .مامانم هم کنار پیشوله ، مو های بلند طلایی اش که مثل همیشه تمیز و مرتب بافته شده ، پوست سفیدش ، چشمای قهوه ای اش و لباس و شلوار آبی رنگ ساده اش رو میبینم . چمدان سیاه بزرگش هم به دیوار تکیه داده . از جا می پرم تا بتونم از پنجره ها بیرون رو ببینم . نور کمرنگی از پنجره ها به داخل میاد که نشون میده الان صبح زوده . بیرون از خونه حیاط بزرگی هست که در باغچه اش گل های عجیب و متفاوتی به چشم میخوره . خیلی گشتم عکسی بهتر از این پیدا نکردم...پیشول با خوشحالی میگه : از خونه ام خوشت اومده مگه نه ؟سرم رو تکون میدم و حرفش رو تایید میکنم.بازم کلی سوال دارم . به سمت مامانم برمیگردم و میپرسم: تو چطوری پیشول رو میشناسی؟ ما چجوری اومدیم اینجا ؟ مامانم که به نظر میرسه گفت و گوی طولانی ای با پیشول داشته و الانم خیلی خسته است ، با بی حوصلگی جواب میده : من سال هاست که این دنیا و خانواده ی پیشول رو میشناسم . داستان خیلی طولانی ای داره . اومدن به دنیای پیشول اونقدرام که تو فکر میکنی سخت نیست . الانم خیلی خسته ام چون درست بعد از اینکه از ماموریت برگشتم مجبور شدم تمام شب را به خاطر تو بیدار بمونم . باید کمی استراحت کنم . بعدا با هم حرف میزنیم و برات همه چیزو تعریف میکنم . باشه؟با ناراحتی میگم : باشه .چشمکی به من میزنه و بعد ، به یکی از اتاق ها می‌رود تا چرتی بزند . حالا فقط من و پیشول مانده ایم . با قیافه ی اخمالویی نگاهش میکنم. کاملا مشخصه هنوز خیلی چیزا رو به من نگفته و قصد هم نداره که بگه . ولی بالاخره یه جوری آخرش مجبور میشه همه چیز رو برام بگه .خیلی آروم ، با وقار و آرامش خاصی پنجول هایش را لیس می زند و عین یه پیشی کوچولوی مظلوم نگاهم می‌کنه . اینکه هیچی نمیگه و فقط پنجول هایش را لیس می‌زند داره اعصابم رو خورد میکنه . سکوت مطلقی حکم فرما شده . در حالی که با انگشت های دستم ور میروم ، سکوت را میشکنم و میگم : چرا هیچی نمیگی ؟ من کلی سوال دارم . پس چرا ساکتی ؟ پیشول جواب میده : آخه طبق حرفای مامانت هنوز آماده نیستی ‌. حق ندارم بیش تر از این بهت اطلاعات بدم . هنوز هیچ کاری از دستت بر نمیاد . برای همینم اهالی شهر ما برات وقت خریدن ! اونا ازت محافظت میکنن و نمی‌ذارن غولا به خونه ی من نزدیک بشن و بهت صدمه بزنن . یه ماه فرصت طلایی ! که البته در سه هفته ی اولش باید استراحت کنی . باید صبور باشی . هیچ جایی امن نیست و بیرون هم خیلی خطرناکه . تو و مامانت فعلا می‌تونین در این یه ماه پیش من بمونین . خونه ی من برای تو و مامانت به اندازه ی کافی جا داره . البته حق نداری بیرون بری. اون بیرون خیلی خطرناکه .آه بلندی سر میدم و میگم : حداقل میتونم توی حیاط گشتی بزنم دیگه ؟ _آره...آره میتونی.یهو چشماش گرد میشه و برق میزنه . از چشمای سبزش مشخصه که منتظر چنین لحظه ای بوده . با حرارت خاصی میگه : حالا که فعلا تو این مدت باید صبر کنیم ، میای با هم دوست باشیم ؟ آخه من تا حالا هیچ دوستی نداشتم.پیشول پسره ولی...تا می خواهم جواب بدهم ، صدای تق تق بلندی میاد .یه نفر داره محکم به در خونه ی پبشول مُشت میزنه . بازم احساس ترس تمام وجودم رو فرا میگیره . با صدای لرزانی میگم : ک...ک..کیه؟ادامه دارد؟نقاشی هایی که دوستم برای این پارت کشیده : ازش خیلی ممنونم بابت زحماتش? امیدوارم لذت برده باشید :) پ.ن: با تشکر از تاتسو ، سارا و حدیث که به من در نوشتن پارت دوم این داستان کمک کردند:)قسمت بعدی ...همین دیگه =)