تنهایی هوایی تمیز برای درون‌گراها

اولین (و البته تنها) مصاحبه کاری که رفتم، برای نخستین بار فردی مرا درون‌گرا خطاب کرد: «آدم درون‌گرایی هستی؟»پی‌بردن به درون‌گرایی من، صرفاً به خاطر جواب‌های کوتاهی بود که به سوالات می‌دادم؛ که آن هم با توجه به توصیه‌هایی که قبل از مصاحبه خوانده بودم، سعی کردم رعایت کنم. (مثل اینکه خیلی هم درست نبود!)وقتی می‌خواستم برای مصاحبه آماده شوم بیشتر از اینکه جواب سؤال‌های متداول را تمرین کنم، داشتم حرف‌هایی حاضر می کردم که اگر بحث به طرف برون‌گرایی، درون‌گرایی و مهارت‌های ارتباطی رفت، پرسش‌هایی که به دنبال نوشتن رزومه و مصاحبه کاری مرا درگیر کرد، بپرسم و جواب مصاحبه‌کننده را بدانم.اینکه مثلاً تصور مصاحبه‌کننده و مدیران از درون‌گرایی چیه؟ و فکر نمی‌کنند شاید از آنچه می‌بینند و می‌پرسند، اشتباه برداشت کنند؟ برونگراها تمام خواسته شما را برطرف می‌کنند؟ و...حس من بعد از شنیدن پرسش «آدم درون‌گرایی هستی؟»آن لحظه انگار یک صفت بد به من اطلاق شد. پس درونگرایی برای آن شرکت (و البته شغل‌ها و شرکت‌های دیگر) مناسب نیست!یعنی آن‌چنان بارِ منفی این کلمه داشت، که شاید در دلم گفتم: «وای فهمید که من درون‌گرا هستم»؟! و حتی نگفتم «بله»... جوابی دادم که انگار می‌خواستم منکر آن شوم یا مثلاً بهانه بیاورم!حتماً می‌گویید: «تو که به آن فکر کرده بودی؟» اما با وجود آن، بارِ منفی این کلمه در جو شرکت، فرصت باز کردن این بحث را به من نداد. همچنین فکر کردم بهتره که اشار‌ه‌ای نکنم و ممکن است از گفتگو پیش‌رو، برداشت بدی از رفتار من شود.چرا درون‌گرایی بار منفی دارد؟در دنیایی که برون‌گرایی حرف اول را می‎‌زند و نقطه مثبتی است، حرف‌زدن زیاد، به مهارت‌های ارتباطی، روابط عمومی بالا یا حتی اعتماد به نفس تعبیر می‌شود (البته به غلط)، بنابراین درون‌وگراها با شنیدن این مسئله پیوسته در حال تلاش برای اثبات خود و خلاص شدن از این بار منفی هستند.اگر جست‌وجویی از مقالات و کتاب‌ها در حوزه درون‌گرایی و برون‌گرایی کنید؛ تنها کتاب‌هایی مختص افراد درون‌گرا برای پذیرش خود به عنوان یک ویژگی خواهید دید، یا راه‌حل‌هایی که گویی درون‌گرایی معضل است.در مدرسه، دانشگاه، مصاحبه کاری و... افراد نیز سعی دارند خود را آدم فعال (!)، اهل کار گروهی و یا برون‌گرا جلوه دهند. یا به سمت برونگرایی حرکت کنند...حتی به عنوان یک آدم درون‌گرا، زمانی که دانشجو لیسانس بودم، در کارهای و پروژه‌های کلاسی به صورت گروهی کار می‌کردم؛ اگر افرادی بودند که به صورت انفرادی کار می‌کردند، متاسفانه منِ درون‌گرا معتقد بودم،آنها چه آدم‌های تک‌رو و مزخرف و... هستند.چرا جامعه در مقابل درون‌گرایی است؟جواب این پرسش را در سخنرانی خانم سوزان کین در برنامه تِد (TED) پیدا کردم:او می‌گفت: جواب در تاریخ فرهنگی ما ریشه دارد...در گذشته ارزش انسان‌ها به خودِدرونی و اخلاقیات بود (شخصیت مهم بود). اما در قرن بیستم، با فرهنگِ جدید، آدم‌ِکاری به آدمِ اهل تفکر، ترجیح داده می‌شد. اقتصاد کشاورزی به جهان تجارت‌های بزرگ تکامل یافت. مردم از شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ مهاجرت کردند. بنابراین باید خود را در بین آدم‌های ناشناس ثابت می‌کردند... باید روی انسان‌ها تأثیر می‌گذاشتند... پس انواع روش‌ها و کتاب‌ها برای دوست‌یابی، اثر‌گذاری، جذب کردن، کاریزما و... منتشر شد.واقعیت چیه؟واقعیت این است که برون‌گرا و درون‌گرای کامل نداریم...همه ما به جایی به کار تیمی و جمع احتیاج داریم، جایی به تنهایی، استقلال و... نیاز داریم. نه تنها درون‌گراها بلکه برون‌گرا هم باید توانایی انجام کارهایی به تنهایی و مستقل شدن در برخی فعالیت‌ها را داشته باشند. درون‌گراها در جمع انرژی خود را از دست می‌دهند، بنابراین تنهایی، هوایی تمیز برای ریکاوری و بازیابی این انرژی است. در انتها: دست از سر آدم‌های درون‌گرا و برتری برون‌گرایی بر درون‌گرایی بردارید... همه ما باید در نقطه‌ای کار تیمی و جمع را ترک کنیم، آن بازه به خود و دیگران فکر کنیم، اندیشه کنیم، کمتر حرف بزنیم، آرام شویم و...همه (حتی درون‌گراها) به آزادی برای انتخاب راه‌حل و راه‌کار منحصر به فرد خود برای برخی مشکلات نیاز دارند.درون‌گراها آنچه در تنهایی خود نیز بدست آورده و خواهند آورد، جایی دیگر به اشتراک می‌گذارند.