تکه رمان - تهران دود

به نام او که خالق برتر استدودها موجوداتی هستند، کاملا شبیه به انسان ها که درمیان آن ها زندگی می کنند. درواقع، زمانی انسان بودند ولی نیروهایی شیطانی تغییرشان داد و خوی درندگی و وحشی گری را در آنها تقویت کرد. این موجودات برای ایجاد رعب و وحشت، در قرن بیست و یک، در پایتخت استراژیک ترین کشور خاورمیانه، ظاهر می شوند و شروع به خوردن انسان ها می کنند.تفاوت های آنها با انسان ها احساس نمی شود مگر در مواقعی که خشمگین یا گرسنه شوند که در این مواقع، به شکل یک جسم شعله ور در آتشی خاکستری، به قربانی خود حمله می کنند و مثل آتش آن را می سوزانند. در این حالت، شباهت خیلی کمی به انسان دارند و مثل یک دیو یا خوناشام یا هر موجود فراطبیعی دیگر به نظر می رسند.به خاطر قابلیت های خاصشان در این حالت، به راحتی فرار می کنند ولی اگر تضعیف شوند، قابل دستگیری اند. و چیزی که آنهارا ضعیف می کند، آب است. مدیر کل اداره نیروی نظامی دینا، می گوید که ما فکر می کنیم به وجود آمدن ناگهانی این موجودات در این برهه خطرناک وضعیت ایران اتفاقی نیست. ده سال می شود که این موجودات به وجود آمده اند ولی در سه سال اول، هیچ اقدامی برای مبارزه با آن ها نشد. ولی بعد از اینکه پسر یکی از نمایندگان مردم تهران در مجلس توسط دودها خورده شد، دولت مجبور شد دستور تشکیل سازمان دینا را صادر کند و ما با توجه به فتاوای مراجع تقلید و متخصصان مبحث متافیزیکی، شروع به کار کردیم.طبق تحقیقات ما، در ابتدا یک فرقه انحرافی به نام دودمان خاکستری در جنوب تهران و بین بی خانمان ها رایج شد و از آنها چنین موجوداتی ساخت. انسان هایی که گرفتار این نیروهای شیطانی می شوند، به طور کلی تغییر می کنند. پس از مدتی این موجودات شروع به زاد و ولد کردند. این دود ها دیگر نمی توانند به انسان تبدیل شوند و وقتی ما دستگیرشان می کنیم، چاره ای به جز کشتن آن ها نداریم.تا قبل از این ایران مشکلات اقتصادی زیادی داشت. مشکلات فرهنگی زیادی هم داشت. همینکه نظام جمهوری اسلامی همچنان پابرجا بود برای همه غیر قابل درک بود. حالا، با حضور این موجودات، ثابت شده که ایران مثل همیشه سرسختانه به نفس کشیدن ادامه می دهد. ولی آیا در این جنگ هم پیروز می شوند؟در تهران، سازمان دینا پیروز می شود یا دود ها؟***اخبار شبکه یک: قربانیان حادثه حمله ی دود ها به عده ای از مردم، 59 نفر اعلام شد. صبح امروز، تعدادی از دود ها داخل یکی از سینماهای تهران، با حبس کردن قربانیان و شروع به کشتار آنها، خانواده های ایرانی را داغدار کردند. به محض رسیدن پلیس، دود ها ناپدید شدند. سازمان دینا همواره درحال تلاش برای مقابله با دودهایی ست که جان مردم را به خطر انداخته اند. حمله های دسته جمعی و حتی منفرد این موجودات پلید، خطری جدی برای تهران محسوب می شود که با تلاش های بسیار پلیس و سازمان دینا ...خانم نیکو سخن تلوزیون رو خاموش کرد و گفت: اعصاب آدم به هم می ریزه. اه.لبخندی کم رنگ زدم و به کارم مشغول شدم. کارگاه کوچیک توی گرمای تابستون یکم آزاردهنده می شد. خصوصا که کولر اینجا خراب بود و گوش خانم نیکو سخن هم برای تعویضش بدهکار نبود.عینکم رو یکم جلوتر کشیدم و روی کارم تمرکز کردم. من سرکارگر اینجا هستم و خانم نیکو سخن هم مدیر و صاحب کارگاه. برای همین این که همش سر کارگرها غر بزنم باعث شده به مرور توی این چهارسال، اخمو و عصبی به نظر بیام. ولی یک زمانی، من هم لبخند زدن بلد بودم. یک زمانی...توی این کارگاه کوچیک تولید کفش، این منم که با جدیت کار می کنم. اونم شاید به خاطر اینکه فراموش کنم. خاطرات تلخی که مزه ی تلخیش همیشه آزارم می داد.نیلوفر، همکارم که کنارم نشسته بود آروم بهم گفت: هی دختر! امشب پایه ای بریم یه جایی؟کمی سرم رو کج کردم و موشکافانه گفتم: کجا؟نیلو: یه مهمونی کوچیکه. تولد پسرعموی لیلا. من دوست دارم برم ولی تنهایی می ترسم. مامانم هم گفته فقط باتو بهم اجازه میده.اخمی کردم و گفتم: اجباری در کاره؟خودش رو لوس کرد: خواهش کنم چی؟!من: نه.نیلو: ولی...من: گفتم نه.پکر شد و قهر کرد. اهمیتی ندادم. به هرحال، دوست نداشتم از یه دوست معمولی بیشتر باهاش ارتباط داشته باشم.خانم نیکو سخن همونجوری که قدم می زد و مغرورانه نظاره می کرد، به سمت من اومد. سربلند نکردم. سرفه ای کرد. بازم اهمیت ندادم. این زن احمق یعنی این قدر بدش میاد اسم منو صدا بزنه؟ اینقدر منو پایین می دونه؟ آخه آدم اینقدر عوضی؟بالاخره گفت: خانم شاکری!سرمو بلند کردم و سرد گفتم: بله.یاد گرفته بودم با این زن پول دوست و اشرافی چجوری رفتار کنم. حتی از کارگر ها هم باهاش سرد تر رفتار می کردم. شاید بالاخره متوجه بشه مال و منالش و پورشه ی دم درش پشزی ارزش نداره.خانم نیکو سخن: بازار یابمون می خوان تو رو ببینن. طراحی بیشتر کفشامون با تو بوده. بیا تو دفترم. سری تکون دادم و گفتم: کارم که تموم شد میام._ گفتم الان بیا!از لحن دستوریش عاصی شدم. سرمو بلند کردم و با خشمی مخفی گفتم: کارم تموم بشه میام. زیاد نمونده.ترسید. چیزی نگفت و همونجور باد به غبغب انداخته، راهشو گرفت و رفت.دیگه دستو دلم به کار نمی رفت. به زور جفت این یکی رو هم درست کردم و پاشدم. عینکم رو عقب دادم و بلند شدم.به سمت دفتر مدیریت رفتم. در رو که باز کردم، با خانم معصومی روبه رو شدم. خانم چادری و مهربونی که تازه بازاریاب ما شده بود. دختر خوبی بود. ازش خوشم میومد.معصومی: سلام شاکری جان! چطوری دختر خوب؟لبخندی سرد زدم و گفتم: خوبم ممنون. کاری داشتید با من؟معصومی: آره عزیزم بشین. خانم نیکو سخن انگار رفتن.من: بله. درسته.نشستم. معصومی هم جلوم نشست. لبخندش کم کم داشت روی مخم می رفت. با مهربونی گفت: مدل جدید طراحی نکردی؟من: فعلا که نه. معصومی: دختر خوب و با پشتکاری به نظر میای.من: نظر لطفتونه.ریز خندید و گفت: چه متواضع هستن پرنسس! راستش استعدادت قابل تحسینه. دیپلم فنی حرفه ای داری؟من: نه. من تجربی خوندم. ولی علاقه ای بهش نداشتم. طراحی کفش رو بیشتر دوست داشتم.خودم تعجب کردم که چطوری بیشتر از سه جمله حرف زدم. شاید به خاطر این بود که واقعا از این دختر خوشم میومد. مغرور و خشک مقدس نبود. مثل بعضی از چادری ها جلف و مضحک هم نبود. حتی خنده اش هم به دل می نشست. معصومی: آها...عجب دنیای عجیبی. منم لیسانس بازرگانی دارم. من: کار خاصی باهام داشتید که گفتید بیام؟سرش رو که از تو فکر رفتن پایین انداخته بود بالا آورد و یهو دوباره لبخند زد و گفت: آره یه موردی بود که خانم نیکو سخن گفت که خودم بهت بگم. یکی از ارگان های پخش و صادرات از چند مدل خوشش اومده و تعداد بالا سفارش داده. خواستم بپرسم می تونی توی مدت کمی آماده شون کنی؟ به هرحال سرکارگری گفتن!دستور رو در قالب خواهش بیان می کرد. چه جالب! تاحالا همچین آدمی رو از نزدیک ندیده بودم.من: بله البته. اینکه از هر مدل چه تعداد باید باشه رو برام بنویسید ماهم در اسرع وقت آماده می کنیم.معصومی لبخندی زد و گفت: خوبه. راستی... میای ناهار مهمون من؟من: چی؟معصومی: تعارف نکن دیگه! بعد از تعطیل شدنت میام دنبالت. من: آخه کارگاه ساعت 3 تعطیل میشه! ما که عادت داریم ولی برای شما ناهار خوردن توی این ساعت دیر نیست؟معصومی: نه! خیلیم عادیه اصن! راستی...شاکری جان اسم کوچیکت چیه؟توی چشم هاش نگاه کردم. باید اسمی رو به زبون میاوردم که تقریبا ازش متنفر بودم. اسمی که بارها و بارها از زبون پدر و مادرم اونو شنیده بودم.دهنم رو باز کردم و گفتم: دلارام. دلارامم.خندید و دستش رو به سمتم دراز کرد: منم زینبم!***با هیچ بهونه ای نتونستم حریف زبون چرب و نرمش بشم. لامصب زبون نیست که. موندم این دختره از کدوم سیاره اومده که اینقدر زبون داره. بی اختیار لبخندی زدم. دوستش دارم. روحیه قشنگی داره. ای کاش همیشه همینقدر قشنگ بمونه.تقریبا همه کارگرها رفته بودن. در کارگاه هم بسته شده بود. ساعت 3 و نیم بود و من هنوز معاطل این خانم بودم. نمی دونم. اگه بهش قول نداده بودم که منتظرش بمونم شاید تا الان می رفتم. ولی به هرحال، شاید کاری براش پیش اومده.شماره اش رو هم که ندارم. پس بی خیالش اصلا.قاعدتا باید نیم ساعت پیش به مامان یا بابا پیامک می دادم که من نمیام خونه. ولی خب برای اونا زیاد مهم نیست. به نظر اونا من حق آزادی دارم. حتی اگه تا دو ماه خونه نرم اعتراضی نمی کنن. زیادی بهم اعتماد دارن!بالاخره سروکله ی ماشینش پیدا شد. یه پژوپارس سفید بود. به سمتش رفتم و سوار شدم. سلام کردم.جواب سلامم رو داد و بلافاصله گفت: به خدا شرمنده ام! یه کاری پیش اومده بود.من: اشکالی نداره.زینب: به خدا فکر کردم الان بیام نیستی! امیدم داشت نا امید می شد! چرا موندی خب؟ خندیدم و به شوخی گفتم: کی حاضره از ناهار مجانی بگذره؟خندید و گفت: تازه داره زبونت باز میشه ها!لبخندی زدم و چیزی نگفتم.زینب: بریم یه رستوران توپ...به مناسبت اولین روز دوستیمون! عا راستی تو چند سالته دلارام؟من: بیست و چهار.زینب: عه هم سنیم! بعد با لحنی شیطنت آمیز گفت: بهت میخوره تک فرزند باشی!من: آره ! درست حدس زدی!زینب خندید و گفت: منم تک فرزند بودم.من: بودی؟زینب: آره قبل از خورده شدن پدر و مادرم توسط دود ها.سکوت کردم. به جلو خیره شدم. دود ها. عجب موجوداتی ان. همه جا هستن.من: متاسفم.زینب اما انگار اصلا متاسف نبود: آره دیگه بعدش صاحب دوتا داداش و یه آبجی شدم!با تعجب برگشتم به سمتش. لبخندی زد و گفت: چهارده سالم بود که عموی بزرگم منو برد توی خونوادشون. من رو مثل دختر خودشون بزرگ کردن. ما با خونواده عموم خیلی صمیمی بودیم. با پسرعموها و دخترعموم همشیره بودم. برای همین برام سخت نبود که بتونم بشم دختر واقعیشون.بعد با حسرت گفت: ولی خب پدر و مادر واقعی یه چیز دیگه ان.من: درسته.زینب: ای بابا دارم روضه میخونم که! خوبه ها! ازین دخترایی نیستی که زود اشکت دربیاد! عین خودم!لبخندی زدم و چیزی نگفتم. لبخندی تلخ. شاید تلخ تر از قهوه های جمعه عصر که برای خودم درست می کردم و با نفرت می خوردم.بازهم خودش یکه تاز گپ نصفه نیمه مون شد: عا راستی عمه هم شدما! البته قراره به زودی خاله هم بشم. ولی خب عمه شدن خیلی رو مخه! دو تا برادرزاده شیطون دارم. یک سال فاصله دارن ولی مثل دوقلو می مونن. فائزه و فرهاد. باید ببینیشون! اینقدر گودزیلان که می خوای خفشون کنی!خندیدم. گفتم: عمه یا خاله شدن هم عالمی داره ها! حیف که هیچ کدومو تجربه نمی کنم.زینب هم خندید. کم کم از این خنده هاش بیشتر خوشم اومد. این دختر واقعا با آدم هایی که تاحالا می دیدم متفاوت بود. با همه دوستایی که تا الان داشتم و اکثرا فراموشم می کردن یا فراموششون می کردم. اونم فقط به مدرسه محدود می شد.با یادآوری دوران مدرسه یک جوری شدم. از مدرسه بدم نمیومد ولی عاشقش هم نبودم. با این وجود، خاطرات خوبی ازش برام نموند. خاطراتی که شاید ربطی هم به مدرسه نداشت! ولی مال اون دوران بود.یک دفعه، زمان برام متوقف شد. داشتم چی کار می کردم؟ می خندیدم؟ داشتم... دوست پیدا می کردم؟ گپ می زدم و لذت می بردم؟ آره ولی برای چی؟ به زینب حس اعتماد داشتم. ولی نمی دونستم چرا. شاید فکر کنید من از احتمال دود بودنش می ترسم. خب آره! توی این وضع و اوضاع هر کسی دعوت ناهار رو به این راحتی از یه غریبه قبول نمی کرد!ولی خب من دود هارو می شناسم. هیچ کس بهتر از من نمی تونه اونارو تشخیص بده. حتی اعضای سازمان دینا.زینب: هوی دوباره رفتی تو خودت که!لبخندی زدم و گفتم: چیزی نیست یکم فقط حرف کم آوردم!زینب: به نظر خیلی تنها میای.من: آره زیاد با هرکسی صمیمی نمیشم.زینب: اووو! من چه آدم خاصیم! (و بی قید و بند سرش را عقب برد و خندید) راستی دلی جون، به خاطر دود ها زود با کسی صمیمی نمیشی؟خواستم بیخیالم شه برای همین گفتم: آره.زینب: نمی ترسی من دود باشم؟تک خندی زدم و گفتم: من دود هارو می شناسم. تو دود نیستی.زینب: اووو! حالا تو دود هارو می شناسی. من از کجا بفهمم یه وقت تو دود نباشی؟تک تک کلماتش لحن شوخی داشت. برای همین خندیدم و گفتم: میتونی ریسک کنی! ببین می خورمت یا نه. بازم خندید و بعد یکم جدی تر شد: تو دختر خوبی هستی. نمی دونم چرا ولی حس می کنم حتی اگه دود هم باشی، دود خوبی میشی. ولی اگه خواستی تعارف نکنا! یه گاز بزن ازم!خندیدم. چه خوبه. برای لحظاتی حس می کنم این دنیا حد و مرز نداره. از خونه ی سرد و خاکستری خودمون زیاد خوشم نمیاد.منو برد به یه رستوران خیلی شیک. یکم نگران هزینه اش شدم ولی انگار ازین مایه دارها بود. از ماشین صفری که عموش انداخته زیر پاش مشخصه.ازم خواست سفارش بدم. من هم می خواستم غذایی بگم که گوشتی نباشه. با گوشت میونه خوبی ندارم. چه گوشت مرغ چه گوسفند.ولی زینب گفت: وا! دختری مثلا! دخترا به آهن و ویتامین ب نیاز دارن. آقا دو پرس میکس...نه نه! باقالی پلو با گوشت بیارین.آه از نهادم براومد. دیگه مطمئن شدم دود نیست. دود ها یا گوشت نمی خورن یا گوشت آدم می خورن!گفتم: زینب من گوشت دوست ندارم!اخمی کرد و گفت: تعارف می کنی؟من: نه واقعا میگم! من قیمه بادمجون رو ترجیح میدم. سری تکون داد و گفت: باشه هرجور دوست داری. و سفارش رو عوض کرد: آقا دوپرس قیمه بادمجون.گارسون هم سفارشش رو گرفت و رفت. البته قبلش نگاه هیزی به من انداخت که از دیدم هم دور نموند ولی اهمیت ندادم. دقت که کردم، زینب واقعا شیک پوش بود. مانتو گل بهی خوشرنگ که پارچه اش طرح های گل رز های تک داشت. آستینچه های سفیدی هم دستش کرده بود که تا پایین شصتش رو می پوشوند. روسری سفید طرحدارش رو هم لبنانی می بست و طلق هم به بالاش یه حالت قشنگی میداد. چادرش رو هم روی روسریش قرار می داد.به افق خیره شده بود. جالب بود اینبار اون ساکت شده بود. نگاهم تازه به حلقه ی توی دستش افتاده بود. پس شوهر داشت و به من می گفت بیام ناهار؟صداش کردم: زینب جان..برگشت به سمتم و گفت: بله ؟لبخندش خیلی دلنشین شده بود. گفتم: ازدواج کردی؟به حلقه توی دستش نگاه کرد. خندید و گفت: الکی مثلا! هنوز عروسی نکردیم. ولی خب زیاد هم همو نمی بینیم.خواستم سکوت کنم. زیاد عادت نداشتم پرس و جو کنم ولی انگار خودش دوست داشت ادامه بده: خیلی سرش شلوغه. وقت نداره تا باهم غذا بخوریم. من هم که معمولا دیر می رسم خونه. عمو اینا غذاشونو خوردن. من تنها غذا می خورم. برای همین خواستم باهم ناهار بخوریم.من: من هم معمولا تنها غذا می خورم. زینب: پدر مادرت خونه نیستن؟به دروغ گفتم: نه. به خاطر همون دیر خونه رسیدنمه که تنها ناهار می خورم.خندید و گفت: بازم خوبه! خیلی بده که یه نامزدی داشته باشی که...آهی کشید و ادامه نداد. سرشو انداخت پایین. می گفتن آدمای شاد غصه هاشون زودتر پیدا میشه. مثالش خود این. گفتم: خب برای چی انتخابش کردی؟لبخندی روی لبش نشست و سرشو بلند کرد. همونطور که دستش رو پایه ی چونه اش می کرد به افق خیره شد و گفت: احمد خیلی با احساسه. ولی درون گراست. بروز نمیده.آدم خوبیه. اخلاقش و منطقش رو دوست دارم. ولی شغلش یکم رو مخه. خصوصا برای منی که توی بچگیم پدرومادرم توسط دودها از بین رفتن. نمی خوام احمد رو هم از دست بدم.آهی کشیدم: پس از مامورین سازمان دیناست.زینب: آره. راستی میدونی دینا یعنی چی؟من: نه!زینب: مخفف " دود یعنی ننگ ایران" هست. لبخندم جمع شد. سرمو زیر انداختم و گفتم: که اینطور.زینب خندید: وا! چرا به تو برخورد؟بازم خندید. منم سریع خندیدم و گفتم: نه آخه دلم واسه دودها سوخت! همین.بعد ناشیانه گفتم: ولی فکر نکنم تو دلت به حال دود ها بسوزه. نه؟زینب: نمی دونم. همه فکر می کنن خیلی باید از دود ها بدم بیاد یا ازشون بترسم که ننه بابامو کشتن. ولی اینطور نیست. حس خاصی نسبت بهشون ندارم. ولی خب به نظرم به هرحال موجوداتین که بندگون خدا وجود دارن دیگه! هرچند گناهکارن که خدارو فراموش کردن. گرچه خیلی جنایت کردن ولی به نظر من، هرچی باشن، روح دارن.سری تکون دادم و گفتم: درباره سازمان دینا چه فکری می کنی؟زینب: چمیدونم! این مملکت کم مشکل داره! این دودها هم فقط بهونه دادن دست دولت که به بقیه مشکلات نرسه. این همه گرونی و فقر فرهنگی و مالی توی جامعه هست. دولت خودش یه پا دوده که داره شیره مردم رو می کشه. مالیات های مختلفو افزایش میده. بخور بخوره دیگه تو مملکت!خندیدم و گفتم: انگار دلت خیلی خونه!زینب: خیلی! بازم به نظر من اونجور که باید و شاید با دود ها مبارزه نمیشه. کار دولت همیشه نصفه نیمه است! دود ها کیارو فکر می کنی می کشن؟ پولدارارو که توی خونه هاشونن یا تو ماشینای شاسی بلند لم دادن؟ نه بابا میرن همونی که سر کوچه بیکاره مفش آویزونه رو می کشن. گرچه میگن براشون فرقی نداره کیو بخورن. ولی به محض اینکه دود ها چندنفر از اون آقازاده هارو به فنا دادن، سازمان دینا برپا شد!سری تکون دادم: آره. مثل زالو افتادن به جون ملت. حتما باید یکی از خودشون کشته شه تا به فکر بیفتن.زینب خندید: باز خدا خیر بده اون دودی رو که رفت پسر یکی از همون وزیر وزرارو خورد! بلکه اینا یکم به فکر بیفتن!یکم فکر کرد و گفت: البته از حق نگذریم کلا این چندسال اخیر خیلی قتل هاشون هدفمند تر شده. کسایی رو می کشن که آدم فکرشو نمی کنه.گارسون غذارو آورد. زینب با عشق به قیمه بادمجون ها نگاه کرد و گفت: دمت گرم با این انتخابت! منم اینو از چلو گوشت بیشتر دوست دارم. مزه اش بیشتر می چسبه.لبخند عمیقی به زینب زدم و انگار که چیزی یادم افتاده باشه گفتم: آخ! دستامو نشستم! شرمنده من چند دقیقه...اومدم بلند شم که زینب گفت: بی خیال بشین. اینجا دستمال مرطوب داره.و به بسته های کوچیک روی میز اشاره کرد. یکم از حواس پرتیم خجالت کشیدم و فقط گفتم: آها.دست هامونو تمیز کردیم و مشغول غذا خوردن شدیم. دقت که می کردم، وجه اشتراک هام با زینب کم نبود. من هم خانواده ام مذهبی بودن و توی سازمان دولتی کار می کردن.پدر و مادر من آدمایی ان که بیشتر توی کارشون غرق شدن تا زندگیشون. نمی فهمن چجوری دارن زندگی می کنن. نمی فهمن دخترشون داره چه کار می کنه. اصلا زنده است؟توی به دست آوردن پول و قدرت بیشتر دست و پا می زنن ولی از وقتی یادم میاد وضع ما متوسط رو به پایین بود. هنوز نتونستم آپارتمانی بزرگ تر از 80 متر بخریم و هنوزم ماشین بابا در حد پراید و تیبا مونده. چرا؟ چون اینجا تهرانه. یک شغل دولتی ساده به تنهایی نمی تونه کمک زیادی به بالا کشیدن سطح زندگی کمک کنه.بابا و مامان همیشه می خواستن موجبات آسایش منو فراهم کنن. خدا شاهده قصد بدی هم نداشتن. ولی من اینجوری شدم. این همه بلا سرم اومد و هیچ صدایی هم در نیومد. هیچ کسی نفهمید. نفهمیدن سر دختر سوگلیشون، بین این همه گرگ چه بلایی اومد. اگه فقط یکم بیشتر توی خونه بودن شاید این اتفاق نمی افتاد.دقت که کردم، دیدم موقع غذاخوردن زینب حرفی نمی زنه. ای کاش می زد. اونجوری من دیگه اینقدر فکر نمی کردم.بعد از غذا، رفت حساب کرد و رفتیم بیرون. ازش تشکر کردم و اونم همچین برگشت گفت بتمرگ سره جات که یک لحظه تعجب کردم! یادم نبود این زینب چادری، خیلی شوخ و بی شیله پیله است!منو تا دم خونه مون رسوند و بعد رفت. البته شماره ام رو هم گرفت. بد نیست. حداقل گاهی وقت ها باهم سرگرم میشیم.یکم دلم براش سوخت. نامزدش وقت نداره، منو گیر آورده بردتم ناهار! عجب زمونه ای شده.کلید انداختم تو و درو باز کردم. وارد پارکینگ آپارتمان شدم. هوا هنوز روشن بود. اهل تعارف نبودم و الکی برنگشتم به زینب بگم بیاد تو. چون دوست ندارم تنهاییم و سکوتش رو خراب کنم.رفتم سراغ آسانسور و دکمه چرک گرفته اش رو فشار دادم. روی شماره 5 مونده بود تکون هم نمی خورد. چند تا چشمک زد و بالاخره صداهای داغونش بلند شد و با پت و پت راه افتاد که بیاد پایین. آهی کشیدم و به حالت دعا روبه آسمون گفتم: خدایا این بار هم سالم منو برسون بالا!درش باز شد ولی وسطاش گیر کرد. تقریبا همه عادت کرده بودن. اگه سایزت متوسط بود می تونستی ازش استفاده کنی!رفتم تو و شماره 4 رو زدم. در بسته شد و دوباره پت و پت ها شروع شد. همینجوریه دیگه. اینقدر جنس آشغالی میسازن به چهارسال نکشیده زرتش درمیاد. مال حروم می خورن بعد میگن چرا فساد و ظلم تو جامعه است!به افکار ایده آل گرایانه خودم پوزخندی زدم و گفتم: همچین از مال حروم و حلال حرف می زنم انگار خودم خیلی آدم بی گناهیم.آره من بی گناه نیستم...مثل اون روز که فهمیدم برعکس، چه قدر آشغالم...***خون بود...چکه می کرد از دست هام. نمی تونستم باور کنم تبدیل به همچین حیوونی شدم...می خواستم جیغ بزنم یا گریه کنم ولی نمی شد. کیمیا گریه می کرد و صدام می زد: دلارام! زود باش باید بریم. اینجا جای موندن نیست.به هشت نفری نگاه کردم که کف سالن نفله شده بودن و جسد هاشون هم یکم پاره شده بود. آراد یکیشون رو با لگد کمی جابه جا کرد و به سمتمون اومد._حالت خوبه دلارام؟_من...چیکار کردم؟_کاری که باید می کردی._ولی من...بغضم نمی گذاشت نفس بکشم. فضا خفقان آور بود. نمی تونستم تکون بخورم. نشسته بودم روی زمین و نگاه می کردم به اون جسد هایی که توی چند حرکت ترکیبی از پا درشون آورده بودم.من یک درنده شده بودم._آراد...اینا آدمای بدی بودن؟آراد آهی کشید: دلی خودت که دیدی. سر دخترها و خدمتکاراشون قمار می کردن. نفوذ زیادی توی یکی از بانک های مهم تهران داشتن. دلارام اونا باید از راه برداشته می شدن!_ولی یکیشون قمارباز نبود! آدم خوبی بود._خشک و تر یه وقتایی باهم می سوزن. مهم نیست. خودت رو درگیر نکن. بیا...حمید داد زد: یگان ویژه خونه رو محاصره کردن! باید بریم.و محو شد. ولی من و کیمیا و آراد زخمی بودیم. انرژی از دست داده بودیم. نمی تونستیم تمرکز کنیم و دود بشیم. کیمیا با ترس به آراد گفت: آراد چه کار کنیم؟آراد: چاره ای نیست. بریم سمت پشت بوم!و دستم رو گرفت و شروع کرد به دویدن. مثل مرده ها دنبالش بودم. صدای ریختن اون کماندوهای سیاهپوش رو به داخل خونه می شنیدم. می تونستیم بهشون غلبه کنیم؟ نه.هرسه ی ما می تونستیم حضور یک مرد خدا رو بین اونا حس کنیم. کسی که جادوی دودمان خاکستری رو می تونست با یک اراده خنثی کنه. اون مرد خدارو می شناختم. یکی از همکار های بابا بود که بهش عمو می گفتم.مشغول دویدن از پله ها بودیم که پام پیچ خورد و نتونستم ادامه بدم. آراد منو کول گرفت و فرار کردیم. رفتیم روی پشت بوم. ولی اونا رسیدن. مجبور شدیم با چنتاشون درگیر بشیم. درگیری ای که یک رد پارگی عمیق روی بازوم کاشت و در نهایت، با وقاحت اون مرد خدارو کشتم. هیچ وقت نفهمیدم چرا...چرا از خودش دفاعی نکرد؟فرار کردیم. برگشتیم به مخفی گاه. ولی بعد از اون، من دیگه هیچ وقت اون آدم سابق نشدم.