عضوی به نام معده

از سر شب از سوزش معده کلافه شده بودم. هر چه دوا درمان سنتی و شیمیایی بود انجام دادم ولی افاقه نکرد. انگار معده‌ام از اینکه کلی مایع و جامد درونش ریخته بودم، بیشتر عصبانی شده بود و این‌بار علاوه بر سوزش مثل طبل می‌کوبید. آخرین راه‌حل را در قالب آبجوش نبات خوردم و روی تخت دراز کشیدم. یک‌کم از تپش افتاد. فکر کردم اصلا کار معده به چه درد می‌خورد وقتی یک شام و چندتا میوه را نتواند هضم کند؟ تازه کار اصلی را روده می‌کند. چه می‌شد اگر خداوند به جای معده، یک عضو بهتر می‌آفرید؟ یا مری را مستقیم به روده وصل می‌کرد؟ آن‌وقت دیگر مشکلات معده هم نداشتیم. هر چه دلمان می‌خواست می‌خوردیم و مستقیم از روده جذب می‌شد. این درد معده هم هیچ‌وقت سراغ‌مان نمی‌آمد. از این فکر خنده‌ام گرفت. با خودم گفتم آخر این هم آرزو است که تو داری؟ مگر می‌شود بدون معده زندگی کرد؟آن‌شب گذشت و من در پی مشکلات بعدی بر آن شدم تا به درمان قطعی معده‌ام بیفتم ولی برای گرفتن وقت نزد دکتر گوارش امروز و فردا می‌کردم. چند ماه بعد در یک همایش مربوط به بیماری‌های زنان شرکت کردم. سخنران جلسه یک خانم دکتر فوق تخصص بیماریهای زنان بود که البته لازم نمی‌دانم نامش را ببرم.این که چقدر صحبت‌هایش به دل می‌نشست و شبیه سخنرانی‌های کسل و خسته کننده نبود، بماند. تمام یک ساعت اول راجع به بیماریهای زنان صحبت می‌کرد و همه محو صحبت‌های خانم دکتر بودند؛ تا اینکه موضوع صحبتش را چرخاند و از بیماری‌های زنان به اهمیت سلامت عمومی زنان کشاند. می‌گفت:« شما خانم‌ها باید خیلی به خودتان برسید. خانه‌دار و شاغل فرقی نمی‌کند. مجرد و متأهل فرقی نمی‌کند. به فکر خودتان باشید. به سلامت خودتان اهمیت زیادی بدهید. ورزش کنید، خوب بخورید. خوب بگردید. شما که سالم و شاداب باشید یک خانواده و یک جامعه شاداب است.»یکی از خانم‌های ردیف جلو خواست تکه‌ای بپراند گفت:« وقت نداریم خانم دکتر! ما خانم‌ها از صبح که بیدار می‌شویم هزار تا بدبختی و گرفتاری داریم با بچه‌ها و کارهای خانه. دیگر فرصتی نیست به خودمان فکر کنیم» به اینجا که رسید دکتر چند لحظه‌ای مکث کرد. نگاهی به ردیف جلو انداخت و گفت:« چرا این حرف را می‌زنید؟ یک نگاهی به من بیندازید؟ در نگاه اول چه می‌بینید؟ لابد پیش خودتان گفتید ما مثل شما نمی‌توانیم زندگی کنیم. بله درسته شما نمی‌توانید مثل من زندگی کنید. می‌گویم چرا؟ در نظر شما من یک خانم دکترم که هر روز سر یک ساعت مشخص می‌روم مطب و برمی‌گردم خانه و هیچ اتفاق غیرمعقولی در زندگی‌ام نیست. درسته؟ نه! اینطور نیست.»همه مبهوت نگاه می‌کردند. خانم دکتر جرعه‌ای آب از لیوان کنار دستش نوشید و ادامه داد: « من از صبح که بیدار می‌شوم ساعتی را ورزش می‌کنم. وقتی از خانه بیرون می‌زنم، یا بیمارستان جراحی دارم و یا دانشگاه تدریس می‌کنم. بعداز ظهرها مطب هستم و شب را هم با خانواده‌ام می‌گذرانم. دو بار در هفته مابین برنامه‌ی کاری باشگاه می‌روم. با این‌حال هنوز احساس می‌کنم خیلی وقت تلف شده دارم. می‌دانید چرا این تصورات مدام در مغز من رژه می‌رود؟ می‌دانید فرق من با شما چیست؟»سکوت سنگینی در سالن حکم‌فرما شد. همه منتظر ادامه‌ی صحبت‌های دکتر بودند: « فرق من با شما این است که من عضوی به نام معده در بدن ندارم و شما دارید. من به راحتی شما نمی‌توانم غذا بخورم. به دنبال یک بیماری پزشکان مجبور شدند معده‌ام را در بیاورند، ولی هنوز زنده‌ام و زندگی می‌کنم. در حال حاضر مری من مستقیم به روده‌ام وصل شده. زندگی برایم از حالت عادی در آمده، ولی نا‌امید نشدم و قدر زندگی باقیمانده‌ی خودم را بهتر از شما می‌دانم. برای همین می‌گویم به فکر خودتان باشید.»همه ساکت شده بودیم و من به یاد معده درد چند ماه پیش خودم افتادم و‌ اینکه هنوز برای درمانش سهل‌انگاری می‌کردم. همایش تمام شد و بیرون از سالن دکتر برای پرسش و پاسخ نشسته بود و چند تایی از خانم‌ها دورش را گرفته بودند. وقت خروج چشمم خورد به بشقابی که جلوی خانم دکتر متخصص زنان بود و داخل آن دو تکه بیسکویت پتی‌بور بود. دکتر هنگام صحبت بیسکوییت‌ها را به تکه‌هایی اندازه‌ی فندق تقسیم می‌کرد و با ذره‌ای آب میوه قورت می‌داد.