خطوط خالی از تلاقی

نیمه‌های شب از خواب پریدم و در کسری از ثانیه به خوابی عمیق رفتم.من بودم و رادمهردر خروجیِ باغی مجللسنگ فرش شدهغنی از روح و انرژی آسمانش را درختان در برگرفته بودندوزمینش راگلدانهای بزرگِ حامل درختچه‌های تزئینی که با دقت خاصی مسیر را نشان می‌دادند.هوا کمی سردزمین خیسآسمان ولی خشکگرم صحبت و قدم زدن بودیم و حس و حالم حاکی از رضایت و سرخوشی آن روز عصر داشتکه ناگهاندختری با موهای بلند و بلوند که تا روی آرنجش ریخته بود وپالتویی کرمی و کوتاهو بوتی که به زور خودش را به زیر زانو رسانده بودکمی هیجان زده نزدیکم شد و مرا با لبخند به جشنی در همان شب دعوت کرد.نه مکان را میدانستم نه علت را نه آن دختر را...ولی چون همه چیز متعلق به آن زمان و مکان بود، اعتماد کردم تا خوابم ادامه پیدا کند...پس پذیرفتم.از در خروج بیرون زدیمدستهایم در جیب پالتو‌ام بوددلم قنج رفت از دعوت شبانهبرای دیدن آنهمه شوق نیاز به کاویدن چهره‌ام نبودخوشحالی تمام قد، عیان و عور دست به کمر در چشمانم ایستاده بود.هیجان‌زده به رادمهر خیره شدم و پرسیدم چه ماهی هستیم؟منتظر پاسخش نماندمدر جواب خودم گفتم ، مهر !وای امروز ۴ مهر بود !رادمهر کنج لبانش را کمی پایین داد ، ابروانش را بالا و با نگاهی گیج و پر سوال از بالای عینک نگاهم کرد.گفتم امشب تولد گلشیفته دعوتیم.مطمئنم.باور کن.نگاهش بوی شماتت و سرزنش گرفت که مدام از سر تا پایم و بالعکس را لیس میزد.لگدی محکم به سطل رنگش زدم و گفتم بخدا فراموشش کردم.اما تاریخ تولدش یادم هست. چیزی عجیبی نیست، حافظه‌ام قویست!قانع نشد...چشمانش را تنگ‌ و تنگ‌تر و پره‌های بینی‌اش را گشادتر کرد.گفتم از ذهنم پاک شده ولی خب... قلب هم حافظه دارد.اصلا ول کن این حرف‌هاروکادوکادو چی بخرم ؟باید خیلی خاص باشهآها!تابلویی از چهره‌اش میکشم.در فکر موهای چربم بودمو لباسی که باید بپوشم...و در کمتر از آنی به مهمانی رسیدمدر حیاط بزرگیتخت‌ها کنار حوض بزرگی در سایه‌ی درختان چیده شده بودند.خودم را در آخر مهمانی دیدم.اکثر مهمان‌ها پراکنده شده بودند و درحال خداحافظیو من کنار تختی نزدیک به تو ایستاده بودم.سعی می‌کردم بی‌تفاوت نگاهت کنمو تو خوشحال از حضور من ولی سرد؛ صدای تپش قلبم خط بطلانی بر فراموشی‌ات کشید.ظاهرم را حفظ کردم.دستپاچه و بی‌تاب نزدیکت شدماز تو پرسیدم کی نقل مکان کردید اینجا؟گفتی اوایل سالگفتم همان‌ روزها در خواب دیده بودم...نزدیکت نشستموناشیانهمثل صیادی مستدستم را روی پایت گذاشتم تا لذت لمس حضورت در رویایم جاری شود.اما تیر صیاد مست به خطا رفتو تو مثل خرگوشی که گرمای حضور صیاد را حس میکند، در چشم بهم زدنی گریختی.از خواب پریدم ، سعی کردم دوباره به خواب بروم باید انتهای رویا را می‌دیدم...به تو برگشتمساعت از نیمه شب گذشته بودهنوز تعدادی از دوستان در حیاط بودندموسیقی پایانی نواخته شدجمعیت یکی یکی دورت حلقه زدندحلقه تنگ و تنگ‌تر شد مرا به میانه‌ی میدان دعوت کردنددرست مقابل صید رمیده‌ام...موی مشکی چون شَبَقت، تا روی شانه‌ات ریخته شده بودسینه‌هایی سفید و نرم و برجستهو توسینه‌ایِ یاقوت سرخت رویش با وسواس قرار گرفته بودمثل لکه‌ خونی روی تکه ابری.پیراهن یقه باز دلبری‌‌ات از جنس مخمل سرخ به سرخی شراب شیراز تا مچ پاهایت ریخته شده بود که سفیدی پوستت را دوچندان می‌کرد.ضرباهنگ اوج گرفتصدای دست‌ها هم...و من با قلبی که در روی پیراهنم می‌تپیددستم را دور کمرت حلقه کردم و تو را سمت خودم کشیدمدست دیگرت را گرفتمنگاه خسته‌ام را روی لبانت انداختم و به خوابی عمیق رفتم.آسمان آن شب خیلی روشن بود.رقصیدیم باهر چرخش موجی از رنگ و بویت اطراف را پر می‌کرد.همانطور که می‌چرخیدی، دستت از دستم رها شد و چرخ زنان دور شدیچرخشت اوج گرفت از صهبای دامنت بر همه جرعه‌ای نوشاندیو چرخان از بین جمعیت به لبه‌ی حوض رفتی و سپس روی آبچرخیدی و چرخیدی و چرخیدیماهی‌ها هم از ساغر دامنت مست شدندپاهایت را بوسه باران کردندنسیمی که از بین درختان می‌وزید تا به تو رسید گردباد شد و موهایت را تا آسمان بالا بردتا ماهو پلی شد برای رسیدنتا حسرت ماهی برکه‌ی کاشی و ماه آسمان بودن برای همیشه تمام شود.ماهی‌ها از تو بالا رفتندپشت سرهم بدنت را می‌بوسیدند و می‌رفتندوقتی آخرین ماهی را به ماه سپردیبه زیر آب رفتیحوض یکپارچه اقیانوس سرخ شراب شدو تو در زمین فرو رفتیو من هرچه کنار حوض خم شدم و صدایت زدمانگار صدسال بود که نبودیاز خواب پریدمو باز هم تلخی حضور بی تلاقی‌مان در امروزم و هر روزم جاری شد...