داستان کوتاه/ سین هفتم

- آقا ببخشید: این سنبل‌ها چنده؟- قابل نداره آبجی. 25 هزار تومن. همین چند تا مونده. جفت ببر 40 تومن.- نه آقا. دو تا مزه نداره. برای هفت‌سین از هر سین یکی بسه. این رسم هفت‌سین منه. بعضی از رسم‌ها همین‌جوری قشنگن. بدون دست‌کاری!- ای بابا آبجی. بگو نمی‌خوام و تمام دیگه.- باشه. نمی‌خوام. همین یه دونه رو می‌برم. همون 25 تومن!***سنبل نازدارم رو دست می‌گیرم و با وسواس می‌رم سمت ماشین. جاشو محکم می‌کنم جلوی صندلی شاگرد که حواسم بهش باشه و می‌شینم پشت فرمون. قبل از حرکت یه بار دیگه همه‌چیز رو تو ذهنم چک می‌کنم که مبادا چیزی از قلم افتاده باشه. ظاهرا که همه‌چی سرجاشه. آینه و شمعدون سیلور خوش‌نقش و نگارم، شمع‌های ظریف و یکدست سفیدم، قرآن کوچولوی ساده و سفیدم، ظرف‌های سفالی فیروزه‌ای دلبرم، کاسه تخم‌مرغ‌های رنگینم، نقاشی سه‌بعدی ماهی کوچولوم و ... خوبه، انگار همه‌چی سر جاشه.تو همین فکرام که چشمم می‌افته به ساعت ماشین و دلهره می‌افته به جونم. با عجله حرکت می‌کنم. هنوز کلی کار دارم و وقتم خیلی کمه! دیر بجنبم باید هفت‌سینم رو تو ماشین پهن کنم. اونم تک و تنها...هوا یه جوره طنازی بهاره. اصلا انگار از هرسال بهارتره!!!مثل همیشه که جذاب‌ترین قسمت بهار برام، پیدا کردن هزار تا رنگ سبز مختلف تو برگای تازه متولد شده‌ی یه درخته، رانندگی می‌کنم ولی چشمم بیشتر تو حاشیه جاده و لابه‌لای سبزینه‌های درخت‌ها دودو می‌زنه. سبزهای هزارتوی بهار همیشه منو سرسبز می‌کنن. به قول سهراب:"من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هوشیار است!در دل من چیزی است مثل یک بیشه‌ی نور، مثل خواب دم صبح و چنان بی‌تابم که دلم می‌خواهدبدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوهدورها آوایی است که مرا می‌خواند..."نزدیک خونه‌ی بابا که می‌شم قلبم مثل همیشه بی‌قراری می‌کنه و دختر کوچولوی لوس بابا از تو وجودم سرک می‌کشه به بیرون.می‌رسم و با عجله و با صدای بلند سلام می‌کنم و تند تند همه‌ی ماجرای خریدمو تعریف می‌کنم... بابا اما ساکت و پرلبخند می‌ایسته و نگام می‌کنه.- محمودآقا جون اینا رو از دستم بگیری کسی نمی‌گه چرا؟- عه؟ واقعا؟ من فکر کردم می‌گن چرا !!! برای همین کمکت نمی‌کنم. می‌خوام خودکفا بار بیای بابا.- والا شما دیگه شور خودکفا شدن منو درآوردی. بیا کمک دیگه. اگه نیای شیرینی‌جونت رو نمی‌دم بهتا.- عه یعنی چی؟ گرو کشی می‌کنی دم سال تحویل؟- دیگه‌دیگه. همینه که هست! مامان و امیر کوشن پس؟جواب سوالمو نمی‌ده و به جاش می‌خونه:- خدا وَرِت داره، وَر وَر و وَر وَرِت داره. همش دیگه وَرِت داره!!!(عادتشه تا کم میاره از این شعرای مخصوص خودش می‌خونه و می‌ره رد کارش!)بی‌خیال کمک کردنش می‌شم و دور و برم رو نگاه می‌کنم تا ببینم کجا سفره بندازم بهتره که هم همه‌چی جا بشه و هم بشه خودمون بنشینیم دورش..جای مناسب رو پیدا می‌کنم و اول با آینه و شمعدون شروع می‌کنم. آینه رو که می‌ذارم هم‌زمان با تنظیم زاویه‌اش بابا رو می‌بینم از تو آینه. خوش‌تیپ و کراوات زده بهم لبخند می‌زنه و می‌گه چیه خوش‌تیپ‌تر از من ندیدی؟ می‌خندم و دلم ضعف می‌ره براش.قرآن سفیدم رو ایستاده می‌گذارم، جوری که نیمی از تصویرش تو آینه بیفته. شمعدونی‌ها رو بر خلاف عادت مرسوم دو طرفه آینه نمی‌گذارم. یکیش رو کنار قرآن می‌گذارم و اون یکی رو نگه می‌دارم تا جاش پیدا بشه. دونه‌دونه سینای هفت‌سینم رو درمیارم و تو ظرفای خوشکلم می‌گذارمشون و توی سفره انقدر جابه‌جاشون می‌کنم تا تو بهترین جای ممکن قرار بگیرن.سنبل قشنگم که یه طرف آینه می‌شینه، می‌شه اولین سین امسالمون و بعد به ترتیب سیب، سماق، سرکه، سنجد، سبزه (که البته سبزه من سال‌هاست که از دونه‌ی گندم و عدس سبز نمی‌شه. سبزه من برگ‌های سبز گلدون‌هاست). حالا هر سال قرعه به نام یکیشون می‌افته و امسال پِتوس زیبا نقش سبزه سفره‌مون رو بازی می‌کنه. به نظر من سین‌های هفت‌سین آدم‌ها لزوما نباید شبیه هم باشه. مثلا یکی ممکنه سیر بزاره یکی سیب. یکی ساعت یکی سنبل. یکی سرکه یکی سکه. یکی سنجد یکی....اصلا این قصه سرِ دراز داره. یه عالمه سین و یه عالمه سلیقه‌!!!کم‌کم صدای مامان و داداشم میاد.مامان آروم‌آروم میاد سمتم و می‌گه ولش کن دیگه خوبه چقدر وسواس داری مادر.و علی در حالیکه دهنش پر از شیرینیه دوباره دستاشو می‌بره سمت ظرف شیرینی و در جواب مامان می‌گه مثلا می‌خواد بگه من با سلیقم و پر از شیطنت به من نگاه می‌کنه.حرصم در میاد و شکلاتی که نمی‌دونم کی و از کجا اومده تو دستم رو پرتاب می‌کنم سمتش که رو هوا می‌گیرتش و می‌گه دمت گرم!!!بابا رو به علی می‌گه انقدر سربه‌سر دختر من نذار.اما کو گوش شنوا؟؟سبزه رو به عادت همیشه می‌گذارم وسط سفره و برگ‌هاش رو تاب می‌دم بین همه‌چی.یه بار دیگه می‌شمارم: سنبل و سیب، سماق و سرکه، سنجد و سبزه....و دوباره تکرار می‌کنم: سنبل و سیب، سماق و سرکه، سنجد و سبزه....یه سین کمه انگار!سین هفتم...آهان قرار بود سکه باشه. سکه‌ای که میون ظرف اسفند جا خوش کنه به بهونه‌ی برکت مالِ امسال.کیفم رو برمی‌دارم و زیر و روش می‌کنم. نخیر! چیزی نیست. پر استرس و بی‌قرار رو به بقیه می‌گم:مامان، علی، بابا تو رو خدا یه سکه بهم بدین. زود باشین.همشون فقط با تعجب نگام می‌کنن. بعد مامان می‌گه حالا مهم نیست انگار اگه هفت تا نشه سال تحویل نمی‌شه!!!علی با مهربونی دست می‌کشه رو سرم و می‌گه بی خیال جوجه!از تو آینه رو به بابا می‌گم این تن بمیره تو هم سکه نداری؟- نه والا.- مگه می‌شه تو همیشه جیب‌هات پر از صدای جیرینگ جیرینگ پول خورده.می‌گه مرگ الی (الناز) ندارم... حالا ولش کن مهم نیست.عصبانی‌تر نگاهش می‌کنم و می‌گم خیلی‌ام مهمه. با شش تا سین که نمی‌شه.صدای شمارش معکوس ساعت سال تحویل بلند می‌شه و من دلخور و پربغض به همشون نگاه می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم که چرا ما خانوادگی حتی اهل ساعت مچی بستن هم نیستیم؟میون بغض و آه من، بابا با همون سرخوشی همیشه میاد جلو و سین‌های تو سفره رو جابه‌جا می‌کنه. یه کم از اسفند رو برمی‌داره و دور کلمه "سید" رو تو سفره باهاش قاب می‌گیره و می‌گه بیا اینم سین هفتمت بابا...!اینو می‌گه و از تو همون آینه دود می‌شه و می‌ره تو عکس خوش‌تراشه روی سنگ که حالا گوشه‌ی هفت‌سین منه..!صدای توپ سال تحویل هم‌زمان با افتادن اشکم بلند می‌شه.سین هفتم امسال سکه‌ی تو جیب بابا نبود."سِید" روی سنگش بود!!! الهام السادات کرمانی فروردین 1400