ته نشین (بخش یک)

بعد از همزدن قهوه ام آن را هورت میکشم.موهای تنم از تلخی اش سیخ میشود.شِکر لازم دارد.قوطی حلبی شکرم را برمیدارم و آنرا چپه میکنم.اندازه یک کف دست شکر دارد و برای یک وعده قهوه کافی است.مشکلی ندارد.قهوه را تا انتها هورت میکشم،کاملا تلخ است.و بعد شکر های خیانتکار را میبینم.ته نشین شده اند.انگار نه انگار که با هدف شیرین کردن آنها را توی قهوه خالی کردم.آنها فقط پایین رفته اند.بدون اینکه مسئولیتشان را انجام دهند.آنها هم مثل زندگی به من خیانت کردند.حتی شکر هم به من خیانت کرد.از زندگی غیر قانونی ام در طبقه زیرزمین این آپارتمان کوفتی خسته ام.تاریکی کسل کننده شب آزارم میدهد.هیچ چراغ روشنی وجود ندارد.چشمهایم نیاز به دیدن دارند.تلوزیون را روشن میکنم و روی مبل پخش میشوم.فوتبال.انتظار دیگری هم نداشتم.آیس کنارم مینشیند.از فوتبال خوشش میاید.نور تلوزیون روی صورتش میرقصد.انعکاسش را در چشمهایش میبینم.چشمهای براق و مشتاقش برای فوتبال.همیشه همینطور بوده،چنان با هیجان نگاهش میکند انگار اولین بار است دارد تماشایش میکند.انگار نه،واقعا اولین بار است دارد تماشایش میکند.به ساعتم نگاه میکنم:هشت و چهل و نه دقیقه.یازده دقیقه تا لحظه اتفاق مانده.با حساب نکردن پنج دقیقه ای که همیشه کات میخورد شش دقیقه.سه ثانیه دیگر از گوشه چشم نگاهم میکند و لبخند میزند.چشم هایش به سمتم میچرخند و لب هایش لبخند شیرینی به من تحویل میدهند که قبلا عاشقش بودم.نمیخواهم حتی یک بار دیگر هم چشمم به آن بیفتد.از آن لبخند حالم به هم میخورد.کاش لااقل اخم میکرد.کاش کشتنش ساده تر بود.پنج دقیقه بعدی طبق معمول کات میخورد_رویش نشسته ام.دسته چاقو در دستم است.خون.همه جا.میدانم فایده ای ندارد،اما میخواهم دوش بگیرم.یک حمام گرم و نه چندان دوست داشتنی.لباس هایم را روی مبل پرت میکنم و توی وان میروم.شیر را باز میکنم.آب گرم آهسته آهسته بالا میاید.خون او که هنوز روی دستهایم است آب را سرخ میکند.لامپ مهتابی حمام چشمک میزند و پت پت میکند.مثل پیرزنی غر غرو است که نمیتواند حتی یک ثانیه هم این حمام درب و داغان را تحمل کند.دفتر خاطراتم را باز میکنم.روز شصت و پنجم:امروز قهوه خوردم.به همراه آیس فوتبال دیدم.حمام رفتم.میخواهم فردا تی شرت آبی ام را بپوشم.خسته کننده است.چهل و پنج دقیقه تا ریست مانده.شب به خیر.به اتاق خوابم میروم.کار هر شب را تکرار میکنم.فکر کردن به قتل آیس...چه اتفاقی افتاد؟باید بفهممباید از این زندان لعنتی آزاد شومباید از این چرخه زمانی بیرون بیایمو تا نفهمم آن شب چطور و چرا او را کشتم هیچ کدام از این اتفاق ها نمی افتد.بلهاین چرخه ی خسته کننده و لعنتی که از ساعت هفت و نیم تا ساعت ده مدام تکرار میشود تقصیر خودم استاین مجازات من است.خوابم میبرد...بیدار میشوم.ساعت هفت و نیم است.بیدار شده ام چون شام نخورده خوابیده بودم و حالا گرسنه هستم. خودم را کشان کشان به سمت یخچال میبرم.یک خیار بر میدارم و همانطور که آنرا گاز میزنم به سمت اتاقم میروم و تی شرت آبی ام را میپوشم.گوشی ام زنگ میخورد.آیس.میگوید یک ساعت دیگر میرسد و مطمئن است غافلگیر میشوم.قبول میکنم.تابحال تلاش کرده ام منصرفش کنم.بارها.اما نشد.او میاید.فکر میکند حتما از اینکه برایم کیک تولد خریده هیجان زده میشوم.قرار بود ندانم.اما میدانم.از یخچال پیتزایی که بازمانده شب قبل _در واقع شصت و هفت شب قبل_ است را برمیدارم و گرم میکنم.تابحال بیست و هفت بار آنرا بعنوان غذا خورده ام.مزه اش را سانتیمتر به سانتیمتر میدانم.بعد هم گلودرد میگیرم،پس مجبور میشوم نوشیدنی گرم بخورم.روز های قبل تر شیر میخوردم،اما روز تکراری قبل فهمیدم زیر کمد یک قوطی قهوه سالم افتاده.همین کشف جدید را امروز هم تکرار میکنم.باید زودتر میفهمیدم.آیس زنگ در را میزند و من در را برایش باز میکنم.با هیجان و چشمهایی که میدرخشند کیک را به سمتم میگیرد و تولدم را تبریک میگوید.برای خوشحال نشان دادن خودم تلاشی نمیکنم.به هرحال او قرار است نیم ساعت دیگر بمیرد.میرود اتاق تا لباس هایش را عوض کند.قهوه میخورم.شکر میریزم اما همچنان تلخ است.ته نشین شده اند.هرگز نمیخواهند با من همکاری کنند.تلوزیون را روشن میکنم.و روند همیشگی را طی میکنم.و آیس را میکشم.و تلوزیون را خاموش میکنم و مقابل جنازه آیس کیک تولدم را میخورم.روز شصت و ششم:تی شرت آبی پوشیدم.پیتزا خوردم.قهوه خوردم.به همراه آیس فوتبال دیدم.و همینجا خشکم میزند.چرا دارم روزانه مینویسم؟جواب را میدانم.چون کسی از من خواست.اسمش در مغزم نفوذ میکند و باعث میشود از ترس بلرزم.لیام.اما لیام که بود...؟و اینجاست که به خاطر می آورم...ته نشین(بخش دو)