جشن عروسی؛ مهمانی سیندرلا

اگر بخواهیم صادق باشیم و واقع بینانه به جشن‌های عروسی نگاه کنیم، می‌فهمیم که زیبایی این جشن تا چه اندازه عجیب و غریب است. جشن عروسی شباهت زیادی به مهمانی سیندرلا دارد. فرشته مهربان یا همان کسانی که مجبورند ماه‌ها اضافه کاری کنند و برای مخارج جشن چک بکشند، خسته از ماه‌ها دوندگی و «این را ببین، آن را بخر، حالا از اول»، در حالی که از شدت استرس و خستگی قادر به ایستادن روی پاهایشان نیستند، دستِ نیمه جانشان را برای آخرین بار تکان می‌دهند و آخرین کارت را می‌کشند و‌ حساب‌های بانکی خالی شده «بیبیدی بابیدی بوووویی» می‌خوانند و عروسِ خسته و عصبی بالاخره در لباس سفیدش فرو می‌رود. بالاخره روز ویژه فرا می‌رسد و آرایشگرها به اندازه یک روزِ کاری روی صورتِ از نفس افتاده‌ی عروس فرچه می‌کشند و مو و مژه پیوند می‌زنند و او را تبدیل به انسانی دیگر می‌کنند و آینه را جلوی صورتش می‌گیرند. عروس بعد از دیدن زنِ توی آینه، ابتدا «ببخشید، شما؟» ای می گوید و بعد از چند لحظه می‌فهمد خودش است. پس چون پول زیادی به پای آرایشگاه ریخته، لبخند می‌زند و می‌گوید: «حالا پرنسس شدم. بی نقص و رویایی.»مردم برای هر چیزی پول بیشتری خرج کنند، بیشتر باور می‌کنند که عاشقش هستند. شاید هم جرئت شکایت ندارند؛ چرا که هر لحظه ممکن است جیبِ خالی شده‌شان دست در آورد و دو کشیده توی صورتشان بخواباند و بگوید: «حداقل از روی من خجالت بکش اَس‌هُل!»عروس و داماد با ماشینِ قرضیِ گل زده (همان کدوی کالسکه شده) راهی محل جشن می‌شوند و یک دفعه چشمشان به تعداد بیشمار آدم‌های رقصانی می‌افتد که پیش از این هرگز در زندگی ندیده بودند. آنها در مهمانی عروسی‌شان متوجه می شوند تعداد زیادی از اقوام که در این سال‌ها همچون مردگان رفتار می‌کردند و اثری ازشان نبود، یک دفعه سر از خاک بیرون آورده‌اند و دارند آبمیوه طبیعی شان را با نی سر می‌کشند. «اون کیه که داره آب طالبی ما رو می خوره؟ فامیل شماست؟» «فکر نکنم، احتمالاً فامیل شماست. ولی متاسفانه اونی که الان سومین لیوان آب انار رو برداشت از نوادگانِ داییِ مفقود الاثر ماست.»عروسِ خسته با پاهایی که در کفش پاشنه بلند تاول زده و از قوزک پایش خون سرازیر است، رو به دوربین لبخندهای فاخرِ پرنسسی می‌زند و داماد که در کل زندگی‌اش نیم‌تکانی به شانه و کمر نداده بوده، حالا با ترانه‌ای که تا حالا نشنیده، والسی من در آوردی می‌رقصد و برگزار کننده جشن، پرنده‌های سفید را به آسمان می‌فرستد و مراسم آتش بازی راه می‌اندازد و داماد که تا نواحیِ پیشانی زیر قرض فرو رفته سوار بر اسب، ناشیانه به سوی عروس می‌تازد و فیلمبردار کات می‌دهد و از آنها می‌خواهد همه چیز را یکبار دیگر تکرار کنند.بیشتر مهمان‌ها که می‌دانند این ازدواج هم احتمالاً عمر چندانی نخواهد داشت، گازی به موزهایشان می‌زنند و بی‌توجه به عروس و داماد که دارند روی گل‌های پر پر شده غلت می‌زنند، از دی‌جی می خواهند بندری پلی کند.ساعت 12 می‌شود. مهمان‌های بیف استروگانف و جوجه کباب خورده، آرزوهای خوبِ دم دستی‌شان را نثار زوج خوشبخت کرده و رفته اند تا وسط برهوت دنبال ماشین هایشان بگردند. عروسی تمام شده و جادو از بین رفته. صبح روز بعد دیگر نه خبری از تاج و اکستنشن موها و گریم سینمایی هست و نه خبری از ماشین گرانبهای اجاره‌ای. لباسِ سفیدِ پرنسسی احتمالاً برای همیشه راهی انباری می‌شود و کت شلوار دامادی که از همین حالا تنگ شده، گوشه کمد خاک خواهد خورد.عروسیِ پر خرج تمام می‌شود. پرنسس و شاهزاده راهی خانه 60 متری اجاره‌ای می‌شوند و ماه‌ها کار می‌کنند تا قسط وام‌های تمام نشدنی مهمانی را بدهند.یک سال بعد با پیژامه و لباس خانه، عکس های فوتوشاپ شده‌ی عروسی را نگاه می‌کنند و با یادآوری پول‌های خرج شده لبخند تلخی می‌زنند و می‌گویند: «اما عجب مهمونی‌ای بود؛ بی نقص و رویایی.» بعد دوتایی زل می‌زنند به غروب خورشید و جیبِ خالی با حالتی تهدیدآمیز برایشان سر تکان می دهد.