خاطره نویسی

دیروز ۲۴ آبان بود. من نمیدونستم این روز یک روز ویژه است. صبح یک دفعه از خواب پریدم و به ساعت نگاه کردم. نه و ربع بود. به مریم قول داده بودم که تمام این مدتی که برای امتحان بانک مرکزی تو کتابخونه درس میخونه بهش ملحق بشم و پا به پاش درس هام رو مرور کنم. نیم ساعت پیش پیام داده بود «امروز نمیای؟ من خیلی وقت اینجام». سریع دست و صورتم را شستم و دم دستی ترین لباس هام رو پوشیدم. روسریم کمی چروک بود و موهام احتیاج به روغن آرگان داشت تا از حالت وز خارج بشه اما بدون توجه فقط آماده شدم و رفتم کتابخونه تا بیشتر از این بدقول نشم. بعد از یک ساعت کلنجار با کتابم گوشیم زنگ خورد. سریع از جام بلند شدم و از اتاق مطالعه زدم بیرون. سرم پایین بود و پاهام از حفظ خودشون جلو می رفتند که دانگگگگ!! در کتابخونه که شیشه ای بود و با حس گر کار می‌کرد خاموش بود و من محکم خوردم بهش «هنوزم سرم درد می‌کنه». با خجالت به کتابدارها نگاه کردم که سرشون رو گذاشته بودند رو میز از خنده میز رو گاز می‌گرفتند. از خجالت فقط یه لبخند مسخره زدم. بالاخره که از خنده سیر شدند در رو برام باز کردند. کمی از حادثه اول گذشته بود و من کمی داشتم عبارات کتابم رو می‌فهمیدم که کتابدار در رو باز کرد و از لایه در بلند گفت: «خانوم ها حجاب رو رعایت کنید که فرماندار میخواد بیاد بازدید!!»آخه فرماندار چرا امروز که من چشمام پف کرده و موهام وز و روسریم چروک و رو پیشونیم یه ورم کوچیک جا خوش کرده باید بیاد؟چند دقیقه بعد فرماندار با یک کت و شلوار بسیار خوش دوخت که خط اتو شلوارش شق و رق دهن کجی می‌کرد به من و روسریم، وارد شد. بوی ادکلن فرماندار و عکاس ها که چلیک چلیک از فرماندار و ما عکس می‌گرفت توجه همه رو جلب کرد. سعی کردم جوری پشت کتابم قایم بشم و جوری خودم رو غرق درس نشون بدم که نخواد الکی با من خوش و بش کنه که مثلا ای ایها الناس ببینید من چقدر فرماندار خوبی ام! اما فرماندار تصمیم گرفت درست رو به روی من بایسته و با من خوش و بش کنه و کنار من عکس بگیره. وقتی که بالاخره رفت، فکر کردم وااای با این قیافه یعنی این عکسا رو کجا منتشر میکنند؟ اصلا چرا باید دقیقا همین امروز پاشه بیاد اینجا... یک ساعتی گذشت و درس خوندن من که عملا هیچ بازدهی نداشت دوباره به وقفه خورد‌.دوباره در اتاق مطالعه باز شد و این بار یک خانوم که مانتو شلوار سبز فسفری پوشیده بود و من را یاد مجری ها و خبرنگارا تلوزیون می‌نداخت وارد شد. شاد و شنگول یه جور که انگار اینجا برنامه رنگین کمان و مام مهمون های کوچولو برنامه گفت: «خوب بچه های گلم من از شبکه پنج اومدم که یک گزارش از کتابخونه محل شما تهیه کنم و با چند تا از شما خوشگل خانوما مصاحبه کنم، کی میخواد مصاحبه کنه؟»صدا از هیچکی بلند نشد. خاله شادونه که یه لبخند بزرگ داشت سمت من اومد و گفت: «تو میخوای مصاحبه کنی؟»من که داشتم به سر و وضع ام فکر میکردم و سیبیل های جوونه زده ام از شوک سیخ شده بودند میخواستم بگم : خاله من حتی ماشین لباسشویی ام خودم روشن نمیکنم! اما فقط به علامت نه سر تکون دادم و یک جوری رو کتابم خیمه زدم که مثلا چقدر دارم درس میخونم...خلاصه خودمون رو جمع و جور کردیم و میز و صندلی ها رو کمی مرتب کردیم و شبیه اینا که مثلا حواسشون نیست دارند ازشون فیلم و عکس می‌گیرند رفتار کردیم. در یک حرکت ناخودآگاه یک لحظه سرم رو بالا آوردم و همونجا شکار لحظه ها شدم! با دوربین رخ به رخ! حس اون مهمونی رو داشتم که داره دو لپی باقالی پلو با ژله میخوره که دوربین روش زوم کرده... اون لحظه فقط داشتم فکر میکردم چطور یک جوری تو خونه و فامیل شبکه پنج رو تحریم کنم...بالاخره اون روز تموم شد. خسته از درس نخوندن خواستم از کتابخونه برم بیرون که، روی در کتابخونه که صبح باهاش تصادف کردم یک پیام تبریک چسبیده بود: روز کتاب و کتاب خونی مبارک!#خاطره