رمان دنیای ناآرام پارت دوم به قلم مهدخت مرادی

پارت دوم رمان دنیای نا آرام به قلم مهدخت مرادیبردیا نگاهی بهم‌انداخت و حرصی دستاش و توی جیباش فرو برد... واقعا که...بابا چطور می‌تونست. چطور می‌تونست به بهترین دوستش خیانت کنه...تا جایی که به یاد دارم جهانگیر مقدم یکی از بهتری دوستای بابا بود. اونم تو صنعت مد دسته کمی از بابا نداشت. اما مثل اینکه بالا رفتن بابا و به ثبت رسوندن یکی از معروف ترین برند ها به اسم خودش فقط از سر رقابت با جهانگیر مقدم بوده و بس. هیچ وقت فکرش و نمی‌کردم حتی به رفیق خودشم رحم نکنه!...با صداش از فکر بیرون اومدم؛_ دنیا جان عزیزم...این اولین و اخرین کاریه که دارم ازت می‌خوام...خواهش می‌کنم انجامش بده بعد برو هر غلطی دلت خواست بکن اگه من گفتم چرا بیا یقه ام و بچسب...نمی‌خوااام... انجامش نمیدمبردیا پرید وسط بحث و با اعصبانیت گفت:- توهم بخوای انجامش بدی من نمی‌ذارم...مگه من بی غیرتم بذارم با یه اقا پسر دیگه بری تو رابطه ...پارسا کافیه هفت پشتم بود که عین کنه بهت چسبیده بود و ول کن نبود...بحث اون که تموم شدو رفت پی کارش...رو کردم به بابا و در ادامه گفتم:...بعدشم تو پارسارو یادت رفته...یادت رفته چه بلایی سرش اومد...من فقط رفته بودم یسری سند و مدرک که باباش تو گاوصندوق خونه اش می‌ذاشت و واست بیارم پسره ی بیچاره نابود شد...الان کجاست؟...تو دیوونه خونه...می‌فهمی؟...کارش به دیوونه خونه کشیدبابا کلافه داد زد:- ده بس کنید دیگه سرم رفتمنو بردیا هم‌دیگه رو نگاه کردیم و سکوت اختیار کردیم که نزنه چشم و چالمون و دربیاره.. سرم و زیر انداختم و آروم لب زدم:...خیلی خب آروم باش کَر شدم...حرصی پوفی کرد و سعی کرد آروم باشه..._ دخترم...اونایی که کارشون به دیوونه خونه می‌کشه چوب کارای باباهاشونو می‌خورن دیگه با اعصبانیت پاشدم و به سمت پنجره ی بزرگ اتاقم رفتم. پرده ی سفید سرتاسری و کنار زدم و به محوطه ایی که چند تا از محافظ های قوی هیکل بابا توش قد علم کرده بودند خیره شدم...یعنی میخوای بگی منم یه روزی چوب کارای تورو میخ‌ورم‌دیگه... اره؟_ عزیزه من بردیا که قرار نیست هیچ وقت تورو تنها بزاره... نه بردیا؟صدای از بردیا بلند نشد. پیدا بود که هم عصبیه دلخوره و هم تو فکر...اما واقعا بابا ،با خودش چی فک کرده بود. فکر کرده بود که من انقدر احمقم که بدون این که چیزی ازش بخوام کاری که می‌خوادو انجام میدم؟هه...مثل این که یادش رفته بود من دخترشم از خون اون...تمام من شبیه به اونه...من کاری و بی دلیل و بدون اینکه برام سودی داشته باشه انجام نمیدم. اون می‌دونست من چی می‌خوام، اون می‌دونست من واسه ی چی بال بال میزنم. اون از خواسته ی من مطلع بود. پس چرا کاری نمی‌کرد؟ چرا بی حرف فقط درخواست اش و گفت؟نکنه فکر می‌کنه مثل گذشته جلوی دستوراتش سر خم می‌کنم و هر کاری که دلش می‌خواد و باب میل‌اش انجام میدم؟ اگه بهم اجازه می‌داد. اگه قبول می‌کرد که برم‌پیش مامان با تأسف تمام میزدم زیر قول هایی که تو گذشته به خودم دادم و واسش کاری که می‌خواست و انجام می‌دادم......به هر حال من حرف خودم و زدمنفس عمیقی کشیدو بعد یه سکوت طولانی که آدم و به شک می‌نداخت که تو اتاقه یا نه گفت:ـ اگه بگم با درخواستی که داده بودی موافقت میکنم چی؟یهو حالم از این رو به اون رو شدآهاا...حالا شد...لبخند رضایت بخشی روی لبام نشستبردیا کنجکاو گفت:ــ کدوم درخواست؟!واسه این که پرو نشن لبخندم و محو کردم و برگشتم به سمتشون......واقعا ؟!نگاهی به بردیا کردم و گفتم:...هیچی عزیزم چیز زیاد مهمی نیست...ــ چیز زیاد مهمی نیست ولی تو با شنیدن تأیید بابات صورتت گل انداخت......چی داری میگی بردیا زده به سرت ؟ـ جالب این‌جاست انقد این مسئله ایی که داری ازم پنهان می‌کنی مهمه که حاضری قول هاتو و زیر پا بذاری و دوباره بری با یه اقا پسر دیگه ارتباط بگیری و زندگی کنی...از سر اعصبانیت داد زدم:...بردیااا انقد رو مخ من نرو به اندازه ی کافی اعصابم بهم ریخته هست...بابا فقط داشت تماشامون می‌کرد شاید می‌دونست که اگه خودم هم بخوام کاری که می‌خوادو انجام بدم بردیا نمی‌ذاره واسه همین هم چیزی نمی‌گفت که بردیا بره...بردیا با اعصبانیت پا شدو به سمت در خروجی اتاقم رفت!...?? عزیزای دلم کامنت بزارید تا پارت بعدی و بزارم...