عمه‌ی تو گوشی...!

داستان از کرونا شروع نشد. داستان یه کوچولو بعد از شیوع کرونا شروع شد. ماشین علی رو قرض گرفته بودم تا با سینا بریم دکتر. بعد از عمل جراحی مینیسک زانوی سینا با این که خودمون رو قرنطینه کرده بودیم ولی مجبور بودیم حداقل برای یک چکاپ پیش دکتر بریم. دقیق خاطرم نیست چی شد که من از صندلی راننده منتقل شدم به صندلی پشت راننده، و من و سینا همراه با علی و الهه داشتیم به خانه‌ی آن‌ها می‌رفتیم. الهه داشت با آیفون قشنگش یواشکی از من فیلم می‌گرفت و ثبت خاطرات می‌کرد. داشت می‌گفت آره رفتم فلان دکتر که فلان دارو رو قطع کنم...که ناگهان انگار یکی با چکش محکم زد روی دوزاری کج من... بله! اون جا بود که فهمیدم تو هستی! از شدت خوشحالی جوی اشکی روان کردم که نپرس... آن‌قدر کودکانه و احمقانه داشتم گریه می‌کردم که امیدوارم هیچ وقت از مادرت نخواهی آن فیلم را نشانت دهد. چیه این تکنولوژی! عمه باید باوقار و سنگین باشه، با جیبی پر از شکلات‌های عجیب و غریب، و دهانی پر از نصیحت. نه مثل منِ بچه‌ندیده! خلاصه بگم تو اندازه‌ی یک نخود هم نبودی که عمه‌ات توی دفتر خاطراتش نوشت "من چه قدر خوشبختم که دارم عمه می‌شوم..." خیلی زود علی و الهه تصمیم گرفتند اسمت را بگذارند آوا. البته من عناوین بانمک زیادی برای صدا کردنت داشتم که هر کدام را که می‌گفتم علی با پشت دست به صورت مجازی می‌زد تو دهنم. دونه‌ی سیب، فندقی، گردو کوچولو، قلقلی، فینگیلی... تمام رویای من این شده بود که تخیل کنم صورتت چه شکلی است یا اخلاقت به کی می‌رود...نهم خرداد ماه بود که از سر عادت چند ماه اخیرم جیمیلم را توی گوشی باز کردم و دیدم آن ایمیل سرنوشت‌ساز زندگی‌ام بالاخره رسیده. از لحظه‌ای که آن ایمیل آنسین شده را دیدم تا زمانی که پی‌دی‌اف اتچ شده را باز کنم و به دنبال اسمم داخل لیست بگردم رسماً نفس نکشیدم و قلبم هزار بار تپید. بله، نه تنها اسمم داخل لیست بود بلکه آن بالابالاها بود و من به زودی رسماً دانشجوی دکترا در کشور دوست و غیرهمسایه‌ی ایتالیا می‌شدم. حس می‌کردم جیمیل به خاطر تمام درس‌هایی که خواندم و کمردردهایی که به خاطر کار زیاد در آزمایشگاه گرفتم دارد بهم جایزه می‌دهد. نیم‌ساعت اول با دست و جیغ و هورا همراه با تبریک و اشک شوق برای به ثمر رسیدن سال‌ها تلاش همراه بود. اما کم‌کم یک حقیقت تلخ از پشت پرده شروع به دالی‌بازی کردن کرد. من داشتم می‌رفتم! خانواده‌م... آوا! علی روی زمین سرامیک سرد کنار آشپزخانه نشسته بود تا کمی خنک شود. کنارش نشستم سرم را توی بغلش چپاندم و با بغض گفتم: "داداااااش آواااا... پس آوا چی... من به دنیا اومدن و بزرگ شدنش رو نمی‌بینم، آوا من رو نمی‌شناسه..." و علی همان‌طور که آروم سرم را نوازش می‌کرد گفت: "هر روز زنگ می‌زنم. از تو گوشی بهش نشونت می‌دم، اسمت رو بهش یاد می‌دم. به هر حال عمه‌شی، فحش‌هاش مال خودته..." تکنولوژی ممنونم که هستی...مرداد ماه رسید. با ایمیل‌بازی‌ها با دانشگاه و کنسول‌گری متوجه شدیم که به خاطر کرونا به سینا به عنوان همراه هم‌زمان با من ویزا نمی‌دهند و تنها راه این است که بروم ایتالیا و از آن جا درخواست ویزا برای همسر بدم. دردمون یکی دو تا نبود که... یه وقت‌هایی می‌رفتم سرم رو می‌گذاشتم روی دل الهه و گریه‌ی عشق عمگی سر می‌دادم و آوا جان تو هم همزمان با لگدهایی که نثار مادرت می‌کردی پاسخ عشق من را می‌دادی. این شد که مجبور شدم کمتر زیر گوشت گریه کنم که الهه‌ی بنده خدا این قدر درد نکشد.هفدهم شهریور ماه سوار هواپیما شدم. سفری که به خاطر کرونا به جای چند ساعت کوتاه تبدیل شده بود به یک سفر 36 ساعته با سه پرواز مختلف. اولش هیجان‌زده بودم ولی وقتی که ساعت‌ها توی فرودگاهها تنها می‌نشستم یادم میفتاد که از غم دوری پیش رو غصه بخورم. به اینترنت فرودگاه‌ها وصل می‌شدم و پست‌های خانواده و دوستانم را در توییتر و اینستاگرام می‌دیدم که غصه‌ی رفتن دوری من را می‌خورند. حس عجیبی بود. از راه دور جملات و عکس‌هایی رو می‌دیدم که به سمتم عشق پرتاب می‌کردند و من وسط فرودگاه دوحه از شدت درد این عشق‌ها زجه می‌زدم. اگر این سوشال‌مدیاها نبودند به جای درد عشق داشتم از درد تنهایی زجه می‌زدم. مرسی تکنولوژی...قرار بود دو هفته در هتل‌آپارتمانی که دانشگاه به خاطر کرونا برایم در شهر تریسته گرفته بود قرنطینه شوم. اتاقی در طبقه‌ی پنجم که پنجره‌اش رو به خیابانی باز می‌شد. من هم از لا‌به‌لای حرف مردم قسمت "چائو،چائو..."اش را می‌فهمیدم و ذوق می‌کردم. اینترنت هتل خیلی ضعیف بود. می‌شد وویس فرستاد یا پست اینستا گذاشت، اما برای ویدئوکال اذیت می‌کرد. باز هم خدا رو شکر.. همه مدام حالم را می‌پرسیدند ولی دلم می‌خواست یه زنگ درست به سینا بزنم و یه دل سیر از چیزهایی که از پشت پنجره‌ی طبقه‌ی پنجم می‌بینم برایش تعریف کنم. آن جا بود که به این باور رسیدم جهان اول هم عین بچه‌ی آدم از تکنولوژی بهره نبرده چه برسه به ما که جهان سومیم...دو هفته‌ی قرنطینه تمام شد و من راهی شهر اودینه شدم تا در زیرشیروونی خانه‌ای قدیمی زندگی جدیدم را شروع کنم. همه چیز هیجان انگیز بود و مدام از چیزهای اطرافم برای سینا عکس می‌فرستادم. ولی خب یک مشکل بزرگ این جا هست، آن هم این که ایتالیایی‌ها تقریباً یک کلمه هم انگلیسی صحبت نمی‌کنند. کارهای اداری زیاد است و تقریباً همه جا اول گوگل‌ترنسلیت گوشیم رو باز می‌کنم و می‌گذارم روی مود کانورسیشن. من انگلیسی حرف می‌زنم اون ایتالیایی ترجمه می‌کنه. اگر طرف مقابل کمی صبوری کند یک شبه مکالمه به وجود می‌آید. ولی خب همه حوصله‌ی این تکنولوژی نسیه که گاهی هم کلمات را متوجه نمی‌شود ندارد. این شد که دوباره شروع کردم به استفاده از اپلیکیشن دولینگو بلکه خودم زبان این جهان اولی‌ها را یاد بگیرم. مهلت یادگیری کامل ایتالیایی هم گذاشتم تا وقتی که تو تونستی فارسی حرف بزنی. آوا جان می‌دونم الآن یه جورایی من از تو جلوترم چون بلدم تا بیست به ایتالیایی بشمرم ولی خب قدرت تکوین مغز تو از من بیشتره و ممکنه زود جلو بزنی! در زندگی جدید کلاس‌های درسی‌مان هم به خاطر کرونا به صورت آنلاین برگزار می‌شود. شاید تنها خوبی که کرونا با خودش آورد همین بود. همه مجبور شدند سطح دانش تکنولوژی خودشون رو حداقل یک مرحله بالاتر ببرند. و برای من یک مزیت بزرگتر داشت آن هم این که به خاطر شرکت در کلاس‌ها مجبور نبودم هر روز به تریسته بروم روزی حدود 17 یورو پول قطار بدهم. آوا جان 17 یورو خیلی زیاده. این جا می‌شه 17 تا پیتزای یخ‌زده‌ی یک یورویی. یا 17 تا پاکت شیر یک لیتری. اما آن جا... نمی‌دانم، این که الآن این متن را بخوانی یا دو ساعت دیگر مفهوم 17 یورو در ایران فرق می‌کند. ولی تو فکر کن خیلی! خیلی یعنی چی؟! یعنی مثل آن وقتی که دلت شیر می خواهد و با یک جیغ گوش‌نواز به مادرت اعلام می‌کنی که خیلی دلت شیر می‌خواهد و مامان لطفاً خیلی زود به دادم برس چون من خیلی گرسنه‌ام...از پشت گوشی موبایلم می‌دیدم که هر روز دل الهه قلقلی‌تر می‌شه. تا این که صبح 30م مهرماه علی یک پیام کوتاه داد: "به دنیا اومد. هنوز ندیدمش. حال هردوشون خوبه." دیگه خودت تصور کن چه جویی از اشک جاری کردم... وقتی علی عکست رو برام فرستاد به هر کی می‌رسیدم نشان می‌دادم و توقع داشتم همه از شدت هیجان جامه بدرند و به جنگل‌های اطراف اودینه بگریزند...علی و الهه طبق قولی که به من داده بودند هفته‌ای چند بار بهم زنگ می‌زنند و گوشی را به تو نشان می‌دهند تا تو چهره‌ی این عمه‌ی تو گوشی را یاد بگیری. تو هر روز بزرگتر و خوشگل‌تر می‌شوی. اوایل نگاهت سردرگم بود و به گوشی نگاه نمی‌کردی. کم‌کم نور گوشی برایت جذاب شد و من می‌بینم که نگاهت دوربین را دنبال می‌کند اما هنوز مطمئن نیستم من را نگاه می‌کنی یا صرفاً گوشی موبایل برایت جذاب است. من در عکس‌هایت دیدم که از همان هفته‌های اول حضورت در این دنیا موقع خواب دستت را می‌گذاری زیر سرت. بعد از یک مدت گوشه‌ی یک طرف لبت جمع می‌شد و من از این طرف جیغ می‌زدم که وای الهه ببینش می‌خنده! و بعد از چند هفته اون طرف لبت هم جمع شد و الآن دیگه رسماً می‌خندی و دل من با خنده‌هایت پرواز می‌کند...پنج سال پیش وقتی که ازدواج کردم مادرجون برای کودک آینده‌ام چند تا لباس بافتنی کوچولو بافت. قبل این که به این جا بیایم لباس‌ها را به مادرت دادم تا بتواند تن تو کند. دیروز الهه لباس‌ها را به تنت امتحان کرد و فیلمش را برایم فرستاد. به تنت زار می‌زد! و آن جا بود که من فهمیدم تو از اون لباس‌های کوچولو هم کوچولوتری! لعنت به این تکنولوژی که اطلاعات را درست به آدم انتقال نمی‌دهد. تازه بوی گردنت هم از توی گوشی رد نمی‌شود. و لذت بغل کردنت... ولی خب کاچی بعض هیچی، نه؟ حالا مدام تخیل می‌کنم که با همین رویه لابد بعداً یاد می‌گیری که عمه یعنی یه چیزی تو گوشی موبایل! شاید یه کم عجیب و غریب باشد آوا جان ولی این روزها همین گوشی موبایل شده همه چیز من. گوشی موبایل الآن برای من یعنی شوهرم، یعنی مادرم، یعنی پدرم، یعنی همه‌ی خانواده و دوستانم... کسی نیست این جا. دوستی هم که هنوز پیدا نکردم. همه در قرنطینه هستند. منم و گوشی و لپ‌تاپم زیر یک سقف زیرشیروونی... تکنولوژی بده؟ نمی‌دانم... خوبه؟ نمی‌دانم... ولی هر چه هست باعث شده بتوانم کمی با تو زندگی کنم. بزرگ شدنت رو از راه دور ببینم... نمی‌توانم دست سینا را بگیرم و زیر بارون‌های هوای همیشه دونفره‌ی این جا قدم بزنم ولی می‌توانم هر شب به او زنگ بزنم و بگویم چه قدر دلم برایش تنگ شده است. نمی‌توانم لپ‌های تو را ماچ کنم ولی می توانم از الهه بخواهم که لپ‌هایت را ماچ کند و فیلمش را برایم توی واتس‌اپ بفرستد...از راه دور با این استیکره که یه چشمکه و از دهنش یه قلب میاد بیرون می‌بوسمت...دوستت دارم،عمه‌ی توی گوشی