عاشقی شیوه رندان بلا کش باشد

عکس متعلق است به کافه کوخ (میدان انقلاب) که زیر نظر جمعیت امام علی اداره می شود -محل برگزاری جلسه معارفه اعضای جدید جمعیت .بعد مدتها ( حدود ۹ سال ) کارت اهدا عضو دستم رسید. کاری که با جون و دل انجامش دادم و امیدوارم اینطوری هم سرانجامم به سر برسد ( از روی خودخواهی کامل این حرف را میزنم ولی شما اسمش را بگذارید میل به جاودانگی ) . اصلا کار سختی نیس یه ماجرایی که بعد مرگم یا نزدیک به مرگم اتفاق خواهد افتاد ( تازه اگر اتفاق بیافتد) .حرفم چیز دیگه ای هس . قبل عید دراثرتماشای یه مستند و دنبال کردن فعالیتهای جمعیت خیریه امام علی ، فرم عضویتش رو پر کردم. از اونم چن ماهی خبر نشد تا همین دو سه روز پیش که sms اومد شما به عضویت جمعیت در اومدید اگه هنوزم مایل هستید فلان روز فلان جا بیایید برای جلسه معارفه !روز موعود رسید و من یه ربع مونده به ساعت قرار ،دم در یه خونه قدیمی منتظر ایستاده بودم . ذهینتم این بود من قراره به اونا معرفی بشم!!!!!اما وقتی جمعیت حدود ۴۰-۵۰ نفری رو دیدم که مثل من برای جلسه معارفه اومده بودن ، فهمیدم قضیه برعکسه. باری ، نشستیم و یه اقایی که از اعضای نسبتا قدیمی جمعیت بود اومد و شروع کرد در مورد اهداف و فعالیتهای جمعیت گفتن .هرچی اون بیشتر می گفت من بیشتر دچار تردید و ترس میشدم!اون می گفت باید صبرمون زیاد باشه در مواجه با بچه های بدسرپرست / معتاد/ اسیب دیده / خلافکار!اون از حضور در محلات بدنام و خطرناک تهران ( مثل دروازه غار و دره فرحزاد و لب خط و .... ) حرف میزد !اون از فحش رکیک شنیدن و حتی کتک خوردن از طرف این بچه ها می گفت و اینکه به این راحتیا به غریبه ها اعتماد نمی کنن !اون از اعزام نیروی داوطلب به مناطق سیل زده /دورافتاده برای کمک رسانی می گفت!اون از ملاقاتهای توی زندان با کودکان قاتل ( تحت عنوان طرح طفلان مسلم برای نجات کودکان محکوم به اعدام ) می گفت !اون از زنان تن فروش / معتاد / مبتلا به ایدز می گفت ...می گفت و می گفت و می گفت و من .... من هی دچار تردید و ترس میشدم اینکه آیا در من توان و جرات این کارها هس!؟ درسته ژن خوب نیستم و تو پر قو بزرگ نشدم ولی همه این چیزایی که می گفت برام دلهره اور و غریب بود . به قول همکارم یه جورایی استقبال از بلا و مصیب و غم بود .یکی از بچه های جلسه گفت من اومدم با شاد کردنشون ،تو فضای شاد، دینمو به جامعه ام ادا کنم! که اون آقای عضو قدیمی انجمن گفت تا تو با اونا هم درد نشی و دردشون رو با جون و دل درک نکنی محاله بتونی شادشون کنی ! اون از شارمین میمندی نژاد و انگیزه های انسانیش برای تاسیس این گروه می گفت از سختی ها و تهمت هایی که جمعیت به خود دیده ..........................من چی فکر می کردم وچی در انتظارم بودم! من به نیت دراختیار گذاشتن سواد تخصصی ناچیزم به اونا به نیت اینکه با یادگرفتن یه تخصص بتونن خودشون صاحب درامد و شغل بشن و دستشون تو جیب خودشون باشه در این جمعیت خیره ثبت نام کردم ولی ...میدونید اونجا از جلسات دعا و سفره پهن کردن و نذری و اینا هم حرف زدن . از دور هم نشینی و انرژی مثبت دادن و گرفتن و اشپزی و ..اینارو که می گفت هیچ دلهره و ترسی تو دلم ایجاد نمیشد !حاشیه امن من همونطور امن باقی می موند از فکر کردن بهشون حس ارامش و خلسه بهم دست میداداما بقیه اش نه!بقیه اش باعث ترس و ناامنیم می شداونجا بود که متوجه شدم چقدر مثل بقیه مردم کشورم زامبی شدم مجسمه شدممعتاد شدم!جرات بلند شدن و قیام کردن برای مبارزه عملی با بیداد و بی عدالتی و ظلم و بدی و نامهربونی رو ندارم .دین دارم اما شده مثل دارویی که فقط بهش معتاد شدم هیچ تاثیری نداره جز تسکین دهنده قلب و روحم . چتریه برای سرپوش گذاشتن بر ترس های شناخته و ناشناختم . دینی که باعث پویایی جامعه ای نشود به چه دردی می خورد؟اسطوره های دینی چه تاثیر عملی در زندگی و منش و روش پیروان امروزیش دارند؟ شاید بگید باید از طرف خودم حرف بزنم !بگید من فقط اینطوریم ما اینطوری نیستیم !درسته خودمم اینطوری فکر می کردم . فکر می کردم من ترسو و نازپرورد تنعم هستم فقط منم که می ترسم از حاشیه امن زندگی خودم بیرون بیام اما ..اما وقتی اون عضو قدیمی جمعیت ، آمار اعضای جمعیت رو گفت ..گفت که کل اعضای جمعیت حدود ۱۰ هزار نفر و تعداد اعضای فعالش حدود ۲ هزار نفر در کل کشور هستن!!!!!!! وقتی اینو به کل جمعیت ۸۰ میلیونی ایران نسبت دادم فهمیدم نه .....ماها یه چیزی مون هس !!!!ماها چمونه ؟!!!!!!!!!!!!!!تو حاشیه امن محدود زندگیمون ( که هر روز هم این حاشیه محدودتر و محدودتر میشه ) خوبیم کار ثواب می کنیم . برای امام حسین گریه و عزا داری می کنیم مهم نیس از چه راهی روزی کسب می کنیم ولی نذری میدیم پول به حساب فقرا میریزیم نماز می خونیم . آسه میریم آسه میاییم .احترام روزه دار رو نگه میداریم و و و ولی ..............چرا موقع این مدل کارها میرسه خودمونو درگیر نمی کنیم؟ از کنار دیوار یواش میریم یواش میاییم !!!................اون آقای عضو قدیمی جمعیت می گفت بین حاضر بودن و حضور داشتن خیلی فرق هس !بین گفتن اینکه "من حاضرم کنارت باشم " با "من اینجا حضور دارم که یارت باشم" خیلی فرق هس چه فایده وقتی او زیبا هس آراسته هس بوی خوش میده ثروتمنده سالم و سرحال و خوش اخلاق هس کنارش باشی و باهاش دم خور بشیمهم اینه تو لحظات غصه و غم تو روزای مریضی و بی کسی و بی پولی کنارش باشی. دردش رو بفهمی و تنهاش نزاری مشکلش مشکل تو هم باشه دردش رو درد بکشی و همراهش اشک بریزی . اون آقای عضو قدیمی جمعیت می گفت من دوسال پای علی موندم تا تونست کم کم بهم اعتماد کنه که باور کنه من مثل بقیه نیستم که بیام یه چن شبی بهش رسیدگی کنم یه غذایی بهش بدم و برم می گفت علی حتی یه بار کل پیرهن منو از بالا تا پایین پاره کرد از شدت عصبانیت . بهم فحش های ناموسی داد و.... می گفت اما من پاش وایستادم کنارش موندم و تنهاش نگذاشتم و الان علی دانشجوی تاتره و تو کار موسیقی و رقص بسیار با استعداد و هنرمند .اون آقای عضو قدیمی جمعیت تونست دست کم یک انسان رو از پرت شدن در منجلاب فساد و بی مروتی و بی اخلاقی نجات دهد . دوسال طول کشید تا اعتمادشو به خودش جلب کنه و الان ۴-۵ ساله که کنارشه راستش عاشقی کردن خیلی سخته !!خیلی سخت !عصر ما دوره انفجار فردگراییه . دوره ی " من مهم تر از تو و جامعه هستم" دوره آدمهای تنهای بدبخت و منزوی دوره حسرتهای انفرادی دوره ...کی این تنهایی های همه گیر همه ما منفردها رو یک جا ببلعه خدا میدونه !!!