یادداشت یک سرخورده از اینستا

امروز بعد از حدود ۲ سال فعالیت در فضای اینستاگرام و تولید حدود نود پست و درحالی که دنبال‌کننده‌ها تقریبا ارتباط خوبی با مطالبم برقرار کرده بودند و این را بارها از این ور و آنور به گوشم رسانده بودند، عطای اینستاگرام ماندن را به لقایش بخشیدم و انشالله که دیگر هیچ‌وقت به آنجا برنمی‌گردم. هرچند میدانم عده‌ای از دوستان به من انتقاد خواهند کرد که چرا دیلیت اکانت(!) کردی و چرا سنگر را خالی کردی و مگر حضرت آقا نفرموده بودند که فضای مجازی مهم است و از اینجور حرف‌ها، لکن من تصمیم خودم را گرفتم و حال چند نکته‌ای که به نظر این نگون‌بخت(!) می‌رسد خدمتتان عرض می‌کنم. این‌ها صرفا دلایل این حقیر است و شاید قابل تعمیم به جمع نباشد.(البته شاید هم باشد!) ۱. اولین مشکل جدی که اینستاگرام برای من این اواخر ایجاد کرد، چیزی بود که من دوست دارم اسمش را بگذارم: توهم مفیدبودن! خب ما بالاخره سعی کردیم در اینستا صرفا مصرف‌کننده مطالب دیگران نباشیم و خودمان هم تولید محتوایی داشته باشیم‌. همین باعث شد که جو برمان دارد که وای خدایا! چقدر مطالب و یادداشت‌های من اثر دارد و چقدر ملت منتظر این‌اند که مطالب مرا بخوانند و از این جور فکرها. به نظرم مردم جامعه‌ای که حال و حوصله کتاب خواندن ندارند، از اینستا هم فقط لایکش را فهمیده‌اند و بس. اگر وقتی که این چند مدت برای اینستا گذاشتم، برای مبحثی مثل زبان انگلیسی یا عربی میگذاشتم یا حتی چندتا حدیث و کتاب میخواندم، خیلی بیشتر میتوانستم مفید و اثرگذار باشم. مفید و اثرگذار اول برای خودم و بعد شاید برای دیگران! ۲. اینستاگرام پر است از نقدهای سبک و بی‌محتوا. خیلی از رفقا و دوستانی که نه کتابخوان درست و حسابی هستند و نه قدرت تحلیل چندان خوبی دارند(من جمله خودم!) اینستاگرام و کپشن‌هایش پاتوقشان هست. حال شما فکر کن روزی ۳۰ تا نقد سبک بخوانی. نقد کسانی که به خودشان اجازه می‌دهند در هر موضوعی نظر بدهند و نظراتشان چقدر ضعیف و بی‌مایه است گاهی. این می‌شود که کم‌کم خودت هم سبک بار می‌آیی و آن توهم مفید بودنی که بالاتر گفتم می‌آید و گولت می‌زند که به‌به! عجب نقد دقیق و علمی خواندم و نوشتم. مرحبا! ۳. امان از اینستاگرام که سارق بزرگ زمان است! حتی همان‌هایی که به نظرشان به طور مفید از اینستا استفاده می‌کنند نمیتوانند این مطلب را رد کنند که حجم بزرگی از زمان روزانه‌شان به خواندن استوری‌های بی‌محتوای بعضی‌ها می‌گذرد. (امشب رفتم فلان‌جا شام خوردم اینم عکسش!) در اینستایی که تتلوها و وحید خزایی‌ها پادشاهی می‌کنند، به نظرم حرف حق و بدردبخور آنقدرها خریدار ندارد! ۴‌. من یک‌سال دانشجوی فرهنگ و ارتباطات بودم. یکی از سوال های جدی‌ام این بود که چرا کسی مثل دکتر همایون که رئیس دانشکده فرهنگ و ارتباطات است، یا دکتر برزویی یا دکتر نصراللهی در فضای اینستاگرام فعالیتی ندارند‌؟! چرا خیلی از اساتید دانشگاهمان در اینستا پیج شخصی ندارند؟! چرا دکتر خندان با آن عظمت علمی حتی تلفن همراه هم ندارد و ارتباط با ایشان صرفا از طریق ایمیلشان است؟ در این "چرا" ها آیتی است برای خردمندان! ۵. به نظرم اینکه منظور حضرت آقا از اهمیت فضای مجازی را صرفا به فعالیت در اینستا و اینجور چیزها تقلیل بدهیم، جفا و ستمی است در بیان ایشان. آنان که دغدغه‌ی فضای مجازی دارند کمی بنیادی‌تر هم می‌توانند فکر کنند‌. کلیدواژه‌هایی چون شبکه ملی اطلاعات، حمایت از پیام‌رسان‌های داخلی و ... می‌تواند کمکشان کند. البته به نظرم اگر خود حضرت آقا هم بفهمند که ما در اینستا چه وقت کشی‌هایی می‌کنیم و چه فرصت‌هایی را هدر می‌دهیم، اولین کسی‌اند که ما را تشویق به اصلاح و خروج می‌کنند! ۶. یکسری آفات خطرناک دیگری هم دارد. بماند . شاید روزی برای اهلش گفتم.. با این همه من منکر موارد مفید و منافع اینستا نیستم. نشستم و مقایسه‌ای کردم. دیدم برای من آن ضررهایش می‌چربد بر آن منافع. شما اگر دیدید منافعش بیش است برایتان، حتما بمانید. فعلا همین جا یادداشت‌هایمان را می‌نویسیم. شاید هدایت شدیم! در آخر بگویم این تصمیم ساده‌ای نبودها. خیلی هم درد داشت. ولی خب جلوی ضرر را بالاخره باید از جایی گرفت!