باتری خالیِ روح، باطری با ط.

اگه قصد داشته باشی باتری خالی و بطری خالی رو کنار هم داشته باشی؛ باتری رو نمی نویسی باطری؟حالا احساس می کنم باطری روحم؛ کاملا خالی شده. یه مدت طولانی باید صبر کنم؛ دقیقا همونقدر زمانی که داشته خالی می شده. بعد باتری شارژ میشه و بطری هم پر میشه. الان تو دو تا مقطع جذاب ام که دوتاشون منجر به شکل گرفتن یه علیرضای جدید میشن. اولی خالی شدن باطری بود. دومی هم شروع زمستونه. دیگه بادِ اون بیرون بادِ پاییز نیست، اگه زبونِ بادو بلد باشی؛ یا اگه نوازش بادِ سرد اینجا رو چشیده باشی فرقشو احساس می کنی. باد پاییز بی رحمه؛ ولی باد زمستون شخصیت ملایم‌تری داره؛ همراه با نوعِ شدیدا لذت‌بخشِ تنهایی میاد و وقتی همراهته دیگه از خالی بودن باطری روحت اذیت نمیشی.دیگه میتونم پاهامو بندازم رو هم و بدون انجام هیچ کاری برم تو فکر. دیگه انرژی لازم برای حرص خوردن ندارم. میتونم فلسفه غرب و ادبیات کلاسیک فرانسه رو بذارم کنار و با عشق بشینم کنار بخاری و شعرای فروغ رو بخونم. مدت ها بود دلم می خواست سری بزنم به شعر های فروغ فرخزاد. حالت متفاوتش جذبم کرده. فروغ جسارت داره و حرفشو میزنه. فروغ مسیر خودش رو میره. فروغ؛ مثل حافظ و سعدی و فردوسی شعر نمیگه، حتی مثل شاملو و نیما هم نیست. فروغ خودشه؛ همونقدر که صادق هدایت خودشه. هردو رو هم دوست دارم.دیگه انرژی ای برای ایگنور کردن رفتار های آزاردهنده بقیه ندارم؛ پس خودش اتوماتیک ایگنور میشه. با این حال انرژی فیزیکیم در بالاترین حالتشه، الان میتونم با مشت هام از آدم ها پذیرایی کنم. دیگه انرژی ای برای بحث کردن ندارم. مدت زیادی بود که به طرز سادیستیکی، از بحث کردن با بقیه و دیدنِ حرص خوردن شون لذت می بردم. دقیقا مثل ژان باپتیست کلمانس، شخصیت اصلی داستان سقوط آلبر کامو. میتونم اون بیست صفحه تحلیلی که برای داستان سقوط کامو نوشتمو برای خودم نگه دارم و نهایتا به یکی دو نفر نشونش بدم، چون هرکسی درکش نمی کنه. پست صوتی ش هم کنسله. میتونم داستان های کوتاه عجیب و غریب بنویسم و لینکشو فقط بدم به آیلین، کسی که نوشته های منتشر نشده‌م رو هم خونده.میتونم به حمله های بقیه به کارها، عقاید، رفتار ها و اهدافم توجه نکنم. فقط چون حوصله ندارم توجه کنم. توی این مدت که توجه می کردم هم عده ی زیادی فکر کردن که واقعا اهمیت دارن. اشتباه از برداشت اونا بود. حالا میتونم مثل همیشه سرمو بگیرم بالا و از درِ جاهای مختلف برم تو و فقط به هرکی باهاش حال کردم سلام کنم. دوباره جلوی چشم عوام [آدم های عادی و غیرعادی] دوباره فرو برم تو کتاب. نمیتونم داد بزنم که باطری ندارم؛ دقیقا چون باطریم خالی شده.دیگه حوصله ی نقش بازی کردن ندارم. البته این قطعا به ضررم تموم میشه، ولی وقتی حوصله یکیو ندارم تحملش نمی کنم. وقتی یکی حوصله مو نداره خودمو به نفهمی نمیزنم، رو مسیرش روغن میریزم که سُر بخوره و با حداکثر سرعت دور شه. دیگه مثل همیشه اینکه حواسم به همه باشه رو حفظ نمی کنم؛ اگرچه میدونم یکی دوتا اسب و وزیر و فیل میان تو زمین من و بهم دهن کجی می کنن. مهم نیست، بذار یه مدت از رفتار های پیش‌بینی پذیرِ همه ی انسان ها تعجب کنم. این اتفاق نمی افته؛ پایگاه داده ی ذهنم اونقدر بزرگه که حرکات بعدی همه رو میتونم پیش‌بینی کنم. البته به قول داستایوفسکی، اوایل کتاب برادران کارامازوف؛ «بیشتر آدم ها از چیزی که فکر می کنن ساده‌تر ان؛ حتی شاید ما هم همینطور باشیم». ولی حداقل تا حد زیادی مطمئنم که هنوز انرژی باقی مونده مو رو ظرفیت پیش‌بینی ناپذیریم سرمایه گذاری می کنم؛ چون میدونم این بهترین مهارت منه.دیگه پُستی که حوصله ی کامل کردنشو ندارمو کامل نمی کنم. اون چهل تا پیش نویس لعنتی رو هم حذف می کنم. دیگه مُرده هارو از قبر نمی کشم بیرون. بذار برن بمیرن. دیگه نمیرم پل های پشت سرِ بقیه رو تعمیر کنم. دیوارِ بین خودم و بقیه رو تعمیر نمی کنم. دیگه سعی نمی کنم اون بخش های خشنِ شخصیتم که بعضی وقتا با یه حالتی که دست کم از سادیسم نداره از بقیه متنفره رو سرکوب نمی کنم. همین چند وقت هم اشتباه کردم. اگه سعی کردم مهربون جلوه کنم؛ الان دیگه انرژی ندارم که از این نقشا بازی کنم. میتونم راحت دوستای جدیدمو از دست بدم. این منم. دیگه از کسایی که دوستشون دارم فاصله نمی گیرم؛ الان وقتشه که با همه ی وجود نزدیکشون باشم.دیگه از تو حاشیه بودن لذت نمی برم. ناخودآگاه یا میرم بیرون؛ یا وسط. دیگه هیچ پیشنهادی به کسی نمیدم. کتاب ها و فیلم ها و آهنگ هامو برای خودم نگه می دارم. دیگه ایده هامو بهشون نمیگم. دیگه کسی رو از حرکت به سمت «کمال»، نجات نمیدم. دیگه به خودم سخت نمی گیرم. هزار تا دیگه ی دیگه. باطری م خالیه.با احتیاط حمل شود؛ حاوی روح.حمله ی آخرتو درباره من چی میدونی؟ روحِ من 1984 متولد شده؛ تو قلب رمان جورج اورول. همونجایی که آدم ها از فکر کردنِ آزاد منع شدن. اگه سکوت می کنم دلیلش ترس نیست. ناامید تر هم نشدم. فقط دیگه انرژی ای برای حرف زدن ندارم. بذار فکر کنن نمیتونم جواب مزخرفاتشونو بدم. من از چیزی که تو فکر می کنی سرسخت ترم؛ جاندار.البته هزار و نهصد و هشتاد و چهار برای تو مناسب نیست. تو بترس؛ «برادر بزرگ شما را نگاه می کند».