نقض خودم

سلاماین پست برای سنین بالای هجده سال مناسب است.چند روز پیش پستی گذاشتم با عنوان "دوست پسر/دوست دختر داشتن خوبه؟نظرات مختلف و متفاوتی زیر پستم رد و بدل شد که من رو به فکر وا داشت تا در مورد دیدگاهی که داشتم بیشتر فکر کنم و در نهایت به یه نتایجی میشه گفت رسیدم.بعضی دوستان معتقد بودن که نمیشه در رابطه دوست پسر دوست دختری روابط عاطفی رو نادیده گرفت و از برقراری ارتباطات فیزیکی و رابطه جنسی دوری جست!جناب دست انداز عزیز فرمودن جنس مذکر میگه اگر منو دوست داری باید باهم بخوابیم و مونث برای اثبات دوست داشتنش قبول میکنه و میشه اونچه نباید بشه.در مورد این موضوع، خب همه مثل هم نیستن و اگر پسری واقعا با هدف برطرف کردن نیاز جنسی وارد دوستی بشه اینطور میشه. که اینطور پسرها سمت دخترانی میرن که پا بده بهشون اصطلاحا. و دختران اینطوری برای پسرها زود شناخته میشن. پس مشکلی نیست اینجا...اون دختر خودش خواسته و حرفی نیست.اما در مورد رابطه دوست پسر دوست دختری که من در اون پست صحبت کردم راجبش و گفتم با هدف درست باشه و مقید و مومن باشن و .... چقدر ممکنه کار به جاهای باریک (منظور رابطه جنسی) بکشه؟یه چیزی انکار ناپذیره و من به قطع میگم اون اینه که در روابط دوست پسر دوست دختر امکااااااان نداره دو نفر هییییچ گونه رابطه فیزیکی باهم نداشته باشن. یعنی امکان نداره شما مدتی با یک شخص در رفت و آمد باشی و دستش رو نگیری. حالا یه امر عادی شدن داریم. وقتی یک بار دست طرف مقابل رو میگیری و پیش خودت میگی خب دستشو گرفتم دیگه چیکار کردم مگه؟ همینطور پیش میره و این امر عادی میشه. حالا وقتی عادی شد دست گرفتن، چیزی فراتر از اون میخوای و میرسه به دست انداختن دور شانه و یا نزدیک شدن بیشتر تا حد بغل کردن و باز این عادی میشه و باز این چرخه ادامه داره و یه جایی میرسیم به همون حرف اقای محسنی عزیز که گفتن:پسر میگه مگه منو دوست نداری؟ پس باهم بخوابیم. یا پسر میگه ما هم رو دوست داریم، پس اشکالی نداره دستتو بگیرم بغلت کنم بوست کنم و غیره. و دختر هم که تا کجا میتونه بگه نه؟ اصلا میگه نه؟ یا وابستگی و دلبستگی بهش اجازه نمیده رد کنه این درخواست ها رو؟ ضمن اینکه اگر بگه نه و اون پسر پشت کنه بهش و دختر مجبور بشه برای حفظ رابطشون این کارهارو بکنه، الان چی میشه؟؟خب بحث مقید بودن و با ایمان بودن طرفین میاد وسط?? من دو تا فکر دارمیک اینکه پسر با ایمان و با خدا و مومن اصلا وارد چنین روابطی نمیشه، دختر با ایمان و مقید هم همینطور. چون کسی که با ایمانه نمیگه باشه من محرم نا محرمی رو رعایت میکنم در رابطه و به خودم اجازه نمیدم به طرف مقابل نزدیک بشم، ولی باهاش حرفای عاشقانه میزنم، بهش با محبت نگاه میکنم؟ بهش فکر میکنم، به یادش اهنگ گوش میدم، باهاش رویاپردازی میکنم راجب آیندمون، بهش لبخند دلبرانه میزنم و از دیدنش دلم قیلی ویلی میره و ... . کسی که مومنه همه این ها رو گناه میدونه، نه فقط دست زدن به اون دختر رو. خب فکر دوم رو دیگه خودم رد میکنم. همه فکرهام رو همین الان که مینویسم دارم میکنم و به نتیجه میرسم. فکر دومم این بود:که یه دختر و پسر میتونن مقید باشن و در رابطه دوستی که دارن با شعورانه رفتار کنن و هر دو طرف به خودشون اجازه ندن پا از حد فراتر بذارن و مثلا پسر نیاد بگه: خب اگر منو دوست داری باید بوسم کنی!! اوج بیشعوریه. و برای خودشون حد تعیین میکنن که اقا ما در رابطه فراتر از این نقطه نمیریم (نقطه معقولی هست و در حد ارتباطات فیزیک ساده مثل دست گرفتن)خب من به نتایجی که دلم نمیخواست قبول کنم دارم میرسم? راستی اینم بگم دختر و پسری رو میشناسم که کاملا مومن و مقید و با خانواده مذهبی هستن و خودشون هم مذهبی هستن، و با هم دوستن و باهم ارتباط فیزیکی هم دارن و قصد ازدواج هم دارن. الان سوالم اینه هرقدر این دو جوون قصد ازدواج داشته باشن، ولی اگر در نهایت به هر دلیلی بهم نرسن، از جمله اختلافات شدید خانوادگی، تکلیف این ارتباطات فیزیکی چی میشه؟ آیا دختر یا پسر میتونه اون طرف مقابل رو از ذهنش بیرون کنه؟ خباینجوری ک خیلی بد شد???‍♀️واقعا دلم نمیخواست به این نتیجه برسما??ولی بیاید دیدگاه اقای عزیزی هم نگاهی بندازیم که گفتن نباید سخت گیری باشه بین روابط دختر و پسر و اینطور باشه جنس هم رو اصلا نشناسن و این ها. منم موافقم با این مورد. خب اگر در دوستی ساده و معمولی دختر پسری احساسی شکل بگیره چی میشه؟ ما از یه طرف میگیم نباید وارد رابطه بشن و از یه طرف میگیم نباید انقدر سخت گرفت و از هم دورشون کرد تا فکر کنن خب حالا جنس مخالف چی داره مگه؟ چون تجربه همه نشون داده منع کردن زیادی یک چیز نتیجه عکس داره. خب بالاخره کدوم؟ آهان خانواده رو فراموش کردم. ممکنه بعضیا بیان بگن اگر دختر و پسری با هم حرف میزنن معمولی و از هم خوششون اومد و خواستن باهم وارد رابطه بشن، حانواده هاشون رو در جریان بذارن که خطا نکنن مثلا و خانواده حواسش باشه. دوست عزیزی که این حرف رو میزنید، چقدر در اطراف خود دیدید که دو جوون وقتی خودشون هنوز همو نشناختن و چند بار رفت و آمد نکردن همون اول بیان مادر پدر رو در جریان بذارن؟من خودم رو میگم به عنوان یه دختر، چطور روم بشه برم بگم مامان بابا، یه دیقه بیاید بشینید حرف دارم باهاتون، خب من با یه پسری حرف میزدم و از هم خوشمون اومد و الان میخوایم باهم آشنا بشیم بریم بیرون، شما مشکلی ندارید؟ من که خانواده خودم انقدر مثلا روشن فکر هستن و مقید و مذهبی و اعتقادی نیستن، موافق صد در صد نیستن. ممکنه مگه یه پدر نگه پسره بیاد ببینمش، اصلا خانوادش کین چجورین؟ شغلش چیه؟ یعنی همه چیییز میره تو فاز ازدواج... در حالی که ما فقط خواستیم بیشتر آشنا بشیم و ببینیم اصلا از هم خوشمون میاد بیشتر؟ اصلا تفاهمی داریم؟متاسفانه میل به ازدواج کردن الان خیلی کم شده. یعنی جوونا میخوان نیاز عاطفی شون رو برطرف کنن، میخوان وارد رابطه عاطفی بشن، ولی حرف ازدواج که میاد میترسن. خب حقم دارن. پدر مادرای خودمون قدیم با هر شرایطی بوده فقط فکر تشکیل خانواده بودن حالا با هر کم و کاستی. ولی الان خودمون هم بخوایم با کم و کاست کنار بیایم اطرافیان نمیذارن.دختر میگه: فلان دوست دوران دبیرستانم ازدواج کرد بیا و ببین چه مراسمی گرفت، حالا من چجوری روم بشه انقدر خشک و خالی برم سر خونه زندگیم؟ دوستام چی میگن؟ دختر هم سن خودم که تازه ازدواج کرد رو میشناسم که ۱٠ میلیون داد برای اجاره لباس عروسش برای یک شب..حالا این حداقلش هست و تو محله جنوب شهر..خب دارندگی و برزاندگی، مشکلی نیست...ولی چشم و هم چشمی ها همینجوری زیاد میشه.خلاصهدرسته وضعیت فعلی برای ما جوونا اصلا خوب نیست، گرونی نمیذاره تشکیل خانواده بدیم به راحتی، گرونی رو بذاریم کنار، بلد نیستیم ارتباط سالم برقرار کنیم، اصلا رابطه سالم چی هست؟ من که خودم هنوز نفهمیدم.باید به روان نویس بگم با اقای احمد سبحانی یه روان شو دیگه برگزار کنن و این سوالات رو ازشون بپرسن، ما اگر در جهل میمونیم به خاطر بی ارادگی خودمونه، وگرنه این همه علم مفت هست که با سرچ در گوگل و کتاب و غیره میشه به خیلی چیزا پی برد، پس چرا باز نمیدونیم؟ ممنون میشم نظرات سازنده شما رو بشنوم. ما اینجا به رشد هم قراره کمک کنیم، به داشتن دیدگاه بهتر. من نیاز دارم از همتون یاد بگیرم. تنکس?