مثل ِ

۸ شب بود و نیم ساعتی از پیاده روی شبانه مان باقی . برنامه همین بود. شبی یک تا دو ساعت راه برویم و از هر جا که می شود حرف بزنیم. تجربه اثبات کرده صحبت هایم برایش جذابیتی ندارد، یا از حدس هایم درباره شخصیت مردم کوچه و بازار میگویم یا از فلان بند موسیقی. پس اغلب ساکت می مانم و او از خیال ها و آرزوهایش می گوید. از آینده، از برنامه هایی که دارد، از خواسته هایی که می خواهد. کمی هم به گذشته سر می زند و از خاطراتش تعریف می کند. از اینکه سالها مظلوم و خجالتی بوده و حالا برای خودش اوباشگری (!) میکند . این تغییر بلند مدت برای خودش هم عجیب است. دوران ابتدایی عکسش به عنوان بهترین دانش آموز مدرسه روی پیک های هفتگی چاپ میشده و دبیرستان ، فریاد زنان بچه ها را به اعتراض علیه جزئی ترین مشکلات دعوت میکرده است. وقتی کار به خاطرات دبیرستان می رسد، اشتیاقش برای آب و تاب دادن چند برابر هم می شود ، رشادت ها و غلو هایش را با روکش حقیقت تحویلم می دهد و من را وادار به پذیرفتن میکند.اما چه کسی به حقیقت داشتنِ خاطره های گذشته اهمیت می دهد؟ یک ساعت از مسیر را رفته بودیم و هر دو از شدت خستگی و گرما به، تابستان درود می فرستادیم. تصمیم گرفتیم برای فرار از شلوغی جمعیت و گرمای خیابان اصلی، مسیر را به سمت فرعی کج کنیم و سریع تر به مقصد برسیم. چند قدم پیشتر نرفته بودیم که دستی به موهایش کشید، صدایش را چندبار صاف کرد و گفت : « میدونی، داشتم فکر میکردم ۱۰ سال دیگه ما کجای کاریم؟ تا حالا اصن بهش فکر کردی؟ تو رو نمیدونم ولی به نظرم... به نظرم من تهش میشم مثل بابام . یک زندگی آروم و معمولی. ساده و بی دردسر... اول ارشدم رو میگیرم ، سربازیم رو میرم و بعدم تو اداره ای جایی استخدام میشم. میشم کارمند بانک یا یک سازمانی،شرکتی، چیزی . یک کار پشت میز. هم درآمد دارم که زندگیمو بچرخونم و هم میتونم به تفریحاتم برسم. همون سال های اولم یه وام گنده ای چیزی میگیرم و برای خودم خونه و ماشین میخرم. تازه بیمه هم که هستم و وقت پیری کاسه گدایی دستم نمیگیرم. خوبه ها.. نه؟ یه کارمند با یه شغل متوسط و مزایای دولتی .. عیدی، بن خرید ، کارت تخفیف ،خونه سازمانی... همه چی به راهه اونوقت. این وسط مسطا چندتا سفر خارجی هم میرم. شاید برم شرق آسیا، چاینا... سینگاپور... کره. شایدم رفتم آمریکا لاتین، چیلی، بْرِزیل، کلمبیا...(علاقه بسیاری به تلفظ انگلیسی نام کشورها دارد!) راستی میدونستی همین الانشم بدون ویزا میتونیم بریم ونزوئلا؟» گفتم:« بریم ونزوئلا؟ هیچی نداره که،بریم چیکار کنیم؟» گفت :«به هر حال یک کشور جدیدِ دیگه ... الان تو نیمکره جنوبی زمستونه،واقعا نمیخوای بری ببینی چه خبرِ؟» گفتم:« چرا می خوام برم ولی نه ونزوئلا... حالا با این همه بلندپروازی بازم میخوای همین جا بمونی و کار کنی؟» گفت:« آره بابا، به هر حال اینجا بزرگ شدم، بهش عادت کردم. میدونم یکسری عیب و ایراد داره، آدماش زیاد خوب نیستن، هواشم آلوده است، همه چی یکم درهم برهمه، میدونم که بهترین شهر نیست ولی خب... خب من از اول اینجا بزرگ شدم، پس چرا همین حا کار نکنم؟ مامان بابا هم که همینجان. کجا برم مثلا...؟ ول کن اینا رو... میدونستی ما جز غمیگن ترین شهرای ایرانیم؟ اگه گفتی اولین شهر کدومه؟ :«قم؟» نه! :زاهدان؟» نه !:«خب پس کجا؟» یزد، یزد اوله! گفتم:« خیلیم دور نگفتم ولی واقعا به یزد نمیاد... یه سوال... لطفا راستشو بگو چون واقعا بهم کمک بزرگی میکنه . اگر مثلا بحث پولشو اینا نبود چه کاری رو انتخاب میکردی؟ منظورم اینکه چه کاری رو حاضر بودی تمام عمر انجام بدی؟» بلافاصله گفت :« مفت خوری... از صبح تا شب ول بچرخم و بخورم و بخوابم. ولی نه... بذااار ... جدی جدی سفر... واقعا دلم میخواست برم سفر و دنیا رو بچرخم . آخه کی شیش سال درس میخونه تا سی سال کارمندی کنه؟ آره... میرفتم سفر دور دنیا... نه با دوچرخه و موتور و اینا... با هواپیما و بعدشم تو هتلای خوب... ولی برای اینکه زندگی بچرخه باید یه کار دولتی هم داشته باشم ... اونجوری حداقل از فردام مطمئنم. هی... کی میدونه الان دقیقا اونطرف کره زمین، برعکس همین نقطه ای که ما وایستادیم چه خبره؟ کی میدونه اگه ما اونور به دنیا اومده بودیم الان کی بودیم؟» گفتم:« باز خوبه تو حداقل تکلیفت باخودت روشنه. میدونی چند چندی. میدونی میخوای مسیر بابا رو بری. حداقل یک الگویی جلو چشمت داری. من که هنوز هیچی به هیچی. درگیرم مثل همیشه. تهش چی از آب دربیام خدا میدونه» ابرو هاشو بالا انداخت، سمتم برگشت و گفت:« سخت میگیری .. میدونی... به نظرم تو هم تهش میشی مثل مامان، یک زندگی ساده و معمولی.. آروم و بی دردسر... صبحا میری سرکار... شبام خونه... بچه بزرگ میکنی، غذا میپزی و تر و خشک میکنی...این وسط مسطا شاید چندتا سفر خارجی هم بری . کی میدونه چی میشه ... کی میدونه شبیه کی میشیم...؟ راستی اگه بخوای بری سفر اولین کشور کجا میری...؟» وقتی متن رو تموم کردم اتفاقی یاد موزیک در نرو بهرام نورایی افتادم. شنیدنش خالی از لطف نیست، هر چند زیاد از متن هم دور نیست. https://www.aparat.com/v/9tjyz