شش نشانه سخت گیری به خودمان

به خودمان سخت میگیریم و چون عمری است که سخت گیریم باور نداریم که سخت میگیریم. به یاد می آورم که دوستی زمانی بهم گفت که خیلی مسائلی رو از زوایای زیادی باید تحلیل کنم و بعد تصمیم های منطقی بگیرم، این در نگاه اون دوست خیلی غیر طبیعی بود، اما جواب من به اون دوست جالبتر بود، بهش گفتم مگه دیگران چکار میکنند؟ من تصور میکردم این رفتار من رفتاری عمومی است یا حداقل رفتاری عادی و برای اکثریت، اما گویا این سطح رفتار من و وسواس من بود که تعجب برانگیز بود. این داستان را تعریف کردم تا یادآور بشوم که آدمهایی که عمری به خودشان سخت گرفتند متوجه این سخت گیری نمیشوند، شاید دیدن این ویدئو کمک کرد تا از بیرون نگاه کنم به اینکه چقدر نشانه های سختگیری را دارم.نشانه ها:شماتت خودمان برای چیزهایی که خارج از کنترل ما هستند. پذیرش اشتباهات خودمان نشانه بلوغ است، اما در بسیاری از مواقع ما نمی‌پذیریم که انسان کاملی نیستیم و همینکه تمام تلاشمان را برای کاری انجام میدهیم ممکن است کافی باشد.تمرکز بر روی آن چیزهایی که بدست نیاوردیم. جاه طلبی برای موفقیت لازم است اما اگر فعالانه در جهت رسیدن به هدفی تلاش میکنیم مقایسه روند رسیدنمان به هدف با هر شخص دیگه ای یعنی نادیده گرفتن تفاوت های فردی خودمان و‌ بدتر از اون، ندیدن تلاشهایی که در مسیر، انجام داده ایم. بهتره یاد بگیریم از پیشرفت در مسیری که در آن هستیم لذت ببریم و قدر این پیشرفتهای کوچک را بدانیم.عدم پذیرش تعریف‌های دیگران، نشانه ای بر این مسئله است که به خودمان سخت میگیریم. آدمهای سختگیر دارای یه سیستم گفتگوی درونی بدبین هستند که حتی وقتی یک تعریف واقعی از آنها اتفاق می‌افته اون تعریف را دروغ یا ساده انگاشتن تلقی می‌کند. به عنوان یه آدم سختگیر بیاد دارم که بارها از اینکه ازم تعریف شده اونقدر حالم بد شده که اگر توبیخ میشدم این حال را نداشتم. گاهی به خودم میگفتم- همان صدای درونی منفی- که اینهایی که تعریف میکنند کامل همه ابعاد آن کار رو ندیدند، من خودم می‌دونم کجاهاش جا دارد که بهتر بشود. این مسئله از خودشماتت گری نشات می‌گیرد، بهتر است چند وقتی بیشتر با آدمهایی که دوستمان دارند معاشرت کنیم تا کمی بیشتر دوست داشتن خودمان را تمرین کنیم.مدارا کردن با خودمان را از دوستان یا آدمهایی که خودشان را دوست دارند و با خودشان راحت تر هستند، میشود یاد گرفت.ایده های خود را کوچک و بی مقدار میدانید.همه آدمها که دانشمندهای بزرگ، هنرمندهای خاص یا صاحبان ایده های عالی نیستند اما همه می‌توانند خلاق باشند. بهتر آن است که دفعه بعد که ایده ای را داشتید بجای اینکه از قضاوت شدن آن اجتناب کنیم به این فکر کنیم که با به اشتراک گذاشتن ایده، فرصتی برای ایده ایجاد میشود که رشد کند. ما از شکست ایده می‌ترسیم اما یادمان می‌رود که ایده های خوب به مرور تکمیل میشوند نه اینکه از اول به صورت کامل ایجاد شده باشند.در شکست ماندن، وقتی روی شکستها و ناکامی ها تمرکز میکنیم در گذشته گیر کردیم و این گیر کردن جلوی حرکت به سمت جلو را میگیرد‌. ماشینی که در قیر داغ گذشته گیرکرده به سمت جلو حرکت نخواهد کرد. وقتی خودمان را بارها بخاطر خطاها مورد حمله قرار میدهیم در واقع به خودمان اجازه نمی‌دهیم که درس های اون شکست را یاد بگیریم. این که بدون آسیب خوردن یا آسیب زدن به دیگران بتوانیم زندگی کنیم غیر ممکن است و این به معنی این است که شکست ها جز جدایی ناپذیر ماهیت بشری ما هستند‌، ما فقط میتونیم بپذیریم که مسئولش هستیم و تلاش کنیم که دیگران و خودمان آسیب کمتری ببینیم.به خودمان استراحت نمی‌دهیم. چقدر اتفاق افتاده که برای رسیدن به هدفی روی خودتان فشار آورده باشید؟ برای من که بارها اتفاق افتاده، برای من که معنایی به نام سختکوشی برایم دارای اهمیت زیادی است. اما بسیار شاهد این بودم که استراحت ندادن به خودم کارایی را کم کرده و وقتی کارایی کم میشود احساس اینکه جایی از کار می‌لنگد بوجود می‌آید، و واقعا این حس باعث می‌شود که جایی از کار بلنگد، اینجاست که سیکل معیوب شروع بکار می‌کند، در نتیجه تلاش بیشتر نتیجه کمتر میدهد. گاهی ترمز کردن در مسیر و نظاره کردن تصویر مقصد در خیالمان، مزه مزه کردن چای و لذت بردن از مناظر در مسیر، بیشترین چیزی است که احتیاج داریم.