من برایت قصه می گویم.

این یک یادداشت شخصیست که یادم نرود شیر بخرم، ماست و پنیر هم و سفره یکبار مصرف کاغذی، درسته که حال پاک کردن سفره ندارم، ولی به محیط زیست هم نباید بیش از این آسیب بزنم، هان گلدان‌ها رو آب بدهم و بنویسم. باید فراموش نکنم بنویسم. چون نوشتن در کنار همه آرامشی که برایم به ارمغان می‌آورد، ترس هم دارد. ترسی ناشناخته همراه با لذت و هیجان. ملقمه عجیب و تجربه زیبایست. دختر بچه خردسال ذهنم هر روز بازی دیگر همسن و سال‌هایش در کوچه باغ روایت را از پشت پنجره شیشه‌ای ترس می دید. می دید که چطور بالا و پایین می پرند. بازی می کنند، گاه زمین می خورند، گریه می کنند می خندن و خاطره می نگارند. اما هیچگاه میلی به پیوستن به آن‌ها نداشت. هر روز در کنار پنجره خود را در میان آنان متصور میشد، به این فکر می کرد که دست در دست دیگران حلقه زده شعر می خوانند، یا گاهی وقتی بازی‌اش نمی دادن گوشه‌ای می ایستاد و دمق پا بر زمین می کوبد و یا گاهی خوراکی‌هایش که مهم‌ترین داراییش در این جهان بود را با دیگران تقسیم میکرد. امروز که از خواب بیدار شدم، با حالتی لخت و راحت و موهای شلخته و فرفری که سر به آسمان کشیده بود، در کنارم ایستاده بود و در چشمانش برق ذوق و اضطراب را توامان می دیدم، کمی خستگی در صورتش موج می زد اما برایش مهم نبود. لبخندی زد و زود دست و صورتش را شست، رشته موهای افکارش را با دقت و نظم شانه کرد و از من خواست تا با تمام هنر نداشته‌ام آن‌ها را به هم ببافم. لباس گل دار صورتیش را پوشیده بود، همان لباس مهمی که حتی در مهمانی دورهمی احساسات هم نپوشید چون فکر می کرد ممکن است چیزی بر آن بریزد و آن را لک کند، یادم می‌آید همان نزدیکی مهمانی، چند بار از فکر این اتفاق به اتاقش رفت، پتو را بر خود کشید و جوری گریه می کرد که گویی عزیزی از دست داده است. هر بار باید به او دلداری می دادم که می تواند این لباس را نپوشد، می گفت این لباس، باید روز خاصی پوشیده شود و به نظر می رسد امروز همان روز است. کفش های تق تقی گلبهیش را پوشید و از من خواست فقط همین یکبار با آرایه های ادبی کمی آرایشش کنم. هر چه نباشد او یک کودک است و آرایش مناسب سن کودکان نیست. نگاهی در آینه رویا کرد، از خودش خوشش آمده بود ولی ته دلش هم کمی آشفته و بی قرار بود، انگشتان کوچکش را کمی بهم می مالید و کمی هم جلوی آینه پیچ و تاب خورد. عزمش را جزم کرد، فرفره‌ای که دیشب تا پاسی از شب به ساخت آن مشغول بود را به آهستگی برداشت، برای ساختش چند باری خراشی بر دستش افتاده بود و دلش نمی خواست پس از این همه زحمت آن را به سادگی خراب کند. یک نفس عمیق کشید و به سمت در رفت، بعد ناگهان برگشت شاید پشیمان شده بود، چیزی که به من نمی گفت و من هم نپرسیدم، اینجا محله‌ای امن بود و من هم می توانستم از پشت پنجره نگاهش کنم، مثل هر روز دیگری که خود دیگران را مشاهده می کرد. به سمت میز آشپزخانه که با رنگ قهوه‌ای سوخته‌اش هیچ تناسبی با کابینت ها و پرده رنگ روشن آشپزخانه نداشت رفت و از روی آن، کوله پشتی صورتی یونیکرن دارش را برداشت. دیشب دیدم که یواشکی از کابینت خوراکی ها، مقداری آجیل و شکلات درون آن گذاشت حتی با کشیدن صندلی به نزدیکی یخچال، توانست مقداری آلبالو خشکه و برگ میوه را از درون طبقه دوم یخچال بردارد. یک لقمه نان پنیر و سبزی هم که دیروز برای صبحانه درست کرده بود و چون حضرت والا میل نداشتن به یخچال برگشته بود را نیز کنار دیگر خوراکی‌هایش گذاشت. حالا همه چیز آماده بود. کوله پشتی خوراکی‌ها، فرفره دست ساز و از همه مهم‌تر خودش. با قدم‌های محکم به سمت در رفت نوک پا بلند شد و از دست در آویزان شد و با وزنی که برای باز کردن در کم بود با کمی تلاش توانست در را باز کند، الآن تنها چیز میان خودش و کوچه‌باغ، تنها گذشتن از در بود، به سمت من برگشت و به من نگاهی کرد من با لبخندی ملیح شانه‌هایم را بالا انداختم، نمی خواستم احساس کند برای بیرون رفتن از من هم باید واهمه‌ای داشته باشد. سرش را برگرداند یک نفس عمیق کشید و پایش رو بیرون برد آفتاب حد فاصل جوراب های سفیدش تا پایین دامن چیندارش را لمس کرد و این حرارت آفتاب جرئت بیرون رفتن را برایش به ارمغان آورد، با یک دست بر روی دسته در و دستی دیگر که فرفره را به سینه‌اش چسبانده بود یک نیم دور زد تا کوله اش به در برخورد نکند و نوک پا نوک پا از در خارج شد و در را پشت سرش بست. دیدم که سمت خانه روبرویی یعنی همانجا که تو در جلویش می نشستی آمد و فرفره را جلوی صورتت گرفت احتمالا می خواهد بگوید با من دوست می شوی؟ و من امیدوارترین آدم این لحظه از تاریخ بشریت همچنان که پشت پنجره نظاره‌گر شوق و شورش هستم، آرزو دارم این دوستی را بپذیری. من به خاطر لحظه لحظه‌هایی که از پشت این پنجره دیده‌ام، برایت قصه می گویم.