مونولوگهایی برای مام وطن (1) - فوتبال دستی و شعر

خواب می‌بینم وسط دریاچه‌ای بزرگ، پر از شیر‌های دریایی صورتی و قرمز، روی عرشه یک قایق تفریحی نشسته‌ایم. «ایم» یعنی من و دویست و چهارده تا قلندر دیگر. نه از این قلندرهای تخمی که عکسشان را در مینیاتورهای دیوان شعرا دیده‌ای. قلندر واقعی با یک من ریش و پشم تیغ‌زده! شکمهای گنده، فک آویزان و غبغب پرگوشت! از اینهایی که دهنشان را که باز می‌کنند بوی درّ و گهرش هفت تا محله را برمی‌دارد.. نه! شعر را گهربار می‌خوانند، گهربار. شعر خواندنشان کلیشه جام شراب و زلف دلبر نیست عین آب هویجی است که توی بشقاب توری سرو شود همراه با پشگل بزغاله!صحنه بزرگی را با نورهای از دم جیغ آراسته‌اند. یک چیزی مثل جعبه، یک فوتبال دستی خیلی بزرگ روی میز وسط صحنه خودنمایی می‌کند. از توی چاه آشپزخانه موزیک پخش می‌شود و صدایش تا گوش شیرهای دریایی دور قایق می‌رسد. شیرها می‌رقصند.بعد از چند دقیقه، یک دست کت و شلوار بدون سر پشت میکروفون می‌آید: از جناب پیرقصاب خواهش می‌کنم مراسم را شروع کنند. مغازه احمد کبابی پشت امام‌زاده را یادت هست؟ گفته بودم که چندبار پسرش را اینجا دیدم. پیرقصاب، پسر احمدکبابی است. بیژن را که دیده بودی؟ همیشه پیش‌بند مغازه پدرش را بسته و یک کتاب زیر بغلش زده که از دور نمی‌شود فهمید اسمش چیست. فقط خیلی قدیمی و کهنه است.تر و فرز می‌پرد بالای صحنه. پیش‌بند کبابی را از دور کونش باز می‌کند با دقت لوله می‌کند و عین شالمه جوکیان هندی می‌بندد دور سرش. بعد همانجا با پیژامه مشغول می‌شود. کتاب کهنه را باز می‌کند. شیئ شفاف را که بعدا می‌فهمم روح حافظ بیچاره است از لای کتاب در می‌آورد. ساطورش را مثل هر شب، از صفحه آخر کتاب برمی‌دارد و روح حافظ را سه شقّه مساوی می‌کند. می‌رود سر وقت فوتبال‌دستی. میله‌ها را با دقت نگاه می‌کند. روح شاعر را کاردی کرده و به هر میله چند تکه می‌آویزد و با طناب محکم بیخشان را می‌بندد.بیژن، دستش را با پیژامه‌اش پاک می‌کند از جیب بغلش یک لیست بیرون می‌کشد و اسم چهار نفر را می‌خواند. چهار قلندر از وسط جمعیت بلند می‌شوند و عین کماندوهای آموزش‌دیده می‌پرند پشت فوتبال دستی. بعد در حالی که آواهای نامفهومی از دهنشان خارج می‌شود اول آرام و بعد هی تندتر و تندتر به چرخاندن میله‌ها ادامه می‌دهند. یک جور مسابقه آواپراکنی شاعرانه. هیچی نمی‌شود فهمید. انگار کن یک دایناسور پسرش را که ثلث سوم تجدید شده، نصیحت کند. اینجور صدایی است. ولی انصافا جمعیت چیزی کم نمی‌گذارد. قلندرها تند تند سر تکان می‌دهند. کجا بود خواندم: بز اخفش از اسب می‌افتد اما همان‌جور افتان و خیزان از کون سوزن تو می‌رود!صدای دایناسورها با سرعت چرخاندن میله‌ها قدرت می‌گیرد. این می‌چرخاند آن یکی می‌چرخاند. روح حافظ حول میله‌ها می‌چرخد. بعد به تدریج از میله جدا شده به در و دیوار می‌خورد و هی به قطعات کوچکتری تقسیم می‌شود. چنان روح شاعرانه‌ای بر فضای روی قایق حکفرما می‌شود که بیا و ببین! شیرهای دریایی، دست از دلقک‌بازی می‌کشند و ما را تماشا می‌کنند. صدای دایناسورها اوج می‌گیرد. روح خواجه شمس‌الدین عین باران بر ما می‌بارد. دهان دایناسورها کف می‌کند. اوج...اوج...اوج...و یک‌باره با صدایی شبیه ترکیدن یک ترقّه نسبتا بزرگ و خیس، پیس س س س...بادشان خالی می‌شود و از همان پشت فوتبال‌دستی سر می‌خورند روی صندلی‌هاشان.کت‌شلوار، برمی‌گردد پشت میکروفون. از همه هفده بار تشکر می‌کند و قول می‌دهد که هفته آینده همین عملیات را با روح سهراب سپهری انجام می‌دهیم. اما دروغ می‌گوید. چون هرشب همان بساط است. همان شاعر. همان قصاب. همان کابوس. همان قلندرها...هفت سال است که همین است. خیلی مسخره است، نه؟ببخشید که نگرانت می‌کنم مادر. شاید فکر کنی بچه‌ات توی غربت دیوانه شده. ولی به همان امام‌زاده جلوی احمد کبابی قسم تمام اینها را خواب می‌بینم. حالا تو باور نکن. راستی چه بود اسمش؟ هنوز هم تو کار شفا و ملاقات حضوری هست یا کانال تلگرام زده؟