خاطرات آینده (پارت یازدهم: سقوط آزاد)

این شما و ایننننن پس از سالیان سال... یک پست!امشب بچه خوبی شدم براتون میم هم ساختم (هرچند افتضاح شده)------------از زبون آنیل----------آماندا در جواب مکس لبخدی زد:«بله آقای مکس... از دیدنتون خوشبختیم!»امیلیا خیلی طلبکارانه داد زد:«من نیستم! آماندا از طرف خودت حرف بزن!»-باشه، تصحیح میکنم: از دیدنتون خوشحالم آقای مکس.-خوبه!در رو بستم و رفتم بیرون، از بین جمعیتی که هیچوقت تمومی نداشت رد شدم و وارد اداره پلیس شدم، آخیش... عشقم چندوقت ازت دور بودم؟ صدای سم اسب میومد، برگشتم، صد در صد اشلی بود. گفتم:«اهای اشلی! شنیدم بهم نیاز دارین! یه ترول آزاد شده هان؟»اشلی اومد نزدیکم، دستشو گذاشت رو شونه م و گفت:«انقدر نمک نریز آقای 190 ساله...»داد زدم:«داری سنمو مسخره میکنی؟»-آره یچه کوچولو!-هوففف باشه من آرومم ولی مواظب باش اون ترول نخورتت که اصلا تو یکیو نجات نمیدم!-خب نده! منم بهت تجهیزات نمیدم!صدای داد یه پیرزن بلند شد:«شما دوتا احمقا! بیاین دفتر من ببینم! آره تو، آلن و تو، اشلی!» صد در صد فرمانده آدامز بود، رفتیم تو دفترش و با یه اتاق پر از دود مواجه شدیم، گفتم:«ف...فرمانده؟ شما خوبین؟»فرمانده آدامز با عصبانیت داد زد:«معلومه که خوبم آلن! اینا فقط دود سیگارمن! حالا تو، اشلی! یا به آلن یه نوترینو 2021 از اونایی که باقی موندن و تجهیزات دیگه میدی یا جفت پا میام تو صورتت!»اشلی:«باوشه بابا! چرا دیوونه میشی؟ هوی آلن! پاشو بریم مجهزت کنم!»چپ چپ بهش نگاه کردم و گفتم:«امیدوارم با اون کابینای قراضه ت نفرستیم بالا...» اشلی یقه م رو گرفت و پرتم کرد تو اتاقش:«خب آنیل بیا این نوترینو... اینم کلاهخود.... اینم شکلا... نه چیزه اینم میکروفن، چیز دیگه ای میخوای؟»-بال؟-هان؟ به تو بال بدم ریزه؟-آره گنده.-بیا اینم بال.یه جفت بال، نوتریتو، کلاهخود و میکروفن انداخت تو دستم و بعد پرتم کرد تو راهرو و داد زد:«برو به کارت برس!»داد زدم:«باشه اشلی خانم!»و با فحشای اشلی که منو بدرقه میکردن سوار کابین شماره 07 شدم. کابین، اون کابینی نبود که من انتظارشو داشتم، کابین نیمه داغونی بود که حتی جا برای نشستنم نداشت، آنقدر سیم و تسمه توی همدیگه پیچیده بودن که نمیشد صندلی خلبان رو دید. توی میکروفنی که اشلی بهم داده بود داد زدم:«بیشعور! این قراضه چیه دادی به من؟! میخوای بکشیم؟»صدای اشلی از اونور خط به طرز نگران کننده ای مسخره میومد:«اره شاید! این کوچولو هنوز کار می‌کنه، سوار شو و غر نزن!»چاره دیگه ای نبود، از بین سیم ها و تسمه هایی که به طور نامنظم کنار همدیگه چیده شده بودن رد شدم و جایی برای نشستن پیدا کردم. داشبورد کابین رو باز کردم و یه تیکه لاستیک از توش برداشتم و گذاشتم بین دندونام، ناسلامتی هیچکس دوست نداشت وقتی داره از تونل 07 رد میشه و وقتی بالاخره به سطح زمین رسید زبونشو از دست داده باشه، دوست داشت؟ میکروفن رو روشن کردم و گفتم:«سنتور احمق! خب، شروع کن!»-همممم باشه!و جریان ماگما من و کابین رو با سرعت زیادی بالا فرستاد، می‌تونستم سوزش پشت کمرم به وسیله ماگما رو حس کنم. کابین رو روی ریل هدایت کردم و ماگما همینطور بیشتر میشد، انقدر زیاد شده بود که کابین از مسیرش منحرف شد و خیلی زیبا داشت با کله می‌رفت تو دیوار، دردناک ترین مرگ تاریخ متعلق به منه! تا اونجایی که می‌تونستم فرمون رو به سمت ریل کشیدم، داشتم با روی باز از مرگ استقبال میکردم، من نمیخوام بمیرم! خدایا منو گوجه کن! با پام محکم روی ترمز کوبیدم و فرمون رو جوری چرخوندم که ممکن بود که همین الان از جا در بیاد، با موفقیت از دیوار فاصله گرفتم؛ ولی حالا یه دیوار هم جلوم بود که باید ازش میرفتم بالا ولی بدون ریل نمیشد، خدایا چرا من به این جوونی باید بمیرم؟ بال کابین رو باز کردم و با نام امیدی فرمون رو به سمت ریل چرخوندم، اگه فقط یکم دیگه تکون میخورد شاید یه همچین پایان غم انگیزی نداشتم، شاید انقدر مزخرف نمی مردم، همه ش هم بخاطر یه فرمون! مسخره ترین مرگ دنیا نصیب من میشد! ولی در کمال تعجب دیدم کابین روی ریل قرار گرفته و داره از دیواره می‌ره بالا، صدای اشلی میومد که میگفت:«اوه آنیل! همه مونو جون به لب کردی! ترول هنوز به شهر نرسیده، برو ببینم چیکار می‌کنی!»کابین از تونل شوت شد بیرون، سقف کابین باز شد و صندلی منو پرت کرد بیرون. پشتم رو نگاه کردم، کابین داشت پرت میشد تو مقر فرماندهی... و من؟ منم داشتم با تمام وجود سقوط آزاد میکردم...