شرحی پراکنده، از تکراریِ روزها

گلدوزی مانتوی سبزم هنوز مونده و من دارم سعی میکنم به عنوان کسی که تا حالا تو عمرش گلدوزی نکرده، بفهمم چرا هر چی نخ ها رو میکشم، بازم شل میشن و از پارچه آویزون میمونند. الان که دارم فکر میکنم اصلا از اون مانتوی سبز بدم میاد. در حال حاضر انداختمش یه گوشه به امید روزی که دوباره به چشمم بیاد.کتاب ناطور دشت رو خوندم و‌ احساس کردم منو توی یه سردرگمی روزانه و افکار بی هدف رها کرد. ازش خوشم نمیومد. ولی در حدی نبود که نتونم تمومش کنم. یه قسمت هاییش جالب بود و تونستم به آخر برسونمش.نمیدونم چرا ! چرا بعضی موقع ها هر کاری میکنی که حالت خوب باشه و کتاب هاتو بخونی به کار های روزمره ات برسی، نمیشه. واقعا زندگی خیلی وحشتناکه. نمیتونم اینطوری تحمل کنم. باید زودتر برای خودم برنامه بچینم و از این کلافگی فرار کنم. این چند روز دفعات زیادی چیزهایی نوشتم تا پست کنم اما هر دفعه، به معنای واقعی حالم از نوشته و خودم و زندگی به هم خورد. زندگی از آغاز سال جدید عبارت بود از: جریان کسل کننده ی روزها، بی حوصلگی آدمای توی خونه، تا لنگ ظهر خوابیدن، شبیه یه علاف واقعی رفتار کردن، اعصاب سگی و هیچ کدوم از کار هایی که میخواستم رو انجام ندادن. در این شرایط یه همچین منی قطعا هر چی مینوشت افتضاح کامل بود و احتمالا هر کی میخوند از زندگی سیر میشد. بیش از این نمیتونم این سکوت خفه کننده رو تحمل کنم. واقعا باید یه کاری کرد. (در این تیکه فحش زیاد دادم. پس بابت پراکنده کردن کلمات زننده در هوا معذرت میخوام.) یه ایمیل جدید به دستم رسید. از ۶۱۲ کیلومتر دورتر. حسش خیلی عجیبه. اینکه یکی از ۶۱۲ کیلومتر اونطرف تر که نمیدونی کیه، چجوریه چه شکلیه و همه ی سوالات کنجکاوی برانگیز دیگه، بهت فکر میکنه. کلمه ها از راه میرسند و با تعجب میبینی کلمه های یه آدم که نمیشناسیش و نمیشناستت برات دلگرمیه. انگار که توی هر کدوم از نامه ها بهت یادآوری میکنه که هنوز برای گذروندن این زندگیِ تکراری دلیل داری.برای اولین بار در عمرم یه کتاب پیدا کردم که میتونم با خیال آسوده پنجره ی اتاق رو باز کنم و رو به کسایی که تو خیابون راه میرن بگم: «سلااام. کتاب ′سه کتاب′ از زویا پیرزاد رو‌ بخونید.» خب میدونی پیشنهاد دادن یه کتاب به یه آدم خیلی کار سختیه. هیچ وقت کتابی به اون خوبی پیدا نمیکردم که مطمئن باشم که طرف دوستش داره. این اوضاع موقع هدیه دادن کتاب خیلی سخت تر میشه. اما حالا احساس پیدا کردن یه گنج واقعی رو دارم و از الان تصمیم گرفتم برای تولد خواهرم که آبانه این کتابو بخرم. داستان های کوتاه خانم زویا پیرزاد توی این کتاب جمع شده و حال خوب قشنگی داره. باید بگم: «اگه نخونیش واقعا ضرر کردی.» برای من خیلی دوست داشتنی بود. پس پیشنهاد میکنم اگه میخواین به کسی، مخصوصا یه خانوم، کتاب هدیه بدید، قطعا کتاب ′سه کتاب′ زویا پیرزاد بهترین گزینه است. (البته باز هم به سلیقه طرف دقت کنید.)الان بلند شدم و پرده رو کشیدم کنار و نور خورشید اومد توی اتاق و من به این فکر کردم چرا قبلا پرده رو نکشیدم؟! نه اینکه فکر کنید با کنار رفتن یه پرده الان اوضاع بهتره. هنوز هم سکوت وحشناکه و کلی درس مونده که حال خودنش رو ندارم و واقعنِ واااقعن حوصلم سر رفته. یه جوری که حتی حوصله فیلم دیدن هم ندارم. ولی مشکلی نیست، همگی آروم باشید و هیچ کس نگران نباشه (?) خب من مثل همیشه باید خودم رو تحمل کنم و تنبلی و بی حوصلگی این تن لش رو ببینم و حرفی نزنم. (البته غیر فحش) اوضاع خوب میشه. اینو یه کسی از لایه های پنهانی مغزم بهم میگه. پس الان بلند میشم و اون گلدوزی مضخرف رو از جلوی چشمم دور میکنم و بقیه ی کتاب زویا پیرزاد رو میخونم یا خودم رو راضی میکنم تا یکم درس بخونم. همین الان صدای گنجشک ها میاد که دارن لای درخت ها به بازیگوشی عصرانه میپردازن؛ به نظرتون این اتفاقیه؟