گاهِ گاهان_ پنجاه و سه

پنجاه و سه_اصلاً درست به خاطر نمی‌آورم که دقیقاً از کی شروع کردم به گریه‌کردن برای مادر... قطعاً سال‌ها بعد بود... همان سال‌های عاشقی‌ها... و بانوانی که زیبای خفتۀ من نبودند و آرزومندانه انتظارم را نمی‌کشیدند... و بی‌تردید و تأمّلی، می‌رفتند به همراهی با شاهزادگانی که ناگاه از گردِ راهی سر می‌رسیدند... و آن چه برایم باقی می‌گذاشتند، تنها طعمِ آن نیمۀ زهرآلودِ سیبِ نیم‌خوردۀ جادویی‌شان بود، در مذاقِ جانِ آزرده‌ای که ناباورانه پرسش‌هایی بی‌پاسخ را فرومی‌خورد، که پاسخ‌هایی یکنواخت داشت... همان قول ‌و قرارهای بی‌حاصل و عذرخواهی‌های بی‌معنای نوشدارو واری که بی‌موقع بود و شفا نمی‌بخشید و حتی ‌تسکین نمی‌داد... ولی کاملاً خلعِ سلاح ات می‌کرد و دست به عصا... نمی‌شد خشم بگیری نسبت به دختری که گریه‌کنان از تو و مهربانی‌هایت تمجید می‌کرد و سخت دلخور بود از بی‌وفایی‌های سرنوشتِ خویش... حتی اغلب سعی می‌کردم دلداری‌شان دهم؛ با همان قلبی که داشت تَرَک برمی‌داشت، مثل یک قالب یخِ توی لیوان؛ و با همان صدای شکستۀ دورگه و تحتِ‌حلقی که مدام غلت می‌خورد و بالا پایین می‌رفت میانِ سیبِ آدم و دندان‌های لرزان ام...بعد دیگر ذوب می‌شدم... و بی‌تصمیمی برای فرداهای مردۀ خاموشی که می‌خواستم حتی خیالش را به تعویق اندازم، گوش می‌دادم در سکوت و می‌گذاشتم آن‌ها نیز پیش از رفتن از من قول‌هایی بگیرند، شبیه آن چه مادرم از من گرفته بود...آن ها هم از من می‌خواستند بدونِ حضورشان خوشحال باشم... و عجیب آن که درست در ادامۀ صمیمانه‌ترین خودی شدن‌های طبیعت...مثلاً افسون... آن نخستین عشق... که معصومیت‌ام را به پایش باختم... آن حیله‌ساز... آن ساحره بانوی افسانه‌پرداز... آن مشکین‌موی خنیاگرِ چرب‌زبانی که حتی به خوبیِ میکائیل پیانو می‌نواخت- و نمی‌دانم شاید به همین فن بود که فریفته‌اش شدم- ... هم او که به من می‌گفت معصومِ محزون- مثل پرتره‌های سنت‌جانِ کاتب...- و قرار بود فقط پرتره‌اش را بسازم، ولی قصۀ نابسامانِ نامرادیمان آن قدر به درازا کشید...و سرِ آخر هم او، در همان حالی با من عهدِ فراق می‌بست و پیمانِ وفا می‌شکست که میان بازوان‌ام بود و صورتش را در سینه‌ام پنهان می‌کرد و گیسوی انبوهِ عطرآگین‌اش، راه نفس و دهان و بینی‌ام را می‌گرفت... نمی‌دانم از شدّتِ هجومِ عواطف بود یا از فرطِ شرم‌ساری... در هر حال، حرف می‌زد و نگاهم نمی‌کرد...در بسترِ داغِ آن شبِ بارانیِ مشئوم، به همراهیِ آهنگِ رعدی که ناگاه غریده بود، چون ناقوسِ مرگی نامنتظَر، به گفتار درآمده بود:- «بهرام! دلم می‌خواهد باور کنی که هم واقعاً به معصومیت تو ایمان داشتم و هم راستی می‌خواستمت... ولی باید به من قولی بدهی... این که هر وقت به من فکر می‌کنی، فقط خاطراتِ خوشِ میان‌مان را به‌یاد آوری؛ بدی هایم را فراموش کن و سعی کن بعد از رفتنِ من شاد باشی وخوشبخت زندگی کنی... تو لیاقت بهتر از من را داری...»داشت می‌رفت همراه با اطمینانی خدشه‌ناپذیر، در پیِ نوعی خوشبختی که نمی‌توانست مرا در آن شریک سازد... در برابر... من از معصومیتِ خود اصلاً مطمئن نبودم؛ طوری که حتی به خیالِ خامم خطور می کرد آن زیبایی را که خفته بود در کنارم به انتظارِ دیگری، به شمشیرِ عدالتِ مفروضِ خویش نابود کنم... به همان خنجرِ جادوی بی‌‌اعتبارِ بی‌قابلیتی که از عهدۀ گشودنِ قلعۀ افسانه‌ای خوشبختی تا همیشه، برنیامده بود... و خوب... جوان بودم و نمی‌دانستم خوشبختی تا همیشه نیست... امتداد ندارد... لحظاتی است جاودانه در اکنون و همین...اما در هر حال نابودش نکردم...گذاشتم برود آن زنی دیگر ... که نابودم کند...البته آن چند سالِ بعدی که عشق بازگشت، دوباره با همۀ تب و تاب و غرور و شکفتگی‌هایش... در یک بهارِ دلنشین، دیگر آن‌قدرها خام نبودم... دیگر حتی فکر هم نمی‌کردم به شکستنِ معشوقه‌ای که عهد می‌شکست و ناگاه بدل می‌شد به بانوی یخیِ هیولاواری که نمی‌شناختم و مرا تهدید می‌کرد به رفتن...هر چند این بار هم ناقوسِ مرگ در خلوتِ خصوصی‌ترین پناه‌گاهم، در اتاقم، درست نزدیک به قلبِ جراحت‌دیده‌ام به صدا در آمد...در همان شبی که آن بانوی جوان‌تر ... او که راستی کسی نبود جز دخترکی با آرزوهای ناهماهنگِ الوان... ولی نامش نمادِ جاودانگی بود و مانایی...در واپسین دیدارمان، بی‌خبر به خانه‌ام آمد... تا برای اوّلین و آخرین بار- به قولِ خودش- کامل‌ترین وجهِ عشق را تجربه کند...از او پرسیده بودم... چون هرگز نمی‌فهمیدم اگر با من عاشق می‌توانست بود در کامل‌ترین وجهِ آن، چطور می‌خواست برود با آن دیگری- که در جایی دور انتظارش را می‌کشید- عاشق بماند سال‌ها و زندگی کند...البته از او خشمگین بودم که مدّت‌ها مرا ابزارِ کسبِ تجربیاتِ رنگ‌رنگِ خود قرار داده ...ولی او گریه کرده بود... بیچاره‌ام ساخته بود... و از من قول گرفته بود که همیشه با او مهربان باشم... و بگذارم در صلح و صفا برود...فرستادمش تا به سلامت برود به سرزمینِ موعودِ ازدواجی برنامه‌ریزی شده، که انتظارش را می‌کشید...و بعد هم که آن سال‌های گریز از خویش و ویرانیِ مطلق که دیگر سائرالشیءِ خویش بودم و نه خویشتن...دچار شده بودم به نوعی زامبی‌بودگیِ محتومِ گریزناپذیر... و دیگر عاشق نشدم! و مگر یک سائرالشیء، یک زامبی هم می‌توانست عاشق باشد؟!قلب از یکی... سر از آنِ دیگری... و دست و پای و شکم همه از جنسِ اجسادِ متعفّنِ دیگر... همه وصّالی شده با بخیه‌هایی زمخت و ناموزون و آشکار که فکر می‌کردم همه می‌دیدندش...(ادامه دارد)قسمت بعدقسمت قبل