وقتی باران می بارد

باران به شیشه پنجره اتاقم انگشت می کو بد، و من نگران آرتینم ☘برگرفته از یک سرگذشت واقعی ...دارد باران می آید. صدایش را می‌شنوم که به پنجره اتاق انگشت می کوبد. پائیز که می شود،‌ باران که می‌بارد. دلم شور می‌افتد. گوش تیز می‌کنم. نکند یکباره دیوار خانه خراب بشود؟ باید عجله کنم. باید آرتین را بغل کنم، محکم. باید تمام پله‌ها را بدوم پایین. اینبار قبل از آوار از خانه بیرون می‌روم. پس چرا پله‌ها تمام نمی‌شوند؟ چرا هرچه می‌روم، هنوز سر جای اولم هستم. آرتین کجاست؟ صدایش می‌کنم، آرتین. . . . آرتین. نیست؟ هیچ کجا نیست. او که همین جا بود، توی بغلم؟ پس حالا کجاست؟ جلو می‌روم و از بالای دیوارهایی که ریزش کرده‌اند، نگاه می‌کنم. آرتین ان پایین است. میان گل و لای. . . جیغ می‌کشم: آرتین. . . مامان می‌دود توی اتاق. چراغ‌ها را روشن می‌کند. می‌گوید: چیزی نیس سپیده جان خواب دیدی. . . دارم می‌لرزم. بغلم می‌کند، توی بغلش بغضم می‌ترکد. . . . گریه می‌کنم. می‌گوید: چیزی نیس مامان جان. داره بارون میاد. می‌گویم: اون روزم بارون میومد. . . می‌گوید: دیگه چیزی نیس ازش بترسی. . . . تموم شد. راست می‌گوید، تمام شده‌است. آرتین که رفته‌است، علی هم که رفت. دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم.فقط نمی دانم چرا دارم هق هق می‌کنم. ...کف دستمو نگاه کردو گفت : من بچه ای نمی بینم برات ... بچه توی شکمم تکان خورد ....ساختمان لرزید...دیوارها فرو ریخت...من جیغ کشیدم : آرتییییین ... زن فالگیر دستم را بست . ...دارد باران می آید. از پنجره به بیرون نگاه می‌کنم. دانه‌های درشتش را می‌بینم که کف تراس می‌ترکد رعد و برق شیشه‌های پنجره را می‌لرزاند. کمی فاصله می‌گیرم ولی چشم بر نمی‌دارم. هر بار که باران تندی می‌بارد، باید بیایم پشت پنجره و بیرون را نگاه کنم. اینطور بهتر است، حواسم به همه چی هست. اگرساختمان بخواهد بریزد. . . . اگر دیوار بخواهد آوار بشود. . . حواسم هست. کسی زنگ می‌زند، مامان در را باز می‌کند. . . . صدای احوالپرسی گرم خاله مهین سکوت نیم روز سرد و تاریک پاییزی را می‌شکند. مامان صدایم می‌کند: سپیده جان، بیا بیرون خاله مهین اومده. . . نمی‌توانم چشم از پنجره بگیرم، می‌گویم: صب کنید الان میام.با واکر تا جلوی آینه می‌روم. موهایم را شانه می‌زنم. اما حواسم به باران است. و گوشم به صدایش که محکم به کف تراس می‌خورد. دوباره می‌روم جلوی پنجره، قلبم تند می‌زند، دلشوره دارم. نمی‌توانم از پنجره چشم بردارم. خاله در اتاق را باز می‌کند. می‌گویم: سلام خاله جان! - سلام عزیز دلم، وای سپیده جان چقد خوشگل شدی. کی موهاتو کوتاه کردی؟ وای چه رنگ قشنگی. . . . می آید جلو و بغلم می‌کند. مراقب است که تعادلم بهم نخورد. ویلچر را می‌آورد جلو و کمک می‌کند تا بنشینم. می‌پرسد: خودت میایی یا کمکت کنم؟ سر تکان می‌دهم. خودش جلو جلو می‌رود تا هال. می نشید روی مبل و مامان را صدا می‌زند: زهره. . . زهره جان، یه مشت اسفند واسه سپیده دود کن، شده عین یه تیکه ماه! انقدر قربان صدقه ام می‌رود که باران را فراموش می کنم. - الهی فدات شم، خیلی خوب کردی موهاتو کوتاه کردی. ماه شدی! دوباره صورتم را می بوسد: چه رنگی زدی؟. . . . چقد بهت میاد، قربونت برم. . . . خاله مهین معمولا منتظر نمی‌ماند تا جوابش را بدهیم. قربان صدقه اش را می‌رود و سوال بعدیش را می‌پرسد. دستم را می‌گیرد توی دست هایش و انگشت‌های ناتوانم را کف دست هایش باز می‌کند. - صب کن الان برات فال می‌گیرم! خنده ام می‌گیرد، چه فالی می‌تواند برای کسی که دو سال است توی ویلچر می‌نشیند، پسرش را از دست داده و شوهرش ترکش کرده است، بگیرد؟اما او کارش را بلد است. دست می‌کشد کف دستم: ببین. . . . ببین. این خط بخت. مکث می‌کند. . . . . درسته که یه جایی قطع شده، اما. . . . اما. . . . تردید دارد. . . . اما از یه جای دیگه وصل میشه، یه خط از پشت اومده، ببین؟ نگاه می‌کنم. می‌بینی. . . . ؟ چیزی نمی‌بینم. دارد خودش را اذیت می‌کند، می‌گوید: نیگا کن، از پشت خط اصلی اومده. ببین؟می‌خواهم راحتش کن، سر تکان می‌دهم. - دیدی؟ بخدا دلم روشنه. . . تو خوشبخت می شی. یه بخت و بالین خوب. . .مامان سینی چای بدست از آشپزخانه می آید: مهین جون، از کی تا حالا تو فالگیر بودی و ما نمی‌دونستیم؟ خاله مهین غش غش می‌خندد: اول عروسیمون، یه خونه تو شوش اجاره کرده‌بودیم. . . . همسایه مون یه زن فالگیر بود. می‌رفت سر چهارراه ها اسفند دود می‌کردو فال می‌گرفت. . . . از اون یاد گرفتم. خاله مهین دستم را می‌بندد. مثل آن شب. از دکتر برمی‌گشتیم. سرد بود، داشت برف می‌آمد. علی گفت ماشین را چند کوچه بالاتر پارک کرده‌است. نخواستم منتظر بمانم. شال گردنش را باز کرد و پیچید دور صورتم. دست هایمان را کردیم توی جیب پالتو هایمان و دویدیم توی پیاده روی مقابل. . . یکنفر پایین پالتویم را کشید: خانوم. . . خانوم. . . دستتو بده فالتو بگیرم. تو این سرما؟ ایستادم، علی چند قدم جلوتر از من بود، اشاره کرد که بیایم. اما من نشستم و دستم را برایش باز کردم. صورتش را پوشانده‌بود و فقط چشم هایش پیدا بود. کف دستم را نگاه کرد. سرش را بالا آورد. زیر نور چراغ‌های اتومبیلی که رد می شدند توانستم چشم‌های آبی اش را ببینم. علی صدایم کرد. نگرانم بود. زن دستم را بست. گفتم چی شد؟ گفت برو شوهرت ناراحته. . . . گفتم شما فالمو بگیر. . . خودم پولشو می‌دم! دستم را باز کردم، دوباره نگاه کرد. پرسیدم: میخوام ببینم بچه ام پسره یا دختر؟ به من نگاه نکرد، گفت: ولی من فعلا بچه‌ای برات نمی‌بینم . ..بچه توی شکمم تکان خورد. خندیدم: من دارم از دکتر میام. . . . همین الان صدای قلبشو شنیدیم. به علی نگاه کرد که داشت این پا و اون پا می‌کرد. دوباره دستم را بست: پا شو برو. . . بلند شدم. رفتم طرف علی، دست‌های سرد و بسته‌ام را توی دست‌های گرم علی باز کردم. پرسید: چی می‌گفت؟ گفتم: هیچی. انگار دیوونه بود. خندید: ولش کن بیا بریم. . . خاله مهین اما دیوانه نیست، عاشق است.. . . . دارد باران می آید، اما آنقدر ریز و آرام است که نمی‌تواند مرا بترساند. از همانجا که خوابیده‌ام دست می‌کشم روی میز کنار تخت. کنترل را بر می‌دارم و تلویزیون و ویدئو را روشن می‌کنم. تا جایی که امکان دارد صدایش را کم می‌کنم، نمی‌خواهم کسی توی اتاقم بیاید، می‌خواهم فکر کنند خوابیده‌ام. اینجا آرتین دو ماهه است، روی دست علی که بالا گرفته‌است. چیزی از علی پیدا نیست. سربچه خم می‌شود به جلو. از پشت دوربین می‌گویم: دستتو بذار زیر سرش. می‌گذارد. آرتین چشمهایش را باز می‌کند. صدای خواهر علی است که می‌گوید: چشاشو؟ ما می‌خندیم، بچه به گریه می‌افتد. . . . اینجا تولد یکسالگی آرتین است. چقدر مهمان دعوت کرده‌بودیم. آرتین خوابش می آید، خسته و کلافه شده‌است. حوصله کلاه و کیک و شمع را ندارد. حتی بادکنک‌های رنگ و وارنگ هم دیگر شادش نمی‌کنند. و صدای علی از پشت دوربین: بابا آرتین؟. . . . منو نیگا کن. . . . . . . . اینجا رفته‌بودیم شمال، آرتین، دو، سه ساله است. دارد پا برهنه توی ماسه‌های نرم کنار دریا می‌دود، منهم دنبالش. با حسرت به خودم نگاه می‌کنم، به پاهایی که چه راحت مرا اینطرف و آنطرف می‌برده اند. آب دریا جلو می آید و پاهایمان را خیس می‌کند. آرتین می‌نشیند تا ماسه‌های خیس و سمج را از پاهایش پاک کند. علی پشت دوربین می‌خندد: ول کن بابایی. . . . پاشو بازی کن. . . دوربین را می‌دهد دست من و خودش می‌رودجلو تا آرتین را بغل کند. حالا کاملا پیداست. تی شرت آبی روشن و شلوار لی پوشیده‌است. دارد آهسته ماسه‌ها را از کف پای آرتین می تکاند. اینجا سرش پایین است. فیلم را می‌برم عقب تر، آنجا که علی، پشت به دریا آرتین به بغل، نگاهش به دوربین می‌افتد، دارد مرا نگاه می‌کند. فیلم را نگه می‌دارم تا نتواند حرف بزند و بگوید که بچه می‌خواهد، بگوید بدون بچه نمی‌تواند زندگی کند. و من بگویم: ولی علی، تو که می‌دونی من دیگه بچه دار نمیشم؟ مگه نگفتی هرچه داشته‌باشم خرجت می‌کنم و تا همیشه کنارت میمونم؟ می‌گوید: مگه نکردم ؟ادامه نمی‌دهد. نمی‌گوید: ولی تو خوب نشدی. تو بچه دار نمی شی. تو نمی تونی کنار من راه بری. . . نمیتونی با من تو پارک قدم بزنی... تو جشن ها و مهمونی های دوستانه شرکت کنی ... فیلم را نگه داشته‌ام تا سرش را زیر نیندازد. فیلم را نگه داشته‌ام تا وقتی من به گریه افتادم، از خانه بیرون نزند و تمام شب را بیرون نماند. علی را نگه داشته‌ام. . . . آرتین را نگه داشته‌ام. . . تمام آن روزهای خوب را نگه داشته‌ام. همه آن روزها، قبل از آن که آن باران های تند، دیوارهای راه پله ها را در محوطه گودبرداری شده بشوید و ساختمان ما به لرزه بیفتد و من سراسیمه آرتین را بغل بزنم و بخواهم از طبقه سوم پایین بیایم، و چند پله را آمده نیامده، دیوار فرو بریزد، من پرت بشوم توی کوچه و آرتین از آغوشم پر بکشد روی گل و خاک های زمین گودبرداری شده وتمام آوار بریزد روی او و روی پریا کوچولوی همسایه و ...سهیلا در اتاق را باز می‌کند. سرش فریاد می‌کشم: کی گفت بی‌اجازه بیایی تو. . . توی چهارچوب در، سینی صبحانه بدست، می‌ایستد. من ومن می‌کند: آخه. . . آخه دیدم. . . صبحونه نخوردی. . - به مامان گفته‌بودم نمی‌خورم.می آید جلوتر، چشمش به علی و آرتین کنار دریا می‌افتد. نمی‌خواستم ببیند، داد می‌کشم: مگه نگفتم صبحونه نمی‌خورم. . . . برو بیرون. - آخه چرا؟لیوان را از روی میز کنار دستم برمی‌دارم و بطرفش پرت می‌کنم. لیوان صفیر کشان از کنار صورتش می‌گذرد و محکم به دیوار روبرو می‌خورد. وحشت زده به من و تکه‌های درشت لیوان شکسته کف اتاق نگاه می‌کند.جیغ می‌کشد: تو داشتی منو می‌کشتی؟. . . اگه به من خورده‌بود چی؟ از اوبلندتر جیغ می‌کشم: بدرک. . . برو بیرون. . . مامان می آید توی اتاق. به من نگاه نمی‌کند، دست سهیلا را می‌گیرد، بیرون می‌برد و در را پشت سرش می‌بندد. چشمم به تلویزیون می‌افتد و علی که هنوز پشت به دریا با آن تی شرت آبی روشن به من نگاه می کندفیلم را نگه داشته ام ، تا هیچ باران و آواری نتواند آرتین را ....پاهایم را ...وعلی را از من بگیرد.داره برف میاد... از برف نمی ترسم. دیگه از باران هم نمی ترسم ... داره برف میادپیمان روی از پنجره برمی گرداند. عصایش را محکم می گیرد و لنگ لنگان بطرفم می آید. می گویم : اینجا که همیشه برف میاد،چیز جدیدی نیست.پیمان کنار تخت نوزاد می ایستد و عاشقانه به آرتینا نگاه می کند. چشم هایش برق می زند می پرسد: بنظرت شبیه من نیست قبل از آنکه بتوانم جوابش را بدهم، در باز می شود و پرستار قد بلندی با بلوز و شلوار سفید وارد میشودبه سوئدی سلام می کند، خودش را معرفی می کند و بعد جلو می رود تا به پیمان آموزش دهد که چطور بچه را از تخت بلند کند و در آغوش من بگذارد.پیمان با احتیاط آرتینا را بلند می کند و با یک دست به بغل می گیرد و عصا زنان تا کنار من می آید. قبلا این کار را بارها با عروسک های مشابه نوزاد انجام داده است.دست هایم را باز می کنم تا پیمان آرتینای گرسنه را در آغوشم بگذارد و به توصیه پرستار انگشتان دست بی حسم را زیر شانه کودک باز کند. آرتینا دهانش را به یافتن غذا به اطراف می چرخاند. به گریه می افتد. تکانش می دهم و سرش را به خودم نزدیک تر می کنم. بالاخره موفق می شود. با چشمان بسته شروع به مکیدن می کند. با سرانگشتانم کنار صورتش را نوازش می کنم و آرام آرام برایش لالایی می خوانم. پرستار سوئدی با دقت نگاهم می کند. می داند که بچه دومم هست، می داند که تجربه بچه داری دارم و می داند که سر بچه اولم سالم بوده ام. طبق وظیفه تا آخر شیردهی کنارم می ماند و نظارت می کند تا پیمان، آرتینا را از آغوشم بگیرد و توی تختش بخواباند. قبل از رفتن می گوید: یه پرستار روزانه براتون می فرستم که ششماه به شما کمک کنه. پیمان سوئدی اش بهتر از من است، می گوید: فعلا لازم نیست. مادرمن و مادر همسرم اومدن سوئد. مدتی پیش ما هستن.پرستار با تعجب به من خیره می شود. یعنی نمیخوای؟ می گویم نه شانه بالا می اندازد و در را باز می کند. مادرم،برادرم و مادر پیمان پشت در هستندبا دیدنشان تمام سختی ها و غربت این دو سال را فراموش میکنم. مادرها جلو می آیند و صورتم را می بوسند. پیمان گوشی اش را در می آورد و از من، آرتینا، دایی و مادر بزرگ ها عکس و فیلم می گیرد. می خواهد بگذارد توی صفحه اینستاش.یکی از عکس ها را می گذارم پروفایلم، میخواهم علی قدرت خدا را ببیند، ببیندکه من بچه دار شده ام، حتی قبل از او.هنوز دارد برف می آید. نمی ترسم.دیگر از باران هم نمی ترسم# مهدیه حدادیان