بد موقع، بد زمان

و من همچنان فکر می‌کنم یه آشنایی داره منو استاک می‌کنه و به روم نمیاره. کاریش فعلا نمی‌تونم بکنم و تا وقتی هم بهم پیام نمیده، دلیلی برای خود سانسوری پیدا نمی‌کنم. اینقدر به نوشتن نیاز دارم که واقعا توی کلمه اندازش نمیگنجه.امروز که از خواب پاشدم به خاطر خوابی که دیده بودم تماما فکرم درگیر این بود که کاشکی توی همون دنیای قر و قاطی که خوابشو می‌بینم، زندگی می‌کردم. ای کاش توی این لجنزار زندگی نمیکردم. همیشه مشکل، همیشه استرس، همیشه هزارتا درد بی دردمون هست و هیچ راه حلی براش وجود نداره. توی دنیای خوابای من درسته که همه چی قر و قاطی هست اما آدماش خوبن. درسته همین آدمان اما انگار همین آدما با بهترین شکل و رفتارشون اونجا حضور دارن. خب واقع بینانه، من خودم خیلی آدم جالبی نبودم. خیلی از موقع‌ها میدونستم کاری که دارم میکنم در حق یه نفر میتونه اشتباه باشه اما باز انجامش میدادم. بله، گریه خیلی‌ها رو دراوردم. خیلی‌ها رو از خودم ناامید کردم و بسیاری از خودم رنجوندم. بارها سعی کردم عوض شم و یه مقدار عوض شدم اما سنگینی اتفاقات گذشته به حدی بود که این عوض شدنه بی‌فایده بود. همیشه دلم می‌خواست آدم خوبی باشم برای همه، بدون استثنا. اگر کسی مشکلی داشت بتونه روی من حساب کنه. اگه کسی ناراحتی داشت با من بتونه ناراحتیش رو فراموش کنه ولی هیچکدومش نبودم. دلیل اصلیش این بود خیلی از مواقع من همون آدم خودخواهه بودم. من همون عنی بودم که دقیقا نباید می‌بودم. درسته که گذشته‌ها گذشته اما هیچوقت اثر گذشته‌ها نمی‌گذره. هیچوقت هیچ چیزی مثل سابق نمیشه و نخواهد شد. شاید از فردا آدم بهتری باشم اما بازم تاریخ زندگی من خیلی چیزا رو برای اطرافیان مشخص کرده. افسردگی و ناراحتی چیزی بوده که خیلی ساله باهاش درگیرم. بعضی مواقع تا مرز خوب شدن پیش رفتم اما در انتها بازم برگشتم به نقطه اولم. این اواخر پرتاب شدم به بدتر از نقطه اولم. یادمه یه چند سالی توی زندگیم حس میکردم من خیلی خوشحالم و همه چی خوبه. همه دوستامو دارم، آدم‌هایی که من براشون مهم هستم و آدم‌هایی که برای من مهم هستن. توی زندگیم داشتم مسیر درست رو می‌رفتم. حال آدما رو خوب میکردم. همه به قدری دوسم داشتن که نبودن توی جمعشون ناراحت کننده بود. الان؟ الان هیچکدوم از شرایط بالا نیست. آدمی که براش مهم باشم، نیست. جدی نیست. فقط حرفه. آدمی که برای من مهم باشه، هست ولی حال ممل دیگه خوب نیست. آدمی رو نمیتونم از ناراحتی دربیارم. ناراحتی که اصلا هیچی، صحبت. صحبت ساده هم نمیتونم با کسی انجام بدم. همش قایم میشم. در نهایت هم زندگیم توی مسیر درستی نیست. چند ساله که توی مسیر درستی نیست. این مسیر کج تا کجا ادامه پیدا میکنه؟ این ممل تا کجا توان داره که بتونه جلوی این همه مزخرف وایسه؟ تا کجا میتونه که جلوی آدما نقش آدم حالا نسبتا سالم رو بازی کنه؟بحث نقش بازی کردن شد. آره، متاسفانه عادت کردم که نقش بازی کنم. حتی الانم که حوصله ندارم اینقدر این کار رو انجام دادم که دارم نقش بازی میکنم. هفته پیش توی کافه نشسته بودیم، دقیقا همون روزی که عزیز منو برد پیش بقیه. یه جورایی تو عمل انجام شده قرارم داد که نتونم نه بیارم و باهاش برم. خب طبیعتا توی جمع بودم که دوباره استرس گرفتم و دستم مدام میلرزید. تمام استخوانم از درد تیر می‌کشید اما قرص خوردم و هر دو سه دقیقه یه لیوان آب میخوردم که طبیعی جلوه کنم. دو-سه بارم توی بحثشون سعی کردم شرکت کنم. یه سری چیز بی‌مزه تعریف کردم که خودم میدونستم برای هیچکس جالب نیست. چرا اینارو تعریف کردم؟ نمیدونم. همه این اتفاقات به سرعت در حال افتادن بود، به فروپاشی نزدیک بودم. نمیدونم داشتم چه حالی رو تجربه میکردم اما خلاصه اون شب تو نگاه عزیز به من سر میز بود. از نظر من نگاهش این بود که ممل یه وقت احساس نکنی که توی این جمع غریبه‌ای و بد بگذره. حواسم بهت هست که بهت خوش بگذره. کاشکی جرات اینو داشتم که بهش بگم نمیتونم توی هیچ جمعی جز همون جمع چهارشتبه دووم بیارم. کاشکی بهش بگم که خیلی شکنندم و ضعیفم. کاشکی هزارتا چیز دیگه بتونم بهش بگم. همین.