آرزو و حسرت

امروز صبح که رفتم سرکار ، همکارم پیش من آمد و گفت که دیروز در خانه شان حرف من را میزده است . میگفت خیلی خوبه که تو دنبال همه علاقه هات رفتی و حس میکنم ازشون لذت میبری . گفت ماها خیلی غرق کار شدیم .حرف های دوستم من رو خیلی خوشحال کرد .راستش چند روز بود که میخواستم یک مطلب بنویسم اما نمیتوانستم ، اما امروز بعد از شنیدن حرفهای دوستم شروع کردم به نوشتن ، چون انگیزه گرفته بودم .تحسین کردن آدمها ، به آنها روحیه می دهد و روحیه انگیزه ای می شود برای پیشرفت و ادامه دادن آن کار هدف دار . جالب این است که همان دیشب که دوستم به من فکر میکرده و احتمالا غبطه میخورده ، من هم داشتم به جایگاه او فکر می کردم و غبطه می خوردم ، دوست نداشتم در زندگی جای او باشم اما از لحاظ کاری موقعیش را دوست دارم و بنظرم در کارش موفق است و او همزمان فکر می کرده که من موفقم که علاوه بر کارم ، در زمینه های دیگری فعالیت می کنم . این موضوع بین بسیاری از انسانها وجود دارد ؛ همان مثل ، مرغ همسایه غاز است .تو داری به مال و اموال همسایه ات نگاه می کنی که چه خوب است که هر چه دلش میخواد را می تواند بخرد و خوشبخت است و هیچ غمی ندارد و در عین حال آن شخص به تو فکر می کند که اگرچه پول نداری اما خوشبخت هستی و زندگی عاشقانه و خوبی داری . این وصف و حال خیلی از ما هست . ظاهر خیلی ادمها و زندگیشان را می بینیم و حسرتش را می خوریم بدون آنکه از باطن آن ها خبر داشته باشیم و بدانیم پشت قضیه چه چیزی هست .چه زمانهایی را که می توانیم برای پیشرفت خودمان تلاش کنیم از دست می دهیم و صرف حسرت خوردن دیگران می کنیم ، آن هم در حالی که خودمان از آنها بهتر هستیم. ممکن است در جیب یک کت و شلوار بسیار شیک و گران قیمت ، لیست داروهای شیمی درمانی باشد و آن فرد روزهای آخر زندگیش باشد اما ما کت و شلوار آن شخص را با کاپشن کهنه خودمان مقایسه می کنیم و فکر می کنیم آن شخص چقدر خوشبخت تر از من است .و برعکس ممکن است در یک خانه فقیرانه و محقر که غذای خوبی در آن پیدا نمی شود، عشق و آرامش زیادی وجود داشته باشد .همیشه این جمله را با خود می گویم که ، خوب است که انسان موقعیت و جایگاهش رو دوست داشته باشد، اما به آن راضی نباشد ، یعنی در عین حالی که وضع زندگیش را دوست دارد ، به آن اکتفا نکرده و برای بهتر شدنش تلاش کند . و خودش را با بقیه مقایسه نکند ؛ چون ما از درون زندگی هیچ کسی خبر نداریم ، چه بسا همان شخصی که ما حسرت زندگیش را میخوریم ، در درون خودش را خوشبخت نمی داند و اگر از باطن زندگیش خبردار شویم ، بفهمیم ما از او بسیار خوشبخت تریم .پس همیشه خودمان را با خودمان مقایسه کنیم . اینکه من مثلا من نسبت به دوسال پیش خودم چه تغییری کردم و چه پیشرفت یا پسرفت هایی داشتم .حسادت کردن به دیگران هیچ دردی را از ما دوا نمی کند اما ، خوب است که وقتی پیشرفت دیگران را می بینیم آنها را تشویق کنیم و بعد خودمان را بالا بکشیم تا مانند آنها موفق شویم و پیشرفت کنیم یعنی آن شخص انگیزه ای بشود برای پیشرفت ما .یک نکته دیگر اینکه، حرف دوستم یک مسئله دیگر را هم یادم انداخت ؛ اینکه اکثر ما آدمها در زندگیمان غرق شدیم و خودمان و آرزوهایمان را فراموش کردیم ، سرمان حسابی گرم پول درآوردن و خرج کردن آن است و در این بین نیازهای روحمان را فراموش کردیم .اینکه به چه چیزهایی علاقه داریم ؟؟از خیلی آدمها اگر آرزویشان را بپرسی ، نمیدانند که چه چیزی باید بگویند ! اکثر اهدافمان مادی شده ، البته پول هم لازمه است و هم خوب . اما نه آنقدری که باعث بشود بقیه آرزوها فراموش شود .هر کدام از ما حتما حتما یک سری استعداد خاص داریم که منحصر به خودمان است .یک نفر نفوذ کلام خوبی دارد ، یک نفر ورزشکار خوبی است ، یک نفر در کار اجرا موفق است ، یک نفر مشاور خوبی است ، یکی صدای خوبی دارد و ...به عقیده من بیشتر انسان ها از استعدادشان با خبر می شوند ، اما به دنبالش نمی روند ، فقط عده ی کمی هستند که به دنبال آرزوهایشان رفته و ادامه می دهند . من می دانم که اگر دنبال آرزوهایمان برویم ، ممکن است از لحاظ مالی تامین نشویم و علت پیگیری نکردن علاقه بیشتر افراد احتمالا همین است اما میتوانیم در کنار کار خودمان ، به آرزوهایمان هم برسیم ، اگر بخواهیم .می توانیم اگر وقت آزادی داریم به کار مورد علاقه مان اختصاص دهیم ، در موردش مطالعه کنیم و به کلاس های آموزشی برویم و سعی کنیم از چیزی که دوستش داریم لذت ببریم در آن صورت با لذت و اعتماد به نفس بیشتری هم زندگی می کنیم .ما فقط یکبار فرصت زندگی کردن را داریم و از یک سنی به بعد هم ممکن است این کار سخت و یا ناممکن شود .پس بیایید تا فرصت داریم به کارهایی که دوستشان داریم بپردازیم تا درآینده حسرتی برای خودمان باقی نگذاریم .امروز روز توست ، قدرش را بدان و به دنبال خواسته هایت برو ...