شمسعلی-بخش یک

تیتر زده بود شمسعلی در گذشت. یک سایت دیگه تیتر زده بود قهرمان بوکس در گذشت. یکی از خبرگذاری های دیگه نوشته بود شمسعلی در تنهایی در گذشت.سن زیادی نداشت. 70 سال عمر کرد. شمسعلی وقتی پونزده سالش بود مدرسه رو رها کرد. اهل اراک بود. یکی از باشگاه های اون اطراف میرفت و کارهای نظافتی رو انجام میداد. یه روزی مربی متوجه شد که شمسعلی کل روز تو باشگاه هست و وقت هایی که کاری برای انجام نیست به رینگ خیره میشه.رفت جلو بهش گفت اسمت چیه پسر؟ شمسعلی گفت اسمم شمسعلی هست ولی بهم میگن علی. مربی به یکی از بچه ها رو کرد و داد زد بیاید ببینید این شلی چی بلده.قصه شمسعلی از اونجا شروع شد. اوایل همه به اقتدا از مربی بهش میگفتن شلی ولی وقتی مسابقات رو یکی پس از دیگری پیروز میشد کم کم شد شمسعلی. رفت مسابقات ملی.قهرمان کشوری شد.خبرنگارها دوستش نداشتند چون نمیتونست درست صحبت کنه.برای همین زیاد مصاحبه نمیکردند باهاش.قیافه خوبی هم نداشت. خیلی تو ذوق بود. پنج سال قهرمان مسابقات ملی شد. دو بار هم رفت جهانی ولی نتونست کاری کنه. یبار یک شانزدهم نهایی حذف شد یکبار هم از نماینده آمریکا تو نیمه نهایی. المپیک نرفت. یعنی بخوام درست بگم نذاشتند المپیک بره. وقتی قهرمانی دوم ملیش رو گرفت همه میدونستند بهترین بوکسور ایران هست ولی جمله ای که مسئول المپیک به مربی شمسعلی گفت این بود که تو که خودت بهتر میدونی،این پسر این کاره نیست.حالا اومده دو تا بازی رو برده ولی دلیل نمیشه ببریمش المپیک.میترسیم آبرو ریزی کنه. اینطوری بود که پرونده المپیک شمسعلی برای همیشه بسته شد. سال بعدش هم قهرمان ملی شد برای سومین بار. هیچوقت شکست نخورده بود. شاید اگر هر جای دیگه دنیا بود آمارهاش تو روزنامه ها دست به دست میشد ولی برای شمسعلی از این خبرها نبود. هیچکس اون رو دوست نداشت. شمسعلی سال بعدش ازدواج کرد.عاشق شده بود.دو سال بوکس رو گذاشته بود کنار. برای زندگی هم بنایی میکرد. سال سوم ازدواجش دوباره به اصرار مربیش به رینگ برگشت. سال اول بازگشتش بازهم قهرمان ملی شد. سال بعدی تو بازی فینال دچار خونریزی شدیدی از ناحیه چشم شده بود. در اثر مشت حریفش با صورت به رینگ خورد و بعدش هم به ستون برخورد کرد.ضربه به حدی بد بود که یه قسمت استخوان صورتش فرو رفته بود.اون سال نائب قهرمان شد چون بهش اجازه بازی نداد داور. همون سال تو مسابقات انتخابی جهانی انتخاب شد. شمسعلی رفت مسابقات جهانی. روزنامه های خارجی زبان ازش تعریف و تمجید میکردند.همه حریفهاش رو ناک اوت میکرد. شمسعلی از اون دست بوکسور هایی بود که سرعت بالایی داشت.مشت های دست چپش زبان زد مربی ها شده بود.وقتی میخواستند به شاگردشون بگن مشت چپ بزن،میگفتند ببین شمسعلی چطور با چپ مشت میزنه. زن شمسعلی باردار بود. دکتر گفته بود یه دختر هست. شمسعلی و زنش تصمیم گرفته بودند اسمش رو بزارند فاطمه. شمسعلی این بار دوست نداشت بره مسابقات جهانی چون مجبور بود زنش رو ترک کنه. همه میدونستند شمسعلی چقدر زنش رو دوست داره. شمسعلی از اون دست آدمها بود که زنش اولویت اولش بود. عاشق بود.همه زندگیش رو به پای زنش ریخته بود ولی حالا ماه هفتم بارداری زنش مجبور بود بره مسابقات جهانی .شمسعلی رسید به بازی یک چهارم نهایی. خورده بود به بوکسور روسیه که قهرمان المپیک قبلی بود. روسیه مطمئن بود این بازی رو میبره.شب بازی به شمسعلی گفتند حال زنش خوب نیست و بردنش بیمارستان.شمسعلی شب رو نخوابید.صبح براش زنگ زدند گفتند که زنش رفته اتاق عمل. طبق گفته مربی شمسعلی،شمسعلی اون روز فقط گریه میکرد.بوکسور قدرتمند مثل یک بچه پنج ساله گریه میکرد. ساعت نه صبح به مربی شمسعلی گفتند که زن شمسعلی و بچه اش هردو فوت شدند. مربی نمیدونست چیکار بکنه.تصمیم گرفت اطلاع نده به شمسعلی. شمسعلی مضطرب بود. بازی ساعت هشت شب بود. شمسعلی چندین بار تماس گرفته بود با ایران ولی کسی جوابش رو نمیداد. تا اینکه به مربیش گفت بزارید با زنم صحبت کنم وگرنه بازی نمیکنم. ساعت شش غروب بود.شمسعلی متوجه شد چه اتفاقی افتاده.خودش رو باخت. شمسعلی بیشتر از سی ساعت نخوابیده بود و غذایی نخورده بود. تنها کاری که براش انجام دادند این بود که رئیس فدراسیون تماس گرفت و بهش گفت که تو باید پیروز بشی محمدعلی. شمسعلی تلفن رو روی رئیس فدراسیون قطع کرد. رو به مربی تیم ملی کرد وگفت اگر تسلیت بهم نمیگید،اگه همدردی نمیکنید،اگر درکم نمیکنید لااقل اسمم رو درست تلفظ کنید. شمسعلی که یه آدم خجالتی و کم حرف بود وقتی این حرفها رو زده بود همه متعجب شده بودند.