دلتنگی برای فردا

یه شب میاد، یه شب که من یه سری هیپی نما دور یه آتیش نشستیم. با لباس های ریش ریش، رنگ های شاد و پارچه ی شل و ول. آتیش، سایه روشنی از واقعیت دورمون پهن کرده. یه شب میاد که سه تا گیتار کنار هم، روی خاک افتادن. منتظر و مصون در برابر رطوبت و تاریکی، درخشان زیر سایه آتیش. کفش هامون رو در آوردیم و سرمای علف های خیس، شبنم وار رو پاهامون لیز می خوره؛ به هم تکیه دادیم و در سکوتی درونگرا؛ زل زدیم به جرقه های آتیشی که می ره بالا، خاکستر میشه و میباره رو سرمون. گوش میدیم به صدا جیرجیرک ها و غورباقه ها و صدای دور رودخونه. یه شب میاد که یکی بلند میشه، یه دختره که یه پیرهن کتون گشاد تنشه، رو موهاش گل های ریز زرد و سفید گذاشته و چشم هاش یه جایی تو سکوت غرق شده. اون شب بلند میشه و سبزه های له شده رو از پشتش پاک می کنه، یکی از گیتار را رو بر می داره و میره روی سنگی که کنار آتیشه میشینه و با یه حالت منتظر شروع می کنه به ملودی زدن. یه پسره میره طرف دوتا گیتار باقی مونده؛ اون شب ریشش بلنده و موهاش بلند تر، شلوار جین پاشه با یه پیرهن چهارخونه قرمز و مشکی، یه هیزم شکن کانادایی. گیتار رو مثل تبر می گیره دستش و میره کنار دختره، پایین سنگ می شینه و سرگرم کوک کردنش میشه. به هم نگاه می کنیم؛ چی می خوان بزنن؟ قبل اون شب هم رو دیدن؟ می دونن چه آهنگایی بلدن؟ چرا کسی حرف نمی زنه؟ خدا کنه کسی حرف نزنه! دختره شروع می کنه. یه چیزی سنگین تر از سکوت شکسته میشه... نه یه چیزی شروع میشه؛ مثل اون سرفه ای که یه سخنران قبل شروع کردن می کنه، احترام؟ شاید...جنگل هم ساکت میشه، یا شایدم تو تاریکی خودش رو قایم می کنه.چندتا تک نت زد و به پسره نگاه کرد؛ پسره سرش رو تکون داد که یعنی نمی شناسه. یه آکورد زد، پسره دوباره سر تکون داد. چندتا نت دیگه زد، پسره سر تکون داد که یعنی می شناسم. دختره دستش رو رو گیتار میزون کرد، بند گیتار رو شونه اش رو بالا تر آورد. تک نوازیش رو شروع کرد. پسره چند ثانیه منتظر موند، بعد اون هم وارد میدون شد. یه دختره چشماش روشن شد، آهنگ رو شناخت. یه تخته چوبی رو گذاشت رو پاش و ضرب گرفت. اون شب ما همه تو یه تلپاتی جمعی گیر می افتیم، خاطرات با هم قاطی میشن، دژاوو منعکس می شه و فرار می کنه؛ مثل عجوزه ای که تو یه اتاق پر از آینه گیر افتاده و همه از ترس اینکه تناسخ زندگی بغل دستیمون باشیم لرزمون می گیره. اون شبه که یکی از دخترا بلند میشه. دامن سفید تنشه و یه پیرهن زرد، موهاش رو بافته و بین گره هاش گل صورتی گذاشته. با ضرب های بی ظرافت چوبی هم پا میشه، با صدای تیز گیتار دختر دستاش رو عقب جلو می کنه و با آکورد های یکدست پسر دور خودش می چرخه. یکی می پره طرفش، انگار می خواد جلو سقوطش رو بگیره. دستش رو میندازه دور کمرش، می چرخوندش، دست هم رو می گیرن؛ از هم دور می شن و دوباره به طرف هم بر می گردن. ما دست می زنیم و یکی جیغ می کشه، یکی سرش رو بالا میاره و زوزه میکشه. یه نبضی مستقل از ضربان قلب، می افته تو پاهامون. دست زدنمون ریتیم می گیره. یکی یکی دست هم رو می گیریم و می ریم وسط، کنار آتیش، دور آتیش، دور خودمون می چرخیم، موج می خوریم و طغیان می کنیم. اون شب یکی شروع می کنه به خوندن. چشماش رو می بنده. دختری که گیتار می زنه می خنده و محکم تر رو سیمای گیتار می کوبه. پسری که گیتار می زنه با یه پوزخند شیرین به حماقت های ما نگاه می کنه و با ضربه ی پاش ریتم رو به دام می ندازه.دیگه رقص، رقص نیست. موزون نیست، حرکت های اتفاقی رو پرش و چرخش های تصادفی، تلو تلو خوردن، پای بغلی رو له کردن، خندیدن، چرخیدن ، به هوا چنگ انداختن، افتادن و مستانه نفس نفس زدن. کشمکشی که به نظر می رسه هیچکی نگاهش نمی کنه، دعا خوندن برای خدایی که کره و قربانی کردن برای الهه ای که کوره. تکامل یه آیین. دوباره از اول آهنگ رو می زنن. فکر می کنم گیر افتادم، روی خش یه سی دی، روی ترک یه گرام و مدام دارم تکرار میشم. مدام داریم تکرار می شیم و هیچکی دلش برای فردا صبح تنگ نمیشه.https://t.me/FreakedUp_Texts