چرا گردوبازی میکنیم؟

داشتم عکسها و فیلمهای تو سیستم رو میدیدم.عکسها وفیلمها برای بنده معمولا حس خیلی خوشایندی نداره ، مخصوصا وقتی به عکسهایی بر بخورم که یه نفر از تو اون فیلم یا عکس دیگه نباشه...تو فیلمهایی که داشتم میدیدم برخوردم به یه فیلم که چندتا نشسته بودن و داشتن حرف میزدن و یه نفر که چند ماه بعدش بارِ سفرشو بست و از این دنیا رفت هم میون این جمع بود.میون صحبتهای افراد جمع این آدم که داشت روزهای آخر عمرش رو سپری میکرد و حالا گوش هایش و چشم هایش هم ضعیف شده بود ، چند باری تلاش کرد بفهمد دیگران دارند برای عید نیامده چه نقشه هایی میکشند و با صدایی که گویی داشت آخرین آواهایش را تولید میکرد ، میپرسید : چی؟ چی؟چی؟دیگران اما که گویی به این "چی" گفتنها عادت داشتند نشنیده گرفتند و آن فرد که تا قبلش نشسته بود تکانی به خود داد و در بسترش آرمید ، و دیگران به حرف زدنشان ادامه دادند.آدمها وقتی میمرند که دیگر کسی آنها را نمیبیند ، نمیشنود ، نمیخواند ...و اون شاید ماه ها قبل از وفاتش ، مرده بود...همان موقع گفتم ، اگر آدمهایی که در این ویدیو بودند(از جمله خودم) میدانستند که روزهای آخری است که دارند آن فرد را همراهی میکنند ، رفتارشان با او تغییری میکرد؟و بعد جواب یافتم که ، شاید برای چند روز رفتارشان تغییر میکرد...و بعد باز همه چیز عادی میشد.لحظات زندگی هر کدوم از ما در هر سنی که باشیم در گذر زمان حل شده ، نمیدونم اون آدم چقدر ناراحتی کشیده بود از اینکه ماه ها بود اطرافیانش نه حرفهاشو میشنیدند و نه باهاش حرف میزدند.اما اونقدری روش تاثیر گذاشته بود که دیگه حرفی نمیزد و فقط نگاه هایی میکرد که این اواخر نفوذ اون نگاه ها تا ته قلب و ذهن آدم رو درمینوردید.اما چالش اصلی اینجاست که روزی هر کدوم از افراد حاضر در اون فیلم ، جای سفر کرده خواهند بود و همه اون چیزها را لمس خواهند کرد(اگر ناکهانی نمیرند.)و شاید زمانی اون رنج ها را بفهمند که دیگر هیچ سودی ندارد.به نظرم هیچ دو آدمی در یک حس مشترک ، حسشان مثل هم نمیشود، و در شدت و ضعف و کیفیت باهم فرق دارند.هیچوقت نمیتوان درد را برای کسی توضیح داد و او هم بتواند آن را بفهمد، هر انسانی دردهایش ، احساساتش با بقیه متفاوت است ، هر چند در شروع آن درد و احساس مشترک باشند.و شاید برای همین است که هیچ دکتری با چندین سال سابقه ، نمیتواند نگاه های عاجز مریضش را بفهمد و جز چندتا قرص که برایش تجویز کند و به خیال خودش هم با اطمینان بگوید اینارو بخور خوب میشی!!!و آن مریض همان موقع تلخندی میزند و میداند که دکترش فقط با نشانه ها کار میکند.شاید اگر بشر در کنار این همه پیشرفتی که در حوزه های تکنولوژی کرده است ، روی رشد و نمو روح و روان خودش کار میکرد ، میتوانست دردهای دیگران را درک کند ، بفهمد ، و آن چنان همدردی با آن فرد بکند که فرد احساس کند انبوهی آدم به کمکش آمده اند تا دردش را دوا کنند.بشر سالهاست که در درونش پیشرفتی حاصل نیامده است ، وقتی سخنان حکیمان قدیم را میخوانی ، حتی حکیمانی که فقط برداشتهای خودشان را نقل کرده اند ، در نوشته هایشان میبینی که روح هایشان حقیقتا در رشد بوده است.این رشد و پیشرفت مخصوص آدم است و البته چندان به آن اهمیتی داده نمیشود ، چرا که انسان تعریف شده در جهان امروز پیچ و مهره ای است برای گرداندن چرخ پیشرفت تکنولوژی ، و اصلا چه معنی دارد که بخواهد عمرش برای این چیزهای بیهوده تلف بشود؟!!و عجیب ترین و اسفناک ترین قسمت این ماجرا این است که بشری که با مغز محدودش این همه در تکنولوژی پیشرفت کرده ، اگر بنای اصلیش بر پیشرفت روح و رشد آن بود حالا در کجا بود؟در تمام سالهای پیش از این از فلاسفه یونان و ایران و غرب افراد بسیاری بودند و کم و بیش هستند که وقتی کمی در خودشان غور میکنند ، حرفهایی میزنند که میفهمی این آدمها از بقیه رشد یافته ترند.همه کسانی که جملاتی از فلان فیلسوف و فلان فرد میاورند ، به دنبال رشد هستند ولی قدمی برای رشد خودشان بر نمیدارند ، که اگر بردارند فلاسفه جملات آنها را نقل خواهند کرد.حیف از انسانی که عمری را میگذراند در خور و خواب و بردگی صنعت و در خیالش آزاد است ، و روح و روان خویش را فراموش کرده است و آن را چون طفلی نگه داشته است ، و همه تقاضاهای روحی اش را هم با ابزارهای دیگر رد میکند ، با بازی ، مستی ، ولگردی در نت ...خودمان را دریابیم ، نشود که روزی درِ این گنج بزرگ باز شود و ببینیم روزگاری آب در کوزه و ما تشنه لبان گردیده ایم، رشد روحیمان مسلما سود و پول برایمان ندارد که اگر برای این به آن بپردازیم کاری عبث میکنیم ، اما اگر کاری در دنیا باشد برای انجام دادن همین است و بس...کار او دارد که حق را شد مرید ** بهر کار او ز هر کاری برید دیگران چون کودکان این روز چند ** تا به شب ترحال بازی می‌کنند (گردوبازی)ترحال بازیبر جه ای عاشق برآور اضطراب ** بانگ آب و تشنه و آنگاه خوابهستند رشد یافتگانی در حد اعلا که کلامشان هم روح های کودکانه ما را نوازش میدهد...مانند کلام امام علی علیه السلام...و خذوا من اجسادکم فجودوا بها علی انفسکم ازتن بگیرید و بر روحها و نفسها ببخشید و بیفزایید.سعدی به طعنه میگوید:آنچه از دونان به منت خواستی بر تن افزودی و از جان کاستییا علی