یک روایت تا افسانهNote20_Ultra

یک روایت تا افسانه note20_ultraبدیش آن بود که زمین فوتبال رو به روی گلدسته امام زاده محمد روستای ما خیلی تو چشم بود و بد جوری هوس گل کوچیک را به سر آدم می زد. یک روز نبود که سر و صدای بیست سی تا بچه و جوان قد و نیم قد، تو حوالی میدان فردوسی نپیچد. آن اواخر تا قبل از این معرکه، آقا سید، متولی امام زاده ،حسابی از کوره در رفته بود وهر چند روزی آمپر وصل می کرد و برای پاره کردن توپ دولایه بچه ها، با چاقو این و ور آن ور می دویید. درست مثل گلادیاتور قدیم روم. از آن پیر مردهایی بود که پشه را رو هوا می زد و چشم بسته مو را از ماست می کشید. بنده خدا هم شانسش گرفته و نزدیک یک سالی می شود که ریخت مبارک ما را زیارت نمی کند. من هم یک سالی است که عین مجسمه ابوالهول یک گوشه روی مبل لم دادم و همانطور که چیپس سرکه ای تو دهنم قرچ قروچ صدا می دهد، مشغول تحصیل تو What's appیا بازی God of War بودم.بیست و چهارمین دفعه ای می شد که بازی می کردم. دیگه به جایی رسیده بودم که خود کریتوس هم برگ هایش ریخته بود. تمام شبانه روزم شده بود ps4 و درگیر بازی های تکراری و کلیشه ای. جدا از آن که آه در بساط نداشتم تا کنسول را بروزرسانی کنم ، وضع اقتصادی هم قد نمی داد که حداقل یه شارژر برای دسته بگیرم که وسط بازی هی قش نکند. دو برابر تبلیغات تلویزیونی فقط ارور می داد.در مجموع یک سالی می شد که no battery تیکه کلام کنسول شده بود.رشد نمایی قیمت بازی ها زیر صدم ثانیه ، که مرزهای فیزیک را تا فرسنگ ها جا به جا کرده، بماند تو آب نمک.دیجی کالا را یک دور رصد میکنی مفهوم فشار خون قوت می گیرد. با این همه اعداد و ارقام هرکی جای من باشد باید دور تا دور کنسول را ببوسد و سجده شکر به جا آورد. به قول پسرعموم که امروزه از نان شب واجب تر است.(سس ماست)امروز سوم یا چهارم آذر است و من هم مثل همیشه با چهره ی درهم ،موهای بلند و ژولیده پولیده به همراه دفتر دستک، با مداد نوک تیز تراش شده سر تراس خانه می نشینم و تنها خرده دلخوشی هایم را در صفحه رویاهایم نقش می دهم. قیافه ام را که دیگر نگویم. شده بودم عینهو لاما پشمالو از کت و کول افتاده که تازه از خواب بلند شده. تو این چند وقته که دستی به سیاه و سفید نزدم و پام به توپ نخورده،یه ده پانزده کیلو چربی جمع کرده بودم که از زیر لباسم بیرون زده بود.ریش هایم که تا زانو رشد کرده بود و موهایم شده بود عینهو اسکاچ زنگ زده. حتی جرات نمی کردم سرم را شانه کنم.اول باید یه نیم ساعت کل کله ام را سمباده می کشیدم. هرکه مرا می دید باید تلفات می داد. کم کمش آن بود که سکته کند و یا اینکه زهره ترک شود.استایل قبل کرونااستایل بعد کرونااز چهره ی در هم و گرفته ی آسمان روز پنجشنبه، تابلو بود که به زور یک لبخند خشک و خالی می زند.traffic online نشان می داد که کل محله ازمیدان فردوسی تا چهارراه ولیعصر غرق در سکوت بود.بر خلاف روزهای قبل کرونا که شتر با بارش گم می شد، این بار پرنده هم پر نمی زد. به سرم زده بود که چه حال و هوایی به سر مردم زده؟. تا قبل کرونا همه سرشان تا گردن تو گوشی ،تبلت و موبایل بود. این روزها هم کما فی السابق و یا شایدم بدتر از آن که اللهُ اَعلَم!تو این هیر و بیری و قوز و بالا قوز مشکلات، سعید پسر مش ماشالله، همسایه خونه بغلی، که سال هاست سایه مارو با هفت تیر می زنند و برای ما دندان تیز می کنند، را دیدم که کبکش خروس می خواند و ظاهرا یه باد تپلی به پشتش خورده که دارد با Samsung note20 حرف می زند و باز عین همیشه از یال و کوپالش می گوید.کلا از آنجایی که همیشه به نرخ روز نان می خورد ،ازسر تا پایش بگی نگی یه 20 30 میلیونی می ارزید. از عینک آفتابی گران قیمت،هدست،ساعت مچی هوشمند و... گرفته تا خود Apple x3 که برایش پول خُرد بود و حکم دستمال جیبی داشت. فقط هرازگاهی ازش استفاده می کرد. ومن هم سرم برای این درد گرفته بود که یکی از آن ها داشته باشم که این مدت ها برای خواب دیدنش باید مجوز رسمی با صدتا مهر و امضاو...فلان داشته باشی.از آن طرف پند و نصیحت و تو سری های همیشگی پدر و مادرم هم عین همیشه نقش اول این ماجرا بود و به موازات این اتفاقات پیشروی داشت. خدا نکند که چنین خبری به گوششان برسد تا مرا سکه یه پول کنند. خدا خدا می کردم که اسم سعید تو خونه نیاد. وگرنه باید زیر منبر بشینم و تا ساعت ها روضه گوش کنم. همش سنگ ان را به سینه می زدنند و کل لپ مطلبشان این بود که علاوه بر اینکه چیزی در چنته ندارم و عقلم پاره سنگ می برد، حنایم رنگی ندارد و از من آبی به چشمشان نمی خورد. و به جای اُرد دادن و یا مدام واسه این و اون نقشه کشیدن، بهتره بلند شم و آستینو بالا بزنم؛ و یا اینکه بشینم و با یه ظرف پر پاپ کرن قسمت بعدی گاد اف وار را برای بیست و پنجمین بار دنبال کنم. باز بهتر از ساعت ها پشت برنامه adobe connect و کشک ساییدن بود.من هم بعد کرونا، دیگه کار تو کافی نت را کنار گذاشته بودم و دیگه ته جیبم تار عنکبوت بسته بود و فقط دو سه قرون مانده بود که آن هم به گدا می دادی قهر می کرد یا کم کمش دو تا بد و بی راه نثارت می شد.کسب و کارم بد نبود. بخور نمیری. تو یه دکه کافی نت کوچیک ته بازار شمس، کنار چلو کبابی محمود خان کار می کردم و از 3 تا 7 عصر کارم بود. تا قبل کرونا سبک زندگی ام حرف بهتری برای گفتن داشت. تکنولوژی این روزها عین کَنِه بد جور خِر من را چسبیده بود و جز الافی و فوت وقت برایم سودی نداشت. فقط باد در قفس کردن بود. از کلاس های آنلاین فقط یک حاضری از من مانده بود. این روز ها تنها کارم شده بود غاز چراندن تو گوگل، صفحه های مجازی و اجتماعی و دنبال کردن شبکه های کسب و کار و... عاقبت بالا رفتن نمره عینکم و اعداد روی ترازو. تا چند سال پیش تنها دغدغه ام گل کوچیک بازی کردن تو کوچه و یا زنگ زدن خونه مش ماشالله،میوه فروش سر کوچه بود. که بعدش فرار می کردیم و او با آن سیبیل پر پشت و پر پیچ و تابش که تا گوشش می رسید گوجه و پیاز هارا به سمتمان پرت می کرد.از همه عجیب تر انجا بود که سعید حتی سیکل هم نداشت و الفبا رو به زور یاد می گرفت،الان پارو پارو پول جمع میکنه.اونم با یک گوشی. و منی که خیر سرم ۶ سال مهندسی کامپیوتر خونده بودم،هشتم گرو نهم بود.حتی تا دو سال پیش به زور یک سفارش ساده می دادم.خبری از رفت و آمد و شب نشینی های همیشگی نبود و پل ارتباطات ما خراب تر از همیشه شد. بر عکس این روزها که از کت و کول افتادم و یکم چربی بستم، استایلم رو فرم بود و با برنامه home workout تمرین می کردم. بابابزرگم ، کبلایی شمسعلی که سنش کم کم به هفتاد می رسید ، ذاتا با فضای تکنولوژی مخالف بود و همیشه در مهمانی ها بحث آن را با حرف هایش خاک شیر می کرد. اما من کاملا مخالف او بودم. چون معتقد بودم می شود از تکنولوژی، پلی درست به سمت آینده ساخت. درواقع همینطوره. منتها کافیست که شرایط استفاده از آن را جویا شویم.اما چطور؟ به قول نقل و قول معروف چخوف ((:اگر دنبال "چرا" باشی "چگونی" خود پیدا می شود)). مسلما خیلی تابلوست که چنین شرایط می تواند خود از یک معذل، به فرصت طلایی تبدیل شود.تا قبل کرونا هفته ای پنج بار به پاتوق همیشگیم، یعنی کتاب خانه شهر واقع در ستارخان سر می زدم و مطالعه می کردم. دلم لک زده بود برای کتب ادبیات داستانی واقع در انتهای سالن.که کلا من آنجا می پلکیدم.اما حال که کرونای منحوس تیشه به جان آدمیت زده و با هفت تیر شقیقه مارا زیر نظر دارد، مسلما پا را از خانه بیرون گذاشتن و قاتی باقالیلیا شدن( تجمع)، فقط پریدن تو دهان نهنگ است. همین جا بود که با برنامه "فیبیو" آشنا شدم و دوباره ذوق مطالعه و نویسندگی بعد یک سال الافی و آب در هاون گفتن، در من زنده شد.منتها همچنان مشکل پشت مشکل.تا یک جارا حل می کنی،از صد تا جای دیگر بیرون می زند. آن هم این بود برای منی که پیوسته در حال مطالعه بودم، قاعدتا با یه گوشی معمولی و متوسط به جایی نمی رسیدم. چرا که گوشی بنده خدا بعد یک هفته باید غزل خداحافظی را بلند بخواند.علی رغم استفاده از برنامه های پر حجم در ایام کرونا، بایستی فضای گسترده ای را شامل می شد. مدت ها بود که دنبال بستری برای تولید محتوا الکترونیک بودم که بتوانم داستان ها و نوشته هایم را به اشتراک بگذارم. از بدو تولد تا کنون که حسابی از آب و گل درآمدم ، جرعه ای از ذوق نویسندگی در من چشانده شده بود و تا به الان که قلم در دستم جوانه زده،عطشی تازه تر از همیشه دارم. خدارو صد هزار مرتبه شکر از این شرایط بهره بردار بودم .اما نه از ابزار. نیاز داشتم تا ابزاری قدرتمند و مفید مثلnote20 داشته باشم تا باعث بهبود کیفیت محتوایم بشود. چرا که امکاناتش به قدری است که می تواند گلیم خودش را از آب بیرون بکشد و نسبت به اکثر سایر منابع چرب دست تر است.منتها کما فی السابق خان هشتم، یعنی غول اقتصادی جلویم چنبره زده بود و جم نمی خورد. از آن شتر های سیریشیی بود که امروزه جلو در همه سبز می شد و جم نمیخورد.حدود یک سالی می شد که کرونای فلک زده از زیر زمین سبز شده بود و حسابی شلم شوربا به پا کرده بود.تو این قوزبالا قوز مشکلات ، فقط سر و کله ی این ویروس چینی کم بود که پیدا شد. به قول پدرم که این چینی ها از قدیم به درد ما نخوردند. آن از ظرف و ظروفشان که با یک بشکن هفتاد تا تیکه می شد. اینم از این. فقط نمک به زخممان پاچیدند. شدند بلای جان بشر. غذا خوردنشانم که نور علی نور. تا الآن فقط انسان نخورده بودند. از سگ و گربه و قورباغه گرفته تا خفاش و... اینجور چیز ها.شرط می بندم که در غذا خوردن دست انسان های نخستین را از پشت بسته اند.آدم نمی داند باید مراقب خودش باشد یا مراقب غذا خوردن آنها. ولی این ماجرا برای هرکی نان نشد، برای من یکی آب شد. حداقلش باز جای شکرش باقی است که دیگر دم عید تو صف روبوسی های آب دار فک و فامیل قرار نمی گرفتم. همین پارسال بود که یک نفس با صد نفر روبوسی کردم. طوری که دهانم حسابی سر شده بود و و یک هفته ورم کرده بود. همچنین مش قربون. با آن ریش و سیبیل سفت وزبر ،نارنجی و چندش که حالم رو به هم می زد. حتما باید سی و چهار بار بوس می کرد تا وارد خانه میزبان شود.وگرنه شبش روز نمی شود. با اینکه یک لحظه چشم دیدنش را نداشتم اما همیشه دست به جیبش خوب بود و عیدی کت وکلفتی بهم می داد. طوری که قبل کرونا تا به حال یه note 20 تو جیبم بود.روزها و مدت ها می گذشت و من همچنان که کنج اتاق چمباتمه انداخته بودم، و در حالی که جفت پاهایم را تا چانه مچاله کردم و با picsart ور می رفتم، در خیال رسیدن به نت بیست بودم. این وسطا بود که دیالوگ معروف نوید محمد زاده بی اجازه می پرید وسط حرفم و برای حرص دادن من میگفت:" من دلم پر می زنه فقط یه بار دیگه note20 رو از نزدیک ببینم !."پنج شنبه، حول و حوش هفت صبح بود. خورشید از میان ابرهای تیره و سیاه شکفت و مثل هلویی تپل بر صفحه نقاشی خدا پدیدار شد.چنان نسیم سرد و خنکی صورتم را نوازش می کرد که پتو را به دور خودم سفت پیچدم. شده بودم عین رولت شکلاتی تر و تازه. بلند شدم و طبق روال، جمعه کله بوق سگ، دست به دیگ بیرون زدم تا برم سه تا سنگگ داغ سبوس دار با کنجد صلواتی و کله پاچه بگیرم. مثل همیشه حواسم بود که پاچه اش زیاد باشد و داغ و تازه.حتی زبون و بنا گوشش روغن کرمانشاهی زده باشد و زیتونش واسه پنجشنبه صبح همین هفته .می توانستم این کار را سریعتر انجام داد و به خواب خرسی خودم ادامه بدم. فقط کافی بود اپ مشتری رو نصب می کردم و با استفاده از خدماتش یه پرس کله پاچه با سه تا نان سنگگ به ویژه ارسال رایگان برخورد دار شوم. امان از بی گوشی بودن!هم از رفت و آمد و تجمع در اماکن عمومی خود داری می شد، هم من ادامه نوت بیست را خواب می دیدم. همین امر باعث شده تا هندزفری بی سیمم یه گوشه از خانه بماند و خاک بخورد. مطمئنم یه بیست سی متری خاک روش نشسته.خیلی دلم می خواست هفت صبح از طریق رادیو موبایل داستان گرم و جذاب "فیستا" ارنست همینگوی را گوش دهم.هنوز چند متری به نانوایی اوس ممد مانده بود. که پسر مش ماشالله، سعید را دیدم. که طبق معمول هدست تو گوشش بود و هم زمان که ریشش را با دندان می خاراند تو اینستا می چرخید. تابلو بود که داشت همزمان چند کار را انجام می داد. لابد داشت هم اینستا را چک می کرد و هم خدماتش در حوضه مشاوره تحصیلی رو می فروخت. سلام علیک گرم و نرم کردیم و چانه هایمان گرم گرفت.نوت بیستش دم صبح چشم خسته و خوابالودم را جذب کرده بود و با آدم حرف می زد. صدای touch عینهو گهواره موسیقی بود که ادم درش آرام می گرفت. صبرم حسابی طاق شده بود. فوضولی ام گل کرد و خواستم تا زاغ سیاهش را چوب بزنم .که یکهو دهان باز کردم و گفتم:"به به ! مبارکه به سلامتی!پسره جدیده؟"-سرش را بالا گرفت و گفت:" خواهش می کنم. قابل شمارو نداره.بله تازه هدیه گرفتم!."شاخک هایم لحظه ای جُم خورد. درست بر خلاف انتظارم." امیدوارم تاچش مستدام باشه و بلندگوش عین باند سیستم کار کنه.(وجدان:مگه لندکروز نشسته؟؟؟) ماشالله طرف خوش سلیقه بود."-"شما لطف دارید! بله به هر حال ویرگول همیشه حرفی واسه گفتن داره!"کم کم داشتم شک می کردم و لبخند گرممم تابلو تر از قبل می شد. با خود گفتم لابد دم صبحه و حس و حالش نیست که دارد خذبلات می چیند. یا اینکه واقعا قرصاشو پشت بام خورده بود."ببخشید؛ متوجه نشدم! ویرگووول؟ ویرگول چیه؟"(وجدان:املا مگه داری میگی حاجی؟)_بله ویرگول! سایت روایتگری فوق العاده برای دوستان اهل قلم. تو جشنواره شرکت کردم و از حال و هوای امروزه تکنولوژی ختم کردم وبه عنوان نفر برتر جایزه را بردم.شما هم می تونی شرکت کنی!"(کلا از قدیم خرکیف بود. بر عکس من که در هفت آسمان یک ستاره ندارد و مدام لگد به بختش می زند.حتی پا تو آب می گذارم، خشک می شود. چه برسد به این که نوت بیست دستم بیاد. 6 ساله هفت صبح میام نفر آخر نانوایی هم.با اینکه از نانوایی تا خانه یه کوچه راه بود. این دیگه ته خوش شانسیه)خلاصه بعد ازنیم ساعت گپ و گفت و بالا و پایین، گرفتن آدرس سایت و... سریع به سمت خانه دوییدم. دو پا داشتم و دوپای دیگر قرض کردم. همزمان که صبحانه را حمل کرده بودم ، عین شوماخر یکی یکی موانع راه را کنار می زدم.تنها یک روایت تا نوت 20 مانده بود.حدود یک ماهی از آن ماجرا گذشت. عین گریزلی رو تخت خوابیده بودم و صدای خروپفم تو اتاق پیچیده بود. تا اینکه صدای نکره و تو مخی زنگ گوشیم به صدا در آمد. هیچ وقت منطق آهنگ های زنگ را متوجه نشدم که انقدر منفور و حال به هم زن اند!البته هرگز شامل آلارم های نوت بیست نمی شود.!???.آب دهانم که از گوشه دهانم چکه کرده بود را پاک کردم و با صدای خواب آلود تلفن را جواب دادم."بله بفرمایید!_"سلام! وقتتون به خیر،جناب آقای آ _خ؟""بله خودم هستم!"_"تبریک میگم. شما برنده یک بسته گوشی سامسونگ گلکسی نوت 20 الترا شدید.""اسماعیل!، من خودم سه ماه تابستون رنگاری بودم تو دیگه منو رنگ نکن!"_"متوجه نشدم. دوست عزیز سرکاری نیست. شما برنده مسابقه روایتگری ویرگول شدید."هنوز حرفش تو دهانش مانده بود که از فرط خوشحالی پریدم و عین گوجه پلاسیده زارت رو زمین صاف شدم. چشمانم را باز کردم. پتو را کنار زدم. سرم درد گرفته بود.جای سرم انگار یه قابلمه نشسته بود که بوی املت می داد. خورشید صاف تابیده بود به چشمم. مادرم با جارو دستی بالا سرم بود و ازم خواست تا بروم نان بخرم.!-"بجنب پسر، زمستون تموم شد،حیوونا خوابشون ته کشید ولی تو هنوز خوابیدی؟ صد دفه گفتم تا کله سحر تو گوشی بی صاحاب چرخ نزن! د بابا یکم از سعید یادبگیر ، با کل نفسش سی کیلو نمیشه و یک سوم توئه!ولی کل سردی و گرمی روزگار رو چشیده. اون از گوشی پول در میاره، گل پسر ما گوشت و چربی و ۱۸ متر زبون خالص .یالا بدو صبحانه بخر چایی یخ نکنه.!"همچنان آلارم لعنتی صداش میومد. آری فقط یک خواب بود. ظاهرا یادم رفته بود که باز بی مجوز وارد شده بودم."#تکنولوژی#کرونا #روایتگرباش#سامسونگ #مسابقه#روایتگرباش