یادداشت:چرا سینمای ایران پیشرفت نمی کند؟

راستش با ارائه شدن طرح وزیر جدید ارشاد، بعضی آقایان که بهتر است اسم نبریم آنقدر جار و جنجال برپا کردند که به سرم زد یادداشت کوتاهی از این وضعیت بنویسم. به عنوان کسی که در قرنطینه، بیش از هر چیز به سرگرمی نیاز دارد، متاسفانه سینمای کشورمان آنقدر آبرومند نیست که بتواند نیاز امروزمان را پاسخگو باشد.از طرفی نیز با سینمای مسموم هالیوود و فیلم های هندی و ترکی طرفیم که گویا یک صحنه ی هرزه نگارانه نداشته باشند، گندمشان آرد نمی شود. امیدوارم این یادداشت قدری ما را به فکر فرو ببرد و اگر هم از دست اندرکاران این زمینه هستید، این مطلب را از دست ندهید.قوانین وزارت ارشاداول از همه اگر کسی غیر از خودم بودم، همه ی کاسه کوزه ها را سر وزارت ارشاد می شکستم. اما واقعیت چیز دیگری است. قوانین این وزارت که برخی از آن به عنوان محدودیت نام می برند، برای حفاظت از فرهنگ خودمان است. به زبان ساده تر اگر این قوانین را برداریم و اجازه دهیم خانم ها روسری ها را کنار بیافکنند یا پارتی های عیش و نوش را بی پرده نمایش دهیم، در واقع فرهنگ بیگانه را پذیرفته ایم. اگر اثر فاخر می خواهیم، باید فرهنگ خودمان را به جهان صادر کنیم. وگرنه محصول چیزی جز کپی های بی ارزشی از همان سینمای هالیوود نخواهد بود. با آنکه من جوجه تحلیلگر هم با بعضی قوانین دست و پا گیر مخالفم، اما بیایید بپذیریم که اینها به نفع هم سینما و هم جامعه است.توپ سازی به جای فیلم سازیبهترین مثال از پاراگراف پایینگویا کارگردانان عزیز کفگیرشان بدجور به ته دیگ خورده و چیزی جز همان طلاق ها و عشق بازی ها و خانواده های کلیشه ای در چنته ندارند. به همین خاطر چند وقتیست که به جای فیلمسازی، به ساختن "توپ" های پر سر و صدا روی آورده اند. متری شیش و نیم، آقازاده و به تازگی "زخم کاری"، مثال های خوبی از این قمپز های بلند آواز و میان تهی اند. خلاصه که تا وقتی هدفمان از ساختن فیلم، رسوا کردن فلان مسئول و نورافکن انداختن روی فلان مشکل کشور و یا به قول بعضی روشنفکر نما ها "اونچه که هست را گفتن" باشد، نمی توانیم منتظر فیلم قابل رقابت با بازار جهانی باشیم.کپی های دوریالیدلدادگان، زنگ خطری بود به ما که نشان دهد در چقدر دور و برمان با کپی های از فیلم های ترکی و هندی که تنها اسم های شخصیت ها و لوکیشن ها را تغییر داده اند، پر شده ایم. فیلم بی محتوایی مثل دل (که در کل یک قسمت ۱ ساعتی ۲۰ دقیقه هم محتوای ابرومند نداشت) یا اثاری مانند "خوب بد جلف" که چیزی جز نام سام درخشانی یا حمید فرخ نژاد در پوستر فیلم مخاطب را به تماشایش نمی کشاند، روزانه میلیارد ها تومان درآمد جمع می کنند تا روز به روز شاهد تکثیر ویروس وار این قبیل فیلم ها در سینما باشیم.برنامه کودک؟ چه جسارت ها!شیطانی که کار های خوب هم می کند!کودکان امروز مثل نسل گذشته نیستند که کل روز را به بازی با دوستان و هفت سنگ و گرگم به هوا و قایم باشک بگذرانند. انیمیشن دیدن، بخش زیادی از اوقات فراغت آنها را پر می کند.انگار که کارگردانان کشورمان، ننگ خود می دانند که به سینمای انیمیشن داخل شوند و بودجه ی استودیو های صبا و ایما هم در همان فرمول های تکراری احشام سخنگو و سریال های شبکه پویا هدر می رود.از آن بدتر اینکه سالهاست که اتاق فکر هالیوود به این پی برده که "هرکار که می خواهید بکنید، از بچگی باید نهادینه شود" و این را به وفور در آثار این ابرکمپانی می توان دید.البته چند سالیست که شاهد انیمیشن های فاخر زیادی در کشورمان هستیم . اگرچه کم اند، اما خبر از آینده درخشان ما در این عرصه می دهند.کم گو های گزیده گوکیش نوظهور سلبریتی پرستیمتاسفانه بازیگران و کارگردانان کشورمان، بیش از آنکه هنرمند باشند، سلبریتی هستند که با کوچک ترین اتفاقی، وظیفه خود می دانند که (حتی اگر تخصصی نداشته باشند) اظهار نظر کنند. و نتایج گهربار آن را هم در تشویش اذهان مردم شاهد هستیم.و به لطف اینستاگرام و توییتر، کم هم نیستند افرادی که حتی از ساده ترین بخش های زندگی این سلبریتی ها نمی گذرند و به اصطلاح عزیزان روانشناس"سلبریتی پرست" هستند.از هنرمندان عزیزمان از همین تریبون خواهش می کنم که برای چند لایک کذایی و یا شهرت بیشتر، ارامش و زندگی مردم را به باد ندهیم.کلام آخراینها نه تنها حرف دل من، بلکه حرف دل خیلی از دوستان و مردم کشور بود. مردم، برای جایگزینی آثار کثیف غربی، محصول فاخر و جذاب می خواهند. تلاش کردیم که تعدادی از این مانع ها را یاد آوردی کنیم. حال طرف سخنم با شما خواننده ی عزیز است. بیایید هر نقشی داریم و هرجا فعالیت می کنیم، کمی به سرگرمی هایمان بیشتر دقت کنیم.با تشکر. یا حق