گردهمایی خدایان

این مطلب بخشی از ترجمه‌ی کتاب "با چرا شروع کنید" سایمون سینکه که انتشارات آموخته‌ چاپش کرده.موفق بودن در مقابل احساس موفقیت کردنهر سال گروهی از کارآفرین‌های کارآمد در مرکز همایش‌های اِندیکات موسسه‌ی فناوری ماساچوست در خارج از بوستون گرد هم می‌آیند. این گردهمایی به‌قول خودشان خدایان از آن همایش‌های کارآفرینی معمولی نیست. از گلف، تفریح‌ها و شام‌های گران‌قیمت خبری نیست. هر سال چهل تا پنجاه نفر از صاحبان کسب‌وکار چهار روز را، از صبح زود تا آخر شب، به گوش کردن می‌گذرانند. عده‌ای سخنران مهمان دعوت می‌شوند تا افکار و ایده‌هایشان را ارائه کنند، سپس به رهبری برخی از حضار، بحث‌هایی انجام می‌شود.MIT Endicott House افتخار داشتم چند سال پیش به‌عنوان مهمان در گردهمایی خدایان شرکت کنم. انتظار داشتم گروه دیگری از کارآفرینان را ببینم که دور هم جمع شده‌اند تا درباره‌ی کار صحبت کنند. انتظار داشتم بحث‌ها و ارائه‌هایی درباره‌ی افزایش سود و بهبود سیستم‌ها بشنوم. ولی آنچه شاهدش بودم کاملا متفاوت بود. در واقع، کاملا برخلاف انتظارم بود.در روز اول، یک نفر از گروه پرسید چند نفرشان به اهداف مالی‌شان رسیده‌اند. تقزیبا ۸۰درصد آن‌ها دست‌شان را بالا بردند. فکر کردم همان پاسخ به‌تنهایی کاملا تاثیرگذار بود. ولی پاسخ پرسش بعدی خیلی عمیق بود. همان‌طور که دست‌هایشان را بالا گرفته بودند، از گروه پرسیده شد: چند نفرتان موفق‌اید؟ و ۸۰درصد دست‌ها پایین آمد.آن‌جا اتاقی پر از مستعدترین کارآفرینان آمریکا بود، برخی از آن‌ها چند میلیون دلار ثروت داشتند، برخی اگر نمی‌خواستند کار کنند نیازی نداشتند که دیگر کار کنند و هنوز بیشترشان احساس موفقیت نمی‌کردند. در واقع بیشترشان گفتند از زمانی که کارشان را شروع کردند چیزهایی را از دست داده‌اند. روزهایی را تعریف می‌کردند که هیچ پولی نداشتند، در زیرزمین کار می‌کردند و در تلاش بودند تا کاری را شروع کنند. آن‌ها در آرزوی احساسی بودند که قبلا داشتند.این کارآفرین‌های شگفت‌انگیز در نقطه‌ای از زندگی‌شان بودند که متوجه شده بودند کسب‌وکار چیزی بیشتر از فروش اجناس و پول درآوردن است. آن‌ها رابطه‌ی شخصی عمیق بین چیزی که انجام می‌دادند و چرایی انجام کارشان را فهمیده بودند. این گروه از کارآفرین‌ها جمع شده بودند تا درباره‌ی اهمیت چرایی کارشان بحث کنند و در مواقعی، این بحث کاملا جدی می‌شد.علاقه‌ای به نوشتن این جمله ندارم که پول خوشبختی نمی‌آورد، یا در این مورد احساس موفقیت نمی‌آورد. این نه حرف عمیقی است و نه ایده‌ی جدیدی. با این حال، آنچه مرا علاقه‌مند می‌کند تغییر و گذاری است که این کارآفرینان پشت سر گذاشته بودند. وقتی شرکت‌شان رشد می‌کرد و آن‌ها بیشتر و بیشتر موفق می‌شدند، چه چیزی تغییر کرد؟دیدن دستاورد‌های‌شان طی دوره‌ی شغلی‌شان آسان است، به آسانی می‌توانیم میزان پول، اندازه‌ی دفتر کار، تعداد کارمندها، اندازه‌ی خانه‌ها، سهم از بازار و خبرهای مطبوعاتی‌شان را حساب کنیم. ولی شناخت آنچه از دست داده‌اند بسیار سخت‌تر است. با رشد موفقیت ملموس‌شان چیزی شروع به از هم پاشیدن کرد. هر کدام از این کارآفرینان موفق می‌دانستند چه چیزی انجام دادند. می‌دانستند چگونه آن را انجام دادند. ولی خیلی‌های‌شان دیگر نمی‌دانستند چرا آن‌کار را انجام دادند.دستاورد در مقابل موفقیتبسیاری از افرادی که به موفقیت‌های بزرگ دست پیدا می‌کنند هیچ‌وقت احساسش نمی‌کنند. بعضی از افرادی که مشهور می‌شوند درباره‌ی تنهای‌ای که اغلب با آن می‌آید صحبت می‌کنند. به همین دلیل، موفقیت و دستاورد یکی نیستند. ولی خیلی از مواقع این دو را با هم اشتباه می‌گیریم. دستاورد چیزی است که به آن رسیده یا به دستش آورده‌ایم، مثل یک هدف. ملموس، مشخص و قابل اندازه‌گیری است. برعکس، موفقیت احساس یا حالتی از بودن است. می‌گوییم: او احساس موفقیت می‌کند. او موفق است. از فعل "است" برای بیان این حالت از بودن استفاده می‌کنیم. می‌توانیم به‌آسانی مسیری برای رسیدن به هدف مشخص کنیم، ولی تعیین مسیر برای رسیدن به آن احساس ناملموس موفقیت دست‌نیافتنی‌تر است. به زبان من، دستاورد وقتی است که چیزی را می‌خواهید، دنبال کرده و به‌دستش می‌آورید. موفقیت وقتی می‌آید که به‌وضوح می‌دانید چرا آن را می‌خواهید. اولی به وسیله‌ی عوامل ملموس و دومی به وسیله‌ی چیز عمیق‌تری در مغز، جایی که قادر نیستیم آن احساسات را به زبان بیاوریم، تحریک می‌شود.موفقیت وقتی می‌آید که هر روز از خواب بیدار می‌شویم و بی‌وقفه به دنبال چرایی آن چیزی هستیم که انجام می‌دهیم. دستاوردهای‌مان، چیزی که انجام می‌دهیم، حکم نقاط عطفی دارند که نشان می‌دهند در مسیر درستی هستیم. یا این یا آن نیست، به هر دو نیاز داریم.برخی افراد در حالی که به دنبال موفقیت می‌روند، به آسانی چیزی را که به‌عنوان مقصد نهایی به دست می‌آورند را با موفقیت اشتباه می‌گیرند. به همین دلیل، صرف‌نظر از اینکه چقدر دستاورد داشته‌اند، هرگز احساس رضایت نمی‌کنند. فرضیه‌ی اشتباهی که اغلب می‌سازیم این است که اگر بیشتر به دست بیاوریم، احساس موفقیت به دنبالش خواهد آمد. ولی به‌ندرت این‌طور است.در مسیر ایجاد کسب‌و‌کار یا یک شغل، بیشتر درباره‌ی چیزی که انجام می‌دهیم مطمئن می‌شویم. در اینکه چگونه آن را انجام بدهیم متخصص‌تر می‌شویم. با هر دستاوردی، معیارهای ملموس موفقیت و احساس پیشرفت افزایش پیدا می‌کنند. زندگی خوب است. ولی بیشتر ما در جایی از این سفر فراموش می‌کنیم اصلا چرا این سفر را شروع کردیم. جایی در مسیر کسب همه‌ی آن دستاوردها، شکاف اجتناب‌ناپذیر اتفاق می‌افتد. این اتفاق برای افراد و سازمان‌ها یکسان است.آن‌هایی که هیچ‌وقت چرایی کارشان را از دست نمی‌دهند، صرف نظر از اینکه دستاوردشان چقدر زیاد یا کم است، می‌توانند الهام‌بخش ما باشند. آن‌هایی که هیچ‌وقت چرایی کارشان را از دست نمی‌دهند و به آن نقطه‌ی عطفی می‌رسند که هر کسی را در مسیر درست متمرکز نگه می‌دارد رهبران بزرگی هستند. آن‌ها به دنبال چرایی کارشان هستند، خودشان را پاسخگوی چگونگی انجام کارشان می‌دانند و چیزی که انجام می‌دهند آینه‌ی تمام‌نمایی از باورشان است.یِ چیزایی درباره‌ی ایده‌ی سایمون سینک تو اودیوبلاگ "فراتر از پول. فایواِی، سینک و جاه‌طلبی" گفتم. حوصله داشتی گوش کن، جالبه.