رمان عاشقانه عشق و مذهب 3

فصل سومسحر روی نیمکت داخل آلاچیق پارک نشسته است و سرش را روی تیرک آن قرار داده، پاهایش را روی نیمکت دراز کرده و به آسمان متراکمِ خاکستری می‌نگرد.به‌محض دیدن امیر شق‌ورق روی نیمکت می‌نشیند، شانه‌هایش را صاف می‌کند، دستی به دور شالش می‌کشد و موهای مجعد مشکی‌اش را تا بالای ابرو می‌گستراند به طوری‌که جلوه‌ی وسوسه‌انگیزی برای پسرک خواهد داشت. پاچه‌های شلوارش را می‌تکاند تا اگر گردوخاکی بود از بین برود و لبخند ملایم زیبا بر روی لب‌های سرخ قلوه‌ایش می‌نشاند.لبخند امیر از دور بسیار تو دل‌برو نشان داده می‌شود، قد بلند است و با این‌که لاغر است؛ اما چهارشانه بودنش او را بسیار جذاب کرده‌است. پیراهن چهارخانه‌ی آبی و خاکستری به تن کرده که آستین‌های آن را سه ربع بالا زده است که دستان کم‌مویش مشخص شوند و دل از سحر بروبایند. موهای پرپشت قهوه‌ای رنگش سایبان چشمانش شده به‌گونه‌ای که ابروهای کمانی‌اش را پوشانده است. امیر سعی می‌کند همیشه ته ریش داشته باشد زیرا او را بسیار جذاب‌تر می‌کند.به‌محض رسیدن به آلاچیق کمی مکث می‌کند و با صدای مردانه‌ی زیبایش شروع به صحبت می‌کند:- به‌به! سحر جون من، عزیز دل من، حالش چطوره؟سحر با ذوق از جای خود بلند می‌شود و به سمت امیر می‌رود تا او را در آغوش بگیرد؛ اما امیر از این کار امتناع می‌کند و خود را عقب می‌کشد پس درنتیجه سحر با لب‌های کج شده روبه‌روی او می‌ایستد و با اخم نازی که باعث چینی ریز بر روی پیشانی‌اش شده جواب می‌دهد:- سلام امیرم، دوباره امل بازی درنیار، آخرش که چی…امیر تک‌خنده‌ای می‌کند و در وسط آلاچیغ ایستاده و می‌گوید:- آخرش هم مثل اولشه سحر عزیزم؛ ولی من گفتم یه سری خط قرمز دارم. وقتی ازدواج کردیم هر کار دلت خواست بکن.- من هر کاری دلم خواست بکنم؟ دنیا برعکس شده والله... .امیر تک خنده‌ای می‌کند و روی نیمکت می‌نشیند. دستش را ۳ بار کف نیمکت می‌زند و به سحر نگاه می‌کند که یعنی «بیا این‌جا، پیشم بنشین».سحر با قهر روی نیکمت می‌نشیند. امیر دستش را پشت سر سحر روی چوب آلاچیق می‌گذارد و می‌پرسد:- خب... سحر خانوم، چه خبرا؟ چه حال و احوال؟سحر که هنوز دلخور است با لب‌های جمع شده جواب می‌دهد:- هیچی، سلامتی. داشتم می‌اومدم که دم در بابا رو دیدم، اولش فکر کردم می‌خواد گیر بده و نذاره بیام؛ ولی هیچی نگفت.کمی مکث می‌کند و به کف زمین خیره می‌شود.- امیر! پس کی می‌خوای با بابام به‌صورت جدی صحبت کنی؟ دیگه داره خیلی کش پیدا می‌کنه. من می‌خوام تکلیفم خیلی زود مشخص بشه، از این ملاقات‌ها خسته شدم، مخصوصاً زمان‌هایی که اُمُل میشی!امیر خود را جمع کرده و دست به سینه می‌شود و پاسخ می‌دهد:- من که اون دفعه با بابات صحبت کردم، واقعاً هم جدی بود؛ ولی اون من رو جدی نگرفت و گفت این یه عشق زودگذره و جوابش منفیه.سحر نیشخندی می‌زند و صورتش را به سمت امیر می‌چرخواند.- تو با بابام حرف زدی؟! تو! چرت و پرت نگو ها… اگه من نمی‌رفتم به بابا نمی‌گفتم که تو تا قیام و قیامت نمی‌خواستی بگی! من باعث شدم که تو بتونی با بابا صحبت کنی. بعدم... مگه چقدر حرف زدی؟! همه رو بدون مقدمه در عرض پنج دقیقه گفتی! اونم همچین چیز مهمی رو! معلومه که بابا جوابش منفیه. اون اصلاً تو را داخل آدم حساب نکرد. باید یه بار دیگه بگی.امیر احساس بدی پیدا می‌کند، احساس حقارت، احساس پوچی؛ اما مسئله‌ی مهم عشق است. به چشمان خاکستری سحر زل می‌زند و این احساس بد تبدیل به هیجانی عجیب می‌شود. خود را به سحر نزدیک می‌کند به طوری که عطر خوشاند فرانسوی او را به مشامش می‌کشد.- قربونت برم بیا این دفعه بی‌خیال پدرت بشیم و این بار سنگین رو به دوش مامانت بندازیم. تو با مامانت صحبت کن، اون رگ خواب بابات رو می‌دونه.سحر خود را عقب می‌کشد، از جایش بلند شده و رو‌به‌روی پسر می‌ایستد.- من با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم! یه‌کم مرد باش! مگه عاشق من نیستی!امیر سرش را به معنی تأیید عاشق بودنش تکان می‌دهد. سحر با صدای محکم دخترانه‌اش ادامه می‌دهد:- خب... نشون بده که عاشقمی. همه‌ی کارها رو که من دارم می‌کنم! همه‌ی سختی‌ها را دارم من می‌کشم! حالا بماند که تو پول نداری و من باز هم تو رو قبول کردم... .امیر ابرو بالا می‌اندازد.-منظورت از این حرف چیه سحر؟- منظورم چیه؟! انگار خودت باورت شده ها… من نمی‌دونم! یه کاری انجام بده وگرنه قربون صدقه رفتن رو هر خری بلد انجام بده. اگه تو راست می‌گی و واقعاً عاشقمی، پس برو با بابا حرف بزن. همین و تمام.میر از حرفی که سحر زد و او را دوباره تحقیر کرد بسیار ناراحت می‌شود اما چیزی نمی‌گوید. او سعی می‌کند مؤدبانه رفتار کند. اخم‌هایش را درهم گره می‌کند؛ ولی دیگر نمی‌تواند یک ثانیه هم در این آلاچیق بماند که اگر بماند ممکن است حرف‌های ناجوری به سحر بزند و دل او را بشکند. با عصبانیت از جا بلند می‌شود و می‌گوید:- باشه، هرچی تو بگی. اگه من عاشقم، می‌دونم باید چی‌کار کنم. نیاز نیست تا دم و دقه به من بگی و هر وقت من رو دیدی اوقاتم را تلخ کنی!با سرعت به سمت بیرون آلاچیق می‌رود که برود؛ اما سحر که پشت سر اوست می‌ایستد و تشر می‌زند:- آهای… کجا می‌خوای بری؟ هر دفعه عین بچه‌ها قهر می‌کنی بچه ننه.گوش‌های امیر از عصبانیت قرمز می‌شود، برمی‌گردد و چشم‌غره‌ای به سحر می‌رود و سپس با صدای دورگه‌ای که سعی می‌کند ملایم باشد می‌گوید:- به‌خاطر همون مامان شهینمه که هیچی بهت نمی‌گم... آخه اگه تو بابات نبود که چیزی نبودی… لااله‌الاالله... .سحر بلندتر فریاد می‌زند.- آره... آره... برو با همون ننه جونت بچه ننه.سپس با قدم‌های محکم و با سرعت از کنار امیر رد شده و به او تنه می‌زند و می‌رود. امیر مات و مبهوت به رفتن سحر نگاه می‌کند و با خود می‌گوید:«به سوزه پدر عاشقی که آدم رو کور و کر و خر می‌کنه».