رمان ایرانی به زبان تورکی استانبولی منتشر شد

رمان کوتاه دیروز هوا روشن بود به زبان ترکی استانبولی بخشهایی از کتاب دیروز هوا روشن بود به زبان تورکی استانبولی Tanrı insan olsaydı...Aceleyle uykudan fırladı. Bilinçsizce elini çalar saate koydu ve onu kapattı. Uykuya kalmak korkusuyla, kalp atışı hızlandı. Yatağın arkasına yaslandı. Dili dudağı kurumuştu. Gözleri uykusuzluktan yanıyordu. Kafası karışmıştı. Şakaklarında çok fazla ağrı hissediyordu. Son birkaç yılın stresli ve rahatsız edici rüyaları, hayatını alt üst etmişti.Oda karanlıktı. Pencereden dışarı baktı. Gökyüzü de karanlıktı. Gökyüzünü böyle görünce şaşırdı. Dünü hatırladı, saat zil çalınca hava ışıktı.Kendini suçladı ve homurdanarak: "Lanet olsun! Saati yanlış mı ayarlamışım?!"Zihninin duvarı arkasında biriken stresler, ona saldırdı. Çok yakında kovulabilirdi. Artık gecikme şansı yoktu. Yüreğine büyük bir hüzün çöktü. Kızı Barbara'yı hatırladı; Her zamanki gibi saf ve masum görünüyordu. Tek çocuğuna duyduğu sevgiden şüphe ettiği için, kendinden nefret etti.Pencereden tekrar karanlık gökyüzüne tereddütle baktı. Gizemli bir hayatı vardı. Asla, başka bir bulmacayı çözmek için sabrı yoktu. Uzanıp saati aldı. Altı ve on iki sayıların üzerinde düz bir çizgide duran saatin parlak ibrelerini fark etti. Saat zamanında çalmıştı; Sabah saat altıda.Bu durumda bir terslik vardı.Kafası karışmıştı, biraz düşündü ve kendi kendine sordu: "O zaman gökyüzü neden karanlık?! Gökyüzü yanlış mı yoksa saat mı?!"Kötü uyumayı hiç sevmiyordu. Eğer kötü uyuduysa, geceye kadar nasıl araba kullanabilirdi! Dün gece iyi uyuyan on-on iki neşeli turistin tekrarlayan ve can sıkıcı sorularına, nasıl cevap verebilirdi? Ama artık uykusu yoktu.Hesaplamaya başladı. Havanın karanlığı, saatle uymuyor. Düşündükçe kafası daha da karıştı. Hafif ve olağandışı bir ses dikkatini çekti. Ses, uzaktan duyulabilirdi. Apartmanın arkasındaki sokaktan, arabaların sürekli korna sesi, eve dolmuştu. O güne kadar gecenin o saatinde bir arabanın korna sesini duyduğunu, hatırlamıyordu! Bu sesler daha çok sabah yedi veya sekizde duyabileceği seslere benziyordu; Herkes işe gittiğinde. Ama insanların bu kadar kornaya basmaları, çok garipti!Bir an, elektrik çarpmış gibi ayağa kalktı ve yatağa oturdu. Gördükleri ve duyduklarını bir araya getirdi, ancak bunların birbiriyle uyumu yoktu. Havanın kararması nedeniyle saat altı olmamalıydı, ya da saat altı olsaydı, hava açık olmalıydı. Aceleyle yataktan çıktı. Tam da bu an, ayağı battaniyeye sıkışıp, dizyile seramik zemine düştü. Tam olarak, daha önce kazada yaralandığı ayağıyla. Ah, diye bağırdı. İçi geçti. Yere, göğe lanet etti. Sakinleşmek için birkaç saniye bekledi. Otururken, elleriyle duvara yaslandı.Odanın ışığını açtı. Saate baktı;06:00Aceleyle komidin üstündeki saate doğru, başını çevirdi;06:12İnanmayarak duvara yaslandı. Korku bedenini sarmıştı. Aklına gelen ilk görüntü, Bay İsmiths'in onu kovulmakla tehdit etmesiydi. Soğuk ter tenine oturdu.- Yani, ne olmuş olabilir?!Kendini kontrol etmeye ve dünün anılarını birer birer hatırlamaya çalıştı. Sanki birine rapor veriyormuş gibi, yüksek bir sesle kendi kendine tekrarladı: "Dün bu saatlerde uyandım ve hava açıktı. Kendime kahve yaptım. Ceptelefonumda mesajlara baktım. Julia'ya bir mesaj gönderdim. Işığı açmadım. Evet; Işığı açmadım. Hava açıktı. Tiraş için ışığı bile açmadım, onun yerine banyo kapısını açık bıraktım. Yok! O lanet lambayı ben açmadım. Eminim."Ayağa kalktı ve tedirgin halde, odada yürümeye başladı.- Otoparka girdiğimde hava açıktı. Minibüse bindiğimde ve anahtarı açtığımda her şeyi görebiliyordum. Evet! Görüyordum! Kesinlikle eminim.Apartmanın otoparkından çıkarken, güneşin ışığı gözlerini rahatsız ettiğini ve güneşliği indirmek zorunda kaldığını bile hatırladı. Ağzı açık yatağa oturdu ve başını ellerinin arasına aldı. Mantığına hiç uymuyordu. Bu saçma düşünceleri reddetmek için sebepler aradı.Dakikalar geçti ve başı aşırı ağrıyordu. Hava açılana kadar uyumayı seviyordu. Ama rahatsız edici bir ses onu korkuttu.Korkudan kalbi hızla çarptı. Şaşkınlığından sıyrılıp, sesin kaynağını tespit etmesi biraz zaman aldı. Ses, dairenin kapı zilinden geliyordu. Bunu birçok kez değiştirmeye karar vermişti, ama her zaman yapılacak daha önemli şeyler vardı. Bu zil, kalabalık ortamlar için iyi olurdu, ama üç kişilik küçük bir apartman dairesi için fazlaydı.Kendine sordu: "Hâlâ yanılsama görme ihtimalim var mı? Ya da belki Julia geri döndü! Yok, Yok. O dönmeyecek. İnatçı olduğu için, bu kadar çabuk pes edeceğini sanmıyorum. Benimle Barbara arasında bir seçim yaptı. Yani, gecenin bu saatinde kim olabilir?!"Hiç hareket etmedi; Sanki zili duymamış gibi. Her şeyi bir yanılsama olarak sanıyordu.Kapının tıklamasını yine duydu. Kapıya çok yavaş ve dikkatli bir şekilde parmakla vurulması, kapıyı çalan kişinin utandığını gösteriyordu. Duyduğu sesin bir yanılsama olduğunu artık düşünmüyordu. Kesinlikle kapının arkasında biri vardı!Homurdanarak: "Ne saçma bir gece! Yani, belki Julia'dır?! Yok; Julia değildir! Onun anahtarı var!"Dağınık saçlar ve pijamayla kapıya gitti. Kapının arkasında kim olabilirdi?! Bu apartmanda kimseyle teması yoktu. Kapıdan dikkatlice baktı. Kapının arkasında biri vardı. Ah! Hatırladı. O apartmanda bir kişiyle teması vardı ve onu tanıyordu. Alt katta yaşayan aynı yalnız, emekli ve yaşlı adam. Her sabah şirkete giderken, onu da parka götürürdü. Genelde birbirleriyle hiç konuşmazlardı. Yaşlı adam doğru zekaya sahip değildi, ama neden gecenin bu saatinde onun uykusunu bölsün ki?!İnatçı yaşlı adamın gitmeye hiç niyeti yoktu ve öylece orada duruyordu. Norman öfkeyle kapıyı yarıya kadar açtı. Beyaz saçlı, düzenli görünüşlü yaşlı adam karşısına çıktı. Sanki önemli bir iş randevusu için hazırlanmıştı. Dizlerine kadar uzanan ve onu sonbaharın son aylarının -Kasım- soğuğundan koruyan büyük siyah bir palto giyiyordu. Parlak renkli kravatı, gömleği ve ceketinin rengiyle uyumluydu. Ayakkabıları, yediği boyanın etkisinden parlıyordu.Sadece, bugün diğer günlerden farklıydı; Yani yüzünü tıraş etmemişti. Kar beyaz gibi sakalları yüzünde görünüyordu. Bir elinde ekmek kırıntısı, et parçaları ve benzerleriyle dolu bir beyaz poşet, diğer elinde bir baston vardı. Norman'a endişeyle baktı ve sempatik bir sesle şöyle dedi: "Günaydın Norman! Seni uyandırmaya geldim oğlum. Uyuya kalırsın diye korktum. Dün, yine geç kalırsan kovulabileceğini söyledin."Oğlum kelimesini duymak, Norman'ın öfkesinin çoğunu bastırdı. Sakin olmaya çalıştı. Haklıydı. Bunu dün parkın yakınında yaşlı adama söyledi. Bunu neden yaptığını tam olarak bilmiyordu, ama o an keşke bu büyük hatayı yapmamış olmasını diledi. Her gün kargaları besleyen yaşlı adamın bilgeliğinden şüphe ediyordu, ama şimdi -komşuların dediği gibi- gerçekten deli olduğuna ikna oldu. Norman kafa karışıklığı ve öfkeyle, "Teşekkürler dede," dedi . Ama beni merak etme. Uyuya kalmam ben. Şimdi lütfen git.Norman aceleyle kapıyı iterek kapatmak istedi, ama kapıya bir şey sıkıştı ve kapanmasını engelledi. Kapının neden kapanmasını görmek için, öfkeyle kapıyı açtı. Kapının arasındaki yaşlı adamın bastonunu gördü. Bu sefer çok sinirlendi. Ona bir şey söylemek için ağzını açtı, ama yaşlı adam endişeli ve mahcub bir halde, "Ama oğlum, geç oldu," dedi. Şimdi hareket etmeliyiz. Her gün bu saatte otoparktan çıkıyorduk.- Şeytana lanet olsun! Git dede. Tamam. Sabah olduğunda, otoparkta bekle beni.- Ama şimdi sabah!- Sanki iyi değilsin dede! Kafanı bir yere mi çarptın?! Beni yavaş yavaş kızdırıyorsun!Yaşlı adam endişeyle şöyle dedi: "İnan bana. Sabah olmuş! İnanmıyorsan saate bak. Saat altıyı geçiyor."Yaşlı adam bunu söyledikten sonra, önce paltosunun, sonra da ceketinin düğmelerini açtı ve yeleğinden zincirli bir saat çıkardı. Kapısını açtı ve Norman'a gösterdi.- Bak; Saat 6:16.Norman saate bakmadı; Bunun yerine, endişeyle gözlerine bakan yaşlı adama baktı ve onun hâline üzüldü.Yaşlı adam hem rahatsız ettiği için utanıyordu, hem de bir daha işe geç kalmamak için ona yardım etmekte ısrar ediyordu! Öte yandan, tüm bunların bir bahane olduğunu çok iyi biliyordu. Parktaki kargalara yetişmek için çırpınıyordu. Komşular ona acıyarak, kargalarına yiyecek toplasın diye, yardım ediyorlar.Büyük bir acı Norman'ın kalbine çöktü. Onu da böyle bir gelecek mi bekliyordu?! Öfkesini kontrol etmek için elini yüzüne çekti. Sanki dünyanın tüm talihsizlikleri onun başına gelmek üzereydi.Norman bu sefer nazikçe yaşlı adamı göndermeye çalıştı. Sordu: "Peki dede, söyle bana eğer sabahsa, neden hava karanlık?!"Yaşlı adam heyecanla dedi ki: "Çünkü bugün güneş doğmadı!"Norman bir an için, sabahtan aklına gelen soruları düşündü. Bütün bilmeceler yaşlı adamın sözleriyle çözülürdü. Ama böyle bir şey nasıl mümkün olur?! Hangi akla hizmet ediyor ki buna inanır?! Kendi kendine dedi: "Yaşlı adam gerçekten deli. İnsan yaşlanınca binlerce kusur bulur; Yürümeye gücü yok; Hemen herşeyden sıkılır; Çok homurdanır; Her zaman hasta ve diğer birçok şey. Ama hiç bir şey aklını yitirdiği kadar başkalarını rahatsız etmez."Norman alaylı bir bakışla şöyle dedi: "Demek güneş doğmamış, öyle mi?!- Evet. Doğru.- Hava bu yüzden karanlık mı?!- Evet.- Ve saat, sabah 6:16 mı?!- Şimdi saat 6:18 oldu!- Öyleyse bugün Los Angeles'ta güneş doğmamalı!- Evet; Doğmayacak. Şimdiye kadar yapmadı. Sonrasını bilmiyorum!Tüm talihsizliklerinin birikmesine öfkelenen Norman, kapısında duran sinir bozucu yaşlı adama bağırdı: "Ne dediğinin farkında mısın?! O kadar da değil artık! Böyle bir şey mümkün mü?! Bunlar şaka mı?! Güneş nasıl doğmaz?!"- Ben de bilmiyorum. Birkaç kez dışarı çıktım ve gökyüzüne baktım ama güneşi görmedim!- Belki de tüm gökyüzü kara bulutlarla dolu! Güneş muhtemelen bulutların altındadır. Senin gözlerin zayıf. Gökyüzünü iyi görmemiş olmalısın!- Hava bulutlu değil. Gökyüzü açık. Güneş yok. Sözlerime inan oğlum!Yaşlı adam bastonuna yaslandı ve endişeyle, çocukları aç imiş gibi, "Kargalar için endişeleniyorum" dedi. Elbette bu karanlıkta yiyecek bir şey bulamayacaklar.Norman, yaşlı adamın kargalar hakkında söylediklerini dinlemedi. Ayakkabı giymeden apartmandan aceleyle çıktı .Asansörü beklemeden merdivenlerden indi. Karanlıkta neredeyse dengesini kaybedip yere düşecektiki, dengesini zar zor tuttu. Taş basamakları soğuktu ve ayak tabanları uyuşmuştu. Öylece otoparka gitti ve ramptan yukarı çıktı. Rezidansın alanında, soğuk mozaiklerin üzerinde durdu. Etrafı yapılarla çevriliydi. Pijama giydiğini hiç fark etmedi; Gerçi bilip bilmemesi onun için önemli değildi. Bir baykuş gibi, güneşi bulmak için başını gökyüzüne çevirdi. Yaşlı adam haklıydı. Gökyüzü açık ve yıldızlarla doluydu. Ama güneşten eser yoktu. Gördüğüne inanmadı. Sanki gece uzamıştı. Artık sürekli araba kornalarının sesi, rezidansın arkasındaki sokaktan daha net duyulabiliyordu. Tüm seslerde, bir endişe ve korku kokusu vardı. Gökyüzüne baktıkça daha da çok korkmaya başladı. Tehlikeyle karşı karşıya kaldığında tüm insanların yaptığını yaptı ve başka insanları aradı. İnsanlar, hepsini tehdit eden ortak bir tehlike gördüklerinde sakinleşirler! Yaşadığı toplu konutun diğer binalarına baktı. Çoğu dairenin ışıkları yanıyordu. Farklı binaların balkonlarında, gökyüzüne bakan birkaç kişi gördü. Onlar da güneşi arıyordu. Bu konu ona ümit verdi. Yani güneşin yokluğuyla kafası karışan tek kişi o değildi. Norman, hoparlör gibi bir şey yapmak için, iki elini ağzının önüne koydu.Karşı binadaki komşulardan birine seslendi ve tüm gücüyle bağırdı: "Ne arıyorsun?!"Adam elini ağzının önüne koydu ve bağırdı: "Güneşi."Norman bağırdı: "Güneş nerede?! Neden doğmamış?!"Adam bağırdı: "Bilmiyorum! Güneşin bir daha doğmadığı söylenir."Norman bağırdı: "Ne zamana kadar doğmayacak?! Gece ne kadar sürecek?!"Adam bağırdı: "Sonsuza kadar. sonsuza kadar."Norman sustu. Kısa nefesler alıyordu. Sanki dünyanın en zor matematiksel denklemini çözüyormuş gibi düşündü. Mozaiklerden çıkan soğuk, ayak tabanlarına ve kemik iliğine ulaştı ve onu düşüncelerinden ayırdı. Hızla geldiği yoldan geri döndü. Dairenin kapısına vardığında, yaşlı adamı gördü Onu tamamen unutmuştu. Elini tuttu ve onu evin içine götürdü. Rahat bir kanepeye oturttu. Onun önünde diz çöktü ve korkuyla gözlerinin içine baktı. Yaşlı adam da endişeliydi, ama dünyadaki insan sayısı kadar, endişelenmek için, farklı yüz ifadeleri var. Norman'ın boğazı tamamen kurumuştu ve konuşmakta zorluk çekiyordu. Şaşkınlıktan yuvarlak gözlerle şöyle dedi: "Söyle dede, bu saçmalığı nereden duydun?!"- Saçmalık?! Hâlâ saçmalık mı diyorsun?!- Neyse. Nereden duyduğunu söyle!- Radyodan. Kendin dinle.Norman bir an sarstı. Bunu neden daha önce düşünmemişti?! En mantıklı iş buydu. Televizyonun kumandasını bulmak için, salona ve oturma odasına baktı. Nerede olduğunu bilmiyordu. Televizyonu en son açmasından, uzun zaman geçiyordu. Karanlıkta onu bulamadı. Işığı açtı ve eve can verdi. Işık gözlerini eziyet etti. Sabah 6:30'da ışıkları açmak zorunda olduğuna inanmıyordu; Oysa ki salon ve oturma odasının üç taraftan pencereleri vardı. Kumandayı kanepedeki minderlerin arasında buldu. Onu aldı ve titreyen elleriyle kırmızı tuşa bastı. Ama televizyon açılmadı. Öfke ve aceleyle pilleri çıkardı ve yerlerini değiştirdi. Televizyon kanallarına, başka görüntü yayınlamak için izin vermedi. CNN'e ulaşana kadar, onları değiştirdi. Kalbi avucunun içinde atıyordu. Bu mevzunun doğru olduğu düşüncesi, onu korkuttu. Gerçekten her şeye çok geç inanıyordu. Televizyon ekranında bir masanın etrafında oturan üç uzmanın görüntüsü belirdi. Uzmanlar, çevrimiçi olan birkaç misafirle konuşuyordu. Sayfanın alt ve ortasındaki büyük kırmızı dikdörtgende, büyük harflerle yazılmıştı:"Flaş Haber!""Flaş Haberin" hemen altında, siyah renkle yazılmıştı:"Bilinmeyen nedenlerden dolayı, saatler önce dünyanın dönüşü durmuştur."Kalp atışları hiç bu kadar hızlı olmamıştı. Bacakları artık vücudunun ağırlığını taşıyamıyordu. Kendini kanepeye attı. Televizyonun kumandası elinden düştü. Başını ellerinin arasına alıp sıktı.- Yok. Bu doğru olamaz! Bu bir yanılsama!Kaç dakika böyle geçti. Yaşlı adam, Norman'ın perişan ve darmadağın haline tanık oldu, ama hiçbir şey söylemedi. Norman da yaşlı adamla konuşmayı istemiyordu. Kısa bir süre sonra, alt yazı şeklinde, hızla geçen haber akışını hevesle okumaya başladı. Hiçbirini okumadan geçmesini istemiyordu.- Bugün Doğu Amerika[1] saati ile sabah 4'ten itibaren, dünya dönüşü durmuştur, ancak hâlâ Güneşin etrafında dönüyor.- NASA bilim adamları, Dünya'nın dönüşünün geçici veya kalıcı olarak durduğu hakkında, yorum yapmayı reddediyorlar.-Son dört saattir dünya, gece ve gündüz yarım kürelerine bölünmüş durumda. Gece ve gündüz sabit kalmış ve günlerin sırası artık gözlemlenmez.- Meksika, Şili, Peru, Japonya, Filipinler, Yeni Zelanda, Avustralya, Endonezya ve Doğu Asya bölgesindeki diğer birçok ülke gece yarım kürede bulunurlar.- Avrupa kıtası ve Afrika'nın tüm ülkeleri ile, Batı Asya'daki birçok ülke, gündüz yarım kürede bulunurlar.- Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu eyaletleri, sabah güneşine ve kalıcı bir günün başlangıcına dalmışlar.- Amerika Birleşik Devletleri'nin orta ve batı eyaletleri, tamamen karanlığa ve sürekli bir geceye dalmışlar.- Avrupa Birliği, önümüzdeki bir saat içinde, olağanüstü bir toplantı için, Brüksel'de bir araya gelecek. Bu toplantının konusu, dünya dönüşünün durmasıyla ilgili birleşik politikaların benimsenmesidir. Dünyanın dönmediğinin zararlı sonuçlarını incelemek ve acil çözümler sunmak bu toplantının diğer mevzularından olacak.- Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri:"Dünya, başlangıcından beri en büyük ve en karmaşık doğal krizle karşı karşıya."- Amerika Birleşik Devletleri Başkanı:"İnsanlar soğukkanlılığını korusun. Ülke tam bir güvenlik içinde ve devlet kurumlarının tüm hizmetleri kesintisiz olarak sağlanmaktadır."O anda, televizyonda Amerika Birleşik Devletleri'nin haritası gösterildi. Ardından iki tanınmış CNN muhabiri, ellerinde mikrofonları ile bir video raporu göndermeye hazırlandılar. Soldaki muhabirin isminin altında "California eyaleti" yazılan, konuşmaya başladı. O, Los Angeles şehrine bakan, yüksek bir dağın üzerinde durup, yüzüne sert bir rüzgar esip saçlarını karıştırıyordu. Arkasında, ışıklarla dolu bir şehir vardı. Şehrin bütün evlerinin ve büyük kulelerinin ışıkları gece gibi yanıyordu. Sanki gündüz değildi, oysaki her yeri aydınlatmak güneşin göreviydi.Muhabir konuşmasına büyük bir heyecanla başladı. "Bura; Durduğum yer, Los Angeles göğünün altı. Gördüğünüz gibi, gökyüzü karanlık. Yıldızlar parlıyor. Şu anda sabah 6:49, ve bu raporu California eyaletinden gönderiyorum. Hava sıcaklığı bu saatte, düne göre biraz azaldı ve önümüzdeki saatlerde, daha da düşmesi bekleniyor. Sevgili izleyiciler, burda gökyüzünün dört saat öncesinden farklı olmadığını söylemeliyim. Güneş şimdi burada olmalıydı; Hemen arkamda, ama ne yazık ki olmadığının nedenini kimse bilmiyor."Sağdaki muhabir, diğer tanınmış bir CNN muhabiriydi. Kalın bir New York aksanıyla konuşan, aynı çekici uzun boylu adam. New York şehrinin en büyük gökdelenlerinden birinin tepesinde duruyordu. Güçlü bir rüzgar vardı ve sesi iyi duyulmuyordu."Sevgili vatandaşlar, sesimi ve görüntümü New York'tan alıyorsunuz, diye bağırdı. Burada gökyüzü açık. Gördüğüm kadarıyla, güneş yeni doğmuş gibi görünüyor, ama söylemeliyim ki; Güneş dört saattir arkamda gördüğünüz noktada duruyor ve hareket etmiyor! Kimse bir şey bilmiyor. Bütün bilim adamları araştırma yapıyor. Umarım bu sorun en kısa sürede çözülür. Bu olayın nedeni hakkında herhangi bir haber alır almaz sizinle paylaşacağız."Norman'ın bu sözleri duymak için artık gücü yoktu. Televizyonu kapattı ve siyah ekrana şaşkınlıkla baktı. Oyunun nerede olduğunu ve ne olacağını anlamaya çalışıyordu.Yaşlı adam hâlâ Norman'a endişeyle bakıyordu. Utanarak sordu: "İşe gidecek misin?"- Bilmiyorum. Bilmiyorum. Biraz sabırlı ol.Yaşlı adam istediği cevabı duymadı. Elini bastonuna sıkıca bastı. Gidip gitmemekte kararsızdı. Her gün olduğu gibi, Norman'la beraber, parka gidebileceğini bilmiyordu. O anda onun için ne gece ne de güneş önemliydi, tek derdi kargaları beslemekti.Ama Norman, New York adını duyduğunda Julia'yı hatırladı. Yaşlı adamın önünden hızla geçti ve mutfağa doğru koştu; Dün gece telefonunu orada şarj etmişti. Telefonu aldı. Dikkatini çeken ilk şey, telefon ekranında görünen 23 cevapsız aramaydı. Ayrıca sekiz okunmamış mesaj da vardı. Tüm aramalar Julia'nın cep telefonundandı. Aynı şey mesajlar için de geçerliydi. İçerikleri tek bir şeydi: "Beni en yakın zamanda ara. - İyi misin? - Lütfen ara beni. - Seni merak ediyorum ve… ."Julia'yı aramaya çalışırken, yirmi dördüncü kez yine aradı. Hemen cevap verdi. Julia endişeyle, "Merhaba hayatım. Nasılsın?! İyi misin?!" dedi.- Evet iyiyim. Sen nasılsın?!- Ah! Ben iyiyim canım, İyiyim. Senin için çok endişelendim! Çok aradım ama cevap vermedin. Tanrıya şükür iyisin.- Üzgünüm. Telefonum sessizde ve şarjdaydı.- Saat altıda uyanmalıydın. Batı Amerika saatine göre, şimdi saat yedi civarında. Yani, şimdiye kadar uyudun mu?! Şirkete gitmedin mi?!- Henüz değil.- Burası gündüz. Ora nasıl? Her yerin karanlık olduğunu duydum. Aman Tanrım! Başımıza gelen bu felaket neydi?!- Evet, New York'ta gündüz olduğunu duydum!- Güneş dört saattir doğdu, ama yerinden hareket etmiyor. Öyle yerinde duruyor ve hareket etmiyor! Ne dediğimi anlıyor musun?!- Evet. Duydum.- Çok korkuyorum Norman. Los Angeles nasıl?- Burası karanlık. Bilmiyorum. Hâlâ kafam karışık. Güneş henüz doğmadı!- Yok artık! Yani, her yer karanlık mı?! Tam olarak gerçek gece mi?!- Evet. Gerçek gece!- Çok korkunç!- Boşver bu sözleri. İyisin ya, bu yeterli. Barbara nasıl? O da iyi mi?Julia durakladı. Birkaç saniye ikisi arasında hiçbir konuşma olmadı. İkisi de iki gladyatör gibi, savaşa hazırlandılar; Kesintisiz, birkaç yıl süren, yorulmak bilmeyen bir savaş.Sonunda Julia sessizliği bozdu ve öncekinden farklı bir tonda, alaycı bir şekilde şöyle dedi: "Barbara senin için önemli mi?!"Norman elini şakaklarına koydu ve iki parmağıyla sertçe bastırdı. O kadar acıyordu ki kafatasını delmek istedi. Aynı eski tartışma yeniden başlamıştı.Teselli edici bir tonda dedi: "Neden böyle söylüyorsun Julia?! Lütfen bu korkunç durumda bana daha fazla eziyet etme. Bin kere söyledim yine söylüyorum; Barbara hep benim için önemliydi. O benim de kızım. Lütfen bunu anla."- Senin için önemli olsaydı, bizi bırakmazdın!- Ama evi sen terk ettin, ben değil.- Çünkü bana başka seçenek bırakmadın. Beni evden çıkmaya mecbur bıraktın. Bunuda sen anla!- Bak Julia, Barbara'yı senin kadar ve belki de senden daha çok seviyorum, ama ben... .- Aması maması yok. Bu şeyde ama ve eğer olmaz. Hiç kimse çocuğu için şart koşmaz. Barbara'yı benden uzaklatma düşüncesinden vazgeç. Barbara benim bir parçam. Onun, Allah'tan ve benden başka kimsesi yok, çünkü sen baba sorumluluğu hissetmiyorsun!دیروز هوا روشن بود Julia duraksadı ve sanki ağlamasını zar zor kontrol edebiliyormuş gibi, nefret dolu bir tonda konuşmasına devam etti ve dedi: "Burada ne olduğunu biliyor musun? Yok; Bilmiyorsun! Neden bilmelisin ki?! Çünkü bizi arayıp sorman önemli değildi. Şimdi söylüyorum, dinle. Birkaç gün önce, alt kattaki komşu, Barbara'nın gürültüsü ve tekmelerinden şikayet etmek için, polisi aradı. Polis bizi uyarmak için evimize geldi, ama içeri girip durumu görünce, pişman olup gittiler. Herhangi bir uyarı vermediler. Polis, ben bir şey söylemeden alt kattaki komşuyla konuşmuştu. Çok iyiydiler. Durumumuzu kendilerine izah ettiler. On dakika geçmeden, alt kattaki komşu evimize geldi. Çok etkilenmişti. Binlerce kez özür diledi. Benden defalarca özür diledi ve utancını ifade etti. Otizmli[2] bir çocuğumuz olduğunu bilmediğini söyledi. Şimdi bu konudan haberdar olunca, evin çatısı çökerse bile, itiraz etmeyeceğini ve bize yardım edemeyebileceğini, ama en azından durumu kabullenmeye çalıştığını söyledi.[1] Amerika Birleşik Devletleri'nde, aşağıdaki isimlerle bilinen, üç saat vardır.- Doğu saati (Eastern time)- Merkezi saat (Central time)- Batı Saati (Western time)[2] Otizm Spektrum Bozukluğu, sosyal etkileşim, iletişimde yetersizlikler, sınırlı tekrarlayan davranışlar ve sınırlı ilgi alanları ile kendini gösteren nöro – gelişimsel bir bozukluktur. Çoğunlukla yaşamın ilk üç yılında fark edilen, her toplumda, kültürde, dünyanın her yerinde görülen bir bozukluktur.Otizm Spektrum Bozukluğu tanısı, DSM 5 tanı ölçütleri dikkate alınarak uzman gözlemi ve aileden alınan bilgilerle uzmanlar tarafından konabilir.