(حِرمان)

حِرمان:یعنی کسی که بالاترین سطح نا‌امیدی و غصه رو تجربه کرده و بعدش رها کرده ...چقدر ناتوان و حقیر شده م ، زبانی که توان صحبت ندارد و مغزی که سکوت برایش معنا ندارد ؛ حرف پشت حرف . از زور خستگی ها و سنگینی کلمات روی میاورم به انگشت هایم و فرمان بنویس را بار ها تکرار میکنم . انگشت ها شروع به نوشتن میکنند تمام که شد من میمانم و صفحه ی که سیاه شد و متن های بیهوده ، پاکشان کنم یا برای کسی بفرستم ؟ اصلا مهم است برای این مردمان ؟ خیر آخرش را بگویم این میشود که من کلمات را با خون مینویسم و شما آن را به اجبار میخوانید از روی تفریح از روی بیکاری.همون شبایی که حس میکنی روحت داره از بدنت جدا میشه ، همون شبایی که داری از قلب درد به خودت ميپیچی .. توی یکی از همون شبا من مُردم و تموم شدم ؛ منو تاریکی و درد خورد ، استخونامم‌ انداخت جلوی استرس و نگرانی و هیچی ازم نموند ، مغزم مونده بود اونم برای فکر کردن‌ و راه حل برای مشکلاتم ، اما اونم داره بی حسی ازم میگیره . خواستم بگم یکی با تصادف میمیره ، یکی قرص میخوره ، یکی ام‌ خودشو دار میزنه ، اما ببین من تیکه تیکه جونم درومد ! تیکه تیکه مردم جدا شدن تمام ذرات تنم و حس کردم .. اصلا تو منو نمیفهمی لعنتی چرا دارم اینارو میگم .. آره تو نمیفهمی تو نمیدونی درد کشیدن ینی چی نمیدونی نمیدونی روحت از بدنت جدا شه و بره چه دردی داره ؛ تو از غصه صورتت رنگ گچ نشده معدت کور نشده نتونی هیچی بخوری ، پس خفه شو و قدر بدون تو هنوز زنده ای قدر زنده بودنتو بدون .دردای شبو نخورید ، نجویید ، قورت ندید ‌. دردای نصفه شب دفع نمیشن روی دل میمونن قلمبه میشن ‌. پیاده‌روی تنهایی اونو هضم نمیکنه جذب بدن میکنه . زیر بارون رفتن نمیشورتش بارون بهش آب میده و ریشه میزنه تو وجودت ‌. شاخ و برگش کل تنتو میپوشونه طوری که دیگه راه فراری نداری . دردای شبو قورت ندید این دردا دفن نمیشن سبز میشن !غم آدم رو نمیکشه و اگه فکر کردین این اتفاقِ خوبیه باید بگم اشتباه فکر می کنین. حداقل برای شخصِ من اشتباست. اینکه غم آدم رو نمی کشه یکی دیگه از ویژگی های سخت و دردناکشه. غم تورو خلاص نمیکنه، نمی ذاره از دستش راحت بشی! فقط باعث میشه بدونِ اینکه زندگی کنی، با غصه هایی که روحت رو از پا دراوردن به نفس کشیدن ادامه بدی و این، نهایتِ ظلمه.شاید لحظه نوشت:همه جای خانه سرد است . اتاقم بهم ریخته است . لیوان شیر موز نصفه م کنار دستم قرار دارد . جزوه های زیست پراکنده دورم ریخته اند. خودم مضطربم . اشفته م . بی حوصله م . با چاشنی سرما خوردگی .سرم نبض میزند.. تنم کوفته است ،دلم گرفته تر از همیشه ...یک قرص استامینوفن انداختم ته حلقم بدون اب ولی در میانه ی مری ام ماند همه ی لیوان ها کثیف اند از لیوان های کابینت یکی را برمیدارم و کمی اب مینوشم حالم بهتر است فقط 5 دقیقه برای اثر ان کپسول وقت لازم است روی تخت دراز میکشم و به سقف اتاق خیره میمانم هیچ فکری در سرم جولان نمیدهد انگار واقعا بیمار شده م انگار ناامیدی هم پهلو به پهلویم دراز کشیده و بعد مانند ان زمانی که عاشقان در هم پیج میخورند او نیز همین گونه بر من میپیچد شدیدتر از انها ...سقف سفید اتاق هر لحظه نزدیکتر میشود تا انجایی که نگرانم میکند کمی به تن رنجورم تکانی میدهم درد های بدنم ارام شده اند سرحال ترم گوشها و دندان ها و اعصاب صورتم دردشان خوابید و بعد بدنم شانه ها و دست هایم خوب شده م . نه بی حس شده م .در رخت خواب میغلتم اتفاقات زندگیم از پستو های افکارم خودی نشان میدهند ادمهای گذشته پررنگتر میشوند .... شقیقه هایم داغ شده در رختخواب میچرخم و پتو را بالای سرم میکشم به خود میپیچم و تنفسم سنگیتر میشود از بالای سر روزنه ی برای ورود اکسیژن میگذارم میخواهم بخوابم و نمیتوانم کاش میتوانستم کاسه ی سر خود را باز کنم و همه ی ان ماده ی نرم و پرپیچ و خم را دربیاورم و بیاندازم دور اصلا بیندازم جلوی گربه ی سفید همسایه یا نه می انداختمش تو چرخ گوشت. تمام افکار مضخرف و ناکامی ها یی که تومغزم ریشه بسته اند و چرخ می کردم و باهاشون همبرگر درست می کردم و به عنوان شام سر میز سرو ش می کردم. تمام آدم هایی که مسبب این آشوب فکری و انزوای عقلی بودن رو دعوت می کردم وبا همون لبخند اروم همیشگی به چشم های تک تکشون نگاه میکردم و در جواب سوال های گستاخانه شون باز هم لبخند تحویل میدادم دیگر دندان هایم را روی هم فشار نمیدادم دیگر نفرت را درون چشم هایم نمیریختم ، مجبورشون می کردم که از اون همبرگر بخورن. تمام افکار ترسناک و مسموم ذهنم وارد بدنشون می شد تک تک یاخته های بدنشون از اون سیراب میشد و کالبد کثیف و بی مصرفشون رو تسخیر می کرد. اون موقع می تونستم سر راحت روی بالش بذارم و بدونم قراره از این به بعد اونا عذاب بکشن و درک کنن که باعث چی شده بودن.چون خوشم اومد !!!ماه هاست مرده و دراز کش روی تختی سیاهم ،به نقطه ی نامعلوم و بی مفهومی زل میزنم تا زمانی که تاریکی فضا به درونم نفوذ کند تمام ذرات تنم را حس کنم یک به یک عناصر وجودم را و فریادشان برای پایان این حبس . در این کورسوی نا امیدی دیگر عقلم را تشخیص نمیدهم .تمام رگ و ریشه های تنم در یئس و سیاهی به سرمیبرند . .. اینجا همان برزخ من است نه مرده م و نه دارای حیاتم ...برزخ مطلقنیاز دارم یکی دو هفته ای جم کنم از سیاره زمین برم...زمین که من‌و خسته نکرده ، نه. آدم‌ها من‌و خسته کردن.زمینکتاب . جنگل. نوشابه . دریا . کتاب . هوای تمیز . شهربازی . نور خورشید .کتاب . درخت. قورمه سبزی . اسب . .ابر. پل . کتاب . کافه . بالشت و پتو. چیپس .رنگ سبز.کلبه. کتاب و کلی چیزای دیگه برای لذت بردن داره اماآدم‌ها به این داستان، رنج و غصّه رو‌ اضافه کردن. حاضرم تمام عمرم واینجا بگذرونم کاش یه پیرمرد نود ساله بودم . در حالی که خمار خواب بودم به عصای چوبیم تکیه میدادم و زل میزدم به رهگذرا و تو دلم پوزخند میزدم عجب احمقایین . بعد با قدمای لرزون وارد مغازم میشدم یکی از اهنگ های هایده رو پلی میکردم و چرت میزدم ...