یک بعد از ظهر ساده

حدود دو ساعت این نما جلوی چشمم بود :)متنی که می‌خوانید مکالمه‌ایست، تقریبا واقعی (80 درصد متن واقعا در مکالمه بوده و بخشی هم چیزهایی بود که در ذهنم بود ولی به زبان نیاوردم) که جمعه 10 آذر، در پارک چمران کرج، بین من و رفیق قدیمی‌ام اتفاق افتاد. مدتی هست حالش چندان خوش نیست، زنگ زد به من و قرار شد که برویم بچرخیم...(دو تایی ولو شدیم روی چمن ها و آسمون رو نگاه می‌کردیم)- امین چرا زندگی اینجوریه؟ چرا هرچی میدوییم انگار رو تردمیلیم؟(با مکث) - خاصیتش همینه.- یعنی چی؟- یعنی مثلا من یه امتحان رو ۲۰ بشم، بعد میگم خب که چی؟ بلافاصله یه امتحان دیگه، یکی دیگه، همنیجوری میره جلو... از یه جایی به بعد میگم گوربابای ۲۰ ، فقط قبول بشم. خسته کننده میشه، مثل دویدن رو تردمیل، زندگی هم همینجوری شده برام، گورباباش...- خب چیکار کنیم؟ من پدرم داره درمیاد.- تحمل.- این راه حل نیست مرد مومن.- قرار هم نیست باشه.- میدونی حالم بده، داری سر به سرم می‌ذاری؟(دستام رو کردم تو جیب کاپشن) - سر به سر چی؟ منم میدونم چی داری میکشی. میفهمم جدی گرفته نشدن، آدم حساب نشدن چه دردی داره. 7، 8 ساله رفیق منی، خودت که بودی و دیدی چه زجری کشیدم، دیدی چقدر حالم بد بوده، انقدر که خودت بهم گفتی تا حالا انقدر خسته ندیده بودمت ولی خب چیکار کنم؟ حوزه تحت اختیار من چیه؟ بیرون از چهار چوب اختیار من، هرچی که هست، من فقط مسئول تعیین نحوه مواجه ام. همینو بس.- موفق هم بودی؟- نمی‌دونم... فعلا که دارم نفس میکشم...نمی‌دونم واقعا. اصلا چرا باید بدونم؟- این عادت مبهم حرف زدن رو ترک کن تو رو خدا. - آخه کلش مبهمه. من حتی نمی‌دونم فردا زنده ام یا نه. به چیزی که در انتظارمه فکر میکنم، برگام می‌ریزه.چون هیچ تصویری نمیشه از آینده داشت ولی چاره چیه؟ ما صرفاً فقط هستیم در مطلق ترین پوچ حال حاضر. حالا این وسط یکی پیدا شده تو رو آدم حساب نکرده، خب مهمه مگه؟ یه جهان ما رو آدم حساب نکرد، حالا میخوای یه آدم ما رو آدم حساب کنه؟ سرت سلامت حاجی.- خب این خیلی عجیبه. نیست؟- اگه عجیب نبود باید تعجب میکردی.- ولی دوستش داشتم...- میدونم... خیلی میدونم... ولی کاری بود که نکرده باشی؟ همه زورت رو زدی؟- آره. بخدا آره. براش گردنبند خریدم، حتی قبل از اینکه حقوق بگیرم گور اون پول رو کندم، ولی نفهمیدم چی شد که نشد...- همیشه اونجوری که ما میخوایم نیست سید. یه نگاه بنداز به خودت، همینکه شرمنده خودت نیستی بسه. توی هر موضوعی که برات مهم صد در صدتو بذار. مهم همینه. - میدونم چی میگی، ولی درد داره امین. خیلی درد داره...- درد نکشی که رشد نمی‌کنی. هرچیزی تاوان داره.- تا کی آخه؟ من همش دارم درد می‌کشم. بابت همه چیز دارم درد میکشم.(پوزخند زدم) - منم همینم دیگه.- خب حالا نگفتی چیکار کنم؟- صبر کن... درست میشه.- خودت میدونی نمیشه.- آره خب، فقط شاید یه ذره کمتر درد میکشی. خاصیت زمان همینه. رنج رو کش میده، یه‌ذره یه‌ذره سمش رو از بدنت خارج میکنه. قطعا آروم نمیشی ولی لااقل نمی میری...- میدونی حاجی ماها خیلی بدبختیم. دست رو هرچی می‌ذاریم هوا میشه. چه زهرماریه؟؟- همینه دیگه. یه شعری بود می‌گفت:بر درگه خلق، بندگی ما را کشت / هر سو پی نان دوندگی ما را کشتگه منت روزگار، گه منت خلق / ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت!- چه شعری... ولی مرگ؟ نمی‌ترسی ازش؟ - خب آره. خیلی هم آره، ولی زندگی هم همچین جشنی که نیست که دلم نخواد ولش کنم. الان اینی که تو داری تجربه میکنی ارزش زیستن داره مگه؟ می‌بینی چقدر بدبختیم؟ :)- پس چی فعلا نگهت میداره؟ بگو شاید منم پام سفت بشه. حالم بده واقعا...- تک لحظات زندگیم. انگار زنده ام که اون لحظات رو زندگی کنم.- مثلا چی؟- چندوقت پیش تو ماشین با بابام شجریان گوش میدادم. چی از این بهتر آخه؟ چه لحظه ای میتونه اینو برام معنا کنه؟ یا مثلا چندوقت پیش میخواستم برم سرکار، مامانم هم بیرون کار داشت. حدود ۵ دقیقه تا سر کوچه باهم پیاده روی کردیم و حرف زدیم. بعد وقتی می‌خواستیم جدا بشیم، مامانم گفت که چقدر خوش گذشت. کاش بیشتر باهات بیرون می‌اومدم. من نمی‌دونم این لحظه چیه، اسمش چیه، مبناش چیه، ولی هرچی هست اون رنج رو اکسیر میکنه. انگار که زخم هایی که خوردم رو با طلا پر میکنه. و الان آرزوم میدونی چیه؟ اینه که یه روزیی، یه جایی وقتی یکی از مامان یا بابام پرسید این پسره کیه؟ سرشون بالا باشه و خجالت نکشن... میدونی تو زندگیم هرکی رسید یه برچسب زد به پیشونی ما، چه خوب، چه بد. از کافر و منافق، تا روانی و احساسی و هزارتا دیگه ولی دیگه خیلی وقته مهم نیست. پدر مادرم راضی باشن، بقیه به جهنم. تو هم بچسب به تک لحظاتی که وجود داره. انقدر صد در صد تو اون لحظات باش، که کیف کنی باهاش.- میری بالا منبر خیلی حرف میزنی.- با تو اینجوریم دیگه. خودت که میدونی با بقیه راحت نیستم. خیلی اذیتم کردن. منم همون درد تو رو دارم حاجی. آدم حساب نشدن. نمیدونم چی تو ذات ماست که خودمون رو در قبال هر خری مسئول میدونیم الا خودمون. دنبال عیب و اصلاح بقیه هستیم ولی خودمون هر روز تو اون لجنزار حماقت و تعصبمون دست و پا می زنیم. بد کثافتی شدیم سید، بد...- میفهممت. خیلی هم میفهممت...- الان بهتری؟ من بیشتر از تو حرف زدم :)- بهتر که نیستم ولی بد هم نیستم.- تازه شدی عین ما. بی حسِ کامل.(ساعت رو چک می کنیم، 15:45 دقیقه)- خب بریم که الان کم کم "هتل" میخواد شروع بشه.- گفتی بلیط چنده؟- 40 تومن.- خوبه. یه ایستک بگیریم بریم...پ.ن: چون طبیعتا مکالمه ما محاوره ای بود و یه بخش هایی هم غیرقابل بیان، مقداری در متن دست برده شد. ولی همونطور که اول متن گفتم 80 درصد این متن واقعا در گفتگوی ما دو نفر بود.