کُت سپید، کَفن سپید

لکه ای سپید وسط آن همه تیرگی. انگار تنها بخش رنگی این قاب بود همه جا مغشوش وسیاه اما او روشن و سپید. یک پالتو سفید بلند، شلوار سفید و پیراهن سفید حتی کفش‌هایش هم چرم سفید بود. اتو شلوارش خربزه قاچ می‌کرد و لباس‌هایش برق می‌زد. از قضا این‌همه سپیدی به مو‌های جو گندمی و صورت سه تیغه‌اش آمده بود. خوش قد و قامت و خوش قیافه کمی چروک روی پیشانی و بین ابروها؛ اما صورتش هنوز نشاط و طراوت داشت. همه نگاه‌اش می‌کردند و او هیچ اهمیتی نمی‌داد. انگار همین لحظه قبل دنیا را بهش داده‌اند. نمی‌دانم از سپیدی بیش از حد بود یا از خوشحالی اما صورتش باز و چشمانش برق می‌زد. یاسین از بلندگو‌های مسجد پخش می‌شد و گاه گاهی صدای گریه با صدای روحانی مسجد همراهی می‌کرد؛ اما در میان آنها صدای آن مرد ضدریتم می‌زد و خنده‌هایش باعث می‌شد فکرکنی در یک خواب بی سروته ای تا واقعیت. انگار چند نفر این سازناکوک را تاب نیاوردند. مرد در میان سیاهی لباس‌ها گم‌ شد . انگار می‌خواستند درخودشان حلش کنند تا دیگر اینگونه شاد و سپید نباشد. نمی‌فهمیدم. هیچ چیز با عقل جور در نمی‌آمد. یاد حرف دوستم افتادم که می‌گفت: چند سال پیش یکی از فامیل هایشان یک روز به عروسی، پسرش تصادف می‌کند و می‌میرد. بعد پدر با کت‌ و شلوار سفیدی که برای عروسی پسرش خریده به خاکسپاری می‌آید و زنش سر قبر کِل می‌کشد. اما از آن جایی که بابابزرگ ۷۰ ساله است و فرزند کوچک پس این مرحوم باید کم کم هشتاد نود سال را داشته باشد. شاید دیوانه است. اگر هم باشد دیوانه خوشتیپی است. مامان دستم را می‌کشد و می‌گوید: بیا بابات هم اومد بریم تا قیامت به پا نشده. می‌پریم تو ماشین. بابا ماشین را روشن می‌کند و گویی مرحوم را ما به قتل رسانده باشیم از صحنه جرم می‌گریزیم. چند لحظه ای سکوت برقرار است اما مطمئنم هر سه ی ما به آن پیرمرد سفید پوش و خنده های ضد‌ ریتم‌اش فکر می‌کنیم. مادرم می‌گوید:چه غلطی کردیم که رفتیم صد بار به مامانم گفتم لازم نیست ما بیایم. اصلا ما رو چه به اونا ولی باز گفت زشت عیبه باید بیاید. پدرم گفت:به موقع در رفتیم کم مونده بود وسط حیاط مسجد قیامت بشه. مامان:خدا کنه مامانم اینا هم زود اومده باشن بیرون فقط همین‌مون مونده بود که وسط مراسم مرده دعوا راه بیوفته. بابا:دعوا خوبه تو بگو خون ناحق نریزه. ولی خدایی اقا مصطفی خیلی مرده فکر نمی‌کردم سر حرفش بمونه. مامان:اینکه وسط ختم مرده لباس سفید بپوشی و قهقه بزنی مردیه؟ بابا:کاری که اون خدا بیامرز کرد مردی بود؟ مامان:اون چهل سال پیش یه غلطی کرد. اقا مصطفی چرا باید ما رو با این کار تو شهر بی آبرو کنه؟ بابا:اونکه بی‌آبرو بود مُرد. مامان:درست حرف بزن. بابا:چیه حرف فک و فامیلت که می‌شه شمر ذی‌الجوشنم باشه ازش دفاع می‌کنی. مامان: نه که تو نمی‌کنی. با اون فک و فامیل گری گوریت. بابا:فک و فامیل تو خوبن دختر اتر خان یزد این مرتیکه که خوبشون بود. من:بسه فک و فامیل جفتتون مفتم نمی‌ارزه بی خودی دعوا نکنید. حالا این اقا مصطفی کی هست؟ دیوانه میوانه است. مامان:دیوانه؟ طرف اونموقع که فامیل بعضیا سیکلم نداشتن فوق لیسانس معماری داشت. الانم چندتا از برجای معروف تهران اون ساخته توپم تکونش نمیده چندتا شرکت تو ایران و دبی داره. من:خب چرا اینجوری اومده بود؟ مامان:یه زنگ به مامانم بزنم ببینم کجان؟من:جواب منو بده. مامان:الان حوصله ندارم بعدا تعریف می‌کنم. من:مگه چقدر طول می‌کشه. مامان:اصلا به تو چه؟ دونستنش چه فرقی به حالت می‌کنه؟ من:همینجوری محض فضولی. مامان: اینا جواب نمیدن چرا؟ الووو مامان صدام میاد. کجایید الان؟ چرا اینقدر شلوغه دور برت. هااا صدات نمیاد. خب خب همونجا بمونید بابام یه بار خودشو وسط نندازه. خب خدارو شکر پس نگهش دار نذار بره. نه نه برمی‌گردیم خونه. نه چی؟ مامان اعصاب همه مون خورد شد باشه یه وقت دیگه. آخه... باشه ولی عصر بر می‌گردیم این دختره امتحان داره. من:من امتحان ندارم. مامان رویش را از من بر می‌گرداند. مامان: زن و بچه محسن میان یا میرن اونطرف. اها خب باشه. باشه. باشه. مراقب بابا باش. قربانت خدا‌حافظ. تلفن را قطع می‌کند و پس از کمی تعلل می‌گوید: می‌گم رضا محسن اینام میان امشب می‌مونن بعد فردا میرن. بابا:خب چیکار کنم. مامان:سهیلا هر سری برای مینا یه چیزی میاره. منم برم یه چیزی برای بچه ها بخرم. بابا: اینهمه صغرا کبرا نباف برم کجا؟ مامان: یکی از همکارام می‌گفت گل سر و جینگیل پینگیل دخترونه اون پاساژ جدیده زیاد داره. بابام غرو لندی می‌کند و مامانم به روی خودش نمی‌آورد. من: خب مامان نگفتی؛ داستان چیه؟ مامان:تو هم مث عمه‌هات فضولی. من: گردن بقیه ننداز من کاملا به خودت کشیدم. مامان:من فضولم؟ بابا:کم نه. مامان چیزی نمی گوید ولی در دلش حتمابد و بیراه بار بابا می‌کند. من:خب نگفتی قضیه چیه. مامان: خب عمو رضا با اشرف خانم خواهر اقا مصطفی ازدواج می‌کنه. البته به زور آقام خدا بیامرز. زن خیلی خوبی بود اما هم کف هم نبودن ولی هر چی می‌شد اشرف خانم کوتاه می‌اومد بخاطر بچه‌هاش و آبروش. اما بعد از سی سال زندگی سر پیری عمو رضا سر و گوشش می‌جنبه یعنی قبلا هم می‌جنبید اما اشرف خانم باز هیچی نمی‌گفت. بچه ها که هر کدوم میرن دنبال زندگیشون عمو رضا یه بار می‌زنه به سرش اشرف خانم با لباس تنش پرت می‌کنه بیرون. قشنگ یادمه اونموقع من کلاس سوم بودم. بنده خدا برای اینکه قیامت نشه و پای برادرا و روی بچه‌هاش به عمو رضا باز نشه نصفه شبی اومده بود خونه ما که بابام مثلا وساطت بکنه و اصلا ببینه چی شده. بابام هرچی رفت و اومد و حرف زد گوشش بدهکار نبود. گفت یک کلام طلاق. اشرف خانم هر کاری کرد هر چی التماس کرد زیر بار نرفت. پس فرداش بردش که طلاقش بده اشرف خانم زیر بار نرفت. اونم گفت پس همینجوری سرت زن میارم. دو روزبعد از اون بچه‌هاش، خواهر برادرای خودش و اشرف خانم اومدن همه شدن یه رو و عمو رضام یه رو ولی راضی نشد. گفت: از این پیرزن خسته شده و زن جوان می‌خواد. ته هفته رفت خواستگاری یه دختر کوچک‌تر از بچه‌های خودش برای خودش خاستگاری کرد و سر هفته بعدم عقدش کرد. وقتی کاشف به عمل اومد که زن گرفته بابام ترکش رو گفت بچه هاش هم ولش کردن. آن موقع آقا مصطفی برای بار آخر رفت باهاش حرف بزنه. دوشب قبل از عروسی بود. اونموقع نفهمیدیم چی شد و چی گفتن که اقا مصطفی وقتی برگشت مثل اتیش پور پور بالا و پایین می‌پرید. با بابامم خیلی حرف نزد. فقط خواهرش رو سوار کرد و رفت. بعداز اون معلوم شد که اون‌شب اقا مصطفی حتی برگشته گفته که سر پیری آبرو خودت و ما رو نبر. زن می‌خوای؟ باشه. برو بگیر ولی تو بوق کرنا ش نکن. تو زنتو بگیر. خواهر منم تو یه گوشه از این خونه طبقه بالا یا پایین زندگی می‌کنه. طرف با اون دبدبه و کبکبه اش خواهش و التماس کرده بود. عموم زیر بار نرفته بود باز و کلی بدوبیراه به آقا مصطفی و اشرف خانم بسته بود. که حالش ازشون بهم می‌خوره حتی نمی‌خواد وجود اشرف خانم تو خونه‌ای که هست باشه. بعد قسم خورده بود که یه عروسی بگیره که هیچکس ندیده باشه تا به عمرش. و بعد با خنده گفته بود خواهر تو میره تو کفن و من میرم تو رخت دومادی. همون شبم اونجا اقا مصطفی با عصبانیت قسم خورد بود که روزی که اون بمیره اونم با کت شلوار دامادی بیاید سر خاکش. عمو رضا هم سر حرفش موند و برای زن جدیدش یک عروسی بزرگ گرفت که تا اونموقع مثلش رو شهر ندیده بود. از اینطرف هیچکس نرفت فقط فامیل عروس رفتن. سر سال هم زنش براش یه پسر زایید و اونم از روی ذوق از سر تا پای زنش رو طلا گرفت. بابا:ولی می‌گن شیر مادرو نگاه کن. قرآن ما بین بابات و عموت هر دوتا از یه خونه اومدن بیرون یکی اینقدر خانواده دوست یکی اینطوری. مامان:مادر عموم هم زن خوبی بود. معلوم نیست این به کی کشید که این‌کارو کرد. البته نفرین و آه بچه ها واشرف خانمم گرفتش. زنه پدرش و در آورد. این آخرا فقط سالی دو سه بار از خونه می‌نداختش بیرون. بابا:واقعا. مامان:حالا خیلی هم ذوق مرگ نشو. بابا:این چه طرز حرف زدنه. مامان:هر بار بحث بدبختی فک و فامیل من می‌شه گل از گلت می‌شکوفه. بابا:آها نه که تو اینطوری نیستی. اون مریم بدبخت جفت پاهاش رفته بود تو گچ تو می‌خندیدی. می‌گفتی: اه من بوده گرفته. مامان:تو الان از اون زن برادر عقده‌ایت جلوی من دفاع کردی؟ بابا:چطور تو از عمو زن بازت دفاع می‌کنی؟ خداراشکر به در پاساژ رسیدیم و دیگر مجالی برای دعوا پیدا نکردند. از ماشین پیاده می‌شوم. مامان هم همینطور. در را به هم می‌کوبد و بابا هم برای جبران گاز می‌دهد و می‌رود. مامانم دوباره زیر لب بد و بیراهی نسار فک و فامیل بابا می‌کند و با من به طرف در پاساژ می‌رود. سر اشرف خانم چه آمد؟ از مامان بپرسم؟ سرم را بر می‌گردانم تا از مامان بپرسم . چشمم به مغازه ها می‌افتد. عه اون مغازه چه ویترین قشنگی داره. بدلیجات؟ نه. آن یکی هم پر از پیراهن تابستونیه. چقدر آن قلبیه قشنگه. دامنش کوتاه و پرچینه دقیقا همانی که می‌خواستم بنظر تابستانی هم میاد. دست مامان را می‌گیرم و به طرف ویترین لباس فروشی می‌برم. مامان:آهای اومدیم برای نازنین چیزی بخریم نه تو. من:یعنی حق القدم و نظرم بهم نمی‌دی؟مامان: چی؟ من:تورو خدا ببین چه خوشگله اون قلب قلبیه. مامان:می‌خوای بذاریش تو سر بابات. اصلا کمدت جا داره دیگه. من:مامان... مامان: قیافتو اونجوری نکن. پس فضولیت به من رفته نه؟ برو بده همون عمه‌ات برات بخره. من: بابا حالا من یه چیزی گفتم که ادامه ندید. تو که اینقدر کینه‌ای نبودی. مامان: پس کینه‌ای هم هستم؟دیگه چه عیب و ایرادی دارم؟ من: اصلا من شکر خوردم. تو عشق منی. بیا بریم تو یه نگاه بکنیم. دستش را می‌کشم و داخل مغازه می‌برم...