وصیت نامه

میشه میشه آره میشه حتی وقتایی که ایده هات ته کشیدن حتی وقتایی که داری یه آهنگ خیلی غمگین گوش میدی من مطمئنم این امکان وجود داره که اون آهنگ در لحظات آخرش قبل از تموم شدن میتونه تبدیل به یه آهنگ خیلی شاد بشه من به این باور دارم که آدم درست همونیه که نباید باشه پس اگه جای بدی هستی بدون که تو بهترین نقطه ی خودت قرار داری اگه دیگه توانایی نوشتن حتی چند کلمه رو نداری اگه شعرات و کسی جز تصویر ابرای گذرای پنجره ی نیمه تاریک اتاقت باور نمیکنه اگه جمله هات طولانین اگه یه تیک عجیب اومده سراغت اگه هنوز مشتاقی مشتاقی بدونی اومدی تو این دنیا تا چه غلطی رو به درست ترین نحوه ی ممکن پیاده کنی اگه ذهنت تونل شده فقط همنقدر....فقط لازمه یه تبریک بهت بگم....اینجا میمونی بدون اینکه حتی بهش فکر کنی بدون اینکه خودتو با معیار سلول های روحت به حساب بیاری گیج نمیشی چون حتی معنی اونم نمیدونی فقط انگار میشی نابود زودتر از چیزی که انتظارشو داشتن به گمونم باور اینهمه نابودی واسه توئم یکم دوزش بالاست نمیدونم شایدم ولی وقتی دیگه متنای لعنتیت که زور زدی ت بنویسیشون حتی کمد دیواریتو هم وحشت زده میکنه وقتی که کلمات درونت هنوز حتی وارد فرهنگ لغتم نشدن....شاید این نابودی واست قابل درک تر باشه عزیزم اما این دلیل نیست که تو در تاریکی بمیری چون به گمونم این لیاقت توئه که این نابودی ناگهانیتو تو سفیدی جشن بگیری...شاید حتی دلت بخواد نابودی خودتو تو کسری از ثانیه ببینی یا شاید اصلا انتظار این را بکشی که همراه با نور از آسمان های بالا عبور کنی و به آسمانی که حتی نمیدانی چه رنگیست صعود کنی صعودی که تورا به راحای تبدیلت میکند به خلا و آن لحظه است که تمام وزن تو خلاصه میشود در روح خسته ی بی احساست خیلی بهم میگفتی که عمیقا این آرزو رو داری اما اگه هنوز تو دلت یه گوشه این رویا رو داشته باشی میتونم برای آخرین بار برات دعا کنم که نابودی زیباتری داشته باشی....میگم نابودی و خندم میگیره چون انگار همین سه روز پیش بود که منو تو همینجا درگیر نابودی و جاودانگی بودیم تو میگفتی این هیچ وقت یه کلمه نمیشه میگفتی نمیتونم نمیفهمم میگفتی این اسمش فلسفه نیست میگفتی این هرگز تعریفی نداره من فقط سر تکون میدادم شاید میدونستم تو زمان خیلی کوتاهی داری و دیگه حتی نیازی نداری که بخوای به این دو واژه ی خواب آور فک کنی چون اونا درست تو همون لحظات برنامه میریختن که چجوری باید بهت حمله کنن و این بینظیر بود چون اینبار تو میتونستی عمیقا و بدون استفاده از حرفایی که خودشونو تو کلمه ها و جمله ها قایم کردن بفهمی....من این طور گمون میکنم تو الان یه فیلسوف شدی..حتی داری جای منطق و احساسو باهم عوض میکنی....میشناسمت تو شاید حتی به اونجا رسیدی تصمیم گرفتی تاریخچه ی کلماتو از پیشونی آدما پاک کنی اما بهم یه قولی بده اینکه لااقل آخر دنیای تاریکشون از متنام چنتاشون سالم بمونن دلم نمیاد از حافظه ی زمان فراموش کار پاک بشن....تلاش کردم سره جام بمونم اما بیخیال مه اینه که تو حالا میتونی یه خیال خیلی سرگرم کننده واسم باشی یه الگو ولی کاش یکم بیشتر فرصت داشتم میموندم اونجا کنارت نمیدونم شاید نیاز داشتم انقدر بهت گوش کنم تا منم برم زودتر از اینکه دنیا واسه کشتن من یکیو اجیر کنه زودتر از اینکه چرخه ی طبیعت بخواد منو به طرز غریبی دفن کنه نابودیمو جشن میگرفتم....میدونی چی شده یه تصمیمی گرفتم کاش بشه میخوام آتیش بگیرم میخوام در عین خاکستر شدن این خودم باشم که خاکسترشو تو هوا پخش میکنه حتی خیلی دلم میخواد این کارو تو یه هوای شرجی دم غروب به سرانجام برسونم...مثلا حتی واسه خودم متاسف بشم نه واسه اینکه دارم نابود میشم شاید واسه اینکه هیچ دلم نمیخواست این چن سالو اینجا بین اینهمه حیوونای مدرن بگذرونم...اونا باید خیلی زور بزنن تا کلمه ی مرگ یا زندگی رو هجی کنن....گاها عمیقا متاسف میشم شاید اصلا دلم میخواست رو دومین حلقه ی زحل واسه خودم یه امپراتوری تشکیل بدم....بیخیال کاش بشه یه روز این کره ی چن رنگو درست بین دوتا انگشتم بگیرم و پرت کنم تو کوره ی خورشید اما به گمونم حتی اونم خیلی کمه شاید باید یه برنامه ی خیلی دقیق بریزم تا این آدما و هرچی که تو اون دنیای کوچیکشون وجود داره رو کامل قرنطینه کنم یا نه اصلا چرا یکهو تصمیم نگیرم و اونارو به آسونی کشتن یه مورچه خلاص نکنمنه به حرفاشون گوش نکن لطفا تجربه ی زیادی ندارم اما به گمونم تو این مدت من فقط اینو زندگی کردم و الان میتونم نظری دربارش بدم که باعث یه خوشبختی ابدی و جاودانه میشه باور کن عزیزم گرچه نمیدونم حتی مخاطبم کیه یه کبوتره یا یکی که چن ثانیه به نابودیش مونده نه صداهارو نشنو گوشاتو تا جایی که میتونی بگیر فریاد بزن طوری که فقط صدای گوش خراش خودت درونت بپیچه.....حتی به خودت فشار بیار تو باید اینو درد بکشی تو این وظیفه رو داری که واسه این خوشبختی روحتو هرجاکه من بخوام ببری حتی باید واسه یه مدت نسبتا کوتاه دیوونه بشی احتمال داره یه سری دیوونه ی دیگه ام این وسط بهت بگن دیوونه اما واقعیت اینه من یه روز همه ی اونارو واقعا دیوونه میکنم یه جوری که حتی قادر نباشن فرق بین دیوونگی و زندگی رو بفهمنش....همین قدر آسون...اگه یکی تو اتاقت نشسته بهت میگه پاشو چراغارو خاموش کن بخواب اگه یکی هست که بهت میگه تو با این کارات داری به خودت آسیب میرسونی تو از طرف من یه مجوز کاملا غیر رسمی اما مطمئن داری تو میتونی از اون به بعد اونو هم تو لیست حشره های کشته نشده ی زندگیت قرار بدی میدونم زیاد میشن شاید حتی اسم خیلیاشونو ندونی لعنتی میدونم چه حسی داری اما نه کمه من هنوز ندیدم تو تا صبح بیدار باشی من ندیدم سعی کنی تو خود واقعیت دیوونه وار فرو بری......این یه دنیا نیس میشنوی این هیچی نیس این حتی وجود نداره تو باید انقد این جمله رو با خودت تکرار کنی که کاملا تبدیل بشی به روحی که خود بی خودشو از دست داده....نگران روان پوچت نباش شاید باورت نشه ولی حتی اونم با تو نمیمونه یا مثلا اون قلب مضخرف که داستانای زیادی راجبش شنیدی باید بهت بگم حتی اونم قبل از مرگت سرزنشت میکنه که اهداش کنی حتی اونم به فکر زنده نگه داشتن خودشه میشنوی حتی همه ی اون خاطرات همه ی عشقایی که واسه به جا گذاشتنشون چراغای دنیاتم خاموش کردی یه جوری میمونن که فکرشم نمیکنی میگن تو میری و اون عشق تو دنیای مضخرف آدما میمونه اما من میگم این حتی خیلی وحشتناک تره چون آدما حتی شاید هیچوقت نفهمن که این متعلق به تو بوده...من میگم اونا همه ی حواستو یا فراموش میکنن یا گم البته این احتمالم هس که ازشون به عنوان رو فرشی استفاده کن در برابر فرش احساسای فراموش شدنی خودشون...خطرای زیادی تهدیدت میکنن بهت میگن بسه تموم شد تا همینجا بود تو الان دیگه متعلق به ما هستی میگن وقتش رسیده که دیگه تصمیم نگیری آدمم نباشی حتی....من اونارو زوتر از بقیه میفرستم به درک البته فرق زیادی هم نداره چون این جمله ای نیس که به همین زودیا تموم شه و بره....میگن ننویس بسه خوابت میاد تو اما میخوابی و مینویسی شاید ندونی اما بذا بهت بگم مرز بین خواب و بیداری درست همون جاییه که باید توش باشی تا بتونی هرچی درون درونت مثه یه بمب مهار نشده داره منفجر میشه رو بیاریش بیرون.....به خودت بگی اینا قرار نیس واسه ی کسی خونده بشه....تا وقتیکه من اینو قبول کنم که اونور پنجره اونور در اونور دیوار جز من و احساسم هیچی پیدا نمیشه میدونی تو باید تو دوره ی درمانت دیوونه بشی تو در واقع باید یه کوررنگی عمیق یگیری از هرچی که به جز تو داره خودنمایی میکنه....یا بهت یاد میدم یا اگه ازش فرار کنی راحت قاتل روحت میشم و تورو طوری که حتی متوجه نباشی متوجه این میکنم که همه ی اون پرتوهای خورشید که تعداد شدند فقط واسه تو اومدن میشنوی؟اصلا هیچ خودتو جای شخصیتایی که هرکدومشون میتونستن یه تو باشن گذاشتی اصلا واسه این تویی که مونده و تا نابودیش یه بازه ی نامعلوم وقت هست تونستی یه کشف جدید داشته باشی؟ نمیدونم یه چیزی که هرچی قانون فیزیک هستو نغز کنه از همونایی که تو رو از خودت بگیره و پخشت کنه بین لایه های ابرا بین ستاره های ریز و درشت بین غبار های بین سیاره ای حتی بین خلا های موجود....راستش من یه روز خودمو از بین همین سیاه چاله های پره خلا پیدا کردم شروع کردم تبدیل بشم به نظریه ی جدیدم میدونی اینجوریه که میگه حتی در خلا هم موجودیتی وجود داره چراکه تو به هستی اون پی بردی و همین کافیه.....همیشه اینکارو بکن یه نظریه بده حتی اگه اون قابل حذف شده ترین ایده ی رو جهانه.بعده اینهمه باید یه توضیحی بهت بدم: میدونی چیه لااقل مطمئنم رو این کره ی دائم النوسان هیچ هیچ هیچ توضیحی وجود نداره....لطفا اینکارو با این خود حقیقیت نکن.....تا وقتیکه نتونستی خودتو اینجوری باور کنی حتی حق نداری خودتو ببینی چقدر قرمز ، خسته ، قرمز که چقدر خسته ای....یه نور کمرنگ دیوونه کننده....راهی که وقتی ازش عبور میکنی درست نمیدونی خوابی یا بیدار یه تصور یه صدای وهم یه حس هفتم که تو رو با تموم لاله های آبی یکی میکنه تو اون احساسی که بایدو آخرش دریافت میکنی و حتی اگه شده واسه چند دقیقه تبدیل به بخشی از روح لاله ی آبی میشی این شاید تکلیفیتهمیخوام بدونم ظرفیت تو چه اندازه بی نهایته عزیزممتاسفم اگه کارگردان قاتل و بی رحم این نمایش توقیف شده منم....نمایشی که حتی اگر برگزار شده بود من همیشه از اون عقب میموندم امروزم اومدم هنوزم تو همون مقام اما اینبار جدی تر و شاید کمی وحشی تر.....اینبار اومدم تا درست در انتهای نمایش بی سناریو صحنه رو با تمام وجودم آتیش بزنم (و این خیلی زیباست....)گرچه بعدش سرم کمی درد میگیره به گمونم یکم آبی خوبش میکنه میدونی آرامش میده !بیا کمکم کن عزیزم ما میخوایم بال داشته لاشیم فط واسه اینکه وقتی همه آتیش میگیرن تماشاشون کنیم مگه نه؟ ازم نباید ترسید من فقط میتونم از کلمه ای که وجود نداره احساس بسازم ممنونم بایت اینهمه هدیه شدن ممنونم واسه زمینای خالی که صداهارو تو خودشون نگه میدارن ممنونم از نور زرد چراغای شب من بابت همه ی اون حضود بی وقفتون که یه روز میشنومش ممنونم.....پیچیده بود آره؟ بهم بگو که این حتی شبیه دل نوشتم نبود من میگم آره این یه جور وصیت نامه بود میشنوی این اتفاقیه که قراره رقم بخوره چون یه تنها اینو خواسته راستی دیگه حتی حق نداری اینجا تو محدوده ی من هیچکسیو تنها صدا کنی..... چون قطعا اون طنز ترین جمله ی تو میشه.....