یک کوییز کوچک بود!

دانشجوي دانشکده مکانيک:چند دقيقه پيش سوار اتوبوس شدم به سمت خونه. جمعه ظهرها خلوت‌ترين زمان اتوبوساي به سمت منزلمونه، جوري که قسمت عقب اتوبوس که بخش آقايونه، کلا 4 - 5 نفر نشستن.اما اصل ماجرا يک آقا و خانمي بودن که دو تا صندلي جلوي بنده نشسته بودن. وقتي وارد اتوبوس شدم و موقعي که از کنارشون رد شدم تا بهترين صندلي خالي رو پيدا کنم، ديدم که خانم حجابش رو کنار‌ انداخته و با همسرش در حال صحبته.نشستم. اول خودم رو به نديدن زدم. ديدم مرد 40 ساله‌ کنارم مدام دزدکي به اين زوج نگاه مي‌کرد و بعد نگاهش رو مي‌دزديد، شايد در دلش يه فحشي هم مي‌داد، ولي در ظاهر خبري نبود. پيرمردِ چند صندلي جلوتر که پيرهن مشکي امام حسين (ع) هم پوشيده بود، همين طور! مدام نگاه مي‌کرد و بعد با نگاهش حسرت مي‌خورد و احتمالاً مي‌گفت که عجب روزگاري شده! يا اين که زمان شاه اصلاً اين طور نبود و همه حيا رو رعايت مي‌کردن و از اين حرفا، يا اين که اي جمهوري اسلامي چي کار کردي و ...به آينه جلوي اتوبوس نگاه کردم که راننده تو ماشينه که به اين زوج عزيز تذکري بده که رعايت بيشتري بکنن يا نه. دو سه دقيقه‌اي که داشتم به اين چيزها فکر مي‌کردم، به اندازه چند ساعت گذشت. دست آخر گفتم نهايتا جروبحثي مي‌شه و مجبور مي‌شم پياده بشم و با يک ماشين ديگه خونه ميرم. هزينش به اين مي‌ارزه که سه روز بعد شهادت امامي که هدف قيامش رو «احياي امر به معروف و نهي از منکر» مي‌دونه ساکت بشينم و بي‌تفاوت به جامعه‌ام باشم. بسم‌الله‌الرحمن‌الرحيم گفتم و نيم‌خيزشدم که تذکر بدم؛ با کلي استرس و تپش قلب و کلي شک و ترديدي که اين عقل مادي‌گرا داشت تو ذهنم ايجاد مي‌کرد که: آيا الان شرايط شرعي همه برقراره؟ آيا احتمال اثر مي‌دي يا نه؟ اصلاً بيا سرچ کنيم ببينيم شرايط نهي از منکر چيه؟ يا اين که اصلاً اين منکر بالاتره يا فساد اقتصادي‌اي که خيلي جاها رو پر کرده؟ يا اين که اصلاً مگر وظيفه توئه؟ مگه کار تو اين نيست که درس بخوني و با علمت بقيه رو به دين دعوت کني؟ يا اين که اصلاً از کجا معلوم حجاب اجباري درسته و از اين حرفا و کلي راه فرار ديگه...نيم خيز شدم، اول کيف رو پام مانع شد. نشستم و کيف رو کنار گذاشتم، دوباره نيم‌خيز شدم؛ ديدن خالکوبي روي بازوي دوستمون و هم زمانيش با تعريف کردن يک مطلب خنده‌دار توسط خانمش و خنده اين دوستمون داشت شلم مي‌کرد که ديگه دستم رو انداختم روي شانه عزيزمون تا ديگه راهي براي برگشت برام نمونه. برگشتند و گفتند که بله؟ با صداي خيلي آرام گفتم که امکانش هست به خانمتون بفرماييد که حجابشون رو سر کنند؟ خيلي راحت گفتن بله وبرگشتن به خانمشون گفتن که روسريت رو سر کن! به همين راحتي! حس خيلي خوبي داشتم و آرزو مي‌کنم هرکسي حداقل يک بار تجربش کنه. اين که تونستم وظيفه شرعيم رو تشخيص بدم و انجامش بدم و براي چندمين بار به ترديدهاي نفسم پاسخ بدم که نه دعوا مي‌شه و نه آسيبي مي‌بينم و ...به نظرم اومد يک کوييز کوچيک بعد از يک دهه پاي درس امام حسين (ع) نشستن بود!__________زندگي همه‌ ما، با ديگراني که در کنارشان هستيم معنا پيدا مي‌کند. در يک جامعه‌ي اسلامي، اين هر کدام از ما هستيم که بايد دل‌سوزِِ اطرافيان‌مان باشيم؛ که تک‌تکِ‌شان برادر يا خواهرمان هستند؛ و از آن‌طرف مي‌دانيم که روحيه‌ بي‌تفاوتي است که يک جامعه را به اعماق دره‌ شقاوت مي‌راند؛ و بي‌دليل نيست که مولايمان تمام اعمال خوب را در برابر «امر به معروف و نهي از منکر» چون نمي در دريا مي‌داند.تصميم گرفتيم تا سرويس ثابتي در حيات داشته باشيم که در آن خاطراتِ امر به معروف و نهي از منکر دل‌سوزانه و محترمانه‌مان را به اشتراک بگذاريم تا يادِ اين «واجبِ فراموش‌شده» را زنده نگه داريم و از تجربه‌هاي يک‌ديگر بياموزيم. از شما هم دعوت مي‌کنيم تا تجربيات خود را در راستاي اشاعه اين فرهنگ حسنه و تکليف از ياد رفته مکتوب کنيد:کانال مکتوبات هيأت‌الزهرا(س) AzzahraaMaktubat@