داستان رویایی سرگیجه

سرگیجهدرود و شادباشهوا سرد شده بود و آلودگی هوا هم زیاد. اطراف پر شده بود از نفراتی که سرما خورده بودند ، یا از آلودگی هوا دچار سردرد و تهوع بودند، چند وقتی بود که من هم دچار سردرد و سرگیجه بودم و علت آن را هم آلودگی هوای شهر می دانستم .چند روزی بود به این صورت می گذشت و من تحمل می کردم ، آنفولانزا شایع شده بود . من و خانواده رعایت می کردیم که دچار آن بیماری نشویم.نیمه شب حال من خیلی خراب شد . تهوع و سر گیجه شدید شد بطوری که قادر نبودم کوچکترین حرکتی به سرم بدهم با هر حرکتی که به سرم می دادم انگار دنیا روی سرم خراب میشد و در هوا معلق می شدم نمی توانستم از جای خود تکان بخورم و لحظه به لحظه حالم خرابتر میشد. زیاد از حال خود با خبر نبودم و درک درستی از اطراف خود نداشتم ، صدای در سرم می پیچید : که تکرار می کرد برویم دکتر، پاشو برویم دکتر....همه جا تاریک بود و چیزی شبیه گرداب سیاه روبرویم می چرخید نمی دانم چطوری و با کمک چه کسی از جای خود بلند شدم و سر پا ایستادم بدنم گرم بود و همه جا سیاه و تاریک ، سرم لحظه به لحظه سنگین تر میشد.ناگاه بدنم سرد شد ، در یک فضائی خالی سقوط کردم هر چه پائین می رفتم به انتهای آن نمی رسیم ، لحظه اول فریاد کشیدم و وحشت سرار وجودم را فراگرفته بود نمی دانم کجا افتادم ولی بشدت در حال سقوط بودم . کم کم سرعت سقوط کم شد و در هوا معلق شدم و اطرافم روشن شد . انگار خورشیدی در آنجا طلوع کرد ولی هیچی دیده نمی شد و سفیدی همجا را فرا گرفته بود، صداهای که من را صدا می زدند را از دور می شنیدم و هرچه به اطراف نگاه می کردم چیزی دیده نمی شد صدا ها کم کم به آه و ناله تبدیل شد و آرام آرام دور و محو شد. دیگر صدای کسی شنیده نمیشد ولی صدا بود فقط نمی فهمیدم صدای چیست ، صدای جریان آب بود و یا صدای باد ولی صدا بود.از حالت معلقی در آمدم و روی پاها قرار گرفتم ، زیر پایم نرم و مخملی بود ، دستهایم را به اطراف باز کردم . حس پرواز و سبکی خاصی داشتم ، هنوز همه جا سفید بود . هیچ چیزی قابل تشخیص نبود ،آرام نشستم زیر پایم چیزی دیده نمی شد وقتی قدم بر می داشتم زیر پایم مخملی بود نشستم تا ببینم روی چه چیزی هستم ، سر در گم بودم ولی آرامش خاصی وجودم را فرا گرفته بود و نمی ترسیدم ، نشستم باز هم چیزی دیده نمی شد ، خم شدم تا دستم را به کف زمین بزنم ولی سقوط کردم انگار داخل چاهی عمیق سرنگون شدم دیواره چاه به هم می پیچید و مانند گردابی به پائین می رفت رنگهای مختلف ظاهر و ناپدید می شدند و گاهی نورهای ریز سفیدی مانند ستاره دیده میشد، می خواستم فریاد بزنم اما صدایم در نمی آمد گلویم خشک و پر از خاک بود . دست و پا می زدم ، چیزی هم نبود که به آن چنگ بزنم در حال سقوط بودم و دور خود می چرخیدم ، اصلاً نمی دانم داشتم سقوط می کردم یا بالا می رفتم جهت قابل تشخیص نبود .بطور ناگهانی توقف کردم در ذهن خود در حال فریاد کشیدن بودم ولی صدای از گلویم خارج نمی شد. دستهایم به طرفین باز بود روبروی من سطحی آینه مانند یا آب بود ولی هرچه که بود تصویر در آن نبود ، دست و پای خود را هر کاری کردم نتوانستم تکان بدهم سیع کردم سرم را حرکتی دهم نوک دماغم به آن سطح خورد و موجی ایجاد کرد پس آن سطح روبروی من آب بود.همین که فکر آب بودن آن سطح به ذهنم رسید داخل آن سقوط کردم ، لحظاتی داخل آب شناور بودم و دست و پا می زدم ولی چیزی احساس نمی کردم ، آبی به دست و پا وصورتم نمی خورد ، می دیدم که در آب شناور هستم آن آب تبدیل به یک رودخانه شد و من را با خود برد .دستها به بدنم چسبیده بودند و پاها یم چفت شده بودند بدور خود می چرخیدم و با سر جلو می رفتم ، در این مدت بازهم چیزی دیده نمی شد و فقط خود را داخل آن رودخانه می دیدم لحظاتی بعد دوباره سقوط کردم ، بنظرم رسید به ابشاری بررگ رسیدم و آنجا به پائین پرت شدم بعد از چند چرخش روی سطحی نرم افتادم به شدت نفس نفس می زدم ، اینبار ترسیده بودم قادر نبودم دست و پاهایم را حرکت دهم هر چه سیع کردم نمی شد انگار چند نفردست و پایم را محکم گرفته بودند و اجازه ای حرکت نمی دانند خیلی تلاش کردم صداهای مبهمی به گوشم می رسید نمی توانستم تشخیص دهم صدا ها چه چیزی می گویند و یا از طرف چه کسانی است. سرم را چندین بار به اطراف تکان دادم ولی سرم را با نیروی محکمی نگه داشته بودند و آن را هم نتوانستم حرکت دهم سوزشی در بدنم احساس کردم و دوباره همجا تاریک شد.نمی دانم چه مدتی در آن حالت بودم وقتی که چشم خود را باز کردم در محیط سر سبز ، دشت مانندی بودم همه جا سبز و خرم بود در شیب ملایم یک تپه زیر یک درخت بزرگ خوابیده بودم ، پروانه های رنگارنگ و عجیبی در حال پرواز بودند و صدای آب می آمد کمی نیم خیز شدم و به تخته سنگی که در نزدیکی من بود تکیه دادم دستم را روی چمنها کشیدم و آنها را احساس کردم .پروانه رنگارنگ بزرگی پشت دستم نشست و چند بار بالهایش را تکان داد دستم را جلو صورتم آوردم و پروانه را نگاه کردم بسیار زیبا بود ، بصورتم که نزدیک کردم پرواز کرد و رفت و با دیگر پروانه ها قاطی شد پروانه ها بصورت دسته جمعی و گروهی پرواز می کردند.به خودم آمدم من اینجا چکار می کنم، اینجا کجاست ، من حالم خراب بود . مریض بودم و سرگیجه شدید داشتم و یادم آمد که از حال رفتم و دیگر هیچ نفهمیدم و حال اینجا هستم. عرق سردی روی بدنم نشست ، ترسیدم نکند من مرده ام و الان در دنیای دیگر هستم. سری تکان دادم و گفتم شاید اینجا بهشت است.من و بهشت، من اگر بمیرم جهنم می روم. همه چیز یک دفعه به هم ریخت باد گرم و سوزانی همه جا را فرا گرفت و مواد مذاب از زمین می جوشید و به هر طرف مواد مذاب پرتاب میشد بوی سوختگی و دود از هر طرفی به مشام می رسید ، زمین مدام زیر پا می لرزید و صداهای وحشتناکی بگوش میرسید. داشتم میسوختم چند باری به این طرف و آن طرف رفتم .نمی دانم چرا اینطور شد.پیش خود گفتم آخه چرا من که اینهمه گناه نکردم که به ته جهنم بیافتم، اصلاً غلط کردم من گناهی نکردم نادان بودم نفهمیدم.باد شدیدی وزیدن گرفت و دود همه جا را فرا گرفت و همه چیز سرد شد و آن دود تبدیل به مه شد و بعد همه چیز مثل قبل شد، به طرف رودخانه رفتم و آبی به صورتم زدم و چند مشتی هم آب خوردم ، در اطراف شروع به قدم زدن کردم و پیش خود فکر کردم ، خوب به سلامتی مُردم و راحت شدم و حال همه اینجا متعلق به من است و حال باید لذت ببرم. کمی در اطراف چرخیدم همجا سر سبز ، درختان با میوه های آشنا و نا آشنا در هر طرفی بودند و غیر از درختان فقط پروانه بود، پروانه های رنگارنگ در اندازه های مختلف کوچک و بزرگ و کسی دیگر نبود. مگر می شد این محیط به این بزرگی فقط برای من باشد ، اصلاً اینجا کجاست ، من اینجا چکار می کنم.در اطراف من پروانه های سفیدی جمع شدند و لحظه به لحظه تعداد آنها بیشتر میشد و در هم می پیچیدند و به صورت یک استوانه در روبروی من داشتند جمع می شدند و در هم فشرده تر می شدند و دیگر پروانه دیده نمیشد و توده ای سفید رنگ جلو من بود و آن توده داشت تغییر شکل می داد و شبیه یک آدم شد ، البته نه یک آدم کامل و واضح بیشتر شبیه یک آدم برفی بود که دماغ نداشت ، چشمان مشکی بزرگ و یک خط که دهان را نشان می داد . دست راستش که در آن انگشتی دیده نمیشد برای من تکان داد و با صدای که معلوم نمی شد صدای زن است یا مرد به من سلام کرد.من بهت زده و مات ومتحیر او را نگاه می کردم.وضعیت خودم را فراموش کرده بودم روبروی من نمی دانم چه بود آدم برفی ، بادکنک یا عروسک . یک فرد تپل در هوا شناور بود و با خط روی صورتش لبخند میزد و در اطراف من مثل یک بادکنک سفید شناور بود ، جالب بود کاش من هم مثل او در هوا شناور می شدم، احساس سبکی خاصی کردم بله من هم در هوا شناور شده بودم آن موجود سفید به من اشاره کرد که همراهش باشم او از من جلوتر و بالاتر بود و در آن اطراف چرخ می زدیم هر چه نگاه می کردم سر سبزی و پروانه بود و چیز دیگری دیده نمیشد . به طرف آن نگاه کردم . گفت : بپرسانگار ذهن من را می خواند و صدای عجیب او ، دهانش حرکتی نداشت.پرسیدم : تو کی هستیگفت : من خود تو هستم.بشدد به پائین سقوط کردم ،او کنار من قرار گرفت ، هیچ دردی احساس نکردم فقط یک دفعه زیر پایم خالی شد و سقوط کردم، روبروی من در هوا شناور بود و به من لبخند می زد .پرسیدم : یعنی چه که تو خود منی؟لبخندی زد و هیچ جوابی نداد.پرسیدم : چرا اینجا هیچکس نیست و هیچ موجود زنده دیگری نیست!گفت : اینجا درون توست، نخواستی نیست..... اینجا درون من است واضحتر بگو. اینجا کجای من است. ذهنم ، فکرم ، آرزوهایم و یا رویاهایم. اصلاً من اعلان کجا هستم و در چه وضعیتی هستم.آن بادکنک سفید برای یکی دوبار ظاهر و نا پدید شد و سپس گفت: اکنون در کما هستی و بیهوش.شوکه شدم یعنی چه در کما هستم من که صحیح و سالم هستم و اینجا حضور دارم .گفت : روح تو از بدنت جدا شده و در حال پرواز است .همه جا سیاه شد در حال دوران بودم بشدد به دور خود می چرخیدم و لرزش شدیدی من را در بر گرفته بود ، نمی دانم در کدام جهت می چرخیدم ، لحظه ی بعد همه چیز آرام شد و من مچاله شده در داخل محفظه ی بسته بودم زانوهایم چسبیده بسینه و دستهایم بین پاها گره شده بود، احساس می کردم لخت و لباسی به تن ندارم.خاطراتم را مرور می کردم ، مگر میشود . چه اتفاقی افتاده ، من مرده ام .یعنی من مرده ام وقتی روح از بدن جدا شود خوب آدم می میرد ، وای الان بقیه چه حالی دارند و برای من ناراحت هستند .سیع کردم از آنجا بیرون بیایم ، شروع به دست و پازدن کردم ، آزاد شدم و با جریان آبی بجلو رفتم اطرافم مه بود و چیزی نمی دیدم ولی سرپا بودم یک چیزی تنم بود مانند یک پیراهن بدون آستین و بلند تا مچ پا مثل ابر بود نرم و لطیف .اطراف من باز شد و مه از من دور شد روی آب بودم داخل یک قایق زیبا مانند قوس ماه و سفید ، قایق روی آب به آرامی سُر می خورد . همانطور ایستاده بودم و اطراف خودم را نگاه می کردم چیزی دیده نمی شد آب بود و آب.حیران بودم فکرم کار نمی کرد ، نباید هم کار می کرد من که مرده بودم پس جسمی و مغزی نداشتم که فکر کند ، من الان روح هستم ، اینجا برزخ است ، پس چرا ترسی ندارم و این محیط آرام و دلنشین و آرامشبخش است.قایق از حرکت ایستاد و از سمت راست قایق آن شمایل سفید از آب بیرون آمد اما این دفعه خیلی بزرگ بود بطوری که قایق در کف دست او قرار گرفت و از سطح آب برداشت و در هوا شناور شد . من در این مدت در حال پرواز و شناور در هوا بودم نمی دانم از خاصیت های روح بودند بود یا چیز دیگر.آن شمایل گفت: جسمی نداری که سنگینی کنی.پرسیدم : چرا سرگردانم و از حالی به حال دیگر میشوم...گفت : چون تو هنوز بطور کامل نمردی و اتصالی به دنیای قبلی خود داری.یعنی هنوز نمرده بودم ، پس امکان برگشت وجود داشت .پرسیدم : پس میشود برگشت؟!گفت : بله امکان برگشت وجود دارد . می خواهی برگردی؟!دلم نمی خواست برگردم ولی اینجا هم چیزی داچسب نداشت.... هنوز چیزی نخواستی...این صدا تو سرم پیچید ، راست می گفت واقعاً من هنوز چیزی نخواسته بودم و چنان سرگردان و متحیر بودم که اصلاً به چیزی فکر نمی کردم و هنوز خود و موقعیت را درک نکرده بودم و بین زنده و مرده بودن سرگردانم.پرسیدم : الان کجا هستم؟گفت : در دنیای دیگر، در اینجا هر آنچه که قبلا تصور می کردی معنی ندارد.پرسیدم : چه چیزی در اینجا متفاوت است.گفت : در دنیا اسیر هستید همه چیز در آنجا محدود است.پریدم وسط حرفش : چرا اسیر هستیم.!؟گفت: موجودیت و آنچه که شما به آن زندگی می گوید اینجاست ...داشتم به این حرفها فکر می کردم که چیزی یادم آمد .پرسیدم : تو که گفتی خود من هستی.__ بله خود تو هستم .پرسیدم : پس اگر تو خود من هستی ، من کی هستم ، چرا جواب سوالها را می دهی و خودم نمی دانم.گفت : من توی این دنیا تو هستم و وقتی که شما به کمال رسیدی و از جسم خود به طور کامل جدا شدی یکی میشویم و همه چیز برای شما آشکار میشود. عالمی که در آن هستیم مرحله ای است، از هر مرحله ای که وارد مرحله بعد میشویم دچار تغییرات زیادی میشویم و شرایط کلاً تغییر می کند ، قبل از اینکه وارد جسم شوی و در آن حلول کنی در دنیای دیگری هستی و از آنجا در جسم حلول می کنی و ارتباط خود با آن دنیا قطع میشود و هیچ از آن نمی دانی ، حال هم از دنیای فانی باید بطور کامل جدا شوی تا بتوانی این دنیا را درک کنی و هنوز هم از دنیای مادی کاملاً جدا نشدی و به آن متصل هستی ، برای همین هم در افکار خود گرفتاری.مانده بودم، به اطراف نگاه می کردم چیزی نمی دیدم ، انتظار غیر از این داشتم. فکرم آزاد نبود ، محدود بود دوست داشتم کسانی را ببینم ولی نمی دانم چرا جزء پروانه نمی دیدم.صدای گفت : نگاه کن...از طرفی که صدا آمد نگاه کردم سایه های درخشانی بودند که در افق دیده می شدند ، سایه ها انسان بودند زن ، مرد ، بچه و تعدادی هم حیوان مثل اسب و آهو باهم بودند . حرکت می کردند، صدای نجوای آنها شنیده میشد ولی من چیزی نمی فهمیدم کم کم اطرافم پر شد از این سایه ها و من وسط این دایره بودم .آنها به من اشاره می کردند و با هم نجوا می کردند ، آنی که با من بود از من دور شد چهره اش غمگین بود و در بین سایه ها محو شد و دیگر او را نمی دیدم نجوا شدیدتر شد و به من نزدیکتر می شدند ، ترسی ناشناخته من را فرا گرفته بود ، می لرزیدم و به اطراف می چرخیدم ، به هر طرف که می چرخیدم توسط دستهای ناشناخته به طرف دیگر کشیده می شدم .فریاد می زدم : نه نه ، کمک کمکبه شدد شروع به لرزیدن کردم تمام بدنم داغ شده بود و رعشه عجیبی به بدنم افتاده بود. همه جا سیاه شده بود و دیگر چیزی نمی دیدم ، سر و صدای عجیبی بود هم همه دیگر نبود چند نفری با هم صحبت می کردند ، صدایم باز شد و فریادی کشیدم ، داشتم خفه میشدم ، چند سرفه ی کردم انگار ریه هایم پر از آب بود که داشت خالی میشد. چشم هایم را باز کردم تار بود و کم کم محیط برایم واضح شد روی تخت بیمارستان بودم چند نفری دست و پاهایم را گرفته بودند . نیم خیز شدم و به آنها نگاه می کردم ، با حالتی عجیب من را نگاه میکردند، نمی دانم خیالم راحت شد و یا بی حال شدم روی تخت رها شدم . دکتر مسنی آمد بالای سرم با دست سرم را به چپ و راست حرکت داد و پرسید : صدایم را میشنوی.گفتم : بله میشنوم، چه اتفاقی افتاده است.دکتر گفت: شما بعلت تب شدید تشنج کردید.چیزی نگفتم و داشتم فکر می کردم کم و بیش چیزهای یادم می آمد به چهره های نفراتی که داخل اتاق بودند نگاه می کردم معلوم بود خیلی خسته هستند و کسی آشنا بین آنها نبود و پرده اتاق هم کشیده شده بود ، نگاهی کردم و گفتم : خیلی شما را اذیت کردم ، ببخشید.چشمام سیاهی رفت و چیزی نفهمیدم . وقتی چشمهایم را باز کردم روی تخت بیمارستان بودم چند تخت دیگر هم بود و آنها خواب بودند نور کمی در آن سالن بود، نیم خیز شدم تشنم بود و سرم درد می کرد، پرستاری آمپول به دست آمد بالای سرم.گفتم : تشنه هستم ، آب هست ...درب بطری آبی را باز کرد و گفت : خودت می توانی بخوری..دستم را دراز کردم و بطری را گرفتم .گفت: کم کم بخور تا دکتر برای معاینه بیایند.چند لحظه بعد دکتر آمد و آن پرستار هم یک لیوان آبمیوه و کیک برایم آورد.دکتر سلامی کرد و احوالم را پرسید ، حالم خوب بود و تبم پائین آمده بود . دکتر چراغ قوه ی به چشمانم انداخت و خواست انگشتش را تعقیب کنم و سپس به مانیتورها نگاهی کرد و گفت : وضعیت عادی و خوب است ، انگار نه انگار که چند ساعت پیش تشنج کرده و تا حد مرگ پیشرفتید. نگاهی به من کرد.پرسیدم : چه مدتی اینجا هستم.دکتر گفت : دو روزی است پریروز صبح شما را آوردند . اگر اوضاع همینطور پیش برود صبح مرخص میشوید .پرسیدم : ساعت چند است؟دکتر همانطور که داشت مطالبی را روی کاغذ یادداشت می کرد روبه من کرد و گفت : نیم ساعتی از نیمه شب گذشته است.می بخشید مطالب فر رار هستند و من باید آنها را سریع بنویسم ، برای همین هم از لفظ ساده و راحت استفاده می کنم ، گاهی نوشتن مطالب از هم فاصله می گیرد باعث میشود از هم گسیختگی بوجود می آید ، امیدوارم نوشته درست و یک نواخت جمع شده و مورد پسند قرار گیرد .ممنون99/11/19