امروز تولدمه و من می‌خوام بلند بلند فکر کنم:)

۹ مرداد ۱۴۰۰. اولین تولدم تو، به اصطلاح، قرن جدید.تا اینجای امروز، هنوز کسی تولدی برام نگرفته که شمع فوت کنم که عکسشو اینجا بزارم =)خب همیشه وقتی تولدته اولین بحث اینه که دقیقا چند سالت شده. خب من واقعا از این بحث حالم به‌هم میخوره! حالا ۲۲ یا ۲۳ چه فرقی داره؟ البته خب آدما کم‌تر پیش میاد که حرف درست و حسابی برای زدن داشته باشن. با در نظر گرفتن این موضوع معمولا بهتر میتونم با این‌جور بحثا ارتباط برقرار کنم. مخصوصا این که خودمم معمولا حرف درست و حسابی‌ای برای زدن ندارم. نهایتا ۴ تا داستان و چند‌تا تجربه عجیب و غریب و نهایتا ۴ تا اطلاعات راجع به چند‌تا زمینه مختلف. البته تو این یه سال و نیم که تو زمینه طراحی تجربه و رابط کاربری متمرکز شدم، حرفای جالب‌تری برای زدن دارم، ولی درکل واقعا ترجیح میدم شنونده باشم همیشه تو جمعا. مگر این‌که ببینم دیگه فضا خیلی داره خشک میشه. عااام خب البته خیلی وقته که دیگه زیاد تو جمع دوستای قدیمی یا جدید نمیرم. حقیقتا ترجیح میدم یا تنها باشم، یا با یکی دو‌نفر باشم. تو این جور فضا‌ها احساس راحتی بیشتری می‌کنم. بگذریم...هدفاتو مشخص کن علی!خب از یه جایی به بعد، شب قبل تولدم همیشه خودمو تو آینه نگاه می‌کنم و به این فکر می‌کنم که سال بعد دوسداری خودتو کجا ببینی. دیشب‌هم همین‌کار رو کردم. اما صادقانه بگم، خیلی غمگین بودم. اصلا از این شرایطی که جامعم توش قرار داره راضی نیستم! راستش خب تو دنیای ایده‌آلم من یه بخشی از رشد و پیشرفت جامعم بودم. اما الان حس می‌کنم که جامعم اینو از من نمی‌خواد و من به اندازه کافی قوی نیستم که الان بتونم کاری کنم. از طرف دیگه وقتی به این فکر می‌کنم که همینجا چیزایی که دوست‌دارم رو بدست بیارم، خیلی دست‌نیافتنی، سخت و دور میشه همه‌چیز. برای همین یکی از اهدافمو برای امسال رفتن گذاشتم. مقصدمو دقیق مشخص نکردم (شاید چون از ته دلم نمی‌خوام این‌کارو انجام بدم) اما می‌دونم یسری چیزا برای رفتن لازمه، فرقی نداره کجا بخای بری. پس اگه هدفمو بخوام خرد کنم اولیش میشه بهتر کردن وضعیت مدرک زبانم و گرفتن مدرک مناسب براش. قدم دوم میشه گرفتن پاسپورتم که یسری کارا باید براش انجام و همینطور الی آخر. یه مشکل دیگه‌ای که دوسدارم امسال حلش کنم، وضعیت بدنمه. این چند‌ساله بدون این‌که خودمو قوی کنم ازش توقع داشتم باهام پا به پا بیاد. خب اونم (بدنم در واقع) یسری جاها منو تنها میذاشت و خیلی کارا رو نمی‌تونستم بکنم. خب راجع به بدنم اول از همه وضعیت تغزیه‌م رو باید درست کنم. همیشه نسبت به قضا خوردن خیلی بی‌تفاوت بودم و خیلی برام اهمیتی نداشت واقعا، اما برای داشتن یه بدن سالم باید تغزیه خوبی داشت. ازین جهت می‌خوام که امسال هر روز حداقل ۳ وعده غذای خوب بخورم. خیلی روزا میشه که حتی یه وعده غذا هم نمیخورم و این واقعا بده. می‌خوام سعی کنم بیشتر برای غذا خوردن برم خونه و از غذا‌های مامانم حسابی لذت ببرم. خب از یه طرف دیگه هم باید اصولی‌تر ورزش کنم، نه این که یهو جو بگیرتم و یه کار خفن و سنگین بخوام بکنم. این که تو برنامه دیشبم شکست خوردم بیشتر منو به این فکر برد که باید این وضعیت رو درست کنم و اصولی‌تر با بدنم رفتار کنم. جلو‌تر میگم تو چی شکست خوردم. تصمیم گرفتم یه باشگاه بدنسازی برای چند‌ماه بصورت مداوم برم. بیشتر کوه برم و صد البته که وقتی میرم کوه به خودم زیاد فشار نیارم و سعی کنم بدید یه ورزش بهش نگاه کنم تا تفریح. تفاوت این دو مدل نگاه کردن رو هم در ادامه توضیح میدم. یه مشکل دیگه‌هم که درواقع تو بدنم محسوب میشه، بحث دندونامه. اون‌ زمانی که تو کافه کار می‌کردم اصلا باهاشون خوب رفتار نمی‌کردم. بعد از اونم یکم بیشتر بهشون توجه کردم اما بازم کافی نیست. یسری رسیدگی‌ها لازم داره و یسری خرابی‌ها هست که باید درستشون کنم. قبلا یکی از دندونام یه مشکل عجیب داشت که این رسیدگی رو هی عقب‌تر مینداخت. ریشه یکی از دندونام تهش باز بود. احتمالا وقتی بچه بودم یه ضربه‌ای چیزی خورده و اون باعث شده ریشه‌ش کامل نشه و نصفه بمونه. چند روز پیش بعد ۴ سال بالاخره رفتم پیش یه جراح که این مشکلو درست کنم. قبلا هم رفته بودم اما چون خرجش زیاد بود و فکر می‌کردم ممکنه چند روز از کار و زندگی بندازتم، میترسیدم که درستش کنم. اما بالاخره این چرخه رو هم شکستم و یروز رفتم و درستش کردم. راستش اونقدری که اسمش سنگین بود، خودش سنگین نبود و کاش زود‌تر این‌کارو انجام میدادم. حالا باید بعد از تموم شدن دوره چرک خشک کنم برم و خرابی‌های دندونمو درست کنم. بعد از انجام دادن این‌کار می‌خوام بزرگترین لطف ممکن رو در حق بدنم بکنم. می‌خوام سیگارو ترک کنم! البته تو کتاب عادت‌های اتمی یه نکته طریفی رو راجع به این مباحث مشخص کرده و حس می‌کنم من باید از این‌جا به بعد زندگیم ازش استفاده کنم. گرچه پیشنهاد می‌کنم که حتما این کتاب رو بخونید اگه براتون کنترل‌ عادت هاتون مهمه، اما اگه به زبون خودم بخوام کوتاه بگم این میشه:«برای به وجود آوردن تغییر تو زندگی، مثل ترک کردن یه عادت یا به وجود آوردن یه عادت تو زندگی، باید روی هویتتون کار کنید و درواقع هویتتون رو تغیر بدین. مثلا اینطوری که من اگه سیگارو ترک کردم و یکی بهم سیگار تعارف کرد، بگم "من سیگاری نیستم" بجای این که بگم "من سیگارو ترک کردم". یا مثلا بگم "من هر روز ورزش می‌کنم" بجای این که بگم "دارم تمام تلاشمو می‌کنم یه هر روز ورزش کنم". یعنی درواقع باید خودت رو با اون خصیصه بشناسی و اون عادتی که می‌خوای رو بخشی از هویتت بدونی؛ یا اون عادتی که نمی‌خوای رو بخشی از هویتت ندونی که صرفا کنار گذاشتیش، چون اینطوری احتمالا یه مدت بعد دوباره اون کارو انجام میدی.»یکی دیگه از برنامه‌هام برای امسال اینه که این عادت نوشتنی که تازه شروع کردم رو می‌خوام نگه‌دارم. شاید بعدا این‌کارو در قالب پادکست یا هر نوع دیگه‌ای انجام بدم، اما قسمت مهمش، اینه که حرفایی که دارم رو بزنم و هم برای خودم ثبتشون کنم، هم منتشرشون کنم. باید حواست به این نکته‌ها باشه علی!به نظر خودم یکی از بزرگترین مشکلات من تو زندگیم اینه که دائما ازین شاخه به اون شاخه میپرم و زمینه‌های خیلی زیادی رو دوسدارم. خب از نظر شغلی که بالاخره بعد از ۲ سال تونستم چیزی که عاشقشم رو پیدا کنم. این خیلی خوبه و تا حد خوبی امسال روش متمرکز بودم. اما راجع به زمان‌های فراغتم خیلی خوب نتونستم عمل کنم و تو بخش خاصی پیشرفت نکردم. درواقع یبار اومدم همه کار‌هایی که دوسدارم انجام بدم رو نوشتم، و شد ۳۰ و خرده‌ای مورد! خب این واقعا نشدنیه که بخوای مداوم همشونو انجام بدی! تو زمان‌های آزادم نمی‌تونستم از مجموعه زیاد چیزایی که دوسداشتم چیزی رو انتخاب کنم. بخاطر این نتونستن، خیلی پیش میومد که هیچ‌کاری نکنم و همینطوری زمانمو بگذرونم فقط. فک کنم این موضوع یجور پارادوکس انتخابه. برای امسال زمینه‌هایی که می‌خوام توشون فعالیت کنم رو کامل مشخص کردم. به هیچ‌وجه نباید زمانی رو که برای اونا اختصاص دادم رو به کار دیگه‌ای اختصاص بدم. حالا بجز اونا چند‌تایی کار نصفه دارم که امسال حتما باید تمومشون کنم. مثلا من یکی دو سال پیش شروع به ساختن یجور ساز باحال کردم و الان فک کنم دو سالی میشه که تو مرحله‌های آخرش گیر کردم و دیگه روش کار نکردم. احتمالا چند روز دیگه تو سوشال مدیا‌هایی که فعالم، یه دعوت به کمک می‌کنم که اگه کسی علاقه‌داشت دو روز بیاد با هم دیگه چند ساعتی روش وقت بزاریم و تمومش کنیم. اگه شما علاقه دارین کمکم کنین حتما بهم بگین :) یه جای چاقو و یه‌جور کتابخونه دیواری هم هست که باید برای دوتا از دوستام درست کنم. این دوتا هم فک کنم دو سه روز وقت بخوان، اما فک کنم بتونم اینا رو تنهایی انجام بدم. بجز این کارایی نجاری طور فک نکنم دیگه کار خاصی بخوام امسال انجام بدم، مگر این که یه زمان خالی خیلی خوب پیدا کنم که به اهدافم صدمه نزنه. کار بعدی‌ای که باید سعی کنم انجامش ندم، پیانوِ. درواقع کیبرد =) سال پیش براش زمان گذاشتم و حتی کلاس هم رفتم، اما به اندازه کافی تمرین نمی‌کردم. امسال احتمالا زیاد تمرین نکنم و نهایتا یکی دوتا آهنگ برای خودم مشخص کنم و همونا رو خود آموز تمرین کنم. اینم در صورتیه که به اون اهدافم صدمه نزنه، اگه تداخل داشتن با هم قطعا اهدافمو انتخاب می‌کنم و این زمینه رو هم قربانی می‌کنم. بقیه کار‌هایی هم که دوسداشتم شروعشون کنم یا ادامشون بدم رو میزارم کنار و سعی می‌کنم اصلا بهشون فکر نکنم. توی برنامه روزانم باید ۱ تا ۳ ساعت زمان همیشه در نظر بگیرم برای استراحت مغزم. میتونم توی اون تایم کتاب بخونم یا همون پیانو و نجاری که گفتم رو انجام بدم. هر از چند‌گاهی حتما باید سفر برم. حتی اگه شده سفر یک روزه. عااام فک نکنم نکته دیگه‌ای مونده باشه :)تقدیرها و تشکرهااین بخشو خیلی طولانی نمی‌کنم. فقط از خودم تشکر می‌کنم بابت این‌که امسال کاملا احساس می‌کردم تونستم جای مناسب برای خودمو پیدا کنم، عاشق انجام دادن شغلم باشم، آدمای درستی رو برای ارتباط برقرار کردن پیدا کنم، چرخه سفر نرفتنم رو بشکونم، چرخه ننوشتنامو بشکونم، چرخه درست نکردن دندونامو بشکونم و در نهایت حس کنم که دارم به سمت اهدافی که همیشه داشتم حرکت کنم و پیشرفتمو کامل احساس کنم. خب دوتا بحث بود که گفتم در ادامه متن توضیح میدم:پروژت شکست خورد علی! باید چیکار کنی؟خب من دوران دبیرستان، دوسالی بود که هر جمعه کوه می‌رفتم. سال اول اون کوه رفتن‌ها هنوز خسرو (موتورم) رو نداشتم. داخل شهر با دوچرخه جا بجا میشدم و جمعه‌ها با اتوبوس و مترو و تاکسی میرفتم کوه. خب من از وسایل نقلیه عمومی بدم میاد و همیشه به این فکر می‌کردم که کاشکی میشد با دوچرخه برم کوه. اون موقع هنوز جسارت انجام دادن این کارو نداشتم، اما چند وقت پیش که صرفا می‌خواستم از خونمون تا میدون ولیعصر دوچرخه سواری کنم، (تقریبا ۵ کیلومتر) دیدم که تونستم تا پارک ملت برم! اتفاق باحال و خوشحال کننده‌ای بود برام. اتفاق افتادنشم خیلی جالب بود. اینطوری که اول تا میدون ولیعصر رفتم، بعد گفتم تا فاطمی برم، بعد گفتم خب تا پارک ساعی برو، بعد تا میدون ونک و در آخرم چون لمیز میدون ونک بسته بود، گفتم تا پارک ملت برو و بعد برگرد برو کافه. خب تو همین موقع‌ها یادم اومد که چقدر دوسداشتم تا کلکچال با دوچرخه برم و خب یجورایی انگار قبحش برام ریخت. یه بازه ی دو هفته‌ای تقریبا بعدش زیاد نتونستم دوچرخه سواری کنم، تا این که بعد از یکی دوتا برنامه‌ی ۶،۷ کیلومتری تصمیم گرفتم دیروز تا کلکچال برم. طرفای ظهر یه ۱۲ کیلومتر رفتم و شب ساعت ۲ بعد از این که شام خوردم لباسامو پوشیدم که تا کلکچال برم. اما از همون اول که نشستم رو دوچرخه زانوی چپم شروع به درد گرفتن کرد. هر ترفندی که بلد بودم رو اجرا کردم تا دردش آروم بگیره و بهتر بشه شرایط، اما فقط تا پارک ساعی تونستم برم و اونجا احساس کردم اگه ادامه بدم، ممکنه اتفاق بد‌تری برای زانوم بیوفته. اون لحظه که با این واقعیت مواجه شدم که "نمی‌تونم!"خیلی غم‌انگیز بود واقعا. قرار بود این‌کار کادوی تولدم به خودم باشه، اما خب نشد. بخش خوبش این بود که فهمیدم این رسیدگیه به بدنم چقدر مهمه و چقدر باید این‌کارو انجام بدم.تفاوت ورزش کردن و تفریح کردن برای من :)خب عموما تو حالت عادی، تفریح کردن، سبک‌تر از ورزش کردنه. اما برای من اینطور نیست. وقتی قراره ورزش کنی، یسری چهارچوب و اصول و قواعد هست که با درنظر گرفتن اون‌ها ممکنه به خودت فشار بیاری. این مفهوم ورزش کردنه برای من.و اما تفریح کردن. تفریح کردن برای من یعنی هرکاری که دلت می‌خواد رو انجام بدی! خب متاسفانه معمولا دلم کارای سنگینی رو انتخاب می‌کنه =) اینطوری میشه که من مثلا یهو تصمیم می‌گیرم بدون رعایت کردن اصول و قواعد تغذیه، تجهیزات و غیره، تقریبا ۲۵ کیلومتر سربالایی (خیابون ولی‌عصر) رو رکاب بزنم. خب قبلا‌تر ها وقتی دلم یچیزی می‌خواست، بدنم بیشتر باهام راه میومد و می‌تونستم؛ اما پدرم در میومد و اذیت می‌شدم در حالی که دارم ادامه میدم. اما دیشب یه تلنگری خوردم وقتی دیدم واقعا "نمی‌تونم". یه مثال دیگه: قبلا وقتی فوتبال میرفتم، هدفم این نبود که ورزش کنم. میرفتم که تفریح کنم. این می‌شد که همیشه پدر خودم و زانوم و کمرمو در میوردم که بتونم کارایی که تو اون لحظه تصمیم میگرفتم رو انجام بدم یا باعث بشم تیمم ببره. خب این واقعا بد بود چون خیلی جدی هر هفته بعد فوتبال حتی برای راه رفتنم هم به مشکل می‌خوردم و فرداش باید کلی استراحت می‌کردم تا درد زانو و کمرم بهتر بشه. اینا بجز دردای عضلانی‌ای بود که تا چند روز باید تحملشون می‌کردم. درسته که این مدل برخورد کردنم با خودم باعث شده قدرت تحمل دردم بیشتر بشه، اما الانا دارم حس می‌کنم که دارم صدمه میبینم. پس باید این جریان رو متوقف کنم و یه مدت درست و حسابی ورزش کنم تا بدنم قوی‌تر بشه.در پایانواقعا کاش تولدم تو این برهه زمانی نبود. کاش هیچ کدوم این اتفاقا نمی‌افتاد. کاش مثلا امسال تولدم اسکیپ میشد و من تولدی نداشتم. فکرکن؛ یه سالِ بدونه ۹ مرداد. این روزا هممون ناراحتیم. یجور ناراحتی جمعی. این خیلی بده و من واقعا دوسش ندارم. اما خب از طرفی هم دوسندارم که فقط بشینم و غصه بخورم. درسته نمی‌تونم چیزی رو اینجا تغییر بدم، اما میتونم با قوی‌تر کردن خودم، منتظر باشم تا در آینده شاید بتونم کاری انجام بدم که مطمئن باشم تاثیر گذاره و در مسیرِ درستِ ایجاد تغییر تو جامعه‌ست. ازین غم و غصه‌های تموم نشدنی بگذریم ...اگه راجع به نوشته‌هام خواستین با هم دیالوگ کنیم، تو همه شبکه‌های اجتماعی با شناسه Alibekmaz میتونین منو پیدا کنین. می‌تونین به Alibekmaz@yahoo.com هم ایمیل بزنین. (مخصوصا اگه مثل بزرگمهر براتون حس نامه فرستادن رو تداعی میکنه:) ) با کمال میل استقبال می‌کنم. دمت گرم که تا اینجا باهام بودی و امیدوارم سری‌های بعدی، بعد از خوندن نوشته‌هام خوشحال‌تر باشی ?