چرا پزشک به من توجه نمی‌کند؟

احتمالا همه ما روزی را بخاطر داریم که از مطب پزشکی بیرون آمده‌ایم و این سوال را از خودمان پرسیده‌ایم. برای خود من که بار ها پیش‌آمده. این روزها که در اورژانس هستم و گاهی اوقات بطور کاملا مستقیم با یک بیمار و روند درمان، پیگیری و بهبودی او مواجه‌ام، فرصت خوبی بود که دوباره این سوال را از خودم بپرسم. اما این‌بار نه به‌عنوان بیمار.به این موضوع از جنبه‌های مختلفی می‌شود نگاه کرد و همینطور علت های مختلفی را میتوان فهرست کرد. من اینجا فقط درباره‌ی یکی از آنها صحبت می‌کنم و ادامه این بحث را به آینده موکول میکنم تا بشود مفصل تر درباره آن بحث کرد و از حوضله هم خارج نشود.«در سال‌های اخیر تحقیقاتی بروی پزشکان آمریکایی (پزشکانی که فقط با بیماران بستری شده در بیمارستان سروکار دارند) انجام شد که نشان میداد این پزشکان فقط ۱۷٪ از وقت خود در روز را صرف مراقبت مستقیم، ارتباط فیزیکی و صحبت با بیماران می کنند و بیشتر وقت آنها (حدود ۶۴٪ ) صرف مستندسازی، بازبینی سوابق پزشکی، ارتباط با دیگر اعضا و رسیدگی به کاغذبازیهای اداری می‌شود.»این مطلب را که خواندم یاد وضعیت این روزهای خودم در بیمارستان افتادم.برای مثال،امروز خانمی به اورژانس مراجعه کرده بود جهت ثبت MRI زانو برای مادرش. برایش نسخه را ثبت کردم. چند دقیقه‌ی بعد برگشت و گفت کد رهگیری‌ام را هم میخواهم. کد را به او دادم. دوباره آمد. زانوی راست با و بدون کنتراست باشد و زانوی چپ فقط بدون کنتراست. ‌برایش اصلاحش کردم. و بار چهارم که برگشت گفت برایش در سامانه علت درخواست MRI را ننوشتم. بیمار بعدی می‌آید. سامانه قطع و حالا log out هم شده است. حالا باید بگردی تا متخصص طب را پیدا کنی تا پیامک جدید را برایت بخواند. اگر بیمه‌ بیمارت یک بیمه خاص باشد و سامانه هم اجازه ثبت ندهد که داستانش متفاوت است. حتی اگر به بیماران بگویی که فعلا نمیتوانی برایشان چیزی را ثبت کنی، می مانند تا زمانی که کارشان انجام شود، خصوصا اگر از روستا و شهرها مجاور و دور آمده باشند. این مسائل در اینجا بسیار متداول و البته بسیار وقت گیر است. عددی که در محاسبه time wasting بیماران اورژانس بدست می‌آید عددی قابل توجه است. البته، تمام این‌ها بجز بحث ‌نوشتن دستورات و درخواست ها و شرح حال پزشکی و پروسه ثبت دستورات و ... است. برای پزشکان «مراقبت غیر مستقیم» از بیمار به عنوان زمانی در نظر گرفته می شود که صرف پرونده های بیماران میکنند اما برای بیماران این مراقبت غیر مستقیم قابل مشاهده نیست. بیماران فقط زمانی را محاسبه میکنند که واقعا پزشک خود را می بینند و آن مقدار زمان برایشان تقریباً هیچ است؛ که معمولاً تنها چند دقیقه در روز آن هم در ویزیت روزانه ی پزشک برایشان محسوب می‌شود. بیماران به حق احساس میکنند در موردشان حق کشی شده است. از طرفی، پزشکان هم احساس می کنند در موردشان حق کشی شده است، زیرا که خود آنها هم ترجیح میدهند وقت خود را با بیمار بگذرانند تا اینکه بخواهند پشت دستگاه بنشینند و درباره‌ی بیماران اطلاعاتی را وارد کنند؛ اما چون کارهای مربوط به مستندسازی و کاغذ بازی های اداری بسیار زیاد است و محدودیت زمانی شدیدی بر دوش پزشکان قرار دارد، سعی میکنند تا جای ممکن در کار نوشتن سوابق پزشکی و معاینات تعجیل کنند.اینجا گاهی اوقات بیماران خاص با تظاهرات جالبی می‌بینم و می‌گویم ای کاش میتوانستیم زمان بیشتری را با این بیماران سپری کنیم و وقت کمتری را صرف نوشتن صدها و هزاران یادداشت کنیم؛ البته که هر یک از این یادداشتها زمانی که پای وکیل در میان باشد بسیار مهم و حیاتی اند و اگر به آنها بی‌اعتنایی شود، بی‌نظمی و مشکلاتی پیش‌می‌آید. و همه آنها ضروری اند، اما بقول دکتر قربانی بعضی وقت ها که فکرش را می‌کنی، میفهمی برای انجام خیلی از کار ها در اینجا نیازی به «پزشک بودن» نیست. (+) گاه‌نوشته های من در تلگرام: AzMasirMan