جایی که علی زندگی می‌کند

یک کلبه‌ی چوبی، که به واسطه‌ی یک راه خاکی، از جاده‌ی اصلی جدا می‌شود و در گوشه‌ای دِنج از یک جنگل، محل زندگی من را تشکیل می‌دهد. درختانِ جنگلی، از اطراف، آن‌را احاطه کرده‌اند: پنجره‌های پشت‌سر و روبرو، صبح به صبح که از خواب بیدار می‌شوم، از برخورد با شاخه‌های آن‌ها صدایی دلنشین را در گوش‌هایم می‌نوازند. پنجره‌ها را که باز می‌کنم، نسیم، در خانه به حرکت درمی‌آید و دست نوازشی بر سر تمام وسایل خانه می‌کِشد و از پنجره‌ی دیگر بیرون می‌رود. پشت آنها که می‌ایستم، جنگل و رودخانه‌ای که در فاصله‌ی چند متریِ خانه‌ام در جریان است، دلم را به هوس می‌اندازند که حوله‌ام را بردارم و بروم تَنی به آب بزنم. دیوارهای خانه، از چوب‌های جنگلی ساخته شده است: خطوطِ رگه‌های تَنه‌ها، روحی که درختان سال‌ها در خود حفظ کرده‌اند را به خانه‌ام القا می‌کنند. هربار که در خانه لَم داده‌ام یا از بیرون وارد خانه می‌شوم، دستی بر سر و گوش آنها بکشم و در سکوت، به صدای آرام‌بخش آنها گوش می‌دهم که چه حرف‌های شنیدنی‌ای برای گفتن دارند. تک و تنها در آن خانه‌ی دَراَندشت می‌چرخم و خوشحالی می‌کنم و نگران حضور کسی برای پر کردن تنهایی‌ام نیستم. دون‌های قهوه‌ام را خودم ( با آسیاب دستی‌ام ) آسیاب می‌کنم و با قهوه‌جوشِ شخصی‌ام در کنار شومینه‌ی هیزمی، چشم‌انتظار دم کشیدن آن هستم. خانه، قهوه، کتاب، این‌ها رفقای تنهایی‌هایم هستند که همیشه دردسترس‌اند و بی هیچ مِنتی، هرچه نیاز دارم را برایم فراهم می‌کنند. چند جین دفتر دویست‌برگ دارم و بسته‌های مداد و ذهنی باز که درِ آن همیشه رو به دنیای واژه‌ها باز است و من نویسنده نیستم بلکه آدمی‌ام که زبانِ بیانش، نوشتن است؛ تنها همین. در طبقه‌ی اول خانه‌ام، یک کارگاه کوچک چوب‌بری دارم و کارم طرح زدن برروی تنه‌های ازکارافتاده‌ی درختان است: گلدان، ظروف غذا و فنجان قهوه و لیوان‌های نوشیدنی و لابلای آنها، مبل و ساعت و اثاثیه‌ی خانه برای کسانی که مانند خودم از استفاده‌ی وسایل جاندار لذت می‌برند. هرروزم را با وسایل کارم، شروع می‌کنم و هربار با ایده‌ای جدید که نمی‌دانم از کجا بهم الهام می‌شوند، می‌افتم به جان چوب‌ها و می‌کَنم و بُراده‌های چوب را بر کف زمین می‌ریزم و طبقه‌ی بالا را ( که خانه‌ام است ) با رایحه‌ی خوش‌بوی آن عطرافشانی می‌کنم. بُرش می‌زنم و عرق می‌ریزم و سنباده می‌زنم و عرق می‌ریزم و میخ می‌کوبم و عرق می‌ریزم و در میان چوب‌ها حل می‌شوم زیرا که این شغلِ من نیست؛ یک‌جور نماد بیرونی من، در این قالب است: در قالب چوب و رایحه‌های آن و طرح‌ها و...یک کتری و قوری که پر است از دمنوش‌های گیاهی، در گوشه‌ای از کارگاه، برروی راه‌پله جاخوش کرده و منتظر است که بروم لَبی تَر کنم. عادتم این است که ابتدا چند ساعت با معده‌ای خالی کار کنم و بعد سراغ صبحانه را بگیرم زیرا می‌دانم معده‌ی پر، هوشیاری را از آدم می‌گیرد؛ از طرفی نمی‌خواهم ایده‌های ابتدای صبحم، قاطیِ کارد و پنیر و تکه‌های نان، دست‌خورده شوند؛ می‌خواهم رویاهای شب قبل را همانطور که دیده‌ام به تصویر بکشم. نه تلفن همراهی دارم و نه تلویزیونی که راه ارتباطی من به دنیای بیرون باشند؛ می‌خواهم آدم‌ها را با جسم‌شان، تمام‌قد رودرروی خود ببینم؛ آنها را به کلبه‌ام دعوت کنم یا خودم با پاهای پیاده بهشان سر بزنم؛ همراه با هدیه‌های ساده‌ای که به همراه دارم: گلدان، عروسک برای بچه‌هاشان، میوه و شیرینی و... همگی ساخته‌ی دستِ خودم. باغچه‌ام پر باشد از گوجه و خیار و هندوانه و انواع درختان میوه‌ای که می‌شود ازشان محصول برداشت کرد. در کنار تمام این سرگرمی‌ها، یک دوست متفاوت دارم که برروی چهار دست و پایش راه می‌رود: سگِ دوست‌داشتنی‌ام که همیشه و همه‌جا همراهم است حتی در رختخواب! با او به گردش در جنگل و کوه می‌روم. در زمان‌هایی که گرفتگی سراغم را می‌گیرد، کنار من، زیر دستم، چسبیده به کاناپه‌ی چرمی‌ام لَم می‌دهد و با زوزه‌های خَفیفش ( با زبانی که هردوی‌مان آن را می‌فهمیم ) بهم می‌گوید که هست و همین برایم اندازه‌ی تمام دنیا کافیست. او درواقع ظاهری دیگر از خودِ من است که وقتی هست، انگار نیست و وقتی که نیست، انگار من هم نیستم!گمانم علیِ واقعی، همین الان در آنجا مشغول زندگیست و من اکنون در راهِ سفر به جایی که او هست، دارم برایش نامه می‌نویسم: شرح حالی از تمام علی‌هایی که قبل از رسیدن به آن نقطه، متولد شدند، زندگی کردند، گریه کردند و خندیدند و مردند.