بالاخره دست به تولید ملی زدم

دیروز با تمام وجود گندزدم. از گفتن یا یادآوریش خجالت نمیکشم، هر چی که بود باعث شد لحظاتی رو از ته دل بخندم. بذارید از اولش بگم. از روزی که کرونا اومد هیچکس تو خونه ما رنگ ارایشگاه رو به خودش ندید. شاید فکر کنید الان هممون یه چیزی تو مایه ها شخصیتای کارخونه هیولاهاییم یا بدتریم..نه خب خوبیه مادرای دهه شصت اینه که از هر چیزی یکمی بلدن. مامان میگه قبل ازدواجش به اصرار یکی از همسایه هاشون و به زور عزیز جون رفته ارایشگری یاد بگیره. به قول خودش ترجیح میداده شعر بنویسه تا دستشو بکنه تو موهای مردم، اگرچه خانم همسایه نیتش خیر بوده و به قول خودش هر کی رفته پیش عالم خانم شاگردی، سریعا بختش باز شده و شوهر کرده. مامان اونروزا سنی نداشته همش بیست سالش بوده ولی همین از نظر همسایه هاشون یه چیزی تو مایه ها ترشی بادمجون بوده و خب همین باعث شده به زور عزیز جون راهی ارایشگاه عالم خانوم بشه. بگذریم به هر حال مامان میره و بعد یاد گرفتن اصول اولیه بابای محترم ما میاد خواستگاریش و تبدیل میشه به یه نمونه برای رزومه موفق خانوم همسایه (در پرانتز بگم که بابا تقریبا یکسالی قبل از کلاس رفتن مامان قصد خاستگاری رو داشته ولی به خاطر بیکاری جرئت نمیکرده تا خانم همسایه این حرکت انقلابی رو انجام میده و با تدبیرش این دوتا به هم میرسن).مامان بعد ازدواجش دیگه دست به قیچی نزد و تنها خاطره خوشش همین ازدواج با بابا بود که شبیه ترین ادم دنیا به خودش و خاسته هاشه. به هر حال این سال ها گذشت و با گذشت دو هفته از کرونا تازه مامان فهمید که باید یه چیزایی رو به خاطر بیاره. اولاش خب با ازمون و خطا انجام میداد ولی بعد تر چنتا کلیپ دید و حرفه ای تر شد. هیچوقت یادم نمیره قیافه بابا رو که قبل عید مامان موهاشو مدل عروسکی زد و بعدش اینقدر تلاش کرد مردونه شه که مجبور شد کل موهاشو با ماشین از ته بزنه. البته ایرادی ام به کار مامان وارد نیست چون تو ارایشگاه زنونه این مدلو یادگرفته بوده و خب فکر نمیکرده سی سال بعد مجبور شه سر شوهرش امتحان کنه.البته من و خواهرمم از این شیوه ارایشگری در امان نبودیم و هر بار بعد یه دوساعتی کشمکش مامان با بند و موچین یواش یواش به اهمیت نچرال بودن ایمان میاوردیم. اگرچه این نه ماه همه ما عادت کردیم و خب ارایشگری مامانم به لطف تعریفای همیشگی بابا، بهتر و تاحدی قابل قبول شد. تا اینکه دیروز بعد کلی کشمکش مامانو راضی کردم جلوی موهامو چتری کوتاه کنه که موقع کار تو چشم و چالم نره و با این حرف که شبیه بز میشی انجامش نداد. منم در یک اقدام چریکی و دوتا خرچ خرچ ناقابل، خودم کوتاهشون کردم. اگرچه انتظار میرفت مامان عصبی شه که زیر دست ارایشگر دیگه ای رفتم ولی گفت خوبه و ازم خواست یکم پشت موهاشو کوتاه کنم که واقعا شبیه بزرگیای شیر شاه شده. این نه ماهه هر بار میخاست موهاشو رنگ کنه من داوطلبانه براش اینکارو میکردم و خب نتیجه کارم خوب شده بود و این باعث میشد حس کنم هنر ارایشگری رو به صورت ذاتی دارم. منم جوگیر و با اعتماد به نفس از کجا اومده کارو شروع کردم. روند کلی کوتاه کردنم شبیه خودش بود که یه دسته رو جدا و به اندازه لازم کوتاه میکرد و دوباره دسته بعدی رو روش میذاشت و ادامه میداد. با سه چهار تا حرکت متوجه شدم این روش فقط برای موهای لخت مثل من و خواهرم جواب میده نه برای مامان که با یه حرکت موهاش فر میخوره به بالا و جمع میشه. در نهایت و بعد از دوساعت موهای مامان یه چیزی شد شبیه کفتر کاکل به سر. یه نیم ساعتی و هر دو به شاهکارم خندیدم و مامان اینو گذاشت پای انتقام سختی که قرار بود یه روزی بابت خراب کردن ابروهام ازش بگیرم. تا ساعت ها بعدش خیلی تلاش کرد که خودش درستش کنه ولی در در نهایت شب رو با روسری جلوی بابا اومد. الان هم رفته خونه خاله کوچیکه که به لطف همون خانوم همسایه یه سه هفته ای رو بیشتر از مامان اموزش داده تا موهاشو بهتر از الان کنه. الان نمیدونم خانم همسایه چیکار میکنه، اگرچه حس میکنم چند سالی هست خودشو بازنشت کرده وگرنه این قدر سن ازدواج بالا نمیرفت ولی بازم از همین تربیون ازش تشکر میکنم که ما رو از هر گونه عناصر خارجی بی نیاز کرد و به خود کفایی رسوند.در پرانتز بگم که این عادت تجربه کردن هر کاری رو، تقربیا همه اعضای خونواده ما دارن. نمونش بابا که بعد سی سال کارای برقی انجام دادن تصمیم گرفت به عشق اولش یعنی نجاری بپردازه و الان کابینت و کمد دیواری و تخت خوابای خونه همشون شاهکارای بابان. یا اینکه پارسال که سقف کاذبای طبقه پایین با زلزله بازی ما و دویدنامون تو خونه پایین ریخت، تصمیم گرفت خودش راویز کاری رو انجام بده و با یه روز شاگردی این کار رو هم تجربه کرد. یا مثلا مامان که دوسال پیش زد تو کار دسته بیل و با توزیع به موقع اون در مصالح فروشیای سطح شهر به سود زیادی دست یافت. از این تجربه ها تو خونه ما زیاده و خب تو نیمی از موارد به موفقیت میرسه، اگرچه من همیشه جز نیمه دومم.