یه شعر خیلی زیبا:)

اي گل تازه که بويي زوفا نيست تو راخبر از سرزنش خار جفا نيست تو رارحم بر بلبل بي برگ و نوا نيست تو راالتفاتي به اسيران وفا نيست تو راما اسير غم و اصلا غم ما نيست تو را با اسير غم خود رحم چرا نيست تو را فارغ از عاشق غمناک نمي بايد بود جان من اين همه بي باک نمي بايد بودهمچو گل چند به روي همه خندان باشي همره غير به گلگشت گلستان باشي هر زمان با دگري دست به گريبان باشيزان بينديش که از کرده پشيمان باشيجمع با جمع نباشند و پريشان باشيياد حيراني ما آري و حيران باشيما نباشيم که باشد که جفاي تو کشد به جفا سازد و صد جور براي تو بکشدشب به کاشانه ي اغيار نمي بايد بودغير را شمع شب تار نمي بايد بود همه جا با همه کس يار نمي بايد بوديار اغيار دل آزار نمي بايد بود تشنه ي خون من زار نمي بايد بود تا به اين مرتبه خونخوار نمي بايد بود من اگر کشته شوم باعث بدنامي توست موجب شهرت بي باکي و خودکامي توستديگري جز تو مرا اين همه آزار نکرد جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکردآنچه کردي تو به من هيچ ستمکار نکرد هيچ سنگين دل بيداد گر اين کار نکرداين ستمها دگري با من بيمار نکرد هيچکس اين همه آزار من زار نکردگر ز آرزدن من هست غرض مردن من مردم ، آزار مکش از پي آزردن منجان من سنگدلي ، دلي به تو دادن غلط است بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است چشم اميد به روي تو گشادن غلط است رفتن اولاست زکوي تو ، ستادن غلط است جان شيرين به تمناي تو دادن غلط استتو نه آني که غم عاشق زارت باشد چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشدمدتي هست که حيرانم و تدبيري نيست عاشق بي سر و سامانم و تدبيري نيست از غمت سر به گريبانم و تدبيري نيست خون دل رفته به دامانم و تدبيري نيستاز جفاي تو بدين سانم و تدبيري نيست چه توان کرد پشيمانم و تدبيري نيست شرح درماندگي خود به که تقرير کنمعاجزم چاره ي من چيست ، چه تدبير کنم نخل نوخيز گلستان جهان بسيار است گل اين باغ بسي ، سرو روان بسيار است جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است ترک زرين کمر موي ميان بسيار است با لب همچو شکر تنگ دهان بسيار است نه که غير از تو جوان نيست ، جوان بسيار استديگري اين همه بيداد به عاشق نکند قصد آزردن ياران موافق نکند مدتي شد که در آزارم و ميداني تو به کمند تو گرفتارم و ميداني تواز غم عشق تو بيمارم و ميداني تو داغ عشق تو به جان دارم و ميداني توخون دل از مژه ميبارم و ميداني تو از براي تو چنين زارم و ميداني تواز زبان تو حديثي نشنودم هرگز از تو شرمنده ي يک حرف نبودم هرگزمکن آن نوع که آزرده شوم از خويت دست بر دل نهم و پا بکشم از کويت گوشه اي گيرم و من بعد نيايم سويت نکنم بار دگر ياد قد دل جویت ديده پوشم ز تماشاي رخ نيکويت سخني گويم و شرمنده شوم از رويت بشنو پند و مکن قصد دل آزرده ي خويشورنه بسيار پشيمان شوي از کرده ي خويشچند صبح آيم و از خاک درت شام روم از سر کوي تو خودکام به ناکام رومصد دعا گويم و آزرده به دشنام روم از پيت آيم و با من نشوي رام رومدور دور از تو من تيره سرانجام روم نبود زهره که همراه تو يک گام روم کس چرا اين همه سنگين دل و بدخو باشد جان من اين روشي نيست که نيکو باشداز چه با من نشوي يار چه مي پرهيزي يار شو با من بيمار چه مي پرهيزيچيست مانع ز من زار چه مي پرهيزي بگشا لب لعل شکر بار چه مي پرهيزي حرف زن اي بت خونخوار چه مي پرهيزي نه حديثي کني اظهار چه مي پرهيزيکه تو را گفت به ارباب وفا حرف مزنچين برابرو زن و يک بار به ما حرف مزندرد من کشته ي شمشير بلا ميداند سوز من سوخته ي داغ جفا ميداند مسکنم ساکن صحراي فنا ميداند همه کس حال من بي سر و پا ميداند پاکبازم همه کس طور مرا ميداند عاشقي همچو منت نيست خدا ميداند چاره ي من کن و مگذار که بيچاره شومسر خود گيرم و از کوي تو آواره شوماز سر کوي تو با ديده ي تر خواهم رفت چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفتتا نظر مي کني از پيش نظر خواهم رفت گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفتنه که اين بار چو هر بار دگر خواهم رفت نيست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت از جفاي تو من زار چو رفتم ، رفتملطف کن لطف که اين بار چو رفتم ، رفتمچند در کوي تو با خاک برابر باشم چند پامال جفاي تو ستمگر باشمچند پيش تو به قدر از همه کمتر باشم از تو چند اي بت بدکيش مکدر باشمميروم تا پی سجود بت ديگر باشم باز اگر سجده کنم پيش تو کافر باشم خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کي طاقتم نيست از اين بيش تحمل تا کي سبزه ي دامن نسرين تو را بنده شوم ابتداي خط مشکين تو را بنده شوم چين برابرو زدن و کين تو را بنده شوم گره ابروي پر چين تو را بنده شومحرف ناگفتن و تمکين تو را بنده شوم طرز محبوبي و آيين تو را بنده شومالله ، الله ، ز که اين قاعده آموخته اي کيست استاد تو ، اينها زکه آموخته اياين همه جور که من از پي هم مي بينم زود خود را به سر کوي عدم مي بينم ديگران راحت و من اين همه غم مي بينم همه کس خرّم و من درد و الم مي بينم لطف بسيار طمع دارم و کم مي بينم هستم آزرده و بسيار ستم مي بينمخرده بر حرف درشت من آزرده مگير حرف آزرده درشتانه بود ، خرده مگير آنچنان باش که من از تو شکايت نکنم از تو قطع طمع لطف و عنايت نکنم پيش مردم زجفاي تو حکايت نکنم همه جا قصه ي درد تو روايت نکنم ديگر اين قصه ي بي حد و نهايت نکنمخويش را شهره ي هر شهر و ولايت نکنمخوش کني خاطر وحشي ، به نگاهي سهل استسوي تو گوشه ي چسمي ، ز تو گاهي سهل است