مناظره | داستان کوتاه

علی عاشقی دلباخته بود. در اتاقش پشت میز نشسته بود و به نور رنگارنگی می نگریست که از پشت کرکره‌های چند رنگش بر فرش می تابید. علی نخستین بار محبوبش را در خوابی دیده بود، نه ندیده بود بلکه درک کرده بود. وقتی که سرش را به گیسوان دختر نهاده بود و قلبش درد گرفته بود و زبانش بند آمده بود. علی معشوقش را با همین درد می شناخت.وقتی نخستین بار با او مواجه شد، او را نه با چهره بلکه با همین درد خفیف و حس غریب بود که باز شناخت. اما علی اکنون نمی دانست که آیا این فراق، خوابی است که آن عاشق به وصلت می بیند یا نه آن وصال خواب بوده و این کابوس واقعیت دارد؟اما برای او وصال حقیقی‌تر می نمود. ماه‌ها از نخستین دیدارش می گذشت و اندک اندک به محبوبش نزدیک شده‌بود. اما این آشنایی برایش رازی بود که او را از دیگران منزوی‌تر و بیگانه‌تر کرده بود. هر چند که رازداری درد تنهایی را بر دیگر دردهایش افزوده بود. اما دیگر برای او به نشانه‌ای از معشوقش بدل شده بود و با رازداری‌اش گویی او را در آغوش گرفته بود و او را تنها برای خود می ساخت.اما علی نمی دانست که رازها معطرند، مخصوصا راز او که رایحه‌ای جهانگیر دارد. خانواده‌اش به موضوع پی برده‌بودند و به او هشدار داده‌بودند که این وصلت ثمره‌ای جز آشفتگی ندارد و مدام به او گوش‌زد می کردند که خواب زده است و در دنیای اوهام خود زندگی می کند. علی هر بار این اخطار ها را می شنید و دوست داشت با تبسمی فریاد بزند:( بله در جهانی دیگر زندگی می کنم جهانی که هوایش، بودنش به جز این گورستانی است که دلمردگان حاکمند.) اما هر بار منصرف شد. زیرا آن‌ها نمی فهمیدند، زیرا هیج‌گاه خوابی چون خواب او ندیده بودند.به راستی هم پس از آن خواب جهان را دیگرگون می دید، خواب‌هایش رنگ بیداری گرفته بودند و بیداریش به اوهامی بی معنا می مانست و اکنون هم به انوار رنگارنگ تابیده بر نفش فرشش متفاوت می نگریست.افکار سیاه و پرغصه‌اش چنان در سرش پیچیده بود که دیگر چشمانش هم سیاهی می رفت. دوست داشت فریاد بزند اما نمی توانست. بی اختیار سرش را بر میز مقابلش نهاد تا اندکی آرام گیرد که ناگهان لرزشی حس کرد. تمام اتاق می لرزید. لرزشی که تنها می توانست از نشانه‌های پایان دنیا باشد. اما این لرزش از زلزله نبود این علی بود که از اعماق وجودش می لرزید و لرزش اتاق هم از لرزش او بود. علی ناگهان دید که اتاقش از هر طرف کشیده شد تا این که دیگر به مسیری می مانست و خودش نیز از زمین فاصله گرفت و دو پاره شد و هر قسمت به مردی تبدیل شد که گویی در این مسیر اساطیری از ازل در پی مقصود خویشند.نخستین فرد، سیمایش بسان سیرتش بود و به قدر شوریدگی باطنش، ظاهرش نیز آشفته بود، پیرهن ژنده و ژولیده موی و نام او فرهاد بود.اما دیگری قامتی استوار داشت و خویی پایدار، خلعت شهریاری در بر و خیال سروری در سر و نامش خسرو بود.در بیابان آنگاه که آفتاب انوارش را چون تازیانه‌ای بر تن زمین می کوفت. تک درختی بود که فرهاد از هجوم هرم هور به سایه‌اش پناه برده‌ و بر آن تکیه زده و خوابیده بود. خسرو سوار بر اسبی بر گرد او می گردید و چون سرداری که به سرباز نیمه جانش عتاب می کند فریاد زد:( ای مرد برخیز تو کیستی؟) فرهاد چشم هایش را اندکی گشود تا منادی این ندا را ببیند و پاسخ داد:( بنده خدا) خسرو بر آشفت و با ریشخندی گفت:( و من هم خلیفه او بر زمینم! نامت را پرسیدم کیستی؟)-فرهاد+برای چه به این جا آمده‌ای؟-نمی دانم عنان از کفم رفته، اوست که مرا می کشد.+نکند بنده‌ای؟ آه کجا دیده‌اند که شهریاری با بنده‌ی بی جانی چون تو طی طریق کند؟ درباریان نیز یارای دیدن روی مرا ندارند. خسرو ناگهان خشمگین شد و شمشیر کشید و ادامه داد:( نکند خبرچینی؟ این او که می گویی کیست؟ آیا این جا هم در تصرف حاکمی است بگو تا به اشاره‌ای مسافر دیار بازپسین نساختمت)فرهاد برخاست و بی آن که پاسخی دهد، گفت:( تو کیستی؟)خسرو ابروهای گره خورده‌اش را گشود و از مرکب خویش فرود آمد و اندیشه‌کنان چنین گفت:( من خسروم، خود را در جنگ و فتوحاتم شناختم و شمشیری که در دستم بود و چون در آسمان می گرداندمش، چه خون‌ها که به آسمان نمی رفت و چه سرها که بر زمین نمی‌افتاد! ممالک بسیاری را یک به یک زیر پای اسب گردان خود کوفتم تا مالک جهان شدم و دیگر هر چه در زمین و هر چه در آسمان بود بنده من شد، باد را فرمودم که به رای من بوزد و بر کوه‌ها امر کردم که چهره‌ام را بر خویشتن تصویر کنند، همه را مسخر کردم جز یکی و آن هم زمان.ساحران و منجمان بسیاری از گرداگرد جهان گرد آوردم. ساحران را فرمودم که به جام جهان بین بنگرند و منجمان را گفتم که سر دل سپهر را در صورت افلاکیان بازجویند و حیله‌ای برای فتح زمان بیابند و اما هیچ‌کدام باور نداشتند که چشمه جاودانگی از دل چنین بیابان بی جانی می گذارد.)فرهاد ناباورانه پرسید:( بیابانی؟)خسرو مضطرب دیده می گرداند و هیچ جز زمین لم یزرع نمی‌دید، اندک اندک گام‌هایش سست شد و گفت:( مگر زمین را نمی بینی که در هماوردی با خورشید خون‌خوار چگونه بی‌جان، پست و زبون افتاده است.) ناگهان با زانوانش بر زمین افتاد و زمزمه‌کنان گفت:(نکند که آب حیات نیز سرابی است که نیاکان ما در برهوت آمال خود دیده‌اند؟! آیا آن هم افسانه‌ای است که آوایش تنها به گوش کودکان خوش است؟ تخت پادشاهی از پی چه چیز فروگذاشتم؟ از برای چه چیز دیهیم از سر افکندم. چه منازلی را یک به یک از سر گذراندم و اینک آخرین منزل هیچ بوی آشنایی نیست که خیال خشکیده‌ام را تر کند ) خسرو ناگهان متوجه حضور فرهاد شد و سراسیمه به سوی او شتافت و گفت:( تو کیستی؟ در اخبار گذشتگان از تو نامی نبود. نکند خود زمان مجسمی که به سحری مرا در این شوره‌زار محبوس ساخته‌ای.) ناگهان شمشیر از نیام برکشید و به بالای سرش برد و به فرهاد ضربه زد اما خون از بدن خودش جاری شد دیگر عاجزانه بر زمین افتاده بود و اینک فرهاد بود که بر گرد او گردان سخن می‌گفت:(آری تو همه چیز را مسخر ساختی جز یکی و آن نیز منم و تو منی. تو از خیال خود کاخ ساختی و از وهم خویش دیهیم. تو مرا می جستی من آن روانی هستم که چون چشمه‌ای جاری می‌گردد و در یک مقام نمی‌گنجد و تو صورتگر و دبیر و سردار منی و نیز اینک نگهبان این راز)خسرو که تنها شنونده‌ی سخنان فرهاد بود، سر خود را بلند کرد و به جای فرهاد صنمی زیبارو و زلف افشان دید که بر تختی چون تخت پادشاهی تکیه زده و چون به پشت سرش نگریست سپاهی انبوه دید که به سویش حمله‌ور می شدند، خسرو آشفته و خون‌آلود شمشیر کشید و مستانه به قلب سپاه دشمن شتافت.علی در لحظه اکنون تصمیمش را گرفت و از جای خود برخاست.