چرا وسواس سراغم آمده؟

بخاطر وسواس از زندگی افتادمباید یه نکته رو بگم: که وجود وسواس برای آدم ها خوبه چون خداوند برای خلق هر چیزی دلیلی داره.وسواس در مواقع خطر به ما کمک زیادی می کنه. برای مثال:وقتی میخوایم پول هامون رو توی بورس بذاریم ، این فکر به ذهنمون خطور میکنه که خدای نکرده ضرر میکنیم. برای همین خیلی بهتر میتونیم کارمون رو انجام بدیم تا سود کنیم جای ضرر.وقتی قصد سفر داریم این فکر به ذهنمون خطور میکنه که خونه آتیش میگیره برای همین حتما شیر گاز رو می بندیم یا به ذهنمون میاد که خونه رو دزد زده برای همین به شخصی اطلاع میدیم مواظب خونه باشه که دزد نیاد.وقتی کودک مان رو توی پارک میذاریم این فکر به ذهن مون خطور میکنه که فرزندمون راه خونه رو گم کرده یا کسی اون رو دزدیده.به همین دلیل مراقب فرزندمان در پارک هستیم.وقتی امتحان خاصی برای مدرسه یا دانشگاه داریم یا قراره کار خاصی رو در مدت خاصی برای شرکتی که در آن کار میکنیم انجام بدیم این فکر به ذهنمون خطور میکنه که به دلیل پشت گوش انداختن، آن کار را انجام ندادیم و آن درس را افتادیم یا از شرکت اخراج شدیم.به همین دلیل کار خود را به نحو احسن انجام میدیم.حالا وسواسی که من از آن صحبت میکنم یک اختلال روانیست.یعنی وسواسی که خداوند برای ما خلق کرده و به طور طبیعی همه آن را دارند، برای ما به نوع یک اختلال درامده و ما را آزار می دهد.اختلال روانی اگر ژنتیکی (اختلال موروثی) نباشد قطعا ناشی از اضطراب است.اگر وسواس را به مدت زیادی دارید پس درمانش هم همان قدر زمان بر است اما قطعا درمان داره و امید خودتون رو از دست ندید.وسواس هایی که ژنتیکی ان در حال حاضر درمان قطعی و کامل ندارند اما با روان درمانی و تکنیک هایی که یاد میگیریم قابل کنترل ان و جای نگرانی وجود نداره.وسواس هایی که ناشی از اضطراب هستند با رفع اضطراب ، قابل درمان هستند.برای هر کدوم از این نوع وسواس ها اگر پزشک تشخیص بده واسمون قرص تجویز میکنه.اول باید به روانشناس مراجعه کنیم بعد اگر تشخیص داد در کنار روان درمانی نیاز به قرص داریم به ما میگه که پیش روانپزشک بریم.نقش خانواده در این رابطه چیست؟خانواده باید فرد وسواسی را از نظر روحی و روانی حمایت کند.او را مسخره نکنند و الفاظ دیوانه، روانی را به او برچسب نزنند.سعی کنند اضطراب را برای فرد مبتلا به وسواس ایجاد نکنند و تا جای ممکن اضطراب در خانواده حذف شود.توجه داشته باشید که دعوا های خانوادگی، جر و بحث هایی که روزانه هر خانواده ای بابت قبض آب یا گرانی مرغ و .. دارد موجب اضطراب در فرد وسواسی می شود و وسواس او را تشدید می کنند.اگر فرد وسواسی کار و عمل وسواسی از خود نشان داد ، به هیچ وجه خانواده نباید کار و عمل او را تکرار کنند و یا عکس و العمل مثبت یا منفی نشاد دهند.درباره موضوعاتی که فرد وسواسی دوست ندارد درباره اش صحبت کند به اجبار درباره اش حرف نزنید .مثلا به او نگویید وای چقدر چاق شدی! خیلی زشت شدی! در درس هایت افت تحصیلی کردی! صدات خیلی زشته! چقدر اتاقت شلخته است! چقدر لباس های نشسته و کثیف داری! و ..باور کنید که فرد وسواسی همه ی این ها را می داند.اگر فرد وسواسی در درمان با نا امیدی مواجه شود ممکن است به افسردگی هم مبتلا شود.در عوض به او کمک کنید تا به خود تکانی دهد.مثلا وقتی می بینید چاق شده است به او بگویید بیا با هم ورزش کنیم.وقتی می بینید اتاقش نا مرتب است به او بگویید بیا بازی کنیم. ولی اول بیا اتاقت را مرتب کنیم. یا مرتب کردن اتاق هم می توانید به عنوان بازی انجام دهید.وقتی می بینید افت تحصیلی پیدا کرده به او در درس هایش کمک کنید و یا معلم خصوصی برایش بگیرید.توجه کنید که هرگز از الفاظ تو خیلی تنبلی، تو خیلی خنگی و درس را نمیفهمی استفاده نکنید.چون موجب اضطراب می شود.همچنین امتحان هایی که خواندن شان موکول به شب امتحان می شود یا رقابت های درسی که بین بچه ها در مدرسه رخ می دهد یا دوران کنکور ، اگر قابل کنترل نباشند موجب اضطراب می شود.شما به عنوان خانواده باید این موضوع رو به مدیر مدرسه و معلم های فرزندتان اطلاع دهید چون گاهی ممکن است معلم در درس های فرزندتان سخت بگیرد یا او را تنبیه کند و به او الفاظ خنگ، تنبل و هیچوقت ادم نمی شوی برچسب بزند.اگر چه تمام دبیران اینگونه پرخاش گر نیستند اما در بعضی مدارس چنین رفتار های خشنی بین معلم و دانش آموز رخ می دهد.همچنین مدرسه هم باید رفتار های خودش را کنترل کند تا موجب اضطراب در دانش آموز وسواسی نشود.مثلا مدرسه ی خود من، همیشه می گفت: دانش آموزان باید اول صبح در مدرسه حاضر باشند و ما دانش اموزان که با اتوبوس یا پیاده به مدرسه می رفتیم و در ترافیک می افتادیم و دیر به مدرسه می رسیدیم ، تنبیه می شدیم.حتی همین که تا مدرسه می دویدیم تا به موقع به صف اول صبحگاهی برسیم همین خودش برایمان اضطراب ایجاد می کرد.توجه داشته باشید اگر دانش اموز خطایی انجام میدهد یا نمی دهد ، هرگز اختلال وسواسش را به صورتش سیلی نزنید آن را بهش سرکوفت نزنید.این امر موجب این می شود که دانش آموز با خود فکر کند، وسواس او را از زندگی و درس عقب انداخته و یا وسواس موجب شرمساری اوست. که ممکن است دانش آموز افسرده شود.روی صحبتم با خانواده است:به فرزندتان بگویید وسواسی که دارد هرگز نباید موجب شرمساری اش شود و هرگز بابتش ناراحت و شرمسار نباشد. اتفاقا با افتخار به همه بگوید که وسواس دارد. البته اگر در موقعیت و جمع دوستانه ای احساس ترس و نگرانی دارد و احساس می کند ممکن است طرد شود هرگز از وسواسش صحبت نکند.اگر چه صحبت از وسواس هرگز نباید موجب طرد افراد وسواسی شود اما گفتنش به افرادی که ممکن است دانش آموز وسواسی را مسخره کنند صد برابر بدتر از نگفتنش است.اگر برایتان مقدور بود به طور شخصی با دوستان صمیمی فرزندتان درباره اختلال فرزندتان صحبت کنید و یا به معلم بسپارید که درباره اختلال وسواس سر کلاس به دانش آموزان اطلاعی بدهد و بگوید هر کسی که این اختلال را دارد اصلا خجالت نکشد و اگر وسواس دارد ، دستش را با افتخار بالا ببرد یا از جایش بلند شود تا دوستان و هم کلاسی ها با او آشنا شوند و یاد بگیرند چگونه باید با او رفتار کنند تا موجب اضطراب در او نشوند...صفحه مرا در ویرگول دنبال کنید چون قراره از وسواس بیشتر حرف بزنم. :)) بوس بهتونپست های قبلی هم مرتبط با وسواس هستند از خواندنش پشیمان نمی شوید.