موندن یا رفتن

مثل هر روز صبح تو ترافیک امیر اباد گیر کردم و بیشتر از هر وقتی تمایل دارم خودمو بی تفاوت به حرفای اقای راننده نشون بدم...جملشو با خانم دکتر شروع میکنه و با اینکه همه باید از این خراب شده برن ادامه میده ... اخرشم برای خودش تاسف میخوره که نمیتونه و باید بمونه. میگه چون پسر عمش ساکن فلوریداست و تونسته تو سه سال خونه بخره و اون نمیتونه رفتن بهترین راهه. به این فکر میکنم که چرا همه راننده تاکسی یا یه پسر عمه یا دختر عمه ساکن فلوریدا دارن.دوست دارم بش بگم اینکه هر روز روبه روی بیمارستان قلب پیاده میشم دلیل نمیشه دکتر باشم... یا اصلا به قیافم نگاه کن، از دکتر بودن همونقدری فاصله دارم که ابنبات چوبی گوشه لپ ام نشون میده. ولی چیزی نمیگم و اون هنوز فکر میکنه دکترم.. فکر میکنم اینجوری با ارزش تر بنظر میرسم و میذارم با خودش هر چی میخاد فکر کنه. از لحن حرف زدنش خوشم میاد... تفاوتی نداره براش یه خانم نشسته تو ماشینش یا مرد. خود خودشه...حرفایی در مورد بعضیا میزنه که دلمو خنک میکنه ولی خودشو جری تر. شایدم باید موذب شم از فحشاش ولی نمیشم.بار اول به حرفاش لبخند میزنم و بار دوم با گوشیم مشغول میشم تا تمومش کنه ولی بار سوم نمیشه... اینبار از کوره در میرم و میگم همه برن کی بمونه؟ خودمم حرفمو قبول ندارم، بخاطر اینچیزا نموندم که بگم اینقدر ادم وفاداریم به خاک و وطن... راستش و بخای خیلی وقته اصلا حسی بش ندارم یا حتی نمیتونم چطور میشه به جایی تعلق خاطر داشت که مثل یه جنس دست دوم همیشه اولویت اخری. ولی واقعا اگه همه دارن میرن لزوما تو ام باید بری؟اصلا از کجا معلوم درست باشه؟ اون لحظه فقط دست میندازم به وطنی که داشتنشو یادم رفته و اقای راننده بالاخره ساکت میشه...دیگه حتی خانم دکترم نمیگه بم.سعی میکنم خستگی صبحو با یه لیوان چایی کمتر کنم که استاد راهنمام میرسه... از مالیات زیادی که برای شرکت اومده شروع میکنه و میرسه به اینکه یه روزی پشیمون میشی از اینکه نرفتی... اینبار حرفی نمیزنم یعنی جرئت ندارم، ولی دوباره شک میکنم. از یکی از استادای دانشگاه میگه که قید مدرک دکتری و پنج سال درسی که خونده زده و رفته جایی که دکتراشو قبول ندارن به عنوان مهندس مشغول شده...خیلی پایین تر از رده اجتماعی و تحصیلی قبلیش، ولی پولدار تر و با موقعیت امن تر. نمیدونم پول مهم تره یا جایگاه...حتی ارزشگذاری ذهنمم اشتباه شده.بعد از ظهر دوباره دوست اقای خ پیام میده، فازشو درک نمیکنم... هر روز یه ساعت مشخص پیام میده از بدبختیای خودشو و خ میگه و بعد میگه بببخشید حالتو بد کردم و میره تا فرداش. ازم میخاد بیشتر با خ حرف بزنم چون خیلی نیاز داره به بودنم ولی نمیتونم. ازم میخاد دعا کنم بتونن یه روزی برگردن ایران و سرسری یه انشالله میگم. بعد حرف زدن ذهنم سر میخوره به اینهمه ناراضی بودن... مگه همین ادما یه روز تموم تعلقات و داشته هاشونو نذاشتن تا اونور دنیا به خوشبختی برسن...پس چرا اینقدر داغونن. وقتی به مشکلاتشون فکر میکنم میبینم این همه درد حق ادمایی نیست که چهارساله از زندگیشون دل کندن تا به اینجا برسن و هنوز هم خوشحال نیستن ...اینکه حتی نمیتونن دوباره برگردن و دل موندنم اونجاهم ندارن. وضع روحی من انگار خیلی بهتر از اوناست.با مامانم در مورد مهاجرت و اینکه از صبح داستان داشتم، حرف میزنم. میگم هر کی رسید گفت برو انگار به روز میخان ردم کنن و جای اونا رو تنگ کردم... حرفام مثل تموم حرفاییه که هر دختری با مادرش میزنه، همینجوری الکی انگار در مورد رنگ گلای فرش جدیده خونه خاله حرف بزنی، ولی مامانم بیش از حد جدی میگیره. میگه فکر تنهایی اونو نکنم و اگر دوست دارم تجربه کنم حتما اینکارو انجام بدم و میزارتم تو دو راهی....مگه قرار نیست بال پر زدنمو ببنده پس چرا جوری رفتار میکنه انگار رفتن درست تره؟دوباره به صفحه اقای خ سرک میکشم...دوست ندارم اینکارو کنم ولی میکنم. نسبت به چیزی که فکر میکردم و خودشم فکر میکرد، سرعت رشدش خیلی کند تره. وقتی به روحیات و تواناییش فکر میکنم میبینم ایران موفق تر بود انگار...چون برای رسیدن به خواسته اش باید میجنگید و همین مجبورش میکرد از همه بهتر باشه تا تو این سیکل معیوب باقی بمونه و درجا نزنه... دوست دارم ازش بپرسم چه فرقی داره پول خرید خونه داشته باشی و به خاطر مالیات نتونی بخری یا اصلا پولم نداشته باشی...میدونم مقایسم درست نیست. انگار بخای بگی چه حسی داره چشم داشته باشی ولی تاریک باشی نببینی و اصلا کور باشی. ولی خب بی منطق تر از این حرفام. دلمو خوش میکنم به اینکه منم با سگ دو زدن تو همینجا همون موقعیت اون و پیشرفتشو دارم ...چه فرقی داره اون حالش از نبودنش بده منم از بودنم.اخر شب تموم فضای مجازی رو شخم میزنم برای پیدا کردن یه اشنای داخل ایران که از قضا موفق شده...هیچ کدوم از اشناهام نیستن، از بیست نفر همکلاسی مدرسم فقط سه نفر ایرانن که به جز خودم از اون دو نفر هیچ نشونه ای پیدا نمیشه. همکلاسیای دانشگام یا چیزی نشدن یا همه رفتن و بازم در برابر چیزی که میخاستن چیزی نشدن. دلم میگیره از این همه درجا زدن خودم و اطرافیانم. میدونم دوباره فردا هم تو این لوپ رفتن یا نرفتن گیر میکنم و از همین الان خسته ام.10 شهریور 1402