چرا ایران عقب، مانده است؟

برخلاف تصورات عامه مردم، ایران کشوری عقب مانده نیست بلکه عقب، مانده است. کشوری که عقب مانده است، دچار ضعف در منابع طبیعی و انسانی است و ضعف انسانی، ناشی از نبود استعداد های جوان است. اما کشوری که عقب، مانده است، به لحاظ منابع طبیعی و انسانی غنی است و استعداد های فروانی را در خود دارد. اما فقط تعداد محدودی از آن ها را با مدیریت غلط پرورش داده اند و تنها تعداد کمی از آن ها به موفقیت چشمگیری دست پیدا می کنند، چنین کشوری قربانی باور های افراطی و مدیریت های غلط و پیروی از تئوری های غلط اقتصادی شده است. ایران به لحاظ اقتصادی در شرایط به شدت نامطلوبی قرار دارد و این نتیجه سیاست های غلط در هدایت کشور است. هر کشوری که عقب، مانده است، در ظاهر عقب مانده نشان می دهد و این به علت بی توجهی به امکانات و شرایط جامعه است. کشور ایران نیز ممکن است به همین علت عقب مانده به نظر برسد، در صورتی که عقب، مانده است. کشوری که عقب مانده باشد، حداقل نیازمند یک نسل کارآمد است که با آموزش و فرهنگ سازی در طول سی سال به کشوری مستقل و مفید و پیشرفته تبدیل می شود. چگونگی این عمر مرتبط با آموزش است، پرورش استعداد ها و عامل مهم تر هدایت آن ها از اموری است که می تواند شروعی برای تغییر در یک ملت باشد. موردی که در مورد سیاست های غلط اقتصادی در ایران مطرح است حدود صد و بیست سال خود یک تئوری اقتصادی بوده است. زمانی که ریاضیدان بزرگ، جان نش، برنده جایزه نوبل اقتصاد ایده جدیدی را مطرح کرد، اقتصاد در اکثر نقاط جهان تحت تاثیر آن قرار گرفت و یکی از کشور هایی که این تئوری را نپذیرفت کشور ایران بود. تئوری به این می پرداخت که فرض کنیم در یک تیم شش نفره قرار گرفته ایم، این یک تیم اقتصادی است و بطور مثال می تواند شش شریک یک فروشگاه باشند، در این صورت برای پیشرفت دو حالت وجود خواهد داشت، پیشرفت گروهی و فردی. تئوری ای که صد و بیست سال اقتصادی بود،پیشرفت فردی را مدنظر قرار می داد. برای مثال اگر یکی از شرکا شرکتی را می شناسد که می تواند پول های خود را با سود بالایی سرمایه گذاری کند، به پنج شریک دیگر معرفی نکند و خود به تنهایی از آن سود ببرد تا سرمایه او در مقابل دیگر شرکا افزایش یابد و در نتیجه به لحاظه مالی پیشرفت داشته باشد. جان نش کار دیگری را به آن شریک پیشنهاد داد؛ به فکر پیشرفت خود و گروه خود باشد، اگر آن شریک دیگران را به آن شرکت معرفی کند و آن ها نیز سرمایه گذاری کنند سودی که در حالت قبلی حاصل می شد، شش برابر می شود و اگر این پول در پیشرفت فروشگاه بکار گرفته شود، شرکت پیشرفت فراونی می کند و شش برابر حالت قبل پیشرفت مطلوب تری را نتیجه می کند. در ایران چنین سیاستی تنها در ابعاد کوچک وجود دارد و اکثر افراد به فکر پیشرفت فردی هستند. برای پیشرفت جامعه ای مانند ایران که عقب، مانده است، شرکا مردم ایران در نظر گرفته می شوند و پیشرفت کشور مدنظر قرار داده می شود. اگر از مردم سوال شود که یکی از آرزو هایشان را من باب آینده بگویند، آینده ای بهتر برای فرزندانشان را نقل خواهند کرد و نه پیشرفتی برای ایران که منجر به پیشرفت فرزندان آن ها شود. بزرگترین مشکلی که مردم ایران را تهدید می کند، افکار آنان است. کشور به چهار دسته از مردم تقسیم شده است؛ عده ای که متعصب هستند و کاری که هرچند غلط باشد را از سوی حکومت خود می پذیرند و مهم ترین حامیان حکومت هستند. گروهی دوم افرادی هستند که نسبت به وضع موجود واکنش نشان نمی دهند و تنها پیشرفت در سطح خانواده را کافی می دانند. گروه سوم افرادی هستند که به لحاظ اقتصادی اطلاعاتی ندارند و با اطلاعاتی که از چندین رسانه مطالعه کردند، خود را اقتصاددان می دانند، فارغ از اینکه این گروه مضر ترین قشر جامعه هستند، بزرگترین قشر نیز هستند. گروه چهارم و آخرین گروه افراد روشنفکر هستند، افراد روشنفکر خود به دو نوع زندگی می کنند؛ از وضع موجود آگاه هستند و چیزی نمی گویند و یا آگاه هستند و صحبت می کنند. با نگاه به این چهار گروه می توان دریافت که اطلاعات اقتصادی کشور بسیار پایین است و جامعه نسبت به وضع موجود آگاه نیست و یا آگاهی او غلط است. نکته بعدی که مسئله و ضعف بزرگی در کشور است،‌ متمرکز بودن پول و قدرت در دست افرادی است که احساس ناسیونالیستی ندارند و ملی گرایی را پاک فراموش کرده اند، یارانه دروغ بزرگی است که بهانه پراکنده کردن پول به مردم داده می شود. مشکلات مانند دومینو هستند، یکی پس از دیگری وارد اقتصاد می شوند. بنابراین باید مانند دومینو با آن ها رفتار کرد؛ به نوعی مشکلات را شناسایی و سپس قبول کرد و بعد تصمیم به اصلاح هدایت شده آن گرفت. مردم ایران بی فرهنگ نیستند، بلکه فرهنگ غلطی دارند و حکومت ایران بی سیاست نیست، سیاست غلطی را در پیش گرفته است. اگر آموزش تغییر کند، فرهنگ تغییر می کند. اگر فرهنگ تغییر کند سیاست های مردمی و تئوری اقتصاد مدرن در ایران معرفی می شود و در نتیجه با برداشت بیشتر از منابع طبیعی، فرصت های شغلی جدیدی ایجاد می شود و مشکل بیکاری نیز برطرف می گردد و در همین هنگام تمرکز از روی چنین مشکلاتی برداشته شده و به استعداد های ایران توجه می شود. اگر دقت کرده باشید نحوه برخورد نیز مانند دومینو بود، هر عملی نتیجه عمل دیگری بود. چنین کاری به سادگی گفتنش نیست و کشور های زیادی این مراحل را طی کرده اند. نمونه بارز چنین کشور هایی، کشور سنگاپور است که با تغییر آموزش خود پیشرفت های چشمگیری در هر زمینه داشته است. مشخصا به مطلب ذکر شده، از دیدگاه شما مشکلاتی وارد است؛ خوشحال می شوم آن ها را با بنده به اشتراک بگذارید. در صورت رضایت لایک کنید!