چه اتفاقی می‌افتد؟

چه اتفاقی می‌افتد؟چه می‌شود که دیگر با یک موسیقی ارتباط نمی‌گیری؟دلیلش چیست که دیگر آن احساسات زیبای اولیه، آن انرژی که تورا می‌گرفت و با وجود شب نخوابیدن‌ها و سرکوفت شنیدن‌ها، با وجود، باز هم تلاشش این باشد که اکنون تو زیبا و خوشخط بنویسی!دلیلش چیست که آن احساس دست از سرت برمی‌دارد؛ جوری که موسیقی، روی دور تکرار، درحال پخش شدن است اما تو دیگر در آن حال و هوا نیستی. او می‌رود یا تو رفته‌ای؟ چند کلمه به صورت رَمزوار، سراغ فکرم را گرفتند! همین چند دقیقه‌ی پیش بود که گفتند چند عامل بیشتر نمی‌تواند دلیلِ این اتفاق باشد. می‌پرسی چیست! معطلت نمی‌کنم؛ پس خوب گوش کن!خستگی و فراموشی (حواسپرتی را داخل پرانتز می‌نویسم!)گمان می‌کنم بیراه هم نیست. اگر آن احساس لذت‌بخش بود و... چرا از آن خسته شده‌ام؟ نکند خوشیِ زیاد، زده‌است زیر دلم!برویم و سری هم به دومین رمزواژه بزنیم یعنی فراموشی! چه چیزی باعث می‌شود که فراموش کنم آن احساس، زمانی لذت‌بخش بوده‌؟ زمانی نه بسیار دور، همین چند دقیقه‌ی پیش که گزینه‌ی تکرار را موزیک پلیر فعال کرده و تصمیم گرفتم بجای گوش دادن به چند موسیقی، یکی را چندبار گوش بدهم!این یکی، خود جای خیلی صحبت دارد! چه چیزی باعث می‌شود که تصمیم بگیری تا از یک تکرار لذت ببری؟ که انتخاب کنی هر لحظه بعد از باز کردن چشمانت، با همان تصویر مواجه بشوی که دیروز هم آن را دیده بودی؛ همینطور روزهای قبل‌تر! نکند پای واژه‌ای دیگر در میان است؟ نمی‌خواهد بگویی که این قصه سر دراز دارد؛ منتظر جواب نمی‌مانم، چون هرچه هست، آنقدر نیرومند است که دستِ مرا گرفته و در این ساعت از شبانه‌روز وادار به نوشتن و پیگیری کرده‌است: شبیه یک کاراگاه به دنبال کشف سرنخ!دور نشویم! از تکرار صحبت می‌کردیم که عامل و دست‌نشانده‌ی فراموشی بود، که خود نیازمند واژه‌ای دیگر برای دیده شدن است!بدونِ فوت وقت می‌رویم سراغ اصل مطلب: منظورم نیاز بود!نیاز؟!آری نیاز. چه چیزی به جز این عبارت قدرتمند وجود دارد که باعث و بانی این امر شود تا تو شیفته‌ی یک عادت شوی! نیاز؛ نزدیکتر از این عبارت به ذهنم خطور نکرد. به دور از توصیف و واژه‌سرایی، نیازست که دست تورا می‌گیرد و می‌نشاند پشت میزِ تکرار، تا ناخواسته به تنها چیزی که قادر به فکر کردن هستی، یک‌جور عادت باشد؛ حال از هر شکلی، فرقی ندارد. در هر موقعیتی، عادتی لازم به همان شرایط!آیا قرار است بعد از این واژه، سراغ واژه‌ی دیگری را هم بگیریم! یک اقرار: ذهنم هنوز هم کنجکاو است ؛ معتادگونه، دنبالِ سرنخی دیگرست. به همین کلمه بسنده نمی‌کند؛ حتی با وجود اینکه چشم‌هایم درحال سوزش اند! انگار که اینبار قصد تمام کردنِ متن را ندارد؛ یا شاید هم به سبکِ قدیم تمام نکردن را قصد دارد!بیایید و چند دقیقه‌ای را وِل بچرخیم تا حواسم سرجایش بیاید: آری حواسم پرت شده است!پچ پچ نکنید! می‌دانم، واضح شنیدم که گفتید پرانتز! کدام پرانتز را منظورتان است؟ پرانتزِ چند خط قبل. همان که درونش را با حواسپرتی پر کردام!نکند شما هم با من هم عقیده‌اید؛ که پرانتز را باز کنم تا آزادانه خودش را توصیف کند! ایرادی نیست؛ هرچه باداباد! فعلا که ذهنم خاموش شده و قلم در دستانِ شما می‌چرخد! بنویسیم حواس‌پرتی؛ ببینیم چه می‌شود!بنظر شما به این‌یکی هم به شیوه‌ی دیگری‌ها رسیدگی کنیم یا... نتایجِ قبلی زیاد باب میل نبود!؟نیشخند لازم نیست، هم خود می‌دانم که اگر قابل قبول بودند، سراغ حواس‌پرتی را نمی‌گرفتید. اما چرا اینگونه به ماجرا نگاه نمی‌کنید، که اگر همین تلاش‌های به ظاهر بی‌اهمیت و اشتباه نبود، اکنون به دنبال تحقیق، در این پاراگراف نبودیم. شاید باید یک سری استدلال را می‌شنیدیم که به دَرِ بسته‌ای بخوریم، تا به این شک کنیم که ممکن‌ست کلیدش در دست حواسپرتی پیدا بشود. آن هم تازه ممکن است!با این‌حال، من مخالفتی ندارم. شما هم، عقیده‌ی خودتان را دارید! بیایید وقتمان را جای مناسب دیگری صرف کنیم. ها!درحالِ بررسی دلیل یا دلایلی بودیم که باعثِ عدم تمایل به گوش دادن موسیقی‌ای شده ‌بود، که به دلیل مورد علاقه بودن، درحالتِ تکرار قرار داده‌بودم! بعد از چند دقیقه صحبت راجع‌به یک سری دلیل، که می‌توانستند در لیست پاسخ قرار بگیرند، با کمی کلنجار، بلاخره گذرمان به عبارتی به نامِ حواسپرتی رسید‌. کاری به چون و چرایش هم نداریم؛ سوال اینجاست که این کلمه، چگونه می‌تواند باعث این رفتار در من بشود:حواسم پرت بشود و دیگر تمایلی به ادامه دادن آن حالت را نداشته باشم؛ کجا پرت شود!در مکانی پرت شود که دنبال دلایلی محکم‌تر از آن علاقه به گوش دادن موسیقی بگردم؛ یا برعکس دلیلی پیش پا افتاده! در این بین، چیزی شبیه به خستگی به چشم می‌خورد!این یعنی، این یکی (حواسپرتی) آنقدر خودخواه نیست که تمامِ توجه را به خودش جلب کند؛ که همه‌ی دلایل را به نام خودش ثبت کند. اووم! چقدر جالب. ظاهرا در دنیای واژگان، قانونِ دیگری حاکم است؛ که خیلی برایم تازگی دارد اما فعلا موضوعِ بحث، چیز دیگری است!خب. کجا بودیم! گفتی در دنیای حواس‌پرتی، خستگی هم دیده شد! خستگی به معنایِ کلمه، یا چیزی که فقط بوی آنرا بدهد؟ چه شد که این را احساس کردی؟ اصلا با چشمان خودت دیدی یا ققط لمس کردی، یا اصلا شنیدی؟ صدایی را از دهان کسی... چون قطعا خودت در جریان این موضوع هستی که شنیدن کی بود مانند دیدن! حق بده که نگاهی همه‌جانبه به ماجرا داشته باشیم! انصافا بعد از این‌همه حرف، معقول‌ترین کار، حصول اطمینان است!نه!!! اصلا‌. ایرادی که ندارد هیچ؛ اتفاقا موافق هم هستم! چون خودم هم شدیدا کنجکاوم که زودتر متوجه اصلِ ماجرا بشوم!خب سوالتان چه بود؟ ها! آری. بهترست اینگونه بگویم که، بیشتر شبیه به لمس کردن بود! اما از آن مدل لمس کردن‌هایی که به دیدن نزدیک‌ است؛ لمسی از نوعِ نیاز! شبیه به نیازِ یک کورِ تشنه، در جستجوی سرچشمه!لمس کردم که کلمات، ژستِ خستگی دارند! تعریف‌ها خسته می‌شوند که انسان تن به حواسپرتی می‌دهد. ( باز هم داخل پرانتز می‌گویم که احتمالا تمامِ واژه‌ها به یکدیگر مرتبط هستند. اما تنها اشاره‌ای کوتاه کردم که این نکته را هم مدنظر داشته باشید!) خسته که می‌شوی، نیاز به استراحت پیدا می‌کنی؛ پس سراغِ راحتی را می‌گیری. سپس تصمیم بر این می‌شود که خودت را به یک فنجان آرامش دعوت کنی: که می‌تواند خواب باشد، قطع کردنِ موسیقی یا آبی به دست و صورت زدن یا‌...واژه‌ی دیگری را هم لمس کردم که بد نیست آنرا هم با شما درمیان بگذارم: ظرفیت! زمانی تصمیم به باز کردنِ درهایِ مغزت می‌گیری و اجازه می‌دهی که انرژی به صورت کلمات، موسیقی یا هرچیز دیگری وارد آن بشود. تو در بهترین حالت، یک انسان هستی و در آماده‌ترین شکل، مغزت دارای یک حد تعریف شده و ظرفیت است؛ و هنگامی که جسم و احساس بعلاوه‌ی نیروی فکرت، به اندازه‌ی کافی از این انرژی خارجی تغذیه کرد، دریچه را می‌بندد!این عکس‌العملِ غریزی، در انسان‌های مختلف، با ظرفیت‌های متفاوت، پاسخِ متمایزی هم دارد! شخصی می‌خوابد، درحالی که دیگری، قهوه می‌نوشد و هردو را هم می‌توان مشترکا به خستگی، فراموشی، یا حواس‌پرتی ربط داد!البته از بدشانسی، شخصی هم مانند من، کنجکاو می‌شود تا از چندوچونِ ماجرا سر در بیاورد و فلسفه‌بافی کند. یک‌سری تعریف سر هم کند و به خوردِ شنونده بدهد! گمان نمی‌کنم، به دنبالِ تایید کردن استدلال‌هایی که تا به این سن بلد شده‌ام باشم، تنها این را می‌دانم که اگر نمی‌نوشتم، نمی‌توانستم سراغِ کار دیگری را بگیرم.نکته‌ی جالب اینجاست، اکنون که درحالِ صحبت هستم، متوجه شده‌ام، نزدیک به دوساعت است که درحال نوشتنم و حواسم پرت شده‌است که موسیقی اِبی_پوست شیر درحالتِ تکرار قرار دارد. همان عامل این‌همه صحبت!