پریشانواره های بی گاهی...

قرار بود امشب قصه بنویسم و از آن حکایات جاده ای و سفرهای قرن ها پیش تَرَم با او یاد کنم... یا این که لااقل یادداشت های «گاه بی گاهان» ام را جمع و جور کنم و یک قسمت جدید فراهم آورم و...خلاصه از همان قبیل قول هایی که می دهم...بس که خیالم می رسد مهربانم خیر سرم... ولی از عهده برنمی آیم و شرمساری می برم...این که پاییز می آید و عاشق تر از پیش ام می کند البته حقیقت دارد... مگر خود شاعر نمی گوید که «پاییز بهاری است که عاشق شده است»...و این که غروب های جمعه مُهلک است و «خون می چکاند به جای باران» هم قابل انکار نیست...ولی هیچ یک از این حقایق موجب نمی شود که مسئولیت های ناگزیر و تمام نشدنی دانشگاهی دست از سَرَت بردارد و بتوانی یک دلِ سیر عاشقی کنی با خیالاتت که مثلِ ابرَک های بالای سرِ شخصیت های داستان های مصوّر می آید سایه کند بالای سرت ولی از تلاطمِ و هجمۀ ابتذالات دغدغه وار روزمرگی... می پراکند... و محو می شود... اصلاً قصد ندارم با تکرار این موارد موذی، حال و هوای یک شب پاییزی خونبار را مشوش تر ازین کنم... ولی... اعتراف می کنم که تقریبا تمام روز را صرف خواندن و یادداشت برداری از مطالبی کرده ام که هیچ ربط خاصی به هیچ یک از فصل های سال هم ندارد و در هر وقتی درست به اندازۀ زمان دیگری کسالت بار و فرساینده و بی معنی می نماید...هر چند به خودم قول داده ام اگر نق و نوق و گله و شکایتی از دست و زبانم سر زند، فقط عاشقانه باشد... خدا می داند که از خیال او دیگر هیچ شکایتی ندارم... باران که باشد... پیچش گیسوی باد در انگشتان سبز تبریزی ها که باشد... آسمان آبی و سپید و طبق طبق کاج های پشت سنگچین های دوردست که باشد... یعنی باز من آوارۀ بیابان پرورم ... بیست ساله ام... و «شهر بی تو مرا تنگ می شود»...اما اگر بخواهم احساسات درونی خودم را جدّی بگیرم، همیشه انگاری یک جاهایی حاضر بودم که به حضورم نیازی نبود... در خانۀ پدرم و زن جدیدش... تابستان ها در خانۀ خانمجانم با آن همه مهمان های رنگارنگ از جماعت دلبندان خودمانی تر... حتی در کلاس «مقدمات فلسفه»ی خود تو در آن بعد از ظهر لطیف ابری پاییز سال هزار و سیصد هفتاد و چند... که خیلی زود هم طردم کردی و احتمالاً نمی دانستی تا شب چقدر باران می آید... و من چقدر پابه پا می شوم پنهانی زیر سایه سار خیس مجنون پیر... تا تو با چتر سیاه و بارانی سپیدت بیایی و بگذری... تا با دلنگرانی بپرسم "چرا فکر میکنید مقدمات فلسفه به کار من نمی آید؟"... و این تکرار جمله ای بود که ضمن آن اخراج نزاکت آمیز و سرد و غیر قابل مقاومت خودت به نرمی گفته بودی...ولی در اصل دلم می خواست بپرسم که چرا فکر می کنی در کلاس ات فقط من زیادی ام؟... و تو باز خیلی ساده نشناخته بودی ام... از آن طور نگاه کردنت دانسته بودم... با آن نیم لبخند پرتردیدی که معصومانه بالایش تند تند پلک می زدی... و صدای بم آبنوسی سنگین ات که کمی از سرما یا خستگی خش دار شده بود... اول فقط با خوش رویی دیرپای درمان ناپذیرت گفته بودی..."خوب البته درس مقدمات فلسفه پیش نیاز برخی واحد هاست... که احتمالا آموزش گروه بهتر از من می دانند"...ولی _علیرغم تو_ من خیلی خوب می دانستمت که سال آخر فوق لیسانست را می گذراندی و آن سال برای نخست بار چند کلاس فوق برنامه را به دستیاری دکتر ریاحی اداره می کردی...پس از چند لمحه که دیگر نمی دانستم چه بگویم... آهی کشیده و زیر لب به خودت خندیده بودی... با آن اطوار معصومانه و سینمایی معمولت، یک لحظه پشت دستت را فشرده بودی روی زنخدان قشنگ چانه ات و بعد با انگشت اشاره حرکتی کرده بودی که یعنی یادم آمد هان!...و بعد با خوشرویی غلیظ تری گفته بودی..."شما را از کلاس بیرون کردم... می دانید؟ ...برای کسی که در کلاس مقدمات فلسفه خوابش ببرد توصیه های بهتری هم دارم..."پرسیده بودم..."چه توصیه ای؟"آن وقت دیگر نگاهِ خیلی عجیبِ آبی ارغوانی ات را صاف انداخته بودی توی چشمهام و در آمده بودی که:..."عاشقی کردن... هنر..."و من یکدفعه مثل دیوانه ها گفته بودم:"نقاشی هایم را هم ولی دوست نداشتید به نظرم..."بدم می آمد که نمی شناختی ام... دلم می خواست یک طور اهانت باری تو را و بیشتر خودم را رسوا کنم..."من همان پسر روی پل چوبی ام... که شنا خوب بلد نبودم... که تا کلیسا دنبال شما آمدم و سؤال داشتم... دوست دارم سر کلاس ها باشم... اگر امکان دارد توصیه دیگری برای من داشته باشید"...و البته نگفته بودم چون دیگر هیچ طریق دیگری برای پیوستگی با تو به خیالم نمی رسد...و بعد تو یکدفعه خیلی جدی نگاهم کرده بودی... انگاری حتی همدلانه...و نوری توی چشم هات طالع شده بود حاکی از آشنایی ...و لبهات به آن حالت تأمل آمیز معمول کمی جمع شده بود شبیه وقت هایی که می خواستی گفتمان فلسفی تازه ای را به میان آوری... ولی بعد فقط گفته بودی:"هوا خیلی سرد است و تو داری می لرزی. توصیه می کنم بروی خانه یک نوشیدنی داغ بنوشی قبل از آن سرما بخوری"...