یک داستان شاید (۹)

« به یه خرس سفید قطبی فکر نکن! » هه! من بیشتر بهش فکر میکنم؛ شمام همینطوری هستین! اصلا قانون توجه همینه! از هرچی فرار کنی، بیشتر بهت نزدیک میشه و برای من نزدیک شدن به خونه‌ی قربانی همین حکم رو داشت. با هر قدم، امیدوار و بعد توی قدم بعدی، بلافاصله ناامید میشدم و باز... ولی چیزی که واضح بود، این بود که من نمی‌خواستم وایستم. می ترسیدم، می‌لرزیدم ولی ادامه می‌دادم. سرم رو بالا آوردم و خودم رو روبروی خونه‌ی قربانی دیدم. مکث نکردم و شاسی زنگ رو فشار دادم. کسی در رو باز نکرد. دوباره امتحان کردم، بازم هیچ اتفاقی نیفتاد. از صددرصدِ نیرویی که وجودم رو دربرگرفته بود، نود درصدش با رفتن موافق بود و من گوش به فرمانِ اون ده درصدِ باقیمونده بودم. پارچه‌های سیاه، دور تا دورم رو پر کرده بودن. صدای قرآن از مسجدی که در نزدیکی اونجا بود میومد. ساعت نزدیک ظهر بود و کوچه تقریبا خلوت بود و من هنوز پشت در معطل بودم. مرحله‌ی بعدی چی بود؟ فکر اینجاش رو نکرده بودم. باید می‌رفتم و توی یه وقت مناسب دیگه برمی‌گشتم؟ سرم رو برگردوندم و نگاهی به دور و برم انداختم که حرکت یه پرده که متعلق به خونه‌ی پشت سرم بود، توجهم رو به خودش جلب کرد. انگار کسی از پشت اون پنجره، من رو زیر نظر گرفته بود. گویا حضور یه غریبه توی اون محله، چیز معمولی نبود. این یه حس دوطرفه بین من و اون شخص بود؛ اینکه هردومون دنبال جواب یه سوال بودیم. ولی کی باید برای به جواب رسیدن پیشقدم میشد؟ گوشی رو از داخل کیفم بیرون کشیدم که خودم رو سرگرم یه کاری نشون بدم. توی اون لحظه، واقعیت این بود که من نمی‌تونستم بیشتر از این توی یه محله‌ی غریبه و خلوت وایستم. وقتش رسیده بود که یکی از اون تصمیم‌های فی‌البداهه رو می‌گرفتم. نمی‌خواستم یه ساعت بعد، زیر فشار حمله‌ی افکارم لِه بشم. افکاری که همه‌ی حرفشون این بود که چرا کاری نکردی؟ تو که می‌تونستی... چرا نرفتی در اون خونه رو بزنی... چرا فلان و چرا بَهمان! کلا سیستم افکار من این شکلی هستن؛ اینجوریه که همیشه می‌دونه کار درسته چیه و اون رو انجام نمیده چون سخته و درست وقتی از مهلکه فرار کرد، شروع میکنه به سرزنش! تا بوده همین بوده و من در اون لحظه، انقدر از تکرار این اتفاق می‌ترسیدم که تشخیص ندادم کار درست چی می‌تونه باشه پس به اولین فکری که به ذهنم رسید عمل کردم و اون حرکت به سمت مقصد بود. زنگ در رو زدم و این بار طولی نکشید که صدای باز شدن زبونه‌ی در اومد و من برخلاف تصورم، یه آدم پیر و از کارافتاده رو ندیدم؛ یه دختر با ظاهری که بهش می‌خورد هم سن و سال خودم باشه، روبروم وایستاد. ساکت فقط توی چشمام خیره شده بود. من با یه لبخندِ ساختگی _ که بیشتر از روی ترس بود. خودتون حدس میزنید چرا دیگه! _ یه سلام تحویلش دادم. سرش رو به زور تکون داد. مستقیم رفتم سر اصل مطلب: « ببخشید شما میدونین آقای قربانی کجا هستن؟ من از بستگان‌شون هستم. هرچی زنگ زدم کسی در رو باز نکرد. » چیزی از ظاهر قبلیش تغییر نکرد؛ همچنان بهم زل زده بود. یه نگاه سَرسَری به ظاهرم انداختم. شاید سر و وضعم مناسب اون اطراف نبود. نمیدونم، این تنها فکری بود که به ذهنم می‌رسید. کم کم داشتم خداحافظی می‌کردم که خیلی سرد جوابم رو داد: « چطور فامیلشونی و نمیدونی الان کجان؟ » قبل از اینکه به مِن مِن بیفتم، صدام رو‌صاف کردم و قابل باورترین دروغی که می‌تونستم بگم رو تحویلش دادم: « حق با شماست. میدونید من کارمند حلال احمر کار هستم و توی مأموریت بودم. خودتون که از شرایط با خبرین! » نفسی پُرصدا کشید. ابروهاش رو بالا انداخت و یکم خنده چاشنی چهره‌اش کرد _ البته از اون تمسخرآمیز هاش! _ گفت: « این روزها زیاد خونه نیستن. بعد از اون اتفاق، اینجا سوت و کورتر از اونی که بود شد. » نمی‌تونستم سوال‌های خصوصی‌تری بپرسم؛ اینجوری شک می‌کرد. ولی خب مگه میشد سوال‌هایی که حسابی ذهنم رو درگیر خودشون کرده بودن رو توی ظاهرم قایم کنم! نه، من نمی‌تونستم. مهمترین‌شون این بود که چرا اون خونه قبل‌تر از این اتفاق هم باید سوت و کور می‌بود؟ این به کنار، چطوری می‌تونستم آدرس خونه‌ی مریم ستوده رو پیدا کنم؟ _خونه‌ی خودش، خونه‌ی خانواده‌اش _ حالا اونی که ساکت شده بود من بودم که به لطف شانس، به یه آدم پرحرف برخورد کرده بودم و کم‌حرفیم باعث شک اون نشد. از لابلای حرفاش شنیدم که آدرس مزارِ مریم رو داد؛ اینکه اونجا می‌تونستم خانواده‌ی قربانی رو پیدا کنم. تا همین‌جاش هم خوب پیش رفته بودم. نباید بیشتر از این لِفتش می‌دادم. اَزش تشکر کردم و برگشتم. ترسِ لو رفتن و سوال‌هایی که به جواب نرسیده بودن، باهم قاطی شده بودن و داشتم آدرس مزار رو فراموش می‌کردم. اون رو خیلی زود وارد گوشیم کردم. در همین حین هم به پشت سرم نگاه کردم. کسی نبود. انگار اون خیلی کمتر از من به درد فضولی دچار بود یا شایدم باز... به محض اینکه به خیابون رسیدم، برای اولین تاکسی دست تکون دادم و از اونجا دور شدم. فقط یادمه کلمه‌ی دربست از دهنم درومد. نمی‌دونستم آمادگی رودررویی با خانواده‌ی قربانی رو داشتم که با شنیدن صدای راننده تاکسی، ناخواسته آدرس مزار رو بهش دادم. شیشه رو دادم پایین تا هوای تازه بهم بخوره. تاثیر کافئین و گرسنگی، هرکردوم ذهنم رو به سمتی جداگانه می‌کشوند. این شد که جلوی اولین دکه‌ی اغذیه فروشی پیاده شدم و یه خوردنی گرفتم و به راهم ادامه دادم. به قول قدیمی‌ها باید خون به مغزم می‌رسید! من وارد بازی‌ای شده بودم که خروج از اون، ممکن نبود و اهرمِ این فشار، هیچ شخص خارجی‌ای نبود، _ حداقل تا اون موقع! _ بلکه از درون خودم بود؛ ذهن خودم. پیدا کردنِ مریم ستوده و سر در آوردن از حقیقت، تنها چیزی بود که بهش فکر می‌کردم؛ محرکی که شجاعتِ چشم‌پوشی از هر ترس احتمالی رو بهم می‌داد. درحال جویدن بیسکوییتم بودم که به مرحله‌ی بعدی داستانم رسیدم؛ تاکسی جلوی ورودی مزار ترمز کرد. با خونسردی پیاده شدم. پلاستیک بیسکوییتم رو داخل اولین سطل آشغالی که انداختم. از روی تابلوهای راهنما، خودم رو به سرویس بهداشتی رسوندم. جلوی آینه، دستی به سر و وضعم کشیدم و رفتم تا فاتحه‌ای نثار روح اون تازه‌-درکذشته کنم.