تبعات یک عشق

.. همه ی آدمها یک روزی یک جایی عاشق شده اند یا خواهند شد .این شتریست که در هر خانه ای خوابیده !داستان من هم مثل همه ی داستانهاست اما شاید برای بعضی ها تازگی داشته باشد ! شاید شنیده باشید "عشق پیری گر بجنبد سر به رسوایی زند" . اما به نظرم عشق جوانی هم آتش بر زندگی میزند ...ما بچه های عجیب و غریب دهه شصت از عشق هم فراری بودیم ، نسل سوخته ما در عشق هم شکست های زیادی خورد و مشکلات زیادی را طی کرد .. در میان همه‌ی دهه شصتی ها من یکی از همه سوخته تر بودم چون بعد از کلی کشمکش خانوادگی و مهاجرت به کنکور رسیده بودم و باید مادر را به آرزویش می رساندم ! زمستان سال 1378 – تبریزدیپلم گرفته بودم و قرار بود یکسال پشت کنکور بمانم تا بهتر و بیشتر درس بخوانم! روزها تند و تند پشت سر هم می آمدند و میرفتند در این میان اتفاقی افتاد که تمام زندگی مرا متحول کرد !اتقاقی که از دزدیده شدن کامپیوترم شروع شد و به یک عشق مبدل شد . در آن زمان پاساژ تربیت تبریز بازار کامپیوتر شده بود و هر کسی که از مادرش قهر میکرد می آمد تا قطعات کامپیوتری بفروشد ..پدر بعد از دیپلم برای من کامپیوتر خرید و طبق قرارداد تا یکسال گارانتی روی این دستگاه مهر خورد (ای کاش نمی خورد) بعد از مدتی متوجه شدم که CD ROM دستگاه خراب است بنابراین برای اصلاح و یا تعویض قطعه به فروشنده مراجعه کردم تا زودتر این مشکل حل شود ..قرار بود فردای آن روز کیس را تحویل بگیرم که فردای آن روز مرد فروشنده با چشمانی گریان از دزدیده شدن کیس من خبر داد و ...کیس من رفته بود البته به دست طلب کارها و داستان دزدی فقط چیزی بود که دل ساده من باور کرده بود . در این میان دربین جمعیت مهندس جوان و خوش تیپی نزدیک آمد و بعد از سلام و احوالپرسی برای آرام کردن اعصاب همه ، شماره تماسی گرفت تا برای تحویل کامپیوترم با من تماس بگیرد.گرچه تا یکسال از کامپیوتر من خبری نشد و همین پیگیری ها و رفت و آمدها باعث عشقی شد که 5 سال از بهترین روزهای زندگی مرا نابود کرد.کیان پسر خوب، مودب و تحصیل کرده ای بود که خیلی شوخی میکرد و پر از انرژی بود. هر بار به بهانه ای مرا به مغازه می کشاند و از کامپیوترم خبری نمی شد. هر بار به بهانه ای به مغازه اش میرفتم و دست خالی برمی گشتم . هر سال کلی کنکور میدادم و به نتیجه نمی رسیدم شهرهای دور ، نه! من از عشقم دور نمی شوم .تبریز هم بین آنهمه شرکت کننده ی قدر من مگر می توانستم مهندس شوم .. من که تا کتاب باز میکردم رویای زندگی مشترکمان جلو چشمانم خوش رقصی میکرد.اوایل کارو بارش هیچ رونقی نداشت و داستان ازدواج به این راحتی ها هم نبود . دستش تنگ بود و مغروض .من هم عجله ای نداشتم همینقدر که می دانستم دوستم دارد برایم کافی بود .مشاورش بودم و در هر چیز کوچک و بزرگی همفکری میکردیم ..ظاهرا که اینجور بود. کم کم از درس هم زده‌ام میکرد . انگار که تمام ناکامی هایش را بر سر دانشگاه خالی کند به من هم انرژی منفی می داد .سال 81 مادربزرگ فوت کرد ، در مجلس ختم مادربزرگ مادرش را هم برای تسلیت فرستاده بود و من خوش خیال فکر میکردم داستان عشقمان را به مادرش گفته و این یعنی‌کار تمام است ..یکسال از فوت مادربزرگ گذشت و من دیگر طاقت نداشتم .منتظر یک حرکت بودم از درس و زندگی زده بودم که او خواهد آمد .به دیدنش رفتم و خواستم تکلیف را یکسره کنم با شوخی و بذله گویی همیشگی گفت :"باید برم سربازی ! من از سربازی فرار کردم اگه برم و برگردم یه کار خوب پیدا می کنم و ..."باز هم انتظار ، سربازی را در شهر تبریز گذراند و بعضی وقتها در مغازه کوچکی پیش یکی از دوستان کار میکرد . حرف میزدیم ، می گفتیم و می خندیدیم . آرزوهای بزرگ و ...دی ماه سال 82 بود که عمه اش فوت شده بود گرچه نخواست به مراسم بروم و من هم نرفتم اما به خیالم که عزادار است بیشتر از قبل هم پیشش بودم وهم زنگ میزدم .تا اینکه یک روز خودش زنگ زد در میان حرفهایش شماره سریال اتوکد 14 را خواست . شماره سریال را که دادم احساس میکردم حرفش تمام نشده . هر چه کردم ادامه نداد اما می دانستم او بخاطر یک شماره سریال زنگ نمیزند تا اینکه دوستی زنگ زد و گفت :"فلانی الان یکماهه عقد کرده حتی قبل فوت عمه اش و .."داشتم سکته میکردم ! اما غرورم دستم را گرفت و نگذاشت که فرو بریزم . خود دار و محکم گفتم :مبارکه . .حتما زنگ میزنم و تبریک میگم و ...چند روزی طول کشید نه او زنگ میزد و نه من .. تا اینکه در یک روز بارانی با یک قوطی شیرینی به دیدنش رفتم باید خداحافظی میکردم. دیدمش با حلقه نقره ای رنگی که در انگشتش برق میزد..نه گریه کردم و نه حتی صدایم لرزید.. ایستادم ، تبریک گفتم و شیرینی تعارف کردم . در تمام مدتی که من با صاحب مغازه و دیگران شیرینی میخوردیم او بیرون مغازه زیر باران ایستاد ..18 بهمن سال 1382بعد برایش آرزوی روزهای خوب کردم و آمدم ..پیاده زیر باران من و آسمان هر دو گریه میکردیم او به طبیعتش ، من به شکستم..سال 83 با کار در اداره پست و بعد دانشگاه آزاد جور دیگری شروع شد .. سالها گذشت ، سالهای زیادی فکر کردم به دلیل و ریشه های شکست .. اما هیچوقت خودم را بخاطر این حماقت نبخشیدم ..حماقتی به وسعت 5 سال ، سادگی ، جوانی و یا شاید به قول پدر" ما زرنگ نیستیم" . من بخاطر عشق 5 سال زندگی ام را تباه کرده ام ، خواستگارها را رد کرده ام ، درسم را ول کردم و به پای کسی نشستم که هیچوقت نیامد.شاید روزی اگر حوصله داشتم تمام جزییات را بهتر و قشنگتر بنویسم ...