سفید برفی

هوا خیلی سرد بود که لیلا آمد خانه ما، رختخواب که برایش پهن می کردیم مادر صدایم کرد و گفت حرف بی‌ربط نمی زنی، چیزی نمی پرسی، چیزی نمی‌گویی و تا سوال نپرسیده برای خودت حرف حرف نمی‌کنی.گفتم خب...داشتم نگاه می کردم به دامن بلند چهارخانه مادرکه مربع های زرد و سیاه داشت و من را یاد زنبور می‌انداخت؛ زنبوری که خیلی تمیز و خیلی مرتب باشد و دلش نخواهد روی گل های خیس از باران شب اول زمستان بنشیند.لیلا این طوری بود، چشمش خیلی سیاه بود و گردن قشنگ و سفیدش زیر آن همه موی بلند سیاه خم می‌شد و من را بدجوری یاد قو می انداخت؛ قوی خیلی قشنگ و جوانی که مریض باشد، پرش شکسته باشد یا نمیدانم روی کوهی از یخ سر بخورد و بیفتد به خانه ما.لیلا همیشه سردش بود، حتی کوه لحاف‌های دست دوز مادر که کناره هایشان پر از سنجاق قفلی بود تنش را گرم نمی کرد، یخ زده و غمگین بود و گاهی دست‌هایش را می چسباند به علاالدین کوچک اتاق مهمان ومی گفت آخ، آن وقت دستش جزی می کرد و می سوخت. اما گمانم اهمیت نمیداد، از بس دست‌هایش سرد بودند. مثل دست عروسک خواهرم که پارسال توی حیاط زیر برف ها چال کرده بود؛ نمیدانم چرا ولی وقتی بیرونش می آوردیم این قدر یخ زده بود که مادر نگذاشت بغلش کنیم.یادم هست چطوری با یک دستمال دست سردش را گرفت و از توی برف درش آورد،بعدهم توی حمام زیر آب داغ شستش و این قدر محکم رویش اسکاچ کشید که چشم‌هایش پاک شد و خواهرم خیلی گریه کرد.آخرچشم های عروسکش خیلی قشنگ بودند ،گرچه مثل چشم‌های عروسک من باز و بسته نمی‌شدند و همین هم بود که خواهرم را عصبانی می‌کرد.مادر فکر این را هم کرده بود، چون همان شب روی صورت عروسک یخ زده با ماژیک و خودکار دوتا ردیف مژه کشید، بعد هم یک خط بلند و سیاه عین خط چشم و آن وقت به خواهرم گفت عروسکت خوابیده است و اتفاقا خواهرم دست از گریه کردن برداشت.لیلا هم روی پلکش خط می کشید، درست مثل آن عروسک، اما لبش را سرخ نمی کرد. صورتش رنگ پریده و چشم‌هایش اغلب پر از اشک بودند. مادر می‌گفت جای غریبی بوده، سوال نکنید. خودش می‌گفت: «دلم می خواهد بمیرم» و اغلب بعد از گفتن این حرف گریه می‌کرد. مادرم می‌گفت «خواهرش مرده» خواهر خیلی جوانش و خودش شانس آورده که زنده مانده.مگر چند سالش بود؟ شاید هفده سال، شاید هم کمتر. مویش را که کوتاه کردند دوتا سنجاق زد به کنار گوش‌هایش و نشست برایم شعر حافظ خواند. اولین شعر حافظی که به عمرم شنیدم، حتی یادم نیست چی بود، فقط یادم هست که شب یلدا بود و باران تندی از سرشب می‌بارید و ما مهمان داشتیم.خواهر بزرگ لیلا با بچه‌هایش از یک شهر دیگر آمده بودند اما نمیخواستند لیلا را ببرند شهر خودشان. قرار بود فردا صبح خیلی زود یک نفر بیاید و ببردش آن طرف مرز. می‌گفتند «قاچاقچی آدم است». لیلا می‌گفت «نمی‌خواهم بروم» مادرم می‌گفت «ولش کنید این که تقصیری نداشته» و خواهرش دلشوره داشت.همه شان نشسته بودند کنار کرسی کوچک مادربزرگم ،که با میز شکسته پکسته چوبی درست کرده و پتوی سفید را کشیده بودند روی پایشان ویک کاسه انار جلویشان درست روی کرسی بود. یک کاسه بزرگ سفید که گل‌های لاله سرخ داشت .بعد من شنیدم که لیلا گفت مگر من تبرئه نشدم؟ کسی به من کاری ندارد و یکی جواب داد «باید بروی» و بعد لیلا زد به گریه و دستش را کرد توی کاسه انارویک عالم رنگ قرمز ریخت روی کرسی.مادر بزرگ گفت وایمادر گفت وایخواهر لیلا حرفی نزدو رنگ قرمز مثل رد خون ریخت روی پارچه سفید و نمیدانم چرا من یاد سفید برفی افتادم.زمستان همان وقت شروع شده بود گمانم و سکوت عین برف می بارید توی اتاق. شب هم که از خواب پریدم دیدم می‌بارد، خود برف، در سکوتی که حیاط را جارو می‌زد .لیلا آماده رفتن بود. قرار بود از مرز آذربایجان بگذرد، برود یک جایی که دور شود از اشتباهات بقیه، همه آن‌ها که خودشان فرار کرده بودند و لیلا را مثل خرگوشی توی تله جا گذاشته بودند.لیلا اما خرگوش نبود، قو بود. کوچک و لاغر و زخمی و نمی خواست فرار کند اما مجبورش کرده بودند.مادرم می‌گفت این بچه بی تقصیر بودهخواهرش می‌گفت باید برود و من هم پشت سرش می‌رومو لیلا فقط گریه می کرد.صبح اول زمستان بود. آتش گرم و سرخی توی دل علاالدین اتاق می سوخت و پلک های من این قدر گرم بودند که باز نمی ماندند تا رفتن لیلا را ببینم.هرچند وقتی از خواب بیدار شدم لیلا رفته بود، مادر پارچه کرسی را انداخته بود توی سفید کننده غلیظی و مادر بزرگم داشت ساری گلین می خواند. نمیدانم چطور پیشگویی کرده بود سرنوشت دخترک را. هیچ وقت نفهمیدم.اما لیلا درست مثل ساری گلین، عروس غمگین قصه‌های مادربزرگم. توی رودخانه پر از برف سرنوشت گم و گور شد. شاید وقتی داشت از مرز رد می شد که برود در جهان دیگری زندگی کند.این طور که می‌گفتند لیلا از مرز رد نشد، عاشق شد! با قاچاقچی آدم ازدواج کرد و توی همان کلبه خراب و سرد کوهستانی بچه دار شد. بچه، قشنگ و سفید و چشم سیاه بود و لیلا این قدر خونریزی کرد تا مرد.مادر می گفت مریضی خطرناکی داشت که نمی شد علاجش کرد. اگر دستش زخم می‌شد اینقدر خون می‌ریخت از زخمش که می‌مُرد و فقط در بیمارستان‌‌های خیلی خوب تهران می‌شد نجاتش داد. اما انگار خودش خواسته بود پیش مرد بماند با این که می‌دانست ممکن است بمیرد مانده بود.عشق بود یا هرچی، قاچاقچی اولین کسی بود که به لیلا گفته بود نرو و بمان و لیلا مانده بود پیشش. اما مرده بود، مثل قوی کوچک سفیدی که بالش را ببرند و خونش را روی برف ها بریزند، رد سفید خون که روی برف ریخته بود، مادر سفید برفی آرزو کرده بود که بچه اش زنده بماند با صورتی سفید و لب هایی به سرخی خون، پس بچه مانده بود و لیلا مرده بود...بچه را زمستان سال بعد مرد دیگری به خانه ما آورد، مرد قد بلندی بود که موی سرش را رنگ کرده بود و کتش خیلی گشاد بود و یک بند گریه می‌کرد.عکس لیلا را نشانمان داد، با بچه ای توی بغلش، درست قبل از این که بمیرد. لیلا خندیده بود، بچه اما توی عکس گریه می‌کرد.به قول مادرم شبیه لیلا نبود. اما چشمش سیاه بود و صورتش خیلی سپید بود و خنده اش ما را یاد لیلا می انداخت. پس بغلش کردیم و دست‌های گرم کوچکش را بوسیدیم.وقتی مرد از سرپله ها پایین می رفت به مادرم گفت قلبی قره نباشید، یعنی شک نکنید این بچه خود لیلاست و مادرم گریه کرد و پرسید «لیلا خوشبخت بود؟»مرد هم سری تکان داد که لیلا خودش گفته بود تا ابد می‌مانم اما ابد برای این پرنده کوچک فقط چندماه بود.مادرم گفت با خریت کشتینش و مرد گفت خانم به خدا چیزی برای بند آوردن خونش نداشتیم، گریه کردیم و توی برف دفنش کردیم. زمین این قدر یخ زده بود که نمی شد قبری کند برایش.و مادرم گفت آخ و من یادم افتاد به عروسک قشنگ خواهرم. همان که موهای ظریف طلایی داشت، که دستش از برف مانده بیرون و من دویده بودم به مادرم بگویم که خواهرم همه عروسک هایش را چال کرده است.مادر پس گردنی تندی زده بود به من و به خواهرم فحش داده بود و دست عروسک را کشیده بود که دستش چسبیده بود به دست سرد عروسک و گفته بود آخ.خواهرم گفته بود آنجا جایش بهتر است. توی برف ها لااقل چشمش باز نمی ماند، می‌خوابدو دویده بود توی خانه و من و مادر برف ها را کنار زده بودیم و عروسک موطلایی را از مقبره سرد قشنگش در آورده بودیم، زمستان بود، اول زمستان و برف تندی می آمد که حیاط را می بلعید.نوشته‌های من را در کانال تلگرام هم می‌توانید دنبال کنید.