رادیو متروک - قسمت #3 : 3 قانون قهوه ای مشاور متروک

داستان:این اپیزود از اون هایی هست که شنونده میپرونه، اون هایی که از فصل اول همراه این پادکست هستن، تم و فضای من رو میدونن، ولی کسایی که جدید اومدن شاید یه ذره عجیب باشه لحن و صراحت کلام. قبل از اینکه این اپیزود رو بخوام ضبط بکنم، در مورد اینکه آیا از الفاظ مستقیم این 3 قانون استفاده بکنم یا نکنم خیلی فکر کردم و با خیلی ها هم مشورت کردم، دوستام، خانمم، خانواده، منتور هام و ... . تقریبا همه مخالف بودن که اون لفظ دقیق کلمه رو استفاده بکنم. اما شنونده باهوش و با ذکاوت این پادکست خودش میدونه که منظور چیه. یک چیزی هست شبیه به گوشت کوبیده و در ادبیات خیابانی وقتی میخوان بگن فلانی خیلی حالیش نیست، میگن طرف فرق بین گوشت کوبیده و گوشت کوبیده رو نمیتونه تشخیص بده. گوشت کوبیده اول همونی هست که توی این اپیزود منظورمه. میدونی، من توی جنوب شهر بزرگ شدم و فرقی نمیکنه در کجای این دنیا باشم یا در چه جایگاهی باشم، استاد دانشگاه بشم یا رئیس جمهور، اون روحیه توی من زنده است و خواهد بود و حداقل الان نمیخوام برای شنونده های صادق این پادکست، یه شخصیت الکی نشون بدم. بگذریم. این 3 قانون رو به اشکال مختلف و در منابع مختلف و از طرق آدم های مختلف سال سوم دانشگاه باهاش آشنا شدم. شاید بگم نقطه شروع تغییرات زندگی و پیشرفتی که نسبت به 10 سال پیشم کردم و توی زندگی داشتم با این 3 قانون بود. این 3 قانون چکیده 3 دهه تجربه زندگی، مراواداتم با آدم های مختلف، و مطالعات فراوان از شرق تا غرب دنیا از سه هزار سال گذشته تا الانه. حالا این 3 قانون چیا هستند؟بحث:قانون اول: گوشت کوبیده نخوریکی از بزرگترین اشتباهاتی که توی زندگی مرتکب شدم و بقیه کسایی که توی زندگی ام دیدم مرتکب شدن، اینه که گوشت کوبیده زیاد خوردم و بقیه هم زیاد میخورن. حالا این یعنی چی؟ یعنی اینکه ما یک مجموعه کارهایی میکنیم که نباید بکنیم، تصمیماتی رو میگیریم که نباید بگیریم، با آدم های سر و کله میزنیم که نباید بزنیم و غیره. حالا این یک مقدار گنگه، منم دستم بسته است توی حرف زدن توی این پادکست، یک سری از گوشت کوبیده هایی که زیاد خورده میشه در دنیا رو برات مثال میزنم، ولی این قضیه سر دراز دارد، به این مثال ها ختم نمیشه.گوشت کوبیده اول: اولین و بزرگترین گوشت کوبیده ای که آدم ها میخورن زندگی کردن هستش. یک سری ها نفس کشیدن شون نه برای خودشون سود داره، نه برای خانواده شون، نه برای جامعه، نه برای آیندگان، نه برای حیوانات، نه برای جهان. یک سری موجودات بی ارزش مفت خور که فقط به همه صدمه و لطمه میزنن. از صبح که پا میشه با پیام دادن به این و اون حال بقیه رو خراب میکنه، بعد پامیشه با پدر و مادرش، همسرش بچه اش یا هم اتاقی اش بد رفتاری میکنه، بعد با یه سری رفتار ها محیط زیست رو آلوده میکنن، دیگران رو از زندگی نا امید میکنن، و به کائنات و دنیا انرژی منفی میفرستن (این آخری رو واسه انرژی باز ها و کائنات بازها گفتم خوششون بیاد). یک سری آدم مفت خور به درد نخور. فکر نکن که این ها خیلی آدم های بدی هستن و قاتلن و دزدی میکنن ها، نه. در بعضی هاشون موقعی که پای صحبتشون بشینی، برات میان از حقوق بشر و آزادی بیان و حق زیر پا گذاشته شده مردم گامبیا و وظیفه ما نسبت به اون ها ساعت ها درس میدن. حالا طرف در همه ابعاد مختلف زندگی اش به غایت کلمه ریده، بعد هر روز هم دم از مسائل بسیار بزرگتر از خودش میزنه. شرتش رو نمیتونه بکشه بالا، یه شیر آب رو نمیتونه تعمیر کنه، بزرگترین دستاوردی که داشته نمره پاس کردن دروس اول ابتدایی بوده، بزرگترین پروژه ای که مدیریت کرده 3 تا نخ آخر پاکت سیگارش بوده، میخواد دنیا رو هم مدیریت بکنه. جمع بندی کنم، این اولین و بزرگترین گوشت کوبیده ای هست که آدم ها میخورن. اینا اگر خودکشی بکنن و به تعبیر دیگه ای اگر گوشت کوبیده نخورن، به نفع همه است، خانواده شون، دوستان شون، آدم های این دنیا، و حتی محیط زیستی که میگن انگار داره خراب میشه.گوشت کوبیده دوم: ازدواج کردن و بچه دار شدن دومین گوشت کوبیده ای هست که آدم ها میخورن. من کسی نیستم که بخوام برای کسی تعیین تکلیف بکنم. اما میدونم توی دنیا اگر یک سری از آدم ها ازدواج نکنن و بچه دار نشن، به اون افرادی که باهاشون ازدواج کردن و به اون بچه ها خدمت بزرگی کردن. من نمیدونم حالت خوب ازدواج و بچه دار شدن چیه، ولی حالت بدش رو میدونم. حالت بدش اینه که طرف ازدواج میکنه، همسرش رو به باد انواع تحقیر فیزیکی و روانی میگیره هر روزه، به همسرش بارها و بارها خیانت میکنه، بدون دانش قبلی (چه حالا تجربه پیشینیان چه حالا سیستم های تربیت مدرن) بچه دار میشه، به بچه اش بعضا تجاوز میکنه، از بچه اش مراقبت نمیکنه. نتیجه اش میشه این که یه سری بچه آسیب دیده و مریض پا به دنیا میذارن، یک سری آدم هم از دست این فرد آسیب دیدن. حالا اینی که توصیف کردم، تقریبا یک سر طیف هست، البته از این بدتر هم میتونه باشه قطعا، ولی حالا مته به خشخاش نذار و از من قبول بکن، این یک سر طیف. هر چقدر از این سر طیف به اون سر طیف که نمیدونم چطوری هست بریم، میزان خوردن گوشت کوبیده کمتر میشه. فقط یک لحظه دنیایی رو تصور بکن که توش آدم ها در مورد ازدواج و بچه گوشت کوبیده نخورن، آرزو که عیب نیست.خلاصه سرت رو درد نیارم، نیازی نیست که این گوشت کوبیده ها مسائل بزرگ زندگی باشن. این میتونه حتی به کوچکی درست کردن یک چایی باشه. فرق هست بین یک چایی که به قول رشتی ها آب زپو که رنگ نداره و روش پر از حباب انگار که یک پسر تازه به بلوغ رسیده همین الان روش ادرار کرده با همون دمای بدن با چایی که درست دم شده، درست ریخته شده و درست آورده شده.مثال شخصی برات بزنم، میشه همین پادکست. حدود 6 ماه داشتم با خودم کلنجار میرفتم که آیا پادکست باید درست بکنم و یا نکنم؟ و در طی اون مدت به خودم همواره یادآوری میکردم که گوشت کوبیده نخور به این معنا که پادکست درست نکن. و در نهایت با بررسی همه جوانب تصمیم بر این شد که پادکست رو درست بکنم. ولی همیشه هم اینجوری نبوده، بسیار تصمیم های دیگه ای هم بوده که در نهایت به نخوردن گوشت کوبیده منجر شده و جلوی مضرات زیادی رو گرفته.قانون دوم: اگر خواستی بخوری، خوب بخورقانون دوم چی میگه؟ میگه کار رو میخوای انجام بدی درست انجام بده. این قانون در همه موارد زندگی صدق میکنه. میخوای غذا بخوری، کم بخور ولی خوب بخور شکمت رو با چرت و پرت نکن. میخوای موسیقی گوش بدی، موسیقی خوب گوش بده گوشت رو با آهنگ های چس ناله طور بی محتوای مبتذل پر نکن. حالا اگر بخوام در مورد گوشت کوبیده هایی که مثال زدم (چطوری آدم بهتری باشیم و بحث ازدواج و بچه دار شدن) صحبت بکنم، میشه حرف مفت زدن از سمت من. زندگی انقدر وسیع و گسترده است که این مسئولیت خودته که بری و بگردی ببینی چطور باید بهتر زندگی بکنی. آره حالا شاید من بتونم یه 50 تا مهارت رو مختصر توضیح بدم، ولی بقیه اش روی دوش خودته. در مورد ازدواج و بچه دار شدن هم باید مطالعه کرد، صحبت کرد با اهل فن و یاد گرفت. شخصا کتاب های بسیار ارزشمندی هستن که میدونم اگر اون ها رو نخونده بودم، زندگی مشترکم میتونست خیلی بد پیش بره. در این زمینه ها تخصص ندارم و وارد جزییات نمیشم، خودت باید بری و مسیر رو طی بکنی. حتی نیاز نیست مسیر رو پیدا بکنی، ریخته انواع مختلف مسیر، فقط باید همت به خرج بدی و طی بکنی.برگردیم به مثال پادکست، چیزی حدود 6 ماه مطالعه کردم، کتاب خوندم، ویدئو آموزشی دیدم، که چجوری شروع باید کرد، چه مخاطبی رو باید انتخاب کرد، یادگیری ادیت صدا، زمان بندی هفتگی، میکروفون خوب، ضبط و ارسال مرتب و غیره.حالا دو تا نقد در مورد این قانون دوم هست که باید حتما مورد بررسی قراره بگیرهنقد اول بحث محدودیت ها است. این ایراد رو بعضا شنیدم که ما درتوان مون نیست بهترین چیزی که میشه رو انجام بدیم. بنابراین نمیشه این قانون رو پیاده کرد.حالا جواب: مثال پادکست رو به یاد بیار. آره ممکنه یه میکروفون خیلی خفن و یه اتاق ضد صدا میتونست کیفیت ضبط این پادکست رو خیلی بهتر بکنه، ولی جیب و توانایی من نمیذاشت. جیب من در حد ارزون ترین میکروفون قابل قبول اجازه میداد و شرایطم ضبط صدا صبح های زود که همه خوابن رو اجازه میده. زندگی برای همه مون یکسان نیست، همه مون محدودیت هایی از بچگی با خودمون آوردیم، الان هم محدودیت های فراوانی داریم. مثلا ممکنه یکی انگلیسی بلد نباشه و نتونه بره منابع اصلی تربیت بچه رو بخونه، ولی خب میتونه بره فارسی اش رو بخونه، کانال های تربیتی از افراد کاردرست رو گوش بده و تمام تلاشش رو بکنه. خلاصه اینکه ممکنه شعاع توانایی هامون در اون مورد خاص محدود باشه، ولی چیزی که مهمه اینه که در همون شعاع توانایی بهترین گوشت کوبیده ای که میتونی رو بخوری. چون اگر نخوریم، دچار قانون سوم میشیم.نقد دوم در مورد پرفکشنیسم هست که میگن آقا جان نمیشه که زندگی صفر و صدی باشه، یه حد میانی هم باید در نظر گرفت. این نقد به این دلیل وارد شده که شنونده محترم خوب با این 3 قانون ارتباط نگرفته. یعنی چی؟ بذار مثال بزنم. پسر عموم میگفت درسته که من دانشگاه میرم، ولی میخوام برم فقط درس هام رو پاس بکنم. طبق قانون اول من نباید درس بخونم. طبق قانون دوم هم باید خیلی خیلی خوب درس بخونم در حالی که من چنین چیزی نمیخوام، من میخوام فقط درس هام رو پاس بشم. حالا جواب چیه؟ جواب اینه که اشتباه موضوع رو متوجه شده. طبق قانون دوم اگر میخواد درس ها رو فقط پاس بکنه، باید این امر رو به بهترین نحو ممکن انجام بده. یعنی چی؟ یعنی برای کسی که میخواد فقط درس رو پاس بکنه، دیگه استرس امتحان نباید بکشه، نباید تمرین زیاد حل بکنه، حرص و جوش بخوره، و کلاس ها رو هم نصفه و نیمه بره. این میشه قانون دوم. حتی اگر میخوای بیکار باشی، بهترین بیکاری که میتونی بشی باش. میخوای وقت بسوزونی، بهترین حالتی که میتونی وقت بسوزونی بسوزون. میخوای افسرده باشی، بهترین حالت ممکن افسرده باش. این قوانین درس اخلاق نیست که من بیام بهت بگم چیکار بکنی یا چیکار نکنی. یه ذره ریاضی اش بکنم، یعنی دامنه زندگی ات رو بزرگتر بکن، چه حالا منفی باشه، چه مثبت. اینکه چه چیزی رو باید انتخاب بکنی در چهارچوب این قانون دوم نمیگنجه.قانون سوم: اگر گوشت کوبیده خوردی، باید ته ظرفش رو هم بلیسیاین قانون خیلی ساده است. ولی اغلب آدم فراموش میکنه. خودم هم خیلی از اوقات فراموش میکنم. ساده شده این قانون اینه که موقعی که یک کاری داری میکنی، باید بدونی این کار تو تبعات داره.اون دختر خانمی که با پسری دوست شده و تو هفته اول ازش درخواست رابطه جنسی کرده، بعد از 2 ماه ولت که ولش کرد باید بشینه و ته ظرفش رو بلیسه.اگر از سن 16 سالگی داری سیگار میکشی، توی 60 سالگی و با سرطان و سکته باید ته ظرفش رو بلیسیاون آقا پسری که موقع ازدواج حواسش نبود، با یه دو قطبی و دراما کوئین ازدواج کرد، بعد از 6 ماه اول توی زندگی و احتمالا با یه طلاق و مهریه فراوان ته ظرفش رو باید بلیسیاون کسی که با همسرش خوب برخورد نمیکنه و به فکر خانواده اش نیست، با طلاق عاطفی و شرایط سیاه زندگی اش باید ته ظرفش رو بلیسه.اون کسی که با بچه اش بد برخورد میکنه، بهش محبتی نمیکنه و اذیت و آزارش میده، آخر عمری با خانه سالمندان و طرد شدگی اش باید ته ظرفش رو بلیسهاون پدر و مادری که در تربیت بچه شون خوب عمل نمیکنن، با دیدن یه فرد مسئولیت ناپذیر وابسته تنه لش توی خونه تا سن 40 سالگی باید ته ظرفش رو بلیسن.اونی که میره دانشگاه و فقط میخواد درس پاس کنه، با افسوس از اتلاف بهترین سال های عمرش توی سنین بالاتر باید ته ظرفش رو بلیسه.خلاصه کلام اینه که زندگی خیلی خشن و قانون منده.در خیلی از مواقع که لزومی نداره اشتباهی کرده باشی تا هزینه بدی و ته ظرفش رو بلیسی. یعنی تو خیابون راه رفتی و یهو یه موتوری بهت میزنه و دست و پات میشکنه. حالا هزینه گوشت کوبیده خوردن یک پدر و مادری که نتونسته بچه اش رو درست تربیت بکنه، معلمی که نتونسته دانش آموزش رو درست تربیت بکنه، و آدمی که مسئولیت زندگی خودش رو نپذیرفته تو تو بیمارستان و دست شکسته و مسائل این شکلی باید بدی.این ها که رفتار های دیگران هست و بعضا ما باید بشینیم ته ظرف رو بلیسیم. در مورد رفتار های خودمون هم نه تنها خودمون ته ظرفش رو باید بلیسیم، بلکه بعضا دیگران هم به گوشت کوبیده خوردن می افتن و مجبور میشن با ما بشینن به لیسیدن ته ظرف.همینقدر خشن، همینقدر خشک!!تکلیف:تکلیف این هفته اینه که یک مورد از کار هایی که در زندگی کردی که به بهترین شکل ممکن انجامش ندادی و به تبع اون مجبور شدی خودت هزینه بدی و برای دیگران هم هزینه داشته رو پیدا بکنی. بعد به این فکر بکنی که اگر از اول انجامش نمیدادی بهتر نبود؟ و اگر موقعی که انجامش میدادی اگر به بهترین نحو ممکن انجام میدادی، آیا میشد جلوی هزینه ها رو گرفت یا نه؟تو پرانتز بگم که خودم در زندگی گوشت کوبیده های فراوانی خوردم و ته ظرف رو هنوز که هنوزه دارم میلیسم، بعضا دیگران هم هزینه اشتباه های من رو دارن میدن. نقش این قوانین برای اینه که در آینده کمتر گوشت کوبیده بخورم و کمتر مجبور بشم ته ظرف رو بلیسم، چه خودم چه اطرافیان...!