داستان کوتاهی که مسیرم را عوض کرد

داستان کوتاه "همین داستان" از بهزاد چوگلنقاشی از ادوارد هاپر (Edward Hopper)خانم جوانی در اتاقش را باز می‌کند و من سریع داخل می شوم. از ورودم شُکه نمی‌شود، دست و پاهایش را هم گم نمی‌کند.در را پشت سرم می بندم و نفس زنان "خواهش می کنم خانم، دنبال من می‌گردن."در میان حرفهایم که بی توجه به من، در آینه، دکولته قرمز رنگی را به خود گرفته، بر می‌گردد و با اشاره دست به سمت گوشه اتاق "برو اون پشت داخل رختکن."در را محکم می‌کوبند.صدای باز کردن در را می‌شنوم، و بعد از آن صدای مامور بازرس که دنبالم دویده بود.- وقت بخیر خانم. امیدوارم که بد موقع مزاحم نشده باشم.متوجه می شوم که عکس چاپ شده من در روزنامه را نشان خانم می‌دهد "ببینم شما صاحب این عکس رو این اطراف ندیده‌اید؟"خانم با لحنی بی‌تفاوت " نه."صدای مرد دیگری که انگار سرش را داخل اتاق کرده تا مطمئن شود که کسی داخل اتاق نیست "شما مطمئن هستید که این مرد رو ندیده‌اید؟"خانم که ادعا می‌کند کنجکاو شده است "چطور مگه؟"بازرس با لحنی حق به جانب "ببینید خانم، این مرد خیلی خطرناک هست و فقط اینو می‌تونیم بهتون بگیم که بدون مجوز وارد کشتی شدن و تا قبل از رسیدن به آمریکا، این وظیفه ماست که حتما دستگیرش کنیم."خانم روزنامه را به بازرس پس می‌دهد "اوه متاسفم، ولی من این مرد رو تا به حال ندیده‌م."بازرس همراه با صدای تا کردن روزنامه "لطفا در صورت مشاهده و یا هر مورد مشکوکی که بتونه به ما کمک کنه، سریعا بهمون خبر بدید. روز خوبی داشته باشید."خانم در را می‌بندد.از رختکن بیرون می‌آیم.خانم بر می‌گردد کنار آینه قدی و لباس دیگری را که آستین‌هایش را با دو دست گرفته و یقه لباس را با چانه به سینه‌اش نگه داشته است از داخل آینه به من نگاه می‌کند" چنان خطرناک هم به نظر نمی‌رسی، فکر نمی‌کنی پیاز داغتو یه خورده زیاد کردن؟"چند قدم جلو می‌آیم... نه نه خوب نیست که جلو بیام، از همون جا رو به خانم "می‌تونم یه سیگار داشته باشم؟"خانم در حالی که لباس را روی دسته صندلی می اندازد "روی میز داخل جعبه‌ست."سیگار را از داخل جعبه در می‌آورم و همانطور که چوب کبریت را برای روشن کردن سیگار از داخل کبریت بیرون می کشم، به آخرین سوال خانم فکر می‌کنم. سیگار را روشن می‌کنم و در حالی که چوب کبریت را برای خاموش شدن در هوا تکان می‌دهم "شما چطور فکر می‌کنید؟"خانم کنار پنجره میرود... نه کنار پنجره رفتن فعلا خوب نیست. بهتره با همون لباسی که توی دستش هست ور بره و باهام حرف بزنه.پس خانم در حالی که لباس دیگری را از کمد بیرون می‌کشد" من می‌تونستم که بهشون بفهمونم که داخل اتاقم قایم شدی و راحت بیان و ببرند."ته سوخته سیگار را با ضربه انگشت داخل زیر سیگاری می‌چکانم" ولی من می دونستم که شما چیزی بهشون نمی‌گید."لباس دکولته زرد رنگی را نشانم می‌دهد "این چطوره؟"با چشمانی گشاده " اممم... به موهاتونم خیلی میاد."خانم با تعجب رو به من "از کجا اینقدر مطمئن هستید که حاظر نبودم در موردتون چیزی به اونا بگم؟"نه نه این جمله که تعجب کنه اصلا خوب نیست.خانم چشمانش را کمی تنگ می‌کند "از کجا اینقدر مطمئن هستید که حاظر نبودم در موردتون چیزی به اونا بگم؟"به طرف پنجره اتاق می‌روم و به سیگار پُک می‌زنم " از اونجا که من آدم خطرناکی هستم."خانم یک قهقهه کوتاه و بعد از کمی مکث، سپس شروع می‌کند به بلند قهقهه کشیدن. طوری که چشمانش خیس آب می‌شود. با کف دستانش چشمانش را خشک... نه این خوب نیست...باید ظرافت بیشتری رو نشون بدم... با پشت انگشت اشاره‌اش، آب چشمانش را پاک می‌کند و همانطور که از خنده ، شانه‌هایش می‌لرزد" شما چقدر آدم خطرناک بامزه‌ایی هستید."از پشت پنجره مرغ‌های دریایی را نگاه می‌کنم که برای پیدا کردن غذا میان مردم روی عرشه کشتی، اینطرف و آنطرف پرواز می‌کنندخانم به طرف من نزدیک می‌شود و دست راستش را به طرفم دراز می‌کند "من والس هستم، رُزا والس اهل ایالت مریلند."دست می‌دهم" ممنونم خانم والس، من هم یک فراری هستم."خانم موهای بلوندش را با دست پشت گوش می‌اندازد" فراری؟ از چی فرار می‌کنید؟"بر می‌گردم کنار میز و سیگار تمام سوخته را می‌چپانم در دل زیر سیگاری "من از دنیای واقعی فرار می‌کنم. اوه خانم والس می‌تونم شما رو به صرف یک نوشیدنی دعوت کنم تا روی عرشه با هم قدم بزنیم؟ راستش این اولین دفعه‌ایی هست که من با یک کشتی سفر می‌کنم و همیشه آرزو داشتم که روی عرشه یک کشتی قدم بزنم."خانم با حالتی مردد با دست به طرف در اشاره می‌کند" پس مامور‌ها چی میشن؟"با لبخند "من مامورهای بازرس رو خط می‌زنم و می‌نویسم که هیچ ماموری دنبال من نمی‌گردند."خانم با چشمانی باز "شما آدم خیلی عجیبی هستید. اجازه دهید پس لباسمو عوض کنم." و به طرف رختکن می‌رود.من کنار پنجره در حال نگاه کردن مردم روی عرشه، دوباره سیگار تازه‌ایی می‌گیرم و از داخل رخت کن صدای خانم والس را می‌شنوم که می‌پرسد "می‌تونم بپرسم که شما رو با چه اسمی صدا کنم؟"مدادم را داخل قلم تراش می‌اندازم و چند دور می‌چرخانم، با وسواسی مخصوص نوک مدادم را فوت می‌کنم و دوباره روی کاغذ می‌نویسم "اوه... البته خانم والس... من چوگل هستم... بهزاد چوگل... در واقع من یک نویسنده هستم."خانم والس از رختکن بیرون می‌آید و کنارِ من پشت به من می‌ایستد "میشه لطفا زیپ لباسمو بکشید بالا."در حالی که زیپ را می‌کشم با حالتی شگفت زده می‌پرسد "نویسنده چی؟"به سمت من می‌چرخد، می‌گویم "همین داستان."بهزاد چوگل فروردین 96این آخرین داستان کوتاهم در فروردین 96 بود. داستانی که بعد از آن دیگر هرگز داستان ننوشتم و سعی کردم که رویاهایم را به جای آنکه در داستان تجربه کنم، در واقعیت زندگیشان کنم.همین باعث شد که فکری بکنم. کاری بکنم.و این شد که استارت آپ ویرا بَرگ در مهر ماه همان سال متولد شود.داستان ویرا برگ را هم در صفحه درباره ما نوشته‌ام.