گاهی احوال آرزوهایت را بپرس!+فایل صوتی ⭕⭕⭕

دلیل اینکه چرا ما نمی توانیم کسی را رها کنیم این است که در اعماق وجودمان هنوز امیدواریم.ما آدم‌ها روز به روز که بزرگتر می‌شویم،آرزوهایمان هم بزرگتر می‌شود.البته این طبیعی است و اشکالی هم ندارد.اشکال از آنجا آغاز می‌شود که آرزوهایمان را فراموش می‌کنیم.از خاطرمان می‌رود که چه چیزهایی را آرزو داشتیم و روزگاری به شوق دستیابی به آنها از خواب برمی‌خاستیم. گاهی حتی متوجه نیستیم چیزی را که چند سال پیش تب و تاب رسیدن به آن را داشته‌ایم الان به دست آورده‌ایم ولی به آن بی‌توجه هستیم و آنگونه که فکر می‌کردیم از به دست آوردنش خوشحال نشده‌ایم و لذتش را نبرده‌ایم.اینکه دنیای بیرون برای ما هدف گذاری می‌کند و گاهی به صورت مصنوعی برایمان آرزو می‌آفریند باعث می‌شود آن آرزوهای ناب و خواستنی که از درونمان سرمنشا گرفته است را فراموش کنیم و به دنبال آن چیزی باشیم که به اسم آرزو به خوردمان می‌دهند.گاهی خوب است از این شتاب و تلاطم ناخواسته که بر زندگیمان تحمیل شده است فاصله بگیریم.بهتر است با درون خود خلوت کنیم و مرور کنیم که چند سال پیش چه چیزهایی را می خواستیم؟آرزوهایی که داشتیم چه بود؟ خوب به زندگی ما بنگریم شاید آنها را به دست آورده‌ایم اما خودمان حواسمان نیست و از آن غافل هستیم. شاید آنقدر که درگیر رسیدن به آرزوهای جدیدمان شده‌ایم یادمان رفته است که به قبلی‌ها سری بزنیم و احوالشان را بپرسیم.شاید آنچه روزی آرزو کرده اید،اکنون پیش رویتان است اما بدان بی توجه هستید.دیروز برای برگشتن از سر کار به منزل سوار تاکسی شدمطبق معمول برای اینکه از وقتم استفاده بهینه‌ای بکنم هندزفری را در گوشم گذاشتم تا به یک کتاب صوتی گوش دهم.اما پخش خودروی ماشین روشن بود و آهنگ شادی با صدای بلند در حال پخش شدن بود. اعتراضی نکردم و سعی کردم روی شنیدن کتاب صوتی تمرکز کنم اما نمی‌شد.دراوج گرمای تابستان،به طور اتفاقی امروز هوا ابری بود و رگبار شدیدی شروع به باریدن کرد. ترافیک شدیدی هم در اتوبان چمران بود و به نظر می‌رسید با این بارش باران به زودی به مقصد نخواهیم رسید و من باید کتاب صوتی‌ام را همچنان در میان این موزیک طربناک بشنوم!یک دفعه با دیدن کودک شادمانی در ماشین کناری خاطرم آمد که یکی از چیزهایی که همیشه دوست داشتم این بود که که با ماشینی که راننده اش شخص دیگری باشد توی خیابان بچرخم و محیط را تماشا کنم و به موسیقی شاد گوش دهم.حتی خوب خاطرم هست که در دوران دبیرستان،یک بار مشاورمان گفته بود چیزهایی که دوست دارید را لیست کنید و من این مورد را بالاتر از همه نوشته بودم.به خودم آمدم پخش کتاب صوتی را قطع کردم هندزفری را از گوشم درآوردم شیشه ماشین را پایین دادم و آنگونه که زمانی آرزویش را داشتم،از پنجره باز خودرو،مشتاقانه به تماشای محیط نشستم. بوی نم باران روی درخت‌های زیبای اتوبان چمران،خودرویی که شخص دیگری آن را می‌راند و نیاز نبود من درگیر رانندگی در ترافیک خیابان شوم،باد خنکی که از پنجره به صورتم می‌خورد و قطرات بارانی که روی صورتم می‌ریخت،موزیک شاد و لذت بخشی که در خودرو پخش می‌شد،همه و همه روزگاری آرزوی من بود که حالا محقق شده بود ولی از آن غافل بودم.یک ساعت تمام کیفش را کردم و به قول خاله مرحومم:«از عمرم حساب نشد.»آرزوهایتان را به دست باد نسپارید!چون در این صورت از آنها غافل خواهید شد و آنها را فراموش خواهید کرد!در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.دوستدار شماعلی میرکمالیچهارشنبههجدهم مردادماه یکهزار و چهارصد و دو1402/5/18باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛«صندوق پیام شما،کارهای دیگران است!»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید. https://vrgl.ir/WEhiE اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:https//t.me/alimirkamalicoach