پیامبر و قرآن تاریخی، پیامبر و قرآن واقعی

بسم الله الرحمن الرحیم پیامبر و قرآن تاریخی، پیامبر و قرآن واقعی✍محمدحسین سلیمیمن با تمام نقطه نظرات آقای دکتر عبدالکریم سروش در خصوص فرایند وحی و بعثت انبیا، در نامه ی تحت عنوان طوطی و زنبور، و مقالات رویای رسولانه، و کتاب بسط تجربه نبوی که تقریباً همسو با همدیگر به نگارش درآمده اند مخالفم اما با یک نقطه نظر ایشان در کتاب بسط تجربه نبوی که به قدر کافی به آن پرداخته و این نقطه نظر قبل از مطالعه این کتاب نقطه نظر خودم در دهه ۶۰ شمسی بود نیز موافقم. در این کتاب در خصوص جایگاه پیامبر صلی الله علیه و آله نقل به معنا می گوید که هر چه از عمر بعثت پیامبر اسلام می گذشت پیامبر، پیامبر تر می شد. من اگر این سخن را مطابق آیات قرآن و عقل نظری و عملی ضعیف خودم معنا نمایم، می گویم: این سخن، سخن درستی است چرا پیامبر به تایید خود قرآن دارای توانمندی خاص و مافوق بشری نبود و آنچه که ایشان را به آن مقامات متعالی و ممتاز رساند صرفاً در پی تبعیت از رهنمودها و دستورات خداوند در کتاب کریم قرآن بود که وی را مرحله به مرحله پیش می برد که به قول دکتر سروش هر چه زمان جلوتر می رفت ایشان پیامبر تر می شدند.به نظر بنده آنچه به رسول اسلام و جایگاه بلند ایشان ارزش می‌دهد همین بشر بودن وی در حد آدمیان دیگر بود که آن حضرت توانست در پی اطاعت از دستورات الهی خود را به آن مقامات رفیع برساند و به همین دلیل هست که خداوند وی را حجت و اسوه برای دیگران قرار داد.فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلاء شَهِيداً ‏ ‏( اي محمّد ! حال اينان ) چگونه خواهد بود بدان گاه كه از هر ملّتي گواهي ( از پيغمبران براي شهادت بر قوم خود، حجت بر قوم خود) بياوريم و تو را ( نيز به عنوان حجت ) شاهدي بر ( قوم خود، از جمله ) اينان بياوريم‌ نسا 40وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَآءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا و همان گونه [كه شما را به راه راست هدایت كردیم‌] شما را امتی میانه [و پیراسته از افراط و تفریط] قرار دادیم تا [در ایمان، عمل، درستی و راستی‌] بر مردم گواه باشید، پیامبر هم گواه بر شما است. بقره - 143اصولاً اگر پیامبر دارای توان و استعداد مافوق بشری می بود دیگر معاذالله خدا نمی شود و درست نیست تا او را الگو کسانی قرار دهد که فاقد آن توانایی و استعداد می باشند کسی می توان الگو قرار داد که او خود نیز مانند دیگران باشد.بدون شک پیامبر اسلام مطابق آیات قرآن، و گفتار به جا مانده از ایشان، در پی هدایت و تربیت ربانی پروردگار بود که به آن درجات رسیدند که او خود می فرماید ربی ادبنی فاحسن تادیبی، پروردگار مرا ادب نمود و نیک مرا ادب نمود و کسی که می خواهد چون او گردد، چاره ای ندارد تا آنچه ایشان انجام داد، انجام دهد که البته هیچکدام از توان بشر عادی خارج نیست. متاسفانه دو گروه از مردم در حق پیامبران و حق خود، ستم نمودند گروهی که پیامبری آنان را نپذیرفتند و در نتیجه آخرت خویش را به تباهی کشیدند و گروهی که در خصوص آن ها اغراق و غلو نمودند و راه همچون آنان شدن و به راه آنان رفتن را بر روی خود بستند. می‌دانیم یکی از واژه های کلیدی زندگی هر انسانی در این دنیا جهان بینی اوست که از آن به بعد روی تمامی داوری‌ها و رفتار و موضع‌گیری‌های او تأثیر عمیق می‌گذارند و به آن ها سو و جهت می بخشند؛ قرآن و پیامبر اسلام، دو اصل اساسی جهان بینی دینی هر مسلمانی را تشکیل می دهند که اگر آن ها را مانند آنچه که هستند، نشناسد، دیگر سایر اعمال او چندان ارزشی ندارند و شاید دیگر نه تنها دینی نداشته و ثوابی از بابت دینداری نصیبش نمی گردد، بلکه وی به دینداری مبدل می گردد که قرآن از اینگونه دینداران، به عنوان الذین یصدون عن سبیل‌الله نام می‌برد کسانی که به نام دین، مردم را از راه خدا باز می دارند. لذا قرآن و پیامبر تاریخی، با قرآن و پیامبر واقعی، فرق فراوانی دارند که اگر کسی نداند و یا نخواهد واقعیت آنها را بشناسد تقریبا می‌توان گفت او دیگر نه تنها خود دینی ندارد بلکه مانع دینداری دیگران نیز می شود که متاسفانه در روزگار ما با نگاهی ساده می توان وفوری از این دینداران بازدارنده از راه خدا را به عینیه مشاهده نمود که دعا کنیم ما از آنان نباشیم زیرا درون آدمی گاهی از بس پیچیده می گردد، می بینی دیگران را به خاطر عیوبی سرزنش می کند که قوی تر از آن ها در وجود خودش جولان می زند. والسلام