شهریه ای که شرّ شد!

گاهی اوقات در جریان زندگی اتفاقاتی رقم می خورد که باعث می شود وقتی دوستی که مثلا یک سال از یکدیگر بی خبر بوده ایم، ما را ببیند با یک نگاه همراه با طمأنینه خاصی می گوید: چقدر تغییر کردی!یک تغییر از جنس رشد، یک تغییر همراه با تعمیق که نگاه ما به اتفاقات پیرامون را تغییر می دهد و به نوعی تبدیل می شویم به یک فرد دیگر که معمولا با یک ارتقاء سطح همراه است. مثل شخصیت اول یک سریال ملودرام که به دنبال یکسری حوادث تراژدی مجبور به شناخت پتانسیل های درونی خود شده و پس از کشف هویت درونی خود، دیگر آن فرد ضعیف گوشه گیر نیست. مشابه این مثال ها در سرتاسر زندگی تک تک مان هست و وقتی بعد از چند سال گوشه ای خلوت کنیم و از خودمان بپرسیم من کی هستم؟ قطعا بخش عظیمی از پاسخ، حوادثی بودند که شمایل کنونی ما را ساختند مثل یک کوره ی آجرپزی. . .در این شماره سراغ یکی از دوستان آشنا رفتیم که سال گذشته برای او مشابه این اتفاقات رخ داد و شخصا بعد از اینکه در جریان جزئیات این ماجرا قرار گرفتم مثل یک سریال درام ابرقهرمانی از تمام سکانس های این سریال لذت بردم.در خدمت حسین ذوالفقاریان هستیم دانشجوی ورودی سال ۹۵ رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گلستان که سال گذشته درگیر پرونده ای شدند که ماجرای آن را در ادامه خواهیم خواهند.- : سلام علیکم آقای ذوالفقاریان. خیلی ممنون بابت زمانی که در اختیار نشریه فانوس گذاشتید.- : بنده هم عرض سلام و ادب دارم خدمت شما و تمام نشریه خوانان عزیز. در خدمت شما هستم.- : لطفا در ابتدا به صورت خلاصه از نحوه ی ورود به کار تا نهایت سرانجام کار بفرمایید.- : بسم الله الرحمن الرحیمخب در مورد موضوع شهریه ، همان طور که می دانید دانشگاه علوم پزشکی گلستان از سال ۹۲ دانشجویان پردیس را به صورت رسمی از طریق کنکور جذب کرد.از زمانی که این دانشجویان وارد دانشگاه شدند مسئله ی شهریه از مسائل جدی و حاشیه ساز در دانشکده پردیس بود.بنده خودم ورودی سال ۹۵ هستم و خب از ترم بالایی ها می شنیدم که مشکلاتی در خصوص پرداخت شهریه و اختلاف نظر هایی بین دانشجویان و مسئولین وجود دارد.ما هم به عنوان ترم پایین تری ها این مسائل را می دیدیم و چون هویت خاصی در دانشگاه نداشتیم و در اوایل ورود به دانشگاه ترمک خطاب می شدیم(!) خب کاری نمی کردیم و منتظر بودیم دانشجویان با سابقه تر چه اقداماتی انجام می دهند.البته یک سری اقداماتی هم انجام شد مثلا با هماهنگی دانشجویان دندانپزشکی تجمعاتی صورت گرفت، اعتراض هایی اتفاق افتاد که البته شخص بنده در آن زمان اطلاعی در مورد این اعتراض ها نداشتم ولی خب کار آنچنان پیش نرفت و نتیجه ای حاصل نشد، با اینکه حتی یکسری از نماینده ها با مسئولین وزارت خانه در ارتباط بودند و از آن ها پیگیری می کردند ولی خب همان دوستان هم به نتیجه نرسیدند و وقتی بنده از این بچه های ترم بالایی مشورت می گرفتم که این کار را چطور باید انجام بدهیم آن ها ما را از ادامه و پیگیری کار نهی هم می کردند که مثلا: بچه ها حمایت نمی کنند ، به موقع اجتماع نمی کنند ، مسئولین علیه شما جبهه می گیرند و توپ آن ها پر است، کاری نمی توانی بکنی و امثال این صحبت ها. . .ما هم قطعا با شنیدن این مطالب انگیزه ای برای پیگیری مطالب نداشتیم.- : آیا زمانی بود که از خود سوال بپرسید« چرا من باید اینکار رو بکنم؟» اگر بله چه جوابی به خودتان می دادید؟- : در خصوص سوال دوم، می دانید که هر رفتاری که از انسان سر می زند ریشه در ایدئولوژی و تفکر او دارد. در تفکر ما، اینکه چرا «من» باید کاری را انجام بدهم جایگاهی ندارد، چون همه خود را نسبت به اتفاقات پیرامون مسئول می دانیم و اگر به این نتیجه برسیم که یک کار باید انجام شود ما خودمان را نفر اول برای شروع کار می دانیم و اگر هم مسیر این کار سخت باشد، لزوم و ارزش آن کار ما را وادار می کند که سختی را تحمل کنیم. بنابراین از خودمان نمی پرسیم که چرا ما باید این کار را انجام بدهیم.- اگر ممکن هست هسته اولیه ای که روی این موضوع متمرکز شد را معرفی کنید و اینکه چطوری تقسیم کار می کردید؟- هسته ی اولیه که به روی این کار متمرکز شدند سه نفر بودند. دو نفر دانشجوی همین دانشگاه(بنده و یکی از دوستان در شرف فارغ التحصیلی) و یک نفر از دوستان خارج دانشگاه که به مسائل حقوقی آشنا بودند.در ادامه کار هم دو نفر به این هسته اضافه شدند. ما از راه های ارتباطی مختلف با هم مستمر در ارتباط بودیم و خب فرد خاصی محور یا به قولی رئیس نبود و همه در کنار هم نظرات مختلف می دادیم و طی جلسات و گفت و گو ها و استفاده از تجربیات دیگران به جمع بندی می رسیدیم و کار را پیش می بردیم.فضای تعامل هم دوستانه و برادرانه بود و بستر آشنایی ما با هم و دوست خارج دانشگاهی، بسیج دانشجویی بود.- در صورت امکان در مورد مشوق ها و موانعی که در طول مسیر دیدید و لمس کردید توضیح دهید و آیا نقطه ای بود که به خودتان بگویید « ولش، اصلا به من چه؟»- مشوق های زیادی وجود نداشت ولی خب بخشی از این تشویق ها از طرف همان دوستان خودمان که حقی از آن ها ضایع شده بود، اتفاق می افتاد.البته مشوق اصلی همین هسته ی سه نفره ی خودمان بود به علاوه دوستانی که در حوزه بسیج دانشجویی با ایشان در ارتباط بودیم.در مورد موانع هم که خیلی زیاد. . . از خانواده ی خودمان تا بعضی از دوستان و بعضی از مسئولین که مانع تراشی می کردند و به هیچ وجه پاسخگو نبودند، حتی مانع پیگیری ما هم می شدند.روز هایی بود که وقتی مسئولینی می دیدیم در مورد این مسائل دغدغه ای نداشتند و به قول معروف اصلا در باغ نبودند و نمی دانستند چرا باید به این مسئله ورود کنند، عده ای هم که رفتار و گفتار و برخورد هایشان این پیام را به ما القاء می کرد که به هیچ عنوان دنبال احقاق حق و عدالت نیستند، بلکه سعی در حفظ جایگاه و مقام و منصب خود دارند. از طرفی چون مطالبه گری ما با منافع شخصی پست این افراد، در تعارض بود بنابراین از راه های مختلف مخالفت می کردند و در روند کار تعلل ایجاد می کردند تا کار به نتیجه نرسد، بعضی هم هدفشان این بود که خودشان را به باند فساد موجود وصل کنند و از منافع این مافیا استفاده کنند؛ غافل از اینکه متاع الدنیا پست و فانی است.ما هم از خودمان می پرسیدیم چرا این وضعیت وجود دارد و افسوس می خوردیم اما هیچ وقت به این نتیجه نرسیدیم که به ما چه ربطی دارد، چون می دانستیم یکی از علل این عدم پاسخگویی ها در حقیقت رفتار غلط ما دانشجویان در گذشته بوده است و اگر این رویه از همان ابتدا درست می شد شاید هیچ کدام ازاین اتفاقات حال به وجود نمی آمد.- واکنش دانشجویان در ابتدا تا انتهای کار به این حرکت شما چطور بود؟آیا لحظاتی بود که از دوستان خود گله مند بشوید؟- دانشجویان ما به دو دسته تقسیم می شوند.گروهی هیچ دغدغه ای نداشتند. البته چون مسئله مالی بود ، همه قبول داشتند به نتیجه رسیدن به نفع همه است ولی با توجه به سابقه اقدامات متعدد شکست خورده در گذشته، این افراد ناامید بودند و همکاری آنچنانی نداشتند و پیش فرض آن ها این بود که این کار هم شکست خواهد خورد.البته بنده هیچ دانشجویی ندیدم که مانع پیگیری کار باشد یا به قول معروف زیر آبی بزند ولی خب با عدم همکاری این دوستان ما به این نتیجه می رسیدیم که راضی به این کار نیستند و خب کمی هم از ایشان گله مند می شدیم ولی نه به این علت که همکاری نمی کنند، به این علت که برای حق خودشان ارزش قائل نیستند، و البته خود این رفتار منفعلانه منشأ بعضی از همین ناهنجاری هاست.از طرفی از همان ابتدا هم انتظار حمایت آنچنانی از این دوستان نداشتیم البته بعضی از دوستان هم واقعا حمایت می کردند هم از لحاظ مالی ، هم از لحاظ وقت گذاشتن و حتی آبرو خرج کردن. . .بعضی از این دوستان برای ثبت شکایت به دیوان عالی همکاری کردند و برای مشاوره ی حقوقی هم هزینه پرداخت کردند و بنده از همین جا از تمامی این دوستان تشکر می کنم.و خدا رو شکر کار هم به نتیجه رسید و ما شرمنده ایشان نشدیم.به همین خاطر ابتدا گفتم که دانشجویان به دو دسته تقسیم می شدند، عده ای راضی به همکاری نبودند و عده ای واقعا همکاری کردند و مؤثر بودند.- آیا اقداماتی علیه تیم شما صورت گرفت طوری که هرگز چنین رفتاری را پیش بینی نکرده باشید و به سمت پشیمان شدن از ادامه پیگیری تمایل کنید؟- اقداماتی علیه ما صورت گرفت مخصوصا از طرف بعضی مسئولین که با رفتار سرد با ما برخورد می کردند و شأن یک دانشجو را از بین می بردند و آشکارا مانع تراشی می کردند.مثلا از دوستان در شرف فارغ التحصیل که پیگیر امور مربوط به فارغ التحصیلی بود دچار یکسری موانعی می شد به صورتی که سدی در راه دریافت مدرک ایشان به وجود آمد. یا مثلا ایجاد پرونده در کمیته انظباطی، اختلاف افکنی بین ما و دانشجویان به وسیله اتهاماتی که به ما وارد می شد.گاهی هم در جمع ها به صورت علنی و گاهی هم با واسطه تهدید صورت می گرفت که بنده ترجیح می دهم اسمی به میان نیاورم.البته از همان ابتدا تصور می کردیم که این راه، راه سختی است و بعضی رفتار ها را پیش بینی می کردیم اما انصافا بعضی موارد به هیچ وجه قابل پیش بینی نبودند.الحمدلله که از پیگیری کار پشیمان نشده و نیستیم...- با توجه به تجربه ی بدست آمده، چه از نظر آشنایی با نیازمندی های مختلف یک مطالبه گری چه از نظر سختی های این راه، آیا در صورت مشاهده موارد مشابه تن به چنین اقداماتی می دهید؟ چه توصیه ای برای افرادی که با موارد یا مشکلات این چنینی برخورد می کنند دارید؟- با توجه به تجربه هایی که به لطف خدا شامل حال ما شد تنها توصیه ای که می توانم کنم چه در حوزه مطالبه گری چه در هر حوزه ی دیگری که می خواهند کاری انجام بدهند این است که کاری که می خواهند انجام بدهند واقعا نه برای خود یا خانواده نه حتی دوستان و آشنایان بلکه فقط و فقط برای خود خدا انجام بدهند.چون ممکن است شما به یک دلیلی یک کاری برای خود انجام بدهید ولی بعدا از آن پشیمان بشوید اما مطمئن باشید کاری که برای خدا انجام می شود هر سختی و ضربه یا مشکل و اتفاقی بیفتد سرانجام کار وقتی سیر اتفاقات را مرور می کنید متوجه می شوید علت آن قدر ارزشمند است که هر مصیبت وارده را در قیاس با علت کوچک خواهید دید و در نهایت احساس رضایت خواهید کرد.در مورد این سوال که اگر با مشکلات مشابه برخورد کنید دوباره این اقدامات را انجام می دهید،باید بگویم در صورتی که همان روحیه ای که در پیگیری کار ها بود، باشد باز هم توسط بنده و یا دوستان بنده آن کار صورت خواهد گرفت.چون ما کار هایمان را به این علت انجام داده بودیم که، چه طور بگویم، مثلا منافع شخصی یا اصلاح یک رویه یا مثلا افشای یک فساد نبوده است، بله این ها هم بود ولی اصل نبوده و مسئله ی اصلی ما همان تمدن سازی، آرمان گرایی و نهایت پاکی و صداقت و عدالت، مخصوصا عدالت، در اجرای قوانین و برای رسیدن به اهداف بزرگتری مثل تمدن اسلامی یا نظام اسلامی بوده است و ان شاءالله که مورد توجه حق تعالی قرار گرفته باشه، البته در هر کاری هم که انجام شد ما به طور ملموس دست خدا را در این کار ها دیدیم، چه زمان هایی که ما از ادامه کار ناامید شده بودیم ولی خدای متعال با یک امداد الهی ما را به این مسیر امیدوار کرد و دوباره پیگیری ها رو از سر گرفتیم و به عنایت حق تعالی توانستیم تا حدودی به موفقیت هایی برسیم. البته این راه ادامه دارد و هنوز هم به صورت کامل فرایند ها اصلاح نشده است و ما در تلاش هستیم که ان شاءالله تا اخر مسیر ثابت قدم بمانیم و امیدواریم خدا آخر و عاقبت همه را ختم به خیر بفرماید.- در آخر اگر حرف نگفته ای دارید یا سوالی که دوست داشتید از شما پرسیده شود که راجع به آن صحبت کنید،بفرمایید.- خیر، آرزوی سعادت و عاقبت به خیری برای همه زیر سایه حجت محض زمان مهدی صاحب الزمان عج ان شاءالله.