اهل دانشگاهم

اهل دانشگاهماهل دانشگاهمروزگارم خوش نیستژتونی دارمخرده پولیسر سوزن هوشی.دوستانی دارم بهتر از شمر و یزیدهم چو من مشروطو اتاقی که در این نزدیکی استپشت آن کوه بلند.اهل دانشگاهمپیشه ام گپ زدن استگاه گاهی هم می نویسم تکلیفمی سپارم به شماتا به یک نمره ناقابل بیست كه در آن زندانیستدلتان زنده شودچه خیالی، چه خیالیخوب می دانم گپ زدن بیهودستدانشم کم عمق استخر زدن بیهودست.اهل دانشگاهمقبله ام آموزشجانمازم جزوهمُهرم میزعشق از پنجره ها می گیرمهمه ذرات وجودم متبلور شده است.درسهایم را وقتی می خوانمکه خروس می کشد خمیازهمرغ و ماهی خوابند.اوستاد از من پرسیدچند نمره می خواهی از من؟من از او پرسیدمدل خوش سیری چند؟خوب یادم هستمدرسه محفل آزادی بود.درس ها را آن روز حفظ می کردم در خوابامتحان چیزی بود مثل آب خوردن.درس بی رنجش می خواندم.نمره بی خواهش می آوردم.تا معلم جوک می گفت همه غش می کردیمو کلاسم زیبا بود و معلم حوصله داشت.درس خواندن آن روز مثل یک بازی بود.کم کمک دور شدم از آنجابار خود را بستم.عاقبت رفتم دانشگاهبه محیط خس آموزشو به دانشكده علم سرایت كردمرفتم از پله دانشکده بالابارها افتادم.چیزها دیدم در دانشگاهمن گدایی دیدم در آخر ترمدر به در می گشتیک نمره قبولی می خواستمن كسی را دیدماز داشتن یک نمره دهدم در پشتک می زددر دانشگاه اتوبوسی دیدم یک عدد صندلی خالی داشت.دختری دیدم که به ترمینال نفرین می کرد.اتوبوسی دیدم پر از دانشجو و چه سنگین می رفت.اتوبوسی دیدم که کسی از روزنه پنجره می گفت «کمک»!دیدمسفر سبز چمن تا کوکوبارش اشک پس از نمره تکجنگ آموزش با دانشجوجنگ دانشجویان سر ته دیگ غذاجنگ نقلیه با جمعیت منتظرانحمله درس به مُخحذف یک واحد به فرماندهی رایانهفتح یک ترم به دست ترمیم،قتل یک نمره به دست استادمثل یک لبخند در آخر ترمهمه جا را دیدم.اهل دانشگاهم!اما نیستم دانشجو.کارت من گمشده است.من به مشروط شدن نزدیکمآشنا هستم با سرنوشت همه ی همسفراننبضشان را می گیرمهذیانهاشان را می فهمممن ندیدم هرگز یک نمره بیستمن ندیدم که کسی ترم آخر باشدمن در این دانشگاه چقدر مضطربممن به یک نمره ناقابل ده خشنودمو به یک مدرک قناعت دارم.من نمی خندم اگر دوست من می افتد.و نمی خندم اگر موی سرم می ریزدمن در این دانشگاهدر سراشیب كسالت هستمخوب می دانم استادكی كوئیز می گیرداتوبوس کی می آیدخوب می دانم برگه حذف کجاستسایت و رایانه آن مال من استهر کجا هستم باشمتریا، نقلیه، دانشكده از آن من استچه اهمیت دارد، گاه اگر می روید خار بی نظمی هارختها را بکنیمپی ورزش برویمتوپ در یک قدمی استو نگوییم که افتادن مفهوم بدی است!و نخوانیم کتابی که در آن فرمول نیست.و بدانیم اگر سلف نبود همگی می مردیم!و بدانیم اگر جزوه استاد نبود همه می افتادیم!و نترسیم از حذفو بدانیم اگر حذف نبود می ماندیم.و نپرسیم کجاییم و چه کاری داریمو نپرسیم كه در قیمه چرا گوشت نبوداگر بود چرا یخ زده بودكار ما نیست شناسایی مسئول غذاكار ما نیست شناسایی بی نظمی هاكار ما نیست شناسایی هردمبیلی!كار ما نیست جواب غلطی تحمیلیكار ما شاید اینست كه در مركز پانچپی اصلاح خطاها برویمکار ما شاید این است که در حسرت یک صندلی خالی،پیوسته شناور باشیم.بد نگوییم به استاد اگر نمره تک آوردیم.كار ما شاید این استكه مدرک در دستفرم بی‌گاری یک شركت بی‌پیكر راپر بكنیماهل دانشگاهمرشته ام علافی‌ستجیب‌هایم خالی ستپدری دارمحسرتش یک شب خواب!دوستانی همه از دم نابابو خدایی كه مرا كرده جواب.خوب می‌فهمم سهم آینده ی من بی‌كاریستمن نمی‌دانم كه چرا می‌گویندمرد تاجر خوب است و مهندس بی‌كاروچرا در وسط سفره ما مدرک نیست!((چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید))باید از آدم دانا ترسید!باید از قیمت دانش نالید!وبه آنها فهماند كه من اینجا فهم را فهمیدممن به گور پدر علم و هنر خندیدم!اهل دانشگاهمروزگارم در شک نيستگاهگاهی واحدی می افتمتا به قول اساتيد قوی پايه شوممن به آغاز امتحان نزديکمجزوه ها مي گيرم تا که زيراکس بزنمدرس بايد خواند، حفظ بايد کردنمره ها را زده اند۵ پيدا بود و ۱۰۲ پيدا بود و يکی هم ۱۱من به اندازه يک اپسيلونآرزو ميکردم که ۱۲ ترمه شومچه خيالی که اميدی عبث استدرس بايد خواند، حفظ بايد کردنمره های اندکآه …. بچه ها در حسرتحسرت پاس همان درسی که باز هم افتاده اندبچه ها پخش و پلادر همه جای حياطجمعيت انبوه استبوی مشروطی هايک نفر مي گريد…..و بسی جالب بود که کسی می خندد !ای دريغ ازپاس يک واحد درس !من نديدمکسی را که خجالت بکشديا يک اوستادی که ؛ نمره دهد مجانیآ ه ……من به يک نمره ۱۰ خشنودمدرس بايد خواند، حفظ بايد کردمن نمی دانم کهاين شبانه با روزانهچه تفاوتها داردمن نمی دانم که چرا ميگوينددرس بايد خواند، حفظ بايد کرد.اهل دانشگاهروزگارم بد نیستخنده را می فهممو هزاران جوک می پرانم در راهسایتها را می خوانمجزوه ها را می بندمو به فردا می خندم…شاد بودن ذاتی استمن به یک خنده تو دلشادم