انتشار آگاهی (قسمت اول)

یازدهم بهمن سالِ نود و هفت بود؛ تاریخ برگزاری سمینار "نقشه ی راه"، "بنیاد فرهنگ زندگی" که من با خوف و رجا بهش دل بستم.سمینار ساعت دو بعد از ظهر شروع میشد و تا هشت شب طول میکشید؛ حاج خانم از امین قول گرفته بود که بیاد دنبالم دانشگاه شهید بهشتی. نماز ظهر رو توی مسجد میدان تجریش که انگار مورد اصابت موشک قرار گرفته، خوندم که دیر به سمینار نرسم. دلم شور میزنه؛ اصلا دلشوره جزء لاینفک من شده؛ با کوچکترین تغییر کوچیکی دلم شور میزنه که چی میخواد بشه. از برگه ی آزمونِ "بیداری قهرمان درون" هم باید پرینت بگیرم؛ به قول سهیل رضایی برگه آزمایش. از رنگهای قرمزِ میله های کوتاهِ نمودار مشخصه نتیجه م داغونه؛ فقط تفسیر درستش رو نمیدونم.خیلی زود رسیدم؛ با تاکسی راهی نبود؛ منتها چون من تا حالا نرفته بودم و هیچ تصوری نداشتم از اینکه کی میرسم، چهل و پنج دقیقه زودتر رسیدم. اسمم رو گفتم و پک پذیرایی رو گرفتم. تو حیاط منتظر موندم تا شروع سمینار.سهیل رضایی اومد. تفسیر نمره ی هشت تا از دوازده آرکیتایپی که آزمونش رو دادیم گفت و چه دقیق از نیت ها و علل انجام کارها حرف میزد. آقایی توی سمینار بود که از ورزش های مهیج هیچی رو جا ننداخته بود، از سنگنوردی گرفته تا بانجی جامپینگ و حالا هم به عنوان شغل، آتش نشانی رو انتخاب کرده بود؛ ولی جالبه که تمام این کارهای مهیج و خطرناک که هر کس با دیدنشون طرف رو تحسین میکنه که، آفرین چه شجاعتی، نقابیه برای ترس از ازدواج کردن و پدر شدن. این ترس از رابطه ی نادرست بین پدر و پسر به وجود اومده و سخت ترین کار دنیا اینه که برای شفا باید بری و سنگ هاتو با خودت و پدرت وابِکَنی.تفسیرها رو شنیدیم و چه جاها که اشک ریختیم؛ و فکر کردیم به راه هایی که رفتیم و اینکه چرا این راه رو انتخاب کردیم؛برای تایید شدن؟از سرِ ترس؟برای مخالفت کردن؟چون میخواستیم خوب باشیم در نظر اطرافیان؟و یا ...به هر حال خیلی جاها به خودمون بی اعتنایی کردیم و حالا در نیمه ی دوم عمر همه ی علت هایی که به خاطرشون این راه رو اومدیم رنگ باختن و ما موندیم با زندگی نزیسته ای که صدامون میزنه و خودِ کاذبی که نمیتونی بُکُشیش و از شر این اضطراب رها شی؛ پس راهی نمیمونه جز اینکه راه خودت رو پیدا کنی، چه بسا راهِ تو بی راهه ای باشه بدون نور و راهنما که مجبوری تنها واردش بشی و کی میدونه چی قراره پیش بیاد؟ اما زمانی که مسیر رو طی کنی و به شفا برسی، وقتی زندگیت رو، به قولِ رابرت الکس جانسون با شهود درونی خودت راهبری کنی؛ بالغ میشی، دیگه راه حل های دیگران رو چون نمیدونی چه کار باید بکنی یا اینکه با انجام هر کاری دیگران چه فکری در موردت میکنن به کار نمیگیری و حتی اگر اشتباه هم بکنی خودت مسئولیت کارت رو میپذیری و راضی هستی، از کاری که کردی؛ حتی اگر خطا کنی و هزینه ی سنگینی هم بابتش بدی. و البته باید بگم تمام این حرف ها رو من اون روز فقط شنیدم، همین.توی تایم استراحت برگه هامون رو به دستیاران آقای رضایی نشون دادیم تا بهمون بگن کی میتونه واردِ گروه های کوچ بشه و کی باید با مشاور شروع کنه تا بالاخره به سطحی برسه که بتونه با گروه های کوچ همراه بشه و کم کم گلیمشو از آب بکشه بیرون.بله، معلومه که من باید برم مشاوره، هر بی سوادی هم میفهمه این ستون های قرمز و کوتاه نشونه های حالِ خرابیه که نیاز به درمان فردی داره و نمیتونه با کوچ همراه بشه.وای خدایا فردا هم که جمعه ست باید صبح برم مصاحبه برای ثبت نام کارگاه قدرت لحظه ی حال، الان به حاج خانم بگم چی میگه؟ باز میخواد سین جیمم کنه که کجاست و کیه و أدرس و تلفنش چیه.قیدشو بزنم؟ نه، نمیشه تماس گرفتن و منم گفتم که میام.جمعه میرم دفتر بنیاد سپاس لحظه ی حال.خانم ها و آقایون و دخترا و پسرایی که لباس هاشون مشکیه و شالِ آبی فیروزه ای دور گردن انداختن حسابی سرشون شلوغه و در رفت و آمدن.دونه دونه وارد میشیم و اسم هامون رو میگیم و روی صندلی ها میشینیم و منتظریم صحبت ها رو بشنویم. انقدر مضطربم که فقط میخوام زودتر تموم بشه و برم خونه تا از یک اتفاق غیرمنتظره ی خیالی جلوگیری کنم. اما انگار کارِ من انقدرهام زود تموم نمیشه چون چیزهایی رو توی برگه م خط کشیدم که نشون میده حالم خوب نیست از جمله فکر به خودکشی که الحمدلله به اقدام نرسیده. خلاصه که تا ظهر تو بنیاد بودم و با مشاور هم صحبت کردم و گریه. و بالاخره کارم تموم شد و اومدم سمت خونه.عوض کردن خونه و محله مون به نظرم بیشتر از همه به نفع من تموم شده وگرنه من کِی میتونستم دنبال این کلاس ها برم. خدایا ممنونم؛ ده سال طول کشید اما اتفاقِ خوب برام افتاد.بعد از سمینار نقشه راه تخفیف کتاب ها و کلاس های صوتی بنیاد فرهنگ زندگی شروع شدن و من هولم که جا نمونم. تند و تند کلی کلاس صوتی خریدم که گوش کنم و راه حلی برای اوضاع خرابم پیدا کنم؛ الان نمیتونم کتاب بخونم، باشه برای بعد.یه وقت مشاوره هم میگیرم، باید بیشتر از دو ماه منتظر باشم. خب کلاس ها رو گوش میکنم تا اون موقع. باورم نمیشه شنیدن کلاس ها چقدر انرژی نیاز داره و چقدر منو خشمگین میکنه و بیشتر از همه کلاس صوتی "عقده"، که راجع به رفتارهای پدر و مادر و اثرش روی بچه ها و اتخاذ روش هایی توسط بچه ها برای بقا میشه، صحبت میکنه. و برای من نفعی نداره چون خشمگین تر و عصبانی تر و بدگمان تر از قبل شدم و انگار راهِ تحول رو مسدودتر از قبل میبینم؛ اما نمیدونم چرا ادامه میدم، دنبال چی میگردم؟ خدایا چه فایده ای داره که بدونم چرا بعضی از کارها رو انجام میدم و بعضی هارو نه، دونستنشون ترس هامو درمان نمیکنه و اعتمادی نسبت به خودم برام شکل نمیگیره. تو رو خدا کمک.عید نوروز یکی از بدترین اتفاق هاییه که هر سال تجربه ش میکنم. تا جایی که یادم میاد فقط سه تا سال تحویل رو بدون هول و هراس و حتی با خوشحالی پشت سر گذاشتم، اونم چون توی خونه نبودم. استرس ها و داد و بیدادها و خستگی هایی که از خونه تکونی به تنت میمونه به جای خود استرس اومدن چهارتا مهمان تکراری هم که همیشگییه. خود لحظه ی سال تحویل هم مصیبتیه؛ فقط سه سالی که جهادی بودم عالی بود؛ سالِ اول که با حیرت احوالِ خودمو تماشا میکردم؛ خدایا من ایرادی پیدا کردم یا اینجا ایرادی داره؟ چرا من انقدر بی خیالم؟ چرا حالم خراب نیست؟ چرا دلم شور نمیزنه؟ یعنی ممکنه اینجوری هم سال تحویل بشه؟سالِ دوم مطمئن شدم که نبودن توی خونه باعث این حالِ خوبه و سال سوم فکر میکردم ای کاش میشد اوضاع رو تو خونه عوض کرد یا اصلا هر سال من خونه نباشم.ادامه دارد...