ماهنامه: آبان 1401

این روزها اصلا فکری برای نوشتن ندارم (بخوانید دست و دلم به کار نمی‌رود) و از این بابت انتشار ماهنامه‌های بی سر و ته، تا روزی که قلم دوباره بر کاغذ بنشیند، آنهم فقط و فقط برای فراموش نکردن اینجا، ادامه خواهد یافت.حقیقتا این روزها نیاز زیادی به ادبیات در زندگیم حس میکنم، اما متاسفانه وقت و فضای ذهنی کمتری برای پرداختن بهش دارم و این وضعیت رو میتونم فقط و فقط با واژه آزاردهنده توصیف کنم. این هفته شدم رئیس شورای دانش آموزی، ای کاش برای اولین بار کاری از دستم بربیاد و بتونم وضعیت دانش آموزای مدرسمون رو بهتر کنم. همه خسته‌ان، خیلیا افسردن، خیلیا بریدن و خیلیا به امید بیدار نشدنه که شب‌ها به خواب میرن. دوست دارم شده یک درصد توی بهتر شدن حالشون نقشی داشته باشم. (آهنگ‌‌های قردار دهه شصت را روی فلش ریخته و برنامه‌ای برای دسترسی غیرقانونی به سیستم صوتی مدرسه می‌چیند*)شاگردام توی یکی دو هفته اخیر خیلی خیلی خوش رفتارتر شدن و خدا رو از این بابت شاکرم. (اگه هنوز درباره تجربه معلم شدنم چیزی نگفتم برای اینه که واقعا حرفی برای زدن ندارم.) روزی که با وجود سردرد و کم خوابی شبی که با علائم آنفلونزا (آبریزش بینی و گرفتگی گلو) تکریب شده بود مجبور شدم ده دقیقه بعد از رسیدن به خونه لباس عوض کنم و سرکار برم بود که فهمیدم برای زنده موندن باید رنج بکشی.توی نمازخونه شنیدم که یکی از بچه ها گفت "کتاب دینی عشق منه" خواستم ازتون بخوام که براش دعا کنید.یه کارگاه نویسندگی برای تعداد کمی بچه برگذار کردم (بله. من اینکارو کردم!!). حقیقتا خوش گذشت و میتونم بگم حاصل سه سال فعالیت ویرگول یه کیک مجانی با چای ماسالا بود؛ دست شما درد نکنه (به هیچ عنوان کنایی نیست.). معلم عربیمون که معتقد بودم بهترین معلم عربی کشوره و داشت کم کم به این درس علاقمندم میکرد از ایران رفت. بله؛ هیچکدوم از معلمهایی که شبها کابوسشون رو میدیدم یک روز هم غیبت و حتی تاخیر نداشتن اما اینبار... خواستم بهتون بگم که خانم بهرامی عزیز، کتاب دانشگاهتون پیش من به یادگار ، و اون تشکری که قرار بود بابت حرفهای اون‌روزتون زیر برگه امتحان بنویسم هم در قلبم محفوظ خواهد موند. مراقب خودتون باشید. دیگه جدا دارم از بابت دریافت نکردن نتایج المپیادم عصبی میشم؛ برنز من رو سریعتر قطعی و ارسال کنید لطفا.برای اولین بار نماز شب خوندم، بیست دقیقه هم از اذان گذشت تا تموم بشه. برای مواقعی که باید از یه کتاب دویست صفحه ای که به زور ده تاش رو حفظی امتحان بدی خوبه. عجیب بود.توی خیابون از این شکلات مشتیا گرفتم؛ حس خوب و در عین حال عجیبی بود. امیدوارم با وجود کشک توی دهنم ازم فیلم نگرفته باشن.زندگی گاهی اوقات به قدری دردناک است که فقط میخواهی چشمانت را ببندی و وجودت در نیستی حل شود؛ حیف که امید، احمقانه در تک تک سلول ها جا خوش کرده و هربار با تصور روزهای بهتر، روزهایی که حالمان خوب باشد و بتوانیم از ته دل بخندیم، حتی فرصت آرامش گرفتن با تصور نابودی را از ما سلب میکند.لبخند میزنم و میگویم حالم خوب است، چشمهایم را در کاسه میچرخانم و تمام رنج ها را بخشی از عاداتم میخوانم، با نگاهی بی‌خیال و طوری که بشنوید بزرگی دغدغه های شما و حقارت دغدغه های خود را به دروغ هم که شده زمزمه میکنم. اما خسته‌ام؛ از تمام مسئولیت‌ها، بارها، افکار، آدم‌ها، انتظارات و روی هم رفته از زنده بودن خسته‌ام.لبخندم را میبینید و فکر میکنید که در نظرم آدم های "خوب"ی هستید؛ اشتباه نکنید، کش دادن لب‌هایم فقط و فقط به رسم ادب است، شاید هم ترس، اما در اعماق وجودم، از تک تکتان و با همه اجزایتان، نفرت دارم.این روزها به تلخی این احساس عادت کرده و هربار قلب خود را فقط میزبان شیرینیش میکنم. اما خود نیز خوب میدانم که این حلاوت طعم گول زننده زهریست کشنده، حامل ترس، عذاب‌وجدان، اندوه، ناامیدی و احساساتی که نامی برایشان ندارم. اما جان و دلم به این شیرینی عادت کرده و چه حیف که ترک عادت موجب مرگ است.ای کاش میتوانستم میله های قفس خودساخته‌تان را ببینم تا نجاتتان دهم؛ اما چه کنم که از بودن در حبس لذت می‌برید. پس فقط میتوانم تا آخرین نفس بجنگم مبادا که من هم به این گرفتاری خاموش گرفتار شوم.چطوری میتونید Xdinary Heroes گوش ندید؟ زشته. https://soundcloud.com/shadowjay44/xdinary-heroes-xmas?utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/shadowjay44/xdinary-heroes-ghost-2?utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing +دلتون بسوزه، شما آرتا ندارید که نقاشیتون رو بکشه و براتون بفرسته!!! بله! یه نامه خیلی قشنگم کنارش برام فرستاده که دلم میخواد اینجا جوابش رو بدم.آرتای عزیزم؛ امیدوارم روزی که بهش امید و آرزو داریم هر چه زودتر برسه، بعد از این باید بگم که من حالم خوبه و یا حداقل تلاشم رو میکنم که اینطور باشه. حال تو خوبه؟ امیدوارم هر چه زودتر بتونم ببینمت و از اون امیدوارترم که رابطه‌ای که این روزا به لطف شرایط اینترنت ضعیف‌تر شده رو بهتر کنم. آرتا باید بهت بگم که من از وقتی که بسته رو گرفتم تا به الان لبخند از روی لبم کنار نرفته، میتونم بگم که از ارزشمندترین هدایاییه که گرفتم و از بابتش از صمیم قلب ممنونم؛ حیف که از این هنرها ندارم، من هم خیلی خیلی دوستت دارم و بارها گفتم، بازهم میگم؛ از بهترین انسان هایی هستی که روی کره زمین وجود دارن؛ شاید از نوبل صلح بگیران آینده. کسی چه میدونه؟ باید بهت بگم که خیلی خیلی و خیلی خوشحالم که تونستم آدمهایی مثل شما رو اطراف خودم داشته باشم و امیدوارم که یه روزی هممون آدمهای بزرگی بشیم. ارادتمندت، آتنا مهرانفر.