بار کج هم به منزل می‌رسد!

مادرجان ما می‌گفت: بار کج به منزل نمی‌رود. گاهی هم از آنطرف ماجرا نگاه کرده و می‌گفت: سر بی‌گناه بالای دار نمیره ...خلاصه ما برای هر چیزی کلی ضرب المثل شنیده و با آن‌ها زندگی کرده‌ایم. گرچه خیلی اوقات سر بی‌گناه هم بالای دار رفته و بار کج هم به منزل رسیده باشد، اما مادرجان می‌گوید: همه اینها حکمتی داره و ...به هر تقدیر با هر تبصره و ارفاقی این مثل‌ها پذیرفته شده بودند تا اینکه خود ضرب المثلشان سعی در اثبات خود کرده و با نشان دادن چشمه‌هایی خود را از خشکسالی باور ما نجات دادند.آن سال‌ها آقای سلامت در یک جای خفن حسابدار بود. از آن جاهای خفنی که گاهی زمین، ماشین، خانه و ویلا را به مزایده می‌گذاشتند و رییس جان عزیز ما هم با اطلاعات مفیدی که آقای سلامت در اختیارش قرار می‌داد، برنده می‌شدند.یه مدتی بود که کلا با این ضرب المثل "بار کج به منزل نمی‌رسه!" قهر بوده و تمام مثل‌های مادر را حرف‌های ماقبل تاریخ می‌دانستم تا اینکه یک روز در کمال ناباوری ورق برگشت. رییس جان در مزایده شکست خورده بود. آقای سلامت هاج و واج به رییس نگاه می‌کرد و می‌گفت: حاجی جای دو و سه رو اشتباه نوشتی!!!رییس مبهوت به کاغذ نگاه میکرد و می‌گفت: چرا من باید 132 میلیون رو بنویسم 123 میلیون و .... ؟! به هر تقدیر، انگاری بار کج یک جایی تصمیم به سقوط گرفته بود. بماند که بعد از آن باز هم مزایده‌هایی بود و موفقیت‌هایی برای اهل شرکت، اما آن روز الاغ موفقیت، بار رییس را بر زمین زد و من کمی تا قسمتی با ضرب المثل مادرجان آشتی کرده بودم.چند وقتی از آن تاریخ گذشته بود که یکی از همکاران قصد ازدواج کرده و خواهرهای محترمه را به این در و آن در برای خواستگاری می‌فرستاد. همکار جان ما اهل هیچ دود و دمی نبود و ما همه می‌دانستیم که هر اخلاق گندی هم داشته باشد، معتاد نیست.از طرفی خانه و زندگی کوچکی دست و پا کرده بود و دستش به دهانش می‌رسید، اما در این میان نه پدری داشت که تکیه‌گاهش شود و نه مادری که دختری را انتخاب کند. خودش هم دست و پا چلفتی تر از من... هیچوقت به دختری جز به چشم خواهری نگاه نکرده بود. البته این را خودش می‌گفت. ما از کجا بدانیم که راست می‌گفت یا دروغ؟!روزی از روزها با خوشحالی محجوبی به شرکت آمده و ذوق زده گفت که خواهرها دختری را پیدا کرده‌اند که تمام شرایط مرا پذیرفته. ما هم خوشحال و پایکوبان به فکر لباس بودیم که ؛ چه بپوشیم؟!روزهای سرد زمستان بود و همه در شرکت با سرما خوردگی‌های خفیف و عمیق، سر در گریبان شده بودند. داماد آینده هم علاوه بر سرماخوردگی، از استرس زیاد دچار میگرن شده بود. مخصوصا که ما چپ می‌رفتیم و راست میامدیم به او می‌گفتیم: اذیت نکنیا والا به پدرخانمت زنگ میزنیم و زیر آبت رو میزنیم!!یعنی ما اینقدر خبیث بودیم و خودمان خبر نداشتیم. الان که فکر می‌کنم، می‌بینم واقعا خبیث بودیم. خلاصه یک روز یکشنبه عروس و داماد را برای آزمایش‌های ازدواج راهی کردیم و خودمان بیشتر از آن دو منتظر جواب بودیم.عصر آن روز در کمال ناباوری همکار جان زنگ زد و گفت: تست اعتیاد مثبت شده. میگن تو معتادی!! و همینطور که بغض کرده بود اشک از چشمان ما جاری شد که واااااااااااااا یعنی چییییییی؟! اینجا یاد آن یکی ضرب المثل مادر افتاده بودم که می‌گفت: آش نخورده و دهن سوخته...آن شب تا صبح خواب به چشم کسی نرفته بود. همه نگران و عصبی که چرا باید جواب آزمایش این بچه اینگونه خراب شود؟!از فردای آن روز همکار جان برای اثبات بی‌گناهی خود و خطای آزمایشگاه، به هر دری میزد. پدر و مادر عروس هم بدون اینکه چیزی بگویند؛ به تلفن‌ها هم جواب نمی‌دادند تا اینکه کاشف به عمل آمد: به علت خوردن قرص مسکن قبل از آزمایش، تست اعتیاد مثبت بوده و ....آخه یکی نبود بگه؛ خنگول تو نمی‌دونی کدئین خودش از مواد مخدر تولید میشه؟! خلاصه با وساطت رییس و تکرار آزمایش و کلی نامه‌های دیگر، ازدواج آنها سر گرفت و سر بی‌گناه بالای دار نرفت.حالا ما ماندیم و دو دلی به باور ضرب المثل‌هایی که بگیر و نگیر دارند.