چرا انسان ها به یکدیگر آسیب می زنند؟

در ادامه نوشتار گذشته، به نظر می رسد مطالعه این محتوا خالی از لطف نباشد. یک پروژه تحقیقاتی در دانشگاه ویرجینیا مکانیزم های بیولوژیکی، عصبی و روانشناختی درباره پرخاشگری را مطالعه می کند. هدف آن این است که بتواند خشونت را کنترل و کاهش دهد.SR GARCÍA«این روزها، پرخاشگری موضوعی متأسفانه چالشی پرتکرار و فراگیر در سراسر جهان است. در حال حاضر یک دغدغه اجتماعی است. دیوید چستر از دانشگاهویرجینیا، که مدیر یکی از معدود آزمایشگاه‌هایی است که پرخاشگری را مطالعه می‌کند، می‌گوید: «برای کاهش خشونت، ابتدا باید عمیق‌تر درک کنیم که چرا مردم خشن هستند. هدف آزمایشگاه ما کاهش خشونت است، به همین دلیل ما اینجا هستیم. با کشف فرآیندهای روانی و عصبی اساسی، می‌توانیم در انجام این کار جذابیت بیشتری کسب کنیم.»چستر خاطرنشان می کند: "ما از نظر تکامل گونه ای پیشرفته هستیم، اما در نهایت به یکدیگر صدمه می زنیم." «پرخاشگری در خط مقدم زندگی ما قرار دارد. با این حال، توصیف آن ساده نیست. در آزمایشگاه ما، آن را به عنوان انگیزه آسیب رساندن به کسی که نمی‌خواهد صدمه ببیند تعریف می‌کنیم. لزوماً نباید آسیبی ایجاد کنید؛ نیت خالص کافی است من می خواستم تو را بزنم و تو نمی خواستی صدمه ببینی. زمانی وجود دارد که ما می خواهیم صدمه ببینیم، مانند زمانی که در رستوران غذای تند سفارش می دهم، اما در شرایط پرخاشگری، قربانی نمی خواهد صدمه ببیند.پرخاشگری نیز مانند نوع دوستی یا هر الگوی رفتار اجتماعی دیگری پیچیده و چند عاملی است. یک جزء ژنتیکی در آن وجود دارد و مکانیسم های مغز آن را فعال می کنند. چستر تأکید می کند: «اما بایولوژی ربطی به سرنوشت نذارد! غیرممکن است که ادعا کنیم غرایز پرخاشگرانه در هسته وجود ما نیستند. آنها ابزار ما برای بقا هستند. اینکه بگوییم پرخاشگری همیشه موضوعی منفی است، ساده‌سازی بیش از حد است. برخی از پرخاشگری ها مطلوب است، مانند دفاع شخصی، یا بازی کودک، که دارای عنصری از پرخاشگری کنترل شده و غیر مخرب است. دونالد وینیکات روانکاو خاطرنشان می کند: «تنها اگر بدانیم وقتی کودکی می خواهد برج آجری را خراب کند، وقتی ببینیم که می تواند آن را بسازد، می فهیم این کارش برای او چیز ارزشمندی است».واضح است که پرخاشگری یک ویژگی رایج در قلمرو حیوانات است، جایی که اغلب اشکال پیچیده ای به خود می گیرد و طیف وسیعی از عملکردها را انجام می دهد که بقا و تولید مثل را افزایش می دهد. هیچ تناقضی ذاتی در آن وجود ندارد: پرخاشگری می تواند از نظر اخلاقی مورد تایید قرار گیرد و در عین حال محصول سازگاری بیولوژیکی باشد. با این حال، به نظر نمی‌رسد که برای انسان‌ها یک زندگی خشونت‌آمیز مناسب باشند، اگرچه به سختی می‌توان آن را ملایم نامید. این موضوع با این واقعیت تشدید می شود که ما موجوداتی همه چیزخوار هستیم. ما از نظر جسمی ضعیف هستیم و فاقد چنگال و منقار هستیم که کشتن فرد دیگری را بدون سلاح مصنوعی دشوار می کند.پرخاشگری به طور فطری در مغز ما ساکن است، همانطور که فروید در تمدن و نارضایتی‌های آن اشاره می‌کند: «عنصر حقیقت در پشت همه این‌ها، که مردم آنقدر آماده رد کردن آن هستند، این است که انسان‌ها موجودات ملایمی نیستند که بخواهند دوستشان داشته باشند، و اگر به آنها حمله شود، بیشتر آنها می توانند از خود دفاع کنند. برعکس، آنها موجوداتی هستند که در میان مواهب غریزی آنها سهم قدرتمندی از پرخاشگری نمایش میدهدند که باید به حساب آید... هومو هومینی لوپوس می گوید: [انسان برای انسان گرگ است].» چستر و همکارانش دریافته‌اند که پرخاشگری در مدارهای عصبی مشابه سایر رفتارهای اعتیادآور، مانند مصرف کوکائین و انجام رفتارهای جنسی پرخطر، عمل می‌کند. پرخاشگری معمولاً ناشی از احساسات منفی مانند خشم یا ترس است. چستر می‌گوید: آزمایشگاه ما نشان داده است که درست است، احساسات منفی وجود دارد، اما احساسات مثبت نیز نقش اصلی را در رفتار پرخاشگرانه بازی می‌کنند. پرخاشگری می تواند احساس خوبی داشته باشد، و این پاداش لذت جویانه یک نیروی محرک واقعا قدرتمند است.چگونه می توانیم احساسات مثبت مرتبط با پرخاشگری را توضیح دهیم؟ چستر حدس می‌زند که تکامل به نفع ویژگی‌های عصب‌بیولوژیکی و روان‌شناختی است که به ما در دستیابی به اهداف خاصی مانند پیدا کردن جفت، تهیه منابع و دستیابی به موقعیت کمک می‌کند. مغز برای پاداش دادن و تقویت رفتارهایی طراحی شده است که در طول تاریخ تکامل ما به خوبی به ما خدمت کرده است. چستر فکر می کند که احتمالاً این موضوع با انگیزه هایی برای شکار در انسان ها شروع شده است: «این همان انگیزه اساسی است که گرگ را وادار می کند تا خرگوش را هدف قرار دهد. در بیماران روانی، این انگیزه بیش از حد پیش رفته است. آنها همه را طعمه می بینند.»ما نمی توانیم انگیزه های تهاجمی خود را نادیده بگیریم، و انجام این کار ایده خوبی نیست. ما باید آنها را به نیروهای مفید تبدیل کنیم تا بپذیریم که اینجا هستند تا بمانند.» زمانی که احساسات منفی شدید همراه با برانگیختگی را تجربه می کنیم و ناامیدی، عصبانیت و یا محیط امن ما تهدید می شود، احتمال بیشتری وجود دارد که پرخاشگری کنیم. با این حال، اگر از آنچه احساس می‌کنیم آگاه شویم، ممکن است سعی کنیم آن انرژی را به سمت فعال کردن سایر رفتارهای اجتماعی هدایت کنیم که به ما اجازه می‌دهد تا پرخاشگری را به طور مطلوب تغییر دهیم.»