زن

زن شب و روز راه می رفت. گاه مرئی بود و گاه از نظرهای دیگران پنهان می شد. نه اینکه وجود مادی نداشته باشد بلکه تنها گاهی وقت ها دیگران قادر به دیدنش نبودند.بدین طریق ایمنی و امنیت داشت.هرچند این غیاب و ظهور، منافع دیگری هم برای او و هم برای دیگران در پی داشت.روزها از دل جمعیت و محیط های شلوغ ، از میان شهر و روستا و جاده گذر می کرد و شب ها در دشت و بیابان و کوه گام بر می داشت. هر جا که می رفت جای قدم هایش بر زمین سبز می شد.او مدام در حرکت بود و با هر قدم، یک دانه برکت می کاشت و می گذشت.زن ، سراسر رویین تن بود...پاشنه هایش هم...وقتی به رود و دریا می رسید انگار که کفش های جادویی به پا کرده باشد، پای بر روی آب می گذاشت و براحتی از آن می گذشت. به دلیل ایمن بودن از آب، از هیچ چیز در زندگی نمی ترسید.خود از جنس آب شده بود.آب برای خیلی ها پیام رسان مرگ است ولی برای زن، دیگر مرگی در کار نبود، و نه ترسی هم. از جنس گیاه بود.زاینده و بالنده.ایمن از حیوانات درنده.حیوانات اهلی رام او بودند و جانوران وحشی، کاری به کارش نداشته از کنارش می گذشتند.او مامور بود که راه برود و برکت بگسترد و بی وقفه نگاه کند و پاس بدارد. نه چیزی می خورد و نه می نوشید. سرما و گرما را هم حس نمی کرد. یک تکه از بهشت بر روی زمین بود.اگرچه انسان بود با همه ویژگی های انسانی. جسمی داشت از پوست و گوشت و استخوان و شبکه اعصاب که در سراسر بدنش منتشر بود و کار خود را می کرد ولی درد بر وجود او کارگر نبود.زن درد می کشید اما درد را نمی دید. بگونه ای دیگر از خود مراقبت می کرد. نه بواسطه آن شیطانک های همیشه بیدار، عصب ها که در کالبد آدم ها شب و روز دست بکارند.درد می کارند و درد درو می کنند.بلکه با آگاهی و با هوشیاری.اعصاب به همین کار می امدند.او هرگز نمی خوابید.چه نیازی به خواب داشت؟ نه خسته می شد نه غم می خورد تا با کمک اکسیر خواب، زار و نزاری خود را درمان کند. نه چشم ها نه ذهنش، هرگز اسیر خواب نمی شدند.او همیشه بیدار در بیدار بود.نه تنها از راه ها و جاده های تنگ و باریک رد می شد، بلکه از میان کالبد مادی آدم ها نیز عبور می کرد و به شاهراه روح و جان بشر نقب می زد... راه باز می کرد و از جانی به جان دیگر ، گذر می کرد و عشق و برکت و آگاهی می کاشت و بر جای می گذاشت و می گذشت.او مامور بود تا آن جا که خدا بخواهد، زنده بماند و زندگی کند و زندگی ها را درمان و شفا بخشد...آدم ها همیشه در حال رفتنند.همیشه در تکاپو، همیشه چیزی را می جویند. زن اما چیزی را نمی جست. او تنها گام بگام همراه آدم ها می رفت و مراقب جستجوهایشان بود. اگر قدم کج می گذاشتند، نرم و آرام، پایشان را صاف می کردزن همیشه عاشق بود.عشق در ظرف وجودش لب پر می زد و شتک های پرطراوت عشقش، دل ها و جان ها را نمناک می کرد.عشق زن، خدایی بود.صبح به صبح برایش مائده آسمانی می فرستادند و از برکت سفره ی الهی، جانش همچون انبان مسیح، پربار از عشق می شد، ناتمام...هر جا که می رفت به هر جانی که سر راهش می افتاد، قرص نانی از عشق می بخشید و گذر می کرد.زن عاشق همواره می بخشید.عشق و بخشش در دل و روحش در هم تنیده بودند.عشق و بخشش نیز همیشه عاشق هم بوده اند و همیشه در هم تنیده، هماغوش...زن، مسافر بود.مسافری بی قرار و سکون و همیشه در حال رفتن.اما بی شتاب می رفت.آهسته و پیوسته گام بر می داشت.آن که شتاب دارد جز خود هیچ نمی بیند. می رود تا به خود برسد ولی هرگز نمی رسد.زن اما خدابین بود. آیینه ای در دستش داشت تا دم به دم بدان نظر افکند.هرچه باشد زن، زیبا پسند است و با آیینه دمساز. به آیینه نگاه می کرد و به جای خود، خدا را می دید و از آن روی که خودی در کارش نبود، هرگز نمی ترسید و بی شتاب می رفت.شتاب، محصول ترس و بی اعتمادی، نااطمینانی است.او غرق در روح خدا بود و سرشار از اطمینان وجودش.خدا با او بود.او خدا را داشت و خدا او را...زن، بشر بود.روزگاری دور بر روی همین زمین، همسر و مادر نیز بود.او دیرزمانی زیبا هم بود. ولی حالا دیگر چه اهمیتی داشت که زیبا باشد یا نباشد؟زیبایی، مبنای زن بودن نیست... تنها زینت اوست.گل زیباست بینهایت...اما کدام گل در این عالم، به زیبایی خود آگاه است؟چه فرق دارد؟گل را ساخته اند که عطر و زیبایی اش چشم و جان آدم ها را مست و مدهوش خود کند نه آن که خودش بیقرار خود شود.زن هیچ گاه خودشیفته نبود.خدا با زن بود.هوایی که تنفس می کرد آمیخته به روح خدا بود.زن حامل وحی و الهام خداوند بود و زاینده صلح و عشق و دوستی ،آرامش و قرار و راستی.او در این سفر بی پایان، آزمون فرشته بودن را پس می داد.این آخرین امتحان او در مدرسه زمین بود. اگر این مرحله از کمال را هم تمام می کرد، فرشته می شد. و تازه این خود آغاز مسیری دیگر بود.ابتدای راه دیگر...مسیری بهتر...آخرت...وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَىٰسوسن چراغچی22 آبان 1395