چطور رشته امور را از دست ندهیم؟!

اولین بار است که با میل خودم، کتابی درباره ورزش خریده ام و مشغول مطالعه اش شده ام ولی اقرار می کنم نکات جالبی دارد که فکر کردم برای شما هم بنویسم. «کتاب چگونه به ورزش فکر کنیم اثر دیمن یانگ و ترجمه سما قرایی» نویسنده، در قسمتی از کتاب با تمرکز بر داستان زندگی نویسنده و دونده معروف ژاپنی به نام هاروکی موراکامی، می خواهد این باور را برای خواننده تفسیر کند که ورزش و تربیت بدن علاوه بر فواید جسمانی از ذهن هم پشتیبانی می کند و هر انسانی در طول عمرش به آن نیاز دارد. او معتقد است که مغز به عنوان یکی از اعضای جسم ما، با جریان خون و حرکات ورزشی شکوفا می شود. و موراکامی یا دویدن منظم روزانه اش(در هر شرایطی) دارد فضایلی چون انسجام شخصیتی و ثبات را تمرین می کند. فیلسوف اسکاتلندی به نام مک اینتایر می گوید: زندگی گردآوری تصادفی لحظات نیست. زندگی در واقع کلیتی یکپارچه است و ما برای اینکه زندگی خوبی داشته باشیم، باید وقایع یا به عبارتی داستان های زندگیمان را کنار هم بگذاریم و یک کل بسازیم. ما به سادگی چند پاره و چند تکه می شویم ، هر پاره در تضاد با پاره دیگر قرار می گیرد و به قول معروف رشته امور به راحتی از دستمان در می رود. به همین دلیل به فضایلی چون صداقت و ثبات احتیاج داریم.صداقت در شرایط متغیر به دست می‌آید و ثبات طی گذشت زمان. هر دو ویژگی شخصیتی، گرایش به وحدت دارند. دو ویژگی را می‌توان به انسجامی تعبیر کرد که به تکه های زندگی ما قوام می بخشد. البته نمی تواند دردهای اتفاقی را به شکل معجزه آسا به شادی تبدیل کند یا به خودی خود به زندگی هدفی ببخشد، اما می تواند کمک کند که پاره های زندگیمان را یک جا جمع و به سوی هدفی مشخص هدایت کنیم. مسئله این جاست که ما اغلب در زمان و توانی که ته کشیده، بین نقش ها و اولویت های متناقض چندپاره می شویم. به بیان دیگر خیلی ساده می توان سر رشته امور را از دست داد. ما با متعهد شدن به ورزش مداوم که دردناک است و شیره جانمان را می کشد، علیرغم تمامی عواملی که ما را چند پاره میکنند، عادات تمامیت و یکپارچگی را در خودمان پرورش می دهیم. به قول نویسنده دیگری به نام دیوید لبدوف: سخت ترین گام ها همان گام های اولند. منظورم آن کار فوق‌العاده دشوار حاضر شدن برای دویدن است. اگر حتی بلند شدن از روی مبل هم به نظرتان دشوار می رسد، پس واقعا باید بلند شوید. و درباره خودش می گوید شاید همین که از روی مبل بلند می شوم و می روم پایین (زیرزمین منزل برای دویدن روی تردمیل) بزرگترین مزیتی باشد که ورزش به همراه دارد. برای دستیابی به ثبات و انسجام باید کمی سختی کشید و ما با غلبه بر درد و خستگی به انسجاممان متعهد می شویم. چون ارزش فضایل به تداوم یافتن آنهاست، این که عادت شوند، نه این که آرمان هایی انتزاعی باقی بمانند. هنگام ورزش اغلب دچار درد یا کوفتگی میشویم، به هر حال اگر چالشی در کار نباشد برای به پایان رساندن مسیر، هیچ فضیلتی لازم نیست(این را می توان برای همه موارد و اهداف زندگی تعمیم داد). فارغ از اینکه در ورزش ببازیم یا برنده شویم، گاه با دست و پنجه نرم کردن مداوم با سختی و شکست است که به موفقیت می رسیم و شخصیتی منسجم تر از ما شکل می گیرد. در کل به این دلیل، این قسمت از کتاب را برای نوشتن برگزیدم که همیشه این باور را داشته ام که استمرار رمز اصلی موفقیت است.به همین خاطر کتابهای اثر مرکب و برتری خفیف مورد علاقه ام هستند و همچنین این جمله زندگی ساز از کتاب سنگفرش هر خیابان از طلاست مجموعه‌ای از یادداشت‌های کیم‌ وو چونگ، مدیر و مؤسس سابق کمپانی دوو: اگر تصمیمی گرفتید،به آن پایبند باشید، حتی اگر انداختن روزانه یک ریگ در رودخانه باشد. درست است که عین جملات کتاب را در رابطه با ورزش بازگو کردم، اما تاثیرگذاری و زیبایی بیشتر این نوشته ها به این دلیل است که می توان آنها را به اهداف دیگر ما در زندگی هم تعمیم داد. با این حال، امید دارم که توانسته باشم شما را ، هم به خواندن کتاب و هم به انجام ورزش علاقه مند کرده باشم.