خداحافظی

امروز میخوام در مورد خداحافظی بنویسم‌. حتی فکر کردن به این لحظه هم اذیت کنندس، مثلا فرض کنید دارید با یکی حرف میزنید که قلبتون از خوشی سریعتر میتپه، از ته دل دارید میخندید، خب... کافیه به لحظه خداحافظی فکر کنید... تبریک میگم، گند خورد به ما بقی مهمونی تون :)از بچگی این موضوع خداحافظی روی مخم بود، حتی مثلا برای فیلم ها و سریال هایی که میدیدم هم این موضوع اذیت کننده بود، صحنه های خداحافظی هری پاتر از هرمیون و رون دم قطار هاگوارتز، چه صحنه های تلخی بودن با موسیقی فوق العاده ای هم که فیلم ها داشتن(خب من الان دوست دارم این موزیک پلی بشه که خواننده ها منظورمو بفهمن :/ خدایی ویرگول جان یه کاری کن که میتونی، چرا نسخه صوتی حذف میشه؟)یا توی سریال های ایرانی قسمت آخر مسافران رو اکثرا یادشونه ، انقدررر که تلخ بود این پایان، یادمه ما اون شب مهمون داشتیم و من جلوی خودمو میگرفتم که گریه نکنم :/ .یاخارج از دنیای فیلم ها و سریال ها ، مثلا دوران مدرسه بخصوص ابتدایی خداحافظی از دوستام و معلم هام برام خیلی رنج آور بود. حالا نکته جالب اینه که مثلا معلمی داشتم که کل سال میگفتم : " اه این کی پس میره، کاش امسال زودتر تموم شه" ولی ... بله درست حدس زدید موقع خداحافظی با ایشونم اشکم در اومده...یا همین اواخر رفیق نزدیکم... بهتر بگم خیلیی نزدیکم، امیر که دانشگاه شهر دیگه قبول شده بی خبر اومد و نزدیک یه هفته کلی با هم خندیدیم، اینور اونور رفتیم، تصادف کردیم :/ (فیلمش موجوده:) و خب مجبور شدیم دوباره خداحافظی کنیم و اون بره... خداحافظی که نکردیم مثل انسان، اما همون به نفع من بود،ناراحت کنندس وقتی رفیقت که حس میکنی کلی کار میتونید با هم بکنید سریع از هم جدا میشید و شاید دیدار بعدیمون بره تا سال بعد... البته که به تلگرام و واتساپ توی این مدت رحم نمیکنم :) ، یا مثلا رضا که اینجا چند تا مطلب هم نوشته و قراره سال بعد بره... فکر کردن به اون لحظه واقعا ناراحت کنندس... یا دوستایی که یه زمان بهت نزدیک بودن و حالا دیگه نه... یا مسیر زندگیمون از هم جدا شده ، یا مشکلی به وجود اومده بین مون، یا متاسفانه دیگه اون توی این دنیا نیست...اما صادقانه همه خداحافظی ها هم ناراحتم نمیکنه، مثلا اکثرا توی جمع بزرگترا بودم از خدام بود سریعتر یا ما بریم یا اونا تشریفشونو ببرن، غیبت کردن، سرک کشیدن توی زندگی بقیه، شوخی های لوس و طعنه و کنایه به کوچکتر های مجلس... اخ... واقعا رو مخه. نگید که چرا انقدر سفت بازی در میارم، چیکار کنم؟... دست خودم نیس :)یا مثلا خداحافظی های آخر هر سال تحصیلی توی دبیرستان، دیگه نه تنها ناراحت کننده نبود بلکه اینجوری بود که انگار آزاد شدم، چند باری هم اواخر کلاس دوازدهم از مدرسه فرار کردم:)، یه بارش یه شکست مفتضح آمیز به وجود اومد:/وقتی به اون شکست فکر میکنم:اما اصلا چرا دارم در مورد خداحافظی مینویسم؟... خب ، شنبه مجبور شدم بخاطر یه سری دلایل از دانشگاه مرخصی بگیرم برای ۲ ترم. من ترم ۵ هستم، و ما توی دانشگاه یه اکیپ هستیم، ۵ تا دوست که همیشه با هم میگردیم، یه جوری این بچه ها من دور هم جمع کردم ، مثلا یکی رو از طریق تحقیق واسه پروژه باهاش آشنا شدم ، یکی دیگه رو دیدم هر چقدر بعد دانشگاه داریم خداحافظی میکنیم فایده نداره، و باز هم‌مسیر منه ...و بلهه فهمیدم هم محله ای منه :) خلاصه من بعد این ۲ ترم مرخصی ، میخوام دوباره کنکور بدم و خب شاید امروز یکی از آخرین دفعاتی بود که این جمع رو با هم دیدم... سخت بود... دوست هایی که تازه با هم صمیمی شده بودیم، کل دانشگاه رو با هم سانت به سانت گشته بودیم، حالا باید ازشون جدا شم...سخت ترش اصرار بچه ها برای نرفتنم بود، و من... باید مثل یه کر خودمو به نشنیدن میزدم و با لبخند میگفتم :" بابا عیب نداره... دو روز دیگه اصلامنو یادتون میره، کمتر توو سر و کله همدیگه بزنید،هوای همو داشته باشید" . و لبخندی به زور باید روی صورت غمگینم به وجود میاوردم؛ ولی میخوام بگم بعضی وقتا لازمه رفتن، بعضی وقتا موندن ساده ترین کار ممکنه اما بهترین نه. بعضی وقتا باید خودتونو بشکنید تا دوباره خودتونو بسازید،بعضی وقتا باید از خانواده،دوست ،آشنا دور بشی و ببینی حالا زندگی چه خوابایی برات دیده، بعضی وقتا باید مثل ققنوس بسوزید که دوباره متولد شید.این رفتن هم دلایل زیادی داشت ، رفتن دنبال رشته مورد علاقه، رفتن دنبال یه دانشگاه بهتر( از همه لحاظ...)، رفتن سراغ پیشرفت و رفتن... خب... منم رفتم، رفتم ولی بخشی از قلبم اونجا موند، توی حیاط دانشگاه و چمن و درخت هاش که زیر بارون زیباترین صحنه ممکن میشد، آزمایشگاه هایی که هیچوقت نتونستم بهشون عادت کنم، توی سالن های کلاس که همیشه خلوت بودن و شده بودن محل چرت زدن من و در نهایت پیش دوستای خوبم. http://lanadelrey.ir/lyrics-get-free https://www.tarafdari.com/کاربران/صوت/881777/lana-del-reyget-free Sometimes it feels like I've got a war in my mindبعضی اوقات مثل اینه که یه جنگ توی ذهنم دارمI want to get off, but I keep riding the rideمیخوام بیخیال شم ولی باز ادامه میدم...