افسانه سرزمین ریجنتا : در راه کبود (قسمت سوم)

کلبه جنگل نیلدس - Dall-Eترسا از صدای جیغ لولای فرسوده شده در ، متوجه ورود موجود شد .موجود آرام آرام قدم در کلبه گذاشت . شک ترسا داشت از بین میرفت ؛ قدم های سنگین این موجود ، بعید بود که به اهالی لاران – انسان ها و کناستر ها – تعلق داشته باشد .صدای پا به ترسا نزدیک و نزدیک تر شد و متوقف شد ؛ تا حدی نزدیک شده بود که ترسا میتوانست صدای نفس های او را بشنود . دیگر یقین پیدا کرده بود کسی که روبرویش ایستاده و به او زل زده است ، یه کروژ است ! سعی کرد در ذهنش چهره آن موجود را تصور کند که کمتر از چند وجب با او فاصله داشت .جرقه ای در فکر ترسا زده شد . از آن مواقعی بود که او در کسری از زمان ، فکر میکرد ، تصمیم میگرفت و اقدام میکرد . (که اغلب اوقات بعد از انجام کار ، پشیمان میشد !)ابزاری که برای باز کردن قفل برداشته بود و هنوز نزدیک دستش بود را محکم در دست گرفت و چشمانش را باز کرد . فرصت جا خوردن از چهره کروژی که به او خیره شده بود را نداشت ؛ قبل از اینکه کروژ واکنشی نشان دهد ، جیغ زد : «تولدت مبارک بی ریخت !» ؛ دستش را چرخاند و با همه توانش ابزار اهرم شکل را در سر کروژ فرو کرد !دست ترسا به مایع لیزی که به نظر میامد خون است ؛ آغشته شد . بدن کروژ که چشمانش از تعجب گرد شده بود سست شد و تمام هیکلش بر روی ترسا سقوط کرد . هیچ تکان اضافه ای نخورد و چشم های زرد بی روحش به ترسا خیره ماند .ترسا زیر هیکل بزرگ کروژ گیر افتاده بود . بنا به احتیاط ، چند ثانیه هیچ حرکتی نکرد . پس از لحظاتی ، آرام و بدون سر و صدا خود را از زیر پیکر مرده کروژ بیرون کشید و جسد او را به کنار کلبه انداخت . در کلبه باز بود و حالا ترسا میتوانست با استفاده از نور مهتاب که به داخل کلبه افتاده بود ؛ جزئیات بدن کروژ و کلبه را ببیند .دیگر خیالش از امن بودن بیرون کلبه راحت شده بود . اگر کسی همراه کروژ آمده بود ، حتما تا الان خودش را نشان داده بود . به شمایل کروژ که نگاه میکرد ؛ به این فکر کرد که آیا کروژ های واقعی قبل از به فرمان گرفته شدن توسط کروشیه هم همین شکلی بودند ؟ کروژ چهره ذاتا خشمگینی داشت که شاید به خاطر فاصله اجزای صورتش از یکدیگر اینطور به نظر میرسید . پوزه بزرگ و صورت کشیده موجود ، به شکل خنده داری موجود را بی ریخت نشان میداد . ترسا فکر کرد : «من هم اگر چنین قیافه ای داشتم ، همیشه خشمگین بودم !» . به هر حال ظاهر بی روح و بدون ظرافت کروژ ها طوری بود که کسی نمیتوانست تصور کند این گونه از موجودات ، روزی عضوی از تمدن بوده اند .ترسا روی پاهایش نشست و وانمود کرد که با جسد حرف میزند : «تو پنجمین نفر بودی . نمیدونم چرا شما میخواید ما رو بکشید . اما من که اصلا دلم نمیخواد . البته اگر مجبور شوم دیگه چاره ای نیست ها ... گفته باشم !» امیدوار بود که کروژ حرف هایش را بشنود ...این گونه کروژ ها بسیار زیاد بودند . گونه ای که روی چهار پا راه میرفتند و سلاحی حمل نمیکردند . او همه کروژ ها را نمیشناخت . هیچکس دسته بندی برای انواع کروژ های عینکی تهیه نکرده بود (یا شاید کسی وقت نکرده بود !) . ولی ترسا در چند وقت گذشته دو گونه از کروژ های عینکی که فراوان تر از بقیه بودند را دیده بود و با جزئیات رفتاری آنها آشنا بود :1 . کروژ های عنکبوتی (اسمی که ترسا روی آنها گذاشته بود) : دسته ای از کروژ ها بودند که روی چهار پا راه میرفتند . پنجه های بسیار قوی داشتند و بخاطر تن سنگین و تنومندشان ، آسیب پذیری کمی داشتند . البته اینگونه از کروژ ها قابلیت تشخیص و تصمیم گیری نداشتند و به همین دلیل تنها کار های سخت و سنگین به آنها محول میشد .2 . کروژ های لاشخور : برعکس دسته قبلی ، گونه کروژ های لاشخور از آزادی فکری نسبی بیشتری برخوردار بودند و قادر بودند کار های ظریف تری را انجام دهند . این کروژ ها اغلب به عنوان سردسته گروه کروژ های دیگر فعالیت میکردند .ترسا به بیرون کلبه نگاهی انداخت . هوای تاریک و سکوت عاری از فعالیت کروژ ها گواه میداد هنوز هم نیمه شب است . باید تا قبل از اینکه هوا روشن میشد به پناهگاه آلدریا می رسید . دوباره طرفین کلبه را نگاه کرد و به داخل برگشت . تصمیم گرفت یکی از ابزار های تیز و محکم را به عنوان سلاح با خودش ببرد .از کلبه بیرون رفت و در را روی پاشنه اش چرخاند تا به حالت اولش باز گردد . درست حدس زده بود ! درختان پات که تا دور دست ها امتداد یافته بودند ، تنها در جنگل بزرگ نیلدس رشد میکردند . دقیق نمیدانست کجای جنگل است ؛ اما به دلیل وجود دریاچه مورخ در پشت جنگل ؛ نزدیک صبح باد هایی از سمت دریاچه به جنگل وزیدن میگرفت و ترسا میتوانست با حرکت در جهت باد ، به سمت گردنه گریت ویل برود و به پناهگاه برسد .نور ماه فضای جنگل را روشن کرده بود . حداقل نور کم جنگل از تاریکی مطلق کلبه بهتر بود ؛ چشمان ترسا در حدی قوی بودند که میتوانست به راحتی در نور ماه ، راه خودش را پیدا کند .با این حال جنگل همیشه برای ترسا فضای عجیبی بود . صدای حرکت موجودات که با صدای پایش ترکیب میشد ، باعث شکل گرفتن وهم و خیال در ذهنش میشد . فکر میکرد ، اگر سنش کمتر بود احتمالا شهامت این را نداشت که تنها در جنگل راه برود . اما با اتفاقاتی که در این دو سال برایش افتاده بود ، تقریبا تمام ترسش از بین رفته بود . بعد از جدایی او از خانواده اش ؛ جایی برای سکونت خودش و خواهرش نداشت . شهر ها و ولایت های کوپنتا یکی یکی بدست کروشیه می افتادند و هر روز قدرت کروشیه بیشتر میشد . برای همین ، ترسا به دنبال محل امنی برای خودش و خواهرش ( و یاقوتی که همراهش بود ) از شهر های مختلفی گذشت و انسان های مختلفی را دید . در نهایت با گروه حدودا سی نفره ای آشنا شد که مانند او و خواهرش برای بقا میجنگیدند و در آرزوی نجات ریجنتا بودند . ترسا بیشتر از یک سال با این گروه سفر کرد و مهارت هایی را مانند شمشیر زنی و تیر اندازی و علوم فراطبیعی که برای بقا و جنگ با کروژ ها لازم بود از اعضای گروه یاد گرفت .نگرانی ترسا بلایی بود که احتمالا سر اعضای گروه یا خواهرش آمده بود . نمیدانست آنها توانسته اند به آلدریا پناه ببرند یا اینکه آنها هم مثل خودش به دست کروژ ها افتاده اند و الان در زندان های کروشیه اند ؟! از این فکر ، لرزه خفیفی به اندامش افتاد .آسمان در حال روشن شدن بود و ترسا تقریبا به گردنه گریت ویل رسیده بود . خاک نم دار زیر پایش ، به مسیر سنگلاخی تبدیل شده بود و گواه این بود که تا گردنه راهی نیست . ترسا حدس میزد تا الان کروژ ها مشکوک شده اند و به دنبال کروژ کشته شده میگردند و شاید هم متوجه مرگ او شده اند و به دنبال ترسا هستند !صدای جدیدی به مجموعه اصوات قبلی اضافه شد و ترسا متوجه آن شد ؛ ایستاد . صدای جریان آب می آمد ! برای چندمین بار خوش اقبالی به کمک ترسا آمده بود . با اینکه احساس تشنگی نمیکرد ؛ ولی میدانست بدنش به آب احتیاج دارد . به سمت صدا حرکت کرد و خیلی سریع به منشا صدا رسید : باریکه ای آب که از بالای تخته سنگی به میان سنگریزه ها می ریخت و باعث تشکیل حوضچه آب راکدی در زیر سنگ شده بود .دستش را خیس کرد و آبی به صورتش زد . با این کار احساس کرد بخش بزرگی از اضطرابش را از بین برده است . نگاهش به انعکاس چهره اش در آب افتاد . پیشانی اش زخمی بر نداشته بود ولی هنوز بر اثر ضربه ، کبود و متورم بود .دستی در سرش کشید و مو های قهوه ای اش را مرتب کرد ؛ حالت دادن به آنها کار سختی نبود از این جهت که ترسا ، همیشه موهایش را کوتاه نگه میداشت . دستی به جلیقه مشکی رنگش کشید که به طرز عجیبی با وجود همه اتفاقاتی که برایش افتاده بود ، سالم مانده بود .بعد از اینکه از نگاه کردن به چهره خودش خسته شد ، لبخندی زد و شروع به نوشیدن آب کرد ...