طوفان حماسه ها

زینب سعیدی – کارشناسی برق | فلسطین، مسئلۀ اول جهان اسلام و حتی به طریق اولی، مسئلۀ اول جهان انسان‌ها، این روزها در حال عوض کردن صفحه‌های تاریخ و رقم زدن وقایعی شگفت است. وقایعی بی‌شک عظیم که نه‌تنها برگ جدیدی در کتاب تاریخ است که شاید بتوان مدعا کرد، صفحۀ پایانی یک فصل برای گشودن فصلی جدید است. اما چرا و چطور اتفاقات عملیات طوفان الاقصی این‌چنین مهم است؟این اولین عملیاتی آفندی نیروهای مقاومت فلسطین (به طور دقیق‌تر: حماس) علیه اسراییل است! تا پیش از این عملیات‌های فلسطین (حماس، جهاد اسلامی و یا گروه‌های دیگر) پدافندی و یا در پاسخ به حملات وحشیانۀ رژیم غاصب صهیونیستی بوده و یا اگر عملیات‌های آفندی بوده توسط ارتش کشورهای دیگر نظیر مصر و سوریه و اردن علیه اسراییل انجام شده است. اما اکنون از دل یک نوار نازک که سال‌ها تنها سلاحش صبر و سنگ بوده، یک گروه کوچک مقاومت، جنگی با شدت و حدت بر سر اسراییل فرود می‌آورد. ما از لبنان و حزب الله و یا عراق و سوریه و ارتش‌هایشان که با هر ضعف و کاستی یا قوتی، دولت و حکومتی پشت سر خود دارند سخن نمی‌گوییم، ما از یک تشکیلات خودگردان و یک شاخۀ نظامی حرف می‌زنیم که پس از سال‌ها مقاومت، صبر و ذره ذره بزرگ شدن و قوی شدن، اکنون به جایی رسیده که دیگر سیلی به صورت اسراییلی می‌زند که می‌رفت تا آخرین قدم‌ها را برای حذف فلسطین از صحنۀ تاریخ و جغرافیا به خیال خام خودش، با عادی‌سازی بردارد. این اتفاقی شگرف و عظیم است که نباید به سادگی از کنار آن گذشت و همچون باقی نبردها و درگیری‌های بین اسراییل و غزه، و یا اسراییل و کرانه باختری با آن روبه‌رو شد. پذیرش این اتفاق برای بسیاری، خاصه کشورهای غربی بسیار دشوار است که مقاومت فلسطین به چنین رشدی رسیده باشد که خود بتواند چنین عملیاتی را طراحی، اجرا و مدیریت کند چرا که عادت استکبار، زیردست‌پروری است و محتاج نگه داشتن؛ حال آنکه تفاوت بزرگ جمهوری اسلامی با آن‌ها در این است که ایران نه‌تنها مقاومت را یاد مستضعفین می‌دهد، که به آنان اعتماد به نفس ایستادن و مقاومت هم می‌دهد. در حالیکه که خط مشی امثال ایالات متحده هرگز چنین نبوده و برای همین تلاش‌های زیادی می‌کنند تا ایران را پیش‌برندۀ این عملیات نشان دهند.اما عظمت این واقعه هنگامی بیشتر می‌شود که به آن در ظرف زمانی نگاه می‌کنیم که چطور کشورهای مختلف در باتلاق عادی‌سازی و صهیونیست‌ها در تکاپوی رشد دیوانه‌وار شهرک‌ها بوده‌اند و اسراییلی که از درون در حال فروپاشیدن بود، مذبوحانه گمان می‌کرد آخرین نفس‌های مقاومت فلسطین را رقم خواهد زد. اما طوفان الاقصی به‌ خوبی نشان داد که این خیالی بیش نیست. مقاومت فلسطین نه ضعیف شده و نه خفه، و نه دنیا فراموش کرده که چه بر سر غزه و فلسطینی‌ها می‌رود و نه مردم آن دست از مبارزه کشیده‌اند. عملیات‌های پیشین فلسطین، مانند سیف‌ القدس، به خوبی نشان داد که «واکنش این ظلم‌ها سیلیِ سنگین‌تری بر رخسار زشت آن‌ها است (دیدار با دانش اموختگان افسری)». این عملیات اخیر اما نقطه‌ای جلوتر از این قضیه بوده و دیگر بحث این نبود که قدرت داریم از خودمان دفاع کنیم. حالا دیگر فلسطین حمله می‌کند و اگر تا به الان برای حفظ سرزمین‌های باقی‌مانده می‌جنگید، اکنون برای بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست‌رفته می‌جنگد. دیگر دوران اخراج صهیونیست‌ها از زمین فلسطین فرا رسیده است. و حقا که حماسه آفریدند، چه رشادتی و چه شجاعتی و چه فداکاری و غیرتی! مبارزین و مجاهدین غزه می‌دانستند و می‌دانند با «فقط در سپر دفاعی باقی‌ماندن» نتیجه‌ای جز مرگ تدریجی آن‌ها حاصل نخواهد شد و با رشد دیوانه‌وار شهرک‌های صهیونیستی به‌مرور این آخرین بخش‌های غزه از دست خواهد رفت و هیهات من الذله که چنین چیزی را بپذیرند. این خشم و این شدت و حدت که بر سر اسراییل فرود آمده هم ریشه گرفته از همین روحیۀ آزادگی است.فلسطین چیز بیشتری برای از دست دادن ندارد که تاکنون از دست نداده باشد، پس ترسی از پاسخ وحشیانۀ اسراییل نخواهد داشت. چه اینکه تا همین لحظه که این متن نگاشته می‌شود قریب به 7400 شهید داده که 3100 تن از آنان کودکان هستند. غزه در این مدت، با وحشیانه‌ترین حملات اسراییل در تمام دوران مواجه بوده که انواع بمب‌ها (حتی بمب فسفری که سلاح کشتار جمعی است) بر سرش فرود می‌آید، خانه‌های زیادی فروریخته و ویرانی‌های وحشتناک به بار آمده اما دست از پیشروی برنمی‌دارد و خسارت و تلفاتی فزاینده به اسراییل می‌زند. به‌نحوی که کشته‌های اسراییل در همین یک نبرد با تمام کشته‌های اسراییل در درگیری‌های بعد از جنگ 33 روزه برابری می‌کند. اتفاقی که بی‌سابقه است و به خوبی به طرف مقابل هشدار می‌دهد که دیگر محاسبات میدان و هزینه‌های کشتار فلسطینیان به همین سادگی تمام نمی‌شود! البته که اسراییل به این سادگی دست از قساوت برنمی‌دارد. هنوز کفن شهدای بیمارستان المعمدانی خشک نشده است. جایی که با جنایت جنگی اسراییل (که البته بی‌سابقه نبوده) بیمارستانی که بعنوان نقطۀ امن اعلام شده، توسط این رژیم سفاک بمباران می‌شود و 1000 تن شهید و زخمی می‌شوند. صحنه‌های این حادثه چنان دلخراش و جان‌گداز است که توان توصیف آن نیست اما این چه عزمی است که پس از این همه شهید و مجروح هنوز هم مادران فلسطینی سرپا ایستاده‌اند و هنوز مردانشان می‌جنگند؟ این چه روحیۀ شهادت‌طلبی است که در برابر چنین قساوتی قد خم نمی‌کند؟ امام خمینی(ره) به حق گفت که «بکشید ما را، بریزید خون‌ها را، ملت ما بیدارتر می‌شود» و بی‌شک این امت اسلام با هر قطره خون و با اشک هر کودک و آه هر مادری بیدارتر شده است و ادامه داده و می‌دهد و به حق ادامه می‌دهد. زخمی‌ها و کشته‌های اسراییل بالاتر می‌رود و اسرایشان را نیز نه‌تنها نتوانسته‌اند پس بگیرند که با حملات وحشیانۀ خود، آنان را نیز کشته‌اند. با این حال این حجم اسیر، زخمی و کشتۀ اسراییلی چشمگیر و معنادار است و از حجم بالای درگیری‌ها و تبادل آتش جدی خبر می‌دهد. چیزی که به‌یقین اسراییل انتظارش را در این سطح نداشت و غافلگیر شد و البته که سعی زیادی کرد تا از طریق آن مظلوم‌نمایی کند، اما جنایات او چنان واضح است که فریاد تمامی مردم آزادۀ جهان در هرگوشۀ دنیا را بلند کرده است. در صدر همۀ این‌ها اما بحث اسراست! رفتار اخلاقی فلسطین با اسرا آبی بود بر تلاش‌های بیهودۀ اسراییل برای دمیدن به آتش نفرت‌پراکنی اخلاقی بر علیه فلسطین. البته که این خود کوششی مفتضح بود برای پوشاندن ناتوانی خودشان که در نتیجه‌اش، بیش از 200 اسراییلی که بسیاری از آنان مشخصا افسران بلندپایه رژیم صهیونیستی هستند، به‌دست فلسطینیان اسیر شدند! این در حالیست که تعداد زیادی از این اسرا از داخل خانه‌هایشان دستگیر شده‌اند! تعداد زیادی در حال فرار و تعدادی هم در نبرد و درگیری. بار روانی اینکه فلسطینی‌ها اینچنین تا خانه‌های اسراییلی‌ها رسیده‌اند، از دیوار حائل رد شده‌اند، از آسمان و زمین و دریا حمله کرده‌اند، آبروی دستگاه امنیتی اسراییل را برده‌اند که نتوانسته متوجه تحرکاتی برای آماده‌سازی عملیاتی به این وسعت شود، و فضاحت‌بارتر از آن! ناتوانی‌شان در کنترل اوضاع در دست‌کم 36 ساعت ابتدایی جنگ و بعد هم ورود آشفته و وحشیانه به جنگ، بار روانی و تصویر رسانه‌ای سنگینی را به جا خواهد گذاشت.فلسطینی‌ها اسراییل را، از بالا تا پایین، تحقیر کردند. این فقط هیمنۀ اطلاعاتی اسراییل با این گاف‌های عظیم نبود که فروریخت؛ بلکه توهم غیرقابل شکست بودن آن را نیز هزارتکه کرد و به دریا انداخت و این به سادگی قطعا قابل ترمیم نخواهد بود. اما بیشتر از آن‌ها، برخلاف آنچه که معدودی رسانۀ معلوم‌الحال تلاش می‌کنند نشان دهند، تصویری که از اسراییل در واقعیت اذهان عمومی ساخته شده، چیزی جز فضاحت و بی‌عرضگی و در ادامه، وحشی‌گری آنان نیست. شاهد این مدعا، حمایت‌های سنگین مردمی در کشورهای مختلف، از قلب آمریکا تا اروپا، آفریقا و آسیاست که با وجود مظلوم‌نمایی مضحک اسراییل، همه می‌دانند و دیدند که فلسطین چه کرد و اسراییل ناتوان بود. بالاتر از همۀ این‌ها، ترسی است که به دل دشمن صهیونیستی افتاده و دیگر قابل حذف نخواهد بود. دشمن دید که چطور هیچ کجا در این خاک امن نخواهد بود. نفوذ جدی رزمندگان به شهرک‌ها، رسیدن به خانه‌ها، تعداد بالای اسرا، و حتی در یک مرحله بعدتر، ماجرای حمله به گردشگران اسراییلی در مصر، زمین را برای این غاصبان ناامن نشان می‌دهد و این اتفاقی است که باید به‌مراتب بیشتر و پررنگ‌تر دیده شود. تبعات برگشت برای اشغال مجدد خانه‌هایی که حق مسلم فلسطینی‌هاست باید زیاد و سنگین نشان داده شود تا انبوه به اصطلاح شهروندان غیرنظامی(!) که با این درگیری‌ها فرار را به قرار ترجیح داده و اسراییل را ترک کردند، از بازگشت خود بترسند در حالیکه دروغین بودن ادعای موهوم صهیونیست‌ها مبنی بر اینکه «اسراییل سرزمین امن یهودیان خواهد شد»، به‌وضوح ثابت شد. تلاش‌های وحشیانۀ اسراییل برای قتل عام و نسل‌کشی در غزه نیز از سر همین ناتوانی و شکست است که تلاش کند به شهروندانش نشان دهد هنوز قدرتمند و مقتدر است و از فلسطینی‌ها هم زهر چشم بگیرد، اما آنچه با این عملیات اتفاق افتاد، آن هیمنۀ شکسته و آن ذلتِ دیده‌شده و آن ترسِ برجامانده، نقطه‌ای جدی برای سرعت بخشیدن به نابودی اسراییل است. تمام این‌ها را بگذارید کنار اینکه روز آغاز عملیات، شنبه(!)، روز جشن کیپور(آمرزش گناهان/ مهم‌ترین جشن یهودیان) بوده و این خود برای اسراییلی‌ها به‌شدت تحقیرآمیز و سنگین خواهد بود. که در 50 سالگی جنگ «یوم کیپور»، روزی که در سال 1973 مصر و سوریه به اسراییل حمله کردند تا سرزمین‌های خود را پس بگیرند، چنین عملیاتی به این شکل رخ میدهد و این بار این فقط فلسطین است که طراحی تا اجرا را پیش می‌برد و برخلاف ادعاهای دول اروپایی و آمریکایی، عملیات به دست خود مبارزین فلسطینی است که پیش می‌رود!پذیرش این مسئله که این نیروی کوچک چنین رشد کند، ملتی چنین وحشی‌گری را ببیند، این همه شهید و مجروح دهد، از بدیهی‌ترین حقوق خود همانند دسترسی به آب، برق، گاز و دارو محروم شود، و باز هم دلیرانه ادامه دهد، برای بسیاری دشوار است. بسیاری که دستگاه محاسباتی‌شان، عقل محاسبه‌گر است. با دودوتا چهارتای ریاضی با این اتفاق روبه‌رو می‌شوند و وقتی تاکتیک‌ها و منطق جنگی روی صفحه کاغذ و با تحلیل‌های نظامی صرف چیزی را بگوید، پس همان است! این‌ها فراموش می‌کنند، جوششی که خون پاکان در قلب‌های آزاده رقم می‌زند را با عدد و رقم نمی‌توان سنجید؛ چه اینکه نقش دعا و توسل و توکل را. اینان نمی‌دانند از گهواره با آواز مقاومت بزرگ‌شدن یعنی چه. نمی‌دانند مادران این سرزمین از روز نخست مشق جنگ با دشمن اسراییلی با فرزندانشان می‌کنند. نمی‌دانند اگر مردی از این خانه‌ها کشته شود، همسرش ذره‌ای قد خم نمی‌کند که به دختر و پسرش هم تیراندازی با هان تفنگ پدر را یاد می‌دهد. این‌ها را در محاسبات بشری نمی‌توان گنجاند. فریادهای مادری که پیکر بی‌جان پسرش را بغل کرده و گریه می‌کند اما از همسرش نمی‌خواهد از جنگ برگردد، آه دختر بچه‌ای که به پدرش نمی‌گوید از جنگ برگردد، گریه‌های پسر بچه‌ای که به برادرش نمی‌گوید از جنگ برگردد، در نظام محاسباتی که بدون مفهوم عزت و باور به خدا اتفاقات را می‌سجند، هرگز نمی‌تواند بفهمد فلسطین هرچقدر هم شهید بدهد از راهش بازنمی‌گردد. چه آنکه امام حسین(ع) نیز بازنگشت...سرانجام این جنگ هرچه که باشد، تعداد اسرا، شهدا و مجروحین هرچقدر که بالاتر برود، هرچقدر هم که اراضی به کنترل درآمده توسط فلسطینی‌ها دوباره از دستشان خارج شود، اسراییل ضربه‌ای باورنکردنی و سنگین خورده که برگشت از آن ممکن نیست و فلسطین به پیروزی بزرگی دست یافته که موجب عزت و افتخار اسلام و نویدبخش آیندۀ روشن نزدیک است.