اینطوری گذشت جمعه‌ام؛)

چهار، پنج تا سیب‌زمینی آب‌پز و چندتا پوشه از آلبوم موسیقی بی‌کلام از « Kevin Kern » و گرسنگیِ معده بعد از سیریِ روح، هُلم داد به سمت آشپزخونه تا ایده‌ی صبحانه-ناهار رو عملی کنم! جمعه، تنها روزی که اجازه دارم تا هر ساعتی که دوست دارم بخوابم. روزی که ساعت برام بی‌ارزش میشه؛ بی‌ارزش‌تر از مارمولکی که راهش رو به سمت اتاقم گم کرده بود و الان صددرصد خوراک مورچه‌ها شده! اجازه دارم اما مغز من خیلی خِنگه؛ نمی‌فهمه که امروز، جمعه‌اس و می‌تونه دیرتر بیدار بشه و من که با هزار زور و ضرب، بعد از اقلا هزار و دویست و پنجاه و پنج غَلت، اتفاقی نگاهم به ساعت دیواری برخورد می‌کنه، می‌بینم که عقربه‌ی بزرگ، هنوز چهار تا عدد تا دوازده فاصله داره، درحالیکه کوچیکه، مقداری از نُه رد شده! این خوده فاجعه‌اس؛ یعنی علی برو قفل گوشیت رو باز کن و وارد پوشه‌ی موسیقی بی‌کلام بشو و یکی رو باز کن و بذار بخونه و چشمات رو ببند تا از بیدارخوابی لذت ببری!چندتا شماره از ولوم صدای گوشی کم کردم و دفترم رو بستم و خودکارم رو گذاشتم لاش و توی ذهنم اقلام این وعده‌ی غذایی لذت‌بخشِ یک‌نفره رو مرور کردم. ساعت دوازده رو نشونم می‌داد. درِ یخچال رو باز کردم و سیب‌زمینی‌ها رو که حجم‌شون به زحمت بیشتر از یه مشت بود رو برداشتم و گذاشتم روی اوپن. رب خانگی، گزینه‌ی بعدی بود و بعد از اون، کَره‌ی حیوانی. تخم‌مرغ توی آخرین لحظات به جمع اقلام اضافه شد. قبل از این، به زحمت از کنار ذهنم رد شده بود و الان... امان از خاطراتِ خوشمزه و یه موجودِ ضعیف‌النفس که نمی‌تونه درمقابل ترکیب تخم‌مرغ و سیب‌زمینی آب‌پز و کره و رب، هیچ مقاومتی از خودش نشون بده و با کوچکترین اشاره، نظرش تغییر می‌کنه!همین چند دقیقه‌ی پیش بود که درحال مراقبه، نگاهم به گلدون‌هایی که دورتادورم رو پر کرده بودن افتاد. مادرم اقلا سه روز پیش بهشون آب داده بود. همین دیشب، گلدون‌های اتاق خودم رو چِک کرده بودم؛ خاک‌شون خیس بود اما اونها مال اتاق من بودن و حساب‌شون از گلدون‌های محدوده‌ی هال جدا بود! درحالیکه احساس می‌کردم دارم به اواخر صحبت‌هام با « نور » می‌رسم، معده‌ی خالی من که چند ساعت از دومین وعده‌ی غذایی روتینِ سایر روزهای هفته‌اش رد می‌شد، هشدار گرسنگی داد و عذاب وجدان، دست از سرم برنمی‌داشت: چطور من برم و خودم رو سیر کنم، درحالیکه گل‌ها گرسنه ( تشنه ) شونِ! این رسم رفاقت نبود! با انگشت اشاره به سمت اولین گلدون نشونه رفتم و خاکش رو چک کردم، خیس بود. بعدی، اونم همینطور و با همین فرمون به سمت باقی رفیقام رفتم. در کمال خوشحالی، به غیر از دو، سه تا کاکتوس، همه حالشون خوب بود! نگاهم به باغچه ‌و چندتا گلدون روی بالکن افتاد. همگی تشنه بودن؛ برگ‌های بوته‌ی انگور و خاکِ خشکِ کاکتوس و گل‌های کاشته‌شده توی باغچه، راهی جز رفتن سمت شیر آب جلوی پام نذاشتن! یه قاشق غذاخوری کره‌ی گاوی رو داخل ماهیتابه‌ی رویی انداختم. شعله رو یه خورده بیشتر از کمترین حالت تنظیم کردم و رفتم سراغ پوست کردن سیب‌زمینی‌ها. مادرم میگه: « اگه میخوای به جای روغن نباتی یا مایع، از کره برای سرخ کردن استفاده کنی، نباید بذاری زیاد داغ بشه، می‌سوزه! » پس درحالیکه یه چشمم به ماهیتابه بود، با باقی حواسم، پوست سیب‌زمینی‌ها رو داخل ظرف آشغال‌های سینک ظرفشویی می‌ریختم. صدای جِلِزووِلِز روغن دراومده بود و کار من هم این‌طرف داشت تموم می‌شد. باید اول تخم‌مرغ رو می‌ریختم داخل ماهیتابه تا بعد از نیم‌پز شدنش، سیب‌زمینی‌ها رو بهش اضافه کنم و بعد هم کم‌کم باقی مواد! موسیقی بی‌کلام درحال نوازش روحم بود و افکارم خواب رفته بود؛ این واضح بود چون خسته نبودم! چندتا از برنامه‌های روزانه‌ام رو چک کرده بودم: یه حساب و کتاب، کنسل شده بود و یه نظافت، باقی مونده بود. از مهم‌ترین‌ها، حمام مونده بود که احتمالا می‌رفت برای ساعت‌های حول و حوش چهار و پنج عصر، بعد از نظافت. شدیدا دلم می‌خواست یه فیلم ببینم! از اعتیادهای سابقم که مطالعه، جاش رو گرفته بود و توی اون لحظه، وسوسه‌اش طوری همه‌ی وجودم رو گرفته بود که توان مخالفت نداشتم! سیب‌زمینی‌ها رو با دستم لِه و به تخم‌مرغ‌ها اضافه کردم. بعد رب و فلفل سیاه و مقداری هم نمک و در آخر، شروع کردم به هم زدن که تَه نگیره. به نظرم این نقطه‌ضعفِ استفاده از کره‌ی حیوانی به جای روغن معمولیِ که نمیشه زیاد داغش کرد که ته نگیره! در این حین، یاد حرف دیشب ابراهیم افتادم: « باور کن زمانی که قراره برای درست کردن سالاد ماکارونی بذاری، خیلی کمتر از یه نیمرو ولی با کمال تعجب، می‌بینم که اکثرا هم همین نیمرو رو انتخاب می‌کنن! البته طبیعی هم هست؛ کسی حوصله‌ی سلیقه به خرج دادن برای یه وعده‌ی غذایی رو‌ نداره؛ وقتی مامان‌ها هستن که... منم چون آشپزی رو دوست دارم... » عجب سالاد ماکارونی‌ای بود! با اینکه برای بار دوم یا نهایتاً سوم بود که داشتم می‌خوردم اما واقعا خوشمزه بود! یه لحظه خندم گرفت: « خجالت بکش آقا امین! داره هفت سال از رفاقت‌مون می‌گذره، شما بعد یه اکبرجوجه بهم ندادی؛ اونوقت رابطه‌ی من و ابراهیم به دو ماه نمی‌رسه ولی... هی... » حرص امین رو درآوردن و موجبات خنده رو توی جمعِ سه‌نفره‌ی تازه‌شکل‌گرفته‌مون فراهم کردن، غذا رو خوشمزه‌تر می‌کرد! مُجمَعه، ماهیتابه‌ی رویی، نونِ سردِ یخچالی، نسیم خنکی که ( از دیشب ) به کولر اجازه‌ی استراحت داده بود و انگشت‌های هنرمندِ « Kevin Kern » ، بساطِ دورهمی‌ای رو برام فراهم کرده بود که نه سالاد ماکارونیِ ابراهیم و نه اکبرجوجه‌ی امین و نه حتی قرمه‌سبزی مامان، نمی‌تونست مشابه اون لذت رو بسازه! من داشتم سیر می‌شدم و گل‌ها هم کنارم خوشحال بودن و ناب‌ترین اکسیژن‌شون رو برام می‌فرستادن! پس جا داره زمانِ اَفعالم رو از گذشته، به حال برگردونم و بگم: « ممنونم فیکوسِ آفریقایی، ممنونم آگلونما، ممنونم کاکتوس و خیلی‌های دیگه‌تون که اسم‌تون رو نمی‌دونم و همین الان شاهد پیوند دوباره‌ی من با کلمات هستین! »