نمایشگاه عکاسی (داستان کوتاه)

تابستان ها، شادترین ایام زندگی ام بودند. شهر، پر می شد از زنان و مردان زیبا و تمیز و خوش پوش که با شادمانی در کوچه ها قدم می زدند و در جواب به همه حرف های زمخت و بی احساس ما، لبخند می زدند.همیشه جویای اوضاع کارمان بودند، در حالیکه برایشان هیچ اهمیتی نداشت. می پرسیدند: کسی از شما خرید می کند؟می گفتم: بله ؛ لبخند می زدند.می گفتم: نه ؛ لبخند می زدند!در دستانشان همیشه یک دوربین کوچک بود که با رسیدن به هر خانه و کاشانه ای، صدا می داد.با وجود اینکه بیشتر آنها به نظر شیفتگانی احمق می رسیدند، اما حضورشان برای ما آدم های اخمو و در خود فرو رفته لازم بود؛ تا به شهر کوچک و خراب ما، شادی بیاورند و شاید کمی از ما خرید کنند.در یکی از تابستان ها، خانواده ای به اینجا آمدند که به دنبال هتل یا اقامتگاه سر از مغازه کوچک بابای من درآوردند. دو تا دختر داشتند، اولی انگار بیست و خرده ای سن داشت و دومی فکرکنم همسن و سال من بود.آتقدر چهره شیرینی داشت که لب هایم از حالت زمختشان درآمدند و به روی او لبخند زدند؛ خون در گونه هایم دوید و با خوش خلقی به او آب نبات تعارف کردم.لباس های نخی و زیبایی پوشیده بود؛ موهایش سیاه بودند و مثل مینیاتورهای قدیمی بابابزرگ، روی گونه هایش پیچ خورده بودند. او مانند یک نقاشی گرانبها زیبا بود!با خودم گفتم: بیخیال! او با تو خیلی خیلی فرق دارد!دخترک با اشتیاق از آب نبات ها، شامپوها، بستنی ها و همه اجناس بقالی ما، عکس گرفت.در نهایت با خجالت گفت: اجازه هست از شما هم عکس بگیرم؟صدای آرام و شیرینی داشت؛ حتی اگر من دیو قصه های بچگی ام بودم، نمی توانستم او را منع کنم.با صدایی سرشار از تحسین و محبت گفتم: بله!بعد از مکثی کوتاه، در حالیکه دخترک داشت دوربینش را تنظیم می کرد، گفتم: ولی لباس و موهایم خوب نیستند!با مهربانی نگاهی انداخت گفت: نه،خیلی خوب هستند.زیباترین لبخندی که بلد بودم را زدم و بعد صدای دوربینش چندبار آمد؛ خرید و سوالاتشان از بابا تمام شد و خداحافظی کردند و رفتند.با ناراحتی به در نگاه کردم؛ دیگر قرار نبود دختر را بیینم....۱۵ سال بعد:_ ببین من که گفتم! همین امروز می روم._چه اتفاقی افتاده؟_ آه! میگوید نمیتواند بیاید ما هم نباید بریم!_چرا؟_چون احساس تنهایی می کند!_ای بابا! ولمان کن، مرد گنده._ میخواهی برایت لالایی بخوانم؟بی اختیار زدم زیر خنده. این مرد چهل سالش شده و هنوز هم به فکر اینست که در خانه تنها نماند!دلم برایش سوخت، اما ناچار بودم تنهایش بگذارم.در یکی از اتاق ها باز شد و فرناز، خواهرم، مقابلش ظاهر شد. با نگاهی سرشار از شیطنت گفت: نگران فریدون خان نباشید، من حواسم هست!بعد به من نگاهی کرد، از سر تا پا و برعکس. _ این لباس ها چی هستند دیگر؟_ تیپ زدم._ این تیپ نیست برادر من! برو عوض کن._ چرا خیلی خوب هستند که!؟_ بیا ببینم.از داخل کمدم، یک دست لباس در آورد. مجبورم کرد آنها را بپوشم، بد نبودند. حداقل فرناز زیاد در اینترنت می چرخید و چیزهایی می دانست. بنابراین، تصمیم گرفتم حرفش را قبول کنم.قبل از خداحافظی صورت فریدون را بوسیدم._ فریدون! خودت میدانی برای چه می روم. زود بر می گردیم. فرناز هم حتما سر می زند.ناراحت بودم که ترکش می کنم، فریدون از نظر ذهنی با ما متفاوت بود؛ او خیلی دیرتر از ما متوجه می شد و واکنش نشان می داد، برای همین علی رغم این که از من ده سال و از فرناز دوازده سال و البته از فهیم هفت سال بزرگتر بود، ما همیشه برایش خواهر و برادر بزرگتر بودیم.باید به این سفر می رفتم؛ به خاطر پسرم! پسرک چهارساله من، روزها و روزها در انتظار بازگشت مادر بی وفایش کنار عموها و عمه اش می نشست و گریه می کرد. هیچ کدام نتوانستیم علت نبودن مادرش را توضیح بدهیم.شاید چون خودم هم دقیقا نمی دانستم چرا همسرم ما دو تا را رها کرد تا با پسرعمه اش فرار کند!می خواستم به شیراز بروم تا آنجارا بهتر بشناسم و اگر شد، زندگی کوچکی برای پسرم، خودم و فریدون در آنجا فراهم کنم. اینجا، در این شهر کوچک خراب، هیچ آینده ای منتظر ما نبود!قدم به قدم اضطرابم بیشتر می شد.دلتنگی و بغض!اما روزهای بازدید از شیراز لذت بخش و شیرین بودند! سرشار از دیدنی ها، خوردنی ها، شنیدنی ها...حافظیه و سعدیه، برای من، این مرد سی ساله دورافتاده که عاشق شعر بود، همان پردیس با طراوتی بود که همه به دنبالش هستند.در پایان گردش، چشمم به تابلویی افتاد:/نمایشگاه عکاسی شهناز جهانی/ جالب بود تا آنجا را ببینم. دست فراز را گرفتم و به بالا رفتیم.ابتدای نمایشگاه، تصاویری از شیراز و دیدنی هایش بود و انصافا عکس های قشنگی هم بودند. اما کمی جلوتر که رفتم، جاهای آشنایی را دیدم، شهر ما، شهر کوچک ما را آنجا به تصویر کشیده بودند.به فراز نشان دادم؛ همه خانه ها را می شناختم و همه آدم های زنده و مرده در عکس ها.وای! در یکی از عکس ها پسرکی شاد و ژولیده را دیدم؛ خودم بودم!خودم چطور اینجا بودم؟ نکند شهناز، همان دخترک زیبا و شیرینی است که پانزده سال پیش از من عکس گرفت؟با لبخندی به فراز خودم را نشان دادم، او را در آغوشم بالا بردم تا پدرش را ببیند که به دوربین دختری زیبا لبخند زده است و فقط پانزده سال دارد.صدای گفت و گوهایی آمد؛_شهناز عزیزم! عجب عکس هایی!_خانم جهانی، چقدر این پرتره پسر بچه قشنگ است!مثل یک بچه میخواستم جیغ بزنم که این منم!بالاخره عکاس وارد شد و او را دیدم! با اینکه خیلی بزرگ شده بود اما سریع او را شناختم. خودش بود!دخترک شیرین مینیاتوری آن تابستان!خواستم جلو بروم و خودم را معرفی کنم، اما او از کنارم بی اعتنا رد شد، حتی لبخندی نزد. دست مردی را گرفته بود و او را شوهرش معرفی می کرد.پسر! او حتی نگاهی به من نکرد!فراز را محکم فشردم، پسرم را در آغوشم گرفتم و فهمیدم که که بهتر است تنها بمانم. من برای تنها ادامه دادن ساخته شده بودم.فردا بر می گشتم و به فرناز و فریدون و فهیم میگفتم که شیراز خوب نبود! در شهر خودمان همه چیز قطعا مهربان تر، زیباتر، و وفادار تر بود.فراز را در خانه پدری اش بزرگ می کردم‌،شیراز را در همان نمایشگاه، لا به لای لبخند های پسرک پانزده ساله جا گذاشتم و راه خانه را پیش گرفتم.