اندر مزایای زدن

حسادت می‌کنم به آن گروه دختران چهارده، پانزده ساله که بی‌محابا در پیاده رو می‌خندند، با چشمانشان اطراف را می‌پایبند، قصدشان از آن همه سر و صدا هم چیزی جز جلب توجه نیست و چقدر هم موفق و حرفه‌ای عمل می‌کنند. حالا اگر یکی مثل من اینجا بمیرد،‌کسی کَکش هم نمی‌گزد. این پیروزی باعث می‌شود حسادت کنم. دلم می‌خواهد بروم و به آنها حسابی حالی کنم که"نوبت گل، پنج و شش بیش نیست" دلم می‌خواهد ابزاری داشتم تا با آن تمام بدبختی‌های که نهایت چهار پنج سال دیگر گریبانشان را می‌گیرد بیارم جلوی چشمشان . حسادت می‌کنم، به آن پسر ریقوی موفرفری، با آن تیشرت گشاد که احتمالاً عاریتی است و آن کتونی‌های چرک. چنان دست دخترک را گرفته که بیا و ببین، دخترک هم چنان نگاهش می‌کند که گویی در طلب دست‌های او، اسطوره‌ای از دل تاریخ در آمده و حالا هم او را به سمت دنیایی جادویی می‌برد. چه خوش باورانه برای دخترک تلاوت می‌کند:"حالا می‌بینی، یک زندگی برات مهیا کنم که بابات انگشت بدهن بمونه"دلم می‌خواهد بروم جلوی آنها را بگیرم، و یک طوری حالی آن پسرک بکنم که بدبخت، حالا تو فعلاً از دست همکلاسی هایت جان سالم بدر ببر تا شاید بعد از سربازی و ماجراهایت در پادگان، یک فکری برایت کردیم. دخترک هم بادی به غبغب می‌اندازد:"بابامو ولش کن، اون خودخواه فقط به فکر خودشه" وبعد در سیاهی کوچه‌های خلوت گم می‌شوند.با خودم می گویم عجبببب! (بابای بنده خدا).دلم می‌خواهد بروم کاسه و کوزه‌ی آن یاروی آن طرف خیابان را بهم بزنم. نشسته و با یک متر گیس دم اسبی، گیتار می‌زند، یک پارچه‌ای هم انداخته روی زمین که پول جمع کند. بد هم کاسب نشده، نیم ساعت زده باز هم اندازه یک شب خوش‌گذرانی توی دست و بالش هست. خوب است، دنیا به کجا می‌رود، هم حالش را می‌برد و هم پول می‌گیرد. می‌خواهم بروم بالا سرش و بگویم خوب حالا آمدیم و چند روزی هم گیتار زدی، وقتی پیر و علیل شدی می‌خوای چکار کنی؟ فردا که زمستان شد و کسی گذرش به این طرف‌ها هم نیفتاد چی؟ دلم می‌خواهد بروم حالش را بگیرم. اما اینطور نمی‌شود. اینطور مستقیم نمی‌شود بروم توی دلشان. یعنی ما از آن خانواده‌های نیستیم که دائم برویم توی دل مردم. خوشبختانه قانون هنوز با من است. بله! چطور آن زمان که ده یا دوازده ساله بودیم، جواب لب کارون خواندن و دست زدن و کرکر خندیدن چک افسری آقا پلیسه بود؟ لامذهب معلوم نشد از کجا پیدایش شد. یکهو دست انداخت از پشت، یقه من و صالح را گرفت، بلندمان کرد و با رمز "حالا یک لب کارونی نشونتون بدم که یادتون نره". کاری کرد کارستان.بله، حالا چه معنی دارد طرف بیاید با یک متر گیس بنشیند کنار گذر راحت گیتار بزند؟ اصلاً مگر ما که تا سال آخر دبیرستان کچل بودیم چه اشکال داشت؟ تازه بعضی ها که چند سالی رفوزه شده بودند ریش هم داشتند این هوا، حالا مگر چی عوض شده؟مگر همین من بخت برگشته یک نصفه روز از ناظم مدرسه کتک نخوردم که چرا از جلوی در مدرسه دخترانه که رد شده‌ام بجای اینکه سرم را پایین بندازم، صاف سرک کشیده‌ام توی آن را نگاه کرده‌ام. خوب یادم است هق می‌زدم ولی در دنیای یک بچه‌ی کلاس سوم ابتدایی هیچ نمی‌فهمیدیم این چه اشکالی دارد.حالا چرا این جوانک ریقو بیاید راست راست راه برود و دست دخترک را بگیرد و چرند سر هم کند؟ مگر چی عوض شده؟هنوز طنین صدای پیرمرد توی گوشم هست. توی حیاط مسجد وقتی در حال وضو بودیم با صدای بلند _طوری که همه ساکت شدند و ما را نگاه کردند_ با دهانی کف آلود ما را لندهورهایی صدا کرد که عقلمان نمی‌رسد طوری نخندیم که صدایمان به گوش زن‌ها نرسد، بعد هم اجازه نداد در صف اول بایستیم چون ناموس حالیمان نمی‌شود. آنروز حتی امام جماعت هم روشنفکر بازی در نیاورد که مثلاً ما فکر کنیم اینجا خبری هست. حالا مگر چی عوض شده؟ که دختران اینطور خاطر جمع باید توی خیابان دلبری کنند، بی آنکه کسی لندهور صدا کندشان. نخیر، اینطور نمی‌شود، من یکی که توی کتم نمی‌رود. مثل ....گیج شده‌ام. چی عوض شده؟ ما کجا اینها کجا؟ آن‌همه بزن بزن‌ها نتیجه داد؟ نداد؟ چیزی عوض شد؟ نشد؟ الان خوبه؟ اون موقع یادش بخیر؟ بزنیم؟ نزنیم ؟ یعنی میدن بزنیم؟ اون وقتا ما رو راحت میزدن بهتر نبود؟ پ.ن: خاطرات همش راست بود، ماجراهاش هم راست بود، فقط نوع فکر کردن رو دیگه بر عهده خواننده پ.ن۲: "چون عاقبت کار جهان ....."از خیام ، بقیش رو لطفا سرچ کن(یکم زحمت بکشی احتمالا دیرتر یادت بره)