داستان برف

سوز وسرما ی زمستان سخت وطاقت فرسا بود گرمای کم جان خورشید هم رمقی برای گرم کردن زمین واب کردن برفهای تلمبارشده روی پشت بامها وکوچه ها را نداشت، برف کل کوچه را گرفته بود مردهای متدین همسایه کوچه را پارو کرده بودن ودر دوطرف کوچه تپه هایی از کوه درست کرده بودند وتنها برای رد شدن یک نفر راه بود دخترک کنار ایستاده بود تا مطمئن شود که کسی نیست تا به طرف خانه اش برود چون می دونست اگر بخواهد ردشود وکسی بیاید مثل دیگران نمی ایستند تا او رد شود، می آیند تا تن نحیف وظریف دخترک را با بدنشان لمس کنند چون باور داشتند که او تافته ی جدا بافته ای از همه ی اهالی محله است. مادر بارها سعی کرده بود تا خودش دخترک را از این کوچه ومحله نجات دهد وبه جای دیگری که کسی نشناسدشان کوچ کنند. ولی نه سرمایه اش را داشت نه توانش را هر کسی هم که برای خرید خانه می آمد اهالی در گوشش می خواندن که این یک خانه ی یهودی است ونشستن در این خانه ونماز وروزه اش کراهت دارد وخریدار بدبخت پشیمان می شد ومی رفت. حالا هم که از بس در خانه های بالای شهر رخت ولباس شسته بود تمام بدنش پر از درد وبیماری بود وحتی رمقی برای نفس کشیدن نداشت. جلو در همسایه هم به مساحت یکی دومتر پارو وتمیز شده بود بجز جلوی در دخترک ومادر پیرش که کسی را نداشتن برفها را پارو کند حتی برف چند روز باریده شده هم روی پشت بام روی هم انباشته شده بود وحتما با حجم سنگین این برفی که روی پشت بام نشسته بود یک برف دیگر هم می آمد سقف روی سرشان خراب می شد. انگار در این شهر به این شلوغی وپراز مرد کسی نبود که بی ریا وچشم داشت وقیحانه به آنها کمک کند، شاید به نظرشان برفی که جلو در آنها آمده ویا روی پشت بامشان ریخته از آسمانی دیگر است ونجس، نمی دانستتنها گاهی با همه ی متلکها ومسخره کردن‌های بقیه ی همسایه ها پسر چشم پاک همسایه پشت بامشان را پارو می کرد. چند روزی بود که خبری ازآن نبود. ، به زحمت از روی برفها رد شد برف تمام کفش کهنه ورنگ ورو رفته اش را پرکرده بود انگشتان پاهایش بی حس بود انگار یخ زده بودندو خون توشون جریان نداشت وارد حیاط شد. در حیاط را بست واز پشت بهش تکیه کرد بغضش ترکید واشکها از گونه های یخ زده اش سرازیر شد آرزو می کرد کاش کسی بود که با دستهای گرمش اشکهای یخ زده روی صورتش را پاک کند وبهش امید روزهای بهتر را بدهد واز زندگی واز دوست داشتن وامید بگوید، اما بجز مادر پیر بیمارش وخدای بزرگ که شاید فراموشش کرده بود کسی را نداشت، خسته شده بود از این نگاه‌ها وپچ پچهای در گوشی هر روزه ی مردم این شهر واین محله تمام دوران کودکی ونوجوانیش را زیر این نگاه‌های تحقیر آمیز و در تنهایی سپری کرده بود ولی نمی دانست چرا هنوز به این همه تحقیر وتوهین عادت نکرده بود وهر روز با تکرار شان آرزوی مرگ می کرد. گناهش چه بود گناه‌ش بی گناهی بود وتفاوت دینش ، یعنی تنها گناهش این بود که دینشان با همسایه ها وهم محلی هایش فرق داشت.چند باری برای بهتر شناختنشان برای همزیستی بهتر برای درک چیزهایی که اطرافیانش به اسم دین به خورد هم می دهند به اسم دینداریشان، کتاب مقدسشان را خوانده بود تمام جمله ها تمام حدیثها سخنان پیامبر همسایه ها را از حفظ بود بهتر از خود آنها. شبهای تنهایی وپر از دردش را با خواندن قرآن سپری می کرد شاید بهتر از همه ی آنها معنی صبر و ایمان را درک کرده بود اما آنها چقدر از دینشان از پیامبر محبوب ومهربانشان دور بودند چقدر این رفتارهایشان این کارهایشان با کتاب مقدسشان فرق داشت کتابشان مهربانترین بود.وپیامبراشان به راستی که بهترین انسان که خلق شده بود ولی همیشه این سوال ذهنش را مشغول می کرد اگر اینها واقعا دینشان دینی است که پیامبرشان آورده چرا عملشان ورفتارشان چنین که دینشان وکتاب مقدسشان فرموده نیست؟؟؟ سوال‌هایی که هر شب با خواندن قرآن در ذهنش تکرار می شد. آنجا به وضوح نوشته بود لا اکراه فی الدین پس چطور بود که آنها فقط به اسم دینشان اهمیت می دادند نه به مفهومش.خسته شده بود از نگاه چپ چپ پیرزن خانه ی کلنگی اخرکوچه که با دیدنش تسبیح بلند وسفیدش را نزدیک لبهای چروکیده اش می برد ومی بوسید وبر پیشانیش می زد ومی گفت استغفرالله، انگار که چشمانش چیز نجس یا خلاف عرف و شرعی را دیده باشد حتی جواب سلام کردن او را هم نمی داد چیزی که در دینشان جواب دادنش واجب بود. وجای جواب سلامش . در گوش زن همسایه نجوا می کرد که مراقب جوانهایتان باشین این دختر بی دینه آخه مگر در دینشان دل شکستن وغیبت کردن گناه کبیره نبود چرا پس این پیر زن در راه مسجد نگاه تحقیر آمیزش را به او می انداخت وجلوی در آنها چپ چپ رد می شد که آب آن خانه رویش نپاچد ومی رفت در مسجد وخدای مشترکشان را عبادت می کرد. ویا جوان یقه گشاده وتتو کرده ی سر کوچه که جز علافی وبی عاری وخلاف بودنش هنر دیگری نداشت که به محض دیدنش نیشش باز می شد وهیکل نتراشیده اش را به بهانه ی رد شدن به تن ظریفش می زد وکلمات زشت وابلهانه اش را در گوشش بلغور می کرد وتقاضای وقیحانه ازش داشت. . چقدر از حرفهای زشت او در برابر خدایش شرمنده بود. می خواست زندگی آرامی داشته باشد مثل همه ی آنهایی که اینجا کنارش زندگی می کردند وهم دینشان نبودند. می خواست وقتی میرفت مغازه مرد بلند هیکل وسبیل از بیخ گوش در رفته وچندش آور سوپری وقتی باقی پول خریدش را می داد دیگه اون دست زمختش را به دستش نکشد وبا چشمهای سرخ وبه خون نشسته اش با بوی تند سیگار چشمک نزند. چرا فکر می کرد دست زدن به دختر جوانی که هم دینش نیست گناه نیست پس تکلیف دین خودش چه می شود کسی که از دخترش هم کم سن وسال تر بود. پنج سالی بود که تنها پسر سر سنگین ومتین محله که چشمش به چشم هر رهگذری نمی خورد دینداری وپاکیش واقعی بود. عاشق ودلباخته ی هم بودند وبرای او این دختر به پاکی مریم مقدس بود همان الگوی دینش.اما افسوس که جهالت مرزو حدی ندارد.مادرش عاقش کرده بود وشیر نداده وشیشه شیر خشک خورده اش را حرام‌ کرده بود اگر سراغ دختر ترسا می رفت واو رادر محله بی آبرو می کرد .خودش بارها شنیده بود که مادرش می گفت :_بخدا اگر سراغ اون دختره ی بی دین نجس بروی شیرمو حلالت نمی کنم وتو این دنیا واون دنیا عاقت می کنم ونمی بخشمت. _ولی مادر بخدا گناه داره گناه دختر مردم را می شوری بخدا خدا را خوش نمیاد آخه کی از این خانواده عمل خلاف ومنکری دیده اینا که از همه ی اهل این محله پاکترین. بخدا آزارشو ن به هیچ کس نرسیده من خودم کتاب قرآن واحکام را دادم بخونه اون از همه ی ما معتقد تر وبا ایمان تره. _هر چی که می خواد باشه ولی من اجازه نمی دم تو با اون زیر یه سقف زندگی کنی همین. یه محله دارن پشت سر اون حرف می زنن تو چطور مخالف همه هستی. با این که می دانست این دختر چیزی از متانت وپاکی کم ندارد.صدای سرفه ی مادر از اتاق می آمد اونو از فکر وخیال هر روزه اش بیرون آورد تنها امیدی که برایش مانده بود همین مادر بیمارش بود پیرمرد بالای شهر که مادر برایشان کار می کرد چند باری او را کنار مادرش دیده بود وازش خواسته بود که بروند وبا آنها زندگی کنند . جالب آنجا بود که اون همسن نوه ی پیر مرد بود وتقاضای پیر مرد برای رضای خدا نبود می خواست دخترک را عقد کند همینقدر وقیح وبد دل بود. اما فعلا مادرش بود وبا در آمد اندکی که از راه کار کردن در رستوران بدست می آورد زندگیش می گذشت. مادر. بد جور سرما خورده بود نفسش به سختی تمام سالهایی بود که با درد زندگی کرده بود انگار آخرین نفسهایش را می کشید درد امانش را بریده بود اگر حالش بهتر بود حتما دخترک او را از این کوچه ومحله می برد تا باقی عمرش را آسوده زندگی کند بی نگاه نامهربان. اما دیگر دیر بود واو رمقی برای زندگی نداشت. از دنیای خیالش خارج شد این شکستن دلش کار هر روزه اش بود.مادر روی تخت تک نفره خوابیده بود کنارش نشست صدای جیر جیر درزهای تخت بلند شد دستهایش را بر گردن مادر انداخت مادر از درد درونش خبر داشت خودش سالها این درد ها را لمس کرده بود.دستهای لرزان وچروکیده اش را بر سر دخترکش کشید نگاهش حس آخرین نگاه بود اما درون این نگاه پر بود از درد دردهایی که دخترش به مراتب بیشتر از حالا باید می کشید. بدون او .دخترک معنی این نو ازشها را خوب می دانست. مادر تنها سنگ صبور، او را مثل آیه های کتاب مقدس همسایه ها به صبر وبردباری دعوت می کرد.چاره ای هم نداشت جز صبر کردن وتحمل تمام دردها کاری از دستش بر نمی آمد .بعد از آماده شدن سوپ با دستهای خودش قاشق سوپ را در دهان مادر گذاشت مثل سفارش پیامبر مهربان دین همسایه ها.غروب یک روز غمگین مثل تمام روزهای غمگین تکراری وقتی از سر کار برگشت مادرش برای همیشه او را ترک کرده بود تنها چراغ زندگیش خاموش شد زندگیش در ظلمت وسیاهی فرو رفت مادر برای همیشه چشمهایش را بست واو را در دردهایش تنها گذاشت. چقدر غریبانه وتنها بودند.زیر تابوت مادر را راننده ی آمبولانس بهشت زهرا گرفته بود وپسر متدین کوچه که شبیه همسایه هایش نبود. رفته بود که بیاید مرحم درد هایشان شود اماچقدر دیر آمده بود. ودختری که دلشکسته پشت سر آنها می رفت مظلوم و غریب،،، پسرک تصمیم خودش را گرفته بود می دانست تنهایی برای دختر رویاهایش با این همسایه های سمی وهم دینش سم است.دخترک بعد از مادر درد تنهایی هم بر دردهایش افزوده شدشبها از ترس به در وپنجره چشم می دوخت از بی آبرو شدن و نگاه حیض نامحرمان می ترسید تنها یک پناه برایش مانده بود پیر مرد هر چه که بود تقاضای حرام نمی کرد واو را برای زندگی وعقد می خواست آنجا هر چند عشق وعلاقه ومحبت نبود اما امنیت وآسایش بود ودیگر نگاه ناپاک کسی اذیتش نمی کرد وشبها می توانست راحت وبا شکمی سیر وامنیت سر به بالین بگذارد. از آنجا تا خانه ی پیر مرد فقط گذشتن از عشق وعلاقه وآرزو هایش فاصله بود واو در تنهایی وترس شبانه اش تصمیم گرفت این فاصله را طی کند. پسرک تصمیمش را گرفت مادر که متانت وپاکی وعشق او را ببیند رضایت می دهد حتما وزندگی وروزگار خوشی کنار دخترک خواهد داشت برای عملی کردن تصمیمش راهی شد یک دسته گل نر گس در دستهایش داشت انگشتش را به کلید زنگ در رنگ و رو رفته وزنگ زده ی دختر فشار داد هیچ رد پایی روی برفهای تازه باریده ی برف در جلوی در نبود چند روزی بود که کسی او را در کوچه ندیده بود دوباره کلید زنگ را فشار داد ...صدایی نیامد سکوت بود سکوت .وسکوت وگلهایی که در دستانش آویزان شده بود صدای مهیب ویران شدن سقف خانه در کل کوچه پیچید دسته گل روی برفهای سفید وپاک کوچه افتاد قلبش از درد فشرده شده بود دیر آمده بود خیلی دیر با تمام برف و یخ وآبی که روی پشت بام بود، دودی از خاکستر ویران شدن سقف در فضا پیچید کسی حتی این صدا را نشنید پسرک از دیوار بالا رفت کسی زیر آوار نبود اما او دلش را زیر این آوار جا گذاشت عکس کوچک ومحجبه ی دختری پاک ومعصوم زیر خاک نمایان بود تنها چیزی که نصیبش شده بودخانه خالی بود.پسر سر به دیوار گذاشت دلش می خواست فریاد بزند آنقدر بلند که تمام شهر بشنود آنقدر بلند که دختر پاک رویاهایش بشنود وهر کجا هست همانجا بماند تا او پیدایش کند و دنیا را برایش زیبا کند واز عشق پاکش در گوشش قصه بگوید اما بغض راه گلویش را گرفته بود رمقی برای نفس کشیدن نداشت چه برسد به فریاد اما برای پیدا کردنش خواهد رفت او به پاکی او ایمان داشت ومادرش به پاکی پسرش مادرش حتما او را خواهد بخشید شاید.....