مرور رسانه های سینمایی فارسی - شماره 4 هفته اول فروردین

ما در این صفحه خروجی رسانه های سینمایی فارسی را که ارزش بالایی برای سینمادوست ها دارند، در بخش های نقد، پادکست، مصاحبه، خبر، نوشتارهای سینمایی و غیره جمع آوری و نقدهای یکی از فیلم های ایرانی روز را در قسمت فیلم هفته جمع بندی می کنیم.فیلم هفته – ائوخانه(به ترکی آذربایجانی: ائو) فیلمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی اصغر یوسفی‌نژاد محصول سال ۱۳۹۵ است. این فیلم توانست سیمرغ بهترین فیلم را در جشنواره جهانی فجر به دست آورد و در حال حاضر در سینماهای هنروتجربه اکران می‌شود.ماجرای این فیلم حول یک وصیت‌نامه می‌چرخد. مردی از دنیا رفته و همه دور جسد او جمع شده‌اند اما این جسد از چشم تماشاگر دور نگه داشته می‌شود. متوفی وصیت کرده که بعد از مرگ، جسد او را در اختیار دانشکده پزشکی برای استفاده علمی قرار دهند اما دخترش شدیداً مخالف است.حسین عیدی زاده در یادداشت کوتاه خود ویژگی های سبکی فیلم را با جریان دگما 95 و بخصوص Feste وینتربرگ مقایسه کرده است. "لوکیشن واقعی و محدود، بازیگرانی غیرچهره که آن‌قدر در نقش فرو رفتند که گویی نابازیگر هستند، حذف موسیقی دراماتیک و دوربین روی‌دستی که شخصیت‌ها را از فاصله نزدیک دنبال می‌کند و تغییر فوکوس و استفاده زیبا از ضدنور (که به همراهی و نزدیکی ما به شخصیت‌ها کمک می‌کند) برخی از ویژگی‌های این جریان هستند که در این فیلم راه باز کرده است" و در ادامه از تلخی و سیاهی فیلم می گوید. محمدرضا مقدسیان از طرفی دیگر "امتزاج لحظات تلخ و هم زمان شوخ طبعانه" فیلم را با جنسی از سینمای ترکیه مقایسه کرده است و شوخی های فیلم را مشابه Once Upon a Time in Anatolia می داند. اما در ادامه از عدم توازن موقعیت های کمیک و تلخ می گوید که موجب شده به " طرزي خام‌دستانه موقعيت‌هاي كميك بر موقعيت‌هاي تعيين‌كننده سرنوشت داستان" برتري پيدا كنند. نزهت بادی Sierranevada را با ائو مقایسه کرده و درباره فیلم کریستی پویو نوشته است " در انتهای فیلم بعد از افشاگری پسر فیلم زیر و رو نمی شود و معنا و کارکرد رفتارهای شخصیت‌ها تغییر نمی کند" که برعکس در فیلم یوسفی نژاد " همه چیز حس و حال دیگری می‌گیرد" و " با چنین رویکردی نگاه چالش برانگیز فیلمساز نسبت به مناسک سوگواری به واقعی بودن یا نبودن آن وابسته می شود و تقلیل می یابد"نقد روزویژه‌نامه‌ی نوروزی مجله‌ی 24 عرضه شده است که به دلیل شلوغی از مرور هفته‌ی پیش جا ماند. مقالات مهم این شماره به شرح زیر است:· نوید پورمحمدرضا Dunkirk را فیلمی جنگی، و هم تاملی در باب فیلم جنگی می‌داند. از نظر او دانکرک به آثار پیشین فیلم‌سازش و بالاخص تلقین متکی است؛ اما برخلاف دیگر اثار این فیلمساز، رابطه نولان و ژانر را در این فیلم دوطرفه می‌داند. " یکی و همچنین عامل موفقیت اورا در این فیلم، رهائی از بار روایت و تکیه بر بدن‌ها و عمل می‌داند. درمورد سکانس پایانی می‌نویسد : آنچه این سه را کنار هم می‌آورد و چنین فضای صمیمی‌ای را خلق می‌کند، نه معادلات معمول نولان، که امتداد تصویر، موسیقی و تجربه‌ای است که مخاطب نیز در آن سهیم است.· یحیی نطنزی درمورد Phantom Thread می‌نویسد:" ترکیب‌بندی های رشته خیال، تابلوهای اکسپرسیونستی پی‌یر رنوآر و ادوارد مانه را یادآورد می‌شود. این همان تفاوت آلتمن و اندرسون است. این میزان کمالی‌گرایی بصری که اندرسون برای بازنمایی آن‌ها وامدار دورانی دیگر از تاریخ سینماست. دورانی که می‌توانست(بدون نیاز به آیمکس) با ترکیب بندی های حساب شده و کنترل نور، به جنس دیگری از عظمت و هم حسی با مخاطب برسد."· حسین عیدی‌زاده نقدی نوشته‌است بر Wonderstruck تاد هینز و آن را در کنار آثار ملودرام سیرک قرارداده. او شگفت‌زده را فیلمی درمورد سینما می‌داند. از طرفی می‌نویسد : "استفاده هینز از ملودرام برای به چنگ گرفتن احساسات مخاطب و تحریک کردنش نیست، هینز درواقع به ملودرام تشخصی را می‌بخشد که همیشه از این نگاه و رویکرد سینمائی دریغ شده‌است.· در بخش سینمای مستند، مهدی گنجی ضمن اعلام Faces,Places به عنوان بهترین مستند سال می‌نویسد:" این فیلم تصویری تاثیر گذار از روابط و زندگی انسان‌هایی است که چهره‌هایشان خاطرات گذشته را زنده و هویت فراموش فراموش شده مکان‌ها را بازسازی می‌کند."· به مناسبت عید، بخشی تدارک دیده شده تحت عنوان : بیست سکانس برتر سینما. دراین بخش مجید اسلامی به نقد سکانس آغازین فیلم Bad Sleeps Well، ساخته کوروساوا پرداخته است. او در قالبی پارامتریک، به بررسی تجربه کوروساوا در استفاده از قاب عریض و میزانسن(عمق، افقی) می‌پردازد و همچنین مطرح میکند که کوروساوا چگونه، با استفاده از قاب‌های عریض، کمپوزیسیون را به اقصی نقاط قاب انتقال می‌دهد. · عیدی زاده نیز درمورد سکانس دویدن در موزه لوور، در Band apart گدار نوشته است که چطور این سکانس یک دقیقه‌ای، گدار جوان را به خوبی نشان می‌دهد و همچنین، تاثیرش بر واردا و برتولوچی می‌گوید. · نوید پورمحمدرضا در بررسی نما به نما، از شکل گیریِ برشی شاعرانه، در سکانسی از Cries and Whispers می‌گوید؛ سکانسی که دختر خاطره‌اش را با مادر به یاد می‌آورد. مصاحبهدر24، گفت‌وگوی رایان جانسون و تامس اندرسون را که در مجله کولایدر چاپ شده بود توسط کیوان سررشته به فارسی برگردانده‌ شده است. در این گفت و گو، آن‌ها درمورد نحوه تدوین و ریزه‌کاری‌های کارگردانی اندرسون و همچنین رابطه دی لوئیسِ بازیگر و اندرسونِ کارگردان صحبت می‌‎کنند. همچنین در این شماره آیدا پناهنده در مصاحبه‌ای با جواد طوسی، از حال و روز سینمای ایران، بالاخص فیلم‌سازان زن و شکل‌گیری رادیکالیسم در این سینما می‌گوید. او وابستگی‌اش به هرجناحی را رد می‌کند و در وهله اول خود را فیلمساز معرفی می‌کند و وعده می‌دهد که فیلم بعدی‌اش احتمالا درمورد یک مرد است. به گفته خودش، فیلمی هم در ژاپن در دست ساخت دارد که در مراحل پایانی و صداگذاری است. حامد صرافی زاده در ماهنامه "شبکه آفتاب" مصاحبه ای با سردبیر سایت اند ساوند داشته استپادکست هاسعید عقیقی به تازگی دو پادکست در مورد دو فیلم Get out و The Shape of Water در کانال تلگرام خود منتشر کرده استلیست هافیدان-وبسایت تخصصی فیلم کوتاه- بهترین فیلم‌های کوتاه ایرانی سال گذشته را معرفی کرده که سه تای اول آن به ترتیب حیوان(برادران ارک)، یال و کوپال(شیوا صادق اسدی) و بلوک (مصطفی ربانی) است.نوشتارهای سینماییفستیوال فیلم-مقاله (Essay Film Festival) در لندن برگزار شده است که سارا حسام بختیاری برگزارکننده‌ی قسمتی برای چهار مستند کامران شیردل بوده است. صبا زواره‌ای در بی بی سی در مورد شیردل و مستندهای اجتماعی پیش از انقلابش نوشته است. مجید اسلامی خاطره/ داستان کوتاه "دیدنِ ارشادی" نیکول کراوس که به تازگی در نیویورکر منتشر شده بود را ترجمه کرده است. این داستان درباره‌ی تاثیر چهره‌ی ارشادی بر دو دوست بوده که در زمان و مکان مختلف بعد تماشای طعم گیلاس احساس کرده‌اند ارشادی را در خیابان دیده‌اند.سینمانیا یادداشتی کوتاه درباره فیلم W.R Mysteries of the Organism دوشان ماکاویف نوشته است. در بخشی از این نوشته آمده است "شخصِ ماکاویف فیلم خود را همزمان تجربه‌ای در سینما چریکی و یک ماشین خیالی برای رویارویی با خویشتن توصیف کرده است و منحصر به فرد بودن فیلم نیز در آمیزه‌ای است که از تبلیغات گرایی پُرشور؛ به‌عنوان ابزاری برای تکان دادن، غافلگیر کردن و دست‌کاری واکنش تماشاگر، و نوعی ابهام هدف‌دار (در جهت وادار کردن تماشاگر به موشکافی در افکار و احساس‌های خویش) ارائه می‌دهد".نزهت بادی در "زنان امروز" فیلم‌‌های جشنواره فجر رو از نظر برخورد با موضوعات ملتهب زنانه بررسی کرده است. به عقیده‌ی منتقد فقط عرق سرد با وجود اشکالاتش توانسته سوژه‌‌ی جنجالیش را به به شکل واقع‌بینانه‌ای طرح کندکانال نوشتارهای سینمایی در ادامه انتشار مقاله هایی از عباس بهارلو یادداشت ایشان بر "تاریخ شفاهی سینمای ایران" را منتشر کرده است.حسین عیدی زاده در مورد فیلم‌های جالو (یا همان بی-مووی های ایتالیائی)، داریو آرجنتو و فیلم مشهورش،سوسپیریا نوشته است. او مینویسد که آرجنتو به تاثیر گذاری استفاده از دو رنگ آبی مخملی و قرمز، برای نشان دادن فاصله جنون و معصومیت سوزی به قدری باور دارد که پایان‌بندی باسمه‌ای فیلم یا همان نجات در لحظه آخر را با کمترین تاکیدی تصویر می‌‌کند. برای آرجنتو انگار این نجات لحظه آخر مهم نبوده، زنجیری ژنریک بوده که برایش باز کردنش مهم نبوده، مهم برایش خلق دنیای «سوسپیریا» بوده، دنیای سرشار از رنگ که برای لحظه‌ای یادآور دنیای شیرین قصه‌های جن و پری والت دیسنی است.همچنین می‌توانید لیستی که او از فیلم‌های جالو محبوبش در سایت تیست آو سینما تهیه کرده را در اینجا ببینید. سینا آذری به بخشی از کارنامه بازیگری ایزابل هوپر و ژست‌های بازیگریش نگاهی انداخته است. او بر تکیه بر فیلم‌های کلیدیِ بی‌گناهی(2000)، معلم پیانو (2001)، ماده سفید (2009)، از دنیایی دگر(2013) و او (2016) سویه‌های متفاوت بازیگری هوپر را در قالب کنترل‌شدگی و رهائی از آن مورد بررسی قرار می‌‎دهد. همچنین قله‌ی کار اورا در او می‌داند و نوشته اش را بدین صورت به پایان می‌برد :" شاید چندان بیراه نباشد اگر آخرین اثر پل ورهوفن را کنار تمام این فیلم‌ها اینگونه خطاب کنیم: فیلم‌هایی درباره‌ی او یعنی ایزابل هوپر. این همان تصویری است که قرن جدید را بدون آن نمی‌توان تصور کرد". سعی ما بر این است که فضایی را فراهم آوریم تا علاوه بر جمع‌بندی رسانه‌های سینمایی موجود، قابی را برای معرفی و گزینش منابع کمتر پرداخته شده فراهم آوریم. شما سینمادوستان عزیز نیز می‌توانید در این راه ما را یاری کنید و پیشنهاداتتان را با ما در بیان بگذارید راه برقراری ارتباط: سروش و محمدمهدی