دلتنگتم خواهر گلم

موبایل با صدای ملایمی شروع به زنگ زدن میکند. به سختی و سنگینی پلکهایم را باز می کنم ،آه باز هم این موبایل لعنتی. گوشی را بر می دارم، صدایی زنانه، نگران اما آرام شروع به صحبت می کند :سلام آقای دکتر، پرستار آی سی یو کرونا هستم. ببخشید بد موقع تماس گرفتم ،تنفس یکی از مریضا خیلی سخت شده و به نظر نیاز به بازکردن راه هوایی داره.- باشه خودمو میرسونم. موبایل را قطع می کنم و با بی حوصلگی به صفحه اش نگاه میکنم.ساعت 3 صبح است .گوشی را به گوشه ای پرت می کنم.محبوبم به آرامی در تختخواب به سویم میچرخد و می پرسد: باید بری بیمارستان؟با کلافگی سری به نشانه تایید تکان میدهم و از تخت پایین می آیم. چند روزیست مژگان خواهرم حال خوشی ندارد، گلودرد و بدن درد دارد و سرفه امانش را بریده است.هرچه تنفس او سخت تر می شود، نگرانی من هم بیشتر.تا این که دیگر علیرغم مقاومت هایش تاب نمی آورم و او را به بیمارستان میبرم.اینجا هم نگران دانش آموزانش هست.موبایلش را برایش میبرم تا بتواند کلاس مجازی اش را برای بچه هایش برگزارکند.خودش به شاگردهایش میگوید بچه هایم.خوشحال است که لااقل ازین طریق باز هم با بچه هایش حرف زده است هرچند سخت، هرچند دور... تنفس مژگان لحظه به لحظه سخت تر می شود ، مجبورمی‌شویم در آی سی یو بستری اش کنیم. اشکهای نگران مادرم در خانه ونگاههای کم رمق مژگان از پشت ماسک که هوا را با حرص و ولع به داخل ریه هایش میکشد، هرلحظه مرا بیشتر به هم می‌ریزد.در این روزهای حساسِ بیم وامید، تنها چیزی که به کمک من، بیقراریهای مژگان و دل نگرانی های مادر و خانواده ام می آید همین تماسهای تصویری است که با موبایل برقرار می شود .چشم های مژگان به صورت مادروخواهرم که می افتد، امید به زندگی باردیگر در چشمهایش رنگ میگیرد. و تماسی دیگر این بار با برادرم در شهری دور....روزِ کاری سختی داشته ام؛اتاق عمل، بیمارستان ،مطب ... ولی دل کندن سخت است. تماس تصویری آخر با محبوب و بردیا پسرم که چهاردست وپا با سرعت به سمت موبایل می آید وکودکانه ذوق میکند و میخندد و در این سو مژگان موبایل را به صورت نزدیک میکند، قربان صدقه بردیا میرود:عمه قربونت بره،بیا بیا بغلم ...مژگان از من خواسته است که آهنگ سراب داریوش را برایش دانلود کنم. جستجوی سریع درگوگل وبلافاصله پیدا میشود.دلم خوش نیست برای پخش این آهنگ غمگین ولی خواهرعزیزم دوست دارد که این آهنگ رابشنود. موبایل را نزدیک گوشش می برم و آهنگ را پخش میکنم: سراب رد پای تو... قطره اشکی آهسته در گوشه چشمش جاری می شود. دیگر توان ندارم.باقی حرفها بماند برای فردا.خداحافظی میکنم و درست قبل رفتن پاسُست میکنم،به سمتش برمیگردم، دستم را مُشت می کنم ومیگویم :ما می‌توانیم.و او دست زیبایش را مشت میکند و از پشت ماسک لبخند میزند.امروز 99/9/9 است.از صبح که بیدار شده ام دلشوره دارم.سرِعمل گوشی را گذاشته ام دمِ دستم که اگر از آی سی یو بیمارستان تماس گرفتند، سریع خودم را برسانم. حوصله حرف زدن ندارم،فقط سکوت و انتظار برای صدای زنگ موبایل.عمل که تمام میشود انتظار به سر می رسد، زنگ ملایم موبایل؛ آن سوی خط صدای مضطرب پرستار:سریع خودتونو برسونید آقای دکتر،حال خواهرتون خوب نیست.گوشی در دستانم یخ میزند.نمیفهمم چطورخودم را میرسانم بالا سرش.آرام خوابیده است و چشمان زیبایش بسته است.به دستگاه تنفس مصنوعی متصل است ودستگاه به آرامی به او تنفس می دهد.آرام کنارش مینشینم و دست گرمش را در دستم میگیرم: ما به هم قول دادیم خواهرگلم .کلی حرف مونده واسه گفتن رفیق نیمه راه...دوباره صدای آرام آهنگ داریوش از گوشی موبایل فضارا پرمیکند: تظاهر کن ازم دوری، تظاهر میکنم هستی...دو سه ساعت بعد خواهرم آرام در کنارم آرام میگیرد. دنیا برای من به پایان رسیده است. از دستگاه جدا میشود و به آرامی بر روی تختش میخوابد.آخرین وزیباترین خواب خواهرم.دلم نمی آید تصویری از آخرین خواب زیبایش نداشته باشم و گوشی موبایل در جاودانه کردن این لحظه یگانه، باز هم به کمکم می آید...امروز سه هفته از رفتن مژگان می‌گذرد .عکس زیبایش روی صفحه گوشیم جا خوش کرده است: در ساحلی زیبا پشت به دریا ایستاده است و به دوردست نگاه می‌کند. دلتنگش که میشوم به صفحه موبایلم زُل میزنم ،نگاه زیبایش به روبر خیره شده و از ورای مرزهای زمانی و مکانیِ بینِ ما، به من آرامش میدهد. با خودم فکر می کنم کاش میتوانستم تماسی با جهانهای موازی برقرار کنم، ماورای زمان و مکان ...وآنسوی خط صدای مهربان وگرم خواهرم را بشنوم:چطوری داداش گلم؟خوبی خوشتیپ؟...#روایتگرباش