گنگستا رپ (نویسنده انکار)

گنگستا رپ گنگستا رپ (به انگلیسی: Gangsta rap) یکی از سبک‌های موسیقی هیپ هاپ است. در این گونه معمولاً از زد و خورد و درگیری‌های خیابانی و همچنین مفاهیم خلاف عرف جامعه همچون استفاده آزاد از مواد مخدر و تشویق به بی‌اعتنایی، سکس و دشمنی با پلیس گفته می‌شود.این سبک امروزه بین ایرانیان طرفداران زیادی دارد ولی آیا آنان اطلاعاتی در این زمینه دارند ؟Gangsta چیست و Gang Stare کیست ؟سبک گنگستا در اواخره دهه ی 80 میلادی رونق یافت و خارج از محدوده Hardcore Rap وHip Hop به رشد و تکامل رسید .Gangsta Rap سبکی گوش خراش ، تیز ، خشک ، جدی ، خشن و به دور از سوسول بازیهای Hip Hop Rapاست .از نظر شعر (lyrics ) باید برنده و کفر آمیز و با style باشد .سوژه و موضوع این سبک عبارت است از:جنایت های خیابون , مشکلات مردم عادی ، فقر ، روابط جنسی ، خشونت و شاخ بازی (Thug Life) و از این قبیل موضوعات ! در مجموع هر مبحث دیگری که باعث می‌شود والدین فرزندان خود را از گوش دادن به این موسیقی منع کنند !این سبک تا اوایل دهه ی 90 بسیار موفق تر از Hip Hopi rap ظاهر شد ..در سالهای 94 تا 96 در امریکا بسیاری از نهادهای محافظه کار سعی در جلوگیری از تولیدآلبومهای گنگستا کردند ولی با تحت فشار بودن خواننده ها بازهم آلبومهای گنگ بدون سانسور تولید می شد .Tupac Amur Shakur یکی از خواننده ها و چهره های دهه ی 90 در تکامل بخشیدن و جهانی شدن این سبک بسیار کمک کرد . با تولید و پخش آلبومهایی مثل :Strictly 4 my N.I.G.G.A.Z , All Eyez On MeIn His Own Words , Still I Rise , R U STILL DOWNباعث پیشرفت این سبک شد .در حال حاضر هم این سبک در آمریکا ( بعد از ترور توپاک ) همچنان طرفداران خاص خودشو داره !محور اصلی موسیقی رپ و هیپ هاپ در آمریکای حال را نیز گنگستا رپ (Gangsta Rap) و تا حدود زیادی هاردکور رپ (Hardcore Rap) تشکیل می‌دهد ..منبع : AK-RecordZ ، WikiPedia و اطلاعات فردیسبک گنگ یا گنگستر یکی از معروف ترین سبک های رپ است که همیشه برای دیس کردن کل کل و گنده بازی به کارمیرودو در نهایت برخورد های مافیایی و گروهی را به دنبال دنبال دارد .گنگ نمونه ای از سبک خشن است و کاملا با موسیقی ملایم متفاوت است.رپر های ایرانی امروز کمتر از این سبک استفاده می کنندچون سیستم ایران چون امریکا نیست و فقط در حد ادا و بیف های بعضا ساختگی خلاصه شده.در سبک گنگ همیشه خواننده به چیز هایی مانند اسلحه مرگ گلوله و .... اشاره می کند. در سبک گنگ خواننده همیشه از بزرگ نمایی و ریشه و برگ دادن به کار خود استفاده می کند و سعی می کند تا خود را بالا تر از اون چیزی که هست نشان دهد.در بیت های این سبک از رپ خونی بیشتر مواقع صدای گلوله میاید.این سبک در کشور های آمریکایی خطر ناک است به این دلیل که ممکن است رغیبان شما به شما آسیب برسانند 2pac و biggy سر همین سبک جون خودشون رو از دست دادند و کشته شدند.اما در ایران اینطور نیست.گنگستا رپ فقط یک بلوف است و عملا گنگستا رپ آمریکایی در ایران به سه دسته تقسیم شدهکه در پایین توضیح خواهم داد از سال 81 تا 87 رپر های ایرانی بسیار از این سبک استفاده کردند و بسیاری دیگر سر همین سبک رپ رو ترک کردنند و دیگر به خاطر دیس ها و توهین هایی به آنها شده بود نتوانسته بودند تحمل کنند و دیگر ادامه ندادند.اولین آلبوم رپ که در ایران با مجوز رسمی منتشر شد، «اسکناس» از شاهکار بینش‌­پژوه در 1383 شمسی بود که موضوع عمده آن انتقاد از فاصله طبقاتی بود و چاشنی تغزل و طنز داشت. پس از آن می­توان از سروش لشگری (هیچکس) و یاسر بختیاری (یاس) به عنوان دو رپر مشهورتر نام برددر رسانه ملی تنها ترانه­‌هایی که به سبک رپ پخش شده است، ترانه­‌های رضا عطاران در تیتراژ برخی مجموعه‌­های تلویزیونی یعنی «ترش و شیرین» و «متهم گریخت» بوده است. این ترانه‌­ها ترکیبی ار رپ و پاپ بود. برخی از خوانندگان دیگر نیز که به رپر مشهورند، در واقع بیشتر ترکیبی از این دو سبک را اجرا می­‌کنند.به تدریج رپرهای ایرانی هر یک برای خود نام مستعاری انتخاب کرده و از این سبک برای اهداف مختلفی بهره بردند. هم‌­اکنون خوانندگان فراوانی در این سبک می‌­خوانند.1. گروه اول کسانی هستند که به نظر می­‌رسد رپ را بهتر شناخته­‌اند. آنها در بسیاری از ترانه­‌ها از ژانر کلاسیک رپ (انتقاد به مسائل اجتماعی) ویا ژانر مذهبی بهره می­گیرند، یعنی یا از رپ برای بیان مشکلات زندگی مردم کوچه و بازار یعنی درد محرومین جامعه و اعتراض به برخی رویه­‌های اجتماعی و سیاست­ دولت­ها بهره می­‌گیرند و فقر و کمبود امکانات، طلاق، بیماری، بی­‌کسی و مانند آن را به تصویر می­‌کشند؛ ویا در ترانه­‌های خود به بیان مفاهیم اخلاقی (فردی یا اجتماعی) و مضامینی چون صبر و مقاومت، عشق به مادر، وطن­‌دوستی، بی­‌اعتباری دنیا و مانند آن با زبان عامیانه و در دل مسائل ملموس زندگی مردم می‌پردازند. در بسیاری از ترانه­‌ها ترکیبی از این دو ژانر ارائه می­‌شود. یاس، هیچکس و پیشرو از این رپرها به شمار می‌­آیند.2. برخی خوانندگان اگر چه مضمون اعتراضی رپ را حفظ کرده­اند اما برخلاف گروه اول افراط کرده و اعتراض خود را بر کلیت نظام سیاسی و حتی دین نشانه رفته‌­اند، مانند دیو و شاهین نجفی. این افراد در ترانه‌های خود به صراحت از لزوم براندازی نظام سیاسی و ارتداد از اسلام دعوت می­کنند. بیان اعتراض‌­آمیز این گروه، همه مشکلات را ناشی از این دو عامل می­‌داند و با زبانی تلخ دو گزینه را پیش­روی شنوندگان خود می­‌گذارند: انقلاب بنیادی برای تغییر همه چیز، یا خودکشی. این گروه به اشتباه برای اصلاح ابرو، چشم را کور می­‌کنند و به جای حل مشکل، بر مشکلات می­‌ا‌فزایند.3. گروه سوم که شاید عمده خوانندگان رپ را در بر می­‌گیرد و به سبک گانگستری نزدیکترند، از ضرب‌آهنگ خاص رپ بهره گرفته و ترانه­‌های آنها معمولاً تغزل­‌هایی سطحی با زبانی مبتذل است، مانند گروه‌ها و افرادی موسوم به زدبازی، حسین تهی، ساسی مانکن و آرمین 2AFM. بیان اعتراض­‌آمیزی که گاهی توسط این رپرها استفاده می­‌شود، عمدتاً به گلایه از نامرادی معشوق یا نارضایتی و فروپاشی روانی ناشی از روابط آزاد برمی­‌گردد. این خوانندگان مخاطب خود را جوانانی در نظر گرفته‌­اند که در خیابان­ کلانشهرها به دنبال روابط آزاد جنسی و پارتی­‌های شبانه هستند. سبک رپ ابتدا در جوامع فراصنعتی و متأثر از مکاتب منتقد مدرنیسم زاده شده و با ریتم ساختارشکنانه و محتوای اعتراضی خود، صدای اعتراض طبقات پایین به ناعدالتی بوده است اما بخشی از آن به تدریج اسیر فسادهای خیابانی، خشونت، اعتیاد و محتواهایی از این دست شد، به گو­نه­‌ای که برخی خوانندگان در نقد ترویج فساد و خشونت توسط ژانر گانگستری، ژانر مسیحی را رواج دادند. با ورود سبک رپ به ایران، برخی ناظران اجتماعی بدون درک وجود این ژانرهای متفاوت، به دلیل غلبه ژانر گانگستری در غرب، تصور کردند همه رپ همان خشونت و فساد است. از این رو با این درک نادرست، قضاوت­‌های مثبت و منفی نادرستی انجام دادند و موسیقی رپ به جامعه ایران به عنوان موسیقی مبتذل شناسانده شد.