شب سیصد و نودم یا اعصاب پولادین

من مرکز جهانم. من از همه مهم‌ترم. من نباشم سنگ روی سنگ بند نمی‌شه. قصه‌‌ی امشو، قصه‌ی رییس روسا هست.آنچه گذشت:من در سن خیلی پایین‌، به راس هرم قدرت رسیدم. بیست و دو ساله بودم که مدیریت یک شرکت فیلمسازی که مدرسه‌ی فیلم و تاتر هم داشت به عهده گرفتم. سخت و متعهد کار می‌کردم و امور رو می‌چرخوندم. نود درصد آدم‌هایی که در اون فضا اداره می‌کردم ازم بزرگتر بودند. استادان بزرگ سینما و تاتر ایران در مدرسه‌ی ما درس می‌دادند و من باید شرایط تدریس و آرامششون رو فرآهم کنم. با صدها، بدون اغراق صدها دانشجوی جوان هنر در هشت سالی که در هیلاج کار کردم سر و کله زدم. بچه‌های با استعداد حساس، بازیگران عصبانی، فیلم‌سازان طلبکار‌، هنرمندان در آستانه‌ی کشف شدن و هزار و یک شخصیت مختلف.مقام قدرت‌، مدیر بودن‌، دستور دادن، حکم صادر کردن و اختیار داشتن، از بیرون وسوسه برانگیز است. کسی که اجازه دارد رای آخر را صادر کند. کنترل امور را در دست داشتن، ایگوی آدمیزاد را خیلی باد می‌کند، خیلی. تصویر بیرونی مدیر بودن، آن هم در سن پایین، برای دیگران، بخشی از دیگران، خشم و حسادت ایجاد می‌کرد. من سخت کار می‌کردم که بتوانم سکان کشتی آن مجموعه را به دست بگیرم و به عنوان یک زن جوان، در مقام مدیریت درست عمل کنم. بخشی از دیگران از من متنفر شدند چون فکر می‌کردند من لیاقت این مقام را ندارم. بارها و بارها مستقیم و غیر مستقیم مسخره‌ام کردند که هر چه دارم از دایی بزرگم دارم و اگر او نبود من هیچ نبودم. هنرجوی فیلمسازی‌مان فیلم کلاسی‌ای ساخت که دختر لوس جوانی مدیر شرکتی بود و تنها دیالوگ فیلمش این بود که می‌گم داییم اخراجتون کنه. فیلم را در حضور من نمایش دادند. هنرجوی بازیگری‌مان مدام استوری می‌گذاشت که اگر من به جایی نرسیدم چون دایی من برای من لابی نکرد. این‌ها نمونه‌ای از هزاران سخن و حرف و حدیث دلسردکننده‌ای است که در آن سال‌ها شنیدم.کلی از هم‌دوره‌ای‌هایم از من خوششان نمی‌آمد. موفقیت‌های بعدی فیلم‌ام، تیر خلاصی بود به تمام روابطی که داشتم. با رسیدن جوایز فیلم کوتاهم و شنیدن این حرف که دایی شهرزاد برایش لابی می‌کند اول خشمگین شدم. بعدتر کنار آمدم که گاه این ما نیستیم که مورد نفرت دیگران قرار می‌گیریم، بلکه دستاوردها و امکانات ما‌، بخشی از وجود دیگران را تحریک می‌کند. انگار ما با حضورمان، خاطراتمان، حرف‌هایمان‌، آن‌ها را یاد چیزی می‌اندازیم که ندارند. عکس‌العمل من تا مدتی‌، دوری کردن از موفق شدن و موفق بودن بود. در مسیر خودتخریبی قدم برمی‌داشتم به امید اینکه دوباره دوستم بدارند یا مرا راه بدهند. برای پخش فیلم دومم کمتر انرژی گذاشتم. می‌ترسیدم با موفقیت بعدی مرا هل بدهند و پرت شوم در گودال تنهایی و طرد شدگی.همه‌ی این قصه را بافتم که بگویم چقدر برایم سخت بود که تمام سم خشم دیگران را به جان خود نکشم، گوشم را ببندم و بچسبم به رویایم. حتی اگر دیگران را خشمگین کند.امروز، یک آگوست دوهزار و بیست و یک‌، اورلاندو، سر صحنه‌ی فیلم مارک.سامی‌‌، دستیار یک کارگردان امروز مرا کشید بیرون از صحنه که دو نفری حرف بزنیم. دیروز بعد از شمارش تعداد صفحات فیلمنامه و یک دودوتا چهارتای ساده، اعلام کردم با این سرعت و تعداد صفحه‌ای که می‌گیریم فیلم یک ماهه تمام نمی‌شود و دو ماه نیاز داریم. اسکات‌، مدیر فیلمبرداری گفت اشتباه می‌کنی...ما کلی راش گرفتیم. گفتم ترجیح می‌دهم اشتباه از من باشد و فیلم زودتر تمام شود. پذیرش حقیقت جدید بحران کار آنقدر برای اسکات سخت بود که ترجیح داد در فاز نفی بماند و توانایی مرا زیر سوال ببرد. برایم مهم بود؟ نچ. تو بگو سر سوزنی. من انتهای این مسیر را در خانه‌‌ی خودم دیده‌ام. از آشنا کشیدیم‌ِ، غریبه که سهل است.چند قصه پیش‌تر گفتم سامی که خودش اعتقاد دارد ایگوی بزرگی دارد گزارشات مرا از من می‌قاپد و از زبان خودش می‌گوید. سامی نقاش است و این اولین فیلم‌اش است و هیچ از سینما نمی‌داند. هر روز برایش حکمتی می‌گویم. هفته‌ی پیش گفتم تایم نهار را از یک ساعت بکنیم نیم ساعت که گل مفید روز را کار کنیم و ملت بیکار نچرخند. در جلسه اعلام کرد تصمیم مهمی گرفته است و ادامه‌ی قصه را که می‌دانید. امروز عدد و رقم‌ها را از من گرفت که باید روزی چقدر بگیریم که به موقع تمام کنیم و باقیش قابل حدس است نه؟سامی امروز که بیرون لوکیشن با من حرف زد گفت اسکات از من می‌ترسد و من برایش اضطراب ایجاد می‌کنم.قسم به آن چلو کبابی که اولین بار سر صحنه‌ی فیلم خوردم‌، من هیچ برخورد پرتنش‌ای با هیچ کس نداشتم. فقط من کارم را بلدم و وظیفه‌ام این است که اطمینان داشته باشم به موقع پلان می‌گیریم و ملت گیج نمی‌زنند. چرا یک مرد (به دیده‌ی نژاد پرستی نخوانید‌، به دید تعلق به یک فضا بخوانید) چرا یک مرد سفیدپوست که بیست سال از من بزرگتر است از اشاره کردن من به ساعتم به سمت سامی‌، نه حتی خودش، مضطرب می‌شود؟ من مقصرم؟ سامی آسمان و ریسمان را بافت که اصلن شخصی برخورد نکن. به این فکر کن که اسکات به عنوان یک مرد سفید پوست پنجاه ساله از قدرت یک زن رنگین‌پوست احساس تهدید می‌کند. پرسیدم خودت چطور؟ چرا از تو نمی‌ترسد؟ چون همرنگید؟ حرف را عوض کرد که تماشای مرگ همسرش‌، تامی‌، به او یاد داده که چطور اخلاقش را کنترل کند. قصه کوتاه‌، گفتم من انقدری سر این پروژه پول نمی‌گیرم که بخواهم روابطم را با دیگران خراب کنم. اگر ترجیحتان این است حرفی نزنم می‌توانم آدم خونسرد و باحالی باشم که جوک می‌گویم و شما می‌دانید و پروژه خودتان. ولی حقیقت این است باید حرفه‌ای باشیم و کار را ببندیم!سامی در حرفم پرید که نه من مثل تو بودم و نمی‌خواهم عوض بشوی. جمله‌ی بعدیش یادم آورد چرا نباید هیچ کدام از این حرف‌ها را جدی بگیرم. سامی سرش را بالا گرفت و با چشم‌های سبزش به من خیره شد و گفت می‌دونی من تو چی خوبم؟ بازی با روان آدمها و متقاعد کردنشون که چی کار بکنن. با اسکات هم همین کار رو کردم. من آدم مهم فیلم‌ام. نه اسکات. شاید اسکات فکر کنه اون رییسه ولی تهش اون به من گزارش می‌ده. همه به من گزارش می‌دن. تو هم دستیار منی.اینجای قصه، من شل کردم. که اوه! داده‌گر! تهدید و فرصت را رها کن. این بازی برای تو نیست. اسکات و سامی، هر دو تجربه‌ی کمتری از من دارند و حضورم و تسلطم، اعتماد به نفسشان را جریحه‌دار می‌کند. مشکل من و تسلطم به امور صحنه نیست.من هم از گوشه‌تر تماشا می‌کنم. ما قرار نیست تمام مبارزات را شرکت کنیم. انرژی ما، سلامت روح‌مان مهم‌تر از ثابت کردن لیاقتمان به کسانی است که از توانایی ما وحشت می‌کنند.باقی روز را می‌نشینم پای مانیتور و طولانی‌ترین قصه‌ی سر صحنه را می‌نویسم. در مقام قدرت نشستن‌، برای خیلی‌ها‌، منبع خوراک ایگو و بحران‌های عاطفی‌شان است. تمام احساس خوب نبودن‌‌، مهم نبودن‌، کافی نبودن و خواستنی نبودن را در مقام قدرت از چشم و دهان دیگران بیرون می‌کشند.اسکات، علی‌رغم ادعاهایش کم‌تجربه است. هدایت تیم را بلد نیست و نمی‌تواند زمان را مدیریت کند و هر روز صبح بین ۲-۳ ساعت وقت برای جلسات بی‌اهمیت تلف می‌کند. پیشنهاد کوتاه کردن و مدیریت زمان را من به سامی دادم و سامی شاد و خندان‌، اعلامشان می‌کند و ایگویش عشق می‌کند.اسکات‌، چند باری سعی کرد سر شوخی و لاس را با من باز کند. راه ندادم. سامی سعی کرد مرا زیر پرچمش ببرد‌، نرفتم. مهم این است که اگر چرخ تولید این فیلم، اندکی بهتر از قبل می‌چرخد، حضور من است. بخشی از پند و اندرزهای یک دهه کار سر صحنه‌ی سینمایی‌ام به کمکم می‌آید. لابد اینجا هم من دنبال دریافت پیام تاییدکننده‌ی من خوبم هستم‌. حداقلی که نسبت به قبل در خودم رشد داده‌ام، نطلبیدن تایید از منبع بیرونی است. خودم می‌دانم چه کرده‌ام. کلام آخر کهنترسید، نترسم، نترسیم از خود بودن.ما همین ایم. بدون نیاز به اثبات به دیگری.