به بهانه روز مادر...کاش هیچوقت مادر نشم

دنیا پر از ادمایی که در حقشون جفا شده واین وسط تعدادی ام زن و به خصوص مادرن. اینکه کی به کی ظلم میکنه در بیرحمانه ترین حالت به خودشون دوتا مربوطه... خب یه بی منطقی خاصی ام هس که تا مظلوم زیر بار ظلم نره، هیچ ظالمی به وجود نمیا. نمیدونم این قضیه چقد درسته ولی خب این ماجرا برا مادرا خیلی فرق میکنه.از روزی که یادم میا اطرافم مادرای زیادی بودن که مظلوم واقع شدن و حتی خودشونم اینو قبول داشتن که حقشونه. به عنوان یه دختری که ممکنه سال ها بعد مادر شه واقعا از الان دلم برا خودم میسوزه.شاید بگید بهشت زیر پای مادراس و فلان... ولی خودمونیم کسی که هزار سال تو جهنم خودشو و اطرافیانش باشه بهشت به چه دردش میخوره. یه حساب سر انگشتی ام کنیم بهشت یا هر چیزی به این همه بدبختی و زحمت نمی ارزه... البته مامان میگه بحث بهشت نیست و برا مادر فرقی نداره ساعت دو شب باشه یا وسط کارای مهمش... همیشه اولویت با بچشه و خوب خودشم نمیدونه دقیقا چه فرمول بندی اون رو به اینجا کشونده... خب شایدم بعد ترها خودم فهمیدم، ولی برا من که بیرون این ماجرام قضیه کلی فرق میکنه.اولین مادری که به خودم دیدم مامان بزرگم بود که تو بیمارستان تو گوشم اذون داد. اینقدی ازش یادم نمیا که بخام باش خاطره داشته باشم ولی خب سال هاست شاهد بی توجهی بچه هاش نسبت به نبودنشم. عمه ها و عمو ها فقط سالی یه بار یادشون میفته مادر ندارن اونم سالگرد فوتش یعنی شب عیده (اونم صرفا محض خودآزاری و اب کردن زهره اطرافیان)، خیرات که سهله حتی سال به سال یه بارم سر قبرش نمیرن. سال هاست کسی نگفته مامان صدیقه واین برا کسایی که از بچه ادمن افتضاحه. شاید هیچکدومشون براشون مهم نیست مادرشون چجوری مرده و چقد جاش خالیه... یا حتی عادی شده ولی خب خوب میدونم که یه جای کار می لنگه.مادرا همیشه خدا مظلوم بودن اینو دیشب که دختر دایی برا مادر دومش دسته گل خریده بود بهتر فهمیدم. مادر واقعیش سال ها تو تب دیدنش سوخت و آب شد ولی خب هیچ کس بش حقی نداد... با اینکه مادر نیستم ولی حس میکنم ندیدن کسی که از وجودته و نه ماه براش سختی کشیدی یه دقیقه ام سخته، چه بخا برسه شونزده سال. اینکه دایی اونو به جرم یه خیانت قبل از ازدواج محکوم کرده و زن دایی تو سی و سه سالگی داخل تاکسی از بی کسی سکته میکنه و تمام، یه جورایی شبیه قتل میمونه تا حق بودن.دیروز که روز مادر بود هیچ نشونه ای از دلتنگی تو چشمای دختردایی نوجونم ندیدم و بیشتر از هر وقتی دلم برای مادرا سوخت. خاله بهارکه تازگیا مامان شده هر دفه قبل شیر دادن بچش یا عوض کردن جاش و حتی موقعایی که فندق کوچولوش از دل درد نعره میزنه به یه بت من تموم عیار تبدیل میشه و هیچکس باورش نمیشه این همون ادمیه که تا لنگ ظهر خواب بود و باید براش سند میزاشتی که از باشگاه و فلان ارایشگاه در بیا... و البته اینا همه نمیتونه کار یه محبت مادری باشه که میگن.حتی دیروز که رفته بودم برا مامان هدیه شال بخرم باشم بازم دلم سوخت برا مامانا. تو راه خاله مامانو دیدم که شاید یکسالم از پیوند کبدش نمیگذره و در حالی که آنزیمای کبدش به هم ریخته و یه جورایی درب و داغونه اومده بود برا دخترش که سرما خورده لیمو شیرین بخره. ازم خاست دعا کنم براش زود تر بمیره چون نه شوهرش از پس مخارج درمانش برمیا ونه پسر به اصطلاح مهندسش قبول میکنه به جای کیش رفتن عید، پولشو به مامانش بده. میگفت عروسم ازم النگوهامو گرفته که اگه پس فردا مردم، برام مراسم بگیرن و آبروم نره. اونقدری حالش بد بود که تا خونشون خریداشو باش بردم و دخترشم دیدم. بعدش با خودم فک کردم دخترش اونقدری حالش بد نبود که بخواد مادرشو تو سرما بفرسته بیرون. یا این که چرا باید یه زنی که چهار تا بچه بزرگ کرده و خون دل خورده تا به جایی برسن الان باید دغدغه امپول سر ماهشو داشته باشه.شاید استثنا زیاد باشه وبا اینکه حتی سعی کردم خودمم بچه خوبی باشم برا مامانم، ولی خب همه مادرایی که اطرافم بودن باعث شدن تو روز مادر فقط از خدا بخام که هیچوقت مادر نشم. من نه گول بهشتو میخورم و نه تحمل بزرگ کردن موجودی رو دارم که بعدتر ها برام تره ام خورد نمیکنه و بالاخره عطایش را به لقایش بخشیدم....