کشفی که یک کشف نبود (۲)

پیش می‌رفتیم و دامنه‌های شیب‌دارِ کوه، یکی پس از دیگری جلوی چشمام سبز می‌شدن. تنها غریبه‌ی اون جمع من بودم. صخره‌های نوک تیز و پاهای افشین، خوب از پس هم برمیومدن ولی من مدام در حال سر خوردن بودم اما پا پس نمی‌کشیدم و گویا همین خصلتِ مبارزه‌طلبِ من، رفیقِ جدیدم یعنی کوه رو بیشتر به وجد می‌آورد تا خودی نشون بده و دوباره زورآزمایی کنه.از توقفمون یه ساعتی می‌گذشت و من با هر قدم، به مرکز انرژی نزدیک‌تر می‌شدم. تمایل به نوشیدن قهوه، دَرم از بین رفته بود. انگار جایی که قرار بود بهش برسیم، می‌خواست ما رو از آدما وابستگی‌هاشون جدا کنه. ترشح آدرنالین رو لحظه به لحظه احساس می‌کردم. تنها صدایی که توی گوشم می‌پیچید، ترکیبی بود از صدای قدم‌هام و ضربان قلبم. این حجم از هیجان طبیعی نبود؛ این شد که یه سطح نسبتا صاف رو پیدا کردم و نشستم. قدرتِ اینکه افشین رو در جریان این حالتم بذارم نداشتم. هی داشت دورتر می‌شد و من با تلاش زیاد، نفس‌های ضعیفم رو جبران می‌کردم تا اینکه خوشبختانه سَری به عقب گردوند و متوجه‌ غیبت من شد. با نگرانی به سمتم دوید. کوله‌اش رو به یه سمت پرت کرد و بلافاصله جویای احوالم شد اما من توضیحی برای این وضعیتم نداشتم. شونه‌هام رو مالید و یه مشت آب روی صورتم پاشید. کم کم داشت رنگ و روم به حالت عادی برمی‌گشت. شروع کرد به مزه‌پرونی‌های خاص خودش که توی اون وضعیت چاره‌ای جز خندیدن نداشتم. هرطور بود تکونی به خودم دادم و با زحمت از جام بلند شدم. اصرار داشت که برگردیم و ماجراجویی‌مون رو بندازیم واسه یه وقت دیگه. به گفته‌ی اون، آب به آب شده بودم. معنیش رو که پرسیدم گفت یعنی احتمالا بخاطر عادت نداشتنِ بدنم با این شرایط جدید بوده و چند روز که بگذره روبراه میشم و دوباره برمی‌گردیم ولی مگه گوش من به این حرفا بدهکار بود! حرفاش رو قطع کردم و خودم جلو افتادم؛ اونم با تعجب دنبالم راه افتاد.تا می‌تونست سعی می‌کرد تا علت ماجرا رو جویا نشه ولی از لابلای صحبت‌هاش می‌شد فهمید که نگرانمه. منم برای اینکه جَو رو عوض کنم، شروع کردم به تعریف کردنِ خاطراتی که توی یه سفر کاریم داشتم. اونجایی که به دلیل ناجور بودنِ شرایط جَوی، کسی از اهالی اون منطقه حاضر به همراهیم نبود و من مجبور بودم تنهایی به کارم برسم. یادم نمیره توی اون‌ لحظات، مدام حرفای استادم رو یادم میومد که همیشه می‌گفت توی شغل ما، آدم نباید از هیچکس توقعی داشته باشه و باید خودش رو برای هر اتفاقی آماده کنه. در این مسیر، چیزای زیادی هستن که میتونن مانع کار بشن؛ از شرایط جَوی و سختی‌های مسیر گرفته تا احساساتی که هرلحظه در حال بالا و پایین شدن‌اند؛ مخصوصا وقتایی که مجبوری ساعت‌ها، توی دل شب از کوه‌ها و راه‌هایی که هر آن ممکنه کسی خِفتت کنه، تنهایی عبور کنی؛ توی یه جمله: باید آرنولدی باشی واسه خودت!کم کم داشتم با محیط جدید خود می‌گرفتم. قدم‌هام محکم و با اطمینان روی زمین فرود میومد؛ جوری که حرصِ افشین رو درآوردم و اومد تا اَزم سبقت بگیره. اونجا کوله‌اش بهم بند شد و نزدیک بود از مسیر خارج بشم ولی به روی خودم نیاوردم و با خنده بهش اجازه دادم تا جلو بیفته. دوباره شوخیم گل کرده بود و شروع کردم به اذیت کردنش. اونم پایه بود و من رو همراهی می‌کرد. اونی که تمایلی به قهوه نداشت، اَزم درخواستِ یه لیوان قهوه کرد و منم بهش گوشزد کردم که به مزاج اون سازگار نیست و بهتره که همون دمنوشش رو بخوره که بهش برخورد و با اصرار من توی این شوخی، چند قدمی رو باهم حرف نزد. تا اینکه دیدم حالش جا اومده و لیوان رو گرفتم سمتش.من و اون با وجود تفاوت زیاد فرهنگی که با هم داشتیم، خیلی بهم نزدیک بودیم. چیزی فراتر از دیدگاه‌های عامیانه، ما رو بهم شبیه می‌کرد. از همون اولین سلام‌های جدی که با هم داشتیم، این رو فهمیدیم. سرِ هیچ کلاس درسی نبود که با یه خروار اطلاعاتِ از قبل آماده شده، حاضر نشیم و استاد رو بابت اطلاعات نصفه و نیمه‌اش، مورد بازخواست قرار ندیم. ادعایی بر بچه‌خَرخون بودن نداشتیم ولی با وجود مشکلات مالی افشین و مخالفت‌های خانوادگیِ من، همیشه جزء بهترین دانشجوهای دوره‌ی خودمون بودیم؛ این علاقه‌ی ما رو به این کار و حرفه نشون می‌داد. درواقع برای ما، این یه شغل نبود که یه هنر بود؛ هنرِ بازگشت به اصل! چندین بار بخاطر همین زبون تُندی که داشتیم، با تذکرهای جدی مسئولین دانشگاه مواجه شدیم از اون به بعد بود که در محدوده‌ی دانشگاه، چیزی جز یه دانشجوی ساده نبودیم و بحث‌های مهم‌مون رو میذاشتیم برای خونه و خلوت‌های دونفرمون. تا اینکه درسمون تموم شد و هرکی رفت سراغ عقاید خاص خودش؛ چیزی که بلاخره موفق شد تا ما رو از هم جدا کنه. من به خاک‌بازی مشغول شدم و اون، مطالعه و طی کردنِ مدارج بالاترِ علمی رو انتخاب کرد.《اوناهاش اونجاس!》افشین این رو گفت و سرعتِ قدم‌هاش رو زیاد کرد. هرچی نگاه کردم، چیز خاصی ندیدم؛ فقط یه مشت سنگ بود خاک. البته نه! صبر کن؛ یچیزی بود که جلب توجه می‌کرد. آره. یه درخت قدیمی که فقط توی ارتفاعات رشد میکنه و بهش میگن اُرس. کلا پونصد متر باهاش فاصله داشتیم. دل توی دلم نبود. یعنی چی در انتظارم بود؟ چی بود که من رو اونهمه راه کشونده بود تا اونجا! چی بود که باعث شده بود تا به محضِ خبر افشین، کار و زندگیم رو ول کنم و خودم رو برسونم پیشش؟ منی که حالا حالاها کسی هیجانم رو نمی‌دید و اونجا داشتم پس میفتادم. راستش رو بخواین توی اون لحظه فقط تظاهر به سرحال بودن می‌کردم ولی خودم می‌دونستم که دارم دونه به دونه‌ی قدم‌هام رو می‌شمرم!فاصله، کمتر و کمتر می‌شد؛ طاقت منم همینطور! افشیم مدام داشت از اهمیت و خصوصیات منحصر به فردِ اون چیزی که قرار بود تا چند لحظه‌ی دیگه ببینیمش حرف میزد ولی من هیچی نمی‌شنیدم؛ هیچی! تنها چیزی که قابِ چشمام رو پر کرده بود، تصویر اون درخت بود و تنها فکر، فکر ملاقات با اون منبع انرژی! ذهنم مدام در حال تصویرسازی از هر شیءای که تا به اون لحظه دیده بودم بود؛ هرچیزی که می‌تونست به یه خاطره‌ی خاص در کلِ طول دوران کاریم تبدیل بشه؛ شبیه یه کارگاهِ چاپ عکس؛ از سَرستون‌های گمشده‌ی تخت جمشید بگیر تا تمدن گمشده‌ی آتلانتیک! هرچی هم از اون رفیقِ شفیق سوال می‌کردم، کاری به جز حرص دادنِ من بلد نبود:《باید خودت ببینیش؛ این یه سورپرایزه!》یادمه که چند قدم آخر رو پاهام لیز خورد و نزدیک بود از ارتفاعِ دوهزار متری سقوط کنم تهِ دره؛ سرعت عمل افشین بود که طوریم نشد وگرنه الان باید از اون دنیا مزاحمتون می‌شدم! بلاخره رسیدیم. به محضِ حس کردنِ سایه‌ی درخت، هرچی بهم آویزون بود رو پرت کردم روی زمین و دودستی چسبیدم به تنه‌‌اش. دیگه قدرتِ پنهون کردنه هیجانم رو نداشتم. افشین نامرد هم از فرصت استفاده کرد و در همون حین، با چند تا عکس از زَوایای مختلف، اون رُخداد مهم تاریخی رو ثبت کرد. بعدشم با خنده داد زد اون چیزی که دنبالشیم این نیست و باید یخورده دیگم دندون روی جیگر بذارم. دیگه رسما داشتم از این خونسرد بودنش دیوونه می‌شدم و می‌خواستم رفاقتمون رو زیر پا بذارم و... دیدم که در کمال آرامش رفت و پشتش رو بهم کرد و سرگرم برپا کردنه بساطِ ناهار شد.دست و دلم به هیچ کاری نمی‌رفت. انرژیم به کل تحلیل رفته بود. روی پام بند نبودم. ناخواسته به درخت تکیه دادم و به یه نقطه‌ی نامعلوم توی آسمون خیره شدم. الان شاید با خودتون بگین که توی اغراق کردن خیلی مهارت دارم ولی واقعا هیچ‌جوره نمی‌تونم حال اون لحظه رو توصیف کنم!صدای سوخته شدنِ لایه‌های چوب، باعث شد تا برگردم به اونجایی که هستم. نمی‌دونم چقدر زمان برد ولی به خودم که اومدم دیدم کنسروهای لوبیا روی آتیش در حال بالا و پایین پریدن هستن و افشین هم با یه چوب، مشغول هم زدنِ ذغال‌ها برای ظرف چاییِ. با تَه‌مونده زوری که داشتم، از درخت کمک گرفتم و خودم رو کنار آتیش رسوندم. نوعی بخصوصی از انرژی، درونم جاری شده بود و لبخند رو بر روی لبم شکل داده بود. با صدایی آهسته، بابتِ تُندی یا رفتار ناشایسته‌ای که شاید تا به اون لحظه اَزم سر زده بود، اَزش عذرخواهی کردم و کنارش روی یه تخته سنگ نشستم.نفری یکی دو فنجون از همون دمنوش مخصوصش خوردیم و بدونِ بحث راجبه کارمون، گرمِ صحبت شدیم. بندِ دلش باز شد و شروع کرد به درد دل؛ از مرگ پدرش تا شکستی که توی ازدواجش خورده بود، تعریف کرد. چقدر که من اَزش بیخبر بودم! رفیقی که یه روزایی از کوچیکترین رازهامون هم باخبر بودیم، حالا کلی از هم فاصله گرفته بودیم. افشین از همون اولش هم آدم احساسی‌ای بود. با کوچکترین دلخوری، بهم می‌ریخت. به سادگی دل می‌بست و ضربه‌ی روحی خوردن، چیزی بود که خیلی دَرش اصرار داشت. از اولین قرارهای عاشقانه‌ای که متنِ صحبت‌هاش رو من براش آماده می‌کردم تا تو لَک رفتن‌های بعد از جدایی؛ همش مثل یه نوار از جلو چشمام رد می‌شدن! یه بچه‌ شهرستانی که بلد نبود برای کسی زیر و رو بکشه؛ دلش و عملش با هم یکی بود! بعد از اونهمه سال، حالا کلی تغییر کرده بود اما هنوز هم همون سادگی و خوش‌قلبیِ سابق رو با خودش حمل می‌کرد؛ برعکسِ من که دستِ تقدیر، بدجور تَراش‌اش داده بود.نفهمیدیم که چجوری قاشق‌مون به تهِ قوطی کنسرو رسید. قَهقهه‌ای از ته دل، روانه‌ی آسمونِ اطرافمون کردیم. دست گرفتم و وسایل رو جمع و جور کردم. به پیشنهاد اون، تصمیم گرفتیم تا چند دقیقه‌ای رو اطراف آتیش استراحت کنیم و بعد بریم سراغ مرحله‌ی نهایی یعنی رونمایی از گنجِ پنهان!کشفی که یک کشف نبود (۱)