حدیث عشق (2)

حدیث عشق (2) ۳۰- آنانکه عاشقند عاقبت معشوق میشوند و آنانکه معشوقند عاقبت عاشق میشوند در دو شکست بزرگ و غیرقابل جبران. ۳۱- آنچه که در نزد عامه مردم عشق نامیده میشود فسق و جور و ظلم و تجاوز و آدمخواری است. ۳۲- عاشق، کسی نیست که عاشق کسی باشد بلکه عاشق عشق باشد در هر کسی. ۳۳- پس عشق چیست؟ ۳۴- عشق، جستجوی خداست در مخلوق. ۳۵ - علی (ع) می گوید " خدا در هر چیزی هست ولی خود آن چیز نیست و در برون از هر چیزی هست ولی غیر آن چیز نیست . " پس میتوان خدا را در هر چیزی یافت بواسطه قانونی که علی ارائه می دهد و این قانون عشق است. ۳۶- عاشق در معشوق، نشانی از خداوند میبیند ولی می پندارد که همو معشوق است و این علت گمراهی و انحراف عاشق و بطالت عشق است. ۳۷۔ یعنی معشوق، نه خود خداست و نه غیر اوست. این کل سر عشق است. ۳۸- پس عشق حاصل نگاه خداجویانه عاشق است که بناگاه نوری از خداوند را در کسی می بیند و عاشق می شود . ۳۹- یعنی در عشق ، هیچ هنری در نزد معشوق و از آن او نیست بلکه تمام از عاشق است. ۴۰- معشوق فقط مصرف کننده غیر متعهد بركات عشق عاشق است. و لذا به ذات این عشق همواره مشکوک و بدبین است زیرا در خلق آن هیچ نقشی ندارد و لذا تعهدی هم ندارد و به آسانی خیانت میکند این معنای طبع کافرانه معشوق است. ۴۱- ولی اگر معشوق، خود خداوند باشد ماجرا کاملاً وارونه است یعنی این عاشق است که مصرف کننده عشق است و اصولاً غیر متعهد است و باید بواسطه جهاد و معرفت وارد تعهد عشق شود و گرنه از آن ساقط میشود. ۴۲- معشوق مظهر ذات خداوند است که در جمال محض بروز میکند در شعاع نوری بر جمال معشوق. و عاشق مظهر صفات خداوند است. رابطه عاشق و معشوق رابطه صفات و ذات خداست. و لذا پیروی عاشق از معشوق تماماً بی چون و چرا است و پیروی معشوق از عاشق هم تماماً بر چون و چراست . و این رابطه دیالکتیک چون و چراست با بی چون و چرا . و معشوق ذاتاً عاشق را بسوی بی چون و چرائی محض می کشاند یعنی بسوی ذات می کشاند و از صفات منزه میکند. و عاشق هم معشوق را بسوی صفات و کمال می کشاند. ۴۳- طبق كلام على (ع) ، معشوق برای عاشق، خدا هست و نیست. و این دیالکتیک عشق است. و اینست که عاشق نه در معشوق قرار دارد و نه از او راه فرار دارد. ۴۴۔ عشق، قایم باشک بازی خدا با بنده است. بنده ای که عاشق نامیده میشود با این بازی خدا در معشوق است که عقل خود از دست میدهد. خدا از پس پرده نقاب جمال معشوق گهگاهی سرکی میکشد و گوشه چشمی به عاشق می نماید و می رود . اینست کل ماجرا ! و بناگاه دیگر برای مدتی هیچ رخی نمی نماید و لذا عاشق به معشوق شک می کند یعنی به عشق خود شک می کند. ۴۵- عاشق چون به درون معشوق میرود او را در بیرون مییابد و چون به بیرون میآید او را در درون معشوق می یابد. اینست آن بازی خدا با عاشق. ۴۶۔ عشق از جمال برمی خیزد و بسوی کمال می رود بشرط آنکه در وصال تباه نشود که اکثراً چنین میشود. ۴۷- وصال در عشق به این دلیل مهلکه عشق است که وصال نیست زیرا معشوق آن کسی است که از پس پرده جمال دیده شده است نه آن فرد بشری که آن جمال از وی آشکار شده است زیرا مخلوق، خالق نیست. ۴۸- فقط عاشقی از جمال به کمال میرسد که عشق را به نور عقل و عرفان هدایت کند و نه با منطق وصال و شهوت. ۴۹- هر نقطه ای از بدن آدمی که ثقل نطفه ای از جان و روح اوست محل خیزش نوع و درجه ای از عشق است هر عضوی و حسی و جنبه ای از وجود آدمی: عضو جنسی، شکم، قلب گوشتی، دل، ذهن، هر یک از حواس پنجگانه و حتى كبد و کلیه ها و ریۀ آدمی . و نیز روح آدمی. ۵۰- فقط عشق روحانی است که عشق عرفا و اولیای الهی است به مبدأ هستی و روح و جان هستی که همه اعضا و حواس و تمامیت وجود آدمی را عاشق می سازد که عشق لایزال است و نامشروط . و بزرگان ما فقط از این عشق سخن گفته اند که مردمان را با آن رابطه ای نیست. همچون غزالی، ابن عربی، عطار، مولوی، حافظ، روزبهان، عين القضاة، عراقی و دیگران. ۵۱- عشق های مادون روحانی که عشق های موضوعی و جزئی و مجازی هستند در واقع انواع عشق های به خویشتن است و انواع خودپرستی ها: آلت پرستی جنسی، شکم پرستی، چشم پرستی، دل پرستی، ایده پرستی و و ... چیزهائی در عالم طبیعت را یا حتی صنعت را مخاطب قرار میدهد و این عشق کافرانه است که عامه مردم تمام عمر است.خود با آن درگیرند. عشق به همسر و فرزندان هم در واقع آلت پرستی و رحم پرستی و دل و جگر پرستی خویشتن. از کتاب بارانداز حکمت ص 60 تألیف استاد علی اکبر خانجانییث عشق (2) ۳۰- آنانکه عاشقند عاقبت معشوق میشوند و آنانکه معشوقند عاقبت عاشق میشوند در دو شکست بزرگ و غیرقابل جبران. ۳۱- آنچه که در نزد عامه مردم عشق نامیده میشود فسق و جور و ظلم و تجاوز و آدمخواری است. ۳۲- عاشق، کسی نیست که عاشق کسی باشد بلکه عاشق عشق باشد در هر کسی. ۳۳- پس عشق چیست؟ ۳۴- عشق، جستجوی خداست در مخلوق. ۳۵ - علی (ع) می گوید " خدا در هر چیزی هست ولی خود آن چیز نیست و در برون از هر چیزی هست ولی غیر آن چیز نیست . " پس میتوان خدا را در هر چیزی یافت بواسطه قانونی که علی ارائه می دهد و این قانون عشق است. ۳۶- عاشق در معشوق، نشانی از خداوند میبیند ولی می پندارد که همو معشوق است و این علت گمراهی و انحراف عاشق و بطالت عشق است. ۳۷۔ یعنی معشوق، نه خود خداست و نه غیر اوست. این کل سر عشق است. ۳۸- پس عشق حاصل نگاه خداجویانه عاشق است که بناگاه نوری از خداوند را در کسی می بیند و عاشق می شود . ۳۹- یعنی در عشق ، هیچ هنری در نزد معشوق و از آن او نیست بلکه تمام از عاشق است. ۴۰- معشوق فقط مصرف کننده غیر متعهد بركات عشق عاشق است. و لذا به ذات این عشق همواره مشکوک و بدبین است زیرا در خلق آن هیچ نقشی ندارد و لذا تعهدی هم ندارد و به آسانی خیانت میکند این معنای طبع کافرانه معشوق است. ۴۱- ولی اگر معشوق، خود خداوند باشد ماجرا کاملاً وارونه است یعنی این عاشق است که مصرف کننده عشق است و اصولاً غیر متعهد است و باید بواسطه جهاد و معرفت وارد تعهد عشق شود و گرنه از آن ساقط میشود. ۴۲- معشوق مظهر ذات خداوند است که در جمال محض بروز میکند در شعاع نوری بر جمال معشوق. و عاشق مظهر صفات خداوند است. رابطه عاشق و معشوق رابطه صفات و ذات خداست. و لذا پیروی عاشق از معشوق تماماً بی چون و چرا است و پیروی معشوق از عاشق هم تماماً بر چون و چراست . و این رابطه دیالکتیک چون و چراست با بی چون و چرا . و معشوق ذاتاً عاشق را بسوی بی چون و چرائی محض می کشاند یعنی بسوی ذات می کشاند و از صفات منزه میکند. و عاشق هم معشوق را بسوی صفات و کمال می کشاند. ۴۳- طبق كلام على (ع) ، معشوق برای عاشق، خدا هست و نیست. و این دیالکتیک عشق است. و اینست که عاشق نه در معشوق قرار دارد و نه از او راه فرار دارد. ۴۴۔ عشق، قایم باشک بازی خدا با بنده است. بنده ای که عاشق نامیده میشود با این بازی خدا در معشوق است که عقل خود از دست میدهد. خدا از پس پرده نقاب جمال معشوق گهگاهی سرکی میکشد و گوشه چشمی به عاشق می نماید و می رود . اینست کل ماجرا ! و بناگاه دیگر برای مدتی هیچ رخی نمی نماید و لذا عاشق به معشوق شک می کند یعنی به عشق خود شک می کند. ۴۵- عاشق چون به درون معشوق میرود او را در بیرون مییابد و چون به بیرون میآید او را در درون معشوق می یابد. اینست آن بازی خدا با عاشق. ۴۶۔ عشق از جمال برمی خیزد و بسوی کمال می رود بشرط آنکه در وصال تباه نشود که اکثراً چنین میشود. ۴۷- وصال در عشق به این دلیل مهلکه عشق است که وصال نیست زیرا معشوق آن کسی است که از پس پرده جمال دیده شده است نه آن فرد بشری که آن جمال از وی آشکار شده است زیرا مخلوق، خالق نیست. ۴۸- فقط عاشقی از جمال به کمال میرسد که عشق را به نور عقل و عرفان هدایت کند و نه با منطق وصال و شهوت. ۴۹- هر نقطه ای از بدن آدمی که ثقل نطفه ای از جان و روح اوست محل خیزش نوع و درجه ای از عشق است هر عضوی و حسی و جنبه ای از وجود آدمی: عضو جنسی، شکم، قلب گوشتی، دل، ذهن، هر یک از حواس پنجگانه و حتى كبد و کلیه ها و ریۀ آدمی . و نیز روح آدمی. ۵۰- فقط عشق روحانی است که عشق عرفا و اولیای الهی است به مبدأ هستی و روح و جان هستی که همه اعضا و حواس و تمامیت وجود آدمی را عاشق می سازد که عشق لایزال است و نامشروط . و بزرگان ما فقط از این عشق سخن گفته اند که مردمان را با آن رابطه ای نیست. همچون غزالی، ابن عربی، عطار، مولوی، حافظ، روزبهان، عين القضاة، عراقی و دیگران. ۵۱- عشق های مادون روحانی که عشق های موضوعی و جزئی و مجازی هستند در واقع انواع عشق های به خویشتن است و انواع خودپرستی ها: آلت پرستی جنسی، شکم پرستی، چشم پرستی، دل پرستی، ایده پرستی و و ... چیزهائی در عالم طبیعت را یا حتی صنعت را مخاطب قرار میدهد و این عشق کافرانه است که عامه مردم تمام عمر است.خود با آن درگیرند. عشق به همسر و فرزندان هم در واقع آلت پرستی و رحم پرستی و دل و جگر پرستی خویشتن. از کتاب بارانداز حکمت ص 60 تألیف استاد علی اکبر خانجانییث عشق (2) ۳۰- آنانکه عاشقند عاقبت معشوق میشوند و آنانکه معشوقند عاقبت عاشق میشوند در دو شکست بزرگ و غیرقابل جبران. ۳۱- آنچه که در نزد عامه مردم عشق نامیده میشود فسق و جور و ظلم و تجاوز و آدمخواری است. ۳۲- عاشق، کسی نیست که عاشق کسی باشد بلکه عاشق عشق باشد در هر کسی. ۳۳- پس عشق چیست؟ ۳۴- عشق، جستجوی خداست در مخلوق. ۳۵ - علی (ع) می گوید " خدا در هر چیزی هست ولی خود آن چیز نیست و در برون از هر چیزی هست ولی غیر آن چیز نیست . " پس میتوان خدا را در هر چیزی یافت بواسطه قانونی که علی ارائه می دهد و این قانون عشق است. ۳۶- عاشق در معشوق، نشانی از خداوند میبیند ولی می پندارد که همو معشوق است و این علت گمراهی و انحراف عاشق و بطالت عشق است. ۳۷۔ یعنی معشوق، نه خود خداست و نه غیر اوست. این کل سر عشق است. ۳۸- پس عشق حاصل نگاه خداجویانه عاشق است که بناگاه نوری از خداوند را در کسی می بیند و عاشق می شود . ۳۹- یعنی در عشق ، هیچ هنری در نزد معشوق و از آن او نیست بلکه تمام از عاشق است. ۴۰- معشوق فقط مصرف کننده غیر متعهد بركات عشق عاشق است. و لذا به ذات این عشق همواره مشکوک و بدبین است زیرا در خلق آن هیچ نقشی ندارد و لذا تعهدی هم ندارد و به آسانی خیانت میکند این معنای طبع کافرانه معشوق است. ۴۱- ولی اگر معشوق، خود خداوند باشد ماجرا کاملاً وارونه است یعنی این عاشق است که مصرف کننده عشق است و اصولاً غیر متعهد است و باید بواسطه جهاد و معرفت وارد تعهد عشق شود و گرنه از آن ساقط میشود. ۴۲- معشوق مظهر ذات خداوند است که در جمال محض بروز میکند در شعاع نوری بر جمال معشوق. و عاشق مظهر صفات خداوند است. رابطه عاشق و معشوق رابطه صفات و ذات خداست. و لذا پیروی عاشق از معشوق تماماً بی چون و چرا است و پیروی معشوق از عاشق هم تماماً بر چون و چراست . و این رابطه دیالکتیک چون و چراست با بی چون و چرا . و معشوق ذاتاً عاشق را بسوی بی چون و چرائی محض می کشاند یعنی بسوی ذات می کشاند و از صفات منزه میکند. و عاشق هم معشوق را بسوی صفات و کمال می کشاند. ۴۳- طبق كلام على (ع) ، معشوق برای عاشق، خدا هست و نیست. و این دیالکتیک عشق است. و اینست که عاشق نه در معشوق قرار دارد و نه از او راه فرار دارد. ۴۴۔ عشق، قایم باشک بازی خدا با بنده است. بنده ای که عاشق نامیده میشود با این بازی خدا در معشوق است که عقل خود از دست میدهد. خدا از پس پرده نقاب جمال معشوق گهگاهی سرکی میکشد و گوشه چشمی به عاشق می نماید و می رود . اینست کل ماجرا ! و بناگاه دیگر برای مدتی هیچ رخی نمی نماید و لذا عاشق به معشوق شک می کند یعنی به عشق خود شک می کند. ۴۵- عاشق چون به درون معشوق میرود او را در بیرون مییابد و چون به بیرون میآید او را در درون معشوق می یابد. اینست آن بازی خدا با عاشق. ۴۶۔ عشق از جمال برمی خیزد و بسوی کمال می رود بشرط آنکه در وصال تباه نشود که اکثراً چنین میشود. ۴۷- وصال در عشق به این دلیل مهلکه عشق است که وصال نیست زیرا معشوق آن کسی است که از پس پرده جمال دیده شده است نه آن فرد بشری که آن جمال از وی آشکار شده است زیرا مخلوق، خالق نیست. ۴۸- فقط عاشقی از جمال به کمال میرسد که عشق را به نور عقل و عرفان هدایت کند و نه با منطق وصال و شهوت. ۴۹- هر نقطه ای از بدن آدمی که ثقل نطفه ای از جان و روح اوست محل خیزش نوع و درجه ای از عشق است هر عضوی و حسی و جنبه ای از وجود آدمی: عضو جنسی، شکم، قلب گوشتی، دل، ذهن، هر یک از حواس پنجگانه و حتى كبد و کلیه ها و ریۀ آدمی . و نیز روح آدمی. ۵۰- فقط عشق روحانی است که عشق عرفا و اولیای الهی است به مبدأ هستی و روح و جان هستی که همه اعضا و حواس و تمامیت وجود آدمی را عاشق می سازد که عشق لایزال است و نامشروط . و بزرگان ما فقط از این عشق سخن گفته اند که مردمان را با آن رابطه ای نیست. همچون غزالی، ابن عربی، عطار، مولوی، حافظ، روزبهان، عين القضاة، عراقی و دیگران. ۵۱- عشق های مادون روحانی که عشق های موضوعی و جزئی و مجازی هستند در واقع انواع عشق های به خویشتن است و انواع خودپرستی ها: آلت پرستی جنسی، شکم پرستی، چشم پرستی، دل پرستی، ایده پرستی و و ... چیزهائی در عالم طبیعت را یا حتی صنعت را مخاطب قرار میدهد و این عشق کافرانه است که عامه مردم تمام عمر است.خود با آن درگیرند. عشق به همسر و فرزندان هم در واقع آلت پرستی و رحم پرستی و دل و جگر پرستی خویشتن. از کتاب بارانداز حکمت ص 60 تألیف استاد علی اکبر خانجانی