اهورامزدا خدایی ضعیف و ناتوان

بنابر تعلیم زرتشت، خداوند(=اهورمزدا/هرمزد) سراسر نیکی است و آفریننده همه چیزهای نیک است، ماه و خورشید و ستارگان و جهان مینویی و مادی و انسان و جانور را او آفریده است، اهورمزدا خدایی داناست و بخشاینده، نه تنها دوستدار زرتشت بلکه دوستدار همه مردمان است و شر و بدی که در جهان می بینیم از اون نیست و او خالقش نیست. لذا شر و بدی از زدار مینو(=انگره مینو) است که خیم و طبیعت او تباهکاری و پتیارگی است. در واقع فرمانروای انگره مینو، اهریمن است که دیوها را خلق کرده و به اهورمزدا دشمن است و پاسدار دوزخ. در تفکر زرتشتی، جهان کارزاری است که نیروهای خیر و شر دائم در حال جنگ با یکدیگرند و اهورمزدا جهان و انسان را برای این آفریده است که در این نبرد به او یاری رسانند و یاورش باشند. پس چند نکته در دیانت زرتشتی مشخص است اول شرک در خالقیت یعنی زرتشتیان برای جهان دو خالق متصورند. اهورمزدا خالق نیکی و اهریمن خالق شر و بدی. دیگر اینکه اهورمزدا خدایی بس ضعیف است زیرا انسان و جهان را آفریده تا در نبرد علیه اهریمن و شرور به او یاری رسانند. در واقع اهورمزدا، خداییست که نیازمند مخلوقاتش است. همچنین اهورمزدا میتواند خلق کند و زنده کند اما مرگ جزو نیروهای اهریمنی است، لذا مرگ موجودات در دست اهورمزدا نیست و در دست اهریمن است. خب این ضعف دیگری بر اهورمزداست. همچنین جهنم مخلوق اهورمزدا نیست و مخلوق اهریمن است. اصلا قابل قبول نیست، انسانیکه پیرو اهریمن باشد توسط خود اهریمن مجازات و شکنجه گردد زیرا که اهریمن دوستدار دشمنان اهورمزداست.اصلا دین زرتشتی وحدت و یگانگی خالق را اساسا نمی پذیرد و معتقد است که باید دو گانگی(ثنویت) خالق را پذیرفت. زیرا شر و بدی از ازل بوده و سرشت آن زدار کامگی، تخطی و تجاوز است و اصل نیکی و بهی باید خود را در مقابل آن پاسداری نماید. زرتشتیان معتقدند که اهورمزدا به مخلوقات خود نیاز دارد همچنان که مخلوقات به او نیاز دارند(این ضعف بزرگ یک خالق است). زیرا عالم خلقت، سلاح و رزم اهورمزداست در جنگ با اهریمن. زرتشتیان معتقدند یکتاگرایی و یکتاپرستی نمیتواند آفرینش را توجیه و توضیح کند، زیرا وجودی کامل نباید مخلوقاتی ناقص و دنیایی پر از رنج و درد ایجاد کند. اما جواب اسلام: در واقع در جهان خیر و شر در دل هم است. طبق دیانت زرتشتی مار جزو خرفستران و مخلوق اهریمن بوده، لذا شر و بد است. اما جالب است بدانید که مار خورنده موش است که ازین جهت، هم مانع از نابودی غلات کشاورزان بوسیله موش می شود و هم با خوردن و کم کردن موشها از شیوع طاعون جلوگیری میکند، و برای انسان دارای نیکی و خیر بسیار است و اینجاست که تناقض عقیده زرتشتی اثبات میگردد. اگر مار شر است پس چرا برای کشاورزانٍ مدح شده در اوستا، دارای خیر و نیکی است؟دیگر اینکه رنجو عذاب در دنیا سنتی الهی است که، یا نتیجه اعمال خود انسان است و یا امتحان و ابتلا از طرف خداوند است. همانطور که در قرآن، خداوند بندگانش را در همه حال مورد امتحان قرار میدهد حتی رسولانش را. لذا رنج و سختی مخلوق، نقصی برای خالق نیست. حتی امتحان بندگان تنها با سختی نیست بلکه با مال و ثروت و مقام و لذتها و... نیز می باشد. در دیانت زرتشتی طبق کتاب بندهشن خداوند با دخترش سپندارمذ آمیزش میکند و کیومرث که فرزند اهورمزداست زاده میشود. چون برای زادن کیومرث، اهورمزدا باید با دخترش آمیزش کند لذا این نقص اهورمزداست که نمیتواند به تنهایی وظیفه خلقت نیروها و موجودات خیر را بدوش بکشد و باید با دخترش همخوابه شود، لذا باز هم به ضعف و ناتوانی اهورمزدا میرسیم.(اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم، قل هو الله احد، الله الصمد، "لم یلد و لم یولد" و لم یکن له کفوا احد)"يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ. اى مردم شما به خدا نيازمنديد و خداست كه بى ‏نياز ستوده است(فاطر15)"منبع:تعالیم مغان، گفتاری چند در معتقدات زرتشتیان، آر سی زنر. ترجمه دکتر فریدون بدره ای، ص7 و 58 و 59 و 70