داستان دنباله دار ستاره : قسمت چهارم

دوره کودکی ما به خاطر عشق بی نهایت آقا جان به پسرش ، با او در یک خانه زندگی می کردیم .‌یک خانه دو طبقه که در قسمت جلوی آن چندباب مغازه و در قسمت جلوی طبقه دوم هم چندین اتاق که به یک دندانپزشک و محضردار و غیره اجاره داده شده بود و اکثر مواقع هم آقا جان دلش برای مستاجرانش می سوخت و اجاره بها از آنها کم می گرفت و یا به اقساط می گرفت .کلا قسمت جلوی ساختمان دو طبقه ، مستقلاتی بود و حدود چهار پنج مغازه داشت که همه به اجاره رفته بود. آقا جان ما را که فرزندان احمدش بودیم بسیار دوست می داشت و بین ما و سایر نوه هایش متاسفانه خیلی فرق می گذاشت و همین باعث کدورت و ناراحتی آنها و حسادتشان می شد . تنها توقعی که آقا جان در برابر مهربانی هایش که نسبت به ما می نمود، این بو که از احمد چیزی نخواهیم و به او فشار مالی نیاوریم و در عوض هرچه می خواهیم به او بگوییم. برای همین آقا جان در واقع پدر حقیقی ما بود و هرچه نیاز بود به او می گفتیم و از او می خواستیم . پدر را خیلی کم می دیدیم صبح که خواب بودیم ، سر کار می رفت و شب که خواب بودیم ، بر می گشت . همه اوقات ما با مادر و خوشبختانه با آقاجان و مادر بزرگ ناتنی مان که اورا عزیز صدا می کردیم ، می گذشت . عزیز هم زن مهربان و ساده ای بود که ما را مثل نوه و فرزند خود می دانست و هرجا می خواست برود یکی از ما را همراه خود می برد ‌.آقا جان بزرگ خانواده بود .مردی بسیار دریا دل و مهمان نواز و برای مهمانانش سنگ تمام می گذاشت . از مهمانی هایی که زنها و مردها از هم جدا بودند ، بدش می آمد لذا همواره زنها و مردهابدون هیچ تکلفی در مجالس او در کنار هم ظاهر می شدند و با یکدیگر شوخی و مزاح می کردند و به جرات می توان گفت که اکثر روزهای هفته ، در خانه ما آیند و روند و مهمانی برگزار بود و از آنجاییکه اقوام خودش اکثرا مرفه و به قول معروف با کلاس بودند ، تمام سعی خود را می کرد که مهمانیها به بهترین شکل و با مرغوب ترین میوه ها و بهترین غذاها برگزار شود و از خرج کردن در این مورد ابایی نداشت و حتی به تناسب مقام و مرتبه مهمان از آشپز هم برای پختن غذاها استفاده می کردتا جای حرف باقی نماند . من در کودکی خوب به یاد دارم که برخی از اقوام پدری وقتی به خانه ما دعوت می شدند ، از قبل دخالت در نوع غذا هم می نمودند و به آقا جان زنگ می زدند و سفارش می کردند که مثلا : دایی جان یا عمو جان ، برای ما چلو کباب با کره محلی و دوغ پاستوریزه و ماست فلان و بهمان فراموش نشود . و آقا جان هم با روی باز و گوش به فرمان در کنار سایر تدارکاتی که برایشان دیده بود ، دستور تدارک این مواردرا به خانه شاگرد و آشپز می داد و سفارش می کرد که حتما سنگ تمام بگذارند و مهمانها همیشه از کنار سفره دایی جان یا عمو جانشان با رضایت خاطر و آسودگی خیال بابت بهداشتی بودن و مواد خوب ، به خانه هایشان باز می گشتند . و چون تعداد نوه ها و نتیجه ها و افراد خانواده زیاد بود ، روزی نبود که در خانه ما را مهمانی نزند و حتی برخی با اینکه منزلشان در تهران و در منطقه ای به مراتب بهتر و مرفه تر بود ، به مدت یکهفته و شاید بیشتر به خانه ما میامدند و می ماندند و سرویس می گرفتند و چون‌آقا جان خوش مشرب و بذله گو بود ، دلشان نمیامد آنجا را ترک کنند .محیط خانه و خانواده پدرم برای مادر که در خانه پدری اش همواره می بایست در مطبخ و در کنار دست مادر برای برادرانش بپزد و بشوید و در واقع در محیط بسته ای زندگی کند که مرتب مراقب باشد که حجابش کامل باشد و آفتاب و مهتاب اورا نبیند ، در واقع دریچه ای بود به سوی یک آزادی مطلق و یک رفاه نسبی و یک تغییر باورنکردنی و مهیج و سرگرم کننده که تنها مایه آزارش ، وجود پدرم بود . عروس بعد از دیدن داماد در شب عروسی ، آرزوهای خود را بر باد رفته دید و مهر داماد به دلش ننشست . همه چیز برایش رویایی بود . پدر شوهری که عاشقش بود و در همه جا با غرور و احترام از عروسش حرف می زد ، خواهر شوهرانی بسیار متین و بزرگوار که به خود اجازه کوچکترین دخالت و بی احترامی و کم توجهی نسبت به او نمی دادند . خانه شاگردی که دائم در اختیار اوامر عروس جوان بود تا خرده فرمایشاتش را انجام دهد . مهمانیهایی که تمامی نداشت و سرگرمی های هرروزه . هر جا می رفت کسی نبودبگوید کجا رفتی ؟ چرا رفتی ؟ کی بر می گردی ؟ چرا تنها رفتی ؟ غش غش های خنده اش که بی پروا در مهمانیها جلوی مردوزن سر می داد ، که هنوز زبانزد همه کسانی است که هنوز زنده اند و از گذشته خاطراتی می گویند . تنها خواهش آقا جان از عروسش این بود که با توجه به زنان خانواده اش که اکثرشان بی حجاب بودند ، او هم چادر را کنار بگذارد و حتی به او می گفت : پروین جان .تو چادر را کنار بگذار گناهش با من .و خواهش دیگرش این بود که به احمد گیر نده اگر چیزی خواستی به من بگو .اگر جایی خواستی بری من می برمت و اگر به پول نیاز داشتی به خودم بگو . جان مرا ، نور دو چشمان مرا اذیت نکن و تحت فشار نگذار . من خودم با دل و جان در خدمتت هستم و نمی گذارم سختی بکشی . حتی گاهی مادر را با خود به تئاتر می برد . روحش شاد بسیار اهل دل و مهربان بود . به جرات می توانم بگویم از لحاظ اخلاق و منش و دست و دلبازی از نوادر زمان خود بود . هنوز هم وقتی مادر می خواهد فاتحه یا ختم قرآن برای درگذشتگان کند ، ابتدا برای پدرشوهرش می خواند و همیشه به نیکی از او یاد می کند .