«تلخی قهوه با من ؛ شیرینی دستان از تو»

به عشق آن روز که یک میز باشد ، دو فنجان قهوه و من و تو هردو میزبان خوشبختیشبی عادی برای شب بخیر گفتن آمده بودمدوست ندارم هیچکس شب برایش تلخ باشد...چرا؟! خب معلوم است ؛ شب است ؛ خیلی چیزها دوچندان روی آدمیزاد تاثیر میگذارد. مثلا قهوه ؛ قهوه در شب تل...آخ...قهوه...کاش یک شب با او قهوه خوردن را تجربه کنم...چقدر میتواند شیرین باشد ؛ روبرویش بشینی ؛ نگاهت را بدوزی به صورت دوست داشتنی‌اش ؛ فنجان قهوه را بالا بیاورد ؛ لبخند بزنی...مگر میشود تو را دید و لبخند نزد! اصلا چشم وقتی تو را میبیند لبخند خودش دوان دوان میآید و مینشیند سر جایش.بتمرگ دیگر باز کجا بودی دیر آمدی! نمیبینی روبه‌رویم نشسته است؟! نمیدانی وقتی کنارش هستم باید سرجایت باشی تا تو را ببیند و از بودن با من بدش نیاید؟! خب ؛ حالا همینطور سرجایت بنشین و حواسم را پرت نکن میخواهم همه‌ی حواسم به او باشد.کجا بودم؟ آهان آری ؛ قهوه‌اش را دارد مینوشد...یعنی با شکر میخورد یا مثل من زهرسیاه قورت میدهد؟! روانی زهرسیاه دیگر چیست؟ چرا می‌گویی زهر؟ خدانکند زهر بخورد ؛ زهر را این لبخند بدترکیب باید بخورد که حواس پرتی نگیرد و دیر برسد...خب دیگر بس است ؛ بگذار ادامه دهم...کاش اگر تلخ میخورد اول بدهد من تلخیش را سر بکشم بعد خود قهوه را او بخورد...نگاه کن...فنجان را پایین آورد ؛ همه‌ی قهوه را خورد...عه! چه شد! چرا فنجان پر است! ای لبخند لعنتی ؛ آنقدر حواسم را پرت خود لجنت کردی نفهمیدم چه شد. قهوه‌ام را بخورم تا سردرد نگرفتم از دست تو. ها! یعنی چی! پس فنجان من کو! پایین هم که نه نیوفتاده ؛ پس کج...آهههه ؛ پس این فنجان من است ؛ باز توهم او را زدم...چه میگفتمممم؟...بله ؛ میگفتم...دوست ندارم شب چون قیر مذاب° بر فرق سر بنده‌ی بینوا چکه کند و چرکی دوات‌اش سیاهنامه‌ای پدید آرد که روح حکیم فردوسی از ملکوت قدم رنجه کند ، در خوابش داخل شود و بگوید خاااک بر سرت با این اثر خلق کردنت...باید بگویی شبت بخیر...من که بهتر میگویم ؛ میگویم شبت آرام ؛ خوب بخوابی.برایش نوشتم و فرستادم و خوشحال از اینکه شب برایش آرام تمام شود و بعد از تمام شدن درسش ، خوابی شیرین او را سوار کند و راه بیوفتد به سمت صبحی پربار و زیبا.عه آمد...آمد جوابم را بدهد...جانم میرود وقتی اینطور ناگهانی میآید ؛ رگ‌هایم با دستپاچگی ، به آرامی خون را انتقال میدهد تا مبادا نبضم بزند و حواسم پرت شود. از چی؟! واضح است...از غرق شدن بین حروف پیام‌هایش. وقتی به اصطلاح تایپ را شروع می‌کند ، باید کوله‌ات را بسته باشی و با خاطری آسوده بروی قدم بزنی حروف‌های حرف‌هایش را ؛ باید بدون تویوپ ، با رغبت تمام کشیده شوی به پایین تا غرق شوی میان این لغات شناور بر امواج....باز حرف‌هایش تمام شد و ماهی وجودم بی‌آب دارد اکسیژن گدایی میکند...ای بترکی با این بی‌جنبگی‌ات...خدایا نمیشد از تعداد شترمرغ‌های بنزت کم میکردی چند نفر شترماهی خلق میکردی میگذاشتی در وجود این بنده‌ی حقیرت؟ بی‌پولک شد ماهیِ جانِ م...این دیگر چیست! عکس فرستاده! بازش کنم ببینم چی...آه........این انگ...این انگشتان...خدای من...چقدر زیباست...چطور این انگشتان را اینقدر بی‌نقص آفریدی؟! ناخن‌هایش را ببین...واقعا چه ابزارهایی داشتی و رو نمیکردی...لابد گل انگشتان من را با همان خط‌کش و نقاله‌های دانه‌ای پانصد تومان تحریرنویسی عمو غلامعلی اندازه‌گرفتی که شده‌اند این و به وقت مشق و نوشتن ، کلمات به مانند سیل خروشان غذابگیرهای بیچاره‌ی دم هیئت ، بی‌نظم و برق‌گرفته می‌شوند...چه میگویی! عکس را نگاه کن خل...شصتش را ببین چطور رو کرده به باقی رفیقانش و مرا تحویل نمیگیرد. چقدر باهم رفیق‌اند انگشتانش...از من طوری له و لورده‌ است که انگار چندساعتی زمان را به ضرب و شتم با یکدیگر سپری کرده‌اند...چقدر زیباست ؛ چقدر شاهکار است. این عکس را باید بدهند استاد فرشچیان جان به نقش دربیاورد و به عنوان شاهکاری از خلقت پروردگار در موزه شهر به معرض دید دگران قرار نهند...احمق غیرتت کجا رفته! باز از خود بی‌خود شدی هذیان توف کردی! خیز بردار به سمت رخت‌خوابت شب را صبح کن و صبح را به شب گره کن تا وقت صحبت دوباره بدست آورییعنی میشود!...چه شود؟! کاش بشود...چی؟! چی بشود؟! خوابی یا باز در بیداری خواب رفته‌ای؟! بگو که میشود...که میرسد آن روز که دستانش را بگیرم و انگشتانش را یک دل سیر بفشارم و عمیق نفس بکشم هوایی را که عطر او اکسیژن‌اش است...می‌رسد ؛ بخواب.آری میرسد...شبت آرام.شب تو نیز.----------------------------------------------------------------------------------------------------------°عبارت «قیر مذاب» برگرفته از یک داستان صوتی می‌باشد.