دعوتنامه جنجالی...

خب شاید این پست بهتر دربیاد چون این وسط قراره یه کتاب هم معرفی کنم(فقط به خواجه حافظ خدا بیامرز پیشنهادش نکردم?) بگذریم...کتاب پشت میز مدیریت(:این کتاب درباره ی مدیر مدرسه ای هست که به تازگی معلم شده بود و این پست بهش پیشنهاد شد(بیشتر زورش کردن/:) به هرحال این مدیر(دکتر سعید پیشداد) سعی کرد تاثیر گذار باشد و کارش برایش اهمیت بسیار زیادی داشت...خیلی اسپویل نمی‌کنم اما یک فصل هست که همه مخصوصا پدر ها باید بدانند!از والدین بچه ها دعوت به عمل آوردیم برای انتخاب اعضای انجمن اولیا مربیان.از هزار و خرده ای دعوت نامه فقط ۶۷ نفر آمده بودند! بیخیالی بقیه پدر و مادر ها کلافه ام کرد! البته همه‌ی مدرسه ها همین بود. تعداد اولیا به حد نصاب(نصف به علاوه یک) نمی‌رسید و باید جلسه ای دیگر تشکیل می‌شد...معمولا در جلسه دوم اعضا کمتر از جلسه اول خواهند بود و این باعث شد من دعوتنامه تندی برای اولیا بنویسم:سلام بر شما که دعوت پیشین ما رو بی‌پاسخ گذاردید.در دنیای "بی‌تفاوت ها" و "بی‌تفاوتی ها" انتظاری جز این نبود. گرچه خوشحال نیستم از آنچه پیش آمده؛ اما از نیامدن شما بسیار چیز ها آموختیم.آموختیم که برای شما، گاه یک پاکت سیگار، یک کیلو شکر و یا یک پاکت شیر، مهم تر از تعلیم و تربیت فرزندتان است. زیرا برای دست یابی به آنها بارها و ساعت ها در صف ایستاده اید. ول برای این؟ از دو ساعت حضور در مدرسه سر باز می‌زنید.همواره از دبیرستان "انتظار" داشته اید: تدریس خوب، انضباط خوب، نظافت خوب، غذای خوب و ... همه وظیفه دارند که جان بکنند تا مدرسه بچه شما "خوب" و مرتب باشد. اما خود شما؟ آیا هیچ مسئولیتی ندارید؟ همین چند هفته قبل بود که هنگام ثبت نام فرزندتان تعهد نمودید: هرگاه در جلسات اولیا مربیان، و یا به هر منظور دیگری، دعوت به عمل آمد، فورا و بدون عذر در دبیرستان حاضر شوم...و چه زود عهد خود را فراموش کردید.اما این "نیامدن" دلسردمان نخواهد کرد. حتی بر تلاش و کوشش ما خواهد افزود. زیرا حالا دریافته ایم که اکثریت عظیمی از دانش آموزان، علی رغم حیات پدر و مادرشان "یتیم" هستند و "یتیمان" نیاز های بیشتری دارند. و ما در برابر آنان، مسئولیتی خطیر تر داریم.یک بار دیگر دعوت پیشین را تکرار می‌کنم...دعوتنامه تکثیر شد و به بچه ها داده شد تا به والدینشان بدهد. نخستین واکنش را همین بچه ها نشان دادند...وقتی بعد از تعطیلی مدرسه به کلاس ها سر کشی می‌کردم بالای یک تخته سیاه با خطی خوش نوشته شده بود: به یتیم خانه‌ی دکتر بهشتی خوش آمدید!روز های بعد نامه هایی بدون امضا از اولیا به دستم رسید.بر آشفته بودند. افرادی که وقت نداشتند به جلسه دو ساعته بیایند حالا صفحه ها نامه می‌نوشتند!نامه ای از سوی انجمن اسلامی یک شهرک برایم فرستادند که چند تا از دانش آموزان ما در آنجا سکونت داشتند...بدین وسیله به اطلاع می‌رسانیم که برادر مسئولی چون شما قبل از دست به قلم شدن تحقیق به عمل آورد....روز موعود فرا رسید. سالن اجتماعات ۳۰۰ صندلی داشت. تصور من این بود که همین تعداد خواهند آمد. اما اشتباه می‌کردم. حوالی ساعت ۳ بود که سالن پر شد! درحالی که هنور نیم ساعت تا شروع جلسه وقت مانده بود...برخلاف جلسه قبل این جلسه خیلی شلوغ بود و بحث سر متن دعوتنامه بود...نیم ساعت بعد ۷۰۰ نفر جمع شده بودند!خب...یه مقدار تخلص کردم...در ادامه داستان هم مدیر پشت تریبون میره...همه منتظر معذرت خواهی بودند ولی اون هیچ اشاره ای نکرد...مگر دروغ گفته بود؟ چه کار اشتباهی کرده بود؟ دو ساعت سخنرانی کرد بدون اینکه از موضع خودش پایین بیاد? حتی یه پدر آخر جلسه وایستاد و مدیر فکر می‌کرد پدر حرف بقیه را می‌خواهد بزند...اما او گفت پسرم را جای درستی فرستادم از اول منتظر بودم که معذرت خواهی کنید و دعا می‌گردم که نکنید! و خدا رو شکر نکردید...تلنگر های اینجوری گاهی لازم هست...شاید پدری هستی که این را می‌خوانی...ای پدر عزیز...نیازی نیست همش بری سر کار! گرونی هست بی پولی هست بدهکاری هست...اما خدا هم بزرگ هست(: باور کن دو ساعت در روز می‌تونی وقت بزاری و برای بچه نازنینت حرف بزنی...ما قراره فقط قد علم کنیم یا رشد هم بکنیم؟ ای پدر عزیز که جانم فدای تو...خدایی نکرده فردا روزی زمین گیر بشوی! فکر می‌کنی کدام یک از بچه هایت می‌توانند برایت وقت بگذارند و تو را زنده نگهدارند! هرکسی مسئول زندگی خودش است...گاهی برای خودت وقت بگذار...تو هم به آگاهی احتیاج داری...فرزندان شما را می‌خواهند نه کار شما را! نه پول شما را! باور کنین خودتون از هر گنجی ارزشمند تر هستین??الهی همه ی خانواده ها کنار هم شاد و خوشحال زندگی کنند.الهی یاد بگیریم چگونه درست زندگی کنیم❤️