کرونا در کمین است

ای انسان که گور میگرفتی همه عمر دیدی که چگونه کرونا انسان گرفت؟! « منظور از این عنوان، خراب کاری هایی است که یک عمر انسان در طبیعت زبان بسته انجام داده است»￼اوایل که کرونا آمده بود افسرده شده بودم. مدام بار آخری که بادوستانم به کتابخانه رفته بودم در ذهنم تداعی میشد. وقتی کرونا آمد من دانش آموز کنکوری بودم و روز های فرد بعد از مدرسه با دوستانم به کتابخانه می رفتیم. خیلی خوب یادم هست که بار آخر پنج شنبه بود که من طبق روال هر روز ساعت چهار بیدار شدم. جمعه صبح آزمون داشتم. تمام مدتی که کنکوری بودم به جز ماه های آخر عادت کرده بودم که یازده و نیم بخوابم چهار و نیم بیدار بشوم و روز های جمعه حتی زودتر هم بیدار میشدم. همین امر باعث شده بود که من با آن سابقه سحر خیزی ام اولین نفری باشم که اخبار را میخواندم. خلاصه تا ساعت شش تست زدم و بعد هم صبحانه خوردم. در تمام نوزده سال زندگی ام مادرم اجازه نداده که من نهار نخورده کاری بکنم و به همین سبب نهارم را بسته بندی میکرد و میگذاشت موقع نهار در کتابخونه بخورم. آن روز نهار نداشتم. یعنی شب گذشته مادرم برای نهار فردا تدبیری نیاندیشیده بود و به همین جهت زود برنج بار گذاشت و بعد هم گفت دو تکه کوکو سبزی که از نهار دیروز مانده بود را خورشت برنجم کنم. آن روز بنظرم ترکیب بدی بنظر میرسید اما الان که این متن را مینویسم تک تک جزئیات آن روز حالم را دگرگون میکند. خلاصه با دوستانم به کتابخانه رفتم و شب ساعت شش که برمیگشتیم تمام مسیر من داشتم با تلفن حرف میزدم. وقتی سوار اتوبوس زعفرانیه- بهشتی شدم مادرم تماس گرفت که سر راهم پرتقال بخرم، برادرم سرما خورده است. بلافاصله بعد از قطع کردن متوجه شدم که کرونا به قم رسیده است. حالا عجیبی داشتم. قابل وصف نیست. انگار از همان روز بود که تلفن همراهمان جز مهم تری از زندگیمان شد. من کنکوری برای کلاس های برگزار نشده ام ویدیو های درسی دانلود میکردم و همین گوشی هایی که قبلا در نظر خانواده ها مسبب تمام ناکامی های فرزندان بود تبدیل به یکی از ملزومات تحصیلی شده بود و هست. روزهای عید که قرنطینه سراسری بود. یکبار مادرم آنقدر دلتنگ خاله ام شده بود که اشکش در آمده بود و تصمیم گرفتیم همگی با اسکایپ هم را ببینیم. مادرم و دو برادر کوچکم آنقدر کیف کرده بودند که درست یک ساعت بعد ماجرا ها تازه شروع شد. به این صورت که هر طرف از خانه میرفتم مادرم داشت بلند بلند با یکی از اقوام تصویری صحبت میکرد و هرجا که چشمش به من می افتاد به طرف میگفت: پرینازم اینجاس دخترم بیا سلام بده?.این تماس تصویری اتفاقا در خیلی از هزینه ها در این گرانی صرفه جویی کرد. مثلا پول بنزین برای رفت و آمد نداشتیم یا مهمان نیامد که جلوی چشممان بادام هندی کیلویی n تومان را بندازد داخل دهانش و با هر جویدنش قلب ما هم شکسته شود. احساس میکنم پدر ها هم راضی بودند از این وضعیت. ما فرزندان کنکوری هم از شر بچه های شر فامیل در امان ماندیم. اگر قرار است بین خودمان باشد این را هم بگویم که من که دیگر بزرگ شده ام و ذاتا قرار نبود عیدی بگیرم بنابراین خودتان بخوانید حدیث مفصل از این مجمل را.« الله اکبر عجب کلمات قلمبه سلمبه ای». شاید باور نکنید اما همان روزهای قرنطینه عید اکنون در نظرم شیرین می آید. از برنامه هلث سامسونگ استفاده میکردم و وقتی بیرون میرفتم هربار سعی میکردم مسیر بیشتری را پیاده روی کنم. سعی میکردم هر بار که لیوان آبی را مینوشم به تعداد لیوان آب هایی که میخوردم اضافه کنم. منی که ساعت چهار بیدار میشدم هربار که سر ساعت چهار از خواب بیدار میشدم انگار از طرف این برنامه کارت تشویق میگرفتم.￼ آخر هفته حساب خوابم در دستم بود و بهتر میتوانستم برنامه بریزم. در بین تمام مشغله های درسی اینطور برنامه ها هم یک نوع گریز کوچک از درس بود و هم تنوعی در بین آن همه تست و کتاب و ویدیو بود. زندگی ها به نوعی با این گوشی ها گره خورده است. این تکنولوژی اکنون در زندگی هامان پررنگ تر شده است. بسیاری از کسب و کار ها اینترنتی شده و پشتوانه و تبلیغ بسیاری از فعالیت ها با این شبکه های اجتماعی انجام میشود و حالا که عرصه های اجتماعی در دنیای واقعی محدود تر شده یکی از ابزار های نشان و بروز استعداد ها با همین گوشی های هوشمند و شبکه های اجتماعی انجام میشود. برای شخص من یکی از استفاده عمده ام از تلفن همراه استفاده از فضای یادداشت های گوشی های سامسونگ است که فضای ساده و در عین حال خوبی دارد و دسترسی به آن آسان است. دوربین فوق العاده باکیفیتی دارد، دسترسی به انواع برنامه ها آسان است و سرعت بسیار بالایی دارد. اکنون من دانشجوی حقوق شده ام. دانشگاه و کلاس من در این گوشی هاست اما برعکس آنچه که فکر میکردم قرار است سخت بگذرد و نتوانم به راحتی در کلاس های مجازی حضور پیدا کنم به راحتی در کلاس ها حضور پیدا میکنم و حتی هدفون در گوش، گاهی با اجازه استاد کلاسم را در حال قدم زدن برگزار میکنم. آیا این همان جوانی ایده آل نیست؟! البته که این خود درد بزرگی ست آدم دوازده سال درس بخواند بعد چندی گروه واتس اپی مقابلش بگذارند و بگویند: بیا این تو و این دانشگاهت. برو کیفش را ببر.￼ بگذریم. درس میخوانم، کتاب دانلود میکنم و حتی هزینه کتاب هم ندارم‌. من به شدت آدم اقتصادی هستم و اینطور صرفه جویی ها کیفم را کوک میکند. مثلا هر باری که قبلا سوار تاکسی میشدم تا برسم به کتاب فروشی انواع و اقسام هزینه ها را حساب میکردم. حالا شما تصور کنید من دانشجو با این هزینه ها چطور میتوانم برای هر جلد کتاب حدود هشتاد- نود هزار تومان پیاده شوم. البته که بلانسبت شما مغز خر نخورده ام. تازه شما تصور کنید من یک مرفه بی درد باشم در این صورت بازهم اگر از خانه به قصد کتاب خریدن بیرون بروم یک چیز را هدر داده ام و آن نعمت وقت است. باور کنید که من هر شب بابت لحظه هایی که به بطالت گذرانده ام خودم را مشمول عذابی دردناک از طرف روح همیشه در حال نق زدن میدانم. من در شبکه های اجتماعی مینویسم و حتی با همین گوشی عکاسی هم میکنم. عجب هندوانه هایی؟! کم مانده خودم را عکاس بنامم. الله اکبر... به نوشتن علاقه مند شده ام و انتشار متن هایم در شبکه های اجتماعی به من روحیه میدهد و باعث میشود به طور مرتب و با برنامه، سهمیه هر روز نوشتاری ام را داشته باشم. حتی این نوشتن و انتشار آن در فضای مجازی خودش موهبتی است. مثلا منی که نمیدانم واقعا استعداد دارم یا نه به راحتی بعد از یک هفته متوجه میشم نوشته هایم ارزش خواندن برای مخاطبانم دارد یا خیر. علی ای حال این روزها تماما با آن روزهای ابتدایی کرونا فرق میکند. روحیه ام دیگر مثل آن روزها نیست و پیدا کردن مخاطب برای نوشته هایم مرا به شوق آورده است. همه چیز در این گوشی ها پیدا میشود. برای خودشان دنیایی شده اند. دفترچه یادداشت، کتابخانه، برنامه سلامتی و حتی سطل آشغال و ... بیشتر از هر چیزی این سطل زباله ها مرا هیجان زده میکند. البته جی پنج عزیز من این امکان را ندارد و برای اولین بار طی صحبتی که با دختر دایی ام داشتم از این امکان مطلع شدم. سامسونگ عزیز از تو متشکرم که مدام به فکر هستی و هر روز بهتر از دیروز پیش میروی. حالا من فقط از جی پنج استفاده کرده ام خدا میداند این گوشی های جدیدتان چه ابر تکنولوژی هستند؟!! خداوند خیرتان بدهد و امیدوارم نور پیشرفت همیشه روشن کننده راهتان باشد. والسلام. پاکت مرا کنار گذاشته اید؟! #روایتگرباش #روایتگر_باش #روایتگرباش #روایتگرباش