بحث بر سر یک دوگانه (متن اول)

به پیشنهاد نشریه «میدان انقلاب» دو نشریه ی «داد» و «میدان انقلاب» طی یک همکاری قصد دارند دو دیدگاه متفاوت پیرامون دوگانه ی مذاکره و مقاومت ارائه دهند. در اینجا ابتدا نوشته ی یکی از اعضای نشریه ی «میدان انقلاب» در دفاع از مقاومت قرار می گیرد.حکم است استقامتبعد از پایان جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد، نظام سیاسی جهان به سرعت به سوی تبدیل‌شدن به دوقطبی بلوک شرق به رهبری اتحاد جماهیر شوروی و بلوک غرب به رهبری آمریکا حرکت کرد. در نیمه‌ی دوم قرن بیستم کمتر کشوری را می‌شناسیم که نتوان آن را در یکی از دو بلوک یادشده قرار داد و یا حداقل آن را به یکی از آن دو نزدیکتر ندانست. اما در سال‌های پایانی این جنگ پدیده‌ای به نام انقلاب اسلامی در ایران رخ می‌دهد که معادلات سیاسی دنیا را تغییر می‌دهد. ایران، کشوری که پیشتر در کنار اسرائیل رسماً نماینده‌ی آمریکا در غرب آسیا به شمار می‌آمد در اثر این پدیده ناگهان تبدیل می‌شود به نقطه‌ی مقابل آن. برای اولین بار در این نظام دوقطبی ملتی ظهور می‌کند که با هر دو قطب نسبتی مشابه دارد. این پدیده متکی به پشتوانه‌ی دینی خود، رئوس هر دو قطب را طاغوت می‌خواند و علناً دشمنی خود را با هردو اعلام می‌کند. تنها ظهور چنین پدیده‌ای می‌توانست آمریکا و شوروی را در مقابل یک کشور در کنار هم قرار دهد و تناقضی عجیب و ناسازگار با نظام سیاسی جهان رقم زند.برای انقلاب اسلامی هم مانند هر انقلاب و تحول اجتماعی دیگری، ارزش‌ها و ضدارزش‌هایی مطرح است و بلافاصله پس از پیروزی انقلاب، چالش‌ها برای دفاع از آن ارزش‌ها و مقابله با ضدارزش‌ها آغاز می‌شود. جمهوری اول فرانسه که مولود انقلاب کبیر بود، تنها دوازده سال دوام آورد و ناپلئون پانزده سال پس از نخستین جرقه‌های انقلاب به قدرت می‌رسد و نظام حکومتی فرانسه به پادشاهی باز می‌گردد. انقلاب اسلامی ایران نیز از روز اول تا همین امروز با چالش‌های متناسب با اهداف و ارزش‌های خود دست‌وپنجه نرم می‌کند. ابرقدرت‌های سیاسی که از ده‌ها سال پیش از پیروزی انقلاب، متوجه خطر اسلام برای اهدافشان شده بودند با پیروزی انقلاب اسلامی و بازگشت اسلام در قالب یک حکومت به عرصه‌ی سیاست بین‌المللی پس از حدود چهارده قرن، وارد مرحله‌ی جدیدی از مبارزه با اسلام ظلم‌ستیز و حامی مظلوم شدند. در این شرایط انقلاب اسلامی با هر گامی که در راستای اهدافش برمی‌دارد با دوراهی و دوگانه‌ای روبه‌روست که معمولاً از آن به عنوان دوراهی «سازش» و «مقاومت» یاد می‌شود.با توجه به مقدمه‌ای که گفته شد، لازم است این دو واژه را بار دیگر برای خود تعریف و تبیین کنیم تا گرفتار خوانش‌های متفاوت و بعضاً سیاست‌زده از این دو واژه که زیاد به گوشمان می‌خورد، نشویم.در منطق اسلامی و قرآنی مقاومت به این معناست که انسان راهی را که معتقد به درستی آن است انتخاب کند و در راه آن حرکت کند بدون این که موانع و سختی‌ها او را از ادامه‌ی راه منصرف سازد. طبیعی است که افراد و گروه‌هایی هستند که منافعی متعارض با اهداف اسلام دارند و در برابر این حرکت ساکت نمی‌مانند و علیه آن اقدام می‌نمایند.در این منطق کوتاه‌آمدن از ارزش‌ها و اهداف مسیر صحیح در برابر فشارها و موانع سازش خوانده می‌شود.سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که آیا نقطه‌ی میانی‌ای وجود ندارد؟ یعنی نمی‌شود پای برخی از ارزش‌ها ایستاد و برای کمترشدن آزارواذیت دشمن از خیر برخی ارزش‌ها گذشت؟ پاسخ قرآن به این سوال منفی است. قرآن در آیه‌ی 150 سوره‌ی نساء، کسانی را که می‌خواهند راهی میان کفر و ایمان انتخاب کنند، کافر می‌خواند و در آیه‌ی هشتادوپنج سوره‌ی بقره، سرنوشت چنین ایمان نصفه‌ونیمه‌ای را -که در حقیقت کفر است- خواری در حیات دنیا می‌داند. خلاصه اینکه دین همه‌ی دین است و اسلام همه‌ی اسلام است و با اسلام ناقص نه به دنیا خواهیم رسید نه آخرت. از سویی قرآن پایان دشمنی دشمنان و راضی‌شدن آن‌ها از ما را در گرو گذشتن از برخی ارزش‌ها نمی‌داند، بلکه طبق آیه‌ی 120 سوره‌ی بقره، آن‌ها تنها زمانی از ما راضی می‌شوند و به دشمنی خود پایان می‌دهند که کاملاً از اهدافمان دست برداشته باشیم و از آن‌ها پیروی کنیم.البته قرآن به هیچ وجه از خطرات و مشکلات مقاومت غافل نیست، اما همیشه در کنار ذکر موانع به مقاومت‌کنندگان بشارت می‌دهد و پیروزی آنان را حتمی می‌داند.جدا از پشتوانه‌ی دینی و قرآنی، مقاومت واکنش طبیعی هر ملت آزاده و شرافتمند در برابر ظلم و زورگویی است. اگر تهدیدی متوجه استقلال و شرف ملتی باشد، هیچ عقلِ سالمی نیست که فارغ از هر ایدئولوژی، مقاومت و ایستادگی در برابر تهدید را رد کند.با بررسی مقدماتی معنای سازش و مقاومت و بررسی پشتوانه‌ی دینی و عقلی مقاومت، به صحنه‌ی امروز درگیری انقلاب اسلامی با دشمنانش می‌رسیم. آمریکا در چهل سال گذشته پرچمدار مبارزه با انقلاب اسلامی بوده است. زیرا از طرفی بزرگترین خطری است که متوجه اهداف ظالمانه‌اش است و از طرف دیگر مقاومت جمهوری اسلامی باعث تخریب هژمونی سیاسی و حتی نظامی آمریکا و پایان‌دادن به افسانه‌ی شکست‌ناپذیری آن و ترغیب دیگر ملت‌های ستم‌دیده به مقاومت در برابرش شده است.برای یافتن هدف دشمنی آمریکا با انقلاب اسلامی نیازی به محاسبات سیاسی و یا استفاده از منطق قرآنی که پیشتر گفته شد نیست، زیرا سران آمریکا بارها و در دوره‌های مختلف سیاسی صراحتاً هدف خود را نابودی حکومت اسلامی ایران ذکر کرده‌اند و تنها ایرانی را می‌پسندند که با اسلام سیاسی بیگانه و حامی و مدافع منافع آمریکا در منطقه باشد و نباید انتظار داشته باشیم تا قبل از تبدیل شدن به چنین ایرانی دست از دشمنی با ما بردارند. چیزی شبیه به حکومت ایران پیش از انقلاب اسلامی و یا حکومت فعلی عربستان، که هم بخش قابل توجهی از بودجه‌اش صرف اهداف مدنظر آمریکا می‌شود، هم طبق خواسته‌های آمریکا موضع‌گیری می‌کند و هم هر چند وقت یک بار توهین و تمسخر جدید از کاخ سفید می‌شنود.هر از چند گاهی سخنانی در کشور شنیده می‌شود که تا کی می‌خواهیم با دنیا دائماً در مبارزه و تقابل باشیم؟ برای پاسخ به این سؤال ابتدا باید دید که منظور از دنیا چه کسانی هستند؟ اگر منظور کشورهایی‌اند که هدف خود را نابودی انقلاب اسلامی نمی‌دانند به جرأت می‌توان گفت که در کشور هیچ کسی نیست که مخالف ارتباط و تعامل سازنده با آن‌ها باشد. اما اگر منظور کشورهایی مثل آمریکا هستند که تا عقب‌نشینی ما از همه‌ی ارزش‌ها و اهدافمان دست از مبارزه با ما برنمی‌دارند و با هر گام عقب‌نشینی ما جری‌تر می‌شوند، بدیهی است که همانطور که گفته شد باید به پشتوانه‌ی عقل و دین با تمام توان از خود دفاع کنیم و ذره‌ای عقب نشینی نکنیم که تجربه نشان داده است که آغاز عقب‌نشینی در برابر آمریکا و دنباله‌روهایش شاید با ما باشد اما توقف آن دیگر با ما نیست و پایانی جز دست‌کشیدن از تمام اهدافمان نمی‌توان برای آن متصور شد.«فلا تَهِنوا و تَدعوا اِلَی السَّلم و اَنتمُ الاَعلَون و الله مَعَکُم»(محمد/35)سست نشوید و به سازش دعوت نکنید که شما برترید و خدا با شماست.