آغاز فصل کَره‌گیری!

کم‌کم دارد گوشه پتوها کنار می‌رود و صورت‌های گل‌انداخته‌شان از زیر پتوهای گرم‌ونرم پیدا می‌شود. دو ماه تمام در ساحل عافیت لمیدند و گهگاه بنزینی در آتشِ خیابان‌ها ریختند و حالا فصلِ کره‌گیری فرارسیده. لباس سوپرمن پوشیده‌اند و به‌عنوان ناجی وارد صحنه شده‌اند. از «آشتی ملی» و «گفتگو» و «پایان چرخه خشونت» حرف می‌زنند. گوشه‌نشین‌های دورانِ آشوب دارند کم‌کم میان‌داریِ دوران پسا آشوب را دست می‌گیرند. این کره‌گیران سیاسی البته همه شبیه هم نیستند. تکثر عجیبی دارند. گستره طیفشان از اعضای کابینه حسن روحانی و تئوریسین‌های جریان اصلاحات هست تا وزیر دولت فعلی و رئیس مجلس انقلابی. همه بعد از سکوتی طولانی، از لانه‌هایشان بیرون آمده‌اند، لات‌های کوچه خلوت شده‌اند و درباره ایرانِ پسا آشوب تز می‌دهند. آشوب‌های خیابانی برای آن‌ها موهبتی است که یا از نظام باج سیاسی بگیرند و یا در هیاهوی رسانه‌ای و ملغمه مطالباتِ رنگارنگ، با سبد پوپولیسم برای خودشان هوادار جمع کنند تا شاید در یک انتخابات به کارشان بیاید و چشمشان به جمال صندلی ریاست روشن شود. بعضی‌هایشان در روزهای اول با حرف‌ها و یا احیاناً با سکوتشان این آتش را شعله‌ور کردند و حالا به‌نظام انذار می‌دهند که اگر ما را به رسمیت نشناسی و باج سیاسی به ما ندهی، خیابان برایت جهنم خواهد بود. با مواضعشان گرایِ مرگِ بهترین جوانان این مملکت را به فاشیست‌های کف خیابان داده‌اند و حالا خیال دارند روی خونِ آن جوانان صندلی بگذارند و مشغول گفتگو شوند. این وسط خوب بلدند از حزب‌اللهی‌هایی که تشنه گفتگو هستند هم سواری بگیرند. نمونه‌اش، برنامه تلویزیونی‌ای که به سعید شریعتی یا همان روابط‌عمومی داعش در تهران، تریبون انحصاری دادن تا او روی آنتن باد به غبغب بیندازد و کره‌گیری از آشوب را آغاز کند و برای نظام شاخ‌وشانه بکشد. همان کسی که هنوز چند ساعت از فاجعه شاه‌چراغ نگذشته، فریاد «کار خودشونه» سر داد و عملاً داعش را تطهیر کرد. خلاصه کنش این افراد، گروگان‌گیریِ امنیت به نفع مقاصد سیاسی‌شان است. کره‌گیرانِ اصولگرا و به‌اصطلاح انقلابی اما روششان جور دیگری است. برای آن‌ها آشوب، فرصتی است تا از خودشان تصویری متفاوت از کلیت نظام بسازند و این تلقی را در افکار عمومی تثبیت کنند که «من با این‌ها فرق دارم». دو ماهِ تمام جوانان بی‌ادعا و گمنامِ بسیجی در کف خیابان با تکفیری‌های سکولار پنجه در پنجه انداختند و حالا سوپرمن ماجرا باقرِ قالیباف شده و «اصلاحاتِ نوین»اش. کتک و فحشِ کف میدان نصیب کسان دیگری شده و حالا قالیباف دارد کره‌ی آن هزینه‌ها را ماهرانه می‌گیرد. دارد بی‌توجه به آن‌ها که هزینه واقعی دادند، ایده‌های خودش را توی این بازارِ آشوب، غالب می‌کند و خودش را تنها عاقلِ نظام معرفی می‌کند. عزت‌الله ضرغامی هم رسماً سمپاتِ معترضان در هیئت دولتِ ابراهیم رئیسی است و این سمپاتی البته که از روی اعتقاد نیست. ضرغامی در زندگی‌اش به هیچ‌چیز اعتقاد نداشته. او چه دیروز، چه امروز، بنده‌ی دیده‌شدن است و حالا هم با اعلام مواضع صورتی و نایس، دارد کره‌ی سیاسیِ این آشوب را برای خودش می‌گیرد. او پوپولیست است و پوپولیست‌ها موجودات خطرناکی هستند؛ چون حد و مرز ندارند. می‌توانند برای رسیدن به مقصودشان هر کاری بکنند. حالا می‌خواهد اعلام مواضع جنجالی باشد یا نادیده‌گرفتن امینت ملی و با حتی لخت شدن. پوپولیست جماعت در ازای دیده‌شدن هیچ ابایی از هیچ‌کدام از این کارها ندارد و عزت‌الله ضرغامی چنین موجودی است. کره‌گیری از آشوب البته اتفاق جدیدی در تاریخ سیاسی ایران نیست. تیرماه سال 78، کره‌گیران سیاسی ازیک‌طرف دانشجوها را تحریک به اعتراض رادیکال خیابانی می‌کردند و از طرف دیگر در لباسِ حکومت فرمان سرکوب می‌دادند. بعد هم در آخر ماجرا به‌عنوان ناجی وارد ماجرا می‌شدند و از ماستِ آشوب، کره سیاسی خود را می‌گرفتند. از پایین فشار می‌آوردند تا آشوب و التهابات خیابان را به‌عنوان اهرم فشار در چانه‌زنی‌های سیاسی‌شان استفاده کنند. در سال هشتاد و هشت هم پای این افراد وسط بود. همان‌ها که با موضع‌گیری‌های شیطنت‌آمیز و البته گاه با سکوت معنادار، خیابان‌ها را ماه‌ها به التهاب کشاندند و بعد از پایان عمرِ رادیکالیسمِ خیابانی، حرف از آشتی ملی زدند و به این بهانه سهم بیشتری از زمین‌ بازی سیاست در ایران خواستند. خواسته‌ای که محقق شد و ضعیف‌ترین دولت‌های تاریخِ جمهوری اسلامی به‌عنوان حقِ حسابِ کره‌گیران در سال 92 به آن‌ها داده شد. البته در هشتاد و هشت کره‌گیرانِ اصولگرا هم کم نبودند. همان‌ها که پس از آشوب، چهره عوض کردند و برای پرکردن سبد رأی‌شان، حاضر شدند توی مناظرات یار کمکیِ حسن روحانی باشند. حالا هم در آغازِ فصل جدید کره‌گیری همان نام‌های تکراری دوباره سر زبان‌هاست. همان‌ همیشگی‌ها دوباره در صفِ باج‌گیری سیاسی یا فرصت‌طلبی پوپولیستی ایستاده‌اند و دارند امنیت ملی را با امنیت حزبی‌شان طاق می‌زنند. قصه همان قصه است و ماجرا همان ماجرا.علی آبکار