از همه‌جا تاریکی می‌بارید ( اما )

هوا کِدِر بود و از قلب‌های آدم‌ها، بی‌حوصلگی می‌بارید زیرا جَو، جَوِ بی‌حوصلگی بود. از غروب بود که یک موجِ کَم‌جان، ابرها را به شهر کشانده بود و این شد که آفتاب را وادار کرد تا زودتر از موعد از زمین خداحافظی کند. هوا که ابری می‌شود، آدم‌ها دیگر آن دل و دماغِ قبل از آن حالت را ندارند؛ یک عادتِ قدیمی که در ناخودآگاهِ ما کاشته شده: وقتی ابرها را در آسمان دیدی، از هرکاری که به آن مشغولی، دست بکش و برو سمت خانه‌ات؛ آسمانِ ابری یعنی یک فنجان چاییِ پررنگ در کنارِ یک نخ سیگارِ ترجیحاً کلفت، درحالیکه با شُورت و تاپ، در بالکنِ رو به باغچه و یا تِراسِ طبقه‌ی چهارم لَم بدهی و به هیچ‌چیز فکر نکنی: همان نقطه‌ی کورِ انتهای افق. چند ساعت قبل، قبل از این واقعه‌ی معمولی، ابرها بی‌مَلات بودند. ناشی‌ترینِ آدم‌ها، یعنی یک نفر مانند من نیز می‌توانست به راحتی حدس بزند که از باران خبری نیست. تابستان بود که هوا ابری شد. آدم‌های شهر خوشحال بودند. مرداد بود و با وجود گرمای تهوع‌آور، هیچکدام از مردم، گِله‌ای از این شرایط نکرد: هیچ رئیسی، با دلایل مسخره‌ای که به آن عادت کرده بود، با زیر-دستش بد تا نمی‌کرد. هیچ کاسبی، به دلیل گرمازدگی، با مشتریان رفتاری طلبکارانه نداشت. باجه‌دارهای بانک، از خراب بودنِ کولر شکایتی نکردند و درعوض به ارباب-رجوع‌ها شربتِ زعفران و خاکشیر تعارف می‌کردند. یک جور خوشحالیِ بی‌دلیل و واسطه، در هوای شهر نفوذ کرده و بدون تبعیض، لب‌های تک تکِ اهالی را به خنده گول زده بود. خشک‌ترین آدم‌ها نیز لطیفه‌های بانمک و بی‌نمکی را که در کلِ طولِ عمرشان شنیده و اَزبَر کرده بودند، بلند بلند برای یکدیگر تعریف می‌کردند و در کافه‌ی مرکزی، جایی برای نشستن پیدا نمی‌شد. صدای خنده، آن‌قدر به جان‌شان می‌نشست که صاحب کافه دلش نمی‌آمد از این موجوداتِ سَرخوش، بابت این مزاحمت، ریالی پول بگیرد. دوستانی که سال‌ها از یکدیگر بی‌خبر بودند، اتفاقی، در جایی غیرقابل پیش‌بینی، همدیگر را ملاقات می‌کردند و از خاطرات شیرین کودکی، خنده‌دار‌ترین‌شان را برای وقت‌گذرانی انتخاب می‌کردند. آنهایی که فردا موعدِ اقساط‌شان بود، بیخیال به اخطارِ بانک، چند قهوه‌ی سنگین، پشت‌سر هم سفارش می‌دادند. آنهایی که تنها بودند، غصه‌ی تنهایی‌شان را نمی‌خوردند و تخته‌نَرد به زیر بغل، کُنجی از آب‌نمای میدان را انتخاب کرده و به انتظارِ یک حریفِ فرضیِ خوش‌مَشرب، سیگار دود می‌کردند. ورزشکارها، بی‌اعتنا به برنامه‌ی ورزشیِ سِفت و سخت‌شان، غذاهای چرب را دولُپی می‌بلعیدند.عقربه‌های ساعت، صبح را به ظهر و آن را به غروب می‌چسباند. روز با ملایمت از کنار اهالی می‌گذشت و کسی حواسش به آن بالاها نبود. هیچکس متوجه نسیمی که مهمان‌های ناخوانده را به آسمانِ بالای سرشان دعوت کرده بود نشد. شاید هم یک آدمِ ریزبین متوجهش شد اما به روی خود نیاورد و کسی را درجریان قرار نداد. احتمالا آن را به حسابِ جزییاتِ اتفاقی که از ملزومات این میهمانی است، گذاشته بود و شاید... هرچه بود، کسی این ماجرا را جدی نگرفت و آن‌قدر غرقِ استفاده از لحظه به لحظه‌ی این روزِ زیبا شده بود که دلش نمی‌آمد حتی یک ثانیه از آن را از دست بدهد؛ انگار که آن روز، همان روزِ زندگی‌ست که اهلِ دل‌ها وعده‌اش را داده بودند؛ همان روزِ خوبی که قرار بود ( روزی ) از راه برسد. آفتاب به مرور کمرنگ می‌شد و حرارتی که در زمین حاکم بود، جای خود را به یک خُنکیِ مطبوع می‌داد و همچنان به تعدادِ میهمانان افزوده می‌شد. هرکسی که زیر این بارشِ، به صحبت نشسته بود، دلش نمی‌آمد خودش تنها مصرف کننده باشد پس تلفن همراهش را برمی‌داشت و شماره‌ی دوستانِ نزدیکش را می‌گرفت و از طرف خود، آنها را نیز دعوت می‌کرد. همه مَسخِ این خوشحالی و نسیم نیز کار خود را می‌کرد. در این بین، شخصی، چند ساعت آن‌وَرتر، چراغ خوابِ بنفشِ خود را روشن می‌کند و در حالیکه نسبت به تماس‌های از‌-دست‌-رفته‌‌اش بی‌تفاوت است، دست‌هایش را داخل جیبِ شلوارِ جین‌اش فرو می‌کند و می‌خندد.