به مقصد نرسیده ها...

آخرین باری که خودم رو برای یک ارائه آماده میکردم متوجه شدم همه دانسته ها و آموزش هایی که در گذشته بدست آورده بودم قطعی نیستند و نمی توانند عمومیت داشته باشند.اون روزها تب مدل های کسب و کار بسیار برای استارت آپ ها داغ بود اما هیچکدام از این مدل ها برای همه شرایط کارا نبودند ... یا مباحث مربوط به هوش تجاری، کدام الگو به طور قطعی برای کسب و کار مناسب است؟ این روزها آموزش از طریق رسانه های دیجیتال همه زندگی ما را فرا گرفته است، از درمان خانگی تا بدست آوردن یک مهارت شغلی جدید. اما تحقیقات دانشگاهی نشان میدهد آموزش الکترونیک غیر رسمی یا همون اموزش ناخواسته یا ناخوداگاه تاثیر بیشتری در یادگیری ما دارد، در واقع آموزش در محیط دیجیتال هم در خارج از زمانی که شما وقت خود را به آموزش اختصاص داده اید اتفاق میافتد و از این موارد عدم قطعیت بسیار میتوان یافت...در حالی که با سردرگمی به دنبال موضوعی برای ارائه آماده بودم با بیتی از سعدی مواجه شدم:« به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم». انگار سعدی داشت امیدوارم میکرد به تلاش دوباره و امیدوار بودن. موضوعی که بعد از تلاش دوباره متوجهش شدم این بود که من داشتم تلاش میکردم و این که چطور روزهام به سرعت به سمت روز ارائه سپری میشدند رو حس میکردم. موضوعی که خیلی وقتها بدلیل ایده آل گرایی درونی و بیزاری از روزمرگی، در قالب نگرانی با آن دست و پنجه نرم میکنیم. سعدی در قرن بیست ویکم! شاید با خودتان فکر کنید باید عملکرد پیشینیان ما بی نتیجه بوده باشد. اما ما به دنبال همان نسل هستیم و اختراعات و کشف های مداوم، ما را در رقابت موجودات دیگر به فرمانروای هستی تبدیل کرده. پرسش اینجاست که برتری ما نسبت به سایر موجودات در چه بوده؟بیاید از روز یکم شروع کنیم، اگر بیگ بنگ پیش نمیامد، و آن انفجار زمینه نابودی نسل دایناسورها را فراهم نمیکرد به احتمال فراوان ما الان فرمانروا نبودیم و کره زمین بین چند حکومت فرمانروایی دایناسورها تقسیم شده بود. شاید فکر کنید علاوه بر این فرق ما در ایجاد و امکان تعامل اجتماعی است و این تعامل ما باهم بوده که بعد از این اتفاق تبدیل به فرمانروای زمین شده ایم اما اگر جنگهای پیاپی و نسل کشی هایی که در نسل های مختلف در بین خود انسانها رخ داده است را هم در نظر نگیریم، چیزهای کوچکی و متهیر کننده ای مثل ساختار کندوسازی زنبورها و کار گروهی مورچه ها، نشان میدهد که در کار گروهی هم برنده مطلق ما نیستیم. فرق ما در قدرت فکر و چهارچوب ذهنی است که میتوانیم به ازای هر نفر آنرا به گونه ای متفاوت تخریب کنیم. انسان های متفاوت با باورهای متفاوت.یک میمون را در نظر بگیرید وقتی با موز مواجه میشود به حق مالکیت آن فکر نخواهد کرد و بلادرنگ آنرا برخواهد داشت. یا هیچ فیلی نیست که وقتی بعد از مسیر طولانی به آبشار میرسد با خود بگوید عجب آبشار زیبایی و چه آب زلالی و عکس یادگاری بیاندازد.بشر تنها موجودی است که قدرت انکار و نپذیرفتن واقعیت را دارد. یک سگ گرسنه ادا در نمی آورد که گوشت درون بشقاب، اشتهایش را بر نمی انگیزد. یک گربه وقتی جلو در خانه، زیر باران مانده خجالت نمی کشد یا مراعات پای خیس خود را نمی کند .تفاوت ما در باورهای متفاوت و خلق تصوراتمان است، اگر هر انسانی را به دو نیم کنید حقوقش را پیدا نمی کنید اما سازمان های بسیاری حول خلق مفهوم حقوق بشر شکل گرفته اند. اگر بخواهیم بهتر فکر کنیم باید چهارچوب ذهنی خودمان را تخریب کنیم و البته همین موضوع بسیاری از اوقات ما را به مسیر اشتباه نیز می برد. تا بحال دقت کردید در هفته سلامت چه برنامه هایی از تلویزیون پخش میشوند؟روز اول در مورد بیماری های عروقی، روز دوم در مورد بیماری های خاص ... روز هفتم مرگ و میر ناشی از آلودگی هوا!من فکر میکنم بسیاری از اوقات در برابر مشکلات اینطور فکر میکنیم.خوب ببینید! نظام درمانی حتی در توسعه یافته ترین کشورها نیز دچار چالش است زیرا مبنای خدمات درمانی بر پایه بیماری ها صورت گرفته و نه انسان ها. این ما انسان ها هستیم که قادریم میل و احساسات مان را نادیده بگیریم. ما مدام خودمان را در وضعیت های ناشناخته قرار می دهیم و با آنکه گاهی میدانیم به بیراهه خواهیم رفت سعی در انکار واقعیت داریم.انسان میخواهد به حقایق ازلی و ابدی دست پیدا کند و یک نظام هستی شناختی برای خود متصور شود، از سوی دیگر همین انسان متوجه میشود رسیدن به چنین نظامی ممکن نیست. ابزوردیسم واکنشی به این نیاز و فقدانِ پس از آن است. آثار ابزورد تلاش میکنند به مخاطب نشان دهند که تمام نظامهای معنایی و هستی شناختی شکسته شده اند، خبری از حقیقت مطلق نیست، بدون آن هم نمیشود زندگی کرد. این هفته کامل به خاطر من مانده است، همه دقایق و روزها چرا که من بدون اینکه متوجه موضوع باشم زمان را در کنترل خود گرفته بودم. واقعیت همینه که وقتی تلاش میکنیم عادتی رو به خودمون کم یا اضافه کنیم در مسیر ایجاد چالش هستیم در واقع معنی وجودی خودمان را زندگی کرده ایم. چالش رسیدن به موضوعی یا عادتی باعث میشه احساس بهتری نسبت به خودمون و دنیای پیرامون داشته باشیم.در واقع حق با سعدی بود و به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل است.