چند ساعت متفاوت

- چی میشد اگه فردا یا می‌اومد یا می‌رفت؟ هی میاد، هی میره!بیدار شد. باز همان خواب همیشگی این شبا رو دیده بود. هوشیاریش کامل شد. چند دقیقه دیگه هم آلارم گوشیش در میاد. قبل اینکه آلارم گوشیش سر و صدا کنه، از تنظیم خارجش کرد تا گوشی بیدار نشه! مثلاً قراره که گوشی اینو بیدار کنه، نه این اونو! عجب روزگاری شده! دیگه باید بیدار شه تا صبحونه‌شو بخوره و راه بیوفته بره سر کار. ستون فقراتشو بالا آورد. تا اومد وایسه سرش اون وری افتاد رو تخت. سنگین‌ترین وزنه همین بلند کردن خودت از تختخوابه بعد بیدار شدن! با حرکت دو ضرب هم پیشش کم میاری! با یک حرکت چند ضرب خودشو از تخت بلند کرد. انرژی زیادی ازش گرفت! سر و صورتشو شست، صبحونه رو آماده کرد و مشغول خوردن شد که صدای انفجار مهیبی باعث شد سرشو بچرخونه ببینه از کجا میاد. خوب، معلومه از تلویزیون؛ مثل همیشه روشن مونده. داشت خبر تخریب یک ساختمون قدیمی رو نشون می‌داد.- کاش یه مهندس تخریبی بیاد، زندگیمو تخریب کنه، از نو بسازه!از زندگیش ناامید نبود. همیشه امیدوار بود یه روز جدید داشته باشه. برنامه امروزشو یه مروری کرد. رسید به آخرای شب که باید بخوابه!- ای بابا! باز روز از نو!از خونه بیرون اومد. پیاده‌رو منتظر بود تا تاکسی گیر بیاد بره سر کار. بعد از چند دقیقه سوار یه تاکسی شد و مثل همیشه، عقب، وسط نشست که دو نفر چاق اونو تحت فشار گذاشتن تا مجبور شه گردنشو یه کم بده جلو. اونا هم قصدی ندارن خوب! آناتومی بدنشون اینجوری اقتضاء می‌کنه! میون راه صدای مهیب انفجار از رادیوی تاکسی بلند شد؛ باز یه ساختمون رو تخریب کردن. امکان واکنش براش نبود! فکر کرد که نکنه امروز روز تخریب ساختمونای قدیمی باشه!هشت ساعت کاریش پشت میز، جلوی پی‌سی می‌نشست. این روزا پرونده‌های مالی، روی میزش تلنبار بودن و فرصت کمی برای استراحت ممکن بود. گاهی سرشو از میون پرونده‌ها بالا می‌آورد تا نفسی تازه کنه!- ورشکست بشی هی...زبونشو گاز گرفت! یاد بدهی، قسط وام، اجاره‌خونه، قبوض، بسته‌های اینترنت!... افتاد. حوصله نداشت میون این تسویه‌حساب‌ها دنبال کار هم باشه.بهترین همکارش تو شرکت، آبدارچی شرکته. باهاش می‌تونس راحت صحبت و شوخی کنه. بقیه همکاراش خوش‌صحبت و خوش‌رفتار نبودن؛ نمی‌دونس چرا. می‌خواست فضای کاری یه کم لطیف باشه. هر روز باید می‌اومد شرکت و فضای کاری خشک رو تجربه کنه. رئیس و مدیر عامل شرکت هم که همش به فکر پیشرفت مالی شرکت بودن و پیشرفت معنوی براشون اهمیت نداشت. وقتی اوضاع رو می‌دید، می‌ترسید که آبدارچی شرکت رو اخراج کنن و یکی رو به جاش بیارن که با حساب و کتاب چای خشک مصرف کنه! چرا آخه؟ تسویه‌حساب‌ها هم به او اجازه نمی‌داد به سمت استعفا بره!از سر کار که می‌اومد خونه، برای بعدش برنامه درستی نداشت. برنامه می‌چیدها! ولی کنسل می‌شد. دوست و آشنا داشت ولی اکثرشون درگیر اضافه‌کاری و بچه‌داری و بدهی و... بودن. اونا هم که وقت داشتن اونو می‌پیچوندن؛ نمی‌دونس چرا. تو شبکه اجتماعی همه پستاش رو لایک می‌کردن، ولی وقتی می‌خواست تو واقعیت هم لایک اونا رو ببینه و باهاشون خوش بگذرونه... گاهی وسوسه می‌شد بلاکشون کنه. اگه این کارو می‌کرد تو شبکه اجتماعی هم تنها می‌موند! همین لایک کردنشون هم غنیمته باز از دوستی اینا!بهترین کار رو بعد از ظهر انجام داد؛ رفت سالن ورزشی واسه تماشای بازی. تو ورزش مهارت نداشت ولی از تماشای بازی لذت می‌برد. بازی‌ها رو تحلیل می‌کرد، واسه تیم‌های محبوبش اَرِنج می‌ریخت، تو گروه‌های هواداری عضو بود... بعد از اینکه بازی تموم شد، بازار رفت تا برای مادرش هدیه‌ای بخره. هر روز به دیدن مادرش می‌رفت و هر روز هم یه بهونه‌ای داشت. یه روز هدیه می‌خرید، یه روز به رستوران دعوت می‌کرد، یه روز هم که اونو می‌برد پیش دوستای قدیمیش و فامیلا... ازش می‌پرسیدی بهترین دوستاتو اسم ببر، حتماً مادرش رو هم میگفت. می‌تونس به دوستیش اعتماد کنه.بعد یه روز دیگه سرشو گذاشت بالش و به خواب رفت. قبل از اینکه بخوابه آرزو کرد که فردا یا بیاد یا بره، هی نیاد، بره! یه فردای جدید می‌خواست. البته دوست داشت که از فرداهاش هیچوقت آبدارچی شرکت، تماشای بازی ورزشی و مادرش حذف نشن. براش چند ساعت متفاوت می‌سازن.