دولت بهار

بهار، اولین فصل از فصل‌های چهارگانه سال است. این فصل با رسیدن خورشید به نقطه اعتدال بهاری شروع می‌شود. بهار، روحی دوباره در کالبد بی ­جان و افسرده طبیعت می­ دمد. در این فصل با رویش گل­ ها و گیاهان، سرسبزی و خرمی، سراسر طبیعت را فرا می ­گیرد .بدیهی است زمین، علاوه بر حیات و مرگ ظاهری، زندگی و مرگ معنوی نیز دارد. مرگ معنوی زمین وقتی است که ظلم، جهل، کفر و نفاق جهان را فراگیرد و حیات معنوی زمین هم زمانی است که اثری از ظلم و جهل نباشد و این امر با ظهور پربرکت مهدی موعود(عج) و قیام آن ذخیره الهی تحقق می ­یابد. با آمدن آن­ حضرت(عج) دل­ های مرده و ستم­دیده، جان می­ یابند؛ به همین دلیل در احادیث شیعه، از آن­ حضرت(عج) به عنوان «ربیع الأنام و نضره الایام؛ بهار مردمان و شادی روزگاران» یاد شده است. این تشبیه انسان را به مفاهیم والایی متوجه می ­کند. همان طوری که بهار موجب احیای طبیعت می ­شود ظهور امام زمان(عج) نیز جان­ های مرده را زنده می­ کند.آن حضرت(عج) جامعه را که در اثر ظلم و فساد مرده است، زنده نموده و اجتماع فاسد را به جامعه ­ای صالح تبدیل می­ کند. بهار وجود امام زمان(عج) بعد از تحمل سختی­ های زمستان سرد فرا می­ رسد. زمانی که بسیاری از مردم مومن و مستضعف از ظلم­ ها، فتنه­ ها و پلیدی ­ها در رنج، عذاب و سختی هستند؛ ایشان می ­آیند و آرامش، آسایش و زندگی زیبا را برای انسان ­ها به ارمغان می­ آورند.در روایات رسیده از معصومین(ع) جامعه مهدوی و حكومت عدل امام مهدی(عج) دوره هماهنگی همه اجزای حیات اعم از زمین و آسمان توصیف شده ‌است. در آن دوره آسمان نعمت‌های خود را فرو می‌ریزد و زمین، این نعمت‌ها را جذب کرده و در مسیر رشد حیات و طراوات انسان‌ها قرار می‌دهد.در زیارت نامه حضرت مهدی(عج) ‌آن حضرت به باران بهاری كه ثمربخشی بسیاری دارد، تشبیه شده است. نورملكوتی و جلوه ایزدی پروردگار با نشاط خاصی قلب‌های پژمرده را كه به واسطه گناه افسرده شده‌اند حیات می‌بخشد. اگر فصل بهار را زمان رویش گل ­ها و گیاهان بدانیم، روز ظهور، اوج رویش زیبایی­ های اخلاقی خواهد بود.بهار وجود امام زمان(عج) بعد از یلدای طولانی تاریکی­ ها و زمستان سخت فتنه ها فرا می­­ رسد و این معنای واقعی دعای تحویل سال است که در زمان ظهور امام زمان(عج) تحقق می­ یابد. در زمان ظهور علاوه بر دگرگونی در طبیعت، شاهد دگرگونی در رفتار انسان­ ها نیز خواهیم بود. یکی از آثار مهم ظهور امام زمان(عج) هدایت و راهنمایی انسان‌ها از بالقوه بودن به بالفعل شدن است. همان‌طور که بهار، طبیعت را زنده می ­کند آن حضرت(عج) نیز دگرگونی در جان انسان­ ها پدید می­ آورد و با هدایت بشریت به سمت معنویت و حقیقت، دل ­های بندگان را به نور هدایت و بصیرت زنده می ­کند. هنگام ظهور، مردم هدایت ‌شده و راه صحیح رسیدن به حق را پیدا می‌کنند. اختلافات شخصی، خانوادگی، نژادی، قومی، دینی و سیاسی در زمان ظهور برچیده می­ شوند و بشر با نور ایمان، به حیاتی نوین دست می­ یابد و زندگی مسالمت‌آمیزی را تجربه می‌نماید.از دوران ظهور حضرت مهدی (عج)، به بهار علم و دانایی نیز تعبیر شده است. بر اساس روایات اسلامی در آن زمان، با رهبری آن­ حضرت(عج) انسان­ ها به کمال عقلی می‌رسند و بدین ترتیب رشد سریعی در عقل و علم انسان­ ها پدیدار می ­شود. زنده شدن فکرها و بارور شدن اندیشه­ ها وجه دیگری از تشبیه ظهور به بهار طبیعت است.فصل زیبا و دلنواز بهار علاوه بر زیبایی های بی­کرانش، فصل تعادل روز و شب و تعادل آب و هواست. در حالی که در زمستان، شب­ ها طولانی و روزها کوتاه و در تابستان، روزها طولانی و شب­ها کوتاه است، در فصل زیبای بهار شب و روز تقریباً یکسانند. هوا نه گرم است و نه سرد؛ بلکه دل ­انگیز و نشاط­آور است. این تعادل که در ظاهر طبیعت نمایان می ­شود برای انسان­ ها خوشایند و مفرح می­ باشد. با آمدن منجی عالم بشریت نیز، تعادل حقیقی در جهان برقرار می شود.در هنگامۀ ظهور و با برقراری عدالت اجتماعی، فضای دوستی، برادری، مهرورزی و همیاری در همۀ گیتی گسترش می­ یابد. تعادل و توازن در کل جامعه بشری برقرار می­ شود، دیگر غنی بر فقیر فخر نمی­ فروشد.یکی از بارزترین نعمت­ های الهی، فصل زیبا و سرسبز بهار است. با وزیدن نسیم بهاری، انواع گیاهان معطر و خوش­ منظر، جوانه می­ زنند و اقسام گل­ ها و لاله­ های شاداب، شکوفا می ­شوند. درختان خشکیده، سرزنده ­شده و میوه­ های گوناگون را به انسان­ ها هدیه می­ دهند. فصل بهار فصل وفور نعمت و باران­ های رحمت الهی است. ظهور امام زمان(عج) نیز سرآغاز سرازیری نعمت­ ها، برکات و رحمت­ های خاص الهی است به گونه ­ای که برکات الهی از زمین و آسمان برای انسان­ ها مهیا می­ شود.امام علی(ع) در این باره فرمودند: «لَوْ قَدْ قامَ قائِمُنا لاَنْزَلَتِ السَّماءُ قَطْرَها، وَ لاَخْرَجَتِ الاَرضَ نَباتَها...؛ اگر قائم ما قیام کند، آسمان بارانش را نازل می ­کند و زمین گیاهان خویش را بیرون نماید...»(بحار الانوار، ج10، ص104)