دلم ببخشید، نمیخاستم ولی اینجوری شد

میدونم دلتنگی دلیل خوبی برای تکرار کردن یه اشتباه نیست ولی واقعا دلم تنگ شده... دلم تنگ شده و میدونم هر کاری که کنم اخرش خودمو کوچیک کردم و بس. نمیدونم چرا هر از گاهی فکرش عجیب میفته تو سرم و اینقدر نگرانش میشم. نمیدونم چرا یه روزایی دلتنگی وجودم عجیب عود میکنه و گند میزنه به حال خوبم.دیشب دوباره یادش افتادم و میدونستم اگه ننویسم دوباره خریت میکنم و بش پیام میدم. اون موقع معلوم نیست جوابمو بده یا نه. اصلا معلوم نیست مثل سه ماه قبل تنها باشه یا نه و همه این نه ها دلمو میسوزوند. با خودم فکر کردم شاید اونم مثل من همین حس رو داره و غرور هر دومون باعث این فاصله شده ولی بعدش فکر کردم که بش فرصت اخرو دادم برای برگشتن و خودش نخاست. با خودم گفقتم حق داشته بلایی رو سرت بیاره که خودت سرش آوردی مگه توام از اسفند تا اردبیهشت پیاماشو جواب دادی که اون بخاد الان تلافی نکنه. مگه تو نبودی که بعد چهار ماه بش دروغ گفتی که با کسی هستی و پیاماتو پاک کنه و پیام نده. یادته اونروز چقدر میگفت ناراحت شده ...که اومده خبر خوش بده ولی الان نمیدونه چی بگه و رفت. اره همه اینا خودت بودی...تو برای خودت و دل خودت از اون دل کندی و به اون حق انتخاب ندادی پس الان و اینروزا برات عین عدالته. ولی مگه اون از حق های قبلیش استفاده کرده بود که اینبارم دلخوش باشی به بودنش و بزاری عادت بودنش تموم وجودتو بگیره. مگه اون موقع فکر نمیکردی این بودن، مثل سرطان تموم وجودتو میگیره و باید قبل هر کاری وجودتو از توده های دوست داشتنش پاک کنی. اصلا چرا وقتی گفتی شوهر کردم پا پیچت نشد؟ چرا شد یادمه که شد. همون روز دوباره خاهش کرد عکسشو نشونش بدم... حتی التماس کرد ولی دوباره جوابشو ندادم...ولی میتونست بیشتر پا پیچ بشه و نشد.الان میدونم منم اندازه تو مقصر بودم. تو حتی تو بهترین روزای زندگیتم درد نبودن منو داشتی و من بت فرصت دادم که بفهمی بدون منم میتونی... اینکه نبودنم اینقدر درد ناک نیست که نشه تحمل کرد و به خاطر همین تونستی منو از خودت برونی. ولی من چی؟ درست همون لحظه ای که انتظار داشتم همه چیز تموم شده باشه، شروع شد و این احساس که کاش بودی منو هر روز اروم تر و خاموش تر میکنه. دیشب یهویی یاد ترم اول و کلاس زبان عمومی افتادم. همونجایی که از لیلا پرسیدم اسمت چیه و یه جورایی به دلم افتاد که این اسم در اینده خیلی تو مغزم تکرار میشه. یاد روزی که میگفتی وسط حرف زدن با تو گذاشتم رفتم چون حوصلم سر رفته بود و یادم رفته بود مخاطب حرفات منم نه صبا که کنارمه. میگفتی خیلی بت برخوده و من اصلا یادم نمیومد چه روزیو میگی... اصلا اون موقع تویی برای من وجود نداشت که بخام حوصلشو داشته باشم و حواسم بش باشه. ولی الان که نیستی چی؟ چرا اینقدر حواسم به تویی که نیستی هست. به این که تو زمستون سرما نخوری و غذات خوب باشه. به اینکه دلت برا منم تنگ میشه یا نه.دلم برای خودم میسوزه. دلم میسوزه که اینقدر اذیتش میکنم. به اینکه بعد رفتنت دیگه اون دختر باهوشی نیستم که بتونم هر کاریو کنم و دلم خوش باشه به تشویقات. یادمه یه روز پییش دکتر ح لیلا از دختری میگفت که یه ساعته کار چند هفته بقیه رو انجام میده و مونده بود چطور اینقدر راحت کارامو پیش می برم. اون و دکتر ح که نمیدونستن دلم خوشه به تویی که بعد اعلام نمرات دکتر ح و ماکس شدن من از سر کلاس، بیرون میزنی. اونا که دلخوشی منو بعد دیدن شمارت رو گوشیم ندیده بودن که بخاد بفهمن انگیزمو از تو دارم و نه از چیز دیگه ای. دلم میخاست دوباره اونروز تکرار شه و بیرون کلاس با خ ای حرف بزنم که میخاسته اولین نفر بم بگه افرین که ماکس شدم. به اینکه دوباره صبا چپ چپ نگاه کنه و دوستش بپره وسط حرف زدنمون. اره من همه اینا رو دوست دارم و روم نمیشه به دلم بگم دیر شده.مدام این فکر که اگه دروغ نمیگفتم و خودم کاری نمیکردم که نباشی، چی میشد توی سرم میاد و جوابی به جز همه چی درست میشه براش ندارم. یعنی چی همه چی درست میشه. یعنی ممکنه تواز اون سر دنیا برگردی و دوباره سر راه هم قرار بگیریم. که دوباره عاشق نه ولی دوست بمونیم. من دلم میخاد دوست باشیم مثل چهارسال قبل... مثل سه سال قبل و مثل دوسال قبل نه چیز دیگه. نمیخام اینقدر با تویی که بند بند احساستو حفظم غریبه باشم که نتونم جواب دلتنگیمو به دلم بدم. البته از کجا معلوم که هنوز همون ادم قبلی باشی و بتونم دوست داشته باشم یا از کجا معلوم که بخای دوست داشته باشم و کسی رو جای من نیورده باشی؟همه اینا دارن اذیتم میکنن و نمیدونی تویی که باعث ارامشم بودی حالا چه درد بزرگی شدی برام. نمیدونی چقدر سخته از خدا بخام که تو ام دلت برام تنگ بشه و غرورت اجازه نده به هردومون فرصت برگشتو بدی. نمیدونی چقدر صبر کردن برای دختری که سریع به خاسته هاش میرسیده سخته و چقدر فکر تو میتونه داغونم کنه.نمیخاستم مخاطب نوشته ام تو باشی ولی بازم شدی. اولاش سوم شخص بودی ولی دوباره مخاطبم شدی...از کجا معلوم شاید تو ام تو دلت یواشکی با من حرف میزنی و مخاطب حرفای دلت من باشم... ای کاش اینجوری باشه...ای کاش هنوز دلت با دلم رفیق باشه.پ1: این نوشته رو دیروز بعد بالا زدن احساسم نوشتمش و نمیدونم باید به حساب خریت بذارمش یا حقیقتی که سعی درکتمانش دارم. دیشب دلمو با این راضی کردم که فردا صبح به خ پیام میدم و ازش عذر میخام. اینجوری دلم اروم شد و خود خوری نکرد. ولی صبح دوباره به این فکر کردم که از چی عذر بخام. از اینکه گفت پیام ندم و نمیخادم یا از اینکه حتی نذاشت تو فالوراش بمونم و هر از گاهی دلم خوش باشه به استوریاش. دوباره دلم بهونه گرفت و راهی براش نداشتم. اینبار همه چیو سپردم به خدایی که یه ماهه تلاش میکنم باش دوست شم و ازش خاستم خ رو بم برگردونه...دلم اینجوری خاست، نه ماهانی که حواسش به خودش هست و میدونه چقدر بودن خ در عین اروم کردنش، اذیت کننده است. الان دوباره فکر میکنم بش ریکوست بدم تا فالوش کنم و اینجوری اگه پیجمو گم کرده باشه پیدا میکنه. شاید راهی برای برگشت نداره و اینبار فکر میکنم که اگه خودش میخاست راهی نباشه و قبول نکرد چی...اون موقع از اینم شکسته تر میشم. اصلا از کجا معلوم هنوز اینستا رو چک کنه. مطمئنن الان کارای مهم تری داره و حتما نمیدونه یه دختری به همین دوری، اینقدر دوسش داره و دلش بش نزدیکه.پ2: میدونم چرت و پرت نوشتم ولی با دلم پیمان بسته بودم که همیشه همه احساسمو بنویسم و چیزی رو سانسور نکنم. شاید دو ساعت دیگه یا فردا به این دلتنگیم بخندم ولی الان این چیزیه که حس میکنم. اینکه زخم دوست داشتن خ سر باز کرده و بد جوری دوباره داشتنش سوز میزنه. این حرفاهم میذارم جای مرهمی برای دلم. ببخشید اگه حوله سر بر بود و حرف اخر اینکه: دلم ببخشید نمیتونم برات کاری کنم.