بیهوشی یک آرزو

Almasnevis.blogfa.comبیهوشی یک آرزوبه عنوان نظافتچی سالن همایش، عادت داشتم پشت درب خروجی اضطراری بایستم و از لای در به انسان های فرهیخته مخصوصاً اهل هنر و ادبیات ساعت ها نگاه کنم و به اظهار نظرهاشون در مورد جامعه و جهان گوش کنم. خیلی وقت ها با حسرت به اینکه یه روز به عنوان مهمان ویژه روی صندلی ردیف اول بشینم و بابت کتاب هایی که نوشتم مورد تشویق و احترام قرار بگیرم،فکر می کردم. راستش به نویسنده هایی که روی سن می آمدند و جایزه شون رو از دست داوران می گرفتن غبطه می خوردم. البته تا اون شب چند تا داستان کوتاه درام نوشته بودم که فقط جرات کرده بودم برای مادرم و خواهرم بخونم.اون شب مراسم با تاخیر نیم ساعته با تاریک شدن هوا، تازه شروع شده بود. همه چیز مرتب و سالن مملوء از جمعیت بود. از لای در که چند پله پایین تر از سالن همایش در گوشه قرار داشت، به مجریِ خوش صحبتی که نویسنده منتخب رو معرفی می کرد، خیره شده بودم... ***کلانتریسه مرد درشت هیکل با ظاهری خوفناک با سر و گردن خط خطی که بر اثر جراحت با چاقو ایجاد شده بود، روبروی درب کلانتری ایستاده بودند و با عصبانیت داد و هوار می کردند که:- " داشمون کجاست؟"-" بیارینش بیرون تا کل محلو به آتیش نکشیدیم... "" بجنب" و ...ماموران کلانتری از سرباز صفر تا سرگردش ترسیده بودند و اما رئیس کلانتری قبول نکرد که در خواست نیروی کمکی کنند و با عصبانیت در جواب افسر نگهبان گفت: " به خاطر چارتا قمه کش که درخواست نیرو کمکی نمیدن، بعداً به ریشمون می خندن."رعب و وحشت در خیابان منتهی به کلانتری با آمدن خودرو پاترول که سه سرنشین آن ماسک های سیاه روی سرشون تا پیشونی کشیده بودند، بیشتر و بیشتر شد.خودرو پاترول چند متر قبل تر از کلانتری توقف کرد. راننده، شیشه خودرو را پایین داد و با دقت به دور و اطراف نگاه کرد. بعد با یکی از سه مردی که روبروی کلانتری ایستاده بودند، تماس گرفت. بعد از اینکه مکالمه اش با او تمام شد، پیاده شد و به کاپوت تکیه داد. مضطربانه، مدام از روی کلاه، سرش را می خواروند.چند دقیقه ای نگذشته بود که خودرو پلیس پیدا شد و در بدو ورودش به کلانتری، آن سه مرد با هماهنگی قبلی جلوی خودروی پلیس را گرفتند. یکی از آنها با سنگ بزرگی به شیشه جلو خودرو کوبید و دو نفر دیگر با قمه ای که از پشت کمرشو در آورده بودند ماموران پلیس داخل خودرو را تهدید کردند که " بذار از ماشین پیاده شه و گرنه سلاخیتون می کنیم. "افسر نگهبان شیفت که موقعیت رو اضطراری دید، تیر هوایی شلیک کرد. با صدای شلیک، دو سر نشین خودروی پاترول به جز راننده اسلحه به دست به سمت کلانتری دویدند و شروع به تیر اندازی کردند.مردی که داخل خودروی پلیس دستبند زده کنار سرباز صفری که از وحشت مثل بید می لرزید نشسته بود لبخند تلخی به راننده زد و در همان لحظه در خودرو باز شد . تیر اندازی از هر طرف شدت گرفت. صدای جیغ و فریاد و صدای شلیک گلوله های نیروهای پلیس و اشرار تا چند خیابان بالا و پایین تر به گوش می رسید. محوطه خیابان منتهی به کلانتری تبدیل به میدان جنگ شده بود. مردی با قد کوتاه و دستان دستبند زده به کمک یکی از اشرار که اسلحه کلاشینکف داشت، پیاده شد و به سمت خودرو پاترول شروع به دویدن کرد.اشرار به سرعت شروع به فرار کردند. دو نفر از آنها مرد نقاب پوشی که از شانه مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود را به سمت خودرو پژو که قبلا نزدیک کلانتری پارک کرده بودند کشان کشان بردند.مرد قد کوتاه به کمک مرد نقاب پوش که همچنان به سمت کلانتری شلیک می کرد از کلانتری دور و دورتر می شد. راننده خودرو پاترول روبروی درب کلانتری به شدت ترمز کرد و فریاد زد " بدو " . . مرد قد کوتاه نفس نفس زنان خودش را به زحمت داخل خودرو پرت کرد. مرد نقاب پوش در حالی که پشت به درب خودرو پاترول ایستاده بود، این بار به سمت لاستیک دو خودروی پلیس تیر اندازی کرد و سوار خودرو شد.پژو به سرعت از کنار کلانتری عبور کرد. خودرو پاترول هم بلافاصله پشت سر خودرو پژو حرکت کرد. تا شعاع صد متری کلانتری همه جا پر از رد خون و شیشه های خورد شده بود. پوکه های گلوله مثل لکه های سیاه در همه جا پخش شده بود. جسد یکی از اشرار در کنار قمه ای که تا چند دقیقه پیش در هوا می چرخاندش و عربده می زد، در سکوت مرگ دو سرباز وظیفه و افسر نگهبان که در خون مظلومیتشان غرق شده بودند، مبهوت و بی نفس، روی آسفالت چشم باز مانده بود.بعد از اولین چهار راه، خودرو پژو و پاترول مسیرشان را در جهت مخالف تغییر دادند. مرد قد کوتاه به آمبولانسی که آژیر زنان از کنارشان رد می شد نگاه می کرد. با دیدن خودرو های پلیس که پشت آمبولانس در حال حرکت بودند نگاهش را از پنجره دزدید و به سمت پایین خم شد. بعد از اینکه خودرو های پلیس یکی یکی رد شدند، مرد قد کوتاه سرش را بالا آورد و از خوشحالی با قه قهه فریاد زد "نفله های خنگ " و بعد با دستهایی که هنوز دستبند زده بود به شانه راننده زد و گفت: " دست مریزاد خوشم اومد ".خودرو پاترول نزدیک به تقاطع شده بود که چراغ قرمز شد. مرد قد کوتاه از اضطراب سبز شدن چراغ، پای چپش را با شدت می لرزاند. چراغ سبز شد و راننده به دستور مرد قد کوتاه به چپ پیچید. بعد از رد شدن از اولین خیابان، آژیر خودرو پلیس اضطراب و تشویش را در دستان سه سرنشین پاترول نمایان کرد. پلیس رد خودرو پاترول را زده بود و با سرعت در تعقیب آنها حرکت می کرد. مرد نقاب پوشی که عقب نشسته بود سرش را به عقب برگرداند و از ترس داد زد " پلیسا، پشت سرمونن "راننده محکم تر پایش را روی پدال گاز فشار داد و به طرف چپ پیچید. هنوز وارد خیابان نشده بود که با دیدن خودرو پلیس که از روبرو می آمد با شدت ترمز کرد و هراسان گفت: "دوباره پلیس حالا چی کار کنیم؟"مرد قد کوتاه که عرق سرد روی پیشانیش جمع شده بود با دستاپاچگی چند بار به عقب و جلو نگاه کرد و گفت: " تف؛ پیاده شید میریم داخل ساختمون" ***ساختمان همایشناگهان سه نفر وارد سالن شدند. یکی از آنها اسلحه کلاشینکف داشت و جلوتر از دو نفر دیگر که یکی از آنها مردی با قد کوتاه و دستهای دستبند زده و دیگری مردی لاغر اندام بود، حرکت می کرد.مردی که اسلحه به دست داشت شروع به تیر اندازی کرد. جمعیت حاضر در سالن که شوکه شده بودند با شتاب به هر شکلی که بود از درهای خروجی فرار می کردند. آن سه نفر روی سن آمدند و مرد قد کوتاه با عصبانیت سر مجری که پشت تریبون خشکش زده بود داد زد و گفت: " خروجی اضطراری کجاست؟"مجری بیچاره که از ترس نمی توانست حرف بزند به سمت دری که تا چند لحظه پیش من از لای آن مراسم را تماشا می کردم اشاره کرد. من از ترس حتی نمیتونستم لای در رو ببندم. همونجا وایستادم تا اینکه با لگد مرد اسلحه دار به در، روی زمین افتادم. چشمام سیاهی رفت و صدای فریاد و التماس افرادی که پشت سالن مشغول بودند در گوشم سوت وحشتناکی کشید و تا چند دقیقه چیزی متوجه نشدم.وقتی چشمانم را باز کردم حول و حوشِ هفت نفر را دیدم که با چند بار باز و بسته کردن چشمانم آن سه مرد را به اضافه چهار نفر دیگر که به عنوان گروگان گرفته شده بودند،دیدم.ترسناک و غم انگیز بود. سالنی که تا قبل از ورود آن سه مرد آرام و طبق برنامه پیش می رفت به یکباره تبدیل به سیاه چاله ترس و وحشت شده بود.مرد قد کوتاه مدام با آن دو نفر دیگر جر و بحث می کرد و هر چند ثانیه یک بار هم یک لگد به سر و صورت گروگان هایی که روی زمین خوابانده بودند، می زد و راه خروج را می پرسید.ساختمان سه راه خروجی داشت که همه ی خروجی ها توسط پلیس محاصره شده بود. اما تنها یک راه دیگر هم وجود داشت که بین همه گروگان هایی که گرفته شده بودن فقط من بلد بودم و آن راه از آخرین اتاق پشتی سالن به ساختمان اداری مجاور ارتباط داشت که امکان فرار از این مخمصه را محیا می کرد.وضعیت اسفناکی بود. هر بار که پلیس با بلند گو اخطار می داد که خودشان را تسلیم کنند، تصمیم عصبی و استرسی مرد قد کوتاه برای کشتن یکی از گروگان ها، جدی تر می شد.مرد لاغر اندام به سمت یکی از گروگان ها که از داوران جشنواره بود حمله کرد. با شدت او را بلند کرد و تا نزدیکی درب خروجی کشاند، درب را تا نیمه باز کرد و با صدای بلند به طرف پلیس ها داد زد و گفت: " اگه تا پنج دقیقه دیگه اینجا رو خالی نکنید این پیری رو می کشم."بعد پیرمرد را که از وحشت، کبود شده بود روی زمین پرت کرد و با چاقویی که در دستش بود چند بار دور او چرخید. مرد قد کوتاه از پنجره به نیروهای پلیس که همه جا را محاصره کرده بودند، مایوسانه نگاه می کرد. زمان می گذشت و افسران پلیس که منتظر نیروهای ویژه بودند کاری از دستشان بر نمی آمد.همیشه وقتی فیلم های پلیسی نگاه می کردم، خودم را جای قهرمان داستان می گذاشتم و همیشه تو ذهنم صحنه سازی می کردم که اگر من تو این شرایط گیر می کردم چی کار می کردم ؟اون شب، شب قهرمان بازی من بود و بالاخره حرف زدم. با صدای که از دلهره می لرزید رو به مرد قد کوتاه کردم و گفتم:"آ ق ا، آقا "مرد قد کوتاه مثل گرگی سیاه آروم آروم به طرفم اومد و با دهنی که بوی سطل آشغالی می داد، گفت: " چیه ؟ می خوای بمیری؟"قلبم به شدت می تپید و در حالی که با فاصله خیلی کم به من ذول زده بود گفتم:" راه خروج رو بلدم."مردی که اسلحه در دست داشت به طرفم اومد و با خوشحالی گفت: " کجاس؟ "آب دهانم خشک شده بود و به زحمت گفتم: " بذارید اینا برن تا بگم از کجا فرار کنید."مرد قد کوتاه با عصبانیت گفت: " تو واسه من شرط میذاری؟ اگه دستم باز بود زبونتو می بریدم. "یکی از آنها که کنار پنجره ایستاده بود و بیرون ساختمان را زیر نظر داشت، سراسیمه گفت: " چند تا پلیس دارن میان اینوری!!!"این بار با صدای محکم تر گفتم: " میگم راه خروج رو بلدم بذارید اینا برن تا دستگیرتون نکردن. "مرد قد کوتاه با غضب، پیشانیش را روی پیشانی ام قرار داد. دندان هایش روی هم سابید و گفت: "قبول، زود باش راه بیافت ما رو از این جهنم ببر بیرون. فقط اگه بازیم داده باشی یه گوله حرومت می کنم و گردن تک تک اینا رو می زنم. فهمیدی؟ "با دلنگرانی سرم را به نشانه تائید تکان دادم. مرد قد کوتاه به همراه آن دو نفر در گوشه اتاق چند کلمه ای صحبت کردند و سپس مرد قد کوتاه به همراه مرد اسلحه به دست به سمت من آمد و گفت: " راه بیافت ". قبل از اینکه از اتاق خارج شویم، مرد لاغر اندام که قرار شده بود منتظر تماس مرد قد کوتاه بماند و بعد به آنها ملحق شود، نا امیدانه گفت: " یادت نره زنگ بزنی؟"مرد قد کوتاه به من نگاه سردی کرد و کوتاه گفت:" نه" و بعد سه نفری از سالن خارج شدیم.از اتاق انتهای سالن که از طریق چند پله به انبار زیر زمین وصل می شد، عبور کردیم و سپس از انبار بزرگی که مشترک بین دو ساختمان بود از بین تجهیزات صدابرداری و صندلی های قدیمی عبور کردیم و بعد از شکستن قفل درب انبار وارد ساختمان اداری شدیم. بعد از بالا امدن از پله ها به طبقه همکف رسیدیم و سپس وارد آبدارخانه شدیم که تنها جایی بود که پنجره آن از بیرون حفاظ نداشت. مرد قد کوتاه نفس راحتی کشید و به من ذول زد. در همان لحظه صدای تیر اندازی از ساختمان همایش به گوش رسید. مرد اسلحله به دست با قنداق اسلحه شیشه را شکست. مرد قد کوتاه به سختی از پنجره خارج شد و از مرد اسلحه به دست پرسید:" اینو چی کار کنیم؟ "مرد اسلحه به دست با چشمان گرد شده به من نگاه کرد. از وحشت نفسم بند اومد. شده بودم مثل یه تیکه سنگ. صدای تیر اندازی بیشتر شده بود. نیرو های ویژه به ساختمان اداری نزدیک شده بودند. یک لحظه همه چیز سیاه شد. سرم از ضربه قنداق اسلحه و برخورد با لبه پنجره شکست .کف آبدارخانه از خون، پر شده بود. ***بیمارستان - بخش ICUسه ماه و بیست و یک روزه که روی تخت بیمارستان مثل یه تیکه گوشت، دراز کشیدم و داستان اتفاقی که من رو به کما برد رو برای هر کسی که میاد عیادتم تعریف می کنم. البته همه به لطف اینترنت و روزنامه آخر داستان رو می دونن. مرد قد کوتاه که سردسته یک باند قاچاق اعضای بدن کودکان بود به همراه تمام اعضای باندش دستگیر شدند؛ تمام گروگان های سالن همایش زنده ماندند و نظافت چی که قهرمان این ماجراست الان تو کماست.راستش نمی خوام فعلا از این دنیا برم. مادرم رو خیلی دوست دارم هنوز خیلی کار ها هست که باید براش انجام بدم. هر بار که میاد پیشم و گریه می کنه دوس دارم صدامو بشنوه که میگم "خیلی دوسش دارم و حالا حالا ولش نمی کنم." از طرفی وقتی بهوش بیام همین داستانی رو که برای همه تعریف می کنم را می نویسم. می خوام نویسنده محبوبی بشم. خیلی کارا دارم که باید انجام بدم...پایان