رایاجیک شماره پانزدهم

دو راهی رفتن و نرفتن؛ هر کدوم رو که انتخاب کنی، فکر می‌کنی تهش چه چیزهایی باقی می‌مونن؟ حسرت چه چیزهایی رو ممکنه بخوری؟ اگه یه چیز باشه که بخواد جلوت رو بگیره و نذاره که بری، اون چیه؟- ناشناس ۱: یه شب مادرم رو به من کرد و گفت: «بعضی وقت‌ها یهو به خودم می‌آم و می‌بینم من دیگه اون دختر نوجوون پر از خیال و آرزو نیستم! پدر و مادرم پیر شدن و من هم به طرز شگفت‌آوری، به سرعت دارم مسن میشم...». می‌دونی، چیزی که تهش می‌مونه برامون، همون لبخند پدر و مادر، خانواده و دوستانیه که لبخند روی لب‌هامون میارن. عازم بودن، محصل بودن، شاغل بودن و سالم بودن، گذراتر از اون چیزی هستن که فکر می‌کنیم و دقیقاً اون‌جا که حس می‌کنیم خیلی چیزها، یا حتی به ظاهر «هیچی» نمونده، فقط نگاه پرعشق و لبخند کسایی که دوسشون داریم برامون مونده. درک گذر دیوانه‌وار زمان سخته و گاهی با خودم فکر می‌کنم تا الان که این‌همه زندگی کردیم، این‌همه تجربه کسب کردیم، ولی در مقایسه با ادامه‌ی این راه….. یعنی قراره بعداً مثل یه خواب برامون همین‌قدر کوتاه و گذرا معنی شه؟! یعنی این‌همه اتفاق جدید مونده که تجربه کنم؟! هعی حواسمون نیست! حواسمون نیست که خیلی راحت‌تر از اون‌چیزی که فکر می‌کنیم همه‌ی این‌ها میگذرن و به «بعدش» می‌رسیم! «بعدش» یعنی همون‌جا که دیگه انتظاری نیست و چیزی به جز ذوق برای حس دوست داشتن و دوست داشته‌ شدن عزیزانت برات نمونده؛ همون‌جا که عشق، خونِ توی رگ‌هات رو گرم نگه می‌داره وقتی که حتی قلبت هم خسته‌ست از این‌همه سال تپیدن. «بعدترش» هم دقیقاً همون‌جاییه که امیدواریم به سادگیِ رسیدن به این خط (آخر)، بهش نرسیم...- ناشناس ۲: آممم. حرف زیادی دارم برای نوشتن البته…..حقیقتش فکر می‌کنم آن‌قدرها هم دو راهی وجود ندارد! منظورم این است که با احتمال خوبی مقاصد هر کدام از این راه‌ها، بعد از پنج الی ده سال یکسان باشند.یک موضوع آزاردهنده برای من این است که ایران را پارس‌های شیعه تسخیر کرده‌اند؛ من (که نژادم پارس و فارس نیست و تمایل و علاقه‌ای هم ندارم که باشد)، به اجبار، به یک زبان غریب تحصیل و زندگی می‌کنم و این متن را به فارسی برای شما می‌نویسیم؛ در حالی که خط و زبان مادری خودم در حال از بین رفتن است. از این جهت، رفتن برای من راحت است یا بهتر است بگویم، برای من «از غربتی به غربتی دیگر رفتن» است. البته در آن غربت بعدی، کسانی هستند که درد مرا بفهمند.- ناشناس ۳: وقتی رفتم مدرسه تا دیپلمم رو بگیرم، ناظم مدرسمون رو توی دفترش دیدم. اولین سوالی که از من کرد این بود: «کجا قبول شدی؟ چی می‌خونی؟» بعد از اینکه گفتم مهندسی کامپیوتر شریف، گفت: «آهااا، رفتی اونجا که تا لیسانس رو گرفتی، بپری بری؟». بهش گفتم که انتخابم به این دلیل نبود ولی خوشحالم که شرایطم این مسیر رو راحت‌تر می‌کنن. گفت: «این‌جا چی کم داری که می‌خوای بری؟». گفتم: «این‌جا بدیهی‌ترین حقوق انسانی ازم گرفته می‌شن؛ مثلاً اگه بخوام از خونه برم بیرون نمی‌تونم کمدم رو باز کنم و هرچی دلم خواست بردارم و بپوشم».یکی از معلم‌هام هم توی دفتر بود و این مکالمه رو می‌شنید. بهم گفت :«می‌دونی هزینه‌ی این که تو بتونی توی اون دانشگاه رایگان درس بخونی، از کجا تامین می‌شه؟ یه نفر هست که برای تک‌تک ریال‌های حقوقش برنامه می‌ریزه و بهش نیاز داره، و تو با مالیاتی که از حقوقش کم می‌کنن داری تحصیل می‌کنی. اینو می‌دونستی؟ دلت نمی‌خواد بمونی و دِینی که به این آدم داری رو با ساختن کشورت ادا کنی؟»از حرفاش بغضم گرفت و حقیقتاً نمی‌دونستم چی بگم…….هنوز هم جوابی برای سوالش ندارم. هنوز هم نمی‌دونم بعد از تموم شدن این چهار سال دانشگاه، برم یا بمونم...- ناشناس ۴: به‌نظرم خب، اون چیزایی که توی دوراهی انتخاب نکردیم و تصمیمات بعد از اون، همه باقی می‌مونن و نه با رفتن و نه با موندن، نمی‌شه فهمید تصمیم خوبی گرفتیم یا نه. چون وقتی میشه کاملاً متوجه شد که هر دو راه رو تا آخر رفته باشیم و بعدش نظر بدیم. خب عملاً حسرت این رو می‌خورم که بخاطر جبر جغرافیایی، اکثر آدم‌ها باید توی یک راه قرار بگیرن تا به هدفشون، هرچی که هست (موفقیت، پولدار شدن و...)، برسن؛ که اون راه هم به‌نظر من رفتنه. تنها چیزی که فکر کنم بتونه واقعاً من رو منصرف کنه از رفتن (منظورم تصمیم رفتنه؛ حالا اینکه اصلاً بتونم برم یا نه هم بحثیه خودش)، خانوادم هست و وابستگی‌ای که به پدر و مادرم دارم، و جز اون چیز دیگه‌ای وجود نداره.- ناشناس ۵: بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم روزی می‌رسه که دیگه قرار نیست مسیر روزنامه-دانشكده رو در طی روز چندین بار طی کنم تا برم اسسی بچه‌ها رو ببینم و چرت و پرت بگیم و سر این که آقا فلان رویداد چرا برگزار می‌شه و بهمان رویداد چرا برگزار نمی‌شه دعوا کنیم؛ یا مثلاً دیگه منتظر رسیدن یک روز بارونی برای متر کردن ولیعصر نباشم. روزی که دیگه تو روزنامه منتظر نمی‌مونم تا ساکنینش از راه برسن و یه سلام و احوال‌پرسی کنیم و یه چایی تازه‌دم بخوریم، و بعضاً سر مسائل روزمره تو سروکله‌ی هم بزنیم و بعد بریم پی زندگیمون تا فردا. یا حتی اینکه دیگه قرار نیست تو دوران کرونایی، با بچه‌ها پنجشنبه‌ها جمع شیم دانشگاه تا هم‌دیگه رو ببینیم و خبری از هم بگیریم که ببینیم کوآپی‌ها چه می‌کنن؛ ناله کنیم سر درس‌های عقب‌مونده و ددلاین‌ها، یا حتی غیبت کنیم سر این که فلانی چقدر دبه کرد که نشریه نرسید! حتی دیگه شاید با مهراد (میلانلو) نریم جباری ورزش کنیم که بعد مهراد بیفته تاندون پاش پاره شه و بعد تو همون وضع بشینیم تو رختکن بخندیم!احتمالاً اون روز دیگه دوراهی رفتن-نرفتن تموم شده و یه مسیر رو انتخاب کردم؛ مسیری که اون هم احتمالاً منتهی می‌شه به کنار زدن تمام این خوشی‌‌ها، خیابون‌ها، درخت‌ها، خاطره‌ها، عاشق شدن‌ها، روز‌های بارونی دانشگاه و شاید شروع یک زندگی سیاه‌ سفیدِ بی‌روح در جایی دور از‌ رنگ‌هایی که خاطرات و دوستی‌ها رو برام تداعی می‌کنند؛ مسیری که دیگه دلم برای لبخند‌هاش هم تنگ می‌شه.«کاش هیچ‌وقت نشه که رفتن رو انتخاب کنم!»- ناشناس ۶: زندگی تو رو جاهای عجیبی می‌بره و خیلی دور نیست اون روزی که هرکدوم از ما، تو یه گوشه از این دنیا، داریم دنبال زندگی می‌دوییم؛ اما به‌نظرم «تو چه بمانی و چه بروی، جدایی‌ها و دلتنگی‌ها را تجربه خواهی کرد».اون زمان، دیگه هیچ‌وقت توی دخمه نمی‌شینی که با بقیه دور بازی کنی و صدای خنده‌ها کل لابی رو پر کنه؛ دیگه شاید کل ماه رو منتظر نمونی برای روزهای برگزاری جشن‌ها یا رویدادها، به این امید که حتی برای یه مدت کوتاه هم که شده، بین تمام ددلاین‌ها و کوییزها و غم‌های بادلیل و بی‌دلیلت، کنار بچه‌ها از ته‌ دل بخندی و تک‌تک لحظه‌هارو زندگی کنی. احتمالاً دیگه کانکشن زدن‌های رندوم مصیب (عه منو میگه:")) رو نتونی به چشم ببینی و باید صرفاً به شنیدنشون قناعت کنی، و کلی چیز دیگه.اون روز بین دوراهی رفتن و موندن هر کدوم رو که انتخاب کرده باشی، اون‌قدر از این خاطره‌ها دوری که بزرگ‌ترین حسرت تو این می‌شه که چرا دیگر تکرار نمی‌شن و‌ بزرگ‌ترین «ای کاش‌» تو این میشه که ای کاش زندگی مجبورت نمی‌کرد این جدایی‌ها رو به جون بخری!- ناشناس ۷: برای من رفتن یا نرفتن در زمان‌های متفاوت، معنی‌های مختلفی داره. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم رفتن من، انتخاب منفعت شخصی برای زندگی و آینده‌ی خودمه و نرفتن، معادل فرصت بهتر کردن جاییه که درش بزرگ شدم. می‌دونم اگه برم، حسرت دیدن پدر مادرم و دوست‌هام پیرم می‌کنه، و این که شاید نتونم به خاکم خدمت کنم. اگه هم نرم (با فرض این که موجود به‌دردبخوری از آب در بیام) می‌دونم که خواهم سوخت، به‌خاطر آتیشی که در وطن افتاده. اگه چیزی باشه که بتونه جلوی من رو بگیره که به زندگی شخصی خودم فکر نکنم، اون امیده. امید به این که یه روزی کشورم حالش خوب می‌شه و من می تونم تو بهتر کردنش سهیم باشم.- ناشناس ۸:می‌خواستم بنویسم «همه‌ی ما»، ولی دیدم هیچی تو این دنیا نیست که بشه با قاطعیت گفت «همه». پس میگم «اکثر ما». اکثر ما آدم‌ها، یه چیز تو زندگیمون هست؛ یه چیز که نمی‌دونم اسم درستش چیه؛ خط قرمز، نقطه ضعف، عشق و…… هر کدوممون هم ممکنه یه اسم براش ساخته باشیم. چیزی که وقتی راجع بهش صحبت می‌شه، هیچ اما و اگر و شرط و حدومرزی نیست. و برای هر کسی این به اصطلاح نقطه ضعف می‌تونه یه چیز باشه؛ شغلش، فرزندش، همسرش یا.... برای من این خط قرمز، این عشق، پدر و مادرمه. اگه یه چیز تو این دنیا بخواد جلوی من رو بگیره و نذاره که برم، این دو نفرند.- ناشناس ۹: هنوز نمی‌دونم تصمیمم برای رفتن یا نرفتن چیه. به فاکتورهای مختلفی ربط داره که خیلی‌هاشون هم دست من نیستند! ولی می‌دونم هر کاری هم بکنم، تا همیشه‌ی همیشه دلم پیش همین آب و خاک و همین آدم‌هاست. اما اگه یه روز بخوام برم، دلم می‌خواد هرجا که هستم، بازم شب‌های یلدا این‌جا باشم؛ روزش توی مدرسه مثل قدیم‌ها چراغ‌ها رو خاموش کنیم، آهنگ بذاریم و برقصیم. شبش هم خالم سالاد انار و کلم درست کنه. آرزوهامون رو روی هندونه بنویسیم، بعدش هم فال حافظ بگیریم. اون‌ها غزلش رو بخونن و من تعبیرش رو. به هم نگاه کنیم و بگیم: «عه یاری زیر سر داشتی و نگفتی»، یا مثلاً «دارم شک می‌کنم نکنه این تعبیرها رو دایی علی نوشته. انقدر که به نماز و روزه سفارش می‌کنه». دلم می‌خواد صدای خنده‌های عزیزانم رو، حس بغل کردنشون رو، هر جایی که هستم کنار خودم داشته باشم…