نقد انیمیشن بدنم را گم کردم 2019 I lost my body

‏انیمیشن بلند سینمایی "من بدنم را گم کردم" از فیلمساز و انیماتور فرانسوی، "جرمی کلاپن" است که با رمان "دست شاد" و کاراکترهای "گیومه لوران" ، آن را به عنوان نخستین اثر بلند سینمایی اش به ثبت رسانده و امسال به طور غیرمنتظره در برخی لیست های #فصل_جوایز 2019 به خصوص لیست انجمن های #نقد_فیلم به عنوان بهترین #انیمیشن سال قرار گرفته است. فیلمی که از جریان به اصطلاح هنری سینمای #فرانسه می آید و قاعدتا نبایستی در میان آثاری که در جاده #اسکار قرار گرفته اند، دیده شود.اما هر چه جرمی یا ژرمی کلاپن ، گمنام است، گیومه لوران، فیلمنامه نویس و نویسنده معروفی به شمار می آید که حداقل دو سه فیلم او مثل "املی پولن" (که در اسکار سال 2002 مطرح شد) و "یک نامزدی خیلی طولانی" (2004) هر دو فیلم از ساخته های "ژان پی یر ژونه" را به خوبی به یاد داریم .انیمیشن "من بدنم را گم کردم" اثری نیمه سوررئال است، آن هم از سینمایی که دوران درخشانی در زمینه #سوررئالیسم طی کردن و آثار قابل ذکری در این مورد دارد که انیمیشن جرمی کلاپن بیش از همه آنها به فیلم "#سگ_آندلسی" لوییس بونوئل شبیه است. فیلمی عجیب و غریب که با افکار و اندیشه های مغشوش و درهم و برهم #سالوادور_دالی آمیخته شده و با ملغمه ای از کابوس ها و رویاها و بافته های ذهن #بونوئل در سال 1929 به صورت صامت ساخته شد. البته شباهت انیمیشن "من بدنم را گم کردم" با "سگ آندلسی" فقط به دلیل صحنه ای از این فیلم نیست که کف دستی را نشان می دهد با سوراخی در آن که #مورچه ها از داخلش بیرون می آیند و در انیمیشن کلاپن نیز اساسا ماجرا گرد حرکات و افکار دستی بریده از صاحبش می چرخد که به دنبال بدن خود است و از قضا در صحنه ای هم با هجوم مورچه ها مواجه می شود.در واقع این "دست" که کاراکتر اصلی انیمیشن "من بدنم را گم کردم" است، با فرار از #آزمایشگاه تشریح و با مرور #خاطرات خود که سعی دارد به صاحبش برسد، مجموعه ای از ماجراها و اتفاقات سورئال را رقم می زند. او مخاطرات فراوانی از سر می گذراند، از جمله در لانه پرنده ای می افتد و هنگام تلاش آن پرنده برای بیرون کردنش از لانه اش، ناخودآگاه او را را خفه می کند یا مورد هجوم موش ها قرار گرفته و یا از مقابل چشمان کنجکاو آدم های مختف رد می شود، زمانی به دندان سگی گرفتار شده تا هنگام خوابش که از لای دندان هایش بگریزد، زمانی هم با چتری در هوا معلق می شود و...‏‮‬‏‪و همه این ماجراها در پاریس اتفاق می افتد، پاریسی که دیگر رویایی نشان نمی دهد و پر از آب های راکد و حشره و موش و موجوداتی مانند آنهاست. شاید بتوان گفت قبل از این، تنها رومن پولانسکی بود که در دو فیلم "دیوانه وار" و " ماه تلخ" خود، پاریس را شهری غیر قابل سکونت و وحشت آور نشان داده بود.شاید همه این صحنه هایی که گفته شد و اتفاقاتی که بر سر یک دست بریده می آید، مقداری چندش آور و مشمئز کننده باشد اما کلاپن سعی کرده به گونه ای آن را پرداخت کندکه چندان تماشاگر را دچار اشمئزاز نگرداند. فلاش بک های تو در توی انیمیشن "من بدنم را گم کردم" برخلاف فیلم "سگ آندلسی" تا حدودی تماشاگر را از فضای عجیب و غریب حرکات و سکنات "دست" و اتفاقاتی که برایش می افتد خارج کرده و هر زمان به دنیایی دیگر می برد. مضافا براینکه این ماجراها و رخدادها، سیری داستانی داشته و در بستر جستجوی دست براساس خاطراتش قرار می گیرد ولی در فیلم"سگ آندلسی" رویدادها به طرز باورنکردنی منفک از یکدیگر بوده و به گونه ای امپرسیونیستی در کنار یکدیگر قرار می گیرند.اولین فلاش بک ها، مرور خاطرات "دست" یاد شده است که از خلال آنها در می یابیم متعلق به جوانی به نام "نوفل" بوده است. فلاش بک های بعدی مربوط به نوفل است که با ورود به آنها، به دوران کودکی او و خانواده ای که در آن رشد کرده می رویم. خانواده ای که در کودکی از دست داده و به گونه ای یتیم بزرگ شده است. اگرچه این فلاش بک ها به ترتیب قرار نگرفته و در هر قسمت به صورت تو در تو، همدیگر را قطع کرده و مخاطب را با چند روایت موازی روبرو می کند.اما انیمیشن "من بدنم را گم کردم"، از زمانی وارد زندگی نوفل می شود که وی به عنوان فردی از قشر پایین جامعه و یک پیتزا بر، غذای سفارشی شخصیت دوم داستان، دختری از طبقه بالای اجتماع به نام "گابریل"، را به آپارتمانش می برد و از پشت آیفون با او آشنا می شود. از آن پس سعی می کند او را دنبال کرده و به همین بهانه خود را به کارگاه عموی گابریل رسانده و با مظلوم نمایی و ناله و استمداد (در واقع نوعی شارلاتانیسم)، ترحم وی را جلب می کند تا هم در کارگاهش به او شغلی بدهد و هم اتاقی برای زندگیش فراهم کند. در واقع نوفل با این ترفند از اعتماد عموی گابریل سوء استفاده کرده تا بتواند به برادرزاده اش برسد و خود وافکار پریشان و غیرعادی اش را به وی تحمیل کند.‏‮‬‏‪اینجاست که می توان به سوال و تعجب ابتدای این مطلب بازگشت که چرا انیمیشن "من بدنم را گم کردم" بدون هیچ ویژگی و خصوصیت هالیوودی و اسکاری در زمره برگزیدگان فصل جوایز امسال قرار گرفته است. در واقع دارا بودن همان تم و درونمایه فیلم های برگزیده امسال یعنی غلبه یا طغیان قشر فرودست (در اینجا "نوفل") برعلیه طبقه بالادست ("گابریل" و عمویش) باعث چنین انتخابی شده که در سالهای گذشته و فصول جوایز قبلی نیز سابقه دارد. توضیح بیشترش بماند برای تماشای خود انیمیشن که بیشتر گفتن به قول دوستان باعث "اسپویل" شدن قصه و داستان می‌شود! https://virgool.io/p/hal28cpyussj/%D8%AA%D8%AD%D8%A7