سند راهبردی کمیسیون حمایت کجاست؟

✒️ پیمان مجیبی وکیل دادگستریتردیدی نیست که هر کمیسیون صنفی، باید یک برنامه راهبردی مدوّن به عنوان نقشه راه، در اختیار داشته باشد تا در این سند راهبردی، همه ضرورت ها و ملاحظات مربوط به رسالت کمیسیون، گنجانده شود و تکلیف برای همگان معلوم گردد.شوربختانه آئین نامه ای که به همّت و کوشش تعداد معدودی از دغدغه مندان عرصه صنفی و نخستین اعضأ کمیسیون حمایت، به رشته تحریر درآمده بود و در اختیار ریاست کمیسیون قرارداده شد، تا به تصویب آن توسط ریاست محترم مرکز، همت گمارده شود، تا کنون سرنوشت نامعلومی دارد و ما را از تأیید یا ویرایش و حتی ردّ آن، خبری در دست نیست.هر چند که برآیند اخبار چنین است که این آئین نامه، به مدت یکسال است که در انتظار تصویب بوده و بر روی میز ریاست مرکز قرارداده شده است. از سوی دیگر، در بازنگری به نحوه عملکرد کمیسیون حمایت، ملاحظه می گردد که علیرغم تلاش های بسیار و صرف وقت و انرژی زیاد، این کمیسیون در عمل، خدمات مهم و در خوری را نتوانسته به جامعه هدف خود، ارائه نماید و هرگونه بزرگنمایی و تأکید ورزیدن بر گسترش کمّی این کمیسیون و ایجاد یک بسیج همگانی در سراسر کشور، که البته آنهم جزئیات قابل نقد و ارزیابی دقیق منحصر به خود را دارد، که پرداختن به آن خارج از این مقال بنظر می رسد و خود می تواند موضوع گفتار مهم دیگری باشد، بیهوده و نشانی نادرست دادن به اعضا بلند مرتبه مرکز و نادیده گرفتن اهمیّت و بار گران این رسالت بزرگ است که بر دوش این کمیسیون، نهاده شده. کمیسیون حمایت از اعضأ و صیانت از مرکز امروز باید به افکار عمومی در ساحت صنفی، گزارش دقیقی از میزان مداخلاتی که در گرفتاری ها و مشکلات صنفی اعضأیی که با انواع تهدیدات و خطرات حرفه ای رویاروی شده اند ارائه نموده و از نتیجه اقدامات مؤثری که از ورود کمیسیون به موضوع حاصل گردیده، سپهر صنفی را با خبر ساخته و در صورت عدم پیشرفت امور در مواردی چند، دلایل و موانع موجود بر سر راه را شناسایی و در گستره صنفی معرفی و تبیین نموده و راه حل های پیشنهادی خود را ارائه نماید.باید دید که در همین کمیسیون موجود، در میدان عمل، تا چه اندازه به توانمندی و تلاش اعضأ پیشکسوت و اندیشمند و نیروهای فکری خود که پی در پی در اندیشه یافتن ایده و راهکار، برای برونرفت از مشکلات صنفی و ارتقأ شرایط مرکز ارائه می دهند، بهأ داده شده است؟ و از این ایده ها و اندیشه ها بهره برده شده است؟هنوز پس از سپری شدن یکسال، سرنوشت آئین نامه ارائه شده به ریاست محترم کمیسیون، نامعلوم است.نمی توان بار مسئولیت عدم تصمیم گیری درباره تایید یا رد این آئین نامه را تنها به دوش ریاست پیشین مرکز انداخت.چرا باید ریاست محترم کمیسیون حمایت، نسبت به این امر مهم، اینقدر بی تفاوت بوده باشد و پیگیری های مداوم تدوین کنندگان آنبی پاسخ بماند؟ یا دلایل عدم تصمیم گیری درباره این سند را نفیا یا اثباتا از مقامات ذیربط پی جویی فرمایند؟ چرا باید تصدی این کمیسیون را، با این حجم از بی تفاوتی بر عهده گرفت؟مگر می شود بدون هدف و برنامه ای مدوّن و مصوّب، لشگری از اعضأ را در سراسر کشور به عضویت کمیسیون درآورد، بی آنکه هیچ نقشه راهی در دست باشد و در چنین شرایطی بدان فخر فروخت؟ و این کارنامه عملکرد را مطلوب ارزیابی کرد؟ اگر هر کدام از این کمیسیون ها، یا هر یک از اعضأ آنها، قدمی برداشته یا قلمی بزنند یا اقدامی نمایند، باید بر اساس کدامین سند معتبر راهبردی مصوب، این قدم و قلم و اقدام را مثبت یا منفی ارزیابی کرد؟ اگر مقامی یا نهادی متعرّض این حرکت ها باشد، بر مبنای کدامین سند قانونی و آئین نامه ای باید از اعمال و رفتار و اقدامات این اعضا دفاع کرد یا نسبت به آن خرده گرفت؟؟؟حقیقت آنست که اگر بخواهیم واقع بینانه و صادقانه سخن بگوییم کمیسیون حمایت، از هیچ توان حمایتی مهمی برخوردار نبوده و هیچ تلاش و اراده مهمی برای بهره بردن از پتانسیل سرمایه های فکری خود را نداشته است.در ناتوانی کمیسیون حمایت همین بس، که پس از دوسال هدر رفت وقت و انرژی اعضأی کوشا و دغدغه مند این کمیسیون، و بایگانی و بایکوت کردن حجم قابل توجهی از ایده و آرمان و راهکار، که در نتیجه تلاش شبانه روزی تعدادی عضو همدل هم اندیش در این کمیسیون شکل گرفته بود، هنوز ریاست محترم کمیسیون، با همه مطالبات و تأکیداتی که از ایشان به عمل آورده ایم، توفیق ثبت نام کمیسیون حمایت را، در تارنمای رسمی مرکز، نیافته اند.به گمانم همین مشت نمونه خروار، کافی باشد تا دست از ستایش بی مورد جایگاه کنونی کمیسیون حمایت و دفاع از عملکرد نامطلوب و ادعای کارآمدی و توانمندی کمیسیون کنونی حمایت، برداریم.