غرور یا عشق؟

میتوانستم از “دوستت دارم” شروع کنم و با “از تو متنفرم” تمامش کنماما فقط سکوت کردم تا دلت را نشکنمکاش به جای اینکه آن‌ هفت کلمه‌ را به من بگویی و غرورم را خرد کنی، به صورتم سیلی میزدی!آنگاه میتوانستم قلم پایت را خرد کنم…یا چمیدانم، به جایی که نباید، ضربه میزدم…خلاصه اگر جسمی برخورد میکردی قضیه را حل میکردم.شکستگی استخوان بهتر از شکستگی غرور است…مخصوصا اگر مرد باشی!البته فرقی ندارد که مرد باشی یا زن، ولی شما مرد‌ها انقدر به غرورتان می‌نازید و برایتان مهم است که دلم میخواهد بزنمتان، غرور غرور است دیگر مگر زن و مرد دارد؟احمقانه‌ست اما برای آنکه غرورِ تو که یک مرد باشی نشکند، سکوت کردم و صدای شکستن خودم را شنیدم!ارزشش را داشتی؟ نه!فقط خفه شدم تا نشکنی، سکوت کردم نه برای آنکه حرف نداشتم، اتفاقا حرف داشتم و انقدر زیاد بود که نمیدانستم از کجا شروع کنم اما خفه‌خون گرفتم، خفه‌ شدم تا قامتت خم نشود، خفه‌خون گرفتم تا غرورت نشکند، بغض گلویم را فشار میداد اما جلوی خودم را گرفتم…تف به قامتت و غرورت بیاید، خب؟مشکلت اینجاست که نمیتوانی دهانت را ببندی، حواست نیست چه میگویی و به منی میگویی که قلبم پیش تو امانت است، لعنت به تو و قلبم!کاش روزی دست از تپیدن بردارد تا از عشق تو رها شوم!انتظار داشتم نسبت به سنت، یک مرد با تجربه باشی، اما نیستی! نیستی عزیزجانم نیستی!تجربه‌های من بیشتر از توست…شاید هم تجربه داری اما استفاده نمیکنی!میخواهی دستت را بگیرم و ببرمت کتابخانه؟ کمی دیوارنوشته نشانت دهم؟ فیلم و خبر برایت تعریف کنم؟ مسافرت ببرمت؟ از قواعد ادبیات فارسی حرف بزنم؟ از سعدی و حافظ بگویم یا خمسه‌ی نظامی که کتابش را میخوانی؟ میخواهی چند کتاب هم معرفیت کنم؟نمیتوانم اصلاحت کنم، خودت به خودت کمک کن و به خودت بیا، من شاید غرورت را نشکنم و قامتت را خم نکنم اما زندگی بی‌رحم تر از آن‌است که به تو رحم کند…نمیدانم در شرقی‌ترین نقطه‌ی ایران که خراسان باشد و اهل آنجایی، از اینجور چیز‌ها دیده می‌شود یا نه، اما در روستایمان که غرب ایران است، خرابه‌ها و ویرانه‌های زیادی از جنگ دیده‌ام…نمیدانم چطور توصیف کنم، جنگ با اسلحه بهتر از جنگ با کلمات است…نمیدانم، راستش، اسلحه یکجا کار را تمام میکند، اگر ادم باشد میکشد، اگر خانه باشد خراب میکند، اگر دیوار باشد پودر میکند…اما کلمه‌ها…قبل از آنکه سراغ کلمه ها بروم، بگذار این را بگویم: تف به کلمه‌هایت! خب؟خب، میگفتم…آری اسلحه یک‌جا کار را تمام میکند، راحتت میکند دیگر، شاید حتی تو را به دنیای بهتری بفرستد، من آن دنیا را ندیده‌ام اما این دنیا را چرا.و با اطمینان میگویم که جای قشنگی نیست…کلمه‌ها…امان از اینها!تو را هزار بار درهم میکوبد، هزار بار تَرَکت میدهد، غرور و قلبت را له میکند، هزار بار در ذهنت تکرار میشود درحالی که فقط یک‌بار گفته یا نوشته شده…بار کلمه‌هایت روی قلبم…اصلاح میکنم، روی غرورم سنگینی میکرد، لعنت به تو و حرف‌هایت، خب؟نمیتوانستی لحظه‌ای لال شوی و حرفی نزنی؟لعنت به تو و بی‌فکری‌هایت!میدانی دوستت دارم و رنجم میدهی، لعنت به تو، لعنت به من که نمیتوانم تظاهر کنم دوستت ندارم، لعنت به آسمان که معنی اسمت است و مرا یاد تو می‌اندازد.شرط میبندم معنی اسم خودت را هم نمیدانی!باهوشی اما حواست پرت استعزیزجانم حواست کجاست که اینگونه مرا خرد میکنی؟من حتی در تب و بیماری هم به یاد تو بودم…اما تو به راحتی خردم کردی.شب خوابت برد؟ وجدان‌درد نداشتی؟…خدا را شکر که نداشتی!بی‌خوابی بد دردیست، از منی بپرس که درد میکشم و درمان ندارم!نمیدانم، زندگی هیچگاه مرا دوست نداشت، تو که جای خود داری!برایم مهم نیست اگر دوستم نداری، جهان جای دوری نمیرود، اگر هم برود اهمیتی ندارد…تمام تلاشم بر این بود که کوچک‌ترین زخمی به تو نزنم، خدا را شکر تلاش‌هایم بی نتیجه نبود.من به عنوان یک دوست، یک رفیق، یک غریبه یا چمیدانم هر چه که قبول داری کم نگذاشتم.هوایت را داشتم، خودت هم میدانی، خدا هم میداند، پدرت هم میداند.آه اگر بدانی من چقدر با او درد و دل کردمهمان بهتر که نمیدانی! سفره‌ی دلم را پیش او وا کرده‌ام!همه‌چی را میداند، همه‌چی را کف دستش گذاشته‌ام.من با مرده‌ها راحت‌تر حرف میزنم، آن‌ها قضاوت نمیکنند، وسط‌حرف ‌نمیپرند، مثل تو نیستند که ابراز علاقه را احتیاج به عشق بدانند!برای همین راحت‌‌تر است، میدانم که آن‌ها میشنوند، خودم هم یکی از اعضای خانواده‌ام را از دست داده‌ام، خیلی وقت است به خوابم نیامده، گویا فراموشم کرده!غم بدیست، میسوزد و هیزمش قلب من است.تو هم این غم را چشیده‌ای و هزاران غم دیگر هم داری…برای همین هیچگاه نخواستم ازارت دهم، همیشه مواظبت بودم، همیشه فکر قلبت بودم…سکوت کردم تا خرد نشوی، همین‌که حرفی نزدم تا خرد نشوی یعنی عشق.تو اسمش را احتیاج گذاشتی!مثلا مرا چه احتیاجی به موی فر تو باشد جز بوسیدنش؟!به راستی طاقت ادمی چقدر است؟ من در این نقطه بریده‌ام.عشقِ من کافی بود، این من بودم که قلبت را دوست داشتم و یک شب در رویاهایم روی ماهت را بوسیدملازم نیست به تو اثبات شود، به خدا اثبات شده!فقط نمیدانم یک‌نفر چقدر باید رنج بکشد تا ثابت کند یکی را دوست دارد.• آیدا مقدم• ۱۳ آذر ۱۴۰۰