زندگی به شیوه‌ی مادرم

دوران کودکی من در یک شهرک سازمانی گذشت. من در طول دوران کودکی‌ام در خانه‌های بزرگی که حیاط داشتند زندگی کردم. همسایه‌ها دمِ غروب که می‌شد دور هم جمع می‌شدند هم از حال و احوال هم باخبر می‌شدند هم مراقب بچه‌هایشان بودند که در حیاط بازی می‌کردند. آخرین خانه‌ای که در این شهرک ساکن شدیم یک خانه‌ی ویلایی بزرگ بود که چهار طرفش حیاط داشت. آن موقع حدودا دوازده ساله بودم. یکی از مهمترین دلخوشی‌های من در آن دوران دیدن کوههایی بود که حتی از دوردست دلبری می‌کردند.با پدر مرحومم و مادرم که هر دو از خانواده‌ای کشاورز و اهل سلیقه و آشنا به باغداری و سبزیکاری به آنجا آمده بودند، ما تا وقتی که در آن شهرک بودیم همیشه یک باغچه یا باغی داشتیم. در این خانه ولی اوضاع فرق می‌کرد. خانه درست وسط یک فضای بزرگ قرار گرفته بود. از هر چهار طرف به حیاط و زمین خوب برای باغداری می‌رسید. پدرم با سلیقه و دیسیپلین خاص خودش زمین را شخم زده بود و کرت بندی کرده بود. مادرم بذرها را با حوصله می‌کاشت. از انواع سبزی خوردن گرفته تا سویا، پیاز، سیب زمینی، گوجه فرنگی، خیار، ذرت، لوبیا و ... . حتی آفتابگردان هم داشتیم. درختان میوه هم که سر جای خودش بود. دلتان نخواهد فقط کافی بود در باغ دوری بزنی حتی اگر چیزی از محصولات نمی‌چیدی هم حالِ دلت خوب می‌شد. از آن حال‌های خوبی که اغلب در بزرگسالی می‌شود یک آرزوی محال!خلاصه کنم. یک روز مادرم از من خواست بروم و برای سالادِ ناهار گوجه و خیار بچینم. نمی‌دانم چطور برایتان تعریف کنم که بشود "وصف العيش نصف العيش". فقط در همین حد بگویم که این کار برای من به قدری لذت بخش بود که هنوز هم اگر بتوانم در یک گلدان کوچک فلفل میکارم حتی فقط به خاطر لذتِ چیدن یک فلفل. بس که این کار برایم دوست‌داشتنی و لذت‌بخش است. خب با این توصیف من سبد را گرفتم و مثل آهوی وحشی رفتم سمت باغ. لابه‌لای بوته‌ها دنبال خیار و گوجه می‌گشتم. فکر کنم همان تعداد که بردم برای سالاد، همانجا خوردم! نمی‌دانم لذت این کار را تجربه کرده‌اید یا نه. اگر بله که خب باید بگویم خدا را شکر اگر نه که آرزو می‌کنم روزی تجربه کنید و بعد به یاد حرفهای من از روی رضایت سری تکان بدهید و لبخند بزنید.سبد را به مادرم تحویل دادم با کلی ذوق و شیطنت گفتم "بذار من همیشه برم توو باغ اینکارو برات بکنم". مادرم گفت "چطور آن وقت که می‌خواهم به من کمک کنی نمیای، از کار فرار میکنی حالا که همه چیز آماده است دوست داری سبد برداری بری محصول را بچینی؟!"ناراحت شدم. البته که ناراحت شدم، چون نفهمیدم منظور مادرم چه بود. مادرم باز هم بارها از من خواست که برایش از باغ چیزی بچینم و بیاورم. هنوز هم هر بار می‌روم شمال در فصل مناسب فلفل یا سیری کاشته و از من می‌خواهد بروم آنها را بچینم. همه می‌دانیم که مادرها برای شادی و خوشحالی بچه‌ها هر کاری میکنند، حداقل مادر من که این طور بوده و هست، جانش سلامت، دلش گرم و نگاهش پرفروغ بماند.اما بعدها خیلی چیزها در مورد همان یک جمله‌ی مادرم فهمیدم.اینکه زحمت بکشی، تلاش کنی و بعد بگذاری دیگران هم در نتیجه با تو شریک باشند، سخاوتی می‌خواهد که همه نداریم.اینکه از زحمت و دسترنج دیگران استفاده کنی و لذت ببری، به قدری شیرین است که ممکن است یادت برود "باباجان اینها که با عصای جادوئی به اینجا نرسیده! کاری بکن. حرکتی بزن. به خودت تکانی بده!".و در نهایت اینکه، وقتی خودت زحمت می‌کشی، خودِ خودت؛ وقتی از صفر تا صد کاری را خودت انجام می‌دهی، بیل و بیلچه می‌گیری دستت شخم می‌زنی، خم می‌شوی سنگها را جمع می‌کنی، زمین را صاف می‌کنی. خاک و خل کلِ هیکلت را می‌گیرد بعد یک روز محصولت را می‌بینی و لمس می‌کنی تازه می‌فهمی آنهایی که تو را در نتیجه‌ی کارشان شریک کرده‌اند چه بزرگ‌منش و دریادل بوده‌اند. حالا اگر خودت هم بزرگ شده باشی یکبار لذتش را می‌بری ولی ده بار لذتش را به بقیه می‌بخشی. حالا شاید مثل مادر من یک بار هم بگویی چطور آن موقع که حرف تلاش و سختی بود تو نبودی! ولی هدفت محروم کردن نیست، بزرگ کردن است، بزرگ بودن.✍️ نازنین حسن پور? نقطه ویرگول