پدرام باقرنژادروزنامه نگار:برادران لیلا راچه کردید؟

وقتی بیانات روز یکشنبه 29 خرداد ، روح‌الله سهرابی مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی بدین شرح منتشر شد ، که عملکرد مجموعه دست‌اندرکاران فیلم برادران لیلا به گونه‌ای بود که متاسفانه این فیلم در دام حاشیه‌های خودساخته زیادی افتاد به نحوی که ارگان‌های دیگر ، که وظایفی فراسازمانی داشتند نیز بناچار وارد ماجرا شده و تصمیمات سختی درباره آن گرفتند و..اولین سوالی که درذهن مخاطبین نقش می بست دلایل این توقیف بود.پدرام باقرنژادروزنامه نگارسپس اداره نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی ، با صدور اطلاعیه‌ای رسماً اعلام کرد: «فیلم سینمایی برادران لیلا به کارگردانی سعید روستایی بدون طی کردن تشریفات و روند قانونی برای جشنواره فیلم کن ارسال شده بود. از آن جایی که این فیلم بدون اخذ پروانه نمایش و بی‌توجه به مقررات و برخلاف آئین نامه حضور آثار در محافل و جشنواره‌های بین‌المللی که طبق (ماده پنج آیین نامه نظارت بر نمایش فیلم، اسلاید، ویدیو و صدور پروانه نمایش آنها) و علیرغم تاکید مسئولین سازمان سینمایی مبنی بر ضرورت تبعیت از قوانین و مقررات، به جشنواره کن ارسال شده بود. معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی با هدف مساعدت، تسهیل و تصحیح حضور و حل مشکل فیلم از تهیه‌کننده و کارگردان آن خواست تا طی جلساتی وضعیت و شرایط فیلم و فرایند آن را بررسی نمایند.لذا با همکاری تهیه‌کنندگان، فیلم برادران لیلا در سازمان سینمایی بازبینی و در راستای کمک به فیلم با ملحوظ داشتن اهمیت حضور بین‌المللی محصولی از سینمای ایران، تصمیم و توافق بر این شد، تهیه‌کننده و کارگردان برای دریافت پروانه نمایش جهت ارائه نسخه نهایی در جشنواره کن، موارد و اصلاحات لازم را که بخشی از آنها حتی در فیلمنامه مصوب شورای پروانه ساخت نیز وجود نداشته اعمال نمایند که این مهم حتی در یک مورد از موارد اعلامی محقق نشد. به رغم تاکید و تذکرات لازم برای رعایت قانون و با علم و آگاهی تهیه‌کننده و کارگردان نسبت به تبعات هرگونه تخلف، متاسفانه فیلم مذکور بدون هیچ گونه همکاری و انجام اصلاحاتی در جشنواره کن به نمایش درآمد.پدرام باقرنژادروزنامه نگار:برادران لیلا راچه کردید؟چنانکه عوامل اصلی فیلم با اصرار و ابرام بر ادامه مسیر اشتباه نشان دادند که اکران فیلم در جشنواره کن را بر نمایش در سالن‌های سینما و مخاطبان داخلی ترجیح می‌دهند. از این روی، فیلم برادران لیلا به تاسی از اصل"قانون گرایی، استانداردسازی و عدالت محوری"و به دلیل تخلفات آگاهانه و رفتار مغایر با قوانین و مقرراتی چون: شرکت در جشنواره های خارجی بدون عبور از مجرای قانونی و اخذ پروانه نمایش، سرپیچی از مقررات و اصرار بر ارائه نسخه اصلاح نشده برغم تعهدات صورت گرفته و استمرار بر تخلف و مداومت بر آن حتی بعد از جشنواره کن و شرکت در جشنواره مونیخ و در نهایت اعلام رسمی کارگردان محترم مبنی بر عدم پذیرش اصلاح فیلم، این فیلم تا اطلاع ثانوی و تا رفع موانع ایجاد شده، صلاحیت اخذ پروانه نمایش را نخواهد داشت.»بدین ترتیب دلایل شکلی و صرفا اداری توقیف فیلم برادران لیلا روشن شد، لیکن اینک اتخاذ چنین تصمیمی بی شک ، نیازمند بررسی و ارزیابی بعدی مسوولین موثربر این حوزه می باشد. شاید بازنگری در تصمیماتی سطحی که لایه های پنهان آن در هنگام تصمیم گیری مورد توجه قرار نگرفته است بتواند باعث تصمیمات اصلاحی شجاعانه ای شود که هزینه تصمیمات اشتباهی، از این دست را کاهش دهد.پدرام باقرنژادروزنامه نگار:برادران لیلا راچه کردید؟دراتخاذ چنین تصمیمی باید به تجربیات تاریخی مشابه توجه می شد .در تجربیات تاریخی دهه های اخیر آیا به کررات این نتیجه گیری حاصل نشده که در موارد و موضوعاتی که حکومت و دولت نسبت به آن موضع می گیرند ،موضعی معکوس در اکثریت افکار عمومی ایجاد می شود.آیا تجربیات متعدد حاکی از آن نیست که مخالفت و مقابله حاکمیتی دولتی منتج به توجه و تقابل و محبوبیت بیشترآن موضوع نزد افکار عمومی در سطح داخلی و خارجی خواهد شد. آیا در خصوص برشی از زندگی بخشی از جامعه ، که در یک فیلم دو ساعته ، فرصت بروز و ظهور می یابد آنقدر خطر وجود دارد که نیاز به سانسور دارد و اگر تهیه کننده یا کارگردان به سانسور تن در ندهد، فیلم نیازمند توقیف خواهد بود؟ آیا با سانسور کردن فیلمی که انعکاس یا آینه قسمتی از زندگی بخشی از جامعه است . با توقیف فیلم ها و سانسور آنها، حقایق جامعه و نگاه عمومی را نیز می توان پاک و سانسور نمود. اگر تصویر این حقایق آنقدر نگران کننده ، سیاه و دلخراش است چرا بجای پاک کردن صورت مساله به حل مساله پرداخته نشده؟ انگار تصاویرام آر آی و سیتی اسکن شده از بدن فردی سرطانی را ببینیم و بجای درمان بیمار از مسوولین بیمارستان و پزشکان مرتبط خواهان پاک کردن و منتشر نکردن آن باشیم و چنانچه تمکین نکنند ، درب بیمارستان را پلمب کنیم. آنچنان این حقیقت گریزی ها در قرن حاضر عجیب است که بنظر می رسد ناظران و حاضران و تصمیم گیرانی که چنین می پندارند متعلق به عصر دیگری از تاریخ هستند و درکی از آگاهی و شعور عمومی جامعه کنونی و درکی از امکان لحظه ای انتشار اخبار و اطلاعات ندارند! اقرار به سانسور و توقیف فیلمی می کنند که حقیقتی را تصویر کرده و چون از حقیقت واهمه دارند و توان حل مشکلات حقیقی را ندارند به پاک کردن ،سانسور و توقیف حقیقت دلخوش اند ، که در آن هم بشدت ناموفق عمل کرده اند!امروز این فیلم در جشنواره های مختلف حضور می یابد و در سینماهای جهان در حال پخش است و بزودی نه فقط مخاطبین خارجی بلکه مخاطبین داخلی نیز به تماشای آن می نشینند و اولین سوالی که در پایان فیلم مطرح می کنند آن است که کجای این فیلم با حقایق جامعه متفاوت بود که نیاز به سانسور و توقیف داشت؟