دختری با یک رُز آبی...

داستانی واقعی.. :)از روی نیمکت بر خواستم.لباسم را مرتب کردم و به تماشای بازی انبوه جمعیتی از ورزشگاران داخل قفس ؛ مشغول شدم.به دنبال دختری میگشتم که چهره اش را هرگز ندیده بودم ، اما قلبش را خوب میشناختم دختری با یک رُز آبی از چندین هفته و ماه قبل دلبستگیم به او آغاز شد.با برداشتن کتابی از قفسه ؛ ناگهان خود را شیفته و محسور یافته بودم. اما نه شیفته کلمات کتاب ، بلکه شیفته یادداشت هایی با مِداد ، که در حاشیه صفحات آن به چشم میخورد.دست خط و طرح هایی لطیف که نشان از ذهنی هوشیار ، درون بین و باطنی ژرف داشت.در صفحه های دوم و سوم کتاب توانستم نام صاحب کتاب را بیابم ؛ دوشیزه((n))با اندکی جستجو و صرف وقت ، توانستم نشانی دوشیزه n را پیدا کنم.برای او نامه ای نوشتم برای ضمن معرفیه خودم ، از او درخواست کردم ک به نامه نگاری با هم بپردازیم.روز بعد اولین نامه سوار ماشین رویا ها شدم.در طول چندین سال پس از آن ، توانستیم به تدریج با مکاتبه و نامه نگاری به شناخت یکدیگر پرداختیم.هر نامه همچون دانه ای بود که بر خاک قلبی حاصل خیز فرو میرفت و به تدریج عشق شروع به جوانه زدن کرد.از او درخواست عکس کردم ولی با مخالفت دوشیزه n رو به رو شدم.به نظره دوشیزه ، اگر من قلبا به او توجه داشته باشم، دیگر شکل ظاهری اش نمیتواند برای من چندان با اهمیت باشد.قرار نخست دیدار بود ؛ ساعت 5 بعد از ظهر در جاده سلامتی.دوشیزه n نوشته بود:((تو مرا خواهی شناخت از روی رُز آبی ک بر دستان من است.))راس ساعت 5 بعد از ظهر به دنبال دختر می گشتم که قلبش را سخت دوست می داشتم ، اما چهره اش را هرگز ندیده بودم! دختر جوانی داشت به سمت من می آمد ، بلند قامت و خوش اندام.موهای قهوه ای سوخته ، در کنار گوش های ظریفش جمع شده بود.چشمانش قهوه ای روشن...همچون بهاری می ماند ک جان گرفته بود.من بی اراده به سمت او گام برداشتم ، کاملا بدون توجه به این که او آن نشانی گل آبی را در دستانش ندارد! اندکی به او نزدیک شدم.لب هایش با لبخند پُرشوری از هم گشوده شد ، اما به آهستگی گفت:((ممکن است اجازه بدهید من عبور کنم؟))بی اختیار خود را کنار کشیدم ، در این حال بود ک دوشیزه n را دیدم که تقریبا پشت سر آن دختر ایستاده بود.زنی حدود 30 سال با موه های خاکستری رنگ ک در زیر کلاهش جمع شده بود.اندکی چاق بود و مُچ پای نسبتا کلفتش توی کفش های بدون پاشنه اش جا گرفته بود.دختر جوان از من دور شد و من احساس کردم که بر سر یک دوراهی قرار گرفته ام ؛ از طرفی شوق و تمنایی عجیب مرا به سمت دختر جوان فرا می خواند و از سویی علاقه ای عمیق به زنی که روحش مرا به معنی واقعی کلمه مسحور کرده بود ، به ماندن دعوتم میکرد.او آنجا ایستاده بود ؛ با صورت رنگ پریده که بسیار آرام و موقر به نظر می رسید و چشمان خاکستری و گرم که از مهربانی میدرخشید...دیگر به خود تردیدی راه ندادم...کتاب جلد سیاه رنگی در دست داشتم که در واقعا نشان معرفی من به حساب می آمد.از همان لحظه دانستم ک دیگر نمیتوانم عشقم را بروز دهم و عشق ورزیدنی در کار نخواهد بود.اما چیزی بدست آورده بودم ک حتی ارزشش از عشق بیشتر بود ؛ دوستی گرانبها ، که می توانستم همیشه به او افتخار کنم.به نشانه احترام و سلام ، خم شدم و کتاب سیاهی که همان درون من است و زندگی گذشته خود به سوی او برای معرفی دراز کردم.با او به صحبت کردن پرداختم و از تلخی ناشی از تاثیری ک در کلامم بود متحیر شدم:((من علی هستم و شما هم باید دوشیزه n باشید.از ملاقات با شما بسیار خوشحالم. ممکن از دعوت من را به ناهار بپذیرید؟)) چهره آن زن از تبسمی شکیبا از هم گشوده شد و به آرامی گفت:((فرزندم ، من اصلا متوجه نمیشوم! ولی آن دختر جوان که هم اکنون از کنار شما گذشت از من خواست ک این گل آبی را در دستانم بگیرم و گفت ک اگر شما مرا به ناهار دعوت کردید ، باید به شما بگویم که او در رستوران بزرگ آن طرف خیابان منتظر شماست ...)) **نامبروان^^ زندگی به ما می آموزد که عشق خیره شدن به یکدیگر نیست ، بلکه باهم به یکسو نگریستن است و حرکت کردن در کنار هم است.