معنا، آنچه با آن ادامه میدهیم.

برای آغاز هر متنی نیاز به یک مقدمه و سپس بدنه و در نهایت نتیجه هست؛ اما هرچه فکر کردم مقدمه مناسبی برای شروع این گفتار نیافتم. پس فارغ از قواعد آغاز میکنم به نوشتن. غریب به یکسال است که طاقچه شده کتابخانه من. از زمانی که دستم از نسخه های فیزیکی کتاب ها کوتاه شد، به نسخه های الکترونیکی روی آوردم. در ابتدا سخت بود. صفحات کتاب را لمس نمیکردی، عطر خوش ورق تازه زیر دماغت نمیرفت و دیگر نمیتوانستی سوژه عکاسان خوش ذوق روی نیمکت پارک و یا اتوبوس باشی. اما آدمی که ناگزیر میشود و انتخابی ندارد؛ کم کم عادت میکند. مثل کتابی که امروز قرار است از آن بنویسم. آدمی عادت میکند و به همه چیز خو میگیرد. بگذارید این بار اول روده درازی کنم و بیشتر بگویم. از اینکه یک تنه جلوی قطع شدن یک عالم درخت را گرفتم و شما لطفا باور کنید! و در ذهن خود مرور نکنید که دستش به کتاب های دلبندش نرسید. داشتم میگفتم طاقچه شد کتابخانه مرتب و تمیز من که میتوانستم وقت و بی وقت در آن بچرخم و کتاب های عزیز را بیابم. در یکی از این گشت ها چالش کتاب خوانی ماهانه طاقچه و ویرگول را دیدم. همین اسفند ماه بود، کمتر از یکماه قبل. و گفتم: به! عجب ایده ی بکری!! چه چیزی بهتر ازاینکه کتاب بخوانی و درباره آن بنویسی. اصلا همین که صدای تیک تیک ضربه انگشتان روی کیبورد را بشنوی و افکار خود، حول داستان و زندگی ای که با آن همراه شدی را به نوشته در آوری. خب همه این هارا گفتم تا برسم به اصل مطلب، چالش کتابخوانی فروردین ماه: "کتابی که جان تازه ای به تن امیدت میدهد." در بین کتاب های برگزیده تعدادی را خوانده بودم و اما کتاب انسان در جستوجوی معنای زندگی از آن دست کتاب هایی بود که نامش در ذهنم یک گارد ایجاد میکرد. بیشتر شبیه کتاب های روانشناسی که توانایی ارتباط برقرار کردن با آنها را ندارم. اما تنها کتابی بود که میدانستم نسخه صوتی آن در طاقچه بی نهایت موجود است. تصمیم گرفتم گارد گرفتن را کنار بگذارم و شرحی از این کتاب را بخوانم. و آن موقع فهمیدم این اولین کتابی هست که خواهم گوش داد و اولین متن راجع به آن نوشته خواهد شد. گفتن از ویکتور فرانکل و اینکه او که بود و چه کرد و گفتن خلاصه کتاب، گمان میکنم توضیح اضافات هست چرا که با یک سرچ ساده میشود آن را پیدا کرد. پس میخواهم از نظرات و تفکرات خودم بنویسم. مثل جمع کردن یک مجموعه از اینکه چگونه تغییر میکنم و چگونه شکل میگیرم. در مقدمه کتاب اینگونه بودم که نه نمیخواهم یک کتاب سراسر کلیشه را بشونم. ولی ادامه دادم و بعد داستان آغاز شد. داستان زندگی این مرد. درد ها و رنج هایی که در ذهنم قابلیت گنجایش نداشتند. یهودیانی که به جرم یهودی بودن گرفتار کار اجباری و شرایط سخت زندگی و مرگ بودند. پیش از این راجع به جریان هولوکاست خوانده و دیده بودم اما وصف حقیقت به این صراحت و جرئت مو به تنم سیخ کرد. شرح آشویتس و اتفاقاتی که در آن به وقوع پیوسته، هولناک و غیر حقیقی می نماید. یعنی باور کردنی نیست چطور انسان هایی میتوانستند انسان دیگر را به جرم مذهب به بدترین شیوه زندگی و مرگ متهم کنند. و اسمش را بگذارند پاکسازی!! البته که تاریخ پر است از این بی رحمی ها و شقاوت ها اما خواندن باعث شد آن را لمس کنم. البته که داستان اصلی اصلا چرایی این اتفاقات نبود اما چیزی بود که نظر مرا جلب کرد. اصل مسئله آن "امید و معنا " زندگی بود. اینکه چطور معنا بخشیدن به زندگی باعث میشود آدمی از دل سختی ای که قابل تصور نیست جان سالم به در ببرد و به زندگی عادی برگردد. در این برهه از زندگی آدمی هستم که معنای زندگی را گم کرده و ساختن معنا از دل رنج از دل کار بزرگ برایش مضحک به نظر می آید. به قول دکتر فرانک نمیشود آدم هارا مجبور کرد که اجبارا خوشبین باشند. اما چیزی که در این کتاب و در زندگی خود حس میکنم نه تبدیل شدن به قهرمان و نه انجام کار بزرگ است. تنها خلق معنا در دل بی معنایی کل فرایند آن است. شاید که این راه نجات ما باشد؛ همانطور که در دل تاریخ انسان های زیادی را نجات داده... پیدا کردن معنا باعث میشود ادم دوام بیاورد. از دل سختی جان سالم به در ببرد و پیش برود وگرنه آدمی روی حصیر سخت و پر از کثافت میماند و صبح از جا بلند نمیشود و با مرگ پایان می یابد و تمام.