زمان می بره ولی حتما میشه!

این روزا بیشتر از هر وقت دیگه ای به مسیری که تو زندگی پشت سر گذاشتم فکر میکنم. شاید چون بیشتر از هر لحظه دیگه ای تو زندگیم به دختری که همیشه دلم میخواسته باشم نزدیک شدم. شاید کمتر کسی باشه که یادش بیاد شش سالگی چطوری به دنیا نگاه میکرده و چه آرزو هایی داشته، و شاید باز خیلی خیلی کمتر پیش بیاد کسی آرزو های شش سالگیش رو تو سنین بالاتر هم دنبال کنه. سنم که رفت بالا تر و خواندن و نوشتن یاد گرفتم کم کم شروع کردم به نوشتن احساسات و افکار توی ذهنم، و اینطور شد که بعد از این همه سال با اطمینان میتونم از افکار و خواسته های اون سال هام صحبت کنم چون به هر حال ذهن آدم با بالا رفتن سن ممکنه خیلی از خاطرات و افکار رو پالایش کنه و خیلی از جزئیات به خوبی یادمون نیاد، اما من خیلی خوش شانسم که هنوز میتونم با ورق زدن دفتر خاطراتم جزئیات جالب، یا بعضاً خنده دار یا حتی خجالت آور دختر اون زمان هارو به یاد بیارم و مجدد زندگی شون کنم:)یک برگ قابلِ انتشار از دفتر خاطراتم :))از وقتی یادمه، عاشق استقلال داشتن، ماجراجویی، واژه ها و دراما بودم. همیشه تصور میکردم که یه دختر مستقل و قوی هستم که یه کوله پشتی سفری با تجهیزات خفن داره که میزنه به دل طبیعت ماجراجویی میکنه. یه شاعر و نویسنده محبوب و تاثیر گذاره که کلی خواننده و دنبال کننده داره. سفر میکنه دنیا رو میگرده و عاشق میشه؛ خلاصه کلی دراما خلق میکردم تو ذهنم:) یادمه همیشه دوست داشتم با همین کارایی که عاشق شون هستم پول دربیارم و کارم جوری باشه که من رو محدود به زمان و مکان نکنه. هر چی بزرگتر میشدم این علایق هم با من بزرگ تر و پخته تر میشد ولی خب دقیقا نمیدونستم چطور میشه واژه ها و سفر کردن و ماجراجویی و... با هم ترکیب کنم جوری که بتونم ازشون پول هم دربیارم. کودکی من با خریدن و خواندن مجله «سروش کودکان» از دکّه محل و کتاب هایی که از شهر کتاب میخریدم گذشت. روز ها پشت سر هم طی شدن و سفرِ زندگی من رو به روزهای نوجوونی رسوند.اینا چند تا از کتاباییه که از قدیما برام به یادگار مونده. حقیقتاً که خودمو با تام سایر خفه میکردم:)))تو تمام سال های نوجوونی تا 18 سالگی هم کتاب زیاد میخوندم هم فیلم زیاد میدیدم. از اواسط نوجوونی ام بود که به لطف برادرم سفر های ایرانگردیم شروع شد. سال های نوجوونیم رو اصلا دوست ندارم و شاید بهترین قسمتش همین کتاب ها و فیلم ها و سفر ها بود. موقع انتخاب رشته بعد از اتمام اول دبیرستان مصمم بودم برم هنرستان سوره و رشته نمایش بخونم. میخواستم در ادامه یا ادبیات نمایشی بخونم یا طراحی صحنه و برخلاف خیلی های دیگه ام هیچ علاقه ای به بازیگری و دنیای جلوی صحنه نداشتم. اون تابستون رفتم هنرستان سوره و توی دوره هایی که برای آزمون ورودیش برگزار میشد شرکت کردم. اون روزام جزء بهترین خاطرات دوران نوجوونیم شد. با رتبه خیلی خوب آزمون ورودی رو قبول شدم ولی خب اونجا یه هنرستان غیر انتفاعی بود و پدر من یه کارگر ساده بود و نمیتونست از پس شهریه اش بربیاد، اینطور شد که علی رغم میل باطنیم برگشتم دبیرستان و رشته علوم انسانی ثبت نام کردم.این عکس رو از اینترنت از نمای داخلی سوره پیدا کردم که احساسات عجیبی با دیدنش برام زنده شد.خیلی طولانی میشه برای همین تعریف نمیکنم که تو دبیرستان چرا و به دلایلی من و فرستادن رشته علوم تجربی و کلا سر رشته ام و برگشتن به انسانی و کلا سال های دبیرستان چه دراماهایی داشتم. گذشت و وارد دانشگاه شدم اونم رشته ای که عاشقش بودم یعنی فلسفه. اون دوران در حال کشف خودم و جهانبینیم بودم و فکر میکردم فلسفه میتونه کمکم کنه. 4 سال تمام با عشق درس خوندم و استعداد درخشان شدم. میتونستم بدون کنکور ارشد بخونم ولی به اصرار استادام توجهی نکردم و آگاهانه بعد از پایان دوره لیسانس از ادامه تحصیل انصراف دادم. همیشه باور داشتم هیچ وقت برای درس خوندن و ادامه تحصیل دیر نیست، ولی اگه زودتر وارد بازار کار نشم و استقلال مالی کسب نکنم قطعا خیلی چیزها رو از دست میدم. راستش اینکه کلی هدف داشتم که نیاز به پول داشتن و ساپورت مالی هم نداشتم، من و بیشتر مصمم میکرد که زودتر برم سرکار.از سال آخر تحصیلی در به در دنبال کار بودم تا اینکه سال 96 دقیقا 20 روز بعد از آخرین امتحان دوره لیسانس و فارغ التحصیلی تو یه شرکت بیمه ای به عنوان بازاریاب مشغول کار شدم. 4 ماه بدون هیچ حقوق ثابتی و به امید فروش و پورسانت اونجا کار کردم و اصلا هم تو اون کار موفق ظاهر نشدم. از اون کار اومدم بیرون و چند وقت بعدش رئیس همون شرکت که از آشناها بود باهام تماس گرفت و گفت که میخواد لاینِ "مالی" مجموعه رو درست حسابی راه اندازی کنه و بهم پیشنهاد داد که برم و تو این بخش مشغول کار بشم. کور از خدا چی میخواست؟ دو چشم بینا! من یه دختر 22 ساله بی تجربه بودم که دنبال یه کار با درآمد ثابت بود تا بتونه با اون برای زندگیش برنامه ریزی کنه. فرقی ام نداشت چه پوزیشن و چه شغلی، فقط میخواستم از یه جا شروع کنم.بعد از شنیدن شرایط کاری و قبول کردن شون، وقتی تلفن رو قطع کردم اومدم لپ تاپم رو روشن کردم و تو گوگل نوشتم "آموزش کشیدن جدول در اکسل". باید کمی اکسل بلد میبودم که خداروشکر از اکسل فقط اسمش رو تا اون زمان شنیده بودم:) خلاصه رفتم سرکار و مهارت هام رو کم کم حین کار بهبود دادم. شرکت هم روز به روز بزرگ تر میشد و به تبع اون بخش مالی هم بزرگ تر و مسئولیت هاش سنگین تر. من دست تنها بودم و دوران خیلی سختی رو گذروندم. 5 سال تو این پوزیشن کار کردم. بعضی روزها بودن که 17ساعت کار میکردم. روزهای تعطیل سرکار بودم و قید خیلی از مسافرت ها و مهمونی ها رو میزدم. سال 1400 بود که 2 تا نیرو گرفتم و سرپرست شدم ولی با این حال مسئولیت هام همچنان زیاد بود و فشار روحی زیادی رو تجربه میکردم.یه کافی شاپ خوب بغل شرکت بود که همیشه با هات چاکلت هاش خستگی هامو در میکردم:)از همون اول که وارد بازار کار شدم مطمئن بودم هر کاری که شروع کنم فقط یه پله ست برای رسیدن به تارگت های مالیم و شروع کردن مسیر مورد علاقه خودم. تو تمام این 5 سالی که تو حوزه مالی کار کردم، در تلاش برای کشف خودم و مسیر کاری مورد علاقه خودم بودم. گوگل رو زیر رو کرده بودم و راجع به هر چیزی که فکر میکردم بهش علاقه دارم سرچ میکردم و میخوندم. کم کم پازل های ذهنیم جور شد و به طور کلی فهمیدم چطور میتونم از مسیر علایقم پول دربیارم. از میون این سرچ ها بود که با «پله به پله» آشنا شدم که یه استارتاپ تو حوزه توانمند سازی زنانه. با یکم بالا و پایین کردن تصمیم گرفتم تو دوره «کسب و کار آنلاین و طراحی سایت» شون شرکت کنم. برنامه ریزی های مالیم رو کردم و بالاخره آخر شهریور ماه 1401 از کارم استعفا دادم و مسیر جدیدم رو شروع کردم.دوره طراحی سایت برای من شروع کشف بیشتر و بیشتر مسیر رویایی کارم بود. ضمن همین دوره بود که با دیجیتال مارکتینگ و سئو و تولید محتوا دقیق تر آشنا شدم. هر چی جلوتر میرفت مسیر برام روشن تر میشد و مشتاق تر میشدم. بعد از دوره طراحی سایت دوره سئو ی همین مجموعه رو شروع کردم و بی نهایت از انتخاب خودم راضی هستم. از تجربه بی نظیرم کنار استاد ها و پشتیبان های دلسوز و درجه یک این مجموعه هر چی بگم کم گفتم. پیشنهاد میکنم یه سر به اینستاگرام شون بزنید، حتما خودتون متوجه میشید با چه تیم خفنی رو به رو هستید.این روزا هر چی بیشتر جلو میرم، بیشتر میفهمم چطور میتونم از ترکیب علایقم باهم پول دربیارم. من همیشه عاشق سفر بودم، عاشق واژه ها، دلم میخواد سفر کنم و عکاسی کنم و قصه ی آدما رو بنویسم. سئو محل تلاقی واژه ها و تکنولوژیه و همراه طراحی سایت اون مهارتیه که بهم اجازه میده بدون محدود شدن به زمان و مکان سفر کنم، عکاسی کنم و قصه ی آدمای تویِ عکس رو بنویسم و تولید محتوا کنم. کسایی که من و میشناسن میدونن چققققدررر عاشق سفرم و این روزا دارم فکر میکنم به صورت نیچ تو حوزه مارکتینگ گردشگری فعالیت کنم. کلی ایده تو سرم دارم و میخوام کم کم دانش عکاسیم رو تکمیل کنم، سفر هام رو شروع کنم، و اطلاعات تخصصی تو زمینه گردشگری کسب کنم.اینجا یه کمپینگ دو روزه به ارفع ده رفته بودم یادش بخیر...من مسیر طولانی رو برای کشف خودم طی کردم، تو این مسیر خیلی بالا و پایین شدم تا تونستم خودمو از نظر مالی و فکری جمع و جور کنم و راه خودمو شروع کنم. تو این راهِ ظاهرا بی ربط و سخت کاری تجارب زیادی کسب کردم و از نظر شخصیتی رشد کردم؛ شاید یه روز داستانش رو بنویسم:) و بالاخره تو 27 سالگی افتادم تو مسیر درست زندگیم. میخوام بگم کشف و رسیدن و شروعِ مسیر رویاها «زمان میبره ولی حتما میشه» فقط دست از تلاش بر ندار رفیق!در آخر، ممنونم که داستان من و خوندید و خوش حال میشم تجربیات تون در خصوص کشف مسیر کاری تون رو داخل کامنت ها با من به اشتراک بذارید. قطعا به من و خواننده های این پست برای ادامه راه کمک میکنه. همینطور مشتاق خوندن اطلاعاتتون در خصوص گردشگری و مارکتینگ هستم. من در ادامه سعی میکنم پست های تخصصی و گاهی مثل همین پست دلنوشته باهاتون به اشتراک بذارم. ممنون که حمایت میکنید:)