اِمّا شاکرا اِمّا کفورا...

نوزاد که به دنیا می آید گردنش تا مدتی لَق می زند و با هر بار لق زدن، چشمان ضعیفش به سویی و چیزی می افتد و خدا می داند هربار ، چه تصاویر عجیب و غریبی در ذهن نارسش، منعکس می شود!باید دو سه ماهی بگذرد تا بدن نرم و نازک نوزاد جانی بگیرد، گردن ظریفش سفت و محکم بر جای خود بایستد و چشمانش مستقیم جلوی رویش را ببیند.زندگی دنیا دوراهی عجیبی است. به یک طرف که نگاه می کنی ، مسیر خیر است و طرف دیگر مسیر شرّ.اما چرا بگوییم دوراهی؟دو راهِ موازی، توصیف بهتری از زندگی این دنیای آدمی زاد است.زیرا در دوراهی، هر یک از دو راه، به مسیری دور از یکدیگر می روند و وقتی به یکی از آن دو وارد شدی و مسیر متفاوتی انتخاب کردی، مسیر دیگر را فراموش می کنی از آن روی که دیگر پیش چشم تو نیست.راست گفته اند که از دل برود هرآنچه از دیده برفت.اما دو راه خیر و شرّ، اگر چه جدا از یکدیگرند اما همراه و همسوی با هم به یک مسیر می روند. دو خط موازی با مبداء و مقصود یکسان که هرگز نقطه تلاقی ندارند و هیچ وقت هم با یکدیگر به تفاهم نمی رسند.یکی سوی راست است و دیگری سوی چپ. هر دو راه برای آزمون آدمی در حیات مادی دنیا.وقتی به راه خیر وارد شدی به چشم یقین می بینی که اگر راه شر را بر می گزیدی چه بر تو می گذشت و حال در مسیر خیر چه بر تو می گذرد. آنجا دوزخ است و این جا بهشت.شاید از همین روست که خدا در قران فرموده بهشتیان اهل جهنم را نظاره می کنند و حتی با ایشان به ملامت، سخن می گویند.عجیب نیست که این دو طایفه آن قدر به هم نزدیکند که صدای یکدیگر را به گوش جان می شنوند.آیا پیام قرآن نه این است که دو مسیر خوبی و بدی، توامان یکدیگرند و رهروانشان خیلی نزدیک به هم؟می توانم تصور کنم که راه راست، یک برادرِ همزاد کج و ناراست دارد... یک قابیل.یک نا رفیق که با اینکه ناهمراه است که حتی برای یک دم مسیر خیر را تنها نمی گذارد. آنگونه که قابیل، هابیل را تنها نگذاشت!جاده ناهمواری به نام شرّ که به دوزخ می رسد.آن یکی ولی به بهشت،انتهای مسیر، بن بستی با دو جایگاه خوب و بد درست مجاور هم.دو همسایه دیوار به دیوار.آتش از دل درختی سبز.الَّذِي جَعَلَ لَکُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَسوره یس آیه 80خدا جایی در قران فرموده:اِنّا هَدَیناه السَّبیل اِمّا شاکِرا اِمّا کَفوراما راه را به او نشان دادیم چه شاکر باشد چه ناسپاسسوره انسان آیه 3وقتی به این آیه فکر می کنم، بیشتر و بهتر این معنا بر من آشکار می شود.راه زندگی دو تاست.یکی به خوبی و دیگری به بدی.هردو به قدر مویی نزدیک به هم. دست یازیدن به هردو آسان و ممکن.همین خاصیت سهل الوصولی آن هاست که قدرت و شرفِ اراده را بیشتر می کند.خدا هر دو راه را پیش چشم انسان قرار داده تا به اختیار و اراده خود، تنها یکی را انتخاب کند. اما نه هر دو با هم.اگر راه خیر را برگزیند جای شکر دارد و اگر به بدی اختیار کند، کفران نعمت را برگزیده است.ولی اجبار و اکراهی در کار نیست.اِمّا شاکرا اِمّا کَفورامی خواهی بخواه نمی خواهی نخواه!همه چیز سهل و آسان است، فقط کافی است، سرت را به راست بچرخانی و پا بدان مسیر بگذاری.اگر نخواهی هم راه کج باز است و جاده شرّ به سوی دوزخ دراز!بی دلیل نیست خدا به آدمی، دوتا چشم داده تا بتواند هر دو سوی را ببیند و آزادانه یکی را برگزیند.و دو تا پا تا میان دل دل کردن پای گذاشتن به هر یک از دو مسیر، پا به پا کند!امروز به این فکر می کردم خیلی وقتها پیش آمده است که وسوسه بشوم و پا به راه بدی بگذارم یا از روی خشم ، بد بشوم.از خدا که پنهان نیست، گاه همین کار را هم می کنم اما هر وقت یاد آیه ی اما شاکرا اما کفورا می افتم دست و دلم می لرزد و افتان و خیزان، دوباره به راه راست بر می گردم.اما از این شاکی شدم که اصلا چرا باید پا در آن مسیر بگذارم زیرا همین یک قدم، مرا جهنمی می کند.با این حال فکر دیگری مثل یک نسیم بهشتی آمد و دلِ آشوبم را آرام کرد. ندایی در گوش جانم گفت: تو اگر جهنمی بودی هرگز پشیمان نمی شدی و دوباره به راه راست بر نمی گشتی.برگشتن تو نشانه بهشتی شدن توست.تنها نقطه ضعف کار تو این است که خواه از ضعف ایمان خواه از زیادی خشم، اراده ات مثل گردن نوزاد، لق می زند...صورت های ناقصی که تا کنون دیده ای از نارس بودن اراده توست...سوسن چراغچیچهارم مردادِ 1398