اِمروزنامه (دیروزنامه)

ناخن شصت پای چپم شکسته. بر اثر سانحه‌ی خاصی هم نیست ها؛ توی خونه پای داداشم بهش گیر کرد و داغونش کرد. خب این هیچ ربطی به امروزنامه‌ی امروز ما نداشت. صرفا جهت پر کردنه عریضه بود!سلام. حال شما. صبحتون بخیر! البته الان که دارین می‌خونیدش احتمالا صبح نیست؛ شایدم هست؛ نمیدونم. بهرحال صبحتون بخیر!امروزنامه‌ی دیروز چطور بود؟ نظرتون راجبه سبک نوشته‌اش چی بود؟ ای وای باز که سوال بی‌ربط پرسیدم! خب اون رو که داخل کامنت‌های همون پست بهم میگید دیگه. چی شیر تو شیری شد این امروزنامه!ساعت هشت و سیزده دقیقه‌اس و من حاضر و آماده، همراه با کیسه‌ی وسایلم، سر کوچه منتظر دوستمم که بیاد دنبالم. با اینکه چند دقیقه‌ی پیش زنگ زد که زودی خودم رو برسونم که بریم، اما متاسفانه خکدش هنوز نرسیده. حدس میزنم دلیلشچی میتونه باشه.نه اتفاقا اونی که شما فکر می‌کنید نیست. دوستم خیلی هم آدم آن‌تایمیِ! این خصوصیت دقیقا مربوط میشه به شخصِ خودم. کلا اخلاقم اینه که همیشه رفیقام رو برای حاضر شدنم، بیست دقیقه، نیم ساعت دم‌در خونه معطل کنم. اصلا دستشون اومده دیگه. دیگه هروقت قراره بیان دنبالم، ازین سیستم استفاده میکنن. آدم بدقولی نیستم ها! جدی میگم. ولی نمیدونم چرا سرِ همین حاضر شدن، همیشه این تاخیره به وجود میاد. باور کنین فقطم همینه ها! اتفاقا خودم خیلی از بدقولی و اینجور حرفا بدم‌میاد. حالا بهرحال معطل شدم. قبلش شروع کرده بودم به نوشتن. چند دقیقه‌ای این وسط وقفه پیشومد و خودمم می‌خواستم بذارم برای غروب که از سر کار اومدم ولی با این شرایط تصمیم گرفتم که باز بنویسم. هوا خنک بود. از اون هوا خنک‌های اوایل صبحِ پاییزی! نمیدونم بهشت واقعا هست یا نه ولی از صمیم قلبم احساس کردم که این هوا مال همون سمت‌هاست! یه نسیم ملایم شاخ و برگ‌های درختای اَراَر و کاجِ سر حاشیه‌ی خیابون رو می‌لرزوند. نشسته بودم روی حاشیه‌ی سَکومانندِ جلوی بانک صادرات که تقریبا سر کوچمونه. نگران نباشید؛ به علت یه سری مسائل که لازم نیست راجبش صحبت کنیم، تعطیل شده.فکر کنید تیپم این شکلی بود که میخوام براتون شرح بدم: یه نیم بوتِ طوسی که نوکِ هردوشون سوراخ شده. یه شلوارِ لیِ سورمه‌ای که زانوی سمت چپش پاره شده. یه پولیور جیگری. یه سوییشرتِ سورمه‌ایِ رنگ و رو رفته. و بهتر از همشون که الان میخوام خدمتتون عرض کنم، مربوط میشه به موهام؛ یعنی کلاهم! من سر کار موهام رو نمی‌بندم؛ دلیل هم دارم براش! اینروزها هوا سرده مخصوصا سر صبح که از خونه میزنم بیرون. برای همون موهام رو باز میذارم و کلاه رو میکشم روشون. خیلی جالب میشه. یعنی من اینجوری بیشتر دوسدارم. مخصوصا که یه ته ریشِ نسبتا بلند هم که دارم. یجور خاصی بهم میاد. البته بازم میگم، من اینجوری بیشتر دوسدارم.خدا رو شکر دیشب خطم رو شارژ کرده بودم. این شد که یه بسته‌ی اینترنت یه ساعته گرفتم و دست به کار شدم.ابرها از هر طرف آسمون رو احاطه کرده بودن؛ شبیه یه پتوی مخملِ کبود و این کبودی رو سخاوتمندانه به سطح زمین هدیه داده بودن. به زمینی‌ها؛ به منی که خواسته یا ناخواسته منتظرِ یه همچین حسی بودم. آره. من این حالت رو یه حسِ خوب برای خودم تعبیر کردم؛ شایدم تعریف؛ الان نمیدونم درستش چی میشه. شما به بزرگی خودتون ببخشید آقای نویسنده رو. شما هم با حالِ خوبش همراه بشین. چون واقعا اومدم اینجا تا حال خوبم رو باهاتون شریک بشم.هواشناسی گفته بود که امروز احتمالا خراسان شمالی بارندگیِ. بعد که دوستم اومد و دقیق‌تر جویا شدیم، دیدیم که زده از غروب، احتمال بترندگی بیست درصدِ و به احتمال قوی فردا بارندگیِ قطعی داریم. غریبه که نیستین، از همون اول صبحی که از خواب بیدار شدم، دوسداشتم امروز بارونی باشه و بمونم خونه و بخوابم. من اینجور هواها رو خیلی دوسدارم. از خواب پا بشم؛ بعد صدای برخوردِ قطرات بارون رو به پشت شیشه‌ی اتاقم بشنوم. یه نگاه به شعله‌ی آبی‌رنگِ بخاری بکنم. بعد از ته دلم از خدا تشکر کنم و پتو رو بکشم روی سرم و دوباره به خوابِ نازم برگردم!چی از این بهتر داریم مگه؟ مخصوصا که یه شبِ خوب رو هم پشت سر گذاشته باشم. که اتفاقا دیشب باز ناپرهیزی کردم و تا ساعتای حدود چهار صبح بیدار بودم. یه سوپ خوشمزه با خانواده. قبلش هم یه دور دورِ خواستنی همراه با صرف قهوه با دوستام. بعد دوباره یه دورهمیِ خواستنیِ مجازیِ دیگه با یه سری دیگه از دوستان و بعد هم با یه مراقبه‌ی کوچولو با خدای شخصیم، رفتم که متنِ نیمه‌کاره‌ام رو کامل کنم و بذارم داخل صفحه‌ام. همین کارم کردم. فکر کنم جالبم شده بود. یه برداشتِ شخصی از یه سبکی که قبلا باهاش آشنا شده بودم. و بعد هم یه گپ دوستانه با یکی دیگه از دوستام. البته باز قبل اینم شروع کردم به فیلم دیدن چون به این‌یکی دوستم امید نداشتم که آنلاین بشه؛ آره، اینم مجازی بود. یه چند دقیهقه بعد تماشای فیلم، بلاخره آنلاین شد. کلی بهمون خوشگذشت؛ حداقل به من که خوشگذشت امیدوارم واسه اونم همینطور بوده باشه. خلاصه بعد از تقریبا دو ساعت صحبت، با هم خداحافظی کردیم. چشمام داشت میرفت ولی نمی‌تونستم از خیر این قسمت از سریال بگذرم. درسته باید زودتر می‌خوابیدم که صبح سر کار سرحال باشم ولی خداییش می‌چسبید. گاهی بَدک نیست یه سری از اشتباهات کوچولوی گذشته‌ات رو باز تکرارشون کنی؛ البته اشتباه که نه؛ بیشتر میشه گفت شیطنت! اصلا به نظرم اگه آدم این شیطنت‌ها رو فراموش کنه، زندگی اصلا مزه نداره. گاهی لازمه خلافِ قانونِ زمینی‌ها باشی. خودت باشی؛ اونجوری که خودت دوسداری. اون مدل مویی که دوسدای بزنی. اون لباسی که خودت دوسداری بپوشی. حتی سیگار بکشی! آره چرا که نه؟ بعد قهوه می‌چسبه! بیخیال دلایلِ بهداشتی و پزشکی و اینجور حرفا؛ الان داریم از خوشگذرونی حرف میزنیم. مهم اینه حالِ دلت خوب باشه؛ بعدا میتونی از همون کسی که باعث و بانیِ همه‌ی حال‌های خوبِ دنیاس، کمک بخوای که این رو با یه عادتِ خوبِ دیگه جایگزین کنی. مطمعنم انقدر اهل دل هست که صدات رو بشنوه.چه دور شدیم از متن اصلی!آره. شروع کردم به ادامه دادن متن امروزنامه‌ی شیشمِ آذرماه که دوستم بلاخره باهام تماس گرفت.‌ خلافِ همه‌ی تصورات من، ماشینش خراب شده بود. البته ناگفته نماند که این مشکل ریشه توی دیشب داره ها! همونجام بهش گفتم آقا یاسر برو برق ماشینت رو بده چک بکنن که فردا اذیتت نکنه و اونم اَدای کار بلدها رو درآورد و با پوزخند رد کرد و نتیجه‌اش هم این شد که امروز از کلی از کارهاش هم عقب افتاد. بله برق ماشین کلا ِارور داد و ما رو وسط خاموش شد. هداروشکر ماشین ما بود که بُکسل‌اش کنیم و برسونیم تعمیرگاه. حالا منم از فرصت استفاده کردم و کلی اذیتش کردم و با هم خندیدیم. نه خداییش جای سرزنش نبود؛ خودش کلی مشغله داشت؛ دوز از انصاف نبود که منم به عنوان یه رفیق، به جای کمک، مثل مگس دور سرش وِزوِز کنم!بله! اینجوری شد که بعد از کلی اتفاق و اینور و اونور که بهتره اَزشون فاکتور بگیرم، رفت دم تعمیرگاه که ببینه ماشین در چه حالِ. من هم با ماشین خودمون اومدم خونه و قرار شد بعد از تعمیر ماشین بیاد دنبالم که فعلا خبری ازش نشده. فکر کنم دیگه امروز همونجوری شد که خودم از اول می‌خواستم! دَم خدام گرم؛ چه خوب صدام رو شنید!گمونم تا برای امروز، تا همینجا کافیه. منم بهتره برم یه زنگی بهش بزنم و ببینم اگه کمکی چیزی میخواد که برم پیشش. با اجازه!