The last month of your life !

من توی دوره لیسانس مهندسی صنایع خوندم. اگه اشتباه نکنم اواسط دوره، استاد نسبتا مسن ولی خیلی فهمیده‌ای برای درس زبان تخصصی داشتیم. همون درسی که عادل فردوسی پور توی شریف تدریس می‌کنه. استاد ما عادل نبود ولی عاقل بود. با اینکه میشیگان درس خونده بود و آدم خیلی با سوادی بود احتمالا خیلی زود فهمیده بود که اینجا آمریکا نیست،‌ شریف هم نیست، شاید فهمیده بود که او هم عادل نیست و خلاصه یه جایی از پروسه تدریس، تصمیم گرفته بود که از عنوان درس زبان تخصصی، به زبانش اکتفا کنه و سخت‌گری روی تخصصی بودنش رو کنار بذاره. شاید متوجه این نکته نه چندان ظریف شده بود که آدم‌هایی که نمی تونند ۲۰ تا جمله روزمره انگلیسی رو ساده و روون و بی‌اشکال برای ارتباط برقرار کردن با دیگران به کار بگیرند بعیده که کلمات قلمبه و سلمبه زبان تخصصی رشته‌شون چندان به کارشون بیاد. این بود که به هر حال یه جایی تصمیم گرفته بود که بیشتر ما رو به انگلیسی حرف زدن سر کلاس تشویق کنه که لااقل کمی ترسمون از انگلیسی حرف زدن بریزه و هوپفولی که این لالوها چهارتا چیز هم یاد بگیریم. سرتون رو درد نیارم. بعضی هفته‌ها کلاس اینجوری بود که بچه‌ها رو میاورد پای تخته و ازشون سوال‌های نه چندان سخت می پرسید و با صبر و حوصله‌ای مثال زدنی منتظر می‌موند که بچه‌ها چند کلمه‌ای جواب‌های باربط و بی‌ربط بدند. بالاخره یه روزی هم نوبت من رسید. استاد چون خودش همین رشته رو قبلا توی آمریکا خونده بود و درس های دیگه‌ای رو هم توی دانشگاه تدریس میکرد، از یکی از کلاس‌های ترم قبل من رو می‌شناخت. وقتی من رفتم پای تخته از بین همه سوال‌های استاد قرعه عجیبی به نام من افتاد. خیلی بی مقدمه به من گفتAli, if I tell you this is the last month of your life, what will you do?!خیلی نمی خوام راجع به جوابی که من با اون تسلط نیتیو‌اسپیکر‌طورم به این سوال فلسفی استاد دادم حرف بزنم ولی بعیده نتونید حدس بزنید که من توی اون شرایط آمادگی جواب فارسی به این سوال دادن رو هم نداشتم و احتمالا سطح دغدغه‌هام هم توی اون لحظه چندان فراتر از نمره‌ای که قراره بگیرم و پاس کردن درس توی پایان ترم نمی‌رفت. ولی بعدها بارها و بارها توی مقاطعی از زندگی قرار گرفتم که این سوال برام هی تکرار شد. آخرین بارش امروز بود.امروز که دارم این‌ها رو می نویسم چند ماهی از اولین روزی که پروسه استارتاپ ویزای کانادا رو خیلی جدی شروع کردم می‌گذره. به عنوان آدمی که بیش از نیمی از این مسیر رو طی کرده و خب خودش رو خیلی از انتهای این مسیر دور نمی‌بینه باید بگم که مسیر گرفتن استارتاپ ویزا هم مثل اکثر پروسه های مشابه، از اون چیزی که در بدو امر فکر می‌کنیم عموما طولانی تر و پر پیچ و خم تره. کلا چیزها! روی کاغذ‌‌ خیلی ساده تر به نظر می رسند و وقتی که وارد فاز پرکتیکال ماجرا می شید تازه می فهمید که چقدر تعداد فاکتورهایی که در فاز ایده میس می کنید یا ازشون به سادگی عبور می کنید بیشتر از چیزی که ابتدا فکر می‌کردید بودند. به هر حال توی طول این مسیر یه جایی من از ساعت های طولانی پشت میز و لپ‌تاپ نشستن خسته شدم و تصمیم گرفتم که برای نجات از دود و دم این روزهای تهران و کمی هم تنوع و احتمالا به یه دلیل خیلی مهم تر که علاقه همیشگی من به تجربه زندگی کردن تو کیش بوده،‌ برای چند ماهی برم اونجا و خلاصه از این سفر به عنوان یه مهاجرت صغری و تمرینی برای مهاجرت کبری و اصلی استفاده کنم. عزمم رو جزم کردم که تا به سرانجام نهایی رسیدن کل پروسه و ایشو شدن letter of support برای کیس‌‌مون برم به جزیره همیشه زیبای کیش ؛))این اولین باری بود که من برای سفری به مدت نامعلوم آماده می‌شدم و ایده ای نداشتم که ممکنه سفرم چقدر طول بکشه. طولانی‌ترین تجربه زندگیم در این زمینه سفر دو هفته‌ای به چین بود که می تونم ازش به عنوان یه درامای تمام عیار یاد کنم. البته اون سفر، سفر خیلی خوبی بود و همه چیزش عالی برنامه‌ریزی شده بود ولی حقیقتا دور بودن بیش از یه هفته از خونه حسی نیست که مطمئن باشم آدم‌های زیادی توی دنیا دوست دارند تجربه‌ش کنند. یه تفاوت همچینن مسافرت هایی با سفرهایی معمولی اینه که لازمه آدم اسباب و وسایل مورد نیاز سفرش رو با وسواس خیلی بیشتری انتخاب کنه.وقتی قراره به یه سفر طولانی برید باید به یه چیزهایی یه کم متفاوت تر فکر کنید. مثل اینکه فکر می کنید کدوم بخش از وسایل‌تون که احتمالا با دقت و وسواس زیادی تک‌تک‌شون رو در طی ماه‌ها یا سال‌ها انتخاب کردید براتون ضروری‌تر و مهم‌ترند. انتخاب کردن همیشه کار سختیه. یه جایی می‌خوندم که اکثر آدم‌ها در مواجهه با شرایطی که قراره بین گزینه‌های خیلی زیاد انتخاب کنند، محتمل‌ترین انتخاب‌شون به تاخیر انداختن انتخاب نهاییه. همه ما مدام در تلاشیم تا زندگیمون رو طوری بسازیم که سر هر دو راهی انتخاب‌های بیشتری داشته باشیم. در اکثر موارد اون چیزی که ازش به عنوان قدرت یاد می کنیم در اصل همون قدرت انتخابه. ولی خب انتخاب همیشه در دل خودش یه هزینه بزرگ داره. هزینه صرف نظر کردن و عبور کردن از یه سری از گزینه‌های روی میز و این چیزیه که معمولا ما آدم‌ها زیاد باهاش راحت نیستیم.امروز وقتی می خواستم چمدونم رو ببندم چیزی رو تجربه کردم که قبلا هیچ وقت حسش نکرده بودم. اینکه سفرهای طولانی چقدر می تونه الویت‌های ما در انتخاب رو تغییر بدند! از انتخاب بین لباس‌های نو یا تکراری و کتاب‌های نوی توی صف خوندن یا کتاب‌های خونده شده‌ای که دوست‌شون داری گرفته تا انتخاب آدم‌هایی که می‌خوای باهاشون خداحافظی کنی. در واقعا برداشتم اینه که سفرهای طولانی از جنس مهاجرت قدرت انتخاب رو از شما می‌گیره و الویت‌های خودش رو به شما تحمیل میکنه.فکر می کنم موقع آماده شدن برای سفرهای طولانی یکی از چیزهایی که احتمالا ذهن خیلی از ما ناخودآگاه درگیرش می شه مرگه. اینکه اگه دیگه برگشتی در کار نباشه چی ؟ مخصوصا وقتی از ایرلاینی بلیط گرفتی که داره از یه بوئینگ ۷۴۷ سی و چند ساله برای رسوندن شما به مقصد استفاده می کنه، این می تونه سوال خیلی جدی‌تری هم باشه! خودشون البته همیشه خیلی اصرار دارند که این هواپیما ۱۵ سال Ground بوده. یعنی یه جایی از دنیا پارک بوده و احتمالا روش هم یکی ازین روکش ها که آدم وسواسی‌ها قبل از سفر روی ماشین‌شون می کشند کشیده بودند! بگذریم. در نهایت من درس زبان تخصصی رو سال‌ها قبل توی دانشگاه پاس کردم و ازش عبور کردم. ولی هنوز هم هر از چندی به بهانه های مختلف یاد اون سوال آقای دکتر میوفتم. خصوصا این روزها که بیشتر از هر زمانی خودم رو به یه سفر طولانی و شاید همیشگی نزدیک می بینم. اگه بدونید واقعا توی ماه آخر زندگیتون هستنید، چی کار می کنید؟ برای من هرچقدر که فکر کردم جواب این سوال خیلی دور از همین کارهایی که الان دارم می کنم نبود و بابت این موضوع عمیقا خرسندم. همیشه فکر می کردم که دوست دارم ماه آخر عمرم رو توی کیش بگذرونم. و خب خوشحالم که حالا دست کم توی مسیرش هستم ؛)))دوست داشتنی‌ترین نقطه ایرانپ ن :‌ من این پست رو توی هواپیما نوشتم ولی خب این دفعه هم جستیم و هواپیما بدون مشکل خاصی لندینگ داشت. الان که دارم این پست رو شوت می کنم (اسمش پسته اینا که می نویسیم اینجا؟) جایی که واقعا دوست داشتم باشم هستم. امیدوارم که همه‌مون انقدر خوش‌شانس باشیم که بتونیم توی ماه آخر زندگی‌مون کارهایی رو که واقعا دوست داریم انجام بدیم، نه کارهایی که مجبوریم برای نمره آوردن پای تخته راجع بهشون حرف بزنیم!