اثر فوق روان کننده بتن بر بتن تازه!

بتن حاوی فوق روان کننده بتن ممکن است مستلزم استفاده از رویه هایی باشد که معمولاً برای بتن معمولی لازم نیست. به عنوان مثال ، یک بتن روان ، هنگامی که به سرعت قرار می گیرد ، ممکن است فشار بر قالب را افزایش دهد. سایر مناطق مشکل دار محل کار ممکن است شامل از دست دادن رکود ، گیرش کند ، یا جداسازی و آب انداختگی بتن باشد. شناسایی زودهنگام این مشکلات با استفاده از دسته های آزمایشی صحرایی کمک می کند ، که شرایط محل کار را دقیق تر از آزمایشات آزمایشگاهی منعکس می کند.میزان افت اسلامپ در بتن حاوی فوق روان کننده بتن می تواند تحت تأثیر نوع فوق روان کننده بتن ، میزان مصرفاثر فوق روان کننده بتن بر اسلامپمیزان افت اسلامپ در بتن حاوی فوق روان کننده بتن می تواند تحت تأثیر نوع فوق روان کننده بتن ، میزان مصرف ، استفاده همزمان از افزودنی C 494 نوع A ، B یا D ، نوع و مارک سیمان ، کلاس بتن ، و دمای بتن این عوامل به هیچ وجه تنها عوامل م lossثر بر کاهش رکود نیستند ، اما عواملی هستند که معمولاً توسط کاربر کنترل می شوند. دمای محیط قابل کنترل نیست اما می تواند تأثیر چشمگیری بر عملکرد فوق روان کننده بتن داشته باشد. معمولاً اعتقاد بر این است که تمام فوق روان کننده بتن مطابقکرت به سرعت کارایی خود را از دست می دهد. همانطور که در فصل 1 بیان شد ، این لزوماً صحیح نیست (کالپاردی و کورادی ، 1979).هر دو مشخصات فوق روان کننده بتن (ASTM C 494 وC 1017) به افت رکود اشاره می کنند ، اما هیچ کدام نیازی به آزمایش برای ویژگی های افت رکود ندارند. در نتیجه پیشرفت فناوری فوق روان کننده بتن و محصولات متعدد موجود ، توصیف این لوله ها نه تنها با الزامات استانداردهایASTM ، بلکه با روش افزودن نیز مفید بوده است. افزودنی کاهنده آب با برد بالا ممکن است در محل کار یا کارخانه دسته ای اضافه شود.هنگامی که فوق روان کننده بتن های معمولی در محل کار اضافه می شوند ، بتن از دست دادن رکود متوسط ​​تا سریع و ویژگیهای اولیه عادی یا عقب افتاده را نشان می دهد. محصولات ویژه ای که در کارخانه دسته ای اضافه می شوند می توانند ماندگاری رکود را در بتن افزایش دهند (Collepardi and Corradi، 1979) ، همراه با ویژگیهای اولیه تاخیری یا عادی. تفاوت در عملکرد نشان نمی دهد که یک محصول بهتر از محصول دیگر است ، اما ممکن است برخی محصولات در برخی از شرایط سازنده مناسب تر از سایر محصولات باشد.به طور کلی ، هرچه میزان دوز فوق روان کننده بتن در بتن بیشتر باشد ، میزان افت اسلامپ پایین تر است (راوینا و مور ، 1986). با این حال ، هر محصول دارای محدوده عملیاتی است که فراتر از آن ممکن است سایر ویژگی های بتن تحت تأثیر قرار گیرد. اگر میزان دوز به عنوان ابزاری برای کاهش بیشتر میزان افت رکود به خارج از این محدوده افزایش یابد ، نتایج ممکن است شامل تغییراتی در ویژگی های گیرش اولیه ، جداسازی یا آب انداختگی بتن باشد. فوق روان کننده بتن ها باید مطابق محدوده دوز توصیه شده توسط سازنده مورد استفاده قرار گیرند.ترکیب شیمیایی سیمان همچنین می تواند بر ویژگی های عملکرد بتن حاوی فوق روان کننده بتن تأثیر بگذارد. این بدان معنا نیست که فوق روان کننده بتن با نوع خاصی از سیمان کار نمی کند ، اما کاهش رکود و سایر ویژگی ها ممکن است متفاوت باشد. به عنوان مثال ، سیمان های نوع I وIII معمولاً حاوی تری کلسیم آلومینات (GA) بیشتر از سیمان های نوع II و نوع V هستند. به همین دلیل ، بتن ساخته شده با سیمان نوعI و III با میزان دوز فوق روان کننده بتن معمولی افت بیشتری را نشان می دهد. نرخ دوز نیز ممکن است در مارک های مختلف برای انواع مختلف سیمان متفاوت باشد.دمای بتن یکی دیگر از عوامل مهمی است که هنگام استفاده از فوق روان کننده بتن باید مورد توجه قرار گیرد. مانند بتن دیگر ، هرچه دمای بتن بیشتر باشد ، افت اسلامپ سریعتر است. این واکنش را می توان به طرق مختلف به حداقل رساند. یک راه این است که محصولی را انتخاب کنید که مطابقASTM C 494 ، نوع G باشد ، یا علاوه بر فوق روان کننده بتن یک بازدارنده(ASTM C 494 نوع B یا D) به بتن اضافه کنید. اثر تاخیری می تواند در کاهش از دست دادن سریع رکود مفید باشد. همچنین ، محصولی که به طور خاص برای به حداقل رساندن افت رکود فرموله شده است ، ممکن است در کارخانه دسته ای اضافه شود. پیروی از روشهای بتن ریزی در آب و هوای گرم که در ACI 305 ذکر شده است ، کاهش افت ناشی از دمای بالای بتن را نیز کاهش می دهد.زمان گیرش زمان بتن مرجع مشخصات مستلزم این است که این معیارها فقط در یک میزان دوز رعایت شوند. اثر فوق روان کننده بتن بر زمان گیرشASTM C 494 حداقل شرایط عملکرد مورد نیاز برای افزودنیهای شیمیایی را مشخص می کند ، یک معیار زمان اولیه گیرش است. ASTM C 494مستلزم آن است که بتن حاوی نوع F فوق روان کننده بتن به زمان اولیه گیرش حداکثر 1 ساعت قبل یا 1 hoursساعت پس از بتن مرجع با افت ، محتوی هوا و درجه حرارت مشابه برسد. بتن با تأخیر نوع G فوق روان کننده بتن باید زمان گیرش اولیه خود را حداقل 1 ساعت بعد ، اما نه بیشتر از 3 1/2 ساعت بعد ، از iniبرساند.زمان گیرش زمان بتن مرجع مشخصات مستلزم این است که این معیارها فقط در یک میزان دوز رعایت شوند.بیشتر تولیدکنندگان فوق روان کننده بتن محدوده دوز جزئی را برای محصول خود توصیه می کنند. با این حال ، رعایت محدوده توصیه شده لزوماً به این معنی نیست که محصول در تمام این محدوده الزامات ASTM C 494، نوع F یا G را برآورده می کند. این امر به ویژه برای زمان اولیه گیرش صادق است. در بیشتر موارد ، هرچه میزان دوز فوق روان کننده بتن بیشتر باشد ، تاخیر در گیرش بیشتر می شود. لازم است تولیدکنندگان محدوده قابل قبولی از دوزها را ارائه دهند ، زیرا این محصولات در شرایط مختلف و شرایط آب و هوایی مورد استفاده قرار می گیرند.اثر فوق روان کننده بتن بر میزان حباب هوای بتنآزمایشات متعددی برای بررسی تأثیر فوق روان کننده بتن بر روی بتن ورودی به هوا انجام شده است ، که معمولاً برای مقاومت در برابر رسوب زدایی و همچنین انجماد و ذوب استفاده می شود. اکثر آزمایشات نشان داده است که سیستم تهویه بتن با هوا با افزودن فوق روان کننده بتن تغییر می کند. به طور معمول ، فاصله بین خلأ هوا بیشتر از مقدار توصیه شده است که توسط ACI 201.2R تعیین شده است. این فاصله با افزایش متوسط ​​اندازه حباب و کاهش سطح خاص در مقایسه با بتن هوای فاقد فوق روان کننده بتن ایجاد می شود.فوق روان کننده و جداشدگی در بتنتفکیک در بتن جداسازی اجزای مخلوط ناشی از تفاوت در اندازه یا چگالی ذرات آنها است. به طور معمول تفکیک در بتن حاوی فوق روان کننده بتن که به عنوان کاهنده آب استفاده می شود رخ نمی دهد. با این حال ، وقتی از مواد افزودنی برای ایجاد بتن روان استفاده می شود ، در صورت عدم رعایت اقدامات احتیاطی ، جداسازی ممکن است رخ دهد. تناسب نامناسب و مخلوط ناکافی هم می تواند منجر به سیالیت اضافی موضعی و هم تنیدگی شود.نقص های متناسب ممکن است در بتن نسبتاً کم شیب آشکار نباشد. با این حال ، رکود بیشتر بتن روان بر این کمبودها تأکید می کند و ممکن است باعث جداسازی در حین کار شود. یک راه برای اطمینان از تناسب مناسب این است که مقدار اندازه های کوچکتر سنگدانه درشت و خاکستر ریز را افزایش دهید ، در شرایط ایده آل ، سنگدانه درشت در ملات منسجمی که جدا نمی شود معلق است ، اگرچه افزودن افزودنی یا آب بیشتر ممکن است دراماتیک این انسجام را کاهش می دهد.این باور نادرست را ایجاد کرده اند که چنین بتنی نیازی به ارتعاش ندارد. در واقع ، بتن روان باید به میزان کافی ، با یا بدون ارتعاش تثبیت شود. خوشبختانه اکثر صفحات بتنی ، از جمله آنهایی که با استفاده از بتن روان ساخته شده اند ، ارتعاش کمی یا بدون لرزش دریافت می کنند.این باور نادرست را ایجاد کرده اند که چنین بتنی نیازی به ارتعاش ندارد. در واقع ، بتن روان باید به میزان کافی ، با یا بدون ارتعاش تثبیت شود. آب انداختگی بتن و فوق روان کننده بتنآب انداختگی بتن فرایندی است که طی آن مواد جامد در بتن تازه ته نشین می شوند و اجازه می دهند مقداری آب مخلوط به سطح بالا برود.در بتنی که از فوق روان کننده بتن به عنوان کاهنده آب استفاده می شود ، آب انداختگی بتن به طور کلی به دلیل محتوای آب کمتر کاهش می یابد. این تأثیر برای بتن حاوی سیمان های نوع I ، II و V تأیید شده است (Rama chandran and Malhotra، 1984).آب انداختگی بتن ممکن است با استفاده از اقدامات مشابه برای کاهش جداسازی کاهش یابد. علاوه بر این ، ممکن است با محدود کردن انواع افزودنیهای مورد استفاده در بتن ساخته شده با فوق روان کننده بتن ، آب انداختگی بتن کاهش یابد. به عنوان مثال ، اسیدهای کربوکسیلیک هیدروکسیله ، گرایش آب انداختگی بتن را به درجات مختلف افزایش می دهندبتن حاوی فوق روان کننده بتن(ACI 212.3R). دسته های آزمایشی صحرایی باید برای تعیین مناسب ترین مواد و نسبت هایی که مخلوطی با کمترین میزان تفکیک و آب انداختگی بتن را فراهم می کند ، تهیه شود و در عین حال قابلیت کارکرد لازم را برای برآوردن الزامات مکان بندی فراهم کند.قابلیت پمپاژ بتن حاوی فوق روان کنندهپمپاژ یک روش معمول برای قرار دادن بتن در محل ساخت و ساز است. مقدار کمی افت ریزش از طریق خط پمپ در هر بتنی معمول است. هنگامی که افت شدید رکود رخ می دهد ، علل ممکن است ناشی از عوامل مختلفی از جمله تناسب ، تخلخل کل ، از دست دادن جذب هوا ، تخریب سنگدانه ها ، شرایط آب و هوایی و تجهیزات پمپاژ نامناسب باشد. هنگامی که قابلیت پمپاژ مشکل ساز می شود ، افزودن آب به بتن نباید یک راه حل قابل قبول تلقی شود. علاوه بر کاهش کیفیت بتن ، افزودن آب ملات را رقیق می کند. فشارهای پمپاژ ممکن است ملات را جلوتر از سنگدانه درشت بکشاند و باعث انسداد لوله لوله شود.در گذشته ، از گزینه های زیر برای حل مشکلات پومپا با موفقیت استفاده می شد:1. نسبت مخلوط را تغییر دهید ، توجه ویژه ای به محتوای سیمان ، محتوای سنگدانه ریز و استفاده از مواد افزودنی معدنی مانند خاکستر بادی داشته باشید. 2. از پمپ های بزرگتر و قوی تر استفاده کنید.3. قبل از رسیدن به نقطه پایانی محل پمپ ، از یک پمپ به پمپ دیگر (مرحله بندی) پمپاژ کنید.افزودن و خرید فوق روان کننده بتن می تواند با کاهش چشمگیر نیاز به فشار پمپاژ و افزایش کارایی پمپ ، یک گزینه اقتصادی بومی در گزینه های فوق ارائه دهد. تحقیقات نشان داده است که افزودن فوق روان کننده بتن می تواند فشار پمپاژ را 25 تا 35 کاهش دهددرصد برای بتن با وزن معمولی و 10 تا 20 درصد برای بتن سبک (کسامی ، ایکدا و یامان ، 1979).