شوالیه، کلبه دار و مدوسا

به عنوان اولین نوشته رسمی داستانی رو میخوام بگم که چند شب پیش ایده ش رو یکی از رفقا داد و پرورش و رسوندن تا اینجاش حاصل یک ساعت بحث و خلق سه نفره س.(فقط قبلش بگم که این مدوسا ممکنه با مدوسای اصلی کمی متفاوت باشه که بابتش شما لطف کنید سخت نگیرید لطفا)توی این داستان سعی کنید خودتون رو جای هر سه شخصیت اصلی بذارید و حس و حالشونو درک کنید، جالب و بعضا سخته.اطلاعات پیش زمینه داستان:مدوسا یه ملکه منفیه و داستانش اینه که به شدددتتتت زیباس، بجای موهاش مار داره، با هرکسی چشم تو چشم بشه طرف سنگ میشه و بالای یه کوه خیلی بزرگ زندگی میکنه که سراسر این کوه پر از مجسمه های سنگی افرادیه که مدوسا نگاهشون کرده.حالا این افراد (مجسمه ها) دو دسته ان: یا دشمن مدوسا بودن(که تکلیفشون مشخصه)یا عاشق مدوسا و حاضر بودن برای اینکه لحظه ای مدوسا نگاهشون کنه تمام زندگیشون رو بدن و تبدیل به سنگ بشن که خب مدوسا هم بدون هیج دغدغه و فکری به آرزوشون رسوندتشون.حالا این وسط یه بابایی پیدا شده که عاشق مدوساس (مثل اونهمه آدم دیگه) و برحسب اتفاق شوالیه س.یه روزی میره به مدوسا میگه: (حاجی من عاشقتم. تازه شوالیه ام هستم! بیا بریم سر خونه زندگیمون خوشبخت بشیم.)از حق نگذریم شوالیه ام از خوب رویان زمان خودش بوده، به همین دلیل مدوسا به اون صورت دلش نمیوده سنگش کنه پس اعتنایی نمیکنه و میذاره طرف به حال خودش بمونه.اما شوالیه هر روز میره پیش مدوسا و اصرار پشت اصرار.آخرش مدوسا خسته میشه و دستور میده تبعیدش کنن به یه شهری بیرون کوه.اما شوالیه کم نمیاره و کتک خورده و آش و لاش دوباره راه میافته بره بالای کوه (یه پروسه 3،4 ماهه برای بالا رفتن از کوه در نظر بگیرین).یه تایم دو ماهه که از مسیر گذشته و تقریبا وسطای راهه و این بنده خدا بخاطر جراحتایی که داشته و خب سختی مسیر درمونده میشه و میرسه به یه کلبه ای که یه دختر توش زندگی میکنه و ازش کمک میخواد.دختر میپذیره و به شوالیه جای خواب و آب و غذا میده؛ فقط در ازاش میگه که من دست تنهام و باید توی کشت زمین کشاورزیم کمکم کنی، شوالیه ام قبول میکنه.میگذره میگذره و بعد یه مدت که شوالیه اونجا بوده یسری حسا ایجاد میشه و دختر عاشق شوالیه میشه.شوالیه ام این موضوع رو متوجه میشه.یه شب که بعد از کار لش کرده روی کاها و داره استراحت میکنه به این فکر میکنه که شاید مدوسا حالا به اون صورت هم ارزش جنگیدن نداشته باشه و زندگی آروم توی یه کلبه نقلی و کشاورزی کنار یکی که دوستت داره هم لذتبخش باشه شاید اصلا مدوسا از من خوشش نیاد، شاید من درباره ش تصورات و تخیلات اشتباه داشتم.از اینجا داستان 2 نوع پایان داره :پایان اول: شوالیه با کلبه دار میمونه و زندگی آروم و خوبی رو با هم دارن و ...... اما همیشه ته دلش اونوریه که اگر میرفتم دنبال مدوسا چی میشد. پایان دوم:پا میشه میره دنبال مدوسا و ایندفعه مدوسا نه دلش میخواد دورش کنه نه دلش میاد که سنگش کنه. اینجا وارد یه پروسه زجر دو طرفه میشن. اینجا باز داستان دو شاخه میشه:شاخه اول:مدوسا از شدت عشق خودش رو کور میکنه و میاد با شوالیه زندگی میکنه.که اینجا یه سوال پیش میاد: آیا دل شوالیه اینجا هم گه گاه میلرزه که آیا با کلبه دار موندن بهتر بود یا نه؟شاخه دوم: مدوسا پا روی دلش میذاره و تصمیم میگیره شوالیه رو سنگ کنه، اما همیشه اون مجسمه سنگی رو نزدیک خودش نگه میداره.پایان!اینجا برای هر پایان و هرشاخه سعی کنید حس هر سه نفر رو درک کنیدمدوسا چی شد؟ (بعضا میتونه حتی شخصیت مظلوم داستان باشه)کلبه دار چطوره؟ (هههعععییییی)شوالیه چجور شخصیتیه؟ (لاشی نپنداریدش لطفا، بچه بدی نیست)متاسفانه شاید این داستان رو خیلی بهتر میشد نوشت اما من نویسنده نیستم :(تواناییم بیشتر در حد یه نیمچه خلق و انتقال کلیته.امیدوارم کم کم بهتر بشم.نظراتتون قطعا مفید خواهد بود.ممنونم.