خاکستریِ روشن

سلام رفقا! با یک داستان کوتاه خدمتتون رسیدم. درواقع تمرین این هفته‌ی انجمن‌مون! گفتنی نیست که خوشحال میشم شما هم خودتون رو محکی بزنید و با من، توی این لذت شریک بشید.تمرین این هفته‌ی ما، یک داستان با عبارت « از اینجا برو » بود.بریم تو کارش ؛)« از اینجا برو... » آخرین جمله‌ای بود که بینمان رد و بدل شد و او قبول کرد که بروم...« سیما: نارنجیِ زیبا! نارنجی، رنگِ عشقه! نارنجیِ مهربون... امیر: بسه دیگه سیما!سیما: دارم دنبال یه ترکیبِ دهن‌پُرکُن می‌گردم! امیر: میشه چند لحظه خفه‌خون بگیری؟ سرم درد می‌کنه!_ سیما: برم پرستار رو خبر کنم، یه مسکن بهت بده بهتر بشی، ها! » امیر در سکوت، به پرده‌ها که از نسیم ملایمِ تابستانی، آهسته تکان می‌خورد، خیره شده بود. سیما درحالیکه سرش در تلفن همراهش بود، با لبخندی غمگین، دست نوازشی بر گونه‌ی امیر کشید و از اتاق بیرون رفت. امیر، هیچ به روی خود نیاورد.سیما آهسته گفت: « الان برمی‌گردم عزیزم! » و رفت.۲...وارد سالن که شد، تلفن همراهش را در جیبش گذاشت. چند نفس عمیق کشید. احساس کرد که گاهی اوقات، چقدر سخت است خود را خونسرد نشان دادن. لب‌هایش شروع به لرزیدن کرد و بعد از چند قدم، اشک از گونه‌اش سرازیر شد. اتاقی که امیر در آن بستری بود، تا ایستگاه پرستاری، تقریبا پنجاه قدم فاصله داشت. این بود که با چشمانی که دیدن برایش سخت بود، تشخیص داد که هنوز آن‌قدر تا آنجا فاصله دارد که متوجه گریه‌های بی‌صدای او نشده باشند. دست در جیبش برد و خیلی ساختگی، تلفن همراه را بیرون آورد و به هوای کار کردن با آن، پشتش را به ایستگاه کرد. قطراتِ داغِ اشک، خطوطی مارپیچ برروی آرایش غلیظی که کرده بود، در صورتش به وجود آورده بود. دوربین تلفنش را روشن کرد و چهره‌اش را در آن برانداز کرد. نمی‌توانست داخل اتاق برگردد، نمی‌خواست امیر، او را در این حالت ببیند. سرش را بالا آورد، تابلوی سرویس بهداشتی را انتهای سالن، دست راست دید. به سمت آن قدم برداشت تا خود رابه شیر آب برساند.۳...در راه بازگشت، به اتاق امیر که رسید، جوری که متوجهش نشود، از لای درز در، نگاهی به داخل انداخت. احساس کرد که خوابیده است. سرش را پایین انداخت و لبخند را تمرین کرد تا هنگامی که به ایستگاه می‌رسد، چهره‌اش، آشفتگی درونش را لو ندهد. سرعت قدم‌هایش را زیاد کرد و چند لحظه بعد، خود را جلوی پیشخوان دید. پرستارِ شیفت، سرگرمِ ور رفتن با یک پرونده‌ی بیمار بود. آهسته به سطح سنگی و سرد پیشخوان کوبید و عرض احترام کرد.« سیما: سلام خسته نباشید. شبتون بخیر. ببخشید بیمار اتاق سیصد و هشت، یخورده سردرد دارن. میشه یه مسکنی چیزی بهش بدین. پرستار: شما؟سیما: من... همسرشون هستم. پرستار: باشه عزیزم. کارم تموم شد، یه سر بهش میزنم. »پرستار، از زیر هاله‌ی تاریک و روشن مهتابی، نگاهی سرسری به چهره‌ی سیما انداخت و با لحنی توام با احترام و احتیاط پرسید: « برای خودتون چیزی لازم ندارین؟ » سیما در حالیکه درحال قدم برداشتن به سمت درب خروجی بود، برگشت و در جواب لطف او، دوستانه گفت: « متشکرم. من میرم بیرون یکم هوا بخورم. اگه ممکنه... » و با سر به اتاق اشاره کرد. پرستار درخواستش را با لبخند، تایید کرد و نگاهش را به پرونده دوخت.۴...تابستان بود، آن‌هم مردادماه اما عجیب با دیگر شب‌های تابستان فرق داشت. قلب تابستان، با آن حرارتش، اینگونه سرد بود. سرش را رو به آسمان چرخاند اما دریغ از یک ستاره. یک مخملِ خاکستری، سرتاسر آسمان را پوشانده بود. همه‌جا تاریک بود. تاریک‌تر از دیگر شب‌ها. سرش را برگرداند و ایستگاه پرستاری را با آن مهتابیِ روشنِ بالای سرش تماشا کرد. پرستار را هنوز همان‌جا مشغول به کار دید. دلش نمی‌خواست برگردد داخل. به نظرش تحقیر، همین اندازه کافی بود؛ حداقل برای آن شب. سریع روی برگرداند و در هاله‌ی چراغ‌های محوطه، دنبال یک صندلی گشت. می‌خواست هرچه می‌تواند از معرض دید هرکسی خارج شود. راه افتاد. دنبال تاریک‌ترین قسمت گشت‌. چند قدم رو به جلو و سپس به چپ پیچید. مقصدی مشخص مدنظرش نبود. پس به راست پیچید و از حاشیه‌ی شمشاد-کاری‌-شده، رو به جلو ادامه داد. سرما داشت تاثیر خودش را می‌گذاشت. بدنِ خیسِ عرقش به لرزه افتاد. یک صندلی فلزی، چند قدم آنطرف‌تر از یک چراغ برق، خودنمایی کرد. همانی بود که می‌خواست. طرفین خود را وارسی کرد تا مبادا کسی آن اطراف او را ببیند که در همین حین، اولین قطره‌ی باران از او استقبال کرد. انتظار می‌رفت که برگردد اما برعکس، خوشحال، ریه‌هایش را با نفسی عمیق، از هوای مرطوب پر کرد و نشست. در همان جیبی که تلفن همراهش را در آن گذاشته بود، به دنبال پاکت سیگارش گشت. یک نخ بیرون کشید و با همان ملاحظه‌ی ابتدای کارش، آن را روشن کرد و با اولین دَمِ سنگینی که از آن گرفت، تصمیم گرفت تا واقعا تنها باشد، به دور از هر فکری، از جانب هرکسی. باز خندید. سرعت قطره‌های باران قدری بیشتر شده بود. تنها شده بود.۵...[ « سیما: امیر، من نمی‌فهمم داری چی میگی! آخه ... »امیر در سکوت، با عصبانیت نفس‌هایش را بیرون می‌داد و زیر لب چیزهایی زمزمه می‌کرد که قابل تشخیص نبود.« سیما: آخه چرا باهام اینجوری حذف می‌زنی؟ مگه تو خودت با چشم خودت دیدی؟ تو... تو حق نداری...امیر: فقط خفه شو! می‌فهمی؟ خفه شو لعنتی » از جایش بلند شد و به آشپزخانه، سراغ شیر آب رفت. یک لیوان کثیف، از گوشه‌ی سینک ظرفشویی پیدا کرد و همان را پر از آب کرد. آب از شدت گرمای هوا، طعمی غیرمطبوع پیدا کرده بود و چهره‌اش را درهم کشید. سیما همچنان در تقلا برای دفاع از خود، به دنبال کلمات مناسب می‌گشت. امیر پشتش به او بود که حالا خود را به پیشخوان آشپزخانه رسانده و کلماتِ نامفهومش در هق‌هق غرق شده بود. « سیما: امیر خواهش می‌کنم... بهم اجازه بده... حرفامو بزنم... » جمله‌ی بریده‌بریده‌اش را به پایان نرسانده بود که امیر برگشت و لیوان را محکم به دیواره‌ی سنگیِ پیشخوان کوبید و... ] از خواب پرید. نمی‌دانست خیسیِ صورتش از باران است یا اشک. به زحمت ایستاد. شقیقه‌اش تیر می‌کشید. خواست سیگار بکشد اما پاکت سیگار، در کف دستش مچاله شده بود و فندک، قدری جلوتر، خُرد و خاکشیر، برروی آسفالت افتاده بود. باز نمی‌دانست که باید کجا برود. لباس هایش به تنش چسبیده بودند. با آن سر و وضع... فکرِ امیر را از سرش بیرون کرد. خودش را به ماشین رساند. بالاخره خودش را راضی کرد تا با آن شماره‌ تماس بگیرد.یک ماه و چهارده روز قبل« دکتر: لطفا عینکت رو بردار! » سیما در سکوت به زمین خیره شد. دکتر به سمت پنجره رفت و آنرا باز کرد. نسیم ملایمی، گوشه‌ی شالش را تکان داد. هر دو سکوت کرده بودند. « دکتر: باید خیلی زودتر از این‌ها به فکرش میفتادی. اما حالام دیر نشده. سیما بریده بریده، جوری که انگار داشت بلند بلند فکر می‌کرد گفت: « من... دوسش... » دکتر همانطور که پشتش به او بود گفت: « می‌دونم ولی عشق برای یه آدم مرده فایده‌ای نداره. هوم!؟ » برگشت و آهسته به او نزدیک شد. دستش را برروی شانه‌ی او گذاشت: « میرم دو تا قهوه بیارم. مثل همیشه تلخ دیگه! »سیما عینکش را برداشت. یک هاله‌ی بنفش، دور چشم چپش را پوشانده بود. تمام تلاش خود را می‌کرد که گریه نکند اما زورش نرسید و بلاخره تسلیم شد و بغضش ترکید. دکتر، چند قدم پشت سر او، متوجه حال بد او شد و قدری صبر کرد تا آرام شود و سپس آهسته وارد اتاق شد. دکتر: « امیدوارم از دستپختم خوشت اومده باشه! پس یالا امتحانش کن و نظرت رو بهم بگو که برام مهمه! » سیما قدری آرام گرفته بود. اشک‌هایش را با دستمال کاغذی خشک کرد. فنجان قهوه را برداشت و جرعه‌ای نوشید. آن را سرجایش گذاشت. دست در کیفش کرد و پاکت سیگار را بیرون آورد. « اجازه هست؟ »« دکتر: چی بگم والا! شما صاحب اختیاری! در جریانی که! » لبخندی مصنوعی زد و به سمت پنجره به راه افتاد. هر لحظه منتظر بود تا چیزی را بشنود که باید می‌شنید. دَم‌های سنگین به سیگارش می‌زد که صدای ایستادن دکتر را پشت سرش شنید. برگشت و دید که فنجان قهوه را به سمتش نگاه‌داشته است. با لحنی که تمامِ تلاشش رعایت دوستی بود، شروع به صحبت کرد: « می‌دونی که قبل از اینکه دکترت باشم، دوستتم. از همون روزی که پامون رو داخل این ( شهر ) خراب‌شده گذاشتیم، قول دادیم هوای همدیگرو داشته باشیم. یادته! همیشه بهت حسودیم می‌شد! با اون موهای بور و چشمای رنگیت، می‌دونستم که هیچکدوم از دخترای دانشکده حریفت نمیشن. همیشه بهترین گزینه‌ها مال تو بود. منم که بچه‌خَرخون! چقدر اذیتم می‌کردن! هیچوقت از پس خودم برنمیومدم. همه میدونستن که من بدون تو، عمرا جرات ندارم سر کلاس حاضر بشم. تو، اون قسمت از من بودی که همیشه دوست داشتم باشم: اعتماد به نفس، خوشگلی، سَرزبون... هیچوقت نمی‌دونستم چرا باید با من خوب باشی! تو که نیازی به من نداشتی! هرچیزی که لازم داشتی رو با کوچکترین اشاره به دست میاوردی ولی پشتم رو خالی نکردی! یادته چطور خوابوندی بیخ گوش استاد؟ با خودم می‌گفتم عمرا اگه دیگه اون درس رو پاس کنم. بعد تو خیلی راحت گفتی، شده دانشگاهمون رو عوض می‌کنیم ولی به امثال این‌ها باج نمیدیم... اونجا بود که فراموش کردم بی‌کَس‌وکاریم. تو شده بودی خانواده‌ی من و من.... » هنوز حرفش را تمام نکرده بود که مانند کودکی سال‌هاست مادرش را ندیده است، خود را در آغوش دوستش انداخت و تا جایی که جان داشت گریه کرد و با صدایی که لابلای بغض، گم شده بود، کنار گوشش گفت: « کمکم کن ستاره... »دو روز بعد« ستاره: امیدوارم هوس ایام شیرین جوانی به سرت زده باشه!سیما: نه، خوبه که!ستاره: « نه خوبه که! » دختر خوب، دهنم چیز شد، تا تونستم یه میز خالی جور کنم ها! میدونی که این‌روزا به خانومای بی‌حاشیه‌، زیاد سرویس نمیدن. ولی خب دیگه یخورده از مهارت‌های دوران جاهلیت استفاده کردم و... آخ! من چه حرفی زدم! یالا بگو‌ چی میخوری! سیما: قهوه.ستاره: همین! کیکی، بستنی‌ای، چیزی!سیما: هرچی خودت میخوری، برای منم سفارش بده! ستاره: تصمیم اشتباهی گرفتی دختر خانوم! فقط بگم، پشیمون شدی، من جُورت رو نمی‌کشم ها! آقا مسعود! یه دقیقه بیزحمت... » دیدنِ یک دوست قدیمی، حالش را جا آورده بود اما نه آن‌قدر که تبدیل به یک مخاطب قابل تحمل بشود. این را هم ستاره و هم هرکس دیگری که در آن کافه وجود داشت، متوجه می‌شد. شوخی و زبان‌بازی‌های ستاره، نتوانست حواسش را پرت کند.‌ با یک دست، موهایش را زیر شال مرتب کرد. گلویش را صاف کرد و برای لحظه‌ای خواست تا با خودش تنها باشد. عذر خواست و به سمت دستشویی حرکت کرد. در آینه‌ی دستشویی، خط‌های چروک پیشانی‌اش، اَخمی که مدت‌ها بود بر چهره‌اش خانه کرده، تارهای موی وِزی که زیر شالش، به زور گیره، تلنبار شده بودند، چروک لباسش، همه و همه بهش یادآور می‌شدند که باید زودتر کاری کند. زمانِ وقت تلف کردن ندارد. برگشت و روبروی ستاره که داشت بستنیِ داخل ظرفش را هم می‌زد ایستاد. بدون مقدمه شروع کرد به حرف زدن: « ستاره، لطفاً بهم بگو چیکار کنم. خسته شدم. دیگه نمیتونم ادامه بدم! » سعی می‌کرد جلوی اشک‌هایش را بگیرد. اما صدایش واضح خدشه داشت. ستاره حسابشان را تسویه کرد و سراغش را گرفت و به او اشاره کرد تا بروند بیرون. در اتومبیل نشستند. ستاره دشت فرمان نشست و سیما کمربند سمت شاگرد را بست و به او خیره شد و منتظرِ شنیدن شد. ستاره: « من مفصل راجبش تحقیق کردم. می‌دونستی که دوسال قبل، یعنی یه سال قبل از آشناییتون، چندبار به علت پرخاشگری با همکاراش، بازداشتش کردن؟ من سراغ دوستای صمیمیش هم رفتم. منظورم مهرانِ. می‌دونستی که بچه محل‌های همدیگه بودن و از همه‌ی جیک و پوک هم خبر دارن. به زور تونستم از زیر زبونش حرف بکشم. وقتی شرایط تو رو براش تعریف کردم، شروع کرد به حرف زدن. انگاری خودش هم منتظر اعتراف همچین چیزی بود. »سیما با انگشتانش، با یک حالت عصبی، شروع کرده بود با شیشه، ضرب گرفتن. لب‌هایش می‌لرزید. با دندانش، پوست لبش را می‌کَند. ستاره، لحظه‌ای سکوت کرد و باز ادامه داد: « حالا که خواستی، باید تا آخرش رو بشنوی! » سیما با سر تایید کرد و صورتش را به سمت شیشه چرخاند. ستاره: « گفت مهران، توی بخش اعصاب و روان بستری شده بوده! باورت میشه وقتی داشت این رو می‌گفت، ازم قول گرفت که هرکاری از دستش بر بیاد برات می‌کنه؟ خودم موندم چرا باید پشت دوست صمیمیش رو اینجوری خالی کنه که اینجوری توضیح داد. گفت امیر از همون بچگی یه مشکلی داشته که خانوادش همیشه از بقیه پنهان می‌کردن. می‌گفت چندبار امیر رو برای چندین ماه، نمی‌ذاشتن که از خونه بیرون بیاد. » سیما گوش‌هایش را تیز کرده بود. تمام حواسش به حرفهای ستاره بود که راهنمای سمت راست را زد و ایستاد. ادامه داد: « می‌گفت هربار که بعد از این غیبت‌های عجیب و غریبش، می‌دیدمش، زیاد حرف نمی‌زد. به یه نقطه‌ی نامعلوم خیره میشد زیر لب، یه حرفهایی میزد که من نمیتونستم بفهمم. انگار که من پیشش نباشم. شبیه به یه دوست خیالی! اونموقع‌ها فکر میکردم از شیطنت‌های بچگی باشه. فکر میکردم داره سربه‌سرم می‌ذاره. اما این همینجا تموم نشد. می‌گفت از مادرم شنیدم که از مادر امیر شنیده که پسرش قوه‌ی تخیل بالایی داره. انگار که این رو از زبون دکترش گفته بود برای اینکه غیبتهای طولانی‌مدتش رو توجیه کنه که یه جورایی دهان همسایه‌ها رو ببنده. دیگه تقریبا بغیر از من، هیچکدوم از بچه‌های محل دوروبرش نمیومدن. مدرسه که می‌رفتیم، همیشه ساکت یه گوشه می‌نشست و با دفترش ور می‌رفت. یه بار یکی از بچها یه بسته قرص از کیفش کِش رفته بود که با دیدنش واقعا ترس به جونم افتاد. شبیه قرص‌هایی بود که مادربزرگم برای بیخوابی‌هاش می‌خورد. سال‌ها گذشت و ما همینجوری شکسته و بسته باهم در ارتباط بودیم. می‌دیدم که خودش از بودن با من راحت نیست، منم اصراری نمی‌کردم. تا اینکه یه روز از یکی از دوستام ( که کارمند بیمارستان بود ) شنیدم که بهتره یه سر بهش بزنم. از دوستای مشترک ما بود. من رو مستقیم برد سروقت امیر. وقتی داشتم از پشت شیشه‌ی اتاقش، هیکل بیهوشش رو برروی تخت نگاه میکردم، چیزی رو تعریف کرد که انگار انتظار شنیدنش رو داشتم... »ستاره: « می‌دونی چی گفت! مطمئنم تا حالا چیزی راجبش نشنیدی! »سیما: « خواهش میکنم ادامه بده... »ستاره: « توی پادگان، روی یه سرباز اسلحه کشیده بوده و می‌خواسته اون رو بکشه. اون رو با یه اسم دیگه صدا می‌زده و به این دلیل که می‌خواسته بهش حمله کنه، خواسته با تیر بزنه... »همانطور که ستاره با آب و تاب، مشغول صحبت بود، سیما چشمانش را بست و به یاد خاطرات مشترکش با امیر افتاد. آن شبی که در خواب، دودستی گلویش را به قصد خفه کردن گرفته بود و خدا می‌داند که به چه ضرب و زوری از چنگش فرار کرده بود. دستگیره‌ی در را با عصبانیت باز کرد؛ انگار که داشت از چنگ یک سگ هار فرار می‌کرد. بیرون رفت و در خلاف جهت اتومبیل، اتوبان را دوید و سپس روی زانوانش خم شد و تند تند نفس عمیق کشید. چیزی راه تنفسش را بسته بود. شاید یک فریاد، در آن لحظه حلال مشکل بود اما نتوانست. سرش گیج رفت و به پشت، رو به گاردریل، برروی زمین افتاد. قطارِ تصاویری از زندگی‌ای که پشت‌سر گذاشته بود از پرده‌ی نگاهش عبور کرد؛ شبیه به یک آدم در حال احتضار. ستاره از راه رسید و او را در آغوش کشید. ...بعد از آن ماجرا، ستاره مدام جویای احوالش می‌شد اما دیگر راجع به آن موضوع صحبت نمی‌کرد. دوستش را می‌دید که روزه‌ی سکوت گرفته است. حقایقی برایش روشن شدن بود که ظاهراً دلش نمی‌خواست بشنود اما انتظارش را داشت. امیر چند روز بود که گم و گور شده بود. از آخرین دعوایی که با سیما به راه انداخته بود، هیچکس او را ندیده بود حتی دوست صمیمی‌اش مهران. بعد از یک سابقه‌ی کاری نسبتا موفق و بدون هیچ مرخصی، چند روز غیبت بدون هماهنگی داشت. طبیعتاً تنها کسانی که باید می‌دانستند کجاست، خانواده‌اش بود اما... هیچکس تمایلی به این پیگیری نداشت. در نبودِ امیر، همه‌جا در سکوتی غم‌انگیز فرو رفته بود. و ظاهراً تنها کسی که با تمام وجود سعی در اتمام این ماجرا بود، ستاره بود. با سرنخ‌هایی که از مهران به دست آورده بود، مانند ارتشی یک‌نفره، برای دفاع از تنها کسی که در این دنیا داشت، کارو بارش را به امان خدا رها کرده بود و دنبال مدارکی معتبر برای حذف امیر می‌گشت.به پیشنهاد ستاره، سیما موقتا به خانه‌ی او نقل مکان کرد. از نظر او، در آن خانه دیگر امنیت جانی نداشت. بهرحال او تنها بود، بهانه‌ای می‌شد برای زنده کردن روزهایی که جز هم کسی را نداشتند. شب‌ها را تا دیروقت بیدار می‌ماندند و قهوه می‌نوشیدند و خوش می‌گذراندند. ستاره هیچ‌چیزی راجع به تحقیقات خود به سیما نمی‌گفت. به لطف همکارانش، توانست سابقه‌ی بیماری امیر را بیرون بکشد. هرچند کار سختی نبود. آشفتگی سیما، مربوط به دوسال زندگی مشترکش با امیر بود. اولین‌باری که بعد از ماه‌عسل، با هم ملاقات کرده بودند که مربوط میشد به غیبت بدون توضیح امیر وسط مسافرتشان بود که سیما را مجبور کرده بود تا تنهایی برگردد. توجیهات خنده‌دار خانواده‌ی او که همیشه بر سر هر اشتباه پسرشان، برچسب جوانی و کم‌تجربگی را به او می‌زدند و هیچوقت حاضر به توضیح بیشتر نبودند. که البته طبیعی نیز بود زیرا که سیما دختری بی‌کس‌وکار بود. فشارهای روانی‌ای که همیشه برروی سیما بود و او هیچوقت بروز نمی‌داد. تکه‌های پازل، روزبه‌روز کنار یکدیگر چیده می‌شدند. درواقع او منتظر همچین روزی بود. دوسال بود که امیر را زیر نظر داشت. روز موعود رسید. یک ماه و چهارده روز بعد، دست سیما را گرفت و به اتفاق هم، به مطب پزشک شخصی امیر، که از زیر و بم زندگی او باخبر بود، رفتند و هرچه باید می‌شنید را خودش شخصا شنید. امیر کوهی، سال‌ها بود که از بیماری اسکیزوفرنی رنج می‌برد. بارها بستری شدن، در بیمارستان روانی، مصرف مداوم داروهای مختلف، تنها توانسته بود قدری بیماری‌اش را تحت کنترل درآورد. دکتر خیلی واضح خانواده‌ی کوهی را مقصر وخامت حال امیر می‌دانست زیرا که او شرایط اداره‌ی یک زندگی مشترک را نداشت اما آنها خودخواهانه زندگی یک دختر را به خطر انداخته بودند زیرا گمان می‌کردند که عشق شاید چاره‌ای برای درد بی درمان او باشد. آب سردی بود که برروی هیکل بی‌جان آن دخترک بیچاره ریخته شد. در حال خروج از آنجا، هیچکس با دیگری صحبت نکرد. شب از نیمه گذشته بود که تلفن سیما زنگ خورد. گمشده از راه رسیده بود. یک سوپور، جسم درب و داغان امیر را زیر یک پل عابر پیاده پیدا کرده بود. نمی‌دانست باید چه کند. دلش می‌خواست هرچه از او در خاطرش است را پاک کند اما نمی‌دانست چطور شد که خود را در بیمارستان، بالای سر او پیدا کرد. فکر درست کردن چیزی نبود. دلش برایش نمی‌سوخت. تنها اینگونه برای خودش توضیح داد که فقط باید ببیندش. در راه، حلقه‌ی ازدواجش را لمس می‌کرد. آن را از انگشتش در می‌آورد و در کف دستش فشار می‌داد. بعد از مدت‌ها ذهنش آرام گرفته بود. در اتاق بیمار، بالای سر کسی که احساس می‌کرد قرار است با او، زندگی رنگ دیگری داشته باشد، ایستاده بود و می‌خندید. از وقتی که یک متر و چند سانتیمتر قد داشت، همانجا که هنوز سوادِ خواندن تابلوی بهزیستی را نداشت، آنجا که تمام دارایی‌اش یک عروسک چِرک‌گرفته بود، تنهایی را حرف به حرف تمرین کرده بود. خودش را مانند یک ماهیِ نیمه‌جان در مسیر رودخانه رها کرده بود. آرزویش این بود که این جریان به دریا برسد اما از بخت بلندش، راهی یک مرداب شده بود. با این‌حال، زمانیکه داشت همسرش را تماشا می‌کرد، شبیه به سگی که هنوز به صاحبش وفادار است، نمی‌توانست از او دل بِکَند. دنبال خوشحال کردنش بود. می‌خواست خنده را برروی لبش بنشاند حتی اگر این آخرین تلاش او زیر سایه‌ی تعهد زندگی مشترکشان باشد. حلقه‌ی ازدواجش را، همانجا که امیر به او بی‌توجهی می‌کرد، کنار گلدان گل‌های مصنوعی، کنار تختش درآورد و رفت تا خودش را برای تصمیم مهمی که باید می‌گرفت آماده کند.