از ذهن پاره پاره تا جسم تکه تکه

سید مجید شریف واقفی در سال 1327 به دنیا آمد و 12 روزه بود که خانواده اش ساکن اصفهان شدند. پدرش به عنوان یک هنرمند در هنرستان هنرستان زیبا به حرفه زیر بافی اشتغال داشت. مجید از همان روزهای دبیرستان نسبت به فعالیت های مذهبی مشتاق بود. او در دبیرستان صائب، انجمن اسلامی تشکیل داد و در خانه جلسات قرآن راه انداخته بود.آشنایی او با فضل الله صلواتی سبب شد که جذب کانون های مبارزاتی شود. آن روزها نام فضل الله صلواتی شناخته ترین نام برای ساواک بود. مجید برای هم سن و سالان خود جلساتی ویژه می گذاشت و جهت برنامه آن جلسات از صلواتی خط می گرفت. در یکی از جلسات دبیرستان صائب چنان از ابوذر غفاری و سید جمال الدین اسدآبادی سخن گفت که تمامی حضار را تحت تاثیر قرار داد.[1]در سال 1345 در کنکور دانشگاه تازه تاسیس صنعتی آریامهر شرکت کرد و رتبه یک را در آن دانشگاه کسب کرد. از این جا زندگی او وارد مرحله ای تازه می شد و شاید او هیچ گاه فکر نمی کرد که روزی این دانشگاه را به نام او بخوانند و به صنعتی شریف تغییر نام دهند.مرام او در دانشگاه همان طور بود که پیش از دانشگاه. او بر فعالیت های مذهبی از یک سو و فعالیت های سیاس از سوی دیگر تاکید داشت. با دعوت از سخنرانانی چون دکتر علی شریعتی و در سایه اردوها و گردش های علمی و شخصیت مجید به عنوان یک دانشجوی نخبه مهندس برق، کم کم فضای دانشگاه می رفت تا به فضایی مذهبی تبدیل شود تا آن که شریف واقفی در سال 1348 رسما به سازمان مجاهدین خلق پیوست. در این سازمان به سرعت رشد کرد تا در سال 1350 در ردیف اولین چهره های سازمان قرار گرفت و به کمیته مرکزی راه یافت.[2]این صید شاه ماهی مجاهدین برای آنان فواید بسیار داشت. مجید با توانمندی ذاتی خود مسئولیت های مختلفی را عهده دار می شد. او مسئولیت های خطیری مانند حفظ و حراست و سازمان اعضای سازمان و خنثی کردن اقدامات ساواک و شناسایی منازل و مکان های تیمی تحت نظر ساواک و کشف تاکتیک ها و مکان های تله گذاری شده توسط ساواک را بر عهده گرفت.شریف واقفی ارادت خود به سازمان را با به خطر انداختن جان خود ثابت کرد و در قتل ژنرال پرایس در سال 51 نقش اصلی را داشت. مجید بمبی را در آستانه منزل این ژنرال قرار داد و با جانفشانی خود، این مهره نظامی استعمار را از سر راه برداشت.[3]اما روزهای خوش سازمان و مجید دیگر رو به پایان بود. در سال 1352 سازمان سه شاخه شد: شاخه سیاسی با مسئولیت تقی شهرام، شاخه نظامی با مسئولیت بهرام آرام و شاخه کارگری با مسئولیت مجید شریف وافقی.در آن سال های زمزمه های تغییر ایدئولوژیک سازمان به گوش می رسید. مجید سخت مخالف بود. این مخالفت ها او را به حاشیه می راند. در سال 1353 مجاهدین خلق تیر خلاص را به سمت خود شلیک کردند. آن ها به صورت علنی اعلام کردند که از این پس ایدئولوژی آنان مارکسیسم است. این خداحافظ تلخ آنان با اسلام گرایی و به نوعی افتادن آنان در سراشیبی ارتداد بود.آنان که به گرد تقی شهرام بودند پیشاپیش به خیل مارکسیست ها پیوسته بودند و آنان که کندتر بودند به ضرب جزوات و مقالات سازمانی آهسته آهسته رام شدند. متون قدیمی آموزشی حذف شدند و جایشان را به نسخه های دسته چندم مارکسیستی دادند. مجید دید که تمام زحماتش نقش بر آب است.نازک آرای تن ساقه گلی که به جانش کشتمو به جا دادمش آبای دریغا به برم می شکندحالا دیگر همه مارکسیست شده بودند. این سازمان یکدست دیگر جایی برای مجید نداشت. مجید نقدی به مقاله تقی شهرام با عنوان «مبارزه ایدئولوژیک را برافراشته سازیم» زد و از سازمان کنار گذاشته شد. مقاله ای که به نام پرچم شهرت داشت و از اساسی ترین متون مجاهدین برای تغییر ایدئولوژی بود.[4]حالا مجید تنها بود. نه تنهای تنها. بعضا به دیدار آیت الله طالقانی می رفت و با آیت الله غفاری هم در ارتباط بود. او یک هم فکر دیگر هم داشت. مرتضی صمدیه لباف. سازمان حکم اعدام هر دو را صادر کرده بود.[5]برای سازمان خیلی سخت بود که حالا اعضای باسابقه آن، در این رستاخیر ایدئولوژیک آنان را همراهی نکنند.نه مرتضی و نه مجید از این های و هوی نمی ترسیدند. مجید می گفت من در راه مبارزه از آمریکایش هم نمی ترسم چه برسد به شما با این چند تا اسلحه کمری. برای همین دست به تاسیس گروهی جدید زد. چند نفری را توانست از فتنه شوم مجاهدین نجات دهد. راست می گفت از تیر و تفنگ آن ها نمی ترسید. برای همین آن ها هم فقط با تفنگ به سراغش نیامدند. با حیله آمدند. همسر سازمانی اش را جلو انداختند. همسری که حالا دیگر با او اختلافات فراوان داشت. به لیلا گفتند که مجید را به وعده گاه بکشاند. به قتلگاه. اولش با تیر شروع کردند. بعد جنازه را بردند سوزاندند تا دلشان خنک شود. تا به قول خودشان قابل شناسایی نشود بعد جسد را تکه تکه کردند و هر کدام را در گوشه ای دفن کردند.[6]غافل از آن که باد عطر تو را از زمین بلند کرد و به آسمان رساند. نسیم بویت که به اصفهان رسید، خیابانی را به نامت کردند. خیابانی که امروز رهگذرانش داستان مرد به نام آن را نمی دانند.لیلی زمردیان همسر تشکیلاتی مجید یک سال بعد از شهادت او توسط مجاهدین خلق ترور شدمجید نمی خواست که دانشگاه یا خیابان به نام او باشد. می خواست سد باشد. سدی به نام او باشد که فردای روزگار اگر گفتند در سیل خانه خراب کن مجاهدین خلق آیا یک مرد بود که بایستد؟ دستی از سر افتخار بالا رود و بگوید: من، من ایستادم.من گفتم که این مزرعه را هجوم ملخ ها زده است و به محصولمان آفت افتاده است. من زودتر دیدم. دیدم که چگونه از پس این تطهیر سازمان از اسلام، دست کشیدن از جوانمردی و اخلاق نهفته است. دیدم که فردای روزگار مردان و زنانتان را در وسط خیابان می کشند و عدد قربانیانتان به هزاران تن می رسد. داستان، حکایت حذف یک آیه قرآن از آرمی سازمانی نبود. حکایت خداحافظی با خداوند و سپردن همه چیز به دست اراده بشری بود و آن جا که خدا نباشد، همه چیز مجاز است. حالا در نظر بگیرید جماعتی که غافل کشی را مرام خود می دانند از این پس چه خواهند کرد و چگونه از برای مردمان فتوا صادر می کنند.من تمام این ها را دیدم و خواستم دفاع کنم. سد باشم که آب من را هم با خود برد.وحید افراخته قاتل شریف واقفیشاید اینجا بود که مجید از خود پرسد: آیا این کشت از اول در شوره زار پا نگرفته بود؟ این را درست زمانی از خود می پرسید که آتش سازمان، گلستان نشده بود و بوی کباب گوشتش بلند شده بود.باید ذهنش به همان روزهای اول پرواز می کرد. ذهنش نه، تخیلش. زیرا او که از همان روز نبود و حنیف نژاد را برابر در مهندس بازرگان ندیده بود. روزهایی که بازرگان و نهضت آزادی اش همچنان از مشروطه سلطنتی و مبارزه مسالمت جویانه می گفت و تاکید داشت که شاه سلطنت بکند اما حکومت نکند. عقیده ای که تا روزهای انقلاب اسلامی هم بر آن پافشاری می کرد اما حالا دیگر جوانان و فرزندان اطراف او هم گوشی برای شنیدن این حرف های نازک طبعانه و لطیف نداشتند. آن ها خواستار برخوردی قاطع با شاه بودند با حکومتی که تا دیروز در زیر قدرت انگلیس و حالا زیر سیطره آمریکا بود. آمریکایی که نماد امپریالیسم است و نفوذش در ایران هر روز بیشتر می شود. گویی در بازرگان و افراد تحصیل کرده دور او، شهامت مصدق هم بود. حال آن که دوران مصدق و نفتی ها هم تمام شده بود و ایده مبارزه پارلمانی و قانونی و این قسم مزخرفات هم برای جوانان سرتاپا هیجان به سر آمده بود. آنان اسلحه می خواستند و یک تفکر که اسحله به دست گرفتنشان را تایید کند. به پیش امام خمینی در نجف هم رفتند مدام از نهج البلاغه و قرآن گفتند. اذن جهاد مسلحانه می خواستند فقط همین[7]. امام گفت من هم که یک طلبه هستم این قدر از نهج البلاغه نمی گویم. یک پای این جماعت لنگ است. این ها غرضی دیگر در سر دارند.[8]آری آن ها دین را می خوستند برای مبارزه. نه آن که مبارزه را می خواستند برای دین. این چیزی بود که شریف واقفی باید از روز اول کشف می کرد. البته از یک دانشجوی مهندسی مگر چه انتظار است. از مردانگی او همین قدر انتظار داشتیم که وقتی انحراف را می فهمد فریاد بکشد که این چنین کرد و اتفاقا برای همین نامش ماندگار شد و ذکر او امروز به دل می نشیند. اما وادی تفکر بی رحم است. امروز می پرسیم از مجید و از تمام آن ها که در اساس این ماجرا دخیل بودند که به چه حقی و به کدام مجوز دست به اسلحه بردید و جان انسان ها در کدامین حکم و برهان قاطع هدف بمب های غیبی شما شد؟این همه اجتهاد را از کجا آوردید؟ این که دین را از برای مبارزه می خواستید و اسلام را آلت و ابزار، سخنی تلخ است اما سکه رایج آن روزگار بوده. محکومتان نمی کنیم زیرا آن زمان این رویکرد غالب بوده و جوان ها کم و بیش به انقلابی گری آن هم با طعم چپ مایل بوده اند. اعتراض بنیادین به این روحیه خود اجتهادی شماست. این را از کجا آورده اید؟شاید ریشه تمام این منش ها از جایی باشد که استادی داشتید که به وقت ماجرای علم و دین، بنا را بر این می گذاشت که دین را با علم تطبیق دهد و سارقینی بودند که برای تطبیق با دنیای جدید از سر و ته شریعت زدند و خلاصه کتاب الله را در مشت خود گرفتند و سلطه جویانه به آن تفسیرهایی زدند که از زمانه عقب نیفتد.موسسان خوش نیت مجاهدین هم در ابتدا می گفتند ما فلسفه و دین مان را از اسلام می گیریم و ایدئولوژی مبارزه را از مارکسیسم.[9]آیا اسلام این چنین طعامی است که قسمتی از آن خوردنی و قسمتی فاسد باشد؟ با کدامین روحیه این جوانان این گونه خود را مسلط بر دین پنداشتند و با نگاهی از بالا آن قسمتی که مورد پسندشان بود را چیدند و بخش دیگر را به دور انداختند.سوژه کردن اسلام درسی بود که مجاهدین خلق از پیشینیان خود به ارث برده بودند. در پس اساتید کت و کراواتی که دین را سوژه می کردند و استدلال ذهنی را بر آن رحجان می دادند، جوانانی آمدند که درست بر عکس لبخند بر لب های معلمانشان، تیر در خشاب داشتند و فرمان شلیک را از همان اجتهادهایی می گرفتند که خود اجازه آن را به خود داده بودند. وقتی قرار شد دین امری تودستی باشد یک روز منافعش به پای سوسیالیسم می ریزد و ابوذر برای اردوگاه چپ مصادره می شود و روزی اسلام به خواستگاری لیبرالیسم می رود و پای تمام قباله های حقوق بشری را امضا می کند. در پس تمام این چرخش ها خشونتی است که گاه عیان است و گاه نهان. کار مجید شریف واقفی در تاریخ آن است که چنین تکه تکه شود تا پرده از نفاق کنار رود و آن چنان شعله ور شود تا شب ظلمانی در شعاعی محدود روشن شود.[1] دانشنامه تخت فولاد، ج2، ص 530، 1391[2] سازمان مجاهدین خلق پیدایی تا فرجام، ج2 ، ص 70، 1386[3] سازمان مجاهدین خلق پیدایی تا فرجام، ج2، ص 306[4] سازمان مجاهدین خلق پیدایی تا فرجام، ج1، ص 638[5] صمدیه لباف سرانجام در 11 بهمن 1354 پس از طی یک دوره شکنجه هولناک در کمیته مشترک ضد خرابکاری، اعدام می شود[6] دانشنامه تخت فولاد، ص 531، 1391[7] واضح بود که امام خمینی مطابق با روش خود موافق اقدامات مسلحانه نبود[8] (صحیفه امام، جلد ۸، ص: ۱۴۳ و ۱۴۴)[9] حسین روحانی، سازمان مجاهدین خلق، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی،1390، ص 27 -29.