دختری با آرزو های نهنگی_فصل اول

_نمیتونی مسابقه بدی ، دخترا حق مسابقه دادن رو ندارن.+آخه چرا؟ چون دختره؟ من مطمئنم اون میتونه همه اتون رو شکست بده. اون خیلی تمرین کرده و میتونه سریعتر از ماهی شنا کنه. _من که بعید میدونم. اون از تنها چیزی که سریعتره لاکپشت های دریاییه. صدای خنده اشان ترس به جان ادم می انداخت. +نظرت راجع به شرط بستن چیه؟ناگهان صدای خنده ها متوقف شد. _اونوقت سر چی شرط ببندیم؟ +سر اینکه اگه برنده نشد ، تا ابد دور شنا و شناگری یه خط بزرگ قرمز بکشه. _باشه ، قبوله. حالا خودشم قبول میکنه؟ به شک و تردید افتاده بود. نمی توانست تصور کند که چطور دور شنا کردن را خط بکشد اما مگر چاره ی دیگری هم داشت؟«باشه ، قبول میکنم !»_____________________________________________________________________________________________بورا ، محکم تر از قبل پا زد ، احساس پیروزی میکرد ، خط پایان رو میدید که به او نردیکتر میشد ، شاید هم او بود که به خط پایان نزدیک میشد ، اصلا مگر مهم بود؟رقبایش را میدید که برای رسیدن به او تلاش میکردند اما مطمئن بود تلاششان بی فایده است ، آنها حتی به گرد پای او هم نمیرسیدند.تنها کسی که میتوانست به او برسد ، آن غول تشن ؛ جفری بود که پایش را به یکی از شرکت کنندگان خورد و او را آش و لاش کرد ، به همین خاطر از ادامه رقابت محروم شد.خستگی به بورا غلبه کرده بود ، موهایش کاملا خیس شده بودند و قطره های درخشان آب شور دریا روی موهای بلند سیاهش قرار گرفته بود. دیگر بدنش به دمای آب سرد و گرم دریا ، عادت کرده بود ؛ اصلا چگونه میشود که آب دریا هم گرم باشد و هم سرد؟ «مادربزرگ ، چگونه میشود که اب دریا هم گرم باشد و هم سرد؟» _بیا اینجا دخترم تا برایت قصه ای درباره دریا تعریف کنم..... !خاطرات زیبایش آرام آرام از کنار ذهنش عبور و حواس او را از خستگی پرت میکردند. ولی حالا باید روی مسابقه تمرکز میکرد.رقابت های شنا در دریا ، در شهر او بسیار محبوب بود ، هر چند بیشتر پیش آن موجودات چشم چران و زورگو ، یعنی پسر های هم سن و سال خود. آخ که چقدر از پسر ها بدش می امد ، این تنها نقطه اشتراک بین او و راشل بود.دست هایش حسابی بی حس شده و درد گرفته بود ، اما نه ، نباید تسلیم میشد ؛ او اولین دختری میشد که در این مسابقات برنده میشد !«برو ، برو !»_____________________________________________________________________________________________بورا گیج بود ، او اول شد ، اما خب ، از آخر.یعنی چی میشد اگر این خبر به مادربزرگش میرسید ، اصلا راشل درباره ی او چی میگفت؟ شاید میگفت «چجوری اینجوری شد ؟ تو این همه تمرین کرده بودی بورا ! » مطمئن بود باز هم باید طعنه های وحشتناک آن پسر ها را بشوند. «خودم هر جونوری که اون موج بنفش رو انداخت ، میپزم و میخورم !» تازه یادش آمد چه اتفاقی افتاده ، درست در چند متری رسیدن او به خط پایان ، یک موج او را به جای دور از مسیر مسابقه انداخت ، خب ، همه شرکت کنندگان برای غلبه بر این امواج و بازگشت به مسیر مسابقه تعلیم دیده بودند، پرت شدن به اینطرف و آنطرف بخاطر موج های دریا چیز عجیبی نبود ، اما مشکل این بود که موج ، بنفش بود و بورا بلافاصله بعد از برخورد با آن موج بنفش به خواب رفت! مدعی قهرمانی امسال، چیزی نمانده بود به خنده دار ترین علت تاریخ مسابقات جان خود را از دست بدهد!خوابیدن وسط مسابقه!جفری آن دهان کثیفش را باز کرد تا تیکه‌ای بپراند، می‌شد هزارمین نفری که در طول روز به او تیکه انداخت._صدای هرکسی رو میتونم تحمل‌ کنم، غیر از این گوریل پشمالو! بیا حرف دلت رو پیش خاله بورا بزن، بیا راحت باش، حرف بزن تا جوری شکمت رو سفره کنم که کیف کنی!این صدای راشل ، دختر هم سن بورا و مربی شنای او بود که با مشتی گره خورده رو به جفری خیره شده بود و اورا تهدید میکرد. در حالی که حتی قدش هم به جفری نمیرسید و مجبور بود برای حرف زدن سرش را بالا بگیرد. اصلا چرا باید او را تهدید میکرد؟ مگر ارزش داشت؟«حالت خوبه بورا؟ شاید علت پزشکی داشته، انقدر خودت رو اذیت نکن، میتونی سال دیگه...»_همین الان اون دهن گشادتو ببند جفری ، وگرنه خودم برات میدوزمش! کافیه دیگه. بورا هیچ علاقه ای به شنیدن حرفات نداره. حالا هم از اینجا برو.بورا مات و مبهوت مانده بود، الان این غول تشن داشت او را دلداری می‌داد؟واقعا او جفری بود؟ همان جفری که پسر های بزرگ تر از او هم توان و جرئت حرف زدن با او را نداشتند؟ _واقعا از این پسر متنفرم ، چرا اینجوری کرد؟ یه روزی گودزیلا میشه ، یه روز فرشته سیندرلا و..... در همین حین در اتاق بهداشت باز شد و گروهی از پسرا به داخل اتاق آمدند، مطمئنن برای تیکه پرانی آمده بودند. بورا و راشل آنها را میشناختند. آنها همان هایی بودند که با او شرط گذاشته بودند! یکی از پسراهایی که مشخص بود از همه گنده تره و سر دسته اشونه گفت : «چی شد ، تو که ادعا میکردی میتونی مارو شکست بدی. من موندم تو یه الف بچه چی داری که فکر میکنی میتونی چیزی جز خونه دار باشی؟ اخه تورو چه به شناگر شدن و مسابقه دادن؟ تو جات تو آشپزخونه اس. راستی ، شرطمون که یادت نرفته؟» +درسته ، شرطمون یادم نرفته ؛ اما من دست از تلاش برنمیدارم و یه روز ، قسم میخورم که شکستتون میدم.اینبار بورا بود که بلند شده بود و روبروی آنها حرف میزد. بعد از آن ماجرا این اولین جملاتی بود که به زبان می اورد.بعد از شنیدن این جمله پسرها چنان قهقهه ای سر دادند که مو به تن آدم سیخ میکرد._تو؟ تو مارو شکست بدی؟ فعلا که از یه موج کوچیک شکست خوردی. *اما این فقط یه موج معمولی نبود ، خودتون که دیدین ، موجه رنگش بنفش شده بود. _احتمالا چند تا ماهی بنفش بودن که باعث شدن مدعی قهرمانی مسابقات امسال جونش به خطر بیوفته!و باز هم صدای خنده اشان بلند شد. آنها که دیده بودند دیگر چیزی ندارند که به بورا بگویند از اتاق خارج شدند.راشل گفت : «چقدر اینا عوضی ان ! ازشون متنفرم. چطور میتونن همچین کلمات پستی رو به زبون بیارن؟ بورا ، تو خوبی؟» +من خوبم راشل ، ولی چرا باید اون موج بنفش باشه؟ این غیر طبیعیه. اما میدونی چیه؟ تو یه مورد کاملا حق با اونا بود ؛ من نمیدونم کی باید تسلیم شم!پ.ن نویسنده : بچها امیدوارم خوشتون بیاد و من این فصل رو با کمک یکی از دوستام که نویسنده خیلی ماهری هم هست ، نوشتم و یک دنیا ازش ممنونم..... :)