چرا وقتی بچه ایم طرف مادر را میگیریم و وقتی بزرگتر میشویم طرف پدر را میگیریم؟

بسم الله الرحمن الرحیم. سلام دوستان. راستش قبلا ها هر چه میشد میگفتم. طفلی مادر. اما حال که بزرگتر شدم. در اتفاقاتی که می افتد و من شاهد آن ها هستم میگویم طفلی پدر. یعنی به خاطر زیاد شدن سن این تغییر زاویه دید برایم جالب است. در موردش اندیشه زیاد کرده ام و به این نتیجه رسیده ام که در کودکی به خاطر زلال تر بودن و احساسی تر بودن خب معلوم است آدم طرف مادرش را میگیرد. اما وقتی سن زیادتر میشود و قوای عقلانی آدم قوی تر میشود و آدم فلسفی تر و منطقی تر می شود می بیند خیلی جاها حق با پدر است.معمولا مادرها قطب احساسی خانواده هستند. خدا خیرشان بدهد. خدا کل بهشت را به نامشان بزند اصلا. همین احساسشان اگر نبود معلوم نبود ما چطور بزرگ شویم. ولی خب در اختلافات خانوادگی. وقتی بین پدر و مادر کشمکش بوجود می آید. از کجا بفهمیم حق با کیست؟ من که می گویم حق با هر دوی آن هاست. ولی دل منطقی ام می گوید مامان دارد حرف تا حدودی غیر منطقی می زند. انتظار غیر منطقی دارد. میگوید این غر غرها بر حق نیست. طفلی آن پدر که یک عمر این غر غرها را تحمل کرده و دم بر نیاورده.نمی گویم پدر ایرادی ندارد. همه ایراد دارند.یک. دو . سه. چهار. صد. هزار تا ایراد دارند. ولی خب مادر هم ایراد کم ندارد. به قبل فقط از یک بنگاه رسانه ای یعنی مادر تحلیل ها و قضاوت های ایشان در مورد پدر را می شنیدیم. پس حق را به حضرت مادر میدادیم. چون هر که یک طرفه به قاضی برود برنده برمی گردد. پس مادر تنها که تعریف و تحلیل می کند داستانی را خب معلوم است برنده از غصه بیرون می آید ولی حال که بزرگ شده ایم و به نظاره نشسته ایم بهتر می توانیم مشکل را رصد کرده و تحلیل کنیم. بهتر می توانیم آن پدر گوشه ی رینگ گیر کرده با صورتی خونین و مالین را ببینیم و فداکاری ها و سکوتش را.رسانه دست خانوم هاست. وقتی ایشان راوی داستان باشند خب معلوم است که پیروز رقابت کیست؟ اما آقایان سکوت کرده اند و چیزی نمی گویند. در جریانات جدایی هایی که می شنوم. همیشه این جمله را می شنوم : شوهرش معتاد بود. دست به زن داشت. رفیق باز بود. طفلی زنش. نمی دانم چرا همیشه باید این شوهرها معتاد و دست به زن دار و منحرف باشند و خانوم ها چون گلی خندان، فداکار و پایبند به زندگی و معصوم در حد ائمه علیهم السلام باشند. قبلا ها میگفتم حتما درست است دیگر. ولی الان ها می گویم یک جای کار می لنگد. راوی خبر را چک میکنم. یک کلاغ چهل کلاغ مساله را چک می کنم. میبینم باید درین دوران جنگ رسانه ای بروی و مشکل را از ریشه ی خبر بررسی کنی.دیگر حوصله ندارم داستان آن یک کلاغ چهل کلاغی که سر خودم در آمد را برایتان بگویم. پسر دایی ام که داماد شده بود بعد از پنج سال از شروع زندگی مشترکش ما را به خانه شان دعوت کرد و خانومش غذا درست کرده بود-چه غذایی- و خودش به خانه مادرش رفته بود که ما راحت باشیم. البته خودش هم راحت تر باشد. غذای خوشمزه ای بود. این را کار ندارم. بعد از شش ماه یکی از اقوام. حضرت خاله. جلویم را گرفت و گفت این حقیقت دارد که تو هفته ای سه بار می روی خانه ی علی ناهار می خوری؟ زنش هم میرود خانه مادرش. مغزم سوت کشید. چطور عقلشان قبول کرده بود این خبر را؟ مگر میشود آخر. مهم منبع خبر است. مهم کسی ست که دارد خبر را روایت میکند. اما معمولا افراد خیلی به این چیزها توجه نمی کنند. یک خبر ناقص اشتباهی را بر می دارند نقل می کنند و آخرش هم در جواب اینکه می گوییم خودت دیدی؟ می گویند از یک فردی که به سرش قسم میخوریم شنیدم. یعنی می آیند یک عبارت اینطوری میگویند که ما هم به آن خبر کذب اعتماد کنیم. بعد بیشتر که تحقیق می کنیم آن فردی که به سرش قسم می خورند کیست؟ میبینیم شمسی کوره ، رمال محل بوده.شاید برای همین هم هست که امیرالمومنین علیه السلام می گویند : «فاصله ی بین دروغ و حقیقت چهار انگشت است»یعنی این فاصله بین چشم و گوش را می گویند. امروزه روز خیلی وقت ها از شنیده هایمان قضاوت می کنیم نه از دیده هایمان. اگر هم از دیده هایمان باشد از فضای مجازی ست که دروغ است دروغ است دروغ است. که سر و ته فیلم را می زنند. هر جا که دلشان بخواهد را برش می زنند. صدا بهش اضافه میکنند و به ذهن مخاطب جهت دهی میکنند. در کلیپی می دیدم که اصلا برای انتشار یک خبر دروغ بازیگر استخدام کردند فیلم برداری کردند و صدا و تصویر بهش اضافه کردند و در فضای مجازی منتشر کردند تا بگویند حق با ماست. تا خبر خودشان را به خورد مخاطب بدهند. تا افراد طرف آنها را بگیرند.در خانواده هم همینطور است. کسی که راوی خبر است طرف خودش را میگیرد. داستان را طوری تعریف می کند که حق را به او دهی. کسی که حرفی نمیزند همیشه مقصر است. به داستان که برگردی یا آن طرف راوی فلش بک بزند می بینی نه همچین هم حقی که بهش میدادی درست نبوده. آن طرف مسکوت این وسط مظلوم واقع شده!سید مهدار بنی هاشمی3اسفند1401