نامه ای به او «۱»

سلام جانا.احوالِ تو را از باد پرسیدم و به یادَت پاییز را تماشا کردم. حسی به من گفت، بارِ دیگر بگویم و از هر آنچه هست برایت بنویسم.خاطرت هست کوچه ی شقایق چقدر دِنج بود؟ سنگ و تخته های چوبی اش دیگر آنجا نیست. کوچه ی بن بستِ خاطراتمان، یک جاده ی خاکستری شد.جانا خیلی به آن دوران فکر می کنم. خیلی عمیق و با جزئیات فکر می‌کنم. دلم میخواست برویم به پریدن از جویِ آب و تابستان. بدونِ ترسیدن از زخمِ زانو، آن قدر زمین بخوریم تا جانمان بالا بیایَد.اما از وقتی کوچه ی شقایق یک سراب شد، دیگر میلی به گذشته رفتن ندارم. انگار هر چقدر به آن فکر کنم، دردناک تر است. چون دلتنگ آنَم. پس شقایق را همین جا، در بین همین واژه ها چال می کنم.مدتیست که قصد داشتم از تو برای داستانِ جا مدادی ، عذر خواهی کنم. خوب می دانم که چقدر به او وابسته بودی و دلت می خواست به یادگار از دوران کودکی آن را نگه داری، عذر میخواهم اگر بعد از چند روز جامدادی را برایت پس نیاوَردَم.راستش را بخواهی، نگاه کردن به پوسته ی خاکی رنگ او و سادگی اش، مرا به یادِ زرد آلو ها و جاده باغِ آقا بابا می انداخت. همان مسیرِ خاکی و زرد آلو های آفتاب سوخته اش که روی زمین لِه شده بودند.می دانم خود خواه بودم، اما مرا ببخش که زودتر اعتراف نکردم. اگر همین حالا هم بخواهی، آن را با کمال میل باز می گردانم.جانا به جز این ها، دلم لَک زده تا یکبارِ دیگر شب را تا تمام شدنِ شیره ی وجودیمان فریاد بزنیم. بِشَویم همان مردم آزار های خیابانی در شهر. بی داد کنیم که: ( شهر در امن و امان است! نه، اشتباه شد، امان و امنیتی نیست، بیدار شوید! بلند شو همسایه! همسایه!! با توام ! ). بعد هم یک دل سیر قهقه بزنیم.اما چه کنیم که دیگر سنی از ما گذشته است و گذشته ها خیلی گذشته اند. بله ، می دانم ، مثل همیشه احساساتی شدم. اما خودمانیم، دلَت برایشان تنگ نشد؟ آن روز ها، آن لحظه ها، آن رهایی را دل تنگ نیستی؟مادر به من می گوید که دل تنگی هایمان برای آن است که فکر می کنیم دیگر فرصت ایجاد لحظه های گذشته را در زمان حال نداریم، اینطور نیست؟ می شود تاریخ را تکرار کرد. اما خب، کسی چه می داند، من میخواهم رنگین کمان یک بارِ دیگر مثل بیست و هفت سالِ پیش در غروبِ روز پاییز خودش را نشان دهد. آیا امکانش هست؟! آیا تقدیرِ چشیدنِ دوباره از طعمِ بستنیِ حاج اکبر سیبیلو ، تکرار می شود؟شاید باید شبیه سازی عمیق تری برای لذت بردن انجام بدهیم. در واقع می توان چیزی که تداعی کننده ی آن احساسات و خاطرات است را پیدا کرد. در این صورت می شود به اندازه ی گذشته از حال لذت برد؟هعی جانا،باز هم رشته ی افکارم پریدن گرفته است.آنقدر به تو و کودکی و جوانی هایمان فکر کرده ام که غرق در یک کهکشان از سیاره ی خاطرات گیر افتاده ام. اینجا سیاره ها هر کدام رنگِ خاص خودشان را دارند. سیاره ی جانا، سبز است و پر از زندگی.چند روز پیش خواب تاره ای دیدم جانا.یک اتاق بود و نورِ بی رمق از پنجره می تابید. نور آن قدر ضعیف بود که با کمترین شدت میتوانستم فضای اتاق را ببینم. حتی سفیدیِ سقف دیده نمی شد. قابِ دیدنِ خواب از چشم‌ هایم، روی زمین بود. انگار بر زمین افتاده بودم و سکانس ها را خوابیده نگاه می کردم.جدا از اینها، همه چیز تاربود و بوی نم می داد. احساس می کردم یک قرن گذشته و همه‌چیز رها شده است.به سختی پلک می زدم و از روی زمین به دیوار ها نگاه کردم.کاغذ دیواری پوسیده و از میان تَرَک های دیوار، کنده شده بود. یک میز هم در گوشه ترین نقطه ی اتاق نشسته و در سکوت خاک نوشِ جان می کرد.عجیب بود که نمی توانستم تکان بخورم. انگار من هم جزعی از این صحنه ی متروکه و بی حرکت بودم.دقیق تر بگویم ، قدیمی بودم. گذشته بودم.شاید به مرگ می رفتم و تئاتر وجودم، خط های اخر را اجرا می کرد.و این احساسِ نداشتن هیچ خاطره ای در آن لحظه های پایانی، مرا آزار می داد.جانا خوابی که دیدم از یک شروعِ خنثی به یک کابوسِ نفرت انگیز رسید. هر چقدر تلاش می کردم نمی‌توانستم از جا برخیزم.هیچ نقطه از جسم بی جانم را احساس نمی کردم. گویی دو چشم از من، آنجا روی زمین افتاده و در بی نوا ترین حالت ممکن، تنها بود.هر چه می گذشت، بیشتر افسرده می شدم و حتی نفس کشیدن هم برایم سخت شده بود.صدای خس خس کردن های شدید در گوشم می پیچید. احساس خفگی داشتم و نور هر لحظه ضعیف تر می شد. در ان لحظه ها با خود می گفتم که این ثانیه های پایانی را به زیبا ترین و دلنشین ترین خاطره فکر کن. اما هر چه فکر می کردم، یادی از گذشته نبود که شیرین باشد. همه ی احساساتم همانی بود که در آن لحظه داشتم. نه دوستی نه خانه ای نه اشکی و نه هیچ مکثی که به آن بگویم: « یادَش بخیر!».حتی نمی توانستم به تو فکر کنم.خلاصه هر چه بود آنقدر مرا در این صحنه نگه داشت که از خواب پریدم، آن هم با فریاد! باور می کنی؟جانا وقتی از خواب پریدم و به خود آمدم، چشم هایم را بستم تا عمیق تر نفس بگیرم. و این لحظه بود که مرا انداخت میان تمام خاطره های خوش و خرمِ زندگی. در آن لحظه هزار بار خوشحال بودم که می توانستم هر آنچه در گذشته داشتم به یاد آورده و از آن لذت ببرم.آرام شدم. آرام که شدم، تصمیم گرفتم تکانی به خود بدهم.و همان علتِ نوشتن این نامه شد. که دوست قدیمی، یادَت هست تمام شیرین بازی ها و تلخی کاری هایمان را؟! که به خاطر داری چقدر گذشته را دوست داریم و بخشی از آن همیشه برایمان حالِ خوب می آوَرَد؟!جانا می‌خواستم بگویم بیا این روز ها را با نهایت قدرت به ساختن از زیبایی و تلاش ، گذشته کنیم. یک گذشته ی خالصانه برای آینده بسازیم. بیشتر لبخند بزنیم و عمیق تر درک کنیم. شعر بخوانیم. دست هایمان را بگیریم. دلم میخواهد در ان لحظه از خواب که چشم هایم روی زمین افتاده بود و نفس هایم خفه می شد، چند خاطره ی شیرین داشته باشم.نه فقط خاطره ، بلکه چند قطعه حسِ خوب!بیا لحظه هایمان را نور کنیم. نورانی.هستی؟نفیسه خطیب پور.@roots.ofme