به خاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش هفتم

وارد مدرسه که میشدی، باید از سه تا پله بالا می رفتی و بعد یک راهروی پهن و دراز جلویت نمایان میشد که انتهایش در حیاط بود و هر دو طرف آن پر از درهای سفید رنگ. در اتاقک هایی که اگر تابلوی بالاسر آن ها را نمیدیدی هرگز حتی نمیتوانستی حدس بزنی که این اتاقک، کلاس است یا سرویس بهداشتی. همه چیز یک رنگ، یا بهتر بگویم همه چیز بی رنگ. دو تا برد یونولیتی که با پارچه سبز پوشانده شده بود زده بودند سر و ته راهرو. به هرکدام از بردها یک روزنامه دیواری رنگی یا یک پوستر از رویدادهایی که در جهت مریم مقدس شدن دختران دبیرستانی در مدرسه برگزار میشد، وصل شده بود.اگر چند دقیقه توی راهرو می ایستادی، دانش آموزی را می دیدی که با روپوش سرمه ای و سرآستین هایی با دو نوار سفید مایل به آبی، از یکی از درها خارج میشود و آنقدر قدم هایش را کش دار و بی رمق برمیدارد تا در مسیر حیاط و کلاس حداقل یک پنجم کلاس درس از دست برود.پیش از این چند بار آمده بودم مدرسه برای مصاحبه و بستن قرارداد. آن روزها فقط مستقیم از پله ها بالا رفته بودم که بروم به اتاق مدیر. مجبور شدم تمام تابلوهای بالاسر درهای یک شکل را بخوانم:کلاس تلاش1، کلاس تلاش 2، کلاس کوشش2، اتاق معلمان! در زدم و وارد اتاق شدم. 2 نفر توی اتاق بودند که بلند شدند و سلام کردند. یک میز بزرگ مستطیل شکل که دورش حداقل 12 تا آدم جا میشد گذاشته بودند وسط و اطرافش را با کمدهای طوسی فلزی کوتاه قد احاطه کرده بودند. یک میز تک نفره شبیه میز معلم ها هم گوشه اتاق بود. صندلی اولی که دم در بود را عقب کشیدم و نشستم پشت میز بزرگ. یکی از خانمها چند ثانیه با لبخند به من نگاه کرد و من هم از سر زور لبخندی تحویلش دادم. رو کرد سمت خانمی که روی میز تکی نشسته بود«نگفته بودین امسال معلم جدید داریم»«من خودمم امروز متوجه شدم. خانم دهقانی معلم ورزش هستن»دوباره رو کرد به من«وای وای کارت درومدِس خانم دهقانی.»خندیدم «ایشالا که به خیر میگذره»«شما مال اینجاین؟»باز هم لهجه ام مرا لو داده بود «نه از تهران اومدم»و احساس کردم از شنیدن این جمله مطلقا خوشحال نشد. دو تا کلاس باید میگذشت تا میرسیدم به کلاسی که آیدا در آن بود. هزاربار مرور کرده بوده بودم که امروز را چطور بگذرانم اما از صبح تمام مدت حالت تهوع داشتم و قلبم تیر میکشید. ذوق زده بودم، ترسیده بودم، بهت زده بودم. قرار بود بعد از این همه سال فرزندی را ببینم که نمیدانست من مادرش هستم.کلاس اول و دوم تقریبا با روز اول کلاس شیمی فرقی نداشت و از این جهت برایم ابدا سخت نبود. خودم را معرفی کردم و از بچه ها خواستم که خودشان را معرفی کنند و بعد روی یک کاغذ بنویسند چه ورزشی را دوست دارند یا اگر ورزش دوست ندارند چه ورزشی را ترجیح میدهند. آخر سر هم از قوانین کلاس و روند کار میگفتم.زنگ تفریح قبل از کلاس آیدا را فقط نشستم توی دفتر و تنفس شکمی کردم. چند روز بود قرص های آرامبخشی که در دوران افسردگی پس از مرگ صابر میخوردم، مرتبا مصرف میکردم ولی باز هم وقتی زنگ خورد موقع بلند شدن پاهایم میلرزید.وارد کلاس شدم، لرزش زانوهایم بیشتر شد. نشستم پشت میز. صدایم از گلویم بیرون نمی آمد و وقتی هم میخواست بیرون بیاید چنان لرزشی داشت که تمام ابهتم را در اولین جلسه به عنوان معلم ورزش از بین میبرد. اما چاره ای نبود. باید حرف میزدم تا وضعیتم عادی شود. لبخند زدم و سعی کردم همانطور که کلاس های قبلی را پیش برده بودم این کلاس را هم پیش ببرم اما بعد از گفتن جمله دوم یکی از بچه ها پرسید «خانوم میگما، شما حالدون خوبس؟»«آره عزیزم سر کلاس اول و دوم خوب بودم. حساسیت دارم، قرصامو یادم رفته بخورم، حیات شما هم پر درخت، تنفسم دچار مشکل شد.»نمیدانم از کجا به ذهنم رسید چنین دروغ شاخ داری بگویم ولی خداروشکر بنظر میرسید که بچه ها باور کردند. در تمام این مدت هیچکدامشان را واقعا نگاه نکرده بودم. چون نمیخواستم با چشم هایم دنبال آیدا بگردم.از آنها خواستم خودشان را معرفی کنند و تنفس شکمی را از سر گرفتم. دیگر نمیتوانستم خودم را کنترل کنم. نفر اول که بلند شد چشم هایم بین بقیه دودو میزد. و آیدا را پیدا نمیکرد اما به محض این که نشست، آیدا از پشت سرش پیدا شد. با عکس هایش فرق داشت. آنقدری که توی عکس هایش شاد بود، روی آن نیمکت چوبی شاداب بنظر نمی آمد. سرش را تکیه داده بود به دیوار، دستش را زده بود به چانه اش و داشت با خط کش ژله ایش ور میرفت.قلبم داشت سینه ام را میشکافت و میخواست بزند بیرون. چشمانم را بستم و یک نفس عمیق محکم کشیدم، نفر دوم هم نشست. نوبت رسید به آیدا. از جایش بلند شد. انگار مشکل تنفسی من برایش اهمیت خاصی نداشت. آدم احساس میکرد از معلم ورزش ها خاطره خوبی ندارد.«آیدا شمس آبادی»آیدا شمس آبادی، دختر من و احمدرضا شمس آبادی، که وقتی صحبت میکرد احساس میکردم خودم برگشتم به دوران نوجوانی ام با این تفاوت که من سبیل داشتم ولی آیدا حتی یک رج از ابروهایش را هم برداشته بود. من موهای مشکی نداشتم ولی آیدا از موهای ابریشمی و سیاه احمدرضا به ارث برده بود. اما مطمئن بودم با همه شباهتش به من هرکس او را میدید میگفت دختر احمدرضاست نه دختر آتنا. کلیت چهره اش کاملا شبیه احمدرضا بود و مانند او نیز به غایت دلفریب بود.بعد از اینکه آیدا نشست مطلقا اسم نفرات بعدی را نشنیدم. اما کنترلم بر وضعیت بهتر شد چراکه احساس کردم غول مرحله اول را رد کرده ام. از آن روز به بعد تصمیم گرفتم هر روز بروم دم مدرسه و وقتی آیدا از مدرسه خارح شد چند ثانیه نگاهش کنم که این وضعیت برایم عادی شود.هر روز میرفتم دم مدرسه در آن چند ثانیه نگاهش میکردم و اشک میریختم. بعد برمیگشتم خانه و بین وسایل توی کارتن و لوازم چیده نشده مینشستم و زار میزدم. آنقدر که روزهای اول یکی از همسایه ها آمد در زد و حالم را جویا شد. و بعد از آن باید توی متکا زار میزدم که کسی صدای گریه هایم را نشنود.فایده این کار این بود که جلسه بعد، مانند یک معلم ورزش واقعی، رفتم سر کلاس و با جدیت شروع کردم به نرمش دادن. آیدا انگار حال و حوصله ورزش کردن نداشت. صدایش کردم «شمس آبادی دل بده به کار» و یک لبخند مکش مرگ ما تحویلش دادم.نرمش ها که تمام شد، سوت زدم و به بچه ها گفتم دایره تشکیل دهند و کف زمین بنشینند. خودم رفتم وسط دایره، آستین های روپوشم را بالا زدم و شروع کردم در دایره قدم زدن.کف دست هایم را به هم کوبیدم«خب! کاغذهاتونو خوندم. دیدم علاقه خاصی به والیبال دارین»«خانم اجازه، ما زنگ تفریحا هم بازی میکنیم»«بله نوشته بودین. دیدم. تعداد کسایی که بسکتبال دوست داشتن برای تمرین کردن کافی نبود. حالا کیا میخوان برن والیبال؟»بیشتر از نصف کلاس دست بلند کردند.«خب از بین شما کسی هست که اونقدر براش مهم نباشه والیبال بازی کنه یا بسکتبال؟»همهمه کردند که برایمان مهم است و میخواهیم والیبال بازی کنیم.سوت زدم که ساکت شوند«پس بچه ها دو گروه شید یه هفته درمیون والیبال و بسکتبال کار کنیم.»رفتم لیست را آوردم و از روی اسامی به دو گروه تقسیمشان کردم. هرچه از یوتیوب و گوگل راجع به والیبال و بسکتبال یاد گرفته بودم و برنامه ریزی کرده بودم که آن روز به عنوان تمرین ارائه دهم برایشان اجرا کردم. وسط آموزش حرکات تمرینی چشمم افتاد به آیدا و دیدم که دارد به شکمم نگاه میکند. نگاه کردم دیدم انگاری یکی دو نفر دیگر هم دستم را خوانده اند که این هیکل ورزشکاری نیست.از فردای آن روز، روزی یک ساعت هم تمرینات شکم پهلو را توی خانه شروع کردم. بعد از ورزش ولو میشدم روی مبل و سناریوهای مواجهه با آیدا را دوباره مرور میکردم و بهبود میدادم. تصمیم گرفته بودم جلسه سوم بروم و از یک حرکت آیدا ایراد بگیرم و هرچقدر بلدم در نقش یک معلم مهربان و دوستداشتنی ظاهر شوم و حرکت درست را یادش دهم. بعد فکر کردم که نه این مهربانانه نیست. بروم و الکی از او تعریف کنم. اما سناریوی جلسه سوم را آیدا چید.وارد کلاس که شدم دیدم آیدا و دو نفر دیگر لباس عوض نکردند.«خانما لباساتونو لطفا قبل از شروع کلاس عوض کنید عزیزای دلم»آیدا قبل از همه درآمد و گفت«خانم من پریودم.»قلبم از شنیدن صدایش به تپش افتاد. از نحوه دختر تربیت کردن احمدرضا خوشم آمد! هرچند که مطمئن نبودم تنهایی دارد این کار را انجام میدهد یا نه. برگشتم سمت دو نفر دیگر«شما چی؟»بهم دیگر نگاه کردند، یکی گفت«ما نیوردیم خانم» و دیگری هم تاییدش کرد.«چرا؟»«یادمون رفت خانم»«دفعه بعد دیگه نمیپذیرم ازتون، نمره منفی داره، برید تو حیاط»رو کردم به آیدا و لبخند زدم. نمیتوانستم از یک فاصله ای بیشتر نزدیکش شوم «یعنی نمیتونی ورزش کنی؟»«نه خانم خون ریزی و دردم زیاد میشه، زنگ آخر نمیتونم سر کلاس بشینم.»«بدمینتون میتونی بازی کنی؟»«بخدا روز دوممه خانوم اصلا جونشو ندارم.»راست میگفت رنگش پریده بود. گفتم«برو دفتر بگو خانم دهقانی گفته برم کتابخونه یه کتاب بردارم، یه کتاب بردار بیا تو حیاط بشین بخون»یک لحظه احساس کردم میخواهد گردنم را بشکند. با نگاهش داشت میگفت«فکر میکنی کی هستی؟ فکر میکنی این یک ساعت کلاس تو چقدر مهمه که اگه ورزش نکنم باید کتاب بخونم؟»رفتم توی حیاط و شروع کردم به تمرین دادن، آیدا هم بعد از یک مدت طولانی با کتاب آمد توی حیاط و نشست روی پله ها. کتاب جلویش باز بود و بچه ها را نگاه میکرد. نگاهش کردم، وقتی چشم توی چشم شدیم لبخند زدم و آیدا سریع سرش را کرد توی کتاب. کلاه آفتابی ام را از سرم برداشتم و به حالت سه گام بسکتبال رفتم سمت پله ها. پریدم روی پله ای که آیدا نشسته بود و نشستم کنارش. «کتاب خوندن دوست داری؟»زیرچشمی نگاهم کرد و به زور لبخند زد«بله....»