سرمای بی حد...

آستین های مانتو گشاد و بد قوارمو توی دستم مچاله کردم. با دست آزادم هزار تومانی پاره پوره رو از جیبم بیرون کشیدم و روبه روی چشمام گرفتم. مامانجون صبح دو بار دور سرم چرخونده بودش و گفته بود: مریم اینو بنداز توی صندوق صدقات. پیدا نکردی بنداز توی حسینیه. صلوات یادت نره قبل انداختن. پول رو به پره های بینی ام نزدیک کردم و بو کردم. بوی گلاب میداد. دو ضربه روی صندوق صدقات زدم: تق تق! صدا میپیچید. انگار خالی بود. هزار تومنی رو دو بار تا زدم و داخل شکاف صندوق فرو بردمش. وقتی افتاد تازه یاد صلوات افتادم. زیر لب گفتم: بیخیال بابادستمو چند بار به جیبم کشیدم و به راهم ادامه دادم. یه روز کسل کننده. مثل دیروز. پریروز. و روز قبلش. یه روز بارونی. مثل دیروز. پریروز. و روز قبلش. سه روز بود که بارون میومد. ریز ریز. با وقفه های کوتاه. حدود 3_4 سانت روی زمین آب جمع شده بود. خنکیش رو از روی چکمه حس میکردم. هیچ فکرشم نمیکردم یه روز توی اصفهان همچین بارونی بیاد. انگشت اشارمو روی کچ خونه هایی که از بغلشون رد میشدم کشیدم. گچ نم به دستم چسبید و رد انگشتم روی خونه ها موند. با این اوضاع فردا مدرسه رو میپیچونم. دو سه تا از مهد کودکی هارو آب برده بود... داخل کوچمون پیچیدم. سلمان آقا (مدیر ساختمون) داشت برای آیفون سایبون درست میکرد. از بغلش رد شدم. چهار تا پله رو دو تا دوتا رد کردم و وارد ساختمون شدم و به صدای آقا سلمان که زیر لب با طعنه گفت(سلام عرض شد) توجه نکردم. باید به مامان میگفتم. یا اگه برای داروهای مینا بیمارستان بود به مامانجون میگفتم. میگفتم که امروز هم مثل دیروز معلم نیومد و تمام زنگ نماینده املا گفت. آخرشم گفت خودتون تصحیح میکنین تا خانم مرادی برگرده. که برنگشت! همین بهتر برنگرده. ای کاش آب ببردش. یا تصادف کنه. از فکر شیطانیم لبخندی زدم. اگه میدونست دارم به چی فکر میکنم با لگد از هستی محوم میکردخواستم سوار آسانسور بشم که صدای آقا سلمان بلند شد: مریم خانم شما که جوونی با پله برو. لهجه نه چندان غلیظ یزدی داشت. سرمو برگردوندم و گفتم: پاهام سِر شده نمیتونم با پله برم. فقط سرشو تکون داد و یقه های بارونیش رو تا زد. به همین راحتی. با یه دروغ خودمو راحت کردم. سوار آسانسور شدم و طبقه 5 رو فشار داد. چترمو جمع کردم و قطره های آبی که ازش میچکید رو با پام پخش کردم. کف آسانسور حسابی کثیف شد. لبخند پلید دیگه ای زدم. چقدر امروز بد شده بودم. طبقه سوم، آسانسور یهو وایساد و آهنگ آن شرلی قطع شد. پسر واحد 6 با عجله داخل اتاقک آسانسور پرید. نفس نفس میزد. انگار اصلا منو ندیده بود. چند بار پشت سر هم دکمه همکف رو فشار داد و سپس رو به در آسانسور بی حرکت ایستاد. چپ چپ نگاهش میکردم. بی دلیل. انگار تازه منو دیده بود. برگشت. کلاه کامواییشو صاف کرد و گفت: سلام مریم خانم. از مدرسه میاین؟ سرمو تکون دادم. اگه مامان اینجا بود رون پام نشگون ریزی میگرفت تا سلام کنم. حالا که نبود. _به سلامتی و دوباره سرشو به سمت در آسانسور چرخوند. آسانسور که طبقه پنجم رسید ایستاد. آروم از آسانسور بیرون اومدم و زنگ رو فشار دادم. زییینگ. 10 ثانیه گذشت. هیچ کسی در را باز نکرد. حتی صدای پا هم نیامد. با ناخن بلند انگشت اشارم چند بار چوب در را خراشیدم. دوباره زنگ زدم. در باز نشد. اما در واحد روبه رویی باز شد و ملیحه خانم بیرون اومد. قدش کوتاه بود و همین باعث شد کمی خم بشم. اینبار سلام کردم: سلام_سلام به روی ماهت مریم خانم. دختر خوشگلم. از مدرسه میای؟ توی دلم گفتم : ن پ. از مریخ تشریف میارم. اما گفتم:بله_خیلی هم خوب. عه. بفرما تو دخترم+نه مرسی. منتظر مامان اینام _مریم خانم. راستش گفتن تا بیان شما بیای منزل ما+عه. چرا؟ _ رفتن بیمارستانهول شدم. کیفم از روی شونم سر خورد و با صدای بمی به زمین افتاد. نکنه مینا حالش بد شده... نکنه یادش رفته دارو بخوره... نکنه مامانجون قلبش گرفته... انگار حالم خیلی بد بود که ملیحه خانم با استرس جلو اومد و گفت:عه دختر نترس. چیز خاصی نشده. +مامانجونم... وسط حرفم پرید و در حالی که دستشو تند تند تکون میداد گفت: نه نه این چه حرفیه اون خوبه خواهرتم خوبه. بابات توی راه تصادف کرده مامانت و مادربزرگ و خواهرت رفتن بیمارستان. تا برگردن... + کدوم بیمارستان؟ _ بهداری... هنوز حرف کامل از دهنش در نیومده بود که با سرعت از پله ها پایین دویدم. کاپشن رو محکم تر دورم پیچیدم و به صدای ملیحه خانم توجه نکردم... با خارج شدنم از خونه باد سردی به صورتم خورد. سرمایی مثل برق توی بدنم پخش شد که باعث شد توی خودم جمع بشم. با قدم های کند که مسببش شدت آب بود به سمت بیمارستان رفتم. زیاد از اینجا فاصله نداشت. ای کاش پسر همسایه نرفته بود تا میرسوندم... در شیشه ای با مکثی خود به خود باز شد. با سرعت به داخل دویدم. خیلی شلوغ بود. صدای گریه بچه ای با دعوای مرد صدا کلفتی با پرستار مخلوط شده بود و توی گوشم میپیچید. زن چادری و مرد میانسالی را کنار زدم و خودمو جلو کشیدم. صدای دادی بلند شد:کجا سرتو انداختی میری؟ اهمیتی ندادم. تند تند با صدای بغض آلود و گرفته بر اثر سرما گفتم : خانم. خا... خانم. یه آقایی به اسم رسول رضایی رو نیاوردن اینجا؟ پلک های خواب آلودشو به سمتم چرخوند:نوبت دارن؟ +نمی‌دونم خمیازه ای کشید و گفت:اینجا هزار نفرو روزانه بر اثر خفگی و تصادف میارن. چی شده دقیق؟ +گ... گمونم تصادف. خمیازه دیگر و رومخی کشید و با اخمی به دفتر جلو رویش نگاه کرد_ اتاق 65تشکر نکردم.فقط با سرعت مردم را کنار زدم و توی راهرو دویدم. 63... 64... 65...با ضرب درو باز کردم. دیدن بابا توی اون حال سخت بوددست و پای گچ گرفته. گردن آتل بسته...مامان و مینا کنار تخت وایساده بودن. مینا موهاشو به هم ریخته بسته بود و پیرهن تو خونگی به تن داشت. مامان چشماش خیس اشک بود و چادرشو به دندون گرفته بودمامانجون روی صندلی نشسته بود و مستقیم به بابا نگاه میکرد. سرها به سمت من برگشت.مامان چشماش گشاد شد و به سمت من اومد:چی شده؟ +بابا... بابا... مامان دستمو گرفت و گفت: یا خدا. چقد یخی. چرا اومدی تو. خونه ملیحه میموندی! +چی شده _ هیچی عزیزم. هیچی گلم. بابات با یه خانمی تصادف کرده. چیزیش نشده. اون خانمه هم خوبه. فقط پاش شکسته بالای سر بابا رفتم. خم شدم و پیشونیش رو بوسیدم. خواب بود... کنار صندلی مامانجون که چسبیده به شوفاژ بود ایستادم. بدنم لرز افتاده بود و نوک دماغم به شدت گزگز میکرد. انگشتای سرخ و سِر شدمو به هم کشیدم. اینام از عوارض کم خونیه دیگه. حس گرمی توی دستم پیچید. مامانجون با دست های چین و چروک دار و لاغرش دستمو گرفته بود و بهم نگاه میکرد. لبخندی زد. لبخند زدم. گفت: برات چایی بیارم؟ فقط سرمو به طرفین تکون دادم. زیاد هم سردم نبود. چشمامو به این، طرف و آن طرف چرخوندم. یک گلدان خالی. دیوار سفید و گچی. پنجره ای با پرده نازک زرد. و شیشه خیس... چشمم به تخت کناری که از پشت پرده معلوم بود افتاد. قلبم ایستاد! خانم مرادی. با پای گچ گرفته و چشمای بسته روی تخت دراز کشیده بود. با دست به خانم مرادی اشاره کردم. مامان رد انگشتمو با نگاه دنبال کرد و گفت:این خانم؟ آره. همون خانمیه که به بابات خورده. طفلی انگار معلم بود. ماشینش داغون شده اما خودش خوبه. بابات زده. انگار خوابش میومده. چقد بهش گفتم شب بخوابه. و آروم چشمای پر اشکشو پاک کرد. سرمو زیر انداختم... سرمای بی حدی در تنم پخش شده بود...