داستانک: اکسپرسیونیسم انتزاعی

داستانک اکسپرسیونیسم انتزاعی نوشته مصطفی اکبرییادمه نزدیک نیمه‌ مهر بود که سپهر برای من یک بوم سفید و یک جعبه آبرنگ هدیه‌ آورد. گفتم من که نقاش نیستم. گفت تو اشتباه میکنی همه آدم‌ها نقاشی میفهند و بلدند فقط خیلی‌ها از این موضوع غافل شدند. گفتم شاید، حالا دوست داری باهم چی بکشیم؟! گفت بیا چند جا از شهر رو انتخاب کنیم بریم بگردیم، بعد که برگشتیم بایست روبروی بوم و قلم و بزن تو رنگا و سفیدی بوم رو تخلیه‌گاه احساساتت از مشاهداتی که تو شهر داشتی بکن. یعنی یک نقاشی با خطهای که ناخودآگاه ولی با یک احساس روی بوم کشیده میشن و پیچ و تاب خاص خودش رو میخوره و شاید تماشاچی نقاشی، حسی که نقاش موقع کشیدن داشته رو بفهمه و شاید هم فکر کنه که اون حس رو میفهمه ولی فقط یک حس از درون خودش رو به واسطه همون خطوط رنگی داره پیدا و لمس میکنه. یعنی دقیقا یک چیز تو مایه‌های اکسپرسیونیسم انتزاعی. برای من از اون موقع خیلی گذشته اما شاید به تقویم زمینی یک یا دو سال فاصله اون روز با امروز منه. امروز از جلوی خیلی جاها رد شدم. نسبت به خیلی چیزها بیتفاوت بودم. بیتفاوتی مرض خیلی دردناکیه. اینکه آدم خودش رو قانع کنه که نسبت به درد و مشکل دیگران بهتر بیتفاوت باشه با گذر زمان داره آسون و آسون تر میشه اما برای من طعم زندگی رو خیلی مصنوعی میکنه. شیرینیش تقلبیه، شادیش زودگذر و خوشیش خاطره‌ای کوتاه از گذشتست. در نهایت زندگی تو دهن من مزه ناپسندی داره.امشب هرکاری که کردم خوابم نبرد. به این فکر میکردم که انگار سالهاست یک خواب درست حسابی نداشتم، یک خوابی که وقتی بیدار میشی بگی بَه چقدر چسبید!! خلاصه از خوابیدن گذشتم. میخواستم به یک نحوی خودم رو خالی کنم. آبرنگای سپهر خشک شده بود و تنها دفترچه یادداشت گوشیم بود که میتونست صحنه خالی کردن درونِ غیرقابل توصیفم بشه. یک متن تو ژانر اکسپرسیونیسم انتزاعی میخوام بنویسم. درست با کلمات همون کاری رو میخوام بکنم که یک نقاش با رنگها میکنه. کلمات شاید بهم مرتبط نباشن، شاید منظور واحدی نداشته باشن و حتی تشکیل جمله ندن اما یک حسی پشت تک تکشون هست که توان گفتن و بروزش رو به صورت واحد و یکپارچه و معنادار ندارم، اصلا اینکار غیرممکن بنظر میرسه که تمام احساسات رو با جزئیات بشه با زبون آدمیزاد شرح داد. بگذریم و بریم سراغ داستانک اکسپرسیونیسم انزاعی من. خواب دیدم همه جا تاریک شده. هیچ صدایی به جز صداهای ناهنجار و دلخراش که از دور به گوش میرسید، وجود نداشت. من داخل رخت‌خوابم روی یک پل نامرئی بین خواب و بیداری دراز کشیده بودم و سروصدا ها من رو اذیت میکرد. سعی میکردم از خواب بیدار شم اما نمیشد، نمیتونستم سعی کنم. خیلی سخت بود. تحمل این حجم از ناتوانی خیلی سخت بود. گذر زمان رو نمیتونستم حس کنم، انگار زمان روی سرم ایستاده بود. از خواب پریدم، ساعتی پیدا نکردم که بفهمم ساعت چنده، به خودم گفتم اصلا چه اهمیتی داره. تو آینه خودم رو دیدم که داخل یک دشت تاریک، زیر یک درخت بزرگ نشسته. داخل آینه درست نزدیک جایی که نشسته بودم، یک گرگ کور به مزرعه‌ای متروکه رسید و زوزه‌ای کشید. لحظه‌ای نگذشت که گرگهای زیادی داخل مزرعه جمع شدن. نمیدونم چطوری اما من ساکت زیر درخت نشسته بودم و صحنه‌هایی از گذشته مزرعه به ذهنم متبادر میشد. اون مزرعه روزی بهشتی سرسبز و آباد بود. موجودات زیادی اونجا زندگی میکردن، بهم عشق میدادن و از خودشون بچه به یادگار میذاشتن. اما گرگ کور یک روزی اینجا رو پیدا کرد. زندگی رو کشت، عشق خاطره شد و تموم مزرعه زمین وحشی‌بازی گله بی سروته گرگها شد. ساکنین مزرعه از اونجا فرار کردن یا به یک زندگی مخفیانه روی آوردن. اما من از مزرعه نه خارج شدم نه مخفی. یکجا بیحرکت مثل یک مجسمه یا شایدم مترسک ناظر غروب خورشید، تو تاریخ مزرعه شدم. میدونید چرا؟! چون مطمئنم طبیعت دلش نمیخواد همیشه شب باشه، همونطور که دلش نمیخواد همیشه روز باشه. فقط باید صبر کرد و باور داشت، همین. مصطفی اکبری ۱۳مهر۰۲ تهران