پرخوری و چاقی |چرا در غذا خوردن زیاده روی می کنیم؟ قسمت دوم

پرخوری بسیار خطرناک است.احتمالا حس احترام به خود شما ضعیف است، و مجاب شده اید که در هر صورت احدى دوستتان نخواهد داشت. پس چرا به پیشواز مخاطره بروید تا طرد شوید و آزار ببینید؟ اگر درست حدس زده ام، از مکرر خواندن مقالات مربوط به طرز بهبود «احترام به خود» دست برندارید. پذیرش بی قید و شرط خود، کلید حل این مسأله است. همه ذاتا نیکو هستند، حتی اگر بکوشند این نیکویی را در لایه یی از چربی بپوشانند.?دلیل هفتم: عایق گذاریوقتی مراجعم سیندی از دوران کودکی و نزاعهای مدام خشونت بار پدر و مادرش برایم گفت، آشکارا گریستم. جنجالها چنان وحشت انگیز بودند که او یک قرص نان و یک پاکت شیرینی یا هر چیز دیگری را که به دستش می رسید، به سرعت می بلعید. ناخودآگاه می دانست که غذا به نحوی سر و صدا را می خواباند.از شیوه پرخوری برای بی حس کردن جسم خرد شده اش نیز سود می جست، زیرا مادرش به پرخاش و کلمات خشونت آمیز اکتفا نمی کرد. سیندی تنها کسی نیست که از غذا برای متوقف ساختن درد جسمانی و عاطفی استفاده میکند. غذا به مقدار زیاد، خاصیت بی حس کردن دارد. وقتی شخصی بیش از مقداری که جسم به آسانی میتواند هضم کند غذا می خورد، غذای اضافی در معده می ماند و تخمیر می شود. این تخمیر حسی مشابه نوشیدن الکل می آفریند. آنگاه ممکن است دچار رخوت و خواب آلودگی و بی حسی و کمبود انرژی شوید که باعث می شود احساسها از کار بیفتند و درد دور نگاه داشته شود.دلیل هشتم پرخوری: خفه کننده خشم?به هنگام کودکی، به بیشتر ما آموخته اند که خشم احساسی نامناسب است. اغلب به ما می گفتند: «جوابم را نده ! دهنت را ببند. دهن به دهنم نگذار.» شاید به همین دلیل، شعری قدیمی متعلق به دوران ویکتوریا می گوید: «بچه ها را باید دید، نباید شنید.»خشم، پاسخی سالم به اوضاع و شرایطی معین است. اگر به بچه هایتان بیاموزید که خشم خود را سرکوب کنند، بزرگترین اشتباه ممکن را مرتکب شده اید. سرکوب کردن خشم یعنی انباشتن آن در درون؛ و این امر می تواند به انواع و اقسام مشکلات بینجامد؛ به مشکلاتی نظیر پرخوری. شخص پرخور، خشمش را با غذا قورت میدهد.تجربه ویرجینیا یکی از بهترین نمونه هاست. «تازه ناهاری بینهایت دلپذیر را تمام کرده بودم و درباره خودم هم احساسی بسیار رضایت بخش داشتم، که پستچی از راه رسید و نامه یی از پدرم آورد. همین طور که نامه را می خواندم همه چیز را سرخ میدیدم، زیرا او برای کاری که نکرده بودم سرزنشم کرده بود. ذهنم از شدت خشم از کار افتاد. خود را در آشپزخانه یافتم، در حال بلعیدن غذایی که حتی طعمش را نمیچشیدم. ناگهان به خود آمدم و فهمیدم که چه میکنم: خشمم را با غذا فرو می نشانم. بیش از اندازه انزجار آور بود، چون تازه ناهار لذيذی را تمام کرده بودم.»ویرجینیا اکنون آموخته است که خشمش را به طرزی مثبت نشان دهد: با بیان قاطعانه و توضیح نیازهایش: بدون این که خشمش را با غذایی زاید و غیر لازم فرو دهد. در فصل پنجم در باره فنون ابراز خشم به صورت مثبت گفتگو خواهیم کرد.دلیل نهم پرخوری : آموزش والدین?بسیاری از پدر و مادرهای ما ذهنمان را با اعتقاداتی آموزش داده اند که همواره به عادتهای غذایی خوبی نینجامیده است. فکر میکنم تقریبا همه بچه های آمریکایی این را شنیده باشند که: «غذایت را تمام کن. بشقاب را تمیز کن. در هند بچه هایی هستند که دارند از گرسنگی می میرند.»حتی وقتی بزرگ می شوید، همین که غذایتان رو به اتمام می گذارد، این جمله در ذهن نیمه هشیارتان طنین می افکند. از این که با تمام نکردن آخرین تکه سیب زمینی و سس ته بشقابتان، تنها مسؤول مرگ بچه های کوچک فقیر باشید، احساس گناه می کنید. البته بخش بالغ ذهنتان از آن تلقين آگاه نیست. اما مطمئن باشید که تلقین هنوز آنجاست.اگر وقتی افراد چاق غذا میخورند به آنها توجه کنید، می بینید که به بشقابشان را کاملا تمیز می کنند، حتی آخرین برگ جعفری خرد شده را هم به دهان می گذارند. همیشه مقداری از چیزی را باقی بگذارید و به خودتان اطمینان بدهید که هیچ مانعی ندارد.چند خانم به من گفته اند که وقتی مادرشان درباره حقایق زندگی برایشان سخن می گفت، این را نیز افزوده است که: «عزیز دلم، از موقعی که عادت ماهانه ات شروع می شود باید مواظب اضافه وزن باشی. زنها همیشه از آن هنگام اضافه وزن پیدا می کنند.» با چنین تعلیمی که به ذهنتان آموخته شده، منتظر پهن شدنی «اجتناب ناپذیر» خواهید بود و ناخودآگاه می کوشید تا این انتظار را برآورید.اگر از خانواده یی باشید که زمانی کم پولی را تجربه کرده است، این جمله را شنیده اید که: «بهتر است امشب شکمت را از آن پر کنی. شاید تا مدتها آن را نداشته باشیم.» یا اگر خانواده پر جمعیتی داشته اید می بایست فورا سر میز غذا بنشینید تا بی نصیب نمانید. یا اگر می خواستید کمی از دسر خود را نگاه دارید تا بعدا بخورید، میدانستید که چنین فرصتی نخواهید یافت چون مطمئنا یک نفر آن را به سرقت می برد. این اوضاع و احوال خانوادگی، نیاز به «دله دزدی» و تندخوری و پرخوری در یک نشست را می آفریند.به نقاشیهای قدیمی که نگاه میکنید، می توانید ببینید که ریخت و قیافه چاق و چله، اغلب در فرهنگ ما نمایانگر توانگری بوده است. این گرایش کم و بیش هنوز هم وجود دارد. مورد مردی را در نظر بگیرید که از خانواده یی آمده که برای خورد و خوراکشان به اندازه کافی نداشتند. در کودکی سوگند خورده (شاید به طور ناخودآگاه) که هر وقت پدر شد، سفره اش لبریز باشد. قطعأ نيت او خیر بوده اما به کودکانی خپله انجامیده است. هر شب برای اثبات توانگری اش پاکتهای تنقلات را به خانه می آورد. بچه ها هم که نمی خواستند «بابا جون» را ناکام کنند تمامش را میخوردند.