داستان کوتاه : ملاقات

به نظر منم باید همین کارو کنی.- پس تو هم موافقی؟آره بابا، میخوای پول نگه داری چیکار، پاشو برو مسافرت و عشق و حال.- ولی اگه از اینجا برم که...نگران من نباش، خودت که میدونی...- پس من میرم به کمند و آرزو زنگ میزنم. ولی اخه... تو مطمئنی؟کمی جلو تر آمد، دستش را روی دستش گذاشت و گفت: بهت که گفتم، تا وقت داری باید بری مسافرت. باور کن یه روزی دیر میشه، خیلی دیر.بلند شد، رفت سمت تلفن و شروع کرد به شماره گرفتن: صفر، نه، یک، هفت... الو؟ سلام دخترم، خوبی بابا؟ خدا رو شکر منم خوبم. عزیزم امروز میتونی بیای اینجا؟ یه کاری باهات داشتم. میگم بابا دستت بند نیست به آرزو هم یه زنگ بزنی؟ آره بهش بگو که بیاد باهات. نه! بهت میگم نه. خودت که میدونی عزیزم. منتظرتم، آره طرفای پنج و شش خوبه. میبینمت عزیزم. ارشیا رو از طرفِ من ببوس، خداحافظت و تلفن را قطع کرد. برگشت به اتاق:تموم شد.- آو چی؟ نه اشتباه نکن. تازه شروع شده، از حالا کلی کار داری که انجام بدی.ولی تو...- بهت که گفتم نگرانِ من نباش. من هم قراره برم سفر.چی؟ تو هم میخوای بری سفر؟ نکنه میخوای با من بیای؟- بعدا بهت توضیح میدم، درواقع وقتی همه چی نهایی شد. من باید برم جایی کار دارم، شب بر میگردم.عصر شد، پاییز بود و زود شب شد. آرزو و کمند آمدند. صدای زنگِ در شنیده شد. مرد آیفون را برداشت:دخترم مگه کلید نداری؟- میدونی که بابایی، دوست داریم تو در رو باز کنی.مرد در را باز کرد و دختر ها واردِ خانه شدند. کفش هایشان را دراوردند و در هال رویِ زمین نشستند: بابایی ما اومدیم اینجا اونوقت تو رفتی توی آشپزخونه؟- از جاتون جم نخورید، خودم دوست دارم این چایی رو براتون درست کنم، این یه چاییهِ مخصوصه.دختر ها به یکدیگر نگاهی انداختند و گفتند: مخصوص؟ یک چشمشان را نیمه باز کردند و سرشان را کج کردند، در این حالِ متعجب بودند که مرد وارد شد: خب خب، خیلی خوش اومدید. بچه ها امشب یه شبِ خاصه.- تولدته؟+ نکنه سالگرد ازدواجته؟- نه اون که دو ماهِ دیگست، حتما تولدِ یه آدمِ دیگست. این را با کششی گفت و با خنده ­ی ریزی به پهلوی خواهرش زد.چی دارین میگین بچه ها؟ الانِ وقتِ شوخی نیست. من حرفایِ مهمی برای زدن دارم. آو راستی قند یادم رفت، الان بر میگردم.- یادته آرزو؟+ معلومه... .- آخرین باری که اینجوری دورِ هم جمع شدیم بابا میخواست خبر بیماریِ مامان رو بهمون بده.+ کمند یادته قبلا بابا چقدددر خوشحال تر بود؟ حتی بعدِ مرگ مامان خیلی روحیش رو از دست نداد.- هممون بعدِ اون اتفاق...بچه ها شیرینی میخورین با چایی بیارم؟دختر ها با یکدیگر پاسخ دادند: آره بابا، بیار.- به نظرت بابا چی میخواد بگه؟+ هیچ نظری ندارم.مرد از آشپزخانه وارد شد و نشست: میدونید چرا این چایی مخصوصه؟- نکنه داخلش آب شنگولی ریختی بابا؟مرد، چپ چپ نگاهی به دخترش کرد و گفت: این حرفا هنوز برات زوده بچه جون، پاشو شیرتو گذاشتم روی گاز گرم شده تا الان بردار بخور.خندیدند... . چیزی که شاید کمتر آن روز ها نمایان میشد، البته.... نه اخیرا... .این چایی، چاییه آخره... .- چی؟+ ینی چی بابا؟با ذوقی خفه اما آشکار گفت: میخوام خونه رو بفروشم، و زمین هارو. کلی برنامه دارم. میخوام برم سفر، بلند شد و رفت روی مبل نشست. ذوقِ کمتری در صدایش بود. دخترانش نگاهی به یکدیگر انداختند. کمی سکوت برقرار شد. خودِ مرد سکوت را شکست:با همه حرف زدم، فقط مونده شما دوتا، خواستم بدونید.- اما بابا...+ ما تو این خونه کلی خاطره داریم، اون درختِ انجیرِ بیرون... چطور میخوای اینارو ول کنی و بری؟ اگه... اگه تو بری و این خونه رو هم ول کنی...- حرفشم نزن. اصلا بابایی، فقط زمین ها رو بفروش، چرا میخوای خونه رو بفروشی؟+ بابا ما تو این خونه زنده ­ایم، اگه این خونه رو بفروشی مثل بچه­ای میشیم که از بند ناف مادر جداش کرده باشن... .سکوتی باز برقرار شد. انگار همه در فکری غرق بودند. دختران در دلتنگی و غم، مرد در شک و غم. آن همه اطمینان رفت و تختِ سلطنتِ خود را به شک داد. این ضحاکِ پست حال فقط مغزِ جوانانِ نگران و شکاک و نا مطمئن را میخورد. مرد با خود میگفت: چگونه این همه خاطرات را ول کنم و بروم؟ چگونه همسرم را و ... . نه من نمیتوانم، حتی سفر هم روم باز باید برگردم به این خانه. مرد ریشه کرده بود، شاید هم غم ریشه دوانده بود. هر چه بود آنقدر عمیق، در جانِ مرد بود که نمیگذاشت قدمی از قدم بردارد. آنقدر مارهایش را سیر کرده بود که دیگر بندِ گردنش شده بودند و نفس که میکشید، با شک میرفت و میامد. واقعا چرا؟ باید خانه را میفروختم یا نه... . این چیست که گریبانِ من را گرفته و آغوشِ بازش را چون شیطانیِ خونخواه رویِ من انداخته. آرزو دخترِ کوچک ترِ مرد سکوت را با پتکی شکست و گفت: بابایی؟ تو برو مسافرت، ما میایم تو خونه از همه چی نگهداری میکنیم. من قول میدم هر روز عصر ها یه سر بیام اینجا و همه چیو گردگیری کنم، حواسم به گلدونا باشه.مرد بلند شد و ایستاد: فردا خبرِ نهاییشو میدم بهتون، حالا... حالا دیگه پاشید برید خونتون. و سپس طوری با عجله رفت به اتاقِ خودش که انگار میخواست کسی اشک هایش را نبیند. دختر ها رفتند. صدایِ قدم هایشان یکی یکی میامد انگار، که آخرین قدم هاییست که برداشته میشوند. مرد نشست رویِ تخت و عکسی را برداشت: آخه نگار... کجا ول کردی رفتی؟ من خیلی... خیلی... اشک هایش مجالِ صحبت را از او دزدیدند: من خیلی... دیگر تاب نیاورد و هق­ هقش ناله­ ای شد و تاب نیاورد، عکس را به آغوش کشید با دو دست گویی که نگار آنجا بود. حال کمی آرام تر شده بود: نباید... نباید به این زودی میرفتی... . صدایی شنید: ارسلان تویی؟- آره بابا منم.آو خدا رو شکر پسرم. راستی خواهرات اینجا بودن، بهشون همه چیزو گفتم. ولی...- ولی چی بابایی؟یه چیزی گفتن که... که به نظرم حرفِ بدی نمیومد.- که خونه رو نگه داری؟خب راستش... یه جورایی آره، تو از کجا میدونی؟- میدونستم این حرفو میزنن، ولی تو که به تصمیمت شک نکردی بابا، نه؟راستش...- ببین بابایی، ما صحبت کردیم، تقریبا یک ماه باهم سرِ این مورد حرف زدیم. چرا شک کردی اخه پدرِ من؟ همین فردا برو به بنگاه آقای پناهی، ترتیب قضیه رو بده تمومش کن.ولی پسرم، اینجاِ پر از خاطراتِ شیرینِ مادرته، و اون درختِ انجیر، من نمیتونم اینا رو ول کنم و برم.- خاطرات خوبن بابا، و قشنگ. ولی اینایی که تو میگی، خاطرات نیست، اینا فقط غمه. و تو باید ولشون کنی... صدای چی بود؟ منتظرِ کسی هستی؟صدایی در حیاط میپیچید. انگار که یکی در میان بود. آرام آرام نزدیک میشد. مرد گفت: همین جا صبر کن من میرم نگاه میکنم ببینم چیه. مرد رفت درِ حیاط و حیاط را نگاه انداخت. کنارِ حوض نشسته بود. به ماهی ها نگاه می­ انداخت.چطور اومدی تو؟- از دیوار پریدم.حتما... با نیشخندی این را گفت. فک نکنم بهت کلید داده باشم.- تو نه، ولی کلید داشتم.پس تو کلیدامو دزدیدی؟ از امروز صبح نبودنشون.- من یک ساعته رسیدم تهران. پس میخوای همه چیو بفروشی بری عشق و حال آره؟فک نکنم به تو مربوط باشه... .- منم سهم دارم.سهمتو میندازم جلوت، حالا پاشو از اینجا برو. برگشت داخل. رو به ارسلان گفت: نمیدونم این نصفه شبی اینجا چکار میکنه.- خیلی بهش سخت میگیری بابا.جونِ خودِ احمقشو و تو رو انداخت تو خطر، نزدیک بود... میدونی اگه... اگه فقط یکم سرعتتون بیشتر بود... . صد بار بهتون گفته بودم تو جاده­ای که اولین بارونِ پاییز خورده بهش نرید بیرون. گوش نکردین.- ولی من که سالمم بابایی!بازم جای شکرش باقیه. خودشو چی؟ زد علیل کرد خودشو، اون معصومه ­ی بدبختم پاگیرِ خودش کرد. ببینم چایی میخوری؟- واسه داریوشم میبری؟تو واسش ببر... .+ داری با کی حرف میزنی؟کی بهت اجازه داد بیای داخل؟+ میگم داشتی با کی حرف میزدی؟نکنه تو اون تصادف به جز پات چشمتم از دست دادی ها؟ کوری نمیبینی؟+ چیو؟ارسلان بردار اینو از جلوی چشمم ببر تا نزدم توی سرش.+ چی؟- آروم باش بابایی.+ منطورت از ارسلان چیه؟آو میبینم که هتریک کردی مغزتم دادی اجاره همونجا.آرام روی صندلیِ کنارِ راهرو نشست، سیگارش را دراورد و یک نخ آتش زد. دود را داد بیرون، دستش را چون مُرده ­ای انداخت رو پایش و گفت: بازم خیالاتی شدی نه؟ نمیخوای دست از این توهمِ لعنتیت برداری؟ سنی ازت گذشته مرد، بابابزرگ شدی ناسلامتی. نورِ ماه جلوه ­گاهِ دود هایِ غمگینی بود که بیرون میداد.مرد نگاهی به ارسلان انداخت، ارسلان با نیشخندی شانه­ هایش را بالا انداخت. مرد به آشپزخانه رفت، دو لیوان چایی ریخت، با یک شیرینی به بیرون برگشت. نشست رویِ مبل و سینی را رویِ میزِ وسطِ هال گذاشت.+ بهم تعارف نمیکنی؟ آرام بلند شد و آمد سمت سینی، دستش را دراز کرد که مرد زد پشتِ دستش: اون برایِ تو نیست. سپس صورتش را سمتِ ارسلان برگرداند و گفت: بیا بردارد.+ میشه تکلیفتو مشخص کنی؟با ارسلان بودم.سینیِ چایی را بالا انداخت و با فریاد گفت: ارسلان مرده!مرد بلند شد و به داریوش سیلی زد: حرفِ دهنتو بفهم... .داریوش با فریاد ادامه داد: نمیخوای قبول کنی؟ سپس کمی صدایش را پایین آورد: اون مُرده بابا، 3 ماهِ پیش، همون تصادفِ لعنتی که پای منو گرفت ارسلانم برد.داریوش وقتشه دهنتو ببندی، این را با نگاهی غضبناک گفت.+ ولی... ولی اخه چرا نمیخوای قبول کنی؟ روی صندلی افتاد و اشک هایش جاری شدند: اخه بابا، اون... ای خدا... کاش منو برده بودی، اشک هایش تبدیل به ناله شدند. تاب نمیاورد: منِ... منِ عوضی اگه اون شب... اگه فقط یکم.... فریاد زد: خدایا! گریه را توعم با آرامیِ صدایش کرد: منو بجاش میبردی... .مرد آمد، زیرِ بقلِ داریوش را گرفت و او را به بیرون هل داد: برو، برو داری خیلی چرت و پرت میگی. او را تا درِ حیاط برد و از خانه بیرون انداخت، پرت کرد. در را با قدرت کوبید و برگشت داخل. رویِ مبل نشست. سیگاری دراورد و آتش زد. ارسلان گفت: نمیدونستم سیگار میکشی... .مربوط به چند ماهِ اخیره، مسئله ­ی مهمی نیست. بیا بشین تا برم برات چایی بیارم.فردا طرف های ظهر کار ها تمام شده بود. مشتری به طورِ معجزه آسایی پیدا شده بود و کار ها تمام شده بود. سند ها زده شده بود. مرد آمد جلویِ درِ خانه ایستاد. رفت داخل، رو به رویِ درخت ایستاد. صدایِ پایِ ارسلان را رویِ پله ها شنید، با لبخند برگشت به طرفش: آو ارسلانم. تموم شد. همه چی فروش رفت. پولشو تا عصر میریزن حسابم. مشتری میگفت انگار بهش الهام شده این خونه و زمینا گیرش میاد، مثل اینکه یه پروژه­ ی خیریه داشته. برای ساخت مدرسه، اینجا هم قراره بشه مرکزِ خیریش باورت میشه؟ انگار خدا هم میخواد بگه باید برم. خب، تو چیکار میکنی؟این ها را که میگفت ارسلان با لبخندی آرام، نزدیکش میشد. صدایِ قدم هایش یکی یکی میامد. به مرد گفت: کیفِ پولت رو در بیار. مرد انگار در این جهان نبود، انگار که از بالایی به پایین در حالِ افتادن بود. کیفش را دراورد. ارسلان دستش را رویِ کیف و دستِ مرد گذاشت. آرام تر گفت: من هم کارامو کردم، آماده ­ی سفرم، درست مثلِ تو. مرد سنگینیِ خاصی را توی دستش احساس کرد. پایین را نگاهی انداخت. کیف را باز کرد، عکسِ ارسلان تویِ کیف بود. مرد سرش را بالا آورد و در همان حین گفت: من قبلا این عکستو نزاشته بودم اینج... ارسلان؟ ارسلان؟هوا کمی سنگین شد، سینگینی که انگار واقعیت را به دوش میکشید. و واقعیت ها گاهی تحملِ افراد را میشکنند، اشک هایش جاری شدند. آرام ایستاده بود، اشک ها طوری بودند که انگار با چشم­هایش خداحافظی میکردند. نسیمِ سردی میوزید و برگ­هایِ زردِ درخت را این طرف و آن طرف میبرد. این مرگ بود یا حرکت؟ صدایِ زنگِ در آمد. داریوش کلید انداخت و وارد شد: سلام بابایی... . سوارِ ماشین که شدند، داریوش از رویایی میگفت، رویایی که بالی بود بر شانه های واقعیت تا پرواز را تجربه کند. و مرد نیز، بلیط ها در دستش بود. آماده­ ی سفر بود. جمله ­­ای را به خاطر آورد:اینها خاطره نیستند، غم است که ریشه کرده و باید رها کرد این غم را. برو، من هم می­آیم.