روح دوم من!

گمان می کنم دوباره باید بنویسم.چند جایی مطلبی خواندم که به نظرم می آید که اینجا تنها و یا شاید به همراه اندک دوستانم تقسیم و حلاجی شان کنم.راستش را بخواهید کانال تلگرامی کوچکی دارم.به گمانم آنجا روح دوم من است.خیلی از تکه های خودم را آنجا جا گذاشته ام.من را می توانی بین آن متن ها پیدا کنی یا شاید من خودم را بین متن ها گم کرده ام.گاهی اوقات به خودم می گویم:چرا انقدر در سایه ایستاده ای؟تمام نشد؟عمرت رفت و تو مانده ای.خودت را نشان بده.ته این گفت و گوی کشمکش گونه به ایجاد این باغچه کوچک در میان انبوه کانال های تلگرامی منجر شد.بعد از دو ماه درگیری مغزی!حال دوباره درگیرم.می مانم.دوراهی و سرگیجه.می گویم خودت را زیاد در معرض دید قرار دادی.تو مال این حرف ها نیستی.چه کسی نوشته هایت را می خواند؟چه کسی برایش مهم است که تو در کانال ات چه می نویسی و چه می خوانی.سلیقه موسیقی ات را دوست ندارند.چرا انقدر کج و معوجی.چرا مثل هزار و یک کانال دیگر که همه از خوشی هایشان می گویند و عکس های هنری از چهارصد کتابی که خوانده اند و واو به واو ان را هایلایت کرده اند نیستی؟کانالت را پاک کن و اعضای آن را رها.راستی نکند از سر اجبار عضو اند؟تمامی ندارد که ندارد!یادم است شبی از شب ها متنی را خواندم.می گفت اگر زمان فلان نویسنده روس تلگرام وجود داشت شاید هیچگاه نیاز نبود چنین کتابی با چنین جزئیاتی بنویسد.شاید همان موقع که احساس تنهایی می کرد در کانالش چیزی می نوشت.کم کم پیشرفت می کرد و دیگر تنها نبود یا حداقل چند نفری می فهمیدند که او چقدر تنهاست.گمان می کردم فضای تلگرام و کانال هایش با فضای سمی اینستاگرام متفاوت باشد.همه چیز ایده آل نباشد اما می دانی نمی شود کتمان کرد که انسان ناخودآگاه به چیز های عالی و بی نقص کشیده می شود.از هم گسیختگی برای اکثر افراد جالب نیست.پیش تر هم در تعدادی از نوشته هایم گفته بودم که خود سانسوری زیادی دارم در صورتی که دلم نمی خواهد.اینکه دیگران دوست داشته باشند جای تو باشند یا اینکه آرزو کنند جای تو نباشند به خودشان مربوط است.مغز من توانایی حل این معادله را ندارد.می خواهد خودش باشد اما توانایی اش را ندارد.دست و پا می زند و به نظرم همین مکالمه های بین من و مغزم را شکل می دهد که اکثرا یا منجر به سردرد می شود یا هنگامی که در تختم هستم به خواب می روم!بگذارید مثالی بزنم.من مودی موسوی را بسیار دوست دارم و کار هایش را دنبال میکنم.خوش ذوق است و بسیار افسوس می خورم که چرا افراد اندکی او را می شناسند.از آخرین البوم ویعریان بسیار لذت بردم و تصمیم گرفتم این را هم با مخاطبان اندکم در باغچه کوچکم به اشتراک بگذارم.برایم جالب بود که کل آلبوم با دو بیتی های بابا طاهر پر شده است.بعد از محسن چاوشی فرد دیگری را نمی شناختم که در زمینه های دیگر موسیقی(به جز سنتی اصیل)در شعر هایش از اشعار شاعران استفاده کند.مولانا را قبول دارم.اشعارش وزن های مخصوص به خودش را دارد اما این که پای بابا طاهر را به میان کشیده است،برایم بسیار جالب بود.به بهانه این آلبوم رفتم و به دوبیتی های بابا طاهر سر زدم.دوبیتی ها انگار دانه های تسبیح اند و می توان همه را پشت هم به عنوان شعر خواند اما مودی در یک آهنگ جسته و گریخته از دوبيتي ۱۸به ۱۴۶ می پرید.خب این خیلی برایم هیجان داشت.مطمئن شدم که کارش نمادین نیست و دستی بر ادبیات دارد.خیلی خرسند شدم.برای مخاطبانم هم این موضوع را بیان کردم.اما مغزم گفت که چه؟چه کسی برایش مهم است؟چرا و چگونه باید همه را راضی نگه داشت؟سوالی که هیچ جوابی ندارد.همه مان می دانیم.یاد آن کلیپ مضخرف من همینم که هستم می خوای بخواه نمیخوای نخواه!افتادم.انقدر از این دیدگاه متنفر شده ام که ناگهان خود را از ان ور بوم افتاده می بینم.شاید نباید این فضای مجازی وجود می داشت.شاید باید انسان ها بیشتر در خودشان بودند.شاید واقعا باید ان نویسنده روس ،جزئیات دقیق اتاق را می گفت و حتما مصلحت بوده که تلگرامی وجود نداشته است.شاید متوجه گنگ بودن متن شده باشید شاید هم نه!ذهن است دیگر.به هم ریخته است.باید مرتبش کنم.شاید شد شایدم نه!به هر حال از این شاخه به آن شاخه می پرد.در دنیایی که خوردن قهوه نماد روشن فکری شده است من میخواهم همان چای سنتی بمانم.اطرافم چندی وفادار بمانند برایم کافی است.جفتی که با هم شعر بخوانیم و همیدیگر را درک کنیم کافی است.من سیاهم؟نمیدانم.باز هم شبی با خودم گفتم:همه ادم ها خاکستری اند.برخی ها سمت سفید پالت برخی ها سمت سیاه.سیاهی درونم را می بلعد و نوشته هایم ظاهر می شوند.متن های صد من یک غاز اینستاگرامی زیاد اند.من هم خامم و بعضا از برخی نوشته هایم شرمسار!اما جسارتش را دارم.می خواهم اشتباه کنم.باز هم درس بگیرم.یاد بگیرم خودم را تخلیه کنم.بعضی وقت ها رودل های واژگانی که نمی توانی به کسی بگویی را باید یک جا با تمام وجود بالا بياوری.می خواهد آنقدر تیز باشد که گلو را پاره کند می خواهد نکند.بدون سانسور.خودت را ببینی روی صفحه مانیتور.لا به لای واژگان.شرمساری ات را برای کافی نبودن ببینی.حس کنی چیزی کم داری که خواسته نمی شوی.می دانی همه این افکار روی دوش من ۲۰ ساله سنگینی می کند.باید گفت و شنید.باید خواند.بسیار هم!تا جایی که شده سعی خودم را کردم که در اکثر زمینه ها حداقل اطلاعاتی داشته باشم تا با افراد مختلف صحبت کنم و بیاموزم اما ظاهرا در دنیایی که هنر مرده است افسردگان خواهان بیشتری دارند.کارخانه افسرده سازی!دنیای بی رحمی است...