اردیبهشت سرد

اینجا که هستم اردیبهشت امسالش هنوز بوی زمستان دارد ، هوا سرد است بگی نگی ، با یک لا تیشرت زده ام بیرون ، ماسک ندارم ، مثل هر چیزی که برای آدم عادی میشود ، سرکوفت زدن به خودم که ، تو یک بی فرهنگ بی فکر هستی ، هم نرسیده به خیابان اصلی عادی میشود ، حتی حق به جانب میشوم که چرا باید دو سال آزگار ماسک روی دهانم باشد . بنظرم بقیه هم باید این ماسک لعنتی را کنار بگذارند .میدان مرکزی شهر را که دور میزنم شلوغ است، جمعیت غل میزند . هوا تاریک روشن است ، نور تازه ی مغازه ها روی سر و دوش عابران ریخته است .هرایده ای برای شکست قاعده ی طی کردن مسیر تکراری را ، پس میزنم . مثلا قید آن شلوار خاکستری پشت ویترین که حسابی دوستش دارم را میزنم . یا از داروخانه ی سر نبش کوچه مان میگذرم و مولتی ویتامینی را که برادرم خواسته ، نمیخرم .طبق معمول سر راه یک آب هویج میزنم و به این فکر میکنم که برای چشم هم خوب است . از جهرمی که میگذرم کسی جلوتر از من سیگارش را روشن میکند ، به خانه ی قدیمی مان که پنج یا شش ساله بودم و دور و اطرافش باغ بود و ما توی کوچه رو روک دست ساز با تخته و بلبرینگ سوار میشدیم فکر میکنم .‌به لیلا که وقتی بیست ساله بودم و یک شب تا خانه شان که آخر جهرمی بود ، رسانده بودمش و در جواب اینکه گفته بود : شهر کوچیه ،مارو باهم ببینن چی میگن اونوقت ؟گفته بودم : درست نیست یه دختر این وقت شب تنها ، اونم توی این خیابون خلوت ، گرگ زیاده ، میدونی که چی میگم ؟ که چشمهایش برق زده بود و دوتایی خندیده بودیم.خط تکراری را نرسیده به میدان حقوق بریدم و خودم را هول دادم توی الکتریکی خلیل .خلاف انتظارم مغازه خلوت بود .تابستان سالی که اول دبیرستان را داشتم با زحمت به دوم میدوختم، پدرم عصر یک پنجشنبه ای از همکارش شنیده بود خلیل برقی ساعتی بیست هزارتومان کار میکند و برای آن سالها که کارمند با سابقه و عیالوارش به زحمت ساعتی ده هزارتومان میگرفت خیلی بود . این شد که باب آشنایی من و خلیل باز شد . با اجبار پدرم دوماه را آنجا گذراندم و چیزی نمانده بود که کارم به جنون برسد . خلیل مرد خوبی ست ، از آنهایی که هر چیز بی هیجانی را هم با آب و تاب تعریف میکند ، این من بودم که هیچ سنخیتی با سیم و لحیم نداشتم و هرچیزی جز هم صحبتی با او در آن مغازه عذابم میداد . بوی لحیم ، آی سی و خازنها و تلویزیونهای خاک گرفته با لامپهای سوخته شان .سرش را که بالا آورد انگار آخرین کسی که انتظار داشته باشد را دیده باشد، بلند با خنده گفت : هاااااا چطوری شیخ ؟ به رسم آن تابستان دور خندیدیم و با زبانی که نمیدانیم کجاییست احوالرپسی گرمی بینمان گذشت .مغازه حالا شلوغ شده بود و لا بلای رفتن ها و آمدنهای مشتریها از احوال و ساز و کار هم جویا میشدیم . خلیل از سختی روزهایش میگفت که صبح تا شب کارش شده همین خم شدن توی گوشیهای تلفن و تلویزیون و نه دیگر گردن درست حسابی برایش مانده و نه کمر .آمدم کمی دلداریش بدهم که گفتم : بابا همه همینیم دیگه صبح تا شب کار ،مجبوریم . خندید و گفت : نه بابا اینطوریام نیست بعضیا خیلی راحتن .بی معطلی انگار کسی برگه ی تقلبی رسانده باشد دستم گفتم : خب معلومه دزدها رومیگی .با سر تایید کرد و ادامه داد، دیروز پریروز یکی اومد بود اینجا میگفت : والا زندگی خوبه .‌پرسیدم چطور با این گرونی؟ گفت آره بابا کل روز رو ول میچرخم. صبح ساعت سه که همه خوابن میرم توی خیابونا ، چهارتا آجر ناقابل میندازم زیر شاسی ماشین خررررق الله ، که این را با تاکید و خنده ای تمسخر آمیز گفته بود ، یه چیزی هم میندازم سر والف هوا تا یه ساعت بعدش که برمیگردم آماده ی بردنن . راحت شبی دوساعت ، دوتومن هم کاسبی میکنم .خندیدم و چیزی نتوانستم بگویم .زنی شصت هفتاد ساله با ماسک فیلتر دارش پا که توی مغازه گذاشت سرم را پایین انداختم تا چشم توی چشمش نشوم ، کسی جایی از مغزم بنا کرد به فحش دادنم .رو به من با انگشت به چیزی توی میز شیشه ای دخل اشاره کرد و پرسید پسر جان اینا باطریه؟ که خلیل بلند گفت : آره و زن سر چرخاند .‌گفت : به این چراغ قوه ای که دارم‌ ، میخوره؟ خلیل با سر تایید کرد .زن پرسید : ‌چند قیمتن؟خلیل گفت : گرونن ، و بعد از مکثی ادامه داد ، دونه ای ۳۵ هزارتومن .زن با تعجب و اخم گفت : شبیه این دوتا رو تازه خریدم جفتی ۳۵ تومن که .خلیل با خنده ادامه داد ، نه حاج خانوم اونا ارزونن . و پیر زن چراغ قوه را توی کیسه اش گذاشت و از در خارج شد .مردی که بعد از پیر زن برای خرید انبردست آمده بود تند و با صدای بلند حرف میزد ، پشت سرش زنی میانسال با دختربچه اش وارد شدند ،هوای داخل دم داشت و بوی روغن لحیم شامه ام را اذیت میکرد، خلیل خم شده بود روی آیفون تصویری خرابی که زیر دستش بود و جواب مشتریها را همزمان میداد.مغازه که خالی شد ، گفتم : اومده بودم برای پیدا کردن مطلب جدید برای نوشتن که حسابی پر شدم .سرش را بالا نیاورد و زیر لبی گفت یکی دیگه هم میگم لبریزشی جوون . خندیدم و پرسیدم : چی ؟ بگو .گفت : دوتا الکتریکی روبرو رو میبینی؟ گفتم : هااا . گفت : صبح به جون هم افتادن و چک و لگدی کردن همو . سرش را بالا آورد و آرام و تو دار گفت : بگو چرا ؟ . پرسیدم چرا ؟ گفت : چون راستیه از بودن چپیه ناراضیه و میگه نباید باشی،فروشم نصف شده. چیزی نگفتم . هوا تاریک بود و بیرون در کسی پشت به ویترین الکتریکی ، سیگار میکشید که زدم بیرون .