گاهِ گاهان_ هشتاد

هشتاد_حالش به وضوح بهتر است... سُرخیِ ملایمی دویده زیرِ پوستِ مهتابی رنگش... بالش‌ها را طوری پشتِ سرش مرتّب کرده‌ام که بتواند راحت و تقریباً عمود بنشیند، ولی برای گرم کردنش طبقِ توصیۀ پرستاران، خواسته‌ام از او تا پتوها را گردِ خویش نگاه دارد.برخلافِ انتظارم، هیچ مخالفتی با هیچ‌یک از پیشنهاداتم نمی‌کند، الّا آن که نمی‌پذیرد برای شام چیزی بخورد، جز قطعه‌ای نانِ فطیرِ متبرّک و کمی سبزیِ آب‌پز شده؛ و در برابرِ اصرارِ بیهودۀ من، عاقبت می‌گوید که روزه‌دار است... و از من می‌خواهد که جرعه‌ای از آبِ مقدّس را از شیشه‌ای که پیشِ پای مجسّمۀ پطرسِ قدّیس قرار دارد، برایش بیاورم.سفارشاتِ او را فراهم می‌کنم و چیزی دربارۀ آیینِ روزه‌داری‌اش نمی‌پرسم... الان دیگر دارد تأسّف می‌خورد از دیریِ وقت، و این که جز باقی‌ماندۀ خوراکِ ظهر، چیزی در خانه ندارد تا برای شام از من پذیرایی کند...خیالش را راحت می‌کنم که هر آنچه هست، بسی بیشتر از حدِّ ضرورت است، و مقداری ماهی و سوفلۀ بادنجان و شیرینی، اتّفاقاً خیلی هم عالی است در نظرم...پس ظرفی حاویِ خوراکی متنوّع و مختصر، برای خود نیز فراهم می‌کنم و می‌نشینم کنارِ آتش... تا در صُلح و سکوت، شامی صرف کنیم... که او می‌گوید:- «از سرزمینِ پدری بخوان!... حتماً چند بیتی در حافظه داری...»می‌گویم:- «از اصفهان؟... بهترینی که می‌دانم، همان ترجیع‌بندِ هاتف است... حتماً شنیده‌ای... این یکی را از حفظ دارم... بخوانم؟»به تأیید چند بار سر تکان می‌دهد... ریز ریز... تند تند... با اشتیاقی باورپذیر و چشمانی که کودکانه می‌درخشد و در همان حال که قطعه‌ای از تنِ خدا را با دهانِ بسته، آهسته خُرد می‌کند... زیرِ دندانِ خویش...و مرا به وسواسی عجیب می‌اندازد... که می‌توانم اینک به واسطۀ هاتف با او مغازله کنم... مثلاً بخوانم...«ای فدای تو هم دل و هم جانوی نثارِ رهت هم این و هم آن»یا مثلاً این که...«از تو ای دوست نگسلم پیوندور به تیغم برند بند از بند...ای که دارد به تار زنارتهر سر موی من جدا پیوند»ولی البته از سرِ شرمی مبهم، پس از قدری سبک و سنگین کردن، یکی از آن دو بندِ آخرِ منظومه را می‌خوانم، تا اینک فقط میانِ ما عطرِ ملایمِ مضامینِ روشنِ حِکمی بپراکَنَد... تا از نفسِ تفتیدۀ آن روحِ سوزانی شرقی، رایحۀ محزون و جادوییِ نصایحِ عارفانه را استنشاق کنیم... «چشم دل باز کن که جان بینیآنچه نادیدنی است آن بینیگر به اقلیم عشق روی آریهمه آفاق گلستان بینیآنچه بینی دلت همان خواهدو آنچه خواهد دلت همان بینیدل هر ذره را که بشکافیآفتابیش در میان بینیآنچه نشنیده گوشت آن شنویوانچه نادیده چشمت آن بینیتا به جایی رساندت که یکیاز جهان و جهانیان بینیبا یکی عشق ورزی از دل و جانتا به عین‌الیقین عیان بینیکه یکی هست و هیچ نیست جز اووحده لااله الاهو...»میکائیل خیره مانده به دستانِ صلیب‌وار در هم گرفتۀ خویش و احتمالاً گوش می‌دهد به صدای من و پر و بالِ فرشتگان و نفیرِ شعله‌های خواب‌آلود... و برای مدّتی دراز، پس از آن که هایهوی مستانۀ هاتف پایان گرفته، و من خاموش مانده‌ام، همچنان ساکت و بی‌جنبشی مشغولِ تماشای آتش است...بعد با لحنی جدّی می‌گوید:- «باید اعتراف کنم که از ادبیاتِ فارسی بی‌بهره مانده‌ام...»ناباورانه مکثی می‌کنم تا معنای حقیقیِ این اعتراف را دریابم... پس راستی او این روحِ نابِ نامیرای پارسی را ملاقات نکرده ؟!روحی که راهنمای ره‌نشناسِ این گم‌گشته قافلۀ بی‌نشان و تا به حشر لنگ‌لنگان و آوارۀ عالمِ امکان، بوده است؟...و در امتدادِ آن شگفتی و تردید، می‌گویم:- «ولی ظاهراً که به زبانِ فارسی تسلّطِ کامل داری...»- «دربارۀ گفتارِ فارسی حق با تو است... ولی متأسفانه نه تا آن حد در نوشتار ... و به‌خصوص نه در خوانشِ ادبیاتِ کهنِ فارسی...»سخنِ او را ادامه می‌دهم...- «... که روحِ یک ملّت است...»با آن رفتارِ خجولانه و زیبایی که دوست دارم، سر به زیر انداخته می‌خندد... انگار به خویشتن...ولی بعد با متانت و موقّرانه می‌گوید:- «قول می‌دهم که در آینده وقتی را به مطالعۀ آثارِ ادبیاتِ فارسی اختصاص دهم...»بعدتر که ظرف‌ها را جمع می‌کنم... می‌شویم... در قفسه‌ها می‌چینم... و مابقیِ خوراکِ ظهر را در چند ظرفِ دردار به یخچال برمی‌گردانم... و دورریختنی‌ها را در کیسۀ زباله می‌ریزم... طیّ همۀ آن دقایقی که دستم مشغول است، در دلِ خویش...دارم می‌اندیشم به کودکی‌های مجهول و رازآمیزی که میکائیل داشته است ... (ادامه دارد)قسمت بعدقسمت قبل