کابوسی که زندگی کردم ... (2)

این خواب دیشب منه برای فهم بیشتر اینکه چی داره میگذره تو این متن میتونید به متن قبلی من مراجعه کنیدبریم سر خواب:خیره شده بودم به سیگارم و پاکت سیگارم. انگار سیگارا مال اون پاکت نبودن و پاکت سیگار مال من نبودش...من از سیگار متنفرم، همونقدری که اون از من متنفره و بدنم رو از کار میندازه. وقتی یکم بیشتر دقت کردم دیدم نور کم اتاق چقدر برام خوشاینده. جایی بودم که سرتاسرش صدا های عجیب غریب میومد. یکی میخوند، یکی میخندید، یکی گریه میکرد... به طرز عجیبی اتاق ها کنار هم نبودن و روی هم بودن و هر طبقه میتونست از پنجره روی زمینش، طبقه پایینش رو نگاه کنه. همه اتاق برعکس بود انگار اتاق 90 درجه چرخیده بود چون رخت خوابم خیلی تمیز روی دیوار بود ولی هر چی سعی کردم نتونستم برم روش بخوابم. روی زمین یه پنجره بود، یه آیینه و یه قاب عکس قدیمی از من و دوستم که تو عکس صورتم خراش داده شده بود. رفتم جلوی آیینه به طرز عجیبی اونم صورتم رو به همون شکل خراش دار نشون میداد. دست به صورتم که میزدم زبری خراش ها رو حس میکردم انگار یه نفر یه تیغ کشیده باشه رو مقوا و لایه روغنی مقوا رو پاره پاره کرده باشه... .سعی کردم طبقه پایینی رو نگاه کنم. اتاقش کاملا مرتب بود. داشت موهاش رو شونه میکرد. داشتم میزدم به شیشه که توجهش رو جلب کنم ولی متوجه من نشد. اومدم داد بزنم که یک آن آتیش سیگار که به فیلترش رسیده بود دستم رو سوزوند و بعد من توی کنسرت یا همایش یا تئاتر یه همچین محیطی بودم. برام عجیب بود که چرا این اتفاق افتاد و باز هم یه سیگار کامل روشن تو دستم بود. چرا داشتم تو خوابم سیگار میکشیدم؟ سالن تئاتر بود و بازیگرش کسی با گریم صورت من بود. سیگار رو بردم سمت لبم که یک آن بازیگر فریاد زد: نه، زمان رو از دست نده!! من قبلا هم مشابه این جمله رو شنیده بودم. شاید تو یه خواب دیگه، ولی یادم نمیومد. سعی کردم به ادامه تئاتر توجه کنم. یک نمایش صامت بود از آواز خوندن ... به حدی خوب اجرا میکرد که انگار بقیه صداش رو میشنیدن. تو این فکر بودم نکنه فقط منم که صدایی نمیشنوم. سعی کردم از بقل دستیم بپرسم که شما صدای بازیگر رو میشنوید؟ صدام رو خیلی آروم کردم و پرسیدم ولی سالن به حدی ساکت بود که اکوی صدام رو خودم شنیدم. بازیگر مضطرب شد از شنیدن صدام. این رو تو چهرش میدیدم که استرس گرفته ولی بغل دستیم فریاد کشید: چی جوون؟ نمیشنوم صداتو، بلندتر بگو... . یکم معذب شدم از فریادش، ولی انگار کسی نمیشنید فقط با اشاره به فرد کنارم گفتم: هیچی ، حل شد. سیگارم رو که خاموش کردم، وارد یه محیط دیگه شدم. اینجا مطمئن بودم که سیگار یه ربطی به محیطی که توشم داره. میخواستم دستم رو بیارم بالا سیگار رو از رو لبم بردارم ولی دستام دستبند شده بود پشتم. یه نفر با صورت پوش اومد جلوم و طناب دار رو انداخت گردنم چشم تو چشم بودم باهاش و خشکم زده بود. چشماش خیلی آشنا بود ... چشمای یه دختری بود که میشناختم، ولی یادم نمیومد. دلم نمیخواست اعدام شم، واسه همین سعی کردم سیگار رو از دهنم بندازم ولی سیگار به خاطر خشک شدن لبام، چسبیده بود به دهنم و دود سیگار داشت میرفت تو چشمام. یک آن سیگار از لبم کشیده شد. کاملا حس کردم لبم پاره شده و جای خون رو روی فیلتر سیگار میدیدم. سیگارم افتاده بود دست یه نفری که دل خوشی ازش نداشتم. داشت بهم میخندید و شروع کرد به سیگار کشیدن. خون از فیلتر سیگار ماسید به لباش و لباش خونی شد ولی میزان خون بیش از حدی بود که رو فیلتر سیگار بود. دهنش رو با آستینش پاک کرد و خون تا یه ور صورتش کشیده شد. یه نگاه به جلاد کرد و بعد از یک لحظه من حلق آویز بودم ولی نمیمردم؛ فقط داشتم خفگی و شکستگی مهره گردنم رو به مدت طولانی تجربه میکردم. منتظر بودم سیگار تموم شه تا از این عذاب دربیام. گلوم داشت فشار طناب رو تحمل میکرد. درد طناب مثل درد موقعی بود که بغض گلوتو پر میکنه، یه قطره اشک از گوشه چشمم افتاد و تا نزدیک زانوهام همراهیش کردم و بعد وارد محیط بعدی شدم. یه جایی تو مراکش بود فکر کنم ... من پشت میز یک کافه نشسته بودم و یه سایه بون از تابیدن مستقیم آفتاب به صورتم جلوگیری میکرد ولی هوا به شدت گرم بود. یک کام از سیگارم گرفتم و به میز جلوییم نگاه کردم. یک لحظه هم خوشحال بودم، هم خندم گرفته بود. واگنر رو به روم نشسته بود. با کت و شلوار، تو اون گرما. یه شیطنتی تو وجودم بود که برم بهش تیکه بندازم که از پاچه خواری هیتلر رسیدی به خواب من که ... ولی جلوی خودم رو گرفتم. یک آن، انگار همه منتظر بودن من یه کاری بکنم. همه از جمله واگنر. دلهره برم داشته بود و اطراف رو نگاه میکردم. یک لحظه دیدم یکی از رهگذرا به سیگارم نگاه کرد سیگارم رو تکوندم و یک کام دیگه گرفتم. همه شروع کردن به ادامه حرکت. بچه ها دنبال هم داشتن میکردن و یه بچه از شدت خنده داشت گریه میکرد ولی خیلی فاصله داشت و فقط صداش رو میشنیدم. واگنر دیسک گرامافون رو گذاشت و صدای جنگ پخش شد. صدای تانک ها، گریه زن ها، صدای تیراندازی و ... حس عجیبی داشتم انگار توی اون کار بودم و داشتم جنگ رو با همه وجودم حس میکردم یه کام دیگه از سیگارم گرفتم. بچه نزدیک شده بود و یه دختر بچه کوچیک بود که باله میرقصید و گریه میکرد؛ یه تانک هم پشت سرش بود. اینجا بود که ترس برم داشت و از جام پا شدم. یه تیر صاف اومد و خورد تو سینم انگار صدای شکستن استخون قفسه سینم رو شنیدم و افتادم روی صندلی. هنوز سیگار خاموش نشده بود پس نمیتونستم محل رو ترک کنم. صدای شکستن استخون ها زیر تانک رو شنیدم. چکیدن خونم روی زمین رو دیدم. کم کم حس کردم بدنم داره سرد میشه که وارد محیط بعد شدم.دست کسی که عاشقش بودم رو گرفته بودم توی یه کافه ای که همیشه میرفتم. این یه خاطره واقعی بود، جایی بود که تجربه کرده بودمش. این برام خیلی ارزش داشت چون میدونستم هر چیز کجاست و میتونم کنترل کنم همه چیز رو. همه چیز مثل قبل بود. پشت سرمون دو تا دختر بودن که پچ پچ میکردن و میخندیدن. بقل دستمون اون دو تا نقاش که یکیشون دستش رو لاک زده بود نشسته بودن. سرگرم اطرافم بودم و یادم رفت که دست آدم روبروییم رو گرفتم و اون با خنده و چشماش داره باهام حرف میزنه ولی هیچ صدایی ازش در نمیومد. سیگارم رو گذاشتم کنار جا سیگاری، نمیخواستم اینقدر سریع تموم شه ولی خب چه فایده؟ بلاخره قرار تموم شه... چه بکشمش، چه نکشمش و اینکه اینا همش خوابه. آدم روبروی من داشت بهم نگاه میکرد و انگار همه دنیا رو داشت. خیلی خوشحال بود و من گیج شده بودم. بهش گفتم بعد تموم شدن این سیگار قرار از اینجا برم. گفت: میدونم. اومدم سوال کنم که: چرا ... حرفم رو قطع کرد: گفت مهم نیست. تو انقدر سوال میپرسی که از جوابایی که داری نمیتونی لذت ببری. فقط ساکت باش و یکم زندگی کن به خاطر منم که شده این کار رو بکن. بیشتر گیج شدم و سوالاتم بیشتر شد یه جایی تو ملتقای گیجی و عشق و منطق گیر کرده بودم. فقط سعی میکردم نگاهش کنم اما گاهی هم چشمام میرفت سمت سیگاری که مث ساعت شنی داشت مهلتش تموم میشد. داشتم به این فکر میکردم که باید تو لحظه غرق شد. اما چطور میتونستم بدون اینکه فکر کنم تو لحظه باشم. همچنان نگاهش برام عجیب بود ولی نمیخواستم سوالی کنم ازش تا حداقل اون بتونه از جایی که هست لذت ببره. داشت دستم رو نوازش میکرد و دستام نمیلرزیدن. سر مشتام که معمولا یه بلایی سرشون اومده حس اینو داشتن که رفتن زیر دوش آب سرد. نمیدونی لذت میبری یا درد میکشی. فقط یه حس جدید رو تجربه میکنی. آخرای سیگارم بود. فک کنم در حد دو سه تا جمله فرصت داشتم. خواستم بگم: دوس... ولی باز حرفم رو قطع کرد. صورتش تو هم رفت، دستم رو ول کرد و در همین حین گفت لازم نبود بگیش... و پا شد که بره و یه قطره از اشکش صاف فرود اومد رو سیگار و خاموش شد ...