پارادایم کارافرینی، بازدید از یک شرکت خلاق در یک روز پاییزی

حدودا پارسال همین موقع ها بود که حس کردم شدیدا از محدودیت های کرونا که خودم و دیگران و جامعه برای خودمون اعمال کردیم خسته شدم.و احساسی نزدیک به افسردگی اونم بخاطر یکسال و نیم دوری از محیط کار و دانشگاه به دلیل مجازی بودنش داشتم.همینطور که درحال گشتن توی اینستاگرام بودم، توی یکی از پیجهایی که دنبال میکردم تبلیغ یک دوره کوتاه و تور مانند برای بازدید از یک شرکت به اسم ایده پردازان رو دیدم که اونو با اسم پارادایم کار افرینی صدا میزنیم.خب از اونجایی که مدت طولانی ای بود که نمایشگاه ها تعطیل بودن و مواردی که بالاتر گفتم حاکم بود، تصمیم گرفتم این دوره رو که هزینه ای نه زیاد و نه خیلی کم داشت رو ثبت نام کنم و توش شرکت کنم.حالا از اینکه دقیقا چندروز قبل برگزاری دوره، کل کارمندای اون شرکت کرونا گرفتن و دوباره برگزاری اون رویداد حدود 15 روز عقب افتاد میگذریم، اما بالاخره شروع شد و رهسپار شهرک غرب تهران شدیم و رسیدیم به محل شرکت.بعد از رسیدن به اون محل با اینکه دیرم شده بود کاملا عجله ای یه عکس گرفتم که استوری بذارم تو اینستاگرام اما یادم رفت.از اونجایی که بخاطر ترافیک حدود ده دقیقه دیر رسیده بودم مسئول روابط عمومی شرکت داخل لابی منتظر من بود و بعد از رسیدن بنده رو راهنمایی کرد به محل کافه کلاس.داداچ کافه کلاس چی چی بود این وسط؟درواقع یه جور کافی شاپ که با کلاس اموزش و اتاق کنفرانس ترکیب شده و میشه این موضوعات رو باهم ترکیب کرد و در اون فضا ارائه داد.درمورد کافه کلاس و درکل وجود کافه در شرکت هم نکاتی هست که پایین تر میگم.جاده خاکی: گاهی اینطوریه که شما میری یه جایی و چندتا عکس میگیری و پیش خودت فکر میکنی عکس های زیادی گرفتم، اما وقتی میرسی خونه می بینی کلا ده تا دونه عکس گرفتی و عکسات کمن. الان دقیقا منم به همین موضوع برخوردم و تازه همش میگم چرا انقد با عجله عکس گرفتی اخه مگه دنبالت کردن پسر؟ با حوصله وایسا عکساتو بگیر کسی کاریت نداره که :Dتیم بازدید کننده و شرکت کننده در رویداد به همراه کارکنان و مدیرعاملبا این که قبلا توی محیطهای کاری پویا که از این نظر از این شرکت چیزی کم نداشتن کارکرده بودم و کلا تو این چیزا خیلی ادعام میشه و فکر میکنم خیلی خفن هستم (ایموجی خنده) ، بازهم این شرکت و محیط و دکوراسیون و چیدمان محیطش برام جالب بود و نظرم رو به خودش جلب کرد ،البته چیدمان و دکور که تکراری میشه اصل کار فرهنگ سازمانی و میزان ارزش گذاشتن برای کارمند های یک شرکته.از اونجایی که حدود یکسال از این پارادایم میگذره فقط قسمتهایی که بنظرم جالب بوده یا درموردش نظری دارم رو مینویسم و نمیتونم همه چیزو ریز به ریز توضیح بدم.فروشگاه انلاین اسباب بازیاسباب بازی فروشی آنلاینیکی از طبقات این شرکت به فروشگاه انلاین اسباب بازی اختصاص داشت که بنظرم یکی از طبقاتی که برای ما "گروه بازدید کننده" که هفت نفر بودیم جذابیت داشت همینجا بود ،عروسکها و اسباب بازی های رنگارنگ و بوی وسایل و اسباب بازی های نو که بوی لباس میداد! و تیم دیجیتال مارکتینگ که وظیفشون داستان سازی و فیلم برداری و عکس برداری و ... درمورد همین چیزای رنگارنگ بود.فضایی که از اون جهت تصویر برداری از محصولات فروشگاه استفاده میشد.قسمت عظیمی از این طبقه به انبار اختصاص داشت که یک انباردار هم برای اون تدارک دیده بودند.کلیه سفارشها بصورت انلاین ثبت و کالا ارسال میشد. ازنظر من یکی از نقاط ضعف این قسمت همین بود که امکان جذب مشتری حضوری وجود نداشت.فروشگاه پنل پیامکبعد از اون ،بخشی از این شرکت که مربوط به ارائه و فروش پنل پیامک هست رو بازدید کردیم که متوجه شدیم تلفهای شرکت مدام زنگ میخوره و کارشناس های پشتیبانی اصلا فرصت نمیکنن که پیش ما بیان و تمام وقتشون صرف پاسخگویی به تماسها میشه.از اونجایی که در تمامی طبقات امکان پرسش و پاسخ با کارمندان وجود داشت اینجا فقط تونستیم از مدیر بخش سوال بپرسیم.از نکات جالبی که متوجه شدیم این بود که بعضی از شرکتهایی که در شهرستان هستن صرفا برای ابراز وجود خودشون و اطمینان از پنل پیامکی شون با پشتیبانی این شرکت تماس میگیرن.پنل پیامکازنظر من شرکتهایی که تلفن های اونها زنگ میخوره و به هر نحو باید پاسخگوی تلفن و مشتری یا تیکت و .. باشند،به من حس زنده بودن و درجریان بودن شرکت رو میده، درواقع این حس رو منتقل میکنه که اینجا راکد نیست و زندگی جریان داره و کارهایی که در شرکت انجام میدیم ازطرف دیگران بازخورد خواهد داشت.اتاق جلسات بخش پنل پیامک با سبکی متفاوتاستودیو صوت و تصویراختصاص فضایی برای ضبط ویدئو و رکورد صدا دو مزیت به همراه داشت ، اولی اینکه نیازهای رسانه ای خود این شرکت رو فراهم میکرد و دوم اینکه مشتریان و افراد بیرونی ای که به این خدمات نیاز داشتند میتونستن که ازش استفاده بکنند.ازطرفی بخشی از کارمندان این بخش بصورت نیمه وقت بودند که احتیاج به حضور کامل اونها در شرکت نبود.تیم برنامه نویسیاولین چیزی که بعد از ورود به این طبقه به چشم اومد، سکوت بود و سکوت ،از جدیدترین کارمند گرفته تا مدیر این قسمت.درمجموع فکر کنم درحال تمرکز بودن که کدهای تروتمیزی بنویسن اما درونگرایی برنامه نویس ها(که فکر میکنم درکل بین اکثر برنامه نویسها و خوره های کامپیوتر متداول باشه) اینجا به شدت به چشم میومد.ولی اون جَو و فضای پر انگیزه و پرشور ای که در طبقات دیگه مثل فروشگاه اسباب بازی به چشم میومد رو نمیشد اینجا مشاهده کرد. شاید چون شور و شوق توی ذهن برنامه نویسها بود و نمیشد اون رو در ظاهر دید و ظاهرشون بیحال و خسته بود.قسمت تیم برنامه نویسیطبقه اخر ، هلدینگ و مدیریتدرنهایت به طبقه آخر رسیدیم که دفتر مدیرعامل و روابط عمومی و منابع انسانی(HR) اونجا بود و برعکس تمام این طبقات که همه با ظاهری مشابه بودند، اینجا از اتاقهای مختلف تشکیل شده بود و دیگه خبری از open office (دفتر کار باز) نبود. از اونجایی که بحث منابع انسانی ازنظر من مبحث جالبی هست، سوالاتی رو از مسئول منابع انسانی پرسیدم و یکسری نکات هم بنظرم جالب اومد.از قسمت هلدینگ همین یه عکس رو داشتم.عدم استفاده ی کارکنان از لباس فرم قطعا وجود یا عدم وجود لباس فرم در محلهای کار و سازمانی مزایا و معایب خودش رو داره و باید باتوجه به شرایط و فرهنگ سازمایی اون شرک تعیین بشه. در این شرکت اینطور صلاح دیده شده بود که کارکنان آقا و خانم لباس فرم بخصوصی نداشته باشن ،بجز کارکنان بخش استودیو که هنگام ضبط برنامه در همایشها جلیقه می پوشن.درمجموع، من فکر میکنم در قسمتهایی که بطور مستقیم با افراد بیرونی ارتباط ندارند نیاز به لباس فرم نیست و همین که عرف موجود توی شرکت توسط کارمندا رعایت بشه(مثلا یهو طرف پا نشه با رکابی بیاد) خودش کفایت میکنه. اما قسمتهایی که با افراد بیرونی بصورت چهره به چهره در ارتباط هستند، وجود لباس فرم قطعا میتونه روی برندینگ و حداقل حفظ ظاهر کار اثرگذار باشه.اما این موضوع رو نمیشه بعنوان یک نسخه واحد درنظر گرفت برای مثال توی ارگان های نظامی خیلی اوقات با افراد بیرونی ارتباطی وجود نداره، اما از اونجایی که اینطور مکانها محلی سازمانی محسوب میشه و فرهنگ سازمانی داره ،این موضوع موجب میشه نظم بین کارکنان اون ارگان بیشتر نهادینه بشه و وجود اون لباس روی فکر و ناخوداگاه روی رفتار افراد اثربذاره.پس لباس فرم چیز ساده ای نیست حداقل در شرکتها و سازمانهای بزرگ.عکس تزیینیکافه کلاس ، کافه +کلاس+ صبحانه و خوراک کارکنان خب همونطور که بالاتر گفتم قرار بود درمورد کافه کلاس نکاتی رو بگم.میزهای این محل طوری بود که به هر نحو میشد اونها رو چید(چه بصورت کافه ای و چه بصورت کنفرانسی و چه بصورت کلاس مانند) و انتهای اون سالن محلی برای ارائه و کنفرانس تدارک دیده شده بود. تا اینجا که چیز عجیبی نگفتیم.اما چیزی که بنظرم جالب بود این بود که وجود این کافه در این شرکت کارمندهارو از نظر غذا و خوراکی و میان وعده ها تامین میکرد اونهم با کمترین هزینه، بطوری که منو ای اختصاصی برای کارمندها تدارک دیده شده بود که فقط هزینه مواد اولیه برای تهیه اون غذا از اونها دریافت میشد و با توجه به حضور حدود 50 کارمند در اون شرکت تصمیم منطقی ای محسوب میشد.از طرف دیگه وجود این کافه برای مهمانان بیرونی هم مزیت محسوب میشه. کارمندهایی هم که از خونه باخودشون غذا اورده بودن اون رو به مسئول این قسمت می سپردن تا برای ساعت مقرر گرم بشه.در ارتباط با کافه کلاس هم باید تشکر کنم از اقای خنجری باریستای خوش سلیقه این کافه بخاطر تدارک دیدن شیک بادام زمینی های خوشمزه شون.پایان رویداد و خداحافظیدر پایان این رویداد به پشت بام این ساختمان رفتیم و فضایی تدارک دیده شد برای طرح سوال و مشورت در موضوعات مرتبط، این قسمت قرار بود یکساعت طول بکشه اما با توجه به اینکه دیگه بحث داغ شده بود نتونستیم کوتاه بیایم و دوساعت طول کشید.درنهایت هدایایی دریافت کردیم به سمت منزل رهسپار شدیم.