کتاب « عبور  از دروازه خواب » مجوز نشر گرفت.

عبور از دروازه خواب نام کتاب : عبور از دروازه خواب نویسنده : علی خاکزادی ناشر : هورمزدتعداد صفحات : 450 صفحه اتفاقات این داستان در سرزمینی افسانه‌ای به نام «شمال کرۀ شمالی» روی می‌دهد؛ کشوری که به‌علت انزوای سیاسی مطلق، تاکنون کسی نام آن را نشنیده است! این کشور سال‌هاست که از ترس دشمنان، به یک انزوای خودخواسته فرو رفته و مرزهای خود را به روی تمامی مردم دنیا بسته است. آن‌ها مثل یک کرم ابریشم به دور خود پیله‌ای تنیده‌اند و روزی را انتظار می‌کشند که بسان یک پروانۀ زیبا ظهور کنند. سال‌ها گذشته و موعد ظهور فرا نرسیده است. هنوز هم کسی نمی‌داند آن زمان کی فرا خواهد رسید.داستان از یک اردوگاه کار اجباری شروع می‌شود؛ جایی که زندانیان زیادی مشغول به بیگاری هستند. آن‌ها به یک کتاب هنر خواب‌بینی دست پیدا می‌کنند که عقاید سرخ‌پوست‌ها را دربارۀ چهار دروازۀ خواب شرح می‌دهد.زیگموند فروید، روانشناس شهیر آلمانی، معتقد است که خواب و رؤیا محلی برای دستیابی به نیازهای سرکوب‌شده است. همین نظریه با نظریات سرخ‌پوستان ترکیب شده و سنگ‌بنای داستان کتاب «عبور از دروازه‌های خواب» را بنیان می‌نهد.مطالعۀ این داستان به افراد زیر هجده سال و خوانندگانی که روحیۀ حساس دارند، توصیه نمی‌شود.فصل اول کتاب عبور از دروازه خواب:" قرار ملاقات در خواب "« واقعا ؟! . . یعنی تو مطمئنی ؟! . . ببین ، من به تو اعتماد دارم ، همه حرفهایت را هم شنیدم . . اما اصلا به عقل جور در نمی آید . . آخر چطور چنین چیزی ممکن است ؟! »« شک نکن . . به تو توضیح دادم که . . الان بیش از یک ماه است که من هر شب از دروازه خواب عبور می کنم . . به داخل شهر می روم و در همه جا پرسه می زنم . . اما تنها هستم . . تنهای تنها . . شهر خلوت است و کسی جز من ، در آن نیست . . اگر به حرفهایم گوش کنی ، امشب تو هم آنجا خواهی بود ، . .. . .یعنی منظورم این است که .. با هم آنجا خواهیم بود »کین سانگ یو صحبتش به اینجا که رسید ، مضطربانه به اطراف نگاهی کرد و همه چیز را از نظر گذراند . شب چادر سیاهش را بر سر اردوگاه کشیده بود . همه چیز غرق در ظلمات و تاریکی بود . سوز سرما در این موقع شب ، خبر از تکرار یک شب سرد دیگر داشت . او با صدایی آهسته تر از قبل گفت : " . . خواهش می کنم به من اعتماد کن . . گفته های من را دقیقا اجرا کن . . باشه ؟ »در نگاه کین سانگ یو خواهش و تمنا موج می زد و در نگاه کین چان چو ، ابهام و ناباوری . کاملا مشهود بود که نمی تواند حرفهای او را جدی بگیرد . وقت رفتن بود . درنگ بیش از این ممکن بود برایشان گران تمام بشود . تا همینجای کار هم آنها دست به ریسک بزرگی زده بودند که اینقدر طولانی صحبت کرده بودند. کین سانگ یو از تکرار درخواستهایش نا امید نشد و قبل از رفتن برای آخر بار با لحنی ملتمسانه که با آمرانه ترکیب شده بود گفت: « از دروازه خواب که رد شدی به سمت میدان مرکزی یانگ پانگ حرکت کن . . بیا اطراف مجسمه پدر کین . . من همان محدوده پرسه می زنم ! . . خودم تو را پیدا خواهم کرد ! »سپس بیل ها را به دست " کین چان چو" داد و به سرعت از او جدا شد . اردوگاه پر بود از جاسوسهایی که به مشتی ذرت حاضر بودند او و یا هر کس دیگری را بفروشند . در واقع ، اساس سیستم مدیریت اردوگاه بر جاسوسی و خیانت استوار بود . اگر کسی از نقشه آنها بویی می برد و این خبر را به روسای حزب سرخ اطلاع می داد کمترین مجازاتی که برایشان در نظر گرفته می شد ، مرگ بود با چوبه دار ، آنهم با دهانی پر از شن .کین چان چو همچنان ایستاده در مدخل اتاقک سیمانی اش، به دور شدن کین سانگ یو و گم شدنش در قلب سیاهی های اردوگاه نگاه می کرد . کسی نمی دانست چه تعداد از این اردوگاه های کار اجباری ، در کشور وجود دارد . هیچ سازمان بین المللی از محل استقرار آنها اطلاعی نداشت . فقط اسرایی که داخل آنها بودند می دانستند اردوگاه در بستر دره ایی سرسبز واقع شده که حصاری از کوههای سر به فلک کشیده از آن محفاظت می کند . شیب کوهها آنقدر تند بود که اگر نگوئیم زاویه قائمه داشت باید اقرار کنیم که بالا رفتن از آنها تنها کار بزهای کوهی کوچکی بود که جثه ایی به اندازه یک سوم بزهای معمولی داشتند . در این اردوگاه تنها چیزی که ارزش نداشت جان انسانها بود . " دختر شیطان " نامی بودکه زندانیان برای این اردوگاه انتخاب کرده بودند . اردوگاهی که در سرسبزی و زیبایی چشم نواز بود اما در شیطان صفتی بی رقیب . دختر شیطان انتهای جاده زندگی خیلی از انسانهایی بود که پای در آن گذاشته بودند .کین چان چو مردی کوتاه قد با سن حدودا چهل سال خیلی بیشتر از چیزی بود که نشان می داد . چهره چروکیده و پوست خشک آفتاب خورده او ، که همچون سطح چوب ، خشک و خشن به نظر می رسید و قامتی که از شدت کار توانفرسا در کارخانه تولید چرم خمیده بود . اما همه می گفتند که او توان عجیبی در تطبیق خود با شرایط دارد . از کین چان چو حرکتی سر زده بود که در اردوگاه و در بین زندانیان سابقه تکرار نداشت . آخر تا کنون هیچکس نتوانسته بود مثل او ، از مجازات یکهفته حبس در بشکه زنده بیرون بیاید . درست یک سال پیش در چنین روزهایی ، " کین چان چو " به جرم دزدی چند خیار از مزرعه کارکنان عالیرتبه حزب سرخ ، مستحق چنین مجازاتی شناخته شد . یک هفته با تنها روزی یک وعده آب و غذا درون بشکه ایی در وسط میدان اردوگاه در زیر آفتاب و باران رها شد . گرمای روز و سرمای شب و کمبود مواد غذایی هر زندانی را در چنین وضعیتی در مدت حداکثر سه تا چهار روز اسیر مرگ می کند . غذایی که به او می دادند تنها یک مشت ذرت آب پز بود که طعم و بوی نامطبوعی داشت . او را در حالی که از کمر تا شده بود و انگشتان دستانش به انگشتان پاهایش می رسید ، داخل بشکه فرو کرده بودند . به سختی نفس می کشید و بارها مرگ را در پیش چشمانش دید . شرایط او برای دفع ادرار و مدفوع بسیار فجیع بود و قلب هر انسانی را ، بجز نگهبانان بی رحم حزب حاکم ، به درد می آورد . اما کین چان چو در پایان یک هفته با کمال تعجب و در مقابل دیدگان بهت زده همگان ، از بشکه زنده بیرون خزید . او ساعتی تقلا کرد تا بتواند کمر خود را که انحناء پیدا کرده بود ، راست کند . کین چان چو دیگر هیچگاه نتوانست مثل روزهای قبل راست بایستد و درست راه برود ، اما همچنان با همان قامت خمیده و چهره ایی زجر کشیده در اردوگاه به بیگاری که نامش زندگی بود ادامه داد .« عبور از دروازه اول خواب» . این جمله را چند بار زیر لب زمزمه کرد . سعی می کرد با نشخوار واژگان پی به کنه قضیه ببرد . وارد اتاقک سیمانی شد .«عبور از دروازه اول خواب » کلماتی سحرانگیز ، مهییج ، اما مغایر با عقل و منطق !او به کین سانگ یو اعتماد و اعتقاد کامل داشت تا آنجا که اگر او میگفت اکنون روز است در آن شک نمی کرد . تاکنون کسی به یاد نداشت که از کین سانگ یو دروغی شنیده باشد ، پس این سخن او هم نمی توانست مهمل باشد . کین سانگ یو با آن قد درازش که به برج دیده بانی شباهت داشت صاحب خصایل انسانی دیگری هم بود . مثلا او هیچگاه و به هیچ قیمتی حاضر نبود جاسوسی زندانیان دیگر را انجام دهد . در اردوگاهی که همه برای لقمه ایی نان همدیگر را می فروختند او تنها کسی بود که مخفیانه بخشی از جیره محدود غذایی خود را به زندانیان ناتوان از کار می بخشید تا از گرسنگی نمیرند .با همه این تفاسیر «کین چان چو» چطور می توانست صحبتهایی را که از کین سانگ یو شنیده بود باور کند ؟! هضم آن حرفها برایش دشوار بود . با وجود این او تصمیم گرفت بخاطر دینی که کین سانگ یو بر گردنش داشت ، این نحوه خوابیدن را همین امشب اجراء کند .کین چان چو در تاریکی مطلق به سمت گوشه ایی از اطاقک سیمانی که محل سکونت چندین و چندساله او بود رفت . بیل ها را که یکی از آنها دست اش خیلی کوتاهتر از دیگری بود در کنار بیل بزرگتر به دیوار تکیه داد . روی قسمتی از زمین سیمانی که محل خواب او بود نشست . زانوانش را در بغل گرفت و بی هدف به بیل ها که شبهی از آنها را می دید ، نگاه کرد . صدای خرخر از انتهای اتاقک باعث شد که سرش را به سمت دیگر بچرخاند . جسد مرد نسبتا جوان که امروز عصر مرده بود در کنار دیوار بی آنکه رواندازی روی آن انداخته شده باشد ، قرار داشت . زن جوان همچنان بر بالین جسد شوهرش نشسته بود . او بی حرکت و مبهوتانه جسد را نگاه می کرد . دیگر اثری از شیون و گریه هایی که امروز عصر همه از او دیده بودند نبود . سایر زندانیان هم در خوابی عمیق فرو رفته بودند . آرامش آنها در خواب مثال زدنی بود . آرامشی که به لطف دوازده ساعت کار طاقت فرسای روزانه بدست می آمد ، آنچنان قوی بود که آنان را همچون نوزادانی که در آغوش گرم مادر آرمیده باشند ، اسیر خواب کرده بود . حال آنکه همه آنها روی کف سیمانی اتاقک بدون زیر انداز و روانداز سر بر تکه چوبی نهاده بودند .کین چان چو در محل خواب همیشگی اش ، یعنی نزدیکی در دراز کشید . بدن او گر می گرفت و همیشه در التهاب می سوخت . بنابراین ترجیح می داد در کنار در بخوابد تا بتواند خود را خنک نگه دارد . جای خواب او هم مثل سایرین عبارت بود از یک کنده باریک از تنه یک درخت و زمینی سرد و سیمانی . کین چان چو حتی به همان اندازه ایی که دیگران سعی می کردند با پهن کردن پوست خشک درختان بستر خود را نرم کنند ، کاری انجام نداده بود . قبل از آنکه سرش بالشت چوبی را لمس کند صدای سرفه پیرزنی را از انتهای اتاقک شنید . در حالی که به آرنج خود تکیه می داد ، نگاهش را به اطراف جسد دوخت . به سختی در تاریکی توانست شبه دو نفر انسان را پیدا کند . پیرزن که مادر پسر متوفی بود سعی داشت با نوازشهای خود عروس داغدارش را دلداری دهد هر چند که خود او نیز به دلداری نیاز داشت . کین سانگ یو در مغزش به جستجوی کلماتی گشت که هم ابراز همدردی باشد و هم توصیه ایی عاقلانه برای شرایطی چنین سخت .«بهتر است بخوابید . . انرژی خودتان را از دست ندهید . . باید فردا توان کارکردن داشته باشید »سپس سر خود را روی تخته چوبی گذاشت و به سقف سیاهی که بالای سرش قرار داشت نگاه کرد . با اکراه صحبتهایش را اینچنین به پایان برد .«فردا صبح اولین کاری که انجام بدهیم خاکسپاری شوهر توست... نگران نباش. . روح او اکنون در آرامش است . . آنکه باید به حالش تاسف خورد ، خود ما هستیم که اکنون زنده اییم »سر کین سانگ یو با زوایای کنده چوبی که برای او حکم بالشت داشت آموخته شده بود . پوست سرش برجستگیهای پوست درخت را حس نمی کرد . او 35 سال بود که در این اتاقک زندگی می کرد . در این مدت دهها زندانی تازه وارد به اینجا آمده بودند ، تعدادی از آنان مرده بودند و عده ایی هم به سایر قسمتهای این اردوگاه بزرگ منتقل شده بودند که کسی از آنها خبری نداشت . نهایت اطلاعات هر زندانی از اردوگاه محدود بود به مجموعه بلوکهایی که در آن محصور بود . او شنیده بود که در این اردوگاه دهها مجموعه با صدها بلوک و هزاران اتاقک سیمانی وجود دارد که بزرگترین اردوگاه کار اجباری در کره تشکیل می دهد . علاوه بر آن ، دهها کارخانه و صدها مزرعه نیز در آنجا وجود داشت که مایحتاج ارتش کره را تامین می کرد . هر مجموعه از مجموعه های دیگر تفکیک شده بود و دور تا دور آن با برجکهای نگهبانی محافظت می شد . هیچ زندانی اجازه نداشت از مجموعه خود خارج شود . حکم تمرد مرگ بود . محیط اردوگاه بزرگ دختر شیطان ، علاوه بر حصار طبیعی (کوههای سر به فلک کشیده ) با سیم خاردارهای الکتریکی محصور شده بود به طوری که کمتر کسی در طول نیم قرن توانسته بود از آنجا بگریزد .برای کین چان چو جالب بود که به همین فضای دهشتناک اتاقک مانوس شده است . او با خود اندیشید که به راستی انسان قادر است به هر چیزی ولو بد و وحشتناک ، خو گرفته و عادت کند . تمام روز در اندیشه لحظه ایی بود که سرش آن بالشت چوبی خشک را لمس کند . تمام لحظات روز با این فکر سپری می شد که بدن خسته اش سطح صاف و سرد سیمانی خوابگاهش را حس کند . او حتی می توانست با صدای جیرجیرکی که در سوراخی نامعلوم مخفی شده بود و هر از گاهی آواز می خواند همنوایی کند . دل او آکنده از خاطرات دردآوری بود که یک روز آن ، برای یک انسان بالغ کفایت می کرد تا خود را بدبخت بداند .صدای زوزه بادی که به تازگی وزیدن گرفت حواس او را به خود جلب کرد . باد سعی می کرد از هر روزنه ایی برای ورود به داخل اتاقک استفاده کند . هر چه سوراخهای سقف چوبی را با گل و علف می پوشاندند ، سوراخی دیگر از جایی دیگر سر باز می کرد . انگار دست طبیعت هم رحم و شفقت از یاد برده بود و با نظام حاکم در یک جبهه با آنها می جنگید . طبیعت زندانی یا غیر زندانی نمی شناخت و او عامل قتل و عام خیل عظیمی از زندانیان بود . زوزه باد اگر برای همه دلهره آور و منزجر کننده بود اما برای کین چان چو لذت بخش و روح نواز بود . صدای زوزه باد روح او را به گذشته پرواز می داد . به روزهایی که از ترس باد به آغوش پدر پناه می برد و دو دستش را سخت به پهنای سینه ستبر او باز می کرد و محکم به خود می فشرد . در آن لحظه آنچنان احساس قدرت می کرد که دیگر هیچ چیز در دنیا نمی توانست او را بترساند . کین چان چو از کودکی و از سن 5 سالگی ، درست زمانی که با پدر و برادرش به این اردوگاه تبعید شد ، با صدای زوزه باد کنار آمد . سرش را به سمت دیگری برگرداند . قطره ایی اشک در کاسه چشم او حلقه زد . ناخودآگاه به یاد گرمای آغوش پدر افتاد که آن را در همین اتاقک تجربه کرده بود.سنگینی حمله امواج خواب را پشت چشمانش احساس کرد . هر لحظه ممکن بود اسیر موجهای خروشانش شود و تا ساحل فردا ، بی امان با او سفر کند . سعی کرد اختیار خوابش را در دست گیرد . صحبتهای کین سانگ یو را به یاد آورد . او گفته بود که ما می توانیم وارد دنیای دیگری شویم که در خواب قرار دارد . آنجایی که دارای آزادی بی حد و حصر است . می توانیم به هر کجا که دلمان می خواهد برویم ، با هر که دوست داریم معاشرت کنیم و هر چه می خواهیم بخوریم .کین سانگ یو از عظمت دنیای خواب گفته بود . گفته بود خواب آن چیزی نیست که ما تا کنون تجربه کرده اییم . کمتر کسی شکوه و ابهت دنیای خواب را درک کرده است . او گفته بود درست در پشت دروازه اول خواب ، دنیایی است به بزرگی همین دنیایی که ما در آن قرار داریم . دنیاهای متعددی در جهان هستی وجود دارد که مثل لایه های پیاز روی هم انباشه شده اند . ما به اشتباه فکر میکنیم دنیایی که در آن هستیم تنها دنیای واقعی است که وجود دارد . کین سانگ یو توانسته بود بین دو دنیای خواب و بیداری پلی ایجاد کند و موضوعی که بر هیجان شنیده هایش می افزود این بود که او ادعا می کرد از دروازه اول خواب عبور کرده است .« آیا واقعا او به دنیای دیگر سفر کرده بود ؟! »او توضیح داده بود که همه ما انسانها قدرت آن را داریم که در دنیاهای دیگر حاضر شویم و برای دست یافتن به چنین مقصودی تنها یک چیز لازم است . اینکه واقعا بخواهیم چنین کاری را انجام دهیم !آن شب کین چان چو بسیار تلاش کرد تا با فنونی که از کین سانگ یو آموخته بود از دروازه خواب بگذرد و بتواند او را ملاقات کند . اما کوششهایش ثمری در بر نداشت . شدت خستگی اش بحدی بود که او را ناخواسته به خواب عادی همیشگی اش فرو برد . فردای آن روز با صدای شیپور کر کننده ساعت پنج که هر روز صبح به منزله پایان ساعت خواب در اردوگاه و البته در سراسر کشور به صدا در می آمد، بیدار شد . بعد از بیدار شدن ، مدتی تلاش کرد تا به خاطر آورد که چه اتفاقی برای او در شب گذشته رخ داده است . مدتی طول کشید تا حافظه اش در دسترس قرار گرفت . سرانجام فهمید برای عبور از دروازه خواب شکست خورده است .صدایی از انتهای اتاقک او را به خود آورد . صدای زن جوان بود که آخرین گریه های بی رمق خود را نثار شوهرش می کرد که تا گور فاصله زیادی نداشت . بی درنگ از جای خود برخواست . لیست بلندبالایی از وظایف محوله روزانه اش را به یاد آورد که باید هر روزه انجام می داد تا غذایی برای خوردن داشته باشد . افزون بر آن امروز وظیفه گورکنی هم داشت . سه مرد دیگر هم بندی او نیز بیدار شدند . همه آنها آماده رفتن به قبرستان بالای تپه مجاور بلوک 8 شدند . قانون اردوگاه فقط سه ساعت زمان برای معافیت از انجام وظایف روزانه جهت اجرای مراسم خاکسپاری در نظر می گرفت . آنها باید هر چه سریعتر جسد را به خاک می سپردند و خود را به واحد محل خدمتشان معرفی می کردند . هر گونه تاخیر در معرفی با حذف جیره مختصر غذای روزانه و چند تنبیه سلیقه ایی افسر نگهبان همراه بود . طبق قانون اردوگاه ، وظیفه خاکسپاری هر مرده ایی با زندانیان هم بند او بود و هیچ کسی از اتاقکهای مجاور مجاز به مشارکت و همکاری با آنان نبود . همچنین انجام هرگونه مراسم ختم یا عزاداری جانبی ممنوع بود . تنها سه ساعت معافیت برای انجام همه این کارها در اختیار صاحبان عزا قرار می گرفت .همه از جای خود برخواستند و جسد را که اکنون مثل چوب سفت شده بود بر روی تخته ایی که مخصوص حمل اجساد بود قرار دادند . کین چان چو بیلهایی را که به دیوار تکیه داده بود برداشت و در بیرون اتاقک کنار جسد گذاشت . سپس او و سایرین ، کاسه های خود را برداشتند و به سرعت به سمت جایگاه اجرای مراسم صبحگاهی حرکت کردند . به زن و مادر متوفی سخاوتمندانه این حق داده شد بود تا در خلوت به آخرین وداع با عزیز خود بپردازند .ادای احترام به مقام پدر کره از اولین اقدامات هر کره ایی وطن پرست و عضو حزب کمونیست محسوب می شد که می بایست بعد از بیدار شدن سریعا نسبت به ادای آن اقدام کند در غیر اینصورت سر و کارش با مفتشین پلیس عقاید می افتاد . آئینی که عدم انجام و کوچک انگاری آن باعث شده بود 35 سال پیش ، پدر و برادر کین چان چو به همراه او که در آن زمان کودکی خرسال بود سر از اردوگاه کار اجباری در آورند . خانواده کین چان چو با این اتهام از هم پاشید ، پدر و برادرش در اردوگاه جان باختند و سالها بود که از شنیدن صدای مادرش محروم شده بود . در واقع او حتی نمی دانست که آیا مادرش زنده هست یا مرده . به همین دلایل بود که کین چان چو حتی در بدترین شرایط بیماری ، از حضور در مراسم صبحگاه و شامگاه غفلت نمی کرد .مراسم ادای احترام صبحگاهی در جایگاهی که مخصوص این کار ساخته شده بود انجام می شد . جایگاه ظرفیت هزار نفر زندانی را داشت . سطح محوطه با شنهای نرم پوشانده شده بود .در مقابل جایگاه سخنرانی دبیر حزب بود که عبارت بود از یک میز چوبی و یک میکروفون . در جلوی آن با فاصله کم ، یک میل بزرگ به زمین فرو رفته بود که پرچمی بزرگ بر بالای آن به اهتزار در می آمد . پرچم به رنگ سرخ نمادی از سرخی خون صدها هزار کره ایی بود که در راه آزادی میهن جان باخته بودند . روی پرچم عکس یک داس ، یک چکش و یک پروانه بود . داس نشان کشاورزان و چکش نماد کارگران و صنعتگران بود که می بایست با مجاهدت مسیر خودکفایی کره را هموار کنند . پروانه هم نمادی از نگاه حزب سرخ بود به آینده بود . حزب کمونیست کره اعتقاد داشت که این کشور روزی پیله ایی را که به دور خود تنیده ، خواهد شکافت و همچون پروانه ایی زیبا از آن بیرون خواهد آمد . این اندیشه ایی بود که پس از استقلال کره توسط پدر کین مطرح شد و از موعد نامعلوم اجرای آن سالها می گذشت . هیچگاه کسی نمی دانست این پروانه کی از پیله بیرون خواهد آمد و هر گونه سوالی در این خصوص به شدت مجازات می شد . هر روز صبح این پرچم طی آئینی خاص برافراشته می شد و هر شامگاه با رعایت مقرراتی بسیار جدی پائین می آمد . این مراسم در سطح کشور نیز به نوعی دیگر برپا بود . در هر خانه ایی که حزب سرخ سخاوتمندانه به مردم عطا کرده بود جایگاهی ویژه وجود داشت که مخصوص نصب تصویر پدر کین و پرچم کره بود . همه موظف و متعهد بودند که اولین کاری که در صبحگاه پس از شنیدن صدای شیپور صبحگاهی انجام می دهند تعظیم به تصویر او باشد همراه با خواندن یک شعار در حالی که سرهایشان به نشانه احترام بی قید و شرط پائین است :« من بعنوان یک کره ایی وطن پرست و فرزند پدر کین با اعتقاد راسخ به اصول والای حزب سرخ کمونیست کره. . تمام تلاشم را برای رشد و پیشرفت کشور به کار خواهم بست تا آن را در دنیا سرفراز کرده و از هر گونه وابستگی به دشمنان خارجی بی نیاز کنم . . . جاوید باد پدر .... جاوید باد حزب ... جاوید باد کره »هر سه نفر هم بندی کین چان چو ، پس از اتمام مراسم احترام ، جیره مختصر صبحانه خود را که یک سوپ رقیق با تکه نانی کوچک بود دریافت کردند . کین چان چو در جا سهمیه نان خود را بلعید و کاسه سوپش را سر کشید . غذا نیمی از معده او را هم اشغال نکرد . او هنوز هم گرسنه بود . هدف روسای اردوگاه سیر کردن شکم زندانیان نبود بلکه آنها فقط می خواستند که زندانیان زنده بمانند تا بتوانند بیشتر کار کنند . کین چان چو و همراهانش ، پس از اجرای مراسم ، بدون هیچ معطلی و تقریبا با حالت دو به سمت جسدی که در مقابل اتاقک آنها رها شده بود ، بازگشتند .کسی با کسی حرف نمی زد . البته حرفی هم برای زدن وجود نداشت . زن جوان و مادر مرد متوفی هم از گریستن دست برداشته بودند . شاید چشمه اشک آنها خشک شده بود و شاید هم دیگر توانی برای گریستن نداشتند . آن دو مثل دو جسم بی روح ، پشت سر چهار مردی که هر کدام یک گوشه از تابوت را گرفته بودند به سمت گورستان حرکت می کردند . زن جوان به سختی و با انتهای رمقی که در جان داشت گام بر می داشت . مادر یک لحظه نگاه از جسد پسرش بر نمی داشت و آرزو می کرد که ای کاش به جای فرزندش مرده بود .بلوک آنها آخرین بلوک یکی از مجموعه های مسکونی اردوگاه و نزدیک به تپه های مجاور بود . تپه هایی که غرق در گیاهان سرسبز و درختان پهن برگ کوتها قد بودند . با عبور از کنار هر بوته ، خنکی ریختن شبنم سرد صبحگاهی روی پاهای تشیع کنندگان آنها را سخت منزجر می کرد . سرد بود و سرما ، همان گرمای اندک بدن آنها را می ربود و حس ناخوشایندی به آنها می داد . با این اوصاف تشییع کنندگان از جاده دور بلوک دوازده گذشتند و به دروازه نگهبانی رسیدند . نگهبان بدون اینکه به خود زحمت بیرون آمدن از کیوسک را بدهد با نگاهی سرشار از تهدید و تنفر حرکت آنان را تعقیب کرد . حدود پانصد قدم تا قبرستان اختصاصی بلوک دوازده بیشتر فاصله نبود . با کمی تقلا به محل دفن آخرین جسد رسیدند . تابوت را در روی آخرین قبری که پر شده بود رها کردند تا در مجاورت آن قبری جدید حفر کنند . خاک روی قبر قبلی بوی تازگی می داد . آن قبر متعلق به یکی از هم بندیهای کین سانگ یو بود که دیروز در آنجا دفن شده بود . کین چان چو همیشه بوی خاک تازه را دوست داشت اما هیچ رغبتی به بوی خاک قبر تازه کنده شده نداشت .آنها به سرعت دست به کار شدند . بیل ها به نوبت دست به دست می شد . افرادی که بیل نداشتند با دست های خود خاکها را از قبر بیرون می ریختند . کندن زمین بدون کلنگ کار بسیار دشواری بود اما نه به سختی انجام کارهای محوله روزانه ، تا آنجا که خاکسپاری مردگان در اردوگاه یک نوع زیر کار در روی به حساب می آمد . خاکسپاری علاوه بر اینکه کاری سبک بود ، مزایای دیگری هم داشت که همه را به حضور در آن ترغیب می کرد و آن استفاده از غنیمتهای جسد مرده بود !کمبود وقت و نبود امکانات مانع کندن قبری عمیق بود حال آنکه زن تازه بیوه شده با دستهای خود به یاری مردان آمده بود تا عمق قبر را زیاد کند . زن بیچاره نگران آسایش شوهرش بود . او گمان میکرد هر چه قبر عمیق تر باشد روح شوهرش در آرامش بیشتری فرو خواهد رفت . سرانجام کندن قبر طوری به پایان رسید که به زحمت میشد دو وجب خاک بر روی مرده ریخت . آنها به قسمت سخت مراسم خاکسپاری رسیده بودند . زندانیان بیچاره با نگاهای معذب به یکدیگر نگاه می کردند . حضور خانواده متوفی کمی باعث عذاب وجدان آنها شده بود اما سرانجام دست به کار شدند .زن جوان سعی داشت مانع از برهنه کردن جسد شوهرش قبل از گذاشتن او در قبر شود . اما این یک رسم بود . کسی نمی توانست مانع از انجام آن شود . حتی احتمال بروز خشونت و درگیری وجود داشت . رسمی بود که بنا به شرایط سخت روزگار در اردوگاه طی سالیان سال شکل گرفته بود و اجرا می شد . مادر متوفی دست عروس خود را گرفت و او را به سمت پایین تپه کشاند . زن جوان مظلومانه بغضی را که تا انتهای راه گلویش را سد کرده بود به کمک فراخواند . به روی دو زانو افتاد و به آسمان نگاه کرد . در دم بغضش ترکید . آنچنان با صدای بلند ضجه زد که دل سنگهای اطراف قبرستان به حال او به رحم آمد . مردان ایستاده در اطراف قبر سرهای خود را پایین انداختند اما نتوانستند دست از برهنه کردن مرده بردارند .همه از داستان بلاهایی که بر سر این خانواده آمده بود و پای آنها را به اردوگاه باز کرده بود اطلاع داشتند . آنها بعلت مشارکت در یک جرم گروهی و خانوادگی دستگیر شده بودند . متوفی یک افسر میان رتبه حزب سرخ بود که از جایگاه نسبتا خوبی در کادر اداری برخوردار بود . آنها به تازگی در یانگ پانگ ، پایتخت کره ، مستقر شده بودند . به آنها آپارتمانی سازمانی عطا شده بود با امکاناتی که برای خیلی ها دست نیافتی و یک رویا بود. آپارتمان محل سکونت آنها در نزدیکی میدان مرکزی شهر قرار داشت . جایی که هر روز دو بار در صبحگاه و شامگاه با نواختن سرود ملی ، پرچم کره را بالا و پائین می کشیدند . علاوه بر آن طی روز در هنگام حضور مقامات کشوری و لشگری ، یا جهت اجرای تمرینات گروه موزیک حزب ، بارها و بارها سرود ملی نواخته می شد .زندگی آنها خوب پیش می رفت تا اینکه صاحب یک فرزند پسر شدند . از بخت بد پسر کوچک آنها دچار یک فوبیای وحشتناک بود . او از موزیک سرود ملی می ترسید ! ترسی که از خود ترس ترسناک تر بود . پسر آنها هر بار پس از شنیدن صدای موزیک سرود ملی وحشت می کرد و به شدت به گریه می افتاد . هیچ چیزی نمی توانست گریه او را بند آورد مگر تمام شدن صدای موزیک . آن دو نمی دانستند که دلیل این ترس چیست اما سخت مراقب بودند که کسی از این موضوع مطلع نشود . خوب می دانستند که این معضل می تواند برایشان دردسر ساز شود . تنها امیدشان به این بود که پسرک زودتر بزرگ شود تا بتوانند از منش بزرگوارانه پدر کین برای او بگویند و از الطافی که او به خلق کره ارزانی داشته آگاهی یابد . آن زوج جوان امیدوار بودند که اگر پسرک پدرکین را بهتر بشناسد فوبیای او از بین خواهد رفت و چه بسا ترس او به قدردانی تبدیل گردد .اما رفته رفته ، این فوبیا برای آنها تبدیل به دردسری جدی شد . زن جوان همیشه در هنگام عبور از خیابانها می بایست مدام گوشهای فرزند خود را می پوشاند تا صدای موزیکی که همواره از همه طرف شنیده می شد به گوش او نرسد . سرود ملی تنها موزیکی بود در کشور کره که مردم حق شنیدن آن را داشتند و تنها آهنگی بود که در میان برنامه های رادیویی حزب سرخ پخش می شد . در سطح شهر هم در همه جا تصاویر پدر کین در حالی که با آن صورت گوشت آلود و موهای لخت ، خنده ایی بر لب داشت ، به چشم می خورد . در کنار آن تصاویر بسیار بزرگ که از ساختمانها آویزان بود ، از باندهای بلندگو همان سرود تکراری به صورت خستگی ناپذیر پخش می شد . پسرک با شنیدن موزیک آنچنان جیغ می کشید که گویی دیو دو سر دیده است . مادر بیچاره همیشه مجبور بود از تجمعات و خیابانهای شلوغ متواری باشد تا کسی پی به علت گریه های پسرک نبرد . زوج جوان همیشه به دنبال راه حلی بودند تا این فوبیای دردسرساز را از سر کودک خود دور کنند ولی راهی برای آن نمی یافتند . متاسفانه شانس هم با آنها یار نبود و اتفاقات بد پشت سر هم به صورت سریالی روی داد .مشکل از آنجا اوج گرفت که شهر برای مراسم سی و هفتمین سالروز استقلال کره و خروج نیروهای اجنبی از کشور آماده برگزاری جشن سالانه می شد . گروه تشریفات در میدان مرکزی یانگ پانگ مستقر شده بودند و مکررا موزیک سرود ملی را می نواختند . صدای جیغ و گریه پسرک امان همسایه ها را بریده بود تا جائیکه چندین بار به مادرش این موضوع را متذکر شدند . اما موضوع به همینجا فیصله نیافت . کم کم همسایه ها پی به این موضوع بردند که شروع گریه پسرک با شروع سرود ملی همزمان است و با اتمام آن به پایان می رسد . و این آغاز بدبختی آنان شد !همه جا پر بود از جاسوسهایی که از سهمیه خبر رساندن به وزارت استخبارات عقب بودند و باید آن را به نوعی جبران می کردند . مامورینی که چون مرغ گرسنه که در جستجوی دان است ، در جستجوی خبری بودند که ارزش خوبی داشته باشد و بتواند رضایت روسای آنها را جلب کند . چه خبری از این بهتر که بگویند خانواده ایی را یافته اند که فرزندشان نسبت به سرود ملی فوبیا دارد !اتفاقی که باعث شد این خانواده بیچاره راهی اردوگاه کار اجباری شوند آن بود که یکروز مادر پسرک در آپارتمان را به روی کسی که سراسیمه در می زد گشود و در پشت آن چهره مخوف چند مامور وزارت استخبارات را دید . رنگ از رخساره مادر پرید به طوری که در دم نزدیک بود کنترل از کف بدهد و نقش بر زمین شود.سه افسر اطلاعاتی برای تحقیق در خصوص خبری که دریافت کرده بودند ، بدون اینکه از صاحبخانه اجازه بگیرند با پوتینهای خود وارد خانه شدند . آنها دنبال این بودند که دلایلی دال بر انحراف اعضای این خانواده از اصول حزب کشف کنند . اظهارات متناقض مادر در پاسخ به سوالات آنها رفته رفته مشکل اصلی را نمایان کرد . یکی از افسران که رادیویی در دست داشت آن را بر روی موجی تنظیم کرد که همواره به پخش سرود ملی اختصاص داشت . به محض تنظیم موج و بلند شدن صدای سرود ملی صدای ضجه شدید و غیر قابل باوری از اتاق خواب به گوش رسید . پسرک آنچنان فریاد می کشید که گویی کتری آب جوش را به یک باره بر سر او ریخته باشند . صدای جیغ او آنچنان بالا بود و گوش را می آزرد که هر کسی را از او متنفر می کرد .سرانجام مادر که در چنگال سوالات حرفه ایی مامورین استخبارات گرفتار شده بود ،پرده از راز خانوادگی اشان برداشت . او ترسید . او از ترسی ترسید که از هر ترسی بزرگتر بود . انگ انحراف از اصول مقدس حزب سرخ . وقتی صحبتهای افسران به آنجا رسید که خود و شوهرش را در مظان اتهام انحراف از اصول حزب دید ، بناچار دلیل اصلی گریه فرزندش را به امید رهایی از اتهامات افشاء کرد . مادر توضیح داد که واقعا از دلیل این ترس اطلاعی ندارد . حتی در پایان از آنها عاجزانه و ملتمسانه کمک خواست تا به او پزشکی متخصص یا روانشناسی متبحر معرفی کنند تا کودکشان را درمان کند . او به کرات وفاداری خودش و همسرش را به حزب تکرار کرد و از پدر کین به عنوان اسطوره ایی که تمام مردم کره مدیون او هستند یاد نمود .اما متاسفانه صحبتهای زن جوان در دیدگاه مامورین کوچکترین تاثیری نگذاشت . آنها در گوش خود پنبه ایی به ضخامت کل کره زمین فرو کرده بودند . مادر کودک ، تمامی حالات بچه اش و بیگناهی خودشان را از این موضوع ، توضیح داد . به خیال خودش خواست با صداقت و راستگویی مشکل را با مامورین در میان بگذارد تا شاید راه چاره ایی به او نشان بدهند ! افسران استخبارات که پس از مدتها ، طعمه ایی قابل قبول پیدا کرده بودند به هیچ چیز جز تکمیل یک گزارش بلند بالا فکر نمی کردند .آنها یادداشتهایی برداشتند و فورا آنجا را ترک کردند .همان روز قبل از پایان ساعت کار روزانه مرد خوابیده در گور سراسیمه به خانه بازگشت . او هم بدون اینکه لباس خود را عوض کند و یا پوتین های خود را از پای در آورد ، وارد خانه شد . در حالی که قطرات درشت عرق روی سر و صورت او مشهود بود همسرش را خطاب قرار داد و با عصبانیت گفت :« چرا راستش را به ماموران گفتی ؟! میدانی عاقبت این حرف تو چیست ؟! می دانی چه بلایی بر سر ما خواهند آورد .؟! »« مثلا اگر توضیح نمی دادم چه باید می گفتم ؟!. . هان ؟! . . میتوانی بگویی که چه گزینه بهتری داشتم ؟! . . میگفتم خودمان از شنیدن صدای سرود ملی کره بدمان می آید ؟!. . این را باید می گفتم ؟!»« نباید پای خودمان را وسط می کشیدی »« هر چه می گفتم پای ما به وسط می آمد . . چاره ایی نداشتم ، صدها سوال عجیب و غریب از من پرسیدند . . سعی داشتند من و تو را محکوم کنند . . میفهمی چه می گویم ؟! . . من برای رهایی خودمان این حرفها را زدم . . این بچه هست . . کسی با او کاری ندارد . . اختیار ترس بچه که با ما نیست . . چه کسی می تواند برای گناه یک کودک سه ساله ما را توبیخ کند ؟»شوهر زن جوان خواست دهان باز کند تا بیشتر توضیح دهد . اما دهانش بند آمد و توضیح را بی فایده دانست . او به سوی بالکن رفت . پاکت سیگار سهمیه ماهیانه اش را از جیب بیرون آورد ، یک نخ سیگار از آن را بیرون کشید و آتش زد . باقیه سیگارها را به همراه پاکتش درون سطل زباله ایی که در گوشه بالکن بود انداخت . خوب می دانست فرصت کشیدن سیگار بعدی را به او نخواهند داد . از آن بالا به همهمه ایی که در میدان مرکزی برپا بود نگاه کرد . جمعیت فوج فوج هر کدام از سویی به سوی دیگر در رفت و آمد بود . همه در حال آراستن میدان مرکزی برای برگزاری هر چه باشکوه تر جشن استقلال کشور بودند . پکی به سیگار زد و آن را تا اعماق وجودش فرو داد تا شاید اندکی آرام گیرد . تشویش و نگرانی بر سراسر وجودش سایه انداخته بود . خود را در ساحلی طوفانی دید که موجی بزرگ به سویش می آید و خانه و کاشانه اش را هدف قرار می دهد با این تفاوت که مجالی برای فرار کردن وجود نداشت . افسر جوان نخواست آخرین لحظات آزادی همسرش را از او بگیرد بنابراین به او نگفت که با حکم اخراج از سازمان به خانه برگشته است.در کشور کره قانونی وجود داشت که خیانت را موروثی می دانست و اعتقاد بر این بود که خیانت از راه خون به نسل بعد منتقل می شود . چنانچه فرزند یک خانواده افکار خائنانه در سر داشته باشد بیشک این خون خیانت پیشه از پدر به او به ارث رسیده است .وقتی پای فرزند در میان است بنابراین طبیعتا مادر هم در انتقال بخشی از این خون سهیم است و به اندازه پدر خائن شمرده می شود . مطابق با قانون دیگری در این کشور ، نسل خائن باید تا سه پشت از هستی ساقط شود تا ریشه خیانت برای همیشه در کشور خشکانیده شود .مردان گورکن ، منتظر روی برگرداندن خانواده مرد خوابیده در گور نماندند . آنها لباسهای پاره و مندرس مرده را از تن او بیرون کشیدند و قبل از آنکه با بیل مشغول ریختن خاک بر روی او شوند ، آن ها را بین خود تقسیم کردند . یک پیراهن و یک شلوار سازمانی پاره و مندرس بین چهار نفر فقط به یک طریق قابل قسمت کردن بود که از وسط پاره شود . آنها اینکار را با اشتیاق کامل و با رعایت دقت انجام دادند . پارچه چیزی بود که در اردوگاه حکم کیمیا داشت . هر کس تکه ایی پارچه گیر می آورد سعی می کرد با آن محل پاره گیهای لباس خود را رفو کند . لباس تمامی اهالی اردوگاه از بس وصله پینه شده بود بیشتر به زره جنگی شباهت داشت تا لباسی برای زندگی . کسی به فکر زیبایی یا زشتی لباسش نبود . تنها هدف از لباس پوشیدن مصون ماندن از سرما و عیان نشدن تن های برهنه بود. علاوه بر آن هیچ نوع لباس زیر به ساکنین اردوگاه داده نمیشد . شورت ، زیرپوش و جوراب چیزی نبود که در رادوگاه یافت شود .تمام سختی هایی که یک زندانی در اردوگاه کار اجباری تحمل می کرد برای تزکیه نفس او طراحی شده بود . او باید با رنج بردن گناهان خود را می شست . زندانی باید خوشحال می بود که حزب سرخ فرصت اصلاح و تربیت را از او نگرفته و به خاطر این لطف باید سپاسگذار باشد . سزای اکثر زندانیان اردوگاه کار اجباری مرگ بود و حال آنکه آنها با یک درجه تخفیف و به لطف حزب سرخ زنده بودند و نفس می کشیدند و از این بابت باید قدردان می بودند . این از بزرگ منشی پدر کین بود که الطاف خودش را از تمامی فرزندانش دریغ نمی کرد ، حتی فرزندان ناخلفی که ناسپاسی کرده بودند .***خاکسپاری انجام شد . کین چان چو و گروه همراهش به سرعت هر چه تمامتر خود را به واحدهای محل خدمتشان در کارخانه چرمسازی معرفی کردند . کین چان چو در مسیر رفتن به محل کارش برای گذاشتن بیلها به اتاقک سیمانی بازگشت . فقط در همین لحظه بود که با دیدن محل خوابش به یاد قولی که دیشب به کین سانگ یو داده بود افتاد . قولی که به طور کلی آن را فراموش کرده بود . او تصمیم جدی گرفت که امشب یک بار دیگر شانس خود را برای رفتن به دنیایی که کین سانگ یو به او پیشنهاد داده بود امتحان کند .