داستان مسعود: قسمت اول

ساعت سه بعد از ظهر بود. مسعود معمولی‌تر از همیشه، در حالی که هنوز قطره عرقی به جامانده از زنگ ورزش روی پیشانی‌اش بود به خانه بازمیگشت. امروز آقای تکراری سر زنگ ریاضی و موقع آموزش اعداد اعشاری ، هشدار داده بود از سختی مبحث و چالش پیش‌رو. اما برای مسعود صداها کم‌رنگ بودند جز صدای معلم ورزش که البته مسعود منتظر بود سخنرانی ملال‌آورش تمام شود و تیم‌کشی کنند، این سختیِ قبل از لذت هم برایش جالب بود. هرموقع قرار است لذتی ببرد باید آن زمان نفرت‌انگیز را هم تحمل کند. همه‌ی معلم‌های ورزشش آدم‌های پرحرفی بودند، از کلاس 80 دقیقه ای 30 دقیقه به توضیحشان می‌گذشت، تا حالا معلم ورزشی ندیده بود که عقده‌ی حرف زدن نداشته باشد.به این فکر می‌کرد که خب زمان‌های نفرت‌انگیز دیگر را برای چه می‌گذاراند؟ آیا لذتی در کار است؟وقتی به خانه رسید ساعت 3:10 دقیقه بود. وارد خانه شد، لیوانی آب نوشید و کنسول بازی‌اش را روشن کرد. مادر هنوز از بانک به خانه نیامده بود و فرصت خوبی بود برای بازی بدون غر شنیدن از کسی. این بازی دیگر معلمی نداشت تا توضیحاتش حوصله‌ی مسعود را سر ببرد، خود مطلب بود، اصل جنس.در بین کلاس‌های امروز، انشا البته بی‌اهمیت‌ترین بود. آقای تکراری از همه‌ی دانش‌آموزان خواست تا درباره شغل آینده‌شان انشایی بنویسند و در آن از دلایل علاقه به شغل مورد علاقه‌شان نیز بگویند.مسعود از بغل‌دستی‌اش امیر پرسید: "تو چه شغلی را دوست داری ؟ در مورد چی می‌نویسی؟"امیر گفت : "دوست دارم نمایشگاه ماشین داشته باشم، فرض کن آخرین مدل از هر ماشینی جلوی چشمته. هرکدوم رو بخوای سوار میشی، پول خوبی‌ هم درمیاری. تو در مورد چی می‌نویسی؟"البته برای امیر مهم نبود مسعود در مورد چی می‌نویسد. چون می‌دانست نمایشگاه‌داری بهترین شغل دنیاست، شکی نداشت و دلیلی هم برای شنیدن شغل مورد علاقه مسعود نداشت.مسعود : " نمی‌دونم ، هنوز نمی‌دونم ، ولی یه چیزی می‌نویسم ، به هر حال مگه میشه 20 نگیرم؟"البته برای مسعود صدای امیر هم کم‌رنگ بود مثل باقی صداها. مثل رنگ‌هایی که انگار جان ندارند و نقاششان اهمال کرده یا خیلی بی‌سلیقه بوده.مسعود البته هیچ ایده‌ای نداشت که چه کاری را دوست دارد، البته می‌دانست از چه چیزهایی حالش به هم می‌خورد. می‌دانست که از معلم ورزش‌هایی که زیاد حرف می‌زنند حالش به هم می‌خورد. شاید می‌توانست معلم ورزش شود. معلمی که حرف نمی‌زند و عقده‌ای نیست و بچه‌ها را هم با عقده‌ی زمان بازی بیشتر بار نمی‌آورد. ولی به نظرش معلم ورزش بودن کمی خیط بود. فرض کن بگویی معلم ورزشم ، هیچ‌کس محلت نمی‌گذارد. بعید می‌دانست که حقوق خوبی هم داشته باشد.از جلویی‌اش آرش پرسید: "آرش تو میخوای چی‌کاره شی؟"آرش: "راستش میدونی که، من خییلی عشق فوتبالم، میخوام فوتبالیست شم. اونا خیلی معروفن ، همه‌جا صحبتشونه و همه دوستشون دارن، از زندگی همه‌چی دارن و تازه قهرمان خیلیای دیگه هم هستن."مسعود: "همینطوری بازیت خوب نیست، اشکان خیلی بهتر از توئه. خیالاتت خیلی خامن!"آرش: "باشه تو خوبی! یه پاس سالم هم نمی‌تونی بدی."مسعود هنوز هم ایده‌ای نداشت، البته که بازهم چیزهایی بود که حالش را به هم بزند. مثل هرروز که مادرش را خسته‌تر از قبل می‌دید. مثل همان لحظه که آقای تکراری بهشان انشا داد و به ترید ارز دیجیتالش پرداخت ، مثل پدرش که کار مهمی در زندگی‌اش نکرده بود، گرچه همه نابغه‌اش می‌دیدند. بالاخره مسعود هم شروع به نوشتن انشا کرد و چندخطی نوشت: "راستش من نمی‌دانم چه شغلی را دوست دارم، چیزی که می‌دانم این است که حالم از چه چیزهایی به هم می‌خورد. راستش ما باید قدردان پدر و مادرمان باشیم، اما حالم از شغلشان به هم می‌خورد حالم از کار مادرم که پر کردن فرم‌های مشتری‌های بانک در کامپیوتر است به هم می‌خورد، حالم از خستگی بعدش و چهره‌ی ملال‌آور و خسته همکارانش به هم می‌خورد، حالم از حوصله‌ی سررفته مشتریان به هم می‌خورد، از دیدن صف‌شان و وقت سرراهشان. البته حداقل شغل مادرم، شغلی پرادعا نیست. شغل پدرم در حال به هم زنی دست کمی ندارد. ادعا پشت ادعا. من نمی‌دانم شرکتشان این همه ادعا را از کجا آورده، حتی یک محصول درست و حسابی هم ندارند ناسلامتی پدرم هم مدیر فنی‌شان است و بعضی شب‌ها به دلیل کار زیاد خانه نمی‌آید. ادعای نو‌آوری و پیشرفت البته خسته‌شان نمی‌کند ولی حال من یکی را به هم می‌زند. دم از توسعه‌ی فردی در شغلشان می‌زنند که البته هنوز فایده‌ی توسعه فردی برای محصولی که دست مشتری نمی‌رسد را هم نفهمیدم. راستش نمی‌دانم چه شغلی را دوست دارم، شاید هرروز یک کار کردم، شاید هم بدون شغل ماندم، به هر حال هنوز شغلی را دوست ندارم. چرا ، شاید هم معلم ورزش شدم، یک معلم ورزش بدون عقده..."