بارقه ی نوشتن

من از کودکی می نویسم, البته جسته و گریخته و من آشنا هستم به نوشتن و به قلم نگاری,البته نه حرفه ای ولی... .من عاشق نوشتن بودم,من عاشق نوشتن هستم,من می نوشتم، من می نویسم، حداقل این بود که نه خیلی زیاد ، نه خیلی کم در حد تعادل می نوشتم,اوایل وقتهایی که دلم از عالم و آدم پر بود می نوشتم؛و این نوشتن باعث می شد که سم تزریق شده از سختی و دردهای دنیا که در رگ روحم رسوب کرده بود را با نوشتن به غلیان وامیداشتم، و ذره ذره و کم کم واژه ها را از تُنگ شیشه ای ذهنم به آرامی و بی صدا بیرون می کشیدم و به سطح کاغذ انتقال می دادم,و این اقدام برای من درست شبیه کاری را انجام میداد که سُرم در رفع ضعف و کسالت در بدن انجام میدهد،کالبد خسته و ژولیده را جانی دوباره می داد,مدتی گذشت و این کار تقریبا به شکل روزانه ادامه پیدا کرد و من به نقطه ای رسیدم که تقریبا دیگه هر روز خواه، ناخواه می نوشتم و دفترها را با ثبت وقایع تلخ و شیرین و ... هزار جور واژه ی بامعنا و بی معنای دیگر سیاه می کردم و دور می ریختم،آنقدر دور که دیگه نه تنها که دست خودم به آن نمی رسید که دیگر دست هیچ بنی بشری نمی توانست چهره خسته و رنجور این دفترها را ببیند،به بیانی من آنها را منهدم می کردم و چنان آرام و بی صدا از صحنه روزگار محوشان می کردم که بیا و ببین،چه تماشا کردنی و... .البته این را باید علاوه کنم که محتوای این دفاتر نبود که دیدن داشته باشد نه بلکه محو فیزیکی دفتر بود که تماشایی بود.بلکه این انهدام بی رحمانه بود که اتفاق می افتاد.من تن خسته و زخمی دفتر ها را پس از سیاه کردنهای متوالی یکی پس از دیگری دور می ریختم.سالها گذشت و من با کتاب " راه هنرمند" خانم جولیا کامرون خیلی اتفاقی از طریق یکی از دوستانی که اتفاقا با هم همکار هم بودیم اشنا شدم.این دوست را آنقدر قبول داشتم که اگه وسط یک روزِ گرم تابستان به من می گفت که الان شبِ و اتفاقاً دارد باران هم می آید، بی برو و برگرد هم قبول می کردم و تازه شاید به خاطر این حرفی که گفته هم اونو چَه چَه و بَه بَه هم می کردم.که گاهی این تایید و تمجیدها گاهی زیاد هم به نفع آدمها نیست و متاسفانه به این پذیرش بی قید و شرط آدمها که چه بلایای طبیعی را از کانال غیرطبیعی آن به سر ما بندگان مخلصِ مفلس هوار نمی کند و... . خلاصه از اضافات بگذریم،یک روز که با همین دوست متشخص دوتایی سوار اتوبوس بودیم. به من گفت که جدیدا با یک کتاب آشنا شده که خیلی خیلی کتاب خوبیه و ... .کلی درباره کتاب توضیح واضحات داد و دست آخر هم شروع کرد و نویسنده آن را تعریف و تمجید کرد. کتابی را که محکم توی دستش گرفته بود را نشانم داد و گفت که این همان گوهر کمیابی هستش که تا چند دقیقه قبل در باب مزایای مطلق کتاب برام صحبت می کرد و ادامه داد که تا نصفه یِ بیشترِ کتاب را خوانده و به چه بدبختی آن را پیدا کرده و فلان و بهمان و... .حسابی دل من را با کتاب برد و بعدش هم گفت که تحت هیچ شرایطی نمی تواند این کتاب را به من قرض بده و فلان و... .چند وقتی بود که ذهنم را حسابی کار گرفته بود و اندر احوالات شیرین و نغز کتاب برام صحبت می کرد. و همیشه جمله ی پایانی اش را با این جمله تمام می کرد که تو میدونی که به این دلیل که کتاب بی نهایت برای من عزیز هست و یک جورایی جونم به جون کتاب بسته است و ... ؛من نمی تونم این کتاب را به تو قرض بدم، تو بیا سفارش بده تا از کتابفروشی X آن کتاب را برات بیارن و فوقش پول پیک را هم میدی و... .... ,... ,من تصمیم گرفتم که کتاب را بخرم و اتفاقا خریدم، دو نسخه هم از کتاب خریدم و اتفاقا یکی از آن دو تا کتاب را به یک دوستی هدیه دادم و یکی از آنها را برای خودم نگه داشتم و مصمم شدم به خواندن.عنوان کتاب راه هنرمند، نوشته جولیا کامرون، ترجمه گیتی خوشدل)، کتابی بسیار کاربردی و... .انصافاً کتاب خوبی بود,این شروعی شد بر نوشتنهای مداوم و یکپارچه و تقریبا پشت سرهم و دنباله دار نوشتن های بی مکث و هم شروعی جدی تر بر نوشتن.وهمچنین شروعی برای خلاقیت، استعداد سنجی و استعداد و مهارت یابی و من را بُرد به سمت مسیری که من را به شناخت بیشتر خودم پیش می برد.کتاب خوبی هستش.من به عنوان خواننده ای که کتاب را خوانده ام، خواندن این کتاب را به شما هم پیشنهاد می کنم.شاید و حتما همین طوره که شاید خیلی ها این کتاب را به شما معرفی کرده باشند و من هم برای هزارمین نفر از پیشنهاد کنندگان، خواندن آن را به شما پیشنهاد می کنم.از خواندنش پشیمان نمی شوید.همین طور که من پشیمان نشدم.بهتون قول میدم.