مرتضی (قسمت اول)

دقیقا یک هفته بود که پاشو از خونه بیرون نذاشته بود. وقتی از شرکت باهام تماس گرفتن و گفتن یه هفتس نه سر کار اومده نه تلفنشو جواب داده یهو ته دلم خالی شد. از بچگی عادتش بود وقتایی که از چیزی حرصش میگرفت یا اعصابش خورد بود یا ناراحت بود، تنهایی رو به درد و دل کردن با بقیه ترجیح بده. یادمه یه بار وقتی به خاطر دعوا تو مدرسه و شکوندن سر مجید پسر آقا رضا همسایه دیوار به دیوارمون از آقاجون یه کتک حسابی نوش جان کرده بود بدون اینکه یه کلمه حرفی بزنه یا یه قطره گریه کنه تا سه روز از اتاقش پاشو بیرون نذاشت. آخرم آقا جون از ترس اینکه نکنه بچه از گشنگی و تشنگی تلف شه در اتاقو شکوند و به اضافه آب و غذا یه کتک مفصل دیگم به خاطر اینکه بقیه رو از ترس نصف جون کرده بود نثار مرتضی کرد. با این همه باز صدا از سنگ دراومد ولی از مرتضی نه. این وسط مامان پروین به جای همه اشکش دم مشکش بود. اون شب کلی با آقا جون سر اینکه چرا اینقد این بچه رو واسه هر کاری میزنی جروبحث کرد. یادمه یه شب که مرتضی تا دیر وقت خونه نیومده بود، آقا جون با کمربند نشسته بود تو حیاط رو پله ها و چشمش به در بود که تا مرتضی درو باز کرد از خجالتش دربیاد. حدودای ساعت ۱۱ شب بود که صدای چرخوندن کلید توی در مثل تیک تاک بمب ساعتی همه رو به خودشون آورد. همه میدونستیم که الانه که آقاجون با یه خیز بلند و یه حرکت جانانه خودشو به در برسونه و نیومده مرتضی رو ببنده به باد کتک. حتی همسایه هامونم دیگه با روال دعواهای آقا جون با مرتضی و داد و فریادای هر روز ما آشنا بودن. مخصوصا آقا رضا که همچین بدش نمیومد از اینکه میشنید مرتضی با کتکا آقا جون ادب بشه. ولی اون شب مثل شب های دیگه نبود. اون شب موقعی که مرتضی اومد تو خونه مامان پروین تو اتاقی که درش رو به حیاط بود سر سجاده مشغول نماز و دعا بود و البته مثل همیشه یه چشمش اشک و یه چشمش خون. وقتی مرتضی درو باز کرد و اومد تو مامان پروین با سرعت نور از سر سجاده بلند شد و دوید وسط حیاط و مرتضی رو بغل کرد و مثل پروانه بین چادر نماز گل گلیش که هنوز سرش بود گرفت. آقا جون که با یه خیز بلند سعی کرده بود مرتضی رو تو آغوش گرم کتکای خودش بگیره با این حرکت مامان پروین حسابی جا خورده بود و کفرش دراومده بود. کارد میزدی خونش در نمیومد. ولی مامان پروین کوتاه نیومد. انگار ایندفعه این مامان پروین بود که دیگه از رفتارای آقاجون خونش به جوش اومده بود. بعد از اینکه از امنیت مرتضی تو بغلش مطمئن شد با یه اخم و جدیت خاصی برگشت به آقاجون نگاه کرد و گفت: آقا جلال دست به این بچه زدی نزدی. یه عمره با خوبی و بدیت ساختم. صبح تا شب سر نماز از خدا خواستم همیشه سایت بالا سرمون باشه. ولی به خدای احد و واحد دیگه به ستوه آوردیم. به خداوندی خدا از امروز به بعد اگه دست رو این بچه بلند کنی نه من نه تو. دست بچه هامو میگیرم و از این خونه میرم. میرم یه جا که هیچوقت نه منو ببینی نه بچه هاتو. به روح آقای خدابیامرزم میرم.برای چند لحظه سکوت سنگینی کل خونه رو فرا گرفت. هیچ کدوممون فکرشو نمیکردیم مامان پروین بتونه اینقدر جدی باشه. اونم جلوی آقا جون که همیشه حرف اول و آخرو تو خونه میزد. انگار اونشب برای یه بارم که شده جای مامان پروین و آقاجون تو خونه عوض شده بود. چهره بهت زده و دستای لرزون آقاجون تاثیر حرفای مامان پروینو کامل نشون میداد. آقا جون بعد از چند لحظه سکوت و نگاه به صورت مامان پروین سرشو پایین انداخت و آروم آروم رفت دوباره رو پله ها ی تو حیاط نشست. انگاری آب سرد ریخته بودن روش. با اینکه همیشه حرف حرف خودش بود ولی تو زندگی آقا جون هیچ چیز باارزش تر از مامان پروین وجود نداشت. درسته اکثر مواقع سر ما بچه ها تو خونه باهم دعوا داشتن ولی این مامان پروین بود که همیشه آقاجونو آروم میکرد و سعی میکرد جو رو آروم کنه. ولی اینبار جدیت پشت حرفاش با همیشه فرق داشت. اینو میشد تو آرامش و سکوت آقاجون بعد از حرفای مامان پروین حس کرد. از اون شب به بعد دیگه آقاجون کمربندشو بوسید و گذاشت کنار. دیگه خبری از دعواهای شبانه روزی سر شیطنتا مرتضی نبود. شاید چند وقت یه بار یه جروبحث کوچیکی اتفاق میوفتاد ولی حرفای اونروز مامان پروین باعث میشد آقاجون کوتاه بیاد و بیخیال ماجرا بشه.اره مرتضی از بچگی عادت داشت ناراحتیاشو تو خلوت خودش نگه داره. هیچوقت بابت چیزی اعتراض نمیکرد. یه سال که بعد کلی حرص دادن همه سر درس خوندنش واسه کنکور و کلی هزینه بابت کتابای کنکور و کلاسای تقویتی بازهم قبول نشد تا یه ماه حتی یه کلمه هم با هیچ کدوممون حرف نمیزد. کم کم داشتیم شک میکردیم که نکنه واقعا زبونشو خورده یا بلایی سرش اومده. حتی تو فکر افتادیم ببریمش پیش روان شناس. تا اینکه بعد کلی گریه ی مامان پروین و التماسش به مرتضی بالاخره مرتضی از خر شیطون پیاده شد و حرف زد. آقا جونم بعد از کلی جروبحث با مامان پروین قبول کرد که مرتضی رو دانشگاه آزاد ثبت نام کنه و شهریشو بده. ولی به این شرط که نمراتش بالا باشه و واسه فوق کنکور بده و یه دانشگاه دولتی قبول بشه.اما همه این رفتارا برای قبل از آشنا شدن با پریسا دختر رویاهاش بود. از وقتی مرتضی با پریسا تو دانشگاه هم کلاس شد و باهاش آشنا شد کلا انگار یه آدم دیگه شد.ولی امروز دوباره بعد کلی وقت دوباره نگرانش بودم. انگاری اینبار فرق داشت. فکر کردن به اینکه بعد سه چهار سال آرامش چی دوباره مرتضی رو خونه نشین کرده و باعث شده حتی سرکار نره بیشتر نگرانم میکرد.