جهانی نشسته در گوشه ای

صدای جیک‌جیک پرندگان کوچک و آوای طوطی های وحشی سبزرنگِ میان درختان بلند کاج، در میان صدای دل نشین برخورد قطرات کوچک باران با سیمان ترک‌خورده جاده قدیمی گم می شود. آن قدر همه‌چیز طبیعی و بی‌نقص است که حتی می‌توانم طراوت باران را روی گونه هایم لمس کنم. همه‌چیز آن قدر به واقعیت نزدیک است که اگر دقیق شوم، شاید بتوانم صدای چشمه ای که در دوردست ها از میان سنگ های سخت بیرون می زند را نیز بشنوم؛ و حتی صدای نجوای دل انگیز عاشق و معشوقی که در کنار چشمه، گوشه ای خلوت یافته اند و برای یکدیگر از ماجرای وصال و فراق سخن می گویند.دستی کوچک و لطیف روی پاهایم گذاشته می شود. چشمانم را باز می کنم. دخترک 5 ساله ام است که کنار میز ایستاده است. با نوک انگشت، پوسته لوبیای کوچکی که درون گوشم گذاشته‌ام را لمس می‌کنم و همه‌چیز ناگهان متوقف می شود. هندزفری دوست‌داشتنی گلکسی بادز لایو را از گوشم بیرون می آورم و روی میز می گذارم.- جانم مامان جان؟ کاری داشتی؟- بله! بابا گفت بهتون بگم بیاید صبحانه!- به به!! چی بهتر از صبحانه ای که باباجان آماده کرده باشن! عزیزم تو برو، من چند تا کار کوچیک دارم انجام بدم اومدم.- چند تا کار داری؟- ببین عزیزم؛ من باید چند تا قبض بدم، چند تا کار بانکی دارم که باید انجام بدم، یه جلسه کوچیک با معلم های مدرسه دارم، یه نوبت ویزیت دکتر باید برای مامان‌بزرگ بگیرم، میوه و سبزی هم باید تموم کردیم تقریباً؛ باید بگیرم.ساغر درحالی‌که سرش را پایین انداخته بود و مشغول بازی با انگشت هایش شده بود، یک باره سرش را بالا آورد و با نوای غم آلودی گفت:- پس من به بابا میگم که شما خیلی کار دارید و نمیتونید بیاید باهامون صبحانه بخورید!- عزیز دل مامان! من تلاش می‌کنم کارهام رو خیلی سریع انجام بدم بیام باهاتون صبحانه بخورم، ولی خب شاید یکم طول بکشه؛ شما گرسنه اید، معطل من نشید، صبحانه تون رو بخورید.چند دقیقه از رفتن دخترم با ابروهای درهم‌فرورفته و لب های آویزان، لپ تاپم را بستم و من از هم از اتاق بیرون زدم. نرسیده به آشپزخانه، صدای ساغر و بابای ساغر به گوش می‌رسید!- ساغر جان ناراحتی که نداره، مامان کلی کار داره! درسته که الآن توی خونه است ولی تعطیل که نشده؛ مجبوره همه کارهای مدرسه که قبل از کرونا بیرون از خونه انجام می داد را الآن از توی خونه و از طریق کامپیوترش انجام بده.همین‌که صدای بابای ساغر به گوشم می خورد، سرعتم را کم می کنم و فاصله بین پایین راه پله ها تا آشپزخانه را آرام و روی پاشنه طی می‌کنم و ساغر که روی صندلی بلند کنار میز ناهارخوری نشسته است را از پشت بغل می‌کنم و چند بار توی هوا می چرخانم. صدای جیغش که بلند می شود، پایین می آورمش و صورتش را مقابل صورت خودم می‌گیرم. خنده ای شیرین روی لب هایش نشسته است و چشمانش از ذوق برق می زند.- کارهات تموم شد مامانی؟!- آره عزیزکم، همش رو انجام دادم؛ گفتم که خیلی طول نمیکشه! دیگه مثل قبل از کرونا نیست که مجبور بشم برای این کارهای ساده کلی توی ترافیک و خیابون معطل بشم!- کاش هیچ‌وقت کرونا نره!!- نه عزیز دلم! این دعای قشنگی نیست. مریضی هیچ‌وقت خوب نیست! میدونی چه دعایی باید بکنی؟- چه دعایی؟!- باید دعا بکنی که آدم‌ها یاد بگیرن بدون اینکه زور بالای سرشون باشه بتونن تغییر بکنن و عادت-های قدیمی و غلط رو دور بندازن!- صبحانه بخوریم؟- آره عزیزم! من که دارم از گرسنگی می میرم!قبول دارم که کرونا یک سال همه ما را خراب کرد و کلی غم و اندوه از خودش به جا گذاشت، ولی درس‌های زیادی هم که به بشر یاد داد رو نمیشه انکار کرد. کرونا به همه ما یادآوری کرد که خیلی خیلی نعمت اطرافمون هست که قدرشون رو نمیدونیم. مثال بارزش هم همین جهانی است که در جیب تک تک ماها خفته است و اصلا قدرش را نداریم، من که نمیتونم خودم رو بدون موبایل توی قرنطینه تصور کنم. دیوانه کنندست!!!