ترک 21 روزه تو...

اگه اینجام و این بلاگ مال من شده برای این که بتونم حرفامو بنویسم و شما بخونین و نیازی نباشه برای خالی کردن حرفام سر دوست و آشنارو دربیارم!بله درست فهمیدین اینجانب دختری پرحرف هستم که نصف بدبختی هام از زبون باز کردنم شروع شد اصلااگه عنوان محتوام برات جالبه باید بگم که بله! 21 روز تا فراموشی! من قراره 21 روز دست از چک کردن و پیگیر شدن و حتی زنگ زدن بهش بردارم تا بتونم مثل یک آدم عادی به زندگیم ادامه بدماین روزها فکر و خیال من همه اش صرف آدمی میشه که دوسم نداره! یعنی داشت الان فاصله گرفته... آدمی که درکم نمیکنه و به طور ماهرانه و کاربلدانه ای میتونه ته هر بحثی منو مقصر کنهباعث شده خودم رو نبینم دوست نداشته باشم و در نهایت حتی اگه مقصر باشه برم دنبالش تا بتونم حال دلم رو خوب کنم و از درد فراق مثلا خلاص بشم!اسم کاربری من تعریف از خود نیست در واقع من معنی اسمم درون ماه میشه و منم اینطوری باهاش پز میدم.. ویرگول رو وقتی داشتم دنبال وبلاگ برای سئو میگشتم دیدم... وقتی دیدم نیاز دارم به صحبت کردن و نوشتن تصمیم گرفتم اینجا بلاگ بزنم و تا 21 روز درد و دلامو بنویسم ، احساساتمو بنویسم یا حتی قصه بگم!آخه میدونین من دختر هستم که خیلی قوه تخیل بالایی دارم و همیشه در شخصیت های داستانی هایی که برای خودم می سازم زندگی میکنم! متولد اواخر دهه هفتاد هستم و عاشق این که ساعت ها بخونم، بنویسم و صحبت کنم (شاید برای همینه شغل من تولید محتواس) ? بگذریم...امروز اولین روز از 21 روزه... میگین چرا 21 روز؟ خب بذارین توضیح بدم... من 5 سالی میشه که به چک کردن و فکر کردن بهش معتادم!(باهم ارتباط داشتیم و میشه گفت رابطه دوطرف بوده) و حالا در مبهم ترین و کور ترین نقطه زندگیم وایسادم... وقتی صفحات اجتماعی اون و اطرافیانش رو چک میکنم ناخودآگاه مغزم درگیرش میشه و خودتون استادین که فراموش کردنش چقدر سخت میشه...این هم یه جور اعتیاده دیگه!میگن حتی افرادی که اعتیاد دارن در 3 روز اول بدنشون پاک پاک میشه اون 18 روز بعدی رو برای این توی کمپ میمونن که بتونن به سالم زندگی کردن عادت کنن!حقیقتا من این بار دلم اومد و بهش نگفتم منو ببخش عزیزم! نگفتم حق با توعه و من قول میدم دیگه تو اشتباه نکنی!! این بار مثل یک زن زیرک رهاش کردم...حالا نوبت ترک کردنه...ترک کردن این که بهش پیام بدم... ترک کردن این که در مجازی اون رو چک کنم و .... هزارتا موضوع دیگه... راه فراری شدن من از غم و فکر و خیال نوشته و بس،پس چه بهتر این نوشتن هارو با تویی که داری میخونی شریکم!حقیقتا تا الان خوب تحمل کردم! با این که روز اوله ولی خب همیشه اولش سخته نه!دیگه از تاپیک های بعدی درباره عشقی که از دست رفته حرف نمیزنم، از تجربه هام، خاطره هام و قصه هایی که بلدم صحبت میکنم و این کارو تا 21 روز ادامه میدم تا حس کنم جایی هست که هر روز منتظر من هستن تا برم صحبت کنم!اینارو نوشتم تا حدودی منو بشناسی و بدونی چرا اینجام! امروز درباره ادم های وابسته صحبت میکنیم...وقتی کسی مارو پس میزنه و رفتاری با ما داره که حس میکنیم واقعا در لیاقت ما نیست دو حالت داره... اگه قبلا حسی به اون طرف نداشتیم ازش متنفر میشیم ولی اگه قبلا باهاش روزهای خوبی رو گذرونده باشیم بدتر سمتش میریم... چرا... چون مغز باز میخواد اون لحظات و احساسات خوبی که قبلا داشت رو دوباره به دست بیارهاین میشه که تو میفتی توی یه تردمیل که دکمه خاموشی نداره... هی تلاش میکنی خودتو به زمین و زمان میزنی و حتی فکر میکنی با خودت که: من به اندازه کافی خوب نیستم!در صورتی که باید بدونی هر انسانی یه ظرفیتی داره، حتی توی لیوان بیشتر از طرفیتش پر کنی سر ریز میشه و همه جارو کثیف میکنه، به نظرم اگه الان از پس این مشکل برنیام، بعدها هم نمیتونم دربرابر مشکلات بزرگ زندگیم بجنگم...فردا درباره داستان های قشنگی که تو بچگی برام تعریف می کردن و دوسشون داشتم صحبت میکنم! داستان هایی که آخرش به خوبی و خوشی تموم می شد و می تونستیم با خیال راحت بخوابیم... ?