داستان کوتاه دزد و وجدان

کیف پُر بود از پول...کاغذ های سرخ رنگ و آبی رنگ ِ که آدم را دیوانه می‌کرد، با همان کاغذ ها هر خواست ام را می‌توانستم برآورده سازم.چشمانم را باز و بسته کردم، باورم نمی‌شود این همه پول داشته باشد.چطور ممکن بود؟این همه وقت کجا گذاشته بود؟چه اهمیتی دارد که کجا بود و از کجا آمد.مهم این است که حالا پیش چشمانم هست.پیر زن نگاهی به من کرد و گفت: پول کفن و دفن ام هست مادر!دوست ندارم بعد از رفتن ام بچه هایم به زحمت بیافتد، همین که توشه و نذری شود کافیست...قدیم ها خوب بود، با لباس های به جا مانده ات برایت صلوات می‌گفت و قرآن ختم می‌کرد و آن هارا صاحب می‌شود.حالا همه چیز به همین کاغذ ها بستگی دارد، هی روزگار...او پول هایش با خریطه ِ پارچه‌یی بست و گفت: تو چیکار آمدی به اینجا؟از حق اگر نگذریم یک دزد به هر بهانه‌ ِ در اطرافش می‌چرخد تا شاید چیزی را شکار بتواند.گفتم من احمد را کار داشتم، او لبخندی زد و گفت احمد چی وقت روز خانه بوده که این بار دومش باشد؟من در فکر نقشه ِ بودم، نقشه‌ی که جای اصلی پول را بتوانم بفمم.بفهمم که پول را کجا می‌وردارد.گفتم: مادر جان پول را جای محکم و قابل اطمینانی وردار، دست کسی نیافتد.او خندید و گفت تو نگران پول نباش برو که بچه هایت منتظرت هستند.از جای ام بلند شدم و به پیر زن چشمکی زدم. وقتی بیرون شدن از خانه گفتم: پیش خودم می‌ماند.پیر زن پرسید چه چیزی پیش تو می ماند؟گفتم: اینکه به کسی نگویم مادر احمد چقدر پول دارد.او هم خوشحال شد و تشکری کرد.پیر زن هنوز خریطه را در دست داشت و منتظر بود که من برم‌و محکم کاری کند.چه آدم های عجیبی هستند. پس صداقت شان کجا رفته است؟بیرون رفتم و دو دقیقه‌ی ایستاده شدم و بعد با عجله دوباره رفتم پیش پیرزن!او بکس ِ که همیشه پشت اش را بر آن تکیه می‌داد را باز کرده بود، همین که مرا دید، زود در آن را بست و با چهره نه چندان عادی گفت: باز چی می‌خواهی؟گفتم مادر زن های همسایه به طرف خانه شما می‌آید. آمر که بگوئیم: جایی وردارید خوب نیست ببینند!شاید و حس کرده بود چه نقشه‌ی دارم و گفت برو بیرون، تا خواستم بیرون بروم دو زن وارد اتاق شد و پیر زن دید که حقیقت را گفته ام و اینبار لحن اش را تغییر داد و گفت:خوش آمدی بچیم خدا پشت و پناهت!بیرون شدم ولی باید راه ِ وجود داشته باشد که او از خانه اش بیرون برود و من بتوانم روزی ام را بگیریم. شدنی نبود، چون خیلی بیرون نمی‌رفت.بار چندم است از مردیم قرص غیبی می‌گیرم؟شاید شش یا هفت!انشالله کار خوبی گیرم بیاید قرض های همه شانرا می‌پردازم!چند روزی را کمین می‌کردم، که کی از خانه اش بیرون می‌شود. آه لعنت به این خانه های عصری...قدیم‌العیام خوب بود، دستشویی ها بیرون از خانه بود حالا همه چیز شده در داخل خانه، عجب شانسی داریم...یک روز گرم و آفتابی گوشه ِ از دیوار و در سایه ِ دیوار نشسته بودم و تخمه می‌شکستم، ماشین سفید رنگ پیش در آن‌ها ایستاده شد و صدای بوق او دو بار بلند شد.احمد ننه اش را بغل کرده بود و داخل آن کرد. بعد از چند دقیقه رفتن...دیدم از کوچه دور شده اند، کنار دیوار آن ها مقدار خاکی کود شده بود و خیلی راحت می‌شود رفت بر پشت بام، سر چاشت بود.از پشت ام پریدم و هجوم آوردم در حولی آن ها، خواستم در را باز کنم که متوجه قفل بزرگ و سیاه رنگی شدم،دستوپاچه شده بودم و نمی‌دانستم چیکار کنم.چشم به پنجره افتاد، پنجره باز بود و بدو بدو خودم را به داخل رساندم. بکس هم قفل...از آشپز خانه پنجه ِ با چاقوی کوچکی آوروم، تلاش کردم بکس را از دست اش باز کنم که فهمیده نشود باز شده است. آهن بکس خیلی مقاومت نداشت. همین که دسته را از بکس جدا کردم باز شد.خریطه با شال گل سیب پی‌چیده شده بود و او را باز کردم.پول، لرزه ام گرفته بود. پول را شمار کردم، یک لک و بیست هزار بود بود. یک صد و بیست هزار افغانی...پول کمی نیست. او را در جیب کردم و خواستم دسته را درست کنم، ولی یاد حال پیر زن افتادم.احمد شاید او را دکتر برد باشد، بر زندگی آدم پیر هیچ تضمین ِ وجود ندارد.اگر از شفاخانه مرده او را بیارند، احمد چطور می‌خواهد او را کفن و دفن کند؟روز و روزگاری هم ندارد.نه من هنوز وجدان دارم و آنقدر بی وجدان نشدم که مال پیر زنی را بدزدم، لعنت بر شیطانی گفتم و پول را نصفه کردم. ۵۶ هزار برای او ۶۰ برای من...✍ سکینه هاشمی