پدرم تمشک فروش بود/ قسمت چهارم

یک ظرف بزرگ کلوچه ی کشمشی روی میز بود ، میزی که هر سه دور آن نشسته بودیم و من در حال نفس کشیدن بودم ، نفس کشیدن معمولا کار قابل ذکری نیست چون انسان همیشه خواه نا خواه چنین کاری را انجام می دهد اما من در آن لحظه حقیقتا برای چنین عمل ساده و متداولی تلاش می کردم. نفسم به سختی بالا می آمد و سینه ام به سرعت بالا و پایین می رفت، مانند گنجشکی که ساعت ها پرواز کرده و اکنون روی یک شاخه نشسته در حالی که منتظر است هر لحظه گربه ای روی او بپرد و او را بخوردمادرش گفت: خب ، باید چای درست کنم؟پسر گفت: فکر نمی کنم لازم باشه ، ممکنه برای مادرم هم از شربتتون بریزید؟با صدایی که شک دارم کسی شنیده باشد گفتم : «بله» و مشغول ریختن شربت شدممادرش کمی از شربت را مزه کرد و دیگر نخورد و شنیدم که توی گوش پسرش گفت: هر غریبه ای رو ورمیداری میاری خونه؟! با یه شربت مسخره؟! و رفت ...با لبخند تلخی گفت: زیاد به چیزهای شیرین علاقه نداره- آها- ببخشید ولی اگر رومیزی مونو کمی دیگه بکشید پاره میشه- عذرمیخوام، اصلا نفهمیدم که دارم این کارو میکنم- بفرمایید کلوچه بخوریدکلوچه را بو کردم ، بوی غلیظی از روغن حیوانی و تخم مرغ میداد و بدتر از همه چیز اینکه حاوی مقادیر زیادی کشمش بود ، پس سعی کردم فقط کشمش ها را سوا کنم و بقیه را هر جوری هست قورت بدهم- شما هم کشمش دوست ندارید؟- نه ، مگه شما هم بدتون میاد؟- بله- پس چرا مادرتون شیرینی کشمشی می خرن؟ خودشون هم که چیزای شیرین نمی خورن...- چون نمی دونه ، زیاد پیش نمیاد که حرف بزنیمدوازده دقیقه حرف زدیم و این طور که فهمیدم مادرش توی یک اداره کار می کرد ، هیچ وقت برایش قصه نگفته بود ، هیچ وقت برایش لالایی نخوانده بود ، هیچ وقت برایش کشمش های توی عدس پلو را سوا نکرده بود و هرگز به خاطرش ماکارونی را بدون گوشت نپخته بود ...دوازده دقیقه برای فهمیدن همه ی این ها کافی بود ، یعنی میشود مادری در تمام عمر دوازده دقیقه ی ناقابل هم با پسرش حرف نزده باشد؟توی همین فکر بودم که مادرش از توی آشپزخانه بیرون آمد و گفت : سهیل ، این عسلا شکرک زده ، برای صبحانه ی فردا برو عسل بگیر ... یا مربا ....یا هر چی ...گفتم: این که عسل نیست- عسل نیست؟ پس چیه؟- عسل طلای خوردنی هاست خانم ، هیچ وقت خراب نمیشود ، هیچ وقت غیرقابل خوردن نمیشود ، زنبور ها باهوشند ، چیزی درست نمی کنند که گذشت زمان باعث از بین رفتنش بشود- مغازه های ما همین رو دارن ، تو که انتظار نداری من یه کندو پیدا کنم و خودم دستم رو بکنم توش تا زنبور های باهوش و وحشی ای که تو میگی منو سوراخ سوراخ کنن و نیش بزنن- زنبور ها نیش نمی زنند خانم ، وحشی هم نیستند . اگر انسان وحشی نبود ، زنبور ها هم دوستش می شدند ...- تو با این لباس های عجیب و غریبت اومدی که به من بگی وحشی؟ ادب یادت ندادن؟ کلوچه تم که خوردی چرا نمیری پس؟مشک را گذاشتم و از خانه ی شان رفتم بیرون . پسری که چند ثانیه پیش فهمیدم اسمش سهیل است دنبالم دوید...- یه لحظه صبر کنید ، من هنوز اسمتون رو نمی دونم- چکاوک- کجا زندگی می کنید؟- بیرون شهر- بیرون شهر؟ مگه بیرون شهر هم کسی زندگی می کنه؟- اره توی جنگل- آها ، چطوری پیداتون کنم؟- لازم نیست منو پیدا کنی ، برمی گردم و براتون عسل میارم- شما کندوی عسل دارین؟- ما؟ نه! ما که زنبور نیستیم ، زنبور ها دارن و توش زندگی می کنن...- پس چطور می خوای عسل بیاری؟- نگران نباش ، ازشون قرض می گیرم- بابت مادرم لطفا ناراحت نباش- چیزی نیست ، خوبم- ممنون که اینقدر شجاعینبودم ، برای همین وقتی به اندازه ی کافی دور شدم حدود یک ربع زیر درختی نشستم و گریه کردم ...وقتی به قلعه برگشتم مادرم برای همه ی بچه ها کلوچه پخته بود و دست های پدرم دوباره زخم بود ، این بار دستش را بریده بود ، نگاه غم زده ام را به دستانش دوختم ، مادرم جلو آمد و گفت : نگران نباش چیزی نیست، زخم عمیقی برنداشته...ناراحتی من قدری عمیق تر از چیزی بود که مادرم فکر می کرد ، آدم "می داند" که دست های پدرش خوب خواهند شد ، ولی انگار بدبختی انسان ها را پایانی نیست ...