محله امین الضرب

محله ضرب یکی از محلات قدیمی کلانشهر رشت توضیح : امین الضرب الدوله تاجر بزرگ ایرانی و وارد کننده برق به ایران و ناجی بانک ملی و مالک ابریشم بافی و .... بود که به پاس خدماتش محله ای در مرکز شهر رشت و در امتداد رودخانه ی زَر را به نامش کردند . متن بدایه نویسی از کانون نویسندگان گیل بقلم شهروزبراری صیقلانی نویسنده ی گیلانی که زاده و ساکن این محله است . امین الضرب #شین-براریمحله ای در امتداد رودخانه زَر در شهر خیس و بارانیمرکز شهر چند نفس بالاتر استشهر سردش استفصل ناخشنودی ها فرا رسیدهسرمای استخوان سوزی بر سر محله ی ضرب خیمه زده _ زرد ' زرد ' سخت ' سرد _ برگ " برگفرو می افتد بر زمین از درختانی سر بفلک کشیده‌ی باغ های نشسته در غمو عریان میشوند کوچه باغ های پر تعداد سطح شهرتا به پیشواز زمستانی دگرخودش را بسپارد به طببعت و چرخش پر تکرار فصلشهر به گذر ایام و قانون نانوشته ی روزگار ایمان داردکه چنین بی شاخ و برگ عریان و لخت میسپارد درختان را به سوز و سرمای زمستانی پر برف و سختمن نیز پسرک غزلفروش و غصه به دوش این شهرماز سر تجربیات زیستی دریافتم که اعتماد کنم بر دست طبیعت و کارمای کیهانیمیدانم که قانونی حاکم است نانوشته و سختریشه دوانده در تقویم میخکوب دیواریتا در گذر عمر و وقوع حوادثجایی زمانی لحظه ای بی خبر برسد به هر شخصتا با آهی نگاهی یا سلام بی ریاحیبپیچد به دور قصه ی آدمیگاه تن پوش عشق بپوشاندگاه هجر عاشقیاشک ها از سر شوق بریزاندیا که زجه های بیصدا و شب گریه های ناتمامقانون فرای تمام بازی های روزگار و زندگی ستقانون بر همگان حاکم استبرخی حضورش را حس کرده و نانوشته خوانده اند آنراگاه نیز دیگران تمام عمر به دست دادگاه طبیعت محکوم و مجازات شده اند ولی بیخبراین قانون کیهانی و فراز و فرود و تاثیرش در تقدیر و بخت که مرتبه به مرتبه چشم براه مانده در گذر تقویم و میپیچد به آدمهاگریزی نیست از آنخواه ناخواه مبتلا خواهیم شدو اینبار در این مجال در محیط گرم ویرگول# مینویسم از خاطره ای تجربه ای ساده و کلیشه ای اما بی ریاح و صادقانهروزگاری تحقیر شده بودم به جرم آنکه خانه ام محله ام و مسیرم در مرکز شهر است نه بالای شهرولی گذر سالها چرخه را چرخاند و شد نوبت دیگر و روبرو گشتم با یار دیرین و نگار شیرین صفت و بی وفای تقدیر♡♡♡♡♡♡♡♡♡بار دیگر شدیم کنار یکدیگر"پاییز بود و محبوب من....شاید بخواند خودش هم این مطلب را ....پس مینویسم برایش بار دیگر که ؛محبوب من، سلاممحبوب من .... من دایما شما را دوست میدارمچه در حین گذر از پیچ و خم محله ی ضرب در ۳۰ سالگیچه در لحظه ی پخش غذای نذری در کوچه های تنگ و باریک و عبور از مسیر های سرد و تاریکدایما شما را دوست میدارممحبوب من، گفته بودی در ایام نوجوانی ، که عشق و شور جوانی ، ملاک نیستبلکه سکونت در محله ی پایین شهر و دل محله ی ضرب ، جرمی نابخشودنی ستهمچون مجرمی ، ناکرده گناه، که بر گردنش ، پلاکی ستان سالها گذشت، اکنون ولی چرخ دبار ، جلوه ها کرده و من انچه که میدانی امو تو از پشت ۱۳ تقویم فاصله امده ای و میگردی و میپرسی و میجویی امبرای یافتنم بر هر ریسمانی چنگی میزنی ، به هر جا که فکرش را میکنی زنگ میزنیو مرا میابی ، مرا در بدو ورود به زندگانی و لحظه ی خروج از دل تاریک اغما ، نظاره میکنیپیغامی میگویی و برایم مینویسند و من اولین چیزی که در بازگشت دوباره به زندگی میبینم ، پیام توستگمان میکنم خوابم ، چون این محال استتو رفته ای ، ۱۳ سال است که رفته ایبی شک اکنون در ۳۳ سالگی همسری داری ، فرزند دلبری داریولی من خواب نیستمتو امده ای ، و من دیگر ان پسر دانشجو که رها کرده بودی نیستمدانشجویانی دارم ، اسم و پیشه ای دارمو تو این را خوب میدانیتو امده ای و در کلام اول ، پیشنهادی در استین داریدعوتت میکنم، با اشتیاق می ایی، این همان محله ی ،زهوار در رفته ی امین الضربی ست که به نیش کنایه ،زخم زبان میزدییادت هست؟میبینی چه قد کشیده و نو شده. دیگر اخرش به سیاهی باغ ختم نمیشود ، خودت که میدانی!ان باغ سیاه و بدنام شهر ، این روزها سر براه امده، اسمش سیاه باغ نیست، به قول شما از ما بهتران، اسمش بوستان ملت است. هر کنج ان برکتی ارزانی ، و بی منت است.تو می ایی ، و جای نگاه به من، با قدم هایت خانه ی جدیدم را متر میکنی ،اول میپرسی ؛ سند گرو بانکه؟ یا که درگیره قسط پرداخت وامه،اینها حرفهای تو نیست، فرمایشی ست، دستور از بالاست.پاسخت میگویم و خیال مادرت اسوده میشود، انگاه نوبت به تو و حرفهای دلی ستمن توقع دارم مانند قدیم، بلند پرواز شوی ولیدیگر از ان دختر نوجوان که جای ماشین عروس ، شش اسب سفید تک شاخ با ارابه ی طلا طلب میکرد نیستتو امده ای و بعد ۱۳ سال فاصله ، و خنجر بی وفایی ات که بر پشتم زخمی چرکین گذاره ، سرخوش و شیرین صفت، نمک میپاشی، با هر کلام خودت را خار و خفیف تر میکنی، تو بر عکس من ، تمام تلاشت را کرده ای تا بعد ۱۳ سال با دست خالی بیایی، با یک دوجین ، شکست و پسرفت بیایی، تو حتی هنوز مدرکت را نگرفته ای ، و بارها تغیر رشته داده ایتو میزنی ، حرف راتو ،میزنی ، زجه راگریه هق هق و بغض های لجبازی می ایند و تو خودت را در میان زجه های عجیبی میابی که سبب حیرت من شدهمن برای لحظه ای رفتم تا برایت قهوه بیاورم، ولی تو دیگر نقش نیستیهیچ نقابی نداریصادقانه ترین لحظات عمرت را برایم رقم میزنی ، زار زار گریه، و گریهولی چرا؟ چه شده؟نکند محض ظهور ناگهانی یک سوسک میگریی؟تو اعتراف میکنی و من تو را با غرورت دوست دارمتو میگویی؛ هنوز مجرد، سرشکسته، شکست خورده و بی پناهمن میگویم؛ ولی اخر چطو ر و چرا؟میگویی؛ بعد تو، بارها قصد ازدواج داشتم و هربار دم اخر ، با وقوع اتفاقاتی عجیب و به یکباره طرف منصرف میشد، و من میماندم و لباس عروسی که باز بلا مصرف میشد. نزد جادوگر رفته بودیم ، نزد رمال و دعاگو رفته بودیم و همه یک حرف میزدند ، میگفتند ؛ اه ، یک دل شکسته و معصوم دامنگیرت شدهتو این حرفها را میزنی و من هیچ در صراحت محتوای چنین اعترافی نیستم، ،در عوض نگاهی میکنم و میپرسم؛کدام دامن؟ تو که شلوار تن داریتو خیال میکنی که من شوخی کرده ام و با بغض و هق هق گریه هایت ،لحظه ای میخندی .نوک بینی ات سرخ شده، دقیق مثل سینزده سالگی هایت و صبح ها حین رفتن به مدرسه، و هوای سرد زمستانییادم مانده ، یادت هست؟تو میگویی؛ بعد تو، رنگ خوشبختی از زندگانی ام رفت ، من غلط کردم، من .....من اما... ان پسر خام و احساساتی نیستم، میدانم که گریه زن، یعنی فریب ، یعنی اخرین سلاحپس اعتنا نمیکنمجویا میشوم، که چه کارم داشتی؟ چه ‌پیشنهادی بود که گفته بودی در استین داری؟او میگوید؛ خانه هایت را بفروشی ، ،و برویم سمت خانه ی ما ، یک خانه بخریممن میمانم...میپرسم؛ مگر قرار است با هم زندگی کنیم که چنین حرفی میزنی!تو مات میشویمیگویی؛ درک میکنم و میفهمم که این روزها اسمو رسمی داری، ازت ممنونم که هنوز با من حرف میزنی و منو محل میزاری، و....و چی؟تو با تردید میپرسی؛ مگه نمیخوای دیگه با من عروسی بشی؟من میگویمت؛ برایت دلواپسم بهاره، چون من سالهاست زندگی کردن بی تو را اموخته ام.بهتر است کمی غرور داشته باشی ، و از بی وفایی ها و بی معرفتی ها و بیرحمی ها و خیانت هات کم کنی و به غرورت بیافزاییهر وقت مشکلی داشتی و یا به کمکی نیاز داشتی، میتونی روی کمک من حساب کنی . بدرود بهاره ی گرامی.و عاقبت نیزتو باز میپرسی و ادای دختر بچه ای لوس را در میاوری و میگویی؛یه دقیقه بهت وقت میدم، تند سریع بگو که رنگ کراوات روز عروسی مون چه باشه؟من مثل مجسمه ای، خیره به عمق حقارت میشوم، و تو میگویی: یعنی واقعا دیگه نمیخای عروسی بشیم؟با حرکت سر ، به مفهوم ؛ نه...تو میگویی؛ نه؟نه، دیر امدی. من تنها نیستم، توموری ناخوانده همراهم تا لحظه ی پرواز و هجرت سمت نور ، همراهی میکند، در نقش بلیط هجرت استتومور بدخیمی با نام عین شین قاف