نیمه ی من

《 یاس شریعت 》 یادمه 18 اردیبهشت بود ؛ اسباب اوردن تو کوچمون ، اون زمان ها با برو بچ تو کوچه زیاد فوتبال میزدیم. اقا تقی که تو برخورد اولمونم فهمیدیم همیشه خدا، توپش پره با اخم بهمون تشر زد بريم بار خالی کنیم. سنو سالی نداشتیم، اما انقد افتاب دیده بودیمو کمک دست باباها ، بعد مدرسه تو حجره کار میکردیم ؛ که دیگه قشنگ آب بندی شده بودیم. منو سعید و بیژن رفتیم کمک دست اقا تقيو و خانوادش اما امیرو نیما جيم زدن. اقا تقي ومرضیه خانوم یک پسرتقریبا هم سنو سال ما به اسم رضا و یک دخترکه سه چهارسالی بچه ترمیزد به اسم ریحانه داشتن. رضا بچه خون گرمی بود، سریع باهاش رفیق شدیم. اما این ریحانه خانوم برعکس اقا داداشش خیلی خجالتی بود و دائم عروسکش تو بغلش بود، طفلی طول کشید تا رفیق پیدا کنه. روزها از پی هم میگذشتنو ما بزرگ میشدیمو ننه بابا ها پیر. یه روز که حسابی برف اومده بود تو محل پیچید که اقا تقی تو خواب سکته کرده و عمرش دیگه کفاف نداده و مرده. اون موقع ها رضا۲۲ و ريحانه ۱۸ سالش بود. دیگه بزرگ شده بودن اماخب درد بی پدری که کوچیکو بزرگ نداره. رضا برای این که خرج مادر تنها و خواهر کوچیک شو بده پاشد رفت عسلویه کمک دست خان داییش. هر ماه یه پولی برای خونوادش میفرستاد. بعد رضا ريحانه از من کمک میگرفت. ريا نباشه اما ریاضیم خوب بود. بیشتر اوقات با مادرش میومدن خونمونو تو حیاط روی تخت چوبی که پاتوق اقاجون بود براش مسئله حل میکردمو اون از همکلاسیاش میگرفتو تا معلمو مدير غيبت میکرد. دیگه از اقا ایمان رسیده بودم به داداش ایمان. مامانش بهم اعتماد کرده بودو دختر یکی یدونشو سپرده بود به من.دیگه روزام با ريحانه پر میشد. غروبا بعد دانشگام باهم میرفتیم آب هویج بستنی میزدیم تو رگ.کم کم گذشت که نگام نسبت به ریحانه دیگه برادرانه نبود.من حسابی بهش دل بسته بودم. اما بی عرضه تر از اون چیزی بودم که پاپیش بزارمو بش بگم بابا ريحانه خانوم این دل لامروت برات سریده. اما اون منو رضا میدید.داداش ایمان از زبونش نمیوفتاد. یه دنیا برای خودم ساخته بودم که فقط ریحانه توش بود.که فقط ريحانه برام خوشگل ترین دختر بود.که فقط چشمای ریحانه برام سیاهی شب بود. اون شده بود تارو پود مویرگای قلبم.جوری که با هربار دیدنش جوون تر میشدم. یه روز که از دانشگاه داشتم میومدم که باهم بریم آب هویج بستنی بخوریم تصمیم گرفتم بهش بگم. بگم دل داده ی نگاهش شدم..دل داده می حجب حياش..من بی هیچ توقعی دلداده ريحانه شده بودم..روی صندلی نشستیم.زل زدم تو مشکی چشماش. دقیقا همون نقطه ایی که مرفین عشقو تو رگام خالی کرد. میخندیدو از رقصشون تو کلاس که یهو ناظم درو باز کردو دیدشون میگفت. اما من محو سياهی شب تو صورتش شده بودم. انقد محو اون شب سیاه شدم که نفهمیدم چجوری ازش خداحافظی کردمو بهش اون چیزی که باید و نگفتم. بازم روز ها گذشت محرم اومدو عاشورا تاسوا هم تموم شدو رسید به شام غریبان. یه گوشه تو حياط تاریک مسجد نشسته بودم. دستی روی شونم نشست رو که برگردوندم نيمارو دیدم. بعد سلامو لحوال پرسی ازم یه خواهشی کرد.گفت چون من به ریحانه مثل رضا نزدیک ترم برمو بهش بگم میخواد با خونواده بره خاستگاری خونه ریحانه اینا. میگفت یه دنیا ساخته که فقط ريحانه توشه. که فقط ريحانه براش خوشگل ترین دختره.که چشمای ریحانه براش سياهی شه.ریحانه براش شده بود تارو پود مويرگای قلبش.جوری که باهر بار دیدنش جوون تر میشد. چند سالی گذاشت.ریحانه عروس شدو دوسال بعدش یه کاکل زری برای نیما اورد.خوشحال بودن. من؟..منم خوبم.فقط یکم دلتنگم.دلتنگ اون کوچه.فوتبال بازی کردنامون.اسباب خالی کردن برای اقا تقی خدابیامرز.رضاو... میدونی؟! ننه بابامون یادمون دادن چشم به ناموس مردم داشتن یعنی گناه. ریحانه خانم هم شد یه گناه.و من اون شب توهمون گوشه تاریک حیاط مسجد گناهمو سپردم به دست نیما. درست عینهو یه برادر...