بیرانوند و واژه تازه مد شده ای به نام "فوتبال حرفه ای"

عکس از خبر ورزشی روز گذشته شایعات در مورد علی بیرانوند بسیار پر رنگ شدند، می گویند یک هوادار سکته کرده، برخی اظهار دارند فردی فوت شده و برخی از فالو / آنفالو کردن ها دارند رمز گشایی می کنند.... نمی دونم شما اون رو کی شناختید ولی به گمونم توی بازی های آسیایی نفت تهران داشت با دستاش توپ ها رو اینور و اونور بلند پرت می کرد که من شناختمش. از همون روزا بود که اسمش دیگه حسابی گل کرد و همه فهمیدند اون عجب چیزیه! البته وقتی پرسپولیسی ها اون رو جایگزین کسی مثل سوشا مکانی کردند بیشتر از هرکسی فرق بین یه دروازه بان خوب و بد رو فهمیدند. از خاطرات شیرین چهار قهرمانی گرفته تا اون جریان مهار پنالتی رونالدو که دیگه از بس خودش و بقیه تعریفش کردند که بازگویی دوباره اون از داستان قیام مختار ثقفی هم برای مردم ایران تکراری تره. اما اوضاع همینقدر خوب هم برای علی بیرو توی عرصه لژیونر بودن پیش نرفت و توی پنجره تابستونی سال گذشته دست از پا دراز تر به فوتبال خودمون و پرسپولیس برگشت. البته فراموش کردم که بگم این لابه لا ها یه مستند از زندگیش ساخته شد که من حقیقتا ندیدم اگه شما دیدید و خوبه بگید منم ببینم. آره خلاصه، بیرانوند و خرید های جدید و ستاره های سابق و همه و همه دور هم جمع شدند تا قهرمانی رو دوباره مال پرسپولیس کنند و به اون قهرمانی جاودانه و رکورد شکن استقلال فرهاد مجیدی متلک بندازند که خب از نظر من اون قهرمانی بدون باخت جایگاه ویژه خودش رو هنوز داره.القصه همه چیز داشت خوب پیش می رفت تا اینکه فیل علی بیرو عزیز یاد هندستون کرد. بعد از پنج سال بازی توی پرسپولیس تازه اومدند گفتند بیرانوند استقلالیه! اون بخاطر ده درصد عدم دریافتی قراردادش هم فسخ کرد تا به عنوان یه بازیکن آزاد در شرف پیوستن به تیم رقیب باشه. کی فکرش رو می کرد بازیکنی که بخاطر حرکت توهین آمیز پس از دربی برگشت هنوزم قلب بعضی استقلالی ها از اون جریحه دار باقی مونده در تابستون همون سال اینقدر جدی اخبار پیوستنش به رقیب بازتاب داده بشه. نزدیکای بیرانوند هم از یه واژه ای برای توجیه استفاده کردند که همه یاغی ها توی همه جای جهان وقتی مثل اون میم معروف با اسکناس میخوان اشک هاشون رو پاک کنند از این عبارت‌ استفاده می کنند؛اون هم چیزی نیست جز "فوتبال حرفه ای"!تا حالا شده فکر کنید چرا طرفدار فوتبال هستید؟ اصلا چی این فوتبال داره واسه شما جذابش میکنه؟ من که خودم خیلی فکر کرده ام؛ به یه جواب هایی هم رسیده ام که فکر کنم نه تنها واسه خودم بلکه واسه خیلی های دیگه صدق می کنه. حقیقتش اینه که فوتبال شبیه زندگیه. فوتبال دشمنی داره، انگیزه، نفرت، عشق، دوستی و وفاداری همه چیز هایی هستند که فوتبال هم مثل زندگی داره و مثل ادویه اون رو خوشمزه ترش کرده. اگه بیست و دو تا ربات باهمدیگه فوتبال بازی کنند شما هیچوقت حسی نسبت به اون بازی پیدا نخواهید کرد. چون ربات ها احساسات ندارند. از نظر من فوتبالیست هایی هم که پا روی احساساتشون می گذارن تا به تیم رقیب برن هم شبیه ربات ها هستند؛ اون ها در تصمیم گیری بین پول خیلی کلان یا پول خیلی کلان تر در شرایطی دومی رو انتخاب می کنند که هوادار فقط دلی کنار تیم محبوبش مونده و هیچ پولی نصیبش نمیشه. اینجوری دیگه وقتی دارم موقع فوتبال حرص میخورم و مادرم بهم میگه اینا چه ببرند و چه ببازند چیزی گیر تو نمیاد من حرفی ندارم بهش بزنم، چون اونوقت دیگه نمیشه با آب و تاب توضیح داد این بازی بین یه تیم ثروتمند یا فقیر، شهرستانی یا پایتخت نشین، جوون یا پیر و یا با تاریخچه غنی و باشگاه تازه مد شده هست. اونوقت دیگه همه مستطیل های سبز زمین بازی ربات های بی احساس، شبیه به هم و پول پرسته.حالا اینا به کنار، گیریم لیونل مسی با سی و خورده ای سن آخر بازیش بعد از یه عمر فوتبال درست حسابی نخواست بره بارسلونا و ترجیح داد بره یجایی که پول بیشتری نصیبش شه اما آقای فوتبالیست ایرانی! شمایی که نه مثل فوتبالیست حرفه ای ساعت ده شب میخوابی و نه باشگاه های کشورت امکانات و تجهیزات فوتبال حرفه ای دارند، تازه خودت هم پاتوقت قلیون کشیدن تو قهوه خونس که به قول آقای دایی در کجای دنیا همچین چیزی هست، فقط از فوتبال حرفه ای پول گرفتن و خیانت کردنش رو بلدی.من به عنوان یک استقلالی شاید خوشحال هم بشم بیرانوند به تیمم بیاد اما این دندون خرابی که اسمش رو گذاشتید "فوتبال حرفه ای "رو از فوتبال ما بکنید و بندازید دور.یاغی هایی قهرمان هستند که مثل هاشمی نسب نه برعکس بقیه، اتفاقا بخاطر احساساتشون رفتند به تیم رقیب. احساساتی که همونطور که گفتم مثل ادویه به فوتبال طعم میدن؛ مثل ادویه ای تند و تیز به نام "انتقام"