نامه های پولس به رومیان

وقتی این کتاب را شروع به خواندن کردم، چند جمله از نصیحت هایی که به رومیان کرده، برایم جالب رسیدند و تصمیم گرفتم نقد و برسی آنرا به اشتراک بگذارم. امیدوارم با این نوشته محکوم به جانبداری از چیزی نباشم. من اعتقاد دارم که نوشته ها جدای از اینکه گوینده ی آن حرفها کیست و چه اهدافی را دنبال می کرده است باید لااقل یکبار خوانده شوند. برای اثبات حرفم نوشته ای دارم به نام ( فرق روشنفکر با تعصبی چیه؟ ) و من در این دست نویس گفته ام چرا ما باید همه چیز را بخوانیم و همه چیز را از زوایای مختلف نگاه کنیم.بریم سراغ نقد و بررسی، منتهی قبل از شروع، ذکر چند نکته حائز اهمیت است. اول اینکه گزینش جمله ها از میان تمام پندهای کتاب، بر اساس فهم موضوع بوده و از تکرار و حشو پرهیز کردم. دوم اینکه نقد، کاملا شخصی بوده و صرفا برداشت من از موضوعات بوده است. سوم اینکه من این کتاب را مثل خیلی از کتابهای دیگر می دانم که باید خواند، با دیدگاهها آشنا شد و رفت سراغ کتاب های بعدی، لذا تاکید می کنم گزینش این کتاب را دلیلی بر جانبداری من بر وی و تصدیق کامل نوشته های او ندانید.برای شروع، اولین جمله ای که نظرم را جلب کرد عدم محکومیت دیگران بود. پولس به رومیان می گوید:" پس تو ای آدمی که دیگری را محکوم می کنی، هر که باشی هیچ عزری نداری. زیرا در هر موردی که دیگری را محکوم می کنی، خویشتن را محکوم کرده ای‌. چون تو که داوری می کنی، خود همان را انجام می دهی.رومیان، فصل ۲ شماره ی ۱ "در این نوشته، پولس نمی گوید چون گناه می کنی داوری نکن و کسی را از آتش جهنم نمی ترساند. او می گوید زمانی که دیگران را محکوم می کنی، خود محکوم می شوی. به نظرم حرف بیراهی نبود. بارها دیده ام وقتی کسی دارد دیگری را محکوم می کند، از عیب و ایرادات او حرف می زند و بخشی از وجود کسی را زیر سوال می برد، بدون آنکه حواسش باشد، خودش درست همان چه را که نهی می کرده، در آینده ای نه چندان دور انجام داده است یا ناخواسته همان را مرتکب شده. من به این قانون می گویم قانون اشاره. یعنی چیزی پویا و هوشیار در جهان وجود دارد که هر چه را نهی می کنیم عین همان را در زندگی تصویر می کند و اینگونه ثابت می کند همان کاری را انجام می دهید که بخاطر ارتکابش، انگشت اشاره گرفته بودید. البته اینکه انسان بداند چه درست است چه نادرست، دنبال پند و عبرت باشد، موضوعی کاملا متفاوت از این گفته است و این پند درباره ی کسانی است که دیگران را با انگشت اشاره خطاب قرار می دهند.دومین جمله ای که از پولس دوست داشتم این بود:" شنوندگان شریعت نیستند که در نظر خدا پارسایند، بلکه کسانی پارسا شمرده خواهند شد که به شریعت عمل می کنند. رومیان. فصل ۲ شماره ی ۱۳ "پر واضح است که در این نوشته به رومیان می گوید عمل گرا ها پارسایان هستند. واژه ی پارسا چنانچه حتی توسط مترجم انتخاب شده باشد، باز هم دِینِ خود را ادا کرده است. پارسا نه به معنای کسی که از انجام کاری می پرهیزد، بلکه برعکس، به معنای کسی که عمل درستی را در زمان و مکان درستی انجام می دهد. جدای از اینکه در لوای چه نوع لِیبِلی خود را معرفی می کند، عمل انسان است که او را از دیگران متمایز می کند و از دسته ی پارسایان می گرداند. جلوتر پولس منظور خود را واضح تر کرده و لُپِ مطلب را به رومیان گوشزد می کند:" زیرا ما بر این اعتقادیم که انسان از راه ایمان و بدون انجام اعمال شریعت پارسا شمرده می شود. آیا خدا فقط خدای یهودیان است؟ آیا خدای غیر یهودیان نیست؟ البته که او خدای غیر یهودیان نیز هست‌. زیرا تنها یک خدا وجود دارد و این خدا ختنه شدگان را بر پایه ایمان و ختنه نشدگان را نیز بر پایه همان ایمان پارسا خواهد شمرد.رومیان. فصل ۳ شماره ی ۲۸ تا ۳۰ "همانطور که گفته بودم، پولس منظور خود را صریح و کامل، نه جامع، بیان کرده است. در این نامه، همه ی دینداران و غیر دینداران را یکی اعلام کرد و گفت اعمال تو، بر تو نظاره و داوری می کند، نه آیین های دینی و سُنَن و عبادات و منسک ها و مراسم ها و اجرای نیایش ها؛ و هیچ کس حق ندارد به جای او بر کسی حکم کند و سرنوشت کسی را اعلام بدارد. آن موقع ها در روم افرادی بالای منبر می رفتند و مردم را از خدایان دین خود می ترساندند. حتی هزار سال بعد نیز وضعیت در شمال اروپا به جایی رسیده بود که خدایان را در اشکال مختلف انسانی فرض می کردند و انواع و اقسام ویژگی ها به خدا نسبت می دادند. البته این موضوع هزاران سال در تاریخ تکرار شده و اتفاقا تاریخ چند هزار ساله ی ما در این مورد یدی طولانی دارد.مطلب بعدی که پولس می گوید:" سختیها بردباری به بار می آورد و بردباری شخصیت را می سازد و شخصیت سبب امید می گردد.رومیان. فصل ۵ شماره ی ۴ و ۵ "کسی نبوده و نیست که ادعا کند از بدو تولد تا مرگ هیچ اتفاق بدی را تجربه نکرده، گریه و غم و غصه نداشته و سختی و ناملایمات نکشیده است. اما در طول تاریخ، در طول زندگی هایی که دور و اطراف ما در جریان است، حتی آدمهای معروفی که از زندگی خودشان حرف می زنند، افراد شاخص جامعه که کارهای سازنده برای خود و جامعه انجام داده اند، (منظورم افرادی نیست که با رسانه ها الگو می شوند. ) همه شان از سختی هایی صحبت کرده اند که بخاطر مقاومت در سراشیبی ها و داشتن امید، به سلامت از ناملایمات هستی گذر کردند و خود را به بهترین نحو ممکن متجلی ساختند. پولس هم دستاورد دردهایمان را اینطور بیان می کند:" در نظر من، رنج های زمان حاضر در قیاس با جلالی که در ما آشکار خواهد شد، هیچ است.رومیان. فصل ۸ شماره ی ۱۸ "و اما همیشه انسان برایش سوال بوده که در مواقع سختی ها باید چه تسکینی داشته باشد. او تسکین را اینطور معرفی می کند:" هم شکل این عصر مَشَوید، بلکه با نو شدن ذهن خود دگرگون شوید. آنگاه قادر به تشخیص خواست خدا خواهید بود‌. خواست نیکو، پسندیده و کامل او.رومیان. فصل ۱۲ شماره ی ۲ "تسکین یعنی خواست و اراده ی هستی بخش، درست زمانی که به حکمت رخدادهای افتاده پی می بریم. گاهی اتفاقات بخاطر ندانم کاری های ماست، گاهی بخاطر رشد و ترفیع ما و گاهی هم به این دو ربطی ندارد، سهم انسانهاست، مثل از دست دادن یک عزیز از زندگی. به هر حال در این دنیا هر کس جایی قرار دارد و از محبت و محنتی برخوردار است. پولس هم مثل خیلی از ما ها به این حقیقت آگاه است و می گوید :" بر حسب فیضی که به ما بخشیده شده است، دارای عطایای گوناگونیم. اگر عطای کسی نبوت است، آنرا متناسب با ایمانش به کار گیرد. اگر خدمت است، خدمت کند. اگر تعلیم است، تعلیم دهد. اگر تشویق است، تشویق نماید. اگر کمک به نیازمندان است، با سخاوت چنین کند‌. اگر رهبری است، اینکار را با جدیت انجام دهد. و اگر رحم و شفقت به دیگران است، شادمانه به اینکار مشغول باشد.رومیان. فصل ۱۲ شماره ی ۶ تا ۸ "یعنی مسئولیت پذیری و اجرای دقیق نقشی که در جهان داریم مهم است نه رفتاری که جهان با ما دارد. او نگاه ما را فرایِ ساز و کار جهان می خواهد و تاکید دارد وظیفه ی سازندگی خود را انجام دهید، دقیق، با شناخت کافی و در بهترین حالتی که می توانید. در این بین به روابط ما انسانها با یکدیگر اشاره می کند و می گوید در این احساس مسئولیت ها و زندگی اجتماعی حواستان باشد که:" محبت باید بی ریا باشد. از بدی بیزار باشید و به آنچه نیکوست، سخت بچسبید. با محبت برادرانه سر سپرده ی هم باشید. در احترام گذاشتن به یکدیگر از هم پیشی بگیرید. هیچگاه غیرت شما فروکش نکند. در روح شعله ور باشید و خداوند را خدمت کنید. در امید شادمان، در سختیها شکیبا و در دعا ثابت قدم باشید. میهمان نواز باشید. برای کسانی که به شما آزار می رسانند، برکت بطلبید؛ برکت بطلبید و لعن نکنید. با کسانی که شادمانند، شادی کنید و با کسانی که گریانند بگریید. برای یکدیگر ارزش برابر قائل باشید. مغرور نباشید، بلکه با کسانی که از طبقات محرومند، معاشرت کنید. خود را برتر از دیگران مپندارید. به هیچکس به سزای بدی، بدی نکنید. دقت کنید که آنچه را در نظر همگان پسندیده است، به جای آورید. اگر امکان دارد، تا آنجا که به شما مربوط می شود، با همه در صلح و صفا زندگی کنید. ای عزیزان. انتقام مگیرید، بلکه آنرا به غضب خدا واگذارید. زیرا نوشته شده که خداوند می گوید انتقام از آن من است، من هستم که سزا خواهم داد. برعکس، اگر دشمنت گرسنه باشد، به او خوراک بده، و اگر تشنه باشد، به او آب بنوشان. اگر چنین کنی، اَخگرهای سوزان بر سرش خواهی انباشت. مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را بد نیکویی مغلوب ساز.رومیان. فصل ۱۲ شماره ی ۹ تا ۲۱ "او با گفتن این جملات اخلاق را از باور جدا کرد و جلوتر درباب باورها و اعتقادات انسان صحبت کرد. از نظر او که کدام باور والا تر است جواب ساده ای داد، هیچ باوری. پولس اشاره می کند که همه با هم برابریم و هیچ کس از هیچ کس در باور و اعتقادات والاتر نیست، با این حال می گوید در چیزی که باور دارید، واقعا باور پیدا کنید و در آنچه می پرستید کاملا متقاعد شوید زیرا ما برای یکدیگر ایمان نمی آوریم، ما اگر قرار باشد باوری داشته باشیم، آن باور بخاطر خداست و دیگر هیچ:" کسی یک روز را از دیگر روزها مقدستر می شمارد، فردی دیگر، همه روزها را یکسان می پندارد. هر کس در ذهن خودش کاملا متقاعد باشد. آنکه روزی خاص را مهم می شمارد، برای خداوند چنین می کند. آنکه گوشت می خورد، برای خداوند می خورد، زیرا خدا را شکر می گوید. آن که از خوردن گوشت می پرهیزد، او نیز برای خداوند چنین می کند و خدا را شکر می گذارد. زیرا هیچ یک از ما برای خود زندگی نمی کنیم و هیچ یک از ما برای خود نمی میریم. اگر زندگی می کنیم برای خداوند است و اگر می میریم آن نیز برای خداوند است. پس خواه زندگی کنیم خواه بمیریم از آن خداوندیم. رومیان، باب ۱۴ شماره ی ۵ تا ۸ "حتی ادامه می دهد که باور ها این قدرت را دارند که فقط برای شخص باور کننده، موثر واقع شوند:" اطمینان دارم که هیچ چیز بخودی خود نجس نیست. اما اگر کسی چیزی را نجس می شمارد، برای او نجس خواهد بود.رومیان، باب ۱۴، شماره ی ۱۴ "همانطور که گفتم او با این جملات نشان داد هیچ باوری از باور دیگر ارجح تر نیست. او درباب سوالی که می پرسد حالا خود خدا چیست؟ خود خدا کیست؟ فی الواقع چه جوابی درباره اش داریم؟ پولس دیدش را اینطور بیان می دارد:" از آغاز آفرینش جهان، صفات نادیدنی خدا، یعنی قدرت سرمدی و الوهیت او را می توان با ادراک از امور جهان ِ مخلوق، به روشنی دید. پس آنان را هیچ عزری نیست. زیرا هر چند خدا را شناختند، اما او را چون خدا حرمت نداشتند و سپاس نگفتند، بلکه در اندیشه خود به بطالت گرفتار آمدند و دلهای بی فهم ایشان را تاریکی فرا گرفت. اگر چه ادعای حکمت می کردند، اما احمق گردیدند و جلال خدای غیر فانی را با تمثالهایی شبیه انسان فانی و پرندگان و حیوانات و خزندگان معاوضه کردند. پس خدا نیز ایشان را در شهوات دلشان به ناپاکی واگذاشت، تا در میان خود بدنهای خویش را بی حرمت سازند. آنان حقیقت خدا را با دروغ معاوضه کردند و مخلوق را به جای خالق پرستش و خدمت نمودند، خالقی که تا ابد او را سپاس باد."پولس در انتها توسط یهودیان آن دوران به قتل رسید.امیدوارم از خلاصه ی کتابی که مطالعه کردم لذت برده باشید. دوباره اعلام می کنم، نقد و بررسی من صرفا جهت نگاه به کتابهای معروف دنیاست و به منزله ی تصدیق نیست.پایان