روزمره نویسی | سفرنامه من و ابله [و نگار؟]

«ازت متنفرم!»، داد زدم. اونقدر بلند که از صدای خودم بیدار شدم. بازم همون کابوس بود. خواهر کوچولوی شیش ساله م از صدای داد زدنم شدیدا ترسید و دو قدم عقب رفت. قلبم طوری می کوبید که انگار قصد داشت از پشت میله های زندانِ قفسه سینه م فرار کنه. «اوه عزیزم، چیزی نیست... با تو نبودم.» خواهرم رو بغل کردم و آروم این جملات رو توی گوشش زمزمه کردم. دستاش رو انداخت دور گردنم. «دوسِت دارم داداشی.» «منم همینطور.»طوری بغلش کرده بودم که انگار ارزشمندترین جواهر دنیا توی مشتمه. «قلبت چقد تند میزنه!» اونم ضربان شدید قلبم رو حس کرده بود، بهتره به جای ضربان بگم ضربات؛ ضربات قلبم. خندیدم و گفتم آره و آروم بغلِ محکم رو شل کردم. خواهرم رفت بیرون. کابوسم رو مرور کردم؛ خشم و غم زیاد، احساس تنهایی شدید، از دست دادن کسی که دوستش دارم و بعد دعوا؛ درگیری شدید فیزیکی با خانواده م و آخرین قسمتی که هردفعه تکرار میشه: محکم ترین مشت به فک حریف و داد زدنِ ازت متنفرم. ظاهرا مشتم واقعا محکم بوده و به کوله پشتیم خورده بود؛ پرت شده بود یکم اون طرف تر. یادداشت های درهم و برهمِ نصف شب و صبح رو برداشتم. بالای برگه با بهترین خطی که می تونستم نوشتم: کابوس نامه. بالاخره اسم مناسبش رو پیدا کردم و خط بهترم بدخطی های نصف شبم رو جبران کرد. ردیف کلمات کلیدی رو نگاه کردم: بابا، مامان، مودِم، دوست، دعوا، مشت. به آخرِ ردیف، کلمه ی تنفر رو هم اضافه کردم و برگه رو لای یه کتاب که مطمئن بودم کسی سرش نمیره گذاشتم. پیام کابوسم واضحه، هیچ نیازی به رمز گشایی نداره؛ نه یونگ میخواد و نه فروید. چند تا نفس خیلی خیلی عمیق کشیدم، طوری که انگار راند سومِ دوئیدن دورِ زمین چمن رو تموم کردم. عرق کرده بودم و شدیدا تشنه بودم، کپسول صبح ناشتا مو با یه ماگ پر آب و مزین به یخ فرستادم پایین. یه خمیازه کشیدم و کامپیوتر رو روشن کردم. جواب چهار تا شب بخیر رو با صبح بخیر دادم و وقتی دیدم توی کویرِ ویرگول هیچ خبری نیست مستقیم رفتم تو GTA San و موتورِ سانچزِ قرمز رو برداشتم تا باهاش روی گردن دشمنام خط ترمز بندازم. بعد از ناهار راه افتادیم تا بریم مشهد، یه ساعت و ربع راهه. اول راه تریلی ها رو دیدم - و وقتی یادم اومد توی بازی با تریلی سی و چند نفرو زیر گرفتم - خندم گرفت. وزنِ باد کولر روی پلک هام سنگینی می کرد. خوابم رفت و دمِ ورودی مشهد بیدار شدم. دیدم دارم مشتم رو سمت چشم راست بابام هدف می گیرم؛ به خودم اومدم. دستم رو انداختم پایین و اولین چرندی که به ذهنم رسید رو گفتم: «مامان میدونی اگه خدا بخواد قهوه درست کنه برای بهتر شدن مزه ش از چی استفاده می کنه؟» «خدا؟ نه، چی؟» «کهکشان راه شیری.» انقد مزخرف بود که چهار ثانیه طول کشید مامانم لود کنه و بعد لبخند زد؛ حداقل فضا رو عوض کرد. سنگینی کتاب «ابله» روی پام احساس می شد.رسیدیم به مقصد و در حالی که وزن دو تا ساک و کوله پشتیم داشت به دستم فشار می اورد، دست راستمو بردم بالا و زنگو زدم. ساعت چهار تو راهرو های مترو بودیم و با مامان و بابا به سمت دکتر می رفتیم. رفتم من کارت رو چهل تومن شارژ کردم. یه پسربچه اومد کنارم، دستش یه دو تومنی بود و با همه ی زورش دستش رو اورد بالا و گفت: «آقا! لطفا برام یه من کارت میزنی؟» لبخند زدم و گفتم آره. عجیب ترین کارم لبخند زدن بود. کارت رو زدم و گفتم برو. دو تومنی رو گرفت سمتم و گفت بگیر تا برم. «قابلتو نداره، برو.» دوباره اصرار کرد که دو تومنی رو بده دستم و دوستانه بهش گفتم که بره. تشکر کرد و رفت. مامانم پرسید: «چی می گفت؟» گفتم: «یه دو تومنی گرفت سمتم و گفت براش کارت بزنم، منم زدم.» «آهان، خوبه.» بابام پرسید: «پولو که نگرفتی؟» و وقتی گفتم نه فکر کنم لبخندِ محو و کمرنگش رو دیدم. اینم یه پدیده نادره. بعد به مامانم گفتم: «خودت که میدونی، من نه از بچه ها خوشم میاد نه دلم به حال کسی می سوزه.» مامانم سر تکون داد و گفت کار خوبی کردی. رسیدیم به آزمایشگاه، خانواده رفتن آزمایش بدن و من با نتیجه آزمایش معده م رفتم توو مطب دکتر.«ابله» توی پلاستیک شفاف همراهم بود. آروم کنار یه پیرمرد نشستم. ابله رو باز کردم؛ صفحه 377. نصف صفحه خوندم و پیرمرد که دید کتاب میخونم لبخند زد و سر صحبت رو باز کرد: «شما هم برای دیابت اومدی اینجا؟» لبخند گرمی تحویل دادم و گفتم: «نه، برای معده.» «معده درد داری؟» «خیلی شدید.» «من پنجاه سال معده درد داشتم، همه ی دکتر های مشهد رو دور زدم و آخر دکتر فلانی گفت معده دردت عصبیه، الان خیلی وقته داروی معده نمیخورم. سعی کن حرص الکی نخوری و نگران چیزی نباشی که آی درسم اینجور شد و آی فلانی اینطور گفت.» ابله رو بستم و سمت منشی رفتم اما زود برگشتم. حوصله جمع کردن فیس و افاده ی این یکی رو نداشتم؛ 200 تومن پول بگیره و منت هم سرم بذاره که دکتر معمولا نتیجه آزمایش نگاه نمی کنن. منشی تازه کاری که کلاس هم بذاره بدترین عذاب دنیاس، دلم می خواست بگم اگه جواب آزمایش نگاه نمی کنه پس به چه دردی می خوره؟ به سختی جلوی دهنمو گرفتم و برگشتم کنار پیرمرد و نتیجه آزمایشمو باز کردم.چیزایی که توو ویکی پدیا خونده بودم علاوه بر زبان، اینجا به دردم می خورد؛ نتیجه آزمایش گفته بود نه سرطان معده و نه هلیکوباکتر پیلوری، فقط التهاب معده ی مزمن. دارو هاشو از دفعه قبلی داشتم: کپسول صبح ناشتا و آرام بخشِ شب. کارتم رو گذاشتم تو جیبم و با پیرمرد دست دادم و خداحافظی کردم. یادم اومد بعد از کلی حرف زدن با یه نفر هم معمولا اسم شو نمی پرسم، به کلمه پیرمرد تو متن قناعت کردم. از در زدم بیرون. تو نگاه منشی یه چرا پول ویزیت ندادی خاصی موج می زد که باعث شد بلند بخندم. با مترو برگشتم خونه. مامان من میرم بیرون یه چیزی بخورم. «چی؟» «نمیدونم.» زدم بیرون و پیرهنمو صاف کردم، دومین کشفمو که پوشیدم تصمیم گرفتم برم کافه ی خلوتِ تو پارک تا ابله بخونم. زیر چنار های پیر قدم می زدم. رسیدم به کافه.از باریستا پرسیدم: «امروز که زیاد شلوغ نیست؟ میتونم طولانی مدت بشینم؟» «ساعت خوبی اومدی، دم غروب تا حدود ساعت 9 پارک خلوت تر میشه.» «داداش پس بی زحمت نیم ساعت دیگه برام یه کاپوچینو بزن، لامپ بالای میزنم رو هم بزن.» میز های چوبیِ لامپ دار توو فضای باز، زیر سایه چنار ها و توو باد ملایم. رفتم سمت میز همیشگی و نشستم. میز کناریم یه دختر با چهره ی آشنا بود. یادم اومد بار ها همونجا دیدمش، شاید چون معمولا همون ساعت میرم اونجا. ابله رو باز کردم و مشغول خوندن شدم. دختر هم در آرامش دونه دونه سیگار دود می کرد، غرق فکر بود و توجهی به سرد شدن سفارشش نداشت. یه رشته ی جدا شده از دسته ی موهاش رو دور انگشتش می پیچید. به سیگار سوم رسید.رو به من کرد و گفت: «اهل اینجا نیستی، نه؟» ظاهر امروز ابله یه بارِ اضافه بود. «نه.» مکث کردم و اضافه کردم: «چطور؟» «میگم بهت.» «حله.» «چی می خونی؟» «ابله.» به چهره ی متعجبش نگاه کردم. لحن گفتن ابله زیادی خنثی بود. زدم زیر خنده و جلد کتاب رو نشونش دادم، اون هم خندید. با دست باز به صندلی رو به روم اشاره کردم، شیوه تعارف کردن همیشگیم. ابرو هاش رو به سبک خودم بالا داد، لبخند زد و لایک داد. رو به روم نشست ولی لیوانش رو نیورد، ظاهرا سرد شده بود. ابله رو بستم و گفتم: «اسمتو نپرسیدم.» «نه، نپرسیده بودی؛ نگار ام.» دستش رو دراز کرد. دست دادم و گفتم: «علیرضا‌م.» «خوش.» «می گفتی.» «آره، میرم ادامه ش.» وسط سیگار چهارم بود. «میشه خاموشش کنی؟» «آره، چرا که نه.» سیگار رو به لبه ی میز چوبی فشار داد تا خاموش بشه.باریستا که فضولی ش گل کرده بود بلند گفت: «به به! دوتا از مشتری های خوبمون با هم دوست شدن.» رو به من کرد. «هنوزم یه دونه کاپوچینو میخوای؟» خندیدیم. «کاپو بگیرم برات؟» شانه بالا انداخت. «بگــــیر، حساب می کنم.» و نگاهی به لیوانِ روی میزش کرد. «دوتاش کن دمت گرم.» باریستا لبخند زد. «می گفتم، اول از همه؛ تیپ و استایلت مثل پسرای اینجا نیست.» «چطور؟» روی صندلی جلو آمدم. «امروز پیرهن پوشیدی، قبلا هودی های رنگی می پویشیدی.» «برگام.»نگار لبخند زد، «یکی اینکه لباسات رنگیه، دومی اینکه اندازه‌ست. اکثر پسرای اینجا فکر می کنن خیلی باحالن که تی شرت های لشِ مشکی می پوشن؛ انگار عذا گرفتن.» لبخندی زد، داشت با سیگارِ خاموشش بازی می کرد. «شلوار هاشونو دیدی؟»، خنده ام به معنی این بود که خوب دیده بودم. «آره، یا زیادی براشون گشاده یا دو سه سایز کوچیک تره که به سختی بتونن بپوشنش.» لبخند کجی حاکی از بیخیالی بر گوشه لبم نشسته بود. از اینکه کسی را می دیدم که طرز فکری شبیه به من داشت خوشحال بودم. «تازه! تو صاف نشستی، خودتو نگاه کن.» نگاهی به خودم کردم، «خب؟» «اونا شونه هاشون افتاده س، انگار میخوان با شونه شون گوشا شونو بپوشونن.» «دختر! عجب دقتی داری!» «هوی! این دختر اسم داره ها!» خندید.گفت: «همه ی دخترا دقیق ان ولی هیچکدوم به روشون نمیارن چقد به همه چیز دقت می کنن، اینو از من یادت بمونه.» «عالی!» مدتی به همین منوال گذشت و درباره موضوعات مختلفی صحبت کردیم. لیوان های خالی مان روی میز خودنمایی می کرد. «ساعت چنده؟» «مگه گوشی نداری؟» بدیهی بودنِ داشتنِ گوشی باعث شد خنده ای عصبی بکنم، «نه دیگه ندارم، تیکه تیکه شده.» گوشی اش را برداشت. «هشت و چهل و چهار.» «پس کم کم باید برم.» «مـنـم همینطـــــــور.» پول کاپوچینو ها را جدا کارت کشیدیم. دست دادیم و خداحافظی کردیم. با لحن خبری گفتم: «می‌بینمت.» «آره، می بینی. هرروز عصر اینجام.» «ولی من لحنم خبری بود.» «میدونم، ولی هیچوقت چیزی رو که ازش مطمئن نیستی با لحن خبری نگو.» دست تکان داد و در دو جهت مخالف راه افتادیم. ابله باز هم همراهم بود. در راه بازگشت به سبک زندگی جدیدم فکر می کردم و این هم اتفاقی نادر بود، چون معمولا یا در گذشته غرق می شوم و یا نگران آینده ام.والپیپر به سبک ونگوگ