چرا فوتبال اینقدر جذاب است؟

"چرا این همه پول خرج این بازیکنا میشه؟ مگه اینقدر میرزن؟""یکی دیگه پولشو میگیره، تو چرا حرصشو میخوری؟""22 تا بازیکنه با یه توپ دیگه، چی داره که اینقدر جذابه؟"این نوع سوالا و کلی سوال دیگه رو هر روزه راجب فوتبال میشنویم، و همه‌ی این ها از این سوال نشات میگیره که چرا فوتبال اینقدر جذابه و چرا اینقدر طرافدار داره؟ هر کسی برای جواب دادن به این سوال از جنبه های متفاوتی بهش نگاه میکنه. ولی اکثر جوابایی که من شنیدم بیشتر از جنبه‌ی احساسی بهش نگاه کردن. خیلی فکر کردم تا جوابایی پیدا کنم که از منظر احساس به این سوال نگاه نکنن و بیشتر جنبه‌ی منطقی داستانو بشکافن. در ادامه یک سری جواب به این سوال معروف که کمتر از جنبه‌ی احساس و بیشتر به طور منطقی بهش نگاه کردن و حاصل تفکر خودم بوده (حداقل تا جایی که من میدونم :) ) رو میارم و راجبشون بحث میکنم.فاصله‌ی کم موفقیت تا پیروزی تیتر این مورد خیلی نامفهوم شد ولی سعی میکنم تا جای ممکن توضیحش بدم! ورزش ها به طور کلی دو دسته‌اند (با اندکی اغماض): رکوردی و غیر رکوردی.ورزش های رکوردی مثل وزنه برداری، شنا و دو و میدانی که برنده در آن کسی است که رکورد بهتری (زمان یا وزنه یا ارتفاع یا ...) نسبت به بقیه به دست بیاره.ورزش های غیر رکوردی مثل فوتبال، والیبال، بسکتبال، کشتی و کلی ورزش دیگه که در اون برنده کسی است که یا در زمان محدود امتیاز بیشتری گرفته باشه یا زودتر به یک امتیاز معین رسیده باشه. بین این دو دسته، ورزش های غیررکوردی به علل مختلف جذابیت و طرفدار بیشتری دارند. یکی از این علت ها این است که در ورزش های رکوردی یک دسته شرکت کننده با هم رقابت میکنند و رقابت رودررو وجود ندارد، به این خاطر معمولا رقابت های این نوع ورزش طولانی و به طور نوبتی هست، یعنی شرکت کننده ها نوبتی روی صحنه میان و رقابت میکنند و این جذابیت رو خیلی کم میکنه. حالا در درون خود ورزش های غیر رکوردی، یک فاکتور هست که مورد بحث ما است. من اسمش رو میذارم فاصله‌ی موفقیت تا پیروزی. موفقیت رو اون امتیازی در نظر میگیریم که با محقق شدن هدف بازی توسط شرکت کننده یا تیم به آنها داده میشه. (عجب جمله‌ای شد!) مثلا در والیبال هدف بازی خوابوندن توپ تو زمین حریفه، و در صورت تحقق این مورد توسط یک تیم به او یک امتیاز داده میشه، نام این امتیاز را به طور کلی موفقیت میگذاریم. یا در فوتبال هدف بازی وارد کردن توپ تو دروازه‌ی تیم مقابله و در ازای تحقق این هدف به شما یک امتیاز (گل زده شده) میدهند، این گل را موفقیت مینامیم. پیروزی هم آن چیزی است که ورزشکار یا تیم باید داشته باشد که برنده‌ی بازی شوند. مثلا در والیبال داشتن 3 ست به منزله‌ی برنده شدن تیم است، یا در فوتبال تعداد گل بیشتر در مدت زمان 90 دقیقه آن چیزی است که اگر یک تیم داشته باشد به آن تیم برنده میگوییم. منظور از فاصله‌ی موفقیت تا پیروزی آن است که موفقیت های کسب شده در بازی چقدر در پیروزی های شما موثرند. برای مثال در والیبال بین موفقیت (امتیاز) و پیروزی، مفهوم ست وجود دارد، یعنی یک واسطه بین موفقیت و پیروزی وجود دارد. بین تیمی که ستی را 25 بر صفر ببرد با تیمی که یک ست را 25-23 ببرد فرقی وجود ندارد، فاصله هر دوی آنها تا پیروزی 2 ست دیگر است. یک مثال خوب دیگر تنیس است. موفقیت در تنیس امتیازی است که به بازیکن میدهند، با جمع شدن این امتیازها بازیکن یک گیم میگیرد، با جمع شدن 6 گیم (یا 7 گیم) یک ست میگیرد و با جمع شدن 2 یا 3 ست به پیروزی میرسد. بین موفقیت تا پیروزی در تنیس 2 واسطه وجود دارد. (امتیاز -> گیم -> ست -> برد) حالا فوتبال رو در نظر بگیرید. موفقیت در فوتبال گل زدن است و همین گل زدن باعث پیروزی یک تیم میشود. هیچ واسطه‌ای بین موفقیت و پیروزی وجود ندارد. به نظر من یکی از مهم ترین عوامل جذابیت فوتبال این مورد است، یعنی این عامل یکی از ویژگی هایی است که فوتبال دارد و خیلی از ورزش های دیگر از آن بی بهره هستند. تنها چند ورزش دیگه هست که فاصله‌ی موفقیت تا پیروزی در آنها مینیمم باشه، مثل بسکتبال، کشتی و یا واترپلو. ولی تفاوت فوتبال و این ورزش ها رو عوامل بعدی مشخص میکنن.در دسترس بودن فوتبال این مورد رو خیلی ها قبلا اشاره کردن. شما برای فوتبال بازی کردن به یک چیز گرد و چند تا جسم که باهاش دروازه رو مشخص کنید نیاز دارید. از جوراب گوله شده گرفته تا توپ پلاستیکی و توپ حرفه‌ای میتونن به عنوان توپ عمل کنن. پایه‌ی صندلی و آجر هم مثال هایی از تیرک ساختگی هستن. شما در هر جایی باشید، در شهر یا روستا، در یک کشور پیشرفته یا یک کشور عقب افتاده، دسترسیتون به فوتبال بازی کردن بسیار ساده است. این مورد برای ورزش های آبی وجود نداره. این مورد برای بسکتبال وجود نداره. فقط فوتباله که هر موقع اراده کنید در هر زمین و با هر ابزاری میتونید بازی کنید. این مورد یکی دیگه از دلایلی هست که فوتبال رو اینقدر محبوب میکنه.همذات پنداری یکی از ابتدایی ترین حرکاتی که یک بچه انجام میده شوت زدنه. خیلیا هستند که بلد نیستند پنجه‌ی والیبال بزنند، یا خیلیا هستند که نتونند توی تنیس فورهند بزنند. ولی تقریبا کسی نیست که نتونه توپ فوتبال رو شوت کنه. فوتبال از حرکات و کارهایی تشکیل شده است که در خون انسان است. فوتبال از ابتدایی ترین حرکاتی که یک انسان میتونه انجام بده تشکیل شده، دویدن و شوت زدن! در نتیجه‌ی این موضوع، درک و نزدیکی ما نسبت به حرکاتی که در بازی فوتبال انجام میشه خیلی بالاست. در نتیجه وقتی یک بازیکن از وسط زمین گل میزنه، متوجه میشیم چقدر حرکت عجیب و خارق العاده‌ای انجام داده و هیجان زده میشیم. یا وقتی مسی از وسط زمین توپ رو برمیداره و همه‌ی بازیکن های حریف رو جا میذاره و گل میزنه، به علت درک بالا و همذات پنداری ما از فوتبال، متوجه درصد غیرممکن بودن این حرکت میشیم و به مقدار زیادی هیجان زده میشیم. در حالی که شاید متوجه سخت ترین حرکات ممکن در تنیس و والیبال و سایر ورزش ها نشیم.این 3 مورد، دلایلی بود که کمتر بهش اشاره شده بود (حداقل تا جایی که من میدونم) و شاید به نظر بیاد که اونقدر دلایل اساسی نیستن که باعث این حجم زیاد محبوبیت و جذابیت فوتبال بین مردم بشه. این حرف درسته! این دلایل (و دلایل دیگه) شاید باعث بشه فوتبال به مقدار کمی از باقی ورزش ها جذاب تر بشه، ولی این مقدار کم باعث توجه عظیم بنگاه های سرمایه، شرط بندی و رسانه‌ای به این ورزش شد و قطعا دلیل اصلی تفاوت و جذابیت بسیار زیاد فوتبال که امروزه شاهدش هستیم، توجه این بنگاه های قدرتمند به این ورزش هست. اسپانسر های زیاد و گردن کلفت، شرط بندی روی عجیب ترین چیزها در فوتبال و برنامه ها و کانال های فراوونی که فقط به فوتبال میپردازن نشونه هایی از توجه این بنگاه ها به فوتبال هست. در نهایت فیدبک مثبتی که جذابیت و محبوبیت فوتبال و توجه بنگاه های اقتصادی به فوتبال دارن باعث شده فوتبال به جایگاه فعلیش در جهان برسه. (یعنی جذابیت فوتبال باعث توجه بنگاه های اقتصادی شده و این توجه خودش باعث جذاب تر شدن فوتبال در دید مردم شده و این جذاب تر شدن باعث توجه بیشتر بنگاه های اقتصادی شده و این چرخه به همین منوال ادامه داره.)پایان :)