خاطره دوم : روزی که مردش کردم می فهمین!

گاهی که تنها هستم یا پشت میزکارم نشستم ویا سرکلاس مشغول تدریس هستم به فکر فرو می رم وگذشته خودم ناگهان مثل یه رعد از جلوی چشمام رد میشه . حتی چهره خودم رو خوب یادمه موهای خشک و بلند چهره استخونی و آفتاب سوخته و لبای براومده و چشمایی که گاهی به رنگی بودن می زد . شلوارای زانو سائیده شده و کفشی که همیشه عمرش از بقیه البسه من طولانی تر بود، چون کفش ،تو بازی سرعت منو می گرفت و اغلب به عنوان ناظر بازیهای من در یک گوشه از کوچه یا زمین بازی جفت بود . اون چیزی که در خودم خیلی بارز می دیدم دوخصوصیت بود یکی حس فرمانده بودن و شاید متفاوت بودن و دیگری غوطه ور شدن در تخیلات هرچند هیچکدام از این دوخصیصه در ظاهر من نمایان نبود . بلکه در نگاه اول بچه ای شر، که حتما بابا ننشو ذله کرده و کسی که همه بچه محلها یه بار ازش کتک خوردن . اما واقعیت من همون دو خصوصیت بود . یادمه شش سالم بود، چون دائم می گفتن دیگه بزرگ شدی، سال دیگه باید بری مدرسه و من با بی توجهی قلاب ماهیگیری و بر می داشتم تا با شهرام بریم لب ساحل و غصه مادر کم حرف من که : نمی دونم آخه تو به کی رفتی ؟ تو خونه اهل اذیت کردن نبودم و غالبا کم حرف اما همه می دونستن سر به سر من گذاشتن یعنی نابودی کتاب و دفترهاشون و.... یادمه پدرم از همون بچگی ، ما رو برای کار با خودش می برد . پدرم استاد کار بزرگی بود و دکوراسیون و کابینت و چیزهای لوکس می ساخت و کلی کارگر داشت اما اعتقاد داشت بچه ها باید یه صنعتی بلد باشن . یه روز بابام گفت آراد پاشو بریم سرکار ، وظیفه اصلی من این بودکه وسایلی که پدرم می گفت و بدم دستش و این کار برای من از فحش بدتر بود مخصوصا اگه صاحب کار هم در محل کار حضور داشت و من حس می کردم داره به چشم یه نوکر به من نگاه می کنه و از این جمله های پدرم که گاهی خیلی زورگویانه بود در حد انفجار عصبی می شدم . آراد چکش ، آراد اره ، آراد متر، آراد سنبه 5، آراد سنبه .... گاهی فکر می کنم ، اگه خودش دستشو دراز می کرد زودتر به اون وسیله می رسید ولی نمی دونم چی بود که این آراد .... تمومی نداشت . داشتم می گفتم خونه یه آدم ثروتمند رفته بودیم سرکار ، توی یک شهرک لب ساحل، واقعا تو خونش گم می شدم ، حس می کردم بروسلی ام که تو اتاق ایینه گیر افتاده و همش می خوره اینور و اونور حالا شاید بفهمید آرادک چی می کشه .حس می کردم آلیسم در سزمین عجایب ، هم چیز خیلی نو و البته عجیب ترین چیز تلویزیون رنگی اونها که خیلی برام عجیب بود واقعا همه چی رنگی بود حتی پسرشجاع وخانوم کوچولو . تو این هپروت بودم که پدرم صدام کرد که: آراد برو تو حیاط سیگارمو از جیبم بیار منم خیس عرق از پله ها اومدم پائین که دیدم آقای میلیونر (همون صاحب کار که بابام می گفت میلیونره منم می گم آقای میلیونر) داره به پسرش یه شعر یاد می ده و یک نوار تو دستشه که بیا کل شعر و تو این برات خوندم ، اگه بیست بیت اول رو حفظ کنی برات دوچرخه می خرم . فکر کنم پسرش دوم راهنمایی بود و داشت گریه می کرد آخه نمی شه بیست بیت و حفظ کرد .هیچوقت هم نفهمیدم چرا اصرار داشت پسرش اون شعر رو حفظ کنه. ...... من دویدم حیاط و سیگار و از جیب بابام برداشت رفتم دادم بهش گفت: فندک کو؟ و من بیچاره که داشتم تو دلم هر فحش ناجوری که بلد بودم نثار بابام می کردم دوباره پله ها رو رفتم پائین همینکه رسیدم به هم کف مثل اینکه خدا غضب کرده باشه آقای میلیونر رو به من کرد و بعد با غضب مثال زدنی ، خطاب به پسرش گفت : تو هم می خوای عاقبت مثل این بچه بدبخت و حمال بشی ؟ ببینش ؟ این تا چند سال دیگه یا مکانیکی هست یا علاف یا ... صورتشو ببین . من با قلبی تنگ و شکسته و بغضی شدید رفتم و فندک و ور داشتمو رفتم بالا پیش بابام با خشم تو چشماش نگاه کردم از ترس اینکه مبادا بغضم بترکه و اشکم جاری شه (بقول ماها لبچ کرده بودم) هیچی نگفتم . پدرم سرشو بالا کرد و تا چهره منو دید : گفت چی شده ؟ من امون ندادم و فندک کوبیم بهش و از پله ها اومدم پائین که برم تو حیاط و گریه کنم که دیدم نوار اون یارو رو میزه ، نوارو ورداشتمو رفتم خونه . یک ضبط صوت کاسیو تک نواره داشتیم رفتم نوارو گذاشتم و شروع کردم گوش دادن . خیلی نمی فهمیدم اشعار و اما شعر عقاب ناتل خانلری بود که 150 بیتی می شد . اون روز خیلی به اون شعر گوش دادم تا وقتی که برادرام اومدن و ضبط از من گرفتن. صبح بابام دوباره با خشم صدام کرد که بیا بریم سرکار و من با اندک امیدی راه افتادم و رفتیم . اولین کار این بود که نوارو انداختم زیر پایه مبلشون و رفتم بالا پیش بابام. ساعت حدود یازده بود که صاحب کار صدامون کرد بریم پائین چایی بخوریم و من و بابا رفتیم (همیشه این لحظه برای همه کارگرها لذت بخش ترین زمانه ) اتفاقا پسر صاحب کار داشت تلویزیون نگاه می کرد و منم چشام قفل شده بود تو صفحه تلویزیو ن صاحب کار برای اینکه روحیه ای به پسرش بده گفت : یاسر جان بابا بیا اینجا ! یاسر اومد و با او ن عینک و موهای خرمایی چتریش جلوم نشست واقعا پوست دستش از صورت من نرمتر نشون می داد . آقای میلیونر دستی به سر پسرش کشید و یه بوسی کرد و گفت بابایی نوار و پیدا کردی ؟ یاسر یکم خودش رو کشید . گفت : نچ! باباش : خب از روی کتاب چقدر از شعر رو حفظی ؟ یاسرم با عشوه ای دخترانه صداشو آروم کردو گفت : 5تا آقای میلیونر گفت : آفرین بابا خوب همون 5تا رو واسه اوستا بخون تا ببینه چقدر پسرم باهوشه. بابای منم بی توجه به من یه باریکلایی از ته دل گفت و اصرار که بخون . یاسر خان هم شروع کرد اما تو همون بیت دوم اشتباه کرد و اومد رد شه که آرادک در دلش نوری جهید و برقی از شعف از چشماش جهید : با ذوق بلند شدم و در حالیکه بی تفاوت خودمو نشون می دادم گفتم : برو بابا همشو غلط می خونی تو که. تا بابام منو نیگاه کرد آقای میلیونر زد رو شونه بابام و گفت بچس نمی فهمه ! من گفتم کی بچس؟ اشتباه می خونه ، آخه اینم کاری داره؟ آقای میلیونر گفت چی رو غلط خوند؟ و این فرصتی بود تا آرادک خنجرش و تو قلب آقای میلیونر فرو کنه و شروع کردم به خوندن شعر شاید تا نصف کل اشعار رو خونده بودم و تا شروع کردم دیدم پدرم که قند و گذاشته بود تو دهنش از دهنش افتاد و خشک منو نگاه می کرد ،آقای میلیونر هم سرش پائین بودو تحسین می کرد وهر چند گاهی یه آفرین می گفت و...... شعر که تموم شد دلم خنک شد اما نمی دونم چرا اشکم سرازیر شده بود. قلبم داشت آتیش می گرفت اما هق هق نمی کردم ولی اشک سرازیر بود . آقای میلیونر رو به پدرم کرد و گفت : قدرشو بدون که ..... حرفشو قطع کردم و گفتم که مکانیک و لات . دزد و حمال نشم؟ بابام گفت یعنی چی؟ و من همونجا کل داستان و گفتم . بابام بلند شدو رفت بالا بعد چند دقیقه لباساشو پوشیدو گفت : بریم بعد رو به آقای میلیونر کرد و گفت : فردا بچه ها میان ابزارو ببرن عزت زیاد. آقای میلیونرکه شرمنده بود گفت اوستا بقیه کار ، سوء تفاهمه . بابام نگاهی کرد و گفت : بچم نباشه می خوام دنیا نباشه. یه روزی که مردش کردم می فهمین بابام دیگه چیزی به من نگفت اما همیشه به یاد اون روز نوکریش و می کنم و همیشه با این خاطره به خودم یاد آوری می کنم که اگه روزی مردی شدم از تاولهای دست بابام بوده و بس .... عزت زیاد نظرتونو بدید و خاطرات مشابهتون رو درج کنین با سپاس آرادک