این تیپای بیغاره...

می گویم: از این استعاره ی زیبا که گفتی ممنونم...می گویی: باز از آن جواب های بی حوصله ی کافکایی؟... می دانم که خسته ای...حالا وقت یکی از آن قهوه های گرم و غلیظ است به سبک کارآگاه کوپر دیوید لینچ!...خنده ام می گیرد... معمولاً هر چه تو بگویی خنده ام می گیرد...بس که شیرین و نازک شوخی می کنی... یک طوری بی وزن مثل پرواز یک بادبادک شاد... توی هوای ساحل دریایی که هیچکس آن وسط وسط هاش تا به حال غرق نشده باشد...ولی خیلی نرم موج های بی خطر بردارد...من به تو می گویم شکوفه سیب... و تو به من گفتی درخت پیر تناور باغ که برای شکوفه ها در شبهای مهتابی بهار قصه می گوید تا به خواب عمیقی فرو روند... پر از رؤیا...می دانی چیست؟... اگر اینطور کوتاه پاسخ دادم دقیقاً علتش آن بوده که اتفاقاً باز دلم می خواست خیلی مفصل و مشروح، در جواب مثلا بگویم که متأسفانه در عالم واقع، خیلی شبیه درختهای کهنسال ریشه دار و قابل اتکاء نیستم... بیشتر به همان باد صرصر می مانم که هوهوکنان می گذرد و در گوش شکوفه های صورتی سیب و زردآلو، قصه های وسوسه ناک پرفریب می خواند از سرزمین های دور... و حواسشان را پرت می کند... و خیلی شان را پیش از به بار نشستن...همینطور با خودش می برد و یک جایی وسط زمین و آسمان رها می کند...می دانی عزیز دلم؟... من خودم همیشه گرفتار همان قصه های آبی دور دست بوده ام...آن جا که دریا تمام می شود و آسمان سر می زند...در عمل شاید به علت ضعف احوالاتم خیلی سفر نرفته ام....ولی یکطورهایی - مثل هر رهگذر عبوری- خیلی الکی بی خاصیتم... درخت میوه...خوب ثمر دارد و اهل خدمت به خلق خداست...سایه دارد و پایبند است و پای دربند... من اما عجیب سرگردانم... و هرگز به جایی نمی رسم...همینطور هوهوکنان می چرخم از دماغه کشتی ها تا قلل برفپوش... از تاکستان های سرمست تا کویر تشنه لب... از گورستان های خاموش فراموش شده تا طاقگان برج های ناقوس... همه جا گرد و خاک می کنم و دنگادنگی و هیاهویی...و می گذرم...و نیستم هیچ کجا... چه بی معناست این واقعاً...آنموقع شاید چون با دلم گفتم بهتر است با این حرف های پوچ دردسرت ندهم، در یک جمله آن استعاره زیبا را ستودم...تو هم که در حد افشاگرانه ای باهوشی... فوری مشتم را باز کردی که پاسخ سرسری کافکایی است این... آفرین!... و اما خستگی...می دانی عزیز دلم؟... من اتفاقا وقتی خیلی زیاد خسته باشم، بیم آن می رود که خیلی بیشتر حرف بزنم... بعد هم خدا به دور کلی ناله کنم... نق بزنم... شوخی کنم...خزعبلات ببافم...پرچانگی کنم...این است که گاهی سر حرف را کوتاه کنم بهتر است...آخر این روزهایی که جلسه باشد و کلاس باشد و اینها... من انصافاً کم می آورم...در واقع یکطوری ام که معاشرت با آدم ها و مراوداتِ زندگی عادی روزمره...خیلی زیاد... بیش از حد خسته ام می کند...روحاً یعنی... بعد کلی زمان و خلوت نیاز دارم تا بروم باز خود خودم بشوم...و فقط توی قصه هاست که خود خودم هستم... یعنی احساساتم را بی رودربایستی می گویم...حالا خود واقعی ام که دقیقا مثل قصه هام نیست...قصه اغراق دارد و این طور فریب کاری ها...تحریف دارد و خوب خیلی چیزها را برای آن که رسوا نشوم در آن تغییر می دهم... ولی حال و هوایم در آن ماجراهای بی سروته، حال و روز خودم است...اما سر کار که باشم و توی خیابان ...و حتی در خانه یا در مهمانی... همه اش تظاهری است به خود نبودن... همه خستگی است...این سریال آقای لینچ را هم خیلی دوست داشتم راستی... برایم یادآور شیوه ی بیانی قدیمی است و خیلی دهه نودی که خوب به معنای عهد جوانی من است...ولی قهوه برایم خیلی طپش قلب می آورد و یک زخم هایی هم توی دهانم ایجاد کرد...این شد که امروز که آمدم خانه ...اول ساعت سه بعد از ظهر ناهار خوردم ...و بعدتر در ساعت شش یک لیوان چای خیلی کمرنگ...الان هم که در خدمتتان هستم و روده درازی می کنم... ولی آنقدر مجنون اساسم اینک که کاش می شد الان پرواز کنم و بروم تا آن جایی که محل عبور فرشتگان است روی پل رنگین کمان...یا نه بروم به کویر و آسمان صاف و پرستاره را ببینم...حتی اگر چشمهام نمی سوخت بابت همین آرزوها کمی به حال خودم گریه هم می کردم... قبول داری که همه چیز یکطوری عوضی است...نه؟... یا حداقل یک چیزی هست که انگار در جای خودش نیست...یک جای کار من می لنگد انگاری... طوری که اگر جوان بودم الان، در حدی خل می شدم که مثلا پیاده می رفتم تا جوان آباد امامزاده عبدلله...می نشستم کنار سنگ شکسته و مفقود قبر پدربزرگم که قبل از سی سالگی مرد....در آن یک گوشه خلوت آنقدر می نشستم تا ماه برسد وسط آسمان بعد هم دست از پا درازتر ...پیاده برمی گشتم...هر چند الان آن امنیت قدیم ها هم نیست... امروز نشسته بودم در آن پارک کوچک و خلوت نزدیک دانشگاه و داشتم با گوشی تاکسی می گرفتم... دیدم یکی از آن معتادهای بی نوای پاره پوش باشتاب و دوان دوان دارد می آید بطرفم... گفتم همین مانده که مثلاً سر گوشی فکسنی و کهنه ولی ضروری ام، با او که ممکن است چند جور بیماری هم داشته باشد گلاویز شوم...پس خودم هم مثل احمق ها دوان دوان رفتم وسط خیابان ایستادم و از بخت بلندم همان موقع تاکسی ام هم رسید... دیگر نمی شود یک گوشه پارک بنشینی خیال بافی کنی در جاهای خلوت... بی دردسر...صبح ها هم که اصلا هیچ ماشینی نمی بردم تا آن دانشگاه خیلی دوردست... با پولی که به تاکسی ها می دهم هر روز می توانم یک کتاب خیلی قشنگ بخرم... این که نمی خواهم مترو سوار شوم...و خودم نیز نمی توانم رانندگی کنم نیز از من یک احمق نسبی می سازد...راستی طبق معمول حسابی سر و گردنم را هم سرماداده ام امروز... ناچار الان با قیافه "ون دایک "در آینه نشسته ام روبه رویت و دارم بی وقفه از روزگار گله و شکایت می کنم...