اتفاقاً هیچی اتفاقی نیست!

تا حالا به آدمایی که توی زندگیت بودن و هستن دقت کردی؟نمیدونم متوجه این شدی که بعضی موقعیتایی که با بعضی آدما تجربه میکنی(صرف نظر از نسبتی که باهاشون داری)، خیلی شبیه همن؟من که خیلی این الگوی تکراری رو توی آدمای مختلف زندگیم دیدم!آدمایی که سن و جنس و نسبت و جایگاه متفاوتی توی زندگیت دارن اما وقتی به عمق ماجراهایی که باهاشون تجربه کردی نگاه میکنی، یه چیز میبینی، یه حس مشابه!مثلاً مدام با آدمایی که رازدار نیستن برخورد میکنی. بین دوستات یا توی محل کار آدمایی هستن که بهشون اعتماد میکنی و بعد چند وقت در کمال ناباوری میبینی که ای دل غافل! فلان چیز رو که الان داری از زبون فلانی میشنوی، فقط به یه نفر گفته بودی! عجب دهن لقیه!!! بعد به خاطر همین حس ناامنی و خیانت در امانت و ناتوانیِ طرف در رازداری، ازش فاصله میگیری یا حتی باهاش قطع رابطه میکنی. و بعد از مدتی، توی خونواده دور و نزدیک یا با یه دوست دیگه هم چیزی شبیه این پیش میاد و همون حس ناامنی و خیانت در امانت و اعتماد نابجا سر و کلش پیدا میشه. خلاصه که بارها و بارها این حس رو در انواع و اقسام موقعیت ها تجربه میکنی. به نظرت قضیه این وجه تشابه توی قصه های مختلف با آدمای مختلف چیه؟؟تصادف؟ بدشانسی؟ گره کور؟به نظر من که هیچکدوم اینا نیست!بازی زندگی خیلی هدفمندتر از اینه که بخواد پر از اتفاقات تصادفی باشه!هوشمندی کائنات در هر لحظه ما را فرا گرفته ...زندگی، یه بازی بزرگه و راه و رسم بازی هم مشخصه. اصلاً هدف این بازی، تسلط به قوانین بازیه!همه خرابکاریایی که میکنیم، برای اینه که با آزمون و خطا به قوانین بازی پی ببریم و بهشون مسلط بشیم. و شرط این کشف و اکتشاف و تسلط، توجه به عمق ماجراها و پیغامهای تکرار شوندست.دقت کردی که بیشتر وقتا، در کنار آدمایی قرار میگیری که نقطه مقابل خودت هستن؟!مثلاً تویِ عجولِ کم حوصله هیجانی در کنار یه آدم صبورِ پر حوصله خونسرد یا تویِ بااراده مسئولیت پذیرِ هدفمند در کنار یه آدم وابسته مرددِ بی برنامه یا تویِ سخت گیرِ مُبادی آدابِ منظم در کنار یه آدم وِلنگ و بازِ بی نظم و زیادی خوش و الی آخر ... به نظرت اینا اتفاقیه؟!اگه همین حالا که داری این جمله هارو میخونی، چند لحظه استُپ کنی و یه نگاهی به خودت و آدمای دور و برت بندازی، متوجه این چیدمان شگفت انگیز پارادوکس میشی (لحظه های بزرگی رو تجربه میکنی وقتی عمیق به زندگی جاری در اطرافت نگاه کنی).خب چرا؟؟؟چرا ما به آدمای متضاد خودمون برمیخوریم، در نقش پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر، دوست صمیمی، رئیس، کارمند، همکار، فرزند و و و؟ مگه راه دستیابی به آرامش و خوشبختی این نیست که در کنار آدمایی شبیه خودمون باشیم تا بتونیم همدیگرو درک کنیم و با شباهتهامون، با رضایت و بدون تنش و اصطکاک زندگی کنیم؟ خدا با ما مشکلی داره که نمیذاره آروم و خوشبخت باشیم؟نه، این نیست! نه آرامش اینه نه خوشبختی!و نه خدا با ما مشکلی داره!هر انسانی، حلقه ای طلایی در زنجیره خیر و صلاح من است (فلورانس اسکاول شین).وقتی به ارتباط خودمون (و دیگران) با آدمایی که خصوصیات اخلاقی شبیه خودمون دارن نگاه کنیم، میبینیم که در کنار این آدمای به ظاهر شبیه خودمون هم آرامش و خوشبختی و رضایت کامل نداشتیم یا نداریم! و به طور شگفت انگیزی میبینیم که آدما عمدتاً جذب قطبهای مخالف خودشون میشن: یه آدم آروم جذب یه آدم پرهیجان، یه آدم وابسته جذب یه آدم مستقل، یه آدم ترسو جذب یه آدم شجاع و غیره. اما نکته خنده دار اینه که همین آدمای متضاد، فقط مدتی برای هم جذابن و با گذشت زمان ممکنه حتی از هم منزجر بشن. شاید خیلی به این موضوع فکر کرده باشی و به نتیجه هم رسیده باشی: "زندگی چقدر پیچیدست!" یا "زندگی همین قدر مسخرست!". اما این جوابا مال زمانیه که با قوانین بازی آشنا نیستیم. وقتی قوانین بازی رو بشناسیم، به جای انزجار یا ناتوانی در درک و هضم زندگی، تحسینش میکنیم. وقتی به زیبایی این چیدمان پی میبریم، هنرمندی و هوشمندی عقل کُلِ حاکم بر هستی رو ستایش میکنیم.حالا داستان این قوانین چیه؟ به گفته روانشناسان، هدف از زندگی، رسیدن به انسجام درونی و تعادل جنبه های مختلف شخصیت انسانه. صدها نظریه تیپ شناسی شخصیت در علم روانشناسی، با مطرح کردن عناصر مختلف شخصیت، تعالی انسان رو در یکپارچگی و متعادل سازی عناصر شخصیتی میدونن.هدف از آفرینش تمام هستی هم رسیدن به تعادل و یکپارچگیه. تمام هستی با نظمی شگفت انگیز و خیره کننده، سیر تکامل خودش رو طی میکنه، از هر آنچه در کهکشانها و آسمان هست تا هر آنچه در اعماق دریاها و زمین هست. و تکامل یعنی کامل شدن، همان متعادل شدن. تعادل یعنی نه کم نه زیاد بلکه به اندازه داشتن. وقتی من به عنوان یک انسانِ رو به تکامل، چیزی در درونم کم یا زیاد دارم باید به تعادل برسم. و برای همین به زندگی اومدم. مثلاً منِ نوعی، به عنوان فردی که زیاد، راحت، نسنجیده یا ناپخته اعتماد میکنم باید یاد بگیرم که در اعتماد کردن به تعادل برسم. پس هوشمندی کائنات، کسانی رو اطراف من میچینه و وارد زندگی من میکنه تا بفهمم باید اعتماد پخته رو یاد بگیرم (اعتماد پخته یعنی یک قدم من یک قدم تو نه ده قدم من دو قدم تو). اگر منِ نوعی از تکرار ماجرای سوء استفاده از اعتماد و مواجه شدن با خیانت (به صورت افشای راز، خیانت در امانت یا به هر شکل دیگه ای) درس لازم برای تعادل شخصیتم رو نگیرم، این ماجرا با آدمهای مختلف در خلال ماجراهای متفاوت برام تکرار میشه. و این تکرار اونقدر در زندگی من ادامه پیدا میکنه تا یه جایی بالاخره عمیق دیدن رو یاد بگیرم و ضرورت تعادل در اعتماد رو درک کنم.و همینطور وقتی من با آدمی متضاد خودم مواجه میشم (که در ابتدا جاذبه و در انتها دافعه هست)، یعنی من به جنبه ای از جنبه های اون شخصیت متضاد نیاز دارم تا به تعادل برسم. و اگر چنین نیازی نداشتم، اون فرد با اون ویژگیها هرگز وارد زندگیم نمیشد.منِ بی قرار هیجانیِ کم طاقت برای رسیدن به شخصیتی متوازن، به صبوری و آرامش و خونسردی نیاز دارم. پس طبق قوانین بازی، فردی با این خصوصیات وارد زندگی من میشه تا به من نشون بده که برای رسیدن به رضایت درونی، خوشبختی و آرامش حقیقی باید این خصلتها رو در خودم ایجاد کنم. و بر عکس، منِ صبورِ آرومِ خونسرد در مواجهه با آدمی عجول و هیجانی و بی قرار نیاز دارم بفهمم برای رسیدن به شخصیتی متوازن باید هیجان و سرعت کافی و عکس العمل به موقع رو در خودم ایجاد کنم. بدانیم و آگاه باشیم که هیچ فردی، هیچ ماجرایی، هیچ حسی و هیچ تجربه ای بی دلیل در دایره ادراک ما قرار نمیگیره. هر پیشامدی و هر تعاملی که تجربه میکنیم به قصد ایجاد تعادل وارد صحنه زندگی ما میشه (من کیم؟ اینا چین؟ اینجا کجاست؟)؛ یا چیزی کم داریم که باید زیادش کنیم و یا چیزی زیاد داریم که باید کمش کنیم.شگفتی و زیبایی زندگی رو فقط وقتی میتونیم حقیقتاً درک کنیم که این قوانین رو بشناسیم. و آگاه به قوانین، زندگی رو زیست کنیم.زیبایی این مثال ساده رو ببین: صدای زیر و کم قدرتی دارم، آروم و کم جون حرف میزنم در حالیکه صدا نقش بسیار زیادی در ایجاد شخصیتی قدرتمند و تأثیرگذار داره. صدای محکم با حس تسلط به خود یکی از نشونه های عزت نفس بالا و خودپنداره قویه. حالا هوشمندی کائنات برای کمک به من در به تعادل رسوندن بخشی از وجودم (حس قدرت و تأثیرگذاری)، منو در کنار فرد یا افرادی (در هر مقام و نسبتی) قرار میده که شنوایی کمی دارن و برای برقراری ارتباط با اون فرد یا افراد کم شنوا، مجبورم بلندتر و محکم تر حرف بزنم. یعنی این موقعیت فقط تمرینی برای منه تا این ضعف رو در خودم برطرف کنم. نه بدشانسیه نه بدبختیه نه اتفاقی!حتی ظلمی سهمگین و جانگداز هم جز برای به تعادل رسیدن جنبه های وجود من و تو نیست!این جمله که "بی اذن خدا، برگی هم از درخت نمیفته" داره به تحت کنترل بودن، هوشمندی و هدفمندی هستی اشاره میکنه. با این باور، انصافاً همه چیز در جهانت نیکو نیست؟؟!خدایا شکرت که جز خیر نیستی ...اگه امروز داری این مطلب رو میخونی، این هم اتفاقی نیست. یا وقت تغییرته، یا وقت ورود به مراحل تغییرته، یا وقت آپدیتته یا ...به هر حال، مطمئن باش که نه من اتفاقی به فکر نوشتن این مطلب افتادم نه تو اتفاقی وارد این صفحه شدی و شروع به خوندن این جمله ها کردی! نوشتن این مطلب برای من و خوندنش برای تو، بخشی از نظم هستی بوده تا ما رو در مسیر متوازن سازی و تعالیمون کمک کنه.و شکر وجود گرانقدر و ارزشمند استادم دکتر بیتا حسینی که وجودش، شمع روشنی بخش زندگی من بود ❤️لحظه هات پر از عشق و آرامش، نور و روشنی و خیر و برکت باشه ❤️و آدرس من در اینستاگرام:Instagram.com/Vdakarami