ایستگاه اول

هرکسی حداقل یک بار در زندگیش دلش خواسته که بتونه به عقب برگرده. شاید چند لحظه، چند ساعت یا سال‌ها قبل. احتمالا نیاز داشتیم به زمانی در گذشته برگردیم و اتفاقی که افتاده رو تغییر بدیم تا شاید سرنوشت الانمون چیز دیگه‌ای رقم می‌خورد. اما آیا تا حالا به این فکر کردیم چی می‌شد اگر چند ثانیه، چند روز یا چند سال جلوتر رو می‌تونستیم ببینیم؟ اگر می‌تونستیم زمانی دلخواه رو از آینده انتخاب کنیم و با بستن چشم به اون لحظه سفر کنیم و هر وقت خواستیم به حال برگردیم، دیگه هیچ‌وقت دغدغهٔ برگشتن به گذشته وجود نداشت.این شروع یک سفر چند ساله‌ست. دقیقا از لحظه‌ای که وارد دانشگاه می‌شی تا اون روزی از آینده‌ی نه چندان دور که روز خداحافظیه و با خودت فکر می‌کنی آیا می‌خوام به چهار سال قبل برگردم و اتفاقی رو تغییر بدم؟ اگر فرصت دیگه‌ای در اختیارم گذاشته می‌شد چه روزهای جدیدی رو تجربه می‌کردم؟ آیا این بهترین لحظه‌هایی بود که می‌تونستم لمس کنم؟ می‌تونید پرده‌های کوپه را کنار بزنید و منظره‌ای زیبا رو ببینید یا غافل از اون، خیره به ساعت، برای رسیدن به مقصد لحظه‌شماری کنید، این شماره بازتاب تغییر یا ثبات دیدگاه دانشجوهاییه که با هدف و امید و آرزوهای مختلف و رنگارنگ وارد دانشگاه می‌شن. از جدیدترین ورودی‌های دانشکده شروع می‌کنیم و حسشون راجع به هر چیزی در زندگی جدید دانشجویی رو می‌خونیم. از دید نسبت به آینده‌ی تحصیلی و شغلی گرفته تا روابطی که در این چند سال قراره بسازن. خط زمانی از همین مقاله شروع می‌شه و هرچی جلوتر می‌ریم قراره احساس باتجربه‌ترها رو بشنویم تا به نقطه‌ی رفتن از دانشگاه، جمع دوستان یا حتی رفتن از وطن برسیم.یادمه تو دبیرستان که بودیم، اون زمان‌ها که به کنکور فکر نمی‌کردیم، به دانشگاه فکر می‌کردیم که حالا این همه خوندیم قراره کجا بریم، چه کنیم؟ ولی حقیقت این بود که هیچ‌کدوم تقریبا هیچی نمی‌دونستیم ولی خب خیال‌بافی که می‌تونستیم بکنیم…….یادمه یک عده فقط به‌خاطر این خوشحال بودن که دیگه قرار نبود کنکور بدیم و یک عده هم به‌خاطر اپلای، البته که یک عده هم به‌خاطر محیط مختلط دانشگاه، برای خودم حقیقتا، خیلی این‌ها نبود (احتمالا به‌جز مورد آخر)، جدا از شوخی خیلی یادم نمیاد، اما فکر کنم بیشتر به این فکر می‎کردم که اگر قراره یکی مشکلات رو درست کنه، اگر من نباشم پس کی باشه؟این کرونا خیلی شرایط آشنا شدن با بقیه‌ی بچه‌ها رو سخت کرده بود ولی خب من سعی می‌کنم دانشگاه زیاد بیام (یعنی معمولا من رو کف لابی می‌تونید پیدا کنید) و خب با خیلی‌ها آشنا شدم، اما می‌دونین چیه؟ اینکه لابی شلوغ نیست، پر از هیاهو نیست، جکوز خلوته و ... حسابی اذیت کننده‌ست. حقیقتا نمی‌دونم بقیه بچه‌ها تو این شرایط چیکار کردن ولی من چند تا رفیق باحال پیدا کردم.حقیقتا بعد از ورود به دانشگاه خورد تو ذوقم. خیلی داستان اپلای جدی‌تر از اونیه که فکر می‌کردم و خب یک عالمه رفیق دارن به رفتن فکر می‌کنن، انتظار داشتم حداقل دانشکده کامپیوتر به روشی بندمون کنه. نمی‌دونم ولی حس می‌کنم انگار کسی حواسش نیست... انگار ارزشمون تا اون زمانه که پرچم دانشگاه و دانشکده رو بالا نگه داریم. بعدش که درسمون تموم شد شما رو به خیر، ما رو به سلامت…..فکر کنم تو این چهار سال، بیشتر از همه دلم بخواد یک عالمه کار کنار درس‌هام بکنم؛ منظورم شغل نیست! منظورم پیدا کردن یک عالمه رفیقه که دلشون بخواد یک عالمه کار دلی کنن. یعنی حداقل وقتی آخر چهار سال قرار شد واسه رفیقام خاطرات این چهار سال رو تعریف کنم تو یک ثانیه اندازه‌ی چند روز صحبت کردن و چایی خوردن خاطره از ذهنم رد بشه. اصلا حداقل یک رفیق داشته باشم که ارزش این صحبت رو داشته باشه.ولی اگر این یک ترم رو می‌رفتم عقب همه سعیم رو می‌کردم که همه بچه‌های ورودی‌مون رو بیشتر با هم رفیق کنم. به قول یکی از بچه‌ها کانکشن عمقی تو تمام دانشکده می‌زدم. می‌دونی چیه؟ حقیقتا انتظار داشتم که بعضاً بچه‌ها متفاوت باشن اما انتظار نداشتم چند دسته شن…….خیلی اینطوری نیستم که خودم رو تو ۴سال آینده تصور کنم ولی دوست دارم حداقل ته این جاده یک جایی باشم که بیشتر به درد بقیه بخورم. خیلی زوده اگر بخوام فکر کنم که اپلای می‌کنم یا نه، چه می‌دونم شاید یک موتور خوب خریدم، شاید اصلا زنده نبودم، شایدم نامزد کردم (این دوتای آخر رو می‌شه یکی فرض کرد؟‌).حقیقتا مسیر، مسیر مه‌گرفته‌ایه. می‌خوام خودم رو درگیر کاروان‌های تو مسیر کنم. چه می‌دونم یک مدت شاید پیش رایانشی‌ها برم، یک مدت تو SSC، یک مدت دیگه درگیر یک چیز دیگه، داستان همون داستان از مسیر لذت ببره...- امیرحسین روان نخجوانی:سخت‌گیری بیش‌ از حد درسی که در دانشکده‌ی ما خیلی بیشتر وجود داره، روی دانشجوی کارشناسی در مجموع خیلی خوب نیست؛خوبی‌هایی داره،‌ آستانهٔ تحمل بچه‌ها بالا می‌ره، بالاخره سختی آدم رو می‌سازه، همچنین خب آدم‌های عالم‌تر و بعضا با مهارت‌تری می‌شن و……..اما خب دانشجو مخصوصا در مقطع کارشناسی، وظیفش فقط درس خوندن نیست، خیلی کارها هست که باید بکنه....یادگیری یک‌سری مهارت‌ها و شعور اجتماعی، پیدا کردن یک‌سری توانایی‌ها در عرصه‌های مختلف مثل مدیریت، کار تیمی و...، رشد پیدا کردن فردی و جمعی در زمینه‌های مختلف مثل شخصیتی، سیاسی،‌ دینی و...و شاید مهم‌تر از قبلی‌ها: یک سری اثرگذاری‌ها در همین زمان روی کشور و اوضاع اون.دانشجو اثرگذاره و این‌طوری نیست که صرفا علم و مهارت کسب کنه برای اثرگذاری‌های آینده... در همین زمان هم با مطالبه‌هاش، با جریان‌سازی‌هاش، با شعور بالاش میتونه اثرگذار باشه.به نظرم یکی از دلایل مهم اپلای کردن اینه که دانشجو نسبت به آینده کشور ناامیده، و خب اگر طی چهار سال فقط به درس بگذرونه، این ناامیدی قطعا برطرف نمیشه...دوست دارم تو این چهار سال شرایطش مهیا باشه تا این کارهایی که گفتم رو انجام بدم و اگر بتونم بقیه رو هم به سمت این کارهای غیر درسی مایل کنم. با استدلال‌هایی که وجود داره براشون و انتظاراتی که از دانشکدمون دارم که در این راستا وقت برای کارای غیر درسی بذاره،‌ بلکه خودش هم بعضاً پیش‌قدم بشه.ارتباطاتم با بچه ها خدا رو شکر خوب بوده و خودم هم سعی و اشتیاقم بر ایجاد ارتباطات جدید بوده.در بین دوره‌‌ی خودمون سعی کردم با آدم‌های مختلف نشست و برخاست داشته باشم. و نسبتاً هم خوب بوده تا اینجا،‌ حتی تا حدی سعی کردم ارتباطم رو به دانشکده‌های دیگه هم گسترش بدم.با سال بالایی‌ها هم از طریق انجمن علمی و‌ تی‌ای‌ها آشنایی نسبی پیدا کردم. علاوه بر این دو مسیر، از طریق مشورت‌های انتخاب رشته هم با بعضی‌هاشون تونستم ارتباط بگیرم.در کل ارتباط‌گیری رو مسئله‌ای مهم می‌دونم و در راستاش تلاش خواهم کرد.هم برای این چهار سال به‌درد می‌خوره، هم برای بعدش.اگه برگردم به اول ترم انقدر زیاد درس نمی‌خونم .البته خب برای ترم یک و آشنا شدن با فضای درس خوندن تو دانشگاه شاید طبیعی باشه، اما خب حس می‌کنم کارهای غیردرسی زیادی بود که می‌تونستم انجام بدم ولی ندادم؛ ایشالا ترم بعد.- حامد صبور:انتظارم از دوران دانشجویی این بود که حداقل به اندازه‌ی دوران دبیرستان تفریح داشته باشم (المپیادی بودم خیلی خوش می‌گذشت) که فعلا بدجوری انتظارم فیل شده و این ترم همش بدبختی بود به نظرم.درمورد ارتباط؛ تقریبا خیلی از افراد هم‌دانشکده‌ای رو می‌شناسم ولی دلیلش اینه که یا المپیادی بودن یا مدرسمون یکی بوده و با کسایی که آشنایی نداشتم کانکشن زیادی نتونستم بزنم. از این اتفاق راضی نیستم و اگر دانشگاه بتونه یک‌سری برنامه‌های حضوری محدود بذاره به نظرم خیلی خوب می‌شه.تقریبا همه می‌گن که آره بعد از فضای دبیرستان وارد فضای دانشگاه شدن خیلی خوبه و کار کمتره و تفریح‌ها بیشتره که به نظرم دروغ خالصه. البته من شنیده بودم اونقدر که می‌گن اینجوری نیست و کلی کار و بدبختی سرت می‌ریزه، ولی تا وقتی خودم به چشم خودم ندیده بودم باورم نمی‌شد.پشیمونیم هم اینه چرا اینقدر سر بعضی تمرین‌ها وقت گذاشتم و فشار خوردم، در صورتی که با یک تحویل ندادن مشکل حل می‌شد.- مهرداد سهرابی:دوست دارم این چهار سال دانشجویی جوری باشه که اگر آخرش که تموم شد، یک غول چراغ جادویی ازم بپرسه حاضری بَرِت گردونم به چهار سال پیش که یک بار دیگه دقیقاً همون چهار سال گذشته شده رو زندگی کنی؟‌ بگم آره. اگر این اتفاق برای پنج ماه گذشته بیفته، یک «نه»ی غول-توی-چراغِ-جادو-برگردون جواب می‌دم.البته که ارتباط‌های جدید زیادی ایجاد شده توی این چند ماه اما از نوع ارتباطی که به وجود اومده راضی نیستم. این رو می‌تونم تا حد خیلی خوبی بندازم گردن دانشگاه مجازی.تا این لحظه مقدار زمان و انرژی‌ای که دانشگاه ازم گرفته از تصورم بیشتر بوده، همون شکل دبیرستان، با درس‌های کمی کاربردی‌تر. فکر می‌کردم قراره تمام درس‌های دانشگاه مرتبط به رشته باشه و اونا رو دوست داشته باشم. ولی دانشگاه تا این لحظه خیلی شبیه فکری که می‌کردم نبوده.- علیرضا سهرابی:دانشجو با طعم تلگرام!مدت زیادی از دانشجو شدنم نمی‌گذره. تقریبا پنج ماهه که وارد دانشگاه شدم. البته بهتره بگم اصلا وارد نشدم. یک روزی ماها از مدرسه فراری بودیم اما الان می‌خوایم بریم و راهمون نمی‌دن. عجب روزگاری شده....تلگرام دریچه ارتباط روزانه بچه‌هاست. ارتباط‌هایی از جنس «سلام. خوبی؟ [سوال مورد نظر]». ما انسان‌ها وقتی محتاج می‌شیم، به فکر دیگران می‌افتیم. ما تا تشنه نشیم درک نمی‌کنیم تشنه‌ای هست. تا وقتی گرسنه نشیم درک نمی‌کنیم گرسنه‌ای هست. چجوری ممکنه فقر دیگران رو درک کنی در حالی که کمبودی نداشته باشی؟ احتیاج باعث می‌شه به بقیه هم فکر کنی.ما آدم‌ها، ربات نیستیم که از صبح تا شب پشت لپ‌تاپ بشینیم. باید سعی کنیم همیشه حال همدیگه رو بپرسیم. یکم به ارتباط‌های اجتماعی خودمون بها بدیم. برای ارتباط با خانواده وقت بذاریم. برا رفقا وقت بذاریم. برا کسانی که دوستشون داریم وقت بذاریم. اینجوری زندگیمون خیلی قشنگ‌تر می‌شه. تو این ارتباط‌های تلگرامی، می‌شه چیزهای خوبی هم پیدا کرد. همین هفته‌ی پیش سر صحبت با یکی از بچه‌ها متوجه شدم که طرف خیلی با مرام و معرفته. واقعا براش رفاقت مهم‌تر از نُمره‌ست. یعنی حاضر بود به خاطر رفیقش، بیشتر سختی بکشه. این آدم‌ها واقعا غنیمت‌اند و باید قدرشون رو دونست.قبول دارم که مجازی شدن، ارتباطات اجتماعی رو کم کرده اما ان‌شاءاالله، به زودی زود، این بیماری تموم می‌شه و دوباره به روزای خوبی که داشتیم برمی‌گردیم.- ناشناس:اون شنبه‌ای که دانشگاه شروع شد برای من روزی بود که از یک گذشته‌ی تموم شده به یک آینده‌ای که هیچ قطعیتی برام نداشت منتقلم می‌کرد.می‌دونستم جایی هستم که خیلی‌ها دوست داشتن باشن ولی نمی‌دونستم چه آینده‌ای اینجا در انتظار منه.از اونجا که آدم اجتماعی‌ای بودم، تو دو سه هفتهٔ اول رفیقامو پیدا کردم و بعد از اون یکم جای پای خودم رو تو دانشگاه شریف محکم دیدم و یک نفس راحتی کشیدم تا اینکه بعد از یک ترم امروز مثل مسافری‌ام که چند ساعته به هتل رسیده و دوشش رو گرفته، بعضی از مسافرها حسابی سرگرم هتل می‌شن و پاک یادشون می‌ره هدفشون از سفر چی بود، اما من باید از همین حالا شروع کنم. من اینجا چی می‌خوام و چه اهدافی از سفرم دارم، هیچ‌وقت نباید اینو یادم بره حتی اگه به سفر تفریحی اومده باشم، چون آدم کمال گرایی بوده و هستم، همیشه دوست دارم بیشترین حظ و بهره رو ببرم.حالا هم با خودم فکر می‌کنم من چقدر می‌تونم برای رشد خودم و کمک به بقیه از فرصت‌های این دانشگاه استفاده کنم. وقتی به اطراف نگاه می‌کنم، فرصت‌های زیادی به چشمم میاد، آدم‌هایی که شاید بیرون از اینجا برای دیدنشون خیلی باید دوید، رویدادهایی که برای آدم‌های اینجا شرکت کردن توشون خیلی راحته، این‌ها به من حس خوبی می‌ده. انگار همه چی فراهمه و باید حرکت کرد.البته به عنوان یک ورودی دلم می‌خواد دانشگاه بیشتر هوای ورودی‌‌هاش رو داشته باشه. منظورم فرستادن لیوان هدیه و این کارها نیست. یک ورودی وقتی همه‌ی دغدغش نمره‌هاش و سر و کله زدن با تی‌ای‌هاش بشه خیلی از اهدافش رو فراموش می‌کنه.به نظرم دانشگاه می‌تونه اینجا کمک بیش‌تری بکنه تا یک ورودی بیش‌تر به جای نمره‌ها و تمرین‌هاش به آینده و هدفش فکر کنه. البته مسلماً تا امروز افراد زیادی در این زمینه تلاش کردن،‌ اما من به شخصه هنوز کمبود دغدغه و هدف رو بین افراد اطرافم حس می‌کنم.امروز برای من روز یاد گرفتن و تجربه کردنه و این فرصت شاید مهم‌ترین فرصت زندگی من باشه. از حالا به روز آخرم تو این چهار سال نگاه می‌کنم و دوست دارم اون روز بدونم کی هستم و به چه دردی می‌خورم و دقیقا می‌خوام در ادامه زندگیم چیکار کنم و برای هدفی که ساختم توشه‌ای هم جمع کرده باشم چون بارها دیدم که روز آخر خیلی زود می‌رسه.