اقیانوس آرام

از روز اول قرار نبوده روان شناسی شما رو الزاما «شاد» کنه. در نهایت آرام می شین.مقدمهاون روز داشتم با خودم فکر می کردم که بعد از یک بازه طولانی کار کردن روی خودم و شرکت در جلسات مختلف و پی گیری سیر مطالعاتی . . . بعد از همه و همه این ها . . . بعد از همه این ها نهایتا بیشتر از اونی که شاد بشم، پذیرا شدم. حالا می تونم واقعیت های تلخ و شیرینی که زندگی سر راهم میذاره رو بپذیرم و ازشون عبور کنم. از روز اول قرار نبود که من دوباره برگردم به شادی دوران کودکی. قرار بود رشد کنم. خوشبختی یک انسان بالغ در این نیست که به دوران کودکی برگرده. در اینه که چند بعدی بشه. در اینه که بتونه به آرامش برسه.اقیانوس باشیمبذار با یک مثال توضیح بدم. اگه تو یک لیوان آب یک قطره جوهر بریزی رنگش عوض میشه. نه؟! حالا اگه تو اقیانوس یک لیوان جوهر بریزی چی؟! رنگش عوض میشه؟! نه. نمیشه. اصلا انگار نه انگار که جوهر اضافه شده بهش. انسان وقتی که بزرگ شد، آرام میشه.بزرگترین اقیانوس جهان، آرامه. این توقع که اگه همیشه شاد باشیم خوشبختیم غلطه. انسان بالغی که همیشه و در هر حالتی شاده سالم نیست، مجنونه. انسان برای انسان بودن و به صرف انسان بودن نیاز داره که از همه هیجاناتش استفاده کنه. از غم، شادی، ترس، تنفر، خشم . . . مسئله این جا این نیست که این احساسات باشن یا نباشن، مسئله این جاست که این هیجانات مثل همون لیوان رنگ باشن و انسان مثل اقیانوس باشه.زمانی که انسان تجربیاتش بیشتر شد، زمانی که انسان مطالعاتش بیشتر شد، زمانی که انسان بزرگ شد میشه مثال همون اقیانوس آرام. به آرامش میرسه. به وضعیتی میرسه که استرس سراغش میاد ولی از تعادل خارجش نمیکنه، ترس سراغش میاد ولی از تعادل خارج نمیکنه، خشم سراغش میاد ولی از تعادل خارجش نمیکنه، تنفر سراغش میاد ولی از تعادل خارجش نمیکنه. پذیرش به جای انکارزمانی که بزرگ میشیم توانایی پذیرش پیدا میکنیم. بر خلاف انسان های کوچک که انکار رو سرلوحه زندگی قرار میدن و از واقعیت ها اجتناب میکنن، انسان های بزرگ واقعیت رو همون طوری که هست میپذیرن. این به معنی ضعف نیست. این نشانه بزرگی اون آدمه. زمانی که انسان واقعیت رو دقیقا همون طوری که هست پذیرفت، اون موقع ذهنش آماده میشه برای حل مسئله. برای سازگار شدن. وگرنه تا زمانی که انکار کنیم اون واقعیت کما فی السابق سر جای خودش هست و تنها کسی که ضرر می کنه همون فرد انکار کننده است که فرصت سازگاری رو از دست داده.زمانی که میپذیریم واقعیات رو، چه واقعیت هایی که دوست داریم چه واقعیت هایی که دوست نداریم، زمانی که به رسمیت میشناسیم ناملایمی ها رو . . . اون موقع تازه توانایی مشاهده پیدا می کنیم. اگه واقعیت رو دقیقا همون طوری که هست بپذیریم و به رسمیت بشناسیم اون موقع مشاهده مون هم یک مشاهده شفاف و واقعی خواهد شد. در اثر این مشاهده شفاف به شناخت واقعی و کاربردی ای می رسیم که با استفاده ازش، می تونیم راه حل ارائه بدیم. تسلیم ژاپنبذار با یک مثال توضیح بدم. ژاپنی ها به علت تعصب ملی حتی بعد از سقوط هیتلر تسلیم نشدن. نهایتا آمریکا ۲ تا بمب اتم انداخت و این جا بود که بالاخره امپراتور اون وقت ژاپن اعلان کرد که جنگ الزاما باعث پیشرفت ژاپن نشده. بهتره تسلیم بشیم و به فکر بازسازی مملکت مون بیفتیم. نمایی از توکیو امروزی، پایتخت ژاپنژاپن تسلیم شد و شکست رو پذیرفت. اما آیا ژاپن واقعا بازنده تاریخ بود؟! مشخصا نه. به فاصله کوتاهی، به فاصله بسیار کوتاهی، شاید کمتر از ۳۰ سال، مجددا کشورشون رو ساختن. کشوری که نه منابع سرشار داره نه حتی خاک کافی برای کشاورزی، ژاپن تنها کشور تاریخه که ۲ تا بمب اتم روی ۲ تا از شهر هاش زدن! ژاپنی ها تسلیم شدن ولی بازنده نبودن. دقیقا برای همین نبرد تاریخ رو نباختن که تسلیم شدن. امروز هر کسی میدونه تکنولوژی و صنعت ژاپن، توانایی فرهنگی و مقدار جذب توریستی که این کشور داره، اقتصاد فوق العاده قوی ژاپن و هزاران فاکتور دیگه . . . این ها همه از پذیرش واقعیت ناشی میشه نه از انکارش.نتیجه گیریاولین قدم برای حل یک مسئله پذیرش اون مسئله است. انکار کردن تنها باعث از دست دادن فرصت برای خودمون میشه. خوشبختی یک انسان بالغ در شادی کودکانه نیست بلکه در آرامش بزرگسالانه است. در توانایی پذیرش واقعیت های تلخ و شیرین و باز هم ادامه دادن و تلاش کردن.