تاثیر گذارها...

تو ترافیک خیابون فلسطین جنوبی ، پشت فرمون گیر کردم . شلوغی کلافه کننده ایه . واااای نه ! 120ثانیه !! از این چراغ قرمزهای طولانی متنفرم .از سر بی حوصلگی دارم مغازه ها و آدم ها رو از پشت شیشه ماشین دید میزنم. با اینکه خیلی وقته از این خیابون رد نشدم ولی هنوز خیلی چیزهاش مثل همون قدیم هاست . مثل همون 30سال پیش . خونه های قدیمیش، مغازه های قدیمیش...توی ماشین بغلی داره یه آهنگ قدیمی از شهرام شبپره پخش میشه (وای دلم ، وای وای وای دلم ، وای وای وای دلم ، وای دلم ...)ناخودآگاه توی ذهنم دارم تکرارش میکنم و زیر لب زمزمه اش میکنم .یادم اومد! این آهنگ عروسی خاله م بود.اااااا ....یادش بخیر . اون موقع من 6 سالم بود.چسبیده به همون ماشینی که داره آهنگ خاطرات کودکی منو پخش میکنه دارم حرکت میکنم . دوتا ماشین مونده به رد شدن از خط عابر دوباره چراغ قرمز میشه . چه جالب ! دیگه اون حس بد رو به این 120ثانیه ندارم . آهنگ بعدی که داره از ماشین بغلی پخش میشه از خواننده ایه به اسم ستار. با این آهنگ خاطره ای ندارم ولی با این خیابونی که دارم توش این آهنگ رو گوش میکنم چرا. این خیابونیه که دبستان من اونجا بود (البته فقط کلاس اول دبستان ). دبستان دخترانه فلسطین تو خیابون فلسطین جنوبی . یه عالمه تصویر از همون سال زندگیم میاد جلوی چشمم.روز اول مدرسه ام رو خوب یادمه . با بابام رفتم . قبل از اینکه راه بیفتیم بهم گفت : خوب به مسیری که داریم میریم دقت کن . یادمه تو کل مسیر از ذوق کشف چیزی که بابام ازش حرف میزد و درست هم نفهمیده بودم دقیقا چیه، با دقت به خیابون ها و مغازه ها نگاه میکردم . دم در مدرسه که رسیدیم بهم گفت : دخترم خوب نگاه کردی از کجا اومدیم .گفتم : بله.گفت: هر وقت مدرسه ات تموم شد از همون راهی که اومدیم برگرد خونه . آفرین دختر باهوش و شجاع من .یادمه زنگ که خورد ، همه مامان باباها با پفک نمکی مینو و ویفر رنگارنگ و اسمارتیز لوله ای مینو ، دم در مدرسه منتظر بچه هاشون بودن . منم با ذوق ، چشمام داشت بین اونهمه مامان و بابا ، دنبال مامان و بابام میگشت که یاد حرف بابام افتادم .یاد آخرین جمله اش . باهوش و شجاع . همین دوتا کلمه برام کافی بود که لبای آویزونم رو جمع کنم و تو دلم به خودم بگم من شجاعم ، من باهوشم ، میتونم خودم برگردم خونه و این شروع اولین تجربه استقلال من بود تو کودکی ، تو سن 6 سالگی . از اون روز به بعد هر روز وقتی می اومدم دم در مدرسه و مامان بابای بقیه بچه ها رو میدیم . همون جملات رو با خودم تکرارمیکردم و راه می افتادم به سمت خونه .تصویر زمستونای برفی اون روزها که برف تو خیابانها حتی بالاتر از اندازه چکمه من بود و تقریبا به زانوهام میرسید رو یادمه . به پای یه دختر بچه 6 ساله ، زمستونها حدود 1 ساعت طول میکشد تا برسم خونه .اما هیچ وقت اعتراضی نمیکردم یا حرفی نمیزدم .مسیر خیابون پاستور - خونه مون - تا میدون فلسطین ، مسیر تبدیل شدن بچه ایه که سعی میکرد بزرگتر از سنش باشه . چون اون کلمات رو باور کرده بود . واااای که این باور ها با آدم چه هاااا که نمیکنن!!یه مسیر از زندگیت تو رو سوار میکنن و با خودشون میبرن .درست مثل قطار شهربازی . بچه که بودیم فکر میکردیم این ما هستیم که با چرخوندن فرمون قطار مسیرشو تعیین میکنیم ولی غافل از اینکه این مسیر ریلی که قطار روش سواره ، مسیر حرکت مارو تعیین میکنه . بدون اینکه خودمون چیزی بفهمیم .بعدها ، وقتی 15-16 ساله بودم یه روز از پدرم پرسیدم چرا مثل بقیه مامان باباها نمیومد دنبالم یا چرا لااقل مثل خواهر و برادرم واسم سرویس مدرسه نگرفته بود . بهم گفت که هر روز میومده دنبال و کل مسیر همراه من بوده ! ولی کمی عقب تر ، از اون طرف خیابون ! وقتی دلیل این کارش رو ازش پرسیدم جواب داد، اگر این کار رو با تو نمیکردم ، تو الان این آدمی که هستی نبودی .قوی ، مستقل ، شجاع .اتفاقهای زندگیمو که مرور میکنم می بینم اون رفتار و حرف پدرم چققققققدر تو زندگی من تاثیرگذار بوده !! پشت همه کارها و تونستن های من تو زندگیم باور همون کلمات و رفتار پدرم بوده . واای که کلمات با آدم ها چه ها که نمیکنن!!! شما چه افرادی ، چه کلماتی ، چه باورهایی تو زندگیتون تاثیر عمیقی داشتند؟ خوشحال میشم تجربه هاتونو با من به اشتراک بزارید.