انتشار آگاهی (قسمت دوم)

امسال تحویلِ سال، وقتِ خوبیه؛ یک و بیست و هشت دقیقه ی بامداد، بابا خوابه، خودش کلی از استرس کم میکنه. بابا همیشه زود میخوابه، سیستم کارمندیشو حفظ کرده، شبا زود میخوابه و صبحا زود بیدار میشه.از وقتی عمه زری میاد ایران و این اومدن رو با اومدن عید نوروز یکی کرده دلخوشی نوروز برام بیشتره. رفتارِ خاصی داره، بماند که از همون بچگی هم به نظرم آدم خاصی میومد.به هر حال امسال دلخوشی دیگری هم داشتم و اونم اومدن خاله ها و دخترخاله م به تهران بود. و باز هم البته که همه ی این ها جدای از دلخوشی، استرس هم به همراه داره.یکشنبه هجدهم فروردین جلسه ی اولِ کارگاه قدرت لحظه ی حال بود؛ و مکان هم سید خندان، یکی از سالن های وزارت ارتباطات. و من و استرس همیشگیه رفتن و رسیدن به یه جای جدید. با اتوبوس میرم و نمیدونم کجا باید پیاده شم؛ وچرا نمیپرسم؟؟؟با خودم میگم اشکالی نداره وقت دارم که پیداش کنم؛ از بس که به خاطر استرس دیر رسیدن زود اومدم. سید خندان پیاده میشم. باید برم ورودی یازده. از یکی از نگهبان ها می پرسم، که میگه باید بری پایین تر. حرکت میکنم و نگاهم به شماره ی ورودی هاست، حداکثر یه ایستگاه راه اومدم اما به نظرم خیلی طولانی تره؛ وقتی میرسم به ورودی یازده یه آشنا خیالمو راحت میکنه؛ یه همیار با شالِ فیروزه ای.سلام و علیک و خوش آمد گویی؛ از پله ها پایین میرم. توی محوطه ی بیرون سالن یه میز بزرگ هست و چند تا همیار کنار میز، و روی میز پر از چیزهایی که مرتب چیده شدن و از دور شبیه کارت شناسایی هستن. میرسم نزدیک میز و یکی از همیارها بهم میگه:"نِیم تَگتونو بردارید"وای خدایا چه بامزه اسامی همه ی شرکت کننده ها بزرگ نوشته شده و فامیلها با فونت خیلی کوچکتر از اسم زیرش. اما چرا؟؟نِیم تگمو برمی دارم و میزنم به روسریم روی یکی از صندلی ها میشینم؛ پشت ستون!آقای عباسی وارد میشن و اصلا یادم نمیاد دقیقا چی گذشت، چطور شروع کردن و چی گفتن، شاید چون خیلی گیجِ خواب بودم، به قول حاج خانم بعد از هرگز صبح رو میدیدم؛ من کجا و ساعت نه و نیم صبح کجا، پشت ستونم که هستم یه کمی چشمامو رو هم بزارم کسی نمیفهمه. و خوابم برد، نمیدونم چقدر گذشت که دست یه نفرو روی شونه م احساس کردم چشمامو باز کردم یه لیوان آب و دعوت به کلاس. آبروم رفت.انگار آقای عباسی خودش میدونه چقدر احتمال خواب آلودگی توی این کارگاه بالاست که همیارها مدام در حال پایش کلاس هستن تا گیج ها و خواب آلوده ها رو دوباره به کلاس برگردونن. اگر سهیل رضایی بود از کلاس بیرونم میکرد.آقای عباسی اصرار دارن کسی استاد خطابشون نکنه، هیچی ننویسیم و فقط گوش بدیم، مطالب توی کتاب که باید بخونیم، هست و تمرین ها هم توی گروه تلگرامی به دستمون میرسه و نوشتن فقط برامون دانستگی میاره و دانستگی ها معمولا به دردمون نمیخورن، باید آگاه بشیم و در زندگی به کار ببندیم. همه رو با اسم کوچیک صدا میزنن؛ میگن سعیدی باباته، خودت مینویی و همه رو از روی اسم نیم تگش صدا میزنن. چهارشنبه هم باید برم مشاوره، و اصرار حاج خانم برای اومدن با من! قبلا هم پیش مشاورهای دیگه باهام اومده اما هیچوقت نفهمیدم چرا میاد، پنج یا ده دقیقه صحبت کردن با مشاورِ من، کمکی به منه یا خودش یا مشاور، اما به نظر میرسه بیشتر میخواد حقانیت خودشو اثبات کنه؛ انگار که مشاور قاضیه و میخواد راجع به عملکرد اون حکم بده؛ الله اعلم. دیگه حساسیت نشون نمیدم، بار اول که نیست، خب بیاد.دو تایی میریم داخل اتاق مشاور و حاج خانم به مشاور میگه من اومدم که اگر کمکی ازم برمیاد انجام بدم؛ -برام عجیبه کسی که اصلا حرف مشاورهای قبلی رو مبنی بر افسردگی من، قبول نداره، الان دقیقا چه کمکی میخواد بکنه؟- خانم کاویانی ازش میخواد بیرون باشه تا اول ما با هم صحبت کنیم. برگه ی آزمونمو نشونش میدم که انگار کلا فکر میکنه اشتباهی شده، چیزی نمیگه اما معلومه که به نظرش این نتایج مالِ یه مریضِ بد حاله که شاید اغراق یا اشتباهی شده؛ اما بعد از صحبت با من میفهمه انگار واقعا اوضاع به اندازه ای که برگه ی آزمون نشون میده، خرابه. ازم میخواد شجاعت دبی فورد و شفای زندگی لوئیز هی رو بخونم. شجاعت رو تازه از بنیاد خریدم با بیست-سی صفحه ی اولش ارتباط برقرار نشد کذاشتمش کنار. به نظر خانم مشاور آب مروارید چشمام حاصل نگاه منفی نسبت به آینده و گذشته است. میگه سمت راست مربوط به آینده و سمت چپ بدن مربوط به گذشته ست؛ به نظر منطقی میاد، وقتی هیچ دلیل جسمی و ژنتیکی یا عوارض مصرف دارو ندارم پس خودشه. با فکر و خیال های منفی این بلا رو سر خودم آوردم. سهیل رضایی هم توی کلاس های صوتیش به خیلی از بیماری ها اشاره کرده؛ یبوست های طولانی و آزار دهنده که بعضا به کولیت روده یا سرطان منجر میشه، پرش دست و پا، کمر درد و گردن درد، سردردهای میگرنی و ... . و لوئیز هی هم آخر کتاب شفای زندگی جدولی داره از بیماری ها و علت روانیشون.یکی از کلاس صوتی هایی که گرفتم، کلاس انواع زنان بود که یک آزمون هم داره و میزان انرژی های زنانه ی هر فرد رو نشون میده و انرژی آرتمیس من از همه پایین تره و پرسفون از همه بالاتر؛ آرتمیسم سرکوب شده و پرسفون به جاش رشد کرده و من اصلا انرژی جنگجویی ندارم و منفعلانه همه چیز رو قبول میکنم.خانم کاویانی ازم میخواد وقت مشاوره ی دوم و سوم رو نزدیک هم بگیرم اما اینترنتی وقت گرفتن جای چونه نداره؛ بازم برای دو ماه آینده نوبت میده و نوبت های ماه بعدش هم هنوز باز نشدن؛ البته که هزینه ش هم سنگینه و خیلی دست و دلم به زنگ زدن به دفتر بنیاد نمیره.از استرس های عید و اومدن مهمون به خونه یکیش همینه که تعطیلات معمول نوروز تموم شدن و من بعد از هرگز میخوام هفته ای یک بار از خونه بیرون برم و دقیقا همون روز برای ناهار مهمون دعوت میکنن و میگن ما نمیدونستیم بازم میخوای بری کلاس خیال کردیم همون یک جلسه ست.آیا من حق ندارم منفجر بشم؟دو ماه پیش توضیح دادم راجع به کارگاه و تا آخرین جلسه هنوز میپرسن این هفته هم میخوای بری؟؟؟!!!چاره ای نیست؛ بالاخره حاج خانم هم دست تنهاست و ورد زبونش اینه که من ناتوان شدم؛ راضی میشه که شنبه خونه و وسایل پذیرایی رو آماده کنم و یکشنبه صبح تا ظهر خودش غذا رو آماده میکنه. البته نه اینکه من رو اصلا در پخت هیچ غذایی دخالت بده ها صرفا باید باشم که وظایف یه ماشین ظرفشویی رو انجام بدم، همین. احتمالا اگر بابا خراب کاری نکنه میتونه کمک محسوب بشه. به هر حال دلم نمیخواد این کارگاه رو از دست بدم؛ اگر نرم چیزی جز خودِ مطالب کارگاه رو از دست نمیدم چون هزینه به صورت دهشی در جلسه ی آخر دریافت میشه و فعلا یک ریال هم ندادم اما نمیدونم چرا انقدر دوست دارم ادامه ش بدم؟ شاید چون با یه دلیل موجه تا مدتی یک روز در هفته رو توی خونه نباشم و سرگرمی داشته باشم اما نمیتونه این باشه نمیدونم چی منو جذب کرده رفتار همیارها، انرژی کلاس، خودِ مربی، یا ... نمیدونم دوستش دارم. میخوام پاش وایسم؛ حتی اگر هیچ تغییری هم نبینم. شایدم این آخرین ریسمانیه که برام باقی مونده.جلسه دوم کارگاه گروه بندی شدیم. جالب بود؛ همیارها کاغذهای کوچیک لوله شده ای که روی هر کدوم یه عدد نوشته شده بود جلومون میگرفتن و هر کس یه کاغذ برمی داشت و بازش نکردیم تا مربی بگن. بعد دونه دونه با توجه به شماره مون روی صندلی ها نشستیم. من شصت و سه بودم، سومین نفر گروه هفت.مربی بین سه کلمه رای گرفت. قراره دونفر، دونفر، هم، گروه بشیم، برای انجام بعضی از تمرین های کارگاه. حالا اسم هم گروهیم چی باشه؟ نخود، همسفر یا بهار؟ تعداد خانم ها از آقایون خیلی بیشتره صد و چهل به سی و شش؛ مشخصه که بهار رای میاره. پس شماره ی شصت و چهار بهارِ منه؛ مهشید.ادامه دارد ...