مهاجرت با کمک اصغر آقا - داستانی که واقعا دلیلی ندارد که بخوانید

می خواهم بروم خارج از کشور و از شر هرچه گوساله ی بلاتکلیف است راحت شوم. اینجا تمام آدم ها در جاده ای خالی از آغاز و پایان جان می دهند و انگار وقتی تکلیفت با خودت روشن باشد، چیزی از بقیه کمتر داری! انگار که یک سیاه پوست شکلاتی رنگ در میان انبوهی سفید پوست متظاهری.مهاجرتی کاملا ایمنتصمیم را گرفته ام. من باید بروم. خودم را برای جای گذاشتن تکه هایی از وجود آماده کردم و این روز ها منتظر صدای زنگ تلفنم. چند روزی است که صدای زنگ تلفن برایم چیزی شبیه به صدای دلپذیر کشیدن قاشق و نرمشی قهرمانانه بر کف قابلمه ای فلزی است. صبر می کنم تا اصغر آقا تماس بگیرد و برای همیشه از اینجا بروم. تنها مشکلم این روز هایم این است که وقتی منتظری کسی با تو حرف بزند، تمام عالم و آدم، هرکسی که شماره ات را دارد یا ندارد، شماره ات را گرفته یا نگرفته است، به تلفنت زنگ می زند، جز اصغر آقا.اصغر مردی چهل و چند ساله با موهای کم پشت خاکستری است. یکشنبه صبح وقتی ماشینم بعد از چند سرفه کارش به مکانیکی کشید، او را ملاقات کردم. مثل هر آدم دیگری اصغر هم دو شغل دارد. او مکانیک است و همزمان به عنوان مدیرعامل آژانس مهاجرت زیرزمینی «راز» روزگار می گذراند.وقتی با آچار و پیچگوشتی به جان ماشینم افتاده بود، با لبخندی ملیح و صدایی مطمئن پرسید:« راستی جوون نمی خوای از این مملکت بری؟»و جواب دادم« ای بابا. کی دلش نمی خواد؟»گفت:« خیلیا دلشون نمی خواد. ایران بهشت بچه خوشگلاست.»گفتم:«خوشگل بودن، پول می خواد.»اصغر آقا آچار و پیچگوشتی را کنار گذاشت و از کنار ماشین بلند شد و به طرفم آمد. نگاهی در چشمانم آشفته ام انداخت و گفت:« نکتش همینه!»«آشنا دارم. صد تومن میدی، یه ماشین می فرستن، سوار میشی، میری خیلی شیک فرودگاه، با تیم ملی تکواندو میری ایتالیا، باهاشون برنمی گردی!»با خودم حساب کردم و به این نتیجه رسیدم که اگر ال نودم را با شندرغاز پس انداز پنج سال کار کردن روی هم می زدم، می شود نود و پنج میلیون. پنج میلیون باید قرض می کردم و چه کسی بهتر از فرناز؟راضی کردن آدم ها آسان است. به آن ها وعده های تو خالی بده و آرزو هایشان را بلند بلند تَکرار کن.به فرناز قول دادم پس از آنکه جای پایم قرص شد، او را پیش خودم می برم. قول دادم هرگز دستم روی دکمه ی بلاک نمی رود و تا آخر عمر، او موفرفری غزل ساز من خواهد ماند. پنج میلیون را گرفتم.ارزش بالای پول ونزوئلاهمه چیز آماده بود. شنبه، چمدانم را بسته بودم و صد میلیون نقد، در کیف ورزشی سیاه رنگ مورد علاقه ام، آماده ی فداکاری برای رسیدن به رویاهایم بود.شنبه بود و همین شنبه بودن برایم نشانه ای امیدوار کننده بود. انگار همه چیز دست به دست هم داده تا شروع مجددی به غایت هالیوودی داشته باشم. روی تخت دراز کشیده و پاهایم را به دیوار تکیه داده بودم. درست مانند «پلویز» به افق خیره شدم و منتظر صدای زنگ تلفن، ثانیه هارا قورت می دادم. هر چه زمان می گذشت، مانند آدم تا دندان سیری که تمام سفره را بلعیده باشد، هر لحظه قورت دادن ثانیه ها برایم سخت تر و سخت تر می شد.تلفن بالاخره زنگ خورد! شماره ای ناشناس. جواب دادم. خانمی بدون سلام شروع به صحبت کرد:« آقا از شرکت حاج عبدالله باهاتون تماس می گیرم. می خواستم بدونید پشمک های ما فقط امروز پنجاه درصد تخفیف دارن، سفارشی دارید؟»جوابم را به این خانم سانسور می کنم. هرچه که باشد، خودسانسوری باعث می شود جوانی با نشاط تر باشم و از زندگی بیشتر لذت ببرم و آخر هفته ها بیشتر به پدر و مادرم سر بزنم.یک ساعت بعد فرناز زنگ زد. بار اول جواب ندادم. اما هرچه بیشتر فرار کنی، بیشتر زنگ می زند، پس بهتر است تلفنت را که منتظر زنگ اصغر آقاست بیش از این اشغال نگه نداری.فرنازمعمولا در مواقعی که نمی خواهی موبایلت را جواب بدهی، از ابزاری به نام کودک استفاده می کنی. به کودک یاد می دهی که تلفن را به جای تو جواب دهد و دروغی چرند را مانند یک شال گردن شیک و مجلسی ببافد و تحویل آدم پشت خط دهد. بعد هم آن کودک بزرگ می شود و جامعه از او انتظار دارد به پزشکی با شرافت و مجهر به کارتخوان و سیاستمداری با خواهر و مادر تبدیل شود.برادر کوچک ترم، تلفن را جواب داد و برای اینکه واقعا دروغ نگفته باشد، «واقعا» خوابیدم.صبح روز بعد با صدای زنگ در بیدار شدم. پلیس حواسش به تمام مکالمات اصغر بوده و برای بازجویی، من را به عنوان فردی که در لیست اخیر تماس هایش بوده، برای صرف چای و شیرینی به آگاهی دعوت کرد. تیم ملی تکواندو بدون من به ایتالیا سفر کرد و اصغر به من یاد داد که برای تحقق آرزو هایم، باید پول بیشتری خرج کنم و سریع تر در جهت گرفتن فرناز و برخورداری از امتیازات پدر زن، اقدام کنم.نظر شما همواره منو نویسنده ی بهتری می کنه :)