نقد و بررسی فیلم شکارچیان ویران شهر: دیستوپیای کره جنوبی نتفلیکس در انتهای دنیا سرگرم است

نکته جالب در مورد ورود مخاطبان آمریکایی به پروژه های کره جنوبی این است که به تدریج زیرنویس ها می توانند کمتر و کمتر به مانعی برای مخاطبان بزرگتر تبدیل شوند. نکته بد این است که از آنجایی که ما در معرض تعداد بیشتری از درام‌های کره‌ای قرار می‌گیریم، به سرعت متوجه می‌شویم که همه آنها نمی‌توانند Parasite و The Handmaiden باشند. با شکارچیان بدلند طعم آشنای ایده های خوبی را که سینمای کره جنوبی تمایل به ارائه آنها دارد، دریافت می کنیم، اما اجرا به طور کامل پیام را مخدوش می کند.این فیلم دیستوپیایی که در آینده‌ای نه چندان دور می‌گذرد، دنباله‌ای بر Concrete Utopia سال گذشته است و حول محور آنچه پس از زلزله‌ای عظیم در سئول از بشریت باقی مانده است، است. از آن زمان به بعد، جامعه برای مواجهه با منابع اولیه مانند آب و گوشت تلاش می کند و نام سان (دان لی) و یانگ گی سو (لی هی جون) کسانی هستند که به تامین آن برای گروه بازماندگانشان کمک می کنند. وقتی یک گروه سرکش به اردوگاه آنها حمله می کند و با مأموریت مرموز آنها افراد خاصی را دور می کند، چه آرامش کمی دارند.اگر یک چیز وجود داشته باشد که فیلم شکارچیان ویران شهر در آن مهارت دارد، آن تنظیم یک سناریوی پسا آخرالزمانی است. طراحی تولید و فیلمبرداری آن در برانگیختن محیطی خصمانه کارآمد است که مطمئناً دوست ندارید در آن زندگی کنید. اگرچه این دقیقاً رویکرد جدیدی به زیرژانر نیست، اما نمی‌توانید از این واقعیت غافل شوید که هر گوشه‌ای از صفحه نمایش مانند مکانی است که ناامید هستید از آن فرار کنید - و به همین دلیل است که طراحی تولید نیز کمی شکست می‌خورد. برای ایجاد تضاد بین بدلند و ساختمان که بعداً به بخش مهمی از داستان تبدیل می شود.تعادل ظریفی در این ساختمان وجود دارد. بینندگان باید آن را هم به عنوان یک پناهگاه امن و هم مکانی ترسناک درک کنند، اما تقریباً از هر دو جنبه به طور کامل شکست می خورد. در عوض، به مکانی عمومی و غیر جالب تبدیل می‌شود که به سختی به ایده‌هایی که شکارچیان بدلند می‌خواهند کاوش کنند و بعداً راز نهایی فیلم کمک کند.خشونت «شکارچیان بدلند» موجه استBadland Hunters بیشتر از خشونت خود به خوبی استفاده می کند. برخی از صحنه های گرافیکی بیشتر ممکن است بیهوده به نظر برسند، اما آنها بر واقعیت دنیایی تأکید می کنند که در آن انسانیت اساسی در بیرون است و هر کس باید خودش را حفظ کند. در این رابطه، حتی می‌توان استدلال کرد که فیلم گاهی اوقات به اندازه کافی خشونت‌آمیز نیست، به ویژه در قسمتی که از لانه گروهی از افراد نامنظم بازدید می‌کنیم که فقط منافع خود را در ذهن دارند.علیرغم همه اینها، وقتی متوجه شوید که Badland Hunters به چه سمتی می رود، این عناصر خوب با هم ترکیب نمی شوند. فیلمنامه کیم بو تونگ (D.P. Dog Day) و کواک جائه مین (Amanza) به اندازه کافی هوشمندانه است تا نشان دهد که چگونه گاهی اوقات رویدادهای فاجعه بار مانند زلزله ویران کننده داستان توسط افراد حریص و یا شرکت ها به عنوان فرصتی برای قرار دادن آنها در نظر گرفته می شود. یک دستور کار در حال حرکت اما وقتی نوبت به تجلی این مفهوم می‌رسد، فیلم از بین می‌رود.در طی بخشی که در آن سونا (رو جونگ اوی) را دنبال می‌کنیم، فیلم چند موضوع را انتخاب می‌کند و با موضوعات مختلفی که از کار برده‌داری تا فشاری که بر نوجوانان برای برتری در زندگی بزرگسالی وارد می‌شود متفاوت است. اما هیچ‌کدام از آن‌ها هرگز جلوتر و مرکز آن‌ها قرار نمی‌گیرد. اگر شکارچیان بدلند مضامین یا لحظات دیگری داشته باشند خوب است، اما اینطور نیست. این فیلم سهم خود را از قطعات اکشن با رقص رزمی دارد که از فیلم‌های اکشن کره جنوبی انتظار داریم - اگرچه کارگردان Heo Myeong Haeng (در اولین کارگردانی بلند خود) از برش‌ها و کلوزآپ‌های بسیار زیادی استفاده می‌کند که گاهی اوقات چنین نیست. به ما اجازه می دهد که در واقع بسیاری از دعواها را ببینیم. در مورد شکار بدلند، اصلاً چیز زیادی در آنجا اتفاق نمی افتد.اگر خیلی دقیق نگاه نکنید، «شکارچیان بدلند» ممکن است یک سفر سرگرم کننده باشدBadland Hunters مواد کافی برای تبدیل شدن به یک فیلم اکشن ماموریت نجات درجه یک و دیوانه‌وار داشت، اما از آن فاصله می‌گیرد تا مفاهیمی را ایجاد کند که تجربه کلی را شبیه به تماشای دو قسمت اول یک مجموعه می‌کند. آشکارسازی نهایی آنچه واقعاً در جریان است در بهترین حالت «مه» است و شما را متعجب می‌کند که چرا فیلم داستان‌های اولیه‌اش را کنار می‌گذارد تا زمان زیادی را به مضامین توطئه‌ای اختصاص دهد که هرگز به طور کامل منتشر نمی‌شوند.در مجموع، دون لی بدون آسیب از طرف مقابل بیرون می آید، زیرا جذابیت او به انتقال بیشتر داستان کمک می کند و تماشای او همیشه سرگرم کننده است. از اولین سکانس او و در سراسر بازی های بعدی شکارچیان بدلند، شما همیشه کنجکاو هستید که ببینید او چگونه رفتار خواهد کرد یا در مرحله بعد چه خواهد کرد، حتی اگر به نظر می رسد فیلم چندان به شخصیت، گذشته او علاقه ای ندارد. ، و عقل او وقتی داستان به پایان می رسد، همان حسی را که نسبت به فیلم دارید، در مورد شخصیت احساس می کنید. به نوعی آن را دوست دارید، اما احساس می کنید که اصلا چیز زیادی یاد نگرفته اید.