رمان عشقی برای واسطه

رمان عشقی برای واسطهپارت اولبا لحن سردی گفتم:-ازاده میگم حوصله ندارم.با همون لحن مهربونش گفت:-ببین میگم جونه من!همین یبااروووووو......اصلا بیا ببین شهرت چه شکلی شده؟!!!،بخدا تو فصل دوم اصحاب کهفی!عجب گیری کردم.عصبی گفتم:-یکساعت بیشتر نمیمونم.مثل همیشه به لحنم توجه ای نکردو با شادی گفت:-جَلدی اونجام.....تلفن و قطع کردمو به سمت کمد رفتم.یه مانتوی مشکی و شلوار مشکی و شال مشکی هم برداشتم.نگاهی به کمدم انداختم به جز یه مانتوی نباتی رنگ،همشون مشکی بودن.دوباره برگشتم به چهار سال قبل......وقتی که اجی داشتم.......اخه لعنتی چرا اینقدر مهربون بودی؟!!!مگه مهربونیت چه سودی به تو رسوند جز مرگت؟!!!!فکر منه بیچاره رو نکردی؟!!مگه ندونستی جز تو کسیو ندارم؟با مشت محکم کوبیدم به دیوار.اونقدر عصبی بودم که به دردش توجه ای نکردم.لباسامو پوشیدم و رفتم جلوی آینه.به قیافه ی خشنم نگاه کردم.من کی بودم؟....هه...یه دختر تنها...!یه دختر بدون پدر و مادر و خانواده!به قیافه درمونده ام نگاه کردم....چشم هایی درشت و به رنگ عسلی و ابی،موهایی کوتاه که بلندیش تا زیر گردنم بودو از جلو چتری بود و به رنگ مشکی،صورتی سبزه روبه سفیدی،بینی کشیده،لبای متوسط و صورتی،قدی بلندو اندامی که به لطف رژیم غذایی مناسب و باشگاه روی فرم اومدع بود.از قیافم که فوق العاده بیبی فیس بود راضی بودم.نمیخوام اغراق کنم اما واقعا قیافه خوبی دارم.از پله ها رفتم پایین و دوباره چشمم به این خونه افتاد....خونه ای که دوسال پیش پدر و مادری حریص بخاطر پول اونجارو ترک کرده بودن و دیگه برنگشته بودن و دختر 17 ساله شون رو توی اون خونه مزخرف تنها گذاشتن.هیچوقت نمیبخشمشون.بخاطر اونا مجبور شدم برای اداره زندگیم برم و گارسون رستوران شم و مدرسمو از همون 17 سالگی ول کنم.درو قفل کردمو رفتم توی پارکینگ.....یه سلام به سمند نقره ای رنگم کردمو خواستم برم بیرون که خودبه خود سرجام متوقف شدم....برگشتم و به پارکینگ نگاه کردم.....نمیدونم چرا حس کردم اگه پامو از خونه بزارم بیرون دیگه نمیتونم برگردم....یکباره پشیمون شدم و خواستم زنگ بزنم و به ازاده بگم که وشیمون شدم و نمیام اما صدای بوق ماشینش بهم فهموند که خیلی دیره .....!سوار شدم و اخم همیشگیم رو پیشونیم نقش بست....ازاده:-سلام دیوونه،احوالاتت؟!!با همون اخم که حالا غلیظ تر شده بود سرد گفتم:-صد دفه نگفتم به من نگو دیوونه؟!ماشین و به حرکت در اوردو گفت:-اخ عاشق وقتاییم که اخم میکنی....!جوابشو ندادم و اون ضبط و روشن کرد.اهنگ(راغب.کجایی)پخش شد.ازاده شروع کرد به خوندن...به قیافه گندمگون ازاده نگاه کردم.برعکس من یه دختر شادو مهربون بود.یه سال از من بزرگتر بود ولی مثل دخترهای شونزده ساله بود.از دبستان تا حالا باهام دوسته.نمیدونم چطور این همه سال با دختر تیک عصبی مثل من ، رفیق مونده.....نمیدونم....شاید بخاطر اینه که ازاده با بقیه فرق داره.اونم مهربونی و خنگرمی بیش از حده!شایدهم همین باعث میشه که خونم روش جوش بیاره...!اونم درست مثل...درست مثل...خواهرمه!بیست دقیقه بعد کنار پارک نگه داشت و پیاده شدیم..پارک شلوغ بود.یه صندلی خالی زیر سایه ی یه درخت پیدا کردیم و روش نشستیم.ازاده داشت زیر لب اهنگ میخوند.به روبه روم نگاه کردم...یه درخت درست مثل حالت ما با فاصله کمی بود و یه صندلی زیرش قرار داشت.چشام. بستم و باز کردم که دیدم یه پسر دقیقا روی اون صندلی نشسته.ابروهای نازکمو بیشتر در هم کشیدم.اخه چطور میتونست اونقدر سریع در حد یه پلک زدن روی اون صندلی بشینه؟....صورتشو نمیتونستم ببینم....با کلاه سویشرتش نصف صورتشو پوشونده بود و قسمت پایینیه صورتشو با زدن ماسک پنهون کرده بود.....من فقط قد بلند و جثه تقریبا هیکلیشو میتونستم ببینم....یجورایی یه سرمای بدی بهم انتقال گرفت.به سرفه افتادم...دستم و گرفتم به سینمو محکم شروع کردم به سرفه زدن...به حرفای ازاده توجه ای نکردم و برای اولین بار حس ترس شدیدی به سراغم اومد....تونستم از زیر کلاهش چشماشو ببینم .... چشاش معلوم نبود چه رنگیه.....لرزه به اندامم افتاده بودو تا سر حد مرگ ترس توی وجودم بود.بخاطر اخمی که کرده بود احساس کردم گرخیدم،سنگینیه اخمشو اصلا نمیتونستم هضم کنم........سرم گیج رفت و با گفتن :-میرم ابمیوه بخرم.از جام بلند شدم.به سمت مغازه نمیرفتم.نمیدونستم داشتم از توی کوچه به یه طرفی میرفتم.....اولین بار بود اینجوری میشدم....اخم های اون پسر بدجوری منو بهم ریخته بود.میترسیدم .....میترسیدم از اینکه یبار دیگه اون قیافرو ببینم!ای کاش دیگه هیچوقت نبینمش....نمیخواستم انکار کنم ..ولی بشدت از اون قیافه غضبناک و اون نگاه تیز و اخم ها ترسیدم....دستم کشیده شد و به داخل کوچه افتادم.به دستام تکیه دادم و مانع افتادنم شدم.به شخص روبه روم خیره شدم...همون شخص بود...همون پسر....انگار دنیا رو سرم خراب شد.....بدنم شروع به لرزه افتاد....به سمتم قدم برداشت. ..دستشو به سمت کلاه سویشرتش برد و به عقب کشیدش.توی این مدت سرش پایین بود از فرصت استفاده کردم و سریع از جام بلند شدم بدون اینکه کیفم رو بردارم شروع کردم به دویدن از کوچه کناریم رد شدم وتا اونجا که تونستم از کوچه پس کوچه ها رد شدم بعد از اینکه مطمئن شدم که ازش دور شدم رو زانوهام افتادم و نفس نفس زدم اصلا انگار اکسیژن دوروبرم نبود.صدای یه خانوم رو شنیدم و حس کردم یه سایه بالا سرم افتاده شد.-دخترم حالت خوبه؟!به صورتش نگاه کردم یه پیرزن فرطوت که روی صورتم خم شده بود.شالمو روی سرم مرتب کردم و از سرجام بلند شدم.قدرشناس به پیرزن نگاه کردم و عادی گفتم:-ممنون من خوبم.با تکان دادن سرم به راهم ادامه دادم و به سمت خیابان راه افتادم.خدایا من چم شده بود؟اون پسر کی بود؟!چتری های بهم ریختمو مرتب کردم و مانتوی خاکیمو تکوندم.به دیوار پشت سرم تکیه دادم و چند نفس عمیق کشیدم.با دستام صورتمو پوشوندم و عرق های روی پیشونی مو پاک کردم.اخه اون کی بود؟؟چرا من اینقدر ازش ترسیدم؟!!!!!خدایا کاری کن هیچوقت دیگه اونو نبینم.....!چشامو بستم و با فشار دادنش اشکام روانه گونه هام شد.حس کردم سایه ی یه هیبت روی صورتم قرار گرفت.چبیدم به دیوارو چشامو باز کردم.با دیدن دوباره اش از ترس بدنم روی ویبره رفت.همون بود......همون پسر ....هیچ راهه فراری نداشتم.با چشم های گشاد شده با وحشت بهش نگاه میکردم .... اشکام تبدیل به هق هق شد.اشکام جلوی دید چشامو گرفتن و تصویر اون پسر پشت دیده های تارم پنهان شد.-هی اروم باش من کاری باهات ندارم.صداش توی گوشم پیچید.....صدای اروم و بی حس!محکم چشامو فشار دادم که قطرات اشک با سرعت بیشتری روی گونه هام روونه شدن با دستام چشامو پاک کردم و با همون هق هق گفتم:-تروخـ...ـدا کاریم نداشته باش.من کی اینقدر بزدل شدم؟چرا من اینقدر جلوی این ضعیفم؟خدایا من چم شده؟اشکامو با فشار بیشتری روی چشام پاک کردم که دیدم ماسکشو اوورد پایین.با وحشت به قیافش نگاه کردم.........به چهرش نگاهی پر از بیم انداختم.موهای مشکی و فوق العاده پر،موهاش دورش بصورت هفتی تراشیده بود و موهاش از جلو زده بود کنار،صورتش فوق العاده غیر عادی سفید بود،چشاش یخی یخی بود جوری که فکر میکردی چشاش کامل سفیده و کوره،بینی کوچیک و لبای فوق العاده قلوه ای،حتی از لبهای منم بزرگتر.چهرش واسه یه پسر دیگه زیادی غیرعادی بود ولی زیبا بود.دستی به موهاش کشیدو به پشت هدایتش کرد.در یک ثانیه چهرش خندید،تک تک اعضای صورتش خندید.دیگه از اون پسر عصبی خبری نبود.با خنده گفت: -حالا صبر کن قیافه اونطرفمو ببینی .....خندش شدیدتر شدو ادامه داد:-منو میاری مینشونی جلوی خودت و میگی جم نخور تا نگات کنم.بعد قش قش خندید.انگار تازه به خودم اومده باشم سریع متوجه وضعیتم شدم...من چم شده بود؟!به سرعت بلند شدم طولی نکشید که اشکام خشک شد. همون اخم همیشگی روی صورتم نقش بست. با عصبانیت داد زدم:- منظورت چیه؟! توکی هستی؟آروم نزدیکم شد و گفت:-بنده روان پریشم!دستشو به سمتم دراز کرد که من دستمو عقب کشیدم.یهو یه صدای داد مانند که عصبانیت و حرص توش میزد توی کوچه خلوت اکو شد:(ساالاار زووود بااش)صدا بشدت عصبی و حرصی بود.من با عصبانیت به اطراف نگاه میکردم که ببینم این صدا ماله کیه؟پسره با خنده خطاب به من گفت:-بفرما صدای ارشد هم در اومد.با عصبانیت داد زدم:-تو کی هستی؟!ارشد کیه؟!این صدا ماله کیه؟؟؟دوباره تیک عصبی گرفتم و کنترل خودمو از دست دادم.یقشو سفت گرفتم و کوبوندمش به دیوار.هرچند زورش نمیومدم اما اون مقاومتی نمیکرد.یقشو رو به بالا کش دادم که گردنشم به همون سمت کشیده شد.قدش صد برابر من بود.حالا که سرش بالا بود میتونستم صورت زاویه دارشو قشنگ ببینم.حتی توی اون موقعیت هم میخندید.اوا...نکنه روانیه؟ این چرا میخنده؟کسی بهش گفته بامزه؟ولی خبر نداره که جلوی من مزه پرونی ممنوع!اروم خندش تبدیل به لبخند شدو شروع کرد به حرف زدن:-خانوم کوچولو اینی که جلوت میبینی....ماله دنیای شما نیست.البته بود ها ولی دیگه خیلی ساله که نیست.زل زد توی چشام که دوباره همون بغض به سراغم اومد با اینکه هنوز مثل چی ازش میترسیدم ولی بغضمو قورت دادم که ادامه داد:-من یه ماهه که دنبال یه واسطه*هستم که منو ببره دنیای خودم.ده ساله پیش ر به ر واسطه های خوب پیدا میشد ولی الان یه هفته تمومه که دارم دنبال یه واسطه میگردم.حالام که امروز تورو توی پارک دیدم اولش فکر نمیکردم بتونی واسطه ام بشی ولی روت تمرکز کردم و فهمیدم که تو یه چیزی غیر از واسطه هستی!(اینجا لحنش و بامزه کردو تند تند مثل بچها گفت)البته من باید تورو به ارشد نشونت بدماااا.......و الانم دارم ازت خواهش میکنم که واسطه من بشی،میشی؟!(*واسطه به کسانی میگویند که میتوانند اجنه یا انسان یا پری و.....را از دنیای مادی به دنیای دیگر ببرند.)یقه شو شل کردمو و عقب رفتم.عصبانی گفتم:-از کجا معلوم که تو داری راست میگی؟!کلافه چنگی به موهای پرکلاغیش زد.دیگه لبخند نمیزد.درحالی که میخواست داد نزنه با صدایی خشدار گفت:-خانوم تو الان واسطه من میشی یا نه؟!داد زدم:-نـ ـ ـ ـ ـ ـه!ناراحت اخماشو درهم کشید و چیزی نگفت.دیدم که یه چیز مربعی شکل که سنگهای ابی روش بود و شکل عجیبی داشت از توی جیبش در اوردو به سمت من گرفت.دستشو صاف به سمت پیشونی من متمایل کرد.سریع رفتم عقب و با عصبانیت که ناراحتی و ترس توش موج میزد گفتم:-هـ...ـی....هی....داری چـ...چه غلطی میکنی؟!....عقب وایسا...!دستاشو محکم با حرص اورد پایین و تقریبا عصبی گفت:-حالا که نمیخوای واسطه بشی،منم باید ذهنتو از هرچیزی که دیدی و شنیدی پاک کنم!اینبار اشکام سرازیر شد از لحنش دوباره ترسیدم.ارزو کردم که ای کاش خواب بودم.من چرا اینقدر ترسو شدم؟هرچی اشکامو پاک میکردم با شدت بیشتری روی صورتم سرازیر میشد...پس اون چکاوک جدی و عصبی کجا رفت؟؟؟چشام اتوماتیک روی چشاش رفت.دیگه عصبی نبود و داشت به سمتم میومد که اخمامو درهم کشیدم.انگار دوباره همون چکاوک زنده شد. حق به جانب دستامو گرفتم به کمرمو چشامو ریز کردمو گفتم:-من نمیخوام پاک شه....اصلا تو چرا هوز اینجایی؟بدو برو دنبال واسطه ات بگرد.مثل اینکه برگشت به اون حالت قبلیش....با خنده گفت:-زهی خیال باطل جانم،اونطوری ما توی خطر میوفتیم.خواستم لج کنم که صدای گوشیم از اونطرف اومد.مثل اینکه کیفمو با خودش اورده بود.بیخیالش شدم . سرمو اوردم بالا که دیدم اون مربع رو گرفته سمتم.دستگیرشو کشید بالا که یکباره پشیمون شدم.داد زدم:-صبر کن.....صبر کن.....واسطه ات میشم!دستشو اورد پایین و در حالی که به سمتم میومد باخنده گفت:-جدی؟؟!از لحن بچه گونش خنده ام گرفت.فاصلمو باهاش کم کردم و عصبی گفتم:-چی میخوای از من؟؟!لبخند به لب گفت:-دستاتو بده به من و چشات و ببند.دستامو دادم بهش که با تعجب دیدم دستاش داره میلرزه.تعجبمو که دید با خنده گفت:-عادیه.....فقط چشاتو ببند.با تردید چشام. بستم.دستامو فشار خفیفی داد.احساس کردم پاهام روی زمین نیست.کمی بعد انگار به حالا قبلیم برگشتم.دستای توی دستم شل شدو کم کم جدا شد یه صدایی گفت:-چشاتو باز کن.چشامو باز کردم کمی فشار دادم تا دید چشام بهتر شه.با دیدن فردی که حالا ب جای اون یکی پسر جلوم وایساده بود .اخم کردم و چند قدم عقب رفتم .الان به جای اون پسر مومشکی یه پسر با موهای بلوطی که به صورت خاصی اراسته شده بود و یه دستمال گردن از زیر موهاش رد شده بود و موهاشو از روی دستماله ریخته بود اینطرف . صورتش فوق العاده سفید بود جوری که انگار خون توی صورتش نبود.چشاش سبز فسفری بود و البته خیلی زیبا و کشیده.صورتش همونطور زاویه دار بود و دیگه از اون لبهای بشدت قلوه ای خبری نبود و جاشو به یه لب قرمز و متوسط داده بود حالا اندامی داشت که از اندام قبلیش کوچیکتر بود ولی هنوز عضله ای و قد بلند بود زد زیر خنده دستشو گذاشت روی شیکم صافش و قهقه ای سر داد.لبامو برچیدم و یه ابرومو دادم بالا که گفت:گفتم یا نگفتم؟...نه...گفتم یا نگفتم؟گفتم دیگه...وقتی قیافه اینطرفمو ببینی نمیتونی ازش دل بکنی.اینو گفتو دوباره زد زیر خنده.وایسا ببینم....این همون پسر خوش خنده اس؟!امکان نداره.....گفتم:-تو کی هستی؟!!!اصلا صبر کن ببینم من کجا هستم؟؟سرمو چرخوندم که هر لحظه اخمم بیشتر میشد.دقیقا 20-21 نفر دختر پسر یا اطرافم نشسته بود یا سر پا بودن. بعضی ها میخندیدن بعضیاهم اخم داشتن بعضیاشونم بدون هیچ عکس العملی مارو نگاه میکردن.روبه اون پسره با عصبانیت و با لحنی که بیشتر شبیه داد بود گفتم:-تو چه غلطی کردی؟اینجا چه کوفتیه؟!!شما کی هستین؟؟؟!یه دستی دور کمرمو گرفت و دورم چرخید.نتونستم شکلشو ببینم.بعد همون که دورم چرخید رفت کنار اون پسر قبلیه و دست به سینه واستاد و گفت:-عه این چقدر اخم میکنه.بعد با پسره زدن زیر خنده.یه ابرومو بردم بالا و با گیجی نگاهشون کردم.به این دوتا خوب بگن پخ میزنن زیر خنده.نگاهمو دور جمعیت چرخوندم و روی اون پسر ثابت موند.هنوز داشت میخندید.یه پسر بود با موها و چشمهای عسلی،درست مثل اون یکی یه سربند ابی داشت ولی این یکی از روی موهاش رد شده بود.پوستش سفید معمولی بود و قدو ایناشم مثل اون یکی بود.عصبی پامو کوبیدم زمین و با حرص گفتم:-میشه به من بگی اینجا کجاست؟؟؟شما کی هستین؟؟دست از خندیدن برداشت و گفت:-این دسته ادمایی که اینجا میبینی.....هممون یه گروهیم.....ما وظیفمون اینه که مردم و از ساحره و دعا نویس یا هرچیزی مثل ایناس یا حتی جن دور کنیم و ازشون محافظت کنیم....اون یکی پسر ادامه حرفشو گرفت و گفت:-همه ماهم یه قدرت مخصوص خودمون داریم این قدرت هارو تقویت میکنیم و با تمرین و تمرکز بیشترشون میکنیم.....توم واسه این اینجایی که غیر از واسطه چندتا قدرت هم داری ما میتونیم اینجا بهت کمک کنیم که قدرتاتو بشناسی و......این چرندیات چیه این میگه؟پرسدم وسط حرفشو عصبی گفتم:-شما به من احتیاج ندارین منو برگردونید پیش دوستم.یهو یه صدای خشک درست همون صدایی که توی کوچه اکو شد از پشت سرم گفت:-اتفاقا ما به شخصی مثل تو احتیاج داریم.همه دستشونو گذاشتن روی سینشونو سرشونو به احترام چن لحظه پایین نگه داشتن.به اون پسر نگاه کردم.پس ارشدی که پسره توی کوچه گفت اینه!....چقدر جوونه....یه پسر تقریبا28 ساله با صورت کشیده و موهاوچشمهای مشکی یا لب و بینی متناسب.قد و هیکلش از اون دوتا بزرگتر بود.با سماجت نگاهش کردم و پوزخندی زدم بهش که با تعجب نگاهم کرد.گفتم:-ببینم شما کسی و به زور عضو گروهتون میکنید...ارشـــد؟!ارشد و عمدا کشدار گفتم.یه ابروشو برد بالا و گفت:-نه.....!اخمامو درهم کشیدم و داد زدم:-پس منو برگردونید پیش دوستـــم.....اخماشو درهم کشید برای چند لحظه به چشمهای عصبیش نگاه کردم روبه اون پسره با عصبانیت گفت:-سالار مگه نگفتم در انتخاب واسطه ات دقت کن؟چرا گوش نکردی؟پسرا با شرمندگی سرشو انداخت پایین و با ناراحتی گفت:-عذر میخوام ارشد...همین الان برش میگردونم.اخی دلم به حالش سوخت.دوباره چهره خندونش وقتی که گفتم واسطه ات میشم اومد جلوی چشمم.به چهره پسره نگاه کردم که دیگه لبخند نداشت....اما من چیکار کنم خب...؟یعنی اگه قبول کنم چی میشه؟من که خانواده ای ندارم.....حتی اگه بمیرم هم کسی نه ناراحت میشه نه افسرده...نه گریه میکنه نه شیون زاری....پس اگه قبول کنم ضرری بهم نمیرسه که،میرسه؟.....نه....فقط فرقش اینه که من اینجا خودمو بیشتر میشناسم....فکرم رفت پیش ازاده...حتما الان خیلی نگران شده....اما من دیگه نمیخوام برگردم اونجا.....ازاده حتما بعد از چند روز یا نهایتا یکی دوماه منو فراموش میکنه......هی بیخیال.....!روبه ارشد با اخم گفتم:-اگه قبول کنم با ید چیکار کنم؟همون پسره که حالا فهمیده بودم اسمش سالارِ جوری سرشو اورد بالا که حس کردم استخون های گردنش شیکست.با ذوق زل زد بهم.یه لبخند بهش زدم.ارشد خیلی خشک و سرد گفت:-من خودم بهت اموزش میدم.صدای چی گفتن بعضیاشونو شنیدم.به اطراف نگاه کردم همه با تعجب نگاهمون میکردن.با لحن سردتر از خودش جوری که برام اهمیت نداره این چی میگه گفتم:-اما من نمیخوام تو بهم تموزش بدی!یه ابروشو داد بالا و با لحنی که متعجب بود گفت:-پس کی؟!با اخم سرمو بین بقیشون چرخوندم.چشمم روی سالار ثابت موند.یه خنده دندون نما روی صورتش بود و نگاهش بین همه میچرخید.ناخوداگاه گفتم:-سالار.سالار سرشو به سمت من چرخوند و با لحن خنده داری در حالی که یه ابروشو بالا برده بود گفت:-هــِن؟!!!زدم زیر خنده.برای اولین بار توی این چهار سال قهقهه زدم.بعضیاهم با من میخندیدن.ارشد گفت:-البته میتونه.بعد چوبشو محکم کوبید زمین و غیبش زد.کلی تعجب کردم خواستم چیزی بگم که دست یه نفر اومد دور گردنم.ردشو گرفتم که به سالار برخوردم.