دکتر اورول

مطب دکتر اورول واقع در خیابان بیست و پنجم، رو به روی یک بانک دولتی است. یک ساختمان قدیمی سه طبقه که دو طبقه ی اول آن، اجاره ی یک دندان پزشک و یک متخصص قلب است و طبقه ی آخر آن در اختیار دکتر اورول. مطب دکتر اورول، مثل هر مطب روانشناسی دیگری، سالن انتظاری دارد با چند صندلی و یک میز که روی آن پر شده از مجله های عامه پسند؛ از "کازموپولیتن" تا "پیپل مگزین". و یک میز منشی و صد البته خود منشی! منشی دکتر اورول دختر جوان و خوش چهره ای است به نام لوسی. لوسی به تازگی از رشته ی حسابداری در دانشگاه اورگن پورتلند فارغ التحصیل شده و همانطور که خودش همیشه در جمع دوستانش تاکید می کند: " این یه کار موقته. مگه آدم دیوونست که عمرش تو اون دیوونه خونه حروم کنه! ". داخل اتاق دکتر،کاملا متفاوت است با آن چه در اتاق انتظار ممکن بود که تصور کرده باشید. همه چیز نو و تمیز و بسیار مطابق مد روز است.از میز ها و صندلی ها تا پنجره های شیشه ای با منظره ای چشم ربا و چند چوب بامبو. بیش از همه کاناپه چرمی بزرگی که دقیقا رو به روی یک کاناپه تک نفره از همان جنس قرار داشت،جلب توجه میکرد. در کل مطب دکتر اورول بسیار بزرگ تر از آن چیزی بود که برای یک مطب روانشناسی معمول است. بعد از ظهر یک سه شنبه ی بارانی دکتر اورول از لوسی خواست تا یک لیوان چای برایش ببرد. ساعت دقیقا پنج و بیست و سه دقیقه بود که لوسی با سینی چای وارد اتاق دکتر شد. لوسی سینی چای دکتر را که مثل همیشه لیمو و عسل را هم شامل می شد روی میز دکتر گذاشت و گفت: " آقای دکتر اجازه می دید که من دیگه برم لطفا؟" دکتر در حالی که لیمو را داخل چایش می چکاند با بی حواسی گفت: "برای چی لوسی؟ هنوز که زوده". _ آقای دکتر دیروز بهتون گفتم که؛امشب تولد خواهرزادمه. باید زودتر برم. خودتون گفتین که اشکالی نداره. _ اووو اصلا یادم نبود. خیلی خوب. باشه. منم بعد چای مطب رو می بندم که با هم بریم. کسی وقت نداره که؟ _ چرا. یه نفر برای ساعت شش وقت گرفته. دو روز پیش. _ اسمش چیه؟ خانم رابینسون رو میگی؟ خودم بهش زنگ می زنم و میگم که فردا بیاد. مشکلی نداره. ما با هم از این حرف ها نداریم. _ نه خانم رابینسون نیست. بذارین الان اسمش نگاه میکنم. یه لحظه. لوسی از اتاق خارج شد و به فاصله ی یه جرعه چایی که دکتر چشید، تلفن زنگ خورد. _ بله؟ _ اسمش کلیِ. کلی اسمیت. برای ساعت شش وقت داره. _ بسیار خوب. تو میتونی بری لوسی. فقط اگه کتری اب جوش خالیه، لطف کن پرش کن. من خودم موقع رفتن در ها رو می بندم. دکتر اورول به نوشیدن چایش ادامه داد. به نظرش چای کمی تلخ آمد و با قاشق چایخوری مقدار کمی عسل به چای اضافه کرد. عادت عسل خوردن با چای از انجلا برایش به یادگار مانده بود. انجلا معشوقه دکتر بود. این شکلی است که دکتر همیشه او را معرفی می کرد. هیچ وقت او را در ابتدا همسر خودش معرفی نمی کرد چرا که باورش داشت (همچنان بر آن پایبند بود) که انجلا قبل از هر چیزی معشوقه ی اوست. از کلاس ریاضی دوم دبیرستان بوده و تا زمان مرگش همچنان هست. یک روز که انجلا به همراه مِری(یکی از دوستان صمیمی اش) از او خداحافظی کردند تا به عیادت ماریا(دوست صمیمی دیگرشان)که تازه به سرطان خون مبتلا شده بود بروند، دکتر تصور نمی کرد که برای آخرین بار چهره ی همچنان زنده ی او را می بیند.در مسیر برگشت راننده ی مستی زیرشان کرد.سرعت اوتومبیل زیاد بود. انجلا به محض برخورد، جانش را از دست داد و مری برای همیشه روی صندلی چرخ دار نشست. دکتر اورول حتی در مراسم خاکسپاری بسیار آرام و متین می نمود و لبخند می زد. از آن روز کذایی تغییری متوجه زندگی اش نشد به جز این که دوستان و آشنایان قدیمی دیگر او را نمی دیدند مگر اتفاقی در سوپر مارکت. همه ی روابط دکتر همین گونه بود مگر با دوست صمیمی اش،گوردن. صدای مهیبی که از بیرون می آمد دکتر را از خلصه اش بیرون راند. گمان کرد صدای در ورودی است که به دیوار برخورد کرده. همان لحظه نگاهی به ساعتش انداخت: ۵:۵۷. در اتاقش را باز کرد و دم در سالن انتظار،پسر جوانی را دید که سراسیمه است. گویی شک کرده که اشتباه آمده است. بیست و چند ساله به نظر می آمد و ظاهر ساده و آراسته ای داشت. یک سویشرت مشکی و شلوار جین. ساعت کاسیو کلاسیک مشکی به دست و کفش ها کانورس مشکی به پا کرده بود. دکتر را که دید پرسید: " ببخشید، این جا مطب دکتر‌ اوروله؟ " دکتر سریعا دستی را که توی جیبش بود بیرون آورد و به عنوان دست راهنما به کارش برد. اتاق خودش را نشان داد و گفت: " بله. بله. کلی درسته؟ باید ببخشید منشی من رفته و شما هم آخرین مراجعه کننده این. اینه که این جا یکم سوت و کوره" . کلی جلوتر از دکتر وارد اتاق شد. دم در ایستاد انگار که منتظر باشد تا جایش را نشانش بدهند. دکتر کاناپه ی چرمی را نشان داد گفت: " اگه دوست داری میتونی این جا بشینی. " کلی روی کاناپه نشست و حینی که اطراف اتاق را برانداز می کرد، دکتر قلم و دفترش را برداشت و رو به روی کلی، روی کاناپه ی تک نفره نشست. _ خب کلی. حالت خوبه؟ _ ممنونم. بله، بد نیستم _ اگه موافق باشی من چند تا سوال معمولی ازت بکنم تا کمی باهات آشنا بشم و بعد ادامه بدیم. موافقی؟ _ آره آره حتما. فقط قبلش ممکنه یه لیوان آب به من بدید؟ _ صد درصد. الان یه لیوان آب خنک برات میارم. چیز دیگه نمی خوای؟ قهوه یا چای؟ _نه خیلی ممنونم. همون آب کافیه. دکتر اورول از آشپزخانه یک لیوان آب آورد. جلوی کلی کذاشت و دوباره روی کاناپه اش لم داد. _ خب شروع کنیم؟ _ بله. خیلی ممنون... بابت آب. _ خواهش می کنم. میتونم ازت بپرسم چند سالته و بچه ی چندمی و تحصیلاتت چیه؟ _ بیست و هفت سالمه. بچه ی دومم و دو تا خواهر دارم و تو استنفورد ریاضی خوندم. _ آفرین! استنفورد! پس باید خیلی باهوش باشی کلی. خب بگو ببینم الان شغلت چیه؟ _ من توی یه شرکته سرمایه گذاری کار می کنم. با لپتاپم.وضعیت مالیم بد نیست... یعنی راستش برای من که فقط یه نفرم خیلیم خوبه و باید بگم که راجع به هوشم درست نمی گید. _ اما تو،از استنفورد مدرک گرفتی. چرا اینجوری فکر می کنی؟ _شاید اینجوری فکر نکنم ولی ترجیح می دم شما اینجوری فکر کنید. _ چه عجیب! می تونم دلیلش رو بدونم؟ _ راستش تجربه بهم ثابت کرده که وقتی مردم فکر می کنن که باهوشی، خیلی سریع تر سرزنشت می کنن. وقتی یه کار اشتباه می کنی کلی اضافه سر تکون می دن! در کل انگار مصون از اشتباه می دوننت. _ خب شاید بقیه اینجوری باشن ولی من بهت قول می دم که اینجوری نیستم و میتونی کاملا این جا راحت حرف بزنی. خب یکم راجع به خانواده خودت برام بگو. _ فکر کنم مثل همه ی خانواده های معمولی دیگه. بابام کارمند اداره ی بیمه بود و مادرم هم خانه دار بود. چیز خیلی خاصی راجبشون نیست حقیقتا. ولی مطمئنا دوسشون دارم. _ خیلی خوبه! پس بریم سر اصل مطلب. چرا امروز افتخار آشنایی با خودت رو نصیبم کردی؟ _ بهتون میگم، ولی باید از یکم قبل تر شروع کنم اگه اشکالی نداره. ‌ دکتر روی کاناپه بیشتر فرو رفت و گفت: "اصلا! سراپا گوشم ". کلی لیوان آب را از روی میز برداشت،لبی تر کرد و به پشتی کاناپه تکیه زد و شروع کرد که: "خب داستان از اون جایی شروع شد که سال دومم تو دانشگاه با یه دختر انگلیسی آشنا شدم. موها و ابروها و چشم ها مشکی. از اونا که خیلی مهربونن و با همه می تونن صحبت کنن. می دونی از اون آدم های خوش مشرب که از صحبت کردن باهاشون سیر نمیشی. یه روز بعد کلاس بالاخره جرات کردم و باهاش حرف زدم. توی کلاس ادبیات با هم بودیم. اون جا فهمیدم که شیفته ی داستایوسکیه. بعد از خوندن پنج تا رمانش برای اولین بار، یه روز(همون روزی که بالاخره جرات کردم)بعد کلاس، توی راهرو رفتم و بهش گفتم: "راستش تو کلاس شنیدم که داستایوسکی رو خیلی دوست داری. می خواستم بگم منم از بچگی عاشق نوشتتنشم!" خلاصه از اون به بعد همینطور بیشتر و بیشتر حرف زدیم. فهمیدم همه الی صداش می کنن و بدش میاد که بهش بگن الیزابت. فهمیدم اهل نیوکاسله. باهوشه و زیبایی درونیش حتی بیشتر از زیبایی صورتشه با این که امکان پذیر نیست! با هم زندگی کردیم. بعد استنفورد تصمیم گرفتیم که بریم لوس آنجلس. من یه پیشنهاد کاری خیلی خوب داشتم و الی هم تونست اوجا کار پیدا کنه. تا چند سال همه چی خوب بود. هر دو مطمئن بودیم که سرنوشت ما را به هم پیوند زده. با طناب محکم. ولی طناب سرنوشت عاقبت افتاد گردن خودمون. رفتار های الی تغییر کرد. بهم می ریخت، افسرده بود و هیچکس نمی تونست باهاش دو دقیقه حرف بزنه.حتی من! شروع کرد پیش روانشناس رفتن.تو شیش ماه، دو تا روانشناس عوض کرد. کلافه بود. می گفت هیچکس من نمی فهمه و مدام گریه می کرد. برای من دیدنش تو این وضعیت از هر چیزی سخت تر بود. کسی که تا به حال مثلش ندیده بودم حالا یه غریبه بود. اما خب این مدت خیلی طول نکشید. همیشه جوری بود که انگار می خواست سریعتر از یه عذاب نامتناهی خلاص شه. اما ماشین اون زیر نکرد آقای دکتر. یه ماه بعد از این که رفت پیش روانشناس سوم، توی وان دراز کشید و رگش زد. اون قدر عمیق و اون قدر زیاد که هیچ امیدی برای زنده موندنش باقی نگذاره. "دکتر تقریبا توی کاناپه فرو رفته بود. نگاهی به یادداشت های انداخت و اندوهناک گفت: "من واقعا متاسفم کلی. من کاملا درک می کنم احساست و باید بگم زمان ما رو وادار به سازش می کنه. حتی سرسخت ترین ما رو! اما کلی توی صحبتات فقط یه چیز رو متوجه نشدم تو گفتی انگار می خواست از یه عذاب نامتناهی خلاص شه اما ماشین به اون نزد. می دونم شاید یه مثال ساده باشه ولی منظوری داشتی؟ سابقه ی تصادف تو خانواده یا چیزی مثل این؟" _ نه آقای دکتر منظور من اینه که الی‌ مثل انجلا نمرد. همین!