روزمره نویسی | نیمه ی تاریک روز های به ظاهر قشنگ.

دیروز عصر بود؛ اونقدر حالم بد بود که دلم می خواست هرکی می بینمو با مشت انقد بزنمش که بمیره. از پیش مربی گیتارِ ایلیا برمی گشتم و این موضوع که من پول ندارم گیتاری که سال هاست دلم می خوادو بخرم خیلی رفته بود رو مخم؛ از خودم متنفرم که نتونستم هیچ کدوم از خواسته هامو به دست بیارم.با ایلیا راه می رفتیم و از مشکلاتم می گفتم؛ اونم که نمی خواست قبول کنه وضعیتم اصلا خوب نیست شروع کرد به گفتن لیست مشکلات بقیه که منم دیدم یا همه رو دارم یا خوشحالی هام برا بقیه مشکل محسوب میشه. آخرش بهش گفتم «ببین منو؛ اون گوشی ای که تو جیب توعه پارسال یکی از اون ضعیف تر تو جیب منم بود؛ الان نیست، میدونی یعنی چی؟» بالاخره باهام موافقه. بهش میگم اینجا هیچوقت یا پول به اندازه کافی نیست یا هست و برای من نیست. بهش میگم یه واسه اینکه با کارت بابام یه قهوه گرفتم مجبور شدم کلی جواب پس بدم؛ همون یه لیوان امریکنو.تقریبا هیچکس روی این سیاره نیست که بهش بگم اگه گیتار زدن بلد بودم اولین آهنگی که می خوندم آهنگ 209 شاهین می بود.حالم داشت بدتر و بدتر هم می شد. رفتم خونه خوابیدم؛ هنوز ساعت هفت بود. خانواده سر مشق های خواهرم انقد سر و صدا کردن که پا شدم گفتم «چیه سه تاتون عین عقب مونده های احمق سر یه سری تکلیف احمقانه درگیرین؟» بابام گفت الان وقت خواب نیست، گفتم به تو یکی هیچ ربطی نداره؛ ظاهرا فهمیدن الان از اون وقتاییه که دلم می خواد پوست همه رو با دندون بِکَنَم. خودم تنها چیزی که به ذهنم رسید اینه که آرام‌بخش خفیفِ قبل از خوابم تموم شده.لباس می پوشم میرم داروخونه. یه ورق نورتریپتلین 10 می خوام. طرف جدیده تو داروخونه؛ قیافه میاد و میگه بدون نسخه نمیشه. زیر لب میگم «ای حرومزاده» و از در میرم بیرون. میرم یه داروخونه ی دیگه؛ از اینکه اونجا خوده دکتر هست و منو میشناسه خوشحال میشم؛ با دکتر میم دست میدم و میگم یه ورق نورتریپتلین 10 می خوام. ده ثانیه بعد بیرون از داروخونه بسته رو باز می کنم و یکی رو عین اسمارتیز می خورم. یه دونه؛ یک شب. بعد از پنج دقیقه قشنگ حس می کنم وارد جریان خونم شده؛ بازم دلم می خواد یکیو با مشت بزنم ولی اونقدر آرومم که توانایی ش رو ندارم. می رسم خونه؛ یکی دو ساعت آروم می گذره. نباید این کارو بکنم ولی یکی دیگه هم می خورم. فایده نداره؛ یکی دیگه هم، بازم فایده نداره. مقاومت ایجاد شده تو بدنم. ممنون؛ هیچ توصیه پزشکی یا اخلاقی یا مذهبی ای نیاز ندارم؛ حتی شاید روانشناسی.به خودم آویزونمعین یه لباس خیسکابوس هر شب منهمیگه عقده هاتو یه جا بریزاین هم از همون روز هاییه که بلدم خیلی قشنگ بنویسمش که همه ازش حس خوبی بگیرن، ولی هیچ روزی روز خوبی برای من نیست. همیشه تو کابوس دست و پا می زنم صبح بیدار میشم؛ یه نگاه تو آینه می کنم و به این فکر می کنم که چقدر از کلِ زندگی متنفرم. بعد تیپ خاصمو می زنم که یه ذره از بقیه جدا شم، مثل افکارم؛ بین فکرام و فکرای بقیه یه دیوار هست، دیواری که هیچوقت نمی تونن این طرفش رو ببین. خیلیا از افکارم می ترسن.در واقع هیچ‌وقت نمی خوان؛ وقتی برا هرکی بشینم از پوچی و بی معنا بودن زندگی حرف بزنم و بگم که هیچی برام دیگه ارزشی نداره قطعا طرف نمی خواد گوش کنه؛ حتی هوش مصنوعی بینگ هم در این مورد کاملا با من مخالفه و به نظرش باید برم یکم خودمو تو دین و مثبت‌گرایی و این جور مزخرفات غرق کنم.بگو باید برم کدوم دادسرابخوام از خدا بکنم شکایتدیر میرسم مدرسه؛ مثل همیشه. مدیر میگه معلمت برا یه عده دیگه کلاس گذاشته دیده تو نیستی. صبر می کنم. از صبر کردن متنفرم. کلاسشون تموم میشه و برا من ریاضیات گسسته تدریس می کنه. میگه تو انگیزه درس خوندن نداری؛ دلم می خواد بهش بگم من انگیزه زندگی هم ندارم. میگه تو کلاس منو جدی نمی گیری، می خوام بگم مزخرف میگی من حتی خودمم جدی نمی گیرم. درباره پوچی حرف میزنم. میگه هیچوقت به این پوچی فکر نکن من دوست دارم امید همیشه باشه. تو چشماش نگاه می کنم و یه جَوون مغرور می بینم که زندگیش روی امید های واهی بنا شده. سر تکون میدم و میگم باشه؛ ولی مثل همیشه رو عقیده ی خودم باقی می مونم.درس میده؛ هیچی از درس نمی فهمم؛ چون نه گوش می کنم و نه اهمیت میدم، حالم هم خوب نیست. یه لحظه به تخته نگاه می کنم و همه ی مطلبو می گیرم. کلاس تموم میشه. معلم میره؛ مدیر میگه تو حیفی، تو باهوشی، تو فرق داری؛ کلی هندونه میزنه زیر بغلم ولی من هیچوقت با این حرفا خر نمیشم؛ باهوش بودن باعث نمیشه دلت بخواد مزخرفات بخونی و توی یه جامعه ی احمقانه وارد زندگی ماشین‌وار بشی.منم عصبیم منم آدممبرمیگردم خونه. بالاخره بعد از مدت ها حرف نزدن یه ذره از چرک های روحمو می ریزم بیرون. میگم وقتی کافه کار می کردم معده م خوب شده بود؛ چون همیشه یه خوردنی ای اونجا داشتیم، الان تو طول روز همیشه گشنمه؛ 50 کیلو وزنمه با قدِ 180؛ یعنی اضافه وزن اصلا ندارم؛ کم هم نیست، ولی گشنمه، حتی وقتی تازه غذا خوردم هم همینطور. غر میزنم؛ به خاطر اینکه اگه تو خونه یه بیسکوئیت بخورم هم منت رو سرمه. خودمم می دونم مشکل من اصلا خوردنی نیست. مشکل من دیگه حتی افسردگی هم نیست.ظهره و تو خونه نشستم. دارم به سطحی بودن زندگی مردم فکر می کنم؛ به خرید کردن و مُد و پارتی و رابطه. به دعا کردن، به امیدوار بودن. به منتظرِ یه روزِ خوب نشستن، مطمئنم همه ش مزخرفه. مزخرفات.ظهره و نشستم تو خونه؛ دارم به خالی بودنِ پشتِ زندگی نگاه میکنم. دارم به اینکه زمین سال هاست بی دلیل دور خودش و خورشید می چرخه نگاه می کنم. دارم به اختراع احمقانه ی بشر به اسم زمان نگاه می کنم که بهمون نشون میده چقدر توی این چرخه ی بی معنا زنده بودیم و بعد مُردیم. بعضی چیزا اصلا نباید کمیت داشته باشه؛ رنگ آبی آسمون مگه کمیت لازم داره؟ با این حال بشر دوست داشت بالاتر از کشاورز و کشیشِ قرون وسطی قرار بگیره. هیچ فایده ای نداره. نشستم می نویسم. از اون بخش تاریکتر هرروزم؛ از نارضایتی دائمی. از اینکه هیچوقت هیچ چیز منو سیر نمی کنه؛ خارج از مفهوم غذا، روحم گرسنه س. غذا هست؛ سفره پهنه. چیزی نمی خورم؛ چون با خودم مشکل دارم؛ تا مشکلم با خودم حل نشه بازم چیزی نمی خورم. معده م می سوزه.روح نمیخوام مال خودتقلب نمیخوام مال خودتعشق نمیخوام مال خودتبهشت نمیخوام مال خودتتموم شد. دوباره شب میشه؛ کتاب می خونم؛ می خوابم. توی خواب خاطراتم شُخم می خوره و از زیر خاک استخون های پوسیده ی گذشته میاد بالا؛ مثلا اینکه هرچی تو زندگیم بریم عقب تر من خوشحال تر بودم. استخون های خوشحالیم رو توی خواب لمس می کنم. انگار همزمان دو جا ام؛ هم تو کابوس و همزمان توی ضمیر ناخودآگاه ایستادم و شکنجه تحمل می کنم. صبح میشه، میرم جلوی آینه و همه ی این ها تکرار میشه. چند سال دیگه باید این روزا رو تکرار کنم؟ دیگه خسته شدم. دیگه آرام‌بخش آرامش نمی بخشه؛ دیگه خورشید یه جورِ جدید طلوع نمی کنه. دیگه آدمی پیدا نمیشه که تو رو حتی به خودش هم ترجیح بده. دنیا یه چرخه ی کسل کننده س. کِی می تونم از این چرخه برم بیرون و استراحت کنم؟نیمه ی تاریک روز های همه مون، مثل نیمه ی تاریک ماهه؛ تا نشونت ندن نمی بینی ش. خیلی وقتا نمی خوای ببینی ش. اینو از تو نت دان کردم و دارم نشونت میدم که با یه فتوشاپ و ادیت ناشیانه درست شده، اون مربعو می بینی؟این 209 اُمین پست من تو ویرگوله؛ می خواستم توش یه بخش از آهنگ 209 شاهینو بذارم. حال روحیم هم مثل هرروزه. هرچقدر که ناصادقانه هرروز بهتون میگم خوبم؛ امروز هم همونقدر خوبم. آهنگ دویست و نهِ شاهین برای زندانی های زندان 209 خونده شده، کاری به جزئیات ندارم، من با آهنگش حال می کنم. یه تیکه از متن آهنگ «209»، یه تیکه کِیک برای تو دوست من که قهوه ی تلخمو تا اینجا نوشیدی.تو که میشناسی دردِ تو شعراموتو که میفهمی معنی ایهاموتو که با رنج کشیدی بدن زخمیموتو که دیدی یه شبه برفِ رو موهاموبدنم مَهلکه شیهه شلاق شدمن اگه خسته شبیه تنِ ایران بودممن اگه لحظه پایانیِ انسان بودمخاطراتِ تو منو زنده نگه داشته هنوزوسطِ بی تو ترین نقطه زندان بودمکه به یادِ تنِ گرم تو، تنم داغ شدبا لبات فاتحه هر غمیو می خونممن به آرامش وحشی چشات مدیونمیه پناهنده ترسیده تنهام اماپشتِ مرز تن تو تا به ابد می مونممنو از این غم جاودانه آزاد کنتو که باشی پیش من خنده به دردا میزنمحتی اون لحظه که از شکنجه ها جون میکَنمتو دلیلِ سبزِ ریشه امی تو خاک این کویرچرا خم شه قامتم، زرد بشه روح و تنم؟که جواب موندنم، اَرّه سر ساق شداگه فردایی باشه من با تو می سازمبرد من وقتیه که به تو می بازمتوی این روزای شوم، شده کل آرزومروز آزادی بیاد حبس بشم تو بغلتبین دستات برسم به اوج پروازمبا لبات فاتحه هر غمیو می خونممن به آرامش وحشی چشات مدیونمیه پناهنده ترسیده تنهام اماپشت مرز تن تو تا به ابد می مونممنو از این غم جاودانه آزاد کن...