چند دقیقه از یه آدم

برای چندمین بار ترانه‌ی « دلم تَنگه از مهستی » رو گوش داد و این‌بار با جرأتی بیشتر از قبل‌ترها، زد بیرون. مثل همیشه، با اون شهر و آدم‌هاش غریبه بود. اما این‌بار چیزی درونش روشن شده بود که بهش این شهامت رو می‌داد که بره و بزنه به دلِ هرچی اَزش می‌ترسید. وقتی داشت جلوی آینه به خودش می‌رسید، خودش رو اون تو نمی‌دید؛ مخاطبی غریبه رو می‌دید که روبروش وایستادن و اون، گوش‌هاش رو برای صحبت غرض گرفته. وقتی بندهای کفش‌هاش رو محکم می‌کرد، به این فکر می‌کرد که قراره کلِ روز رو با اونها، شهر رو زیرِ پاش بذاره؛ برعکسِ قبل‌ترها که نهایتاً نیم ساعت بیشتر، مهمونِ پیاده‌روهای شهر نبود. وقتی زبونه‌ی در رو میکشید، اونجا که داشت از حضورِ دسته‌کلیدش اطمینان حاصل می‌کرد، تو این فکر بود که وقتی ساعت‌ها بعد، زمانی که درحال برگشت از سفرِ روزانه‌اش، اون طرفِ در وایستاده، چه حالی داره. با یک هیجانِ متفاوت که بویی از ترس نمی‌داد، قدم‌هاش رو از چهارچوبِ در بیرون گذاشت.استرس داشت. استرس، مهمونِ همیشگیِ وجودِ اون بود؛ یه سایه که جدا کردنش از اون، غیرممکن بود. اما این‌بار این استرس، شناخته شده بود. ترسی اَزش نداشت. می‌دونست که چیزی درونش هست که مانع از سنگ‌اندازیِ این استرس تو مسیرِ هدفش میشه. می‌دونست که امروز می‌تونه به تصویری که بعد از گوش دادن به اون ترانه، تو ذهنش نقش بسته، رنگِ واقعیت بده. نمی‌دونست که این اطمینان از کجا اومده، ولی دودَستی بهش چسبیده بود؛ مثل حرکت کردن زیرِ نورِ آفتابِ پاییزی که هم می‌تونه گرمابخش باشه و هم لرزه به وجودت بندازه و اون می‌خواست که گرما رو انتخاب کنه؛ سرما رو، اون استرسِ دروغی رو باور نکنه. یه لبخندِ ساختگی روی لب‌هاش نقش بست و این، دستِ خودش نبود. می‌دونست که نیست. می‌دونست چون اون همیشه به چهره‌ای جدی، شناخته می‌شد و این یک رفتارِ جدید بود که خودش کنترلی روش نداشت. انگار همون نیروی درونی، ناخودآگاهش رو هم وادار به همکاری کرده بود که: « تو امروز میتونی به منظورت برسی! » پس لب‌هاش رو به خنده مجبور کرده بود، همون‌طور که ابروهاش حالتی خندان به خودشون گرفته بودن. سَرش اما پایین بود. همه‌ی جرأت برای شاد بودن رو داشت اما فقط برای خودش و تنهایی؛ هنوز برای برخورد با اولین آدمی که از جلوش دربیاد، آمادگی نداشت. برخورد با یه آدم! این‌کار در وهله‌ی اول، نیاز به یه پیش زمینه داشت و اون، سلام کردن بود و اون از انجامِ اولین‌بارِ این کارِ سخت، می‌ترسید. خنده‌دار یا مسخره، اون همیشه به نحوی از سلام کردن به آدما طفره می‌رفت. همیشه می‌ترسید که جوابِ سلامش رو ندن. می‌ترسید که سلامش، مورد توجه کسی قرار نگیره و با پاسخی گرم اَزش استقبال نشه؛ پس با این افکارِ خودساخته، همیشه حدالامکان، مسیرهایی رو انتخاب می‌کرد که دوستان و آشناهاش از اونجا عبور نکنن. حتی گاهی پیش میومد که وقتی اتفاقی سرش رو بالا می‌آورد و یه فرد آشنا رو می‌دید که از روبرو به سمتش میاد، مسیرش رو عوض می‌کرد. حال اینکه اون شخص، هیچ پدرکشتگی هم باهاش نداشته باشه. این ترس، انقد تو وجودش ریشه دوونده بود که این رفتار، به یه عادته ناخودآگاه تبدیل شده بود.اون کلا از آدما می‌ترسید و این ریشه در خیلی اتفاقای زندگیش داشت؛ چیزی که همه‌ی آدما نبودن و اون بود یعنی ( شاید ) بیکار بودنش. حالا چه چیزی باعثِ همین بیکار بودنش شده بود، همین هم ریشه تو ترسش از آدما داشت. سرش پایین بود. لبخند روی لبش بود اما هنوز انقدرها که برای برخورد با یه آدم زور داشته باشه، تو خودش جرأت نمی‌دید. اما قبل از اون، یه کارِ بزرگِ دیگه‌ای هم کرده بود که نشون از میزان تمایلش برای یه رابطه رو می‌داد و اون این بود که هندزفریش رو تو خونه جاگذاشته بود؛ عمدتاً این کار رو کرده بود. می‌دونست که اگه هندزفری همراهش باشه، برای انجامِ این تصمیم، فاصله میفته. هندزفری، بخشی از وجودش شده بود. همون ابزاری که اوایل، وسیله‌ی خوشگزرونی‌اش بود ولی این اواخر، قلباً متوجه شده بود که یه مانع برای رابطه‌ی اجتماعی بود. هندزفری، همون رفیقِ قدیمی، که وقتی تو گوشش جاخوش می‌کرد، مانع از شنیدنِ صدای آدما می‌شد. بارها اتفاق افتاده بود که درحال قدم زدن، تو پیاده‌رو، پدر یا مادرش از کنارش رد شده بودن و بهش سلام کرده بودن و اون غرق در دنیای خودش بود و متوجه حضور اونها نشده بود. بارها با هندزفری، تو یه گودالِ پر از آب افتاده بود یا سرش به دیوار خورده بود و اون، اینها رو لذت معنی کرده بود. لذت هم بود اما قبل از این، اون یه آدم بود و برای ادامه‌ی زندگیش به ارتباط با یه آدمِ دیگه نیاز داشت و هندزفری، این رفیقِ بی‌توقع، جلوی ورودِ هر آدمی رو به زندگیش گرفته بود. هندزفری‌اش همراهش نبود و فکرِ این خلأ، تو یه تصمیمِ جدید و جدی، اذیتش می‌کرد و اون نمی‌تونست این موضوع رو پنهون کنه و فقط از همون نیروی درونی کمک می‌خواست تا آرومش کنه. قدم‌هاش رو شمرده شمرده برمی‌داشت. هنوز به سرِ کوچه، به تقاطع با پیاده‌رو، نرسیده بود. با هر قدمی که برمی‌داشت، یه دیوارِ نامرئی رو جلوی خودش احساس می‌کرد که می‌تونه مانع از ادامه دادن و برگشتش به خونه بشه. دیوار رو می‌دید ولی همچنان قدم برمی‌داشت و با هربار خراب کردن و رد شدن از روی آوارِ اون و برخورد با دیوارِ بعدی، نیرویی تازه درونش متولد می‌شد که با نیروهای دیگه‌ی درونش جمع بسته می‌شد و هیکلش رو رو به جلو هل می‌داد. اون همه‌ی اینها رو می‌دید و احساس می‌کرد و با هیجانی از جنسی جدید، به راهیِ هدفِ بزرگش شده بود. « باید سَرَمو بالا بگیرم. اینجوری که اگه کسی هم از جلوم رد شه متوجهش نمیشم! بعد، همینجوری که لبخند روی صورتمِ، به روبروم نگاه کنم. نفس عمیق بکشم. اون ترانه‌ی مورد علاقمو زیر لب زمزمه کنم که آروم بشم. دستامم همینطوری تو جیبم باشه. ایرادی نداره که؛ خیلیا رو دیدم اینجوری راه میرن. اصلانم زشت نیست. آدمای باکلاسم... راحت باش. کارِ سختی قرار نیست بکنی، فقط یه سلامِ ساده، همین! برای امروز، همینقدرم کافیه پسر! »« اگه کسی، بیشتر از یه سلام اَزم توقع داشت چی؟ اگه... اگه خواست که برم و باهاش بیشتر وقت بگذرونم... مثلا یه قهوه یا چمیدونم یه قدمی با هم بزنیم چی؟ اونجا چیکار کنم؟ »« آروم باش! ترانه‌ات رو که یادت نرفته؟ بخونش! همین الان! »« دلم تنگه دیاره، هنوز عاشقه یاره، واسه دیدنه خونه... ولی هنوزم نمی‌دونم چیکار کنم؟ بهترم ها ولی... »« علی، یادت که نرفته، من پشتتم! تو، تا همینجاشم کارِ بزرگی کردی! هندزفریت رو با خودت نیاوردی! سرت رو بالا گرفتی! داری می‌خندی! تا دیروز، هیچکدوم از اینها رو نداشتی اما حالا... برو! از خیابون رد شو و برو سراغِ قهوه فروشی. نترس! مثه همیشه قهوه‌ات رو سفارش بده. فقط یادت نره بخندی! اینم یادت بمونه که منم اونجا پیشتم! قول میدم از پَسِ همه‌ی اینا برمیای! همش فقط چند دقیقه طول می‌کشه و بعدش... اونجا یه حالی منتظرته که تو حتی فکرشم نمیکنی! برو مرد! »