اسمشو چی بذارم؟!

امشب خبر بدی از اوضاع و احوال یکی از فامیل‌ها شنیدم. چندوقتی هست که از یه بیماری ژنتیکی رنج می‌بره؛ اول دست و پا و مفاصلش اذیت شد و امشب شنیدم که داره بیناییش رو از دست میده. واقعا ناراحت شدم. از راه که رسیدم، مامانم داشت با تلفن صحبت می‌کرد. خانومِ اون بنده خدا بود. همش از وِخامتِ بیماری صحبت می‌کردن و درددل به گوش می‌رسید. همش حرفای تلخ، همش غصه، همش ناله. دستامو شستمو یه لیوان چایی برای خودم ریختم و اومدم تو حال دراز کشیدم. آی-فیلم داشت پایتختِ پنج رو نشون میداد. لیوان چاییم داشت کنارم بخار می‌کرد. گوشیم تو اتاقم زیر شارژ بود. بابام تو آشپزخونه یا اتاق دیگه‌ای مشغول یه کاری بود؛ نمیدونم چه کاری. داداش‌های دیگمم هنوز از سر کار برنگشته بودن. مامانم همچنان داشت صحبت می‌کرد. کلا بدم میاد راجب کسی یا چیزی که به من مربوط نیست حرف بزنم. انقدر که حتی اگه تو یه همچین جوی باشم، از اونجا فرار می‌کنم. آره فرار می‌کنم. حالا چه ربطی به ماجرای تلفن مامانمو تلفنش داشت؟ خب داشت راجب چشم زخم و اینکه مردم حسودن و فلانی چرا فلان کار رو کرد و... حالم بد شد. البته اینکه راجبه چیزای منفی هم صحبت می‌کردن، باعث شد تا با لحن بدی با مامانم صحبت کنم و اَزش بخوام تا بره تو یه اتاق دیگه صحبت کنه.《بخندم بیرون برمتفریح کنم ورزشمو برمگیتارمو بزنم حال دلم خوب‌باشه》اینارو امین گفت؛ همین چند دقیقه‌ی پیش. باز هوای عشق قدیمیش به سرش زده بود. باز هوای عاشقی و روزهای خوش گذشته، نفس کشیدن رو براش سخت کرد و باعث شد تا با تنها دوست صمیمیش یعنی من، درددل کنه. مخصو۱ا که من هم یه همچین دردی رو تجربه کردم. مخصوصا که من شنونده‌ی خوبیم؛ البته فقط شنونره‌ی خوبیم؛ مهارت زیادی تو حرف زدن ندارم. عشقش سه ماه و چند روز پیش گذاشت رفت. کسی که بهش قول داده بود تا تهش باهاش میمونه؛ نمیره، حتی اگه امین اینو اَزش بخواد. ولی رفته بود. دیده بودمش. چندباری که با امین قرار گذاشته بود، دیده بودمش و باهم صحبت کرده بودیم. دختر خوبی بود. پای همه‌ی گَندِ دماغی‌های امین مونده بود. با اینکه اون تو کرج بود و امین اسفراین؛ ولی تا می‌تونست جویای احوال امین می‌شد. حتی براش تولد هم گرفته بود. جنگ و دعوا بود بِینشون؛ مثه همه‌ی رابطه‌ها ولی حرفی از رفتن وسط نبود. حتی یادمه امین چندبار با سردی باهاش برخورد کرده بود اما اون تحمل کرده بود اما...حق با کیه؟ اونی که کیسه‌ی آشغال پشتشِ یا منی که هندزفری تو گوشمه و درحالی که دستام تو جیبمه، دارم از مغازه برمی‌گردم خونه.حق با شیرینی‌فروشِ دورِ میدونِ امامِ یا اون بچه‌هه که هوسِ یه نون خامه‌ای به دلش مونده یا اونی که داره سفارشِ کیک تولدشو میده؟حق با سوپورِ زحمت‌کشمونِ که از سرما دستش به دسته‌ی جارو چسبیده یا اون رفیقمون که پوکه‌ی سیگارش رو از شیشه‌ی ماشینش میندازه بیرون؟حق با کیه؟ با من... یا با مخاطبی که نوشته‌های من رو طبق خصوصیت‌های اخلاقی و فرهنگیِ خودش تفسیر میکنه؟یخ‌ِ استخرِ پارک ملت، شروع به یخ زدن کرد. هوا رو به سردی رفت. ساعت از هشت و نیمِ شب گذشته بود. من در حال قدم زدن داخل پارک بودم؛ تنها با هندزفریم. موزیک می‌خوند برای خودش. حسم به هر سمتی می‌رفت. نوشتن، امین، خونه، سیگار، مِنچِرز و... دو، سه ساعت قبلش یه قهوا‌ی فول-کافئین خورده بودم. امروز دو شات خوردم؛ یکی صبح قبل از کار؛ یه دونه هم همینی که گفتم. گمونم این ححم از استرس و هیجانی که تو مغزم تلنبار شده بود، مال همون بود. نباید زیاده‌روی می‌کردم. نمی‌دونستم چی می‌خوام یا کجا میخوام برم. قبل از خوردنِ این دومی، می‌دونستم حالمو خراب میکنه‌ ها؛ ولی از اونجایی که تنها چیزی که ندارم تعادله، نتونستم جلوی خودمو بگیرم و تو اون لحظه‌ای که تو مسیرِ قدم زدنم، عرض استخر رو طی می‌کردم، تنها آرزوم این بود که زودتر برسم خونه؛ چون گرسنگی هم شدیدا داشت اذیتم‌ می‌کرد؛ قوزِ بالا قوز!امشب بنویسم؟ از چی؟ از متن‌های قدیمیم کپی کنم یا... داستان کوتاه شروع کنم یا دلنوشت؟ وااای! چقدر موضوعِ بی‌ربط به هم تو ذهنم‌می‌چرخن که گمون میکنم همشونم قابل نوشتنن! اصلا میخوای یه کاری کنیم؛ بیا از هر کدوم یه تیکه بنویس؛ هرچی که یادت اومد رو یادداشت کن؛ اصلا هم مهم نیست چیزی کم و کسر داشته باشه! چمیدونی شاید این خودش یه سبک جدیدی شد برای خودش و منم صاحب اون سبک؛ ها؟!