خواسته ی ناخواسته

می خوام براتون قصه یک دختربچه ای رو تعریف کنم. این قصه برمی گردد به خیلی سالها پیش، خیلی بیشتر از پیش، قبل از اینی که الان دارم براتون صحبت می کنم، دورِ دور،اینقدر دور که اگر بخواهی روزها و ساعتها و دقایقش رو حساب کنی از حوصله آدم خارج هست وشمارش آن خسته ات می کند. خلاصه این که این دختربچه قصه ما دختری بابایی، مهربان، کم رو و وابسته ی پدر بود، به عبارت الانی ها بچه ی باباش بود و بس. اون خیلی شلوغ نبود، لوس هم نبود، در عوض خیلی بچه حرف گوش کن و سربه راهی بود. تقریبا بی زبون، نمی دونم شاید این سربه راهی دخترک نه به خاطر خوبی اش بود که بلکه به خاطر کمرو و کم صحبت بودنش بود،دختری آروم بود و بی صدا، اینقدر که توی مدرسه دوستای همکلاسی او همیشه اذیتش می کردند و دریغ از اینکه بخواهد شکایت آنها رو به شخص دیگه ای بکند. گمونم مدلش این بود دیگه، دیگه هر آدمی یه جور بار می آید.خلاصه اون دختر بچه خیلی آروم و ظاهرا سر به راه بود که بعدها سر به راهتر هم شد. آنقدر سر به راه که راههای دیگه از یادش رفت و بعضی وقتها زمانه فرصت رفتن به راههای دیگر را برایش جور نکرد.لابد همیشه هم سربه راه بودن، اون هم تا این حد، خوب نیست و بعضی جاها بچه ها یک کم راههای دیگر را هم تجربه کنند، البته با نظارت کامل بزرگترها، باید بهشون فرصت و اجازه داده بشود که آنها یکسری موارد و موقعیتها را تجربه کنند و به نتایجی برسند؛ اما متاسفانه ما بعضی وقتها، این محدودیت هارا برای این به فرزندانمان تحمیل می کنیم که گمان می کنیم عاشق بچه هامون هستیم؛ البته به تصور غلطی از این بینش داریم، آنها را ترسو، خیالاتی، بزدل و با قدرت انتخاب ضعیف بار می آوریم و مدام به گوش آنها می خوانیم که فُلان کار رو انجام ندهی، فُلان کار رو انجام بدهی، این کار را هم اگر فُلان چیزک شد انجام بده وگرنه... .میگوییم ما خوبی تو را می خواهیم و بدی تو را نمی خواهیم. البته که حرفشان درست است. والدین همیشه خوبی فرزندان را می خواهند و البته خوبی را به این منظور که" شرایطی برای آنها پیش بیاد که همیشه دم دستشون باشند و گاهی انقدر قدرت انتخاب را ازشون می گیرند که بعدها بچه، اصلا هر جا که کلمه انتخاب پیش می آید و سر دوراهی توانایی تشخیص خوب و بد را ندارند. والدین هستند دیگه نمیدونم شاید اگر ما هم به جای آنها باشیم شاید کار آنها را تکرار کنیم.ان شاا... که خوبی های مورد نیاز فرزندانمان را همیشه از خدا طلب کنیم و نه چیزی که خودمان دوست داریم اتفاق بیفتد. زودها را دیر نخواهیم و اصرار زیاد بر دیرها از خدا نکنیم.از خیلی از بزرگترها می شنوم که میگویند من که خیلی برای بچه ام دعا کردم، کلی نذر و نیاز کردم، نمازها خواندم، ختمِ صلوات، ختم انعام و ... ؛ نمی فهمم که چرا الان بچه ام در این سن هنوز مجرد مانده و سرو سامان نداره و نه خونه ای و نه... . آره خوب درست می گویند کلی نذر و نیاز کردند و اما نذر و نیازشان برای حاجتی بوده که من همیشه از خدا خواستم که بچه ام همینجا پیشم باشد، یک دانشگاه خوب همین جا در شهر خودم، کنار چشمم، قبول شود. پس قبول کند که برویم خواستگاری دخترخاله اش و سرو سامان به زندگی خودش بدهد. اینها همه خوب هستند و ان شاا... که مامان و بابا نذرتون قبول باشد، اما شاید قسمت پسر تو، دخترخاله اش نیست، شاید ستاره آنها به هم نیاد، شاید قسمت نیست اینها مال هم باشند؛ چون عقایدشان به هم نمیخورد، شاید روم به دیوار با هم ازدواج کنند و دو ماه نگذشته مجبور شوند با دو تا دل داغان از هم جدا شوند، چرا که خودشان را قاطی کار خدا می کنند و خواسته خودشان را به خواست خدا ترجیح می دهند؛ غافل از این هستند که تا همین جا هم که اتفاقی نیفتاده و پسرشون مجرد مانده به خاطر این بوده که این دو تا مال هم نیستند و یکی افکارش شرقی بوده و یکی دیگه غربی و اصلا توی یک خط حرکت نمیکنند و دو خط موازی هم در دو جهت مخالف هستند. اگر ازدواج اتفاق می افتاد معلوم نبود که چقدر می توانستند با هم جلو بروند و چون خدا خیلی همه رو دوست داشته و دعاهایتان هم خالصانه بوده است، شرایطی پیشامد کرده که ازدواج صورت نگیرد.ای مامان عزیز تا وقتی که خیرِ درست و به جای فرزندِ پاره تنت را با خواست خدا پیوند نزنی ماجرا برهمین منوال هستش"خدا به بندگانش مهربانترینِ مهربانهاست". گاهی شاید در تاخیر آرزوها خیریتی هست شاید بر حسب قرار موقعیتی بهتر از آنی که آرزومندیم برامون نوشته شده است و شرایطی که دوست داریم بهش برسیم، پایینتر از حدِ ماست و شاید برعکس شرایطی رو که خواهان آن هستیم بالاست و نیاز به آمادگی بیشتر دارد و باید برای رسیدن به آن نقطه زمانی یا مکانی، خودمان را رشد بدهیم. خانمی را می شناسم که حدودا 50 سال پیش به زور ،همسر مردی شد که 15 سال با او اختلاف سن داشت و به بیانی به تعبیر امروزی ها حکم برادر بزرگتر را برایش داشت. حساب کنید یک دختر13 ساله و پسر 28 ساله، متوجه شدید چرا می گویم حکم برادر بزرگتر را داشت. آن دو تا کاملا از هم پرت بودند، آنها دو دنیای کاملا متفاوت از هم بودند و دخترک محکوم به ازدواج با پسری شد که او را مطلقا دوست نداشت. سالهای اول زندگی آنها صاحب فرزند که می شدند سه ماه نگذشته بود که یک روز فرزندشان بیماری سختی میگرفت و از دنیا میرفت، آنهاچندین بار این ماجرای تلخ را تجربه کردند. حالا که خانوم قصه ما که 4 سال از زندگی مشترکشان میگذشت به پیشنهاد یکی از نزدیکان کلی نذر و نیاز، ختم و صلوات داشت و حاجت طلبید که خدا به آنها فرزندی بدهد که دامادی و عروسیشان را ببینند و البته که خداوند نذرشان را مهر تایید زد و دعایشان مستجاب شد و خدا فرزندانی(4فرزند)به آنها داد. همه شان زنده ماندند و قوت گرفتند و کم کم داشتند بزرگ می شدند که حدودا زمانی که فرزند اوشان 14 ساله بود، مرد قصه ما بدون دلیل قبلی و هیچ سابقه بیماری از دنیا رفت و زن قصه ما با فرزندانش در سن32سالگی بی سر و همسر شد. یک خانوم خانه داری بود که چندین سال پیش پدر و مادرش هم از دنیا رفته بودند و تنها بود، او ماند با 4 فرزند قد و نیم قدی که حالا می بایست بی یار و سرپرست و با دستها و جیب خالی آنها را اداره می کرد. در اوج جوانی به خاطر پایبندی به فرزندانش هرگز به ازدواج مجدد فکر نکرد و پایبند به دنیای بچه هایش ماند و آنها را به سختی و با کارگری سرو سامان داد. او اکنون پیرزن 70 و اندی ساله است که نه چشم درستی برای دیدن دارد، نه دندانی برای جویدن، نه موی سیاهی و نه برو رویی. او اکنون دلیل زنده نماندن های بچه هایش را در اوان زندگی مشترکش دریافته است، او... .