داستان زندگی مدرسه ای من..

بازم تغییر..حالا این تغییری که ما کردیم شبیه چی میمونه بازسازی یه ساختمون قدیمی..خپ..بذار برم سر ماجرا..اول اولاز ب بسم الله بگم.. پیش دبستانی..هیچ دوستی نداشتم..داشتما ولی نداشتم..این جوری بود که با همه باشم..ولی صمیمی ناح..رفتیم دکتر(روانشناس )و قرص داد و اینا..(این داستان قرصو من خودم یکی دوساله که میدونم..)برا چ؟برا اینکه من بالا میوردم..مدام گریه میکردم..و البته ناگفته نمونه که با این گریه ی لامصب همه چی میدادن بهم..هر چی اشک بیشتر میریختم..چیزی که میگرفتم بهتر بود..کارامو انجام میدادن..چیز میز میگرفتن..من حقیقتا دست خودم نبود..لوس..عام..اسمشو نمیذارم لوسی..میذارم ترس و استرس زیاد به خاطر تنهایی..نه نه توجیه نمیکنم..فقد میگم دلیلش این بوده..و اینجوری بود که من واقعا بد غذا بودم..عاخه کدوم خری سالاد و ماست و میریزه رو ماکارنی سس میزنه روش مث مخلوط کن هم میزنه..عاخه بی ناموصصصصصبچه پیش دبستانی چرا باید اون زهر ماری رو بخورهههشبیه استفراغ ادم بزرگ میمونهههو سر اینم کلی عر میزدم..خیلی کم حرف بودم خیلی..مظلوم..گوشه گیر...یه دختر کیوت کوشولو موشولوی ریزه ی بی صدا بودم..کلاس اول که اومدیمممم چی شد..یه دوس پیدا کردیم:))این دوست ما چطوری بود؟خوش سر زبون بود..زرنگ بود پر سر و صدا بود..خیلی دلم میخاس مث اون باشم..حتی یه بار یه نمایشگاه که داشتیم اون همه جا بودو من ..انگار هیش کی نمیدونست من وجود دارم..چقد گریه کردم اونجا..ولی خب..خیلی هوامو داشت خیلی..کلاس دوم یکی اومد باهاش دوس شدم..خیلی صمیمی..یه چیزایی رو نمیشه گف..مشکل بین دوستا دیه:))خلاصه که من با چفتشون بودم..کم کم گذشت و تا کلاس چهارم ما شدیم یه اکیپ:))اکیپ خوبی بودیم:))یه خرخونیه مهربونیه ساکت..یه پرخنب و جوش..و و وکه چهارم یکی اومد..باهاش بغل دستی شدم و دوس شدیم..به شدت اتفاقی..تا کلاس چهارم همجنان ماجرای عر زدن بر پا بودددددو عاما کلاس پنجم یه فرجی شد و اون همه عر زدن تموم شد..اما همجنان من سکوت بودم..همیشهت همه ی درسا فعالیت کلاسیم..مَد..مد منفی..به زورررر مد مثبت میشد..دلم میخاست..اما نمیتونستم..تا کم میوردم بغض میکردم..تا یچی میشد حالم بد میشد..کلا عادت داشتم باهمه ی عالم و عادم موافق باشم..نمیدونم چرا..اخرای ششم کرونا اومد:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ماعم شرو کردیم به چت و کنار اومدن با یه مشت کلاس مجازی و اینا ..خوب بود..واقعا..امتحانای اسوننننوقتای زیادچتای دراز مدت..گوشی و تبلت و لبتاب بود که دور و برم میجوشید منم بازی میکردم:))حال میکردم:))چت میکردم:))کال میگرفتم..تا رسید به هفتم...رسید به راهنمایی..رسید به جایی که ادما بزرگ شدن..جدیدا اومدن..زمین خوردیم ..پاشدیم..دعوا کردیم..دوست شدیمبغل کردیم قهر کردیم..و کی چیز..هفتم..خیلی خوش گذش..خیلی..اخرای سال بود اگه اشتب نکنم..که خاستن به گروه سرود ایجاد کنن مجازی..چ مسخره..نه؟خلاصه که واقعا به شدت اتفاقی وارد یه گروه شدیم..سرود نشد..اما گروه موند..ادماش باهم دوس شدن...و خیلیا شونم دوس بودن یه اکیپ بودن :))خلاصه که اکیپ ما نصفش رفته بود..من بودم و همون دوست کلاس اول و همون دوست کلاس دومو دوستش..+ اونی که چهارم اومد..اما مهم نبود..میدونی چرا؟چن من همچنان صمیمی ترین دوستمو داشتم:))ادمای اونجا دوس شدن باهم..گروه سرودو میگم..چن تا از بچه های جدید..و قدیمیا..این گروه موند..موند..بازم موند...همچنانم هس..اما کاش هیچ وقت..نه من نه دوست صمیمیم نمیرفتیم اونحا..شاید..شاید اگر نمیرفتیم...هیچی نمیشد..هنوز بودیم..هفتم عالی بود..تابستونشم همینطور..میرفتیم مدرسه همو میدیدیم..این روزای اخر تابستون هفتم من و دوست صمیمی م خیلی به هم نزدیک شده بودیم:))کال چت..تکلیفامونم باهم بود حتی..همه کارای گروهی و امتیازی..هشتم که شد..خوب بودا..اما..عوض شده بود...گذشت..گدشت..من ازش پرسیدم چشه؟سعی کردم بحرفم باهاش..اما گف خصوصیه و رف..چن بار با دو سه نفر دیه رفتیم پیشش که باشیم باهم ..کشید کنار..میرفت پیش ادمای جدید..گله نداشتم اما..نمیتونستم..کم کم دور شدیم..خیلی اروم...این وسط..با بانو اشنا شدم:))اعتراف کنم ..دوست صمیمی منو بانو..باهم دوس بودن..منم میخاستم..گنا نداشتم واقعا؟..فقد همین..اما شخصیتم..تند شده بود..منطقی داغون...خلاصه که..چت کردیم..بعد اون اومد..گفتم از خودم از دوست صمیمی م..از همه چیز..اعتماد کردیم بهم..و همه شناختیم..اما ت کل این دوستیا..ت کل این همه ادمی که دوس شدم باهاشون و دیدمشون..بانو تنها کسی بود که صفر تا صدم شناخت..تنها کسی که دلم براش خیلی تنگ بود...تنها کسی که بود که بهم گف..این همه از درونگرایی دلخوری عوض شو..میدونم مث کوه کندنه ولی امتحانش کن..اگه نتونستی میتونی یه میانگرای خوبم باشی..ت همین گیرو دار بود که از دوست صمیمی جدا شدم..هم من..هم اون عوض شده بودیم..نه من ادم دبستان بودم..نه اون..یه روز..کشیدمش کنار ..ازش پرسیدم میخای باهم دوست بمونیم یا نه؟..گف اره..من جواب ندادم..من واقعا نمیتونستم بین زمین و هوا بمونم..نمیتونستم اون همه بلا تکلیفی رو تحمل کنم..فک کردم فک کردم فک کردم...زنگ اخر همونجوری که سرش جاش نشسته بود با سه جمله هفت سال دوستی کاملو تموم کردم..رابطه خیلی کمرنگ بود خیلی..مث یه صورتی خیلی کمرنگ که فقد رو کاغذ خیلی تیره دیده میشه..من فقد اون صورتی رو با سه جمله پاک کردم..همین..ولی من اون سه جمله رو هیچ وقت فراموش نمیکنم..هیچ وقت..گفتم..محترم میمونی..دوست میمونی..اما رفاقتو دیه نیستم..و بعد از اون روز..نابود شدم..اما بانو کمکم کرد..بلند شدم..گفتم گفتم گفتم..گوش داد..گریه کردم..غر زدم..ناله کردم همه چیز..در اصل..من بعد از دهی..(دوست صمیمی م)دیه هیچ وقت اون دختر ساکت گوشه گیر قبل نبودم...هیچ وقتم قرار نیس بشم..منو اون نمیتونستیم که برگردیم..چن دیه همو نمیشناسیم..چن دیه هیچ حسی نیس..هیچی..فقد یه خاطره ی طولانیه..اما حس میکنم..من حالشو هنوز بد میکنم که باهام دست نمیده ..یا مثلا مث یه ادم عادی باهام برخورد نمیکنه..نمیدونم...هرچی هس..فک کنم حالش خوب باشه:))اما بانو...اونم حالش خوبه:))ت رابطمون..من 1 ماهش خوب بودم..اما 4 ماه بعدشو..خراب کردم..هر روز..روزی هفت هش ساعت..میشستیم چت میکردیم..فک کن..خیلیه...برای امتحانات ترم یک..نمره ی متوسطی گرفتم..چن کل اون موقعا..چت میکردم..و اون دلداریم میداد...در اصل..من واسه ترم یک هیچی نخوندم..اما..اصن نمره مهم نی..بانو مهمه..اوکی..بعد از اون..من یه موقعی داشتم خوب میشدم..دهی رو فراموش میکردم و خب..هیچی دیه من خوب بودم..اما یهو نمیدونم کل بدبختیام کل تنهاییا ی پیش دبستان...یادم اومد..فراموشی گرفتم..همه علایقم..همه چیزایی که داشتم..نقاشی...نوشتناهنگ..گیتار..رنگ..مداد رنگیابرنگ..همه چیزایی که میحاستم..دوست داشتم..هدفام..همه چیز یادم رف..فقد یه چیزی رو میدونستم..اینکه اسمم چیه..و اینکه الان بانو رفیقمه..همین..تنها چیزی که میدونستم همین بود..جالب بودن ماجرا اینه کهههعام..من حس میکردم بانو همیشه هس..یه وقتایی حالم بد بود...خاب بد میدیدم..اخرای رفاقت خوشگلمون..همش میترسیدم بره..تقصیر من خود که رف..مجبورش کردم..اذیتش کردم..خیلی بهش گفتم دوسش دارم..اونم گف..خیلیه ها خیلی..کسی که هر روز میای کلی انرژی بد بهش میدی بهت بگه که دوست داره..حتی اگه دروغ باشه..این دروغا انقد شیرینن که مث زهر مار خون ادمو لخته میکنن ادمو میکشن:))(قابل توجهتون زهر مار بر خلاف اطلاعی که داریم شیرینه:))بانو خیلی بامرام بود خیلی..فک کن...کسی ت رو نمیشناسه...هیچ چیزی ازت ندیده..و ت یه ماه با خوبی باهاش میگذرونی و 4 ماه هر روز کلی غر میزنی..و اون میمونه..و میبینتت بغلت میکنه..و دلداریت میده..بدون هیچ دینی بدون هیچ چیزی..بدون هیچ فکری..من برا همین دوسش دارم..اون چار ماه اخر..من افسردگی گرفته بودم..اون پاک شدن حافظه..از افسردگی شدید میاد..من با صبر حالم بد میشد..یادش بخیر..:))من تازه فهمیدم که اون حال بد یه نوع حمله ی عصبی بوده...ت سال هشتم..من خیلی عوض شدم..پر سر وصدا..شلوغ...برونگرا..من دیه نه کوشولو موشولو بوودمنه بی صدانه کیوت..من..نمیدونم..اصن نمیدونم چی شد..فقدمیدونم..دوستایی که چندین سال بامن بودن..بعد از اینکه من حرفایی که با بانو میزدم اوردم به جمعشون بعد از سه هفته رفتن..و بانو..با اینکه هیچ شناختی نداشت..موند ..4 ماه..خیلیه ها...خیلی..اما الان..هم دهی..هم بچه هایی که از مدرسه رفتن..هم اکیپی که ولم کردن..و همینطور بانو..کسی که خیلی دوسش دارم..:))بدون من خوشالن...و حتی یکی از دوستام..از اشک های من خوشال میشه..یکی از اینکه نیستم..یکی از اینکه صدامو نمیشنوه..یکی از اینکه باهاش چت نمیکنم..همشون از بدون من بودن خوشالن..مشکل منم..همشم تقصیر منه..اما میدونستین من انتخاب نکردم افسردگی بگیرم؟..من انتخاب نکردم که داغون بشم؟..من انتخاب نکردم هر حرفم با به کلیشه برداشت بشه یا جلب توجه؟..من اینا رو انتخاب نکردم..به ولای علی نکردم..به والله نکردمممالان از کل اکیپم یکی مونده:))و از کل پایه ی هشتاد نفری..دو نفر..من میدونم که قدرتو نمیدونم..و فکرم پر از بانوعه...اما من واقعا دارم سعی میکنم..اینی که هر چن وخ یه بار میپوکم..دست من نیس..واقعا نیس..دارم سعی میکنم فراموش کنم..مینویسم فراموش میکنم..خیلی چیزام ایجوری شده..یه باداوری خاطرات مینویسم برا خودم که یادم بره..نمیگم..فقد مینویسم..به هیش کی نمیگم..که بمونه..داستان زندگی مدرسه ای من..نمیدونم تهش چی میشه..اما تهش اینجوری مث الان نمیموونه..پایان قصه من باز نی...نه من اصغر فرهادیم..نه داستانم یکی از داستانی اون...همین..بلخره من اشکم خشک شد..سر این چیزا عم نمیاد دیه..:))خوبه پس ینی بهترم نه؟..