لذت بچه‌داری

همین قدر شیرینالان فکر می‌کنم خواب می‌دیدم، ولی بیدار بودم که با دوستان بچه‌دارمان بیرون می‌رفتیم و من همان وقت‌ها وهم کردم که با بچۀ کوچک هم می‌شود همان کارها و تفریح هایی را کرد و رفت که بدونش می‌شود.ازدواج که کردم یکهو تمام آن مادرهای خوش‌حال در سفر و ددر، برگشتند و آرام و درگوشی گفتند: «مبادا زود بچه‌دار بشی! برو دنیا رو ببین و حسابی هم کار بکن و پول دربیار. خونه که خریدی بعد بچه بیار!» من در دلم پوزخندی زدم که «ای رطب‌خورده‌ها، زرنگین! خودتون سر سالگرد عروسی بچه‌ی سه‌ماهه بغل داشتین.» البته نشد سر سالگرد اول، ولی در سالگرد دوم، که فراموشش هم کردیم، ما هم یک بچۀ سه‌ماهه داشتیم.از روزهای شیرین اول که گذشتیم واقعیت‌افزوده‌ی زندگی خودش را نمایاند. کافی بود چیزی در اندازۀ کنجد توی بینی بچه می بود، خواب و خوراک بر ما و همۀ اهالی ساختمان حرام می‌شد. تا آمدم ترفندهای بینی تمیز را از قرآن بچه‌داری‌ام (کتاب من‌و‌کودک‌من) یاد بگیرم به مرحله‌ی غول کولیک رسیدیم. کتابم در این مرحله برایم آرزوی صبر و سلامت عقل کرده بود به‌علاوۀ چند تا شربت که بیشتر از تأثیر واقعی برای افزایش روحیه خوب بود. روزهای و هفته‌ها می‌گذشت و هر شب، با بچه سر قرار جیغ‌های بنفش لاعلاج‌ش حاضر می‌شدیم. بدی قرار این بود که بعد از یک روز شستن و تمیز کردن و پوشک کردن و آروغ گرفتن و جان‌کندن‌های دیگر، به دم‌دم‌های ساعت ۱۰ شب که می رسیدیم و جان‌در‌رفته بودیم، غول کولیک تازه بیدار می‌شد و تا ۱و۲نصفه‌شب نعره میزد. سرسفیدهای فامیل گفتند به چهل‌روزگی که برسد خوب می‌شود ولی تا چهار ماهگی ادامه داشت.وقتی برای واکسن چهارماهگی‌اش می‌رفتم بیرون یادم آمد که این مدت بعد از تولدش فقط از خانه به قصد مطب پزشک اطفال بیرون رفته‌ام. زندگی اجتماعی‌ام چیزی بدتر از جزامی‌ها بود. من که فکر می‌کردم بچه که دنیا آمد میزنمش زیر بغلم و همه‌جا میبرمش و به کارم هم میرسم، همان حوالی چهارماهگی مرخصی‌ام را با تقاضای استعفا ابدی کردم.کم‌کم خانه شکل دیگری شد. از آشیانۀ مرتب و صمیمی دو انسان عاشق تبدیل شده بود به مرکز تأدیب و بازپروری. درها دستگیره نداشتند، کابینت‌ها و کشوها با سیم و طناب قفل شده بودند، همۀ پریزها با نوارچسب پوشانده شده بود و شعبه‌ای از اسباب‌بازی فروشی وسط پذیراییِ بی‌مبل و صندلی علم شده بود. قاب ها از دیوار رفتند و جایشان را به ریسه ها و آویزهای ماه و ستاره و پو دادند. همۀ کتاب‌ها، آه کتاب‌ها، کارتن شدند و رفتند انباری به‌جز کتاب‌های تقویت هوش نوزاد و راهنمای آموزش توالت‌رفتن و من‌و‌کودک‌منو چندتای دیگر. یک سطل دردار هم مقیم گوشۀ دستشویی شد که اگر انسان نادانی کنجکاوی می‌کرد سر از محتوایاتش دربیاورد تا چهل‌و‌پنج دقیقه همۀ حواس‌ پنجگانه‌اش را از دست می‌داد.وقتی بچه به راه افتاد فکر کردم که دیگر کم‌کم دارم به شب‌های خواب راحت برمی‌گردم ولی زهی خیال باطل. حالا بهتر می خوابید ولی نمی‌شد در بیداری‌اش کاری جز بازی با او و چهارچشمی پاییدنش بکنم. برای هر کار اضافه بر این، باید تدبیر سرگرمی بچه را از ابتدا می‌کردم و البته که دیگر اسباب‌بازی های خودش را دوست نداشت. موقع آشپزی من، او توی کابینت، با قابلمه‌ها تمرین جاز می‌کرد. وقت جاروکردن سوار بر اسب جارو‌برقی بود. موقع گردگیری از میزها، پشت‌ سرم با انگشت‌ها و رودخانۀ آب‌دهانش درحال مهرگذاری بود و وامصیبتا اگر قرار بود تلفنی با کسی حرف بزنم‌. آخرین چیزی که بداعتش برایش قدری جالب بود تا بتوانم یک‌ربع با دوستم حرف بزنم، سه‌تارم بود. من از شیرینی و لذت بچه‌داری به دوست تازه ‌ازدواج کرده‌ام می‌گفتم و بچه سیم‌های سه‌تار را می کشید و پیچ‌هایش را می‌مکید. وقتی تلفن تمام شد یک ماشین اسباب‌بازی لای سیم‌های سه‌تار بود. همان روز تصمیم گرفتم اوضاع را کنترل کنم: سه‌تارم را آگهی کردم و فروختم.نشستم به انتظار دو سالگی که بسپرمش به مهد‌کودک و چند ساعتی خود قبلی‌ام بشوم. خوش‌بینی بوشوگ‌‌طوری داشتم که بزرگ‌کردن بچه از یک‌جایی به بعد ساده‌تر می‌شود و از پوشک‌ عوض‌کردن با نیمچه‌بویایی‌ای که برایم مانده نجات پیدا می‌کنم، می‌سپارشم به خاله‌جون‌های مهد و کم‌کم کتابی می‌خوانم و بعدتر دوره‌ای می‌روم و شاید هم برگشتم سر کار. وقتی این فکرهایم را با مادرم درمیان گذاشتم، یکی از آن لبخند‌های کوچک ولی دیوانه‌واری را تحویلم داد که یاد گرفته بودم ازشان بترسم. پشت‌بندش گفت: «حالا می‌بینیم.» دلم به هول افتاد. آخرین بار این جمله را در جواب کسی گفته بود که معتقد بود بچه‌داری لذت محض است.