فوتبال و زندگی

"در فوتبال ما نمیدونیم چه اتفاقی داره میفته، فقط از اون چیزی که میخواد اتفاق بیفتهنگرانیم یا علاقه مند. درست مثل زندگی..." (سایت بیتوته-9316)در این دنیا در هر چیزی، میتوان معنا و مفهوم زندگی را دید و به شکل ساده و جذابتری آن را لمس کرد؛ درواقع میتوان حقیقت و ماجرای اصلی زندگی را در یک حرفه، علاقه یا هر چیزی دیگری کشف و بدین گونه، زندگی را به صورت خلاصه در آورد. خلاصهای که حتی اگر با دقت به آن بنگری، با دنیای بزرگتر، زیباتر و به طرز عجیب، کاملتری روبهرو میشوی. دنیایی که در حقیقت، چهرۀ واقعی زندگی ست که به صورت مقصد و هدف در علاقه یا هر چیز، پنهان شده است. در صورت نمایان شدن این حقیقت از زندگی، تنها زیباییها میمانند، چیزی که تو میخواهی آن جاست.شباهت عجیب و غریبی بین فوتبال و زندگی در نگاهی عمیق و دقیق برقرار است. گویا که باهم معنا میگیرند و تشخیصشان از یکدیگر ممکن نیست. گاهی فوتبال در خانۀ زندگی اتراق میکند و گاهی زندگی در خانۀ فوتبال؛ گاهی زندگی، فوتبال بازی میکند و گاهی فوتبال، زندگی؛ گاهی زندگی میبرد و گاهی فوتبال. آن چه که بعضیها اشتباه میکنند این است که تصور غلطی از فوتبال دارند؛ فوتبال فقط یک بازی توپ، بین بیست و دو نفر نیست؛ فوتبال بازی زندگی است، بازی اندیشهها و مهارتها؛ فوتبال، نمایش زندگی ست با تمام جزییات آن در نود دقیقه، البته گاهی کمی بیشتر! اما بسیاری نمیتوانند درک کنند؛ درست مثل زندگی که فقط خوردن و خوابیدن را یاد گرفتند و بازی فوتبال را در زندگی فراموش کردند. نه تنها فوتبال، بلکه هر چیز در دنیا، با یک نگاه درست و دقیق، میتواند تصویر زیباتر و کاملتری از زندگی را نشان دهد؛ افسوس که بیشتر مردم نمیدانند! فوتبال قوانین بسیار زیاد و سادهای دارد. درست مثل زندگی، این قوانین نمیتوانند عدالت مطلق را فراهم کنند. فوتبال درست به اندازۀ زندگی، بیرحم و خشن است. فوتبال، مستطیل سبزش را به دو نیم تقسیم کرده و در هر نیمه، محدودهای مشخص و یکسان، در اختیار تیمها قرار میدهد. فرقش با زندگی این است که این میدان مبارزه، به شکل مستطیله، نه یک کره؛ میدانی که برای بعضیها بزرگ و برای بعضیها کوچک است.فوتبال در ورزشگاههای مختلف به شکلهای گوناگون اتفاق میافتد اما همیشه یک زمین سبز جلوی شماست و این مصداق مسیر زندگی ست. درست مثل زندگی، شخصی با لباسی متمایز از همه، حتی متفاوت از دروازه بان، مسئول برقرار کردن عدالت است. گاهی مجرم خودش است؛ بنابراین، عدالت زیرسوال میرود. درست مثل زندگی، در این حالت قاضی دست به دامن هیئت منصفه میشود و داور دست به دامن RAV؛ که باز در این حالت هم عدالت مطلق وجود ندارد! میدان مسابقه آماده است و با سوت داور، زندگی متولد میشود. تماشاگرانی از این مسابقه دیدن میکنند. با لباسی مشابه تیم مورد علاقۀ شان یا شاید کاملا متفاوت، با هیاهو قصد تقویت روحیۀ تیم محبوب خود را دارند و با هیاهو قصد تضعیف روحیۀ حریف، با یک فریاد کمتر یا بیشتر. نبودنشان خیلی حس میشود، آنها بسیار تاثیرگذارند. در زندگی تنها داد و فریاد مخصوص تضعیف روحیه را میشنویم، شاید فرق زندگی با فوتبال همین است، البته نه دقیقا؛ چراکه بعضی تیمها هوادار ندارند و تعداد هوادار تیمها یکسان نیست! بالاخره صدای گزارشگر در میآید، بینندهها شبکه عوض کردنشان تمام میگردد و داور سوت میزند. بازی شروع شد و بیست و دونفر دنبال توپ میدوند و داور دنبال بازیکنان و میلیونها نفر این ماجرا را تماشا میکنند!درست مثل زندگی، گاهی اشتباه دیگران و مخصوصا هم تیمیها و رفیقان موجب باخت تیم تو میشود؛ یک گل به خودی، یک پاس اشتباه، تعلل و لو دادن توپ که تو هیچ ارتباطی باهاش نداشتی، ممکن است کل نتیجه و شرایط را دگرگون کند. گاهی هم آن گل به خودی یا آن پاس اشتباه از جانب توست؛ بنابراین، درست مثل زندگی، حق نداری کسی را قضاوت کنی. درست مثل زندگی، مالکیت، میزان دوندگی، تعداد موقعیت و یا زیبا بازی کردن، برنده را تعیین نمیکنند. گاهی هرچه تلاش میکنی به در و به تیر و به تور کناری میخورد، دروازه بان میگیرد، اوت میرود، بالاخره به سرانجام و تور نمیرسد اما تو همیشه نود دقیقه وقت داری تا اوضاع را تغییر دهی، همیشه بازی بعدی هم برای جبران وجود دارد اما اگر تو در همان نود دقیقه، بیخیال و ناامید شدی، باید قید بازی بعدی را هم بزنی. درست مثل زندگی، در فوتبال مهم نیست چند گل عقب یا جلو باشی و چند دقیقه وقت باشد؛ اگر مغرور یا ناامید از پیروزی یا شکست احتمالی باشی، چه در این بازی و چه در بازی بعد، قطعا بازندهای، ولو اینکه یه دقیقه وقت باشد و سه گل جلو یا عقب باشی.درست مثل زندگی، تماشاگران فقط لرزیدن تور را میبینند، حالا هرچقدر میخوای به داور و زمین و زمان اعتراض کن، هر چه میخواهی از بدشانسی تیمت و خوش شانسی رقیب حرف بزن تا میتونی بهانه بیار؛ دنیا فقط برنده را میبیند. هیچ تیمی تاکنون به خاطر ناداوری یا کم شانسی و یا زیبا و هجومی بازی کردن، امتیازی دریافت نکرده، امتیاز تنها متعلق به برنده است؛ برندهای که ممکن است از داوری سود برده باشد، خوش شانس بوده و با سیستم دیوار اتوبوسی بازی کرده باشد. همان طور که گفته شد، فوتبال درست مثل زندگی، بیرحم و ناعادلانه ست؛ در فوتبال هم درست مثل زندگی، دیگر جوانمردیها ارزش ندارد و تنها آشنایی توپ با تور است که همه چیز را میگوید، مصداق پول و شهرت و مقام در زندگی ست که جایی برای انسانیت باقی نگذاشتند.اعتراض به موارد بالا هیچ فایده و امتیازی ندارد، فوق فوقش در برنامۀ نود میگویند قشنگ بازی کرد، داور دوتا پنالتی برایشان نگرفت، پنالتی برای تیم حریف اشتباه بود، گل دوم تیم رقیب آفساید بود و گلزن حریف دقیقۀ بیست و چهار میبایست اخراج میشد! این موضوع نتیجه و امتیاز را عوض نمیکند، تنها دفاعیاتی برای کری خواندن باقی میگذارد، چیزی که تاریخ آن را هم به سرعت فراموش میکند و تنها برنده و بازنده را ثبت میکند. البته من شخصا زیبا و هجومی بازی کردن را دوست دارم و از دیوار اتوبوسی بدم میآید که این اصلا مهم نیست! تنها نتیجه مهم است که اگر با زیبایی و جوانمردی به دست آید دیگر عالی میشود و آرمانیترین حالت است که البته برای بردن الزامی نیست و نتیجه هرگز به آن بستگی ندارد.درست مثل زندگی، مهم نیست چقدر برازندهای یا اینکه تیمت چقدر شایسته است؛ اگر به اندازۀ کافی نبری و امتیاز نداشته باشی، همراه تیمت سقوط خواهی کرد، حذف خواهی شد و از دور رقابتها کنار گذاشته میشوی. مثل زندگی، هر طور هم که باشی، هرطور هم که بازی کنی، راضی کردن همه ممکن نیست. درست مثل زندگی، مهم نیست هشتاد دقیقه خوب بودی، تنها ده دقیقه هم که بد باشی، همه چیز فراموش میشود. همه چیز عوض میشود. آن هشتاد دقیقه خوب از یادها خواهد رفت و تنها آن ده دقیقه است که بارها بارها یادآوری میشود و پابرجا خواهد ماند؛ یک اشتباه برای باخت یا حذف کافی است. درست مثل زندگی، اختیار با توست که حمله کنی یا دفاع یا اصلا بیخیال و بیبرنامه واردش بشی، البته فوتبال هم مثل زندگی، غیر قابل پیشبینی ست و شاید این طوری هم برنده زمین را ترک کنی! البته تشویق نمیکنم این کار را کنی؛ زیرا فوتبال و زندگی، بیبرنامهتر از تو هستند! درست مثل زندگی، انتخاب با توست که پاس بدی، دربیل کنی یا سانتر و یا شوت بزنی و یا اینکه در فکر به این انتخابها، توپ را لو دهی. درست مثل زندگی، مهم نیست چقدر جلو بزنی و از مدافع رد بشی، اگر سریع و به موقع این کار را نکنی در آفساید گرفتار میشوی. البته دقت کن؛ فرار از نیمه، آفساید ندارد. مهم نیست چقدر جوان مرد هستی، فوتبال بیرحمه و یکی از سیستمهای تیمها، وقت هدر دادنه، پس احمق نباش و اگر میخواهی ببری توپ را بیرون نزن، ابتدا تیم حریف را بشناس و منطقی عمل کن. درست مثل زندگی، تو دنبال توپ اینور و اونور میدوی، آن توپ شاید در زندگی، پول باشد، علاقه باشد، موفقیت باشد ولی اگر منطق باشد، قطعا تبدیل به گل میشود و همه چیز را در برمی گیرد.درست مثل زندگی، فوتبالهایی وجود دارد که بیشتر از نود دقیقه و حتی بیشتر از 921 دقیقه طول کشیدند و با ضربات پنالتی به پایان رسیدند اما موضوع اینه که بالاخره تموم شدند و به تاریخ پیوستند، با تموم زیباییها یا زشتی هاشون. زندگی هم مثل فوتبال تمام میشود.درست مثل زندگی، بعضی تیمها توپ را میدهند و زمین میگیرند و بعضی برعکس. برخی از آنها معرفت و جوانمردی داده و جایزۀ اخلاق میگیرند. عدهای با دروغ میبرند. عدهای تنها با یک موقعیت میبرند. گروهی 1 نفره پیروز میشوند. گروهی با مالکیت 11 درصد و کلی موقعیت میبازند. گاهی دروازه کوچک میشود و هرچه میزنی گل نمیشود، گاهی هرچه میزنند، به تور میرسد. گاهی توپ جمع کن، بازیکن را لایی میدهد. گاهی لایی نمیتوان داد، گاهی چیپ نباید زد. فوتبال گاهی زندگی نمیکند، بعضی تیمها اصلا فوتبال بازی نمیکنند. بعضی بازیها اصلا فوتبال نیست... فوتبال هم درست مثل زندگی، پر از شروع مجدد است و بسیاری از گلها از این طریق به دست میآیند.درست مثل زندگی، فوتبال یعنی امیدواری، یعنی ایمان و اتحاد، یعنی تلاش. در نود دقیقه میتوان نود گل خورد یا زد. درست مثل زندگی، بستگی دارد که چگونه به فوتبال نگاه کنی، ممکنه در حالتی نود دقیقه زیاد و در حالتی دیگر کم باشد. ممکن است دروازه برایت بزرگ یا کوچک باشد. باید از فرصتها استفاده کرده و با تمرکز بالا از موقعیتها بهره برد. هر زمان توانستی آن قدر اعتماد به نفس داشته باشی که دقیقۀ 921 فینال جام جهانی، درحالی که بازی مساوی است یا تیمت عقب هست، پنالتی بزنی، همیشه موفق و پیروزی. مثل زندگی احتمال دارد در یک مسابقه، شش صفر یا بدتر مغلوب شوی اما اگر ترک زمین کنی، قطعا بازی سه هیچ میشود. در یک تیم یازده نفره، یک رنگ است که همه را یکی میکند، اگر این رنگ از جنس تلاش، امیدواری، اتحاد و هم چنین هماهنگی، خلاقیت، منطق و تهی از غرور باشد، همیشه برنده است. ممکنه به خاطر یک نفر، یازده نفر ببازند و یا به خاطر ده نفر، یک نفر پیروز شود و یا برعکس اما درواقع یک تیم است که میبرد یا میبازد.درست مثل زندگی، مهم نیست کجای محوطۀ جریمه خطا کردی، روی خط هم باشد، داور پنالتی میگیرد. مهم نیست چقدر به جام نزدیک یا دور بودی، وقتی باختی به هر دلیل، جام را از دست رفته بدان. بدان پیراهن در آوردن کارت زرد دارد، دایو زدن و فریب داور، کارت زرد دارد که البته ممکن است موفق شوی و پنالتی بگیری، کی به کیه؟! فریب بده ولی اگر فریبت دادند، هیچ وقت گله نکن. درست مثل زندگی، ممکن است بهترین باشی اما دیده نشی، ممکنه دیده بشی اما بهترین نباشی؛ ولی ممکن است در این دیده شدن و نشدن و یا بهترین بودن و نبودن، یک بدترین قهرمان شود، کاریش نمیتوان کرد. هیچ وقت ناامید و یا مغرور نشو، بسیاری از کامبکها با اشتباهات اتفاق افتادند، اشتباهاتی بزرگ و کوچک؛ از گل به خودی های عجیب و غریب تا دربیلهای اضافه و پاس های اشتباه و یا یک تعلل و زمین خوردن و یا اصلا اشتباهات داوری، همه چیز را تغییر میدهند، برنده و بازنده را، قهرمان و نایب قهرمان را، صعود یا سقوط را... به راستی که فوتبال بدون اشتباه وجود ندارد، اگر اشتباهی صورت نگیرد، همۀ بازیها مساوی میشد؛ کما اینکه بعضی از بازیها مساوی میشود اما قطعا بدون اشتباه نبوده اند! بنابراین، سرزنش هم تیمی و گله و شکایت از عوامل مختلف را تمام کنید، تقصیر آنها نیست، تقصیر فوتبال است! البته بعضیها که واسطه بودن هم خالی از جرم نیستند! فوتبال مملو از کامبک هاست؛ بسیاری از گل ها، در وقت تلف شده و اضافه زده شده اند، زمانی که عدهای تلویزیون را خاموش کرده و عدهای که هنوز امید داشتند. فوتبال غیر قابل پیشبینی ست، چیزی که آن را از همه چیز متمایز میکند و به جذابیت آن میافزاید. برای غیر قابل پیشبینی بودنش اثباتهای بسیار زیادی دارد، نمونۀ آن بازی بارسا و پی اس جی که یک کتاب درس است...توپ، لبۀ خط حرکت میکند، گاهی روی آن، گاهی بخش عمدۀ آن بیرون است اما برای اوت شدن، بایستی کامل از خط عبور کند. خط های مستطیل سبز فوتبال، مرز بین خوشبختی و بدبختی هستند، البته معلوم نیست کدام سمت خوشبختی و کدام سمت بدبختی است، این بستگی به زندگی فوتبال دارد. توپ، گاهی به پرچم کرنر میخورد و بیرون نمیرود، گاهی با تکل بازیکن برمی گردد. گاهی نزد هواداران میرود. گاهی با عصبانیت شوت میشود. گاهی غلتان غلتان بیرون میرود و گاهی به گل میرسد. توپ، تنها برای لحظات کوتاهی ثابت و ساکن میماند، او حتی در آفساید هم حرکت میکند. بدیهی ست که توپ بیشتر از همۀ بازیکنان میدود، البته توپ مدام تعویض میشود ولی بازیکنان تنها یک بار تعویض و تنها پانزده دقیقه استراحت میکنند. مالکیت یک وسیله است و انتخابها را بیشتر میکند اما مطلقا نمیتواند نتیجه را تغییر دهد. با هر حرکت توپ، عدهای خوشحال و عدهای ناراحت میشوند؛ این است قدرت توپ. باید مشکلها را دربیل زد. گاهی باید از طریق پاس، از میانبر رفت. گاهی باید توپ را رها نمود. گاهی باید خطا کرد! گاهی باید خود را پرتاب کنی. گاهی باید بیمهابا حمله ور شد. یک گل برای پیروزی کافی است اما گاهی برای امتیاز کافی نیست. گاهی یک با یک برابر نیست. گاهی استفاده از دست، هند نیست. گاهی باید نیمکت نشین بود. گاهی در فوتبال باید کشتی گرفت. گاهی قبل از به نام خدا، گل زده میشود و گاهی هنگام تشکر و خداحافظی. گاهی بازی های صفر-صفر از بازی های پرگل، دیدنیتر و قشنگتر اند. گاهی باید تعویض کرد، حتی بهترین بازیکنان را. تعویض طلایی لازم نیست حتما توپ طلا داشته باشد. گاهی باید تغییر رویه داد تا نتیجه تغییر کرد. گاهی ترکش های جنگ فوتبال، از جمله مصدومیت و محرومیت گریبانت را میگیرد. این ترکش ها، بیماری های سادهای اند که مثل زندگی، قطعا اتفاق میافتند. برای غلبه به آنها تنها صبر و امید لازم است، در غیر این صورت، عطسۀ مصدومیت و محرومیت هم شما را اذیت میکند و بیماری، ادامه دار و وخیمتر میشود. از مصدومیت و محرومیت گریزی نیست، آنها بخشی از فوتبال و زندگی اند. البته قسمتی از آن به شعور تو برمی گردد که خود منجر به این بیماریها نشوی! با این حال، اگر مصدوم یا محروم و یا نیمکت نشینی، صبر و امید داشته باش، بجنگ و تلاش کن و قدرتمندتر از همیشه به میادین برگرد؛ درست مثل زندگی...دروازۀ فوتبال، درست مثل مسائل مختلف زندگی، از قفلی برخوردار است؛ گاهی با شلیکی سنگین باز میشود و گاهی تنها با یک اشاره، گاهی ناخودآگاه، گاهی با تاکتیک. گاهی تک به تک و حتی دروازۀ خالی هم نمیتوان گل زد و گاهی با حضور مدافع و دروازه بان گل میخوری. گاهی از چهل متری، توپ به تور میچسبد و گاهی از شش قدم هم دروازه باز نمیشود. با همه جای بدن میتوان گل زد، حتی یواشکی با دست، البته الان دیگر VAR میبیند! گاهی تفاضل گل همه چیز را مشخص میکند و باید دانست که گل زده بر گل خورده مقدم است. گاهی قهرمانی و نایب قهرمانی و یا صعود و سقوط به مسابقۀ دیگری نیز بستگی دارد. برای گل زدن، گاهی باید تکضرب پاس داد و شوت زد و گاهی باید استپ کرد. حواسها باید به ریباند باشد؛ در زندگی هیچ چیز تصادفی نیست، فوتبال نیز چنین است. برای گل زدن، گاهی باید استارت زد. گاهی باید فرار کرد. گاهی باید صبر نمود. گاهی باید قلدری کرد. در همه حال باید جنگید تا پیروز شد.برخیزید برای این هیجان، برخیزید برای این تپش. فوتبال هوادار زندگی است، به ابراز علاقۀ هوادار پاسخ بده؛ حتی اگر تشویق نشدی، حتی اگر شادی بعد از گل بلد نبودی. تمرین شادی گل لازم نیست، مواظب باش هواداران تیم رقیب را تحریک نکنی، به بازنده و تیمی که گل خورده احترام بگذار و شرایط را درک کن، عوض شدن جاها ممکن است. زندگی کن. گل بزن. هتریک و پوکر کافی نیست. به گل ضربۀ آزاد، قیچی، شوت از راه دور و دربیل همه بسنده نکن. به بردهای پیاپی قانع نشو. گلهای شانسی را بیهوده نپندار. سربزن، شیرجه برو، تکل?الکس فرگوسن:"تو اولین مسابقهای که مربی گری میکردم، دعا کردم و از خدا خواستم که برنده باشم اما نبردیم؛ فهمیدم که تیم مقابلم هم خدا دارد، پس از اون به بعد تلاش کردم."برو، پاس بده و حرکت کن و تا بینهایت ادامه بده حتی فراتر از آن. قهرمان شدن سخته، قهرمان ماندن سختتر؛ رمز قهرمانی و قهرمان ماندن در فوتبال همین است، درست مثل زندگی.دروازه بان، اولین مدافع یک تیم است. با دستهای گرم و امنش، حس زیبای آرامش را به هم تیمیها میبخشد. او خروجهای گربه مانند و شروع مجددهای تاثیرگذار دارد. سیو های بینظیر و واکنشهای تماشایی دارد و با دفع و مهار توپ، اجازۀ استفاده از ریباند را نمیدهد. نقش دروازه بان در هدایت تیم بسیار ویژه ست، او شجاعت مدافع، بازی با پای هافبک و دقت یه مهاجم را دارد و دستانش تیم را بالا میبرد. گاهی کلین شیت تنها به اسم دروازه بان تمام میگردد و مدافعان پرتلاش، این صخرههای محکم گاهی فراموش میشوند. مدافعان تیم را بالا میکشند و بازی سازی را از عقب شروع میکنند. هافبکها مغز متفکر تیم هستند، تعیین کنندۀ روند بازی و نتیجه هستند و باید زمین و مخصوصا وسط آن را به خوبی کنترل و مهاجمان را تغذیه کنند. امید اول گل زنی، مهاجمان هستن که مسئولیت سختتری دارند، آنها باید چارچوب شناس خبره، بسیار با دقت، سرعتی، توپ نگهدار و باهوش باشند، هم چنین باید جایگیری مناسبی داشته و دائم حرکت کنند. مهاجم سایه داریم و مهاجم هدف که هر دو باید گلزن، هماهنگ و فداکار باشند. در یک تیم خوب، بازیکنان وظایف خود را به خوبی میشناسند و با یکدیگر هماهنگی و اتحادی هم چون زندگی دارند، همه به هم کمک کرده و تابع دستور مربیاند، آنها کاپیتان خود را نمایندۀ مربی دانسته و به هم دیگر احترام میگذارند و در هر شرایط، شریک و مسئولاند. گاهی دروازه بان مدافع آخر است، گاهی مدافع، دروازه بان. گاهی هافبک گل میزند و گاهی مهاجم پاس گل میدهد. در فوتبال همه چیز ممکن است، دفاع مهاجم و گل زنی مدافع، چیز عجیبی نیست. در فوتبال بایستی سراسیمه نبود و با خونسردی زندگی کرد. کنترل اعصاب و خودداری از رفتار بچه گانه، شرط اول پیروزی ست. اعتراض بیهوده، خطای عمدی و بدون ضرورت، در آوردن پیراهن و لگد به اطراف، نارضایتیبه تعویض و هم چنین انتقام و تلافی و... از رفتارهای بچه گانه در فوتبال محسوب میشوند.در فوتبال میتوان از زاویۀ بسته هم گل زد، گل زدن از روی کرنر نیز ممکن است. در مصاف تک به تک عدهای دربیل میکنند، عدهای به زاویۀ مخالف و عدهای به زاویۀ موافق میزنند. گروهی پاس میدهند و گروهی چیپ میزنند. بینهایت راه برای گل زدن وجود دارد و بینهایتبه توان دو راه برای گل خوردن. پرتاب اوت موقعیت خاصی ست زیرا آفساید وجود ندارد و باید با دست پرتاب کنی، اینم از استثناهای فوتبال. درست مثل زندگی، عدهای سر پایین بازی میکنند و بدون دیدن، ضربه میزنند و فقط زیر توپ میکشند، بعضی مواقع همین طوری گل زده و یا پاس گل میدهند! «سیستم اکثر تیمهای کشور». عدهای خودخواهاند و همیشه و هروقت، دربیل میکنند و با پاس دادن مشکل دارند. عدهای همش پاس میدهند، حتی روی خط دروازه. عدهای همش سرتوپ میزنند و با شوت قهرند. گروهی خیلی ادا و اطوار داشته و همیشه قصد لایی دارند. دستهای دیگر با زور توپ را جلو میبرند. عدهای یک و دو میکنند. عدهای با تکنیک و عدهای تنها با بدن، دربیل میکنند. بعضیها باهم تعارف دارند و بعضیها مانع گل زدن هم تیمی میشوند. بعضیها فقط رفع مسئولیت میکنند و در زمین گم میشوند. برخی توپ را جا میگذارند، برخی خود را. عدهای... باید افراطهای فوتبال را هم چون زندگی از بین برد، سر بالا و منطقی بازی کرد، سرسخت مثل نویر، کاپیتان مثل پویول، شجاع مثل راموس، کنترل هم چون مارسلو، خونسرد مثل بوسکتس، خلاق همانند اینیستا، دقت و سرعت هم چون روبن، تکنیک مثل رونالدینیو، هماهنگ مثل ریبری، باهوش هم چون مسی، گلزن مثل رونالدو و رهبر هم چون فرگوسن. فراتر از این فکر کن، بهتر از این اسامی باش چراکه نه؟ منتخبی از منتخبان باش؛ جنگنده و جنگجو، منطقی و سخت کوش باش تا بتوانی گرههای کور زندگی را لایی بدی، هر مشکل را دربیل بزنی و قفل هر دروازه را باز کنی، سرتوپ بزن ناامیدی را. فوتبال جنگ است آماده شو؛ سیستم ات چیست؟ برنامهات کدام؟ مالکیت یا ضد حمله؟ (2. 1. 3 یا 2. 6. 6 یا غیره) ؟ دفاع یا حمله؟ سیستم را نگاه نکن، شیوۀ بازی دست توست،با(1.6.9)میتوان حمله کردوبا(3.6.3)دفاع.بسیاری از گل ها، آفساید، شانسی و یا خطا اند و برعکس! بسیاری از جامها و مدالها اشتباهی کسب شده اند و برعکس! جای خیلی چیزها میتوانست عوض شود. تصمیم داوران خیلی جاها تاریخ را تغییر داده، درست مثل قضاوت انسانها در طول زندگی یا همان تاریخ. «البته شاید در این قسمت، فوتبال کمی از زندگی فاصله بگیرد». اشتباه داوری، بخشی از فوتبال و لذت های آن است که RAV، تکنولوژی خط دروازه، قوانین جدید و... هم نتوانسته اصل ماجرا را تغییر دهد؛ بنابراین، به نظر داور احترام بگذار، البته بعضی از داوران و تصمیماتشان باید اخطار و کارت قرمز بگیرند! فوتبال و زندگی پر از تصمیم های حیاتی اند، چه تصمیمات انجام شده و چه نشده. چه از جانب بازیکنان و مربیان و چه از جانب داور و غیره. تصمیماتی که خیلی چیزها را تغییر داده و جذابیتی تاریخی ساخته است. در فوتبال نمیتوان همیشه برنده بود اما مثل زندگی، همیشه باختن امکان پذیر است. گاهی قدرتمندها و صدر جدولیها میبازند از ضعیفها و قعر جدولی ها؛ اما رقیبها و مدعی های دیگر را میبرند! گاهی همه کار میکنی اما باز میبازی، گاهی هیچ کار نمیکنی و میبری! البته مساوی نیز در بعضی بازیها ممکن است، چیزی که در زندگی ممکن نیست...زندگی فوتبال پر از دیالوگهای دیدنی و پر از سناریو و سکانسهای جالب است. فوتبال، فیلمی ست که دوربین، فیلم بردار و حتی بازیگر دارد اما کارگردان ندارد. در تصورم کارگردانش زندگی ست، کسی چه میداند؟ به هر حال توپ هر کجا باشد، زندگی هم آن جاست. زمانی که توپ دور میشود، از یک طرف زندگی میمیرد و برای دیگری، زندگی متولد میشود. فوتبال، زندگی تصادفات است، بازی افکار، تقابل خلاقیتها و برنامهها است. فوتبال، مملو از شروع مجددهای متنوع میباشد. فوتبال، زادگاه زیبایی هاست و تمام زیباییها را در خود جا داده است. فوتبال، قابل توصیف نیست...زندگی فوتبال در ایران، بسیار خنده دار و تاسف بار است؛ از نوع اندیشۀ برخی مربیان گرفته تا بحران مدیریت باشگاهها و فدراسیون. عادل فردوسی پور و همکارانش بیست سال است که در هر برنامه، التماس میکنند یک نفر مسئولیت کار خود را قبول کند، یک نفر بگوید «من اشتباه کردم، تقصیر من است» مگر این حرفا چقدر سخته؟، چقدر بهانه، چقدر توجیه، چقدر ماستمالی کردن، چقدر «دستم نبود، تقصیر...» چقدر تناقض، چقدر ... نگران نباشید قرار نیست مثل ژاپن و بقیۀ کشورها استعفا داده یا اخراج شوید ولی حداقل به شعور آدمیزاد توهین نکنید. سرمربی فوتبال؛ داور، زمین و زمان و هوا را مسئول شکست تیمش میداند اما کوچکترین اشارهای به اشتباهات خود نمیکند، این واقعه به بازیکنان انتقال مییابد، بعد به هواداران و بعد کل سیستم؛ البته این ماجرا از جای دیگری آب میخورد. فوتبال ایران، مملو از اشتباه و خرافات میباشد، مسائل پشت پرده بماند؛ همانهای که در آیتمهای نود بازگو میشوند، آن قدر وحشتناک هستند که فوتبال حرام نامیده شود! منزجر کننده ست که بهسادگی از کنارشون رد میشوند و میگذرند. حتما باید )AFC فدراسیون فوتبال آسیا) و )FIFA فدراسیون فوتبال جهان) روی ما فشار بگذارند تا ما از خواب و تنبلی فاصله بگیریم و رعایت کنیم. حتما باید محروم و جریمه شویم تا انسان باشیم. حتما باید یک نفر بمیرد تا ... برخی مسئولان از فوتبال، تنها رفع مسئولیت و بکش زیرش را یاد گرفتند، آنها اهل پاس دادن خوشبختی نیستند اما وقت مشکل، از ژاوی هم بیشتر پاس میدهند! مقصر، بین جمعی از تقصیر کاران پاس داده میشود، بیآنکه کسی حقیقت را بگوید. به همین خاطر، فوتبالیهای خوبی نیستند و مدام باعث شکست زندگی میشوند. کمبود آکادمیهای با کیفیت و سالم، برنامه ریزی نامناسب و در نتیجه ضعیف بودن فوتبال پایه، فقدان مربیهای بازیکن شناس، کاربلد و شجاع و... تنها کرنرهای مشکلات این فوتبال در کشور را تشکیل میدهند که هر بچهای به آن آ گاه است اما کسی رسیدگی نمیکند. مافیا، پارتی بازی، غارت و اسراف هم تنها پنالتیهای فوتبال هستند. فوتبال در لاک دفاع و دروغ فرو رفته، فوتبال به سمت غار حرکت میکند. گلهای مدرسهای فراموش شدند. استعداد خودکشی کرده، به قتل رسیده و یا خواب میباشد.کیفیت در حد بازی خاکی و آسفالت... مشکلات فراتر از تمام جزییات یک فوتبال نود دقیقهای ست، فراتر از اینه که عادل فردوسی پور و گروهش بتوانند علی رغم تمام تلاشها و کمکها، آنها را حل کنند، این مسئله به شدت محتاج یک معجزۀ فوتبالی ست، نیازمند «چیه اصلا این فوتبال» و کلی جملات و واژهها که فی البداهه فوتبال را توصیف کنند. فوتبال یک معجزهگر است پس، معجزه کن، ای معجزهگر؛ که توپ از اوتی و انحراف بیرون بیاید و به زندگی ادامه دهد. مصداقش برای زندگی.پس از حذف تیم ژاپن در جام و جهانی، بازیکنان این تیم رختکن و تماشاگران این تیم ورزشگاه را تمیز کردند و از مهمان نوازی روسیه با نامهای قدردانی نمودند. در اروپا مقابل تماشاگران اکثر تیمهایشان، حتی یک فنس یا حصار دیده نمیشود، فاصلۀ آنها با زمین به ده هم متر نمیرسد، آنها اعتراضشان به داور یا هر کس را با پرچمی سفید و بدون هیچ توهینی نشان میدهند و... نمایش و دیدن بعضی از بازیها، از جمله ال کلاسیکو، کم از عبادت نیست، درست مثل زندگی. راستی! جیمی جامپها پیام بازرگانی فوتبال هستند.فوتبال هم مثل زندگی، رفت و برگشت داره، خیلی مواقع همون بازیه رفت همه چیز مشخص میشه، خیلی وقتها نتیجه جور دیگری رقم میخوره، به هر حال باید مواظب گل درخانه باشی چون ارزش دیگری دارد. از هیچ چیز نمیتوان مطمئن بود چون بازی برگشت صفر صفر آغاز میشود اما باید دقت کرد؛ زیرا پایین یا گوشۀ آن صفر صفر، نتیجۀ رفت نیز نوشته شده است؛ بنابراین، شاید برد یک هیچ یا حتی چهار هیچ هم فایدهای نداشته باشد، شایدم یک مساوی کفایت کند حتی یک باخت خفیف. باید زندگی کرد تا فهمید، فوتبال هم مثل زندگی، بسیار ساده ست، ما پیچیده بازیش میکنیم. بسیاری از مفاهیم فوتبال برای من معنای دیگری دارد، تور دروازه به معنای هدف، محوطۀ جریمه به معنای قلب، هم تیمی به معنای دوست، مربی یعنی معلم، تیم یعنی خانواده، کارت زرد یعنی فرصت دوباره یا هشدار، کارت قرمز یعنی مرگ، پنالتی یعنی امید، نیمکت و کادر فنی و مدیریت باشگاه در کنار هواداران به معنای پشتیبان یا نیروی کمکی، تیرک یعنی زنگ خطر، آفساید یعنی راه اشتباه، تلاش بیهوده و عجله برای رسیدن به هدف و در آخر فوتبال یعنی زندگی و زندگی یعنی فوتبال. راستی! من بینهایت آتیشه، پرسپولیسیم؛ شما چطور؟"بهترین دفاع، حمله ست. گل نزنی، میخوری"-برگرفته از کتاب جهنم به زمین نزدیک شده است