شاد زیستن، راز شناسایی مرگ است!

ترس ازمردن سبب مي شود روزانه چندين بار بميريم، اماشناسايي مرگ سبب شادزيستي خواهدشد. اين روزها مردم خيلي ازمردن مي ترسند به همين دليل افسرده و ناشادند.انسانْ لايق شادبودن است. زندگي كردن يعني شاد زيستي، زندگي راسوزاندن مساوي است باغم و دلمردگي. اكثرمكاتب باطني روشي رابعنوان شاد بودن دارند اماجالب اينجاست كه راه شاد زيستي را با عبور از"شناسايي مردن"مي دانند نه"ترس ازمردن".اولا باوركنيم كه بدنيا آمده ايم تا نهايتا بميريم و هر آغازي را پاياني است، چگونگي اين پايان بسته به چگونگي مسير زندگيت دارد، اگر در كودكي والدينت طوري مرگ را ترسيم كرده اند كه انگار توهمي بيش نيست انگارسراغ تو نخواهد آمد انگارجزو زندگي نيست پس بدبختي و حق داري از فكركردن به عواملي كه تو را بسمتش مي برد وحشت كرده و زندگيت راتبديل به جهنم كني.وحشت ازگذر زمان و پيرشدن وحشت تو ازمرگ است،وحشت از بيماري وحشت تو از مرگ است وهمه ي اينها بخاطر نشناختن آنست، همين امرسبب تخليه ي انرژي حيات تو خواهدشد،گاهي اين تخليه آنقدر انرژي حياتي يكنفر را پايين مي آورد كه منجربه خود كشي ميشود، اين يعني ميوه ي زندگي را بصورت نارِس چيده اند.عزيزانم زندگي زيباست بشرطي كه انرژي حياتي خودرا بالا نگه داريد، بالابودن انرژي حياتي منجر به آگاهي بالا، هوشمندي ونهايتا شادي خواهدشد.ابتدا خصوصيات يك فرد شاد را توضيح مي دهم:شادي با لذت فرق مي كند، عوامل شادكننده درنبودشان تنفر و غم نمي آورند ولي عوامل لذت ساز در نبودشان غم و رنج ايجاد ميشود، شادي مثل ساختن خانه اي باشِنِ كنارساحل توسط كودكان،كه اگرخراب شود بازهم سبب خنده ي كودكانست.ولي لذتْ مثل داشتن يك برج در شمال تهران كه وقتي زلزله خرابش كند صاحبش ازشدت رنج سكته مي كند. شادي،صاحبش را وابسته نمي كند، شادي عين عشق است و انحصاري نيست، مثلااگر مادري با ديدن فرزندانش شوق مي كند ولي آنها را محدود نمي كندكه هر روز بايد شما را ببينم اين مادر از ديدن فرزندانش شاداست چون عاشق آنهاست ولي اگر دائما غرغر كندكه: (چرانمي آيي ببينمت)( از نديدنت حالم بداست)... اين مادراصلا ازداشتن فرزندانش شاد نيست بلكه دائما بين لذت و اِلَم ( دردمند شدن ) در نوسان است. اين حال و روز اكثرمردم است، هرچيزي كه لذت گرايي آنها را به خطر بياندازد مي تواند آنها را وحشتزده كند. امروزه يك اپيدمي دركشورآمده، روبروشدن با اين اتفاق باكدام روش بهتراست؟ "اينكه بامراقبت بهداشتي به بدني كه دارم احترام بگذارم وهيچ كاستي درموردش نداشته باشم ولي باشناخت ازمرگ بگويم آنهم بخشي اززندگيست وهروقت ميوه ي زندگيم كامل شدخواهدآمد" "يااينكه هرلحظه ازآمدن مرگ بترسم يعني هرلحظه بميرم وزنده شوم"؟مكانيزم مرگماروحي هستيم باپنج كالبدكه سطحي ترينشان كالبد فيزيكي مي باشد و بارها بدنيا آمده وميميريم. مرگ=انداختن كالبدفيزيكي كهنه(مثل تعويض لباس كهنه). بدنياآمدن=توجه روح به كالبدفيزيكي نو (مثل لباس نوپوشيدن).سؤال:تا چه زماني اين آمدن ورفتنها ادامه پيدامي كند؟تازمانيكه عشق ورزيدن راياد بگيريم،يعني بفهميم همه ي هستي يكپارچه است ومن و مايي جداي ازهم وجود ندارد. تازمانيكه بفهميم زندگي فقط يك بازي تئاتراست و به من نقشهايي داده شده مثلانقش(همسر،مادر،مهندس،مدير) اينها فقط نقشهاي عاريه اي هستند، من مديرنيستم، من همسرنيستم و فقط نقش همسر يا مديررا بازي ميكنم، متاسفانه انسان خاصيت اين را داردكه خودش رابا نقش عاريه اي اش يكي تصوركند وتمام گناهان ازاين كج فهمي اش سرچشمه ميگيرد بهمين دليل فكرمي كند وقتي تهديدي براي نقش هايش بيايد تهديدي براي اوست. مرگ يعني"تغييروضعيت، يعني تغييرنقش. سؤال: درچه صورت در زندگي بعد نقش بهتري خواهيم داشت؟ درصورتيكه با بدهكاري نمرده باشي، بدهكار نقش خودت نباشي، اگر نقش مديرراداري سعي كني مديري مسئول بوده باشي. اگر نقش همسررا داري همسري وفادار و قابل اطمينان، مادر يا پدري مسئول و...بوده باشي.كساني كه با بدهي ميميرند د رزندگي بعد نقشي راميگيرندكه درآن بتوانند بدهي خود را صاف كنند. فلسفه ي هستي بسيار زيباست .شما قبل از تولد، اين زندگي و نوع مرگ تان را انتخاب كرده ايد تا فرصتي داشته باشيد براي پاكسازي خودتان، پاكسازي از عواملي كه شما را ازعاشق شدن دوركرده، چون درناخودآگاهتان مي دانيد كه عشق=خلوص ،و اين امر ميسر نميشود مگر با شادزندگي كردن.لطفاشادزندگي كنيد.لطفاديگران راشادكنيد،بهترين ابزارهاي شاد بودن:بازي،رقص ومراقبه است.