قسمت چهارم افسونگر جهنمی

سلام به خوانندگانی که این رمان رو تا اینجا دنبال کردن خواهشمندم با نظر درباره رمانم من رو شادمان کنید:)بدون اهمیت به آریابد از پله‌های دوبلکس خونه بالا رفتم. وارد اتاق اختصاصیم شدم و در رو با تمام زورم محکم کوبیدم. رو تخت دراز کشیدم و به نقاشی‌های سقف خیره شدم. نقاشی‌های یونانی از نوزادانی که بال‌های فرشته داشتن و دست هر کدوم یکی از چهار عنصر اصلی (آب، باد، خاک، آتش) بود. نفس عمیقی کشیدم که یهو قلبم تیر کشید و رو تخت نشستم و دستم رو روی قلبم گذاشتم. نفسم بالا نمی‌اومد و اطرافم رو تار می‌دیدم؛ قلبم داشت آتیش می‌گرفت! هلال‌های سفیدی اطرافم تشکیل شد و چشمام رو بستم و با تمام وجودم جیغ کشیدم. درد همونطور که یهویی به تنم هجوم آورده بود، همون‌جور هم از تنم رفت. چشمای دردمندم رو باز کردم و با چشمای گرد شده به اطراف نگاه کردم. من تو یکی از زندان‌های شهر شومم! زندان مخصوص فرشته‌ها. به اطراف نگاه کردم که چشمم به یک فرشته جون داده افتاد. من این‌جا چیکار می‌کنم؟ با صدای بلندی گفتم:-آهای! کسی این‌جا نیست؟اما هیچ صدایی از حلقم بیرون نیومد! چه اتفاقی افتاده؟ صدای آه و ناله باعث شد دوباره به سمت فرشته برگردم. نه انگار نمرده! بدن رنجورش رو تکون داد و به دیوار متعفن زندان تکیه داد که چشمم به شکم برآمدش افتاد. دستش رو روی شکمش گذاشت و بدون توجه به من مشغول حرف زدن شد:-خداوندا! کودکم رو به دستان پر توان تو می‌سپارم؛ تویی که یکتایی و از حال دل فرشته‌ات و از آینده کودک پاک من خبر داری، بگذار همانند پدرش پاک بماند.وقتی به خودم اومدم جلوش نشسته بودم و به موهای پریشونش که صورتش رو مخفی کرده بودند خیره بودم. موهای یک‌دست سفید و زیبا! صدای نکره نگهبان، زن رو به واهمه انداخت و با وحشت برگشت سمت میله‌ها. ناگهان نگهبانای نفرت انگیز پدرم با لباسای عجیب و قدیمی اما نو وارد سلول شدن و زن رو بلند کردن. فکر کنم من برای اونا نامرئی شدم! دنبالشون راه افتادم و قلبم با دیدن دروازه‌ و کسی که کنارش با خنده مضحکی ایستاده بود، گرفت. پدرم پشت سر نگهبانا و اون فرشته وارد دروازه بین‌المللی شد. با سرعت پشتشون وارد دروازه شدم که دروازه سریع بسته شد. به اطراف نگاه کردم و اینم از شوک جدیدم، ما تو قلب جهنمیم!طبق گفته پدرم، من این‌جا به دنیا اومدم. با صدای فریاد برگشتم که چشم به فرشته افتاد که آتش به وجودش حمله‌ور شده بود و داشت وجودش رو می‌درید! پدرم و نگهبانا با سرخوشی به این صحنه نامطلوب و وحشیانه نگاه می‌کردند و قهقه شادی سر می‌دادند. به سمت فرشته دویدم و دستم رو دراز کردم تا دستش رو بگیرم که دستم ازش رد شد! حتی زبانه‌های آتش هم از داخل وجودم رد می‌شدن! جسم سوخته فرشته رو زمین افتاد و در دقایق آخر عمرش فریاد بلندی کشید و گفت:-خدا...قلبم فشرده شد و قطرات اشک صورتم رو خیس کردن. من واسه چی دارم گریه می‌کنم؟زن برای همیشه خاموش شد...چشمم به خاکسترهای زن بود که یهو خاکسترها کنار رفتن و نوزاد زیبایی از زیر خروارها خاکستر بیرون اومد. با قطره اشکی که از گوشه چشمم چکید تمام گونه‌م رو سوزوند؛ اما بازم نگاه من میخکوب نوزادی بود که الان به دستان آتش می‌افتاد. آتش هر لحظه به نوزاد نزدیک می‌شد اما یکهو آتش عقب رفت و حلقه بزرگی از جنس آتش دور نوزاد شکل گرفت. نگاهم به شعله‌هایی افتاد که دور نوزاد می‌رقصیدن و قصد آسیب رسوندن بهش رو نداشتن. پدرم و نگهبانا با بهت و ناباوری به نوزاد خیره بودن. نوزادی که از ماه شب چهارده هم زیباتر بود! پلکاش آروم تکون خوردن و نگاه حیرونم میخکوب نگاه هفت رنگ نوزاد شد. تا به خودم بیام، صحنه‌ها در هم آمیخته شدن و بعد تاریکی مطلق!***جیغ بلندی کشیدم و با چشمای از حدقه در اومده به اطراف نگاه کردم. نگاه آشوب‌زده‌م گیر نگاه آریابد افتاد. صدای خس خسی که از دهنم خارج می‌شد حال بدم رو رسوا می‌کرد و دوست داشتم چنگی به سینه‌م بندازم تا بیشتر از این من رو رسوا نکنه.آریابد: چی شده؟کمی آروم شدم و با چشمای خمار گفتم:-هیچی نشده! فقط کابوس دیدم.اخم بین ابروهای آریابد خط انداخت و با صدای جدی گفت:-به من دروغ نگو افسونگر...-میگم هیچی نشده.از اینکه سرش داد زدم ناراحت شدم و سرم رو انداختم پایین و با لحن پشیمونی گفتم:-نباید سرت داد می‌زدم...تکه‌های غرورم اجازه ندادن که ازش معذرت بخوام پس سرم رو برگردوندم که دسته‌ای از موهام آزادانه به صورت آریابد سیلی زدن. به روی خودم نیاوردم و بی‌هدف نگاهم رو می‌چرخوندم. با قرار گرفتن دست سردی روی دستم، برگشتم و گنگ به آریابد خیره شدم که آتش چشماش حلقه‌ای به دور چشمام زد و کابوس رو دوباره تو ذهنم تداعی کرد.سرم رو به دو طرف تکون دادم که با فشار خفیفی که به دستم وارد شد دوباره به چشمای آریابد خیره شدم. چشمایی که حس لمسشون، وجودم رو قلقلک داد؛ اما جلوی حسم رو گرفتم و دستم رو از زیر دست‌ آریابد بیرون کشیدم. دستش رو از بین موهای خوش حالتش رد کرد و بلند شد و با حال پریشونی از اتاق بیرون رفت. انگار یک اتفاقی افتاده که آریابد ناراحته! اما چه اتفاقی؟ تو خودم جمع شدم و چنگ عصبی به ملحفه روی تخت زدم و چونه لرزونم رو روی زانوهام گذاشتم. اون نوزاد... حتی فکر کردن به اینکه ممکنه اون همزادم باشه یا شایدم کودکی خودم، داغونم می‌کنه. با صدای شکستن شیشه از بیرون و فریاد بلند آریابد نفهمیدم چجوری بلند شدم و از اتاق بیرون زدم! توی شوک بودم و نمی‌تونستم تمرکز کنم. با صدای دوباره فریاد به سمت پایین دویدم و با دیدن تیکه‌های گلدون و آریابد عصبانی وسط نشیمن چشمام گرد شد و نگاه پرسشگرم رو به آریابد دوختم! تو همون حالت مشتش رو محکم به وسط سینش کوبید و من به جای اون دردم گرفت. دیگه نتونستم تحمل کنم و به سمتش دویدم و نگران گفتم:-چی شده؟خواست از کنارم رد بشه که محکم مچ دستش رو گرفتم و سرم رو بلند کردم اما سرش رو به سمت مخالف چرخوند. نفسام به شمارش افتاد و بدنم از آتش جهنمم پر حرارت‌تر شده بود. با دست دیگه‌م مردد چونه‌ش رو گرفتم و صورتش رو رخ به رخ صورتم کردم. منی که همیشه بی‌خیالی این مرد یخی رو می‌دیدم، این تغییر موضعی حسابی برام تعجب برانگیز بود. دستم رو از دور چونه‌ش برداشتم و آروم پایین آوردم و روی قلب یخی عالیجناب جهنم گذاشتم. آره این قلب سرد و سخت مال عالیجناب جهنمه نه آریابد! آروم چرخید و پیشونی سردش رو به پیشونی سوزانم تکیه داد و با غم گفت:-من... من نتونستم‌...دست دیگه‌م رو روی ل**ب‌هاش گذاشتم و گفتم:-تو هیچ تقصیری نداری، فقط بگو حکمم چیه!ازم فاصله گرفت و روی کاناپه نشست. صورتش رو با دستاش پوشوند. پس درست حدس زدم، حکمم رسیده! روبه‌روش زانو زدم و با حال زارم گفتم:-آریابد حکم من چیه؟ تو رو به همون خالقت قسم میدم بگو و من رو راحت کن.آریابد راست نشست و با فریاد گفت:-شلاق... حُکمت شلاقه اونم نه هر شلاقی، با بدترین شلاق جهنم که به من تعلق داره...مثل مسخ شده‌ها حرف آریابد رو ادامه دادم:-شلاقی که فقط خود پادشاه جهنم ازش استفاده می‌کنه.مثل دیوونه‌ها زدم زیر خنده! خنده‌هایی که از صدها اشک دلسوزتر بودن.سکوت کردم و به آریابد که فقط با سردی نگاهم می‌کرد نگاه کردم و گفتم:-میشه بریم جهنم؟ بیشتر از این نمی‌تونم این‌جا رو تحمل کنم!بلند شد و از پله‌های چوبی به طبقه بالا رفت و بعد چند دقیقه برگشت و دقیقا روبه‌روم وایساد. دستش رو آورد جلو و من تازه نگاهم به گردنبند آریابد افتاد! همون گردنبندی که تو عربستان ازش دزدیدم. سوالی نگاش کردم که چرخید و پشت سرم قرار گرفت. چشمام رو بستم. آریابد موهام رو با دستاش گرفت و روی شونه چپم انداخت و بعد سردی گردنبندی که تو گردنم جاخوش کرد. هرم نفس‌های سرد آریابد که رعشه درد و غم رو به وجودم تزریق می‌کرد رو پشت گوش‌هام حس کردم و بعد صدای نفس کشیدنش که خاطرات این چند روز رو واسم یادآوری کرد. دستای سردش دستای گرمم رو لمس کرد و با حس نسیم خنکی که به صورتم خورد چشمام رو باز کردم و اولین چیزی که دیدم، شفق‌های قطبی بود. با صدایی که سعی می‌کردم ردی از بغض و درد توش نباشه گفتم:- من و تو مثل این شفق می‌مونیم تو تاریکی به چشم میایم و باید تو تاریکی زندگی کنیم. اما بقیه موجودات چی، اونا تو روشنی باید باشن. ما گل شیپوریم و شب‌ها باز می‌شیم و زیبایی گل‌های دیگر‌ رو می‌بینیم اما اونا هیچدوقت ما رو نمی‌بینن، چون روزها با خورشید و گرمای اون سرگرم میشن. اونا تو گرمای عشق خورشید بزرگ میشن ولی ما رو ماه هم نگاه نمی‌کنه. ما گناه می‌کنیم و بخشیده نمی‌شیم اما آدم‌ها هر روز گناه می‌کنن و بخشیده میشن. بعیدم نیست اون‌ها تحفه‌های الهین و ما فقط دردسر! تبعیض رو می‌بینی آریابد و حرف از خدای عادلت می‌زنی؟ پس کو اون عدالتی که انقدر ازش دفاع می‌کردی؟چرخیدم و به چشمای سوزانش خیره شدم. اما اون فقط سکوت کرد. با مشت محکم به سینه‌ش کوبیدم و گفتم:-حرف بزن! سوال من جواب داره عالیجناب... آره تو از این به بعد واسه من عالیجنابی و من چی؟ من هیچی نیستم! هیچی...دستای سردش رو بی‌حس گرفتم و گفتم:-بریم جهنم!من تبعید شده به جهنمم! من افسونگر شیطانی نیستم، افسونگر زاده جهنمم. اون‌جا متولد شدم و همون‌ جا جان خواهم داد. با حس گرما چشمام رو باز کردم و به دروازه جهنم نگاه کردم. پوزخند زدم. من تو جهنم هشتم مجازات میشم. همون جایی که هیچ موجودی دوست نداره حتی بهش فکر کنه. ولسان‌ها (نوعی فرشته آتشین) از دو طرف بازوهام گرفتن و من رو وارد جهنم کردن. به پشت سرم نگاه کردم و با جای خالی آریابد نفس پر دردی کشیدم که قطره اشکی روی گونه‌م سر خورد و رو زمین چکید. تو یکی از سلول‌های منفور انداختنم و همین که در سلول رو بستن تاریکی بر همه جا حکم فرما شد. خودم رو عقب کشیدم و به دیوار لزج و کثیف تکیه دادم. بوی گوشت سوخته و هیزم‌های آتش زده شده حالم رو بدتر کرد. لباسام با حریر سرخی عوض شده بود. به نقطه نامعلومی در تاریکی خیره شدم و تیکه‌ای از گذشته‌م رو به یاد آوردم.***نفس زنان پشت تپه خاکسترها قایم شدم و در حالی که ل**ب پایینم رو از زور خنده گاز می‌گرفتم خم شدم و یواشکی به آریابد سردرگم خیره شدم.آریابد: افسون اگه دستم بهت برسه می‌دونم چیکارت کنم!دستم رو گذاشتم رو دهنم و به تپه تکیه دادم تا صدای خنده‌م به گوشش نرسه. آروم بلند شدم و همین که برگشتم یواشکی نگاهش کنم، دستایی دو طرف پهلوهام رو گرفت که باعث شد جیغ بلندی بکشم و وقتی برگشتم با آریابد روبه‌رو شدم و با نیش باز جیغ زدم. سعی کرد خنده‌ش رو پشت نقاب جدیش قایم کنه و بعد اخماش رو کشید تو هم و گفت:-من رو مسخره می‌کنی فسقلی... از طرف من به «طربه» نامه عاشقانه میدی!از خنده منفجر شدم که اونم نتونست خوددار باشه و باهام زد زیر خنده و مثل جادوگرهای شیطون و بدجنس نگاهم کرد و یهو افتاد دنبالم که جیغ سرخوشانه‌ای کشیدم و در رفتم. داشتم می‌دویدم که یک دفعه یک سنگ آتشین جلو پام رو زمین افتاد. آریابد سریع کنارم اومد و من تازه متوجه باران آتش شدم. دنبال پناهگاه، اطراف رو نگاه می‌کرد ولی اون‌جا جایی نبود که بشه پناه گرفت. شوکه بودم! آخه یک بچه ۶ساله چی می‌فهمه وقتی با یک لبخند دلش شاد میشه. نگاهم میخکوب سنگ آتشینی بود که به سمتم می‌اومد.‌ چشمام رو از ترس بستم که سایه یک نفر روم افتاد و من رو در آغوش گرمش گرفت. ضربه‌ی سنگینی بهمون خورد و هر دو پخش زمین شدیم. چشمای ترسیدم رو با آه و ناله آریابد باز کردم و به چشمای خمارش که پردرد بود نگاه کردم و چونه‌م لرزید و معصومانه گریه کردم. آریابد دستی به موهام کشید و گفت:-فسقلی‌ها هم مگه گریه می‌کنن؟ گریه واسه چی دختر خوب وقتی اتفاقی نیفتاده...!از پشت پرده تار اشکم به صورت بی‌جونش خیره شدم و با صدای بچگونه‌م گفتم:-نه خودم فهمیدم اون سنگ بد خورد بهت.خندید و سعی کرد با تمام دردی که داره بشینه و بعد آروم گفت:-دیدی حالم خوبه افسون کوچولو.خودم رو انداختم بغلش و گفتم:-من کوچولو نیستم [ازش جدا شدم و دستام رو جلوش گرفتم و ادامه دادم] ۱۰سال دیگه هم سن تو میشم.لپم رو کشید و گفت:-باشه بابا تو افسونگر بزرگ... پاشو بریم تا بابات نیومده من رو ننداخته جلو سگاش!سرم رو روی زانوهام گذاشتم. دست چپم رو روی قلبم و زمزمه‌وار گفتم:-بسوز قلب من، تو همون ققنوسی که آتش می‌زنی اما خود در آتش می‌سوزی، بسوز و بساز چون تو محکومی که ققنوس‌وار زندگی کنی.بعضی وقتا دلم به حال خودم می‌سوزه! من محکومم به جهنمی بودن، کشتن قلبم، اشک‌های بی‌صدا و بی‌حس بودن!***با صدای باز شدن در سلولم چشمام رو باز کردم. بوی آشنای سرد و تلخ عطر آریابد لبخند بی‌جونی رو مهمون ل**ب‌هام کرد. سرم رو بلند کردم و به صورتش خیره شدم. چه اهمیتی داره که ببینم عالیجناب این جهنم دره چی پوشیده؟ نگاهم از صورتش به شلاق ترسناک دستش افتاد. ریسمان شلاق همرنگ چشمای آریابد بود و دسته‌اش به شکل کریستال‌های یخی. بلند شدم و با قدم‌هایی که مملو از عشوه بود، فاصله بینمون رو پر کردم و دقیقا رو‌به‌روش وایسادم. تردید رو تو چشمای سوزانش دیدم.‌ لبخند دروغینی زدم و گفتم:-تردید رو بذار کنار، فکر کن تهدید تو دانشگاه رو داری عملی می‌کنی! هوم... قبوله؟دسته شلاق رو محکم تو مشتش فشار داد و آروم زمزمه کرد:-نمی‌تونم.اون نباید به خاطر من قربانی می‌شد. اشک‌هام رو تو حدقه چشمام زندانی کردم و با تمام قدرتم سیلی محکمی رو پیشکش آریابد کردم. بی‌رحم شدم! شیطان واقعیم رو به نمایش گذاشتم و فریاد زدم:-نمی‌خواد واسه من نقش آخوندای مهربون رو بازی کنی من اوباش شما رو خوب می‌شناسم، تو هم از همون خدای به اصطلاح عادلتی. من از اول به خاطر این باهات خوب بودم که بتونی حکمم رو تغییر بدی حالا که نتونستی دیگه برام ارزشی نداری. الان تو واسم یک مهره سوخته‌ای!تو چشمام خیره شد و انگار دنبال دروغ یا حقیقت حرفام می‌گشت. اخماش رو کشید تو هم و چشماش رو بست. ترسیدم که نکنه براش اتفاقی افتاده؛ دستش رو گرفتم که از سرمای دستش به خودم لرزیدم اما ولش نکردم که با حرص دستش رو از دستم بیرون کشید و یهو چشماش رو باز کرد و شلاق رو بالا برد. چشمام رو بستم و لبخندی از ته قلبم زدم که با فرود اومدن ریسمان روی پوست کمرم درد بدی تو تک تک اجزای بدنم پیچید. بدنم ضعیف شد و محکم روی زمین افتادم. با هر ضربه شلاق به زمین چنگ می‌زدم تا یک وقت جیغ نکشم و بغضم شکسته بشه. ای‌‌کاش انسان بودم و زیر این درد جسمی از حال می‌رفتم و بیهوش می‌شدم. حتی بیهوش شدنم یک نعمته که خدا همونم از ما دریغ کرده. آریابد فریاد کشید که باعث شد فشار قلبم بیشتر بشه. با دستای پرخون و بی‌جونم گوش‌هام رو گرفتم تا نشنوم شکستن کمر مردی رو که شده بود پادشاه قلب من! با صدای لرزونم شروع کردم به زمزمه حرف‌هایی که واسه من آرامش داشت:*روز را ستایش کن، وقتی که به پایان می‌رسد. یخ را ستایش کن، وقتی که پرورش می‌دهیم. شمشیر را پرستش کن، وقتی که می‌کشد. زندگی را پرستش کن، که زندگی کرده‌ای و عشق را عبادت کن، وقتی خالقش معشوقمان است.*اعتراف*: متن از فیلم vars blood گرفته شده که من کمی تغییرش دادم.زمان از دستم در رفته بود و خبری از آریابد نبود. احساس می‌کردم تمام اندامم رو به زور به عقد درد در آورده بودم. از افکار خودم خنده‌م گرفت اما الان لبخند زدنمم مصادف با درد کشیدن اجزای صورتمه، پس از خیرش گذشتم. دورم خیس از خونه و این کمی حالم رو بهم می‌زنه، اما این الان چه اهمیتی داره؟ با صدای در سلولم پلکای خسته‌م رو باز کردم که دست سردی روی گونه‌های ملتهب و خون‌آلودم نشست. مگه میشه این دستا رو نشناخت! دستمال گرمی روی صورتم نشست و خون صورتم رو پاک کرد. به هر جون کندنی بود سرم رو چرخوندم و به چشمای ناخوانای آریابد خیره شدم و با صدایی که ته خنده تمسخر داشت، گفتم:-پاشو برو کارت خیلی خنده داره. می‌زنی و درمان می‌کنی! هیچ‌وقت شکارچی‌ها نمی‌تونن پرستار بشن، پس برو.آریابد: من شکارچی نیستم و الان به عنوان یک دکتر دارم بیمارم رو درمان می‌کنم.پوزخند زدم. دلیل مرگ روحم می‌خواد داروی جسمم بشه! از حرکت دستمال روی پوستم حس خوبی‌ بهم منتقل شد. ای‌ کاش سدی بین دستاش و پوستم نبود و من نوازش آریابد رو حس می‌کردم! من در افکارم می‌چرخیدم و اصلا متوجه نگاه آریابد نبودم. دلم هوس آغوش سردش رو کرده بود و مغزم بیشتر از اون قد نمی‌داد. آریابد با قدرتش لباس‌هام رو عوض کرد و بعد از اینکه کمک کرد بشینم و به دیوار متعفن سلول تکیه بدم، روبه‌روم نشست و نگاهش رو تو جز به جزء صورتم چرخوند و از آخر تو نگاه گرمم که از سرمای چشمای خودش بدتر بود قفل کرد.انگار چشمامون دارن حرف می‌زنن و ما نظاره‌گریم. بدترین درد این نیست که به رؤیات نرسی، بدترین درد اونیه که رویات در یک قدمیت باشه و تو نمی‌تونی اون رو داشته باشی. اگه می‌دونستم روزی قلبم رو تقدیم به این مرد می‌کنم، جلوی حکم خدا می‌ایستادم و با فرشته‌هاش می‌جنگیدم اما نمی‌ذاشتم قلبم رو ببرن. چرا باید الان بفهمم! الان که همه پل‌های پشتم رو خراب کردم؟!***نمی‌دونم چند روزه یا چند ماهه که اینجام. کار هر روزم اینه که یک‌فس کتک حسابی از آریابد بخورم و بعد شب میاد واسه مداوای زخم‌هام. واسه خودمون یک پا پت و مت شدیم! با صدای دعوا و زنگ خطر، چشمام رو باز کردم و گیج تو تاریکی به اطراف نگاه کردم که یهو در سلولم باز شد و هیکل بزرگ شخصی ظاهر شد. چشمام رو ریز کردم که شخص میاد جلو و با دیدن کسی که روبه‌روم وایساده، چشمام گرد می‌شه. بدشانسی پشت سر هم!لئون: چطوری خوشگل من؟به شانس خرابم پوزخند زدم. اومد روبه‌روم نشست و دستبند جهنم رو با جادو باز کرد و تو یک حرکت بغلم کرد و در گوشم گفت:-دلم برات تنگ شده بود!-بازم مثل همیشه حالم ازت بهم می‌خوره.خنده شیطانی سر داد و برگشت سمت در سلول که با چهره عصبانی آریابد روبه‌رو شدیم.با دیدنش لبخندی زدم و اگه حصار منفور دستای لئون نبود به سمتش پرواز می‌کردم. آریابد نگاهی با آرامشی به رنگ آبی بهم انداخت و شلاق رو بالا برد و به سمتمون حمله‌ور شد که باعث شد چشمام رو ببندم. باد خنکی به پوستم برخورد کرد. چشمام رو باز کردم و با دیدن اتاقم توی شهر شوم جا خوردم و چرخیدم سمت لئون و عصبی ازش جدا شدم. این یک کابوسه! من این‌جا چیکار می‌کنم؟ مثل دیوونه‌ها دور خودم چرخیدم و خندیدم. خنده‌های عصبی که با اشک همراه بود.لئون: می‌دونستم خوشحال میشی خوشگلم.برگشتم سمت لئون و براق بهش نگاه کردم. نمی‌دونم تو چشمام چی دید که لبخندش ماسید و وحشت جاش رو گرفت.-کی به تو گفت من رو از جهنم آزاد کنی؟تا خواست جواب بده صدای پدرم مهر سکوت رو روی ل**ب‌هاش خوابوند.پدرم: من گفتم.چرخیدم و به پدرم نگاه کردم و عصبی‌تر از قبل گفتم:-من آزادی نمی‌خواستم، چرا بدون اهمیت به نظر من آزادم کردین یا بهتر بگم، فراریم دادین...؟!با سیلی که به صورتم زد شوک زده به چشمای منفور پدرم نگاه کردم و دستم رو روی سیلی که از درد می‌سوخت گذاشتم. با خشم یقه لباسم رو گرفت و با صدای زشت و خش‌داری گفت:-به جای سپاست سر من داد می‌زنی؟! وقتی که مجبورت کردم شب‌هات رو با لئون بگذرونی، می‌فهمی.پدرم رفت و من موندم و حرفایی که مثل آوار رو سرم خراب شدن. این حرف از درد شلاق‌های جهنمم بدتر بود! رو زمین افتادم و به نقطه نامعلومی خیره شدم. من تو چنگ سرنوشتم؛ دارم با هر سازش می‌رقصم و این کمرم رو خورد می‌کنه. لئون کنارم نشست و با نگرانی که توقع نداشتم گفت:-افسونگر خواهش می‌کنم گریه نکن من کاریت ندارم!به چشماش نگاه کردم. از کی مهربون شدی؟ شایدم قیافه من ترحم انگیز شده! همه اتفاقات مثل یک صاعقه به سرم اثابت کرد و بعد بدون بارون رهام کرد و رفت.با صدای مظلومی گفتم:-می‌دونم برات دردسر می‌شه ولی می‌شه بریم زمین؟ می‌خوام برم دریا رو ببینم.لئون: ولی حالت خوب...-بریم لئون! خواهش می‌کنم!دستم رو گرفت. چشمام رو بستم که باد خنکی به پوستم برخورد کرد. چشمام رو که باز کردم دریا جلوم بود. به آسمون شب نگاه کردم. دلم برای همه این خلقتای زمینی تنگ شده بود اما بیشترین دلتنگیم مال مردیه که نمی‌دونم الان داره چیکار می‌کنه. لئون رفته بود و تنهام گذاشته بود. ازش ممنونم که فهمید به این تنهایی نیاز دارم.به سمت دریا قدم برداشتم که موج دریا پاهای برهنه‌م رو لمس کرد. در حالی که اشکام صورتم رو خیس می‌کردن با صدای لرزونی شروع کردم به خوندن:"تا گلالودم ماهیتو بگیربیا این آلوده ماهی رو ببین که چجوری جا گذاشتیش رو زمینمن واسه تو قید دریا رو زدمبه در و دیوار تنگنت می‌زدم تو بیابون دلت نفس زدمدریا! [فریاد زدم و با مشت به آب‌های جلوی پام کوبیدم]بغلم کن بغلم کن که شدم تنهابغلم کن بغلم کن بین نامردا! منو ترک ننداز!دریا! اشتباه کردم که از دست تو سر خوردمتوی این مرداب با این آدما برخوردم! بد کم آوردم!بیا این پخش و پلا رو تو جمعش کندوریت داره بد می‌سوزونه تو کمش کنمن گم شدم تو دل بی‌رحم زمونهبیا این دیوونه رو تو باورش کندریا![زانو زدم و در حالی که هق هق می‌کردم ادامه دادم]بغلم کن بغلم کن که شدم تنهابغلم کن بغلم کن بین نامردا! من ترک ننداز!دریا اشتباه کردم که از دست تو سر خوردمتوی این مرداب با این آدما برخوردم! بد کم آوردم!"(آهنگ دریا از مسیح و آرشAP)جیغ کشیدم و بی‌حال به دریا خیره شدم. از ته قلبم فریاد زدم و گفتم:-خدا!دست کوچیکی روی شونه‌م قرار گرفت. سرم رو بی‌جون چرخوندم که چشم به کوتوله‌‌ای با نیم متر قد با موهای بلند سفید و پوستی به سفیدی برف افتاد که با چشمای لجنی رنگش و یک لبخند بهم خیره شده بود. صداش باعث شد از آنالیزش دست بکشم:-چی شده افسونگر؟ ای بانوی عشق!با صدایی که از بغض می‌لرزید گفتم:-تو دیگه کی هستی؟کوتوله: من دارتا یک نوع کوتوله برفی هستم، صدای گریه شنیدم و به سمت صدا اومدم که وجود شما را حس کردم.چیزی نگفتم و فقط نگاهش کردم که خودش ادامه داد:-من کورم بانو و نمی‌تونم چهره زیبای شما رو ببینم. اما شنیدم که میگن شما به قدری زیبا هستین که زیباییتون هر موجود زنده و غیرزنده‌ای رو طلسم می‌کنه. ای‌کاش خدا چشمام رو ازم نمی‌گرفت تا بتونم خلقت بی‌نظیرش رو ببینم!دستش رو از روی شونه‌م برداشت و خیسی روی گونه‌م رو پاک کرد و لبخند قشنگ‌تری به روم پاشید و گفت:-چرا حرف نمی‌زنین بانو؟ از وجود من ناراحتین؟ خب پس من می‌روم تا شما با تنهایی‌تان خلوت کنید.همین که خواست غیب بشه دستش رو گرفتم و با صدای دورگه‌م گفتم:-نه نرو!کنارم دوباره وایساد و گفت:-هر چه بانویم بگوید.-تو می‌دونی من کیم؟ من دختر شیطانم، من افسونگر جهنمیم، من بعد ابلیس بدترین شیطانم...دارتا: نه بانو شما وجود پاکی دارین.-از کجا می‌دونی؟دارتا: من یکبار مُردم و دوباره زنده شدم. چشمام رو از دست دادم اما تونستم وجود همه را ببینم. من ذات شما را می‌بینم! شما پاک هستید اما خون پلیدی اجازه دیده شدن پاکی‌تان را نمی‌دهد. بانو نزدیک طلوع خورشید است و من باید بروم.به چشمای بی‌فروغش نگاه کردم که جرقه‌ای تو ذهنم زده شد و گفتم:-یک ثانیه صبر کن.پلکام رو روی هم گذاشتم و قطره اشکی که داشت از چشمم می‌چکید رو با سر انگشتم گرفتم و داخل چشمای دارتا ریختم. سریع چشماش رو بست و گفت:-وای فکر کنم چیزی در چشمانم رفت!چشماش به سختی باز کرد و با بهت گفت:-این یک رویاست! من دارم می‌بینم! تاریکی کجا رفت؟ خدای من این دیگر چه رویایی‌ست؟نگاهش که به من افتاد ساکت شد و با ذوق گفت:-بانو از شما سپاس‌گزارم! تا عمر دارم در خدمت شما هستم. خدا بر من کمک کرد تا شما را ببینم. شما خیلی مهربان هستید که از اکسیر چشمانتان به من حقیر دادید.اشک تو چشماش حلقه زد و گفت:-آرزو دارم به مراد دلتان برسید، ای بانوی زیبا! فقط صبور باشید که کلید عشق شکیبایی‌ست.وقتی به خودم اومدم با لئون به شهر شوم برگشته بودم و به حرف‌های دارتا فکر می‌کردم.من تو کابوسام دارم جون میدم و هنوز خبری از ذره‌ای امید نیست.***سه ماه جهنمی گذشته که به تاریخ زمینی می‌شه یک‌ سال تمام. سرد شدم و با کسی حرف نمی‌زنم. به دور از چشم پدرم به زمین میرم، بین آدم‌ها قدم می‌زنم تا شاید چهره آشنایی رو ببینم. عطر سرد می‌زنم و به همه کافی‌شاپ‌ها میرم به امید دیدن نگاه کسی که یک ساله ازش محرومم. میرم جلوی دانشگاه و پشت درخت قایم میشم اما خبری ازش نیست. یعنی براش ارزشی نداشتم؟-بلاخره پیدات کردم.لئون کنارم نشست و گفت:-خبرای داغ دارم واست.بهم نگاه کرد تا تأثیر حرفاش رو ببینه و بعد که دید من اصلا اشتیاقی نشون نمیدم گفت:-درباره آریابده...سرم رو با سرعت سمتش چرخوندم و منتظر نگاش کردم که پوزخند زد و در حالی که به فواره وسط پارک خیره می‌شد گفت:-حقته بهت هیچی نگم.کامل سمتش چرخیدم و غریدم:-لعنتی میگی خبرت رو یا نه؟!لئون: از مقدمه چینی بدم میاد پس سر راست میگم، عروسی معشوقته...کپ کردم و ناباور گفتم:-داری سربه‌سرم می‌ذاری؟لئون: کی حوصله داره با توی گند اخلاق شوخی کنه؟!بغض گلوم رو قورت دادم و با صدایی که سعی می‌کردم بالا نره گفتم:-با کی؟ با کی داره عروسی می‌کنه؟لئون: با زیباترین حوری بهشتی...هر کلمه‌ش خنجر شد و تو قلبم فرو رفت. نفسم بالا نمی‌اومد و حالم داغون بود. بلند شدم و بی‌توجه به لئون شروع کردم به دویدن.