دعای امیرالمومنین در پناه ‌بردن به خدا |  مثل اين دعا در فضل، دعايى نيست

دعای امیرالمومنین در پناه ‌بردن به خدا | مثل اين دعا در فضل، دعايى نيستاين دعا را امير المؤمنين و حضرت امام محمّد باقر و امام جعفر صادق (عليهم السلام) مكرّر مى‌خواندند.دعا بر ابو جعفر محمّد بن عثمان (رحمه الله) خوانده شد. وى مردى جليل القدر و از اصحاب ائمّه (عليهمالسلام) بود، پس گفت: مثل اين دعا در فضل، دعايى نيست و خواندن اين دعا از بهترين عبادت هاست.دعا اين است: http://meysammotiee.ir/files/other/ramezan/Shab06Ramazan1401[03].mp3 اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي وَ أَنَا عَبْدُكَ آمَنْتُ بِكَ مُخْلِصاً لَكَ عَلَى عَهْدِكَ وَ وَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُخداوندا ! پروردگار من تويى و من بنده توام. به تو ايمان دارم در حالى كه آن را براى تو خالص كرده ام. برپيمان تو ثابتم و به وعده تو به قدر آنچه استطاعت و قدرت دارم، باور دارم.أَتُوبُ إِلَيْكَ مِنْ سُوءِ عَمَلِي وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِلذُّنُوبِ الَّتِي لَا يَغْفِرُهَا غَيْرُكَبه سوى تو، از بدى كردار خودم، توبه و بازگشت مى كنم و از تو براى گناهانی که آنها را غير تو نمى آمرزد، طلب آمرزش مى نمايم كه أَصْبَحَ ذُلِّي مُسْتَجِيراً بِعِزَّتِكَ وَ أَصْبَحَ فَقْرِي مُسْتَجِيراً بِغِنَاكَخوارى من به عزّت تو جبران مى گردد و ندارىِ من به توانگرى تو جبران مى شود، وَ أَصْبَحَ جَهْلِي مُسْتَجِيراً بِحِلْمِكَ وَ أَصْبَحَتْ قِلَّةُ حِيلَتِي مُسْتَجِيرَةً بِقُدْرَتِكَو نادانى من در ارتكاب گناه به بردبارى تو برطرف مى شود و ضعف و بيچارگى من به توانايى تو جبران مى شود.وَ أَصْبَحَ خَوْفِي مُسْتَجِيراً بِأَمَانِكَ وَ أَصْبَحَ دَائِي مُسْتَجِيراً بِدَوَائِكَترس من به امان دادن تو برطرف مى شود.درد من به دواى تو درمان مى گردد.وَ أَصْبَحَ سُقْمِي مُسْتَجِيراً بِشِفَائِكَ وَ أَصْبَحَ حَيْنِي مُسْتَجِيراً بِقَضَائِكَ بيمارى من به شفا دادن تو درمان مى شود. هلاك من به حكم و دست تو است.وَ أَصْبَحَ ضَعْفِي مُسْتَجِيراً بِقُوَّتِكَ وَ أَصْبَحَ ذَنْبِي مُسْتَجِيراً بِمَغْفِرَتِكَناتوانى من به توانايى تو جبران مى شود. گناه من به آمرزش تو بخشوده مى شود.وَ أَصْبَحَ وَجْهِي الْفَانِي الْبَالِي مُسْتَجِيراً بِوَجْهِكَ الْبَاقِي الدَّائِمِ الَّذِي لَا يَبْلَى وَ لَا يَفْنَىوجود من فانى است اما ذات تو باقى و هميشگى است كه نابود نمى شود و تباه نمى گردد.يَا مَنْ لَا يُوَارِي مِنْهُ لَيْلٌ دَاجٍ وَ لَا سَمَاءٌ ذَاتُ أَبْرَاجٍ وَ لَا حُجُبٌ ذَاتُ أَرْتَاجٍ وَ لَا مَا فِي قَعْرِ بَحْرٍ عَجَّاجٍاى كسى كه ديد و آگاهى او را شب تاريك نمى پوشاند، و نيز آسمان كه برج ها و پرده هاى پوشاننده دارد. و آب روان شده در درياى موج دار.يَا دَافِعَ السَّطَوَاتِ يَا كَاشِفَ الْكُرُبَاتِ يَا مُنْزِلَ الْبَرَكَاتِ مِنْ فَوْقِ‏ سَبْعِ سَمَاوَاتٍاى دفع كننده بلاهاى حملهور، اى برطرف كننده اندوه ها، اى فرو آورنده بركت ها و خيرها از هفت آسمان ها،أَسْأَلُكَ يَا فَتَّاحُ يَا مُرْتَاحُ يَا نَفَّاحُ يَا مَنْ بِيَدِهِ خَزَائِنُ كُلِّ مِفْتَاحٍاز تو اى گشاينده درهاى رحمت، اى راحت بخش، اى بخشايشگر نفع رساننده، اى كسى كه به دست اوست كليدهاى هر خزينه اى،أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ وَ أَنْ تَفْتَحَ لِي خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِدرخواست دارم بر محمد و بر آل او رحمت فرستى كه پاكان و پاكيزگانند و آن كه براى من از خوبى هاى دنيا و آخرت درى را بگشايى وَ أَنْ تَحْجُبَ عَنِّي فِتْنَةَ الْمُوَكَّلِ بِي وَ لَا تُسَلِّطْهُ عَلَيَّ فَيُهْلِكَنِي وَ لَا تَكِلْنِي إِلَى أَحَدٍ طَرْفَةَ عَيْنٍو از من بلايى را كه حتمى است، برطرف نمايى. آن را بر من مسلّط مگردان تا آن كه مرا هلاك كند. مرا به كسى از خلايق به قدر برهم زدن چشمى وامگذارفَيُعْجِزَ عَنِّي وَ لَا تَحْرِمْنِي الْجَنَّةَ وَ ارْحَمْنِي وَ (تَوَفَّنِي مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‏)[1] تا آن كه از امر من عاجز شود. مرا از بهشت محروم مساز و بر من رحم نماى. مرا در حالى بميران كه اطاعت كننده تو باشم و مرا به صالحان ملحق كن.وَ اكْفُفْنِي بِالْحَلَالِ عَنِ الْحَرَامِ وَ بِالطَّيِّبِ عَنِ الْخَبِيثِ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَمرا به سبب روزى حلال از مال حرام و به سبب روزى نيكو و پاك، از چيز بد و نجس باز دار، اى رحم كننده ترين رحم كنندگان.اللَّهُمَّ خَلَقْتَ الْقُلُوبَ عَلَى إِرَادَتِكَ وَ فَطَرْتَ الْعُقُولَ عَلَى مَعْرِفَتِكَ فَتَمَلْمَلَتِ الْأَفْئِدَةُ مِنْ مَخَافَتِكَخداوندا، تو دل ها را آفريده اى براى آن كه تو را اراده نمايند و عقل ها را خلق كرده اى براى آن كه تو رابشناسند، پس عقل ها از ترس تو مضطرب گشتند.وَ صَرَخَتِ الْقُلُوبُ بِالْوَلَهِ إِلَيْكَ وَ تَقَاصَرَ وُسْعُ قَدْرِ الْعُقُولِ عَنِ الثَّنَاءِ عَلَيْكَ و دل ها به حيرانى فرياد برآوردند، پس توان عقل ها از ستايش كردن تو كوتاه است وَ انْقَطَعَتِ الْأَلْفَاظُ عَنْ مِقْدَارِ مَحَاسِنِكَ وَ كَلَّتِ الْأَلْسُنُ عَنْ إِحْصَاءِ نِعَمِكَ و سخنان از وصف نمودن نيكويى هاى تو بريده و نارساست و زبان ها از شمردن نعمت هاى تو كند و عاجز است فَإِذَا وَلِجَتْ بِطُرُقِ الْبَحْثِ عَنْ نَعْتِكَ بَهَرَتْهَا حَيْرَةُ الْعَجْزِ عَنْ إِدْرَاكِ وَصْفِكَپس هرگاه به قصد گفتگو و تفحّص وصف تو برآيند، آنها را حيرانى و ناتوانى از رسيدن به تعريف تو غالب مىشود،وَ هِيَ تَتَرَدَّدُ فِي التَّقْصِيرِ عَنْ مُجَاوَزَةِ مَا حَدَدْتَ لَهَا إِذْ لَيْسَ لَهَا أَنْ تَتَجَاوَزَ مَا أَمَرْتَهَاپس دل ها تقصير دارند و نمى توانند از آنچه تعيين نموده اى، فراتر بروند و از آنچه فرموده اى تجاوزنمايند فَهِيَ بِالاقْتِدَارِ عَلَى مَا مَكَّنْتَهَا تَحْمَدُكَ بِمَا أَنْهَيْتَ إِلَيْهَا وَ الْأَلْسُنُ مُنْبَسِطَةٌ بِمَا تُمْلِي عَلَيْهَااما در كمال قدرتند بر آنچه آنها را قادر ساخته اى. تو را ستايش مى كنند طبق آنچه به آنها خبر رسانيده اى. زبان ها به آنچه بر آنها القا نموده اى گويايند.وَ لَكَ عَلَى كُلِّ مَنِ اسْتَعْبَدْتَ مِنْ خَلْقِكَ أَلَّا يَمَلُّوا مِنْ حَمْدِكَ وَ إِنْ قَصُرَتِ الْمَحَامِدُ عَنْ شُكْرِكَبر هر كسى كه بنده خود گردانيده اى و آفريدگان خود واجب است آن كه از ستايش تو خسته نگردند، هرچندستايش هاى شكرگزاران كوتاه است بِمَا أَسْدَيْتَ إِلَيْهَا مِنْ نِعَمِكَ فَحَمِدَكَ بِمَبْلَغِ طَاقَةِ جُهْدِهِمُ الْحَامِدُونَ وَ اعْتَصَمَ بِرَجَاءِ عَفْوِكَ الْمُقَصِّرُونَدر برابر آنچه به ايشان عطا نموده اى و نعمت هاى بسيار ارزانى داشته اى، پس تو را ستايش مى كنند به قدر توان و سعى خود و تو به اندازه پاداش شان مى دهى. به اميد عفو تو تقصير كاران به درگاهت آمدند.وَ أَوْجَسَ بِالرُّبُوبِيَّةِ لَكَ الْخَائِفُونَ وَ قَصَدَ بِالرَّغْبَةِ إِلَيْكَ الطَّالِبُونَ وَ انْتَسَبَ إِلَى فَضْلِكَ الْمُحْسِنُونَ ترسندگان به پروردگارى تو اقرار دارند. طلب كنندگان ميل سوى تو دارند. نيكوكاران به بخشش بسيار تو متوسل گشته اند.وَ كُلٌّ يَتَفَيَّأُ فِي ظِلَالِ تَأْمِيلِ عَفْوِكَ وَ يَتَضَاءَلُ بِالذُّلِّ لِخَوْفِكَ وَ يَعْتَرِفُ بِالتَّقْصِيرِ فِي شُكْرِكَهر كس در سايه چشمداشت عفو تو رو سويت مى آورد. به سبب ترس از تو خاشع و فروتن مى شود و به كوتاهى در شكرگزارى تو اعتراف مى كند. فَلَمْ يَمْنَعْكَ صُدُوفُ مَنْ صَدَفَ عَنْ طَاعَتِكَ وَ لَا عُكُوفُ مَنْ عَكَفَ عَلَى مَعْصِيَتِكَ أَنْ أَسْبَغْتَ عَلَيْهِمُ النِّعَمَنافرمانى كسى كه از طاعت تو سرپيچى نموده و گستاخى كسى كه اقدام بر نافرمان بردارى تو نموده، مانع نمى شود از آن كه بر بندگان، نعمت هاى خود را تمام نمايىوَ أَجْزَلْتَ لَهُمُ الْقِسَمَ وَ صَرَفْتَ عَنْهُمُ النِّقَمَ وَ خَوَّفْتَهُمْ عَوَاقِبَ النَّدَمِ وَ ضَاعَفْتَ لِمَنْ أَحْسَنَ و براى ايشان بخشش هاى خود را كامل سازى و از ايشان عقوبت هاى خود را برگردانى. ايشان را از سوء عاقبت ترسانيده اى و نيكويى را براى كسى كه عمل نيك نموده است زياده گردانيده اىوَ أَوْجَبْتَ عَلَى الْمُحْسِنِ شُكْرَ تَوْفِيقِكَ لِلْإِحْسَانِ وَ عَلَى الْمُسِي‏ءِ شُكْرَ تَعَطُّفِكَ بِالامْتِنَانِبر نيكوكاران شكر توفيق انجام كارهاى نيك را لازم ساخته اى. بر بدكردار شكر مهربانى خود و بخشش را واجب كرده اى. وَ وَعَدْتَ مُحْسِنَهُمُ الزِّيَادَةَ فِي الْإِحْسَانِ مِنْكَ فَسُبْحَانَكَ تُثِيبُ عَلَى مَا بَدْؤُهُ مِنْكَبندگان نيكوكار را به احسان بسيار خود وعده داده اى، پس تو را بسيار ستايش مى كنم، با شكرى كه ابتداى آن از توست وَ انْتِسَابُهُ إِلَيْكَ وَ الْقُوَّةُ عَلَيْهِ بِكَ وَ الْإِحْسَانُ فِيهِ مِنْكَ وَ التَّوَكُّلُ فِي التَّوْفِيقِ لَهُ عَلَيْكَو بازگشت آن به توست و توان آن به سبب توفيق توست و انجام نيكوى آن از توست و تهيه اسباب آن به توفيق توست، و ثواب مى دهى،فَلَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ مَنْ عَلِمَ أَنَّ الْحَمْدَ لَكَ وَ أَنَّ بَدْأَهُ مِنْكَ وَ مَعَادَهُ إِلَيْكَ حَمْداً لَا يَقْصُرُپس ستايش و حمد براى توست، ستايش كسى كه مى داند جميع حمد و سپاس براى توست، نيز مى داند ابتداى حمد و منشأ آن از توست و آخر آن براى توست. ستايشى كه مورد خشنودى تو باشد.عَنْ بُلُوغِ الرِّضَا مِنْكَ حَمْدَ مَنْ قَصَدَكَ بِحَمْدِهِ وَ اسْتَحَقَّ الْمَزِيدَ لَهُ مِنْكَ فِي نِعَمِهِسپاس كسى كه رضايت تو را اراده نموده باشد. و سزاوار زيادتى از جانب تو در نعمت ها باشد.اللَّهُمَّ وَ لَكَ مُؤَيِّدَاتٌ مِنْ عَوْنِكَ وَ رَحْمَةٌ تُحْصِنُ بِهَا مَنْ أَحْبَبْتَ مِنْ خَلْقِكَبدست توست قوّت دادن و يارى نمودن و رحمتى كه مخصوص كسى ساخته اى كه دوست داشته اى.فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اخْصُصْنَا مِنْ رَحْمَتِكَ وَ مُؤَيِّدَاتِ لُطْفِكَ أَوْجَبَهَا لِلْإِقَالاتِپس رحمت فرست بر محمّد و بر آل او و ما را مشمول رحمت خاص خود كن، نيز تاييدات و الطاف خود را كه تأثيربسيار در قبولى توبه ماوَ أَعْصَمَهَا مِنَ الْإِضَاعَاتِ وَ أَنْجَاهَا مِنَ الْهَلَكَاتِ وَ أَرْشَدَهَا إِلَى الْهِدَايَاتِ و نگاه دارنده از آفت هاى ضايع كننده ثواب دارد، نصيب مان كن.نيز نجات دهنده ترين راه از بلاهاى هلاك كننده و مستقيم ترين آنها به سوى راه راست را قسمت مان كن.وَ أَوْقَاهَا مِنَ الْآفَاتِ وَ أَوْفَرَهَا مِنَ الْحَسَنَاتِ وَ آثَرَهَا فِي الْبَرَكَاتِنيز حفظ كننده ترين آنها از بليّه ها و راهى كه بيشترين نيكويى ها و بركت ها را دارد وَ أَزْيَدَهَا فِي الْقِسَمِ وَ أَسْبَغَهَا لِلنِّعَمِ وَ أَسْتَرَهَا لِلْعُيُوبِ وَ أَسَرَّهَا لِلْغُيُوبِو زياده ترين بخشش ها و نعمت ها و پوشاننده ترين عيب ها وَ أَغْفَرَهَا لِلذُّنُوبِ إِنَّكَ قَرِيبٌ مُجِيبٌ وَ صَلِّ عَلَى خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ و آمرزنده ترين راه است كه تو نزديكى و اجابت كننده دعايى. پس رحمت فرست بر آفريده پسنديدهوَ صَفْوَتِكَ مِنْ بَرِيَّتِكَ وَ أَمِينِكَ عَلَى وَحْيِكَ بِأَفْضَلِ الصَّلَوَاتِ وَ بَارِكْ عَلَيْهِمْ و مخلوق برگزيده و امين تو بر وحى به زياده ترين رحمت ها. بركت فرست بِأَفْضَلِ الْبَرَكَاتِ بِمَا بَلَّغَ عَنْكَ مِنَ الرِّسَالاتِ وَ صَدَعَ بِأَمْرِكَ وَ دَعَا إِلَيْكَبر او به بهترين بركت ها به سبب آن كه پيغام و وحى تو را رسانيده، فرمان تو را بيان كرده، بندگانرا به سوى تو خوانده،وَ أَفْصَحَ بِالدَّلَائِلِ عَلَيْكَ بِالْحَقِّ الْمُبِينِ حَتَّى أَتَاهُ الْيَقِينُ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ فِي الْأَوَّلِينَدليل هاى يگانگى تو را به راستى و آشكارا بيان كرده تا آن كه به يقين(شهادت) رسيده است.رحمت فرستد خدا بر او در جمله پيشينيان و پسينيان وَ صَلَّى عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ وَ عَلَى آلِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّاهِرِينَ رحمت فرستد خدا بر او و بر آل و اهل بيت او كه پاكانند. وَ اخْلُفْهُ فِيهِمْ بِأَحْسَنِ مَا خَلَفْتَ بِهِ أَحَداً مِنَ الْمُرْسَلِينَ بِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَخدايا، جانشين او قرار ده ميان بندگان نيكوترين جانشين را، اى رحم كننده ترين رحم كنندگان.اللَّهُمَّ وَ لَكَ إِرَادَاتٌ لَا تُعَارَضُ دُونَ بُلُوغِهَا الْغَايَاتِ قَدِ انْقَطَعَ مُعَارَضَتُهَا الْغَايَاتِ خداوندا !خواسته ها و ارادت ها از براى توست و با تو كسى توان مخالفت ندارد. هيچ قصد و قدرت ديگرى توانرويارويى با تو را ندارد.بِعَجْزِ الِاسْتِطَاعَاتِ عَنِ الرَّدِّ لَهَا دُونَ النِّهَايَاتِ فَأَيَّةُ إِرَادَةٍ جَعَلْتَهَا إِرَادَةً لِعَفْوِكَ قدرت ها از برگردانيدن اراده تو ناتوانند. پس هر اراده اى براى عفو كرده باشىوَ سَبَباً لِنَيْلِ فَضْلِكَ وَ اسْتِنْزَالًا لِخَيْرِكَ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ وَ صِلْهَاو سبب رسانيدن احسان خود و جهت نازل ساختن نيكويى مى توانى محقق و اجرا كنى. رحمت فرست بر محمّد و بر اهل بيت محمّد اللَّهُمَّ بِدَوَامٍ وَ أَيِّدْهَا بِتَمَامٍ إِنَّكَ وَاسِعُ الْحَبَاءِ كَرِيمُ الْعَطَاءِ مُجِيبُ النِّدَاءِ سَمِيعُ الدُّعَاءِو آن را پيوسته دار كه تو بسيار بخشش مى كنى و بخشنده نعمتى و اجابت كننده و شنونده دعايى...