در آغوش افسردگی پیش از مهاجرت و ترک تو?! #1

تقریبا دو ماهی میشه بیشتر روزم رو تنها توی تختم توی اتاقم میگذرونم. مهاجرت - افسردگی - عشقتقریبا هر روز 17-18 ساعت رو میخوابم و نصف بیشتر بیداریمو گریه میکنم و فقط درد حس میکنم. یه درد شدید که نمیتونم تحملش کنم.حسی شبیه به درد اینکه تایر یه کامیون بزرگ روی قفسه سینه ات باشه و نتونی جُم بخوری یا نفس بکشی و ناامیدانه منتظر باشی که تموم بشه.حسی شبیه به درد اینکه یکی با دِلِر افتاده باشه به جون قفسه سینه و قلبت و تو رو زنده زنده سوراخ کنه. و تو ساکت تماشاش کنی و جیکتم درنیاد.این دردی است که دو ماه پیش، بعد از کات کردن با کسی دوسش داشتم و دارم، توی وجودم خونه کرد. اون اولا که کات کردم، گرم بودم! نمیدونستم چیکار کردم! حتی کمی خوشحال بودم که از وابستگی رها شدم! اما بعد از گذشت دو هفته که دیگه توی زندگیم نداشتمش، کم کم دیدم دیگه روزها حتی نمیتونم راحت از تختم بیام بیرون... راستش تا قبل از این خودمم نمیدونستم تا این حد دوسش دارم که هر لحظه دوریش برام اینقدر زجرآور باشه. تختم شده شبیه یه باتلاق که منو توی خودش فرو میبره. اینقدر گریه میکنم تا نفسام بند میاد و خوابم ببره.همه فکر میکنن اونی که میره! خیلی سنگدله! آدم بده اس! بی احساسه! آدم شادس! دلش جایی دیگه اس! دنبال کسی دیگه اس! نمیدونن اونی که میره، چند بار مُرده و زنده شده تا سخت ترین و دردناک ترین تصمیم زندگیشو گرفته. من دارم مهاجرت میکنم به یه کشور پیشرفته و کسی که دوسش دارم ایرانو دوس داره و اصلا نمیخواد بیاد!اون میخواد ایران زندگی کنه. من دوس دارم برم زندگیمو توی یه جای امن و با آسایش و آرامش بسازم، جایی که فرصت پیشرفت و رشد برای خودم و اطرافیان فراهم باشه. بتونم رویاها و اهدافم رو دنبال کنم. اما اون وطنش، ایران رو خونه ی خودش میدونه و حاضر نیست ریسک کنه. میخواد همین جا به یه زندگی ساده قناعت کنه، خوش بگذرونه و عمرشو بگذرونه.اون منو توی دو راهی سختی قرار داد! دو راهی بین انتخاب مهاجرت و انتخاب خودش!من حاضر نیستم جایی بمونم که در و دیوارش بوی غم و مردگی میده! آره، ایران خیلی قشنگه! طبیعتش، مردمش! اما بوی مرگ ابدی و اندوه بی نهایت میده. جایی که انگار آخر دنیاست، همه چیز راکده و مدام آدم درجا میزنه و جوانی و رویاهاتو می بینی که آروم آروم مقابل چشمات جون میدن...من حاضر نیستم بمونم! اون حاضر نیست بیاد!و اینجا دقیقا جاییه که من انتخابمو کردم. بله ! مهاجرت! و متهم شدم به اینکه دوسش ندارم! و تبدیل شدم به آدم بده ی داستان! اون از من و آیندمو رویاهام حمایت نکرد. ولی من آدم بدم.مهاجرت - افسردگی - عشقمن چقدر دوس داشتم تو باشی کنارم! چقدر آیندمو کنارت تصور کردم! چقدر دوس داشتم باهم رشد کنیم! باهم پیشرفت کنیم! باهم خاطره بسازیم! باهم کار کنیم! باهم خونه بخریم! باهم بچه دار بشیم! باهم مسافرت بریم! و....انتخابمو کردم و آزادش کردم! بهش گفتم نمیخوامش! بهش گفتم بره دنبال کسی که مثل خودش فکر میکنه. منم میرم دنبال کسی که شبیه خودم فکر میکنه و از رویاهام و آینده ام حمایت میکنه! اما چقدر دوس داشتم بهم بگه تنها نرو! منم میام! نمیذارم تنها بری! بهم بگه از دستت نمیدم! برام مهم و ارزشمندی! چقدر دوس داشتم بهم بگه : "خونه یعنی جایی که با تو باشم! وطن من تویی!"اما نگفت. نخواست.دو ماه گذشته و این مدت چندباری غرورمو کنار گذاشتم و بهش پیام دادم که دلم برات تنگ شده! و بغضم ترکید و گریه کردم...از دستم عصبانی بود! بهم گفت برو دنبال زندگیت و یکی رو اونور آب پیدا کن! بهم گفت انتخابتو کردی! تو نخواستی! دیگه بهم پیام نده!و آخرین پیاممو دیگه بی جواب گذاشت. منم بهش نگفتم میخوامش! نگفتم با همه ی وجودم میخوامش! نگفتم حس میکنم رابطه امون خیلی خاص بوده! نگفتم چه بی اندازه بهش احساس دارم و نمیتونم آیندمو بدون اون شاد تصور کنم. نگفتم از نبودنت حس میکنم قلبم پاره پاره است. نگفتم تمام روزامو بهت فکر میکنم. نگفتم دوس دارم ساعت ها بغلت کنم...حس میکنم با کسی آشنا شده و با فرد جدیدی قرار میذاره. و کنارش خوشحاله...آره، میدونم، دیر یا زود این اتفاق میفتاد. اما برای من هنوز خیلی زوده. اما از فکر اینکه یه دختری میاد و بغلش میکنه، بوسش میکنه، باهاش میخوابه، باهاش میخنده، دستشو میگیره و...از این تصور زجر میکشم و ساعتها های های گریه میکنم. دو روزه به سختی و با هر جون کندنی بود خودمو از تخت کندم و راه رفتم و هوا خوردم و مدیتیشن کردم و کتاب خوندم و ورزش کردم و رقصیدم و به پوستم رسیدم و با خودم جملات مثبت نجوا کردم و خندیدم. بازم میتونی خوشحال باشی! یه روزی دوباره خوشحال و پر انرژی خواهی شد...دیشب چمدونامو بستم و کنار تختم گذاشتم. با اندوه و بُهت بهشون خیره شدم.توی تختم دراز کشیدم. اجازه دادم تختم منو فرو ببره و ببلعه. دستمو باز کردم و افسردگی دوباره بغلم کرد و ساعت ها غرق اشک شدم.آخرای تابستون برای همیشه از ایران میرم.مهاجرت - افسردگی - عشقادامه را اینجا بخوانید:توی صورت افسردگی مشت محکمی زدم! #2