قسمت چهل و دوم رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

< توجه!!! این رمان توسط افکار نویسنده خلق شده است و تمامی نهاد ها، سازمان ها و افراد ساختگی بوده و وجود خارجی ندارند. >نویسنده مبینا ترابینگاهم رو از آینه به کیوان دوختم که سرش رو به حالت تاسف تکون داد.خواست پیاده بشه که قفل مرکزی رو زدم.کلافه گفت: آناهیتا خواهش می کنم الان لجبازی نکن!ابرویی بالا انداختم و خطاب به کیوان گفتم: اول بگو برای چی خونه بابای من بودی بعد می زارم بری!چشم به ماشین فراری رو به روم دوختم که مثل کنه به زمین چسبیده بود و حرکت نمی کرد.سنگینی نگاه کیوان رو حس می کردم.کیوان هنوز از آینه نگاهم می کرد.لبخند دندون نمایی زدم که تلفنش رو از جیبش بیرون کشید و به کسی تماس گرفت.اصوات نامفهومی به گوشم می رسید.کیوان کلافه گفت: همین الان بیا در این ماشین رو باز کن!نگاهم به ماشین بود که درش باز شد.با تعجب به راننده نگاه می کردم یه زن حدود سی ساله بود.استایل مشکی چرمش هر چشمی رو به خودش خیره می کرد.با تعجب نگاهش می کردم که یه نگاه به من انداخت و به سمت کیوان رفت.از آینه بغل دیدم که یه دستگاه کوچیک از جیبش بیرون کشید و کنار در گذاشت.با تعجب نگاه می کردم که کیوان گفت: اگر در رو همین الان باز نکنی ماشین پدربزرگت باید بره تعمیرگاه!نفس عمیقی کشیدم!مطمئنا اگر الان می پرسیدم تو از کجا می دونی این ماشین پدربزرگ منه؟! یا از کجا می شناسیش! می خواد تفره بره و جواب نده!قفل مرکزی رو زدم، دلم نمی خواست جواب بدم که چرا ماشین نابود شده!به محض اینکه قفل رو زدم کیوان از ماشین پیاده شد.من هم پیاده شدم.اون زن از در فاصله گرفت.خیره نگاهش می کردم حداقل قدش از من پنج سانت بیشتر بود!نگاهم رو به کفش پاشنه دارش دوختم.به کیوان نگاه کردم قبل از اینکه حرفی بزنم گفت:آناهیتا! اگر لازم باشه بهت توضیح میدم اما الان نمیشه!پس عقب بشین، هر چند می دونم برای تو سخته که کاری انجام ندی!خواست رد بشه که جلوش ایستادم.نگاهم رو بهش دوختم و بدون مکث گفتم: اطمینان دارم که می دونی نازلی کجاست!پس اگر نمی خوای در مورد خودت بگی! و نازلی کجاست؟نگاهم روی نیشخند اون زن در حال حرکت بود.این کیه که به من اینطوری نگاه می کنه؟!کیوان نفس عمیقی کشید و خطاب به همون زن گفت: ترانه به آناهیتا بگو نازلی کجاست خودت هم منتظر بمون میان دنبالت...من رو کنار زد و با عجله به سمت ماشین رفت که فریادی زدم و گفتم: هی! اینطوری درست نیست!توجهی نکرد و سوار شد و با سرعت نور از جلوی چشمم محو شد.نگاهم رو به اون زن سوق دادم، نگاه تحقیر آمیزی به من انداخت و با لحن بدی گفت: حواست باشه موش کوچولو! نبینم سمت کیوان من میای!اون وقت!با اخم نگاهش می کردم که نزدیکم شد و با فاصله سه سانتی از صورتم گفت: اون وقت! مجبور می شم جایی بفرستمت که دست هیچکس بهت نرسه!نگاهم رو از آینه به کیوان دوختم که سرش رو به حالت تاسف تکون داد.خواست پیاده بشه که قفل مرکزی رو زدم.کلافه گفت: آناهیتا خواهش می کنم الان لجبازی نکن!ابرویی بالا انداختم و خطاب به کیوان گفتم: اول بگو برای چی خونه بابای من بودی بعد می زارم بری!چشم به ماشین فراری رو به روم دوختم که مثل کنه به زمین چسبیده بود و حرکت نمی کرد.سنگینی نگاه کیوان رو حس می کردم.کیوان هنوز از آینه نگاهم می کرد.لبخند دندون نمایی زدم که تلفنش رو از جیبش بیرون کشید و به کسی تماس گرفت.اصوات نامفهومی به گوشم می رسید.کیوان کلافه گفت: همین الان بیا در این ماشین رو باز کن!نگاهم به ماشین بود که درش باز شد.با تعجب به راننده نگاه می کردم یه زن حدود سی ساله بود.استایل مشکی چرمش هر چشمی رو به خودش خیره می کرد.با تعجب نگاهش می کردم که یه نگاه به من انداخت و به سمت کیوان رفت.از آینه بغل دیدم که یه دستگاه کوچیک از جیبش بیرون کشید و کنار در گذاشت.با تعجب نگاه می کردم که کیوان گفت: اگر در رو همین الان باز نکنی ماشین پدربزرگت باید بره تعمیرگاه!نفس عمیقی کشیدم!مطمئنا اگر الان می پرسیدم تو از کجا می دونی این ماشین پدربزرگ منه؟! یا از کجا می شناسیش! می خواد تفره بره و جواب نده!قفل مرکزی رو زدم، دلم نمی خواست جواب بدم که چرا ماشین نابود شده!به محض اینکه قفل رو زدم کیوان از ماشین پیاده شد.من هم پیاده شدم.اون زن از در فاصله گرفت.خیره نگاهش می کردم حداقل قدش از من پنج سانت بیشتر بود!نگاهم رو به کفش پاشنه دارش دوختم.به کیوان نگاه کردم قبل از اینکه حرفی بزنم گفت:آناهیتا! اگر لازم باشه بهت توضیح میدم اما الان نمیشه!پس عقب بشین، هر چند می دونم برای تو سخته که کاری انجام ندی!خواست رد بشه که جلوش ایستادم.نگاهم رو بهش دوختم و بدون مکث گفتم: اطمینان دارم که می دونی نازلی کجاست!پس اگر نمی خوای در مورد خودت بگی! و نازلی کجاست؟نگاهم روی نیشخند اون زن در حال حرکت بود.این کیه که به من اینطوری نگاه می کنه؟!کیوان نفس عمیقی کشید و خطاب به همون زن گفت: ترانه به آناهیتا بگو نازلی کجاست خودت هم منتظر بمون میان دنبالت...من رو کنار زد و با عجله به سمت ماشین رفت که فریادی زدم و گفتم: هی! اینطوری درست نیست!توجهی نکرد و سوار شد و با سرعت نور از جلوی چشمم محو شد.نگاهم رو به اون زن سوق دادم، نگاه تحقیر آمیزی به من انداخت و با لحن بدی گفت: حواست باشه موش کوچولو! نبینم سمت کیوان من میای!اون وقت!با اخم نگاهش می کردم که نزدیکم شد و با فاصله سه سانتی از صورتم گفت: اون وقت! مجبور می شم جایی بفرستمت که دست هیچکس بهت نرسه!