آیا در این دنیا و این شرایط می‌توانیم به جایی برسیم؟

۱. چند وقت پیش در حدود دو ماهی قبل بود که روبه‌روی این دیوار سیمانی، میز تحریرم قرار داشت. میزی که بخاطر دستکاری‌ها و جراحی‌های زیادمان، می‌لنگد و گاها با هم بندری می‌رقصیم.آن‌موقع این کیبرد وجود نداشت. بهتر است بگویم مثل این بیست و اندی سال در رویاهایم داشتمش. بیشترین حسرتم این بود که اتاقم از نور طبیعی برخوردار باشد و مناظر قشنگ‌تری درست مثل منظره پذیرایی در اتاقم داشتم.این مسئله که جایگاه پذیرایی هم درست در بهترین قسمت خانه، قبلا اتاق بوده، مزیدی بر حسرت‌ها بود. درست آویزان بر پشتی مبل، تکیه بر زانوهایی که بر تشک نشسته بودند، مقابل پنجره می‌نشستم و فکر می‌کردم تا چه حد می‌توانستم خلاق‌تر باشم، اگر منظره پنجره پذیرایی به‌جای منظره حصار سیمانی بلند روبه‌رویم بود.چشم‌اندازی از پشت پنجره پذیراییو هیهات که چرا خانه را تغییر دادیم؛ اما این که مهم نیست. حتی اگر با فتوشاپ جای منظره عکس دوم را که در بهار با دامنه‌های سبز پوشیده می‌شود و نقاشی خدادادی بی‌نظیری می‌گردد را، با دیوار عوض می‌کردیم آن وقت خیلی از متن‌های دیگرم که الهام گرفته از دیوار سیمانی بود، از بین می‌رفت و ذهنم یاد نمی‌گرفت طرح و نقشه رویاهایش را روی بوم سیمانی مقابلش به تصویر بکشد.یکی از نقاشی‌های این بوم، شی پایین پنجره در عکس اول بود. اینکه در جایی پایین این پنجره، جایی که از نور کریدور تمام اتاق را سیراب می‌کند، مشغول نواختن پیانو باشم، ولو با کیبردی دست دوم.بعد که ظهر می‌شود، فضای عرفانی و نوری خالص را، از تنها محفظه که آسمانی کدر است، بر پوست خود و زیر پلک‌های بسته و سیاه احساس کنم.اما همه چیز که راحت نیست. گاهی سالها زمان لازم است تا به خواسته خود برسیم. گاهی لازم است همه راه‌های رفته و نرفته را امتحان کنیم. من هم خیلی از خاک‌ها را شخم زدم. رویای دیگرم داشتن یک گیاهی بود که مال خودم باشد و با نگهداری از آن ثابت کنم که آنقدرها دست و پا چلفتی نیستم.برحسب اتفاق از طرف عمویم، گلدانی از گل اطلسی دریافت کردم. گیاهی خوش چهره، با گلهای دو رنگ سفید و سرخابی که تنها نیاز داشت نور زیادی ببیند و هر روز مقداری آب بخورد.گیاهی را سوزاندم. هنوز هم از یادآوری گیاهی که نام آن سرحا بود و نام گلی از داستان دوران نوجوانی‌ام بود، شب‌ها آشفته‌تر می‌خوابم. سرحای داستان من هم، انتهای داستان با فداکاری خاصی نابود شد و بعدها حتی به خاطر انتخاب نام مرده برای یک زنده هم وجدان درد امانم را برید.سرحای داستان بنفشه بود، سرحای واقعی گل‌سنگی بی‌نهایت بدقلق. بهانه‌های زیادی برای علت این خشکیدن دارم؛ اما یکی دو سال حتی با وجود اینکه آواره دو شهر کاملا دور از هم بودم، در اتاقم در همین گرمای زیاد و نور غیرمستقیمش خوش شکفت و از بی‌توجهی مراقبان دیگرش کاملا خشکیده شد.مدتی بعد، روزی از روزهایی که از این رویا باز می‌نوشتم، برحسب اتفاق از طرف عمویم، گلدانی از گل اطلسی دریافت کردم. گیاهی خوش چهره، با گلهای دو رنگ سفید و سرخابی که تنها نیاز داشت نور زیادی ببیند و هر روز مقداری آب بخورد.سرحا مرد که اطلسی بیاید. منظره اتاق سابق منظره پذیرایی شد و منظره اتاق من، دیواری که پشت آن بهترین اتفاقات زندگی من رقم خورد. یاد گرفتم هیچ چیز لزوما ظاهر زیبا و باطن زیبا یا بلعکسش را ندارد. وقتی به این عکس‌ها نگاه می‌کنم، یاد اشیا و اتفاقاتی می‌افتم که روزی در رویا به آن می‌اندیشیدم و بعد از مدت‌ها تلاش یا دغدغه و پیگری، آنها را عملی کردم.در اطراف من خیلی چیزها، حتی این اتاق حال حاضر، زمانی رویایی دور و دراز بودند و حالا با حضورشان می‌توانم باور کنم که رویاها می‌توانند واقعی بشوند. حتی اگر بخواهم یکی را انکار کنم، سایر وسایل و شرایط به من دهن کجی می‌کنند.یاد گرفتم زندگی یعنی تلاش و تا زمانی که تلاش می‌کنیم، زندگی ما به هر شکلی که باشد روندی صعودی خواهد داشت. می‌دانم گفتن این حرف‎‌ها برای کسی که این روزها با دغدغه مرگ و زندگی خود و عزیزان دست و پنجه نرم می‌کند، چقدر می‌تواند طاقت‌فرسا و مضحک باشد؛ اما می‌دانم که یک جایی که از غصه رهایی پیدا کنیم، باز بر سر همین سوال بازمی‌گردیم که؛ آیا در این دنیا و این شرایط می‌توانیم به جایی برسیم؟شما را نمی‌دانم، اما برای اثبات آری این سوال می‌توانید کمی با دقت بیشتر به اطراف خود نگاه کنید. چه چیزهایی اثبات تحقق آرمان‌های شما هستند که به سادگی هر روز از کنارشان عبور می‌کنید؟مهسا فیروز