شما هم تنهایید؟

شما هم حس میکنید بقیه نمی بیننتون؟ (من اینجااااااام .......)شما هم حس میکنید هر چی زحمت می کشید باز ازتون قدردانی نمیشه؟ (خواهش می کنم !!!!!!)شما هم از تلاش کردن خسته شدید؟ (بی خیال بابا ......)شما هم خسته شدید از بس حرفاتون رو به بقیه اثبات کردید؟ (بس نیست؟؟؟!!!)....Matsu Bashuشما هم با این متن احساس غربت می کنید؟اگه هنوز هیچ حسی درونتون شعله ور نشده این متن برای شما نیست.ولی اگه دارم به داغ دلتون اضافه میکنم ادامه بدین به خوندن... قول میدم به جواب نزدیک تر می شید.یک خبر خوب:اگه تا حالا با جامعه مشکل داشتید و از اطرافیان فراری بودید (جامعه گریز!)، شما جز محدود افراد مستعد و توانایی هستید که هنوز به استعدادتون پی نبرید یا تازه خودتون رو شناختید. در هر صورت بهتون میگم که خوش اومدید :)ماها به خاطر اینکه بینش عمیق تری نسبت به بقیه داشتیم همیشه باهاشون در حال بحث بودیم. مثلا شاید وقتی یکی داره بحث میکنه و به نظر شما شروع اون بحث از بیخ مشکل داره و منطقی نیست...مشکل اصلی ماها این بوده که فقط اقلیت بودیم و بدتر از اون تنها بودیم. ولی یک راه حل وجود داره که زودتر رشد کنیم بدون اینکه نیاز باشه از جامعه اعتبار بگیریم (خصلت اجتماعی همه انسان ها): خودمون رو باور کنیمدر ادامه به تکنیک های جالبی برای قدرت پیدا کردن از درون می پردازم:یک تفریح تکی پیدا کنید و براش خرج کنیدخودتون رو کافه مهمون کنیدکتاب بخونیدبه خودتون اجازه بدید ناقص باشیدخودتون رو ببرید گردشبا دلتون مخالفت نکنید (برعکس خودتون رو یاد بگیرید)فدای سرتون (دفعه بعد بهتر میشید)فدای سرتون (اصن هدف رشد کردنه، نه دیده شدن و ...)هر کدوم از قدم های بالا تمرین می خواد و با زمان پیشرفت میکنه. پس نترسید اگه تاثیر سریع ندیدید. پیشنهاد دیگه ام اینه.Arthur Schopenhauerبا زمان دوست شیدزمان از بهترین رفیق های زندگیه. اگه باهاش دوست شید و اخلاقش رو بدونید بهترین کمک ها رو بهتون میکنه.رشد با زمان انجام میشهزمان مشکلات کوچک رو براتون از بین میبرهزمان به شما استقامت یاد میدهعجله دشمن زمانه. (هر چی بیشتر عجله کنید فرصت کمتری برای پیشرفت خواهید داشت.)زمان یادتون میده چطور توی هر لحظه چند کار رو با هم انجام بدیدپس با زمان دوست باشید و بزارید روی خوشش رو بهتون نشون بده.از آدما فرار کنیدآدمای زیر فقط باعث میشن کوچک و کوچک تر شید. بدون تعارف، اینا رو از زندگیتون خارج کنید:آدمای حرافآدمای پر بحثآدمایی که درک تون نمی کنن (به جای اینکه انرژی تون رو حروم کنید که درک تون کنند، خودتون رو بیشتر درک کنید و لذت ببرید.)آدمایی که درک شون نمی کنید (وظیفه شما در درجه اول، درک خودتونه)رفیقایی که زمان تون رو به بطالت می گذروننآدمایی که بعد از صحبت باهاشون داغ می کنید (اینا باعث میشن ذهنتون سوالات بیهوده درست کنه و خسته تون کنه)آدمایی زیادی بلوف می زنندآدمایی که توی همه چی نظر میدن (ممکنه از اعضای خانواده تون باشند. مسئله رو محترمانه به روشون بیارید و رابطه تون رو کم رنگ تر کنید)آدمایی که زیادی توی کارتون دخالت می کنند (اینا به شما حسودیشون میشه)آدمایی که حرف و قول شون مثل باد یادشون میره (اینا شما رو از ذات انسانی نا امید میکنند)آدمایی که از هر حرکت جدید میترسن (دل من ازینا پره ها....)هیچوقت دنبال قدم های افراد خردمند نباشید، بلکه دنبال هدفشون باشید. چرا که با دنبال کردن قدم ها، فقط می توانید قدم بعدی رو حدس بزنید ولی وقت هدف اونها رو دنبال می کنید میتونید زودتر به مقصد برسید. شاعر ژاپنی - ماتسو باشوامیدوارم شما هم بجای دنبال تک تک حرفای من، منظور و هدف من رو بگیرید و سعی کنید آدمهایی که توی زندگیتون اختلال و مزاحمت ایجاد میکنند رو حذف کنید.Friedrich Nietzscheمرحله آخر : بیاید از هم حمایت کنیممیدونم قرار بود که از جامعه فرار کنیم و آدمهای زیادی رو حذف کنیم. ولی اینکه بتونی آدم های مشابه و همفکر خودت رو پیدا کنی و باهاشون صحبت کنی مطمئنا در رشد عقل و سالم ماندن منطق تاثیر خیلی زیادی داره.هر کسی به زمانی نیاز داره که خودش رو توی جامعه نمایان کنه و از انعکاس خودش نترسه. اون فرصت برای من الان پیش اومده، هر کدوم تون هم توی فرصت خودش به این مرحله میرسه و مبلغ رساندن پیام میشه. نترسید...زمان که برسه خودتون میدونید وقتش شده... تا اون روز منتظرتون هستم.پی نوشت: شاید بگید که حرف شوپرهاور رو میزنم که دوست خوب کسیه که درکتون می کنه و اینا. ولی از اون ور نیچه میگه اگه میخوای جوانی رو سریع فاسد کنی فقط با هم فکرای خودش نگهش دار. حالا چکار باید کرد؟جفت جملات رو قبول دارم و فقط میگم که زندگی یک تعادل زیباست بین چپ و راست.پی نوشت دوم: اگرم میگید سخن این دو بزرگوار رو بد برداشت کردم ارجاعتون میدم به جناب باشو.