خاطرات زخمی مه آلود...

می‌گویی:«همین‌طوری فقط می‌خواهم بدانم...»و صاف خیره می‌شوی توی چشم‌هام...هر دو آرنجت را گذاشته‌ای روی دستمال سفره‌ات و سر خوشگلت خم شده روی لیوان و نی طوری گیر کرده لای لب‌های شکلاتی ات که حس می‌کنم داری دندان‌هات را به هم فشار می‌دهی...بی‌خودی از پنجره منظره برفی بیگانۀ بیرون را نگاه می‌کنم... که زیبا ست... و بی‌خاطره... و ابرهای آسمانش طوری پشمکی که انگاری هم اینک باد آورده باشدشان از افسانه سفیدبرفی توی قصه ی من و تو...کلبۀ روستایی مهمانخانه‌مان هم که مثل خانۀ مامان خرسه توی افسانۀ موطلایی و خرس‌هاست...و تو که صورتت در تابش برف و درخشش فانوسِ تزیینی روی میز طوری شفاف بنظر می‌رسد که آن‌ طرفِ خیالت را هم می‌شود دید...که قدری انگار حسودیت شده ...زیر لب می گویم:«نه... نمی خواهی بدانی... »و چشم‌هام را می‌دزدم از شیطنت و شوخیِ نگاه بی‌گناهت...یک‌دفعه شکلاتِ شیرینِ ناتمامت را با یک دست می زنی کنار و یک انگشتت را به پشتِ دست‌هام نزدیک می‌کنی...لمسم نمی‌کنی اما...و می‌گویی...« ئه!!.. رگ دست‌ها و شقیقه‌هات با هم می‌پرد!...»خوب... باز هم نمی‌شود که جلوی لبخندم را بگیرم در برابرِ کنجکاوی‌های بصری معمولِ تو... که شبیه بچه‌هاست...می‌پرسم...«مگر نباید همین‌طور باشد؟...»می‌گویی...«هر دو با هم برجسته می شود... یک چیزی توی سرت هست که از دست‌هات و شقیقه‌هات می‌زند بیرون!...»پشت دستم را نگاه می‌کنم... به خودم میگویم... شاید دلیل دردِ سمج و خزنده در مفاصلم، رماتیسمی چیزی باشد...ولی دوست ندارم با تو از بیماری و این قبیل مسائل حرف بزنم... بس که جوانی...چانه ام را با همان دست می خارانم... شاید تا حواست را پرت کنم و می‌گویم...«کاش وقت داشتیم تا ایستگاه ترن پیاده برگردیم...»می‌گویی:«مگر راه دیگری هم داریم؟...»می‌گویم:«تله کابین کوهنوردها تا نیم‌ساعت دیگر به راه می‌افتد... همین پس پشت کلبه است...»بی آن که جواب دهی به جمع دور و برمان نگاهی از سر حسرت می اندازی...با خودم فکر می‌کنم که تو چقدر دوست داشتی الان ما هم به جای آن که برای تحویل گرفتن داروهای کمیاب من آمده باشیم، مثلِ بقیۀ مسافرها برای کوهنوردی به آلپ آمده بودیم...هم دلم می‌سوزد برایت... هم یک‌طوری ناامیدی گلویم را می‌گیرد...طوری که بعد من هم آن‌قدر ساکت می‌مانم تا باز یاد پرسش‌ات بیفتی و بگویی...«نگفتی... یعنی دوست نداشتی الان من با تو نبودم این‌جا و او بود؟!...»فورا می‌گویم:«نه!...»و کمی تلخ می‌گویم انگاری... دلم نمی‌خواهد وقتی با تو هستم به او فکر کنم... چه رسد به آن که با هم دربارۀ بود و نبودش حرف بزنیم...... فکر می‌کنم آخر... تو که هنوز دربارۀ او چیزِ زیادی نمی‌دانی... دربارۀ ما...می‌گویم:«بیا درباره‌ی او حرف نزنیم... الان که تو این‌جا هستی.»یک چیزی توی نگاهت ترک می‌خورد و توی صدات می شکند... صدات بگویی نگویی می‌لرزد...«اینجا هستم چون خودت اصرار کردی بیایم... اگر خیلی ناراحتی... تنها هم بلدم برگردم... پیاده... »دلم نمی‌آید چشم بردارم از آبگینه‌ی نگاهت... نمی‌دانی که حالا چقدر دلم می‌خواهد خم شوم و میان چشمهات را ببوسم...می‌گویم:«عزیزدلم!... قصدم این نبود که ناسپاسی کرده باشم... الان هم خیلی خوشحالم... خیلی ممنونم که با من آمدی... فقط نمی‌دانم چرا باید به خاطر او شکلات شیرینت را به تلخی بنوشی؟!...»سرت را انگار با تأسف... یا شاید از سر تسلیم... یا ناچاری تکان می‌دهی...شاید هم یکباره دلت می‌سوزد و یادت می‌آید که من نتوانسته‌ام از میان منوی مختصر کافه‌ی کوهستانی چیزی مناسب مزاج علیلم پیدا کنم...چون می‌گویی...«تو گرسنه نیستی واقعا؟...»«نه عزیزِ دلم... واقعاً گرسنه نیستم... خیلی هم زیاد دوستت دارم... ولی یک‌طور دیگر... او را یک‌طور دیگر... شاید یک‌روز بشود بهتر توضیح دهم... الان هر چه بیشتر بگویم هر دوی‌مان را می رنجاند... ولی اجازه بده فقط این‌را بگویم او برای من نماد امیدهای زمانه ای تکرار نشدنی است... تو خیلی جوانی گل زیبای من!... تو متعلق به آینده ای... ما گذشته ایم...»نگاهت می کنم که چشمهات یک‌باره صاعقه می‌زند... و با لحن دو پهلوی عجیبی می‌گویی:«یعنی حالا تو پیری؟!...»می گویم:«یعنی نیستم؟!...»چنگال را می‌گیری توی دستت و انگار بخواهی یک تکه سیب زمینی سرخ کرده برداری، خیلی به دقت فشار می دهی‌اش پشت یک دستم... دردم می‌آید و آهسته آخی می‌گویم...که تو خنده ات می‌گیرد و انگشت‌های نازکت را تند تند می‌سایی پشت دستم ... انگار جهت تسکین... به نوازش......این‌طور که حالا هر دو چانه‌هامان را تکیه داده ایم کف یکی از دستهامان... آینه وار... هر دو به یک‌صورت... فکر می‌کنم ...انگار که دو عاشق...از دو دوران البته...زمزمه وار می‌گویم...«آخر... تو چرا این‌قدر دیر آمدی؟!...»می‌خندی و می‌گویی:«یعنی می‌خواهی بگویی دل و جانت را خیلی پیش از من به باد داده ای ... خودم می‌دانم... الان هم فقط یک پرستار نیمه‌وقت می‌خواهی که هی پانسمان زخم های کهنه‌ات و کمپرس سرد و گرم‌ات را عوض کند...»بعد نگاه بارانی ات را از روزن چوبی پنجره، می اندازی وسط ابرهای پشمکی... و می‌گویی:«اگر من همان پرستار باشم چه؟... اگر خودم بخواهم که به همین قناعت کنم؟...»نگاهی که بعد به من می‌دوزی، می‌ترساندم...کودکانه و سرخوشانه نیست... لبریز است... و ستاره ای لرزان در گوشه اش می‌درخشد...می‌ترسم غرق شوم در اعماقِ نگاهِ تو... در ژرفنای عشقی که ناگاه دهان گشوده تا ببلعدم...می‌گویم:«کاش می‌توانستیم تا ایستگاه پیاده روی کنیم...»می‌گویی:«بسیارخوب!... اگر الان راه بیفتیم می‌رسیم...»و لحن قاطعِ صدات قدری با خشونتِ رنجیدگی همراه می شود... انگار خیال کرده ای خواسته ام موضوع را عوض کنم...الان است که بلور ظریف آن غرور ناب ات ترک بخورد...بلند که می‌شوی از پشت میز... زود دستت را می‌گیرم...می‌دانم البته این حرکتِ مرا دوست نداری... خجالت می‌کشی... ولی ... پشت دومین بند انگشت‌هات را می‌بوسم...می‌گویم:«آخ عزیز دلم!... نمی دانی که‌... همین که تو هستی...»باز انگشت‌هات را می‌بوسم...«همین که تو هستی...»و خیسی اشک‌هام را حس می‌کنم... روی ناخن‌های ظریف و زیبایت...