سربازی

سربازیمرداد ماه بود، به قول مادر چله ی تابستان هیچ نسیمی تو هوا نبود حتی به اندازه ی یه پر زدن پرنده،صدای ویز ویز مگسها که وسط حیاط رو شیره ی اب هندوانه جمع شده بودند تنها صدایی بود که سکوت را می شکست،ماه بانو همانجا جلو دَر رو گلیم هفت رنگی که تو ایوون انداخته بود نشسته بود، نشسته بود که نه بیشتر مثل یه مرده که افتاب بهش زده باشه وا رفته بود.از هر دو چشاش اشک بی وقفه فرو می ریخت انگار حتی نای نفس کشیدن هم نداشت، حتی صدای هق هق گریه هاش هم تو سینش حبس شده بود.با دست به ثریا که روبروش ایستاده بود ومثل مجسمه ی یخی یخ زده بود اشاره ای کرد.واشک وبغض امانش نداد تا حرفی بزند.ثریا بلافاصله چوپوق وجا سیگاری وکیسه توتون قرمز مخملی را از رو طاقچه ی گچی کوچک اتاق بر داشت وگرفت جلو مادر،مادر پیپ یا همون چوپقشو گرفت دستش با ارامی بند دور کیسه را باز کرد که با حوصله با یه کبریت بهش پیچیده بود.، وچپوق را پر از توتون کرد وبرد نزدیک لبش که پکی بزنه وروشنش کنه اما انگار حال وحوصله ی پک زدن به چوپوق این دوست چندین ساله اش را هم نداشت.چوپوق وکیسه را با غیض پرت کرد وسط حیاط مگسها که مست لیس زدن شیره بودند با اقتادن چوپوق رو سرشون غافلگیرانه پر زدند وبا صدای اعتراض ویز ویز ارتفاع گرفتند.ثریا نگاه متعجب وپرسشگرانه اش را به مادر داد واروم طوریکه خودش هم به زحمت می شنید گفت :_مگه چوپوق نمی خواستین.مادر با گوشه ی چار قد بزرگ وریشه دارش اشک چشاشو باز کرد وبا ناله ای گفت :_یه حبه قند بیار برام دهنم زهر ماره.پسره رفته غربت، تو واسه من توتون تلخ میارینمی گی شگون نداره.ثریایه کم فکر کرد سرشو تکون داد وبا خودش گفت :_چه ربطی دارهرفت اشپزخونه هنوز به ربط تلخی توتون ورفتن برادرش فکر می کرد.قندونو گذاشت کنار دست مادر مادر مثل همون موقع ها که قند خورد می کرد وریزه های قندو از همون پایین از توی طاقه قند شکن می انداخت دهنش وخرت وخرت می خورد یه حبه قند کوچک از همون نزدیک قندون انداخت سمت دهانش،بغض وگریه با شیرینی قند در هم امیخته شد اما انگار تلخی هجران پیروز بود وشیرینی قند هم نتوانست کام تلخ مادر را شیرین کند. هر دو دستشو اورد بالا وبا صدایی که همراه بغضی گلو گیر بود محکم رو سرش کوبید وفریاد زد.ببین تو رو خدا دستی دستی بچمو فرستادم جلو گلوله واتیش.های های گریه هاش بلند وبلند تر می شد.ثریا وبقیه ی اعضای خانواده فقط نگاه می کردند شاید هیچکدام درد ی که تو دل او بود را درک نمی کردن که اگر درک می کردن کنارش زجه می زدند.دوباره دستشو بلند کرد بکوبه تو سرش که ثریا رفت جلو تر ودستای مادر را گرفت._مگه کجا رفته پسره دیگه رفته سربازی مثل همه ی پسرهای دیگه دو سه روز دیگه هم به سلامتی بر می گرده چیه داری می کوبی تو سرت چشاتو از بین ببری.مادر نالید_گفتی سربازی تموم شد می فهمی جنگه، جنگه.یه عده ادمای از خدا بی خبر ریختن انجا جوان مردمو می بندن به گلوله.الهی مادرت بمبره._مادر بسه بخدا همه رو نمی فرستن اون جلو اخه اینا که هنوز نه دوره دیدن نه چیزی اصلا داداش تفنگ می دونه چیه که بر ه بجنگه از طرفی اینا نمی رن که انجا مجسمه بایستن اونا بزننشوناینا هم اسلحه دارن می زنن مادر من._چی می دونی تو دل من چه اتیشیه اینا کجا انا کجا._مادر جان فرقی نمی کنه انها هم مادر دارن همشون که به میل خودشون نیامدن انجا به خاک ما تجاوز کنن.مادر که از حرفهای ثریا هیچی نمی فهمید وتنها چیزی که برایش مهم بود پسرش بود که الان در راه پادگان بود. حرفهای ثریا عصبیش کرد قندون وبر داشت وپرت کرد سمت ثریا، ثریا جا خالی داد وقندون خورد به دیوار وقند ها پخش زمین شدثریا خندید وگفت :_ای بابا مادر جان داداش حالا تازه می ره سربازی این قندون که می خورد سر من همونجا می مردم صد رحمت به عرافیا بقیه که ساکت واروم نشسته بودن با این حرف مریم واین حرکت ماه بانو به خنده افتادند اما لا دیدن چهره ی گرفته وچشمای اشکبار او خندشونو زیر دستشون پنهان کردند.مینا کوچکترین عضو خانواده که همراه مادر رفته بود وحالا ساکت نشسته بود همینطور نشسته روی سیمان حیاط سُر خورد وکشید سمت ماه بانو ودیتشو انداخت گردن مادر می دونست چطور خودشو برای مادر لوس کنه ویه کم از درد اون کم کنه.مامان جونم داری از صبح گریه می کنی بسه دیگه خودت می گی توتون دستم ندین شُگون نداره حالا خودت پشت سر داداش همش داری گریه می کنی بسه دیگه.انشاالله داداش از سربازی بر می گرده براش زن می گیریم عروس میاریم من هم اون وسط فقط می رقصم وقتی دست زنشو بگیره واز این در بره بیرون همینجا میشینی وپشت سرش نگاه می کنی ومی گی حیف ان همه اشکها که بی خودی ریختم.مینا کخ خوب می دونست چطور حال مادرو خوب کنه دوباره دستشو انداخت گردن مامان و گفت :_مادر راستی تا حالا ندیدم برقصی عروسی داداش می رقصی.مادر نگاه چپی به مینا انداخت واخمی کرد وبا پشت دستش اونو پس زد وبا لبخندی که می خواست جلوشو بگیره تا بر غمش غالب نشه گفت :_برو بابا وقت گیر اوردی سرم بخوره رقصیدنم دارم می میرم یعنی الان بچه ام چکار می کنه.مینا که ان لبخند بی جون مادر از نگاهش دور نماند دوباره خودشو به اون چیبوند ورو به بقیه گفت :_ای ای بزارین براتون تعریف کنم از مادر،داداش اینا رو سوار اتوبوس کردن واز حیاط اوردن بیرون مامان تا ماشینو دید فریاد کشید وبا دو رفت سمت اتوبوس مرددم به مامان نگاه کردن وهمه هجوم بردن سمت اتوبوس انگار که صف مرغ کوپنی بود تو سر وکله ی هم می زدن تا زودتر برسن به اتو بوس و با بچه ها شون خداحافظی کنن. اتوبوس حرکت کرد ومردم تو جای خودشون ایستادن فقط مامان بود که پشت سر اتوبوس می دوید داداش بیچاره هم از شیشه سرشو اورده بود بیرون والتماس می کرد مامان بر گرد.اتوبوس دور تر شد مامان پاش گیر کرد به یه تیکه ینگ وپخش زمین شد.مونده بودم گریه کنم یا بخندم به زور خودمو رسوندم بهش واز رو زمین جمش کردم.اتوس دیگه از پیچ خیابان رد شده بود ودیده نمی شد.چند نفر زن ومرد خودشونو به مادر رسوندن ودلداریش دادن پیر مردی که با دستمال یزدی بزرگی اشک چشمانش را که روی ریش سفیدش ریخته بود را پاک می کرد گفت :_خواهر بی تابی نکن پاشو برو به خدا بسپارش برای بچه های ما هم دعا کن.خدا پشت وپناهشون.مامان دیگه گریه نکرد وبلند شدیم امدیم خونه.مینا خودشو عقب تر کشید وبا لبخند شیطنت امیزی گفت :_مامان جان من یه چیز بگم دعوا نکن.ولی فکر کنم از ان پیر مرده خوشت امدا تا اونو دیدی داداش یادت رفت، حواسم نشد ادرسشو بگیرم بریم بهش سر برنیم.همه خندیدند ومادر هم در اوج غمی که روی سینه اش بود لبخند بی جانی روی لبهایش نشست واز کنارش جعبه ی دستمال کاغذی را به سمت مینا پرت کرد.برو حوسله ندارم یه چیزی بهت می گم.........ادامه دارد