حال و هوای شهریور

میخواستم از وضعیت پا در هوای اپلای و مهاجرتم برایتان بگویم، اما منصرف شدم و به این نتیجه رسیدم که دیگر خبری تکراری است. الان وضعیت جوری است که مهدی یراحی آهنگ جدید خوانده است و نباید منفعل بود. این نوشته در مورد حس و حال من وقتی بی حجاب هستم و به طور خاص در مورد رابطه‌ام با خانواده است. داستان از جایی شروع می‌شود که من خبر پذیرشم از دانشگاه را به خانواده خودم می‌دهم. در جریان بودند که من برای رفتن تلاش می‌کنم، اما اینقدر واقعی برایشان جلوه نکرده بود. سوال‌های تکراری و جواب‌های تکراری تر. چرا میخوای بری؟ مگه اینجا چی کم داری؟ تو مگه انقلابی نبودی بمان و پس بگیر! جواب همه این سوال‌ها برای ما دو بخش خصوصی و عمومی دارد. بخش خصوصی جواب‌ها که مربوط به احساسات ناامنی می‌شود که در فضای زندگی حس می‌کنیم. برای من، حس کار کردن و هیچ بودن بود. بعد از ۶ سال کار، حس پیشرفت در حقوق و منصب شغلی‌ام نداشتم. هیچ پس اندازی نداشتم و اگر سال‌های اول کاری قادر به سفر خارجی بودم، این قضیه در سال چهارم خاتمه یافت. این در حالی بود که چندین شرکت عوض کردم، تمامی مشاوره‌های شغلی که به نظر منطقی و عقلانی بود را آزمایش کردم. اما واقعیت این بود که هر شرکت بی‌پول‌تر از شرکت قبلی بود. تا اینجا وضعیت اقتصادی می‌شود بخش عمومی جواب و حس هیچ نبودن من می‌شود بخش خصوصی جواب. همه این صحبت‌ها به کنار، یک بار برای سفر به اصفهان (برای دیدن بیشتر خانواده در آخرین دقایق مانده) با برادرم همسفر شدم. از آنجایی که خودش خانواده دارد با دو ماشین راهی شدیم. در ماشین من، برادرزاده‌ام بود و در ماشین برادرم دوستان و آشنایان. قرار شد در استراحتگاه مهر و ماه بایستیم و قضای حاجت کنیم. من می‌دانستم که در این استراحتگاه مثل مور و ملخ حراست بر سر آدم‌های بی‌حجاب می‌ریزند که با خنده احمقانه ایشان باید همراهی کنیم و حجاب سر کنیم. حقیقت این است که نه نونی که آنها می‌خورند برای من مهم است و نه خانواده‌شان. من فقط از دستشویی این محل استفاده می‌کنم. دوست ندارند ممکن است روی سرشان قضای حاجت کنم. خلاصه کنم، ماشین برادرم زودتر رسید و آنها داخل بودند، من کمی با اکراه به سمت ساختمان رفتم. دالان شیشه ای قبل از در ورودی باعث می‌شود که این نان به نرخ روزخورها اهداف خودشان را از قبل، شناسایی کنند. همانجا که داخل شدم کلاغ جاری (اشاره به چادر مشکی رنگ احمقانه‌شان) به من نزدیک شد، تا گفت: باید روسری داشته باشی... برادرم (که هیکلی درشت دارد) بین من و او ایستاد و به من اشاره کرد که به راهم ادامه دهم. غول مرحله بعدی مردی بود با لباس حراست، که برادرم باز هم بهم گفت برو و محل نده. جوری برادرم به آن‌ها نگاه می‌کرد که همه‌شان واقعاً از ترس به من حرفی نزدند. واقعاً هربار این خاطره یادم می‌آيد، دلم قنج می‌رود. این حمایت بی قید و شرط را عمیقاً دوست دارم. اما بیش از همه حس می‌کنم که من اگر خودم شجاعت بی‌حجاب وارد شدن را نداشتم، قطعاً همچنین حمایتی را نمی‌دیدم. واقعیت این است که این حمایت را خیلی از دخترها، شهریور و مهر پارسال به چشم دیده‌اند. اما خیلی از دخترها هنوز حس می‌کنند که باید در قید و بند حجاب ماند، چون بی حجابی گناه است و ممکن است مادرم ناراحت شود یا برادرم غیرتی شود. در هر حال این قضیه برای من از جایی تمام شد که من فکر می‌کردم واقعاً بی حجابی من شرم آور است، اما واقعیت این است که بی حجابی من و شما برای هیچ کس هیچ اهمیتی ندارد، جز جمهوری اسلامی. نه خانواده شما از عشقش به شما کم می‌کند و نه بقیه دوستان و آشنایان شما از توجهشان.به احتمال زیاد کسانی که این مطلب را می‌خوانند، عقبه خانوادگی من را می‌دانند. برادر من واقعاً مذهبی بوده و هست. همسرش هنوز حجاب دارد. اقوام من کاملاً مذهبی هستند و من قفل بی‌حجابی را در بین آن‌ها نیز باز کردم. اما هیچ اتفاق عجیبی نیفتاد. به نظرم امن‌ترین مکان برای شروع داخل خانواده است. آن‌ها شاید با شما دعوا کنند، اما هیچ وقت مانند مزدورهای جمهوری اسلامی شما را لو نخواهند داد. بالاخره نق و سرزنش مادر که همیشه هست، مطمئن باشید اگر به حجاب شما ایراد نگیرد، حتماً دلیل دیگری برای ایراد گرفتن پیدا خواهد کرد. اگر بخواهم منصفانه بگویم، شاید خانواده من این دقایق باقی مانده را قدر می‌داند. من از این شرایط خسته شده‌ام که تصمیم به رفتن گرفته‌ام. شرایط حقیقتاً روی گلویمان پا گذاشته و دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم. پس به جای عقب رفتن، پیش بروید.روسری تو در بیار...