رمانی که نویسنده اش خودمم به نظر خودم که رمانم خوبه رمان ولید(پرنیا)

?رمان ولید (پرنیا)ژاڹڔ: تخیلی، کمی طنز، معمایینویسنده: فاطمه جعفریان.سخنی با خوانندگان عزیز و گرامی:سلام و عرض تشکر که رمان من را برای خواندن برگزیدید. این رمان جلد دومی هم نیز خواهد داشت، لطفا تا اخر با من همراه باشید.خلاصه:رمان در مورد دختری به اسم پرنیا هست، که در کودکی اش مادر و پدرش را در تصادف از دست داده است البته این چیزیست که دیگران به او میگویند و راز ها در زیر این حرف ها پنهان است. پرنیا وقتی از تصادف جان سالم به‌در میبرد پیرمردی اورا پیدا میکند و به عنوان فرزند خوانده قبولش میکند اما که میداند راز اصلی چیست؟ اصلا پرنیا کیست؟با من همراه شوید تا راز ها را برملا کنیم.پارت ۱پرنیا:بابا من دارم میرم خونه سارینا زود میام باید باهم درسامونو بخونیم.بابا:باشه فقط زود باش .حالم از بابا بهم میخوره بس که بداخلاقه ایش. توی راه داشتم به اینح فکر میکردم که توی برگهچی نوشته وای یادم نبود در این بارهتوضیحی بهتون ندادمخب من توی سن دوسالگیم خانواده ام رو ازدس دادم و بعد این پیرمرد بد اخلاق و اخمومنو توی جاده میبینه و منو به فرزندی قبول میکنه .حتما به اینفکر میکنین من چه شکلی ام خب من یه دختر سفید دماغم کوچولویی که بهصورتم خیلی میاد چشمام درشت و ابی پر رنگه لبای قنچه ای و قرمز که بدون رژ هم خیلی زیبا بود.خب به خونه سارینارسیدم کوله امو که داخلش برگه ای بود رو برداشتم از اونجایی که اونروز بابا داشت با یه نفر دیگه صحبت میکرد فهمیدم که مننباید درمورد اون برگه چیزیبفهمم ولی از اونجاییکه من کنجکاوم برگه رو کش رفتم و اومدم که با بچه ها سر ازش در بیاریم ببینیم چیه.زنگ در خونه شونو زدم در باصدای تیکی باز شد وارد خونه شدم یکم دلم شور میزد در خونه هم نیمه باز بود وارد خونه شدم.یه صدایی از تو اتاق مهموناومد رفتم سمت اتاق در رو باز کردم یکمی رفتم جلوتر تا لامپ رو زدم یهو همه یه صداگفتن:سوپرایززززز تولدت مبارک .پارت دومقلبم اومد تو دهنم با دهن باز زل زده بودم به تمام کسایی که اونجا بودن قلبم داشت مثلگنجیشک میزد یهویی با صدای بلندی که از ترس میلرزید گفتم : وایییییی قلبم وایساد الان از دس شما نزدیک بود بمیرم.تا حرفم تموم شد همه زدن زیر خنده خودمم خنده ام گرفته بود.بعد از تولد با هم به اتاقم رفتیم همه مونخیلی کنجکاو بودیمالبته من خیلی بیشتر از همه کنجکاو بودم .تا برگه رو بیرون اوردم سارینا از دستم برگهرو قاپید و درشو باز کرد با تعجب و کمی بهتگفت: اینجا که برگه ای نیست توش پر از عکسهتوی همشم توی و ... تا به اینجایکلمش رسید دستشو گذاشت روی دهنشخیلی تعجب کردم ولی الان حوصله ایبرای پرسیدن اینکه منظورش چی بوده نداشتم زود برگه رو برداشتم و نگاهی به عکسای داخلش کردم. یه پاکتقرمز که توش پر از عکسای من با یه پسر هیکلیبود توی حیاط یه خرابه هم بودیم. با تعجبگفتم: من تا حالا همچین خرابه ای ندیدم اینجا دیگه کجاست. یهو سارینا گفت: من یه خرابه ای بیروناز شهر دقیقا شبیه همین دیدم._باید فردا به اونجا بریم یه جای کار میلنگه. تا اینحرفو زدم رویا پاشد و رو به رزیتا گفت: ساعت سه شبه بدو بریم خونه که بدبخت میشیم بدو.۳و رو به ما_ بای بچه ها فردا روز اول دانشگاه میبینمتون.و رفتن. نگاهی به سارینا کردم و_ واییییی ساری بدبخت شدم بابام منو میکشه بیا منو برسون خونه مون.ساری که معلوم بود خیلی از بابام میترسه با من من گفت: ب ب باشه .سوار ماشین شدیم. ربع ساعت بعد در خونهبودم. نمیدونم چرا ولی سرم از وقتی که اونعکسا رو دیدم گیج میرفت،بخاطرهمین ساری اومدکمکم. وارد خونه شدیم خونه خیلی ساکت بود . همش داشتم خدا خدا میکردم بابا خواب باشه.به پله ها رسیدیم ولی از اونجایی که شانسم عالیه بابا اونور خونه ظاهر شد.بابا_به به میخواستی دیگه فردا میومدی هان؟ساری که خیلی ترسیده بود گفت_ببخشیدمن دیگه رفع زحمت میکنم. و به طرفدر دوید. در ماهم شیشه ایه ساری فکر کرددر بازه و با مخ رفت تو در بعد از دوباره پاشد درو باز کرد و به طرف ماشینش دوید. منم که دیگه از خنده داشتمهلاک میشدم همونجا افتاده بودم وغش غش میخندیدم.که یهو بابا گفت: بسه تا این موقع شبچه گوری بودی؟۴کلا خنده از یادم رفت بجاش داشتم از ترس سکته میکردم با من من گفتم: ت.. ت.. تولددد ب ..بود ..د ...دیگه دیر ..ش..شد. ب...ببخش..شید._دیگه تکرار نشه حالا هم برو تو اتاقت فردا کلاس داری بدوووو.منم به سمت اتاقم پرواز کردم.دینگ دیییینگ دیییییبنگ ......................ای باباااا چرا انقدر صدا میده این پوووفنگاهی به ساعتم کردم که کلا خواب از سرم پرید. ساعت..بود منم نیم ساعت دیگه کلاس داشتم واااااای بر من.تند تند یه لباسی پوشیدم که ساری پیام داد دم در منتظرمه منم زود رفتم دم در.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■زنگ خیلی کسل کننده ای بود معلم به جای درس دادن همشیه بند ورور کرد جوری کهفک کنم فکش شکسته باشهوسایلامو جمع کردم و با بچه ها از کلاسزدیم بیرون ۱۵دقه ای وقت استراحتمون بود نگاهیبه اطراف مدرسه کردم دوتا بید خیلی قشنگ تهحیاطبود و البته زیرشم سایه بود با بچه ها به طرف اونجارفتیم تغریبا به درختا رسیده بودیم که یهویه دختری اومد جلومون گفت: بهسلامتی اونجا جای ما هست که کسی هم حقنداره بره اونجا۵یه پوزخند صدا داری تحویلش دادم ورو به بچه ها گفتم:کسی اینجارو خریده؟؟؟بچه ها: نههههه._ خب پس بریم اونجا بشینیم.به طرف درخت حرکت کردم که یهو هموندختره اومد موهامو گرفت و کشید یهجیغ فرا بنفش زدم جوری که حواس همهبه ما جمع شد . بعد بایه حرکت موهامو از تو دستش در اوردمو یکی تند زدم تو گوشش من یه تندیمیگم تو یه تندی میشنویا جوری زدمش که صورتششده بود قرمزه قرمز( وحشیم خودتونین دختره موهامو بالا اورد)بعدشم با صدای داد مانندی رو بهش گفتم:دس به منزدی خونت پای خودته.دوست دختره که معلوم بود خیلی عصبانیه داشت به طرف من میومدکه رویا یه زیر پایی براش گرفت وپخش زمین شد بعد هردوشون یک صدا زدنزیر گریه .منم گفتم حالا که فرصتش پیش اومده خوردو کوچیکشون کنم بایه صدایی کهتمسخر هم اضافش کرده بودم البتهکمی همپوزخند گفتم: اخی مامانشاینا اخ شده اخی گریه نکن۶اندازه هفتا از خر های حضرت نوح شدی(بعد به سر تا پاش اشاره کردم)وبازم گریه میکنی .دختره که رویا براش زیر پایی گرفته بود خطاببه ما گف :بادم شیر بازی نکنین بد میبینین.منم که مطمئن بودم هیچ کاری نمیتونهکنه جوابشودادم: برو با بزرگترت بیا کوچولووووووو.یه نگاهی به بچه ها کردم و گفتم بیاین بریماونجا بشینیم بچه ها هم خطاب به اوندوتا یه صداگفتن: اخی کوچولوها اره بریم.تا رفتیم اونجا نشستیم یه هویی همه مونزدیم زیر خنده جوری که همه با لبخند داشتننگامون میکردن کهیه پسر هیکلی اومد رو به ماگفت : با ابجیم کاری داشتی؟؟اون دختره که من بهش سیلی زده بودمگفت:حساممم این منوزد بهم سیلی زد و بعد از دوباره زد زیر گریه.منم که هم کلاسکاراته هم تکواندو هم جودو هم دفاع شخصیو خلاصهتمام کلاسهایی که فکرشو کنید تا ته رفته بودمو راحت میتونستم این پسره رو خاکشیر کنم گفتم: اول خودش شروع کرد منم بهش سیلی زدمبعدم زبونمو تا ته براش در اوردم اونم کهمعلوم بود انتظار همچین حرکتی رو از من نداشته گفت : چه گوهی خوردی؟؟منم یه خنده کوچیکی کردم وگفتم : اون که غذای توئه بعدشم گوه اگه خوردنی بود کامپوتاش پیش تو ریخته بود والاه.۷پسره که داش از کلش دود میزد بیرونگفت:چه زری زدی؟_زر زدن که کار توئه من حرف زدم.بعدشم مگه کری نمیشنوی من هرچیزی رو دوبار تکرار نمیکنم.روزیتا:حالام برو کار ما نداشته باش وگرنه خودت میفهمیییییییی.رویا: حالا هههههرررری.سارینا:بچه ها یه بویی میاد اگه گفتین بوی چیه؟؟؟؟.دیگه تا اخر کلاس اتفاقی نیوفتاد.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مدرسه تموم شد و روزیتا و رویا باهم رفتن منو همسارینا رسوند و رفت.منم انقد خستم بود که باهمون لباسا خوابم برد.خواب یه خرابه ای رو میدیدم کهتو یه جایهخیلی سرسبز بود و من اونجا با یه پسر خوشتیپ داشتم عکس میگرفتم البته اوناز من عکسمیگرفت. رفتم سمت عکس ها و بهشون نگا کردمهمون عکسایی بودن که توی اون پاکتهدیده بودم.از خواب پریدم به دوروبرم نگاهی انداختمدیدم در اتاقمبازه اما من قبل خواب قفلش کرده بودم که داشتمبه در نگا میکردم که با یه حرکت ناگهانیپاشدم و به سمت در رفتم و درو قفل کردم۸خیلی خوابم میومد اما ساعت۶بود مطمئن بودم اگهبخوابم دیگه دیر بیدار میشم و کلاسام میپرهو از اونجایی که خواب اولویت اول و اخرهگرفتم خوابیدم.ساعت ۸صب بود که احساس کردم یکیداره بالا سرم صدا میده خودمو به خوابیدنزدم و به صداها گوش کردم اما تا من به سروصداها گوش کردم قطع شدن نمیدونم چرا امایه احساسیبهم میگفت باید امروز برم کلاس . پسپا شدم و نگاهی به سرو وضعم کردم و یهنگاهی هم به لباسم و زود رفتم.اونروز خانم ازمون امتحان گرفت و فهمیدم احساسمالکی نبودهمعمولا احساساتم درسته.رو به سارینا گفتم: ساری ادرس اون خونه رو بدهکه خیلی کنجکاوم تازه امروز بالا سرم یه صداهایی میومدولی نمیدونم چرا اصا نترسیدم.سارینا با تعجب یه نگاهی بهم انداخت و گفت:چی میگفتن._نمیدونم تا به صداها گوش کردم دیگه صدایی نیومد.سارینا:الان یه دقه بریم اون خونه ای که من دیدهبودم اخهمنم کم کم دارم کنجکاو میشم_خب پس بریم اونجا.سارینا_ الان بریم؟؟؟؟؟_پَ نَ پَ فردا بریم خو الان بریم یه نگاهکوچیکی به اونجا بندازیم ببینیم چه جوریه وداخلش چیه._باشه ولی من یکم دلم شور میزنه ها._تو دلت الکی شور میزنه ولی از حق نگذریممنم احساس میکنم نباید بریم اونجاو کنجکاوی کنیم ولیخودمون کنجکاویم و نمیشه کاریش کرد._میگما بیا نریم اونجا ها مگه چیمیشه سه چهار تا عکس چیه که خودمونو بهخاطرش تو دردسر بندازیم.یه پوزخندی به ساری زدم و گفتم_هنو هیچینشده خانم جا زده.۹(احساس میکنم ساری داره یه چیزیو ازم مخفی میکنه یه چیز خیلی مهم اما نه ساری دوست منه چطور میتونه چیزیو ازم مخفی کنه. حتما دارم اشتباه میکنم)با صدای ساری به خودم اومدم_من جانزدم ولی مطمئنم رفتن به اونجا کاراشتباهیه بعد نگی نگفتی._باش نمیگم نگفتی حالا برو بعدشم خودموناندازه خری هستیم میتونیم سفره شون کنیماگرم کاری به کارموننداشته باشن ماهم کاری بهشون نداریم محضاطلاع الان دانشگاهی هستیما و این یعنی بزرگشدیم بعدشم دودقه حرف نزن همش داری عین این پیرزنانصیحت میکنی باشه بابا من فهمیدمحالا ول کن.معلوم بود ساری از دستم ناراحت شدهنگاهیبش کردمو گفتم_ ساری از حرفم ناراحت شدی؟_نه اصلا تو به فکر ناراحت شدن بقیه نباشفقط فرتو فرت حرف خودتو بزن اینجوریبهتره._ببخشید خو انگار من چی گفتم اصا ادرسبده خودم تنها میرم ._اصا تو فکر کردی بری اونجا با چی روبه رو میشی؟_فک کردن نمیخواد که با انسان._از کجا معلوم اونا انسان باشن شاید جن باشن._فک کنم فیلم ترسناک زیاد میبینی._من دلم یکمی شور میزنه حالا میخوای اینو پای ترس بزاری بزار میخوای نزاری هم نزارنگاهی بهش کردم یه لحظه فقط یهلحظه به ذهنم خطور کرد که اگه راستبود اون موقع چیکار کنم اما زود این فکرو از خودمدور کردم و یه پوزخندی که شبیه نیشخند بود زدم.وگفتم_از الان بگمااااااا اگه میترسی نیا فقط ادرسو۱۰بهم بده.سارینا یه نگاهی بهم کرد و گفت _من کهنمیتونم تورو ول کنم اگر اتفاقی برات بیفته خودمو مقصر میدونم ولیخدایی هیچ راه حلی نیس که ازاونجا بگذری؟_نه راه حلی نیست حالا ادرسو بده._قول میدم فردا ادرس بدم بهت فعلا ما مهمونداریم باید زود برگردم خونه منم که به تو ادرسنمیدم که خودت تنها بری پس بیخیال امروزشو بچسب به فردا که امتحانداریم.یه نگاهی به سارینا که همین طور یه بندداشت حرف میزد کردم اصلا ازش معلوم بودمیخواد امروز رو بپیچونه اما مخالفتیباهاش نکردم مخالفت نکردنم دوتا دلیل داشتاولی اینکه امتحان داشتیم دومی هم بخاطر اسرار سارینا.■□دینگ دینگ دینگ دینگ..........................................‌‌.........‌‌‌‌‌‌................................اه این دیگه صدای چیه؟به زور لای پلکامو باز کردم و بله این صدای ساعتبی ادبم بوده. ساکتش کردم و از دوبارهسرمو رو بالشتگذاشتم ولی تا به خودم اومدم از جا پریدموااااااااااای امتحان زودنگاه به ساعت کردم خوب خداروشکر ساعت۷:۳۰ ساعت ۱۲ امتحان داشتم ولی ازساعت ۹نیم به بعد کلاسام شروعبود امروز از اون روزایی هست که تا ساعت ۵بعدازظهرامتحان دارم.پا شدم رفتم یه دوشی گرفتم بعد از حموم پریدم بیرون .موهامو شونه کردم و.........همه کارام رو کرده بودم بغیر از لباس پوشیدن اول نگاهی به ساعت کردم ۸ونیم بود زود یه لباس صورتی کم رنگ از بین مانتو هام کشیدم بیرون با یه جین صورتی با کیف و کفش سیاه و بزن بریم .تا از خونه اومدم بیرون ساری بوق زد منم زود رفتم سوار شدم■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■۱۱کلاسا همه تموم شد هیچ اتفاق خاصی هم رخ نداد فقط اینکه امتحانمو عالییییییی دادم وقتی من بگم عالی یعنی عالیااااا(کجاشو خوب دادم ؟؟؟؟تا جایی که یادمه همشو اشتباه نوشتم) خب بیخیال امتحان الانو بچسب که میخوایم بریم اون خونهه._ساری بدو برو اون خونه خرابه ای که بیرون شهر بود.هیچ بهونه ای رو هم نمیپذیرم بدو.رزیتا_منم میام.رویا_همچنین.سارینا_بیخیال شین ترو خداااااا. امکان داره چیز خطرناکی باشه._تو برو اصلا داخل نیا فقط مارو ببر._از من گفتن بود بعدا نگین نگفتی ._میشه دلیل مخالفتت رو بفهمم؟راستش بهت دارم شک میکنم.معلوم بود سارینا خیلی هل کرده با تته پته گفت_نه نه چ چیزی نشده._خوبی؟چی رو چیزی نشده.ساری_باشه میبرمتون.جدیدا دارم به سارینا شک میکنم اخه یه جوری شده خودش همیشه پایه ترس و اینچیزا بود ولی حالا داره میگه نریم.واقعا از رفتار هاش تعجب کردم جدیدا خیلی تغییر کرده. این تغیرات اون روزی اتفاق افتاد که از هوش رفت(یه روز با بچه ها رفته بودیم بگردیم توی جنگل بودیم که ساری حالش بد شد و از هوش رفت بعد از اون خیلی تغیر کرد بعضی وقتا از زبونش در میره: ولید . ولی خیلی زود روی حرفش سر پوش میزاره نمیدونم چش شده فقط میدونم یه مرگیش هست.)تغریبا ربع ساعتی توی راه بودیم و من حواسم رو به جاده داده بودم تا راهشو حفظ کنم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■۱۲ماشین ایستاد و ما از ماشین پیاده شدیم نگاهیبه اطراف انداختم که خرابه ای اونور جاده دیدم. سارینا پیاده نشد رویا هم که ترسو هست فقط گفت اگه اتفاقی براتون پیش اومد جیغ بزنید میام کمکتون.به دو قدمی خرابه که رسیدیم صبر کردیم دیگه جلوتر نرفتیم و نگاهی به اطراف خونه انداختیم که دیدم یهپسر بچه کوچیک با چشمای از حدقه در اومده داره منو نگاه میکنه که یهو گفت:ولید اما این چطور ممکنهولید که به دست وارسوس کشته شده بود؟؟؟نگاهی بهش کردم و به سمتش رفتم که پسر بچه داد زد:ولید برگشته ولیدددددد برگشته همه بیاین ولید زندست اون نمرده...رفتم پیشش و گفتم: اروم باش ولید دیگه چیه چی داری میگی حالت خوبه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟نگاهی بهم کرد و از دوباره داد زد: ولیددددددددد .ولید گفتنش همانا داد سارینا همانا: پرنیااااااااااااااااا بیا اینجااااااا.نگاهی بهش انداختم از یه طرفی احساسم میگفت تو باید اینجا وایستی باید بفهمی قضیه چیه از یه طرفماعتمادم به سارینا میگفت سارینا مثل خواهر نداشتتههرچی میگه حتما به نفعته اما اخرش احساسم بهاعتمادم قلبه کرد اخه من احساسم همیشه درسته.به طرف بچه رفتم و گفتم: تو اگه اسم منو گفتی من اینجا میمونم .۱۳پسر : تو پرنیا هستی من میتونم اینو احساس کنم من میتونم اینو بفهمم که تو ولیدی. وقتی من هنوز به دنیا نیومده بودم تو به دست وارسوس......داشت حرف میزد که یه مرد خیلی هیکلی ای دستشو گذاشت روی دهن پسر بچه.پسر بچه برگشت و نگاهی به مرد کرد وبا صدایی که به زور بیرون میومد داد زد: وارسوس ولم کن ولم کن تو خیلی پلیدی.یه لحظه یه احساس خاصی بهم دست داد احساسی که هروقت عصبانی میشم بهم دست میده و بدون اراده با پام زربه محکمی به کسی که مثلا وارسوس بودزدم اونم بدون معطلی افتاد روی زمین.من هم دست پسر بچه رو گرفتم و به سمتماشین برگشتم اما ماشینی اونجا نبود تازهداشتم میفهمیدم چرا هیچ وقت دوستامتوی مهمونی هاشون منو دعوت نمیکنن خب معلومه فقط من اونا رو به عنوان دوست میشناختم اونااصلا منو ادم حساب نمیکردن اصلا باورم نمیشدکسایی که همیشه میگفتن حاظرن جونشونوبه من بدن الان موقعی که بهشون احتیاج داشتم منو تنها گذاشته بودن.اشک تو چشام جمع شده بود که صدای چند نفرو شنیدم که میگفتن:این دختر دیگه کیه.چه جوری وارسوس رو زد.اخی دوستاش ولش کردن.و خلاصه همهمه ای سر گرفته بود.۱۴به طرف سروصدا ها برگشتم برگشتن من همانا و بهت و تعجب بقیه همانا یکی که کلا تا منو دید از حال رفت.با تعجب بهشون نگاه میکردم . نگاهیبه جاده کردم خب اگه من الان بدوم بهتراز این هست که بمیرم که پس دست پسرهرو ول کردم و به سمت جاده دویدم دوتاپا داشتم ۳۰تاهم غرض گرفتم و دهبدو که رفتیم.صدای اونا پشت سرم میومد که میگفتن:نرو ما بهتو احتیاج داریم .ولی من توجهی به اونا نکردم فقط میدویدم.رسیده بودم در خونه تا زنگ درو زدم در باز شد وبابا نگران جلو در ظاهر شد.به دون فوت وقت گفتم: میشه در مورد ولیدو اون ادما برام توضیح بدید.تا اینو گفتم در کاملا باز شد و اون مردی کهتوی اون خرابه بود و همه بهش میگفتن وارسوس اومد بیرون .اون جلو میومد من عقب میرفتم انقدر این کارو انجامداریم که دیگه نزدیک پرتگاه شده بودیم یهلحظه که غافل شدم منو هل داد به سمت داخل پرتگاه.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■.از زبون ساریناامروز بهم خبر دادن که دوستم یعنی پرنیااز پرتگاه افتاده گرچه مطمئنم کار وارسوسهست من از اولم با اسرار هاییکه میکردم نریم میخواستم کاری کنم که اون بیشتر۱۵مصمم بشه هه حتما میگین من چهدوست بدیم نه. نه همیچین چیزی نیست من خیلی اونو دوست داشتمولی وقتی فهمیدم که اون ولید هست و همینطوردلیل مرگ پدرم ، ازش بیزار شدم من خیلی بابامو دوست داشتم عاشقش بودم یه روز به طرزوحشتناکی گردن اویزش کردن تا به قول خودشون درس عبرت بشه ولی نه کور خوندن من انتقام پدرمو میگیرماون گناهی نداشت فقط صلاح قبیله رومیخواست.ذهنم به گذشته پر کشید وقتی که کودکی بیشنبودم یادمه پدرم شخص مشهوری بود. قضایا از جاییشروع شد که ولید به دنیا اومد اون نحس بودشوم بود. وقتی اون بدنیا اومد پادشاهگفت: اون رئیس ایندهقبیله میشه. اما این اشتباه بود پدرم خیلیسعی کرد تصمیم پادشاه رو عوض کنه اما نتونستتا روزی کهعلیه پادشاه شورش کردن پدر من سر دسته اونابود تمام اونا معتقد بودن که یه دخترصلاحیت رهبری نداره و البته از اول قبل از به دنیا اومدن ولید قرار بود پدر من رئیس اینده باشه. پدرم قدرت رو دوست داشت اونم خیلی.(گاهی اوقات با خودم میگم شایدپدرم مقصر بود و نباید خیلی دنبالمقام میرفت اما بعد به خودم نهیبمیزنم که چرا همچین حرفی زدم و بایدانتقام پدرمو بگیرم) تا اینکه روز شورش فرا رسید اما مثل اینکه پادشاه یک نفوذی در بین شورشی ها داشته و از همه چیز هم خبر داشته.اون روز خیلی روز تلخی بود پدرم و بقیهشکست میخورند.پادشاه هم پدرمو اعدام میکنه من اون زمانخیلی کوچیک بودم ولی با این حالیادمه زجه زدنای مادرم رو گریه کردنای خودم رو.۱۶به خودم اومدم دیدم صورتم خیس اشکه حالاکه انتقام پدرم گرفته شد و ولیدهم مرد حالا دیگه باید خوشحال باشم نهناراحت. هر بار که اینارو به خودم میگم یه حسیدرونم میگه اون که مقصر نبود پدرش مقصربود اون دوستته تو خیلی دوستبدی بودی براش اما بازم این حس رو تویخودم سرکوب میکنم دیگه کم کم دارمدیوانه میشم دیگه نمیکشم زندگی هم انقدر سخت؟ انقدر بد.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■پرنیااه سرم احساس میکنم یه تریلی از روم رد شده یکم که به مغزم فشار اوردم همه چی یادم اومد به سرعت تو جام نشستم نگاهی به دورو برم کردم.دهنم باز مونده بود اخه این غیر ممکنه من از این ارتفاع افتاده باشم ولی نمرده باشم؟ارتفاع کوه خیلی بلند بود به جوری که شاید صد متری میشدمطمئنا یه ادم عادی نمیتونه همچین مسافتی رو بیفته و نمیرهیه نگاهی به دورو برم کردم که صدای قران خوندن شنیدم_ یعنی کی مرده ؟به زور کمی از سخره ها بالا رفتم که فهمیدم کیفم و وسایل هامو نیوردم از دوباره رفتم پایین و وسایلم رو برداشتم و به طرف بالای سخره حرکت کردم.تغریبا به بالا رسیده بودم که صدای اشنایی به گوشم خورد_خب حالا که انتقامت رو گرفتی پرنیا دیگه مرده.رویا_ بیچاره من که اصلا دوستش نداشتم ولی دلم به حالش سوخت.سارینا_ بنظرتون من از ادم اشتباهی انتقام نگرفتم؟ اخه به پرنیا چه ربطی داشت ولی حالا که مرده.۱۷دیگه حرفاشون رو نمی شنیدم. حالم خیلی بد بود یعنی چی؟اونا که دوستام بودن اخهانتقام از چی و مهم تر از همه من که زنده بودم اونا از مردن من حرف میزدن؟یهو یه قدرتی منو در بر گرفت و راحت تونستم از اون سنگ ها برم بالا در اصل میشه گفت پرواز کردم.. اما ... اما این امکان نداره نکنه من مردم یهو دستم به یهسنگ تیز برخورد کرد و دستم برید و این نشون میداد که من نمردم.تا به بالای سخره رسیدم توجه اونا به من جمع شد من هنوز خودمم توی شک بودم بخاطر پرواز کردنم (نه بابا چه پروازی توهم زدی. اره توهم بوده حتما)یهو باصدای بلندی گفتم: اخه لعنتیا اگه منو دوست نداشتین میگفتین اخه عوضیا شما برای چی میخواستیناز من انتقام بگیرین اخه چراااااااا. جوری با داد چرا رو گفتم که اونا گوشاشونو گرفتن_ خوب نگاه کنین خوب نگاه کنین من زندم سرو مرو گنده جلوتون وایسادم خب حالا دیگه نوبت منه نوبت منه که اذیتتون کنم.همه شون ناباورانه به من زل زده بودن انگار دارن روحمیبیننسارینا_ تو .... تو...... م... مگه ..... نمرده بود..... بودییییی.۱۸_هه دوست داری بمیرم نه؟ ولی اخه چرا من چه هیزم تری به تو فروختم که خبر ندارم.یهو یکی از پشت سرم با صدای خیلی بلندی داد زد_ اون نمردهههههههههههه. با تعجب به سمت مرد برگشتمکه دیدم با چاقویی داره به طرفم میدوه و کم کم چشمام سنگین شد و به خوابی عمیق فرو رفتم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■اینجا دیگه کجاست؟نگاهی به دورو برم انداختم و سعی کردم خاطراتم رو مرور کنم ببینم چه اتفاقی افتاده و من اینجا چیکار میکنم.یهو همه چی یادم اومد. من که یهویی از هوش رفتم!یعنی من مرده ام؟اخه چرا دوستام باهام این کارو کردن مگه من چیکارشون داشتم...............‌...توی فکرام غرق شده بودم. نمیدونستم چرا ساری میخواسته ازم انتقام بگیره مگه من چیکارشون کردم.همینطور که توی فکر بودم از جام بلند شدم. نگاهی به دور و برم انداختم. یه دشت بی اب و علف خیلییییی بزرگ یعنی همون بیابون اما.. اما من اینجا چیکار میکنم اصلاچه جوری اومدم اینجا.من چه جوری اومدم._ وااااااای دارم روانی میشممممممم. اه .به دور و برم نگاهی انداختم. یه بیابون خیلیییی بزرگ حالا من چه جوری از اینجا برم بیرون.بدون هیچ مقصدی به راه افتادم. همینطور فقط میرفتم که احساس کردم از یه سمت نور زیادی میاد. اولچشمام رو بستم تا به نور عادت کنم چند دقه بعد چشمام رو باز کردماوه مای گاشششش. یه قصر بزرگ که از طلا بودرو روبه روم دیدم. انقدر قشنگ بود که نمیتونستم نگاش نکنم کلا مجذوب قصر شده بودم . من کلیبا قصر فاصله داشتم ولی کلا قصر رو میدیدم. یکمیکه جلو رفتم یهو سرم گیج رفت و روی زمین افتادم. تازه متوجه ضعف شدیدم شدم بدجور گرسنم بود.کمی به اطراف نگاه کردم که هیچ چیزی پیدانکردم ماشالله توی بیابون بی همه چیزی گیر افتاده بودم نه درختی نه گلی نه گیاهی هیچ هیچپا شدم و ایستادم . یواش یواش به سمت قصرحرکت کردم. که متوجه یه خط سیاه رنگ شدم. دودل بودم که از اون خط رد شم یا نه یکمی فکرکردم و به این نتیجه رسیدم برم اگرم نمیرفتم از گشنگیمی مُردم.وقتی میخواستم از خط عبور کنم چشمام رو بستموقتی به این نتیجه رسیدم که خوب دور شدمچشمام رو باز کردم که با یه جنگل خیلیییییبزرگ رو به رو شدم. با تعجب به جنگل نگاه کردم.هنوز توی بهت بودم که صدای پا شنیدم.از اونجایی که احساسم میگفت امکان دارهکسایی که دارن رد میشن خطرناک باشنو البته احساسمم همیشه درست میگه زود پشت یه درختیغایم شدم.۱۹تازه وقت پیدا کردم به این فکر کنم که : ولید چیه؟دوستام چرا باهام اینکارو کردن؟ چرا اون مرده میخواست منو بکشه؟ مگه ولید چیکار کرده؟ و ........کلی سوال داشتم که جواب هیچ کدوم رو نمیدونستم.توی فکر بودم که یه صدایی از پشت درخت اومد.نفسم رو حبس کردم از ترس اصلا نمی تونستم هیچ کاری کنم فقط تنها ‌کاری که میتونستم کنم این بود که نفس های کشدارم رو کنترل کنم.یه صدایی نزدیک بهم گفت: کسی وارد مرز نشده نترسین ولید نیومده.با کلمه ولید قلبم دیگه داشت تند تند میزد اصلا کنترلم دست خودم نبود . یه دستم رو گذاشتم روی دهنم یکی روی قلبم . نزدیکای سکته ناقص بودم که یکی از اون ادمای سیاه پوش گفت: وارسوس هم چه دل خجسته ای داره ها میگه دختره رو برام بیارین حتما اومده ولی الان کو من که خسته شدم اولین کاری که بعد از دیدن ولید میکنم اینه که میکشمش.تا اینو گفت یه چیزی مثل هین اونم خیلی بلند از دهنم در رفت.یکی از سرباز ها: این صدایی که اومد رو شنیدین.بقیه: نه._ چه صدایی._ تو صدایی شنیدی مگه._ بریم بابا توهم زدی.همون که صدام رو شنیده بود _ بریم ولی انگار یه صدایی اومدا._ بریم بریم که توهم زدی.و همشون رفتن.تازه یه نفس اسوده کشیدم که یهو یکی گفت: تو کی هستی؟یه جیغی کشیدم که اون سرش نا پیدا خب چیه ترسیدم اگه همه قصد کشتنت رو داشته باشن بعد یکی یهویی بگه تو کی هستی نمیترسی؟؟؟؟ خو میترسی دیگه.نگاهی به اون کسی که سوال پرسیده بود کردم و گفتم: من رویا هستم.( مجبور شدم دروغ بگم اگه واقعیت رو میگفتم که میکشتم والله) زن یه نگاهی بهم کرد و گفت : تو اشراف زاده ای؟_ نه. بخاطر چی پرسیدین؟۲۰_ مثل اشراف زاده هایی. دنبالم بیا.مثل همیشه حسم بهم هشدار داد که دنبالش نرم.پس من در جهت مخالفش شروع کردم به دویدن تا جایی که دیگه ندیدمش._ اخخخخ گشنمههه حالا چیکار کنم دارم میمیرم .همینطور که غر غر میکردم رفتم سمت یه درخت که پر سیب بود. گل از گلم شکفت وقتی سیب دیدم یعنی فکر کن دیگه به کجا رسیده بودم.امااااا من چه طوری برم بالای درختی به این بزرگی. اوه نهههه وای خدا دارم میمیرم. ای کاش میشد پرواز کنی. رفتم پیش درخت و چند تا با پام به تنه اش زربه زدم تا اینکه بعد از خرد شدن پام اقای سیب به ما لطف کردن و افتادن پایین.خل شدم رفت. باورم نمیشه من کی بدین درجه از خلی رسیدم(همین الان).سیب رو برداشتم و یه گاز زدم که مزه خون رو توی دهنم احساس کردم. زود سیب رو از تو دهنم در اوردم و بهش نگاه کردم._ جیییییییییغ.کی تا حالا سیبی رو دیده که خون داشته باشه.با ترس و بهت به سیب خیره شده بودم. که یکی از پشت سرم گفت: یه دزد گرفتم.پارچه ای رو جلو بینیم گرفت و من از هوش رفتم. اخرین چیزی که فهمیدم این بود که پسره رو به یه مرد تپل گفت: فکر نمیکنم این دختر بدبخت دزد باشه.و دیگه چیزی نفهمیدم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■حس کردم یه چیزی داره روی پام وول میخوره. پام رو تکون دادم. بازم نرفت . از دوباره تند پام رو تکون دادم که از رو تخت افتادم پایین.۲۱_ای مامان ای بابای نداشتم دیدین کمرم خرد شد دیدین بی پرنی..... به اینجا که رسیدم دستم رو گذاشتم رو دهنم و به دور و بر نگاهی کردم.اوه اوه جمعشون هم جمعه . چهار تا پسر و یه دختر توی اتاق بودن. وایسا ببینم اینجا کجاست. اهاااا یادم اومد .دختره: حالت خوبه؟ تب نداری؟ راستی اسمت پرنی چیه؟دختره یه بند داشت حرف میزد اخرش طاقت نیوردم و گفتم: چقد سوال بعدشم سوال میپرسن منتظر جوابم وای می ایستنا نه یه بند میپرسن .دختره: ببخشید اخه کنجکاو بودم .دختره که خیلی خجالت کشیده بود و سرشم انداخته بود پایین. دختر قشنگی بود : چشمای عسلی درشت با مژه های بلند، صورتی گرد و سفید در یک کلام بخوام بگم میشه خیلی قشنگه._ شما چرا من رو اوردید خونتون؟پسر: هه نمیدونستم دزد هام سوال میکنن._ من دزد نیستم فقط فرار... به اینجا که رسیدم حرفم رو قطع کردم اونا هم موشکافانه داشتن من رو نگاه میکردن که دختره گفت: فرار برای چی؟_ فرار؟ کی فرار کرده من که فرار نکردم.دختره رو به یه پسری: رامین همه رو ببر بیرون تا من باهاش حرف بزنم.پسر دومی: اونوقت چرا؟دختره : امین با من کل کل نکن گفتم بیرون.خب تا اینجا که یکی شون رامین بود یکیشون امین بود . اسم دختره چیه؟پسر سومی: ارمیتا برادر بزرگ همیشه همه جا باید باشه پس من نمیرم.۲۲خب اسم دختره هم ارمیتا هست . خخخخخ من دارم اسم حفظ میکنم.ارمیتا: ارمینننننننن بیرون .ارمین : باش ولی بعد میگی قضیه چیه.هه اینا چه دل خجسته ای دارن فکر کردن من میگم کیم و برا چی در رفتم. عمرا چیزی بگم. اگه بگم سند مرگم رو امضا کردم.همه رفتن بیرون و ارمیتا رو به من گفت: میشه در مورد خودت بگی و اینکه از چه گروهی از جن ها هستی؟_ جنننننننننن. (جوری گفتم جن که دختره پرید رو هوا).ارمیتا: تو... تو.... ج....جن ..... نیستی؟بیچاره به تته پته افتاده بود._ تورو خدا کاری باهام نداشته باشین.ارمیتا: زود همه چیز رو در مورد خودت بگو . تو یه جنی چون امکان نداره یه انسان بتونه از خط رد شه یا پشت خط رو ببینه دیگه چه برسه بره میوه شیطانی بخوره._ نه نه من یه انسان هستم مگه میشه من نمیدونمکلا گیج شدم میشه تنهام بزاری یا اینکه بزاری برم یه جای دیگه.ارمیتا: باشه ولی چند ساعت بعد باید به من جواب بدی کی هستی و چجوری به دنیای جن ها اومدی._دنیای جن هاااااااااااااا. ( خیلی ترسناکه که یهویی سر از دنیا جن ها در بیاری خیلی ترسناکه وااااای من میخوام برممم)پا شدم و به سمت در دویدم و در رو باز کردم.۲۳فقط میدویدم اصلا نمیدونستم کجا دارم میرمفقط میدونستم دارم میرم. برگشتم پشت سرمرو نگاه کردم که دیدم اون چند تا دارن با سرعت باورنکردنی به سمت من میدون.تا دویدن اونا رو دیدم با سرعت بیشتری شروعبه دویدن کردم که دیدم لباسام همه تغیر کرده و روی هوا شناورم. برگشتم پشت سرم رو نگاه کردم که دیدم همهشون با چشمایی از حدقه در اومده بهم زل زدن.نگاهی به دور و برم کردم که راه خروج رو فهمیدمتند به سمت اونجا رفتم. جایی که ازش اومده بودم داخل.اونا دیگه فقط داشتم صدام میکردن و خواهش میکردن وایسم امامن زیادی برا یه روز بهم شک وارد شده بود. دست از نگاه کردن به پشت سرم برداشتم و به جلوم نگاه کردم.از همونجایی که اومده بودم زدم بیرون اما به محضاینکه پام رو گذاشتم بیرون پرت شدم رو زمین و پام بهطرز وحشتناکی می‌سوخت تا تکونش میدادم پام تیر میکشید . پس همونجا نشستم که دیدمخط داره محو میشه و کم کم یه نفر با تاجی به سرش با تعجب و خوشحالی( که البته سعی داشت بگه خوشحاله ولی معلوم بود ازم متنفره) به سمت من داره میاد.پا شدم فرار کنم که پام درد گرفت. از سر درد جیغیکشیدم که همه با ترس بهم نگاه کردن و اونمَرده هم ایستاد . تعجب کردم اخه همه با جیغ من ترسیده بودن. من هم از فرصت استفاده کردم و یه باردیگه هم امتحان کردم . روی پام ایستادم یه قدم بر داشتم که دوباره صدای جیغم بالا رفت. انگار تازه اونافهمیده بودن من پام درد میکنه و بخاطر همینجیغ کشیدم .۲۴نفسشون رو اسوده بیرون دادن. یه قدمدیگه برداشتم که پام صدای وحشتناکی دادپس روی پای اونینکی ام ایستادم و شروع کردمبه یواش رفتن. بیشتر وزنم روی پای سمت چپم بودو یواش یواش با احتیاط راه میرفتم که یه همونمَرده گفت: پرنیا نترس ما با تو کاری نداریم.پوزخندی زدم و گفتم: هه انگار من باور میکنم. اونوارسوس داشت نزدیکای مرز دنبالم میگشت که من رو بکشه اون وقت انتظار داری من حرفاتو باور کنم و بیام سمتتکور خوندییییییییی(همه اینا رو با داد میگفتم)همه به طرز باحالی ازم میترسیدن خودمم نمیدونمبرای چی یه نگاهی بهشون کردم و برای اینکه ببینم واقعا ازم میترسن یا نه با صدای جیغ جیغویی دادزدم: چرا لال شدین.همه دو متر رفتن عقب تر که اون مرده پس ازسالها صداش در اومد: اروم باش میدونم هنوز تویتعجبی میدونم قبول کردن حقیقت سخته ولی.... وسط حرفش پریدم و با لحن خاصی گفتم: حقیقت؟؟؟؟ من حقیقتی نه می فهمم نه دیدم. از چی حرف میزنی؟با تته پته گفت: با ما به قصر بیا تا همه چیز رو برات بگم اما فعلا اینو بدون من پدرتم حالا...._ ببخشید وسط حرفت میپرما ولی پدرم توی تصادف مُرده و من پدری ندارم پس زیادی کشش نده من با تو جایی ن.....(مرده با داد)_ تو میایییییی دیگه هم مخالفتی نمیکنی.اون لحظه واقعا ازش ترسیدم و از یه وری هم احساس خطر نمیکردم پس باهاش میرم . یه نگاه بهش کردم وبدون اینکه حواسم باشه پای راستم و روی زمین گذاشتم که دادم رفت هوا و اقای به حساب پدر دادزد : نگاه چی میکنین پاش حتما درد رفته کمکش کنین.یه پسر سفید و هیکلی با چشمای ابی به طرفم اومدو دستمو انداخت دور گردنش و گفت: تمام وزنت رو بنداز روی من.۲۵نمیدونم چرا ولی در قبال پسره احساس خطر میکردم بخاطر همین داد زدم: ولم کن .با تعجب رفت کنار که گفتم: کس دیگه ای نمیتونه بهم کمک کنه؟اقای مثلا پدر_ چرا مگه؟یهو از دهنم در رفت : من احساس خوبی نسبتبه این اقا ندارم. تازه به حرفم فکر کردم که فهمیدمچی گفتم با تته پته گفتم: نه....یعنی...چیزه..ب..اههههه کسی نیست کمکم کنه پسره که معلوم بود ترسیده به طرفش برگشتم که یه قدم عقب تر رفت .با تعجب بهش نگاه کردم یکی از سرباز ها داد زد: او یک خائن هست بگیرینش .پسره یه لبخند چندش زد و به طرفم اومد منم که پامدرد میکرد اصلا نتونستم تکون بخورم که خنده یمستانه ای کرد و با یه قدم خودشو بهم رسوند: نزدیک بیاین ملکه ی تازه پیدا شده تون رو یه راست بهگور می فرستم من که از ترس داشتم به خودممیلرزدیم که نمیدونم چرا همه با تعجب به من خیره شدهبودن بی اراده مشتم رو بالا اوردم و توی شکم پسره زدم که پرت شد اونور. با تعجب به دستم نگاه کردم که یه سرباز گفت: ا...این... فوق العاده....هست.با تعجب به سمتش برگشتم که دیدم پام دیگهدرد نمیکنه پس نشستم و دستی به پام کشیدم.اصلا درد نمی‌کرد . پس مشت مهکمی به پام زدمکه اخم رفت هوا همه از خنده قرمز شده بودن ولی من گیج شده بودم هیچی نمی فهمیدم. پس پا شدم و پشت سر اقای به اتصطلاح پدر به راه افتادم.۲۶همه با تعجب به من نگاه میکردن بعضیا پچ پچمیکرد بعضیا هم خیلی خوشحال بودن. همه با دست منو نشون میدادن و من استرس گرفته بودم. اصلا از هیچیسر در نمیوردم فقط می فهمیدم یه چیزایی هستکه من نمی دونستم و باید حتما اونا رو برام بگن.نگاهم رو به روبه رو دوختم که یه پسری اومد و گفت: ای بابا عمو شما بازم بدون اسب رفتین حالا قضیه چی بوده که اینجور....تازه نگاهش به من افتاد و با تعجب ادامه داد: ش... شما.... باید.. پ.. پرنیا .. باشه.توجه ای بهش نکردم حتی نگاهشم نکردم ._ کی میرسیم؟ من خسته شدم.اقای به... (ای بابا بهش میگم پدر گم شده اخه اقای به اصطلاح پدر چیه)پدر گم شده: نزدیک هستیم.سرم رو بالا اوردم که پسر عموم رو دیدم که خیره شده بهم._ اتفاقی افتاده؟ قورتم دادین.همه ی کسایی که منظورم رو فهمیده بودن از خنده قرمز شده بودن.توجه ای بهشون نکردم و به جلوم نگاه کردم که متوجه ی صدای نفس های عمیقی پشت سرم شنیدم پس برگشتم پشت سرم رو نگاه کردم که با پسر عموی خشمگینم رو به رو شدم.پوزخند صدا داری زدم و گفتم: ها؟ چیه؟ اژدها شدی چرا؟ یک ..دو..سه..نفس عمیق اها افرینا.بر عکس ظاهرش که نشون میداد بدش ازم نمیاد قلبش پر از نفرت بود. نفرتی که دلیلش رو نمیدونستم پس گفتم: تو ازم متنفری. چرا؟کلا معلوم بود خیلی جا خورده. کلا به سمتش برگشتم و ادامه دادم: چرا همه ازم متنفر هستن در صورتی که من هیچ کاری نکردم؟۲۷نگاهی به پدر گم شده انداختم و گفتم: توهم ازم متنفری.. چی وایسا ببینم من با کسایی راه افتادم اومدم نا کجا اباد که ازم متنفر هستن؟با اتمام این حرفم عقب عقب رفتم. که پدر گم شدمداد زد: اون جنگ تقصیر تو بود. مارلا بخاطر تو مرد تو که بدنیا اومدی مادرت مرد بخاطر تو چون نیروی زیادی داشتی (صداش اوج گرفت) اون مردددددد بخاطر تووووووجنگ هم بخاطر تو بود تو این وسط زیادی بودی نباید میومدی.عربده کشیدم: وایسا وایسا شما منو بدنیا اوردین منخودم پا به دنیا نگذاشتم من که نمیخواستممارلا که نمیدونم کیه بمیره من نمیخواستم جنگ شه من هیچی نمیخواستم من اصلا نمیدونم کی هستم تواقای پدر گم شده(پوزخندی زدم) چی میگی برای خودت من هیچی نمیدونم حالا هم میرم. و راه رفته شدهرو برگشتم این دفعه درست از خط رد شدم و توجه ای به التماس های مردم و داد و بیداد پدر و پسرعمویی که اسمشم هنو نمیدونم نکردم فقط دویدم که سر از شهر در اوردم.خوشبختانه لباسم فقط یه کم گلی بود. حالاموندم بدون هیچ سر پناهی،پولی،لباسی چیکار کنم. روی نیم کت توی پارک نشستم و به فکر فرو رفتم .به اینکه من کی هستم من چجوری جنگ راه انداختم من اصلا چیکاره هستم چه کار هایی ازم بر میاد و........توی فکر هام غرق شده بودم که صدایی از کنارم اومد: از خونه فرار کردی؟_ به شما دخلی داره؟۲۸_ خواستم بهت جایی برای خواب بدم ولی مثل اینکه ارزش نداری._ واقعا جای خواب میدین؟_پس فرار کردی. اره ولی شرط داره._چی؟باید برام دزدی کنی.(با داد)_ چیییییییی برو بابا جای خوابت هم برای خودت ما دزد نبودیم که اونم به افتخار شما بیایم بشیم برو بابا.همه کسایی که داشتن رد میشدن حواسشون به ما جمع شده بود و از شانس خوبم پلیس هم اونجا بود. پلیسه اومد طرف ما : اتفاقی افتاده؟نگاهی به زنه کردم حالا مونده بودم چی بگم. با من من گفتم: چیزه ....نه....یعنی..اره..ای بابا ایشون به من درخواست جای خواب به شرطی که دزد بشم دادن. اوففففف .پلیس: ایشون درست میگه؟زنه یکم عقب عقب رفت و شروع به دویدن کرد که پلیسه هم دنبالش راه افتاد.منم نفسم رو اسوده بیرون دادم. سرم رو تکیه دادم به صندلی که یکی گفت: اهای خانم.سرم رو به طرف صدا چرخوندم که یه پلیس دیگه دیدم و اینیکی خیلی خوشگل بود._ بله. اتفاقی افتاده؟_ شما از خونه تون فرار کردید؟مونده بودم چی بگم که گفتم: نه اومدم هوا خوری اشکالی داره؟_ نه ببخشید مزاحم شدم ولی یه جایی میشناسم که به دختر های فراری جا میده تا وقتی که خانواده شون پیدا شه._ ببخشید اما اونجا کجاست؟_() این ادرسی که گفتم رو برید._ ممنون.بدون توجه به پلیسه پا شدم و به سمت اونجاییکه ادرسش رو داده بود راه افتادم. نزدیکای اونجاماشین سانتافه ی سارینا رو دیدم . واقعا خودش بود.به سمت ماشین رفتم. کسی داخلش نبود. یهو یکی از پشت سرم گفت: کاری با ماشینم داشتین؟۲۹سعی کردم بدون اینکه منو ببینه در برم که داد زد: کجا میخواستی ماشین خوشگلم رو بدزدی.من حالم از این به هم میخوره که تهمت دزدی بهم بزنن پس داد زدم: نه تو ارزش دزدیدن نه ماشینت. به طرفش برگشتم._پ...پرن..نیا._ اره‌. چیه انتظار دیدنم رو نداشتی؟رزیتا اومد بیرون هنوز من رو ندیده بود: چرا اسم اون دختره بدبخت رو اوردی چی......تازه سرش اورد بالا و با من رو به رو شد که دارم ازعصبانیت نفس نفس میزنم .رزیتا بدون هیچ ترسی با داد گفت: ها چته اینجا چیکارمیکنی دختره ی احمق.با این حرفش دیگه اتیشی شدم و به سمتش رفتمیه مشت زدم تو دهنش که گوشه لبش پاره شد و خون اومد._ از این به بعد حرفات رو مزه مزه کن بعد بگو.همه ی مردم با ترس داشتن منو نگاه میکردن . رویا از تو سانتافه ی ساری گفت: چی شده؟به سمتش چرخیدم که چشمای خودم رو دیدم از ابی تبدیل شده بود به قرمز حالا دلیل ترس اطرافیانم رومیدونستم پس بدون فوت وقت شروع کردم به دویدن به سمت اون خونه ای که پلیسه گفته بود.به اونجا که رسیدم تازه به این نتیجه رسیدم که خیلی خرم که به حرف اون پلیسه گوش دادم اخه این دیگه زیادیه یهقصر رو به روم بود کلا هنگ کرده بودم نمیدونستمراست گفته یا نه ولی با این حال زنگ خونه رو فشار دادم. که صدای زنی از اف اف اومد: بله؟_ببخشید اینجا() هست؟_بله شما کی هستین؟_ به من گفتن اینجا به اندازه ی پنج روزی میتونم بمونم._ کی این حرف رو زده؟_ یه پلیس بهم گفت تا وقتی که خانوادم پیدا شن میتونم اینجا بمونم.۳۰_ بفرمایین.در با صدای تیکی باز شد و من به داخل رفتم. اوه اوه اوه داخلش که دیگه از بیرونشم قشنگ تره. اینجا بهشته ایا؟یکم به حرف های خودم خندیدم که صدایی از پشت سرم گفت: تو دیگه کی هستی؟صدای پسر بود؟ وای نه. نکنه من رو اوردن اینجا که... وای خدا.به سمتش برگشتم و جواب دادم: اینجا مگه نباید پسر نباشه اه اینجا دیگه کجاست‌. به سمت در حرکت کردم که دستم رو گرفت و گفت: نه نه نه حالا که اومدی راه رفتن نداری .باز احساس خاصی بهم دست داد احساس قدرت. به سمتش برگشتم که گفت: تو.... تو... دیگه .....کی هستی؟_ بچه ی بابام حالا اگه میشه دستم رو ول کن._ هه فکر کردی. من ازت نمیترسم فکر کنم جانی باز یه خون اشام فرستاده به این خونه._ چی...چی ...خون... خون...اشام.پسره با تعجب به من نگاه کرد : چرا ترسیدی؟ مگه توهم خون اشام نیستی.از ترس به لرزه افتاده بودم. اب دهنم رو قورت دادم و گفتم: تروخدا ولم کنین واسه یه روز دیگه زیادمه جن ها منو بگیرن خون اشام ها هم منو بگیرن . بخدا دارم روانی میشم(یه قطره اشک از چشمم سرازیر شد) ترو خدا ترو مون هرکی دوست داری ولم کن. خواهش میکنم. اینا رو همه با هق هق میگفتم .که یه پسر دیگه هم اومد بیرون._ چی شده دانی؟_ جانی باز به یکی که خونه نداشته گفته بیاد اینجا. ولی این دختره نمیدونم چیه._ ای بابا من این جانی رو ببینم میکشمش.وسط حرف اون دوتا پریدم: ولم کنین میرم پشت سرم رو دیگه نگاه نمیکنم.۳۱_ چه دل خوشی داری. نترس ما کاری بهت نداریم.غریدم : ولم کنین تا نزده به سرم.با اتمام حرفم پسری که دستم رو گرفته بود زود ولم کرد و داد زد: اییییییی سوختممممممممممممممممممممم.یه دختری اومد بیرون و بلافاصله بعد از دیدن من گفت: ما باهات کاری نداریم اروم باش.احساس بدی نداشتم. پس چشمام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم که اروم شدم . چشمام رو باز کردم که دیدم سه تا دختر با پنج تا پسر دارن نگاهم میکنن._ ها؟ چیه؟ خودم میدونم خیلی قشنگم لطفا بهم زل نزنین._ هه ما همه بریزیم رو سرت تو نمیتونی کاری کنی اون وقت بلبل زبونی هم میکنی؟یهو از دهنم در رفت: هه فکر کردی. تو پشیزی هم برای یه جن نیستی.تا حرفم تموم شد دستم رو گذاشتم روی دهنم.همه شون با شگفتی داشتن نگاهم میکردن.نگاه هاشون چندان خوب نبود پس فرار رو ترجیحدادم و به سمت در دویدم. در رو باز کردم و زدم از اونجا بیرون.داشتم پشت سرم رو نگاه میکردم که خوردم به یکی. جلوم رو نگاه کردم که همون پسر پلیسه رو دیدم . با من من گفتم: ب...بب...خش..شی...د..اقا.و از کنارش رد شدم و فقط دویدم اون هم با تعجب به دوستاش نگاه میکرد که داد میزدن وایسا ما کاریت نداریم.ولی من فقط دویدم تا به همون پارکی که اول توش بودم رسیدم.۳۲تا نفسی تازه کردم ؛یکی گفت: نمیتونی از دست ما فرار کنی.زود پا شدم و به طرف صدا نگاه کردم که همون پلیسه که فکر کنم جانی بود رو دیدم. عقب عقب رفتم و گفتم: ترو خدا ولم کنین چی از جونم میخواین._ از اولم بچه ها گفتن ما کاری بهت نداریم فقط ما قصدمون کمک کردنه._اگه میخوای کمک کنی ولم کن بزار به حال خودم بمیرم._ نمیشه دیگه. تو از راز ما خبر داری نمی تونیم به همین راحتی ولت کنیم بری._ قسم میخورم به کسی چیزی نمیگم فقط ولم کنین._ ای بابا. باور کن کاریت نداریم چرا نمی فهمی دارم میگم کاریت نداریم فقط ازت کمک میخوایم برای جنگ._ جنگ چی؟ پس بگو چرا پدر گم گشته ام پیدا شد منو لازم داشته وگرنه عمرا میومد دنبالم گرچه دنبالم نیومد من خود به خود اونجا..... تازه فهمیدم چی گفتم بخاطر همین حرفم رو ادامه ندادم که گفت: خب؟ بقیش.با ابرو های بالا رفته نگاهش کردم که خودش فهمید بهش هیچ ربطی نداره.پا شدم و گفتم: من توی جنگ شرکت نمیکنم و هیچ طرفی هم نیستم._ غلط کردی. تو طرف ما هستی توی جنگ.۳۳بی توجه به حرفش به سمت مخالفش رفتم و در جوابش گفتم: به امید دیدار ، گرچه دیگه دوس ندارم ببینمت.و سرعتم رو زیاد کردم پشت سرم رو هم نگاه نکردم. فقط زود از اونجا دور شدم.روز خیلی بدی داشتم. مغزم گنجایش اینهمه چیز رو یه جا باهم نداره. دیگه اصلا هیچ چیزی نمی فهمیدم.داشتم از خیابون رد میشدم که صدای بوق بلندی باعث شد سرعتم رو بیشتر کنم اما از اونور یه ماشین دیگه بهم زد فقط فهمیدم همه دورم جمع شدن دیگه هیچ چیزی نفهمیدم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□اخخخخخخخچقدر سرم درد میکنه. ایییییییی.با این اخ و ای کردنام یه زنی به طرفم اومد که لباس پرستار تنش بود. گفت: چه عجب به هوش اومدی. دکتر رو خبر کنین به هوش اومد._ ببخشیدا یه جوری میگی چه عجب بهوش اومدی انگار چقدر بی هوش بودم والا.پرستار: تو الان دو ماهه بی هوشی و ما دیگه فکر کردیم به کما رفتی و دیگه بهوش نمیای._ واقعااااااااااااآاااااااااااااااااااااااااااااااااااا؟پرستار: واق......ادامه حرفش رو با ورود دکتر خورد و رو به دکتر گفت: ایشون هوشیار شده‌ان.دکتر: خوبه( و رو به من ادامه داد) کمی در مورد خودت بگو._ باشه. پرنیا سعادتی هستم و خانواده ای ندارم. دیگه چی بگم؟دکتر_ تا الان کجا زندگی میکردی؟از دهنم پرید: خونه کسی که میخواست بکشتم و پدر قلابی.....مثل عادت همیشه ام دستم روی دهنم گذاشتم. که گفت: ادامه بده.یه لبخند زدم که یعنی من الان ارومم ولی نبودم. میترسیدم اونم خون اشام باشه._ من توی خیابون زندگی میکردم خونه ای نداشتم.دکتر_ حرف قبلیت چی بود پس؟_ یه سوال بپرسم درست جواب بهم میدید؟دکتر_ بستگی داره ولی سعی میکنم بگم.میدونستم اگه واقعا از جن ها یا اینجور چیزا باشه با این حرفم بدبخت میشم ولی باید میفهمیدم پس دل رو زدم به دریا و گفتم: شما به جن و موجودات ماورایی اعتقاد دارین... یعنی چیزه .... یعنی فکر میکنید... ام ....چطور بگم....فکر میکنید وجود دارن؟۳۴با تعجب داشت نگاهم میکرد که یهو دلش رو گرفت و قهقه‌یمستانه ای سر داد.پس با خیال راحت گفتم: پس اعتقاد ندارید ولی یکی به نام وارسوس و چند تا گرگینه و خون اشام دنبالمم و البته پدرم که اسم پدر رو فقط یدک میکشه.تا حرفام تموم شد بهش نگاه کردم که دیدم خندش بند اومد و با بهت داره نگام میکنه. در این لحظه به این پی بردم که به معنی کامل احمق هستم پس تا قبل اینکه از بهت در بیاد از جام بلند شدم و سرم رو از دستم در اورد. با اینکه خستهشده بودم از فرار ولی راهی نداشتم اخه من هیچی نمی فهمیدم حتی دلیل تنفر پدرم با اینکه بهم گفته بود اما هنوز اصل موضوع رو هم نمی فهمیدم.به سمت در رفتم که گفت: کجا؟ از فرار خسته نشدی؟_ اره از زندگی هم خسته شدم ولی راهی ندارم._ میخوای تا ابد فرار کنی یا به‌یه بدردی بخوری ؟_منظورتون چیه؟_ با من بیا به سمت خونه ام بریم اونجا همه حقیقت ها رو فاش می کنم برات. فرار میکنی یا حقیقت رو میخوای؟تردید داشتم بالاخره زبون باز کردم:ح....حقیقت. ولی یه سوال چرا هرجا میرم جن هست؟_ چون نیروت به سمت ما می‌کشونتت و میخواد واقعیت رو بهت بفهمونه._ چه نیرو........حرفم با اومدن همون پرستاره قطع شد.پرستار: شیفت من تموم شده دیگه باید برم فقط خواستم از دوباره یه چیزی رو یاد اوری کنم(در گوش اون خیلی اروم جوری که نفهمم گرچه من فهمیدم گفت: جلسه رو یادت باشه اگه دیر بیای مثل دفعه قبل خودت میفهمی. ما باید ولید رو از دستشون نجات بدیم و اگه اینطور که پیتر گفت اون حتما زندونیه)۳۵جوری که بشنون گفتم: من ولید رو میشناسم.دوتا شون ناباور بهم زل زدن. خیلی عجیب بود که اون دکتره نفهمیده بود که من ولیدم گرچه اصلا معنیِ ولید رو نمی فهمم ولی حد اقل میفهمم ولیدم اخه چند بار اینو شنیدم.با صدای پرستارِ از دنیای فکر بیرون اومدم: تو از کجا می شناسیش؟_ اول بگین اون دقیقا چه شخصی هست که اینقدر مهمه بعد من جواب‌تون رو میدم._ هه میخوای از زیر زبونم حرف بکشی؟ هنوز کوچیک تر از این حرفایی._ یه روز از حرفی که بهم زدی پشیمون میشی. یه کمک بهتون میکنم...... توی همین جا دنبالش بگردین اون نه زندان هست نه جای دیگه ای.پرستاره رو به دکتره: این رو هم به جلسه بیار.و رفت. پوفی کردم و رو تخت ولو شدم که اقای دکتر گفت: پاشو باید بریم.یه پوف دیگه کردم و بلند شدم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■به یه خرابه ای رسیدیم. تعجب کرده بودم در حد المپیک.اینجااااااا نکنه میخوان سر نگونم کنن. اهه چه فکرای بچه گونه‌ای.پشت سر دکتره راه افتادم. وارد خرابه که شدیم یکی خطاب به دکتره گفت: پرهام بازم دیر کردی.پس دکتره پرهام بود........با کسی که دیدم به سمت در هجوم بردم که پرهام گفت: چی شده؟حواس همه تازه به من جمع شده بود.اب دهانم رو قورت دادم. با اشاره به اون طرف دیوار گفتم: ا..اونا...اینجا..چیکار...می...می...کنن.دانی پا شد و گفت: هههههه از هر‌ور میری به ما بر میخوری.جالبه. و بعد زد زیر خنده.منم از عصابانیت شده بودم لبو.قریدم: اون دهن عین گرازتو میبندی یا ببندمش ترسم مسواک کم یاب شه گرون رو که دیگه رد کردیم.حالا نوبت من بود که از خنده پخش بشم و اون لبو.دانی: دختره ی.....۳۶پرهام: قضیه چیه؟ این دختره رو از کجا میشناسی؟دانی هم شروع کرد و گفتن: جانی یه دختری رو توی خیابون دیده بود بعد فهمیده بود جایی رو نداره بهش گفته بود بیاد خونه‌اش و اون هم اومد ولی وقتی فهمید ما چی هستیم ترسید و فرار کرد ولی یه چیزی رو لو داد اونم این بود که جن هست. وقتی فرار کرد جانی تازه برگشته بود قضیه رو گفتم اونم دنبال دختره رفت تا مطمئن شه اون به کسی نمیگه بعد دختره میره وسط خیابون ماشین بهش میزنه جانی هم به یکی میسپاره که اون رو به دکتر ببره و خلاصه دیگه بقیه اش رو نمیدونم.پرهام با چشمای گرد شده نگاه به همه شون کرد و گفت: من الان باید بفهمم؟دانی: ب..بخشید.بقیه هم از سکوت در اومدن و همه شون شروع کردن به ببخشید ببخشید گفتن.خنده ام گرفته بود بدجور اخه خیلی باحال بودن. سرم رو انداختم پایین و شروع کردم به خنده البته بی صدا.یه دختری گفت: گریه میکنی؟!!!!!سرم رو که اوردم بالا همه شون عصبی شدن منم جلوی خنده ام رو گرفتم اخه خیلی بد بهم نگاه میکردن.پرهام: لارا کجاست؟با اتمام حرف پرهام همون پرستاره اومد.پرهام: خب لارا خانم من که زودتر از شما رسیدم دیگه نمیومدی.لارا: ترافیک سنگین بود دیگه گیر کردم .پرهام قیافه شوخش رو با جدی عوض کرد و رو به همه گفت:ما باید ولید رو پیدا کنیم هرچه زودتر بهتر چون امکان داره بمیره. و رو به من ادامه داد: ولید کجاست؟ تو گفتی میدونی پس بگو.۳۷از اونجایی که بهشون اعتماد نداشتم گفتم: یه لیوان یه بار مصرف رو مفتی مفتی به کسی نمیدن اونوقت انتظار داری قشنگ برات بگم. نوچ انتظارت بی جا هست. من دو تا سوال دارم که اگه جوابشونو بهم دادین میگم اگر نه هم که باید بگم نمیگم.همه‌شون عصبی بهم زل زده بودن واقعا قیافه هاشون ترسناک شده بود.پرهام: سوال هات رو بگو._ اول چیکارش دارین و برای چی دنبالشین و دوم چی گیر من میاد؟با حرف چی گیر من میاد قیافشون بدجور عصبی شد._ از کجا معلوم تو راست بگی و واقعا بدونی ولید کیه و کجاست؟_ به من ربطی نداره اگه میخواین باور کنین اگر نه هم پس بای._ خب جواب سوال اول رو برات بگم توی جنگ بهش نیاز داریم و هم میخوایم نجاتش بدیم چون دو رگه‌ی مهم هست و جواب سوال دوم هرچی که بخوای و در توانمون باشه.لارا: حالا تو بگو ولید کیه؟_ خب چطور بگم اون طرف ولید خودش هم گیجه و هنوز نمیفهمه اصلا ولید چیه ولی از اطرافیانش چند باری شنیده که به این اسم صداش میزدن و کسی که ادعای پدریش رو هم میکرد پادشاه بود حالا یه سوال دیگه دارم. ولید چیه و چرا مهمه؟همه شون با تعجب بهم خیره شده بودن که یکی از دخترا گفت: مسخره‌مون کردی؟ گفتی فقط دوتا سوال.نگاهی به همشون انداختم که همه شون موافقتشون رو با اون دختر اعلام کردن که پرهام گفت: مگی من به تو اجازه حرف ندادم پس هیچی نگو .مگی ناراحت سرش رو انداخت پایین.پرهام_ فقط به همین سوال جواب میدم. اون دختر پادشاه هست و قدرت زیادی داره که توی جنگ خیلی بدردمون میخوره و البته اون باید پادشاه تمام حیوانات ماوراء طبیعت بشه.۳۸تعجب کرده بودم که از دانم در رفت: بگو این وارسوس عوضی با اون پدر بی شعورم چرا بعد سال ها اومده بودن سراغم.تازه متوجه شدم بقیه هم دور میز نشستن. مثل عادت همیشگیم بعد از گند کاری دستم رو روی دهنم گذاشتم که متوجه شدم هیشکی حواسش به من نبوده جز جانی.با من من گفتم: ببخشید من میرم یه لیوان اب بخورم.از جام بلند شدم کسی حواسش بهم نبود پس با خیال راحت یواش یواش به سمت در رفتم که جان تازه از بهت خارج شد و گفت: کجا داری میری؟ یعنی انقدر ترسویی؟حواس بقیه هم بهم جمع شد که با تته‌پته گفتم: نه....چیزه....تشنه‌ام بود...ام...اب کجاست؟پرهام یهو از جاش بلند شد.به طرفم اومد: که فرار میکنی نهههه؟ من بهت اعتماد کردم اونوقت تو چیکار کردی؟_ هیچ کاری نک.....با حرف جانی همه بهت زده بهم نگاه کردن: اون ولید هست.بعد هم دندون هاشو به هم سایید و ادامه داد: و البته یه ترسو. هیف مقام که بخوایم به این بدیم.از تحقیر بدم میومد بخاطر همین با عصبانیت داد زدم: انگار من مقام میخوام مقام برای خودت من هیچی نمیخوام ترسو هم خودتی اگه من ترسو هستم پس تو چی هستی؟ ابلههه.بدجور جوش اورده بودم هم من هم جانی.جانی: چی گفتییییییی؟ من ترسو‌ام؟ دارم میبینم کی ترسو هست.بدون اینکه خودم بخوام دستام خود به خود بالا اومد و نور طلایی رنگی توش جرقه میزد بدجور عصبی بودم جانی هم از ترس هیچی نمیگفت.میخواستم نور رو به طرف جانی بفرستم که پرهام داد زد: بچه بازی رو بزارید کناررررررررررررر. وگرنه می‌ندازمتون توی سیاه چال برای یه روز کاملللللللل.۳۹اما حرف اون فایده ای نداشت و من گلوله صلایی رنگ به طرف جان فرستادم که صدای همه رو شنیدم که داد میزدن جانیییی برو کنار. زود به خودم اومد و غریزی توی ذهنم گفتم: برخورد نکن برگرد.با این حرفم گلوله به سمت دست خودم اومد و داخل رفت.که یهو جانی افتاد روی زمین و نفس نفس زنان گفت: خدای ...من.... اون .....دیگه ....چی بود؟و به من نگاه کرد._ نمیدونم تمام کار هام به صورت غریزی بود فقط لازم بود یه حرفی رو بگم تا انجام بشه و البته من توی ذهنم گفتم خفه شو.جانی: عوضی._ اولندش خودتی دومندش مواظب حرف زدنت باش.میخواستم حرفم رو ادامه بدم که یهو در با شدت تندی باز شد و یه پسر مو قهوه ای با چشمای عسلی و لبای ساده البته خوش فرم و البتههه هیکل توپ بهش میخورد ۲۴ سالش باشه. از افکارم خندم گرفت.پرهام: به به پیتر عزیز دیگه لازم به اومدن نبود همه مشکلات حل شد توهم بدو برو تا نزدمت.پرهام بهش میخورد ۳۱ سالش باشه با چشمای سیاه و بینی قلمی، صورتی سفید خلاصه پرهام هم چندان زشت نبودا.پیتر: ببخشید کمی دیرم شد اخه چند تا کار بود که باید بهشون میرسیدم و اونا از یه ولید احمق مهم تر بودن. و بعد پوزخندی زد.من که از خشم کلا قرمز شده بودم رو به اقای بد ترکیب گفتم: چی گفتیییییییییییییییییییییییی.۴۰با داد من پیتر یا اقای بدترکیب سه متر پرید هوا.نگاهی بهم کرد و گفت: من گفتم ولید تو چرا داغ میکن.....ادامه حرفش رو خورد و با تعجب به من خیره شد.بعد دستش رو مشت کرد، گذاشت روی قلبش و زانو زد: بانوی من، اگر من شما را ناراحت کردم من را عفو کنید.با این کارش انگار بقیه چیزی یادشون اومده زود همین کار رو انجام دادن. برای اولین بار احساس غرور میکردم نمیدونم چرا ولی یه احساسی میگفت یه جای کار اشتباهه.توی احساساتم غرق شده بودم که سرم تیر کشید و اخ من هم بالا رفت. همه زود اومدن دور و برم نشستن و یکی‌شون گفت:هامون بیا.چهره هامون خیلی برام اشنا بود. یکم که به مغزم فشار اوردم یادم اومد کیه. با صدای بلد و ناباوری داد زدم: نهههههههههههههه.پرهام: چی شده لطفا بگین کجاتون درد میکنه؟بدون توجه به حرف های پرهام گفتم: هه هامون خان مشتاق دیدار. اون‌روز که میخواستی من رو بکشی حالا چی شده اومدی حالم رو خوب کنی؟با اتمام حرفم یه پوزخند صدا‌داری زدم و از رو زمین پا شدم.هامون از ترس چند قدم به عقب رفت. من هم قبل از اینکه از دستم در بره گلو شو گرفتم._ اینجا چیکار میکنی؟ برای جاسوسی اومدی نههههه؟برای اون پادشاه ابله یا اون وارسوس احمق؟هامون: من...من...رو...عفو...ک...کنید...من...برای....و...وارسوس...کار...میکردم.....اما...دیگه نمیکنم._ هه انتظار داری باور کنم؟۴۱لارا: من از اول هم به هامون شک داشتم ولی شما بهم گوش ندادید .پیتر: پیشنهاد جای ولید هم نظر هامون بود بهم گفت چون شما به حرفش توجه نمی‌کنید من این موضوع رو مطرح کنم.پرهام: هامون ما بهت اعتماد کرده بودیم اونوقت تو ما رو به سمت تله هل دادی؟(بعد از چند سانیه مکث گفت) ببریدش سیاه چال.دانی: باشه.هامون: باور کنید من اشتباهی مرتکب نشدم ._ تو حتی اگه اشتباهی هم مرتکب نشده باشی من بهت اعتماد ندارم چون یه بار قصد جونم رو داشتی.هامون: من مطمئنم تو پرنیا نیستی بدل پرنیا هستی یعنی نارمیا و خودت رو جا زدی بجای پرنیا.این دفعه دست اتهام به سمت من گرفته شد._ برو بینیم باو خودت رو خر کن هر کاری کنی نمی تونی ما رو به جون هم بندازی دیگه اینجوریام نیست که هرکی اومد ما رو بپاشونه. یه پوزخند زدمکه هامون داد زد: تقاص پس میدی لامیا._ خخخخخخخخ خدا خیرت بده دلقک کم بود که پیدا شد.قیافه های همه قرمز شده بود. نه از عصبانیت از خنده. رو به بقیه گفتم: بخندین دنیا دو روزه. با اتمام حرفم همه ولو شدن روی زمین.هامون: چرا باور نمی‌کنین اون پرنیا نیست اون لامیا هست.پرهام رو به من با داد گفت: پرنیا کجاست؟؟؟؟؟؟با اتمام حرفش در خونه باز شد و وارسوس اومد داخل.وارسوس رو به من: پرنیا خانم مشتاق دیدار ( رو به بقیه ادامه داد) پرنیا رو به من بدید وگرنه بد می بینید._ هه بهتره با وارسوس برم که حداقل به حرف یه ابله گوش نمیده و زود بهم مشکوک نمیشه من اصلا نباید یه دقه پیش شما‌ها بمونم.و بعد یه مشت زدم به دیوار که ریخت._ گرچه همراه وارسوس هم نمیرم.و دویدم به سمت جاده.وارسوس: بگیرینششششششششششش نزارین فرار کنه.پرهام با داد: بانوی من ما متاسفیم.برو بابایی نثار همه‌شون کردم و به دویدنم ادامه دادم. هه انگار من تا اخر عمرم من باید در حال فرار باشم اون پرهاممکه بهم گفت لازم به فرار نیست حرفش الکی بود ولیرفتن به اونجا می ارزید چون فهمیدم کی هستم ولی قضیه جنگ چی بوده؟۴۲دلم میخواد سرم رو بکوبم به در و دیوار دیگه خسته شدم.دلم برای زندگی عادی گذشته ام تنگ شده.یه نگاهی به پشت سرم کردم که دیدم دیگه هیشکی دنبالم نیست نمیدونم چقدر دویده بودم که اون خونه نقلی هم دیگه پیدا نبود.روی چمن ها دراز کشیدم. من هیچ‌وقت به موجودات ماورایی اعتقاد نداشتم و همیشه میگفتم وجود نداره ولی حالا خودم مهم ترین اونها بودم.یه قار اونور بود به سمتش رفتم که توش بخوابم ولی باز هم احساسم بهم میگفت اون تو خطرناکه منم چون زیادی حرف گوش کن هستم رفتم داخلش.صدای دو نفر میومد که داشتن باهم بحث میکردن.یکی از اونا_ مهرداداونی که اسمش مهرداد بود: داریوش تورو خدا سوال های الکی نکن.داریوش: بنظرت اگه ولید رو پیدا کنیم و تحویل وارسوس بدیم بیشتر پول گیرمون میاد یا بدیمش پادشاه؟مهرداد: این سوالت زیادی الکی بود اخه هیشکی نتونسته اون رو پیدا کنه اون‌وقت تو میخوای پیداش کنی و بگیریش؟داریوش: حالا اگه تونستم.مهرداد: خب در اون صورت بنظرم پادشاه چون اون پولدار تر از همه هست.داریوش: ولی وارسوس هم خیلی بهش احتیاج داره بخاطرش حاضره تمام دارایی اش رو بده.مهرداد: اینم حرفیه. میگن وارسوس قصد کشتن ولید رو نداره چون از اول عاشقش بوده.اوهو چه حرفاااااا برم که اگه بگیرنم بدبخت میشم.زود از قار اومدم بیرون و به سمت یه درخت خیلی بزرگ و پر شاخ و برگ رفتم. به زور خودم رو بالا کشیدم. مطمئن بودم هیشکی من رو نمی‌بینه اخه خیلی شاخ و برگ داشت.روی یکی از شاخه هاش خوابیدم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■۴۳چه خواب خوبی. بعد از یه روز سخت خواب خیلی می چسبه.نگاهی به اطرافم انداختم. هوا تاریک شده بود و البته با این اوضاعی که من دارم باید از این به بعد توی جنگل زندگی کنم و البته باید یه کلبه هم بسازم ولی من غذا درست کردن هم بلد نیستم چه برسه به کلبه درست کردن.از درخت پریدم پایین. پیش به سوی کلبه درست کردن اول باید ابزار پیدا کنم مثل چکش و اینجور چیزا.شاید توی غار باشه.یواش یواش داخل غار رفتم که دیدم اون دوتا خوابیدن. و البته یه جعبه هم اونور‌شون گذاشته به سمتش رفتم که دیدم پره از ابزار. دیگه وقت رو تلف نکردم زود برش داشتم و به سمت بیرون رفتم.تا پام رو بیرون گذاشتم نفسم رو فوت مانند بیرون دادم.قدم دوم برای کلبه باید یه جای دور افتاده که کسی نبینه رو پیدا کنم.پس به سمت قسمت تاریک جنگل راه افتادم. خب قدم سوممممم چوب.حالا چه جوری چوب گیر بیارم اها با قدرتم. اما قدرتم برای وقتایی هست که عصبی هستم یا احساس خطر میکنم.به طرف یه درخت رفتم و روبه روش ایستادم. مشتم رو بالا اوردم و به درخت کوبیدم._اااااااااااااااااااااااخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخ. دستم خورد شدددددددد.یه جوری داد زدم که هرچی پرنده اونورا بود فرار کرد.هههه.خب باید بریم چوب دزدی اصلا ای کاش یه کلبه خود به خود درست میشد هعععععی نجار نبودم که اونم قراره بشم.یهو یه باد تندی شروع شد._ امروز همه چی با من بد شده. الان این باد از کجا در اومد یهویی.به روبه روم که نگاه کردم کفم برید. یکی باید بیاد دهنمو از رو زمین جمع کنه. این خونه از کجا پیداش شدددددد.نکنه با حرف من خود به خود خونه درست شده؟؟؟!!!!!خیلی عجیبه.۴۴رو به روم یه کلبه چوبی بزرگ بود و البته زیبا. هنوز تو کفش موندم که چجوری اینجا سبز شده.یواش یواش به سمت کلبه رفتم درو باز کردم واردش شدم همه چیز توش بود بغیر از پریز برق که مهم ترین چیزه( برای لباس شویی و این چیزا نه ها برای گوشیم من بدون گوشی زنده نمی مونم)کمی که با خودم فکر کردم با خودم گفتم شاید اگه این دفعه هم این رو توی دلم بگم درست بشه.خخخخخخخپس گفتم: پریز برق هم داشته باشه.هیچ اتفاقی نیفتاد. شاید بتونم یه اباژور خورشیدی گیر بیارم پس پیش به سوی شهر.توی راه که میرفتم برای اینکه خونه رو گم نکنم رو همه ی درختا خط می انداختم. به جاده رسیدم حالا از راست برم یا چپ؟ واااااااااااای خداااااااا.هنوز تو فکر این بودم کدوم ور برم که یه ماشین از دور دیدم. دستم رو جلوش تکون دادم که ایستاد.مرده_ سلام چه کمکی از دست من بر میاد؟_ سلام ببخشید از کدوم ور بری به شهر میرسی؟مرده_من خودم هم دارم به سمت شهر میرم می‌رسونمتون._ واقعا؟ ممنون.مرده_خواهش میکنم.در پشت ماشین رو باز کردم و توش نشستم که صدای مرده در اومد._ من ارمین هستم و شما؟_ پرنیا هستم و از دیدنتون خوش‌حالم._ همچنین.دیگه حرفی بینمون رد و بدل نشد تا به شهر رسیدیم.از ماشین پیاده شدم و گفتم: واقعا ازتون خیلی ممنونم اگر باز هم دیداری داشتیم جبران میکنم.ارمین_ خواهش میکنم این چه حرفیه خداحافظ._ خداحافظ.۴۵به سمت لوازم الکتریکی راه افتادم گرچه به امکان زیاد اونجا چیزی گیرم نمیاد ولی باز هم یه سری به اونجا میزنیم.وارد لوازم الکتریکی شدم._ سلام.فروشنده_ سلام. چیزی می خواستین؟(پ ن پ اومده بودم تورو ببینم)_ بله اباژور میخواستم البته خورشیدی.فروشنده_ فکر کنم یکی قدیمیش رو داشته باشیم._ میشه برام بیارینش؟فروشنده_ بله الان میارمش.فروشنده رفت توی یه اتاقک کوچیکی بعد از ده دقه با یه چیز دایره ای شیشه مانندی اومد بیرون.فروشنده_ این هست بغیر از این دیگه هیچی ندارم اینم خیلی فرسوده شده و مشتری نداره اگه میخواین مجانی ببرینش._ نه این چه حرفیه چند شد؟فروشنده_اینا الان هیچ قیمتی ندارن ببرینش مجانی._ ممنون.اباژور رو توی یه پلاستیک بزرگ گذاشت و داد دستم._ بازم ممنون خداحافظ.از مغازه اومدم بیرون با اینکه پونصد تومان بیشتر هم نداشتم داشتم اسرار میکردم پولش رو بدم اخه منم خل هستما.خخهخ.یه مشکل بزرگ دارم الان من حالا چجوری برگردم اون همه راهو. با ماشین نیم ساعت تو راه بودم حالا پیاده که خیلی طول میکشه.همینجوری داشتم یواش یواش به سمت جنگل راه میرفتم که چشمم به دوچرخه فروشی افتاد. ارهههههه خودشه دوچرخه میخرم.در دوچرخه فروشی رو باز کردم و وارد شدم‌._ سلام. دوچرخه در حد پونصد چهارصد دارین؟دوچرخه فروشه: بله ولی قشنگ نیست فقط برای طی کردن مسافت خوبه._ منم برای همین کار میخوامش. بیارینش برام لطفا...۴۶..دوچرخه رو گرفتم و به سمت خونه قبلیمون روندم بایداز اونجا وسایل هام رو بر‌می‌داشتم.به خونه که رسیدم دیدم هنوز یه پارچه سیاه به در وصله. پوزخندی زدم.باید تا نصف شب صبر میکردم و بعد میرفتم داخل تا پدر قلابیم نبینه من رو. نگاهی به گوشیم کهده درصد بیشتر شارژ نداشت انداختم که دیدمساعت دوازدهشبه و پدر قلابی هم این موقع خواب. اصلا از این به بعد بهش پدر نمیگم چون پدرم نیست از این به بعدمیگم پدرام.رفتم پشت پنجره اتاقم و توی اتاقم رو نگاه کردم خبری از پدرام نبود پس خداروشکر. با کمک پنجره خدمرو کشیدم بالا و لب پنجره نشستم خب حالا یه مشکل دیگه داشتم اونم این بود که پنجره بسته بود.یه سنگی برداشتم و یواش اما محکم زدم به پنجره که تمام شیشه ها ریخت پایین و دست من پر ازخون شد ولی وقت برای فکر کردن نداشتم زود پریدم داخل و در اتاق رو قفل کردم.کوله ام رو برداشتم و شروع کردم برداشتن همه چیز. از لباس گرفته تا شارژر و لپ‌تاپ.......معلوم بود هیشکی تو خونه نیست اخه باصدای شکستن پنجره کسی نیومده بودپس من در رو باز کردم و به داخل حال رفتم. حدسم درست بود هیشکی خونه نبود پس زودرفتم هرچی شامپو بود رو برداشتم(حتما میگین خل شدم ولی اصلا هم خل نیستم پول ندارم می فهمین پول نیست.خخخخخخ)خوب که همه چیز رو برداشتم به سمت پنجرهرفتم و پریدم بیرون . سوار دوچرخه ام شدم و حرکت کردم ولی روندن دوچرخه خیلی سخت بود اخه با یهدستم کیف لپ تاپ رو گرفته بودم یه دستم هم دوتا کوله توش بود که کوله ها خیلی سنگین بودن و جلوی دوچرخه‌ام هم اباژورگذاشته بود.به زور به جنگل رسیدم که تازه فهمیدم جنگل توی شب وحشتناک ترین جای جهانه ولی خبراه برگشتی هم نبود پس نور گوشیم رو روشن کردم که و تند تند رکاب میزدم چون گوشیم اخر های شارژش بود و بدون نورش من گم میشدم.برای اولین بار خوش‌شانس بودم که زودرسیدم. در کلبه رو باز کردم و رفتم داخل. همه چیز رو وسط کلبه ریختم سرم داشت گیج میرفت حالمخیلی بد بود. داشتم به سمت صندلی چوبی میرفتم که افتادم رو زمین و دیگه هیچی نفهمیدم.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■۴۷_اهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه نور کجا بود.با این حرفم تازه همه چیز یادم اومد از جام پا شدمو نشستم.نگاهی به دور و برم کردم که دیدم توی کلبه خودمم.احساس کردم روی یه ماده لزجی نشستم زود به خودم نگاه کردم که دیدم دستم انقدر خون ازش رفته که کلا توی خون غرق شدم.به سمت کوله ام رفتم و شامپو رو از توش در اوردم و بهطرف دریاچه ای که دقیقا پشت کلبه بود راه افتادم.خوب که مرده شور کردم از اب اومدم بیرون و تیشرت پسرونه مدل گشادم رنگ صورتی رو با دوتا کفش اسپورت صورتیبا یه شلوار سیاه ساپورت پوشیدم. یه تیپ پسر کش زده بودم ولیخنده دارش اینجا بود که توی جنگل همچین تیپی زده بودم.دستم رو باند پیچی کردم. و به سمت اباژور رفتم.یه مشکل دیگه اباژور رو چجوری وصل کنم؟روی اباژور یه برگه ای بود شاید راهنمای نصبش باشه.به سمت پلاستیکی رفتم که توش اباژور بود و خوشبختانه روش راهنمای نصب داشت.اباژور رو که نصب کردم یه سه راهی بهش وصل کردم و لپ‌تاپ با گوشیم رو زدم شارژ. بازم خداروشکر که من از تو خونه کلی چیزای خوراکی برداشتم وگرنه الان میمیردم. ولی یه بار دیگه هم باید برم اونجا باید اون یخچال مسافرتیه رو بدزدم??.بیچاره پدرام برگرده خونه با خونه ی خالی مواجه میشه.تمام لباس هام رو تا کردم و توی تنها اتاقی که کلبه ام داشت گذاشتم.کجا بخوابم؟ روی زمین؟ اینجوری که کمرم درد میگیره. باید برم خونه پدرام چند تا چیز میز ور دارم بیارم بعدشم اون که پول داره پس مشکلی نیست.( دزد هم خودتونین به من چه).۴۸□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□به خونه پدرام رسیدم. از پنجره پریدم بالا که از اومدنم پشیمون شدم. پدرام داشت با یه کسی حرف میزد.زود پشت در غایم شدم ( اگه مشکلی دارم توی املا ببخشید)و به حرف هاشون گوش دادم.پدرام_ من مطمئنم پرنیا نمرده اخه تمام لوازم مخصوص به پرنیا و چند تا چیزای لازم گم شده و اصلا دست به پول ها زده نشده.مرد ناشناس_ اگه زنده باشه دقیقا باید چیکار کنیم؟ بعدش هم مگه دیروز جسدش رو توی جنگل پیدا نکردن؟پدرام_ بنظرم وارسوس برای اینکه ما دیگه دنبالش نگردیم این نقشه رو کشیده من مطمئنم پرنیا زنده هست.دیگه به حرف هاشون گوش نکردم و به طرف رو تختی رفتم و پتو رو جمع کردم توی کوله ام چپوندم رو تختی رو هم به زور توی کوله چپوندم. خب مونده یخچال مسا......پدرام_ پ....پر...نیا؟؟؟؟؟؟؟ای وااااااای حالا چیکار کنم.به طرفشون چرخیدم و کوله ام رو گذاشتم روی دوشم._ سلام خوبین؟ سلامتین؟ بای من باید برم.و به طرف پنجره حرکت کردم در اصل دویدم که یکی دستم رو گرفت . قلبم داشت توی دهنم میزد بدجور ترسیده بودم.به طرف کسی که دستم رو گرفته بود برگشتم که پرهام رو دیدم. چییییییییییبییی پرهامممممممم._ ولم کنین. فقط دو‌سه تا وسیله بود که بهشون احتیاج داشتم اگه میشه بزارین برم تا اسیبی نبینین.پرهام: نگاه کن ما دشمن هات نیستیم ما فقط و فقط قصدمون کمک کردن به توئه و البته ماَمور این هستیم که نزاریم تو آسیبی ببینی._ اگه ولم کنین بزارین برم بهترین کار رو کردین.پدرام_ دخترم.....وسط حرفش پریدم: من دختر تو نیستم من پرنیام دختر توهم نیستم حالام میخوام برم.پدرام_ (با داد)اما من حواسم به تو بوده من بزرگت کردم._ هه نمی‌کردی بهتر بود. کجا تو برام پدری کردی؟ هنوز کتک هایی که بهم میزدی رو یادمه ها پس من بزرگت کردم بزرگت کردم نکن.بدون اینکه اجازه صحبت دیگه ای بهش بدم به سمت در خونه حرکت کردم تو راه یخچال مسافرتی رو هم برداشتم( روی خودتون زیاده به من چه؟ خو به این وسایل نیاز داشتم)خخخخ.بیچاره ها پرهام و پدرام با دهن باز داشتن نگاه میکردن.اونا هنو توی بهت مونده بودن منم به سمت دوچرخه ام رفتم. حالا با این یخچال سنگین چیکار کنم؟ولش بابا میرم یا میرسم خونه یا تو راه ماشین بهم میزنه میمیرم تهش همینه دیگه.سوار دوچرخه شدم و با سرعت تمام( از لاک پشت هم یواش‌تر خو به من چه یخچال سنگینه) به طرف جنگل روندم.احساس کردم یکی پشت سرم داره میاد یا بهتره بگم تعقیبم میکنه.۴۹پشت سرم رو نگاه کردم که بلههههه، دانی رو دیدم.اینا قصد ندارن دست از سر من بردارن؟تند‌تر از قبل پا زدم. به عقب نگاه کردم که برق از سرم پرید.چی شدددددددددد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ اصلا کی باورش میشه من اینقدر تند رفته باشم که توی دو دقه از شهر خارج شده باشم؟اصلا این با عقل جور در میاد؟ معلومه که نمیاد جدیدا باید به عقل و تمام مدرسه یه پوزخند بزنی. اخه مگه داریممممم مگه میشهههه پس این علوم رو که اینقدر خوندیم سرعت و فلان و درسان و اینا چی؟شاید از نظر همه کتاب ها درست بگه ولی من جدیدا چیز هایی رو میبینم که به اینکه کتاب ها الکی هستن دارم رو میارم.به کلبه رسیدم. یخچال رو به برق زدم ، جام رو انداختم و لالا.■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■با صدای قار و قور شکمم از خواب پا شدم ولی ای کاش نمیشدم بخاطر چی؟ بخاطریکه هیچی نداشتیم خو. حالا من چی بخورم؟؟؟؟؟لباسام رو عوض کردم. باید برم توی بگردم چند تا میوه پیدا کنم. یه چوب بزرگی هم گرفتم دستم برای دفاع.همین‌طور در حال نگاه کردن تمام درخت ها بودم که یه درخت سیبدیدم. به سمتش رفتم و یه دونه‌اش رو چیدم. ناخنمرو توش فرو بردم راستش کمی میترسیدم که خونیباشه؛ خونی نبود ،زیر درخت نشستم و شروع کردم بهخوردن سیب. با ولع میخوردم انگار قحطی اومدهخخخخخخ._ محمد بیا بریم ماهی بگیریم. کنار اون درخت سیب فکر کنم خوب باشه.دو دقه نمیزارن بشینیما. زود از درخت بالا رفتم وروی یکی از شاخه هاش نشستم. جای خوبی بود اخه کلی سیب رو شاخه‌اش بود و من میتونستم تا میخوامبخورم.باقی مونده سیب قبلیم رو پرت کردم زیر پام و از شانس خوب خوبم ( بد ترین شانس جهان) خورد تو سر یکی از پسرا که فکر کنم محمد بود.محمد: اخخخخخخ این دیگه چی بود؟؟؟؟؟؟ماهان کار تو بود؟؟؟۵۰خخخخخ سیبم رو نصفه خورده بودم و البته تند پرتش کردم فکر کنم این بیچاره فلج شد.ماهان: من؟؟؟؟ چه کاری؟؟؟؟محمد: خودت رو به نفهمی نزناااااا. این سیب رو تو پرت کردی؟ماهان: بخدا کار من نبود. من این‌ورم چیکار تو دارم اخه.محمد: الکی نگووووووو.چه دعوایی درست کردم.خخخخ. یه سیب دیگه چیدم و تند تر از قبلی زدم تو سر ماهان تا دعوا بیشتر شه( من معلم شیطون بودم چی فکر کردین. هاهاهاها)ماهان: بی ادبببببب گفتم که من نزدم چرا میزنییییییی اونم با سیب؟؟؟؟؟محمد: حالت خوبه؟؟ من که اصلا سیب دستم نیست که باهاش بزنمت.ماهان: م...محمد...بیا..از...این...جنگل..نفرین...شده...بریم..ب..بیرون.هاهاها چقدر ترسیدن خخخخ. حالا که تا اینجا ترسوندمشون بیشتر هم میترسونم.صدام رو مثل جادوگر ها کردم_ اهاااااای کی جرعت کرده پاش رو تو ملک شخصی من بزاره؟؟؟؟ سیب ها حمله کنیدددد.تا اینو گفتم اون دوتا مثل فشنگ شروع کردن به دویدن. واااای من چیکار کردم. اگه گم بشن یا بمیرن تغصیر منه وااای من چیکار کردم؟زود از درخت پایین اومدم و دنبالشون رفتم._ اهاییی محمد ماهان اهااای بابا من شوخی کردم اینجا خطرناکه بیاین بیرون ترسو هااااا.عجب احمقی هستما الان انگار اونا حرفم رو باور میکنن. اههههه.۵۱توی فکر بودم که یکی گفت: بگیریدش.با تعجب به سمت صدا برگشتم که با سرباز های وارسوس روبه‌رو شدم. قلبم مثل گنجیشک میزد. خشکشده بودم اصلا توان راه رفتن نداشتم خودممنمیدونم چرا انقدر می ترسم از وارسوس اصلا این سربازا چجوری پیدام کردن؟ اه شت عوضیا.به خودم اومدم و شروع کردم به دویدن و بزرگ ترین مشکل این بود اونا خیلی بهم نزدیک بودن و تعداد‌شون هم زیاد بود و من به جرعت میتونم اعتراف کنم که عمرااز پسشون بر بیام‌.یه درخت بلندی رو به روم بود. برگشتم به پشت سرم نگاه کردم هیشکی نبود پس زود رفتم بالایِ بالاترین شاخه درخت.هنوز دو دقیقه نگذشته بود که صدای سرباز ها بلند شد: اه اه اه گمش کردیممممممممم._ حالا چی جواب رئیس بدیم؟_ رئیس میکشتمون._ رئیس که هیچ، وارسوس رو چی؟_ چیکار کنیم حالااااااا._ یکمی بگردین تا شاید پیدا شه.تا این حرفو زد من خودمو کامل به درخت چسبوندم. با این چیزایی که من می فهمیدم اخرشبه دست وارسوس میمیرم.با صدای سرباز که میگفت: بالایِ درخت ها رو بگردین؛ قلبم ایستاد یه لحظه یادم رفت چجوریباید نفس کشید.۵۲_ هیچ کس بالای درخت ها نیست.نفسم رو پوف مانند فوت کردم بدون اینکه به سرباز ها توجه داشته باشم که کجان و از شانس....من یه سرباز دقیقا زیر درخت بود خدا خدا میکردم نشنیده باشه.یه دقیقه ای بود که هیشکی حرف نمیزد سرم رو اوردم پایین و به ادمای زیر پام نگاه کردم._ بدبخت شدم.با اتمام جمله یهو یه تیر رفت تو دستم و کم کم خوابم برد.□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□ای بابا چرا نمیتونم دستمو تکون بدم؟ پاهامم نمیتونم تکون بدم. اینجا چقدر تاریکه. یهو همه چی مثل یه فیلم از جلو چشمام رد شد و اهم در اومد._ اهاییییی کسی هست؟ به اون وارسوس بگین من مذاکره میخواممممم.در باز شد. نور خورد تو صورتم که باعث شد چشم هام خود به خود بسته بشه.مَرده_ چقد زر زر میکنی. دو دقه خفه خون بگیر تا جرت ندادم._ بی ادب این چه وضع حرف زدنه.چشم‌هام رو باز کردم یه ادم خیلی هیکلی و تغریبا وحشتناک البته از حق نگذریم زشت‌هم نبودا.مَرده_ نه مثلی که تنت میخاره دو دقیقه خفه خون بگیر الان رئیس میاد.۵۳_ رئیس دیگه چه خریه من با وارسوس کار دارم.مَرده_ چی گفتییییی خر خودتی حیف اجازه زدنت رو ندارم وگرنه می کشتمت.یه مرد میان سالی وارد شد و گفت: تو هیچ غلطی نمیکردی حواست به رفتار هات باشه حالا هم برو بیرون.رفت بیرون و در رو بست ؛ باز هم تاریکی بر اتاق حاکم شد.مرد میانسال_ من حامد هستم، افتخار اشنایی میدین؟با این حرفش پوزخند صدا داری زدم._ یعنی شما نمی دونین؟حامد_ از کجا باید بدونیم؟_ برای چی منو گرفتین؟حامد_ ما قرار نیست بهت آسیبی برسونیم پس نترس و اما جواب سوالت باید بگم ما اونجا کارهایی داشتیم انجام میدادیم و تو اون هارو دیدی و متاسفانه نمی تونیم ولت کنیم._ پس یه سوال دیگه.حامد_ بگو._ ولید کجاست؟می خواستم ببینم چی میگه.به صورت پر از تعجبش نگاه کردم و ادامه دادم: اگه جواب بدین براتون کار میکنم.حامد_ جواب میدم به شرطی که بگی کی هستی و چجوری از ولید خبر داری؟خیلی اهسته و جوری که انگار دارم راست میگم گفتم: یه دورگه عادی.حامد_ اها. خب ولید مرده.گفتم: میشه لامپی چیزی رو روشن کنین؟حامد_ بله.۵۴یه پریزی رو زد و همه جا روشن شد. اول کمی چشم هام رو بستم بعد که به نور عادت کرد بازشون کردم.نگاهمو دوختم به چشمهاش جدیدا فهمیده بودم میشه افکار و چیزهایی که تو ذهنشون هست رو از چشمهاشون خوند.اوه مای گاش. همه فکر میکنن من مرده ام حتی وارسوس اما من که زنده ام از کجا معلوم نقشه اش نباشه.خود به خود گفتم: وارسوس عوضی چه نقشه ای تو کَلِّه اَته؟حامد_ تو واقعا کی هستی؟تازه به سوتی خودم پی بردم پس تند گفتم: کس خاصی نیستم راستی شما برای وارسوس کار میکنید؟حامد_ اگه جوابت رو بدم درست جوابمو میدی؟_ بله فقط من دوتا سوال دارم.حامد_ دوتاش رو بپرس تا جوابت رو بدم._ اول اینکه تو برای وارسوس کار میکنی؟ دومم اینکه بنظرت وارسوس گولت میزنه یا نه یعنی بهت اعتماد داره ؟حامد یه نگاه پر از سوال بهم انداخت و گفت: جواب اولی باید بگم من برای وارسوس کار نمیکنم اما ما متحدیم ( چقدر احمقه تمام سوالاتم رو داره جواب میده) و جواب سوال دومم اینه که من وارسوس رو میشناسم و بهم دروغ نمیگه. حالا به سوال من جواب بده._ بگو.حامد_ تو منظورت از این که وارسوس چه نقشه ای تو کله اشه چیه؟اوه ما گاد. حالا یکی بیاد منو نجات بده سوتی میدم اونم بدجوره._ خب....خب..ام..چطوری بگم.... خب اگه...اگه..حامد_ درست حرف بزن ببینم._ منظورم این بود که اون دروغ گفته بهتون در مورد یه مسئله.حامد_ چه مسئله ای؟_ من نمیدونم ولی احساس میکنم دروغ گفته.هیچ توجیح بهتری پیدا نکردم و مجبور شدم همینو بگم.حامد یکم نگاهم کرد و گفت: خب تو میتونی توی قصر به ندیمه ها کمک کنی.با داد گفتم: چییییییییییییییییییییییییییییییییی عمرااااا.حامد_ چه کار دیگه ای ازت برمیاد؟._ جنگ.تا اینو گفتم پقی زد زیر خنده و گفت: دخترو جنگ؟ خیلی خنده داره._می تونی ازم امتحان بگیری.یکمی نگاهم کرد و گفت باشه من که مشکلی ندارم.بعد داد زد: نگهبان بیا دست هاشو باز کن.بنظر من حامد واقعا ادم خیلی خوبی بود ولی چرا با وارسوس اتحاد داره؟یهو این جمله رو یادم اومد:شاید گاهی وقت ها چیز هایی که می‌شنویم فقط و فقط یک دیدگاه اشتباه باشد.شاید این که وارسوس ادم بدیه اشتباه باشه. نمیدونم شایدم نباشه.۵۵نگهبان دست هام رو باز کرد. رو به حامد پرسیدم: وارسوس ادم بدیه؟حامد با تعجب برگشت و به من نگاه کرد.حامد_ چرا این سوال رو میکنی؟_ کنجکاوم.حامد_ نمیدونم. اگه کاری که با ولید کرد رو فاکتور بگیریم نه.کمی عقب تر از حامد داشتم راه میرفتم._ با ولید چیکار کرد؟حامد_ واقعیت رو اشکار کرد و به همه گفت اون جنگ بخاطر ولید بوده چیزی که هیچ کس ازش خبر نداشت فقط عده کمی می فهمیدن._ چرا؟حامد_ این اخرین سوالیه که بهش جواب میدما. چون میخواست همه رو ازش دور کنه تا بدستش بیاره. نمیدونم میدونی یا نه ولی جنگ بزرگی در راهه ووارسوس نمیخواد دورگه ها و جن ها اسیب ببینن و البته اینم بگم این جنگ بین تمام ماورائه( ماورائه یعنیکسایی که انسان نیستن و انسان ها فکر میکنن اون ها وجود نداره مثل خون اشام گرگینه و دورگه...) های اینجاست و هرکی ولیدرو داشته باشه برنده ی جنگه چون اون با یه کلمه میتونه همه رو از پا در بیاره. ( یه لحظه میخواستم بپرسمپس چرا من رو از کوه پرت کرد پایین که به این نتیجه رسیدم که خودم پرت شدم ولی چرا نیوم دنبالم و به این نتیجه رسیدم که کسی رو فرستاده و اونم حتما درست نگاه نکرده. نمیدونم)یهویی از دهنم پرید:( توجه کردین چفت و بست دهنم خرابه و هر بار کار دستم میده؟) وااااااااووووو عجب کسی بو....ادامه حرفم رو خوردم و خداروشکر حامد حواسش به من نبود و توی فکر بود.۵۶منم رفتم توی فکر به این فکر کردم که اگه جنگ رو خاتمه بدم چی میشه یا اصلا اون گروه ماورائه ها بد هستن یا خوبن؟توی فکر بودم که یکی از سرباز ها گفت: عالی جناب، پرهام به دیدن شما امده است.حامد_ معلوم نیست چه نقشه ای داره._ پرهام که خوبه مشکلتون باهاش چیه؟حامد_ تو هنوز از هیچی خبر نداری.و بازهم چفت و بست دهنم خراب شد. گفتم: من راس همه چیزم ام از چیزی خبر ندارم. هه جالبه.حامد با تعجب برگشت سمت من و دو دقه تمام نگاهم کرد یهو گفت: توهم باید باهام بیای._ چ....چ...چی....ن...نه...من....م..مزاح...مزاحم....نمی..شم.حامد: مزاحم چیه. همراه من بیا.من هم به اجبار پشت سرش راه افتادم.وارد یه محوطه بزرگ پر از گل و درخت با صندلی و میز های چوبی و صد البته زیبا شدیم. خیلی قشنگ بود.پرهام و جانی وارد محوطه شدن منم تا حد امکان سرم رو پایین گرفتم تا صورتم رو نبینن.پرهام_ دوست قدیمی.حامد_ سلام.وارسوس هم وارد محوطه شد.۵۷اما کسی حواسش نبود جز من.جانی_ ما میخوایم با شما متحد بشیم ماهم دلمون نمیخواد اتفاقی بیفته بعدشم ما فهمیدیم ولید مرده و البته اینم بگم که اتحاد‌مون رو با جن های اصیل بهم زدیم.یه پوزخند صدا داری زدم مثل اینکه ادم بده بابا ی گم شده ام بود.با صدای پوزخنده من همه سر ها به طرفم برگشت.پرهام_ تو کی هستی دیگه؟_ یه زندانی. راستی از کجا میفهمین ولید مرده؟پرهام_ دیروز مانی رفت دنبالش و در اخر بایه جسد سوخته برگشت خونه و گفت بوی پرنیا فقط از اونجا میومده و این نشون دهنده اینه که ما در برابر جن ها بازنده ایم. هنوز هم جن هارو درک نمیکنم که چرا میخوان کل جهان رو تصرف کنن.وارسوس_ که اینطور؟ مگه شما همیشه نمیگفتین من بد هستم و.... حالا چی شده؟همه سر ها به طرف وارسوس چرخید بغیر از من که سرم رو انداخته بودم پایین تر.پرهام_ ما اصلا از هیچی خبر نداشتیم میدونی که پندار خیلی شخصیت قدیمی داشت از نظر ما و ماهم گولش رو خوردیم ما به اون خیلی اعتماد داشتیم اما نمیدونستیم قضیه چیه.وارسوس_ از کجا بفهمم بهمون نارو نمیزنید؟(راستی وارسوس اسم یه جن اصیل هست)جانی_ پیمان ابدیت میبندیم.۵۸( پیمانی که اگر کسی اون رو بشکنه درجا میمیره و هیچ راه نجاتی هم براش وجود نداره)وارسوس_ عالیه اما باید من رو به عنوان رئیس خودتون بدونین. نظرتون چیه؟وای همه گروه پرهام از عصبانیت قرمز شده بودن و خون خونشون رو میخورد.جانی غرید_ عمرا مگه من مرده باشم که همچین اتفاقی بیفته.پرهام_ باشه قبوله.همه گروهش با هم گفتن: چـــــــــــــــــــــــــــــــی؟پرهام_ همین که گفتم.جانی_ من نمیزا......پرهام_ به تو مربـــــــوت نیست پس چیزی نگو.جانی_ کارت اشتباهه اگه اونا.......پرهام_ حرفم رو گوش کـــــــــــــــــــــن.جانی دیگه هیچی نگفت. دݪم میخواست برم بگم من زنده ام ولی هنوز وقتش نبود اصلا نمیدونم ڪِی وقتشه.ای کاش یکی بود که کمکم میکرد من خیلی تنهام وهمینطور سر‌در‌گمم. بی کسی خیلی سخته اما سخت تر از اون اینه که بفهمی بابات زندست ولی بابات تورو به عنوانفرزندش قبول نکنه که هیچ تازه ازت متنفر هم باشه دیگه خیلی حرفه.با حرف وارسوس از فکر در اومدم.وارسوس_ پس فردا با تمام چیز های لازم بیاین اینجا تا باهم پیمان ببندین.ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبعد از کلی حرف گروه پرهام که لقب خودشون رو گذاشته بودن دلیر رفتن. دلیر، باحاله.داشتم به طرف در میرفتم کهوارسوس_ تو دیگه کی هستی و اینجا چی میخواستی؟داشتم به این فکر میکردم که لو رفتم که حامد گفت: میخواستم ببرمش برای اموزش گفتم همراهم بیاد دیگه یهویی شد.۵۹وارسوس_ اگر جاسوس باشه چیکار میکنی؟حامد_ قرب....وارسوس_ تکرار نشه.وارسوس که رفت برگشتم سمت حامد و بهش گفتم: نباید میومدم ببخشید.حامد_ مهم نیست اون کمی بد‌اخلاقه ( کمی اروم تر گفت) البته بعد از اون موضوع.منم گه کنجکاو. از دهنم پرید: اقا من کنجکاو رو دریاب.تازه فهمیدم چی گفتم و عین لبو قرمز شدم.حامد هم بعد از حرف من داشت زمین رو گاز میزد.همون‌جور که سرم پایین بود گفتم: ببخشید از دهنم در رفت.حامد که دیگه خندش بند اومده بود با صدایی که هنوز رگه ای از خنده توش موج میزد گفت: همه چیز رو که نمیتونم به یه غریبه بگم.و برای بار دوم لبو شدم اخه خیلی زود خودمونی شده بودم و این کار ها از من بعید بود.حامد_ دیگه نزدیک محل تمرین هستیم. اونجا امتحان ازت میگیرم و اگه از امتحان رد شدی میتونی به عنوان یه خدمتکار کار کنی._ باشه. ولی من عمرا خدمتکار بشم.ناشناس_ دختره ی احمق من هرچی بگم باید گوش کنی.توی بُهت به سمت حامدی که چند دقیقه پیش مهربون بود ولی الان یهو اینجوری باهام حرف زده بود برگشتم و بهش نگاه کردم. که دیدم اصلا حامد اونجا نیست و بجاش یه پسر هیکلی جلوم وایساده و داره هی بهم پوزخند میزنه.پوزخند هاش اصلا عصاب خورد نبود برعکس برام اهمیتی نداشت. انگار نه انگار داره پوزخند میزنه.ناشناس_ کیومرث از این یه تست بگیر ببین چیکار میکنه.کیومرث_ چـــــــی یه دختـــــــــر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟_ اره مگه من چمه؟داشتم حرص میخوردم بدجور اخه همشون با این حرف من از خنده سرخ شده بودن و به زور جلو خودشون رو گرفته بودن._ اگه بخندینا.....۶۰وسط های جمله ام بود که صدای شلیک خنده بلند شد.حرصی یه جیغ کشیدم که پرده کوششون پاره شد.همه شون باهام شروع کردن فحش دادن من بیچاره: دختره ی بی شعور اومده جک میگه و انتظار داره نخندیم و.........گریه‌ام گرفته بود. اشک تو چشمام جمع شده بود.ناشناس_ گفتم ازش یه تست بگیر انقدر حرف زدن ندارهـــــه زود باش بجای هرهر و کرکر کارت رو انجام بده. بقیه هم همینطور.حرفش که تموم شد از اونجا زد بیرون.منم برگشتم سمت این بی ادب های هیز ، بس که خوشگلم. ( لطفا پناه بگیرید سقف درحال ریزشه)کیومرث_ بیا اینجا برای تست.پشت سرش راه افتادم. کنار یه سکوی بلند ایستاد و منتظر نگاهم کرد و گفت: برو بالا. شاهین توهم بیا.همه کسایی که اونجا بودن گفتن: اووووووووو از الان خودت رو بازنده بدون._ ببخشیدا اما قبول نیست منو بزارین با یه ادم خیلی زرنگ به قول خودتون دخترم پس با یکی بزارینم که حق منم پایمال نشه.کیومرث_ حرف نباشه.یه نفر دیگه هم از سکو اومد بالا و رو به‌روی من ایستاد.دهنم باز مونده بود من باید اینو شکست میدادم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟یه قول تشنی بود برای خودش ولی منم کم کسی نبودمـــا مــــن پرنیــــا ولیــــــد هیــــچ وقــــت شکســــت نمیــــخورم.تست شروع شد. اون همینطور داشت دور من میچرخید منم به تبعیت از اون میچرخیدم?یهو ایستاد و یورش اورد یمتم منم جاخالی دادم که با کله رفت تو زمین.وقعا داشتم زمین رو گاز میزدم دیگه. یه صحنه ای بود واس خودشـــــا من حتـــــی بهش دست هم نزدم حتی حولش هم ندادم.۶۱همه دورش جمع شده بودن و میگقتن چیزیت نشده و.....بجاش من صدای قهقه ام تا اونسر جهان رفته بود.دیگه از چشمام داشت اب میومد بس که خندیده بودم به زور نفس نفس زنان گفتم: چی.....شد....قبول.....شدم؟....وای دلم....اخخخخ.از دوباره زدم زیر خنده.فکر کنم یه دو دقیقه ای بود داشتم میخندیدم که دیگه نفس کم اوردم. سرم رو اوردم بالا که دیدم اخ اخ کنان در حال پاشدنه و با حرس داره به من نگاه میکنه و از دوباره پوکیدم از خنده.با شدای داد کیومرث ساکت شدم ولی بازم ریز ریز میخندیدم.کیومرث_ خفه شو توام بجای کمک فقط میخنـــــدی.ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــامروز وافعا روز خوبی بود و منم توی تست قبول شدمواقعا تست خیلی اسونی بود. هنوزم یادش میوفتمخندم میگیره مخصوصا بعد داد کیومرث که میگفت .خفه شو و.... پسره بخاطر غرورشبرگشته میگه هرچقددلت میخواد بخند خنده‌ی تو چیزی از من کم نمیکنه.منم دیگه تمام سعی خودم رو کردم که نخندم.اینجا یه خوابگاه داشت و کنارش هم یهجایی برای تمرین و زربه‌زنی و....... داشت و تمام ماها باید اونجا اموزش می دیدیم. صبح از ساعت ۷ بیداری بود تا ساعت ۱۲ کهاستراحت بود بعدشم از ساعت ۴ تا ۷ باز اموزش و.....ولی از نظر من که خوب بود.خوابگاهش کلی اتاق دارهتوی هر اتاق دوتا تخت داره و هرکس باید دو نفری تویه اتاق باشن و این از نظر من مزخرف و خیلی بد هست ولینمیتونم کاری کنم و با یه پسرس افتادم تو یه اتاق هنوزمپسره رو نشناختم.راستی اینجا چهار تا گروه داره: گرگ ها، میش ها، عناصر۱، عناصر۲.به ترتیب گفتم و من بخاطر تایم کمی که توش برنده شدم رفتم توی سومین گروه یعنی میش ها گروهبعدیش همگرگ هاست ولی گروه گرگ ها کارشون عالیه اونشاهین هم تو گروه عناصر۱ بود ولی من الان یه گروه ازش بالاترم و این خیلی خوشحالم کرده.ناشناس_ وقت خوابه همه بخوابن فردا باید زود بیدار شین برای تمرین پس زود بخوابین و البتهدیر به تمرین‌ها نرسین چون امکان داره براتون بد‌شه. شب خوش.۶۲پسره که رفت همه زود رفتن تو اتاقشون. اما من عادت نداشتم ساعت ده شب بخوابم پس رفتم بیرون از خوابگاه.چشمم خورد به خرابه ممنوعه، میگفتن داخلش صداهای وحشت ناکی میاد و..... کسی هم اجازه ورودبه اونجا رو نداشت ولی من خودم دیدم سه چهار تاغول‌تشن رفتن داخلش و بعدشم سرومرو گنده اومدن بیرون پس یه چیزی اینجا اشتباهه و منم که کنجکاوم بایدامشب سر ازش در بیارم.وای خدا چرا انقدر من کنجکاوم؟ خب چون دوست دارمسر از همه چی در بیارم تازه بخاطر همین کنجکاوی بود که رفتم به اون خرابه و همه چی شروع شدولی حداقلش فهمیدم کیم و چیم گرچه هنوز هم درست نمیدونم چیم و کیم.یکم به اطراف نگاه کردم که دیدم هیشکی نیست زود رفتم داخلش. یکمی رفتم جلوتر که صدای دوتا مامور اومد. زود قایم شدم.ناشناسس_ خدا کنه زودتر از دستش خلاص شیم خیلی وحشتناکه.ناشناس۲_‌ اره، من خیلی ازش میترسم ولی باید فعلا حواسمون بهش باشه اون خیلی باهوشه.ناشناس_ اوهوم.منظورشون ݘی بود؟ ولـــــــش.۶۳رفتم جلوتر که با صدای غرش سرجام میخ‌کوب شدم. این دیگه چی بــــــود. یکمی رفتم جلوتر که یه گرگ دیدم. یعنی غرش مال این بود؟با زنجیر بسته بودنش. رفتم کنارش و زیر لب جوری که خودمم صدای خودمو به زور میشنیدم: چرا این گرگ بیچاره رو زنجیر کردن؟صدای نفس های بلندی میومد، سرم رو بلند کردم و به انسانی که چند دقیقه قبل جاش یه گرگ بود نگاه کردم. با اینکهخیلی از این چیزها دیده بودم ولی با این حالترسیدم و دو قدم عقب رفتم. من همیشه از دیدن این چیز ها میترسیدم ولی هیچ وقت ترسم رو نشون نمیدادم ولی الان واقعا یهویی بود و ترسیده بودم.ناشناس_ بریم یه نگاهی بهش بندازیم.وایـــــــــــــــــــــــی بدبخت شدم. زود رفتم پشت یه سنگی که کنار اون گرگینه بود. خیلی میترسیدم ولی تنها راه بود.ناشناس_ همه چیز مرتبه بریم.و رفتن منم یواش از پشت سنگ بیرون اومدم و زود از اون گرگینه فاصله گرفتم. گرگینه بیچاره هم با تعجب به من نگاه میکرد._ تو چرا زندانی هستی؟تو دیگه کی هستی؟یه لحظه تریپ این بازرس هایی که سوال میکردن برداشتم_ سوالمو با سوال جواب نده.جوری غرش کرد که دومتر پریدم عقب و تند گفتم: اصلا هرجوری دوست داری جواب بده.ترسو.۶۴_ بی ادب ترسو خودتـــــــــــی.باشه. بعد از حرفش یه پوزخند بی‌جونی هم زد._ لطفا بگو چرا گرفتنت.باشه بابا. چون وارسوس رو زخمی کرزم بخاطر شرطی که گذاشته بود._ اینکه پرهام ازش دستور بگیره؟تو......تو کی هستی؟ کسی از این خبر نداره ولی تو از کجا میدونی؟منم کمی بدجنسی کردم و گفتم: خدافظ.و بدون توجه به داد و بیدادش زود به سمت خوابگاه رفتم.یه نگاهی به هم اتاقیم کردم. اتاق تاریک بود و خیلی نمیدیدمش، پس رفتم رو تختم و خوابیدم. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاه این صدای چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ناشناس_ پاشین نفله ها پـــــــــــــــاشــیـــــــــــن._ بی شعور تو دیگه چی میگی؟ تازه خوابم برده عوضی.ناشناس_ از تمرین که عقب موندی برات میگم.چــــــــــــــــی تمریـــــــــنننننن ای داد بیداد. سریع تو جام نشستم و نگاهی به دور و برم کردم، تازه یادم اومد که کجام. از رو تختم پاشدم نگاهی به دور و برم انداختم یه پسر ۲۲ همینطور ها رو تخت بقلیم خوابیده بود. موهای قهوه ای داشت و درکل جذاب بود. زود پا شدم و یکی زدم تو سرش که پرید تو هوا._ تمریــــــــــــــــن.همین یه کلمه کافی بود تا از رخت خوابش بپره پایین.بس که هل شده بود لباسش رو جلو من در اورد منم زود چرخیدم و پشت بهش منتظر شدم. صدای در که اومد فهمیدم رفته.۶۵رفتم در کمد مخصوص خودمو باز کردم و از داخلش دوتا نیم بوت چرم ، یه لباس رزم و یه شلوار ساپرت بیرون اوردم و زود پوشیدم و زدم بیرون.هیشکی تو سالن نبود، همه رفته بودن. وقتی وضعیت رو دیدم تند تر دویدم.به صف رسیدم و خداروشکر هنو مربی نیومده بود.زود توی صف خودم وایسادم. خم شده بودم و نفس نفس میزدم اخه راهش خیلی زیاد بود.ناشناس_ کی جدید اومده توی گروه؟همینطور که نفس نفس میزدم صاف وایسادم و گفتم: م.....من.هنوزم نفس نفس میزدم. دست گذاشتم رو قفسه سینم.ناشناس_ از صف بیا بیرون.از صف رفتم بیرون و یکمی دورتر ازش وایسادم.ناشناس_ چرا نفس نفس میزنی؟_ ب...بخ...شید.....همه....راهو....دوی...دم......نفسم... بند.....اومد.با حرف من همه‌شون از خنده قرمز شدن.ناشناس_ همــــــه راهو دویدی؟؟؟با اسب نیومدی؟؟؟(‌داد زدم)_ اســــــــــــــبــــــــ.ـــ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ارومتر گفتم: خیلی بدجنسین چرا نگفتین اسب دارین؟همه‌شون از خنده پوکیدن.ناشناس_ بعدا بهت یه اسب میدن. خب من اسمم ارمان هست ،دوست ندارم کسی سر تمرین های من دیر بیاد و اگر خیلی خوب نباشی میری به یه پایه پایین تر.اوه چقد سخت‌گیر.ارمان_ خب حالا که حرف هام تموم شد برین سراغ تمرین. برای کسایی که تازه اومدن یکمی تمارین بیشتره چون میخوام اونا رو زود به بقیه برسونم و همه در یه سطح باشن نه اینکه با یه شانس اوردن اومدن اینجا برای همین.۶۶از عصبانیت قرمز شده بودم دیگه اختیار حرف هام دست خودم نبود._ بی شعور به من تیکه میندازی؟؟؟(داد زدم)هــــــــا؟؟؟؟؟؟میخوام وارسوس رو ببینم.ارمان_ واقعیت رو گفتم بعدشم جناب وارسوس ادم کمی نیست که با شما صحبت کنه.با پوزخندش به من نگاه کرد._ منم ادم کمی نیستم. جنگتون به من بستگی داره.تازه متوجه حرفم شدم دستم رو گذاشتم رو دهنم و کلی به خودم فحش دادم.ارمان_ تو کی باشی که به تو بستگی داشته باشه؟ تو هیچی نیستی.دیگه واقعا داغ کردم و هیچی نغهمیدم. از دستام نور های ابی رنگی میزد بیرون. همشون با ترس به من نگاه میکردن.با یه حرکت تند بهش رسیدم و گلوشو گرفتم.به خس خس افتاده بود که صدای بلند وارسوس بهگوشم رسید: اهای دختره ی احمق داری چه غلطی میکنی.تازه فهمیدم یکم زیاده روی کردم و گلوشو ول کردم سرم رو انداختم پایین.وارسوس_ اهای تو چی به دختره گفتی؟ارمان هم تند همه چیز رو بهش گفت. منم هیچی نمیگفتم و فقط سرم پایین بود.وارسوس_ اهای دختر اسمت چیه؟ به من نگاه کن.با صدای تحلیل رفته ای گفتم: به من دستور نده. کار خاصی نکردم فقط حرف‌های الکی زد منم ادمش کردم.وارسوس داد زد: گـــستـــــــاخ این چه وضع صحبت با منه.۶۷با عصبانیت گفتم_ گاو از خود راضی.عربده کشید و گفت: خوب بزنیدش تا نهوه صحبت کردن رو یاد بگیره.زود سرم رو بالا گرفتم و تیز نگاهش کردم.با بهت گفت: امکان نداره.از وقتی که اون نور ابی رو حس کرده بودم گیج میرفتم و اصلا نمیدونستم چی میگم یا چیکار میکنم.سرم بدتر از دفعه قبل گیج شد و باعث شد تلو تلو بخورم.وارسوس داد زد_ پرنیــــــــــــــــا.و من فقط احساس کردم از یه جایی افتادم و خون از دهن میزد بیرون. تاریکی مطلق.ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدانای کل:وارسوس هی از این ور به اون‌ور میرفت و کلافه دست هاش رو توی موهاش میکشید.پرهام که واقعا نمیشد باهاش صحبت کرد چونبیش از حد عصبی بود. هنوز هم باورش نمیشود که ولید تمام مدت زنده بوده و کسی خبر نشده.جانی_ یعنی الان واقعا پرنیا مرد؟ فقط بخاطر استفاده از قدرت؟ من مطمئنم نمرده.پرهام داد زد: خفه شـــــــــــــــو.مانی سراسیمه وارد اتاق شد و گفت: حقیقت......با بهت به پرنیایی که روی تخت دراز کشیده بود و ملافه سفیدی رویش به چشم میخورد نگاه کرد و گفت: ام...امکان....نداره.پرهام_ چرا حالا که میبینی داره اون بلد نبود از قدرتش استفاده کنه و بدنش هم زیادی ضعیف بود، نتیجه شد این.پرهام سرش را انداخت پایین و لرزش شانه هایش مشخص شد.همه بیش از بیش ناراحت بودند ولی عجیب بود چون در این ماه دوبار خبر مردنش رسیده بود ولی در هیچکدام اینگونه ناراحت نشده بوند البته با این بار میشود سه بار.همه امید داشتند که پرنیا یهو بلند شود ولی این اتفاق نیوفتاد.حال باید چه میکردند؟بنظرتون چه بلایی سر پرنیا می اید؟فکر میکنید اگر بمیره جنگ چه میشه.در فصل دوم همراهم باشید زیرا حقیقت های زیادی برملا میشود.نویسنده: فاطمه جعفریان?پرنیا?وارسوس?پرهامولید: کسی که دورگه جن و انسان باشد یعنی پدرش جن و مادرش انسان باشد و البته پدرش رییس قبیله جن ها باشد که البته پس از مرگ رییس جن ها ولیدبر تخت حکومت می نشیند.