جوهر‌های آبی در تقابل با قطره‌های سرخ

اسلحه ها در دستان کیست که این گونه جهالت به نمایش عقاید خود ادامه می دهد؟ تک تیراندازان مهاجم را آماده کنید، مرگ جهالت نزدیک است و حکم نهایی به زودی برای عقاید باطل صادر می شود.شرارت های ذهن تا کجا ادامه خواهد داشت؟خدایان احساس و منطق با هم گلاویز شده اند و پرنده ها صدای پروازشان به گوش نمی رسد.خوک های وحشی در سراسر زمین مشغول جولان و ظلم ستیزی هستند و شهوت پنهان خود را آشکارا به نمایش گذاشته اند.ثانیه ها قسم خوردند زمان را در دستان خویش نگه دارند. تکرار لحظه های خشونت آمیز زیبایی های نامحسوس زندگی را از بین برده است.پیشرفت بشر هنوز ادامه دارد و هر روز میکروب ها و ویروس های تازه ای کشف می شود.ذهن انسان ها در حال متلاشی شدن است.کبوترهای وحشی رام شدند.این جا توقف ممنوع است. حرکت کنید، بوق زدن ممنوع است سکوت کنید، دور زدن ممنوع است، حرکت کنید. سایه هایتان را نگاه کنید، ردپای قبلی ها رو دنبال کنید. این جا سلام جوابش آتش است درنگ کنید. فسیل های به جا مانده از تاریخ را رها کنید. بشکافید قلبتان را و سرهایتان را در گریبان فرو کنید.سرعت عبور لحظه ها را مرور کنید. شک کنید، تردید کنید، فرار کنید. شب منتظر رسیدن خبری باشید حجله های شهیدان را برپا کنید.شلیک کنید. رعد و برق آغاز شده. سکوت کنید، نماز آیات واجب شده. وای اگر یتیمی اشک بریزد. وای اگر انسانی در حسرت نداشته هایش اشک بریزد. صحبت امروز و دیروز نیست صحبت یک مسئله ی تاریخیست یک سلسله زنجیروار بی تدبیریست. صحبت شعارهای فضاییست.عبد صالح خدا کیست؟ نور پرفروغ غرق در ایمان کیست؟ کشتی نوح ناخدایش کیست؟ عصای موسی در دستان کیست؟ قالیچه ی سلیمان منتظر کیست؟دست زاهد و عابد را بفشارید، کار زمانه را به خدا بسپارید. خواب را در دستانم گرفتم تا انتهای بی نهایت انسانیت را تماشا کنم. رویاهای دوست داشتنی و کابوس های باور نکردنی با هم درآمیخته بودند.می خواستم با خواب هایم شعر بگویم و داستان بنویسم، اما صورتم سرخ شد. چشمانم سیاه شد. دستانم سرد شد. قلم در دستانم خشک شد.بی تردید حرکت می کردم و با سرعت مناظر ذهن و قلبم را تماشا می کردم‌‌.و سکوت از همه تصاویر زیباتر و ملموس تر بود. سکوت آرامشی اندوخته با وحشت و گاه رویایی رنگین بود.مرزهای بیداری و خواب جابه جا شده بودند و نمی دانستم کدام حادثه در بیداری است و کدام حادثه در خواب.دیگر به همه چیز و همه کس شک داشتم، هیچ باوری را باور نمی کردم و هیچ پندی را قبول نمی کردم.شاید باورش سخت باشد اما به چارچوب های اخلاقی و عرفی خودم هم شک داشتم، زیرا احساس می کردم راه و رسم زندگی ام را خودم انتخاب نکردم.خودم نخواستم که به اعتقاداتم، ایمان بیاورم. همان طور که خودم نخواستم کجا و کی به دنیا بیایم.یعنی هیچ کس هیچ چیز را خودش انتخاب نکرده و حالا باید بر اساس انتخاب های دیگران تصمیم بگیرد چگونه زندگی کند.در دام قلبم گرفتار شدم و سخنی از تردیدهای ذهنم نزدم. دشت های بی ناتور و مرده های زخمی.همه چیز در پلاسیدگی روحی به خواب مصنوعی رفته است. از کدام کلمه و با کدام کلمه کلام را ادامه دهم.مرگ کلمه هایم را بپذیرم یا غرق در افکار خلق نشده ام داستانی تازه با تخیلاتم بنویسم.رگ های روزمرگی ام بریده شده است و خون های بیهوده ای از هر طرف به بیرون پاشیده می شود.آرزوهایم در قفس ساخته ی ذهنم زندانی شده اند و برای آزاد کردنشان باید دیوارهای ذهنم را متلاشی کنم.دیوارهایی که توسط مربیان و والدین و دوستان و جامعه و خودم در ذهنم چیده و استوار شده است‌.چه کسی می تواند مفهوم دانستن را معنا کند؟دانستن چیست؟ دانستن همان ندانستن است؟ دانستن از چه راهی ثابت می شود؟من می دانم؟ من نمی دانم؟دانستن برای ندانستندانستن عدم نداستن است؟پاکت های نامه را باز نکرده رها کردم و نمی دانم چه محتوا و پیامی داخل پاکت نامه است؟من به نداستن خود آگاهم و گاهی می خواهم ندانستم را پشت دانستنی های تقلبی و نصف و نیمه پنهان کنم‌‌.من هنوز به آگاهی کامل نرسیدم.نداستنم در دانستنی های تظاهری ام غرق شده است.درد برای درمان نیست درد برای کشف دارویی تازه ست. برای برای عبور از لحظه های بی آغاز و بی سرانجام است‌.تیر در قلب من جای گرفته است و شلیک این سخن به متولد شدن مغزم منجر خواهد شد‌.بی مهابا و بدون وقفه به دنبال جواب سکوت های بی انتهای کلامم خواهم رفت تا به یاد بیاورم چگونه از هیچ آتش آفریده شد.زبان در دهانم نمی چرخد. آغاز را صحیح شروع نکردم و پایانی تلخ برای ادامه خواهم یافت‌. حرکت از سکون آغاز شده است. برای هر قدم و مقصدی یک آغاز و سکونی بوده است.از دیروزها امروزها پدید آمدند و فرداها به دنبال امروزها خواهند آمد.اقیانوسی دیگر کلام را قطع خواهد کرد.سالیان سال از تاریخ گذشته بود هیچ کس در دستانش ردپای زیبایی پیدا نمی شد، همه چیز دروغ بود و سکوت شکسته شده بود.آتش به گرمای خودش اعتماد نداشت و یخ از سرمای خودش بیزار بود‌. هر کس هر آنچه داشت قدر نمی دانست و در حسرت نداشته های خود می سوخت.پیکر کتاب های بی جان منجمد شده بود و فاصله ی زیادی بین بودن و نبودن افتاده بود.فرش های دستبافت اعتبار خودشان را از دست داده بودند تابلوفرش ها دیده نمی شدند.شاخه های درختان شکسته شده بود. قلب های عاشقان به حال خود رها شده بود‌. مدادها نقاشی نمی کشیدند. اسباب بازی ها با هم صحبت نمی کردند.‌‌ پرنده ها آواز نمی خواندند. این مسیر به زیبایی دیده نمی شد و کلام فراموش شده بود باغبان به یاد سالیان دور، چشمانش تر شد‌.خنده های تلخ زمان را باور نمی کنم هرگز دستانم به خورشید نخواهد رسید سکوهای قهرمانان در بلندترین قله های انسانیت نصب شده است و زمین همچنان در حال گردش است‌. کاتبان سیاسی رمز و رازهای نوشتن را برملا نمی کنند همه چیز به یادگاری خواهد ماند.خواب های نوزادان آشفته شده است و صدای پرندگان گرفته است. جادوی زمان به حقیقت نزدیک شده است.گرگ های وحشی همه جا هستند شاید در لباس یک بره یا آهوی زیبا و جغدها نظاره گر تمام وقایع هستند‌.شاید خفاش ها پیغام آور جغدهای متفکر و درون گرا باشند.نت های موسیقی در طبیعت نواخته می شود و آب به دنبال خشکسالی های زمین می رود.چرا هیچ کس نگران گم شدن و سرگردانی بچه گربه ها نیست؟آیا گوسفندان هم حق زندگی کردن دارند؟و اگر شکم های انسان ها انباشته از گوشت نباشد چه می شود؟من مدافع حقوق حیوانات نیستم اما آیا خوردن گوشت بزغاله و گوساله و کشتن آنان به بدترین وجه ممکن رواست؟پرنده ها هم آواز نمی خوانند. مرگ برای هیچ موجودی دوست داشتنی نیست وقتی هنوز بخواهد زنده باشد و زندگی کند و کشتن یک موجود یعنی کشتن حق حیات و گرفتن بچه ای از پدر و مادرش یا برعکس.هنوز بشر رویاهای دست نیافته ی زیادی دارد هنوز به جاودانه بودن فکر می کند و هنوز برای خودش حق امپراطوری جهان را در نظر دارد.حکومت های خودمختار و دیکتاتور های قدرتمند سرانجام همه به نیستی رسیده اند.فرقی ندارد سلیمان نبی باشی یا فرعون در هر صورت مرگ تو را در بر خواهد گرفت و دیگر نمی توانی برای زیباتر شدن و خوش فرم تر شدن جسمت کاری انجام دهی. و روحت روحی که اگر سبک باشد جسمت را رها خواهد کرد و با سرعت و آزادانه پرواز خواهد کرد و شاید روح وجود نداشته باشد.باید به تناسخ ایمان بیاورم یا به بیست و یک گرم وزن نداشته ام؟چه کسی خط به خط و کلمه به کلمه تراوشات ذهنی ام را تا این جا خوانده، نمی دانم اما خواندن یا نخواندن مسئله نیست، فهمیدن یا نفهمیدن، مسئله این است.آیا چیزی از این تراوشات ذهنی درک می شود؟ شاید خودم هم درک نمی کنم که چه گفته ام و چه می گویم و چه می نویسم. با خودم حرف می زنم با سرعت می نویسم از مغز تا دست و از دست تا کیبورد فاصله ها را کم کرده ام با کمترین حذف و اضافه کردن‌.سکه های کارگران به درستی توزیع نشده است سهم هر کس از عدالت مشخص نیست.چه کسی فرمان تیرباران و اعدام را امضا کرده است؟ حکم هر خطا را چه کسی و چگونه تعیین می کند وقتی نمی داند خطاکار میان کدام زباله های بازیافت نشده زندگی کرده است؟خط کشی های وجدانتان را بالاتر ببرید آنقدر بالا که راه نفس کشیدنتان مسدود شود و صورتتان سرخ شود، آیا توان نگاه کردن به خود را دارید؟ساعت های مچی تان را نگاه کنید شاید رابین هود به سراغتان نیاید اما به زودی فرشته ی مرگ به دیدنتان خواهد آمد‌.و وجدانتان به قدر اقیانوس عمیق خواهد شد و به همان اندازه از درد وجدان رنج خواهید برد.سیاهچاله ی شعارهای عوام فریبانه منتظر بلعیدن روح تک تک شماست. جیب هایتان را خالی کرده اید؟حیف آن موجود بی گناهی که کشته می شود تا گوشت شود بر بدن شمایی که گوشت از هم نوعان خود محروم کنید و پوست استخوانشان کنید‌.خودتان را اعدام کنید خودتان را تیرباران کتید خودتان را حبس کنید‌. زمان متوقف نخواهد شد‌.خانه های خالی از باورهای به اثبات رسیده و بحث های فلسفی تازه در تقابل با روان شناسان مثبت گرا.قدم زدن با کتانی های سفید روی ریل های قطار و جدول های کنار خیابان، تردید فیلسوفان و روان شناسان را دوچندان می کند‌.صبر کنید شاید سیاره تازه ای کشف شود.حکم تیربارانم را از دنیا گرفته بودم اما بعد به حبس ابد تغییر پیدا کرد.طبیب دلم را گم گرده ام جانورشناسی پیدا نمی شود که این حیوان ناطق را درمان کند؟اذان صبح نزدیک است اما کلیسایی در نزدیکی نیست. کلام خدا در انجیل است یا قرآن؟و آن وقت که انسان دنبال ثواب و صواب رفت، خدا را از یاد برد.جهنم را خدا خلق نکرد، جهنم را انسان ها برای خودشان آفریدند تا کینه ها و نفرت هایشان را بسوزانند.در مسجد انجیل می خوانم در کلیسا قرآن و باز هم خدا را فراموش می کنم.هیچ کس خدا را ندیده است اما همه از سوی خدا آمده اند.من به آمار مرگ و میر مشکوکم شاید هنوز مرده های متحرک را جز مردگان به حساب نمی آورند.درهای تاریخ بسته شده است.نماز صبح قضا شد کارتن خواب ها هم به خدا ایمان دارند.تا نماز ظهر چند ساعت مانده؟باید زودتر به استقبال خدا برویم. ارباب رجوعی بالاتر از خدا نیست‌. نماز بی تعقیب اصلا روا نیست.نهی از منکر فراموش نشود.مهر و امضا باشد برای وقتی دیگر، مهر و تسبیح را آماده کنید‌.کار کردن در راه خدا جهاد است. ذکر امروز فراموش نشود، صد مرتبه.هفده رکعت امروزم تمام شد مسلمانی ام امروز تکمیل شد. نماز مغرب را در خانه می خوانم که ریا نشود‌.به امید خدا تا دروازه ی بهشت راهی نمانده است یک جز قرآن فردا ظهر بدهکارم.لعنت بر این کفار لعنت بر این منافقین از خدا بی خبر.خدایا توفیق بندگی ات را از ما مگیر‌‌.غسل جمعه یادم نرود که ثواب بسیار دارد.کسی کوزه به دست به سمت چاه آب می رود.یادم باشد یکشنبه بغل دستی ام را رسوا کنم‌حقوق حلال عجب مزه ای دارد.آب لوله کشی و قعطی گاز که به من ربطی ندارد.خدایا توفیق بده برای خدمت به مردم‌.انتخابات نزدیک است یعنی من هم رای می آورم؟انگشت های اتهام را نمی توان با جوهرهای خودکار تبرئه کرد. خون های ریخته شده را نمی توان با شعار پاک کرد. عمرهای هدر رفته را نمی توان در صف بازگرداند. نمایش های مضحک آور و مناظرات بی خردانه، دیگر خریداری ندارد.آینه ها شفافیت و درخشندگی شان را از دست داده اند سرخی لب ها نظاره گر چیست؟ جسم های خالی شده از انسانیت و روح های خالی شده از عطوفت و کلام های زهرآلود و قلب های زخمی. آینه ها جنایت ها را پنهان نمی کنند. تصویر لب های سرخ و چشمان سیاه زیباتر است یا قلب های سفید و مغزهای رنگی؟من زیباشناسی نخوانده ام و از زیباشناسی هیچ نمی دانم اما آینه ها آری آینه ها زیبایی ها را خوب می شناسند. زیبایی های که دیده نمی شوند، زیبایی هایی که شنیده نمی شوند، زیبایی های که احساس نمی شوند. زیبایی ها همیشه زیبا هستند اما گاهی در انبوه زیادی از زشتی ها از یاد می روند و گاهی در انبوه زیادی از زشتی ها خودنمایی می کنند و گاهی حضورشان درک می شود بی آن که خود بخواهند.جنایت تازه ای در شرف وقوع است نمایش تازه ای از سوی خوک های مزرعه در حال آماده سازی و اجرا است. صدای کلاغ ها همه جا را پر کرده است و از این هجوم صداها و نمایش های آلوده به طمع و قدرت ذهن های بسیاری کور خواهد شد و مزرعه ی حیوانات بار دیگر به دست چوپان دروغگو و رفقایش خواهد افتاد.مرگ های مشکوک و سکوت های ساختگی خبر از قربانی کردن کلام به بهای بالا رفتن کاخ دارد.به راه رفتن ادامه دهید به صف کشیدن ادامه دهید به خیالات خام ادامه دهید هدفگذاری به درستی انجام شده. به زودی تمام افکار عمومی در یک محاصره ی همگانی قتل عام خواهند شد و در روزنامه ها تیتر خواهند زد انهدام ویروس های ذهنی!چه کسی باور خواهد کرد که ذهن را نمی توان کشت و فکر را نمی توان اسیر کرد؟اما گاهی غیرممکن ها ممکن می شود وقتی پای قدرت در میان باشد.شب روز می شود و روز شبدشمن دوست و دوست دشمنو این نمایش های آلوده به قدرت، هیچ وقت به پایان نمی رسند.