مرور رسانه های سینمایی انگلیسی - شماره 11 مرداد و شهریور (بخش 1)

ما در این صفحه خروجی رسانه های سینمایی انگلیسی زبان را که ارزش بالایی برای سینمادوست ها دارند، در بخش های نقد، پادکست، مصاحبه، خبر، ویدئو، نوشتارهای سینمایی و غیره جمع آوری و همچنین نقدهای یکی از فیلم های خارجی روز را در قسمت فیلم هفته جمع بندی می کنیم. اطلاع از بروزرسانی ها در کانال تلگرام سینما لوسیدا فیلم ماه – نخستین اصلاح شدهنخستین اصلاح شده (First Reformed) فیلمی درام به نویسندگی و کارگردانی پل شریدر که در سال 2017 ساخته شده‌است. این فیلم در ابتدا در جشنواره ونیز به نمایش در آمد و مورد استقبال منتقدین قرار گرفت طوری که در لیست 10 فیلم برتر پایان سال مجله Cinema-scope قرار گرفت.ارنست تالر،کشیش کلیسای کوچکی در نیویورک، سعی دارد با غم و اندوهش کنار بیاید و در این میان برخورد تکان‌دهنده‌اش با یک فعال محیط زیست(فیلیپ اتینگر) و همسرش،مری(آماندا سیفرید) ، تاثیر زیادی بر وی می‌گذارد«شریدر به سبک فیلمسازی کلاسیک‌تری بازگشته است، سبکی مشابه ازو، برسون و درایر» گرگ سویک در اسلنت با اشاره به کتاب Transcendental Style in Film نوشته‌ی خود شریدر و در نظر گرفتن پیشینه پروتستان وی، این فیلم را درباره امکانات تعالی‌بخشی در مدیوم، همانطور که در مذهب است، می‌داند. «غافلگیرکننده، در بعضی مواقع به شدت زیبا و در بقیه موارد به شکل تکان‌دهنده‌ای زشت، [نخستین اصلاح شده] جمع‌بندی فلسفه‌‌های سینمایی شریدر است، شهادت مردی که سینما را می‌پرستد. این یک فیلم زمخت و کنترل شده و پر از اندوه است اما چشم‌انداز امید در آن سوسو می زند و هر ترکیب‌بندی دقیق و خشمگین همچون لباس هایی که تالر در روتین صبحگاهی‌اش تنظیم می‌کند، مرتب و منظم است.»«نخستین اصلاح شده با واقعیت معاصر دست و پنجه نرم می‌کند اما نمی‌شود به آن لقب یک فیلم رئال را داد، به گونه‌ای که دیگر فیلم‌ها را با این نام خطاب می‌کنیم.» ای او اسکات در نیویورک تایمز(ترجمه) ادامه می‌دهد: «ریاضتی که در فیلم هست قرار نبوده که از ابتدا تمام موجودیت فیلم را تحت کنترل بگیرد بلکه قرار بوده تا واقعیتی که این موجودیت به آن معنی می‌بخشد را مشخص کند. این فیلم فقط از ما می‌خواهد تا نگاهی دوباره به موضوعاتی مثل سیاست، مذهب و هر چیز دیگری که می‌خواهیم درباره‌ی آن بحث کنیم بیاندازیم. چیز زیادی هم از ما انتظار ندارد؛ تنها اینکه در طول فیلم به آن توجه کنیم.»فرنسی راسل در LA Review of Books سیر تحول تالر را با نوشته‌های سن آگوستین مقایسه می‌کند که از تلاش برای «رهایی از خود» در اعترافات به تفسیر پیدایش و آنالیز زمان روی ‌آورده بود. این تحول در فیلم، به قول دویکا گیریش، به شکل حرکت از سینمای آرام به سینمای شورانگیز صورت می‌گیرد. سفر جادویی مری و تالر در کهکشان و بر فراز زمین، دنیای سیاه و سفید فیلم را رنگارنگ می‌کند وسکانسی تارکوفسکی‌وارانه رقم می‌زند که عامدانه با جلوه‌های ویژه‌ی رنگ‌ و رو رفته تغییر مسیر فیلم را نوید می‌دهد.این وقایع به پایان پر جنب و جوش فیلم منتهی می‌شود. پایانی که به زعم راسل نه صرفا یک کنش نهایی کاراکتر اصلی بلکهپرشی به یک زیبایی‌شناسی متفاوت است.مطالعه بیشتر:مصاحبه الکس راس پری در سینمااسکوپمقایسه فیلم با Dominion، دیگر فیلم شریدر با مرکزیت یک کشیش، در سایت اند ساوندنوشتارهای سینماییشماره جدید مجله Necsus منتشر شده است. از مقالات جالب این شماره می‌توان مقاله مایکل کووان در مورد Shooting Gallery و نیکیتا برگینسکی در مورد موسیقی بازی‌های رترو اشاره کردبوتس رایلی، کارگردان Sorry to Bother You، نقد‌هایی به سیاست‌های فیلم Blackkklansman وارد کرده و آن را در قالب چند صفحه در صفحه توئیتر خود قرار داده‌است.دیوید بوردول که از تحسین‌کنندگان دیمین چزل است، ریویویی بر فیلم جدید او، First Man، نوشته و در وبسایتش قرار داده‌است. بوردول فیلم را دقیقا بیوگرافی نمی‌داند، زیرا زمان روایی فیلم محدود به بازه زمانی خاصی‌ست که در آن آرمسترانگ، از فضانوردی به عنوان مکانیزمی برای رویارویی با مرگ دخترش کمک می‌گیرد.«برای دیدن علاقه چزل به تصاویر ریزدانه (Fine-grain)، کافی‌ست استفاده قدرتمند او از بازتاب تصاویر را در نظر بگیرید. کلاه فضانورد کارایی دوگانه‌ای دارد: هم تصاویر بیرون را تحریف و کج و معوج می‌کند و هم آن‌ها را بازتاب می‌دهد. در این فیلم سکانسی برجسته است که ما وقتی به ماه می‌رسیم، منظره، مانند ماده‌ای روان، صورت اولین مرد را می‌پوشاند.» کریستن تامپسون و دیوید بوردول سالهاست که در حال نوشتن در وبلاگ Observations on Film Art بوده‌اند که در اصل، قرار بر این بوده که مکملی برای کتاب Film Art: An Introduction و کمکی برای مدرسان این کتاب باشد. اما به مرور زمان، جنبه‌های دیگری به خود دید و کمی از حالت رسمی خود خارج شد. اما هرسال، تامپسون قبل از ترم پاییزه، مطالب مربوط به این کتاب را در صفحه‌ای جمع‌آوری می‌کند که صفحه امسال را می‌توانید اینجا ببینید. امسال ویژگی که به آن اضافه شده این‌است که سری ویدئو‌های بوردول، تامپسون و جف اسمیث که در FilmStruck قرار داشتند را نیز شامل می‌شود.فیلم کامنت مقاله ای از رابین وود را بازنشر کرده است که در آن به سراغ فرد آستر و جینجر راجرز زوج طلایی رقصنده دهه‌های ۴۰ و ۳۰ میلادی رفته و فیلمشناسی دقیقی از همکاری های ۹ گانه این دو بازیگر ارائه داده است. سپس در ادامه به طرح کلی فیلمنامه ها و نقش رقص در آنها اشاره کرده است. به عقیده او رقص در فیلم‌های آستر-راجرز نمادی از یگانگی زوج عاشق ، برتری آنها و نوعی «وصال» است.مایکل سراگو نیز در مقاله‌ای دیگر به زوج هنری آستر-راجرز و همچنین تاریخچه همکاری آنها پرداخته و به نقش حیاتی فرد آستر در خلاقیت موجود در این فیلم‌ها اشاره میکند. او میگوید آستر ثابت کرد که خلاقیت های آمریکایی همزمان هم محافظه کارانه و هم مترق هستند. آستر خود در مصاحبه‎‌ای میگوید: «در آن روزها در سینما مرسوم بود که صحنه‌های رقص را با کات های فراوان و استفاده از تکنیک‌های فیلمبرداری ضبط میکردند. مثلا در میانه رقص کلوزآپی از پاها یا صورت رقصنده ها میگرفتند یا اینرست هایی از سقف و زمین میدادند بدون آنکه اثرگذاری خاصی داشته باشندو نتیجه این میشد که آنها روند سیال رقص نابود میشد و بیننده بیشتر متوجه دوربین میشد تا رقص.» بنابراین او با اصرار به کارگردان تاکید میکند که صحنه های رقص باید بدون کات ضبط شوند و همین نکته باعث میشود سرخوشی و سیال بودن رقص به خوبی القا شود.ایموژن سارا اسمیت یک نقد مفصل راجع به فیلم Corridor of Mirrorsنوشته و همچنین به تاثیر فیلم سرگیجه هیچکاک بر این فیلم اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که این فیلم به نوعی دوگان سرگیجه است. اگر در سرگیجه ما داستان را از دید مرد می‌بینیم ، این فیلم از همان ابتدا داستان را از دید زن روایت می‌کند به طوریکه بازیگر نقش اول زن فیلم یکی از نویسندگان فیلمنامه این فیلم است. ژوزه کاپینو نقدی درباره فیلم Manila In The Claws of Light اثر کارگردان فیلیپینی لینو بروکا نوشته و آن را در بستر سیاسی اجتماعی دهه هفتاد بررسی می‌کند و آن را فیلمی کارگری می‌داند که علی‌رغم سانسور و تولید تحت قوانین نظامی فردیناند مارکوس رییس‌جمهور وقت فیلیپین در واکنش به سیاست های حاکمیت آن زمان ساخته شده که نقطه عطفی در کارنامه فیلمسازی این کارگردان است. استفن پرینس به بهانه صد سالگی شینوبو هاشیموتو فیلمنامه‌نویس سرشناس ژاپنی که همکاری‌های متعددی با سینماگران سرشناس ژاپنی داشته مقاله‌ای راجع به نقش وی در تاریخ سینمای ژاپن و حتی سینمای جهان نوشته است. پرینس عقیده دارد که هاشیموتو با نگارش فیلمنامه فیلم Rashomon سینمای ژاپن را به غرب معرفی کرد و بر مسیر تاریخ سینما تاثیر گذاشت.به بهانه تیراندازی در مدرسه‌ای در ایالت فلوریدا اریک هاینز به بررسی گستردگی بحران مجوز اسلحه در آمریکا پرداخته ومستند Bowling for Columbine مایکل مور را که در روز تیراندازی در یکی از مدارس آمریکا در سال 2002 در همان مکان فیلمبرداری شده را واکاوی کرده و این مستند را هنوز پس از شانزده سال درخشان و قابل اعتنا توصیف می‌کند.هیلاری وتسون نیز گزارشی با عنوان «آخر هفته در سرزمین لینچ» از مراسمی که دیوید لینچ از طرف بنیاد خود به مناسبت سومین سالگرد ویرایش تویین پیکس با هدف اشاعه و تبلیغ تمرین‌های مدیتیشن برگزار شده تهیه کرده‌است. در این مراسم همکاران و بازیگران فیلم های لینچ حضور داشتند و در ادامه لینچ درباره تاثیر مدیتیشن در آثار هنری خود صحبت کرده‌است.الویرا لیندو فیلم El Sur ویکتور اریس اسپانیایی را در بستر سیاسی اجتماعی اسپانیای پس از ژنرال فرانکو مورد بحث قرار می‌دهد. او همچنین با بررسی موتیف‌های این فیلم و فیلم اول همین کارگردان یعنی The Spirit of Beehive معتقد است تا قبل از او هیچکس اسپانیا را چنین شاعرانه و رمزآلود به تصویر نکشیده بود. اندرو چان به سراغ سینمای چین و یکی از کارگردانان مطرح آن در دهه شصت یعنی کینگ هو و فیلم Dragon Inn از همین کارگردان رفته و آن را نقطه عطف کارنامه کاری کارگردان میداند. چان میگوید: «کینگ هو بیش از تمام معاصرین و سینماگران قبل از خود استعداد آن را داشت که زیبایی‌شناسی منحصر به فردی را به فیلم‌هایش اضافه کند. Dragon Inn محل تلاقی تضادها و گرایش های متفاوت هو در سینما و همچنین محل تجمیع ادبیات و هنرهای نمایشی در بستر ژانر Wuxia است.»ریلیز جدید کرایتریون از فیلم Bull Durham ریویویی جالب از راجر انگل به همراه دارد که در زمان پخش فیلم در سال 1989 در ستونی در روزنامه نیویورکر منتشر شد. راجر انگل علاوه بر ریویوی این فیلم نگاهی اجمالی به فیلم های ورزشی که موضوع اصلی آن بیسبال است میکند و این فیلم را اولین فیلم از این ژانر میداند که «بدون آنکه تلاش کند همه چیز سرجای خودش است.»امی تابین در نقدی بر فیلم Sex, Lies, Videotapes تمهیدات سودربرگ برای نزدیک شدن به کاراکترها و همچنین علت اینکه چطور اولین فیلم روایی سودربرگ با بودجه‌ای 1.2 میلیون دلاری از U.S Film Festival(ساندنس فعلی) به نخل طلا و توجهی جهانی و همچنین فروشی 100 میلیون دلاری در اولین نمایش خود دست یافت. به بهانه پخش نسخه اصلاح‌شده فیلم Wanda به کارگردانی، نویسندگی و بازیگری باربارا لودن کرایتریون از نویسندگان خود خواسته تا یادداشت و خاطره‌ای از اولین مواجهه خود با این «شاهکار فمینیستی» بیان کنند. کرایتریون میگوید کمتر فیلمی میتواند علی رغم مهجور بودن در زمان پخش اولیه امیدوار باشد تا نیم قرن بعد مورد توجه نسل جدید نویسندگان و هنرمندان فمنیست قرار بگیرد. استفانی زاکارک در یادداشتی در مورد فیلم A Matter of Life and Death آن را یکی از دستاورد های قرن اخیر سینما میداند. چارلز رامیرز برگ در مقاله‌ای فیلم The Ballad of Gregorio Cortezرابرت ام.یانگ مکزیکی را ترانه‌ای فولک سینمایی مینامد و معتقد است «سبک مستندگونه‌ای که کارگردان به کار گرفته باعث میشود که اگرچه هشتاد سال از زمان داستان میگذرد اما بیننده خود را درون فیلم حس کند.»مصادف با پخش یک‌سری از فیلم‌های ژرمن دولاک، کارگردان و تئوریست فرانسوی، در نیویورک که با شروع ماه سپتامبر به لوس‌آنجلس نیز راه پیدا خواهد کرد، میکل کورسکی در ادامه سری نقد‌هایش تحت عنوان Queer &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; Now &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; Then، این‌بار مطلبی درمورد دولاک و فیلم Princess Mandane نوشته‌است.« دولاک به سینما به عنوان نیرویی یکی‌کننده و مدیومی که می‌تواند احساست انسان و انتزاعات بصری را به یک اندازه متمرکز کند، معتقد بود. برای او، ایدآلی چون «سینمای ناب» وجود داشت؛ یک چشم‌انداز درونی متشکل از فرم‌ها و جنبش‌های امپرسیونیستی‎‌ای که او در طی دهه‌های بیست و سی آزمایشش کرده بود.»کاترین گرنت به مناسبت ده سالگی وبلاگ Film studies for free لینک‌هایی از منتقدها و سایت‌های سینمایی، مقالات، کتاب‌ها و پایان‌نامه‌هایی که رایگان در اینترنت قابل دسترسی هستندتهیه کرده و در این وبلاگ قرارداده که برای سینمادوستان می‌تواند کمک ارزشمندی باشد.تیم برنامه ریزی جدید جشنواره فیلم لندن، اسامی ده فیلم حاضر در این جشنواره را انتخاب کردند. به همین منظور دیوید هادسون این صفحه را به جشنواره اختصاص داد و درمورد فیلم‌ها توضیحاتی مختصر ارائه می‌دهد.ویدئوتاتی سوژه مقاله ویدئویی میکلوش کیس در شماره جدید نکسوس نیز بوده است. کیس صحنه‌ای از Playtime را آنالیز می‌کند و توضیح می‌دهد که تاتی چگونه یک شوخی انتقادی ساخته است. در این شماره ببینید:Videographic scene analyses, part 1 by Miklós KissDo it for Van Gogh: detecting and perverting the audience position in David Lynch’s Blue Velvet.by Liz Greene The Strange Streets of a Strange City: The Ambersons Montage by Patrick Keating Variations on a Scene by Davide Rappکیت و لارا مالیوی دوخواهر که بخاطر برند Rodarte شناخته شده هستند اخیرا به صنعت سینما و طراحی لباس روی آورده‌اند که از کارهای آنان میتوان به طراحی لباس فیلم Black Swan اشاره کرد. در یک مصاحبه آنان درباره فیلم ۳زن رابرت آلتمن و تاثیر آن بر کار خود و المان های جذاب آن و نحوه برخورد خلاقانه آلتمن با رنگ و طراحی لباس و و اجرا ها صحبت میکنند.دیوید کیرنز در یک مقاله ویدیویی سوژه اولین کودک ستاره هالیوود در فیلم The Kidچارلی چاپلین صحبت می‌کند و جادوی کمدی زوج چارلی چاپلین و کودک پنج ساله را بررسی می‌کند. همچنین او در دو مقاله ویدیویی جداگانه دو موتیف پررنگ در سینمای چاپلین یعنی رقص و خفگی را مورد بررسی قرار می‌دهد.کتابهر از چندی،کریستوفر شوبرت، فهرستی از کتابهای ارزشمند تازه منتشر شده تهیه می‌کند و چند خطی درباره هرکدام و برای فیلم استیج می‌نویسد. در صفحه‌ی جدید این مطلب، او نگاهی به ویرایش جدید کتاب پل شریدر Transcendental Style in Filmمی‌اندازد و سپس به سراغ کتاب مصاحبه‌های ورهوفن و چندین کتاب دیگر می‌رود.پات پادوا درمورد کتاب The Art of American Screen Acting, 1912–1960نوشته کایاهان می‌نویسند که این کتاب، مجموعه‌ای از آنالیزها و تحلیل‌های کوتاه درمورد بازیگران مهم و تاثیرگذار، از لیلیان گیش، بازیگر فیلم‌های صامت، تا جیمز دین یاغی است.تونی ویلیامز نیز به طور مفصل راجع به کتاب Magnificent Obsession: The Outrageous History of Film Buffs, Collectors... نوشته است، کتابی که الگوریتم سینه‌فیلیا را از 1910 تا به امروز دنبال می‌کند.لیستجاناتان استرجن نیز فهرستی از 35 کتاب که نویسندگان آنان، از مهم‌ترین مولفان سینما هستند تهیه کرده و درباره‌شان نوشته‌است. در این لیست نام‌هایی چون تارکوفسکی، برگمان، آیزنشتاین، بونوئل، گدار و تروفو به چشم می‌خورد.دنیل کاسمن لیست فیلم‌های برتر جشنواره لوکارنو از دید خودش را در توییتر خودش قرار داد که به شرح زیر است:1. The Grand Bizarre (Jodie Mack)2. Veslemøy’s Song (Sofia Bohdanowicz)3.Yara (Abbas Fahdel)4. Allesist gut (Eva Tropisch)5. Dead Horse Nebula (Tarik Aktaş)6. The Glorious Acceptance of Nicolas Chauvin (Benjamin Crotty)7. How Fernando Pessoa Saved Portugal (Eugène Green)8. Gulyabani (GürcanKelsek)9. Man in the Well (Hu Bo)در لیست جوردن کرانک از این جشنواره عناوین دیگری نیز به چشم می‌خورد که می‌توان به La Flor از ماریانو للیناس، Hotel by the River از هونگ سانگ سو، Sophia Antipolis از ویرژیل ورنیه، Suburban Birds از خیو شنگ و The Fragile House از لین زی اشاره کرد.پادکستدیوید هادسون پادکست‌هایی که در تابستان منتشر شده است را در این پست جمع بندی کرده است. از پادکست‌های مهم می‌توان به پادکست فیلم کامنت در مورد ویسکونتی و پادکست پروجشکن بوث در مورد Rashomon و Sanjuroی کوراساوا اشاره کرد.