«موفقیت نمایش مهارت‌هات نیست!»

تو این دنیای نمایشی سخته کاری کنی که قابل نمایش نباشه. خیلی وقتا تو این اوضاع ممکنه حتی خودتم به خودت شک کنی که نکنه واقعا من دارم وقتمو تلف می‌کنم؟ نکنه دارم درجا میزنم و نکنه موفق نشم؟تعریف ما آدما از موفقیت اشتباهی معنا شده از نظر ما کسی موفقه که مهارت‌های زیاد‌تری داشته باشه و به راحتی بتونه مهارت‌هاش رو به نمایش بزاره و هر چقدر بیشتر دیده بشه خفن‌تر و موفق‌تره.این تعریف باعث میشه کسی که تازه تو ابتدای مسیره ناامید بشه و از همون اول خودش رو شکست خورده ببینه و چون خودش رو مدام با همسان‌های خودش مقایسه می‌کنه احساس کنه مثل اونها کافی نیست و در نتیجه شخصیتش پیش خودش خورد میشه.این احساس ضعف با‌عث میشه فکر کنه با بقیه فرق می‌کنه و باید بپذیره که معمولیه و چون فکر می‌کنه آدمای به اصطلاح موفق از اول همین‌طور بودن و مثل اون درجا نزدن واز اون بهترن، خشم و حسادت تموم وجودش رو لبریز می‌کنه و دیگه از موفقیت هیچ آدمی خوشحال نمیشه چون رشد یه نفر مساوی با سرکوب شخصیت خودشه.همه‌ی این جنایت‌های روحی علیه یه فرد زیر سر تعریف غلطی هست که ما آدما از «موفقیت» داریم!به‌نظرتون چرا مجری‌ها، گوینده‌ها، بازیگر‌ها، خواننده‌ها و هرکسی که پشت هر قاب رسانه‌ای در معرض نمایشه موفق‌تر و تحصیل‌کرده‌تر و خفن‌تر دیده میشه؟چرا نوجوونای ما دغدغشون اینه که مشهور بشن و با مشهور شدن خودشون رو ثابت کنن؟جواب اینکه «رسانه مدت‌هاست این رو به ما القا کرده که تو دوست‌داشتنی و کافی نیستی تا زمانی که توسط کسی تایید بشی و تو زمانی تایید میشی که مهارت یا ویژگی خاصی داشته باشی پس اگه می‌خوای خفن باشی اون‌هارو رو به نمایش بزار!»این بذر سالهاست توی ذهن همه‌ی ما انسان‌ها کاشته شده و از یه جایی به بعد ما باید به ریشه‌ی اعمالمون بیشتر فکر کنیم و این واقعیت رو بپذیریم که:« موفقیت نمایش مهارت‌هامون نیست بلکه سعادت واقعی موندن تو مسیریه که واسش خلق شدیم!» واژه «سعادت» درست‌ترین کلمه‌ی جایگزین کلمه‌ی موفقیته. سعادت همه‌ی جنبه‌های زندگی رو شامل میشه و در واقع سعادت یعنی تو به یه جایی برسی که به عنوان یه انسان تمام استعداد‌های بالقوه‌ی خودت رو بالفعل کرده باشی و هروز برای چیزی تلاش کنی که خلق شدی.بعضی از مهارت‌ها هست که شاید چند سالی باشه که رو مد افتاده و همه می‌خوان یاد بگیرن و موفق بشن اما آیا این مهار‌ت‌ها کمکی به اصل انسانیت‌ما می‌کنه؟ ذره‌ای روی فکر و باور ما تاثیر میزاره؟ با یادگیری اون مهارت ما بهتر میشیم، متواضع‌تر میشیم یا مغرور‌تر میشیم؟کسی که دنبال اینه خدا سعادت‌مندش کنه هیچ‌وقت خودش رو با کسی مقایسه نمی‌کنه و تلاش نمی‌کنه با کسی رقابت کنه چون همه‌ی انسان‌هارو یکی می‌دونه که هرکسی مسیر خودش رو طی می‌کنه و چون سعادت‌مند شدن رو وظیفه خودش می‌دونه دلیلی نمیبینه تلاشی که برای این هدف میکنه رو جار بزنه و در معرض نمایش بزاره و این فرد چون فکرش از قید و بند تظاهر آزاد میشه، آرامش و شادی بیشتری خواهد داشت و ذهنش رو تنها روی این متمرکز می‌کنه که خدا ازش راضی باشه!آدما عمر محدودی دارن و قطعا نمی‌تونن همه‌ی علوم و مهارت‌های توی دنیارو یاد بگیرن در نتیجه حتی اگه یه مهارت‌ هم یاد بگیرن و پز بدن که موفق شدن باز در برابر افراد دیگه‌ای که مهارت‌های دیگه‌ای فرا گرفتن موفق نیستن و شاید از نظر یه قشری حتی معمولی هم باشن...!حالا به نظر شما کدوم مسیر بهتره که ما ارزشمند‌ترین سرمایه‌ی زندگی‌ یعنی عمرمون رو به‌پاش بریزیم؟قضاوت با خودتون...!حاصل سخن اینکه«خودت رو به عنوان یک انسان بپذیر و تلاش کن مطابق فطرتت زندگی و عمل کنی. فطرت تو آرامش و شادی و آزادگی رو طلب می‌کنه موندن تو قید و بند دنیا و شکل دادن هویتت با موفقیت‌های ظاهری تنها تورو خسته می‌کنه. واسه سعادتت تلاش کن و مطمئن باش تو از هیچ کسی عقب نمیمونی تو مسیر خودت رو میری و دوستت هم مسیر خودش رو میره تو واسه سعادت اون دعا کن و اون واسه سعادت تو. اینطوری ته دلت از خودت و جهان راضی میشه و با جهان، خودت و خدا به صلح میرسی!»