قسمت دوم خلاصه کتاب "حوض خون"

تیکه ای از صفحات کتاب رو انتخاب کردم و اینجا میزارم شاید نوشته اولی با دومی ربطی نداشته باشه چونکه مال یک صفحه نیستند. از عملیات فتح المبین می رفتم رخت شویی خود را پر از ملافه می کردیم. چند تا خانم چکمه می پوشیدیم و می رفتیم توی آن ملاقه ها را لگد مال می کردیم. وقتی می آمدم بیرون خونابه از لباس هایم چکه می کرد. جوان بودم و از خیلی از خانم های اطرافم زرنگ تر اصلا نمی دانستم خستگی یعنی چه یا توی حوض بودم با پای تشت، ملاقه ها را با دست می ساییدم همان روزهای اول انگشتی لای ملافه ای دیدم. سعی کردم گریه نکنم با خودم گفتم حضرت زینب که چه کار کرد ؟! چطور جز زیبایی چیزی ندید؟ ۱ با فکر کردن به مصیبت اهل بیت آرام می شدم.مادر یکی از شهدا همسایه مان بود. ناتوان بود. بعد از جنگ سه سال می رفتم حماسش میکردم لباس هایش را میشستم موهایش را شانه می زدم خانه اش را جارو می زدم و ظرف هایش را می شستم. بعد چای درست می کردم بهش میدادم و برمیگشتم یکی از زنهای همسایه گفته بوده مریممی ره ننه امیر رو تروخشک میکنه چیه هی این کارها رو میکنه؟ توی کارهای خیر خود مختار بودم و به حرفهای بقیه گوش نمی دادمبرخی می گفتند: «مریم دیوونه است.» گفتم اگر کار تواب کردن دیوانگی است من می خواهم دیوانه باشم هرکساز این دست داد. از دست دیگری می گیرد.خیلی وقت ها دلم پر می کند برای رخت شویی خیلی از شهدا را خواب دیده‌ام.کلی ملافه و پارچه سفید جمع شد. بردمشان بیمارستان دادم به مسئولسردخانه و گفتم :((اینجا کربلا نیست که شهدا بی کفن بمونن))دستکش نمی پوشیدم با دستکش نمی شد لباس را خوب توی دست زد و لکه را سایید. روی لباسها و ملافه ها اثری از خون نمی گذاشتم. دست هایی بوی مواد شوینده می دادند. آن قدر ملافه های وایتکس زده را توی دست می ساییدم که پوست دستم نازک و بعد از مدتی خشک شد و تکه تکه می افتاد. برای دستهایم رفتم دکتر بهم دوا داد. شب ها دوا می زدم و روی با همان دستهای زخمی پتو میشستم یکی از اقوام آمد خانه ما وضع دست هایم را دید. گفت: «تو که از تمیزی زیاد وسواس گرفتی حالاجه - هی میری لباسهای خونی رو میشوری مگه برات سودی هم داره می بهش گفتم: «اینها برا من و تو رفته ن درسته زنم ولی باید دین خودم رو برات به جمهوری اسلامی و این شهدا ادا کنم.آن روز بقیه خانم ها هم تا غروب کار کردند. خیلی از رخت های رزمنده ها نشسته مانده بود. خانم ها خدا حافظی کردند و رفتند. ما سه تا هم ماندیم ملافه ها را ریختیم توی دو تا حوض پر از آب آنها را توی آب زیرورو کردیم بعد توی اتاق کنار رخت شویی نماز خواندیم و رفتیم سالن غذاخوری سردرد شدید و ضعف داشتم و بی حال بودم تا نداشتم فکم را به هم بزنم و لقمه را بجوم غذا هنوز از گلویمان پایین نرفته برگشتیم رخت شویی ملافه ها را چنگ زدیم و از توی حوض ها در آوردیم. آب تاید و وایتکس ریختیم توی تشتها و ملافه ها را گذاشتیم توی آنها فرصت نداشتیم آب حوضها را خالی کنیم ملافه ها را ریختیم توی حوضها. شیر آب را باز کردم رویشان تا آب از لب حوض سرریز کرد. رخت های توی تشت ها را شستیم و پهن کردیم روی طنابها برگشتیم سروقت حوضهاملافه ها را چنگ زدیم و کشیدیم بیرونزیر نور لامپ حوض های پر از خون را دیدم هر روز آن صحنه ها را می دیدم ولی آن بار توی تاریکی و سکوت شب خیلی عجیب و دردناک بود. سرخی خون زیر نور لامپ برق میزد نمیخواستم باورش کنم. چند بار چشم هایم را باز بسته کردم.با نگرانی گفتم: «دا، واسه چی بیدارم نکردی؟ باز خواب موندم گفت: «روله، چند بار بهت گفتم ولی بیدار نشدی» بچه ام از بغلم جدا نمیشد خودم هم دل ازش نمیکندم. گفتم خدایااین مادرها چطور از بچه شان دل کنده اند؟!چند روزی بود صدام مدام خبر می داد موشک می زند. هی میگفت: هشداردهنده معذور است. هیچ جای شهر سالم نمی ماند. هشدار دهندهمعذور است.» کر خانواده ها حاشیه شهر چادر زدند. ما خانم های رخت شوی و امدادگرها بیشتر بیمارستان میماندیم با هر انفجاری صدای «الله اکبر» ما بلند می شد. همه با غسل شهادت کار می کردیم. غروب سرویس من را برد در فول مغازه ها بسته بودند رفتم خانه مادر بود. با هم رفتیم خانه برادرم خانمش هشت ماهه باردار بود بچه کوچک هم داشت. قرار صدام دوازده شب بود. ما هم با هم میگفتیم و می خندیدیم ولی از چهره ها معلوم بود که خنده ظاهری است توی دلم ترس و آشوب بود. زیر لب ذکر می گفتم حس کردم لحظه مرگم رسیده قبل از ساعت دوازده رو به قبله دراز کشیدم پتو را کشیدم روی سرم و شهادتین را گفتم، بقیه هم در از کشیدند. اما بیدار بودند. چند بار توی ذهنم تجسم کردم همه با هم زیر آوار مانده ایم غصه گلویم را گرفت فشارم بالا و پایین می شد. عرق سردی وجودم را گرفت. هر لحظه مرگ را نزدیک تر دیدم یک دفعه صدای جمعیبلند شد: «ما هستیم. شهر خالی نیست. هنوز ساعت دوازده نشده بود. سرم را از زیر پتو آوردم بیرون برادرم گفتاین ها بچه های بسیج هستنحالم بهتر شد از صدایشان دوازده شب هم گذشت و خبری از موشک باران نشد. ولی آن شب خواب نداشتم. صبح تا رسیدم دم در رخت شویی آرامش عجیبی وجودم را گرفتتوی شهرپر بود از رزمنده مردم هم توی ویرانه ها زندگی میانه ها و تا خواهرها هنوز آرام گریه می کردند. عصر رسیدیم خرمشهر شهر خرابه ها و تانک های سوخته بود. مادرهای شهدا خودشان را روی زمین مسجد می انداختند و دیگر با صدای بلند و های های گریه می کردند. انگار تازه حضرت زینب رسیده بود کربلا من هم گریه ام گرفته بود به حال مادرها توی مسیر برگشت همه ساکت بودند شب دیر وقت رسیدیم اندیمشک، صبح وقتی رفتم توی رخت شویی دیدم همه دارند میشویند و با هم میگویند و می خندند.گریه های خرمشهر آنها را سبک کرده بود."بوی خون و وایتکس هم عطر ما بود"