تماشاگران حزب باد

تماشاگران ِ حزب ِ بادساعت زنگی زنگ می‎خورد. ساعت هفت و چهل و پنج دقیقه است و باید از خواب بیدار شوم. باید از رختخواب برخیزم تا دوباره این زندگی لعنتی را آغاز کنم. ابتدا به زمین و زمان فحش می‎دهم، به هر که می‎شناسم و یا نمی‎شناسم. از اعضای خانواده گرفته تا دوست و آشنا و هر آدمکی که شاید یک بار در هفته جواب سلامم را می‎دهد و یا نمی دهد! آبی به دست و صورت می‎زنم و با عجله چند لقمه نان و پنیر به زور می‎بلعم. برای مطالعه در راه کتابی برمی دارم. نمی‎خواهم صدای اتومبیل به گوشم برسد و چهره‎ی آدمیزاد ببینم. پس غرق در نمایشنامه‎ای که در دست دارم می‎شوم. سی و پنج دقیقه می‎گذرد تا به فروشگاه برسم، محل کاری که هیچ ربطی به علاقه هایم نداشته و ندارد. نمیدانم از بی عرضگی من است که در چنین وضعیتی قرار دارم یا جفای روزگار چنین روزهایی را رقم زده. از دور همکارانم را می‎بینم که منتظرند صاحب فروشگاه کلید بیاورد. دقایقی کنار آنها می‎ایستم و به جفنگ هایشان گوش می‎سپارم:- مهدی طارمی برگشت پرسپولیس، امسال دیگه تیم ما قهرمانه!- دیدی داعش چیکار کرد؟ یه بچه‎ی کوچیکُ سر بریده!- آخر این هفته هوا چه جوریه؟ با خواهرشوهرم اینا میخوایم بریم کاسپین لب دریا!دیالوگ هایشان نه ارتباطی به خودشان دارد نه به من! به یاد نمایشنامه های اوژن یونسکو می‎اُفتم. لبخندی از روی اکراه میزنم و به کتابم خیره می‎شوم. شروع به دست انداختن من می‎کنند:- عزیزم از وودی آلن چه خبر؟- بالاخره کِی تو این اُسکارُ می‎گیری ما یه کم پُز بدیم؟- مثل بهرام بیضایی ایران شناس شدی مارو تحویل بگیریا!با یک دیالوگ در دلم به قائله خاتمه می‎دهم:- از همتون خسته ام!آه خستگی! چقدر عاشق این واژه ام! به دیالوگی که چند روز پیش با مهسا داشتم پرتاب می‎شوم. شروع گفتگو با او بود:- میدونی؟ دیگه به هیچ کی نمی‎گم از خودم مطمئنم، چون واقعا نیستم!- چقدر زود به این نتیجه رسیدی!- اما اونا یه جور دیگه نگام می‎کنن، فکر می‎کنن وقتی از خودم دفاع نمیکنم یعنی همه کاره ام!- در هر صورت وضعیت همینه، بهش فکر نکن، هیچ کی از خودش مطمئن نیست، فقط ما جرئتشو داریم که میگیم!ناگهان کرکره بالا می‎رود. صاحب فروشگاه در اتومبیل چند صد میلیونی خود نشسته و با کنترلی در دست خودنمایی می‎کند. وارد مغازه می‎شویم و قرار است یک روز تکراری را دوباره آغاز کنیم. به سمت آبدارخانه می‎روم و آب جوش می‎گذارم. پس از نظافت مغازه مشتری‎ها یکی پس از دیگری می‎آیند:- آقا ببخشید قیمت این دستگیره چنده؟- آقا بخشید شما آبچکانم دارید؟نفر بعدی مشتری نیست و آدرس می‎خواهد:- آقا ببخشید بیمارستان پورسینا کدوم وره؟حتی از نام این بیمارستان که به کشتارگاه رشت معروف است نیز خسته ام! آدرس می‎دهم و کار مشتری‎ها را راه می‎اندازم. اما حواسم کنار آنها نیست و به چیزهای دیگری فکر می‎کنم که صاحب کار هشدار می‎دهد:- آقا مشتری با شماست!با توجه به نیازی که به حقوق آخر ماه دارم سعی میکنم حواسم را جمع کنم. اولین فروش را می‎زنم و صاحب کار لبخند می‎زند. به یکباره احساس خوبی تمام وجودم را فرا می‎گیرد چرا که امروز چند ساعتی مرخصی گرفته ام تا تئاتر ببینم. با لحظه شماری های همیشگی ام ساعت شش و سی دقیقه ی غروب از جهنم فروشگاه بیرون می‎زنم و قبل از هفت خود را به جلوی ساختمان سالن وارش می‎رسانم. به همراه آرش وارد سالن می‎شوم. چقدر منتظرم تا با دیدن یک نمایش خوب، حال خوبی پیدا کنم. جالب اینکه بعضی از بازیگران نمایش، دوستانم هستند و کارگردان آن اُستادی که بسیاری چیزها از او آموخته اَم. پس تمام این‎ها هیجان و اشتیاقم را برای دیدن نمایش بیشتر می‎کند. اما از بد حادثه نمایش بی مایه تر از آن است که بتوان فکر کرد. هر لحظه که می‎گذرد بدتر می‎شود. چیزی که بیشتر آزارم می‎دهد خنده‎ی تماشاگران است. از خود می‎پرسم آنها به چه می‎خندند؟ به که می‎خندند؟ مگر روی صحنه چیزی به جز لودگی و گفتگوهای بی ارزش در جریان است؟ صدای بلند باد معده با دهان بازیگر زن باز آفرینی می‎شود. از خجالت میخواهم زمین دهان باز کند و فرو بروم. یکی از بازیگران شروع به خواندن می‎کند:- بیه مَره یاری بده... می‎ دیله دیلداری بده...حالت تهوع به سراغم می‎آید. ذهن خسته ام نسبت به این ترانه شرطی شده و با شنیدن آن به ویرانی می‎رسم. دلم برای فرامرز دعایی می‎سوزد، چه بلایی بر سر ترانه اش آورده اند. همان بازیگر ترانه‎ی بعدی را می‎خواند:- دیدم توو خواب وقت سحر... شهزاده‎ای زرین کمر...با استفراغ فاصله‎ای ندارم. میخواهم فریاد بزنم اما نمی‎توانم. ترانه‎ی بعدی تیر آخر را به سوی قلب غمگینم روانه می‎کند:- اگه عشق همینه، اگه زندگی اینه، نمیخوام چشمام دنیارو ببینه!به سمت آرش خم می‎شوم:- من حالم بد شده آرش، این چیه؟آرش هم با من موافق است:- خیلی بَده، افتضاحه!به سختی تا پایان نمایش می‎نشینم. پس از معرفی عوامل، آقای بازیگر یا خواننده باز هم شروع به خواندن می‎کند. تماشاگران دست می‎زنند. از حرص میخواهم سالن وارش را به آتش بکشانم:- آرش اینا واسه چی می‎خندن؟ واسه چی دست می‎زنن؟ مگه عروسیه؟خوشمزگی های آرش انتها ندارد:- قیافه‎ی خواننده بهتر از صداشه!با آرش بلند می‎شوم و به سرعت بیرون می‎آیم. بیرون از سالن وارش از هم جدا می‎شویم. با عجله مسیر خانه را در پیش می‎گیرم. سعی میکنم فیلم ببینم تا به آرامش برسم. "شیرین" ِ کیارستمی را در دستگاه دی وی دی می‎گذارم. با گذشت دقایقی می‎فهمم مزخرف است. از سینمای کیارستمی بیشتر خسته می‎شوم. به اتاق خواب می‎روم و پشت میزم می‎نشینم تا برای نمایش نقد بنویسم. احساس میکنم بیشتر از دَه صفحه حرف برای گفتن دارم اما خستگی اجازه نمی‎دهد. به سه صفحه بسنده میکنم و در رختخواب دراز می‎کشم. فکرهای زیادی به سراغم می‎آید. به خنده‎ی تماشاگران می‎اندیشم، نه فقط تماشاگران نمایش بلکه تماشاگران زندگی پوچ و بی معنی ام. تماشاگرانی از جنس اعضای خانواده که به علاقه هایم می‎خندند. تماشاگرانی از نوع همکارانم که به حواس پرتی ام می‎خندند. تماشاگرانی به شکل دوستانم که به احساسات بچه گانه‎ام می‎خندند. تمام این تماشاگران، نخورده مستان ِ حزب ِ بادند. خنده‎ی آنها حقیقی نیست بلکه برای یک دست شدن با جامعه ایست که در موج زندگی غرق شده و هیچ اندیشه‎ای را به اشتراک نمی‎گذارد. جامعه‎ای که فقط مصرف می‎کند و چیزی برای تولید ندارد. تماشاگران نمایش استاد همان کسانی هستند که برای شکم خود در رستوران‎ها صف می‎کشند اما هنوز در عمرشان یک کتاب هم نخوانده‎اند. آنها نه نمایشنامه می‎شناسند و نه در عمر خود یک تئاتر حرفه‎ای دیده اند. پس باید به نمایش های سطحی شهر ما بخندند. در میان این افکار غوطه می‎خورم که یک آن آرزوی مائده را که یک ماه پیش در شب تولد بیست و هشت سالگی ام فرستاده بود، می‎شنوم:- امیدوارم سال دیکه سیمرغ بگیری!- سال دیگه خیلی زوده مائده جان!- نه تو می‎گیری، تو می‎گیری!پرش های مائده در نمایش مبتذل استاد بی محابا به این دیالوگ‎ها می‎چسبد. سعی میکنم تا بخوابم. سعی می‎کنم از این افکار رهایی یابم چرا که ساعت از سه و سی دقیقه‎ی صبح گذشته و تا هفت و چهل و پنج دقیقه فرصت زیادی ندارم. چشمانم را می‎بندم و در سیاهی غرق می‎شوم!مرداد هزار و سیصدو نوَد و پنج خورشیدیرشت