خلاصه کتاب "ذهن حواس جمع" (قسمت سوم)

حواس جمعی، شما رو به سمت خواسته هاتون تو زندگی میبره؛ در حالیکه حواس پرتی، دورتون میکنه. حالا وقتشه که راه هایی رو پیدا کنیم که احتمال حواس جمعی رو بیشتر میکنه که با چگونگی صرف زمان شروع میشه.به تموم راه‌هایی فکر کنید که آدما از طرق اونا، زمانتون رو هدر میدن. انجمن بین المللی محصولات تبلیغاتی، پژوهشی رو انجام داد و فهمید که فقط یک سومِ آمریکایی ها برنامه زمانیِ روزانه دارن؛ یعنی بیشتر مردم، هر روز صبح از خواب بیدار میشن و هیچ برنامه منظمی ندارن. (که البته داخل پرانتز بگم: فکر نکنم تو مملکت خودمون، اوضاع از این بهتر باشه)باارزش ترین داراییمون ( یعنی زمان ) همینطوری برا خودش رها شده و فقط منتظره که هدر بره. اگه خودمون برای روزامون برنامه نریزیم، احتمالا شخص دیگه ای این کارو برامون میکنه.پس باید برنامه زمانی داشته باشیم؛ ولی از کجا شروع کنیم؟ خب همه میگن: فهرست کارایی رو که باید انجام بدیم رو آماده کنیم. همه کارامون رو مینویسیم و امیدواریم توی طول روز ، زمان کافی برای انجامشون پیدا کنیم. متأسفانه این روش، ایرادای اساسی داره. مثلاً اینکه کارای زیادی رو ممکنه به فردا یا روزای بعد بندازیم. پیشنهاد میکنم: با اینکه " چه کاری " انجام میدین، شروع نکنید؛ باید با این شروع کنید که : " چرا " اینکارو انجام میدین و البته برای انجام این کار باید از ارزش هامون شروع کنیم.دکتر راس هریس، نویسنده، روان درمانگر و پزشک مشهور میگه: ارزش ها یعنی اینکه میخواییم چطوری باشیم؟ پای چه چیزی وایسیم و چطوری به جهان اطرافمون وصل شیم. اینا ویژگیای اون آدمی هستن که میخواییم باشیم.حالا مشکل اینه که برای ارزشامون زمان نمیذازیم. به بهانه غافل موندن از بقیه حوزه های زندگی، زمان خیلی زیادی رو بی هدف تو یه حوزه میگذرونیم. به بهای دور موندن از خونواده یا دوستامون، اوقاتِ کاریِ خیلی شلوغی داریم. اگه همش از ارزشامون غافل بشیم، به چیزی تبدیل میشیم که به اون افتخار نمیکنیم و زندگیمون از تعادل خارج و نابود میشه. با این احساسِ ناخوشایند، بیشتر احتمال داره که حواسمون پرت شه و بدون اینکه بخواییم مشکل رو حل کنیم، از نارضایتیمون فرار کنیم.بعد نویسنده ادامه میده:من راهی رو خلق کردم تا سه حوزه زندگی رو که تو اون صرف میکنیم، ساده عنوان کنم:1- دایره خودمون2- دایره روابطمون3- دایره کارموناین 3 حوزه نشون میده که زمانمون رو کجا صرف میکنیم. برای اینکه بتونیم ارزشامون رو ساپورت کنیم، تو هر کدوم از این حوزه ها ، باید تو برنامه زمانیمون براشون زمان در نظر بگیریم. یادمون باشه:فقط با اختصاصِ زمان به حواس جمعی، میتونیم به حواس پرتی پشت کنیم. اگه قبل از ورود به کاری، برنامه ریزی نکنیم، غیرممکنه فرق بین حواس جمعی و حواس پرتی رو بفهمیم.میدونم که خیلی از ما به ایده داشتنِ برنامه زمانی، واکنشِ منفی نشون میدیم، چون احتمالا نمیخواییم حس کنیم چیزی دست و بالمون رو بسته، ولی شاید براتون عجیب باشه که بگم: وقتی تحت فشاریم، عملکردِ بهتری داریم. دلیلشم اینه که محدودیتا به ما ساختار میدن، در حالیکه برنامه زمانیِ خالی و انواع و اقسام کارایی که میخواییم انجام بدیم، با تعداد خیلی زیادِ انتخاب، عذابمون میده.بهترین راه برای اختصاصِ زمان به حواس جمعی، " تعیینِ محدوده زمانیه "این روش با پشتوانه تحقیقاتی ست و روانشناسا اینطوری توضیحش میدن: تصمیم گیری برای اینکه " چه کاری " رو تو " چه زمانی " میخوایین انجام بدین. با استفاده از این روش، میتونید تو هر کدوم از حوزه های زندگیتون، به حواس جمعی، زمان اختصاص بدین.اینکه با زمانتون " چیکار " میکنید اهمیتِ زیادی نداره؛ موفقیت تو این روش بیشتر بر این اساس اندازه گیری میشه که :آیا به برنامه ریزیتون عمل کردین یا نه؟فیلم دیدن، چرخیدن تو شبکه های اجتماعی، چرت زدن یا هر کارِ دیگه ای که تو برنامه ریزیتون باشن، اشکالی نداره، در عوض تو زمانیکه قصد داشتین با خونوادتون باشین یا روی کارتون تمرکز کنید، چک کردنِ ایمیل و اینستا و هر کارِ دیگه ای که به نظرتون مفیده، حواس پرتیه.یادتون باشه: فقط با داشتنِ برنامه ای با محدوده زمانی، میدونید که حواستون پرت شده یا نه.اگه طبق برنامه کار نمیکنید، از مسیر خارج شدین.برای داشتنِ برنامه هفتگی با محدوده زمانی، باید ببینید برای هر حوزه از زندگیتون، چقدر زمان میذارید؟با طراحیِ تقویمِ هفتگی، برای گذروندنِ هفته ای بی نقص شروع کنید.بعدش هر هفته برای برنامه ریزیِ زمانیتون، 15 دقیقه زمان بذارید و 2 تا سؤال از خودتون بپرسید :1- چه وقتایی طبق برنامه پیش رفتم و چه وقتایی حواسم پرت شد؟2- آیا میتونم تغییراتی تو تقویمم ایجاد کنم تا زمان مورد نیاز برای عملی کردنِ ارزش هام رو بهم بده؟در حوزه های مختلفِ زندگی که حرف زدیم، خودِ شما تو مرکزش قرار دارید.مثلِ همه چیزای باارزش، به نگهداری و مراقبت از خودتون نیاز دارین.ورزش، خواب، غذای سالم و زمانیکه صرف مطالعه یا شنیدنِ کتاب صوتی میکنید، همه، راه های سرمایه گذاری روی خودتون هستن.وقتی برای جامه عمل پوشاندن به ارزش هایتان در حوزه " خودتان " زمانی اختصاص بدین، فرصت دارید به تقویمتون فکر کنید و ویژگیای شخصی رو که میخوایید باشید، تو ذهنتون مجسم کنید. یادمون باشه که:وقتی پای زندگیِ دلخواهمون در میونه، اطمینان از اختصاص زمان برای زندگیِ مطابق با ارزشهامون، تنها چیزیه که باید روش تمرکز کنیم.بعد نویسنده در مورد روابط ما صحبت میکنه. میگه:خانواده و دوستانمون کمک میکنن به ارزشایی مثل: ارتباط، وفاداری و مسئولیت پذیری، جامه عمل بپوشونیم.نداشتنِ برنامه زمانی برای روابطِ مهمِ زندگیمون، مضرتر از چیزیه که اکثر افراد فکر میکنن. پژوهش های جدید نشون میدن: کمبود تعاملات اجتماعی، نه تنها منجر به تنهایی میشه، بلکه با مجموعه ای از تأثیراتِ آسیب زای جسمی هم مرتبطه.شاید مهمترین مدرکِ قانع کننده ای که نشون میده دوستی ها بر طول عمر، تأثیر میذارن، پژوهشی هست که دانشگاه هاروارد طی 75 سال انجام داده. تو این بازه زمانی اومدن 724 نفر رو بررسی کردن و نتیجه اش این شد:" روابطِ خوب، باعث میشن شادتر و و سالمتر باشیم.حالا نویسنده میره سراغ دایره : کار و میگه:با توجه به اینکه احتمال داره: کار، بیشتر از هر حوزه دیگه ای، زمان بیداریتون رو به خودش اختصاص بده، بنابراین خیلی مهمه که مطمئن شین زمانی که میذارید، با ارزشاتون هماهنگه.کار میتونه کمک کنه که آدما به ارزشای همکاری، تلاش کردن و پشتکار داشتن بیشتر توجه کنن.تا دیروقت موندن سر کار یا تحت فشار بودن برای پاسخگویی به پیام های کاری بعد از ساعات کاری معنیش چیه؟اینه که وقت کمتری برای خونواده، دوستامون و خودمون میذاریم.حالا اگه این توقعات، بیشتر از توان و تعهد کارمندا باشه، اعتماد، وفاداری، سلامتی و روابط اون آدم قطعاً کاهش پیدا میکنه.حالا از دیدگاه کارفرما اگه بخواییم ببینیم:وقتی کاری یا پروژه ای رو به کارمندی میدیم ولی بیشتر از زمان برنامه ریزی شده طول میکشه و کلاً انتظارات برآورده نمیشه، کارفرما با خودش فکر میکنه: چرا انجام نشد؟یعنی کارمند من توان انجامش رو نداره؟انگیزه نداره؟دنبال شغل دیگه ای میگرده؟اصن زمانش چجوری میگذره؟کارفرما اینجور وقتا معمولاً از کارمندشون میخوان که بیشتر کار کنن و خبر بد اینه که این واکنش، روابط کاری رو تحت فشار میذارن و حس بدی بهشون میده.حالا راه حل چیه؟ تو یه کلام: ارتباط مؤثرهر دو طرف (کارمند و کارفرما ) با بررسی های منظم میتونن درباره اینکه آیا زمان کارمندان صرف همان کاری می شود که برای آن توافق کردن یا نه، تصمیمای آگاهانه بگیرن و کمک کنن زمانشون رو به وظایف مهم اختصاص بدن.در واقع هماهنگ کردن انتظارات با اینکه چطور میخواهید زمانتان را سپری کنید، بسیار مهم است و باید منظم این کار انجام بشه.مثلاً اگه برنامه زمانی شما میتونه بصورت هفتگی هماهنگ بشه، مرورش کنید و برای همون مدت زمان موافقت مدیرتون رو جلب کنید؛ ولی اگه برنامه زمانیتون روزانه تغییر میکنه، بررسی مختصر روزانه اون با مدیرتون، خدمت بزرگی به هر دوی شماست.--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------پایان قسمت سوم