روایتی از دوری های بی پایان

خب یه روز از خواب بیدار شدیم و گفتن عه یه ویروس جدید اومده...ماهم گفتیم خب به ما چه... ما که کنکور داریم وبه زندگیمون ادامه میدیم...یهو گفتن نه بابا داره کشته میده...هی میگفتیم تو ایران اومده؟میگفتن نه...روز آخر با اینکه ساعت دو تعطیل شدیم رفتیم بستنی فروشی و باباهامون که اومده بودن دنبالمون رو پیچوندیم...ولی از فرداش گفتن دیگه نیاین مدرسه و ما دیگه روی مدرسه و معلم ودوستامون رو ندیدیم.خب روزای اول خیلی سخت بود...برای یکی مثل من که تقریبا سه بار در هفته میرفتم پیش مامان بزرگ و بابا بزرگم...دوست صمیمیم رو هرروز میدیدم با همسایه ها سلام و علیک داشتم و به طور کلی من تمام وقت های استراحتم رو بیرون از خونه سپری میکردم.یه جورایی سخت بود که بخوام به زندگی توی انزوا عادت کنم و تقریبا تمام سرگرمی هام رو دور ریخته بودم.که خب مجبور بودم یه سرگرمی واسه خودم پیدا کنمارتباطاتخب یکی از چیزایی که بعد از اومدن کرونا به شدت آزار دهنده بود همین از بین رفتن ارتباط ما با دنیای بیرون بود.نیاز به ارتباطات برای ماها مثل نیاز به اکسیژن، آب و غذا یه نیاز ضروریه. اما با اومدن کرونا ما دیگه پاسخی برای این نیاز نداشتیم...من که درست شده بودم مثل یک ماشین که یکی از قطعه هاش رو برداشتن...توی این هاگیر واگیر یه موجود چند اینچی کوچولو به کمکمون اومد.اون اوایل که سفت و سخت توی خونه نشسته بودم و فقط کم مونده بود وقتی یکی زنگ میزنه بهش بگم ماسک بزن بعد باهام حرف بزن...درست توی همون روزا همه چیز سخت شده بود...انگار رنگ و روی زندگی داشت از بین میرفت، در و دیوار خونه به طرز عجیبی زبون در آورده بودن و بهم فحش میدادن و من نمیدونستم این اتاق منه که داره تنگ و تنگ تر میشه یا دلم روز به روز نازک تر و تنگ تر میشه. توی همین روزها بود که پای تماس تصویری به خونه مون باز شد. به این شکل که من توی اتاقم دراز کشیدم و پاهام رو در زوایای مختلفی باز میکنم تا پوزیشن مناسب برای درس خوندن رو پیدا کنم و درست توی همون زمان که دارم درس میخونم یهو مامان میاد داخل و گوشی به دست به عمه و خاله م لبخنده میزنه و با ذوق میگه: به به اینم مارال...و من با نگاهی سیامک انصاری گونه به لنز دوربین خیره میشم.البته نه سیامک انصاری جدید بلکه همون سیامکی که بهش افعال معکوس برره رو یاد میدادن.البته بعد از حدودا یک سال ارتباط های کم و بیش مجازی به یک نتیجه پی بردم.میدونید چی؟ درسته که ما با وجود این گوشی ها توی قرنطینه از حال عزیزانمون با خبر میشیم و با خودمون میگم هی ببین فلانی حالش خوبه، نیاز نیست نگرانش باشی...اما اینا درست مثل یه مخدر باهات رفتار میکنن...یعنی بعد یه مدت تو روز به روز دلت میخواد بیشتر ازشون استفاده کنی و همین میشه که دیگه نمیتونیم از گوشی هامون جدا بشیم...و نکته دیگه هم اینه که باز هم درست مثل یه مخدر در زمان مصرف حس فوق العاده ای بهت میده ولی امان از وقتی که مصرف تموم بشه...اونوقت تو میمونی و یه عالمه حس بد.حس بد بابت هدر رفتن وقتت، ارضا نشدن نیاز ارتباطاتت و در بلند مدت حتی بهت حس تنهایی میده.ابراز علاقه، درد و دل، خوشحالی، غم و حس های دیگه پشت تلفن و پیام اصلا به خوبی منتقل نمیشن و تو هر لحظه حس میکنی داری تنها تر میشی...البته خب مسلما برای ما توی این دوره خوب بود چون لااقل با این مخدر تونستیم نیاز به روابطمون رو یه مقدار کاهش بدیم.سرگرمیخب بالاخره ما کنکورمون رو دادیم و وقت استراحت رسیده بود.از قبل براش برنامه ریخته بودم که یه عالمه فیلم میبینم و کتاب میخونم و میرم یک ماه خونه مامان بزرگم میمونم...اما خب کنکور یه بلایی سرمون آورد که دیگه چشم دیدن هرگونه کتابی رو نداشتیم و من کلا هرگونه وسیله کاغذی رو از اتاقم پرت کردم بیرون.فیلم هم خب مگه چقدر میتونیم فیلم ببینیم؟...خونه مامان بزرگمم فقط سه روز رفتم و دیگه نتونستم تحمل کنم و برگشتم...اما من دیگه سرگرمی خاصی نداشتم و یه جورایی یادم رفته بود قبل از کنکور چجوری زندگی میکردم...تا اینکه به پیشنهاد یکی از بچه های همین ویرگول رفتم سراغ نقاشی های دیجیتال...شاید بپرسین که چرا نقاشی های کاغذی نه...و باید بهتون جواب بدم پول نداشتم برم اونهمه وسیله بخرم.برای نقاشی دیجیتال شما به یک عدد گوشی یا تبلت نیاز دارین به علاوه انگشتتون...حقیقتا اونقدرا توی این زمینه پیشرفت نکردم و فقط نقلشی ماندلا رو کمی تمرین کردم. که میتونم به جرئت بگم حتی یک دهم سختی نقاشی روی کاغذ رو نداره و کار به شدت تمیز و زیبا در میاد.به علت کاهش کیفیت زیاد جزئیاتش مشخص نیستیکی دیگه از نقاشی هام که متاسفانه نیمه کاره موندخب سرگرمی بعدی که داشتم و به شدت برام سرگرم کننده بود.عکاسی بود.یه جورایی یار و یاورم شده بود و همه جا وهمه چیز رو ثبت میکردم...البته بخوام راستش رو بگم زیاد کاری با آدم بزرگا نداشتم و فقط از بچه ها و و پدیده های طبیعی عکس میگیرم.یه خوبی که این سرگرمی داره اینه که خسته کننده نیست و تو میتونی تا ساعت ها مشغولش باشی و خسته نشی.خوشگل خانوم مهربون من.کی گفته قبرستون همیشه لوکیشن غم انگیزیه؟خب گوشی توی سال گذشته خیلی کمک های دیگه بهم کرد که نمیشه اگه بخوام یکی یک نام ببرم...و به جاش اجازه بدید از نحوه کنترل کردن این مخدر کوچولو براتون بگم.خب من به عنوان یک کنکوری نباید وقت زیادی رو صرف گوشی و کامپیوتر و اینترنت و غیره کنم و به جاش باید سرم توی کتابم باشه و شرایط روز هم بهم اجازه کامل حذف کردنشون رو نمیده پس چیکار کردم؟اول از همه بگم من یه مریضی خاص داشتم...اونم این بود که هیچ نوتیفی دریافت نمیکردم اما مرتب گوشی رو چک میکردم و الکی رمزش رو میزدم و توی برنامه ها گشت میزدم و برمیگشتم...و این چرخه بارها و بارها ادامه پیدا میکرد.یه روز کد *#*#۴۶۳۶#*#* رو زدم و دیدم ساعت خیلی خیلی زیادی رو صرف گوشی میکنم و اون روز کمر همت بستم و شروع کردم به امتحان کردن برنامه های مختلف که ببینم کودوم بهتره و استفاده من رو از گوشی کاهش میده.برنامه های خیلی زیادی بود اما بهترینشون که هنوزم ازش استفاده میکنم دتوکس(detox) بود.بقیه برنامه ها رو میتونی دور بزنی اما این رو به سختی میشه دور زد و یه جورایی گوشی رو بلا استفاده میکنه...اگه منتظر بمونی، گوشی رو خاموش روشن کنی، به امام زاده دخیل ببندی یا هرکار دیگه این برنامه گوشی رو بهت پس نمیده.البته بهت یک باز اجازه تماس میده و همون هم به مدت پنج دقیقه.اما اگه خیلی به گوشیتون نیاز داشتید میتونید برنامه رو دور بزنید که خب بهتون نمیگم چطوری...برید زمانتون رو مدیریت کنید:)این گوشی ها این روزها خیلی به کمک ماها اومدن و کارمون رو راحت کردن...اما دیدن روزهایی که ما بشیم برده ی این گوشی ها ترسناکه.نمیخوام حرف های کلیشه ای بزنم اما خیلی از کلیشه ها چیز های قشنگی رو توی دل خودشون دارن.وقتی یه نفر میاد به دیدن ما و ماها سرمون رو میکنیم توی گوشی درست مثل اینه که...مهمون داشته باشی و بهش بگی یه لحظه وایسا من برم سر بزنم خونه دوستم و بیام.به نظرم اگه بتونیم از آدم های واقعی زندگیمون لذت ببریم زندگی خیلی قشنگ تر میشه تا وقتی که آدم های مجازی رو دوست داشته باشیم...البته منظورم این نیست که دوست های مجازی خوب نیستن...فقط منظورم اینه که آدم های واقعی خیلی بیشتر میتونن کنارت باشن، بهت عشق بورزن و همراهت باشن.به قول یه عزیزی در پاسخ به کسی که بهش گفت چرا جوابمو ندادی من گوشی رو خریدم که خودم راحت باشم نه اینکه بقیه راحت باشن