بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش هشتم

چند روز بود بند کیفم شل شده بود. هر روز چندتا نخ از بند کیف، خود کیف را رها میکرد. آن روز بعد از تمام شدن کلاس ها کیفم را روی دوشم انداختم و از دانشکده آمدم بیرون. داشتم از پله ها پایین می آمدم که بند کیف، کیف را رها کرد و از شانه ام افتاد. از روی زمین برش داشتم و نگاهش کردم. موقع پاره شدن بند یک بخش از خود کیف هم کنده شده بود و این به این معنا بود که کارم با دوخت و دوز راه نمی افتد. همان روز باید میرفتم و یک کیف میخریدم.باید اول میرفتم خوابگاه و از توی پاکت روز مبادا پول برمیداشتم. هر وقت میخواستم از تهران برگردم اصفهان، بابا طاهر غیر از پول تو جیبی یک پاکت به من میداد که رویش نوشته بود«برای روز مبادا» میگفت:« آتی تا اون پولا تموم نشده دست به این نمیزنیا. آدمی بیماری داره، دردسر داره. بذار تا وقتی ما بیایم سروقتت یه پولی داشته باشی محتاج کس و ناکس نشی.» بعد هم میگفت:«باز اگر کم اومد بگو حواله کنم به حسابت، بری بانک برداری.»آقا طاهر هرچقدر در خرج کردن مهر و محبت خسیس بود، پول را خوب توی دست و بال آدم میریخت. ولی نمیتوانست ساکت باشد و پول بدهد. باید همه نصیحت هایش را میکرد و میگفت که پول مقدس است. که پول علف خرس نیست و حاصل عرق جبین است.داشتم از در دانشکده خارج میشدم که آقای مهندس احمدرضا را دم در دیدم. اطرافش را نگاه کرد و تا دید کسی نیست یک لبخند گشاد تحویلم داد. آفتاب توی چشمم بود و پاره شدن بی موقع بند کیف در روزی که فردایش امتحان فیزیک داشتم حسابی حالم را گرفته بود. چشم هایش را ریز کرد، ابروهایش را در هم کشید و با انحنایی که به لب هایش داد برایم ادای آدم های ناراحت را درآورد. از دیدن ادا اطوارهایش به خنده افتادم و ریسه رفتم.نگهبان دانشگاه از کیوسکش بیرون آمد و صدایش را بلند کرد«عبدلله بیا اینجا این آشغالارو وردار ببر»با دیدن نگهبان آقای مهندس احمدرضا دوباره ابروهایش را بالا انداخت و قیافه آدم های جدی را به خودش گرفت. من هم خنده ام را جمع کردم و از در دانشکده رفتم بیرون که بروم سمت تاکسی ها و بعد بروم مرکز شهر برای خرید.رفتم و نشستم توی یکی از تاکسی ها. از پیاده روی نسبتا طولانی خسته شده بودم. یک دم عمیق گرفتم که نفسم سر جایش بیاید. هنوز نفسم را بیرون نداده بودم که یک نفر زد به شیشه. از جا پریدم و نفسم گرفت. یک آقای نسبتا پیری بود که قبلا هم بین خطی های دانشگاه دیده بودمش. شیشه را چند سانت پایین کشیدم«شما آتی خانم هستین؟»از سوالی که پرسید وا مانده بودم.«اون آقایی که اونجا واستادس گفتس شوما بیاید سواری ماشینی من شید.»آقای مهندس احمدرضا را دیدم که چند متر جلوتر، به در سمت راننده ماشینش تکیه داده و به ما نگاه میکند. قلبم داشت تند میزد و چیزی از درونم داشت به تمام بدنم سرایت میکرد که احساس میکردم به کمک آن میتوانم کل راهی را که آمدم با آخرین سرعت بدوم و برگردم. کنترل انحنای لبهایم با خودم نبود. نمیتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم. از ماشین پیاده شدم و همراه آن مرد رفتم و سوار ماشینش شدم.ماشین که به راه افتاد شروع کردم به جویدن ناخن شستم و لمس لبخندی که قرار نبود حالا حالاها از صورتم محو شود«آقا کجا میریم؟»«چهارباغ»و بعد چندتا کشمش از پلاستیک کنار دستش مشت کرد. یک دانه کشمش انداخت توی دهانش و با یک آه عمیق خدا را صدا کرد. به پشت سرم نگاه کردم دیدم ماشین قرمز مهندس احمدرضا دارد پشت سر ما می آید. برگشتم سمت راننده و لب هایم را جویدم و غرق شدم در خیالاتی که سرعت ماشین آقای راننده را از یک جت جنگی هم بیشتر کرده بود و ما را در عرض چند ثانیه به مقصد رساند. راننده ترمز کرد. پرسیدم:«آقا چقدر تقدیم کنم» و برگشتم پشت سر را نگاه کردم. آقای مهندس احمدرضا رسیده بود و داشت از ماشین پیاده میشد.«آقا حساب کردن. بفرماین.»دستگیره در را گرفتم که بکشم، در خود به خود باز شد. مهندس احمدرضا در را باز کرده بود.«سلام آتی خانوم، اخمات چرا تو هم بود؟»کیفم را نشانش دادم«بند کیفم پاره شد.»کیف را از دستم گرفت«بند دلت پاره نشه.»رفت به سمت ماشین و کیف را انداخت روی صندلی عقب. همانطور که داشت دستگیره را میکشید که در شاگرد را باز کند به من نگاه کرد و پرسید «اول نهار بخوریم یا کیف بخریم؟»لبخندم روی لبم خشکید. دست و پایم شل شده بود. به اندازه خریدن کیف پول همراهم نبود. ادامه داد«من خیلی گشنمه. اول نهار میخوریم.» و اشاره کرد که توی ماشین بنشینم.«من نهار خوردم»لبخند زد«خب یه نهار دیگه هم میخوری.»آقای مهندس احمدرضا ما را برد به رستورانی که همه اصفهانی ها اتفاق نظر داشتند که بهترین رستوران شهر است. وارد رستوران که شدیم از من خواست که جای نشستنمان را انتخاب کنم. من هم یکی از میزهای جلوی پنجره را انتخاب کردم و رفتیم نشستیم. «خب آتی خانم... راستی اسم اصلیت چیه؟»«آتنا»«آتنا...»«آتنا دهقانی»« نه منظورم این نبود. داشتم فکر میکردم آتنا خیلی قشنگ تر از آتیه.»«همه آتی صدام میکنن»«چه بهتر. فقط خودم آتنا صدات میکنم.»گونه هایم داغ شده بود و لبخند غیر ارادی برگشته بود سر جایش.«آتنا جان برای هردومون شما غذا انتخاب کن.»هنوز از اینکه آقای مهندس احمدرضا مرا سوار ماشین کرده بود و آورده بود رستوران توی بهت و ناباوری بودم که با این جمله تقریبا از خودم در آمدم. «من؟»خودش را جمع کرد و با صدا آرام گفت«بله شما»از ذوق و خوشحالی داد زده بودم و همه رستوران برگشته بودند ما را نگاه میکردند. با وسواس منو را نگاه کردم و آخر سر هم دوتا چلوکباب سفارش دادم برایمان آوردند. گارسون شبیه یکی از نگهبان های دانشگاه بود. تا گارسون غذاها را گذاشت روی میز به همدیگر نگاه کردیم و همزمان گفتیم چقدر شبیه فلانی بود و بعد زدیم زیر خنده.آقای مهندس احمدرضا در تمام طول مدتی که غذا میخوردیم داشت از آقای نگهبان خاطره میگفت و شوخی میکرد. میگفت عاشق یکی از اساتید خانم شده و کمر همت بسته که برود خواستگاریش. ادای آقای نگهبان را در می آورد وقتی درد عاشقیش اود میکرده و برای او درد دل میکرده. از تک تک کلمات و حرکاتش به خنده می افتادم و ریسه میرفتم. انقدر خندیدم که وقتی غذای آقای مهندس احمدرضا تمام شد، من حتی نتوانسته بودم نصف غذایم را هم بخورم.«بخور آتی جون چرا نمیخوری؟»«گفتم که نهار خوردم»«پس بده بیاد اینور»مهندس احمدرضا غذای من را هم کامل خورد و تازه انگاری سیر شده بود. وقتی داشتیم میرفتیم سمت ماشین پرسید«آتنا خانم پس چرا به ما زنگ نمیزنی؟»من جوابی نداشتم که بدهم. خودم هم نمیدانستم آن لحظه چرا دارم با او از در این رستوران گران بیرون می آیم. ادامه داد«اگه قول بدی هر روز بهم زنگ بزنی، برات یه موبایل میگیرم.»من تا آن روز حتی یک موبایل هم از نزدیک ندیده بودم. در مخیله ام هم نمیگنجید که موبایل داشته باشم. پرسید:«قول میدی؟»لبخند زدم و سرم را پایین انداختم. در ماشین را برایم باز کرد و نشستیم توی ماشین. آقای مهندس از داخل داشبور چیزی را بیرون آورد که شبیه یک بی سیم غول پیکر بود«من اینو گذاشتم اینجا، همش منتظرم شما زنگ بزنی»بی اختیار بی سیم غول پیکر را از دستش گرفتم و با دهان باز نگاهش کردم«این موبایله؟ یعنی الان میتونم همینجوری به یکی زنگ بزنم؟»از بهت و تعجبم خنده اش گرفته بود. سری تکان داد و استارت زد. به محض اینکه ماشین حرکت کرد یادم افتاد فردا امتحان فیزیک دارم و تقریبا هیچ چیز بارم نیست. موبایل را ول کردم روی پایم«وای من فردا امتحان دارم، باید برگردم درس بخونم»«خیلی خب آروم. پس کیفت چی؟»برایش گفتم که در دوره امتحانات کیف آنقدرها لازمم نمیشود و یک روز دیگر هم میتوانم کیف را بگیرم. گفتم که باید هرچه زودتر بروم برسم به خوابگاه و درس بخوانم. بالاخره آقای مهندس پذیرفت که دیگر نمیتوانم بمانم. رفتیم جلوی در یک آژانس و آقای مهندس به مقصد خوابگاه برایم ماشین گرفت. عذرخواهی کرد و گفت نمیتواند خودش من را برساند. گفت نمیدانم پیکانش چطور شده که راه نمیرود.وقتی برگشتم خوابگاه هوا کاملا تاریک شده بود و همه هم اتاقی ها در کتابخانه بودند. لباسهایم را عوض کردم و نشستم روی تخت. کتاب را جلویم باز کردم و چند چرک نویس هم آماده کردم که تمرین حل کنم. صورت هر سوالی را که میخواندم احساس میکردم حتی یک کلمه هم یادم نمانده. دوباره باید از اول شروع میکردم به خواندن.وسط خواندن صورت سوال یاد این می افتادم که آقای مهندس احمدرضا خودش بین جک هایش مطلقا نمیخندید و خنده ام میگرفت. خیره میشدم به یک سوال اما داشتم فکر میکردم اسم عطر آقای مهندس چیست؟تا آخر شب بساط همین بود و من حتی یک خط هم چیزی از فیزیک نخواندم و نفهمیدم. از اتاق رفتم بیرون که مسواک بزنم، یکی از بچه ها صدایم کرد:«آتی پایین کارت دارن»معده ام تیر کشید. گفتم بیچاره شدم. لابد امروز من را با آقای مهندس دیدند. چهار ستون بدنم داشت میلرزید. زانوهایم آنقدر میلرزید که اگر نرده ها را رها میکردم نمیتوانستم از پله ها پایین بروم.خانم مسئول خوابگاه را از دور دیدم و آب دهانم را قورت دادم«کجایی دهقانی. نه تو اتاقی نه تو کتابخونه ای...»صدایم داشت میلرزید«دسشویی بودم خانم»«بیا دوست مامانت برات کیف اورده»از تعجب وا مانده بودم«دوست مامان من خانم؟»«آره دیگه مگه کیفت پاره نشده بود؟ یه خانم مسن اومد گفت از آشناهای مامانته و کیفت پاره شده و...»3 تا پله آخر را پایین رفتم. دمپایی هایم را کشیدم به سمت میز و زل زدم بهکیف چرمی قهوه ای. دوهزاریم افتاد که کار آقای مهندس است.«بله بله خانم برای منه.»کیف را برداشتم و دویدم سمت اتاق. درش را باز کردم. یک پفک نمکی با آبمیوه و چندتا تی تاپ داخلش بود. زیر خوراکی ها یک کاغذ بود که رویش نوشته شده بود«میخواستی فردا لقمه نون و پنیر به آن بزرگی را کجا بگذاری؟...»