علاقه یا سخت‌کوشی؟

علاقه لازم است اما ضروری نیست چرا که بعد از مدتی علاقه جایگاه خود را از دست می‌دهدوقتی صحبت از آینده و شغل به میان می‌آید، می‌گویند کاری که علاقه دارید را برگزینید.به عبارتی علاقه به ملاک و معیار تبدیل شده و ما به وسیله‌ی آن برای آینده خود تصمیم می‌گیریم. اما چکار می‌کنید اگر بگویم که علاقه‌ی شما به هیچ عنوان ملاک خوبی برای سنجش حرفه‌تان نیست؟ به بیانی دیگر علاقه شما تا زمانی که سنجیده نشود، نمی‌تواند ملاک قابل اعتمادی باشد. بنابراین برای اینکه مطلب برایتان روشن‌تر شود، خودتان را در موقعیت‌هایی که برمی‌شمارم تصور کنید:به داستان‌نویسی علاقه‌مندید و هر از چندگاهی دستی به قلم می‌برید. در رویا‌ نسخه‌ای از خودتان را تصور می‌کنید که کتابی شگفت‌آور نوشته و دهان همه از تعجب بازمانده است. به جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی دعوت می‌شوید و هزاران نفر به هنگام ورودتان از جا برمی‌خیزند و برایتان دست می‌زنند. بعد از مدتی هم یک کارگردان مشهور تماس می‌گیرد و به شما خبر می‌دهد که قصد دارد کتاب‌تان را با مبلغ درشتی بخرد.به فعالیت در فضای رمز ارزها و بازار بورس علاقه دارید و مقداری ناچیزی هم در این بازارها سرمایه‌گذاری کرده‌اید. در خیال‌تان روزی را تصور می‌کنید که مبلغ دهان‌پرکنی برای نوسان‌گیری در اختیار دارید. همه چیز می‌گیرد و شما پول بسیار زیادی به جیب می‌زنید. عالی است. زندگی از این بهتر نمی‌شود. اینکه پشت لپ‌تاپ بنشینی و لنگ‌هایت را روی هم بیندازی. یک کارگر هم استخدام کنی تا لباس‌هایت را برای جلسه فردا شبی که داری اتو بکشد.این روزها همه از کسب‌وکار شخصی صحبت می‌کنند و شما هم به سرتان زده که کسب‌وکار خودتان را راه‌اندازی کنید. در رویایتان روزهایی را تصور می‌کنید که صدای پیامک بانک ملی‌ مدام برایتان تکرار می‌شود. صدها نفر کارمند دارید؛ کارمندانی که منتظرند سر ماه برسد و حقوق‌شان را بگیرند. یک دستیار شخصی هم استخدام کرده‌اید تا کارهای اداری و روند نظارت بر مدیران را انجام دهد. به احتمال بسیار بالا، شما در بین یکی از سه موردی که برایتان ذکر کردم قرار می‌گیرید. این بسیار خوشحال‌کننده است که شما زمینه‌ی مورد علاقه‌تان را یافته‌اید و تلاش‌هایتان هدفمندتر شده، اما اکنون می‌خواهیم با یکدیگر علاقه‌تان را بیازماییم و دریابیم که دوام می‌آورد یا نه.لطفن در نظر داشته باشید که این یک جلسه مشاوره نیست بلکه جلسه امتحان است. شیوه برگزاری امتحان کاملن ساده است؛ من شما را با واقعیت مواجه می‌کنم و شما بدون خودفریبی علاقه‌تان را می‌آزمایید. آماده‌اید؟آزمون اولاگر به نوشتن داستان علاقه دارید باید بدانید دوران جی.کی.رولینگی به پایان رسیده و نمی‌توانید گوشه‌ای بنشینید و انتظار داشته باشید کسی کتاب‌تان را بخرد. روش‌های قدیمی از کار افتاده و شما می‌بایست ارتباط برقرار کرده و رسانه‌ای ایجاد کنید تا بلکه بشناسندتان. بسیاری کارهای دیگر هم هستند که پس از شروع مسیر روی سرتان هوار می‌شوند. با ترس‌هایی مواجه می‌شوید که علاقه‌ شما را می‌سنجند و این شمایید که با اولین ترس کنار می‌کشید یا آنکه به مسیر خود ادامه می‌دهید.آزمون دومبازار بورس و ارز هم هیچ فرقی با مورد اول ندارد. اگر می‌خواهید در این زمینه حرفه‌ای شوید می‌بایست دوره‌ بگذرانید و اشتباهاتی را مرتکب شوید. گاهی دچار ضرر بزرگی می‌شوید و سرمایه‌تان را از کف می‌دهید. اگر می‌بینید فلان فرد با سرمایه‌گذاری در فلان سرمایه به سود رسیده به خاطر آنست که زمان زیادی را صرف خواندن نمودارهای لعنتی کرده. بله عده‌ای هم هستند که با شانس به چنین سودی دست می‌یابند ولی درصد این عده پایین است و شما نمی‌توانید به آن دلخوش کنید.آزمون سوممورد سوم هم درباره‌ی راه‌اندازی کسب‌وکار بود. تمام مسیر کسب‌وکار مبهم است. شما نمی‌دانید که فردا روزی قرار است چه تکنولوژی پیدا شود و کسب‌وکارتان را نابود کند پس به خاطر ترس از دست دادن پول‌تان مدام وحشت‌زده‌اید و به دنبال راهی می‌گردید تا بلکه آن را حفظ کنید. در چنین شرایطی به خاطر وحشت از کار خود دست می‌کشید یا آنکه با وحشت حاصل از ابهام می‌سازید؟علاقه همیشگی نیستبگذارید ساده‌تر برایتان توضیح دهم. علاقه صرفن یک هیجان است. اما زمانی که تصمیم می‌گیرید به عنوان حرفه‌ای در یک زمینه فعالیت کنید، رنگ می‌بازد و بعد از مدتی با خود می‌گویید که چه بر سر علاقه‌ام آمد؟ پس حتمن به آنچه انجام می‌دهم علاقه ندارم، در حالی که هیجان اولیه با ورود به مسیر حرفه‌ای از بین رفته و این ربطی به مسیر مورد علاقه یا غیر مورد علاقه ندارد.شاید برایتان مفید باشد: (چرا نباید به احساس‌مان میدان بدهیم؟)بله قبول دارم که برخی روزها با هیجان و انگیزه از خواب برمی‌خیزید ولی اجازه دهید اعتراف کنم که من در 90 درصد روزها هیچ انگیزه‌ای برای انجام کارها ندارم. چه کسی دوست دارد روزانه چندین ساعت مطالعه کند و در هفته چند مقاله بنویسد؟ یا چه کسی دوست دارد هر روز با ابهام سروکله بزند؟ خب طبیعی است، هیچکس.از حرف‌هایم اینطور برداشت نکیند که علاقه به کار نمی‌آید نه به هیچ عنوان. علاقه بخش مهمی از مسیری است که می‌خواهیم آن را بپیماییم ولی اگر نگاهی به افراد موفق بیندازید درمی‌یابید که در بسیاری روزها دوست ندارند حتی از رختخواب برخیزند چه رسد به کار کردن. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که علاقه می‌تواند شما را وادار کند تا حرکتی بزنید ولی نمی‌تواند دوام آوردن در مسیر را تضمین کند.پیشنهاد تمریناز روزی بنویسید که قرار است علاقه‌تان را از دست بدهید. در مورد آن روز چه فکری می‌کنید؟ چگونه می‌توانید از آسیب‌های آن بکاهید؟شاید برایتان مفید باشد: (راز افراد موفق)برای خواندن و شنیدن سایر مقالات و پادکست‌های من می‌توانید به وب‌سایت شخصی‌ام سری بزنید:hadighorbany.ir