زخم‌های تنت

موقعی که نوشتن پست جدید رو لمس کردم، دستام می‌لرزید. عجیبه؟ نه نامردیه بعد اینهمه نوشتن اینطوری شم. این می‌تونه نقطه‌ی ۴۰۱ باشه. چرا الان؟ چون الان هیهات‌ترین حالت ممکنم. هر از گاهی هیهات وجودم، تو این یه ماه...یه ماه شد؟ نمیدونم؛ میومد و سلامی میکرد و میرفت. نشد که بمونه. ولی دوروزه اومده نشسته پانمیشه بره به زندگیش برسه. خلاصه که دستشو گرفتم اوردم اینجا یه هوایی بخوره. خودشو ببینه، بلکم روحیه‌اش عوض شه، شایدم عوضی شه!بحث‌های زیادی بود این مدت که حالِ توصیف همش نیست. مهمترینش این بود که فهمیدم "غم" تو وجود من، نه گیاهه، نه چیز دیگه. دریاست. شایدم اقیانوسه... بعضی وقتا انقدر توش غرق می‌شم که حس می‌کنم می‌میرم، ولی بازهم نمی‌میرم. عجیبه؟ اره خیلی. چقدر در حالِ مردنیم هنوز. چقدر دیدگاهم حالا که زوم کردم رو خودِ واقعیم نه هیهات، این دنیا رو فقط یه مرحله می‌بینه. مرگ رو فقط یه اتفاق می‌بینه. احساساتش درونش دفنه ولی به این معنا نیست که زنده نیستن. هستن فقط قرار نیست هر کسی ببینه.غمِ درونم در قالب عکس:بحثی هم که همین الان بود با داسکِ عزیز، این بودش که چقدر زندگی‌هامون تکراریه. مثلا میای یه کتابی که برای ۴۰ سالِ پیش از یه نویسنده‌ی مثلا اهلِ فرانسه‌است رو می‌خونی و میگی "پسر! عجب چیزی گفته‌. چقدر منه!"چقدر منه! چقدر منه! دوتا نکته: ۱. من کیه؟ ۲. چطوری میشه کسی با اختلاف ۴۰ سال، درین مدت، چیزی بگه که حتی توعه حال هم درکش میکنی؟ این درکِ مشترک در دو زمان، دو مکان و دو شخصیت جدا که هیچ ربطی بهم ندارن، از کجا میاد؟ چیزی غیر از اینکه ما حالا در حالِ تکرارِ زندگیِ زندگی شده‌ایم؟ این درسته؟ ما داریم مسیر درست رو طی میکنیم که اینطوری میشه یا اخطاره که مسیرمون اشتباهه؟برگردیم سراغِ غم تا نپریده کلمه‌هام. غمِ حالِ(زمان) من اینطوریه که: میدونم دیگه نمیتونی، دیگه تحمل نداری. میدونم اگر زخمات یه لحظه زخمِ تنت باشن همه وحشت میکنن. میدونم هیچکس باورش نمیشه تو، توعی که انقدر خونسردی تویی که خیلی بی دغدغه به نظر میرسی تویی که... تویی که چی؟ هیچکس باورش نمیشه... من به باور بقیه چه احتیاجی دارم؟ من تا کِی به بقیه احتیاج دارم؟ تا کی باید به این "بقیه" اهمیت بدم؟ یه روزی. بالاخره یه روزی همه‌ما همه‌مون، می‌فهمیم هیچی ازین زندگی، مطلقا هیچی، چه خوب چه بد جز یه سری خوابِ مسخره نیست که به محض بیدار شدن فراموشش میکنیم. همونطور که هیچ کدوممون اون ادمِ قبل خوابیدن نیستیم.چیز دیگه‌ای که این مدت باعث شد هیهات باشم نه کیمیا، این بود که یه روزی خیلی اتفاقی وقتی سر کوچه‌ی همیشگی با نفس و داسک در حال صحبت بودیم. داسک! همون لحظه که پرسیدی داری به چی فکر میکنی و من گفتم دارم حرف میزنم و در جواب بهم گفتی ولی میتونی هم حرف بزنی هم فکر کنی؛ درست همون لحظه؛ نسبت به هر دست‌اوردی که داشتم شک کردم. دست اوردی هایی که دُرست اور نبودن... همون لحظه نسبت به اونچیزی که هستم احساس تنفر داشتم. برای همین هیهاتِ عزیزم رو دوباره دیدم. بی‌رحمیه تمامه که غم‌هات و رنج‌هات رو گردن یه اسم و تکه‌ای از وجودت بندازی. اره من همینقدر نفرت انگیزم.چند مدت بعدش با تمامِ وجود درک کردم که راضی نگه داشتن آدم‌های اطراف از خودت چیزی جز یه دروغِ کسافط نیست. ب والله نیست. حیف کلمه‌ی کسافط حتی! هیچی دیگه بعدش دل زدیم به دریا و کلیم حرف شنیدیم:)عکسِ"دل‌شور‌ِ تلخی دارم"دلتنگی‌های گاه‌ و بی‌گاه هم که بماند که همچنان ماندین. دیوانه‌تر))))دزدیده شده از مخبطِ عزیز تر از جانعا اینو یادم رفت بگم. اگر دیدی یه روز صب پاشدی و به وجود داشتن خودت شک کردی بدون ممکنه حتی با خوابیدن بعدیت هم درست نشه.اگر دیدی حالتی قدیمی که همیشه باز‌ه‌های چند روزه داشت، ممکنه این بار یه سال طول بکشه.اگر دیدی آدمِ مهم زندگیت حتی دیگه تو خاطراتت هم نیست بدون مُرده.اگر دلت تنگه، بغلش کن.اگر خوش می‌گذره، گور بابای حرف بقیه بلند بخند.اگر ... خسته شدم...چون ت گفتی... خطاب به سال ۴۰۱: هیچی ندارم بگم فقط تروخدا زودتر گورتو گم کن.بماند ب یادگار.(هیهات،نفس،داسک)-اگر غلط املایی چیزی بود گومن.