یادداشت سیزده

آن قدر کوچولو کوچولو حرف دارم که نمی دانم کدام یک را به شما بگویم. پس این پست را کوچولو کوچولو می نویسم که همه چیزهایی که می خواستم در گوشی فقط به شما بگویم را فقط به خودتان گفته باشم:اولین گریه کاری من روزی بود که دکتر ف. مدیر منابع انسانی با عصبانیت وارد بخش بازرگانی شد و با یک اخم ساختگی گفت: «فلانی، چرا مدارکت را به بخش کارگزینی تحویل نمی دهی؟» و من مثل بچه هایی که واقعا مشکل داشته اند و نتوانسته اند تکلیف خودشان را درست انجام دهند با بغض نگاهش کردم و گفتم: «شهرستان است. همین روزها دستم می رسد...» و سرم را پایین انداختم تا اشک هایم را نبیند. و نمی دانم چه شد که هیچ نگفت و رفت. فقط دیدم مدیرم خانم ف. درست مثل مادرها که می خواهند پدرها را آرام کنند مبادا بیشتر از این عصبانی شود دنبال دکتر تا اتاق کارش سراسیمه رفت. من هم از جایم بلند شدم و رفتم سرویس بهداشتی. روبروی آینه ایستادم و گریه کردم و گریه کردم و بعد با چشم های قرمز برگشتم پشت میزم نشستم تا خانم ف. تا عصر هی دلداری ام بدهد که: «حالا که چیزی نشده... حل می شود...»اولین غُر کاری ام را زدم. وقتی این ماه دکتر ف. فقط حقوق دوره آزمایشی را به من داد تازه پنج هزار تومن کم! و اضافه کارهایم را هم تایید نکرده بودند استعفایم را روی میزش گذاشتم و برگشتم پشت میزم. اما خانم ف. دوباره مثل مادرها که انگار عزیزشان می خواهد ترکش کند در حالی که برگه استعفایم دستش بود با عجله از پله ها پایین آمد و وارد بخش بازرگانی شد و با تعجب پرسید: «این چه کاری بود که کردی...» وسایلم را جمع کرده بودم که بروم. فقط یک جمله گفت: «خیلی زود اگر صبور باشی تو می مانی و یک تیم بازرگانی زیر دستت. حل می شود.» با بغض گفتم: «ولی قرار بود ...» گفت: «من سر قولم هستم.» فردایش، رفتم مالی و ما به تفاوت حقوق دو ماه قبلم - یعنی افزایش حقوقم - را دریافت کردم.برای دومین بار سرما خوردم. همین. آدم وقتی تنهاست تنهاست دیگر، شما باید خودت بروی دکتر، خودت سوپ درست کنی، خودت خودت را خوب بپوشانی و نه... آن یک نفر نیست که بگوید: عزیزم، گفتم مراقبت کن، نکردی...دیشب از بی آر تی که پایین آمدم پاشنه کفشم درآمد و اصلا هم امکانش نبود که برگردم و ببینم کجاست! اگر دیشب دختری را دیدید که با کفش های قهوه ای رنگ لنگ لنگان قدم بر می داشت و یک کوله قهوه ای رنگ هم روی دوشش بود و هی دماغش را می کشید بالا، آن دختر من بودم! و شما خیلی بی انصافید اگر به دختری که این شکلی راه می رود بخندید یا حتی چرا باید به کفش هایش نگاه کنید از پشت سر؟! خب بیایید رد شوید بروید دیگر. خجالت می کشد. نه این که کفش نداشته باشد دارد! ولی آن وقت شب هوا سرد است و تهران را هم نمی شناسد کجا برود کفشش را تعمیر کند که تا خانه شیک و مجلسی راه برود؟! :(چارلی است دیگر! می گوید اسم برندم چارلی است اسم خودم هم چارلی است! بعد من این همه مدت روی پروژه کار می کنم آخرش می فهمم که چارلی یک موسیقی دان است و نه شرکت دارد نه بازرگان است! یک عاشق تمام عیار خرده فروش است که یک استودیوی موسیقی دارد و از آن طرف دنیا هر صبح و شب فقط به من گود مُرنینگ و گود نایت می گوید و به قول خودش، جاست دیس! تولدم هم بود که بود. اصلا یک جوری از کنار تولدم رد شدم که خودش هم باورش نمی شد. چشم هایم را بستم تا تمام شود. تمام که شد یک نفس راحت کشیدم. آقا اصلا ما یک مدل فرضی توی ذهنمان ساختیم که دلمان می خواهد فقط آن شکلی روز تولدمان بگذرد که خب امسال هم نشد...کتاب خریدم دو سه تا: یکیش «وقتی زنان بخواهند» درست فکر کردید می خواهم ببینم وقتی زنان بخواهند چه کار می توانند بکنند؟ من هم خواستم دیگر، نشد. خب که چه؟ قول می دهم بهتان خانه پدری از همه جا برای آدم بهتر است. اقلا از این غربت لعنتی تهران خیلی بهتر است. دومیش، «در 30 روز عادت هاتو تغییر بده و زندگیتو بساز!» می دانم که می شود. چون قبلا امتحانش کرده ام. نشد هم که نشد. اقلا باعث می شود آهسته آهسته چرخم راه بیفتد.فکر کردم تهران چه دوره ای بروم؟ رقص، نقاشی، نرم افزار، زبان، طراحی داخلی که خیلی دوستش دارم یکهو یادم آمد عکاسی! حالا بماند که امکان پرداخت شهریه اش را دارم چون می خواهم یک عکاس تبلیغات صنعتی شوم ولی دوربینش را چطور بخرم؟! حداقل دوربین هایی که استادم معرفی کرده دست دومش سه چهار میلیون است و بهش رک گفتم که فعلا باید صبر کنیم!و این که ... دلتنگ خانواده ام هستم. با تغییر خوابگاهم از بالاشهر به مرکز شهر دوباره همان حس روزهای اول آمدن به تهران را دارم. آرامم ولی دلتنگ. دیگر دارد دیر می شود. باید بجنبم از همان ها که می نویسید یافت می نشود ما گشته ایم، بیاید توی زندگی ام. بهش فکر می کنم ولی نمی دانم راستی چگونه اتفاق می افتد عشق؟ اصلا برای من اتفاق می افتد؟! عجیب است از این تهران. امشب وقتی اتاقم رسیدم دختری از اتاق روبرویی تقریبا داشت با بغض سر کسی که آن طرف خط بود فریاد می زد: «برو از زندگیم بیرون!» با خودم فکر کردم آدم که به دیگران نمی گوید برو از زندگیم بیرون، خودش از زندگی دیگران می رود بیرون! بعد از خودم پرسیدم: «نه؟!» و پاسخ دادم: «اوهوم!» دماغم را بالا کشیدم و رفتم سراغ سیب زمینی هایم که شام مختصری درست کنم و ...