من با دو چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

در این ازدحام تنهایی گاه به ته جهانم هم که میرسم باز به خودم برمیخورم جهانم ... جهانم سال هاست بی تو الف ندارد اتاق از رقص نور روی سنش خالی است و من نگاه دوخته ام درست حوالی سقفی که مدت هاست ستاره های امیدش را چیده اند ذهنم باز میخواهد پر بگیرد حوالی خاطراتی که نیست باز میخواهم نگاه بدوزم در چشمانی که نیست باز میخواهم از دل تنگی بگویم که نیست ... نیست..نیست.نیست خسته شده ام از این همه نیست از این همه رفت کسی نیست حوالی جهانم فعل بود را صرف کند خواهشاً نامرد نباشد بود را هست و هست را خواهد بود کند به خدا که از این چمدان هایی که همیشه آماده سفرند متنفرم حالم از نگاه های اطرافیان بهم میخورد یکجور نگاهم میکنند انگار دیوانه ام انگار مجنونم یعنی برای خودشان تا حال اتفاق نیافتاده که یک گوشه بنشینند و خط های روی دیوار را بشمرند خسته میشوم از نگاه دوختن به آن سقف بی ستاره نگاهم را با شیشه ی اشک از آن میبرم اشک هایم اما انگار قصد پیاده روی دارند روی پیاده روی گونه هایم نگاهم را به دستانم میدوزم حتی در تاریکی هم خون نقاشی شده رویشان معلوم است خون نشأت گرفته از کوبش هایم بر دیوار بر دیواری که خیس است از خون نگاه جنون زده ام بند میخورد به مشتم و تازه یادم می آید چقدر از خون میترسم خنجر جیغ گلویم را می‌خراشد جیغ میکشم جیغ های بلند تر و بلند تر تا که در باز میشود باز هم هیچ کس جز آن دکتر سفید پوش پشت در نیست نگاهش را با نگاه خسته و عصیان زده ام گره کور میزند جلو می آید درست جایی که همیشه تصورت میکردم مینشیند هیچ نمی‌گوید تنها نگاهم میکند از نگاهش امواج درد و خستگی و بی طاقتی را می‌خوانم دست هایم را آرام و با احتیاط جلو میبرم دستانم روی مچ هایش قدم رو میروند تا که برسند به انگشتانش او اما فکر میکنم حرف ها و غم هایم را از روی دستانم خواند که شروع کرد به حرف زدن : دخترکی را میشناختم که دلتنگ میشد برای خاطراتی که وجود نداشتند دلتنگ میشد برای چشمانی که هیچگاه ندیده بود از خواب که می‌پرید نصفه شب ها نام کسی را صدا میزد که تا حال نامش را نشنیده بود دخترکی میشناختم که از تاریکی و از ظلمات میترسید مدت ها نگاهش را با نخ و سوزن به دیوار تاریک روبرویش می‌دوخت و دلتنگ اویش بود اویی که ندیده بودش اویی که راجبش نشنیده بود اما انگار او تکه ای از وجود دخترک بود مدتی گذشت اوی دخترک بعد سال ها نبودن بعد سال ها تنها گذاشتن آمده بود دخترک اما خوشحال بود آنقدر خوشحال که برای آمدن او به سفره صورتش سور داده بود سور لبخند دیگر اشک های دخترک هوای پیاده روی بر پیاده روی گونه هایش را نداشتند روز ها از پی هم می‌گذشتند و دخترک شراب گوارای شادی را هر روز در جام تنش حس میکرد هر روز برای اویش غذا میپخت برای اویش چای درست میکرد که مبادا اویش بیاید خانه و پیاله ی شکمش خالی بماند اما روزگار آنقدر ها هم چشم و دل سیر نبود که سرش به کار خودش باشد و به زندگی زیبای آنها حسودی نکند یک روز او آمد خانه هر چه صدا زد ماهکم پاسخی به دست صندوق پست گوش هایش نرسید جلو رفت جلوتر رفت و اما ماهکش را دید جایی حوالی گاز دستش دست ماه کوچولویش روی قلبش بود تنها فریاد کشید و دوید سمت ماه کوچکش در آغوشش گرفت و اما ... اما قطره های باران چشم هایش از هم سبقت می‌گرفتند اویی که تابحال نباریده بود قانونش غرورش چون شیشه ای بر پیش رویش شکست و اشک هایش روان شدند ماهکش را رساند به بیمارستانی همان حوالی ماهکش را بردند و او اما پشت در جاماند پشت دری که رویش یک گردی قرمز و یک منهای سفید بود یادش نمی آمد که اصلا چه شده که این نشان پیش چشمانش است یادش نمی آمد کی و چرا خود را به اینجا رسانده که به ناگاه شعله ی مشعل ذهنش روشن شد یادش آمد آنچه که نباید را و دوید و فریاد زد و دکتر بعد از قدم زدن عقربه ها روی صفحه ساعت آمد خودش را به دکتر رساند و پرسید همسرم چطور است دکتر اما بی رحمانه با جوابش خنجر کشید برقلب اوی ماهک و گفت متاسفانه همسرتان دچار مشکل قلبی است هر گونه استرس و ترس یا حتی وضع حمل برای ایشان خطرناک است ولی در حال حاضر حالشان خوب است و می‌توانند به خانه بیایند و اما اوی ماهک را ندید که پشت در به دلیل جاذبه که نه به دلیل حال بد زانو هایش زمین را در آغوش گرفتند ماهکش با استرس جانش می‌رفت ؟؟ باید چه میکرد و اما ماهکش را از روی تخت برداشت تا برساندش به خانه به خانه رسیدند آن روز اما حدودا دو ماه بعد دخترک با خوشحالی وارد خانه شد خوشحالیش را گردنبند کرد و با لبخند به گردن صورتش آویخت دوید سمت اوی اش و برگه ای دستش داد که رنگ را از صورت او پراند و ناخودآگاه گفت نه دخترک پرسید به چه نه میگویی اصلا برای چه نه میگویی او ... اوی دخترک اما تنها لب باز میکند و میگوید به آنچه در بطنت رشد کرده نه میگویم نمی‌گذارم او یک تو را که خدا امانتت داده دستم از من بگیرد دخترک پاهایش را روی زمین میسراند تا خود را به او برساند اویی که تمام اجزای صورتش حال درد را فریاد میزنند اویی که به یک باره انگار گرد مرگ در چشمانش پاشیده اند و موسیقی غم بر گوش هایش رسانده اند اویی که سخت ترسیده و دخترک اشتباه برداشت میکند حالش را و عقب میرود و نگاه میگیرد و به ناگاه از در خانه بیرون میزند او میرود و اما دخترک را می آورد و دوباره سعی میکنند زندگی را همچون گذشته چون زندگی زندگی کنند دخترک به نزدیکی کام مرگ میرود و اما با فرزندی به دنیا باز میگردد فرزندی درست هم چهره خودش فرزندی با همان شکلات ها در چشمانش و گیسوان قهوه گونه و اما او ... اویی که هنوز از فرزندش به خاطر اینکه توجه ماهکش را دزدیده سخت دلگیر و متنفر است و اما ... و اما چهارده سال با همسر و فرزندش همینگونه زندگی میکند تا که شبی ... شبی قلب ماهک دیگر نمی‌زند تلمبه قلبش آرام میگیرد و می ایستد و اما قلب ماهک آرام می‌خوابد و اما نمی‌داند چه می آید بر سر اویی که نبض میگیرد و اما آهنگ نبض تمام جانش دیگر نواخته نمیشود و به راستی او با دو چشم خویشتن دیدم که جانش میرود و او یا بهتر است از اینجا بگوییم حامی خودش نیاز پیدا میکند به پناه به یک حامی به یک انسان که بتواند بر او تکیه کند و اما در ذهنش تنها فکر مرگ می‌رقصد ماهکش را برمیدارد میگذارد روی صندلی ماشین و برخلاف چیزی که اصلا دلخواهش نیست دختر چهارده ساله اش را هم وادار به آمدن میکند میخواهد برای ماهکش بزم راه بیندازد میخواهد تن ماهکش لباس سفید کند لباس عروس جلوی مزون لباس عروس می ایستد لباسی برای ماهکش میخرد میداند هر چقدر هم ماهکش امروز رنگش پریده باشد باز هم در آن لباس سفید زیباترین عروس دنیا میشود در ماشین که جای میگیرد اما دخترش میپرسد آقای زند چه بر سر مادرم آمده ؟ بله او هیچگاه نمی‌گذاشت آن دختر پدر صدایش کند در حالی که ماهکش را از او ستانده بود تنها میگوید چیزی نیست رنگ ماهکم کمی پریده است اما خوب میشود خیلی زود حالش خیلی خوب میشود و اما جلوی در آرایشگاه توقف میکند ماهکش را در آغوش می‌گیرد و به در آرایشگاه می رساند روی صندلی آرایش میخواباندش و بعد از آنها میخواهد عروسکش را بیارایند پولی کف دستشان میگذارد و بی اینکه چیز دیگری بگوید در ماشین جای میگیرد و منتظر میشود مدتی بعد آرایشگر صدایش میزند و میگوید که عروسش آماده است و از او میپرسد چرا آدم مرده را عروسش میخواند و او تنها با چشمهای خشمگینش زن آرایشگر را نظاره میکند و بعد از بردن ماهکش به اتاقی در همان آرایشگاه لباس عروسی بر تنش می آویزد و به راستی که ماهکش امروز چقدر ماه شده است همانطور که قربان صدقه ماهکش میرود میگذرد از کنار آرایشگری که چشمانش به اشک نشسته و نمی‌بیند که حتی یک غریبه هم برای این میزان درد اشک میریزد ماهکش را روی صندلی میگذارد راه شمال را پیش میگیرد آخر قرار بود با ماهکش مدتی راهی شمال شوند حال که فرصتش پیش آمده میتواند با خیال راحت به همراه ماهک و آن دختر همیشه مزاحم راهی شمال شود چند ساعتی میگذرد و اما لب ساحل میرسند و او ماهکش را در آغوش می‌کشد و بی توجه به آن دختر مزاحم سمت دریا میرود و برای ماهکش میخواند با همان صدایی که نمی‌داند چرا جنس بغض گرفته اما با ریتم شاد میخواند در حالی میخواند که کویر چشمانش را سیل باران برده است خودم بغل میگیرمت پر میشم از عطر تنتکاشکی تو هم بفهمی که میمیرم از نبودنتو در حالی به اینجای آهنگ رسیده است که پاهایش تا زانو غرق آبند خودم به جای تو شبا بهونه هاتو میشمرم جای تو گریه میکنم جای تو غصه میخورم و به یاد شب هایی افتاد که از خواب برمیخاست و مدام تنفس ماه کوچکش را کنترل میکرد نبضش را کنترل میکرد و شب هایی که ماهکش از خواب می‌پرید تا صبح برایش لالایی میخواند مرد بود اما مردانه شب ها را برای همسرش لالایی میخواند و اما حالا آب تا زیر گردنش آمده و ماهکش به زیر آب رفته در آغوشش و جلوتر میرود و همان یک جرعه نفس هم بر او تمام میشود و تمامو دکتر پس از تعریف این داستان سمت من برمیگردد و میگوید آفرت لاقل تو مثل مادرت نشو تو مثل مادرت داستان زندگیت را اینگونه نساز منتظر اوی زندگیت نباش که اگر بیاید مطمئن باش هم سرنوشت تو مثل مادرت میشود و هم سرنوشت او چون پدرت بیا و این دوست داشتن را تمام کن سوالاتی که پاسخ به آنها الزامی است حاضرید به خاطر سالم بودن کسی که دوست دارید از او و دوست داشتنتان دست بکشید؟آیا تا به حال حس کرده اید که جانتان از تنتان میرود؟؟ چه زمانی ؟؟تاکنون برای مدت زیادی به دیوار خیره شده اید؟؟ چرا ؟؟دوست دارید داستان دوست داشتنتان به کجا ختم شود؟؟چرا ؟؟