پینگو

قسمت چهارمپینگو با هیجان شروع کرد به معرفی غار و صحبت از اینکه چند وقت است اینجا را پیدا کرده اند و امروز به چه صورت و کاملا اتفاقی متوجه آن شکاف بالای غار شده اند، با اشاره از بینگو خواست سریع نردبان قدیمی را بیاورد تا بتوانند بالا بروند و زودتر کشف خود را به بیگ پنگ نشان بدهد، آنقدر هیجان داشت که حتی لحظه ای به چیزی جز آنچه یافته است فکر نمیکرد و هیجان را از حرکت مداوم بالهایش و درخشش چشمهایش میشد از فاصله دور همحس کرد.پینگو شروع به بالا رفتن از نردبان کرد و بینگو نیز به دنبالش به راه افتاد، اما بیگ پنگ گفت "من نمیتونم از این پله قدیمی بالا بیام من پیرم و با این پا نمیتونم از پله بالا بیام، شما برید و یکی از اون جمجه های بزرگی ک میگین و یا هر چیزی که سندی برای حرفهاتون باشه بیارید و یا بندازید پایین...پینگو و بینگو به سرعت بالا رفتند و شروع به گشتن برای یافتن یک جمجه سالم و کامل کردند تا برای بیگ پنگ ببرنند و اعتبار صحبتشان را ثابت کنند، بینگو یک جمجمه با اندازه مناسب و قابل حمل پیدا کرد و میخواستند با سرعت به سمت پایین حرکت کنند که متوجه شدند پله ای در کار نیست...بینگو گفت" وااای یادمون رفت پله رو بیاریم، پینگو با عصبانیت گفت مگه عروس دریایی نیشت زده!!! پس چطور اومدیم بالا... پینگو بلند گفت آقای بیگ پنگ، آقای بیگ پنگ... ما پله رو پیدا نمیکنیم آقای بیگ پنگ..." صدای خنده های خبیثانه ی بیگ پنگ توی غار میپیچید و آواز خنده هایش گوش را آزار میداد، بینگو و پینگو با ترس و لرز فریاد میزدند.." کمک ... کمک ... "که ناگهان بیگ پنگ را در حالی که بلند بلند میخندید مشاهده کردند و چهره اش که انگار شیطان درونش نمایان شده رو به آنها کرد و گفت" هر چی دوست دارید فریاد بزنید، با تمام وجودتون فریاد بزنیدددد دیگه هیچ پنگوئنی صداتون رو نمیشنوه، تو هم مثل پدرت احمق و کله شقی، اونم فکر میکرد ما پنگوئن ها باید پرواز کنیم، کدوم احمقی همچین حرفی رو قبول میکنه؟ اصلا پرواز کنیم که چی بشه؟ اگر ما پرواز کنیم کی مارو از دست انسانها حفظ میکنه؟" در حالیکه نور کم داخل غار چهره اش را نیمه تاریک کرده بود و تنها دهان باز و چشمهایش قابل رویت بود ادامه داد " تازه خیلی زود نسل فک ها و شیرهای دریایی منقرض میشه، ما سالیانه ساله با اونها قرارداد داریم، که اونها نسل ما رو حفظ کنن و همه مارو نابود نکنن ما هم پرواز نکنیم و بعضی وقتها بعضی هامون مثل پدرت خوراک زندگیشون بشیم در عوضش بهمدیگه کمک میکنیم اونا به من کمک میکنن که رییس پنگوئنهای احمقی مثل شما باشم و اونها هم به غذای دوست داشتنیشون برسن.." اینها رو گفت و در حالیکه میخندید پله را با خود برد و از در غار خارج شد...پینگو با شنیدن این حرفها دنیا براش تیره و تار شده بود، نمیدانست خواب میبیند یا واقعیت همینی بود که شنیده است، ماتش برده بود و نمیدانست باید چیکار کندکه بینگو پی سوزش را روشن کرد... بینگو با مهربونی تمام گفت "پینگو نگران نباش ما همدیگه رو داریم و حتما نجات پیدا میکنیم بلاخره یکی صدای مارو میشنوه"پینگو که از همه چیز نا امید شده بود و تازه فهمیده بود چه اتفاقی برای خودش، پدرش و نسل پنگوئن ها افتاده روی تکه سنگی نشست و در حالیکه سرش را پایین انداخته بود گفت" بینگو هیچ کس اینجا صدای مارو نمیشنوه خواهش میکنم اینقد احمق نباش"بینگو با شنیدن این حرف قلبش شکست اما به سمت دوستش رفت و در حالیکه صورت بزرگ و احمقانه اش را خیلی نزدیک برده بود گفت" من احمقم اما مطمنم تو یک راهی برای نجاتمون پیدا میکنی" پینگو از حرفی که زد خجالت کشید و گفت "بینگو اما اینجا خیلی بلنده، ما نمیتونیم بریم پایین، مگر اینکه مثل اجدادمون میتونستیم پرواز کنیم" و آهی از روی ناراحتی و حسرت کشید و دوباره سرش را پایین انداخت، بینگو اما با خوش خیالی تمام گفت" مطمنم تو میتونی یه راهی پیدا کنی" این را گفت و شروع به چرخیدن کرد، به دیوارها خیره شد و نقاشی ها را دنبال کرد...پینگو حسابی نا امید شده بود و به مرگ پدرش فکر میکرد که چقدر زجر کشیده و حس کسی را داشت که تازه طعم خیانت را چشیده، در افکار خود غرق بود که یک دفعه صدای بینگو بلند شد..." هی پینگو هی پینگو بیا اینجا، اینجا یه نفر یه نقاشی دیگه کشیده، با بقیه فرق داره" پینگو کنجکاوانه بلند شد و به سرعت به سمت دیوار رفت، روی دیوار نقاشی ای بود که مشخص بود عمرش زیاد نیست و جدیدتر از بقیه است، یک سری محاسبه هم در کنارش بود، یک سری معادلات و در انتهاش یک نقاشی، یک نقاشی از پنگوئنی که برای خودش بالهای بزرگی طراحی کرده بود که بتواند پرواز کند! انگار معجزه ی کمک خود به خود همراهشان شده بود، پینگو با خوشحالی و ناباوری بلند فریاد زد گفت" وااای بینگو تو هیچ میدونی چی پیدا کردی؟ " و از خوشحالی محکم دوست درشت اندامش را بغل کرد و چنان او را میفشرد که منقار بینگو دکاملا باز شده بود و تا زیان کوچکش قابل مشاهده بود، بینگو گفت" آره، یه نقاشی تازه، فقط یکم یواش تر وگرنه ممکنه تخم بذارم"پینگو اما توجهی نمیکرد و با صدای بلند گفت" آره آره ولی تو بهترینشون رو پیدا کردی، وای بینگو این بزرگترین کشف پنگوئنی دنیای ماست همیشه میدونستم تو خیلی باهوشی رفیق من، تو راه نجات مارو پیدا کردی" و دوباره محکم او را در بغل فشرد...ادامه دارد