نامه‌ی خودکشی

من سی سال دارم و این یک نامه‌ی خودکشی‌ست.تمام عمرم را تلاش کردم که زندگیم روی جمله‌ی "طوری زندگی کن که بعداً پشیمان نشوی" بنا کنم و کاملاً در این زمینه موفق بودم، یک موفق شکست خورده. تک به تک تلاش‌هایم را به خوبی خاطرم است. زمان‌هایی که غرورم را زیر پا گذاشتم تا فرصتی به دست بیاورم و چند دقیقه بیشتر با افرادی که دوست دارم ارتباط برقرار کنم، برای چه؟ برای اینکه بعداً حسرت اینکه فرصت صحبت کردن با یکی را داشتم و از دستش دادم را نخورم، افرادی که به هیچ وجه حتی تمایل به یک ثانیه صحبت اضافه هم نداشتند و شاید فکر کنید این موقعیت و شخص نشناسی من بوده که مسبب این اتفاق شده، اما مگر الان فرقی هم می‌کند؟خلاء دو فرد در زندگی من همیشه حس می‌شد؛ دوستی که بتوانم شرایط سخت زندگیم را با وی به اشتراک بگذارم و فارغ از تمامی حواشی و قوانین و اتفاقات بتوانم پیشش خودم باشم و دیگری شخصی که می‌توانستیم همدیگر را عاشق و معشوق خطاب کنیم و در همه چیز اولین تجربه‌های همدیگر باشیم و هرچه بیشتر فکر می‌کنم، کفه‌ی ترازو برای این مورد دومی بیشتر برایم سنگینی می‌کند. چرا؟ چون شخص احساساتی بودم و از همان کودکی وقتی تلویزیون همراه و همبازی من شد، خیلی زودتر و رک و راست‌تر این مسئله را درک کردم و احتمالاً از همان زمان دنبال آن فرد می‌گشتم. فردی که اگر فقط او بود، برای من کفایت می‌کرد و بی‌نیاز از تمامی انسان‌های دنیا می‌شدم و حتی راضی بودم درجایی دور دست و بدون هیچ لوازم اولیه‌ی مناسبی با وی زندگی کنم. اما تنها کاری که از دستم برمی‌آمد تصور کردن چنین رویایی بود و از وقتی خاطرم است فقط با این تصورات زندگی کردم و خیال پردازی‌ها بودند که مرا تا به اینجا سرپا نگه داشتند.اما اگر والدینی شاغل که همیشه‌ی خدا سرکار بودند و اگر هم ساعاتی در خانه پیدایشان می‌شد آن‌قدر متضاد هم بودند که سر کوچک‌ترین موارد اختلاف نظر داشتند و نمی‌دانم با این همه اختلاف چطور سر بچه‌دار شدن به توافق رسیدن را نداشتم، ممکن بود این نامه هرگز نوشته نشود؟ حال برخلاف اختلافشان باهمدیگر، حتی با من نیز هیچ نقطه‌ی مشترکی نداشتیم و صحبت‌هایمان هیچ‌وقت شروع نمی‌شد که بخواهم بگویم سریع هم پایان می‌یافت. پدری که با پرحرفی‌هایش شاید تنها اخلاق خوبم برای بقیه –اما کشنده برای خودم- یعنی "گوش دادن" را در من نهادینه کرد و مادری که یک حفره‌ی خالی نسبت به تمامی زن‌های دنیا در زندگیم ایجاد کرد. چرا این "گوش دادن" این‌قدر برایم زجر آور بوده و چرا این حفره را در زندگیم حس کردم؟ وقتی تمام عمرم را فقط به بقیه گوش دادم، خواستم مزه‌ی خوب شنیده شدن را بچشم، اما در تمامی تلاش‌هایم شکست خوردم و فقط از ته دل آرزو کردم فردی بود که مرا می‌شنید و از من "حالم" را می‌پرسید. اما این شخص هیچ‌وقت از مادر زاده نشده بود و تمامی آدم‌های دنیا "دهان" بودند و من تنها "گوش" این عالم. و تا آخرین روز عمرم نفرین شده بودم که باید بار این وظیفه را به دوش می‌کشیدم.مادر تا جایی که من از لغت‌نامه‌ی شخصی تجربیاتم به خاطر دارم ختم می‌شود به شخصی که بایستی تمام ویژگی‌هایی که تا به اینجا گفتم را دارا می‌بود، با این حال که مادر من در تمامی این موارد ناتوان بود، اما کارش در سرایت دادن تمامی ضعف‌ها و ناتوانی‌هایش برای تمامی زن‌ها جهان یک استاد تمام عیار بود و نمی‌دانم خودش نیز می‌دانست که هیچ‌کدام از این ویژگی‌ها را نداشت و به خاطر همین تمامی تلاشش را کرد تا سایرین را نیز از چشم من بیندازد، یا صرفاً غریزه‌ی مادریش بود!اشتباه بودن کل فلسفه‌ی زندگی، نداشتن هیچ دوست و هیچ معشوقی، نشنیده شدن از سمت اطرافیان و والدینی کار کم بلد؛ اگر این‌ها دلیل کافی برای خودکشی فردی محسوب نمی‌شوند، نمی‌دانم دیگر باید دنبال چه دلیلی گشت.اما نه . . .من حتی سی سال هم ندارم. من سنم بیشتر از این حرف‌هاست. من هفتاد یا شاید هم هشتاد ساله‌ام و اشتباه نکنید، این نامه‌ی خودکشی من نیست، من همین الان هم یک مرده هستم.