چرا باید فیلم تئاتر جوجه تیغی را ببینیم؟

تصور خیلی‌ها از تئاتر همان نمایش‌های بسیار خشک و جدی ادبی است. نمایش‎‌هایی که در آن بازیگر دستش را باز می‌کند و بلند فریاد می‌زند:« آه الهه زیبایی! اکنون که تو را می‌بینیم، اشک در چشمانم گوله شده! آه که ما خیلی هنری، تاریخی و ادبی هستیم!» این تصور غلط باعث شده خیلی‌ها شانس آشنا شدن با یک رفیق شفیق را از دست بدهند. دوست نازنینی که می‌تواند برای یکی دو ساعت دست ما را بگیرد، بلیط هواپیمای فرست کلاس به مقصد جهانی به دور روزمرگی را به ما هدیه دهد و حالمان را همراه یک نوشیدنی با طعم شیرین قصه دگرگون کند.اگر به هر دلیلی حال و حوصله رفتن به تئاتر را ندارید، به نظرم بهرام افشاری یک شانس بسیار خوب را برای شما قائل شده.شانس اینکه تئاتر جوجه تیغی را در خانه تماشا کنید، بلکه تصورتان از تئاتر به کل عوض شود. بهرام افشاری، کارگردان و بازیگر این نمایش، فیلم این نمایش را منتشر کرده و به راحتی قابل دسترس است.چرا باید جوجه تیغی را حتما ببینیم؟جوجه تیغی داستان تمام کسانی است که آرزویی در سر دارند. به نظر می‌رسد حداقل بخش‌های مهمی از این نمایش، داستان واقعی و برگرفته از زندگی خود بهرام افشاری است.مخلوط طنز و درام داستان، شکل درست و بازی درجه یک افشاری احتمالا قرار است مثل پیچ‌هایی که صندلی نشینمنگاهتان را ساخته‌اند و عملا جزئی از صندلی هستند، شما را به صندلی بچسباند! (این جملات اغراق نیست!)چرا اغراق نیست؟!من شخصا قانون مزخرفی برای مطالعه دارم. اینکه تنها یکبار هر فیلمی را می‌بینم. فقط یکبار هر داستانی را می‌خوانم. چرا که معتقدم دفعات بعدی که یک روایت را می‌بینیم یا مرور می‌کنیم، تنها در حال تلاش برای برگرداندن حس اولین باری هستیم که آن داستان را شنیدیم. تقلا می‌کنیم «اولین بار» دیگری بسازیم، اما موفق نخواهیم شد.این قانونم را از بدو ابداع، فقط چهار بار تاحالا شکستم! بار چهارم برای جوجه تیغی بود. تصمیم گرفتم این فیلم را بار دوم با خانواده ببینم.اعضای خانواده ما مثل 80% دیگر مملکت، توانایی کنار گذاشتن گوشی موبایل برای یک ساعت را ندارد! توانایی تمرکز کردن را ندارد! اما سر تماشای جوجه تیغی تقریبا هر سه تایشان (پدر، مادر،برادر) تمرکز خود را تا حد بسیار معقولی حفظ کردند. جدای از این برویم سراغ دلایل من برای دیدن این نمایش!طنز جوجه تیغی در حد استانداردهای بین المللی است!طنز درست و استاندارد، غافلگیری دارد و در عصاره آن کمی حماقت دیده می‌شود. شوخی‌های نمایش جوجه تیغی، یک دوره طنز نویسی رایگان بود! تک تک شوخی‌های این نمایش را می‌توان بارها بررسی کرد و از آن یاد گرفت.اینکه در چه دقایقی، با چه فرم و لحنی، تماشاگر را غافلگیر کنیم و خنده جمعیت را استخراج کنیم.با این حال نویسندگی درست مثل آشپزی کردن است. اگر نمک را توی قابلمه خالی کنید، نتیجه یک غذای شور خواهد بود. طنز این نمایش، به اندازه‌یِ به اندازه بود!بازی تمیز بهرام افشاری!یک جایی در همان ابتدا شخصیت نمایش گفت وقتی عصبانی می‌شوم، دست خودم نیست و لهجه دارم!در تمامی دقایقی که بهرام افشاری عصبانی بود، لهجه داشت و بعد که ادامه داستان را تعریف می‌کرد، خیلی سریع تیپ بازیش را تغییر می‌داد.ظرافت‌های هنرمندانه‌ای در بازی بهرام افشاری وجود داشت که با کمی دقت و ریزبینی آن‌ها را کشف می‌کنید.صفت «بی‌نقص»، تنها کلمه‌ای است که می‌توان به بازی و تیپ‌سازی بازیگر و کارگردان این نمایش، بهرام افشاری بااستعداد نسبت داد.همانطور که اشاره کردم، طبق مصاحبه‌های مختلف این بازیگر و چیزهایی که درباره داستان زندیگش تعریف کرده، بخش‌های مهمی از روایت نمایش هم برگفته از گذشته افشاری بود.این موضوع باعث می‌شد تا در دقایقی متوجه شوید که بازیگر در حال بازی کردن گذشته خودش است و مولکول‌های نقشش را با پوست و گوشت و استخوان وارد جریان خون خود کرده!جوجه تیغی مملو از مونولوگ‌های کم نظیر است"من اصلا ناراحت نبودم که بچه خوشگل به دنیا نیومدم! من اصلا ناراحت نبودم که بچه مایه دار به دنیا نیومدم. من اصلا ناراحت نبودم که تو زندگی من پارتی وجود نداشته. من از این ناراحت بودم که دنبال هدفی رفتم، دنبال رشته‌ای رفتم که توش داره بهم توهین می‌شه! خب آقا نقش نمی‌دید، ندید به درک! چرا توهین می‌کنید؟""می‌گن سه عامل برای مطرح شدن هر انسانی لازمه:1-نبوغ 2-پشتکار 3- شانس!شما تو دوتای اولی تاثیرگذارید، اما توی سومی نه! شانس یا برات اتفاق میوفته یا نه.اما من کل زندگیم رو تو دو چیز خلاصه کرده بودم:1- شانس برای کسیه که تا آخرین لحظه تلاش می‌کنه!2- پایان همه چیز خوبه. اگر پایان چیزی بد شد، نگرانش نباش، چون هنوز پایانش نشده."واضح است که تک تک کلمات و جملات این نمایشنامه بازنویسی شده. هیچ جمله‌ای کم یا اضافه نیست. همه چیز تمیز و مرتب. مو به مو. مولکول به مولکول. اتم به اتم! روح آدم تازه می‌شود با شنیدن تک تک عبارت‌های این نمایش یک ساعتِ.ورود به دنیای هنر قمار استزیاد توضیح نمی‌دهم. نمی‌خواهم اسپویل کنم! اما بهرام افشاری ته حرفش در این نمایش این است که ورود به دنیای هنر قمار است.یا برنده می‌شوی، یا بازنده، یا یک خسته بی‌درمان! این یکی را باید تجربه کرده باشی تا برایش بغض کنی. تا ترس مثل سه لایه پتوی سنگین در زمستان، بیوفتد روی تنه خسته و پر امیدت. کاش هر که آرزویی دارد، با ساختن راه، به خواسته‌هایش برسد. کاش همانطور که کلمات نمایش می‌گویند، پایان همه چیز خوب باشد.پایان بندی این نمایش بسیار دقیق است و تکه‌های پازل را به خوبی به یکدیگر پیوند می‌زند. باید در طول نمایش بسیار حواس جمع باشید تا آخرین تکه‌های پازل را به خوبی جایگذاری کنید.این نمایش را ببینید و لذت ببرید. با دنیای نمایش دوست شوید و بگذارید دستتان را هر از چند گاهی بگیرد و ببرد در جهان ناممکن‌ها و قصه‌ها. سالن‌های نمایش، اگر پس از مصیبت کرونا زنده بمانند، باز هم با تمهیدات و سیاست‌های آقایان، راه سختی برای زنده ماندن در پیش دارند.بعضی از آقایان سال‌ها است که وزن چکمه‌های سنگینشان را روی گلوی تئاتر مملکت سوار کرده‌اند.کمک کنید تا تئاتر زنده بماند. تا بیشتر رشد کند.سجاد بیگیممنون از همراهیتون اگه تا اینجا با من بودید! :)شما چه فیلم تئاتری رو به من پیشنهاد می‌کنید؟؟