پذیرش

این مطلبی که براتون میگذارم رو یک یا دوسال پیش نوشتم، اما صادقانه به خاطر قضاوت هایی که ممکن بود بشم پاکش کردم، اما هیچ وقت نتونستم نسبت به این موضوع بی تفاوت باشم و بارها و بارها در خلوت بهش فکر کردم و تفکراتم رو به اصطلاح حلاجی کردم. و در آخر به عقل، پذیرش و انسانیتم تکیه کردم. چند وقت پیش از طریق یک پیجی، چند سکانس از یک فیلم رو دیدم که موسیقی اون وفضایی که داشت نظرم رو جلب کرد ، بدون اینکه موضوع اصلی این فیلم رو بدونم..... این فیلم در رابطه با آشنایی و عاشقانه ی دو مرد متاهل گاوچران جک و اِنیس به هم است،که در جامعه سنتی اون زمان به هم علاقمند میشن و یکی پرشور شجاع و دیگری محافظه کار و هراسان و البته مستاصل از حسی که در خود احساس می کند، اما جرأت روبرو شدن با واقعیتی که برایش پیش آمده را ندارد و مدام با احساسات متناقضش درگیر است است. پیچیدگی‌های رابطهٔ احساسی و جنسی بین دو مرد هم جنس گرا یا دوجنس گرا...علاقه و عشق مسحور کننده ی دو مرد به هم.... خیلی با خودم کلنجار رفتم که این مطلب را اینجا بگذارم یا نه. خب شاید من هم مثل انیس واهمه داشتم، اینکه بخوام نقطه نظراتم رو در رابطه با این فیلم و البته گرایش متفاوت شخصیت های این فیلم روبیان کنم. سال هاست به شدت مطالعه دارم و تحقیقاتی که در رابطه با جامعه LGBT ترانس ها،بایسکشوال ها، هموسکشوال ها، سیسجندر ونان باینری انجام دادم، به تنها چیزی که رسیدم این بودکه، همه ما انسان ها برابریم و باید درباره بسیاری از موضوعات متفاوت بینمون ،به اتفاق نظر و پذیرش برسیم... خب به عنوان یک مسلمان و با آموزهای متفاوت مذهبی و البته سنت ها و ارزش هایی که سالها در من نهادینه شده بود، این موضوع به شدت متناقض بود که بخوام حتی دررابطه با این آدم ها یا گرایشات به یک جمع بندی برسم ،البته این میون دوجنسه ها مستثنی از بقیه بودن، چون پذیرفته بودم که وضعیت فیزیکی اون ها از بدو تولد با اون ها بوده و این بین تقصیر و اشتباهی متوجه اون ها نیست. که البته این بعد جسمانی اون ها بود و باز در رابطه با گرایشاتی که می توانند داشته باشند، من رو دچار چالش می کرد. سعی می کردم درکشون بکنم البته احساسی هم که در حال حاضر، نسبت به گرایشات مختلف جنسی و عملکردشون در جامعه و سبک زندگیشون دارم رو خب نداشتم، فقط متمدنانه پذیرفته بودم. البته دروغ چرا، جرأت اظهار نظر و ابراز وجود در این زمینه رو نداشتم. با توجه به این که از نظر فکری همیشه تحت تاثیر شخصیت های مسلمان و بعضا ادیان ابراهیمی بودم، صحبت در رابطه با همچین موضوعی رو جایز نمی دونستم و اینکه اعتقاد داشتم ورود به این مسأله مستلزم دانش وسیعی و البته شهامت و جسارت هستش، پس سعی کردم بی سر و صدا و چراغ خاموش بیشتر در موردشون مطالعه بکنم. طی این چند سال بین پذیرش این افراد و مذهب و تابو بودن این مسأله از نگاه دین، جامعه و مردم با خودم در کشمکش بودم، اما هرچی جلوتر رفتم وبا شنیدن صحبت هاشون و عشقِ بی چون چرایی که در روابطشون به یکدیگر به عنوان زوج می‌دادند و پذیرش اون ها در جوامع غربی و به رسمیت شناختن و طبیعی جلوه دادن گرایشات اون ها، مطمئن شدم که کمیتم لنگ است، که این چه دیانت و تعقل و تفکری است که من دارم، چرا باید براساس باورهای مذهبی که خودم دارم و ممکنه هیج ربطی به کلیات دینم نداشته باشه با اینکه اگر شخصیت های بزرگ اسلام، در حال حاضر در این زمان حضور داشتند به واقع با این مسأله و دیگر موضوعات می جنگیدند؟ مگر نه اینکه فرمودند، "مرد زمانه خویش باش" یا مگر نه اینکه همیشه تأکید داستند با مقتضیات زمان جلو برویم؟ پس نمی شود برا اساس تفکرات عرف و ارزش هایی که مطلقا بر پایه اختیار نیست، در برابر واقعیات مسلم حال حاضرجهان، انقدر مقاومت بکنیم. که باید فراتر از مذهب رفت و بر انسانیت تکیه کرد، من به عنوان یک مسلمان با تناقض بزرگی مواجه بودم و هستم، اون هم نهی این مسأله در کتاب آسمانی است، اما طبق همین آموزه ها که مبنی بر آزاد بودن انسان ها و اختیار آنها در انتخاب ادیان و ثواب و خیر و شری که صرفا از تکیه بر آزادی و خودآگا هی فرد دارد، ترجیح دادم، منحصرا عقلانیت رو لحاظ بکنم که نه تنها بپذیرمشون بلکه عمیقا بهشون احترام بگذارم. مگر می شود با کسی که از بدو تولد با گرایش خاص متولد شده جنگید ویا روح آنهارا به زنجیر کشید، پس چه فرقی بین انسان قرن بیست ویکم با مردم عهد دقیانوس یا قبایل آدم خوار هست. چطور میشود به کسی که هیچ دخل و تصوری در آفرینش خودش ندارد، نسبت های زشت و ناروا داد و با تفکرات انسان ستیز آن هارا از جامعه طرد کرد، مادر جایگاهی نیستیم و حقی نداریم که آرامش اون ها را دست آویز عقاید خودمان بکنیم. بر چه اساسی و با چه دلایلی باید این افراد رو شکنجه کنیم چرا باید باورهاشون رو به سخره بگیرم! و دقیقا تا چه زمانی قرار است میزان و معیار ما برداشت های غلطمون از ادیان باشه . مگر نه اینکه شخصیت های بزرگ تاریخی ما در عرصه های مختلف، فراتر از جامعه و ادیان پیش رفتن مگر نه اینکه دین منحصرا ابزاری برای تفکر، تکامل و تعالی زندگی بشری است پس قطع به یقین رفتار خشونت آمیز و متوحشانه که بعضا از سمت ما متوجه اونها میشه، مورد تایید هیچ تفکر و مرامی نیست...... البته باید نکته ای رو عرض بکنم که من گرایشات اینها رو پذیرفتم و تا به این جا پذیرش رو از سمت خودم بهنجار می دونم اما رفتار های نابهنجاری که عده ای از این افراد انجام میدن رو مثل بدن نمایی و حرکات نامتعارف ... رو تأیید نمی کنم، البته در اینکه به خاطر جبر و عدم پذیرش جامعه مرتکب این مسائل می شوند رو هم باید مورد تحقیق و بررسی قرار بدهیم. و اینکه حتی در رابطه با این رفتارها هم اون ها می توانند آزادانه رفتار بکنند، چرا که قرار نیست همه چیز رودر حول و محور خواسته های من بچرخه و از فیلتری عقایدم رد بشود . باور کنید من به اندازه ای تحت تاثیر شخصیت های داستان، عشق و استیصال و فشاری که متحمل شدن بودند، قرار گرفتم که هنوز نتونستم هضم بکنم و چند ماهی است فقط دارم فکر می کنم که چه انسان هایی صرف عقاید و خواسته هاشون ظالمانه محاکمه شدن یا از علاقمندی هاشون دست کشیدن و ما همچنان برای نداشته هامون سینه سپر می کنیم و اصل ها رو فدای فرعیات می کنیم. وخواهشی که دارم این است که تفکرات من درست یا غلط به دیگر مسلمانان تعمیم ندین، چرا که برداشت من از زندگی و فلسفه ی انسانيت اینگونه هست و الزما نباید مورد تأیید مسلمانان دیگر هم باشد و البته صحبت هام ربطی به هیچ تفکر خاصی ندارد و منحصرا انتخابی است که من دارم و دلم نمی خواد کسی که هم کیش من هست با صحبت و رفتار من مورد سنجش و قضاوت های ظالمانه قرار بگیرد...من بعد از اینکه این فیلم رو دیدم و در مواجهه با صلحی که علیرغم هر مانعی در ذهنم، در قلبم احساس می کردم در رفتار این ها دقیق تر شدم، در شبکه های اجتماعی، صفحاتشون رو دنبال می کردم وبه واقع چیز عجیبی ندیدم و مصمم تر گذشته، حمایت و پذیرشم رو نسبت به این جامعه اعلام می کنم و امیدوارم جامعه و جهان نه تنها در این در رابطه، بلکه با هر تفاوتی به صلح برسد و همه بتوانیم در کنارهم بدون هیچ قضاوتی زندگی بکنیم و اینکه حکام و عالمان تحقیق و تفحص بیشتری در رابطه با گرایشات و علاقمندی های جهان بپردازند و به شکل واقعی، با توجه به مقتضیات زمان، حکم صادر بکنند یا اصلا نکنند و به پذیرش برسند در رابطه تمام موجودات، چرا که قرار نیست زندگی بشر، تحت الشعاع این صدور احکام، قضاوت خوب یا بد قرار بگیرد، که اگر اینطور نباشد وجود عقل کاملا انکار می شد و من زندگی و تصمیماتی که بر پایه عقلم نباشد، را نمی پذیرم. باز هم تأکید می کنم این تصمیم و تفکرات من است و قابل تعمیم به هم کیشان من نیست، که گذشته از باور راسخی که به این موضوع و تمام مسائل متفاوت جهان دارم، یک مددکارم و مقید به اصل اول یعنی پذیرش