چرا از نوشتن و انتشار آن فرار می‌کنیم؟

فکر می‌کنیم نوشته‌یمان ارزش اشتراک‌گذاری ندارد. از بازخوردهای منفی و نقد شدن خوشمان نمی‌آید. خودمان و کارمان را به اندازه‌ی کافی باور نداریم. می‌دانید علاقه‌ی من به نوشتن زیاد است و می‌دانم که قلمم در نوع و سبک خود زیباست و اگر آن را تقویت کنم قطعا مخاطبین پروپا قرص خودش را خواهد داشت.ولی نمی‌دانم چرا گاهی اوقات این قدر در نوشتن تنبلی می‌کنم.گاهی به بهانه‌‌ی اینکه کارهای روزانه‌‌ام عقب افتاده،گاهی به خاطر نداشتن موضوع یا ایده و گاهی خستگی و بی‌حوصلگی.بعضی وقت ها هم دلم می‌خواهد از هرچه در دل و ذهنم میگذرد بنویسم ولی باز وقتی قرار به نوشتن می‌شود،ناخداگاه خیلی از احساساتم را تغییر می‌دهم. می‌دانید به تازگی فهمیده‌ام که من دچار خودسانسوری هستم و از گفتن و نوشتن خیلی از افکارم در قالب کلماتی کمی متفاوت‌تر از همیشه خودداری می‌کنم و متاسفانه این را هم باید بگویم که از واکنش اطرافیان یا مخاطبینم به چیزی که می‌نویسم و منتشر می‌کنم کمی می‌ترسم.شاید به خاطر این باشد که آنقدر که باید به خودم و توانایی که دارم باور ندارم.شاید نظر دیگران برای من خیلی بیش از آنچه که باید مهم است.یک چیز دیگر هم این است که من خیلی از متن‌هایی که می‌نویسم را درخٌور انتشار نمی‌بینم،مثلا با خودم می‌گویم خوب که چه!این که تو نوشته‌ای را همه میدانند و حرفی برای گفتن ندارد و این درست زمانی بود که می‌دیدم دیگران چیزی مشابه همان مطلب را در فضای مجازی منتشر کرده‌اند و اتفاقا چه بازخورد خوبی هم داشته است.البته به قول یکی از دوستان صرف تعداد فالور و تعداد لایک یک پست در برنامه‌ای مثل اینستاگرام دلیل برخوب و قوی بودن آن متن یا نوشته نمی‌شود و ثابت نمی‌کند که آن شخص حتماً نویسنده‌‌ی قابل و قوی‌ای است.البته با اینکه نظرم بر این است که باید در انتخاب مطالبی که می‌خواهیم به انتشاربگذاریم دقت داشته باشیم،آن هم از این منظر که محتوای ما حرفی برای گفتن داشته باشد،از صحت وسقم آن مطمئن باشیم،خواسته یا ناخواسته با الفاظ و ادبیات بی‌ادبانه به شخص یا گروهی توهین نکنیم، برای حرفمان دلیل محکم داشته باشیم و همچنین مطالعه‌ی کافی که شرط مهمی در نوشتن خوب به حساب می‌آید،معتقدم که باید آنچه که تراوشات ذهنمان است و از دل برمی‌آید و دوستش داریم و دلمان می‌خواهد دیگران هم آن را ببینند و بخوانند را نشر بدهیم.با این آگاهی که همیشه کنار کسانی که ما و کارمان را تایید می‌کنند هستند کسانی که منتقد ما باشند و سبک و شیوه‌ی ما در نوشتن را دوست نداشته باشند.به هر حال باید بدانیم تا ننویسیم،نشرندهیم،نقد و تایید نشویم نمی‌توانیم نقاط قوت و ضعف کارمان را پیدا کنیم واز آن در راستای پیشرفت و بهبود قلم خود بهره ببریم.این‌ها همه مشکلاتی بود که من با نوشتن داشتم و فکر می‌کنم در این راه تنها نبودم و نیستم.اما من تصمیم گرفته‌ام تا بر این افکار بازدارنده غلبه کنم و هرروز برای بهتر نوشتن تلاش کنم.می‌دانید چه چیز نویسندگی خوب است،خلاق باشید و اثر مختص خودتان را خلق کنید(خلاقیت در نوشتن،یعنی از مسخره‌ترین و پیش پا افتاده‌ترین موضوعات و مسائل اثری شگرف خلق کردن)اینکه می‌توانید از هرچه که بخواهید بنویسید،هرچقدر که بخواهید واز دیدگاههای متفاوت کسی نمی‌تواند مانع تراوشات مغز شما روی صفحه‌ی کاغذ یا ورد شود.کافی است برای بهتر نوشتن دست از مطالعه و نوشتن برنداریم،گاهی فقط باید نوشت مهم نیست حتما موضوع مهمی داشته باشید،ققط باید بنوسیم.باید فیلم ببینیم و همزمان نگاه نافذی روی زندگی خودمان و مردم جامعه داشته باشیم تا بتوانیم درک بهتری از احساسات و عقاید و افکار مردم پیدا کنیم، چرا که برای نوشتن هر چه دقیق‌تر،جزئی‌تر و با ظرافت بیشتر هر متن باید شناخت درستی از مسائل کسب کرده باشیم.خود را باور داشته باشید و دست از نوشتن برندارید.حرف آخر:به هر دلیلی که تا به امروز نوشته‌هایتان را بایگانی کرده‌اید و خودتان را از شنیدن نظرات مثبت دیگران که می‌توانست مایه‌ی دلگرمی و تلاشِ بیشترتان باشد محروم کرده‌اید ویا حتی از دیدنِ نقدهایشان که می‌توانست برایتان سازنده باشد.دیگر این کار را کناربگذارید.به خودتان علاقه و پشتکارتان باور داشته باشید واز نوشتن و به اشتراک گذاشتن نوشته‌هایتان نهراسید.موفق باشید.