شعر محتشم برای امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع)

السلام ای عالم اسرار رب‌العالمینوارث علم پیمبر فارس میدان دینالسلام ای بارگاهت خلق‌را دارالسلامآستان رویت بطرف آستین روح‌الامینالسلام ای پیکر زایر نوازت زیر خاکاز پی جنت خریدن خلق را گنج زمینالسلام ای آهن دیوار تیغت آمدهقبلهٔ اسلام را از چارحد حصن حصینالسلام ای نایب پیغمبر آخر زمانمقتدای اولین و پیشوای آخرینشاه خیبر گیر اژدر در امام بحر و برناصر حق غالب مطلق امیرالمؤمنینملک دین را پادشاه از نصب سلطان رسلمصطفی را جانشین از نص قرآن مبینبازوی عونت رسول‌الله را رکن ظفررشتهٔ مهرت رجال‌الله را حبل‌المتینهر که در باب تو خواند فضلی از فصل کلامدر مکان مصطفی داند بلا فصلت مکینبوترابت تا لقب گردیده دارد آسمانچون یتیمان گرد غم بر چهره از رشک زمینچون سگ کویت نهد پا بر زمین در راه اوگستراند پرده‌های چشم خود آهوی چینمایهٔ تخمیر آدم گشت نور پاک توورنه کی می‌بست صورت امتزاج ماء و طینآن که خاتم را یدالله کرد در انگشت توساخت نص فوق ایدیهم تو را نقش نگینچون یدالهی که ابن عم رسول‌الله بودایزدت جا داده بالا دست هر بالانشینآن یدالله را که ابن عم رسول‌الله بودگر کسی همتاش باشد هم رسول‌الله بودای به جز خیرالبشر نگرفته پیشی بر تو کسپیشکاران بساط قرب را افکنده پسفتنه را لشگر شکن سرفتنه را تارک شکافتظلم را بنیاد کن مظلوم را فریاد رسچرخ را بر آستانت پاسبانی التماسعرش را در بارگاهت پاسبانی ملتمسگر کند کهتر نوازی شاهباز لطف توبال عنقا را ز عزت سایبان سازد مگسور کند از مهتران عزت ستانی قهر توسدره در چشم الوالابصار خوار آید چو خسهمتت لعل و زمرد در کنار سائلانآن چنان ریزد که پیش سائلان مشت عدسخادمان صد گنج می‌بخشند اگر از مخزنتخازنان ز اندیشه جودت نمی‌گویند بسآسمان از کهکشان وهاله بهر کلب توپیشکش آورده زرین طوق با سیمین مرسروز کین از پردلی گردان نصرت جوی شدمرغ روح از شوق جانبازی نگنجد در قفسبار هستی بر شتر بندد عماری‌دار تودل تپد در کالبد روئین‌تنان را چون جرساز هجوم فتنه برخیزد غبار انقلابراه بر گشتن ز پیشت گم کند پیک نفساز سپاه خود مظفروار فردآئی برونوز ملایک لشگر فتح و ظفر از پیش و پسحمله‌آور چون شوی بر لشگر اعدا شودحاملان عرش را نظارهٔ حربت هوسبر سر گردنکشان چون دست و تیغ آری فرووز زبردستی رسد ضربت ز فارس برفرسلافتی الا علی گویند اهل روزگارساکنان آسمان لاسیف الاذوالفقارای که پیغمبر مقام از عرش برتر یافتهز آستانت آسمان معراج دیگر یافتههم به لطفت از مقام قاب و قوسین از خدامصطفی اسرار سبحان‌الذی دریافتههم به بویت از گلستان ماوحی هر نفسشاه با اوحی مشام جان معطر یافتهچرخ کز عین سرافرازی رکاب کرده چشمچشم خود را چشمهٔ خورشید انور یافتهمه که بر رخ دیده از نعل سم رخشت نشانتا ابد اقبال خود را سکه بر زر یافتهنعل شبرنگت که خورشید سپهر دولت استچرخ از آن روی زمین را غرق زیور یافتهنزد شهر علم از نزدیک علام‌الغیوبچون رسیده جبرئیل از ره تو را در یافتهنخل پیوندت که مثمر گشته از باغ نبیبهر نسبت گوهر شبیر و شبر یافتهحامل افلاک رحم‌آورده بر گاور زمینبر سر دشمن تو را چون حمله‌آور یافتهطایر قدرت گه پرواز گوی چرخ راگوی چوگان خورده‌ای از باد شهپر یافتهآن که زیر پای موری رفته در راهت نمرددایه از جاه سلیمانی فزونتر یافتهآن که بی‌مزد از برایت بوده یک ساعت به کارکشور اجرا عظیما را مسخر یافتهکاسهٔ چوبین گدائی هر که پیشت داشتهاز کف دریای خاصت کشتی زر یافتهوه چه قدر است نور درگهت را پایه‌واردست قدرت با گل آدم مخمر یافتهنور معبودی و آب و گل ظهورت را سببز آسمان می‌آمدی می‌بود اگر آدم عربای وجود اقدست روح روان مصطفیمصطفی معبود را جانان تو جان مصطفیگر نبوت هم نصیبت داد ایزد چون گذشتبعد بلغ انت منی از زبان مصطفیبر سپهر دولت آن نجمی که روشن گشته استصد چراغ از پرتوت در دودمان مصطفیدر ریاض عصمت آن نخلی که از پیوند توستمیوه‌های جنت اندر بوستان مصطفیشمسهٔ دین را درون حجره چون دارد مقاماز نجوم سعد پر گشت آسمان مصطفیای تو شهر علم را در آن که در عالم نکردسجده در پایت نبوسید آستان مصطفیسایهٔ تیغت که پهلو می‌زند در ساق عرشز افتاب فتنه آمد سایبان مصطفیداد از فرعون دعوای الوهیت نشانجز تو هر کس شد مکین اندر مکان مصطفیگر نباشد حرمت شان نبوت در میانفرق نتوان کرد شانت را ز شان مصطفیمن که باشم تا که گویم این زمان در مدح توآن چنانم من که حسان در زمان مصطفیاین گمان دارم ولی کز دولت مداحیتهست نام علی در خاندان مصطفیبا چنین حالی که من دارم عجب نبود اگرشامل حالم شود لطف تو و ان مصطفیگوشهٔ چشمی فکن سویم به بینائی که دادنرگست را تازگی ز آب دهان مصطفیجانم از اقلیم آسایش غریب آواره‌ایسترحم بر جان غریبم کن به جان مصطفیتا دم آخر به سوی توست شاها روی منوای جان من اگر آن دم نه بینی روی منای سلام حق ثنایت یا امیرالمؤمنینوی ثنا خوان مصطفایت یا امیرالمؤمنیندر رکوع انگشتری دادی به سایل گشته استمهر منشور سخایت یا امیرالمؤمنینصد سخی زد سکه زر بخشی اما کس نزدکوس سر بخشی ورایت یا امیرالمؤمنینگشته تسبیح ملک آهسته هر گه در نمازبوده رازی با خدایت یا امیرالمؤمنیندامن گردون شود پرزر اگر تابد از اوگوشهٔ ظل عطایت یا امیرالمؤمنینراست چون صبح دم روشن شود راه صوابرایت افرازد چو رایت یا امیرالمؤمنینروز رزم افکند در سرپنجهٔ خورشید رایپنجهٔ ماه لوایت یا امیرالمؤمنینصدره را از پایهٔ خود انتهای اوج دادرفعت بی‌منتهایت یا امیرالمؤمنینگه به چشم وهم می‌پوشد لباش اشتباهعرش تا فرش سرایت یا امیرالمؤمنینگه به حکم ظن ستون عرش را دارد بپابارگاه کبریایت یا امیرالمؤمنینچون به امرت برنگردد مهر از مغرب که هستگردش گردون برایت یا امیرالمؤمنینیافت از دست و لایت فتح بر فتح دیگردست در حبل ولایت یا امیرالمؤمنینجان در آن حالت که از تن می‌برد پیوند هستآرزومند لقایت یا امیرالمؤمنینگر مکان برتخت او ادنی کنی جایت دهندانس و جان کانجاست جایت یا امیرالمؤمنینحق‌شناسان گر به دست آرند معیار تو راحد فوق ما سوی دانند مقدار تو راای که دیوان قضا قائم به دیوان شماستتابع حکم خدا محکوم فرمان شماستگر ید بیضا چه مه شد طالع از جیب کلیمپنجهٔ خورشید را مطلع گریبان شماستآن ستون کز پشتی او قایمند ارکان عرشدر حریم کبریا رکنی ز ارکان شماستاین ندامت گوی زنگاری که دارد متصلگردش از چوگان قدرت گوی میدان شماستخوان وزیرا که قسمت بر دو عالم کرده‌اندمایهٔ آن مانده یک ریزه از خوان شماستاژدهایی کز عدو گنج بقا دارد نهانچون عصا در دست موسی چوب ردبان شماستبندهٔ پیرست کیوان کز کمال محرمیاز پی پاس حرم بر بام ایوان شماستعقل اول کز طفیلش می‌رسد لوح و قلمپیش دانا واپسین طفل دبستان شماستهرکه را کاریست بر دیوان خیرالحاکمیننیک چون روی رجوع او به دیوان شماستمن مریض درد عصیانم که درمانم توئیدردمند این چنین محتاج درمان شماستصد شکایت دارم از گردون اما یکیبر زبانم نیست چون چشمم به احسان شماستگر درین دور فلک شهری گدای محتشممحتشم را حشمت این بس کز گدایان شماستدین من شاها به ذات توست ایمان داشتنوین به دوران چنین کفر است پنهان داشتنای تو را جای دگر در عالم معنی مقامدرگهت را قبله‌ایم و روضه‌ات را کعبهٔ نامپیکرت گنج نجف نورت در گردون شرفمرغ روحت از شرف عنقای قاف احترامما برین در زایران کعبهٔ اصلیم و هستحج اکبر زان ما آنست و بس اصل کلامگر یکی مانع نباشد گویم این بیت‌الحرمنیست در حرمت سر موئی کم از بیت‌الحرامگر به قدر اجر بخشی دوستان را منزلتباشد از تمکین سراسر عرصهٔ دارالسلامور ز اعدا منتقم باشی به مقداری که بودننهد از کف تا ابد جبار تیغ انتقاماهل عصیان گر تو را روز جزا حامی کنندقهر سبحانی کند تیغ جزا را در نیامگر گشائی از شفاعت بر گنه‌کاران دریبندد از رحمت خدا درهای دوزخ را تمامخلق را گر یکسر ایمن خواهی از پیغام موتوای بر پیک اجل گر کام بگشاید زکامدر جزای خصم اگر سرعت کنی نبود بعیدگر شود پیش از محل واقع قیامت را قیامدین پناها پادشاها ملک دین را بیش ازینمی‌توانی داد در تایید حق نظم نظامبس که صیاد زمان دام بلا گسترده استیک زمان با اهل دل مرغ فراغت نیست رامراست گویم هست از دست مخالف در عراقبر بزرگان حسینی مذهب آسایش حراماهل کفر از آتش بغض عداوت پخته‌انداز برای خفت اسلام صد سودای خامداوری پیش تو می‌آرند زیشان اهل دینیاوری کن مؤمنان رایا امیرالمؤمنین