شی فضایی مرموز پس از ۳ ماه تکان ناپدید شد!

منتشر شده در analyticsinsight به تاریخ 28ژانویه ۲۰۲۲لینک منبع This mysterious space object pulsed for 3 months and disappeared. WHAT THE HELL?این اولین قرنطینه سال ۲۰۲۱ در پرث بود و همه ما از خانه کار می‌کردیم. و وقتی ستاره‌شناسان به دنبال چیزی می‌گردند تا حواس خود را از ترس وجودی پرت کنند، هیچ چیز بهتر از یک راز جدید کیهانی نیست.در سال ۲۰۲۰، من به یک دانشجوی کارشناسی، تایرون اودوهرتی، پروژه‌ای سرگرم کننده دادم: در نظرسنجی بزرگ رادیویی که من رهبری می‌کنم، به دنبال منابع رادیویی باشید که در حال تغییر هستند.تا پایان سال، او یک منبع غیر معمول خاص پیدا کرده بود که در داده‌های اوایل سال ۲۰۱۸ قابل‌مشاهده بود، اما در عرض چند ماه ناپدید شده بود. نام منبع GLEAM-X J162759.5-523504 پس از بررسی و موقعیت آن بود.منابعی که ظاهر و ناپدید می‌شوند «حالت‌های گذرای رادیویی» نامیده می‌شوند و معمولا نشانه فیزیک افراطی در حال بازی هستند.راز آغاز می‌شوداوایل امسال من شروع به بررسی منبع کردم، انتظار داشتم که این چیزی باشد که ما در مورد آن می‌دانیم - چیزی که به آرامی در طول ماه‌ها تغییر می‌کند و شاید به یک ستاره منفجر شده، یا یک برخورد بزرگ در فضا اشاره کند.برای درک فیزیک، من می‌خواستم اندازه‌گیری کنم که چگونه روشنایی منبع به فرکانس آن (در طیف الکترومغناطیسی) مرتبط است. بنابراین من به مشاهدات یک مکان، که در فرکانس‌های مختلف، قبل و بعد از شناسایی گرفته شده‌اند، نگاه کردم، اما آنجا نبود.من ناامید شدم، زیرا سیگنال‌های کاذب گهگاه به دلیل خطاهای کالیبراسیون تلسکوپ، یونوسفر زمین که سیگنال‌های تلویزیونی را منعکس می‌کند، یا هواپیماها و ماهواره‌هایی کهه در بالای سرشان ظاهر می‌شوند.پس به اطلاعات بیشتری نگاه کردم. و در رصدی که ۱۸ دقیقه بعد انجام شد، منبع دوباره دقیقاً در همان مکان و دقیقاً در همان فرکانس بود - چیزی که ستاره‌شناسان تا به حال ندیده بودند.در این لحظه عرق سردی از من جاری شد. یک تحقیق جهانی برای جستجوی تکرار سیگنال‌های رادیویی کیهانی که در یک فرکانس واحد منتقل می‌شوند، وجود دارد. به آن جستجو برای هوش فرازمینی می‌گویند. آیا این لحظه‌ای بود که ما بالاخره متوجه شدیم که حقیقت … بیرون است؟نقشه پیچیده‌تر می‌شودمن به سرعت داده‌های بیشتری را دانلود کردم و به‌روزرسانی‌ها را بر روی اسلاک پست کردم. این منبع فوق‌العاده روشن بود. از هر چیز دیگری که دیده می‌شد درخشان‌تر بود.درخشان‌ترین منابع رادیویی، سیاه‌چاله‌های بسیار پرجرم هستند که فواره‌های عظیمی از ماده را با سرعتی تقریباً به سرعت نور به فضا شعله‌ور می‌کنند. چه چیزی پیدا کرده بودیم که احتمالاً می‌تواند درخشان‌تر از این باشد؟همکاران توجه خود را به این موضوع معطوف کرده بودند:خیلی آهسته‌تر از این تکرار می شود که تپ اختر باشد. اما برای یک ستاره درخشان خیلی روشن است. این چیست؟ (آیا یک بیگانه) ؟در عرض چند ساعت، نفس راحتی کشیدم: من منبع را در طیف وسیعی از فرکانس‌ها شناسایی کرده بودم، بنابراین نیرویی که برای تولید آن لازم است تنها می‌تواند از یک منبع طبیعی تامین شود. نه مصنوعی (و نه بیگانه)!درست مانند تپ اخترها - ستارگان نوترونی در حال چرخش بسیار مغناطیسی که امواج رادیویی را از قطب‌های خود پرتاب می‌کنند - امواج رادیویی تقریباً سه بار در ساعت مانند عقربه‌های ساعت تکرار می‌شوند. در واقع، من می‌توانستم پیش‌بینی کنم که آن‌ها چه زمانی با دقت ده هزارم ثانیه ظاهر خواهند شد.بنابراین من به آرشیو عظیم داده‌های خود مراجعه کردم: ۴۰ پتابایت از داده‌های نجوم رادیویی ثبت‌شده توسط مرچسون Widefield Array در غرب استرالیا، در طول هشت سال فعالیت آن. با استفاده از ابر کامپیوترهای قدرتمند، من صدها مشاهده را جستجو کردم و ۷۰ تشخیص دیگر را در سه ماه در سال ۲۰۱۸ پیدا کردم، اما هیچ کدام قبل یا بعد از آن نبود.نکته جالب در مورد حالات گذرای رادیویی این است که اگر پوشش فرکانسی کافی داشته باشید، می‌توانید بفهمید که آن‌ها چقدر دور هستند. دلیل آن این است که فرکانس‌های رادیویی پایین‌تر کمی دیرتر از فرکانس‌های بالاتر می‌رسند و این بستگی به این دارد که آن‌ها چقدر فضا را طی کرده‌اند.کشف جدید ما حدود ۴۰۰۰ سال نوری فاصله دارد - خیلی دور، اما هنوز هم در حیات خلوت کهکشانی ما.ما همچنین دریافتیم که پالس‌های رادیویی تقریبا به طور کامل پولاریزه شده‌اند. در فیزیک نجومی، این معمولا به این معنی است که منبع آن‌ها یک میدان مغناطیسی قوی است. پالس‌ها نیز تنها در نیم ثانیه تغییر شکل می‌دادند، بنابراین منبع باید کم‌تر از نیم ثانیه نوری باشد، بسیار کوچک‌تر از خورشید ما.با به اشتراک گذاری نتایج با همکاران در سراسر جهان، همه هیجان‌زده بودند، اما هیچ‌کس مطمئن نبود که آن چیست.هیئت منصفه هنوز در حال تصمیم‌گیری هستنددو توضیح اصلی برای این شی جمع و جور، چرخان و بسیار مغناطیسی اخترفیزیکی وجود داشت: یک کوتوله سفید، یا یک ستاره نوترونی. اینها پس از تمام شدن سوخت و فروپاشی ستارگان باقی می‌مانند و میدان‌های مغناطیسی میلیاردها تا کوینتیلیون‌ها بار قوی‌تر از خورشید ما تولید می‌کنند.و در حالی که ما هرگز ستاره نوترونی پیدا نکرده‌ایم که کاملاً به این شکل رفتار کند، نظریه‌پردازان پیش‌بینی کرده‌اند که چنین اجرامی به نام «مگنتارهای با دوره فوق‌العاده طولانی» وجود دارند. با این حال، هیچ‌کس انتظار نداشت که این قدر روشن باشد.این اولین باری است که ما یک منبع رادیویی دیده‌ایم که هر ۲۰ دقیقه یکبار تکرار می‌شود. اما شاید دلیلی که قبلاً آن را ندیده بودیم این باشد که به دنبال آن نبودیم.وقتی برای اولین بار شروع به تلاش برای درک این منبع کردم، انتظاراتم مغرضانه بود: منابع رادیویی گذرا یا به سرعت مانند تپ اخترها تغییر می‌کنند یا به آرامی مانند بقایای محو شدن یک ابرنواختر.من به دنبال منابعی نبودم که در فواصل زمانی ۱۸ دقیقه‌ای تکرار شوند - یک دوره غیر معمول برای هر نوع شی شناخته‌شده. همچنین به دنبال چیزی نبودم که برای چند ماه ظاهر شود و بعد برای همیشه ناپدید شود. هیچ کس نبود.همان طور که ستاره شناسان تلسکوپ‌های جدیدی می‌سازند که حجم عظیمی از داده‌ها را جمع‌آوری می‌کنند، بسیار مهم است که ذهنمان و تکنیک‌های جستجو مان را در معرض امکانات غیر منتظره قرار دهیم. جهان پر از شگفتی است، فقط اگر بخواهیم نگاه کنیم.این متن با استفاده از ربات ترجمه مقالات فیزیک ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.