پری دریاییِ قلابی

با حرص دستش را پس میزنم و میگویم:-ولم کن صدف...ولم کن!! دست از سرم بردارید! شدم بازیچه دست یه دانشمند روانیِ شیاد و گیر یه مشت..هوف!برو بیرون بهت میگم!دلخور به من نگاه ، و به سمت خروجی خانه شنا میکند! چه میگویم؟ خانه؟منظورم همان حفره بزرگ درون یک مرجان غول پیکر است!روي فرش جلبکی خانه ام دراز میکشم و با خشم موهاي همیشه خیسم را از جلوي صورتم عقب میفرستم...با خود زمزمه میکنم:-آخ دنیل ، برو دعا کن گیرم نیفتی! با همین جلبکا دارت میزنم! انگاري دیگر بدون بد و بیراه گفتن به او نمیتوانم نفس بکشم!گفتم نفس...چقدر دلم براي هواي آلوده ي تهران تنگ شده! براي فرستادن دي اکسید کربن به شش هایم! کاش آن حماقت را نمیکردم و با... آه! دیگر از این کاش گفتن ها هم خسته شدم!ناگهان نارنج را که از جلوي خانه عبور میکند میبینم!با عجله دم پر زرق و برق مصنوعی ام را جمع و به سمت او شنا میکنم...صدایش میزنم: نارنج! وایسا...کنار صخره اي می ایستد و دم نارنجی رنگش را تکان میدهد! اسمش را بخاطر همین رنگش نارنج گذاشتم! در کودکی ماهی کوچکی مانند او داشتم که پدرم براي سفره هفت سین خریده و گفته بود که نامش نارنج است!وگرنه اسم نداشت...≡ کاري داشتی؟-خبري نشد؟≡ تا چنددقیقه پیش که خبري نبود...اشک هایم جاري میشود! من دیگر نمیتوانم تحمل کنم! اینجا حتی اشک ریختنم را هم کسی نمیفهمد! انگار که زیر باران ایستاده ام! خب آخر من انسان را چه به اقیانوس؟نارنج کمی نزدیک میاید:≡ چرا لبات میلرزه ساحل؟من حال به این ماهی کوچک چه بگویم؟بگویم از این مایه حیاتی که اگر چندثانیه نباشد خودش و هم نوعانش همه میمیرند متنفرم؟ بگویم از این آب ششها ، از این دم مسخره که از من یک پري دریایی قلابی ساخته ، از این شهر آبی ، از این اقیانوس مثلا آرام ، یا از خودم که دارم زبان مادري ام را فراموش میکنم نفرت دارم؟ یک ماهی درد مرامیفهمد؟ گمان نکنم!پس لبخندي میزنم و آهسته میگویم:-چیزي نیست...خوبم!بی حرف کمی دور میشود که صدایش میزنم: نارنج؟می ایستد و منتظر نگاهم میکند:-من... شنیده بودم ماهی ها حافظشون ضعیفه! پس چرا اینجا اینجوري نیست؟با خنده میگوید:≡ منم فکر میکردم آدما دوتا دم باریک دارن که با اونا راه میرن! اما ظاهرا اینجوري نیست!جواب قانع کننده و جالبی بود... توانست براي چندثانیه ای حواسم را پرت کند!میخواهم به طرف خانه برگردم که حرکت نوري بنفش رنگ به سمتم توجهم را جلب میکند... در این شهرِ زیر آبی ، نور هاي رنگی که از پولک هاي خاص دم پریان نشات میگیرند نشانه خبر مهمی هستند که فقط در مواقع اضطراري دیده میشوند!با کمی دقت متوجه صدف میشوم و به سمتش شنا میکنم!هنگامی که به هم میرسیم ‌، با ترس میپرسم:-چی شده؟تنها میگوید:≡ فقط دنبالم بیا! زودباش!تپش هاي قلبم را نادیده میگیرم و به دنبالش ، راهی اعماق این اقیانوس بی انتها میشوم!میانه راه با دیدن صحنه هاي آشنا هم میترسم و هم خوشحال میشوم!ترسیده بخاطر نزدیک شدن به جنگل جلبک هاي وحشی و خوشحال از رفتن به سمت همان نقطه اي که در آن سقوط کردم!این نشانه خوبی است...شاید همانی که ماه ها منتظرش بودم!صداي صدف را میشنوم:-از دکمه کنار دمت استفاده کن!ولی...فریاد میزند:-ساحل اگه میخواي خلاص بشی اون دکمه رو بزن و بیا!چشمانم را براي لحظه اي میبندم و سپس...با سرعتی وحشتناك پا به پاي صدف از میان جلبک هاي بلند قامت آن جنگل مرگبار میگذرم!یادم باشد اگر زنده ماندم حتما از پري شاه بابت این دمپیشرفته تشکر کنم که نگذاشت از باقی پري ها عقب بمانم!ناگهان صدف می ایستد! من هم دکمه افزایش سرعت را غیرفعال میکنم و کنارش قرار میگیرم! هیچ چیز جز سیاهی دیده نمیشود! گمان کنم دیگر بهاواسط جنگل رسیده ایم!با شنیدن صداي صدف که نام دنیل را فریاد میزند براي لحظه اي خون در رگ هایم منجمد میشود...براي لحظه اي در اقیانوس به جاي اب آتش موج میزند!براي لحظه اي همه جا زَمهَریر مانند میشود!براي لحظه اي ترك هاي قلبم هوس شکستن به سرشان میزند!براي لحظه اي...دنیل را رو به رویم میبینم که با چشمان همیشه مرموز و عجیبش به ظاهر جدیدم چشم دوخته! برقی در چشمانش میبینم! برق لذت از بلایی که بر سر زندگی ام آورده نیست! برقِ...سرم را تکان میدهم تا از شر افکار بیهوده ام خلاص شوم! اگر اینطور است ،که چشم هاي من هم برق میزند! اما برق نفرت!کمی نزدیکش میشوم و نیخشندي کنج لبم جا میدهم:-به به! شما کجا اینجا کجا؟ تشریف آوردي از نزدیک اکتشافتو ببینی و کیف کنی نه؟‌‌≡ شاید...چطوری ساحل؟ چه خبر؟ اینجا خوش میگذره دیگه نه؟-خیلی به لطف شما!و خیلی را تا آسمان میکشم!≡ خب خیالم راحت شد قرار نیست بهم بد بگذره!گیج و عصبی میخندم و رو به صدف میگویم:-چی میگه این؟بی هیچحرفی دور میشود!دنیل یک تاي ابرویش را بالا میندازد و لبخند میزند...دست هایش را تکان میدهد تا اب را کنار زده و به سمتم بیاید!رو به رویم می ایستد...موهایم را کنار میزند و میگوید:≡ گفته بودم عاشق زندگی تو اقیانوسم نه؟ ولی خب از جونم که سیر نشده بودم! پس نمیشد اون ازمایش رو اول رو خودم انجام بدم! نیاز به یه موش آزمایشگاهی داشتم که... موش نباشه ، انسان باشه! که خب خوش شانسه تو بودي و قرعه هم به نامت افتاد!سري به نشانه تاسف تکان میدهد ومیخندد:≡ چقدم که موش خوش خیالی بودي! با چهار تا تعریف و تمجید رفیقت از کار من و امید به تور اقیانوس گردی دو ساعته بدون دستگاه اکسیژن خام شدی! منم گذاشتم قشنگ یه چندماه تو این شهر بمونی ؛ کاملا زیر نظرت داشته باشم و بعد... خودم هم بیام!پلک راستم میپرد..با لکنت میگویم:-تو..تو زیر نظرم دا..داشتی؟زیر آب؟ چجوري؟≡از کسی که شش رو به آب شش تبدیل میکنه همچین چیزي بر نمیاد؟ تازه من کلی رفیقْ ماهی دارم اینجا...سرگردان دستم را روي سرم میگذارم! چقدر یک آدم میتواند...میتواند...اه لعنت به من!-من هرچی بخوامو به دست میارم ساحل! خب اولش میخواستم با یه حرکت معکوس تو رو برگردونم خونه ات ولی...چشمانش را درشت کرده و با ناامیدیِ نمایشی زمزمه میکند:≡ الان دیگه بلد نیستم...اگه گفتی چرا؟بهت زده سر تکان میدهم...چشمک میزند:≡چون دیگه نمیخوام! اگه گفتی چرا؟همه دانشمند ها انقدر دیوانه اند یا من خیلی بدشانس بوده و هستم و خواهم بود؟≡ اي بابا! خنگ نبودیا ساحل! چون... چون الان تو رو میخوام!میخواهد مرا هم دیوانه کند مگرنه؟ این حرف ها دلیل دیگري نمیتواند داشته باشد!بی توجه به حال نزار و در آستانه مرگ من... ادامه میدهد:≡ اول اقیانوسو خواستم! بعدم تورو! ولی الان اقیانوس رو با تو میخوام و تو رو با اقیانوس!با بغض لب میزنم:- ولی من ازت متنفرم! از اقیانوسم متنفرم! از اقیانوس با تو و تو با اقیانوس هم متنفرم!جوري نگاهم میکند که انگار از این وضعیت نهایت لذت را میبرد:≡ ولی اون اوایل عاشق اقیانوس بودي و الان ازش متنفري! پس با این فورمول بعدا هن قراره عاشق من بشی...مگه نه؟لبخند دندان نمایی میزند و به دم پوشیده از پولک هاي آبی ام چشم میدوزد و سپس... خم میشود ودر گوشم نجواي جنون را سر میدهد:≡ من یکم دیر فهمیدم! تو توی چشمات اقیانوس داري ساحل... یا نه! دیگه ساحل نه! پري دریاییِ قلابیِ دانشمند دیوونه...↻#داستان_کوتاه ↻#پری‌دریایی‌قلابی‌‌↻نویسنده: #Lakposht (یاسمین فتحی‌)کپی با ذکر اسم نویسنده حلال!!