24 ساعت، سه دیدار، یک عمر خاطره

زری عزیزممسلما تو هم الان گیج و منگی.و داری به اونچه تو 24 ساعت اخیر گذشت فکر میکنی. قبل از اینکه این نامه رو شروع کنم، گریزی زدم به نامه های قبلیمون. به دلتنگیامون. بعدش که به این 24 ساعت فکر کردم، انگار یه چک لیست از آرزوهامون درست کرده بودیم و یکی یکی تو واقعیت بهشون می رسیدیم. این شد که در اخرش فقط غم دوری موند برامون. بی هیچ حسرتی از اینکه وقتی رو تلف کرده باشیم. بخش جالبش اینجاست که ذهن من شرطی شده. داره به این فکر میکنه که فردا هم تو رو میبینه و ساعتی رو کنارت میگذرونه. هنوز بهش نگفتم که از هم دور شدیم و ملاقاتای روزانه تموم شده. نخواستم دلشو بشکونم. بزار دلش خوش باشه. یکی دو روز دیگه که سراغتو گرفت براش توضیح میدم. اون موقع می فهمه و سعی میکنه بپذیره و خودشو با این شرایط وفق بده، تا دیداری دیگه.ذهن من الان دونده ی دو رفت و برگشته. داره مرور میکنه. از سر خاطرات به ته و از آخر به اول. همینجور میره و میاد. من رو هم پا به پای خودش میکشونه. فک کنم ساعت ها بتونم راجبش حرف بزنم. میدونی! وقتی پیشمی فشرده فکر میکنم. عین فایلای زیپ. واسه همینه که 24 ساعت تو ذهن من حداقل یه هفتس. هر جملت، هر سوالت، هر لبخندت برام یه دنیا حرفه.بیا دیدارامونو مرور کنیم:اولش منتظر بودم تا بیای. طبق معمول اولین بارها، هر ثانیه ش یه عمر میگذشت. هی گوشمیو چک میکردم. آخرین بازدیدتو. بعد که گفتی منو دیدی، ضربان قلبم رفت رو هزار. و بعدش که اومدی انگار آب روی آتیش بودی. هنگ کرده بودم. نمیدونم متوجه شدی یا نه. چند ثانیه زمان برام ایستاد. هیچی حرکت نمیکرد. من بودم و تو. وقتی به خودم اومدم دیگه فاصله ای بینمون نبود. اولین چیزی که ازم پرسیدی گفتی واقعیته؟ خواب نمیبینم؟ دلم رفت واسه حرفت که از ته دل بود. دیدی واقعی بود؟ راستش خودمم فکرشو نمیکردم همه چیز به این خوبی پیش بره. دقیقا چیزی شد که میخواستیم. اون ایده آلی که تو ذهنمون بود.بعدش که رفتی، اولین کاری که کردم دستپختت رو خوردم. عالی بود یه طعم جدید. برنجا توجهمو خیلی جلب کرد. اگه این برنجه پس اونی که ما میخوریم چیه!!!! بعدش راه افتادم تو شهر تعطیل. اون جاده ساحلی رو چند بار رفتم و برگشتم. خیلی قشنگ بود. دقیقا همون چیزی که میگفتی. بعدش رفتم تو شهر. خواستم ببینم کجاها میری. یه بلوار بود عین مجتمع های تعمیرات ماشین که تو جاده های خارجی شهرن و هزارتا تعمیرگاه کنار هم کار میکنن. با این تفاوت که مغازه ها تعمیرگاه نبودن، بیمارستان و دکتر بودن. اینجا فهمیدم چرا شما همتون دکترین یا یه جوری شغلتون به درمان و بیمارستان بستگی داره. اگه یه روزی اکسیر جاودانگی کشف بشه 95 درصدتون از کار بیکار میشین. اون 5 درصد هم که میمونن همکارای خودتن.تو شهرتون چنتا فلافلی دیدم. یاد رییس جمهور ژاپن و آمریکا و تلفن پاناسونیک افتادم. قدرت ناتوی فرهنگی رو میبینی تا کجا پیش اومده؟ جریان نفوذ رو داری؟ پس مسئولین فرهنگی چیکار میکنن. بعدشم که در کمال ناباوری تونستم واسه اقامتم جایی رو پیدا کنم. و چه جای قشنگی بود. بهت نگفته بودم مدت ها برنامه ریز سفرهای خانواده بودم. شانس و تبحر زیادی در پیدا کردن محل اسکان و مسافرت دارم و الان فک می کنم یکی از چیزایی که باعث میشه جای خالیمو حس کنن همین باشه!من دنبال هتل نبودم. سوییت هم نگرفتم، ویلا هم نگرفتم. یه باغ پیدا کردم! یه باغ واسه یه نفر! و چقدر اقامت و سکوت اون باغ و عطر درختا برام لذت بخش بود. منو برد به دوران بچگیم.اینجور بود که زمان خیلی سریع گذشت تا به دیدار دوممون برسیم. دیداری که حد نهایت عشق و دوست داشتنمون رو نشون میداد. عین بندبازایی که فاصله بین دو کوه رو دارن روی یه طناب باریک راه میرن.زری کوچولوی من.چقدر کنارت آروم بودم. چقدر احساس خوشبختی کردم و چقدر خودم بودم. مدت ها بود خودم رو اینجور آزاد حس نکرده بودم. کم کم داشت فراموشم میشد که چقدر میتونم خوشحال و بی دغدغه باشم. یادم میاد داشتیم هدیه هامونو باز میکردیم. چقدر سر به سر هم گذاشتیم. من گیر داده بودم یه گره رو باز کنم. آخرش نشد. خندمون گرفته بود. آخه کیو دیدی ناخون گیر هدیه بده. چقدر دیدن خنده ت خوشحالم کرد. دیدن آرامشت. شب رو نمیدونم اصلا خوابیدم یا نه. میخواستم هر طورشده بازم ببینمت. چقدر نترس بودم تنهای تنها تو یه باغ بدون اینکه از چیزی بترسم خوابیدم. حتی در رو هم قفل نکردم. و دیدار آخر. دیگه اسمش دیدار نبود. عین زندگی بود. همون املتی که بارها راجبش حرف زدیم. کمک شایان من حین درست کردنش. اون موش آشپز. آرامش آرامش و آرامش و .. لحظه جدایی....وقتی خواستیم خداحافظی کنیم یه غمی رو توی چشمات دیدم که آرزو کردم زمین باز شه و منو ببلعه. برگشت به زندگی عادی سخته. زل زده بودی به درختا و میدونستم به چی فکر میکنی. تو راه بهت گفتم ساکتی. میدونستم چرا. خواستم راجبش حرف بزنی.خواستم بهت بگم که تو این 24 ساعت پر فراز و نشیب، دوست داشتنت همون منحنی آروم رو به بالا رو طی کرد. فارغ از هر چیزی که نگرانت کنه. فارغ از هر تکراری که فکر کنی مارو واسه هم عادی کنه. هیچ چیز بین ما عوض نشد. منحنی عشق راه خودشو طی میکنه. کاری به دوری و نزدیکی نداره به اینکه دو ماه یه بار ببینمت یا روزی 3 بار. من آروم آروم کشفت کردم. آروم آروم دوست داشتنم بیشتر شد. و همینطور هم ادامه پیدا میکنه.زری من میخوام ناممو با این تصویر ذهنیم تموم کنم:راستش اون باغی که توش بودم شبیه ترین چیز به تصورم از خونه م و خونه ت بود. همون خونه که حیاطش باغچه داره. توی باغچه سبزی کاشتی. در ورودیش جوریه که نصف شب میترسی بری قفلش کنی و توی حیاطش به آبگرمکنه که وقتی خاموش میشه باید بیام برات روشنش کنم.دوستت دارم عشق همیشگیم.