یک نامه به خودش

امروز هم گذشته بود، مثل همه روزهای دیگری که می‌گذرد. به خانه که برمی‌گشت از کنار یک صندوق پست معمولی رد شده بود با بدنه زرد و سر و پایه قرمز رنگ. هیچ وقت توجه‌اش به آن جلب نمی‌شد اما امروز این صندوق پست جوری خودش را به او نشان داده بود که انگار حرفی برای گفتن دارد. برایش عجیب بود، چرا یک صندوق پست باید این شکلی خودش را بکند توی چشمش و بعد او را به یاد کلی نامه بیندازد که دیشب همه آن‌ها را مرور کرده بود. دنیا قواعد خودش را داشت، کلمه‌ها از بین رفتنی نیستند حالا می‌خواهند روی کاغذ نوشته شده باشند که به وضوح دلنشین‌ترند، خواه روی صفحات مجازی که آن‌ها هم به همان اندازه کاغذهای واقعی (با کمی اغماض) می‌توانند همان احساسات را به دوش بگیرند و منتقل کنند. یاد آن روز کرده بود، روزی گرم و آفتابی و درخشان در شمال، روزی از روزهای مرداد. روزی آنقدر زیبا که می‌توانست آدمی را به گریه بیندازد. آسمان آبی بدون ابر، با خورشیدی که در آن می‌درخشید و باد ملایمی که درختان نخل را در وسط بلوار کنار دریا به صدا درمی آورد. بادبادک‌های کودکان در هوا تاب می‌خوردند و نسیم خنک گرمای هوا را متعدل می‌کرد. از یک ویلای زیبا و خوش‌رنگ، صدای خنده و شادی ساکنان به گوش می‌رسید، آن‌ها داشتند توی استخر با هم بازی می‌کردند، صدای خنده‌شان را شنیده بود و از شادی‌شان، دلش یک جوری شده بود، یک حال خوب و در عین حال کمی غمگین.آن روز آمده بود شمال تا یک کار اداری انجام دهد، کارش را انجام داده بود و ظهری رفته بود لب دریا تا چشمش را با آبی دریا نوازش دهد و چیزی بخورد. صندلی‌های پلاستیکی معمولی با چترهای سفید و قرمز بالای سرش آنقدر به چشمش زیبا می‌آمدند انگار که امپرسیونیست‌ها از دل تاریخ بیرون آمده و آن‌ها را با رنگ‌های بکر و قلم‌موی خودشان کشیده باشند. رفته بود و روی یکی از همان صندلی‌های پلاستیکی قرمز با منظره آبی دریا نشسته بود.همه امروز دلش برای دریا تنگ بود، دلش برای آن روز تنگ بود، برای آن درخشش‌ها، برای آن آدم تنهایی که آمده و پیشنهاد داده بود با هم ناهار بخورند، با یک پیراهن آبی کمرنگ که خیلی به دریا می‌آمد. خودش هم یک مانتوی صورتی کمرنگ به تن داشت با گل‌هایی ریز بر لبه آستین و جیب که به چیدمان صندلی‌ها می‌آمد، صحنه به نظرش عالی بود. مرد لاغر بود، با موهایی که کمی سفیدی در آن‌ها به چشم می‌خورد و خیلی دانا به نظر می‌رسید. به درخواست مرد جواب مثبت داده بود و با هم ناهار خورده بودند و آن‌قدر حرف زده بودند که ماه نیمه از پشت دریا درآمده بود. اول فکر کرده بودند یک نفر بالن آرزوهایش را دارد هوا می‌کند اما کمی که گذشته بود، فهمیده بودند که ماه سرخی است که آسمان سورمه‌ای دریا را به خودش مزین کرده است. آن روز گذشته و دیگر تکرار نشده بود. پیش خودش اسمش را گذاشته بود کاپیتان و بعدها که با هم مکاتبه می‌کردند، با اشتیاقی عجیب که برای خودش هم تعجب‌آور بود شروع می‌کرد به نوشتن و بی‌صبرانه انتظار پاسخ را می‌کشید. هر روز با نگاهی نگران ایمیل‌اش را چک می‌کرد و هر بار که نام کاپیتان را در صندوق پستی مجازی‌اش می‌دید، صدای مرغ‌های دریایی در گوشش زنده می‌شد. مرد همیشه در سفر بود و کمتر به ایران می‌آمد. کاپیتان واقعی که نبود اما به چشم او یک کاپیتان واقعی بود با یک کلاه سفید لبه‌دار روی سرش که همیشه به دریا می‌زد و او را هم با خودش می‌برد به دریا، به دورها، به انتهای طیف آبی‌ها. روزها گذشته بودند، پائیز را به سختی و دوری و نوشتن و زمستان را با بغضی فروخورده. فهمیده بود که در گرفتاری‌های کاپیتان دنیادیده جای مهمی ندارد. چاره‌ای نداشت جز آن که فراموش کند، همه چیز را، همه آن رنگ‌ها و نورها را، همه آن نامه‌ها و قرارهایی را که محقق نشده بودند، اما دیشب اتفاقی همه آن‌ها را دوباره خوانده بود. حالا امروز، پس عبور چندین پائیز و زمستان یک صندوق پست زرد و قرمز دیده بود، صندوق پستی که انگار از او تقاضای یک نامه کرده بود، صندوق پستی که انگار او هم دلش تنگ شده بود. تصمیم‌اش را گرفته بود: یک نامه به خودش و یک سفر یک نفره به شمال.