از بابت نبود من

مقدمه: این متن در شرایطی نوشته شد که من از دو هفته پشیشن تنها 5 روزش را در خانه سپری کرده ام و حس تلخ نبود جایی برای بستن چشمانم، ندیدن پدرم و نور چشم مادرم مرا عذاب میداد.درسته؛ نگذاشتم سخت و تلخ بگذره اما، هیچ جا خونه خود آدم نمیشه.من تاوان دوست داشتن اشتباهمو دارم میدم و اون تاوان انتخاب منو.امیدوارم از این متن که در باب دوست و دوستی هست لذت ببرید.ممنونم از تمام دوستانم که تنهام نذاشتن توی این روزهای سخت.دوستی به روایت صدراخیلی سعی کردم با حرفام ناراحتش نکنم ولی اگر من اون چیزی گه بهش نیاز داشت براش نمی بودم پس کی می خواست باشه؟! کی میخواست حقیقت رو بکوبه توی صورتش؟ یه غریبه؟! نه؛ من ترجیح میدم خودم رو براش نابود کنم ولی اون چیزی که نیاز داره رو بشنوه! دیگه ادامش مهم نیست رفیق...اسم من چی می تونه باشه؟ یه دوست یا یه هم صحبت؟ هر چی که میخواد فکر کنه برام مهم نیست. من اون چیزی میشم که اون نیاز داره نه می خواد. برعکس همه!سال ها پیش زمانی که 13 ساله بودم، مادرم دست از اصرار به من برداشت و اذعان کرد که تو در نهایت دست به انجام آنچه که می خواهی میزنی! خب این حس رها شدن از مادر برایم شیرین نبود و اون حس قدرت بچگی جاشو به طرد شدگی از خانواده داد و منو از درون با خیلی از حقایق اشتباه تنها گذاشت.حالا 21 سالمه یا به قول بعضی 22 که برام هم نیست! و هنوز رنگ تند و زننده این اخلاقمو گاهی حس می کنم. اشتباه از مادرم بود؟ فکر نمی کنم، من صدرا هستم با خصوصیات اخلاقی خاص که آدما میان و روم مکث میکنن و میرن. با رفتنشون میتونم راحت کنار میام چون اصولا دل بستن برای جانداری شبیه به من سخته و همین موضوع خیلی جاها دستمو گرفته و نجاتم داده.به مرور با بزرگ شدنم یاد گرفتم دوستی با آدما هم نیازمند درک و رسیدگی هست، دقیقا مثل رابطه! باید سعی کنی مفید باشی و اگر قدمی برمیداری برات قدمی برداره. دوستی حد و اندازه خاصی نداره چون گونه های مختلفی داره. دوستی می تونه بین یک فروشنده دکه روزنامه فروش و یک دانشجو باشه یا بین یک روان پزشک و بیمارش و یا حتی بین دو شخص که هیچوقت همدیگرو ندیدن ولی توی لحظات سخت بر حسب یک شب بیدار ماندن بیهوده یا یک شب خون دل خوردن و یک پیام که به وسیله آن همه چیز آغاز می شود.زمان گذشت و دوستام شخصیت و مسیر منو مشخص کردن، خیلی ها رفتند و پشت سرشون رو هم نگاه نکردن و بسیاری بارها به آنچه دیگر نیست خیره ماندند و برای جای خالی او گریستند.گاهی تاسف برای من باقی میماند،آن هم از نوع زهردارش که این چه کاری بود و او لایق این رفتار از سمت تو نبود. گاهی اما، اندکی سکوت و مهر پایان یک دوستی به سرعت خشک میشد.تا به حال دوبار برای دوستانم خودم را کنار گذاشتم و اسم این کار را سمی ولی موثر میدانم. زمانی که به گمانم اون شخص دیگر به مانند گذشته به من نیازمند نباشد یا مرا مثل قبل لایق هم صحبتی با خود نداند یا به مسیری برود که می داند و می دانم برای او سرانجامی نخواهد داشت.در اینجا میگذارم و میروم با تمام تلخی ها و آزردگی هایش.با او صحبت میکنم، و رفتنم را توضیح میدهم و دلم می خواهد بداند که رفتن برای من آسان نبوده و نیست. اما گاهی باید مزه تلخ نبودن را به کام برخی نشاند. تا به خود بیایند یا خودشان را دوباره دریابند.حال این روز های من نه راحت می گذرد و نه دست به عصا شده ام و در دوستی لنگ! اما برای برخی ناراحتم و امیدوارم با رفتنم و رفتارم و حرفام تنها چیزی که توی قلبشون مونده باشه دوستی بوده باشه نه چیز دیگه ای.به قول یکی:همون قدر که استاد پیانو مهمه، شنونده تو در ابتدا و حال مهمه.یادمون نره چی بودیم و چی شدیم و چی می خواستیم بشیم.پی نوشت: این نوشته با سیستم همیشگی من نبود ولی تجربه دلنشینی بود.اگر بخواهم محیط پیرامونم را برایتان شرح بدم. کوه لباس چهار پسر که رفقای 8 ساله هم هستند و این یعنی خود زندگی دور از خانه :)باند و یک موزیک که از دختری زیبارو دریافت کرده ام در حال پخش هست.با لب تاب رفیقم دارم تایپ می کنم و سخته!و یک پیام برای امتحان بعدی ام دارم، اگر نرسیدم بیام پای جلسه همش تقصیر رفیق نابابه!ممنون از همراهی توندر پناه خدایی که می پرستید.(به خصوص دوستایی که داشتم و الان دیگه ندارم).