سال کهنه را شیر خورد

داستان کوتاه شماره۶۶ - مهدی نانکلی[غژ... صدای در آمد!]-آقای دکتر؛ دستگاه‌های جدید را آوردند.+خُب بگو آن‌ها را داخل اتاق بیاورند.-آخر این‌جا که جا ندارد. کجا بذاریمشان؟+ای بابا، پس بگو فعلا آن‌ها را در اتاق انتظار قرار بدهند. بعد هم به چندتا کارگر زنگ بزن تا فردا صبح بیایند و این آت‌وآشغال‌ها را جمع کنند.-چشم؛ با اجازه.[غژ، در بسته شد!]دکتر در حالی که در اتاق سرد خود تنها بود و با منگنه و قلم روی‌میز بازی میکرد، دست در کشوی خود برد و برای خودش لیوانی چای ریخت، او عاشق عطر چای بود، مخصوصاً اگر کمی دارچین..‌. دکتر در حالی که نبات را هم میزد به فکر رفته بود؛ «اتاق جا نداره. آت‌وآشغال!» یک لحظه جرقه‌ای در ذهنش زده شد! «من به این آت‌وآشغال‌ها گفتم آت‌وآشغال! آخه خودم هم ازشون خسته شدم. اتاقم پر شده از مجسمه‌ها، تندیس ها، لوح‌ها و کلی خرت‌وپرت عجیب‌وغریب که هروقت کار شاخی کردیم، یه عده برای تملق و یه عده هم برای ابراز ادب برام آوردن! دیگه تو این اتاق حتی جا برای راه‌رفتن هم نیست. همه سطح دیوار رو برای نصب این تابلو‌ها سوراخ سوراخ کردیم. لوح‌های تکراری با مضمون تکراری؛ جناب آقای فلان، تبریک و این‌ها...» دکتر قلپ دیگری از چایش را فرو داد و بیشتر فکر کرد. «حالا این ها برایم اسباب زحمت شده‌اند و من نق می‌زنم؛ اما خودم می‌دانم کــه روز اول، خود من بودم که رسم یادبود و ثبت وقایع و افتخارات را در این پژوهشگاه به وجود آوردم. پنجاه سال پیش بود دیگر؛ اولین روزی که وارد این دفتر شدم، تنها چیزی که روی دیــوار بــود تصویر یکی از کتیبه‌های پارسه بود؛ شیری در حال خوردن گاو. هنوز هم همان جاست. نگاهش کــن! گفته‌می‌شود که ایــن تصویر نمادی برای نوروز است. شیر، که نماد سال نو باشد، در حال شکارکردن سال کهنه. چه حرف‌ها! مردم همیشه دوست دارند برای هر چیزی داستانی سرهم کنند و اسمش را بگذارند معنی... خلاصه این که یک اتاق ساده و خالی بــود. یادم می‌آید زمانی که اینجا برای خودم کاره‌ای شدم با خود گفتم «از این به بعد، هرکس در این سازمان کار بزرگی کند باید یک چیزی را برای یادبودش به دفتر من بیاورد. حالا هرچه که باشد؛ مقاله‌ای، کشفی، اختراعی، تولیدی... به هرحال خــوش ندارم احساس کنم ما در این‌جا داریم عمرمان را هدر می‌دهیم؛ آن هم بدون این که نامی از مــا بماند. خوب یادم می‌آید آن روزها دوستان و همکاران نیز از پیشنهادم استقبال کردند و حسابی همراه شدند. به هرحال هرکدام از ما دانشجویانی داشتیم که بدمان نمی‌آمد هرچند وقت یک بار یک تشکری از ایشان بشنویم. نمی‌دانم چه گونه این قدر زود پنجاه سال گذشت. اصلا این همه مجسمه از کجا آمــد؟ فقط می‌دانم همین پارسال بود که برای آوردن یک دستگاه قهوه‌ساز کوچک به دفترم به مشکل خوردم. حتی روی میزهایم را هم مجسمه‌ها و تندیس‌ها گرفته‌اند. روی هرکدام نیز یک چیزی نوشته شده؛ مثلا کنگره میکروب‌شناسی بروکسل، یا پاریس، یا نیویورک؛ دوسالانه آزمایشگاه تهران و هزار ترکیب مختلف از شهر و علم و تاریخ! بقیه فضا را نیز که بوفه‌ها گرفته‌اند. راسش آن زمان‌ها که دیگر روی میزها برای تندیس‌ها جایی نداشتیم، دادم نجار آمد چندتایی بوفه برایمان نصب کرد اما به سرعت بوفه‌ها نیز پر شدند!» دکتر چایش را روی میز گذاشت و به راه رفتن درون دفتر مشغول شد؛ شب بود. دیگر همه به خانه خود رفته بودند. چقدر دلش برای همسرش و بچه‌ها تنگ شده بود. یک سالی بود که آن‌ها را ندیده بود. به هرحال آمستردام، کرج که نیست که بتوان به راحتی هرهفته رفت، ناگهان چشمش به همان شیر افتاد. مریم عاشق این شیر بود. هروقت می‎آمد در اتاق، اول از همه به آن نگاه می‌کرد. می‌گفت این شیر تاریخ واقعی است و این‌کارهای من هرچه که بشوند به گرد‌ پایش هم نمی‎رسند!روی شیر را خاک گرفته بود. نوک انگشت دکتر خاکی شد. دکتر سر جایش نشست. در افکار خود غرق بود.+این‌جا شبیه اتاق‌های فراعنه شده؛ پر از گنجینه‌های عجیب‌وغریب.از اینکه پنجاه سال است محل کارش همین‌جا است و در ذهنش خود را به فرعون مدفون در این مکان تشبیه کرده بود خنده‌اش گرفت! بیشتر از پنجاه سال است که دانشجوهای مختلف در این اتاق رفت‌وآمد می‌کنند و او طی همه این سال‌ها همین‌جا بوده است و تکان نخورده. بیشتر که فکر می‌کرد یادش افتاد زمانی که چهل ساله بود در مصاحبه‌ای ضد پیرشدن مدیران سیاسی در کشور حرف‌های جنجالی‌ای زده بود. با یک جست‌وجوی اینترنتی آن را یافت و به خواندنش مشغول شد؛ «من الآن خودم یکی از اون مدیرای فرسوده‌ام!» با این فکر، بیشتر از قبل خنده‌اش گرفت. خنده‌ای تلخ! محض سرگرمی هم که شده حرف‌های خود را خوانده «اینجا رو ببین. من جایگزین‌نشدن مسئولین پیر با جوون‌ترها رو به سرطان تشبیه کرده بودم!» از تندی بیان خود به هیجان آمد و سپس اخم کرد با خود گفت «یعنی من الان سرطان شده‌ام!» با اخم لپ‌تاپ خود را بست و در حالی که داشت وسایلش را جمع می‌کرد، سعی کرد تنفرش نسبت به تندیس‌ها را درون خود بکشد!+بیخیالش. الآن مهم این است که عید نزدیک است.بار دیگر لبخندی به لبش آمد+به هرحال من هنوز هم دارم خوب کار می‌کنم. من کار هایی را بلدم که همین جوانان به خواب هم ندیده‌اند.سپس زیر لب گفت «همیشه همین‌طوری خودت را راضی می‌کنی.» اول اخم کرد و سپس لبخندی زد. بعد، از دفتر خارج شد. عید نزدیک بود. چیزی‌نمانده بود تا شیر، سال کهنه را بخورد!