یک رمان جدید(فاجعه بزرگ1)

سلام دوستان امیدوارم خوب باشید خب من پارت اول و دوم نانوشته ها رو انتشار دادم و نظری نگرفتم?فکر کنم چون اولین اثرم رو انتشار دادم خیلی خوب و جالب در نیومدهخب پس بذارید شما رو با یک داستان فانتزی آشنا کنم به نام فاجعه بزرگ نویسندش خودمم و اینکه هر هفته یه فصلش رو منتشر میکنملطفا دوستان عزیز این داستان من رو نَقد کُش کنن?(الکی نه ها?)که ایشالله با کمک شما بتونم نقاط ضعف و قوت داستانم رو بشناسمممنونفصل اولهوا بسیار سرد شده بود مرد با لباسی نازک و مشکی رنگ و بابسته ای در دستان پینه بسته اش در بزرگراه با احتیاط قدم میزد، بزرگراه پر بود از ماشین هایی که صاحبانشان خیلی وقت پیشآنها را به حال خود رها کرده بودند .ناگهان صدای هلیکوپتر آرامش صبگاهی آن روز را به هم زد ،مرد سراسیمه به دنبال جایی برای پنهان شدن گشت اما دیگرخیلی دیر شده بود هلیکوپتر جای او را پیدا کرده بود . مرد باعجله بوسه ای به بسته درون دستش زد و بسته را داخل ماشینرنگ و وارفته گذاشت و به سمت خروجی بزرگراه با تمام سرعتش دوید اشک هایش باعث می شد که او نتواند جلویچشمانش را خوب ببیندناگهان نوری به سمت او تابید و او را به سمت هلیکوپتر کشیدفریاد مرد در بزرگراه طنین انداخته بودپس از چند دقیقه نه خبری از فریاد کسی بود و نه از هلیکوپتر1 سال قبل از فاجعه جهانی ، تهران ، ساعت 22مجید روی صندلی چرمی در اتاق کنفرانس نشسته بود و باهمکارانش به توضیحات رئیسش گوش میدادرئیس گفت:-15 روز دیگه بزرگترین و مهمترین روز برای ماستاین فن آوری می تواند باعث دگرگونی های زیادی در این دنیاشود . پس از شما کارکنان وفادارم می خواهم که خودتان را برای همایش بی نقص مون آمده کنیدهمه سرشان را باتعجب تکان دادن هیچ کس نمی دانست که این فن آوری جدید چیست و کجاستمجید به خودش جرئت داد و دستش را بالا بردرئیس به او نگاه کرد و با نگاهش به او فهماند که حرفش را بزندمجید پشت میکروفن جلویش سوالش را پرسید-ببخشید آقای رئیس این فن آوری چی هست که خود کارکنان اینجا ازش بی خبرند؟رئیس لبخند مرموزی تحویل مجید داد و گفت-بعدا می فهمی جوون***زنی ژنده پوش اما با وقار بین ماشین ها استتار کرده بود وشاهد ربوده شدن آن مرد بودسعی میکرد حس کنجکاوی خود را کنترل کند و برود پیبدبختی خودش، اما فکر آن جعبه درون دست آن مرد کنجکاویاش را بیشتر می کرد باخودش گفت:-یه نگاه می اندازم و میرمسپس به سمت جایی که مرد بسته را پنهان کرده بود رفت وداخل ماشین رنگ و رو رفته ای که آن مرد بسته را پنهان کرده بود را نگاه کرد ، بسته بین صندلی های پاره شده پنهان شدهبودزن دستش را بااحتیاط جلو برد و بسته رو برداشت از داخل بستهصدای گریه کودکی شنیده میشد در بسته را باز کرد و با بچه ای1 ساله و دستگاهی بسته شده به دستش مواجه شدکودک با دیدن او دستش را برای بغل گرفتنش دراز کرده بودو با چشمان قهوه ای اش به او زل زده بودزن خواست او را همان جا رها کند و به دنبال زندگی اش برود اماچشمان معصوم کودک به او عذاب و وجدان می دادند ، دستیبه مو های مشکی رنگ کودک کشید و او را به آغوش کشیدسپس به سوی پناهگاه دوید***-آلینا تو نباید این کار رو می کردی می دونی این بچه ممکنهیک تله باشه؟آلینا با چشمان آبی اش به آرش که از عصبانیت داشت منفجرمی شد زل زده بود-اما آرش....آرش نذاشت او حرفش را کامل کند-همین الان اون بچه رو بر می گردونی به همون جایی که برداشتیشآلینا با بغض گفت:-اون هم نوع ماست باید ازش حمایت کنیمآرش با خشم گفت-چه جوری ازش حمایت کنیم؟با به خطر انداختن جون بقیه؟!اشک دیدگان آلینا را تار کرده بود-پس من خودم تنهایی ازش نگه داری می کنم و به زودی از اینجا میرمآرش گفت:-تو نمی تونی این کار رو بکنیآلینا گفت:-چرا می توانمسپس اشک هایش را پاک کرد و به سمت اتاقش رفتو کودک را روی تختش گذاشت ، کودک دستانش را در دهانشکرده بود و به آلینا می خندید ، آلینا سر کودک را نوازش کردو گونه اش را بوسیدلبخندی زد و گفت:-من ازت مراقبت می کنم کوچولو15سال بعدمیان تخته سنگ ها پنهان شده بود تا کسی پیدایش نکندسعی میکرد با مهارت استتاری که از مادرش آموخته بود را به کار بگیردناگهان دختر عمویش جلویش پرید و داد زد-سک سک ،دیدمت فرزام لای سنگایی!سپس دوید تا دستش را به محلی که چشم گذاشته بود بزندفرزام به مچبندش دست زد و با سرعت زیادی فرمهر را پشت سر گذاشت و دستش را زود تر از او به سنگ زدفرمهر که تازه به فرزام رسیده بود ، با نفس نفس گفت:-قبول نیست ، تو جرزنی کردیفرزام خنده ای کرد و گفت:-خب تو هم از اون ماسماسک برای پیدا کردن من استفاده کردیفرمهر خنده ای کرد و روی زمین نشست تا کمی از خستگی اش در برود ، سپس به شهر نگاهی انداخت و رو کرد به فرزام و گفت:-به نظرت توی اون شهر ویران شده چی هستش که مادر هامون اجازه رفتن به اونجا رو بهمون نمیدن؟فرزام شانه اش را بالا انداخت و گفت:-نمی دونم، اما این رو بدون که مادر ها هیچ وقت چیزی رو بی دلیل نمیگن خطرناکهفرمهر گفت:-خب حداقل باید بهمون بگن که چه خطری اون جا تهدیدمون می کنهخب این بود از فصل اول داستانبدرود???❤