خاطرات شاهزاده هری پیشگفتار

قرار گذاشته بودیم که چند ساعت بعد از مراسم خاکسپاری همدیگر را ببینیم. در باغ های فروگمور، در کنار خرابه های قدیمی گوتیک. من اول رسیدم.نگاه کردم کسی را ندیدم.به تلفن نگاه کردم: پیامک یا پیام صوتی وجود نداشت.در حالی که به دیوار سنگی تکیه داده بودم، فکر کردم آنها دیر خواهند آمد.گوشی را کنار گذاشتم و به خودم گفتم: آرام باش.هوا نمی توانست بدتر از این باشد: بدترین زمستان پشت سرمان بود، اما بهار تازه از راه نرسیده بود. درختان هنوز برهنه بودند، اما نسیم سبک بود. آسمان ابری بود اما لاله ها خودنمایی می کردند. نور خورشید کم رنگ بود، اما دریاچه نیلی که در سراسر باغ ها امتداد داشت می درخشید.فکر کردم: "چقدر همه چیز زیبا و در عین حال غم انگیز است."زمانی بود که این خانه برای زندگی من بود. در عوض، معلوم شد که این فقط یک توقف کوتاه دیگر است.وقتی من و همسرم از ترس سلامت روانی و سلامت جسمی خود به آنجا فرار کردیم، مطمئن نبودم چه زمانی برمی گردم. این اتفاق در ژانویه 2020 رخ داده بود. پانزده ماه بعد، من اینجا بودم، چند روز بعد از بیدار شدن از خواب؛ سی و دو تماس از دست رفته و سپس گفتگوی کوتاه و دلخراش با مادربزرگ:"هری... پدربزرگ مرده است."باد شدت گرفت و سردتر شد. شانه‌هایم را خم کردم و بازوهایم را مالیدم و پشیمان شدم از نازکی پیراهن سفیدم. آرزو داشتم کت و شلواری را که در مراسم تشییع جنازه پوشیده بودم نگه می داشتم و برای هر موردی یک کت برمی داشتم. پشتم را به باد کردم و ویرانه‌های گوتیک را دیدم که بر فراز من نشسته بودند، که واقعاً به اندازه چشم لندن گوتیک بودند. یک معمار باهوش و کمی حس منظره. فکر کردم مثل خیلی چیزهای دیگر در این اطراف.از دیوار سنگی به سمت یک نیمکت چوبی کوچک رفتم. نشستم دوباره گوشی ام را چک کردم و بالا و پایین مسیر را نگاه کردم."آنها کجا هستند؟".وزش بادی دیگر. به طرز عجیبی مرا یاد پدربزرگ انداخت. شاید سردی رفتارش یا شوخ طبعی او. یک آخر هفته شکار خاص سال ها پیش به ذهنم خطور کرد. یکی از دوستان که فقط می خواست گفتگو کند، از پدربزرگم پرسید که نظرش در مورد ریش جدید من چیست که باعث نگرانی خانواده و جنجال در مطبوعات شده بود."آیا ملکه باید شاهزاده هری را مجبور به اصلاح کند؟"پدربزرگ به دوستم نگاه کرد، به چانه ام نگاه کرد و پوزخند شیطانی زد."این" ریش نیست!"همه خندیدند. وقتی سؤال این بود که آیا باید ریش داشته باشم یا نه، برای پدربزرگ بسیار معمول بود که از قلاب خارج شود و ریش بیشتری طلب کند ."خز پشمالو یک وایکینگ خونین را رشد دهید!"به عقاید قهرآمیز پدربزرگ، علاقه‌های فراوان او فکر کردم: اسب‌سواری، پختن کباب‌، شکار، غذا، آبجو. عشق او به زندگی، در یک کلام. من این وجه مشترک را با مادرم داشتم. شاید به همین دلیل بود که او اینقدر طرفدار مادرم بود. مدتها قبل از اینکه پرنسس دایانا شود، زمانی که او فقط دایانا اسپنسر، معلم مهدکودک و دوست دختر مخفی شاهزاده چارلز بود، پدربزرگ من بزرگترین حامی او بود. کسانی بودند که می گفتند این او بود که در ازدواج پدر و مادرم واسطه شد. اگر درست باشد، می توان ادعا کرد که پدربزرگ عامل اول به دنیا آمدن من بوده است. اگر او نبود من اینجا نبودم.برادر بزرگترم هم همینطور.البته شاید مادرمان آنجا بود. اگر با پدرم ازدواج نمی کرد...به یاد یک مکالمه اخیر با پدربزرگم افتادم، فقط ما دو نفر بودیم، اندکی پس از آن که او نود و هفت ساله شد. داشتم به آخرش فکر میکردم او به من گفت که دیگر قادر به تسلیم شدن خود در برابر علایقش نبود. و با این حال، چیزی که او بیش از همه از دست داد کار بود. او گفت بدون کار همه چیز به هم می ریزد. من او را غمگین ندیدم، اما آماده بود. "تو باید بدونی کی وقت رفتنه، هری."به دوردست ها نگاه کردم، به سمت افق مینیاتوری دخمه ها و بناهای تاریخی پراکنده در اطراف فراگمور. گورستان سلطنتی، آخرین محل استراحت بسیاری از ما، از جمله ملکه ویکتوریا. همچنین والیس سیمپسون جنجالی .و همچنین شوهر جنجالی مضاعف او، ادواردو، که پادشاه و عموی بزرگ من بود. پس از واگذاری تاج و تخت برای والیس و ترک بریتانیا با او، این دو نگران بازگشت نهایی خود شدند و وسواس زیادی برای دفن در آنجا پیدا کردند. ملکه، مادربزرگم، با درخواست آنها موافقت کرد، اما آنها را دور از دیگران، زیر یک درخت چنار شیبدار قرار داد. شاید آخرین سرزنش شاید آخرین تبعید فکر می کردم والیس و ادواردو در مورد مشکلاتشان چه فکر می کنند. آیا در نهایت چیزی از آن مهم بود؟ من تعجب کردم که آیا آنها واقعاً به چیزی فکر می کنند. آیا آنها در قلمروی اثیری شناور بودند و هنوز تصمیمات خود را می سنجیدند یا در هیچ کجا نبودند و به هیچ چیز فکر نمی کردند؟ آیا واقعاً ممکن است بعد از این چیزی وجود نداشته باشد؟ آیا با پایان زمان، آگاهی به پایان می رسد؟ یا شاید، فکر کردم، شاید آنها درست همان لحظه، در کنار ویرانه های ساختگی گوتیک، یا در کنار من، در حال جاسوسی از افکار من بودند. و در آن صورت... «شاید مادرم هم آنجا باشد؟»مثل همیشه فکر کردن به او نسیمی از امید و انرژی برایم به ارمغان آورد.و یک غم و اندوههر روز دلم برای مادرم تنگ می‌شد، اما در آن لحظه، اعصابم از جلسه‌ای که قرار بود در فراگمور برگزار شود، بهم ریخته بود، بدون اینکه دلیلش را بفهمم، با تمام وجود دلتنگ مادرم شدم. مانند بسیاری از چیزهایی که به او مربوط می شد، بیان آن در کلمات سخت بود.اگرچه مادرم یک شاهزاده خانم بود و نام یک الهه داشت، اما هر دو اصطلاح همیشه به نظر من ضعیف و ناکافی بود. مردم دائماً او را با نمادها و مقدسین مقایسه می‌کردند، از نلسون ماندلا و مادر ترزا گرفته تا ژان آو آرک، اما هیچ‌کدام از این مقایسه‌ها، آنچنان که عالی و با نیت خوب بودند، به نتیجه نرسیدند. قابل تشخیص ترین زن روی کره زمین و یکی از محبوب ترین ها، مادرم به سادگی غیرقابل توصیف بود. این حقیقت آشکار بود و با این حال... چگونه ممکن است کسی که بسیار فراتر از زبان معمولی بود، چنین حضور واقعی، آنقدر ملموس و حاضر، و به طرز بدیع در ذهن من زنده بماند؟ چطور ممکن بود که بتوانم او را با همان وضوح قوی ببینم که از میان آب های آن دریاچه نیلی به سمت من شنا می کرد؟ چگونه می توانستم هنوز صدای خنده اش را بشنوم، بلند مثل تریل هایی که از درختان برهنه به من می رسید؟ خیلی چیزها را به یاد نمی آوردم، زیرا زمانی که او درگذشت خیلی جوان بودم، اما آنچه که معجزه آسا بود همه چیزهایی بود که او حفظ کرد: لبخند مقاومت ناپذیرش، چشمان آسیب پذیرش، عشق دوران کودکی اش به فیلم، موسیقی، لباس و شیرینی. و برای ما . . چقدر من و برادرم را دوست داشت؟ او یک بار به مصاحبه کننده اعتراف کرد: به طرز وسواسی.خب مامان... و برعکس.شاید به همان دلیلی که غیرقابل توصیف بود همه جا حاضر بود: چون نور، نور خالص و تابناک بود، و واقعاً نور را چگونه توصیف می کنید؟ حتی انیشتین هم با توصیف آن مشکل داشت. اخیراً اخترشناسان بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های خود را تغییر جهت داده‌اند، آن‌ها را به سمت شکاف کوچکی در کیهان نشانه رفته‌اند و نگاهی اجمالی به کره‌ای شگفت‌انگیز که ارندل نامیده‌اند، که نام انگلیسی باستانی برای ستاره صبح است، داشته‌اند. میلیاردها مایل دورتر و احتمالا مدتهاست که خاموش شده است، نور ارندل به بیگ بنگ، لحظه آفرینش، از کهکشان راه شیری ما نزدیکتر است، و با این حال هنوز به نحوی برای چشمان ما انسانها قابل مشاهده است. به دلیل درخشندگی خارق العاده و خیره کننده اش.اون مادرم بودبه همین دلیل بود که می‌توانست همیشه من را ببیند، احساسم کند، مخصوصاً بعد از ظهر آن روز آوریل در فراگمور.برای آن، و چون پرچم او را به اهتزاز در می آوردم. او به آن باغ ها آمده بود چون آرامش می خواست. او را بیش از هر چیز دیگری می خواستم. من او را به خاطر خانواده ام می خواستم، به خاطر خودم، بلکه به خاطر خودش.مردم فراموش می کنند که مادرم چقدر برای صلح جنگید. او بارها در سراسر جهان گشته است، از میدان های مین عبور کرده، بیماران ایدز را در آغوش گرفته، یتیمان جنگی را دلداری داده، همیشه در تلاش بوده است که در جایی صلح را برای کسی بیاورد، و من می دانستم که او چگونه آرزوی صلح بین فرزندانش و بین خانواده اش را دارد. ما دو نفر و پدرمان و در میان کل خانواده.ویندزورها ماه ها در جنگ بودند. برای قرن ها در صفوف ما دشمنی های متناوب وجود داشت، اما این متفاوت بود. این یک نقض عمومی در تمام قوانین بود که تهدیدی برای جبران ناپذیر شدن آن بود. بنابراین، اگرچه من صرفاً و منحصراً برای تشییع جنازه پدربزرگ به خانه پرواز کرده بودم، تصمیم گرفته بودم از این سفر استفاده کنم و از آن ملاقات مخفیانه با برادر بزرگترم، ویلی، و پدرم درخواست کنم تا در مورد اوضاع صحبت کنیم.برای یافتن راهی برای خروج.با این حال، یک بار دیگر به تلفن و مسیر باغ نگاه کردم، فکر کردم: شاید نظرشان عوض شده است. شاید نیایند.برای نیم ثانیه به این فکر افتادم که تسلیم شوم و به تنهایی در باغ قدم بزنم یا به خانه برگردم، جایی که همه پسرعموهایم مشروب می خوردند و از پدربزرگ داستان می گفتند.بعد بالاخره دیدمشان شانه به شانه که با قدم های محکم به سمت من پیش می آمدند، بسیار جدی و تقریباً تهدیدآمیز به نظر می رسیدند. علاوه بر این، به نظر می رسد که آنها کاملاً همسو شده اند. قلبم فرو ریخت. در شرایط عادی آنها در مورد یک موضوع بحث می کردند، اما در آن لحظه به نظر می رسید که هماهنگند و دارند توطئه می کنند.فکری به ذهنم خطور کرد: صبر کن، برای پیاده روی همدیگر را می بینیم... یا دوئل؟از روی نیمکت چوبی بلند شدم، قدمی مردد به سمت آنها برداشتم و لبخندی ضعیف زدم. لبخندی نزدند. نبضم تند شد به خودم گفتم نفس عمیقی بکش.جدای از ترس، نوعی بیش‌آگاهی و آسیب‌پذیری شدید و عظیمی را احساس می‌کردم که در دیگر نقاط عطف زندگی‌ام تجربه کرده بودم.هنگام راه رفتن پشت تابوت مادرم.وقتی برای اولین بار وارد نبرد شدم.هنگام سخنرانی در وسط حمله پانیک.همان احساس را داشتم که با امتحانی روبرو هستم بدون اینکه بدانم آیا در حال انجام آن هستم یا نه، اما به خوبی می‌دانستم که راه برگشتی وجود ندارد، و سرنوشت افسار را در دست داشت.باشه، مامان، همینطور که سرعتم را بالا می بردم، فکر کردم که حرکت کنم. برایم آرزوی موفقیت کن.وسط مسیر به هم رسیدیم.ویلی؟ بابا؟ سلام.هارولد.به طرز دردناکی گرم.مسیر را تغییر دادیم، یک خط تشکیل دادیم و شروع کردیم به راه رفتن در مسیر شنی که از روی پل کوچک پوشیده از پیچک می گذشت.با آن قدم های همگام که در پیش گرفتیم و سکوتی که با گام های سنجیده و سر خمیده همراه شده بود، علاوه بر نزدیکی آن قبرها... چگونه می توانستیم تشییع جنازه مادرم را به یاد نیاوریم؟ به خودم گفتم که به آن فکر نکنم، به جای آن روی صدای خش خش و دلنشین قدم هایمان تمرکز کنم و حرف هایمان مانند دود بر باد شناور شوند.از آنجایی که ما بریتانیایی بودیم، چون ویندزور بودیم، با تبادل نظرهای بی اساس درباره آب و هوا، سفر و ورزش شروع کردیم. در مورد مراسم خاکسپاری پدربزرگ تبادل نظر کردیم. خودش برنامه ریزی کرده بود، تا آخرین ریزه کاری، با لبخندی غم انگیز به هم یادآوری می کنیم.صحبت های کوچک، سطحی تر غیر ممکن است. تمام آهنگ‌های فرعی را اجرا کردیم در حالی که من بی‌صبرانه منتظر بودم تا آهنگ اصلی بیاید و به این فکر می‌کردم که چه چیزی اینقدر طول می‌کشد، به‌علاوه چطور پدر و برادرم می‌توانند اینقدر باحال به نظر برسند.نگاهی به اطرافمان انداختم. ما مقدار زیادی زمین را پیموده بودیم و اکنون در وسط محل دفن سلطنتی بودیم و بیشتر از شاهزاده هملت توسط اجساد احاطه شده بودیم. به آن فکرم برگشتم... چرا من خودم یک بار خواستم اینجا دفن شوم؟ ساعاتی قبل از رفتن به جنگ، منشی خصوصی من گفت که باید محل دفن جسدم را مشخص کنم. اگر بدترین اتفاق بیفتد، اعلیحضرت... با توجه به ماهیت نامشخص جنگ...چندین گزینه وجود داشت. کلیسای سنت جورج؟ طاق سلطنتی در کاخ ویندزور، جایی که پدربزرگ الان در آن آرمیده بود؟نه؛ من آن محل را انتخاب کرده بودم، زیرا باغ ها زیبا بودند و آرامش را منتقل می کردند.در حالی که پاهایمان تقریباً بالای صورت والیس سیمپسون بود، پدر سخنرانی کوتاهی در مورد شخص برجسته مدفون در اینجا، پسر عموی سلطنتی در آن‌جا، و همه دوک‌ها و دوشس‌ها، لردها و خانم‌هایی که در آن زمان زیر چمن زندگی می‌کردند، ایراد کرد. او که در تمام عمرش تاریخ را مطالعه کرده بود، اطلاعات زیادی برای به اشتراک گذاشتن داشت و من می ترسیدم که چند ساعتی را آنجا بگذرانیم و ممکن است در پایان امتحانی برگزار شود. خوشبختانه متوقف شد و از میان علفزاری که در حاشیه دریاچه بود به راه رفتن ادامه دادیم تا به باغ زیبای نرگس ها رسیدیم.بالاخره در آنجا به اصل مطلب رسیدیم.سعی کردم دیدگاهم را توضیح دهم. من زیاد خوب نبودم. برای شروع، تلاش کردم تا احساساتم را کنترل کنم در حالی که سعی می کردم مختصر و دقیق باشم. علاوه بر این، عهد کرده بودم اجازه ندهم آن جلسه به بحث دیگری تبدیل شود. با این حال، طولی نکشید که متوجه شدم این به من بستگی ندارد. پدرم و ویلی باید وظیفه خود را انجام می دادند و آنها آماده برای دعوا آمده بودند. هر بار که توضیح جدیدی می دادم یا استدلال جدیدی را شروع می کردم، یکی از آن دو حرفم را قطع می کرد. ویلی، به ویژه، به عقل پایبند نبود. بعد از اینکه حرف من را چند بار قطع کرد، شروع کردیم به طعنه زدن به همدیگر، با همان اتهاماتی که ماه ها - سال ها به هم می زدیم. آنقدر داغ شدیم که پدرم دستانش را بالا آورد.-کافییست! بین ما آمد و با چهره ای برافروخته به ما نگاه کرد. بچه ها خواهش می کنم سال های آخر عمر من را به یک مصیبت تبدیل نکنید.صدایش خشن و شکننده بود. صادقانه بگویم، یک مرد مسن بود.به پدربزرگ فکر کردم.فوراً چیزی در درونم تسلیم شد. من به ویلی نگاه کردم، واقعاً به او نگاه کردم، شاید برای اولین بار از زمانی که ما کوچک بودیم، و تمام جزئیات را در نظر گرفتم: اخم آشنای او، که همیشه در برخورد او با من عادی بود. طاسی نگران کننده او، پیشرفته تر از من. شباهت معروف او به مادرمان که به مرور زمان و با بالا رفتن سن محو شد. در بعضی چیزها آینه من بود و در بعضی چیزها نقطه مقابل من. برادر عزیزم، دشمن بزرگ من، چگونه به این موضوع رسیدیم؟احساس خستگی شدید کردم. می خواستم به خانه بروم، و متوجه شدم که این موضوع چقدر پیچیده شده است. یا شاید همیشه همینطور بوده. به باغ ها، به شهر آن سوی، به ملت اشاره کردم و گفتم:ویلی، قرار بود این خانه ما باشد. قرار بود بقیه عمرمان را اینجا بگذرانیم.تو رفتی، هارولد.آره، و می دانی چرا.-نه.واقعاً تو نمی دانی؟-راستش نه.به عقب خم شدم. چیزی را که می شنیدم باور نمی کردم. اختلاف نظر در مورد تقصیر چه کسی بود یا اینکه چه کاری می‌توانست انجام شود تا اوضاع به گونه‌ای دیگر رقم بخورد، یک چیز بود، اما ادعای ناآگاهی کامل او از اینکه چرا کشور خود را ترک کرده‌ام -کشوری که برای آن جنگیده بودم و حاضر بودم برایش بمیرم- سرزمین مادری ام، چیزی دیگر. چه بیان غم‌انگیزی. آیا مدعی بود که نمی داند چرا من و همسرم دست به اقدامی شدید زدیم که پسرمان را ببریم و مثل سگ بدویم و همه چیز را پشت سر بگذاریم: خانه، دوستان، اثاثیه؟ واقعا؟به درخت ها نگاه کردم.-تو نمی دانی!هارولد... نه واقعا.به طرف پدرمان برگشتم که با حالت نگاهش به من می گفت: من هم نمی دانم.وای فکر کردم شاید درست باشد که نمی دانند.تکان دهنده، اما شاید درست باشد.و اگر نمی دانستند چرا رفتم، شاید مرا نمی شناختند. کاملاً.شاید آنها واقعاً هرگز این کار را نکرده بودند.این فکر به من احساس سردی و تنهایی وحشتناکی داد.اما من رابرانگیخت. فکر کردم باید برایش توضیح دهم.چگونه آن را توضیح دهیم؟نمیشه. خیلی طول میکشه.علاوه بر این، بدیهی است که آنها در مقام شنیدن نیستند.حداقل، الان نه. امروز نه.در نتیجه:بابا؟ ویلی؟دنیا؟اینم از این.بفرمایید.