سلام آقای دیوانه! (۱)

آقای دیوانه سلام.بازم تو!بازم من؟ آره بازم من. امروز سرکیفی‌ها!خب. حرفتو بزن. بگو چی می‌خوای؟بزار عرقم خشک بشه. اصن بگو ببینم: نمی‌خوای جواب سلاممو بدی؟کار دارم باید برم. برای مسخره بازی وقت ندارم.میخوای بری! کجا؟ هوا به این سردی. تازه‌شم بارونم داره میاد.مهم نیست. باید برم. داره دیرم میشه.یه دقیقه وایستا! چه عجله‌ای هم داره. اصلا بگو کجا میری، خودم ‌میرسونمت.نه. باید تنهایی برم. تو رو اونجا راه نمیدن. باید نیم ساعت پیش می‌رفتم!راه نمیدن؟ عجب. حالا که اینطوریه اصلا برام جالب شد ببینم کجا میخوای بری؛ تو برو منم پشت سرت میام که برات بد نشه!هرکاری دوسداری بکن. من باید برم، خدافظ.بارون شدید می‌بارید. هیچی نمی‌تونست آدمو وادار کنه که تو این شرایط از خونه بزنه بیرون، مگه اینکه کار واجبی داشته باشی: یعنی اون چیکار داشت؟هرچی اصرار کردم که سوار ماشین بشه، نشد که نشد. اصلا همین یک‌دنده بودنشه که منو جذب خودش کرده‌! یادش بخیر، اولین باری که دیدمش یه لبخندِ ملیح روی لب داشت. درحالی که چونه‌شو مدام چپو راست می‌کرد، اَبروهاشو بالا و پایین می‌نداخت. در همین حین که یه مسیر مستقیم رو توی گرفته بود و از بالا به پایین بدون خستگی راه میرفت؛ انگار داشت با یه مخاطبِ نامرئی حرف می‌زد! من توی ماشین بودم و منتظرِ دوستم، که از خونشون بزنه بیرون، که این منظره‌ی ناب نصیبم شد.نمیدونم دورِ چندمش بود که این مسیرو تکرار می‌کرد؛ که طبقِ عادته مسخره‌ی همیشه‌ام، شیشه رو دادم پایینو اولین جمله‌ای رو که به زبونم اومد، پَروندم: چطوری آقای دیوانه! سلامِ مارو هم برسون بهش... و اون فقط با یه لبخند، بریده بریده جوابمو داد و گفت: الان نه، بعدا. الان نه بعدا...باد بعلاوه‌ی بارون، منظره‌ی خشنی رو درست کرده بودن و سرما هم در کنارش، باعث می‌شدن مطمعن بشم که رَد کردن درخواستِ من برای سوار شدنش رو، بدونِ معطلی بزارم به حسابِ دیوونگیش!سوئیچ رو چرخوندم و ماشینو روشن کردم. رو به گرگ‌ومیش بود؛ چراغ‌هارو روشن کردم. نگاهم همراه باسکوت، خیره به مسیر روبرو بود که اون داشت با قدم‌هایی سریع طی می‌کرد.یه شلوارِ لیِ آبی رنگِ گشاد و ترکیبش با یه کفش رسمیِ مشکی؛ یه تیشرت و روش یه کاپشنِ طوسیِ زهوار در رفته: همه‌ی اینها باهم و ترکیبشون با موهای مشکیش، ژستِ این آقا بود که من از پشت سر درحالِ براندازیش بودم!منتظر بودم یخورده پیش بره، تا آروم آروم تعقیبش کنم. بخاریِ ماشین خراب بود. دستام داشت یخ می‌زد و توی دلم داشتم بهش بد و بیراه می‌گفتم که آخه مرتیکه‌ی... ولی باز از یه طرف، کنجکاویِ اینکه تو این اوضاع داره کجا میره باعث می‌شد فراموش کنم و دنده رو جا بزنم و شروع کنم به حرکت!من یخورده چشمام آستیگماتِ؛ ولی جالب اینجاس که دکتر برای گواهینامم عینک لحاظ نکرد! همینا باعث میشن که شب‌ها یخورده سخت رانندگی کنم. یه لحظه سوبالا زدم تا وضعیتِ کوچه رو برانداز کنم: حالتِ راه رفتنِ اون، نزدیک به دویدن بود و بی توجه به من، مسیرِ جلوش رو طی می‌کرد. گاهی هم، به ناودون‌ها که می‌رسید، میومد وسطِ کوچه و دوباره می‌رفت کنار دیوار و این حرکتو مارپیچ تکرار می‌کرد.سوپایین کردم و با اطمینان به حرکتم ادامه دادم. قطره‌های بارون، بی‌اجازه و نامنظم از مسیرِ نور چراغ‌ها رد میشدن. زندونی شده توی یه حجمِ فلزی که باد از یه طرف و بارون از سمتِ دیگه به در و دیوارِ ماشین می‌کوبید؛ اضطرابی سر تا پامو گرفت که فقط تونستم با روشن کردنِ ضبط، کمرنگش کنم. تصویرِ نفس‌هامو توی شیشه‌ی روبروم می‌دیدم و از آینه‌ی عقب، پشت سرمو چک ‌می‌کردم که موتوری، آدمی، چیزی، بی‌هوا از بغلم رد نشه.یه مسیرِ دویست سیصد متری رو همینجوری باهم تموم کردیم و بلاخره رسیدیم به خیابون؛ سختیِ ماجرا تازه شروع شده بود. حالا باید توی این هوای وحشی، با این اوضاعِ چشم‌های من، یه چشمم به اون باشه که گم نشه؛ از یه طرفم جلو و چپ و راستمو بِپّام! بخودم فحش دادم: بیا بیخیالش شو پسر. برو خونه، بزار اون زبون بسته هم با خیالِ راحت به کارش برسه. بابا اصلا تو چیکار داری اون کجا میره و کی رو می‌‌خواد ببینه... داری یخ می‌زنی. ببین انگشتاتو!ولی گوشم به این حرفا بدهکار نبود. اصلا قانونش همینه: هرچی رو که خودتو ازش منع کنی، بدتر کنجکاو میشی ته‌وتوش رو درآری!همونطوری سمج که چند دقیقه‌ی پیش از خونه زد بیرون، الانم داشت به راه رفتنش ادامه می‌داد. یه لحظه شک کردم: نکنه چرتو پرت گفته؛ آخه اون که عقلِ درست حسابی نداره! شاید توهّم زده که با کسی قرار داره و... لابد عشقِ دورانِ جوانیش هم بوده طرف!رسیدم به چهار راه؛ اون زودتر از من. شانسِ من چراغ قرمز شد و برای اون سبز. کوبیدم روی فرمون: داد زدم اینم شانسه آخه ما داریم! حالا چیکار کنم؟ اگه گمش کنم چی. زود سبز شو دیگه؛ زوووود!!!حالا این از این طرفِ ماجرا و من که مثل مرغ سرکنده، پریشون بودم که نکنه سوژه از دستم در بره؛ باید یکی بود اون رو می‌دید که بیخیال، سرشو انداخته پایینو همینجوری هلک‌وتلک داره راهِ خودشو میره. ولی این موضوع چه ربطی به اون داشت ها! من پیگیرِ ماجرا بودم اون که از اولشم گفته بود...سرمای بیرون و بخاریِ خرابِ من، باعث شد شیشه‌ها جوری بخار کنن که جلوی دیدمو بگیره؛ با این بارونِ داغونی هم که می‌بارید جرات نمی‌کردم شیشه رو بدم پایین! همینطوری که داشتم خودمو می‌خوردم، گردنمو خم کرده بودم و با دستمال شیشه‌ی جلو رو تمیز می‌کردم؛ بزور خیره شده بودم به تایمرِ چراغِ راهنمایی که بلاخره کی قراره سبز بشه...