این هم زندگیست؟

زندگی رعنا زنی رنج دیدهخونه امان تو منطقه کوهستانی بود یک ده با 8خانوار تا قبل از 9 سالگی با بچه های دیگه بیرون خونه بازی می کردم اگر مادرم درگیر کار خانه ام نمی کردیک عروسک با کهنه پاره مادرم برایم درست کرده بود و با اون بازی می کردم. همه جا جنگ بود مردها که از ده بیرون می رفتند بیشتر از جنگ خبر می آوردند. 9سالم که شد گفتند دیگه از خانه نباید بیرون بروم چند سال هم بود که باید برقه میزدم اتفاقا دوست داشتم چون از وقتی که آبله گرفته بودم پوست صورتم پر از دست انداز شده بود. ظرف ها را باید لب چشمه می شستیم مرد ها تو زمین کشاورزی می کردند ولی محصول خوبی بدست نمی آمد فقط کسانی که خشخاش می کاشتند وضع مالی بهتری داشتند ولی اگر حکومت می فهمید ... ده سالم که شد برای پسر یکی از خانواده های ده خودموم ازم خواستگاری کردند و خانواده به همان خاطر صورتم موافقت کردند و با پولی که از خانواده شوهرم گرفتند راهی ایران شدند . کمی بعد از ازدواج (چقدر سخت بود و وحشتناک ) فهمیدم که شوهرم معتاد است و به خاطر اینکه ترک کند برایش زن گرفته اند و او هم ترک نکرد 12 سالم بود که دخترم به دنیا آمد و من خانواده ای را باید اداره می کردم. پدر شوهرم پسرش را عاق کرد و گفت دیگر پسرش نیست دخترم 2سالش بود و من فرزند دوم را باردار بودم . چند بار با خانواده ام در تهران صحبت کرده بودیم قرار شد پیش آنها برویم تمام طول راه با شکم پر دخترم را هم باید بغل می کردم مسیر خیلی سخت بود و راه طولانی تازه مقدار زیادی از وسایلمان را هم باید می آوردم با چادر و برقه و شوهرم فقط مقدار کمی از وسایل را حمل می کرد دخترمان را هم که بغل نمی کرد چند بار در طول راه دیگر توان ادامه نداشتم وقتی که امکان حرکت نداشتم فقط توقف می کرد. تو تاریکی باید از مرز رد می شدیم که مامور ها نگیرنمان به هر وضعی بود به تهران رسیدیم وبه خانه پدرم اینها رفتیم که فهمیدم در یک دعوای خانوادگی پدرم با اینکه مقصر نبوده به زندان افتاده و به این زودی ها آزاد نمی شود. مادرم هم دچار افسردگی شده بود . خواهرم در یک مرکز مشغول درس خواندن بود و چون سنش بیشتر بود و افغان بود نمی توانست به مدرسه برود.(باز خوب بود که با سواد شده بود) خیلی دنبال جا گشتیم ، شوهرم اعتیادش هی بیشتر می شد فرزند دومم پسر بود . در یک خانه پرستار خانم پیر زمینگیری شدم که یک اتاق به ما داد برایش غذا می پختم تر و خشکش می کردم خرید و همه کار ها با من بود حالا پسرم 2 ساله بود و من باز باردار وشوهرم هر چیز که در خانه قابل فروش بود را می فروخت و خرج مواد می کرد. و من فقط زمان هایی می توانستم از خواهرم کمک بگیرم تمام وقت از آرزویش که دکتر شدن بود صحبت می کرد و من در حسرت بی سوادی بودم و اینکه به هر وضعی که باشد نمی گذارم فرزندانمان مانند من بی سواد بشوند. شوهرم دیگه وقتی من خونه بودم نمی آمد ولی وقتی نبودم به خانه می آمد و همه جا را می گشت تا پول برای موادش پیدا کند به عشق فرزندانمان زنده بودم کودک سوم دختر بود . هنوز از پیرزن نگه داری می کردم و فرزندانش هم به من می رسیدند مادرم حتی یک لحظه حاضر به نگهداری کودکانم نبود خیلی وقت ها خواهرم را به خانه پیش خودم می آوردم اجازه گرفته بودم یک روز در هفته دو ساعت برای یاد گیری بافتنی به انجمن حمایت از کودکان کار بروم همون جایی که خواهرم درس می خواند. دخترم شش ساله شده بود و در همان مرکز قبولش کردند و چقدر از استعدادش می گفتند چقدر معلم بافتنی از کارم تعریف می کرد و می گفت با استعداد هستم. یک روز که به پسرم پول دادم که برود نان بگیرد بدون نان برگشت و گفت پدرش پول را ازش گرفته نمی دانستم چه کنم خرجی که نمی داد پولی که با بدبختی در می آوردم را هم می گرفت . یکبار که دختر کوچکم به کوچه رفته بود از بس کوچک بود یک ماشین که عقب عقب می رفت بهش زد و سرش کبودشد خدا رحم کرد که متوجه شدند و زیرش نکردند . صاحبخانه ای که با پیرزن در خانه اش بودیم دیگری راضی به ادامه اجاره نشد و خانواده پیرزن او را به خانه سالمندان بردندو من بدون کار و مسکن با سه فرزند ماندم فقط 18 سال داشتم. با کمک انجمن در یک خیاط خانه به عنوان میان کار به کار مشغول شدم و یک اتاق اجاره کردم زمانی که دخترم کلاس نداشت از خواهر و برادرش نگهداری می کردو وقتی به کلاس می رفت دو بچه تنها در خانه بودند. دخترم سواد دار شد و اجازه دادند که به مدرسه برود اجازه گرفتم و تمام کارهایی که باید انجام می دادم را انجام دادم تا اسم دخترم را در مدرسه نوشتم . خبر دار شدم شوهرم برگشته به افغانستان و بعد از مدتی با خبر شدم که آنجا فوت کرده و تلفنی از خانواده شوهرم داشتم که برای گرفتن مراسم ختم از من می خواستند برایشان پول بفرستم . و واقعا مانده ام که زندگی چگونه است و چه باید کرد؟