تصمیم

پرتو خورشید از پنجره به داخل اتاق نفوذ کرده بود و حاله ای کم نور در فضای اتاق نقش بسته بود. الهه روی تخت دراز کشیده بود. چشمانش را نوازش می کرد و به واسطه نوازشها چشمانش را گشود. پرتوهای نور در حال پیشروی به سمت ساعت بودند.الهه پس از گشودن چشمهایش،ابتدا نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت،پرتوهای طلایی خورشید خود را به ساعت رسانده بودند و باعث درخشش آن شده بودند.در آن فضا می درخشید.عقربه ها نشاندهنده زمان از دست رفته بودند که او را سخت پریشان کرده بود،گویا زمان از دستش خارج شده بود.عقربه ها در حال دویدن بودند و هریک قصد داشت از دیگری پیشی بگیرد.او به زمان هایی می اندیشید که از دست داده بود و با خود عهد بست زمان را در سلطه خود قرار دهد.اما چگونه و چطور ؟?این سوالی بود که ذهنش درگیر آن بود.باخود گفت:زمان درحال فرار کردن و پیشروی کردن است.من باید از زمانم بهترین بهره را ببرم و سپس تصمیمش را گرفت .چند صباحی بود از نوشتن رفیق و یار همیشگی اش دوری جسته بود.حال زمان عمل کردن است.از بسترش برخاست.از اتاقش خارج شد.سمت شیر آب رفت.شیر آب را باز کرد و صورتش را با آب شست،قطرات آب از صورتش سرازیر میشدند وقتی آب به صورتش برخورد میکردند احساس سرزندگی و شادابی میکرد.به صورتش در آینه نگاهی انداخت حاله ای تیره رنگ زیر چشمانش نقش بسته بود،نگاه خود را از آینه برگرفت.حوله را برداشت و صورتش را خشک کرد.سپس به سمت اتاق کارش،روانه شد.ابتدا باید اولین قدم را برمی داشت،در اتاق را باز کرد .اتاق تاریک بود.ابتدا کلیدبرق را فشرد، سپس پرده های طلایی رنگ را کنار کشید تا نور خورشید به داخل اتاق راه پیدا کند.سمت میز کامپیوتر رفت. دکمه stand byکامپیوتر فشرد و آن را روشن کرد.وقتی صفحه کامپیوتر روشن شد و نور سفید آن بر کامپیوتر طنین انداخته بود برنامهwordرا باز کرد فایلی را که از قبل ذخیره کرده بود را گشود. او قصد داشت بخش هایی را به داستانش بیافزاید،کلی ایده به ذهنش خطور کرده بود و حال باید آنها را از ذهنش آزاد کند و وارد صفحه کامپیوتر کند آن گاه در فضای کامپیوتر احساس آزادی خواهند کرد،همینطور که کلمه ها را به کامپیوتر انتقال میداد،احساس سبکبالی کرد،کلمات به جوش و خروش در آمده بودند و در حال تکلم با یکدیگر بودند آنها احساس کردند در فضای بیشتری قرار گرفتند و احساس آزادی میکردند و از اینکه از زندان ذهنی الهه رها شدند،احساسی آمیخته با شور و شعف داشتند.الهه چشمانش با کتابهایی که روی میزش قرار داشت گره خورد.افسوس خورد چطور توانسته بود به خود و کتابها جفا کند و آنها را از خود دور کند،یکی از کتابها را برداشتکتاب را گشود.نام کتاب صد سال تنهایی از نویسنده نام آشنا گابریل گارسیا مارکز بود.الهه پیش از آنکه کتاب را بگشاید تصورات مختلفی از آن کتاب داشت: از جمله اینکه شایدنویسنده در دورانی که از تنهایی رنج میبرده این کتاب را نگاشته است.اولین صفحه را گشود جملاتی بدین صورت نگاشته شده بود:«من فقط قصد داشتم برای دنیای کودکیم شهادتی شاعرانه بدهم،کودکیم(همان طور که میدانید)در خانه ای غمگین و بزرگ جریان داشت».سپس مشغول خواندن کتاب شد. وقتی کتاب میخواند به زمان و اطرافش توجهی نداشت.ناگهان دست های کسی را روی شانه هایش احساس کرد .گرمای دستانش او را به یاد مادرش انداخت.صورتش را برگرداند،ولی هیچ کس کنارش نبود.اشک از چشمانش سرازیر شد یاد غم و فقدان مادرش افتاد،احساس میکرد وجودش به آتش کشیده شده است،متوجه شد بوی سوخت می آید به آشپز خانه رفت متوجه شد سماور به دلیل نداشتن آب،سوخته.برای چندمین بار یادش رفته بود داخل سماور آب بریزد.به سمت یخچال رفت ،نان و پنیر را برداشت و مشغول خوردن شد اما بغضی گلویش را میفشرد و آن غم فقدان مادرش بود که باید با آن کنار میامد و در تنهایی و سکوت ،مشغول خوردن صبحانه به همراه اشک های طغیانگر شد