من تو دنیای خودم زندگی می کنم.

فکرم زیادی درگیره. کلاه هودی مو میکشم رو سرم طوری که همه ی موهای به هم ریخته و موج دارمو پوشش بده. کلاه هودی کمکم می کنه دور و برمو نبینم، چون هیچ علاقه ای به این محیط و مردمش ندارم. صورتِ اصلاح نشده م حالت ژولیده تری به این وضعیت داده. چشم های خشک و قرمزم هم روش. میرم تو صف نون سنگک و فرصت زیادی برای فکر کردن دارم. اگرچه موقع نوشتن نمیتونم تمرکز کنم و این عادی ترین چیز تو زندگی منه.هودی پوش تر از من، فقط اساسین ها اناونقدر با دنیای اطرافم غریبه ام که از مدت ها پیش یه خونه برای خودم ساختم. خونه ای که آجر هاش کتاب هایی ان که خوندم و بازی هایی که باهاشون زندگی کردم. یادم نمیاد هیچوقت تونسته باشم بیرون از این خونه زندگی کنم. بعضیا اسمش رو میذارن «منطقه امن»، ولی این منطقه امن من نیست؛ این فقط خود زندگی منه. بیرون و درون این منطقه برای من فرقی نداره، در هرصورت تنهایی همه جا هست.البته آدم های خوب زیادی میشناسم، آدم های متشخص، معقول و مهربون. ولی نصف اون آدم ها کاراکتر های بازی ان. نیمه ی دیگه ای که آدم های واقعی ان هم زیبایی های زیادی داره. دوست های نزدیک و متعددم؛ آدم های خیلی خوب و دوست داشتنی ای ان، ولی متاسفانه یا اونقدر سرشون شلوغی که وقتی برای من ندارن و یا اونقدر دور از دسترس ان که هیچوقت نمیتونم ببینم شون. بیشترشون دور از دسترس ان، یکی شونو میشه اون بیرون دید که اونم یهو رعد و برق خورده به سرش و تصمیم گرفته با گفتن اینکه برنامه ی درسی ش شلوغه، یه زنگ هم بهم نزنه. به هر حال. من فرو میرم تو بازی هام. من خودمو تو کتاب هام غرق می کنم. تنهایی همیشه آزارم میده، هیچوقت هم دست از سرم برنمیداره. بیشتر دوست هام هم عقیده ان که برداشت اولیه همه از من، اینه که من خودمو می گیرم. ولی اینطور نیست، اینطور به نظر میرسه. بر اساس چیزی که به نظر می رسم، بیشتر جامعه در برابرم گارد دارن و اونهایی که دورادور فکر می کنن شخصیت جالبی دارم هم یک قدم به سمت جلو برنمیدارن تا به جمع دوست های متعددم اضافه بشن. دوست های متعدد ولی دور. اونقدر دوردست که وقتی به افق خیره میشم می دونم هیچکدومشون تو زاویه دید محدود من خونه ندارن. اونقدر دور که همه ی پروژه هامو باید تنهایی انجام بدم. اونقدر دور که عصر ها فقط برای خودم یه نوشیدنی گرم درست کنم؛ و چقدر تلخه، به خاطر مزه ی قهوه نیست، به خاطر تنهایی خوردنشه.و اگه براتون سواله که علیرضا از کجا اومده، من از جامعه نیومدم؛ من از خونه ی لگویی‌م اومدم. این خونه یه دنیای متفاوته. وقتی هر آجر یه کتاب یا گیم باشه، طبیعتا دیوار ها باهام حرف میزنن، طبیعتا کتاب های تکراری می خونم و بازی های تکراری می کنم. البته تکراری ولی پرتعداد، علایق گسترده ای دارم. با این حال همه ی اینها میشه دنیای من. بقیه آدم ها برای استراحت و آسایش و یه مقدار دور شدن از زندگی روزمره شون رمان می خونن، ولی من می خونم تا توی کتاب زندگی کنم. می خونم تا کنار شخصیت ها قدم بزنم. بازی می کنم تا درد شخصیت هارو درک کنم.من قصه ی زندگی اون آدم هارو بلدم. قصه ی آدم های تو کتاب و تو بازی. قصه ی آدم های واقعی که دوست هام ان، حتی قصه ی اون هایی که دیگه دوست هام نیستن. من با قصه ها زندگی می کنم. چون بیرون از تار و پود قصه ها چیزی نیست. هیچ چیز. با این حال، معیار های انتخاب دوستم، سادگی و پیچیدگی های خودش رو داره. فقط اینو مطمئنم که نمیتونم با کسی که رفتار دوستانه نداره، خوب رفتار کنم. اگه برات سواله که من چه جور شخصیتی ام، بهتره بگم من آینه ی خود مردم ام. اینطوریه که خیلی وقت ها فقط خصومت به نمایش می ذارم، چیزی که تو رفتار بقیه با من هست.شبیه اینه که دارم خودمو به عنوان آگهی تو روزنامه میزنم و هندونه زیر بغل خودم می ذارم. اما با همه ی این حرفا، حق من از این دنیا یه کپی سه بعدی از خودمه، چون از زندگی کردن با خودم خسته شدم. این خونه ی کتابی و گیمی، پناهگاه تنهایی مه ولی برای تنهایی زندگی کردن ساخته نشده. به طور خلاصه، خسته شدم. دلم باز هم دوست های جدید می خواد. دوست های جدید و قصه های جدیدشون که ساعت ها بهش گوش بدم. من با قصه ها زنده ام.اونجا به این نتیجه رسیدم همه دنبال یه روش برای ادامه دادن زندگی ان. برای رد کردنش. کسی که کار پیدا می کنه واسه همین خوشحاله. واسه اینکه سی سال می دونه چجوری قراره زندگی شو بگذرونه. حتی کسی که از شغلش ناراضیه هم همینطور، اگه یه روز صبح بیدار شه و ببینه همون شغل، دیگه وجود نداره؛ همونجا تا مرز جنون پیش میره.منم روش خودمو دارم. این موضوع باعث میشه با اطمینان بیشتری بخوام تو دنیای خودم زندگی کنم و بخوام آدم های بیشتری رو بهش راه بدم. افراد زیادی بیرون خونه م دارن فریاد میزنن که من دارم اشتباه می کنم. اگه منو باور داری، فقط تو چشمام نگاه کن و دستتو بده به من. بیا تو، اینجا دنیای منه.«چرا کنجد میزنی؟ مگه من گفتم سنگک کنجدی؟» با یه لحن نیمه طلبکار رو به نونوا میگم. نونوا یه قیافه حق به جانب به خودش میگیره و میگه: «مال تو نیست، برای اون آقاس که رو صندلی نشسته.» «ولی الان که نوبت منه!» این موضوع رو پیرمرد روی صندلی هم تایید می کنه. نونوا به کار خودش ادامه میده و نون دوم رو هم کنجد میزنه و میگه: «خب میگم برای اون آقاس چرا اینجوری نگام می کنی؟» من که قصد دارم با نگاه ذوبش کنم به نقطه انفجار می رسم و به همه ی توانم داد میزنم: «خب مارو مسخره کردی مرتیکه؟ پس چی زر زر میکنی نوبت نوبت! نون منو بده بیاد!»همه جا می خورن، به طرز واضحی سکوت می کنن. نونوای دلقک دیگه کنجد نمیزنه. کی حاضره سنگک ساده رو هفت هزار تومن بخره و کنجدی رو پونزده هزار؟