فرجام نافرجام: سقوط آزادی

تا به امروز گمان میکردم نسلی که جنگ را ندیده و در زرق و برق و شتاب و هیجان عصر اینترنت و گجت‌ها چشم به جهان گشوده نسلی است که به راحتی اشتباه می‌کند به امید کنترل زد (ctrl+z). دهه هفتاد و دهه هشتادی‌هایی که غالبشان تک فرزندند و در لی‌لی به لالایشان گذاشتن بزرگ شده‌اند. نسلی که حتی اگر نان شب ندارند خودش را بزک میکند و عکس میگیرد و در پیج شخصی خود منتشر میکند و فالور میگیرد. نسلی که بی‌پرواست و بی‌پرده، بدون فکر عمل می‌کند و هرکاری دلش بخواهد می‌کند، چون کنترل‌زد هست همیشه روی صفحه کیبوردش. ما به این نسل افتخار نمی‌کنیم! اما چه کنیم...آنها فرزندان ما هستند! فرزند ناخلف ما که خودمان تربیتشان کردیم، خودمان لی‌لی به لالایشان گذاشتیم، خودمان کنترل‌زد را یادشان دادیم...و خودمان از لقمه‌ای که درآوردیم به خوردشان دادیم. آری ما این نسل بی‌فکر را به بار آوردیم و داریم تحملش می‌کنیم چون نه او اصلاح می‌شود و نه می‌توانیم رهایش کنیم. و اینجا ایران است، و فرزندان ما تا آخرین لحظه فرزند خانه است...البته خوشی‌هایش با دوستان است و ناخوشی‌ها را به خانه پدری می‌آورد.ما اشتباه کردیم. ما فکر کردیم فقط فرزندانمان را بد بار آوردیم. اما خوب که به اطرافمان نگاه کردیم دیدیم که کارمندان ما هم مثل قبل نیستند. همه یاد گرفته بودیم از کار بزنیم. وقتی که دیدیم اطرافمان پر شده از کارمندانی که بدون هیچ کاری حقوق‌های بالا می‌گیرند یاد گرفتیم که برای دیگران نباید کار کنیم، یاد گرفتیم که راحت باشیم و بدون سختی درآمد داشته باشیم. دیگر این مشکل نسل کنترل‌زد نبود. این ما بودیم که فاسد شدیم. ذهنمان فاسد شد. شرطی شدیم به آنچه از اطرافمان دیدیم. ما نسل اطلاعات بودیم، دیتای عظیمی که هر روز وارد مغزمان می‌شد و قدرت تحلیل آن را نداشتیم. ما نسل بی‌سوادی هستیم. نسلی که سواد تغییر دنیا را نداشت و نتوانست نسل بعدش را درست تربیت کند. ما با بی‌سوادیمان نسل کنترل‌زد را ساختیم چون آموزش ندیده بودیم که برای هر پدیده چه باید بکنیم. ما نسل خزینه هستیم همچنان. نسلی که بدون فکر به هر بی‌سوادی که بلد بود گولمان بزند گوش می‌دادیم، ساده‌لوحانه باور می‌کردیم، اجرا می‌کردیم و بعد از کرده خود دفاع می‌کردیم. همان تفکر را در زندگی، در کار، در همه امور زندگی، در قضاوت کردن‌هایمان جاری کرده‌ایم...این شاکله ذهنی ماست، حتی به فرایندی که رخ می‌دهد فکر نمی‌کنیم.اگر یک نفر بی‌سواد باشد و خطایی بکند توبیخ او یک توبیخ جزیی است. یک بی‌سواد همیشه مدیر با‌سوادی دارد که دستورات را داده.‌ بی‌سواد همیشه به‌خاطر اشتباهاتش تنبیه می‌شود اما هیچگاه در جلسه‌ای حاضر نمی‌شود که توضیح دهد چرا...او سوادش را نداشته و انتظاری از او نمی‌رفت. مسئول با سواد اوست که باید جبران کند و حتی شاید به زندان برود چون اوست که تضمین کرده. ما همه مدیر شدیم اما همان بی‌سوادی هستیم که وقتی خطایی کرد می‌گوییم تقصیر دیگریست. ما دیگر به زندان نمی‌رویم چون تضمینی به کسی ندادیم، بازخواستی نمی‌شویم، جوابی قرار نیست بدهیم. نه در اداره، نه در منزل، نه در جامعه، نه در رانندگی، نه در محیط زیست...ما به هیچکس جواب نمی‌دهیم. ما حتی برای اشتباهاتمان یاد گرفتیم به خدا هم جوابی ندهیم. ما در محرم‌ها گلو پاره می‌کنیم که بچه شیعی رو مگه میشه تو آتیش بسوزونن...گریه کن تا پاک شی و حسین(ع) خودشو به آب و آتیش بزنه ببرتت بهشت! ما نسل احمقی هستیم که حتی امامانمان را در این حد بی‌ارزش کرده‌ایم. ما نسلی هستیم که امامانمان را بالا می‌بریم که قوت داشته باشند ما را از منجلاب اشتباهاتمان نجات دهند چون باور کرده‌ایم که بهشت و جهنم هست و آخرت و امام و بازخواستی...اما بعد از مرگ. ما همه چیز را به بعد موکول کردیم حتی آخرتمان را! ما نسل چندش آوری هستیم!!!چرا به اینجا رسیدیم؟همه چیز از بی‌سوادی ما شروع شد و اعتماد به نفس شدیدی که در همه ایرانیان وجود دارد. ما از همان زمان خزینه وقتی قبول می‌کردیم که آب خزینه بیمار را درمان می‌کند با جان و دل آب خزینه به بیمارمان می‌دادیم. الان هم اگر خبری را بشنویم و آن را قبول کنیم بدون بررسی و مطالعه در‌مورد آن با روش علمی، به راحتی در مورد آن حرف می‌زنیم، استدلال می‌کنیم، اثبات می‌کنیم و حتی رگ کردنمان در مقابل نظر مخالفمان ورم می‌کند!مدیران هم در کشور ما ول شده‌اند. نه کسی بازخواستشان می‌کند نه سواد دارند و نه کاری می‌کنند. کسی که باید عملکرد دستگاه‌ها و مدیران را نظارت کند هم دچار ول شدگی شده‌است. البته همه مومنیم و در محرم هر سال و شب و قدر و روز عرفه اشتباهات خود را می‌شوییم. ول شدن دسته‌جمعی قانون جنگل را در کشور به گونه‌ای رواج داده. هرکس لابی قدرتمندتری داشته باشد از منافع بیشتری برخوردار است...و کسی نیست که کسی را بابت چیزی مواخذه کند...البته نمایش زیبایی را شاهدیم. ما یاد گرفته‌ایم که خوب حرف بزنیم، بلند فریاد بزنیم، عبایی از وعده‌دادن نداشته باشیم. کسی نیست که اگر به وعده عمل نشد توبیخمان کند. پس آنقدر وعده می‌دهیم که اگر یکی گرفت بگوییم دیدید وعده‌دادیم و شد. و یک نمایش دیگر! و مردم همچنان فقط از دیتایی که می‌گیرند تصمیم می‌گیرند. به همین خاطر دیتای بیگانه حرام است!در قدرت‌سالاری حاکم بر کشور (نه قانون‌سالاری)، کسانی که قاعده بازی را پذیرفته‌اند طبق قاعده بازی رفتار می‌کنند، (و کسی که قاعده بازی را نپذیرد محکوم به فناست) و کاری را می‌کند که قدرت برتر بخواهد. می‌داند که قاضی هم در همین زمین، بازی می‌کند پس هم ایمن است هم قدرتمندتر می‌شود.اگر هم مومن باشد فرصت برای پاک کردن گناهان در محرم و شب قدر و روز عرفه هست، آخرت هم بعد از مرگ انشاالله. سیستم با این مکانیزم به قدرت گرفتن بیشتر قدرتمندان منجر می‌شود و کسانی که در این زمین بازی می‌کنند خیلی زود قواعد را یاد می‌گیرند و در بازی پیشرفت می‌کنند. باقی هم یا حذف می‌شوند یا شرطی می‌شوند یا منزوی!این زمین بازی البته فقط منحصر به ایران نیست. در عرصه جهانی هم همین قاعده وجود دارد و قدرت در دستان کسانی است که سال‌ها قبل توانستند ثروتشان را افزایش دهند و قدرت اقتصادی شدند، با دانشی که داشتند از اقتصاد برای پیشرفت در سایر امور استفاده کردند و قدرت اول دنیا شدند. اما فرق ما با آنها یک چیز است...و فقط یک چیز: آنها مومن نیستند، برای آخرت تلاش نمی‌کنند و معتقد نیستند که اشتباهاتشان در محرم و شب قدر و روز عرفه شسته می‌شود. آنها برای جبران اشتباهاتشان به اخلاق عرف انسانی عمل می‌کنند. هر اشتباهی به عده ای آسیب می‌زند. آنها می‌دانند که درصورت آسیب زدن باید پاسخگو باشند، چه به انسان آسیب بزنند چه حیوان چه اشیا؛ این اخلاق است که در نهاد هر انسان آزاده‌ای هست. آنها فهمیده‌اند که نباید آسیب بزنند حتی اگر نفهمند، سیستم به آنها یاد می‌دهد، چون پاسخگویی وجود دارد. اگرچه در سیستم جهانی قدرت‌سالاری وجود دارد و آن را به صورت قانون نوشته‌اند ولی در میان مردم قانون‌سالاری وجود دارد، به همین دلیل است که قواعد قدرت‌سالاری در سایه قانون پیش می‌رود. آنها می‌دانند که برای حفظ قدرت باید اقتصاد ساخته شود، برای ساختن اقتصاد باید متخصص ساخته شود و برای متخصص باید نیروی انسانی فعال وجود داشته باشد. پس برای این انسان با ارزش مسیر پیشرفت را میسر می‌کنند. از طرفی همه می‌دانند که امروز باید تلاش کنند و اگر اشتباه کنند باید پاسخگو باشند. همه سیستم برای پیشرفت ساخته شده‌است. پس آموزش درست داده می‌شود و از روی بیسوادی نسل‌های چندش آور تولید نمی‌شوند.هفته فرجامدو سیستم متضاد در یک اکوسیستم درنهایت به تعادل می‌رسند. اما برای این تعادل بیشمار بار کنش و واکنش خواهند داشت.دو سیستم قدرت‌سالار در یک اکوسیستم باز، دو حالت بیشتر ندارند، یا به تعادل رسیده‌اند یا در کنش هستند. ایران یک سیستم قدرت‌سالار است که در کنش‌های متعدد در طول چهل سال، با قدرت جهانی به تعادلی نسبی رسیده‌است، البته نه تعادل کامل. اما سیستم متعادل شده به سمت قدرت بزرگتر می‌چربد، این قانون تعادل است. اگر قرار باشد این قاعده عوض شود باید به سیستم ضعیف‌ترانرژی داده شود وانرژی در یک سیستم بسته ثابت است مگر با یک واکنش خاص!جمعه ۱۳ دی ۹۸ امریکا سردار سلیمانی را در خاک عراق شهید کرد. اتفاقی که در صحنه دیپلماتیک و نظامی غیرمعمول بود، اما نه یک اتفاق غیرقابل پیش‌بینی! هفته فرجام از این حادثه شروع شد، آمریکا ناگهان به سمت انزوا پیش رفت. همه حتی قانون مکتوب بین المللی به ایران اجازه انتقام می‌داد. پرده دوم محکوم شدن این حادثه توسط اغلب جریان‌های ایرانی بود. در ایران، مخالف و موافق به اتحاد رسیده بودند. پرده سوم تشییع میلیونی و کم سابقه کسی بود که امریکا او را کشته بود. در ۸ شهر و دوکشور تشییع شد، اتفاقی که نادر بوده‌است. پرده چهارم انتقام سخت بود. شلیک موشک به پایگاه آمریکایی در عراق بدون هیچ واکنشی از سوی پدافندهای امریکا. اتفاقی که هژمونی نظامی امریکا را برای کشورهای منطقه که توسط امریکا در حال دوشیده شدن بودند فروریخت. پرده پنجم واکنش ترامپ در واکنش به این حمله بود درحالی که تهدید به موشک‌باران ایران کرده بود. ۵ اتفاقی که به ایران در مدت یک هفته قدرت بزرگی بخشید و رهبرانش را بر سر زبان‌ها انداخت بین دوست و دشمن، و به ایران قدرت چانه‌زنی بزرگی عطا کرد.اما سیستم ایران هنوز در پوزیشن تعادل با قدرت جهانی نبود. قدرت‌سالاری ایرانی کار دستش داد. او نفهمید که زبان معامله قانون‌سالاری است. بی‌سوادی اپیدمیک و نبود بستر قانون‌سالار در ایران، این فرصت بزرگ را نابود کرد. پرده اول مرگ ۶۰ نفر حین تشییع سردار سلیمانی. پرده دوم سیل سیستان و بی‌خانمان شدن مردم همچنان فقیر منطقه. پرده سوم پرتاب موشک به هواپیمانی اوکراینی با سرنشینان اغلب ایرانی. پرده چهارم واکنش مقامات ایرانی به سرنگونی هواپیمای اوکراینی. و پرده پنجم واکنش نسبت به معترضین این اتفاق.سیستم قدرت‌سالار ایران طوری تعریف شده که همیشه حق با اوست. ولایت مطلق دارد و از اشتباه بری است. اشتباه ولایت مطلق را نقض می‌کند. بودجه‌های میلیاردی برای تبیین ولایت مطلق تعداد زیادی را وارد بازی ولایت‌پذیری با چشم بسته کرده است، نمی‌تواند هیمنه این تابو را به دست خود بشکند.بعد از انتقام سخت ایران، ترامپ در مقام تصمیم بلندپایه ترین مقام امریکا لحظات پرالتهابی داشت. اگر به وعده خود عمل می‌کرد و ایران را میزد قطعا جنگ شروع میشد، ولو ۳۳ روز. در جنگ اگر ایران پیروز می‌شد بزرگترین شکست ترامپ رخ داده بود و باید با ریاست جمهوری و بخشی از بیزینس‌هایش خداحافظی می‌کرد. اگر آمریکا پیروز می‌شد باید با لقمه راحت فروش اسلحه به کشورهای ابرثروتمند منطقه خداحافظی می‌کرد. ترامپ تصمیمی را گرفت که مردمش می‌خواستند، از حرف خودش با کیاست کوتاه آمد و به کورس جنگی که یک هفته در حال نواختن بود خاتمه داد.اما پایان هفته فرجام برای ایران به گونه دیگری رقم خورد. بعد از سرنگونی هواپیمای اوکراینی و کشته شدن ۱۶۰ ایرانی، با وجود گمانه زنی برخی از کارشناسان مبنی بر اصابت موشک، و اطلاع فرمانده کل قوا از آرایش نظامی ایران در لحظه حادثه و نزدیکی پدافند به محل فرودگاه، انگشت اتهام به سمت سازنده هواپیما یعنی امریکا نشانه رفت. شاید پیدا کردن ریشه عوامل کار راحتی نبود ولی فهمیدن اینکه موشک توسط پدافند شلیک شده چند دقیقه زمان میبرد. این مساله نه تنها کتمان شد که سه روز اخبار دروغ منتشر شد تا جایی که دیگر راهی جز گفتن حقیقت وجود نداشت. بازی در زمین قانون‌سالار جهانی بود و هیات‌های بررسی وارد ایران شده بودند. حقیقت، آب سردی بود به تمام دستاوردهای این هفته، آب سردی بود به غرور مردم، آب سردی بود به باور و اعتماد مردم.حالا همه منتظر عذرخواهی بودند...بله یک کلمه ساده: از ملت بزرگ ایران عذرخواهی میکنم! خیلی ها عذرخواهی کردند جز… فرمانده کل قوا! شاید به راستی دروغ و کتمانی درکار نبود، ولی قطعا اشتباهی درکار بود (که اگر اشتباهی درکار نبود کار با عذرخواهی پایان نمیافت) اما حتی در این شرایط هم قدرت‌سالاری حکم کرد که باید دستور داده شود. عذرخواهی یک کار اخلاقی است اما در ایران اخلاق سالهاست که مرده. در پایان هفته فرجام از آمریکا به اخلاق باختیم!امریکا در این هفته فقط ۱۰ نفر را کشت ولی اشتباهات مدیران و مسئولین ایرانی در این هفته بیش از ۲۵۰ ایرانی را به کام مرگ کشاند. چرا هیچوقت برای کشته شدن تعداد زیادی ایرانی هیچ مدیر و مسئولی عذرخواهی نمی‌کند؟ چرا کسی کسی را بازخواست نمی‌کند؟ چرا در تمام اتفاقاتی که به مرگ ایرانیان منجر می‌شود مسئولین فقط دستور می‌دهند؟ شهردار دستور مئ‌دهد! فرماندار دستور می‌دهد! رئیس‌جمهور دستور می‌دهد! رئیس مجلس دستور می‌دهد! رئیس قوه‌قضائیه دستور می‌دهد! رهبر دستور می‌دهد!! خسته نشدید انقدر دستور دادید؟ خسته نشدید از مردن مردم سرزمینتان؟ خسته نشدید از این مدیریت فشل و فاسد؟هفته فرجام دومسردار سلیمانی کشته شد، به مدت یک هفته تمام مسئولین کشور سخت ترین حرف‌ها را به قاتلینش زدند. حتی گفتند اسرائیل هم در این حادثه بی‌تقصیر نمی‌بینیم. منتظر انتقام سخت باشید. آنها که رگ گردنشان متورم‌تر بود تهدید کردند، شعار مرگ بر آمریکا سر دادند، پرچم آتش زدند، تظاهرات کردند. قانون به مجلس بردند….و با تایید فرمانده کل قوا ۲۰۰ میلیون یورو برای انتقام سخت بودجه تخصیص دادند.هواپیمای اوکراینی با ۱۷۰ مسافر سرنگون شد و همه به همان شکلی که سردار سلیمانی کشته و سوخته شد کشته شدند و سوختند.سپاه مسئولیت را قبول کرد و یقین حاصل شد که این حادثه فجیع نتیجه اشتباه مدیران نظامی ایرانی بوده است. مردم بیشتر از سه روز قبل ناراحت شدند. برای ابراز همدردی در دانشگاه ها تجمع کردند، شمع روشن کردند. عده‌ای که رگ گردنشان متورم‌تر بود شعار مرگ‌خواهی سر دادند، تظاهرات کردند…. واکنش مسئولین این بار هم طبق یک الگوی ثابت، سرکوبی کامل، بازداشت، باتوم، گاز اشک آور، فتنه‌گر شمردن همه این افراد و بازدارندگی سخت بود.سوال مهم اینجاست: آیا فقط مردمی در ایران امکان زندگی دارند که آنچه را رهبران تصمیم می‌گیرند قبول داشته و به آن عمل کنند؟ آیا اگر کسی مخالف برخی مفاد قانون بود حق اعتراض ندارد؟ و سوال مهمتر: آیا شعار مرگ بر فلانی کار درستی است یا غلط؟ این سوال بسیار بسیار مهمی است در کشور! وقتی آدم‌ها تا این‌حد کوچک می‌شوند که بر سر شعار به جان هم می‌افتند باید خون گریست.مگر با شعار مرگ بر آمریکا آمریکا می‌میرد؟ مگر با شعار مرگ بر آمریکا آمریکا رو به زوال می‌رود؟ مگر با شعار مرگ بر آمریکا آمریکا از محبوبیتش در دنیا کاسته می‌شود؟ دلیل شعار مرگ بر آمریکا چیست؟ چه فلسفه عمیقی پشت این شعار است که حتی برای آن موسیقی و ویدیو کلیپ ساخته شده و مورد حمایت حاکمیت و صداسیما قرارگرفته؟ پشت تمام شعارهای مرگ خواهی که در تظاهرات حکومتی و نماز جمعه و تکبیر مساجد گفته می‌شود چه حکمتی نهفته است؟ چه فایده‌ای برای دنیای نظام و مردم و گوینده شعار دارد؟ چه فایده‌ای طلب مرگ برای آخرت نظام و مردم و گوینده شعار دارد؟ چه حکمتی است که در کنار تمام این مرگ خواهی‌ها حتی یک دعای خیر و زنده‌باد برای کسی خواسته نمی‌شود؟تمام جراید را که مرور کنید به این میرسید: چون آمریکا ظالم است، چون منافعش را به منافع سایر ملل ترجیح می‌دهد، چون دروغ می‌گوید، چون با رسانه‌هایش نظرات خود را به ملت‌ها تحمیل می‌کند، چون با فروش اسلحه و جنگ افروزی به کشتن انسان‌ها دست زده‌است، چون با نظر ما مخالف است پس مرگ بر آمریکا! فعلا کاری با این ندارم که این شعارها در طول چهل سال گذشته مطلقا هیچ اثری در هیچکدام از موارد بالا نداشته! اما با همین فرمول اگر یکی از مسئولین ایرانی هم این کارها را انجام دهد ما مجاز به شعار مرگ‌خواهی نیستیم؟ بالطبع با شعار مرگ بر فلانی هیچ جنایتی اتفاق نیفتاده، ایضا هیچ قانونی نقض نشده. پس چرا تا یک عده که برای ابراز همدردی و سوگواری برای کشته شدگان دانشگاهی در دانشگاه جمع شدند به محض شعار دادنی که کاملا مطابق فرمول بوده باید سرکوب شوند؟ فقط یک دلیل دارد...در اسلام سبّ پیامبر حکم مرگ دارد!«هیچ مسلمانی حق ندارد به پیامبر(ص) اهانت کند، دشنام و ناسزا گوید، به عیب‌جویی او بپردازد و یا آزارش دهد. اگر فردی چنین کند، باید تنبیه شود، اما تنبیه این فرد، چگونه است؟»«تمام فقیهان شیعه از صدر اسلام تاکنون، بر این نظر هستند که: هر فردی به پیامبر بزرگوار اسلام (ص) دشنام دهد یا از او عیب‌جویی کند، باید کشته شود. و در این زمینه، میان مسلمان یا غیر مسلمان فرقی نگذاشته‌اند؛ چرا که خون او در اثر اهانت به رسول خدا(ص) هدر رفته است و کشتنش برای شنونده، جایز و حلال خواهد بود.»آری، ولایت مطلق فقیه کار را به اینجا می‌کشاند. البته این ولایت به کسی اعطا می‌شود که شرایطی داشته باشد واین شرایط توسط مجلس خبرگان رهبری مدام رصد می‌شود. اعضای مجلس خبرگان را مردم انتخاب می‌کنند، البته به شرطی که به تایید شورای نگهبان رسیده باشد، و اعضای شورای نگهبان مستقیما توسط رهبر تعیین می‌گردد. آری این سیستم تا زمانی درست کار می‌کند که رهبر سالم باشد و اشتباهی نکند. اگر مفسده‌ای شکل بگیرد دیگر قابل بازخواست نیست چون قانون اساسی ایراد اساسی دارد.در هفته دوم چه اتفاقی افتاد؟ پرده اول سرنگونی هواپیمای اوکراینی، پرده دوم اعلام ایران مبنی بر عدم ارسال جعبه سیاه به امریکا، پرده سوم گمانه زنی کشورها و مردم مبنی بر سقوط هواپیما براثر اصابت موشک، پرده چهارم دفاع مطلق و اثبات کردن‌های مسئولین کشور در تریبون‌ها و صداسیما از نقص فنی هواپیما، پرده پنجم ورود نمایندگان اوکراین ودرخواست کشورهای دیگر برای حضور در تیم بررسی سانحه، پرده ششم اطلاعیه سپاه در مورد اسقاط هواپیما در اثر اصابت موشک پدافند کشوری که در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی تهران بنا شده بود.اما در کنار حوادثی که اتفاق افتاد بر خانواده‌های داغدار چه گذشت؟ پرده اول شنیدن خبر سقوط هواپیمایی که فرزندشان درآن بود، فرزندی که سالی یک بار و به مدت یک هفته به جمع خانواده می‌آمد، به همه دوستان و آشنایان سر می‌زد، همه فامیل برای دیدنش می‌آمدند و یک هفته ده ها نفر با او خاطره سازی کرده‌اند تا بعد از چند روز با خاطره‌ای خوش برگردد و غم دوری وطن را تا مدتی در غربت، هرچند در ناز و نعمت و رفاه، تحمل نکند. پرده دوم جشن ملی برای حمله سپاه به پایگاه‌های آمریکا در عراق. پرده سوم تماس از دانشگاه و مسئولین کشوری کانادا برای همدردی با خانواده داغدار و حتی دعوت از آنها برای حضور در کانادا. پرده چهارم اعلام کشته شدن فرزندشان توسط سپاه، پرده پنجم تماس مسئولین کشور و تهدید عدم مصاحبه با رسانه‌های بیگانه، پرده ششم عزاداری در دانشگاه‌های ایرانی که فرزندشان در آنجا تحصیل می‌کرده و آماده باش نیروهای ضد شورش، پرده هفتم به صحنه اعتراض تبدیل شدن عزاداری و سرکوب جمعیت و دستگیری توسط پلیس ضد شورش. پرده هشتم توییت همدردی و همراهی فارسی ترامپ خطاب به مردم ایران.هفته دوم فرجام با سرکوب عزاداری‌ها وتهدید خانواده‌های عزادار و تحمیل سبک عزاداری و تشییع توسط نهادهای حکومتی با پایان رسید. این هفته هم اخلاق را به دشمنان باختیم. وقتی که آنها عزاداری و ابراز همدردی می‌کردند ما تهدید میکردیم و عزا را سرکوب می‌کردیم. باز شخص اول قدرت‌سالار عذرخواهی نکرد، دستوری هم حتی برای عدم برخورد با عزاداران صادر نشد. کسی که داغ دیده از کسی که او را کشته هیچگاه تشکر نمیکند، او عصبانی است، داد میزند، شکایت می‌کند. اما سیستم قدرت‌سالار هیچ شکایتی را برنمیتابد. هیچ شکایتی حق به صدا درآمدن ندارد.در این هفته سیستم قدرت‌سالار اثبات کرد که تحت هر شرایطی «مخالف من» سرکوب می‌شود و حق مخالفتی در کشور وجود ندارد. اگر گفته می‌شود از من انتقاد کنید یک دروغ بزرگ است. و مردم این دروغ ها را به راحتی می‌بینند. هرچند مردم ایران خیلی زود فراموش می‌کنند و اهل عبرت گرفتن از تاریخ نیستند، ولی توالی دروغ‌ها آنقدر زیاد است که سخت فراموش می‌شود. آنچه مردم را ساکت نگه داشته فقر و نیازهای اولیه آنهاست که رمقی برای بلند شدن صدا ندارند. چاره‌ای ندارند. آن‌ها همانطور که در مقابل فرزندان ناخلف خود با تحمل کردن سپری می‌کنند، در مقابل سردمداران حکومت ناخلف خود هم همان رویه را دنبال می‌کنند.در هفته اول در کلام همه حتی سید حسن نصرالله انتقام سخت بارها و بارها می‌چرخید، پوسترهای انتقام طراحی و چاپ و منتشر می‌شد، در همه تریبون‌ها از انتقام صحبت می‌شد و ۲۰۰ میلیون یورو برای آن بودجه تخصیص داده شد با تایید رهبر...و انتقام گرفته شد. اما هفته دوم که همان حادثه توسط همان نیروهای سپاهی تکرار شد و باز ایرانی کشته شد اما چندده برابر، باز هم مسئولین کشور با تهدید با آن برخورد کردند. حتی در صداسیما حرف دلشان را زدند، اگر ناراحتید از ایران بروید. نه! این شیوه برخورد با مردم همیشه جواب نمی‌دهد، همیشه سرکوب جواب نمی‌دهد، همیشه در فقر نگه داشتن مردم جواب نمی‌دهد. در سیلی که در همان هفته دوم در فقیرترین استان کشور که در زمان شاه خائن هم فقیرترین استان بود رخ داد، ۱۰۰ میلیارد تومان خسارت وارد شد. ۲۰۰ میلیون یورو میشود ۱۴۰۰ میلیارد تومان. با این پول می‌توان ۱۴ برابر بهتر از قبل بخش‌های آسیب دیده را ساخت. بودجه هم موجود است. اما ظاهرا در جنگ بودن و حفظ دشمنی با دشمنان از دوستی با مردم در جمهوری اسلامی مهمتر است. مردم باید بصیرت داشته باشند و دشمن خود را که همانا آمریکاست بشناسند. مردم باید بدانند که دشمن هر لحظه منتظر ضربه زدن به ماست. پس مرگ بر آمریکا. و اگر با من مخالفت می‌کنی بصیرت نداری و ما اجازه فتنه انگیزی به کسی را نمی‌دهیم و در نطفه خفه می‌کنیم. غلط می‌کند هرکسی که به ملت ایران طمع کند! البته ملت ایران همان‌هایی هستند که بصیرت دارند و آمریکا را دشمن خود می‌دانند، سایرین یا دست نشانده آمریکا هستند یا فریب خورده. دست نشانده‌ها باید اعدام شوند و فریب خوردگان در زندان می‌آموزند درس دشمن شناسی را. این شیوه حکومت داری به شیوه معاویه شبیه‌تر است تا علی(ع).مرگ بر همهسردار کشته شد گفتیم مرگ بر آمریکا، سپاه دانشجویان ایرانی را کشت گفتیم مرگ بر آمریکا، در اعتراضات به کشته شدن آنها پلیس ایرانیان را سرکوب کرد گفتیم مرگ بر آمریکا، رفتیم نمازجمعه نماز بخوانیم گفتیم مرگ بر آمریکا. حتی خواستیم موسیقی بسازیم گفتیم مرگ بر آمریکا! خب باشه، آمریکا مرد! ما چه کردیم؟اول انقلاب با مصادره کردن صنایع مختلف و اعطای دو دستی آن به بنیاد مستضعفان (برای اینکه انقلاب ما انقلاب پابرهنگان بود)، همه آن کارخانجات را به مرور نابود کردیم چون نه مدیریت بلد بودند نه اموال حرام برای کسی کاری کرده است! بنابراین پولی که حداقل از طریق مالیات آن صنایع ممکن بود به دست مستضعفان برسد هم به دستشان نرسید. البته ساختمان‌های بنیاد مستضعفان بسیار باشکوه و مجلل هستند! صنایعی که زمانی تولید داخل بودند یکی پس از دیگری نابود شدند و برندهای آلمان و کره و محصولات بی‌کیفیت چینی تماما جای آن را گرفتند. اکنون بعد از چهل سال شعار مرگ بر آمریکا در خانه هیچ ایرانی لوازم خانگی ایرانی نیست، لباس ایرانی نمی‌پوشد، وسایل الکترونیکی ایرانی استفاده نمیکند، خودروهایی که سوار می‌شود یا وارداتی است یا مونتاژ است یا فقط بدنه ایرانی دارد یا فقط اسمش ایرانی است. تجهیزاتی که در صنعت و آزمایشگاه‌ها استفاده می‌کند ایرانی نیست، کتاب‌های دانشگاه‌هایش حتی فقط ترجمه است، و همه نوشته دانشمندان آمریکایی! غذایی که می‌خورد به دلیل عدم رعایت استانداردها مشکل دارد، هوایی که تنفس می‌کند به دلیل اشتباهات مهندسی ساخت و ساز شهری، عدم رعایت استاندارد در ساخت خودرو، عدم رعایت استاندارد در تولید بنزین، هوایی سمی است. در جاده‌ها سالانه صدها هزار ایرانی می‌میرند به دلیل کیفیت پایین جاده، کیفیت پایین خودرو و عدم آموزش صحیح و عدم قانون‌سالاری ملی. شکایات مردم در دادگاه‌ها طولانی است. بیمه درمانی جک است و بیمار قبل از درمانش باید به فکر تامین پولی باشد که هر روز بی‌ارزش‌تر می‌شود در مقابل دلار آمریکا! مامورین مالیات، مامورین گمرک، مامورین پلیس، بانک، دادگاه...آنچنان رشوه گرفتن رواج دارد که قبل از انجام امور اداری از این دست باید هزینه خریدن افراد را برای انجام کاری که حقمان است در نظر بگیریم. اختلاس دیگر یک واژه سنگین نیست، یک امر طبیعی است در بانکداری اسلامی ما. و اصلا بگذارید وارد مقوله بانک نشوم!ما بعد از چهل سال شعار مرگ بر آمریکا هیچ غلطی نکردیم که هیچ، کشور را به گند کشیده‌ایم. نه صنعتی داریم، نه اقتصادی، نه محیط زیستی، نه هوای سالمی، نه حتی مردم فهیم و دانشمند و هنرمندی! فقط شعار دادیم و دستور دادیم که مملکت درست شود!حتی در عرصه نظامی که تمام تمرکز مسئولین بلندپایه کشور برآن بود در این دوهفته دیدیم که آن هم شعار است با یک شوی خوب. و اخلاق را به طور تمام و مطلق باخته ایم. اسلام هم که اسمش فقط مانده و سینه زدن‌هایش وپول‌های کلانی که مداحان می‌گیرند. ما باخته‌ایم، ما تمام و کمال باخته‌ایم. دیگر چیزی برای باختن نداریم! آمریکا برای چه چیزی در ایران باید بجنگد؟ اگر حرف از جنگ با ایران است خودش ایران را بزرگ میکند تا از کشورهای عرب منطقه که تا چهل سال پیش درحد روستاهای ایران بودند و الان جزء قدرت‌های اقتصادی دنیا هستند کسب درآمد کند. و ایران نمیفهمد. یا بهتر بگویم می‌فهمد و در زمین آن در حال بازی کردن است و این دشمنی را در بالاترین سطح حفظ می‌کند!!مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، مرگ بر منافقین و کفار، مرگ بر همه! به راستی این همه شعار مرگ برای چیست؟ هیچ عاقلی در طول این چهل سال نبود که بگوید اصولا چرا این همه شعار؟ چرا این همه مرگ؟ اصولا وقتی یک کاری را برای مدت طولانی انجام دهیم تبدیل به باور می‌شود و بخشی از فرهنگ می‌شود. و اصولا در ایران مسئولی پاسخگو نیست خصوصا اگر در راس قدرت باشد. دستاورد شعار مرگ‌خواهی چه بوده؟ شعار مرگ‌خواهی کار لغوی است که آن را مستحب معرفی می‌کنند. اگر چهل سال به جای شعار «مرگ» شعار «علم بیاموز» سر داده می‌شد یقینا فرهنگ ایران فرق می‌کرد. فرهنگ مسئولین فرق می‌کرد. اوضاع مملکت متفاوت بود. به جای فرار از کشور و پناه بردن به آمریکا همه به فکر ساختن کشور بودند. آری شعار موثر است. حرف‌های ما باور ما را می‌سازد. اعمال ما رفتار ما را می‌سازد. همانطور که نسل کنترل‌زد واسکرول (scroll) شکل گرفت، نسلی با شعار به کام مرگ می‌رود. درخواست مرگ برای من که شعار مرگ‌خواهی سر می‌دهم اثرش بیشتر است.اگر یک نفر چهل سال مقابل یک دیوار سفید بایستد و بگوید سیاه شو چه اتفاقی می‌افتد؟ بعد از چهل سال شاید دوده‌ای روی آن دیوار بشیند و کمی سیاه دیده شود، ولی قطعا سیاه نمی‌شود. اما کسی که چهل سال شعار داده حداقل برای اینکه اگر کسی به او گفت چهل سال کار عبثی کرده‌ای و تو یک احمق فریب‌خورده بیش نیستی، حتما به دنبال اثبات کار عبثش خواهد افتاد و می‌گوید ببینید این لکه‌های سیاه را، چیزی به سیاه شدن دیوار نمانده! بدتر از آن این است که پذیرش خطای چهل ساله آنقدر سخت می‌شود که حاضر نیست بپذیرد این دیوار غیر سیاه ممکن است باشد، بنابراین اگر یک نفر از روی حس مسئولیت، غبار را از روی دیوار بشوید، به او عتاب می‌کند که تو داری علیه من اقدام می‌کنی و هل‌من‌مبارز می‌طلبی. جهل تبدیل به باور می‌شود. غافلا که چهل سال عمری که می‌توانست به رشد وسازندگی پرداخته شود به خیال باطل سیاه شدن دیوار، آن هم فقط در شعار و بدون برنامه، گذشت (البته دانش وقتی نباشد همین می‌شود، فکر می‌کند با شعار می‌شود که دیوار سفید سیاه شود). جهل میراث حکمرانان جاهل ایران است که با قدرت بر مسند حکومت نشستند و ایرانیان را عقب راندند و امروز اگر بر این جهل چیره نشویم آیندگان ما را چگونه خواهند خواند؟ ما با جهلمان نسل بعد از خود را نسلی بی‌کفایت بار آوردیم، نسلی که اسیر تکنولوژی شده و در جهل جامعه خود و آلودگی فضای جامعه غوطه‌ور است.جالب اینجاست که مخالفین هم با همین روند و با شعار به مخالفت می‌پردازند. اگر شعار دادن جواب می‌داد تا امروز آمریکا ساقط شده بود! تنها راه مبارزه با جهل، آگاهی است نه شعار. ما حتی از تاریخ پنجاه ساله نیز عبرت نمی‌گیریم. چه شد که انقلاب ایران پیروز شد؟ اگر این اعتراضات موفق شود چه برنامه‌ جایگزینی برای اداره کشور وجود دارد؟ چه کسی اطلاع دارد؟سیستم قدرت‌سالار چنان ریشه در کشور دارد که اگر هریک از ارکان این سیستم بخواهد این سیستم را تغییر دهد، سایر ارکان، آن را در نطفه خفه می‌کنند. این سیستم باعث قدرتمند شدن تعداد زیادی شده‌است و همین فساد را گسترده است. فساد سیستماتیک هیچوقت با شعار برچیده نمی‌شود و هیچوقت هم بدون تلفات تغییر نمی‌کند. اما توانمندترین شخص برای تغییر این فساد سیستماتیک راس این سیستم است!حقیقت این است که هیچ برنامه‌ای برای تغییر وجود ندارد، هیچ اتحادی برای تغییر به سمت اصلاح وجود ندارد. تنها راه برون‌رفت از این فساد سیستماتیک برنامه ریزی بلند مدت و داشتن راه‌حل بهتر مناسب با شرایط کشور و ارائه یک مسیری است که مردم بپذیرند و همه به آن گرایش پیدا کنند. اما همانطور که استارتاپ‌های ما دانش به سرانجام رساندن کسب‌وکارهایشان را ندارند، مردم هم ندارند. پس به مبارزه کور و شعارهای بی‌ارزش ادامه می‌دهند. این ملت جاهل سرنوشتی بهتر از نابودی ندارد تا وقتی که خودش بخواهد و دانشش را افزایش دهد. تنها راه آزادی آگاهی است، با شعار در بهترین حالت به کیک وساندیس می‌رسیم. و باز هواپیماهایمان سقوط می‌کند، و باز فرزندانمان می‌میرند و باز در بازی جنگ افروزی منطقه برای پر کردن جیب سرمایه‌داران اسرائیلی-امریکایی بازی‌ میخوریم و جان بی‌ارزشمان را فدای پیشرفت آمریکا می‌کنیم. پس مرگ بر آمریکا