فوتبال طنازانه...

سلام عزیزان منم مثل خیلیا فوتبالی ام اما نه استعداد فوتبال دارم نه توان جسمیش رو و نه از برخی قوانین خاصش و نه زیاد از تیم ها و لیگ ها سر درمیارم ..یعنی در کل شوتم از فوتبال !!!اما نترسید اونقدرام شوت نشدم که از میدون خارج بشم از دور دستی بر آتش دارم راستیتش فوتبال واسه منه احساسی ، کمی فلسفی یه جاذبه دیگه ای به غیر چیزایی که متداوله داره خب شاید بپرسین خب چیه فوتبال واست دل چسبه آهان بگم اولش تعلق خاطر اون قدیما (اوایل دهه هفتاد) که سالن ورزشی اینا زیاد مرسوم نبود به انواع مختلفی فوتبال بازی می کردن یا تو کوچه گل کوچیک بازی می کردن که مشکلات خاص خودش رو داشت اعم از شکست شیشه ،گیر کردن توپ لای درخت ، پاره شدن توپ توسط همسایه [نا]محترم ،رفتن توپ زیر ماشین و مکافات در آوردنش ، فش های آب دارِ دم ظهری از طرف همسایگان ، دبه در آوردن های تیم کوچه بغلی و نتیجتا دعوا، فخر فروشی صاحب توپ میکاسا یا چهل تیکه ، تداخل زمین بازی ما با خانه بازی دخترا ، یا مثلا وقتی تو اوج بازی هستی پدرت بیاد گوشت رو بگیره که پدر فلانی مگه درس نداری خلاصه خیلی چیزای دیگه ویا تو مکان های باز عمومی مثل زمین بایر کنار محل کاپ گذاشتن که معمولا بیشتر بزرگترا تو ایام تابستان این کار رو می کردن کیف این کاپ این بود که اولا یه قانون خوبی تو بازی جاری بود دیگه دبه در آوردن و از این حرفا نبود دوما اینکه بازی هدفمند و جدی بود ثانیا نوشابه آره نوشابه +کلوچه (حالا شد) یعنی معمولا قرار می شد که تیم بازنده تیم برنده رو مهمون کنه به یه نوشابه تگری و نتگشم کلوچه که معمولا هم یه اقایی با یه فرغون میومد کنار زمین که توی فرغون یه بسته کلوچه بود و نوشابه که داخله اون یخچال(یه جعبه مستطیلی شکل آبی که توش یخ میریزن )بود به لطف دایی مهربان ما هم بی بهره نبودیم از اون لذت برد یعنی داییم می گفت که دعا کن ببریم واست نوشابه و کلوچه می گیرم باهم می خوریم (البته چه برد چه باخت واسم می خرید هوم!!) در کل این نوشابه زرد و کلوچه یکی از تعلقات خاطر منه...دوما های هوی و هیجان یعنی من کشته مرده ی اون داد و بیدا و حرص و جوش. تماشا چیاهستم ...حالا ورزشگاه که : شیر سماور و اگزوز خاور و لنگی ووو(البته این مال کشور خودمونه)تا همین اواخر من فکر می کردم که تماشاچیای خارجی که همش میگن هه هووو هاا هیی هیی مثلا چیز خاصی نمی گن و خیلی مودبن که یکی از دوستان مرا آگاه کرد و از ظلمات نجات داده و به آگاهی هدایتم کرد که اینا هم اگزوز مرسدس و فنجون قهوه اینا رد وبدل می کننتماشاچیای پای تلوزیون که :جای خود دارن اوایل مثلا پنج نفر مرتب و منظم چای و چیپس و پفک و تخمه میذارن وسط بعد بالشتک های خودشون رو منظم با فاصله می چینن اما آخر بازی خودتون می دونید دیگه خونه میشه ویرانی های حلب حالا دیگه کاری ندارم که هر پنج نفر یه تیم باشن چی میشه و یا دو نفر طرفدار تیم مقابل باشه چی میشه و وامان از زمانی که فقط یه طرف دار از تیم رقیب بین جمع باشه که خودتون می دونید چی می گم .سوما :اجتماعی بودن فوتبال یعنی این لامصب جوری همه ذهن ها رو در گیر می کنه که چه مخالف و چه موافق حتما درموردش بحث می کنن مثلا همون فوتبال گل کوچیک که باعث میشد همسایه های مخالف طوری و همسایه های موافق طوری تعامل و گفتگو کنند و چاره جویی کنند برای این معضل (به اصطلاح مخالفها) و یا مثلا فرض کنید کشور تو یه بحران اقتصادی و یا از این قبیل گرفتاره اما بایه گل تو جامع جهانی کلی شوق و شور تو روخیه ملت دمیده میشه یا مثلا تو تاکسی هیچ کسی حرف نمی زنه و همه دمغن وقتی مثلا یکی میگی دیشب فلان بازس رو دیدی چه مخالف و چه موافق شروع به اظهار نظر می کنن و در نهایت اونقدر بحث می کنن تا دست آخر قیمت نفتم تعیین می کننچهارما: فوتبال یه بازی کاملا فلسفی و روانشناختیه اصلا میگن فرانکلین (بنیانگذار رواندرمانی فلسفی ) و اروین یالوم از فوتبال الهام گرفتن یعنی مثله اینکه میگن فرانکلین به هم قطاراش تو اردوگاه کار اجباریه نازی هامی گفته امیدوار باش چون میرین بیرون فوتبال می بینین و فوتبال بازی می کنین و این روحیه باعث شد به تشکیل لیک آلمان?چرا که همین فوتبال دم دستیه محله آدمی رو مسئولیت پذیر می کنه ، از هستی باخبر میشه ، اصلا هستی رو حس می کنه فقط کافیه تو بازی کسی اشتباه کنه اون وقته که با فش و مشت و لگد پذیرایی میشه و دیگه بعد این وقتی هستی رو با مشت و لگد هم تیمیاش درک کرد پی به حقیقت هستی میبره و خط بر نظرات شک گرایان می کشه و وقتی اینطورشد مسئولانه تن به بازی میده و میپذیره که زندگی مثل فوتبال شوخی بردار نیست وقتی سهل انگاری کنی هستی خودش رو بهت ثابت می کنهخب امیدوارم با چرایی فوتبال دوستی من آشنا شده باشید نظراتتون رو کامنت کنید می خونم