اگر من تو بودم 3 (این قسمت سایه ی من)

سلاممممم خانم بالاخره انشا داد و نوشتم و الان اینجا میگذارم صبرخب بصرصبرصبرعکس پیدا کنم# آنچه گذشتدو نفر جایشان را عوض میکنند. یک روح فراری،یک انسان قدرتمند خسته از زندگی.اما آنها میتوانند دوام بیاورند؟! (بیاید بخشی از دیالوگ های قسمت های قبل رو بشنویم)-بیا جاهامون رو عوض کنیم.+تو منو گول زدی!-از خورشید بدم میاد!+تو دیگه کی هستی؟!=من تو رو به مبارزه میطلبم!× ای ول پسر تو خیلی باحالی!_جایی تشریف میبردید؟!*همین حالا اتاق تنبیه!!^تو اون کسی که من میشناختم نیستی داش!(شهر مشب)تلوزیون:"اخبار روحی تقدیم می کند."+ببینم اینجا تلوزیون هاتون حرف می زنند؟!^اره دیه داش!+یک مقدار عجیبه است....داش خنده ی می کند.+چیز خنده داری گفتم داش؟!دارم سعی میکنم خیلی خودمو با ادب و خونسرد نشان بدم......ولی اخه داش مودبانه نیست! ای کاش اسم این روح یک چیز دیگری بود مانند...اقای روحی،حاج اقا روحی،راحل نه نه ببخشید راحل اسم دختره است. اصلا من درک نمیکنم! چرا بدنمو دادم به اون خیار؟ نه چیزه خیان(من از اون روح متنفرممممممم خیان از خیانت و خیار میاد. خیار چون ازش مثل خیار بدم میاد.و خیانت هم کرده محض اطلاع برای اونهایی که یاد شون نبود گفتم) ساعت به ساعت دقیقه به دقیقه ثانیه به ثانیه صدم ثانیه به صدم ثانیه......بیشتر و بیشتر حرص میخورم و افسوس میخورم.ناگهان همان موقع داش به هوا میپرد.به قدری شوکه شدم که آب انبه ای که میخوردم پرید گلوم!داش فریاد زد:"میدونی چی شدههههههههههههه؟؟؟!!"صورتم قرمز شده بود از بس سرفه کردم میخواستم بگم داد نزن ولی بجاش با صدای خیلی کم گفتم:"چی شده؟!"و دوباره به سرفه ادامه دادم متاسفانه!داش دوباره فریاد زد:"میدونی چی شدههههههههههههه؟!؟!؟!؟"نعره زدم:"داد نزن!"داش ترسید و دیگر چیزی نگفت.و بهم خیره شد.منم بالاخره هر جوری شده بود خودم رو جمع و جور کردم.با صدای رسا گفتم:"حالا درست توضیح بده."داش سرش رو تکان داد و خیلی آرام حرف زد. من یک حروف رو هم نفهیمدم چه برسه کلمه!گفتم:"بلند تر با صدای خودت بدون جیغ و داد حرف بزن!"داش مثل بید داشت میلرزد بلند تر و واضح تر گفت:"ما....توی....شهر....مشب.....میتوانم به....مت....مدت.....یک....هفته.....شبیه.....انسان.....بشیم....یعنی.....رنگ ....پوستمون.....کرم ....شه.....اما....باید....یک.....آزمو....ن.....رو.....پش....ت.....س....ر.....بگذاریم......"بلند شدم. رفتم به سمت در و کتم را برداشتم.برگشتم به سمت داش و گفتم:"بیا بریم کمی تمرین کنیم تا برای این آزمونی که میگی آماده باشیم."داش سرش را تکان داد. در را باز کردم و...... بعععععع تف خون خیلی زیادی بالا اوردم. صدای فریاد های داش رو میشنیدم اما ثانیه به ثانیه کم رنگ تر و کم رنگ تر میشد به دلم نگاهی انداختم. چاقوی درونش فرو رفته بود. با زحمت چاقو رو کشیدم بیرون بععععععع تف بازم خون بالا اوردم. موهایم به طرز عجیبی سفید شد. چشمام سیاهی رفت. اما اول همجا قرمز شد و بعد تاریک شد.(زمین )5 دقیقه گذشت.من کم نمیارم ها آرسن آقا!=من مطمعنم کم میاری آتحان!-حرف نزن تو چشام زل بزن!اره بچها من برای اینکه این روی آرسن(ببخشید) رو کم کنم باید باهاش مسابقه میدادم. حالا شانس ما مسابقه "توی چشم طرف زل بزن پلک نزن" افتاد! آخه این دیگه چه مسخره بازیه! ولی از مسخره بازی روحی باحال تره. مال ما روحها این شکلی بود که باید چشمات رو میبستی و باز نمیکردی....حتی نگاه کنی یواشکی. یک داورم داشتیم. اما مدت زمانی که طول میشکید خیلی حوصله سر بر و مسخره بود.بیشتر وقها اونهایی که خوابشون میبرد برنده بودن -_- خو ما که به زور و زحمت میخوابیدیم چی؟! انصاف نیست! تازه یهو میدیدی 24 ساعته چشمات بستن بدون اینکه خوابت بره....رو مخ نیست؟؟؟؟ ولی مال ادمها مدت زمان مشخصی داره در ضمن ما نمیتوانیم بیشتر از زمان زنگ تفریح اینجا بمونیم کلاس شروع میشه. ناگهان زنگ خورد منم رفتم و گفتم:"دفعه ی بعدی یک مسابقه ی دیگه میذاریم آرسن آقا!" اما همون موقع صدای زنگ متفاوتی شنیدم.... اون اینطوری بود. زینگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگ ولی اونکی من شندیم اینطوری بود. زینگگگگ زینگگگ زینگگگ زینگگگ ! این....دستمام میلرزید....چشمانم تار میدید و میچرخید.....نمیخواستم بهش فکر کنم.....باید فرار کنم.....آرسن پوز خندی زد:"فکر کنم یادت رفته بوده باشه تو5 دقیقه زودتر از زنگ تفریح همیشه کوک میکنی تا یک بهانه ی برای انجام تکالیفت که ندادی پیدا کنی!"و با دوست هاش دست دادن و خندیدند و رفتن. قلبم درد میکرد.دیگه این بدن رو نمیخواهم ولی خودمو توش زندونی کردم...میخواهم برم....برم پیش بقیه....اینجا همه خیلی ترسناکن...خیلی عاشق اینن که زجر کشیدن بقیه رو ببینن....میخواهم برم....ادوارد به شانه ام میزند:"اشکالی نداره..."دست ادوارد رو از روی شانه ام برمیدارم و میگم:"خیلی هم اشکال داره ولم کن!" و با چشمانی خیس به سمت اتاقم می دوم. چرا اصلا من میخواستم بدن داشته باشم؟ چون زندگی کنم. اما اینجا یک جهنم بیش نیست!(شب ساعت 12:00)الان وقت اش هست. فریاد زدم:"آتحان من دیگه بدن نمی خواهم! بیا بدن تو بگیر رو برو! زندگی ات خیلی سختی ها داره که فقط تو از پس اش بر میای نه من نه هیچ کس دیگه! هیچکس نمیتونه جای یک نفر دیگه زندگی کنه! بیااااااااا من دیگه بدن ات را نمی خواهم! "گرچه این فریاد و داد های من فایده ای نداشت. حتی اگرم هردوی مان این را نمیخواستیم گوی جادویی این اجازه رو به ما نمی داد. من آمده بودم دلیلی برای زندگی کردن پیدا کنم،اما چیزی جز ترسیدن پیدا نکردم. ناگهان صدای خش خشی می آید. نگاه میکنم. من حتی بلد نیستم دوتا شنا برم چه برسه آماده کاراته و از این حرفها! بلندگو اعلام کرد:"مواظب سایه های خود باشید!"چی منظورش چیست؟!بلندگو ادامه داد:"بعضی از آدمهای که مرده اند و به اندازه یکسانی کار خوب و بد کرده اند میتواند سایه آدمهای دیگری بشوند تا زندگی اونها رو هم ببین و درس بگیرند. اما اون سایه ها خیلی حرفها دارند و نمی توانند بیان کنند و یک دفتر کنترل شون میکنه توی این مدرسه کسی به اشتباهی این دفتر رو پاره کرده و اونها آزاد شدند مواظب خودتان باشید."دفتر. دفتر.دفترمن امروز اون دفتر رو پاره کردم.... ناگهان چیز تیزی رد میشود. به سرعت نور. اون چیز تیز خط بزرگی روی چشمانم می اندازد. خون مثل چی ازاد میشود و فریاد میزنم. یک ادم ساکت و سیاه میگوید:"من از صاحب قبلی ام راضی بودم ولی تو جای او را گرفتی و مرا رنج دادی پس من هم تو را رنج میدهم." صدای فریاد خیلی بلندی شندیم. صدایش شبیه ادوارد بود. با تیغه ی که چشمان من رو خراش داده بود رو محکم به سوی آن سایه پرتاب کردم و به خوبی به یاد دارم سایه ها از روحها متنفرند. دویدم به سمت صدا نمیدانستم چطور انقدر سریع حرکت میکنم انگار که روی هوا راه می رفتم. دویدم دویدم. ادوارد رو دیدم او غرق دریای از خون بود بود. با دستانم خونهایش را لمس کردم و بالا گرفتم. اشک در چشمانم حلقه زد و از ترس فریاد زدم. و همون موقع از ترس بیهوش شدم. اما یک چیزی یاد گرفتم. اگر شما در زندگی تان سختی دارید بدانید فقط خودتان از پس اش بر میاید نه هیچ ادمی دیگر،نه یک قهرمان. قهرمان داستان خودتان هستید. و من نباید جای آتحان می بودم چن او از پس سختی های زندگی خودش بر می آید نه من. راستی توانستم دلیلی برای زندگی کردن پیدا کنم. محافظت از کسانی که دوستشون دارم.#آنچه خواهید دید....+من رو از اینجا بیارید بیرون من بی گناهم!-اگه ادوارد چیزی اش بشه هیچ وقت خودم رو نمی بخشم!_این ماجرا از چیزی که فکر میکنید بدتره آقای آتحان.ادامه دارد....امیدوارم خوب بوده باشه خدانگهدار!