نامه شماره سه

سلاماینکه هر هفته می نشینم و نامه ای برای تو می نویسم، به این خاطر نیست که خودم را در گروه عاشقان لوس نوبالغ هنوز از نظر جسمی و روحی به جایی نرسیده جا بدهم و گدایی توجه تو را بکنم. یا اینکه بخواهم به زور خودم را در خیالات تو جا بدهم و مدام تصویر تو را در ذهنم بکشم که در شرایط سخت مثلا وقتی دیرت شده و تاکسی زرد رنگی که فقط یک جای خالی دارد، بین تو و یک مرد حدودا 40 ساله با پیراهن چهارخونه، جلوی او ترمز بزند و او را سوار کند یا وقتی در مطب دکتر برای نشان دادن یک آزمایش ساده نشسته ای و می بینی خانمی که دیر تر از تو آمده، زود تر از تو داخل اتاق می رود، وقتی در بزرگراه نیسان آبی از بین آن همه ماشین به پشت ماشین تو می کوبد و مثلا وقتی که داری با عجله راه می روی و پایت به چاله ای گیر میکندو نزدیک است به زمین بیفتی و خلاصه هر وقتی که از ته قلب احساس بدبیاری و تنهایی کردی و حس کردی زندگی دارد پایش را روی گلویت فشار می دهد، نامه من را از جیبت در بیاوری و نگاهی به دست خط من بیندازی و کلمات چون معجزه ای از غیب رسیده و همچون نوری سفید رنگ تو را در بر بگیرند و تو دیگر احساس شادمانی جاودانه ای کنی، نه. من همچنین تصوری نداردم. من همان آدم سابقم و با همان نیت گذشته می نویسم. شاید به حرمت و احترام عشق دورانی جوانی ام باشد. به هر حال من هنوز هم همان آدمم با همان عادت ها ، هنوز هم صبح ها با صدای همسایه پایینیمان از خواب بیدار می شوم. هنوز هم مریم، خانم همسایه مان که چندباری برایمان آش نذری آورده بود و با من چندبار در آسانسور درباره اینکه چرا شارژ ساختمان را بالا برده اند، صحبت کرده بود، با لباس گَلِ گشادِ گل گلی صورتی و بنفش رنگی تا کمر از پنجره بیرون می آید و سر آبتین، پسرش که نمی دانم صبح ها با دوچرخه کجا می رود، دادی می زند که به قول مادربزرگم صدایش تا انگلیس می رود و هر بار آبتین می گوید:-به خدا جایی نبودم.و من دلم برایش می سوزد که چه معصومانه دروغ می گوید.هفته پیش فال حافظ گرفتم، در تعبیرش آمده بود که "کسی که منتظرش هستی، به زودی می آید"و من هر صبح به سند حرف حافظ دو تا فنجان قهوه درست می کنم و روی میز می گذارم، اندکی از پنجره بیرون را نگاه می کنم و چشم می دوزم به نقطه آخر کوچه و منتظر می مانم تا تو بیایی و هر شب، آخرین کار من شده خالی کردن فنجان سرد شده قهوه تو ، توی ظرفشویی که جزو عذاب آورترین کارهای روزم به شمار می رود.اما من می دانم که یک روز تو میایی.با قدمهای مصمم می آیی و مثل قبلها هر چند قدم یکبار عینکت را با انگشت اشاره ات جا به جا می کنی و بند کوله ات را از روی شانه راستت بر روی شانه چپت می اندازی، لبخند نمی زنی اما صوتت خوشحال به نظر می رسد و با دست هایت موهای جلویت را بالا می دهی و نگاهی به پنجره خانه ما می اندازی و احتمالا من را می بینی که پشت پرده آشپزخانه پنهانی تو را نگاه می کنم.راستی من هنوز هم وقتی صدای ترمز ماشین می شنوم، برای همه سرنشین ها سه تا قل هو الله می خوانم و از پنجره فوت میکنم. راستی دیگر وقتی صدای آمبولانس را می شنوم فاتحه نمی خوانم، نسترن می گفت شاید کسی که توی آمبولانس است فقط حالش بد شده و نمرده و اگر زنده بماند و بفهمد کسی برایش زمانی فاتحه خوانده ناراحت بشود، برای همین صدای آمبولانس را هم که می شنوم دوباره سه تا قل هو الله می خوانم و فوت می کنم.هنوز هم وقتی پشت فرمان می نشینم حس می کنم راننده همه ماشین ها من را از آینه نگاه می کنند و میخواهند به من بفهمانند که روی پیشانی من نوشته" راننده ناشی". اما من دیگر به فکر ادمها بها نمیدهم. دیروز سه بار متوالی، در چهار راه، چراغ سبز، قرمز شد و من نتوانستم ماشین را به حرکت بیندازم.انگار زمان چراغ قرمز دقیقا به اندازه تلاش من برای روشن کردن ماشین و هماهنگ کردن کلاچ و گاز بود. تقریبا همه راننده های پشتی بوق می زدند و با حرکات دست و سر از کنار ماشین رد می شدند. اما من هیچ کدام را نگاه نکردم و خدا را شکر کردم که ماسک دارم و می توانم لب هایم را بجوم و به خودم جملات امیدوار کننده گویم و کسی این اتفاقات را نبیند.هنوز هم به بچه های کار شکلات می دهم و به آنها لبخند می زنم. راستی فکر میکنی پسر بچه ای که در ده سالگی اندازه یک مرد کامل کار می کند و هنوز درست طعم محبت پدر و مادر را نچشیده، معنای لبخند من را می فهمد؟ اگر برگشتی یادم بینداز درمورد این موضوع با هم بحث کنیم.دیروز به یک کتاب فروشی رفتم. داشتم قفسه رمانهای خارجی را نگاه می کردم که فروشنده کتابی را جلویم گرفت و گفت که پر فروش ترین کتاب سال است و درباره جسارت و قوی بودن و اعتماد به نفس دخترهاست و من از کتابفروشی تا خانه داشتم فکر می کردم چرا از بین آن همه آدم و از بین آن همه دختر به خودش اجازه داد آن کتاب را جلوی من بگیرد و آن توضیحات اضافی را تحویل من بدهد؟!میبینی، من هنوز همان آدم سابقم. اگر توی اتاق باشم و بدانم چراغ آشپزخانه روشن مانده باید بروم و چراغ را خاموش کنم و اگر پشت میزم نشسته باشم و یکهو چشمم به کمد بیوفتد که درش باز مانده، باید بروم و در کمد را ببندم. هنوز هم به پارک می روم و در چشم بچه ها آرزوی پیوستن به گروه آدم بزرگ ها را میبینم. هنوز هم وقتی زنگ در را می زنند، وقتی در سکوت در فکر فرو رفته باشم و وقتی هوا تاریک باشد و کسی هر چند آرام صدایم بزند، از جا می پرم.کل این نامه شاید بهانه ای بود که بگویم دو هفته ای می شود که پاییز از راه رسیده. نه که بخواهم برایت شرح قصه تکراری پاییز را دیکته کنم و بخواهم ملتماسانه به تو بگویم بیا، نه فقط خواستم بگویم این پاییز خودم برگ های خشک و زرد روی زمین را له می کنم، توی گودال های آب می پرم و زیر باران تنهایی خیس می شوم. این پاییز خودم با درخت نارون عکس می گیرم و شب های طولانی را صبح میکنم. خودم نارنگی پوست میکنم و این پاییز را خودم زمستان می کنم.