بهای عمامه ای که سرم نرفت

دمدمه های سال اول راهنمایی ام بود.معلم زبان شغل باب میل مان را میپرسید و بعد به انگلیسی بدل می‌کرد.سال های راهنمایی نخستین حضور من در مداری بود که خانواده داشت کم کم از مبدا آن کنار میرفت.قبل از آن به سان قمری بودم که به دور سیاره اش با هر ساز و سرنایی میرقصد و محیط هایی که درشان حضور داشتم همسو و همارزش با خانه مان بود.اختلاف سال های قبل و این سال ها را زمانی فهمیدم که وقتی هم کلاسی ام با ذوق از علاقه اش به خوانندگی و ریتم و تونالیته تعریفمیکرد کسی نگفت غنا، گناه است.تا آن موقع اصلا به گوشم نخورده بود دختری با اشتیاق شرح کشتی گرفتن با پسرخاله اش را نقل کند. در مقایسه با منه قبل تر از اینقبل ها که بزرگترین خلافش تقلب بود و همان خلاف عظیم با عتاب دوستانش: «من غشّنا فلیس منا» سرکوب میشد؛ و هنر هفتاد آدابتقلبم در این امر را باید پنهانی به دوش می‌کشیدم،و حالا متحیر میماندم که دخترها دلشان میخواست بازیگری و خوانندگی پیشه کنند و معلم هم با مثال آوردن کتایون ریاحی و مهتابکرامتی تشویق شان میکرد.حالا نوبت به من حیران رسیده بود؛ نفر قبلی گفته بود جراح قلب و عروق!-و تو راغبی؟ خانم مهندس آینده؟+من دوست دارم طلبه شم. دبیرستان هم میخوام رشته علوم و معارف اسلامی بخونم.رنگ نگاه بچه ها را به یادم ندارم اما موج ابروهای معلمی که ترجمه انگلیسی برای طلبگی نداشت پر قوس شد و به کلمات جمله اش رنگیاز تمسخر پاشیده شد: آخوندی هم کار خوبیه ولی فلانی رو ببین جراح قلب میشه یعنی میتونه یه کسی رو از مرگ حتمی نجات بده، اماآخوند چیکار می‌کنه؟بچه تر از آن بودم که تمام قد پای علاقه ام بایستم و جواب طعنه معلم را بدهم.پایم که به خانه رسید اول از همه برای بابا شرح وقایع کردم و منتظر جواب شدم:دکتر چند بار از مرگ نجات میدهد آدمی را؟ بالاخره که میمیرد! بعدش چه؟ بعدش را آخوند می‌سازد.آن روز ۱۲ ساله بودم.سال بعد دیگر آن دختر سر به زیری نبودم که برای خواسته‌ها و مقابل طعنه ها دل و جرأتش را خرج نکند و بابت درس ها و مسابقاتدستم پر از تقدیرنامه بود و سرم بلند ... همان سوال تکرار شد و من بدون هیچ لبخندی با صدای محکم دخترانه جواب دادم:من میخوام مادر فیزیک بشم!چند ثانیه ای که گذشت دیوار صوتی کلاس با صدای پق خنده لرزید و بعد هم نصیحت های معلم که آرزوهای بزرگ داشته باشید، قانعنباشید به خواسته ‌های کوچک، تو تلاشگر هستی و شایسته این مقام و مشتقات این عبارات شادکننده توخالی!و خب ادعای مهمل مغرورانه هم راحت تر است تا بیان اشتیاق به شوق دیرینه من «طلبگی »امروز که سر کلاس بودم و به جای مشق نوشتن، سرمشق می‌نوشتم،امروز که ۲۲ ساله ام و به جای تکیه زدن به نیمکت چوبی سفت، به صندلی چرمی ‌پشت گرم میکنم که طمعش به روحیه بچگانه بچه ها همدامن زده و مدام دعواست که نوبت کدامشان است روی صندلی معلم بنشینند.امروز الناز پرسید: خانوم یه سوال بپرسم قول میدید راستشو بگیدگفتم : بلهاگر معلم نمیشدید چه شغلی رو دوست داشتید؟باید راستش را میگفتم... خب، قول داده بودم!به اندیشه اینکه کجا آخوند عمامه به سر دیدند تاملی کردم ... پایگاه بسیج و مسجد؟یادم آمد که همیشه از بی آبی گله دارند و می گویند پمپ آب مزارع آستانه به گونه ای است که به ما آب نمی‌رسد...انگار که از لحظه تمام شدن جمله‌اش شن‌های ساعت شنی سه ثانیه‌ای توی ذهنم با سرعتی رها می‌شوند و حالا هم وقت داشت تماممیشد.چنان که سکوت کنجکاوانه بچه ها نیز به سرعتشان می افزود و حجم تل شن های ریخته شده را جلوی چشمانم تقویت می‌کرد.باید جواب میدادم ... باید میگفتم که سالهاست که شوق طلبگی را در سرم می پرورانم بدان بال و پر میدهم تا روزی به پرواز در بیاوردمشاما؛از وقتی به یاد دارم بابت آخوند زادگی‌ام داشتم هزینه میدادم.حتی الان که مخاطبم بچه های نه ساله ‌ای هستند که آبادی شان از فرط کوچکی، گوگل مپ را هم برای جستجو به زحمت می‌اندازدحتی پیش اینها نیز از طلبگی گفتن قطعا ارزان نخواهد بود.اما خواهم گفت ...خانووووووووم؟اوووم اگر معلم نمی‌شدم احتمالا میرفتم دنبالطَ .... طَ.... طل ... تَ.. تَــرْجُُمــه .....نشد !!!!باز هم نتوانستم بگویم.... مثل همه این سال‌ها...نمیدانم اما بعید نیست هربار که به هر دری زدم و نشد و نرسیدم ... ته ته دلم یک آخیش بی صدایی کشیده باشم.. مثل حالا ...