وقتی دریا او را برد . . .

by Andrea Torres Balaguer چشمانش را بست و دوباره باز کرد. رسیده بود. درست به جایی که باید. و حالا اینجا پایان داستان او بود.سکه ها هنوز توی مشتش بودند، از تهران تا اینجا. تصمیمش را که گرفت، کاپشن سبز رنگش را پوشید، پوتین های چرم مشکی اش را به پا کرد، سکه های یادگاری بابوجان را توی مشت هایش گرفت و برای آخرین بار به سارای آینه چشم دوخت. دلش نمی خواست آخرین تصویرش، چشم های فرورفته و بینی بالا آمده و لب های کج و کوله باشد. برای همین، سرش را پایین انداخت، لبخند زد و دوباره به آینه نگاه کرد. به چهره ی غمگینش یک لبخند اضافه شد، که هیچ جایی توی صورتش نداشت. با اینحال کمی راضی شد. سوییچ ماشین را برداشت، نشست پشت فرمان و زد به دل جاده. از تهران تا اینجا به هیچ چیز فکر نکرده بود، جز اولین قدم. اولین قدمی که هیچ وقت برایش راحت نبود. اولین قدمی که توی سرش یک کلمه را می کوباند، یتیم. بعد از بابوجان، تمام اولین ها برایش ترسناک بود. تمام تازگی ها برایش، آبی رنگ بود. آبی، شبیه کبودی یک جنازه، که توی دریا خفه شده بود و کنار ساحل پیدایش کرده بودند. جنازه ای که توی انگشتان مشت شده اش سه سکه قدیمی را به زور نگه داشته بود.نفس عمیقی کشید. درب ماشین را باز کرد. پوتین هایش را درآورد و انداخت روی صندلی شاگرد. بعد آرام پاهایش را روی شن های سرد گذاشت. برای لحظه ای تمام کودکی اش از مقابل چشم هایش گذاشت. خانه ی گرم و پر شورشان، خنده های بابو جان، اخم های مامو به موهای پریشانش که همیشه بیرون از روسری بود، موتور قراضه و بدقواره گوشه ی حیاط، نشستن بین بابو و مامو، جاده ی چالوس و آرزوی دریا. سرمای شن ها، فرو رفت لای انگشتانش و تا مغزش رسید. بلند شد، درب ماشین را بست و اولین قدم را برداشت. خنکای دریا دوید توی چشم هایش و اشک سردی را دواند روی گونه اش. سنگینی یک عمر نشست در گلویش و با نسیم بعدی ، اشک هایش سرازیر شد.چهارساله بود. ماموجان نشانده بودش روی پاهایش و به زور قاشق قیمه پلو را فرو می برد در دهانش. او اشک می ریخت و ناله می کرد که قیمه پلو دوست ندارد، که هیچ وقت دوست نخواهد داشت و قیمه پلو بدترین غذای دنیاست. بابوجان که تازه از راه رسیده بود، از دست ماموجان نجاتش داده، اشک هایش را پاک کرده، صورتش را بوسیده و گفته بود:" الکی گریه نکن . تو اصلا می دونی گریه چرا می کنن؟ " سارای چهارساله بی تفاوت گفته بود :" معلومه ، موقع های درد و اذیت " بابوجان خنده ای کرده بود و گفته بود : " نه هر دردی . بذار بزرگ بشی ، می فهمی گریه واسه چیه . . . گریه واسه درده اما نه درده الکی . . . بزرگ که بشی خودت می فهمی" و سارا حالا می فهمید.by Andrea Torres Balaguerسکه ها رو توی دست هایش فشار داد و قدم های بعدی را برداشت. با هر قدم، گوشه ای از زندگی اش را می دید که کناری از ساحل جان می گیرد. تصاویری از تمام واقعیت ها، خواب ها، آرزوها و رؤیاهایش را که بی هیچ مرزی، کنار هم توی ساحل جان می گرفتند. ماموجان را دید که نشسته بود روی زیر انداز و میوه پوست می کند و سارا را صدا می زد که لباسهایش را خیس نکند. بابوجان را که سکه های قدیمی سارا را انداخته بود توی آب و گفته بود تا ده نشمرده، با سکه ها بر میگردد. زن های محلی را که ماموجان را آرام می کردند. پلیس را، که جنازه ی کبود بابو را می پیچید لای ملحفه تا بفرستد برای پزشکی قانونی. و سارای هفت ساله را، که سکه ها در دست، چشم دوخته بود به دریا. عادتش شده بود. هر سال همین روز، صبح زود سوار ماشین می شد و خودش را می رساند به این جا. فرقی هم نمی کرد چه کسی کنارش می نشست. اوایل تنها بود و این اواخر کیوان همراهی اش می کرد. اما هیچ وقت از ماشین پیاده نمی شد. قدم زدن روی شن ها، برایش شکل راه رفتن روی خاکستر مرده بود. عطر شن که توی سرش می پیچید بابوجان را می دید غرق در شن و ماسه و بی هیچ حرف چشم از دریا می گرفت. این بار اما فرق داشت. دریا، حالا مرهم تمام دردهایش بود.کیوان را کنار همین ساحل شناخت. دوست مشترکی آنها را بهم معرفی کرده بود تا در یک پروژه بزرگ با هم همکاری کنند. پروژه ای که از ترکیب مغز خلاق سارای و هوشمندی کیوان، موفقیت بزرگی بهم زده بود و منجر به ادامه فعالیتشان شده بود. سارای و کیوان، چندسال تنها همکار هم بودند اما بعد کیوان شد رفیق راه او. تمام نیمه شب های سرد دی ماه را می نشست پشت فرمان و به ساحل نرسیده توقف می کرد. دور از چشم سارا تنی به آب می زد و خورشید که طلوع می کرد، برمی گشت پشت فرمان و جاده برگشت به تهران. سارا، دوستش داشت. بعد از سالها، کیوان برایش رنگ تمام چیزهایی را به خود گرفته بود که او، کنار دریا جا گذاشته بود. اما یک روز سارا، کیوان را کنار همین ساحل شناخت.by Andrea Torres Balaguerسرمای ساحل دوید توی استخوان هایش و رسید به زانو. لرزش زانوانش را حس کرد. گوشه ای از ساحل لحظه ای را دید که کیوان را شناخت. کیوان گفته بود که شاید روزی برگردد. گفته بود که تحمل تلخی زندگی سارا را ندارد. گفته بود بی هیچ نشانه می رود تا درد تازه ای برای زندگی اش نباشد. این ها را گفته بود و تا تهران رانده بود. بعد تمام خرده ریز های زندگی اش را از زندگی سارا جمع کرده بود و رفته بود. رفته بود، که برای همیشه برود. بدون کیوان تلخی های زندگی سارا بیشتر شده بود. تمام زورش را می زد که نبودن کیوان تلنگر بزرگ زندگی اش نشود و زمین نخورد و نشکند. اما، تلنگر بزرگتری از راه رسید و برای آخرین بار او را تا کناره دریا کشانده بود.حالا سارا مانده بود، نسیم سرد دریا که تمام بدنش را به لرزه انداخته بود، شن های ریز و چسبناک ساحل که مثل چرک چندین ساله لای انگشتان پایش خانه کرده بودند و دریا.سارا برای آخرین بار به پشت سرش نگاه کرد، به تمام گوشه کنارهای زندگی اش که حالا چشم دوخته بودند به او. اشک های صورتش را پاک کرد. سکه های توی مشتش را فشرد و بعد هر دو دستش را گذاشت روی شکمش. جنین چند هفته ای اش را به آغوش کشید، بوسید و بعد دستش را گرفت و دویدند به سمت دریا. اولین قدم را که در آب فرو برد، سرما تا روحش تیر کشید. چشمانش سیاهی رفت و تنها چهره ی تلخ و غمگین خودش را تصور کرد، که هیچ وقت شبیه زیباترین غریق جهان نخواهد بود.فردا صبح، جنازه ی دختری را پیدا کردند که در کناره ی ساحل از سرما کبود شده بود و توی مشتش سه سکه ی قدیمی را به زور نگه داشته بود. جنازه ای که با وجود اینکه کبود شده بود اما، شبیه زیباترین غریق جهان بود و لبخندی از رضایت به لب داشت، انگار درست همان جایی بود که باید؛ و اینجا پایان خوش داستان او بود.5 تیر 1394 (بدون بازنویسی)by Andrea Torres Balaguerمنتشر شده در نشریه اینترنتی بازینام، 9 اردی بهشت 1397 http://www.bazinam.ir/draya-oura-bord/