دوربین کائنات

حس عجیبی بود ,هر کجا که می رفت این حس با او بود,حس زیر نظر بودن ,احساس تعقیب شدن توسط نگاه شخصی دیگر و یا شاید رفتار شخص دیگر ,در خیابان، در مسیر رفت و آمدهایش ، در مسیر رفتن به دانشگاه ، در مسیر رفت و برگشت از محل کار، گاهی این احساس را در محیط کارش هم احساس میکرد .گاهی این دریافت به او حس جذّابیت میداد ، اینکه چه بسیارجذابی و جذابیت تو این همه سبب شده که شخصی کار و زندگی اش را رها کند و شب و روز، رفتار تو را در آشکار و خفا زیر نظر بگیرد ؛در تمام مسیر رفت و آمد به خانه و محل کار و ... .اما گاهی این درک حس بدی برایش تداعی میکرد ،این اِدراک که خودش را در حکم نمونه ی موشِ آزمایشگاهی ای می دید که مورد وارسی و کنترل است , تا از او به حقایقی برسند ,این تجربه ، برداشت زننده و ناراحت کننده ای در او خلق می کرد .این حالت گاهی حس شوقش را آشکار میکرد و گاهی هم حس مقابله اش را برمی انگیخت ,گاهاً سراسر وجودش را ناامنی و عدم آرامشی فرا می گرفت که "هی" حواست رو جمع کن که,"داری از کجا میری و از کجا میای "!؟!خودش را گاهی در جریان اکران نمایشنامه ای می دید که قرار بود در نقش اول و قهرمان داستانی اکشن ایفای نقش کند ؛ با این تفاوت که باید در نقش بهترینِ خودش نقش آفرینی کند .خلاصه این وضعیت همه جا با او بود ,در خیابان ، ایستگاه اتوبوس ، خط مترو، تاکسی ، محل کار و... ,احساسی پر از تناقض بود ، گاه سرشار از آرامش یا ناآرامی ، امنیت یا ناامنی ، حس قدرت یا ضعف ، خوشبختی یا ناخوشی ؛چه بسیار در محیط پیرامونش کاوش می کرد تا شاید به اصل داستان پی ببرد ؛تا شاید شخصی که او را می پایید را بیابد .گاهی در مسیر گذر از خیابان ، در مسیرش این احساس را به هر کس نسبت میداد ، گاهی یک کودک ، دختر ، پسر ، زن ، مرد ، پیرزن ، پیرمرد و... ,چرا که او میدانست این اِدراک ، احساسی بود که از جهتی و شخصی به سمت او می رسد.و اما آیا این شخص چه کسی میتواند باشد ؟زن همسایه ؟دختر همسایه ؟یک دوست قدیمی؟یک آشنایی که او به یاد نمی آورد؟همچون فیلسوف و کاوشگری در پی کشف این شخص بود به راستی که او چه کسی می تواند باشد ؟اما این را میدانست که آن شخص چه بسیار به او متوجه است و او این نگاه را احساس می کرد .سنگینی نگاه و شاید بهتر بگویم بارعاطفی نگاه و یا کاملتر اینست که بگویم ," نگاهی سرشار از عشق ، عاطفه ، توجه و ... "و این بهترین تفسیری است که از مشاهداتش میدید .نظیر چنین نگاه هایی را در خیلی مدتها پیش از این یادآوری کرد,او به واکاوی درونش پرداخت ,احساس برایش تازگی نداشت ,درست است حس عجیبی بود " اما غریب نبود" .نگاه ها بوی آشنایی میداد و جدید هم نبود و عادت داشت ,خودش را دید که از خیلی پیشترها با این احساس از سوی شخصی که او را نمیدید خو گرفته بود .او دریافت که شخص مورد نظر موجودی برتر باید باشد که با چنین تسلط و حمایتی همه جانبه به او نظر محبتی عظیم داشت و با او آشنایی ای دیرینه داشت و مثال این زمانها را در دنیایش بارها و بارها تجربه کرده دید.او دیگر این نگاه را شناخت ، منبع این نگاه که در شب و روز، خواب و بیداری ، اتوبوس و پیاده ، محل کار و منزل ، همیشه و همه جا او را می پایید .پس پی برد که این نگاه چون عظیم است ، پس باید منبعش عظیم باشد .او " او " یِ مورد نظرش را یافت و نگاهش را کشف کرد ,آشنایی یافت ؛نگاه مهربانی بود ؛همیشگی ، نامیرا ، همه جانبه ، همه جایی و نه اما نه عمومی که بلکه اختصاصی و او از عاطفه پُر شد ، از محبت لبریز بود؛دیگر مانعی برای ورود محبتِ او به درونش نمیدید و اجازه وردعاطفه ، محبت به ذهن ودرونش را داد ,محبت و توجه به ذهنش و دِلش راه یافت ,ظرفِ گِلیِ درونش را نَمی داد ,رِقَّتی بخشید و الفت گرفت ,حجم یافت و بر وسعتش افزود ,در شکلی با اصالت تر از گذشته در نهانخانه درون نهاده شد .از او قول گرفت و رخصت که حضورش را در درونش همیشگی کند و مستمر و دائم و روان بماند . محبت و رحمتش در دلش ساری شد و جاری هم ؛ همچون خون در رگ شد,قوت گرفت و دلش را به نام او سَنَد زد و ماند و نرفت و مانا شد,از آن پس سالهاست که می گذرد و قهرمان قصه ما سالهاست که این ماجرا را موهبتی میداند از سوی معشوقه جاودانی اش و از عاشق جاودانی اش هم ,معادله ای دو طرفه شکل گرفت و قوت گرفت و پاگرفت و رخصت یافت تا عالم درونش را آباد کند .رفت برای آبادانی تمام اعضا و جوارحش و وجودش و در کلام و سلامش و روحش و روانش هم جاری شد .بدین سان خونی شد در رگهای تنش ، رگی که بیش از این خونی سیاه در او در جریان بود و قوت رگهایش شد وجاری شد و جان بخشید و این خون عشقِ ازلیِ و ابدی در او جاری و ساری شد و همچنان هم جاری است .