خدا بگم چکارت کنه، ضمیر ناخودآگاه!

گاهی وقتها نهایت تلاشت رو می‌کنی که یه چیزی رو فراموش کنی. اصلا صبح تا شب خودت رو غرق کار و زندگی می‌کنی تا گذشته به یادت نیاد اما یه نصف شب تو خوابت دوباره این ضمیر ناخودآگاه فضول میره و گذشته رو میاره تا نشونت بده!حالا از هر چیزی بخوری اینقده درد نداره که ضمیر خودآگاهت میزنه تو برجکت! والله به خدا ...همین دیشب خواب دیدم سر برج شده (کدوم برج؟!) سر ماه دیگه ..سر یکی از ماههای حقوق شده بود و من باید به حساب بچه‌ها حقوق واریز میکردم!معمولا ماههای حقوق ما 12 تا نبود و اول و آخرشون هم معلوم نبود. هر وقت عشقمون می‌کشید یعنی عشق رییس می‌کشید یه پولی میداد و میگفت بین خودتون تقسیم کنید. اکثر اوقات پول رو زمانی برا تقسیم میداد که خودش تو هواپیما بود و داشت از مرزهای پرگهر خارج میشد!روزی که رییس برای پرداختی مقرر میکرد روز مرگ من بود. ولی چرا تا حالا نمردم؟! اصلا شایدم مردم خودم خبر ندارم ... چه بدونم !یه روزی درست روز 28 اسفندماه بود و ما چیزی از حقوق و عیدی نگرفته بودیم. جیبهای کارگرها خالی بود و همه ملتمس دعا. رییس جان هم بلیط گرفته بودن و رفته بودن سواحل آنتالیا. یه چک 4 میلیونی هم بود که یه ماه بود وصول نمیشد و قرار بود هر جور شده وصولش کنیم و بین بچه‌ها تقسیمش کنیم.تا روز 28 اسفند از وصولی چک خبری نبود که نبود. تلفن پشت تلفن، کارگرها میومدن دم در و همه ناراحت. توی دلم میگفتم آخه 4 میلیون رو هم تقسیم کنم 150- 200 بیشتر نمیتونم بهتون بدم که . چکار کنم؟کاش یه راهی بود برای فرار. روز 27 اسفند از صاحب چک قول گرفتم که فردا اول وقت باید تو حساب پول باشه. اونم قول داد که حتما و ...روز موعود رسید و من زودتر از کارمندای بانک جلو بانک رژه میرفتم وارد بانک که شدم. کارمند بانک یه نگاهی به چک انداخت و گفت: پول نقد میخوای؟ گفتم: بلهگفت: شرمنده نمیتونم 4 ملیون جور کنم اصلا نقدینگی نداریم! حالا باید چه خاکی به سرم میریختم امروز حتما دفتر پر میشه از کارگرهای بیچاره و من یه مبلغ کم هم نمیتونم بهشون بدم. تو بانک تجارت هم حساب بانکی ندارم که بگم پول رو بزن به حسابم تا براشون کارت به کارت کنم.تا ظهر تمام بانکهای تجارت رو دور زدن هم برام یه ریسک بزرگ بود . چون صاحب چک تاکید کرده بود که تا ساعت 9 پول رو برداشت کنم والا یه چک دیگه داره و اون وصول میشه.تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که زود یه حساب بانکی باز کنم و پول رو بریزم به حسابم. به هر بدبختی بود 4 میلیون رو وصول کردم و اومدم دفتر تا شماره کارت کارگرها رو بردارم و به هر کدوم 150 هزار تومن عیدی واریز کنم فقط پول یه قوطی شیرینی !تا رسیدم دفتر از واتساپ یه پیامی اومد که خانم رییس پیغام داده بودن اگه چک وصول شد مبلغ 600 هزار تومن بابت بدهی به قصابی واریز کنم . همینطور قبض موبایل های خانواده محترم مونده بود و ...گفتم: امکان نداره و باید به بچه‌ها پول بدم. بعد دیدم رییس زنگ زد و گفت: نه قصاب مهمتره زنگ زده اینجا هر چی دهنش دراومده به خانم گفته. زود اونو حل کن تازه موبایل ها رو هم پرداخت کن اومدیم قطع نباشن. اینا خیلی مهمترن...یعنی بیشتر از نصف پول پرید. دنیا جلو چشام تیره و تار شد. مبلغ 150 که قول دادم در کمتر از یک ساعت به نصف رسید....کارگرهای بیچاره اگر چیزی هم میگفتن ناراحت نمیشدم . اما عزیز دردونه‌های رییس با دلخوری از دفتر زدن بیرون و من موندم و دیوارهای سرد. شیوا از همه بدتر حتی پرخاش میکرد که این پول مال ماست. تو حق نداشتی پول قصاب و قبض موبایل رو بدی. هیچکس اما نفهمید من اونروز هیچی دریافت نکردم و از کله سحر فقط حرص خوردم و حرص تازه هر چی هم داشتم برا باز کردن حساب ریختم تو بانک.. عیدهای وحشتناکی داشتم ...دیشب باز تو خوابم داشتم حقوق میدادم . از اون حقوقهایی که ندی سنگین‌تری. از اوناییکه برام دشمن می‌ساختن ... شب سختی بود. خدا بگم چکارت کنه، ضمیر ناخودآگاه!