سیستم و ناظر

کنترل دست چه کسی است؟با کسی که در اپل، آمازون، گوگل، لینکدین، فیسبوک یا دیگر شرکت‌ها کار می‌کند صحبت کنید تا متوجه شوید که خوشحال می‌شوند نکات سود بردن از پلتفرم به نفع خود را به شما آموزش دهند. چگونه توجه بیش‌تری برای پادکست، وب‌سایت یا تصاویر خود جلب کنیم...نکته مبهم در این رویکردِ مفید، تبعیضی ناپیداست: آن‌ها یک چارچوب ذهنی سیستمی دارند.این با طرز فکر نسبت به یک ناشر موسیقی، کتاب یا روزنامه متفاوت است. آن‌ها متوجه هستند که مهم‌ترین وظیفه‌شان گزینش است. انتخاب موضوعی که در صفحه نخست قرار می‌گیرد.البته که سیستم‌ها نیز مدت‌ها ناظر بوده‌اند اما به‌جای رد وظیفه آن را پذیرفته‌اند. کارگردانان برنامه ایستگاه رادیویی، محتوای پخش دوره‌ای موسیقی را انتخاب کردند؛ و مالکان کتاب‌فروشی‌ها عنوان‌های منتخبی که پشت شیشه یا کنار صندوق قرار می‌گیرند را. رهبران این سیستم‌ها متوجه این موضوع شدند که تصمیم آن‌ها برای ترویج یک مورد به‌جای تمامی موارد، بخشی کلیدی از حرفه‌شان است. چارچوب ذهنی سیستمی به‌گونه‌ای ناتوان است. در عوض الگوریتم‌ها مسئولیت را برعهده دارند و نه آن‌ها. داده‌ها تصمیم‌گیرنده هستند و نه آن‌ها.این تبعیض در کوتاه‌مدت و به شیوه‌های مختلفی مفید به‌نظر می‌رسد. روشی که خطاهای مسئول را از بین می‌برد. از آن‌جایی که هر چیزی یک فرصتی دارد، هوشیار بودن به عنوان یک فرد مسئول کم‌اهمیت‌تر به‌نظر می‌رسد. زمانی‌که دِکا رکوردز گروه بیتلز را نپذیرفت، در واقع مرتکب اشتباهی شد که برای دهه‌ها هزینه‌اش را پرداخت. دلیلی ندارد یک مدیر سیستم در چنین فرایندی عجله کند؛ چرا که می‌توان به همه فرصت داد تا بازار خودش تصمیم بگیرد.اما این درماندگی انتخاب و یادگرفته‌شده دو مشکل دارد:اولین و روشن‌ترین این‌که درست نیست. الگوریتم خودساخته نیست. افزایش نفرت‌پراکنی در پلت‌فرم‌هایی همچون توییتر امری ممکن است چرا که الگوریتم به آن پاداش می‌دهد. دستورالعمل‌های پوچی که افراد در وب‌سایت‌های خود قرار می‌دهند وجود دارند، چرا که الگوریتم گوگل به آن‌ها پاداش می‌دهد. و بله؛ هزینه‌های اضافی زیان‌آوری که خطوط هوایی دریافت می‌کنند وجود دارند، چرا که وب‌سایت‌های مسافرتی پروازهایی که عوارضی مخفیانه دارند را در نتایج بالاتر از آن مواردی قرار می‌دهد که قیمتی صادقانه دارند.وقتی پلت‌فرم‌ها به‌نسبتی رشد می‌کنند، اغلب سخت‌کوشی، حسن‌نیت افراد برای تعامل با عموم و فضایی میان خالقان و الگوریتم را به سیستم اضافه می‌کنند. اما این‌طور آموزش دیده‌اند که الگوریتم مقدس و بدون محدودیت است. ما همه‌چیز می‌فروشیم؛ ما نمی‌دانیم چگونه باید همه‌چیز (مشخصی) را به فروش برسانیم.به جلسه‌ای با تیم پادکست شرکت اپل بروید (همان‌هایی که ظاهرا می‌توانند پادکستی را با ترویج دادن بالا برده یا پایین بیاورند)، تا متوجه شوید که اپل در حقیقت در این کسب‌وکار نیست تا به کاربران خود در پیدا کردن پادکستی که موجب پیشرفت، الهام گرفتن و آموزش آن‌ها می‌شود کمک کند؛ بلکه تنها سیستم را تغذیه می‌کنند.نتفلیکس در بهترین لحظات خود موفق شد، به این خاطر که الگو سیستم را شکسته و به‌سمت گزینش و سامان‌دهی تغییر جهت داد.مورد دوم این‌که اولین عدم‌گزینش بی‌طرفانه سیستم، در نهایت به افول سیستم منتهی می‌شود. کلام قصار این‌که: تعداد کافی آزمون آ/ب هر وب‌سایتی را به وب‌سایتی نامناسب تبدیل می‌کند. به این‌خاطر که امواج کوتاه‌مدت داده‌محور، حلقه‌های بازخورد الگوریتمی به ناچار سیستم‌ها را مبتذل و سپس بی‌ارزش می‌کنند. اتفاقی که برای شرکت آمازون افتاد. فروشگاه‌های آمازون گو در نیویورک کسل‌کننده هستند. اسپمه نتایج جستجو در وب‌سایت آن‌ها وضعیت بدتری نیز دارد. ناگریز افرادی که علاقه به خدمت‌رسانی دارند ناامید و بی‌حوصله شده یا مایوس می‌شوند و تغییر مکان می‌دهند.چه کار باید کرد؟ خب اگر سازنده هستید، فهمیدن این موضوع که احتمالا قرار نیست توسط هر پلت‌فرمی که چارچوب ذهنی سیستمی دارد به‌طور ویژه‌ای پذیرایی شوید کمک‌کننده باشد. میان‌بُری وجود ندارد. تنها راه موجود، قدم‌های خسته‌کننده بسیار و شاید کمی شانس است.و اگر بخشی از سیستمی قابل رشد هستید (یا امیدوار به ایجاد چنین سیستمی هستید)، این لحظه بهترین فرصت برای یادگیری از گزینش پیشین است. وقتی از افرادی که بخش‌هایی از فرهنگ مورد افتخار ما را ساخته‌اند می‌گوییم، تقریبا هیچ‌گاه درباره سیستم‌ها صحبتی به میان نمی‌آوریم. تنها از افرادی می‌گوییم که شجاعت، سلیقه و انرژی لازم برای کمک کردن به دیگران در جهت کشف موضوعاتی که تفاوتی ایجاد می‌کنند را داشته‌اند؛ همزمان موارد اضافی را نیز کنار می‌گذارند.ما برای تغذیه سیستم اینجا نیستیم. این سیستم است که باید در خدمت ما باشد.لینک مرجع: https://seths.blog/2023/01/the-platform-and-the-curator/