ریشامو زدم، اومدم کافه عمارت روبرو و این‌بار می‌خوام بنویسم!

کنج عمارت، جایی که لا به لای نوشتن دائم بهش خیره بودمسلام! اینطوری شروع میکنم که تا مدت‌ها بیرون رفتن و صحبت کردن با آدمایی که میشناسم یا حتی نمی‌شناسم رو به فیلم دیدن، بازی کردن و حتی کتاب خوندن ترجیح میدادم. پس درواقع میتونم خودم رو با خصیصه «علاقه زیاد به تعامل و ارتباط برقرار کردن» معرفی کنم. البته من همیشه اینطوری نبودم و به مرور زمان تبدیل به همچین آدمی شدم. یعنی مطمئنا اگه علی بِکمازِ ۲۲ ساله رو کنار علی بِکمازِ ۱۶ ساله بزارین، ممکنه کنتراستی که وجود داره چشماتون رو اذیت کنه D:حالا اصلا داستان چیه؟داستان از این قراره که من همیشه دوسداشتم بنویسم و همیشه خدا نمی‌نوشتم! یعنی دفتر یا نوت گوشی یا هرچیز دیگه‌ای که قرار بود توش بنویسم رو باز می‌کردم، روز اول می‌نوشتم، اما فقط روز اول مینوشتم. به همین دلیل از یجایی به بعد پاراگراف اول نوشته‌هام همچین مظمونی داشت «امیدوارم این‌بار کامل بنویسم و تمومش کنم.» اما از یجایی به بعد این موضوع بیشتر اذیتم می‌کرد، چون فهمیده بودم با نوشتن می‌تونم با آدمای بیشتری تعامل کنم و با آدمای بیشتری آشنا بشم. خلاصه که من هی تلاش می‌کردم و هی شکست می‌خوردم.(موفق‌ترین نوشتم یه نمایشنامه بود که ادیت نهاییش مونده فقط D:) البته که همیشه از خودم می‌پرسیدم این‌بار چرا نتونستم بنویسم و سعی می‌کردم تو دفعات بعدی حواسم به چیزایی که باعث میشدن نتونم بنویسم باشه. این افت و خیز‌ها فکر کنم امروز تموم شد دیگه. چون ریشامو زدم، اومدم کافه عمارت روبرو و دارم مینویسم! فقط همینو می‌خواستی بگی؟قطعا که نه! اندازه چندسال حرف واسه نوشتن دارم. می‌خوام سفرهامو براتون بنویسم (با تک تک جزئیاتش)، آدمایی که باهاشون هیچ‌هایک کردم که احتمالا خیلیاشون رو یادم نمیاد، مشاهده‌هام تو خیابون و کافه‌ها وقتی که میومدم بیرون که فقط به اطرافم نگاه کنم، داستان آدمایی که وسط راه زندگیم یهو سبز شدن، با هم صحبت کردیم و دیگه هیچ‌وقت همو ندیدیم، تجربه‌هایی که تو کوه‌نوردی داشتم و مخصوصا اون‌ باری که توکوه گم شدم، داستانای خنده‌داری که تو زندگیم اتفاق افتادن، داستان پرتغال، اون مدتی که تو زمینه تئاتر فعالیت میکردم، اون دوسالی که دنبال زمینه مناسب (برای کار کردن و پول درآوردن) میگشتم که مطمئن باشم می‌تونم تا سال‌ها عاشقش باشم و سختی‌هایی که تو اون مدت کشیدم. آدمای عجیبی که تو کافه‌هایی که کار می‌کردم دیدم، داستان بن‌بست دوم که یجورایی همیشه انگار تو زندگیم بوده، اصلا همین تلاش‌هام برای نوشتن! و کلی چیز دیگه...اما خب ...یادمه یبار بخاطر همین مسئله نتونستم بنویسم. شاید یجورایی پارادوکس انتخاب مثلا ... مثل وقتی که یه آدمی که دوسش داری رو برای مدت خیلی طولانی ندیدی و وقتی میبینیش اونقدر اتفاق و داستان و غم و شادی و ... تو سرت هست برای گفتن بهش که نمیدونی چی بگی. خب پس اینبار یچیز ساده رو مینویسم :)درواقع جرقه نوشتن این متن یه تویتی بود که چند روز پیش دیدم.توییت مذکور از کاربری که نمیشناسمش:)این فیلم لعنتی خیلی تو زندگی من تاثیر داشته. زمان کنکورم بود که دیدمش و ۱۶ سالم بود. یه عزیزی بهم معرفی کردش و تو اولین فرصت دیدمش. اون موقع‌ها هر جمعه میرفتم کوه تقریبا و هنوز زمین نخورده بودم و زانو آسیب ندیده بود. برای جمعه آخر هفته می‌خواستم همه موزیکایی که تو فیلمه بود، تو گوشم پلی بشه. خیلی آدم خوش‌شانسیم که فهمیده بودم دقیقا چی می خوام=) اما با وجود این که کلی دنبالشون گشتم پیداشون نکردم... این شد که به یکی از دوستام که خوره‌ی موزیک بود و چند ترابایت موزیک داشت داستانو گفتم. دمش گرم، برام پیداشون کرد و من آخر هفته همه موزیکاشو گوش دادم و دائما تصاویر سکانس‌های مختلفش رو تو ذهنم میدیدم. و این داستانی بود که تازه شروع شده بود... یه مدت بعد وقتی می‌خواستم اولین سفرمو تجربه کنم، با همون موزیکا شروع کردم. یعنی از خونه تا ترمینال همه موزیکاشو گوش دادم و چنتاییشو که بیشتر دوسداشتم چندین‌بار گوش دادم. این اتفاق تقریبا تو همه سفرام افتاد. احساس خوبی که این موزیکا برام داشت واقعا توصیف ناپذیره. با وجود گاهیم از این توصیف ناپذیر بودن، تلاش خودمو می‌کنم:«انگار که یه آشنایی درگوشی بهم بگه برو پسر! اصن مهم نیست چی پیش میاد، اصن مهم نیست چقدر اذیت میشی، اصن مهم نیست چقدر نمیدونی... فقط کافیه نترسی و وارد دنیای عجایب بشی. مهم اینه که تو می‌تونی تصمیم بگیری بری! تو میتونی تصمیم بگیری هر چیز سنگینی که رو دوشته رو بزاری زمین و بری! و هروقت بخوای می‌تونی برگردی. تو می‌تونی آزاد باشی و هیچ تعلقی به هیچ چیز نداشته باشی و حتی می‌تونی اونقدر آزاد باشی که متعلقاتت رو همیشه با خودت حمل کنی. تو می‌تونی همه‌چیز باشی!»خلاصه‌ی فیلمداستان یه پسریه که تصمیم میگیره بره! فک کنم همین کافی باشه واقعا :)خب دیگه چی؟راجع به احساسم در رابطه با اون فیلم می‌تونم خیلی بیشتر از اینا بنویسم، اما فکر کنم الان بهتر باشه مکمل اون فیلم رو تو زندگیم بهتون معرفی کنم:کتاب «ولگرد‌های دارما» نوشته جک کرواکِ دیوانه :)یادمه وقتی شروع به خوندنش کردم اونقدر محوش شده بودم که برای اولین‌بار وقتی داشتم کتاب می‌خوندم گذشت زمان رو حس نکردم. سبک نوشتن جک کروآک اینطوریه که یه رول کاغذ برمیداشته و همینطوری شروع به نوشتن می‌کرده. اسم این مدل نوشتن رو «نوشتار خود به خودی» میزاره. مثلا رمان در راه رو تو یه رول ۶۰ متری تو ۳ هفته مینویسه. خودش نوشته‌هاشو اینطوری توصیف میکنه: « نویسنده باید مثل کسی بنویسد که در کافه ای نشسته و دارد ماجرایی را تعریف می کند، پس نمی تواند به جمله ای که پیش از این گفته برگردد و اصلاحش کند. هر چیزی که همان لحظه به ذهنش می آید، می نویسد و می رود.» معمولا داستانای زندگی خودشو مینوشته و در حین نوشتن جاهایی که دوسداشته رو تغییر میداده، اسم کاراکترا رو هم عوض می‌کرده و خب این خیلی باحاله. سبک زندگیشم هیپی‌طور بوده و تو دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی تو یه گروهی با اسم Beat که تو اون دوره و دوره بعدش خیلی تاثیرگذار بودن، فعالیت می‌کرده. راجع بهش تو این لینک میتونین بیشتر بخونین. خلاصه کتابجک کروآک، میره :)سخن آخرمی‌خوام که این نوشتن‌ها بخشی از هویتم باشه. علاوه بر داستانایی که برای تعریف کردن دارم، دوسدارم درباره تمام چیزایی که میدونم بنویسم، درباره هر فعالیتی که می‌کنم. تو این نوشته تلاشم این بود که حس خوبمو منتقل کنم و اون چرخه ننوشتن‌هامو تموم کنم. ممنونم از اون کاربر توییتر که جرقشو برام زد و بقیه دیالوگ‌هایی که بهم کمک کرد امروز این متن رو بنویسم. اگه راجع به نوشته‌هام خواستین با هم دیالوگ کنین تو همه شبکه‌های اجتماعی با شناسه Alibekmaz میتونین منو پیدا کنین. می‌تونین هم به Alibekmaz@yahoo.com ایمیل بزنین. با کمال میل استقبال می‌کنم.دمت گرم که تا اینجا باهام بودی و امیدوارم سری بعدی بعد خوندن نوشته‌هام خوشحال‌تر باشی ?