حال این روزها

امروز همانند دیروز. فردا همانند امروز. این چرخه‌ی تکرار شونده‌ی کسل کننده‌ی عذاب آور همان است که این روز ها همگی‌مان تجربه اش میکنیم. نمیفهمیم کِی روز میشود و کی شب. زندگیمان در یک روتین بی خود گیر کرده است، در خانه، به دور از آدم ها و آن شهر پر هیاهو، در تنها ترین نقطه تنهایی، در قرنطینه. خیلی از آدم ها به گوشی هایشان پناه آورده اند بلکه روح پرجنب و جوششان را به نحوی آرام کنند تا کمتر بهانه بگیرد. هر کس به تلفن همراه به دیدی خاص نگاه میکند. یک نفر آن را صرفا وسیله بازی میداند، یک نفر خود را غرق در عکس ها و ویدئوهای پر زرق و برقِ به اشتراک گذاشته شده‌ی برنامه هایی همچون اینستاگرام میکند، یک نفر کل کسب و کار و در آمدش از این طریق است، و شاید یک نفر هم در آن دور دست ها باشد که تنها استفاده اش از گوشی تماس گرفتن باشد! این برقراری تماس زمانی مهم ترین کاربرد تلفن های همراه بود اما اکنون مردمانی را میبینیم که با قلم بر نمایشگر گوشی هایشان مینویسند! اولین بار که این مدل گوشی ها را دیدم از شدت ذوق نمیدانستم باید چه کنم. عجیب بود. یادم می آید که پدرم برایم بهترین گوشی آن زمانِ بازار را خرید، خودش قولش را داده بود. و از بخت بد من جدید ترین گوشی بازار قلم نداشت. جلوی دو فروشگاه، دو غول در صنعت ساخت گوشی هوشمند، یعنی سامسونگ و اپل ایستادم. آن زمان ها هواوی اصلا حرفی برای گفتن نداشت. انتخاب سختی بود. پس از بررسی های طولانی نسل هفتم سری اس سامسونگ را خریدم. خوب به یاد دارم که دوربینش آن زمان از دوربین عکاسی خودمان هم بهتر بود. صفحه اش خمیده بود که گیرایی‌اش را دو چندان میکرد. با آن گوشی بود که من عاشق عکاسی شدم و با همان گوشی عکس هایی میگرفتم که همه خیره می‌ماندند و باورشان نمیشد که اینها فقط با دوربین یک گوشی گرفته شده است. ذوق عکاسی من در کنار دوربین خوب نتایجی شگفت به جا گذاشت.گذشت و گذشت، تصمیم گرفتم که لذت گوشی خوب داشتن را با خواهر کوچک ترم تقسیم کنم و یک سال پس از خریدنش، روز تولد خواهرم به او هدیه اش دادم و خودم یک گوشی ارزان قیمت تر از همان برند به دست گرفتم. که واقعا حس میکردم از عرش به فرش آمده ام. گوشی پرچمدار کجا و پایین رده کجا. از آن به بعد دیگر عکس نگرفتم. دلیلش هم ساده بود. چون دوربین خوبی نداشتم. بر میگردم به قرنطینه. جایی که روز ها و شب ها یکی شده است. تاریخ و حتی روز های هفته هم از دستم در رفته است. باید کاری میکردم. زمان به سرعت در حال گذر بود. از این دوره نباید دست خالی رد میشدم. نگاهم به گوشیم افتاد. ایده ای در پس ذهنم جرقه زد که میگفت: چرا ورزش نمیکنی؟ حتما که نباید به باشگاه بروی. این همه برنامه ساخته شده است برای ورزش در خانه. بلند شو مرد. بلند شو و ورزش را شروع کن. و شروع کردم. البته عمل کردنش به سادگی نوشتن این کلمات نبود. اما هر جور که بود، شروع کردم. یک ماه گذشت. ذهنم گفت: سازت چه شد؟ نمی‌خواهی دستی بر سر و رویش بکشی؟ رفتم و سازم را بلند کردم. (کمانچه مینوازم و عاشقش هستم. اما مدتی می‌شد که از آن غافل شده بودم). خواستم شروع به نواختن کنم که متوجه شدم کاملا از کوک خارج شده است. اتفاقی کاملا طبیعی بود. سریعاً برنامه تیونر را روی گوشیم نصب کردم و سازم را کوک کردم. آن هم گذشت. احتمالا تا الان تعدادی زیادی از شما افسردگی در قرنطینه را تجربه کرده اید. در قرنطینه شب ها دلگیر تر و تاریک تر از همیشه میشود. در آن شب های تیره و تار تنها نوشتن بود که میتوانست اندکی آرامم کند. باز هم سراغ یار همیشگی ام، همان گوشی عزیزم میرفتم تا اندکی بنویسم. کلمات میتوانند غم آدم را بگیرند به همین خاطر بود که دل نوشته هایم از خودم هم غمگین تر بودند و من تا پاسی از شب مینوشتم. همچنان روز هایم به بطالت و بی حوصلگی میگذشت. باید برای خودم سرگرمی ای ایجاد میکردم وگرنه از بین میرفتم. باز هم نگاهم به سمت گوشی رفت. همان گوشی پایین رده. تصمیم گرفتم برای بعضی گوشی ها در سایت های فروش تلفن همراه مقایسه و نقد و بررسی بنویسم تا شاید بتوانم اندکی به افرادی که میخواهند گوشی جدید بخرند کمکی کرده باشم. فراموش کردم بگویم که من خوره‌ی گوشی هستم و آنقدر که من نقد و بررسی راجع به هر گوشی دیده ام و در سایت های خارجی و داخلی خوانده ام که پردازنده تک تکشان در ذهنم حک شده. طوری شده بود که حتی اگر گوشی ای را از نزدیک هم ندیده بودم، از قبل ریز ترین سوراخ سنبه های نرم افزاری اش را هم بلد بودم. اما چه فایده وقتی که نمی‌توانستم آنها را بخرم. پس تصمیم گرفتم این حجم از اطلاعات که در مغزم ذخیره کرده بودم را با دیگران به اشتراک بگذارم بلکه به آنها کمکی کرده باشم و خدایی ناکرده اطلاعاتم در مغزم فاسد نشود. اتفاقا این کارم هم با استقبال خوبی از طرف کاربران مواجه شد. این هم گذشت. اما سرگرمی جدید چه می‌توانست باشد؟ ساختن طرح های گرافیکی با کلمات. باز هم در همان گوشی بی نوا. در طول این مدت ورزش را رها نکردم و همچنان هم ادامه اش میدهم. به شما هم توصیه میکنم. روزی نیم ساعت بیشتر نمی‌شود. حتی رئیس جمهور هم که باشید باز هم نیم ساعت زمان خالی برای ورزش خواهید داشت. بازی کردن با گوشی مدتی‌ است که دیگر برایم جذابیت قبل را ندارد. البته این که گوشیم توان اجرایش را هم ندارد در ایجاد این حس بی تاثیر نیست! و اما در این دوران گوش فرا دادن به موسیقی، پایه ثابت شب های تارم بود و روحم را صیقل میداد. فقط نباید در این چرخه ملال آور گیر می‌افتادم. همواره چشم امیدم به گوشیم بود. آن بی چاره هم با تمام زورش برایم کار می‌کرد. تمام مدت، من هم مثل خیلی ها روزانه از پیام رسان های مختلف و شبکه های مجازی استفاده میکردم و میکنم. خب. این بار نوبت چه بود؟ هر کاری که می‌شد انجام بدهی را انجام دادی. دیگر چه مانده؟ یکی دو روزی در همین فکر بودم که یک روز ظهر برایم پیامی آمد: پویش #روایتگر‌باش. وارد سایت مربوطه شدم و راجع به آن اطلاعات کسب کردم و قوانینش را خواندم. وقتی جوایزش را دیدم، چشمانم برق زد. با خودم گفتم من باید نفر اول بشوم چون چند سالی میشود که گوشی پرچمدار نداشته ام. رفتم و چند تا از متون و روایات دوستانی که نوشته بودند را خواندم. از خود ناامید شدم. یکی میگفت این پرچمدار را چند روزی در اختیار داشته و تمام مدت در حال نوشتن خصوصیات ویژه آن بود که چقدر شگفت انگیز است. من هم به گوشی خود نگاه کردم. کمی ناراحت شدم و با خود گفتم در این میان هیچ شانسی برای بردن جایزه نفر اول ندارم. همه به یاد داریم زمانی را که ما مردم معمولی هم میتوانستیم گوشی پرچمدار به دست بگیریم اما حالا چه؟ آرزویش را داریم. با خود گفتم من هم روایت خود را مینویسم. تیری‌ست در تاریکی. فوقش نمیشود و جایزه میرسد به همان هایی که قبلا جایزه نفر اول را تست کرده اند و متن های بلند و بالایی در وصف آن نوشته اند. ساعت یک و نیم شب همان روز شروع کردم به نوشتن و صد البته که در گوشی هم مینوشتم. و همینطور ادامه دادم. باید برای اول شدن بهترین کارم را ارائه میدادم. یعنی میشود یک بار دیگر آن تجربه نرم و روانِ کار با یک پرچمدار را داشته باشم؟ میشود دوباره مثل گذشته با ذوق عکاسی کنم؟ و حتی تجربه ای فرا تر، با قلم بر روی نمایشگر بنویسم؟ همه روز فکرم مشغول این چیز ها بود. کی فکرش را میکرد که یک وسیله، آن هم تلفن همراه که زمانی فقط جهت‌ برقراری تماس تلفنی بود، امروزه هم مربی ورزشی باشد، هم تیونر ساز، هم دوربین عکاسی، هم قلم و دفتر، هم پخش کننده موسیقی و هم دوستی برای انسان تا اوقات تلخ و شیرینش را با آن ثبت کند یا به نحوی بگذراند. اکنون ساعت سه و دوازده دقیقه بامداد است. روی تختم دراز کشیده ام و رویا پردازی میکنم که نفر اول شده ام. آیا میشود یک بار دیگر داشتن یک پرچمدار را تجربه کنم؟ من تیرم را در تاریکی رها کردم و منتظر نتیجه‌اش میمانم.