رویای تب الود(داستان کوتاه)

برف میبارید، هیزم ها در شومینه میسوختند و مهتاب از پنجره به داخل می تابید،سارا خسته بود،در اتاق را بست و داخل شد،بدون تعلل به سمت تختش رفت ،جوراب هایش را در اورد و به کناری انداخت،دستکش،کلاه و ژآکتش را که خیس بود روبروی شومینه گذاشت ،لباس های جدید به تن کرد و سرش را روی بالشت گذاشت،چشمانش را بست و فکر کرد....در دشت روبروی کلبه چوبی شان همراه با دوستش کلمنتاین می دویدند،گل های سفید و بنفش همه جا بودند و پروانه ها وقتی دو دختر به سمتشان می امدند از روی گل ها پرواز میکردند و دورشان میچرخیدند،روی زمین دراز کشیدند و به اسمان نگاه کردند،کلمنتاین به سارا ابری را نشان داد که به عقیده خودش شبیه ساراست و سارا خندید،خندید و سپس دخترک به خواب فرو رفته بود.همه چیز در خانه خانواده میلر ارام بود،خانوم میلر در اشپزخانه کلبه چوبی شان در حال تدارک غذا بود و دخترش سارا مشغول خواندن کتاب داستانی بود که دوستش به او قرض داده بود،خانوم میلر در حالی که چند تکه سیب زمینی و شلغم به غذایشان اضافه میکرد گفت:-خیلی خوش حالم که ازش خوشت اومده.سارا اینقدر غرق کتاب شده بود که متوجه مادرش نشد،خانوم میلر این موضوع را فهمید و لبخند زد، می دانست که برای این موضوع باید از کلمنتاین تشکر کند،دوست صمیمی دخترش که چند مایل دورتر در کلبه ای همراه با مادربزرگش زندگی می کرد،کلمنتاین یک سال از سارا بزرگتر بود،کمی از سارا بلند قد تر بود و برخلاف سارا که موهای طلایی لخت کوتاهی داشت موهای فرفری بلند قهوه ای اش تا کمرش میرسید،زنگ در خانه به صدا در امد و او را از غرق شدن در افکارش بازداشت.سارا کتاب را بست و به مادرش نگاه کرد،با تکان دادن سرش به او فهماند که در را باز کند،سارا ارام ارام به سمت در رفت و دستگیره در را چرخاند-کلمنتاین!دو دوست یکدیگر را در اغوش کشیدند و سپس سارا با صدایی که از هیجان می لرزید گفت:-کتابی که بهم دادی یه شاهکاره!مادر سارا با سوپ داغ به کلمنتاین خوش امد گفت،انها با هم کتاب خواندند،حرف زدند و پس از ان که سارا کلکسیون کارت های بازی اش را به او نشان داد، بیرون رفتند،برف ارام ارام بر روی زمین مینشست و هوا سرد بود،اما این مایه نگرانی نبود زیرا ان دو لباس های گرم و ضخیمی پوشیده بودند که انها را در برابر سرما حفظ میکرد،کلمنتاین پالتو قهوه ای رنگ بزرگی پوشیده بود که به مادربزرگش تعلق داشت و سارا ژاکت صورتی اش را به تن کرده بود، سارا یکی از دستکش هایش را به دوستش داد و کلمنتاین کلوچه های شکری مادربزرگش را به سارا پیشکش کرد،دو دوست در برف ها غلتیدند،گلوله های برفی به یکدیگر پرتاب کردند و سپس ادم برفی کوچکی درست کردند. در اخر، وقتی خورشید در حال غروب بود هر دو کنار ادم برفی که ساخته بودند دراز کشیدند،برف ارام ارام بر روی صورتشان مینشست و هر از گاهی دانه های بلورین برف روی چشمانشان می نشست و باعث میشد پلک بزنند،دوباره و دوباره...کلمنتاین گفت:-یه ارزو بکن سارا.سارا با خنده گفت«باشه» و سپس ادامه داد:- ارزو میکنم تا ابد برف بباره...سارا به دوستش نگاهی انداخت و با کنجکاوی پرسید:- ارزو تو چیه کلمنتاین؟کلمنتاین به سارا نگاه کرد،زمزمه کرد:- ارزو من اینه که تو تا ابد دوست من باشی!سارا بار دیگر او را در اغوش گرفت، دو دوست از هم جدا شدند،مادرش قبول نکرد که کلمنتاین تنها به خانه اش برگردد،با ماشین او را به خانه رساند،سارا خیلی خسته بود،برای خوابیدن بر روی تختش لحظه شماری می کرد،وقتی شام اش را خورد از پله های چوبی کلبه که به اتاقش منتهی می شد بالا رفت و وارد اتاقش شد و سپس، در را بست.اتاق بوی مرگ می داد،هیزم های شومینه ته کشیده بودند و باد بی رحمانه بر پنجره میکوبید،سارا هنوز روی تختش بود و چشمانش را بسته بود،موهای لخت کوتاه اش حالا بسیار بلند شده و چهره اش از اخرین باری که با او حرف زده بود بسیار تغییر کرده بود.- ازت ممنونم که به دیدارش اومدی!با صدایی غم الود ادامه داد:-اینجا رو خونه خودن بدون،کاری داشتی کافیه صدام کنی عزیزم.کلمنتاین سرش را تکان داد،دانه های برف ارام بر روی پنجره می نشستند و با اب شدنشان قطره های اب را روی سطح پنجره جاری می کردند ،کلمنتاین در کنار دوستش نشست،قطرات اشک از چهره اش روان شد،نمیتوانست جلویشان را بگیرد و نمیخواست که این کار را بکند،ارام زمزمه کرد-سارا،سارا...اما سارا همچنان بی حرکت بر روی تختش بود،چشمانش را بسته بود و به جای جواب سکوت کرده بود.-میدونم که صدای منو میشنوی...من فقط...میخواستم بگم که...کلمنتاین دستانش را زیر چشمانش گذاشت و قطرات اشکش را ارام پاک کرد...- ازت میخوام قوی بمونی...حرف زدن تا حالا اینقدر برای کلمنتاین سخت به نظر نرسیده بود،کلمات در گلویش گیر میکردند و صدایش می لرزید...نگاهی از پنجره به بیرون انداخت...-ارزوی تو براورده شده...این روز ها برف تمومی نداره...چند روزه داره مدام برف میاد،ولی ارزوی من...قطرات اشک کلمنتاین بر روی زمین می ریخت،او کتابی را از کیفش در اورد و روبروی صورت سارا گرفت- مثل همیشه برات کتاب اوردم...میدونم که صدامو میشنوی برای همین...میخوام برات...بخونمش...اشک هایش را پاک کرد،صداایش را صاف کرد و شروع به خواندن کردگرسنگی، وسوسه، اشتیاقخنده، لذت و اشک هاخشم، عشق، کنجکاویامید، شادی و ترس ها***همگی درون من هستندو همگی از من خارج می شوندنمی دانم که آیا در حال آمدن هستم یا رفتن یادر حال فریاد زدن هستم یا جیغ کشیدن!***صبح دلتنگ تو هستمو تا دیر وقت شب هم دلتنگت هستمفقط فکر کردن درباره تولذت و شادی من است***نمی توانم برای دیدنت صبر کنمخواهش می کنم عجله کن و برگردتو همیشه من را شاد می کنی …تو این مهارت خاص را داری!***زندگی هر روز سریع تر می گذردنه فرصتی برای فکر کردن، نه فرصتی برای بازی کردنعجله، آشفتگی، استرس فراوانتنش ها باعث بی خوابی می شود***چه زمانی این همه جنون متوقف می شود؟اوقات فراغت کجاست؟ آرامش کجاست؟من می دوم، تا زمانی که سقوط کنم***وقتی به تو فکر می کنمقلبم نور استتو یک فرد خاص هستییک لذت ناب***فکر تو من را دلخوش می کندزمان هایی که افسرده هستم؛همیشه خوشحالم هنگامی کهبه تو فکر می کنم***از زمانی که کوچک بودیممی دانستم که همیشهنه تنها خواهر دوست داشتنی ام هستیبلکه یک دوست مراقب برایم هستی***شانه ای که می توانستم روی آن گریه کنمدست کمک هر زمان که نیاز داشتمیک راهنما برای بلند کردن منفرشته من هم در حرف هم در عمل***ما رازهای مان را به هم می گفتیممی خندیدیم و گریه می کردیمشادی و اندوه خود را با هم شریک بودیمما همیشه کنار هم بودیم.***ما رابطه بسیار خاصی داریممن آن را از ابتدا می دانستمتو عشق من را برای همیشه خواهی داشتما خواهریم، قلب به قلب …***نوشته شده با یک قلم، مهر و موم شده با یک بوسهاگر دوست من هستی لطفا به من جواب بده:ما دوست هستیم یا نیستیم؟به من یکبار گفتی اما من فراموش کرده ام***پس الان هم به من بگو، و حقیقت را بگومن می توانم بگویم که برای تو اینجا هستماز بین همه دوستانی که تا به حال برخورد کرده امتو برایم کسی هستی که فراموش نخواهم نکرد***و اگر قبل از تو بمیرمبه بهشت می روم و منتظرت می مانمچیزی نیست که برای داشتن دوستی مثل تو انجام ندهمسارا چشمانش را بسته بود،توان تکان خوردن نداشت و سرما تمام بدنش را می لرزاند،زمزمه کرد:-مامان...بابا...کلمنتاین؟کسی نبود،سکوت محض...!صدای نفس هایش را میشنید،ضربان قلبش را که اهسته در سینه اش می تپید حس میکرد، حرف زدن برایش سخت بود،صدایش می لرزید،بار دیگر پدر و مادرش را صدا زد.انها کجا بودند؟او را تنها گذاشته بودند؟ایا او گم شده بود؟سرما جانش را از پا در می اورد و سوالات بی رحمانه در ذهنش چرخ میزدند،چشم هایش را که باز میکرد چیزی نمیدید جز سفیدی محض،گریه کرد،داد زد و ناله کرد ولی کسی نیامد،او تنها بود،تنها ی تنها،گم شده یا رها شده،کسی انجا نبود،در حالی که قطرات اشک از چشمانش روان بود و از سرما می لرزید تمام توانش را جمع کرد و ایستاد، بالای سرش سقف گنبدی شکل شیشه ای قرار داشت که میدرخشید و دور تا دور اش سفیدی محض بود،سرما هنوز او را میلرزاند، با این وجود اما،گرمای کوچکی در سینه اش حس می کرد.همه چیز چرخید و محو شد،پدر و مادرش به او نگاه میکردند-خدای من پاهاش رو ببین- چه دستای کوچولویی!چقدر مادرش جوان بود،موهایش را اراسته و کوتاه کرده بود و پدرش با زیباترین لبخندی که تا به حال از او دیده بود به او خیره شده بود.دوباره همه چیز چرخید و صورت پدر و مادرش از روبرویش محو شد..-خیلی خب...خیلی اروم...خدای من خودشه...اره...قدم زنان به سمت مادرش رفت و او را در اغوش کشید-والتر!...والتر!...دخترمون برای اولین بار ایستاد و راه رفت- به باباش رفته،خیلی زود همه چیز رو یاد میگیرهدوباره همه چیز وارونه شد،چرخید و چرخید و سپس ،محو شد-میدونم ترسیدی اما همه چیز قراره مرتب بشه،مدرسه جاییه که میتونی دوست های جدید پیدا کنی،دوستای خوب...صدای مادرش در سرش تکرار میشد،صورت مادرش روبرویش بودبه چشم های زیبای مادرش نگاه کرد و با دقت گوش داد،انگار که واقعا با او حرف میزند...-دوستای خوب پیدا کن سارا،خوش بگذره...!مادرش رفت و دختری با موهای فرفری قهوه ای روبرویش ظاهر شد،در حالی که صمیمانه لبخند می زد گفت:-سلام،من کلمنتاین هستمزبانش بند امده بود،میخواست دوستش را در اغوش بگیرد،اما حرکتی نکرد، چشمان دخترک خیره ماند...دخترک ادامه داد:-تو هم سال اولی هستی؟به جای جواب گریه کرد،گریه و گریه،اشک هایش که از چهره اش روان میشد را دید...دوباره همه چیز از نظرش سیاه و محو شداو و کلمنتاین زیر درخت روبروی مدرسه نشسته بودند،کلمنتاین با خنده ماجرای اولین دیدارشان را برایش تعریف می کرد-و بعد...من تو رو دیدم...میدونی...با خودم گفتم بیام پیشت و باهات حرف بزنم،اخه خیلی ساکت بودی،یه چند باری هم برات دست تکون دادم ولی منو ندیدی،خلاصه...وقتی گریه کردی خیلی ترسیدم،با خودم فکر کردم نکنه کار اشتباهی کردم،اوه راستی...کلمنتاین دستش را در کیفش فرو برد و کتابی از ان بیرون اورد،با خوشحالی ان را تکان داد و سپس شروع به خواندن کرد...نوشته شده با یک قلم، مهر و موم شده با یک بوسهاگر دوست من هستی لطفا به من جواب بده:ما دوست هستیم یا نیستیم؟سارا گفت:-معلومه که دوست هستیم،ما بهترین دوست هم هستیم!هر دو خندیدند،صدای خنده شان در سرش چرخید،سپس همه چیز محو و ناپدید شد،دلش برای دوستش تنگ شده بود،فریاد زن:نه! صدایش در میان تاریکی مانند کلمنتاین گم شد.سارا بهترین دوست من است،صندلی او و من در گوشه کلاس و در کنار پنجره است،او بهترین دوستی است که تا به حال داشته ام،او و من هر روز عصر در حیاط خانه شان بازی میکنیم،مادر سارا -خانوم میلر- با من خیلی مهربان است،یک روز که من با سارا بازی می کردم زمین خوردم و پایم زخمی شد،مادر سارا پایم را باندپیچی کرد و سارا، به مادربزرگم زنگ زد و از او اجازه گرفت تا شب پیشش بمانم،او برایم کتاب خواند و کاری کرد که درد پایم از یادم برود،او برای من نه تنها بهترین دوست بلکه همچون خواهری است که هیچگاه نداشته ام.صدای هلهله و تشویق در کلاس بلند شد و همه برای کلمنتاین و دوستش دست زدند، کلمنتاین برای او دست تکان داد،همه چیز دوباره محو شد،چیزی نمی دید،همه جا تاریک بود...صداهایی در سرش می پیچید-میدونم که صدای منو میشنوی...من فقط...میخواستم بگم که...ازت میخوام قوی بمونی...-کلمنتاین؟سارا پلک زد،تاریکی رفت،دوباره پلک زد...دختری روبرویش بود،دوباره پلک زد،دختر کتابی را روبروی صورتش گرفته بود و از روی ان بلند میخواند،سارا حرفی نزد،به دختر نگاه کرددختر اما به او نگاه نمی کرد،به خواندنش ادامه می داد...نوشته شده با یک قلم، مهر و موم شده با یک بوسهاگر دوست من هستی لطفا به من جواب بده:ما دوست هستیم یا نیستیم؟سارا احساس ضعف میکرد اما این باعث نمی شد چیزی را که میخواست به زبان نیاورد،ارام زمزمه کرد« هستیم»