دستاتو بزار روی گوشت رفیق

امروز اصلا رو به راه نبودم .از کمر درد و دل درد ۲ روز به خودم پیچیدم و ناچاراً به زور مُسکن خودمو رسوندم به دانشگاه . روی صندلی کلاس که نشستم درد تو همه ی جونم پیچید . عین برق گرفته ها سر جام میخکوب شدم . صندلی درست رو به روی کولر قرار داشت و زیر باد خنک ، یخ کرده بود . وقتی نشستم تا مغز استخونام تیر کشید . لعنتی ، تو شرایط بد پریودی ِ من که اینقدر کمرم حساس میشه این بدترین اتفاق ممکن بود که افتاد .هیچ جوره دوست نداشتم اون جلسه رو از دست بدم ولی‌با هر بدبختی بود گذروندم . به سختی دقیقه هارو تحمل کردم . اینقدر بهم فشار اومد که بعد از کلاس حس میکردم جون تو پاهام نیست که تا خونه برم. چاره ای نبود. اهسته اهسته خودمو جمع کردم و اروم اروم رفتم سمت مترو . اون ایستگاه خراب شده پله برقی نداشت .چند طبقه رو باید با پله میرفتم پایین . آه از نهادم بلند شد .‌چشم که چرخوندم دیدم اسانسور تو همون طبقه ایستاده . تو دلم یه اخ جون گفتم و پریدم بالا . اسانسور مستقیم جلو گیت باز شد . پیاده که شدم یه خانمی و دیدم که منتظر وایساده . منو که دید گفت :خرابه . هرچی کارت میزارم روش نمیخونه . سری تکون دادم و خواستم امتحان کنم که گفت : من خیلی امتحان کردم نشد. سعی کردم کار خودمو بکنم و کارتمو دوباره گذاشتم روی قسمت لیزری اش . خانمه گفت : خودتو خسته نکن باز نمیشه درش . نا امید شدم و دیگه ادامه ندادم . ‌تصمیم گرفتم با اسانسور برگردم بالا و از اون ور ، همون راه پله هارو در پیش بگیرم . دکمه اسانسور و زدم .در باز شد و منتظر موندم نفرات داخل کابین پیاده بشن .بعد ازونا سوار شدم و دکمه طبقه بالا رو زدم . یکم طول کشید تا عمل کنه . تو این چند لحظه داشتم اون خانمه که به بقیه هم داشت توضیح میداد رو نگاه میکردم .اوناهم حرفشو شنیدن ولی تو همین لحظه یکیشون نمیدونم یهو چطور کارتشو گذاشت رو قسمت کارتخوان و در گیت باز شدددددددد . همچین که باز شد ، درب اسانسور هم بسته شد و فرصت پیاده شدن دیگه نداشتم .‌اینقدر حرصم گرفته بود از خودم که تمام پله هارو با دردی که هم به جسمم چنگ میزد هم به اعصابم ، طی کردم و رفتم پایین .از اون زنیکه هم حرصم گرفته بود که نذاشت شانسمو امتحان کنم. از خودم لجم گرفته بود که حرف اونو باور کردم و جا زدم . از اینکه چرا اجازه دادم اون با حرف مفتش برای رد شدن یا نشدنم تصمیم بگیره . درحالی که من حالم خوب نبود و بااااااااید از اون گیت لعنتی عبور میکردم . باید وایمیستادم و دوباره و دوباره کارتمو میزاشتم روی اون قسمت لعنتی تا بلاخره بخونه ولی جا زدم و تسلیم شدم.‌حجمه عظیمی از همین تجربه های مشابه تو ذهنم اومد که با حرف دیگران از تلاشم دست کشیدم . گفتن نمیشه و من جا زدم . گفتن امکان نداره و من عقب کشیدم . گفتن غیر ممکنه و من ،راه رفته رو برگشتم .گفتن ما این راهو رفتیم ، تو نرو و من احمق باور کردم . درحالی که اگر ادامه میدادم همه ی اون درها ، مثل در این گیت لامصب به روم باز میشد و مجبور نبودم با اون وضعیت برم دور شمسی قمری بزنم تا برسم به ایستگاه .اتفاق امروز منو یاد یه داستان انداخت. داستان 2 تا موشی که میوفتن تو آب و درحال غرق شدن بودن و دست و پا میزدن. بقیه موشایی که لب اب بودن شروع میکنن به داد زدن و بپر بپر کردن .فریاد میزدن که عمق رودخونه زیاده و جلوتر میرسه به ابشار . خطر داره نزدیک میشه و به موشهای توی اب با سر صدا میگفتن که شانس زنده موندن ندارن. اونها فریاد میزدن که شما نمیتونید خودتونو نجات بدین و در نهایت میمیرید . موش اول بعد از چند دقیقه خسته و نا امید شد و دست از تلاش کردن برداشت . با اولین موج زیر آب رفت و غرق شد . موش دوم ولی تمام مدت دست و پا زد . اون صدای بقیه رو نمیشنید و فکر میکرد همه ، اونور رودخونه ،دارن تشویقش میکنن و براش دست میزنن . اینقدر دست و پا زد تا بلاخره رسید لب اب و نجات پیدا کرد . موش دوم ناشنوا بود...شاید نشه به هرکسی که حرف مفت میزنه بگیم لال شو . به هر کسی که میگ نه نمیشه ، نمیتونی . امکان نداره . محاله ... ولی میشه ناشنوا بود و یاوه گویی هاشونو نشنید.ناشنوایی عادت خوبیه که باید به لیست محاسن خوبمون اضافه بشه . کـَر باشید اگر میخواهید موفق باشید .