از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۶)

لابلای صحبت‌هاش به دکتر اشاره می‌کرد. دروغ چرا در اون لحظه‌ها از دکتر بدم میومد؛ یجورایی بهش حسودیم می‌شد. دست خودم نبود وقتی در کنار من از یه مرد دیگه صحبت می‌شد، حالت چهره‌ام تغییر می‌کرد. دوسداشتم وقتی پیش منه فقط از خودمون بگیم و بشنویم اما چیزی بود که جزو مسعله‌ی غیر قابل حذف از زندگی اون محسوب می‌شد و اون شخصِ دکتر بود. متوجه می‌شدم که وقتی راجبه اون صحبت می‌کرد، تُن صداش، حتی احساسش هم تغییر می‌کرد. یه جور ناراحتی یا دلخوری که حتی وقتی از لطف‌هایی که توسط دکتر در حقش شده بود، حرف به میون میومد، تمام وجودش رو دربرمی‌گرفت. ولی بازم به خودم قول دادم که از روال گیر دادن و اصرار خودداری کنم و بذارم تا جایی که میتونه بهم اعتماد پیدا کنه.توی دوران رابطه‌ی مشترکمون، مصرف سیگارم به شدت زیاد شد. تقریبا هر هفته دوسه پاکت و حتی اوقاتی هم که بی سیگار می‌شدم، اون با کمال میل از مال خودش بهم قرض می‌داد. بهترین اوقات صحبت‌هامون مربوط به زمانی می‌شد که برای ملاقات، به دور از فضاهای بسته‌ی داخل شهر، به کوه یا جاده پناه می‌بردیم. اونجاها بود که بدون اینکه دست خودمون باشه، افراطی سیگار می‌کشیدیم و از چیزهایی حرف می‌زدیم که گفتنش فقط مختص به همون شرایط بود. اینجوری شد که بدون اینکه متوجهش بشیم، کم کم از شهر و آدم‌هاش دور شدیم و موضوع صحبت‌هامون تغییر کرد.برای چند وقتی، از اون ظاهرِ آشفته و پر از هیجانش توی اولین قرارمون همراه با دکتر، خبری نبود و معمولا هوشیار بود. اصلا به گفته‌ی خودش، یکی از دلایلی که تصمیم به رابطه با من رو گرفته بود، همین بود که از اون حالت خسته شده و می‌خواسته که لذت رو یه جایی خارج از اون شرایط تجربه کنه. به همون خاطر خودش رو پشت آرایش و پر حرفی‌های من پنهون می‌کرد ولی حدسش سخت نبود که این ابزار، دوام چندانی نداره و بلاخره باید پا به میدون بذاره و قفل سکوتش رو بشکنه. زود عصبی شدن‌هاش، موقع اشاره‌ی من به گذشته‌ام، به آرزوهام و شرایطی که بدون مصرف الکل پشت سر گذاشته بودم، شدیدا تحت فشار قرارش می‌داد؛ هرچند که من عمدا برای تحریکش دست به همچین کاری نمی‌زدم.‌یه روز توی مراحل پایانی پروژه بودم که گوشیم زنگ خورد. سودا بود. با صدایی مضطرب ازم خواهش کرد که به خونه‌اش برم. برای اولین باری بود که همچین چیزی رو ازم می‌خواست. آدرس رو برام فرستاد و با عجله حرکت کردم. می‌دونستم که باز دست به کار احمقانه‌ای زده. قبلا هم صحبتش رو کرده بود که از زندگی خسته شده و تمایلی به ادامه‌ دادن نداره. ولی تنها چیزی که فکرم سمتش نرفت خودکشی بود. احتمالا باز زیاده روی کرده بود و ازم می‌خواست که توی اون لحظه پیشش باشم تا یخورده آرومش کنم. با اینحال از حرف‌هایی که پشت گوشی زد نگران شدم و نفهمیدم چجوری خودم رو رسوندم: 《می‌خوام همچی رو تموم کنم... دیگه بَسمه... چرا من... چرا من...》بعد از کلی پرس و جو، بلاخره موفق شدم آدرسش رو پیدا کنم. در باز بود. این به نگرانیم اضافه کرد که نکنه دیر رسیده باشم. یه خونه‌ی ویلایی که تنهایی داخلش زندگی می‌کرد. (چون گفته بود که خانواده‌اش( در واقع پدر و مادرش. تک فرزند بود) رو از دست داده بود و به غیر از اونها کس و کاری رو نداشت.) ماشین رو همون بیرون پارک کردم و با عجله به سمت آپارتمان دویدم. تِراس رو رد کردم و وارد پذیرایی شدم. هرچی صداش کردم جوابی نشنیدم. شروع کردم به گشتن خونه؛ آشپزخونه، دستشویی، حموم... یه نگاه سَرسری به حیاط انداختم و ناامیدانه پله‌های طبقه‌ی بالا رو در پیش گرفتم. بس که داد زده بودم، نفسم به زور بالا میومد. از نرده‌ها کمک ‌گرفتم و خودم رو به بالای پله‌ها رسوندم. نگاهی به اطراف انداختم. سراسیمه به سمت اتاق خواب قدم برداشتم. امیدوار بودم اونجا پیداش کنم. درِ نیمه‌باز رو هل دادم و...با لباس خواب، روی تخت از هوش رفته بود، در حالتی که بطری مشروب داخل دستش بود. آروم نشستم کنارش. اصلا حضورم رو متوجه نشد. تخت بوی گند الکل گرفته بود. خاکستر و پوکه‌های سیگار، همه جا روی زمین به چشم می‌خورد. صورتش خیس بود. گوشیش روی سینه‌اش بود. برش داشتم؛ شماره‌ی دکتر توی لیست اولین تماسش قرار گرفته بود؛ یه تماس ناموفق. گذاشتمش یه گوشه. پنجره رو باز کردم تا هوای تازه، وارد اتاق بشه‌. چند لحظه، به بیرون، به آسمون، به فضای سرسبز حیاط خیره شدم. در اون لحظه من هم قاطیِ سکوت سنگین زندگیِ اون شدم. برگشتم و پتو رو کشیدم روش و شروع به نظافت خونه کردم.انگار مدت‌ها بود که هیچ موجود زنده‌ای داخل اون خونه زندگی نمی‌کرد. فضای خونه رو بوی زننده‌ی زباله‌هایی که روی تلنبار شده بودن برداشته بود. خرت و پرت‌هایی که هرکدوم یه گوشه افتاده بودن. ظرف‌هایی که مگس دورشون می‌پلکید. مواد غذایی داخل یخچال فاسد شده بودن و تنها چیزی که حضورش در همه جا مشترک بود، بطری‌های خالی مشروب بود. پاکت‌های سیگاری که مچاله شده و کف خونه رو فرش کرده بودن. قطعا اونجا کسی زندگی می‌کرد که به کمک احتیاج داشت؛ یه موجود دورافتاده، شبیه به خودم که دست تقدیر، ما رو بهم وصل کرده بود.بیکار نَنشستم. آستین بالا زدم و شروع کردم به سر و سامون دادن اوضاع. از جمع کردن آت و آشغال‌ها شروع کردم. خونه رو جارو زدم. ظرف‌ها رو شستم. یخچال رو خالی کردم و به برق زدم. نظافت همچین خونه‌ی دَراندشتی زمان زیادی برد. بعد از چند ساعت کار سخت، بلاخره از رمق افتادم. اتاق خواب رو در پیش گرفتم تا از اوضاع سودا با خبر بشم. هنوز بیهوش بود. هر از چندگاهی هزیون می‌گفت و دوباره از حال می‌رفت. گذاشتم توی حال خودش باشه. یه لیست از اقلام مورد نیاز در منزل تهیه کردم و تنهاش گذاشتم. به یه غذای مقوی احتیاج داشت تا یخورده جون بگیره. پیدا کردن میوه‌فروشی و فروشگاه مواد غذایی کار سختی نبود. با حوصله خرید کردم و برگشتم.دست به کارِ پخت و پز شدم. در کنارشم یه قهوه آماده کردم تا بتونم سرپا بمونم. طبق آخرین چیزهایی که از سوپ‌های مادرم توی خاطرم مونده بود، یه سوپ مرغ آماده کردم؛ امیدوارم بودم که قابل خوردن باشه! آفتاب در حال غروب کردن بود. بوی غذا، فضای خونه رو برداشته بود. صدای شستن ظرف‌ها با موزیکی که در حال پخش بود، مخلوط شده و گویا دوباره زندگی رو به اون محیط دعوت کرده بود. برای چند ساعت خودم و شرایطی که درگیرش بودم رو فراموش کردم و همه‌ی تلاشم رو کردم تا به خوب شدن حال یه نفر دیگه کمک کنم. شایدم داشتم به خودم کمک می‌کردم...نمیدونم.از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۵)