بداهه‌پردازی‌ با سه کلمه

بازیگران دانش‌آموز عاشق کار بداهه هستند. این کار حجم زیادی از تفکر ناب را در یک زمان کوتاه تولید می‌کند.اگر شما سه کلمه یا عبارت را به صورت اتفاقی برای کمک به خلق یک صحنه‌ی بداهه در اختیار بازیگران دانش‌آموز قرار دهید، شما کاری می‌کنید که آنها بسیار خلاقانه‌تر عمل کنند نسبت به وقتی که باید یک صحنه‌ی بداهه از هر چیزی بسازند. اگرچه به نظر می‌رسد این محدودیت بروز خلاقیت را محدود می‌کند.این تمرین باعث می‌شود دانش‌آموزان همکاری سریع، تصمیم‌گیری و بداهه‌پردازی بر اساس مقدار کمی از ‌برنامه‌ریزی را تمرین کنند.دستورالعمل های دقیق برای تسهیل این بداهه‌پردازی1. تعدادی از کلمات را بر روی تکه‌‌های کاغذ بیاورید. شما میتوانید آن را خودتان آماده کنید یا آنکه آن را دانلود کنید، عکس بگیرید، ببرید و با دانش‌آموزان خود از آن استفاده کنید.2. تکه‌های کاغذ حاوی کلمات را داخل "کلاه" قرار دهید که البته ممکن است یک جعبه یا کاسه یا هر نوع دیگری از جعبه باشد.3. به بازیگران بگویید که آنها در گروه های دو یا سه نفر کار خواهند کرد. هر گروه سه کلمه را به طور تصادفی انتخاب می‌کند و با یکدیگر در مورد کاراکترها و محتوای یک صحنه که به نحوی این سه کلمه در آن بکار رفته است، تصمیم می‌گیرد. واژه‌ها ممکن است به صورت بداهه در دیالوگ‌ها گفته یا صرفا در کنش یا صحنه ارائه شود. برای مثال، گروهی که کلمه‌ی تبه‌کار به دستش رسیده است، ممکن است یک صحنه با ویژگی‌های یک کاراکتر تبه‌کار بسازد بدون اینکه حرفی از تبه‌کار زده شود.گروهی که کلمه "آزمایشگاه" را دریافت کرده است، ممکن است صحنه خود را در یک آزمایشگاه علمی تعیین کند، اما هرگز در صحنه از این کلمه استفاده نکند.4. به دانش‌آموزان بگویید که هدف آنها برنامه‌ریزی و سپس ارائه یک صحنه کوتاه است که دارای آغاز، میانه و پایان است. هر عضو گروه باید نقشی را در این صحنه‌ی بداهه بازی کند.5. به دانش‌آموزان یادآور شوید که نوعی درگیری در یک صحنه عموما باعث جذاب‌تر شدن تماشای آن می‌شود. توصیه کنید که آنها در مورد یک مشکل که سه واژه در آن آمده است، فکر کنند و سپس در مورد اینکه این مشکل چگونه به کمک کاراکترها می‌تواند، حل شود، برنامه‌ریزی کنند. اینکه آیا کاراکترها موفق می شوند یا نه، چیزی است که مخاطبان را برای تماشا نگه می‌دارد.6. دانش آموزان را به دو یا سه گروه تقسیم کنید و به آنها اجازه دهید که سه کلمه را به صورت اتفاقی انتخاب کنند.7. به آنها نزدیک پنج دقیقه فرصت دهید تا در مورد بداهه‌پردازی برنامه‌ریزی کنند. 8. کل گروه را جمع و هر صحنه‌ی بداهه را اجرا کنید.9. شما می توانید انتخاب کنید که هر گروه قبل از بداهه‌سازی کلمات خود را با بقیه در میان بگذارد یا ممکن است تا بعد از بداهه‌پردازی منتظر بمانید و از مخاطبان بخواهید، کلمات را حدس بزنند.10. پس از هر ارائه از تماشاچیان بخواهید از جنبه‌های قدرتمند بداهه‌پردازی تعریف کنند. "چه کار می‌کرد؟ بازیگران چه تصمیمات موثری گرفته‌اند؟ چه کسی استفاده‌ی قدرتمند از بدن، صدا و یا تمرکز را در نمایش داشته است؟"11. سپس از بازیگران دانش‌آموز برای نقد کارشان سوال کنید. چه چیز خوبی اتفاق افتاد؟ اگر دوباره بداهه‌پردازی را تکرار می‌کردید چه چیزی را تغییر می‌دادید؟ شما احساس می کنید چه جنبه‌هایی از ابزار‌های بازیگری (بدن، صدا، تخیل) یا مهارت ( تمرکز، همکاری، تعهد، انرژی) را نیاز دارید که بر روی آنها کار کنید و بهبود ببخشید؟12. از کل گروه -بازیگران و مخاطبان- در مورد راه‌های بهبود صحنه‌های بداهه سوال کنید. 13. اگر زمان داشته باشید، بسیار عالی است که گروه‌های بازیگران دانش‌آموز را به عقب برگردانید تا صحنه‌های بداهه‌پردازی را تمرین کنند و کارشان را با توصیه‌هایی که آنها موافقش هستند، ترکیب کنند. اصل مقاله را می‌توانید در اینجا بخوانید.