قسمت‌۳/ همزاد

+ببخشید من حتی اسمتون رو نمیدونم!و سایه امادگی این سوال را نداشت...سایه مات و مبهوت به خانم غریبه خیره شده بود و سوالش را در ذهن خود مرور میکرد. اسم من چیست؟ من که هستم؟؟ انگار آن لحظه قلبش به تمام اندامش دستور میداد. مغز کنار کشیده بود. بدون اینکه کنترلی بر جمله هایش داشته باشد شروع کرد به صحبت کردن؛ من در سیاهی دنیای خود دست و پا میزدم، بدون هیچ انتظاری از خود عمر میگذراندم و در تلاتم غم این دنیا شب را صبح و صبح را شب میکردم. در همین وضعیت اسفناک بودم که او آمد.آمد و سبب شادمانی منِ افسردهی دل مشکین شد.لقب نور به او دادم. او نورِ تاریکیهای من شد، خودم را نگاه کردم، پژمردهحال بودم اما نورِ او مرا سَروی بلند بالا کرد. من شدم درخت تنومندی که سایهاش روی سر او بود..من سایه هستم.+چه سایه پایداری ، آخه معمولا سایه ها تو سیاهی محو میشن ولی انگار شما تو سیاهی بیشتر قابل رویتی ، خوش به حال نورت که تو رو داشته :)فروغ اینجا یاد معشوق خودش میوفته و یه آه ریزی میکشه بعد شروع میکنه به صحبت:منم فروغم، دستی بر قلم دارم، گاه ساز زندگی ناکوک میشود و قلم به دست میشوم ساز خود را میزنم، از دنیایی که مال من نبوده و نیست، در دنیای خودم غرق میشوم، گاه با فنجان قهوه فال میگیرم، خط به خط قهوه ایستاده بر روی فنجان را بر انداز میکنم طالعام سفید بختم سیاه است و این هیچ گاه تغییر نکرد، دنیایی ساختم از گل و گیاه و رنگهایم.پاییز که میشود گل هایم پژمرده میشوند قلبم درد میگیرد چرا که آنها از جزئی از وجودم هستند، من تنهایی را بو کرده ام حسش میکنم، تنهایی در ریشه دوانده است که خانه اش آباد زندگی مرا ویران کرده است. سالهاست با کسی هم نوا نشده ام بعد از ...... بگذریم من فروغم، فروغی که یاری جز و تنهایی که همراه با وفایش بود نداشت. و داستان منم از این قراره سعی کردم خلاصه وار از خودم بگم براتون، شما یکم بیشتر از خودتون بگید.«من آن پژمرده و زارم که روزی سرو شده، آن سیاهیام که حالا سایه شده»سایه به فروغ نگاه میکند: پس شما هم نوری..+بله، شاید یک نور بی جون، شاید نور یک کبریت خیس شده، شاید نوری که از لالوهای در اتاقم به من چشمک میزنه، شاید من فروغم چون دنیای شعر به یک نورِ امید برای دلگرمی نیازمنده...حالا چطور به نظرت اسمم بهم نمیاد؟!-اتفاقا زیادی بهت میاد! کی این اسم رو براتون انتخاب کرده؟؟؟+مرسی +مادرم ، زمانی که کودک بود در سیاهی های شب در دل جنگل گم میشود، ترس تمام جانش را میگیرد و گمان میکند که کارش تمام است و گرگها گوشت به تنش نخواهند گذاشت ولی در این بین ناگهان توجهاش را پرتو نوری جلب میکند، به طرف نور میدود و چوپان گله را میبیند و نجات میابد، آن نور تمام امیدش شده بود امیدی برای نجاتش از مرگ بعد از آن گفت عاشق نور است، چون برایش معنی امید داشت. من که متولد شدم نامم را فروغ گذاشت تا امید زندگیاش دلگرمی برای قلبش باشم و اینگونه شد که من شدم فروغ...-خوشبحالِ مادر شما.. بنظر من این نور توی زندگی تمام انسانها حداقل یک بار سبب نجات شده، نوری که آدم رو دوباره به زندگی برگردونده، تو دل تمام تاریکیها ازش یه سایهی قدرتمند ساخته..خودت چی؟ نورِ نجات دهندهی خودت رو ملاقات کردی؟ اصن تا حالا سایه شدی؟؟؟+من خودم نور بودم و سایه ام منو تنها گذاشت، شب شد و من دیگ ندرخشیدم دیگ پرتوی امیدی از من ساطع نشد، چشمه نورم خشکید و من کویر شدم، کویر ناامیدی...کویری که یه روزی جنگل بود، جنگلی که عاشق خورشید شد و من خشک شدم، سرد شدم، من دیگ فروغ نشدم...-اما، اما شما هنوزم فروغی، هنوزم نوری، مثل امشب که نورِ وجودتون من رو کشوند اینجا! اگه این نور نبود هیچموقع ما هم دیگه رو ملاقات نمیکردیم.. پس شما هنوز هم نوری!اون شب فروغ گفت ، سایه گفت، از دلتنگی ها از علت های تنهایی، شب های طوفانی، از دستی که هنگام سرما کرسی برای دلگرمی نداشت، یخ میزد ولی دَم نمیزد. فروغ و سایه بعد سال ها تنهایی و پناه بردن به عمق اِنزوا حال هم صبحت های خوبی برای هم بودند. دو انسان که روحشان از یک چیز سیراب میگشت، قلم! قلمی برای رهایی از دنیای آدم ها آن شب فروغ و سایه تا طلوع آفتاب گفتند و نوشتند و درد و دل کردند..گاه بغض گلوی هر دو را میگرفت، گاه خاطره ای دور جانشان را میفشارد و گاه برق نگاهی روح را جلا میداد.. گویی فروغ و سایه زیادی همزاد بودند:)ادامه دارد: