داستان کرونای پدر یک شریفی

به نام خداوند متعالچهارشنبه ۱۴ اسفند بود که پدرم از تشییع جنازه یکی از آشناهای قدیمی خودش به منزل آمد. وقتی باب صحبت بین ما باز شد، متوجه این مسئله شدم که علت وفات فرد مذکور چیزی نبوده، جز کرونا. حدودا دو سه هفته‌ای می‌شد که کرونا در قم شیوع پیدا کرده بود؛ اما این اولین برخورد من با داستان فردی بود که در اثر کرونا فوت شده بود.گرم گفت‌وگو بودیم که متوجه شدم در مراسم تشییع حتی اقوام و دوستان نزدیک فرد متوفی در مراسم حاضر نبودند و همین مسئله باعث شده بود پدرم در مراسم شرکت بکند؛ اینطوری پدرم هم به خانواده مرحوم تسلیت گفت و هم به معنای واقعی کلمه در غم خانواده داغ دیده شریک شد!در چندتا کانال تلگرامی خوانده بودم که توصیه شده بود، افراد متوفی کرونایی رو باید بدون حضور افراد اضافی دفن کرد؛ این توصیه به‌خاطر این مسئله بود که از شیوع بیماری کاسته شود. خب همیشه به خبرهای تلگرامی، به چشم سرگرمی نگاه می‌کردم و این دفعه هم در رابطه با کرونا فکر می‌کردم دوباره این ژورنالیست‌ها در حال پررنگ کردن مسئله هستند!در هیاهوی همین فکر‌ها بودم که وسایلمو جمع کردم و به مادرم گفتم قصد دارم چند روزی بروم تهران و کارهای عقب افتاده را جمع و جور کنم؛ بهم گفتند برو ولی حواست را کامل جمع کن تا درگیر کرونا نشوی. گفتم باشد و عازم تهران شدم، طبق معمول به دفتر محل کارم مراجعه کردم و فعالیت‌های کاری خودم را از سرگرفتم.حوالی ظهر روز دوشنبه ۱۹ اسفند در حالی که داشتم با برادرم صحبت می‌کردم، متوجه شدم که پدرم دیشب بشدت مریض شده و الان در حالی که اصلا حال خوبی ندارد، مشغول استراحت کردن هستش. از صحبت کردن با مادرم متوجه شدم که مریضی پدرم یک آنفولانزای معمولی نیست و مشکوک به کرونا هستش. با شنیدن خبر مریض شدن پدرم کاملا شوکه شده بودم و سریع رجوع کردم به مطالب کانال‌های تلگرامی راجع به کرونا. کمی که دقیق شدم، متوجه شدم که واقعا این بیماری شوخی بردار نیست و می‌تواند برای هر گروه سنی خطرناک باشد.فکر اینکه پدرم مبتلا به کرونا شده باشد، ذهنم را بشدت آزار می‌داد. مداوم با خودم مرور می‌کردم، نکند خدایی نا‌کرده پدرم کرونا گرفته باشد. به دنبال آمار سنی فوت‌شدگان کرونایی گشتم، دیدم که میانگین سنی فوت شدگان تنها ۶ سال از پدرم بیشتر هست و این مسئله همانا، و ترکیدن بغضم همانا.دوری از خانواده بشدت برایم سخت و دشوار شده بود، چون می‌دانستم این بیماری یک آنفولانزای ساده نیست! بلافصله سوار اتوبوس شدم و راهی خانه خودمان شدم. به خانه که رسیدم پدرم سخت در تب می‌سوخت و مشغول استراحت بود.چند روز در منزل مشغول پرستاری از پدرم بودیم و هر کاری که برای خوب شدن لازم بود را انجام دادیم. چهارشنبه شب بود که متوجه شدیم تب و لرز اندکی کمتر شده، ولی پدرم سردرد عجیبی گرفته بود. عمویم مرتبا وضعیت پدرم را به صورت تلفنی تحت نظر داشت، آخر خودش پزشک کرونایی‌های بیمارستان ضیائیان تهران بود. عمو به ما گفت که حتما باید از ریه‌ها CT Scan تهیه بشود. درست هم می‌گفت، کرونا با تب و لرز به بیمار حمله نمی‌کند، بلکه هدف این ویروس ریه‌ها هستند.صبح روز پنج‌شنبه ۲۲ اسفند بود که با همسر خواهرم راهی بیمارستان امام رضا (علیه السلام) قم شدیم، داماد ما مدیر یکی از ادارات درمانی قم هست و رفتن به بیمارستان امام رضا پیشنهاد خودش بود. همین‌که وارد بیمارستان شدیم متوجه شدم که درمانگاه بیمارستان بسته شده و فقط بیمار کرونایی هست که پذیرش می‌شود. خوشبختانه دکتر اورژانس بیمارستان، از دوستان مشترک همسر خواهرم و پدرم بود که پدرم را بدقت معاینه کرد و بلافاصله ما را راهی سی تی اسکن کرد. در نوبت سی‌تی اسکن بودیم که بعد از گذشت حدود ۲۰ دقیقه نوبت ما رسید و پدرم داخل رفت و سی تی اسکن انجام شد.دکتر فقیهی پزشک اورژانس به‌دقت جواب سی‌تی را بررسی می‌کرد و می‌گفت ۴۰ درصد ریه پدرم درگیر کرونا شده است. سطح اکسیژن خون پایین آمده و به حدود ۹۳ درصد رسیده بود. دکتر گفت باید پدرم بستری شود. این خبر به‌شدت آزارم داد و مجددا منو شوکه کرده بود. کاری نمی‌شد کرد، پدرم باید بستری می‌شد. در راه برگشت به خانه، با همسر خواهرم مشغول صحبت شدیم. شروع کرد به صحبت کردن از همکارهای خودش که به کرونا مبتلا شده بودند. یکی از همکارها وضعش وخیم بود، دیگری بعد از ۸ روز بستری شدن خوب شده بود و دیگری هم بعد از چند روز فوت شده بود. نزدیک خانه که رسیدیم، گفتم اینجا پیاده می‌شوم، میخواهم کمی قدم بزنم؛ به من گفت برو ولی رسیدی حتما دوش آب داغ بگیر و لباس‌ها را بشور. حالا من تنها شده بودم با فکر‌هایی که آزارم می‌داد، پدری که بیمارستان در کنار بیماران کرونایی بستری شده بود و خاطراتی از رنج دیدگان بیماری کرونا. در همین حالت بودم که بغضم ترکید، و گریان به منزل رسیدم. کمی خودم را جمع و جور کردم تا اهالی منزل متوجه عمق ماجرا نشوند. گفتم مادرجان چیز خاصی نیست، حال بابا اندکی نامساعد شده، ان شالله با لطف خدا مثل همیشه صحیح و سالم برمی‌گردد. روزهای بدون پدر همچنان سپری می‌شد، من هر روز در راه بیمارستان ۳۰۰ تخته خوابی بودم که همه تخت‌های آن مملو از بیماران کرونایی بود. دکتر گفته بود آبمیوه طبیعی برای درمان بیماری مفید هست؛ البته در کنار آبمیوه برای پدرم غذاهای مقوی هم می‌بردم. ظهر روز دوشنبه خبر رسید که وضع عمومی پدرم بهتر شده و تب و لرز قطع شده است، خیلی خوشحال شدیم و امیدوار بودیم که پدرم به زودی مرخص بشود. این خبر خوشحال کننده همزمان شده بود با شب تولدم، یعنی ۲۶ اسفند! به همین مناسبت قبل از اینکه برسم به خانه، یک کیک تولد جمع‌وجور خریدم تا خوشحالی را با اعضای خانه تقسیم کنم. خوشحال بودم، هم حال پدرم بهتر شده بود و هم تولدم بود؛ ولی یه حس منفی درونمو آزار می‌داد، به‌قدری من را آزار می‌داد که کیک تولدم را نتواستم به جز یه مقدار اندک بخورم.عصر روز ۲۷ فروردین فرا رسید، شاید تلخ‌ترین لحظه‌ عمرم را تجربه کردم؛ برادر بزرگ‌ترم با چشمانی گریان وارد شد، در حالی که گریه می‌کرد، گفت باید بریم بیمارستان. بغض کرده بودم، گفتم چی‌شده، گفت حال بابا خیلی بد شده و ریه‌ها از دست رفته. صحبت‌ها ادامه داشت، همه گریه می‌کردیم. ریه‌های پدرم پر از عفونت ریوی حاصل از ویروس کویید ۱۹ شده بود و اکسیژن پدرم نمی‌رسید. بعدا فهیمدم که سطح اکسیژن خون پدرم به ۶۰ درصد رسیده بود، میزانی که برای انسان زنده قابل تعریف نیست.خیلی از ما انسان‌ها موقعی که صحبت می‌کنیم، ادعا داریم که همه امور بدست خدای متعال رقم می‌خورد ولی در عمل کمتر کسی پیدا می‌شود که واقعا این ادعا را با عمل خودش نشان بدهد. نمی‌دانم، اما فکر کنم خدا برای انسان‌هایی که ایمان ضعیفی دارند می‌خواهد شرایطی را رقم بزند که انسان‌ها متوجه این نکته بشوند همه تقدیرها به‌دست خدا رقم می‌خورد. داستان من و پدرم هم خالی از این حکمت نبوده و نیست.آخرین مرحله برای یک بیمار کرونایی انتقال به بخش مراقبت‌های ویژه و تنفس مصنوعی هست. بیماری که در حال فوت شدن هست، به دستگاه ونتیلاتور متصل می‌شود و در حالی که در بیهوشی به سری می‌برد باید با لوله‌گذاری و تنفس مصنوعی آن را نجات داد. پرستارها هر کاری که بلد بودند انجام دادند، یعنی پدرم منتقل شد به بخش ICU؛‌ اما همه ما می‌دانستیم که فقط خداوند هست که می‌تواند پدر مریضم را شفا دهد.همگی برای پدرم نذر کردیم، مادر گوشت قربانی نذر فقرا کرد، من نذر زیارت عاشورا کردم و همگی از خدا خواستیم پدرم خوب شود.فکر نمی‌کنم پدر کسی در حال احتزار باشد و بتواند آسوده بخوابد؛ به‌سختی تا صبح دو ساعت خوابیدم. صبح آب تربت سیدالشهدا را چند قطره‌ای به پدرم دادیم و رفتیم خانه.خواهرم نذر صلوات کرده بود و بهم گفت حتما دوستای دل پاکت را در نذر سهیم کن، بلکه خدا به برکت صلوات پاکان، لطف خودش را گسترده کند. من هم تعدادی از رفقای گروه جهادی دانشگاه را در ختم صلوات سهیم کردم. زمان گذشت، شب عید که شد پرستار به شماره موبایلم زنگ زد، گفت پدرشما دستگاه تنفس مصنوعی را تحمل کرده و با لوله گذاری عفونت از ریه خارج شده، وضعیتش از حالت بحرانی خارج شده. چون بیمارستان قرنطینه بود با پرستارها و پزشک به صورت تلفنی ارتباط داشتیم و این جمله پرستار آبی بود روی آتش دل ما.دعاهای ما برای شفای همه مریض‌ها ادامه داشت؛ پدرم ۵ روز بی‌هوش بود و با دستگاه تنفس مصنوعی نفس می‌کشید. این وسط ما هم بیکار ننشستیم، همراه با شدیم با گروه جهادی فعال در بیمارستان امام رضا (علیه السلام). رفقای باصفای جهادی بیمارستان هر کاری که از پس‌شان بر‌می‌آمد، انجام می‌دادند. از گرفتن آبمیوه طبیعی تا ضدعفونی کردن بیمارستان. روز ۴ام عید فرارسید و همگام با رفقای جهادی قرار شد یکی از طبقات بیمارستان را ضدعفونی کنیم. ظاهرا تلاش پزشکان و پرستاران بیمارستان با دعای خیر مردم به نتیجه رسیده بود و تعداد زیادی از تخت‌های بیمارستان خالی شده بود و برای همین یکی از طبقات به صورت کامل ضدعفونی شد تا برای استفاده بیماران غیر کرونایی آماده شود. رفقای جهادی تنها در عرض ۳ ساعت یک طبقه را ضدعفونی کردند، کاری که تحسین پرستاران بیمارستان را برانگیخت و خستگی را از تن رنجورشان بیرون کرد.هر روز که می‌گذشت تعدادی از بیماران مرخص می‌شدند و بیمارستان هر روز خلوت تر از دیروز می‌شد. انگار می‌شد رنگ و بوی لطف خدا را در بیمارستان حس کرد. این وسط من هم متوجه شدم پدر دوست شریفی‌ام درگیر کرونا شده بود آن‌هم با شرایطی مثل شرایط پدرم. در آخر هم خوب شده بود. امید در دل‌ها زنده شده بود و جوانه می‌زد. پیرزن ۸۰ ساله‌ای هم دیدیم که بعد از ۱۰ روز به‌هوش آمده بود و از کرونا نجات پیدا کرده بود.بالاخره روز موعود فرا رسید، ۱۰ام فروردین بود و پزشک بیمارستان به ما گفت ریه‌های پدر شما کاملا خوب شده و خداوند یکبار دیگر فرشته الهی به نام پدر را به شما هدیه کرده است. همه ما از خوشحالی بال درآورده بودیم و خب پدرم به لطف خدا خوب شده بود. رفتم بیمارستان، متوجه شدم که بیمارستان به قدری خلوت شده است که تنها ده بیمار کرونایی دارد! بازهم خدا را شکر کردم و اعتقاد داشتم این دعای خیر امام زمان بوده که نگذاشته کشور ایران مثل کشوری همچون ایتالیا بشود و اینکه واقعا افتخار کردم به کشوری که پزشکان و پرستارانشان اینگونه برای سلامت مردمانشان تلاش می‌کنند؛ راستی یادم رفت بگویم که دکتر فقیهی پزشک بیمارستان می‌گفت که روز اول تربت امام حسین را به گردنم آویزان کردم و با خودم عهد کردم جانم را برای خوب شدن همه مریض‌ها کف دستم بگیرم.ما انسان‌ها ظاهرا خیلی فراموش کار تشریف داریم. یادمان می‌رود کی‌هستیم، چه کسی مقدرات ما را رقم می‌زند و چه نعمت‌هایی اطرافمان وجود دارد. لطفا قبل از اینکه دیرشود قدر پدر مادرهایمان را بدانیم، خواهش می‌کنم که نگذاریم کار به آنجایی برسد که نه پدری هست و نه مادری. قدر زندگی را بدانیم و از خدا بهترین مقدرات را بخواهیم. همچنین برای همه مریض‌های کرونایی دعا کنیم که روز‌های سختی را پشت سر می‌گذرانند. مطمئن باشید دعا‌ها جاهای دوری نمی‌روند و همین دعاها هستند که مسیر زندگی خیلی از بیمارها را عوض کرده‌اند.در آخر هم باید بگویم که نمی‌دانم خداوند هم این متن را می‌خواند یا نه! ولی خدایا اگر این متن را می‌خوانی، بدان که ما انسان‌ها کم آورده‌ایم، یک ویروس نانومتری زندگی تمام ماها را مختل کرده است. خدایا ما حکومت خودت را می‌خواهیم که در آن تحت رهبری صاحب الزمان هیچ مریضی در عالم وجود نخواهد داشت.اللهم عجل لولیک الفرج، الهی آمین.