در وصف حال یک‌کنکوری۳

حالا شاید در این شب قلم‌چی که ساعت از یک بامداد گذشته، تصمیم گرفته ام داستان امدنمان‌ را به بوشهر بنویسم، دراین شبی که از حق به جانب بودن کسی خشمگینم، در این شبی که از تفکر در شهر خودم بمانم پیشرفت نمی‌کنم ناراحتم!نمی‌دانم آزمون فردا چطور می‌شود، امیدوارم حداقل پیشرفتی حاصل شود و حتی اگر تراز آزمون شبیه پیش آزمون قلم‌چی شود، راضی‌ام! سرتان را درد نیاورم و بنویسم.بابا، سال هفتاد و یک کنکورش را داد و راهی عمران خواجه نصیر شد، ان زمان عمران رشته‌‌ی بالایی بود و بعد از الکترونیک، گمان می‌برم، دومین رشته ی پرطرفدار بود. با اینکه رتبه‌ای حدود چهارصد را کسب کرده بود، تصمیم گرفت شریف را فراموش کند و عمران خواجه نصیر بخواند! درس را که تمام کرد، راهی سربازی شد تا به وطن‌ش خدمت کند:)در همان حال، با حضرت مادر مزدوج شد و پس از اتمام سربازی و مشغول به کار شدن، تصمیم گرفت دانشجوی ارشد شود! او که بعد از این همه مدت آب دیده شده بود، ارشد‌ش را در جای بهتری قبول شد و دانشجوی عمران گرایش محیط زیست دانشگاه تهران شد.درس را تمام کرد و کار کرد و کار کرد تا شد سال هشتاد و چهار! حدود یک سالم بود که بابا تصمیم گرفت، مسئولیتی از طرف تهران در بوشهر بپذیرد و خانواده اش را جمع کند و بیاورد بوشهر. ان زمان جایی که ما زندگی می‌کردیم ته بیابان بود! اما این روز ها، تقریبا چسبیده‌ایم به شهر، حسابی آباد شده است.خلاصه امر اینکه تشریف آوردیم به خطه‌ی جنوب که اینجا، از سید ها بی نصیب نماند! اندکی بگذشت و بابا کار می‌کرد. بعد از آن جایی که عطش درس خواندن داشت، همزمان با کاری که در بوشهر داشت، به سراغ دانشگاه رفت و کرسی تدریس عمران را به دست گرفت و خودش دانشجوی برق دانشگاه آزاد بوشهر شد! بعد که کارشناسی دیگری را در بغل گرفت، سال نود، خانواده را باز برداشت و برگشت به تهران.ان زمان هم عطش درس خواندن داشت اذیت‌ش می‌کرد و باید راهی برای خاموش کردنش‌ می‌یافت. ان موقع حضرت پدر، دانشجوی دکتری عمران شد! البته در تهران به کار های دیگری هم مشغول بود که در فرصتی دیگر و در قسمتی دیگر خدمتتان‌ خواهم گفت. دکتری را به جایی رساند و باز دست‌جمعی با کوله باری از تجربیات به بوشهر برگشتیم که حضرت بابا هم سرکار برود و هم پروژه‌ی دکتری‌ش را به ثمر برساند.حقیقت دکتری بابا برای همه‌مان طاقت فرسا بود. استاد سختگیری داشت که هر دقیقه از جایی از کارش ایراد می‌گرفت. ان زمان که دانشجو بود یادم است یک ماهی ما بوشهر تنها بودیم و بابا برای کار های دکتری‌ش رفته بود تهران. خلاصه با هر زحمتی بود دکتری‌ش را گرفت ...فکر می‌کردیم دیگر عطش‌ش خوابید! اما اشتباه می‌کردیم! باز کمی گذشت و بابا دانشجوی مکانیک دانشگاه پیام نور شد! و پس از آن هم رفت و آنجا برای تنوع عمران درس داد...??????فی‌الحال، فردای قلم‌چی‌است، مثل همیشه بعد آزمون ها ناراحت و غصه دارم. حسرت یک شادی بعد از آزمون بر دلم مانده، روح‌م پر است از خش های کوچک و بزرگ، مثلا چه می‌شود من بعد از آزمون شاد باشم؟ چه می‌شود هان؟ البته بیشتر از همه باید یقه‌ی خودم را بگیرم و از خودم بازخواست کنم، اما من کم نمی‌گذارم...نتیجه هیچ وقت مثل انتظارم نمی‌شود، نه عزیز من نمی‌شود....استرس ها و شرم ها و نگرانی ها هم روی‌ش چرا؟ چون من باید تهران قبول شوم و دلم نمی‌خواهد در رشته‌ی بدی درس بخوانم...نه نمی‌خواهم...اما انگار این تراز و رتبه ها نمی‌گذارد به تهران رفتن جدی تر فکر کنم...انگار باید بروم آنجا علوم پایه بخوانم...عمیقا ناراحتم از این باب...دوهفته‌ی دیگر هم تلاش می‌کنم، باز هم تلاش می‌کنم امیدوارم نتیجه‌ی خوبی حاصل شود...من همچنان تلاش می‌کنم....??????حالا نه سال است که بنده‌ات شده ام، نه سال است که روزی سه وعده، سر بر خاک گذاشته و حمد و ثنایت‌ را به جا می‌آورم...نه سال است که من مکلف شده‌ام، برای تو بندگی کنم. نه سال است رسما‌ بنده‌ات‌ شده ام...پرودگار من، در این نه سال، برای‌ت بنده‌ی خوبی نبوده‌ام‌. تلاش کرده‌ام برای‌ت خوب بندگی کنم، اما همیشه در بندگی برای تو بد عمل کرده‌ام. همیشه بار گناهانم سنگینی کرده‌است...همیشه تلاش های‌م در راستای خوب بودن، نهایتا بد شده‌است. محبوب من، من می‌خواهم حالا پس از این نه سال دوباره متولد شوم. بندگی و مسیر جدیدی را در امشب شروع کنم...نه سال پیش، اولین بار روزی مثل دیروز روزه‌ گرفتم...نه سال پیش چنین روزی حجاب بر سر کردم، نه سال پیش برای اولین بار، به طور جد نماز خواندم...من برای بندگی تو همیشه به دنبال دلیل گشتم. پیش از شانزده رمضان هرکس ایراد و اشکال وارد می‌کرد که فاطمه بزرگ شده‌ای، نمازت، روزه‌ات حجابت... زبانم‌ دراز بود که من مکلف نشده‌ام. هنوز مانده‌است...محبوبم‌.