در جستجوی راز لکنت (قسمت دوم)

بسم الله الرحمن الرحیمموضوع مان بر سر لکنت بود...در مقاله قبل به این نکته اشاره کردیم که به راستی چرا هنوز درمانی قطعی برای لکنت ارائه نشده است...تصمیم گرفتیم تا به قرآن مراجعه کنیم...به آیاتی از قرآن رسیدیم که حضرت موسی ع به لکنت زبان خود اشاره کرده بود...در این آیات حضرت موسی ع قبل از اشاره به لکنت خود از تنگی سینه خود سخن می گوید و از خداوند در خواست گشایش صدر دارد...در این مقاله قصد دارم بدانم که منظور از صدر و قلب چیست؟...آیا صدر و سینه مجموعه دستگاه تنفسی و قلب انسان است یا خیر؟...می خواهم به دیگر آیاتی که در آنها کلمه صدر به کار رفته است مراجعه کنم تا بدانم آن تعاریفی که قرآن از صدر دارد چیست...در قرآن کریم در آیات متعددی از صدر سخن گفته شده است و ویژگی های مختلفی را برای آن ذکر کرده است ...در بعضی از آیات خداوند اشاره می کند که او آگاه به رازهای پنهان درون سینه های انسان هاست. در این آیات خداوند صدر را جایگاه اسرار انسان معرفی می کند (آل عمران 29)در جایی دیگر خبر از وسوسه ی شیطان در سینه انسان ها می دهد (ناس 5)و آیاتی دیگر که در این مقاله قصد ندارم تا به بررسی همه ی آنها بپردازم...البته اگر مایل باشید می توانید با جستجوی کلمه ی صدر یا صدور در نرم افزارهای قرآنی این آیات را بیابید...قرآن از صدر و سینه سخن می گوید...اما این ویژگی ها، ویژگی های یک قلب صنوبری یا شش های تنفسی نیست...خداوند صدر را جایگاه برخی صفات معرفی کرده است...به راستی آیا یک قلب صنوبری که مهم ترین وظیفه ی آن پمپاژ خون است می تواند جایگاه اسرار باشد؟...در گذشته برخی بر این باور بودند که عقل جایگاه مسایل منطقی و قلب جایگاه مسایل عاطفی و احساسی است...اما پس از آن نظریات پزشکی قلب را تنها یک اندام پمپاژ خون معرفی کردند و تمام مسایل چه منطقی و چه عاطفی را به مغز ارتباط دادند!...اما آیا به راستی چنین چیزی است؟...همه ی ما مواقعی که احساس غم و غصه می کنیم فشار آن را درون قفسه ی سینه ی خود حس می کنیم...مواقعی که احساس شادی و نشاط می کنیم خنکای آن را در قلبمان حس می کنیم...اما علم امروز این نشانه ها را اینگونه توجیه می کند که این علایم به طور ذاتی از قلب سرچشمه نمی گیرند و تنها پیام هایی است که مغز ما پس از دریافت حواس پنجگانه به قلب ارسال کرده و برای مثال قلب نیز دچار طپش شدید می شود...در قرآن کریم درباره قلب آیاتی وجود دارد...برای مثال خداوند در آیه ای تعقل کردن را به قلب نسبت می دهد (حج 46)در این آیه صحبت از احساسات نیست...صحبت از تعقل است...مگر قلب دارای شعور است؟...شاید منظور قرآن، همان قلب صنوبری نباشد و اینجا قلب یعنی همان مغز؟درک چنین چیزی کمی دشوار است...احتمالا منظور قرآن از این قلب، همان قلب صنوبری نیست...اما به راستی چرا قرآن برای مثال نگفته است که با عقل هایشان تعقل کنند...قرآن کتابی نیست که با گوشه و کنایه با ما سخن بگوید...کتابی است که بدون هیچ کژی سخن می گوید (زمر 28)تصمیم می گیرم تا متون اسلامی و احادیث را بررسی کنم...به حکمتی از نهج البلاغه رسیدم که امیر المومنین علی ع قلب را توصیف کرده است...حکمت 108بخشی از حکمت ایشان به این شرح است:لَقَدْ عُلِّقَ بِنِيَاطِ هَذَا الْإِنْسَانِ بَضْعَةٌ هِيَ أَعْجَبُ مَا فِيهِ وَ [هُوَ] ذَلِكَ الْقَلْبُ، وَ ذَلِكَ أَنَّ لَهُ مَوَادَّ مِنَ الْحِكْمَةِ وَ أَضْدَاداً مِنْ خِلَافِهَا .... فَكُلُّ تَقْصِيرٍ بِهِ مُضِرٌّ وَ كُلُّ إِفْرَاطٍ لَهُ مُفْسِدبه رگ هاى درونى انسان پاره گوشتى آويخته كه شگرف ترين اعضاى درونى اوست، و آن قلب است، كه چيزهايى از حكمت، و چيزهايى متفاوت با آن، در او وجود دارد..... پس هر گونه كندروى براى آن زيانبار، و هر گونه تندروى براى آن فساد آفرين استدر این حکمت ایشان از قلب سخن می گویند...از ویژگی های قلب...از برخی صفات که جایگاهشان قلب است...و جالب تر این که ایشان به صراحت به همان قلب صنوبری اشاره می کنند...قلبی که دارای موادی از حکمت و ضد آن است...قلبی که ما تصور می کنیم تنها وظیفه اش پمپاژ خون است گویا وظایف دیگری نیز دارد...اینجاست که عده ای تصور می کنند که علم و دین در تضاد هستند...من باید به دنبال جستجوی بیشتری باشم...آیا یک قلب صنوبری می تواند جایگاه تعقل باشد؟...به راستی آن قلبی و صدری که قرآن و احادیث به آن اشاره می کنند چیست؟انشاالله در مقالات آینده به این موضوع خواهم پرداخت...