هفت پرده

بسم الله رحمان رحیمشاید خیلی طولانی باشهشاید آخرینش باشه!پرده اولمامان: سحر من چند تا کلاس دارم باید برم تهران بابات و داداشت هم میان تو هم میای؟من: دانشگاه دارم چطور بیام؟مامان: تو هم که همیشه درس داری حالا دو روز هم نری اتفاقی نمی‌افته هامن: می‌ترسم بیام از درس جا بمونممامان:درس همیشه هست...به هرحال تصمیم یا خودت...زنگ زدم دوستم باهاش صحبت کردم خیلی راحت گفت خب برو مگه چه اتفاقی می‌خواد بیفته؟ من برات ویس می‌گیرم از کلاس ها می‌فرستم...خب منم رفتمپرده دومبه سمت کاشان رفتیم...سه روز اونجا بودیم...یه مکان معنوی خیلی باحال اینجاقهرمانخوابیدهاستوریویرگولی!بهیادلاوندرعزیزمازاینکلمهاستفادهکردم(:هرچنداومارایادشنباشد!virgool.io راستش در تمام مسیر خیلی فکر می‌کردم...نمی‌تونستم جلوی فکر کردنم رو بگیرم...پای سنگ قبر این قهرمان ها نشستم...ناز می‌خرن؟ شاید...می‌گن شهدا زنده هستن...دروغ نمی‌گن به نظرم...کتاب ارمیا رو می‌خوندم...کتاب فوق العاده ای هست حقیقتا...بد نیست یکم هم از عکس هایی که گرفتم ببینیم نه؟ وقتی چیزی ارزش دارد. این یه درخت ۱۵۰ ساله هست که با دو ستون نگهداشتن اینجا باغ فین هست...توش یه کتاب خونه بود و کلی کتاب درباره ی امیرکبیر داشت...حمام فین هم همینجا بود...کاخی بود برای خودش...امیرکبیر شخصیت جذابی هست...خیلی بهش علاقه مند شدم...آبشار نیاسردولت این همه هزینه کرده که کریم بیاد اینجا بنویسه?به سمت قم رفتیم...راستش شب عجیبی بوداز دست خادمین مسجد خیلی عصبی شدم...اما انگار یکی اومده بود پیشم نازم رو می‌کشید...انگار من بی‌دلیل اونجا نبودم...کی باور می‌کنه نیمه شعبان یهو سر از جمکران در بیاره و بی‌دلیل بوده باشه؟ راستش باد هم می‌زد و سرد بود...ولی گفتم جهنم پاشدم شال و کلاه کردم رفتم سمت مسجد...مامان و داداشم جلوتر رفته بودن درحال برگشت بودن...یه پاساژ قرار گذاشتیم و مامانم یه ساندویچ برا هرکدوم خرید...اونا رفتن سمت چادر من رفتم سمت مسجد...چشم دوخته به گلدسته و کلنجار می‌رفتم با خودم...من چرا باید اونجا می‌بودم؟؟؟یه خانوم پاکستانی بود که متاسفانه فقط کمی انگلیسی بلد بود و نمی‌تونست ارتباط بگیره...منم که از اون بدتر...سعی کردم کمکش کنم...اصلا چیز خوبی از مردم ایران ندیده بود! وقتی می‌گم مردم هستن که مشکل دارن نه حکومت نه پایه های نظام...راستش من معتقدم مهربانی هست ایمان هست بعد از قم هم رفتیم کرج و من برای اولین بار دوست عزیزم رو دیدم (:اتفاقات دیگه ای هم افتاد که مربوط به حرف الانم نیست پس باز نمی‌کنم...پرده سوموقتی برگشتم تعطیلات بهار بود و رسما دانشگاه پرپر...و اما من...ذهن شلوغی داشتم که نمی‌تونستم جمع و جورش کنم...مصرانه به دنبال چیزی بودم...شاید به دنبال خودم...نمی‌دونم...خونه شلوغ بود و من همش می‌زدم بیرون می‌رفتم پارک کتاب می‌خوندمالبته فقط کتاب نمی‌خوندم?راستش جوری بودم که حتی سلام نمی‌تونستم بکنم...پرده چهارمداشتم کتاب هام رو می‌خوندم متوجه مسئله عجیبی شدم...کلا متوجه مسائل عجیبی شدم...و البته چند بار اینجا اعلام کردم دیگه نمی‌نویسم تا این مسائل برام حل بشه... چراهیچکسبهمننمی‌گوید!چرا؟virgool.io ولی به قول دوست قشنگم زهرا من هیجانی هستم...منکرش نمی‌شم و این رو طبع جوانی ام می‌دونم...پس همچنان گفتم و نوشتمبا اینکه بهم گفته بودند بذار کنار به درد نمی‌خوره و از این جور حرف ها...پرده پنجمسرم درد گرفته بودنه می‌تونستم چیز هایی که احساس می‌کردم رو توضیح بدم نه حتی می‌دونستم چی می‌خوام...ترم داشت شروع می‌شد...رفتم دانشگاه...دفتر نهاد مقام معظم رهبری...یه خانومی اونجا بود...از همه چیز بهش گفتم...در نهایت گفتم من باید حذف ترم کنم...گفت که چی بشه؟ گفتم باید بفهمم...گفت خب بعدش چی؟ گفتم نمی‌دونم فقط می‌دونم باید بفهمم...گفت کاری نمی‌تونی بکنی...گفتم برام مهم نیست باید بفهمم...گفت پس برو حذف ترم کن....رفتم آموزش و کار رو تموم کردم وقتی برگشتم یه ورق برداشتم روش نوشتم نومینالیسم مارکسیسم لیبرالیسم و ایسم های دیگه...یه نگاه کرد و گفت از مجموعه آثار شروع کن...گفت باید یه دفتر قطور بگیری و بخونی و بنویسی و از مجازی بیرون بیای...خب آخری رو نتونستم رعایت کنم...پرده ششماز عدالت شروع کردمباید بگم حرف ندارهو بعد جهان‌بینی اسلامیراستش فقط این دو رو نخوندم...در کنارش اخبار رو هم دنبال می‌کردم و کلی مستند دیدم...پول طلا ایکسونامی زن چیست کلاشینکف های آمریکایی و البته تاریخ تحلیلی صدر اسلام رو هم شروع کردم...این وسط به خانواده نگفته بودم چه غلطی کردم...اما یه شب گفتم...راستش اون موقع هم هنوز درگیر بودم اما گفتم...خب یکم شکه شدند به هرحال کاری بود که کردم...دفتر نهادراستی از اقتصاد و نظام اقتصادی غلط موجود هم یه چیز هایی سر در آوردمپرده هفتماز طرف حوزه ترم تابستونی برامون گذاشتن...در همین حوزه ها که من دارم مطالعه می‌کنم...ثبت نام کردم...حتی سر کلاس هایی که کلاس من نیست می‌شینم...راستش یکی از استاد ها خانومی هست که شش سال پیش سرکلاسمون اومد و صحبت کرد...خاطره ای گفته بود که از اول دانشگاه مدنظر داشتم...می‌گفت تو دانشگاه هیچ کس اهل نماز نبود...اونم اتاقش طبقه پنجم خوابگاه بود و نماز خونه طبقه هم کف...از همون بالا چادر سر می‌کرد موقع نماز می‌اومد پایین...این حرکت خیلی برای من جالب بود و این خاطره باعث شد نترسم...از اینکه خودم باشم نترسم...وقتی کاری درسته انجامش بدم و نگران تمسخر شدن هم نباشم...این بار بهم گفت من همیشه از بچه های چادری می‌پرسم چند نفر رو تونستی چادری کنی؟...وظیفه جدیدی انگار بهم دادن (:در انتها...کتاب ها و منابعی که تو این مدت خوندم علاوه بر مجموعه آثار و کتاب ارمیا این ها هستن...دوره تنها مسیر استاد پناهیانوصیت نامه امام خمینی(ای کاش به یک خط از این وصیت نامه عمل می‌شد...فقط یک خطش)کتاب مسئولیت و سازندگیکتاب غربزدگی از جلال آل احمدکتاب تعلقکتاب کارکتاب انسان ۲۵۰ سالهکتاب الغاراتو ...پیشنهاد می‌کنم اگر شما هم می‌تونین تو هر سن و سالی هستین این فرایند رو طی کنین...این راه زندگی هست...شاید خیلی ها از این ماجرا ها خبر داشتند و از روند اطلاع داشتند اما تصمیم گرفتم اینجا بگم که یه مسئله رو عنوان کنم...دیگه قصد ندارم تو این سایت بنویسمنه که موضوع برای نوشتن نباشه...نه هنوز کهکشان ها هستن هنوز مسائل ریاضی هست هنوز اقتصاد هست هنوز مدیریت هست هنوز داستان هایی هستن که منتظرن من بنویسمشون...شاید روزی کتابی بنویسم...راستش این قولی هست که به دوست قدیمی ام دادم...می‌دونین همه ی حرف ها رو شنیدم...تصمیم خودم رو گرفتم...و به این دلیل گفتم چون به نظرم آدم ها بی‌جهت بقیه رو دنبال نمی‌کنن...دوست دارن نوشته هاشون رو بخونن...وقتی طرف چیزی قرار نیست بنویسه بهتره بگه...راستش گفته بودم تو ویرگول می‌نویسم به شرطی که ما رو بیرون نکنه اما اینجا دیگه ارزش نوشتن ندارهنه فقط اینجاکلا مجازی دیگه ارزشی نداره...وقتی نظارتی نیست...باید سرمون رو از رویا بیرون بیاریم و واقعیت رو ببینیم...بدون فیلتر...درسته که نباید تفریط کرد ولی...واقعا دیگه ارزش نداره...آخر ماه دارم می‌رم مشهد برای طرح حامیم از طرف دانشگاه...احتمالا چیز های قشنگ و جدیدی یاد بگیرم اما خودخواهانه به اشتراک نمی‌ذارم (:همه رو دوست دارم...سوای از سن و جنس و طرز تفکر و اعتقاداتبهتره از شک در بیایمبهتره خودمون به یقین برسیمبدرودپ.ن:فقط دیگه قصد نوشتن ندارم ولی هستم که بخوانم...