روایتگر باش

بگذارید برایتان از دوستم طاها بگویم. طاها برای تولد ۲۵ سالگیش در پشت میز در کافه مورد علاقش نشسته بود، روبه رویش بهترین دوست روزگارش با لبخندی گرم غرق در گفت و گوی با لیلای خیش بود. عشق انها مانند انعکاس نور ماه بود، روح دل را روشن میکرد و لبخندی از جنس آسمان بر صورت می انداخت، طاها به خود میگفت این زندگی باید باشد، و چیز دیگری را نمیتوان زندگی خواند، طاها معمار بود، و شوق دادنه روحی تازه به شهر زیبای خودش را داشت، دوست داشت تکه ای از خود را در جای جای شهر پنهان کند، و این زمزمه ای از شعری پنهان، میان شهر و خودش باشد، ولی باز می دانست که، به جز آن، چیز دیگری را، نمیتوان زندگی خواند.و در آن لحظه طاها روبه خدای خود کرد و از او خواست که دلش را به غم عشق مبتلا کند.و ناگهان آنجا بود که "او" وارد کافه شد،و "او" کسی بود که حتی ماه هم با دیدن گوهر های زرینش روح از تنش جدا میشد و سقوط میکرد و تاج خود را به خورشید میبخشید.و طاها احساس کرد انگار برای اولین بار سرش را از آب بیرون آورده است و شروع به نفش کشیدن کرده است،و با خود گفت بلی، این زندگی باید باشد.این داستانی بود که در من جای جای زندگی برای خودم تکرار میکردم، در لحظات سخت، در تنهایی هایم، که انگار در ۲۵ سالگی دریچه ای از دنیای دیگر باز میشود و من را در خود محو می کنند و همراه آن تمام دردها، شک ها، و شکستگی های من هم محو میشود، و من بلاخره راه خود را پیدا کرده و به زندگی خود ادامه می دهم.و من ۲۵ سالم شد و، خوب، گربه ی من تختش رو داشت من هم گوشیم را که در روزهای اول دیوانه وار به هر دری میزدم که ناگاه از دلتنگی دیوانه نشوم و سری به دوستانم نزنم، گربه ام زیر چشمی من را نگاه میکرد که یه ثانیه پای تلفن صدای خنده ام خانه را پر میکرد و ثانیه بعد از دلتنگی اشک از چشمانم سرازیز میشد،او لم داده زیر میز، ثانیه ایی من را میدید که بد تر از خودش چنگ به در و دیوار فرش میکشدم که تا غم از دست دادن کارم در این قرینطینه دیوانه ام نکند، و ثانیه بعد دراز کش در تخت، خودم را غرق در فیلم های اینترنت میکردم تا چشمانم بسته شود و به خواب بروم. و او عبوسانه به من را میگریست و با خود میگفت چرا او از من هم بیشتر به خواب فرو میرود.من از دست طاها ناراحت بودم، خیر، این نباید زندگی باشد. نه تنها راه زندگی پیدا نشد، بلکه تمام چیز های ناچیز را که داشته ام از دست داده ام، دوستانم که گاه و بی گاه آن ها را دلسرد میکردم و ترکشان میکردم، شغلم که حتی بعضی وقت ها دست به دعا میشدم که تمام شود تا بتوانم بروم خانه، خانه ای که گاهی اوقات در قرنطینه قسط آتش زدنش را داشته ام، و کافه ای که دیگر توان رفتن به آنجا را نداشتم.ناامیدوارنه در اینترنت چرخ میزدم که اتفاقی به حرف های افراد دیگر رسیدم، افرادی که مثل خودم همه چیز را از دست داده بودند و میخندیدند، به چی ؟به اینکه چرا چیز ها وقتی از دست میروند ارزش مند میشوند، به اینکه چگونه به سادگی گذاشتیم لحظه های شیرین زندگیمان از لای دستانمان فرار کند، و چقدر دلمان برای چیز هایی کوچک زندگی تنگ شده بود، برای چیز هایی که گاهی اوقات به خود میگفتیم اضافه هستند و نباید وجود داشته باشند. و انجا بود که فهمیدیم آدمیزاد دلش برای چه چیز هایی میتواند تنگ میشود.و از آن جا بود قول دادیم ریسمان لحظه هایی که خنده بر لبهایمان نشاندند و حتی ریسمان لحظه هایی چشمانمان را با اشک تر کردند را محکم در دست نگه داریم و قدر دان آن ها باشیم،هر روز شروع به ورزش کردن کردیم و با گوشی خود به هم امید می دادیم، و بعد از آن در مدت زمان کوتاه در حال خود غرق میشدیم و شکر گزاری چیز هایی که داشتیم را میکردیم ، در لحظات سخت، دل دار هم دیگر می شدیم، یاد خاطرات عزیزانه از دست رفته را کردیم، و شروع به یاد گرفتن فعالیت های جدید کردیم، خودم به شخصه شروع به خواند زبان و داستان نویسی و آموزش فوتو شاب کردم، و با دوستان مسابقه میگذاشتیم و پرورده های خود را به اشتراک میزاشتیم و پوزخند میزدیم.درست است که ۲۵ سالگی من، آن چیزی که تصور می کردم نبود، ولی شاید بتوانم بگویم کمی راهه درست زندگی کردن را یاد گرفتمه ام، و یاد گرفته ام که باید قدر دان تمام دارایی خود در زندگی باشم، چون تمامشان به مانند قلعه ای از شن در گردباد هستند در و به چه سادگی میتوانند از دست بروند.دارایی هایی مانند دوستانم، گربه ام ، و گوشی یم که راه نجات من در این زمان قرنطینه بوده اند.