انواع خودآزاری و خودزنی در نوجوانان

برای درک بهتر مشکل خودآزاری در نوجوانان، والدین، معلمان و دیگران باید اشکال مختلف خودآزاری را درک کنند. بزرگترین دسته خودآزاری در نوجوانان بریدن است. نوجوانان خود را با تیغ، چاقو، خرده شیشه یا سایر اشیاء تیز می برند.متداول ترین شکل بعدی خودآزاری در نوجوانان، سوزاندن است. سایر رفتارهای کمتر متداول خودآزاری در نوجوانان به شدت به خود آسیب می رسانند.چرا نوجوانان به خود آسیب می زنند؟بیشتر نوجوانانی که به خود آسیب می زنند آسیب های خود را پنهان می کنند. آنها شانه‌ها، مچ پا، شکم یا ران‌های خود را می‌برند یا می‌سوزانند، قسمت‌هایی که اغلب با لباس پوشانده می‌شود. این به این دلیل است که اکثر نوجوانان وقتی به خود آسیب می زنند متاسفانه به دنبال توجه نیستند.در عوض، عمل خودآزاری نوجوان آنها را از ناراحتی عاطفی رهایی می بخشد. آنها این کار را برای اینکه احساس بهتری داشته باشند، انجام می دهند، نه برای اینکه به والدین و دوستان خود نشان دهند که به کمک نیاز دارند.مطالعات نشان داده است که نوجوانانی که به خود صدمه می زنند بسیار هیجانی هستند. آنها افراد حساسی هستند که اغلب نسبت به همسالان خود چیزها را شدیدتر احساس می کنند و اغلب بسیار از خود انتقاد می کنند.این ویژگی‌ها لزوماً نوجوانانی را که درگیر خودآزاری هستند از کسانی که این کار را نمی‌کنند متمایز نمی‌کند. در عوض، کسانی که به خود آسیب می رسانند ممکن است مهارت های لازم برای کنترل احساسات خود را در ارتباط با درجه بالای انتقاد از خود نداشته باشند.بیشتر نوجوانانی که به خودآزاری می پردازند، دارای درجه بالایی از انتقاد از خود و نفرت از خود هستند. برای آنها، بریدن بدن خود معمولاً باعث ایجاد حس آرامش می شود. برعکس، گزارش شده است که اگر نوجوانی از درون احساس بی‌حسی یا خالی بودن کند، ممکن است از خودآزاری برای ایجاد احساسات و احساس چیزی استفاده کند.کنترل احساسات دلیلی برای خود آزاری و خودزنی در نوجوانانبررسی ها و مشاهدات مشاوره نوجوان آویژه نیز نشان داده است که درصد کمی از نوجوانان از خودآزاری برای اجتناب یا ایجاد انحراف از احساسات و مشکلات خود استفاده می کنند.بسیاری از نوجوانان نیز از خودآزاری برای تنبیه خود استفاده می کنند زیرا احساس می کنند لیاقت زندگی، نفس کشیدن یا اشغال فضا را ندارند. آنها ممکن است در شرایط عاطفی شدید خود را بریده و یا به شکل دیگری آسیب برسانند.سایر نوجوانان ممکن است از خودآزاری به عنوان نوعی ارتباط استفاده کنند. آنها ممکن است احساس کنند که احساساتشان در زمان کوتاهی جدی‌تر از زمانی که می‌خواهند درد خود را با کلمات بیان کنند، جدی‌تر گرفته می‌شود. کلمات ممکن است نادیده گرفته شوند، اما خودآزاری باعث واکنش می شود.همچنین گروه کوچکی از نوجوانان وجود دارند که نمی توانند زندگی خود را تحمل کنند، به خودکشی فکر می کنند و سپس متوجه می شوند که مجبور نیستند خود را بکشند. بریدن خود باعث می شود احساس بهتری داشته باشند.نشانه های خود آزاری در نوجوانانبه دلیل دلایل پشت رفتارهی خود آزاری و این واقعیت که نوجوانان گاهی اوقات آسیب های خود را پنهان می کنند، تعجب آور نیست که معلمان و والدین اغلب نمی دانند که خودآزاری در حال وقوع است. با این حال، علائمی وجود دارد که بزرگسالان می توانند آنها را ببینند.به عنوان مثال، پدر و مادری را در نظر بگیرید که بریدگی های مکرری روی نوجوان خود می بیند. وقتی در مورد بریدگی ها می پرسند، بهانه هایی مانند «گربه این کار را کرد» یا «خودم را خاراندم» می شنوند. این می تواند نشان دهنده این باشد که نوجوان شما آسیب به خود را پنهان می کند. به طور مشابه، اگر نوجوانی در ماه های گرم سال اصرار به پوشیدن آستین بلند داشته باشد، ممکن است نشانه ای از پنهان کردن بریدگی، سوختگی یا کبودی در نوجوان باشد.بیش از حد واکنش نشان ندهیداگر والدین یا معلمی معتقدند که نوجوانی درگیر خودآزاری است، نباید بیش از حد واکنش نشان دهند. یک رویکرد باز و بدون قضاوت و تأیید احساسات نوجوان می تواند به گفتگوی باز و سازنده در مورد مشکل منجر شود.بزرگسالان همچنین می توانند حالات روحی فرزندان خود را کنترل کنند. سناریویی را در نظر بگیرید که در آن یک نوجوان با روحیه بد به خانه می آید. او برای مدت کوتاهی خود را در اتاقش حبس می کند و سپس با ذهنیت بسیار بهتری ظاهر می شود. این می تواند نشانه ای باشد که نوجوان درگیر خودآزاری است، به خصوص اگر کودک مستعد نمایش عاطفی باشد.در برخی موارد، والدین ممکن است سرنخ‌های فیزیکی آسیب‌رسانی به خود را پیدا کنند، مانند بافت‌های خونی در سطل زباله. ممکن است عجیب به نظر برسد که یک نوجوان چنین سرنخ هایی را پشت سر بگذارد، با توجه به اینکه بیشتر نوجوانانی که به خود آسیب می زنند سعی می کنند رفتار خود را پنهان کنند.با این حال، بسیاری از نوجوانان همیشه ظرفیت فکر کردن به مسائل را ندارند و برخی به سادگی شلخته و بی نظم هستند. برای این نوجوانان، جا گذاشتن بافت های خونی به این معنی نیست که آنها نشانه ای می فرستند یا می خواهند گرفتار شوند.کمک به نوجوانانی که به خود آسیب می زنند.دریافت سرنخ ها و سیگنال ها می تواند منجر به تشخیص آسیب به خود شود. قدم بعدی کمک گرفتن است.اگر والدین یا معلمی معتقدند که نوجوانی درگیر خودآزاری است، نباید بیش از حد واکنش نشان دهند. یک رویکرد باز و بدون قضاوت و تأیید احساسات نوجوان می تواند به گفتگوی باز و سازنده در مورد مشکل منجر شود.به گفته روانشناس خانواده «یک ویژگی کلیدی این است که به والدین کمک کنیم تا متوجه شوند که پاسخ دادن به وضعیت عاطفی نوجوانشان با اعتبارسنجی قبل از تلاش برای حل مشکلات، برای باز کردن یک مسیر حیاتی است. برای کمک به نوجوان خود کنجکاوی خوش‌خیم همراه با بیان این که احساس نوجوان منطقی است، راه را برای بحث‌های بیشتر و سازنده‌تر باز می‌کند.»در مرحله بعد، نوجوان باید ارزیابی کند که آیا این رفتار برای مدیریت احساسات فرد انجام می شود یا قصد خودکشی دارد. اگر مشخص شود که این رفتار غیرخودکشی است،مشاوره نوجوان باید به او کمک کند تا با یک درمانگر در تماس باشد.در این مرحله، درمان می تواند در چندین جهت مختلف انجام شود. عناصر درمان موفقیت آمیز برای خود آسیبی ممکن است شامل درمان فردی با یک مهارت باشد، مانند رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT)، که نوعی درمان شناختی است که به فرد کمک می کند تا با بهبود مهارت های مقابله ای، احساسات و افکار را کنترل کند.منبع: مرکز مشاوره نوجوان آویژه