خاطره اول(چی شد عاشق قایم موشک شدم)

نمی دونم خاطراتی که می خوام براتون بنویسم ، واقعا برات جالبه یا با کسالت و یه خمیازه ، ردش می کنید و ازش رد می شید . اما چون خود من عاشق خوندن خاطرات دیگران هستم فرض رو بر این می زارم که برای شما هم جالب باشه. یادمه از همون موقع که 4 یا پنج سالم بود دوست داشتم بازی های عجیب غریب کنم و اصولا با تخیلات خودم خیلی بیشتر حال می کردم تا بازی هایی مثل نون ببر کباب بیار و خاله بازی و ساختن تپه با خا کهای ساحل ، که تلپی(Telepi) با یه موج خراب می شد و بعدهم ابغوره گیری دختربچه ها که اغلب اونها هم مسافر بودن. برای من آبغوره گیری و گریه دخترها بخاطر از دست رفتن زحمتشون قابل درک بود اما پشت کار پسرهایی که دوباره شروع می کردن به ساختن، خیلی احمقانه تر بود .مخصوصا بچه هایی که لباساشون خیلی تمیز بود و با هر بیل خاک که می ریختن تو سطل، بلند میشدن و خودشون و می تکوندن تا خاک لباساشون بریزه ، این کار اونها سبب می شد تا به حد جنون از شون احساس تنفر کنم و گاهی هم که خودشون رو لوس می کردن و میومدن به طرف من فقط با یه نگاه معنی دار روبرو می شدن که به من نزدیک نشوید! اما در عوض بازی هایی مثل خر بیست خربیست، اشتندو ، شاهی ماهی ، هفت سنگ و.... خوراک من بود و غالبا پیروز و همیشه سرکرده بازیها. اصولا دوست نداشتم فرانبردار باشم ، چرا!!!! به همون دلیلی که الان تو دوست نداری گلم. نمی دونم این حس من از کجاها ناشی می شد، که اگه می دیدم یه بازی رو یه دختر انجام می داد دیگه اونو برای خودم حرام می دیدم، یکی از اون بازیها قایم موشک بود که من مثل اسرائیل ازش متنفر بودم . اما بعضی وقتا که مهمون داشتیم و از شهرهای دیگه میومدن مادرم اصرار می کرد با پسرخاله ها یا بقیه فامیل بازی کنم. منم به ناچار قبول می کردم .وقتی می گم به ناچار باید باور کنی ، چون برای من که یه بچه بودم تو یه خونواده پر جمعیت که آخر ولخرجیش خریدن توپ فوتبال پلاستیکی بود ، حس مرگ رو داشت، وقتی وسط بازی یهو ازت بپرسن تاحالا رفتی سینما؟ یا من آتاری دارم تو چی؟ یا می دونی بوک یعنی چی؟ ومن می موندم ، هاج و واج که آخه الان وسط بازی چه جای این حرفاست و بدتر از همه اینکه وسط اشتندو دارین فرار می کنین که پسرخاله نازک نارنجیت وایسه بگه : وایسن من کفشمو پاک کنم و همه تیمو بسوزونه . اونم در حالیکه بقیه پابرهنه در حال فراری هستید. فکر کنم حالا دیگه متوجه شده باشی چرا می گم به ناچار . خلاصه تا با این فامیل پاستوریزه می گفتیم چی بازی کنیم ، همه یک صدا ( بگونه ای که سازمان ملل این جور یک صدا ما رو تحریم نمی کنن) میگفتن قایم موشک و این لحظه من مثل اینکه تیر خلاصی بهش زده باشن قلبش تیکه تیکه میشد . بازی شروع می شد و بیام ؟ بیام؟ 10 9 8 ...1 و معلومه اولین نفری که پیدا میشه کیه. من، چون اصلا قایم نمی شدم و جایی می موندم که سریع برم چشم بزارم و همشون سرکار باشن تا من پیداشون کنم هرچند اونها این رو دلیلی بر شهرستانی بودن من می ذاشتن و شاید بی عرضگی که اصلا مهم نبود. و اما بریم سر اصل ماجرا ،چند روزی بود برای ما یه همسایه جدید اومده بود . از همون همسایه های پاستوریزه که یه دخترم داشتن ،مامانم می گفت اسمش الناست که من ندیده بودمش و اصلا هم دلم نمی خواست ببینمش. غمم گرفته بود چطور باید پابرهنه بازی کنم خب راسش تو دلم خجالت می کشیدم. تا اینجا رو داشته باش. یه روز که فامیلها مطابق هر سال اومده بودن مهمونی و بازهم بازی با من و بازهم قایم موشک ،وقتی رفتم تو کوچه دیدم یه دختر خیلی خوشکل ، موطلایی با صورتی گرد و چشمون درشت مشکی که بوی خوبی هم می داد اومد جلو و خیلی مودبانه گفت : آقا آراد!منم بازی می دی؟ نمی دونم چه حسی بود؟ این کلمه آقا یه جوری بود که دلم خواست واقعا آقا باشم . قلبم شروع کرد تند تند زدن ، میخ شده بودم، و از بوی خوشش مست مست ، من با چهره ای گیج و لبای افتاده و پیشونی عرق کرده گفتم : نه . با لوندی گفت :آخه چرا من به هر کی میگم ، میگه باید تو اجازه بدی ؟ منم با همون تپش قلب گفتم : آخه اینجا قانونه که پابرهنه بازی کنیم و در عین ناباوری ، دیدم کفشاش رو در آورد و با پا پرت کرد یه گوشه و گفت پیدا کنه. تا اون شروع کرد به شمردن من دویدم و النا هم پشت من تا اینکه تو یه جای دنج قایم شدیم . امیر کسی که چشم گذاشته بود به طرف پناهگاه ما میومد اما مطمئن بودم ما رو پیدا نمی کنه تا اومد سمت ما النا دستای منو گرفت و صورتشو قایم کرد تو دستای منو گفت داره میاد ؟ منم با اعتماد بنفس انگار نقش یه جاسوس رو باز ی می کنم گفتم نترس ما رو پیدا نمی کنه تازه اگه هم پیدا کنه جرات نداره بگه چون می دونه چه بلایی سرش میارم و بزرگترین جایزه من همون نگاه النا بود که با تحسین آمیخته شده بود و من که خودم رو به بی خیالی زده بودم غرق یک لذت ناشناخته. شاید باورتون نشه اما دلم می خواست این حالت سالها طول بکشه .... وقتی اومدم بیرون یه حس تازه داشتم : من عاشق قایم موشک بودم منتظر نظرات شما هستم .... تا خاطرات بعدیارادنتمند آرادک