دنیا جای بهتری خواهد بود

زمانی که صبح از خواب بلند میشی و همون لحظه فکر میکنی امروز حال خوبی داری و خواهی داشت، یه اتفاق غیر منتظره میتونه تمام روز تو رو خراب کنه. حال آدما روی حال همدیگه تاثیر میذاره؛ شاید یه لبخند، شاید یه اَخم بتونه روز یه نفر و عوض کنه. شاید یه حرف از سر ناراحتی یا خوشحالی. توی زندگی جمعی ما خیلی سخته که علاوه بر خودت هوای بقیه رو هم داشته باشی که با رفتات، کارت و حرفات بهشون آسیب نزنی و در عین حال نسبت بهشون دوست دار و مسئولیت پذیر باشی و سعی کنی ازشون مراقبت کنی. اما سختیه اون چیزی نیست که حل نشدنی باشه بلکه کاملا میتونه حل بشه، هرچند که سخت به نظر بیاد. فکر میکنم این که از قدیم‌ گفتن( هر کنشی واکنشی داره) غلطه. ما اغلب این حرف رو در رفتارای زننده در نظر میگیریم که هر ضربه ای یه پاسخ داره که یه ضربه متقابله. من نشنیدم این جمله رو برای کارای خوبی به کار ببرن. فکر میکنم هر کنشی نیاز به واکنش نداره، هرچند شاید نیاز به واکنشی از همون جنس نداره وگرنه هممون دنبال یه راه برای جبران آسیبی که دیدیم میگردیم و این چیزی جز آسیب بیشتر در پی نداره و در نهایت به دنیایی میرسیم که پر آدمای آسیب دید ست، کسایی که دنبال تلافین. رفتار ما چه بخوایم و چه نخوایم میتونه روی بقیه تاثیر بذاره، خشم ما میتونه خشم بیشتری به بار بیاره، نه فقط برای خودمون بلکه برای بقیه هم همینطور خواهد بود و این تنها در رابطه با خشم و چیزایی از این دسته نیست بلکه راه حل مسالمت آمیز و درست تری مثل بحث منطقی با همدیگه در این مواقع هم میتونه باعث تاثیر بشه و از یه فاجعه جلوگیری کنه. شاید این فاجعه در نگاه اول جهانشمول به نظر نیاد اما این فاجعه دنیای خودمون رو خراب میکنه و این مجموعه از تخریب دنیاهای خودی در نهایت میتونه دنیای همگی ما رو خراب کنه و اون موقع است که میتونیم از بیرون به خودمون نگاه کنیم و بگیم: این واقعا مجموعه کارای دنیای خودمونه؟! اما این یه فاجعه خیلی خیلی بزرگه... مستقیما درباره کارای غیر قابل قبول حرف میزنم که میتونه از مرز های دنیای خودی بگذره و وارد دنیای هممون بشه، مسائل خوب و قابل قبول بمونن برای زمانی که بهشون رسیدیم. برای حل مشکلات نیاز داریم که ازشون حرف بزنیم نه بر طبق مسائل زرد انگیزشی که میگن(به مشکلات فکر نکن و حرف نزن تا نزدیکت نشن، تا ازت دور بشن.) مسئله اینه که هیچ‌ مشکلی بدون حرف زدن یا فکر کردن راجع به اون و اقدامی براش حل نمیشه و در غیر این صورت فقط در خلاف جهت رودخونه حرکت میکنیم که نه تنها پیش نمیریم بلکه به عقب هم رونده میشم، چه بسا که غرق بشیم و بمیریم... مسائل غیر منطقی مثل اینکه(بهش توجه نکن، انقدر نسبت بهش مهربون نباش، فقط تو مهمی پس فقط به خودت توجه کن) چیزی جز مسیر پر سرعت رودخونه نیستن، با قید های پر رنگ شده ای که ما رو توی منجلاب خودخواهی قرار خواهند داد. ما باید بدونیم که اینا چیزی جز حرفای غلط نیستن؛ نه تنها باید مسیر شنامون رو عوض کنیم و هم جریان رودخونه معضلات بشیم تا از سختی درجا زدن در بیایم بلکه باید کلا از این رودخونه خارج بشیم. مگه محبت کردن، توجه به دیگران چه بدی داره که بخوایم ازش دوری کنیم؟! ما هممون به اتوپیایی که توی رویاهای شبانمون داریم فکر میکنیم و ما هممون اون و جای خوبی میدونیم. ما هیچ ذاتی برای خوبی و بدی نداریم، ما چیزی به اسم ذات نداریم پس اگه فکر میکنی از اتوپیای خودت دوری سعی نکن ازش دور بمونی و تلاش نکنی تا بهش برسی. تغییر مسیر توی آموزش و تلاش برای آگاهی میتونه ما رو از دور افتادگیمون رها کنه، و اگه فکر میکنی به اون آرمانشهرت نزدیکی فکر نکن این از ذات خوبه بلکه برای مجموعه عواملی هست که توی محیط روی تو تاثیر گذاشته؛ آموزشای درست، توجه خودت به آگاهی و تلاش برای فهمیدن و... پس با دیدن بدی سعی نکن از خوبی دور بشی بلکه تلاش کن بیشتر نزدیکش بشی. دنیای ما یه آرمانشهره که با غبار سیاه شده و اگه ما برای پاره کردن چهره زشتش تلاش کنیم اون همینجا توی خونه ما ست، توی شهرمون. دنیای ما به مهربونی و مراقبت آدما از هم احتیاج داره پس خیلی بهتره که دریغش نکنیم.