داستانک:ثمین "قسمت اول"

مثل هر روز چشمانم را که باز کردم خورشید، همان جای همیشگی اش ،از سوراخ سیاه چادرمان خودش را نشانم میداد...برخواستم ،موهای مجعدو مشکی ام را با شانه ی توی صندوقچه وسایل مرتب کردم .برنامه هر روزه ام را از بر بودم و دوستش داشتم .قد بلندی نداشتم ...چاق که نه، ولی مثل دخترهای لاغر مردنی ایل هم نبودم ! توی مراسمات رسمی ایلمان ،لباس های محلی مان را بر تن میکردیم با دوسه تا دامن پرچین و تاب که همه شان را روی هم میپوشیدیم و پیراهن بلند و باریک و روسری های پر از پولک و یک دستمال سر... اما آن وقت هایی که مراسمی نبود و توی حال و هوای کار و از اینجا به آنجا کوچ کردن هایمان بودیم ، همان یک دامن راسته بلند و کم چین که تا نوک پایمان می رسید و بلوزهای گل دار و روسری ساده سرخ رنگ با خالهای سفید را برازنده قد وقامتمان میکردیم .سر از سیاه خانمان بیرون آوردم...سوز صبح گاهی ،آفتاب تازه بالا آمده ،صدای پرندگان ساکن کوهستان نزدیک محل زندگیمان،گل و سبزه های اطراف چادرمان،گویی همه شان پچ پچ می کردندتا مارا از تنهایی مان در بیاورند ...بغیر از من،مادر ،پدر،عبدالله و کریم هم این حال و هوا را هر روز تجربه میکردند و همسایه هامان که حالا دیگر مردهای کوچکشان یکی یکی از خانه بیرون می آمدند تا برای چرای گله گوسفند هایشان به صحرا بروند.صبحانه عبدالله را آماده کردم ...یک استکان چای، یک تکه پنیر و قندان پر از قند با یک دست نان فتیر....عادت داشت با چهار پنج تا حبه قند چاییش را شیرین میل کند ...عبدالله را روانه صحرا کردم .پشت بندش کریم را با هزار ترفند از فریاد تا تکان های شدید و بی وقفه از میان لحاف سنگین و رختخواب گرم و نرمش بیرون کشیدم .مادر پیش از بیدار شدن همه مان برای جمع آوری هیزم و آتش چای و طعام ظهرگانه با نازخاتون بانو و زن دایی مان مارال،به باغ پشت تپه رفته بودند .این موقع از سال که میشد پدر و مردهای ایل برای فروش پشم گوسفندهاشان به نزدیک ترین شهر یا روستا میرفتند .حالا دیگر کریم هم در حالی که یک زانویش را تکیه گاه دستش کرده بود و هر از گاهی هم بینی اش را بالا می کشید پای سفره صبحانه بود ...سرم به کار خودم گرم شده بود و با صدای ملایمی زمزمه کردم :_یکی زیر یکی رو .زرد دوتا مشکی چهار تا زرد دو تا مشکی یکی ...کریم غذاتو بخور امروز برات یه کاری دارم ...سه تا قرمزپنج تا سبز ....میخوام بری دنبال جیران بیاریش اینجا یکم کمک دستم باشه زودتر گلیمو تموم کنم تا پنج شنبه مهمونا که میان پول فروش گلیم تو دستمون باشه .کریم : باشه ...کار دیگه ای نداری ؟_نه برو در پناه خداو همینطوری پایش را بالا آورده بود و پشت گیوه هایش را بالا می کشید .صدای یا علیِ کریم، آخرین صدایی بود که توی چادر طنین انداخت .عمو شیرخان اسمم را برده بود برای امیر ارسلان، و حالا پنج شنبه شب نشانش را می آوردند برایم .امیر ارسلان تنها پسر عموشیرخان که موهایش را همیشه رو به بالا شانه میزندولباس هایش همیشه مرتب است، و بهتر است بگویم تنها پسرعموی سر به زیرمان است !_ثمین ....ثمین ...._بله مادر_پاشو بیاکمک دستم باش .غذای ظهر پدرت و بچه ها دیر میشه .خیلی زود نزدیک آتش بودم و در حال اضافه کردن هیزم تا آتشش سر به آسمان بکشد و برای جوش آوردن آب داخل دیگ کوتاهی نکند .سوزش گونه های آفتاب سوخته ام با حرارت آتش بیشتر می شد .مادر آن طرف تر در حال تکان دادن مشک بود.آنقدر با جدیت کارهایش را پیش میبرد که گویی هیچ کار دیگری توی این دنیا نداشته و ندارد ...دیگ روی آتش بود و داشت جوش می آمد که جیران را با آن قد و بالای بلندش موهای خرمایی و لخت که همیشه قسمتی از آن ها از گوشه روسری سبز رنگش بیرون می افتاد دیدم .دختر خاله بود لیکن جای خواهر نداشته ام را پر میکرد برایم .نزدیک تر شددویدم بغلش کردم و اینقدر میان دو بازو فشارش دادم که گویی از دیروز تا حالا برایمان به قد سال ها گذشته بود.حالا دیگر دو نفره داشتیم آش ظهر را حاضر میکردیم .دو سه باری انگشت هایمان را توی مشک ماست زدیم و به صورت های آفتاب سوخته مان کشیدیم .سوزشش را کم میکرد .جیران یک سالی از من بزرگتر بود و هراز گاهی هم برایم پند و اندرزهای مادرانه ای داشت که اگر همان ها را از مادر می شنیدم انگاری بدنم آتش میگرفت و شاید حرف دیگری را میان حرف های مادر می آوردم تا یادش برود .آش حاضر شده بود و پدر هم توی سیاه چادر خستگی اش را در میکرد .آتش هیزم ها را کم کردیم .دست هامان را گره زدیم .روی تکه سنگ بزرگی که کمی آنطرف تر چادرمان جا خوش کرده بود نشستیم ...._ثمین ؟امیر ارسلانو دوست داری ؟_نمیدونم ..._از گلرخ شنیدم که امیر تو رو خیلی پسندیده .لبخند شیطنت آمیزی زد و دوباره یکدیگر را به آغوش کشیدیم ...آن روز تا شب با همیاری جیران گلیم را به آخر رساندیم و پدر هم سپیده صبح برخواست تا برای فروشش اقدام کند .لباس هایم را چند باری مرتب کرده بودم صورتم را توی آینه کوچک آویزان روی دار چادرمان وارسی کردم...صدای خوش و بش مردان و زنان بیرون از سیاه چادر نشان از آمدنشان بود .ضربان قلبم تند تند میزد.مادر از صبح دل این دختر 14 ساله را توی دستش گرفته بود و مدام میگفت حواست باشد ....آخر حواسم به چه چیزی میتوانست باشد...ورودشان به سیاه خانه مرا به آن واداشت که راه گریزی بیابم تا از آن مهلکه دور شوم ....امیر ارسلان ..! او حتی چشمانش را قد نیم نگاهی به من ارزانی نداشت ...کتری سیاه و دود گرفته روی آتش را با تکه پارچه ای برداشتم دانه دانه استکان های چایی را پر میکردم.سکه و سامانی به سینی چای دادم و به دستان کریم سپردمش تا چایی گردانی کند .و خودم هم کنار آتش منتطر سینی خالی بودم و همزمان غداهایمان را نگاهی می انداختم و نمکشان را مز مزه میکردم تا مبادا کم و کاستی داشته باشد .صدای جیر جیرک ها هم با تاریک شدن هوا میهمان گوش هایم شده بود ...سفره و اسبابش حاضر و آماده بود .مادر پلو را توی بشقاب ها میکشید و من رویشان خورش میریختم و یکی یکی روانه سفره شان میکردیم .خیلی زود دستانم توی دستان زن عمو بود با یک انگشتر نشان .روسری ِسرم را هم تعویض کردند تا گیسوانم پناه سرپوشی بشود به دل همسری که قرار بود سر سپرده بشوم به مهرش ...آن شب که هیچ ،شب های بعد از آن را هم بی هیچ دغدغه ای به صبح رساندم !پخت و پز غذا و نان ...راهی کردن عبدالله و کریم ...شستن رخت های چرک با آب سرد چشمه ... و غبار روبی از چهره چادر سیه قامتمان ....و آخر سر هم دستانم را چند رج روی قالی تازه دار شده ام میگرداندم ...و اینجا تنها جایی بودکه امیر را به خاطر می آوردم ....صدای باران بهاری برایم یادآور کودک نوپایی بود که با چشم زخمی اشک ها و فریادهایش را حواله مان میکرد و با قربان صدقه ای آفتابی میشد و حالا انگاری لبخندش جان آدمی رازندگی می بخشید ...رگبار آنروز هم روانه زمین شده بود و این در حالی بود که دستانم برای بافتن قالی تند تر از ذهن و قلبم کار میکرد .عمو شیرخان هم آمده بود و توی گوش پدر پچ پچ میکرد...سیمای پدر نشان از حال آشفته درونش میداد ...