خوابِ نیمکت! (۳)

صدای قدم‌ها آشنا بود. همه‌ی وجودم تمنا می‌کرد که خودش باشه ولی جرات نمی‌کردم چشمامو باز کنم تا مبادا رویام خراب بشه‌. فقط سکوت کردم و دل دادم به صدایی که در حال نزدیک شدن به من بود. هیچوقت انقدر خودمو وابسته به احساسِ انتظار ندیده بودم. انگار روحی تازه در من حُلول کرده بود که خودش قدرتِ تحملِ این فاصله رو بهم میداد!صدای قدم‌ها متوقف شد اما هیچ سنگینی‌ای رو روی بدنم احساس نکردم. ناخواسته چشمامو باز کردم و... خودش بود. همون مردِ جوانی که تابستون رو به انتظارِ اولین آشناییمون در بهار، لحظه به لحظه شمرده بودم اما نیومد! از من دور شده بود و چند قدم اون‌طرف‌تر، در حالی که پشتش به من بود، ایستاده بود.شونه‌هاش خمیده‌تر شده بود. قامتش می‌لرزید. صدای نفس‌هاشو به وضوح می‌شنیدم که بریده بریده از گلوش بیرون می‌اومدن و از حال نامیزونِ قلبش صحبت می‌کردن. جای قدم‌هاش روی برگ‌ها، بهم فهموند که با چه زوری خودشو به اینجا رسونده بود. صدایی در° گوشم بهم گفت که اونهم تو رو یادشه! یعنی بعد از اینهمه مدت، اولین قرارمون رو فراموش نکرده بود؟ دوست‌داشتم با فریاد ازش بخوام که بیاد و کنارم بشینه و باهام از خودش بگه! از اینکه اینهمه وقت کجا بوده و روزهاشو چطوری سپری کرده! اما گمون نکنم صدام به گوشش برسه! ما، هرکدوم از دو جنس متفاوت بودیم. ولی مگه آدما نمیگن که زبونِ احساس، فرهنگ لغت نمی‌شناسه و با دل لمس میشه!دورتر شد. انقدر دور که باز مثه اولین وداعمون، اثری ازش ندیدم اما قلبم آرومم کرد و بهم گفت برمی‌گرده! نگاهم اون رو نمی‌دید ولی صدای سرعت قدم‌هاشو به وضوح در گوشم می‌شنیدم. در فاصله‌‌ای که رفته بود، در این فکر بودم که چرا اینبار تنهایی به من سر زده بود! همراهش کجا بود؟ شاید بدقولی کرده بود و احتمالا در شلوغیِ کارهای ضروریِ دیگه‌ای گیر افتاده بود! یعنی کاری مهم‌تر از این که کنار همدیگه باشن هم وجود داشت! اما نه! شاید اینها همش فرضیه‌های ذهنِ بازیگوشِ من بود. حتما خودشو می‌رسونه! اصلا شاید اون (مرد) زودتر اومده بود تا به کارهای دیگه‌ای رسیدگی کنه!این خوش‌خیالی‌ها برای چند ‌دقیقه ذهنمو درگیر خودش کرد. از مرد خبری نشد؛ از زن هم همینطور! نگام به راه بود که پیرمردی بهم نزدیک شد. بدنش با بدنم تماس پیدا کرد. می‌خواستم بگم برو. اینجا جای تو نیست. اونها هرلحظه ممکنه از راه برسن و حضورِ تو در اینجا مزاحمشون باشه! اما گوشش به این حرفا بدهکار نبود. چند لحظه رد نشده بود که دودِ توتونی که از لابلای انگشتاش بیرون میزد، من رو به سرفه انداخت.فضای روبروم رو دود غلیظی گرفته بود. پیرمرد، ساکت بود و لب از لب باز نمی‌کرد. با هر نفسی که بیرون می‌داد، کلی آبِ سبزِ بَد رنگی رو از دهنش به بیرون پرتاب می‌کرد و با اینکه معلوم بود اینکار، نفس کشیدن رو براش سخت میکنه اما به محض تموم شدنِ اولین نخ، دومی رو هم آتیش زد. چند دقیقه‌ای به همین مِنوال گذشت و من و پیرمرد، تنها به روبرو خیره شده بودیم. دیگه زیاد نگران اومدن مرد جوان نبودم. پیرمرد، آخرین دود رو هم از دهانش بیرون داد و پوکه‌ی توتونش رو یه گوشه پرت کرد. نفس عمیقی کشید. یه دست به کمرش و با دست دیگش از من کمک گرفت و بلند شد. سکوتش رو به صدای خِش خشِ برگ‌ها سپرد و دور شد!غروب، برای سومین‌بار در این سرزمین سراغمو گرفت و همراه با زمین، آسمون رو هم در یک قاب نارنجی‌رنگ جلوی چشمام ظاهر کرد. انگار که روح از زمین فرار کرده بود و برای برگردوندنش به جادو احتیاج بود! چهره‌ی آدمایی رو می‌دیدم که از روبروم قدم‌زنان میان و میرن و در چهره‌ی هیچکدومشون اثری از حیات نبود. نگاه‌ها افسرده و به سنگفرش‌ها گره خورده بود. حتی تیر چراغ برق هم دیگه اون نور سابق خودشو نداشت. چه بر سرِ زمین اومده بود! اصلا ایراد از کی بود؟ چه کسی باید پادرمیونی می‌کرد تا دوباره خون در رگ‌های موجودات زنده جریان پیدا کنه!لحظات بهم گره خورده بودن و هیچکدوم، جا رو برای بعدی خالی نمی‌کرد و من، گیر افتاده در توقف زمان، مجبور به تحملِ این صحنه بودم تا از قضا دستی پیدا میشد تا این برگه رو ورق میزد و من رو به زندگی دعوت می‌کرد.صدای اشک ریختن درختی که دستش رو روی شونه‌هام احساس می‌کردم، بهم گوشزد کرد که باید از این بازی دست بکشم و بخودم بیام. نگام رو چرخوندم سمتش تا بهش دلداری بدم که باد اومد و با سیلیِ محکمی، همون اندک اشکای سرخش رو هم نقش زمین کرد! انگشتاشو آروم نوازش کردم و بهش قول دادم که همه‌چی بزودی درست میشه. اونم لبخند تلخی زد و دست از زاری برداشت و هق‌هقش آروم گرفت. هنوز دستش توی دستام بود که در گرگ و میش، شَبَهی رو دیدم که داره به سمت میاد. اینبار نشناختمش! در حالی که سرش داخل تلفنش بود نزدیک شد و بدون هیچ صحبتی نشست.‌ ابتدا حتی مرد یا زن بودنش رو هم تشخیص ندادم. بیشتر از اینکه حرف بزنه، صدای موسیقی‌ای که از تلفنش پخش میشد جلب توجه می‌کرد. ملودیِ غمگینش، آشنا بود: شبیه به ناله‌های یه مرغ عشق، وقتی جفتش میمیره! چه بلایی سرِ این زبون بسته اومده بود؟ برای اولین‌بار دلم برای یه آدمیزاد سوخت!نفس‌ها، سنگین‌. شمرده شمرده. گهگاهی آهی از ته دل که خبر از دریای پر تلاطمِ درونش میداد. پس چرا ابری نمیشد و نمی‌بارید! سوادِ زمینی نداشتم اما از لغزشِ آشفته‌ی انگشتاش روی صفحه‌ی تلفن، متوجه میشدم که در حال رد و بدل کردن احساسی تلخ به واسطه‌ی کلمات بود. مخاطبش که خودش نبود، بود؟ با نوشتن هر جمله، سراسیمه سراغِ جمله‌ی بعدی رو می‌گرفت و بعد تلفنش رو محکم به پیشونیش می‌چسبوند و در انتظارِ یه طوفان دیگه به انتظار می‌نشست!بی‌قرار، دولّا و راست میشد. بلند میشد و باز می‌نشست. هوا گرم نبود اما عرقِ رو پیشونیش، جای اشکای نریخته‌ش رو پر می‌کرد. تحملِ این ‌کاراش برام آسون نبود شاید چون اولین بارم بود که با این صحنه مواجه میشدم! دلیلش چی می‌تونست باشه؟ از اولین‌باری که خودم رو در این موقعیت پیدا کرده بودم، با اصطلاحات و رفتارهای زیادی آشنا شده بودم. اما دیدنِ این واکنش‌ها برام عجیب بود؛ نمی‌فهمیدمش! کاش کاری از جانب من براش بر میومد! من اینهمه راه رو از بیداری تا خواب طی نکرده بودم که بیام اینجا و دست روی دست بزارم و پریشونیِ اون رو ببینم. کاش می‌فهمید که من هم مثه اون حالم خوب نیست. من، خودم رو دوست اون می‌دونستم. یه دوست در این شرایط باید برای طرف مقابلش چیکار کنه؟ آدما... آدما در این شرایط چیکار میکنن؟ نکنه فقط باید سکوت می‌کردم، هوم!بلاخره تلفنش رو کنار گذاشت و به من خیره شد. یعنی... یعنی صدای من رو شنیده بود؟ باورم نمیشد، یعنی الان حضور من رو متوجه شده بود! دستش رو بلند کرد و من رو نوازش کرد. چه دستِ زمخت اما گرمی داشت! در حضورِ اینهمه سکوت و بی‌تفاوتی که از ابتدای روز دور و برم پرسه میزد، چه زندگی‌ای در رگ‌هاش جریان داشت. آها! شناختمش! اون خودِ مرد جوان بود پس چرا من تا الان اینو نفهمیده بودم! نکنه روح جدیدی جایگزینِ مسافرِ قبلیِ اون کالبد شده بود که برام غریبه به نظر می‌رسید؟چرا تنها بود! چرا اون مردِ پُرحرفِ بهاری، اینهمه ساکت شده بود؟ کاش زبونِ همدیگرو می‌فهمیدیم تا ازش بپرسم چرا یارِش انقدر تاخیر کرده! مگر نه اینکه یارِ تو باید در اینچنین شرایطی همراهت باشه! اصلا... اصلا آیا اون واقعا یارش بود؟ انگار که صدامو از سرمایِ پوستم احساس کرده باشه گفت:《پس کجایی... تویی که دلیلِ اینهمه بیقراریِ منی!》 منظورش کی بود! اون زن چرا نبود تا جواب من رو بده؟خوابِ نیمکت! (۲)