باشگاه محتوا، برداشت آخر

داستان من و واژ‌ه‌ها، شاید چندان عجیب نباشه اما حکایتی‌ست بس دراز؛ شاید بشه گفت، به درازای ۲۱ بار چرخیدن به دور خورشید؛ اما اینجا قصد نقل قصهٔ هزارویک‌شب رو ندارم.در این متن، قراره از مسیر ۷۵ روزه‌ای بخونین که به اندازهٔ چند سال، کولهٔ تجربهٔ من رو پر کرده.عوامل تولیدپیش‌ از شروع، بهتره که با عوامل تولید آشنا بشین:تهیه‌کننده و کارگردان: آیدین داریاندستیار تهیه‌کننده و کارگردان: هلیا قویمیمجری طرح:‌ علی‌کاشی، فائزه مجتهدیمدیر اجرایی تولید: حدیث بگری، فاطمه زادرفیع، مریم ثبوتیبازیگر این برداشت: آنیتا نویدی رادبازیگردان: مغزِ آنیتاچهره‌پرداز: واژگانسکانس شماره ۱، برداشت اولحدودا هفت ماهی،‌ از زمانی که پدرم بدون اطلاع قبلی، من رو در دوره‌ای ثبت‌نام کرده بود می‌گذشت و من تازه با حوزه‌ای به نام «بازاریابی محتوایی» آشنا شده بودم.از همون شروع آشنایی، خیلی زیرپوستانه و نامحسوس، راهش رو به قلبم باز کرد. البته من هنوز جرئت اعتراف کردن رو نداشتم؛ هی می‌گفتم شاید مناسب هم نباشیم! اصلا وقتی این‌همه دلربا‌های قهار داره، من رو می‌خواد چی‌کار؟!تا مدتی،‌ کارم شده بود که از دور نگاهش کنم و قربون صدقهٔ جمال و کمالش برم. اما یک روز دیدم که یکی از دوستان نزدیکش،‌ که رابطهٔ خیلی خوبی باهاش داره، گفته که این «نازنین» می‌خواد که دایرهٔ دوستانش رو بزرگ‌تر کنه، اما شرط و شروطی داره.خلاصه، منم دلم رو به دریا زدم و گفتم باید قدم بردارم. با نشستن و دست روی دست گذاشتن و از دور دید زدن، نه من به مراد دلم می‌رسم، نه اون نظری به من می‌کنه.اولین قدم‌ها، لرزان و آهستهبعد از اینکه نکوهش‌ها و گزافه‌گویی‌های مغزم رو خاموش کردم تا بتونم قدم بردارم، اولین متن رو به باشگاه فرستادم. از ما خواسته بودن که دلیلمون رو از تمایل به آشنایی، حداقل در ۵۰۰ کارکتر بنویسیم.به نظرم این یکی از مهم‌ترین بخش‌های این مسیره؛ نه صرفا به خاطر پذیرفته شدن، بلکه باید با خودمون صادق باشیم؛ که چی می‌خوایم؟ چرا می‌خوایم؟ اصلا شاید ما آدم این داستان نیستیم.اگه اینجا صداقت داشته باشیم، احتمال درجا زدن در مسیر پیش ‌رو، بسیار کمتر می‌شه.بعد از سپری کردن این مرحله و تابیدن اولین بارقه‌های امید، سکانس دوم شروع شد.سکانس شماره ۲، برداشت اولیک مسیر جنگلی؛۵۶ نفر از یارانی که تصمیم به همراهی گرفتن و کوله‌شون رو محکم چسبیدن؛مرشد ارشد که به همراه مدیر‌ برنامهٔ نازنین و کمک مربیان دوست‌داشتنی‌اش، با لبخند در ابتدای مسیر ایستاده‌ و آمادهٔ قدم برداشتن هستن؛این تصویریه از مسیر باشگاه محتوا، در ذهن من نقش بسته.احتمالا اگر یک‌بار هم در زندگی‌تون بازی کرده باشین، (نوع بازی اهمیتی نداره) با ساختار باشگاه محتوا، آشنا هستین. مسیر باشگاه، دقیقا شبیه به یک بازیه که اول هر مرحله، یک‌ سری نکات، راهنمایی‌ و ابزار‌ برای عبور از چالش‌ها به شما داده و بازی شروع می‌شه. در طول مسیر، با توجه به نیازتون، از ابزار‌ها استفاده می‌کنین تا به پایان اون سطح برسین.اگه حواستون هم به نکاتی که در اول مرحله گفته شد باشه و تمام اون موارد رو رعایت کنین، می‌تونید با گرفتن امتیاز کامل، وارد مرحلهٔ بعد بشین.سرد و گرم این مسیرشاید از دلایل اصلی که بسیاری، برای شرکت در این دوره اقدام می‌کنن، یادگیری اصول بازاریابی محتوایی، استاد‌ها و حتی پیشنهاد کارآموزی باشه، (حتی خودم هم برای همین‌‌ها شروع کردم) اما اگر از آنیتایی که این مسیر رو به پایان رسونده، بپرسی که چرا باید باشگاه محتوا رو انتخاب کنم، بهت می‌گم: یادگیر منظم؛رقص در دل طوفان؛روزهای ما همیشه گل‌وبلبل نیست! باید یاد بگیریم که وقتی عقربهٔ ثانیه‌شمار، بدون توقف در حال دویدنه، فشار کار به‌قدریه که نفست رو تنگ می‌کنه و وقتی چشمات برای خوابیدن در حال التماس کردنه، چیزی در درونت به نام تعهد، اجازه نده که پا پس بکشی.درک مفهوم «جمع»؛ما استادِ کار‌های فردی هستیم. خودمختاری، عجیب بر ما سایه انداخته. همین باعث می‌شه که وقتی به موضوعی می‌رسیم که خارج از علم ماست، به جای پرسیدن، سکوت اختیار می‌کنیم. تو باشگاه، یاد می‌گیرم که بپرسیم؛ از مربی، کمک‌مربی، از دیگر همراه‌ها، از هرکی که می‌تونه پاسخی برای پرسش ما داشته باشه.انرژی فعال‌سازی؛باشگاه محتوا، به ما شهامت قدم برداشتن، زمین خوردن و بلند شدن رو می‌ده. قلبت گرمه از دانش ‌افراد و حمایت‌ اون‌ها. اینجا فرصتیه که به خوبی اشتباه کنی و از بزرگ‌ترین اشتباه‌ها، بهترین درس‌ها رو بگیری.حمایتی پیوسته؛چیزی که اینجا برای من بیشتر اهمیت داشت، فقط حمایت همراهان هر فصل نیست؛ بلکه همیشه یارانی هستن از فصل‌های قبل، که حواس‌شون به تازه‌واردها هست.چه توصیه‌ای دارم؟همهٔ این‌ موارد و بیشتر از این‌ها به شرطی برقراره که رهرو راه باشی، که تلاش کنی آهسته و پیوسته جلو بری.زمان بذاری برای یادگرفتن، تحقیق و تحلیل.مشق‌ها سخته، مخصوصا اگه با محدودیت زمانی مواجه باشی اما، جدا از محتوای خود مشق،‌ اگه تلاش کنی که هر هفته چیزی از دلش در بیاری یا برای خودت چالش بذاری، کولهٔ دستاورد‌هات رو پربارتر می‌کنی.اگه فقط به دنبال نکات آموزشی هستی، تقریبا تو هر دوره و کتاب و مقاله‌ای می‌تونی به دست بیاری، اما اینجا میدان عمله. باید با خودت کشتی بگیری و این اصلا آسون نیست.دستاورد‌های من در دو کفهٔ ترازوسمت راست ترازو: تمام دانش تئوری و نظری که یاد گرفتم.سمت چپ ترازو:‌ دوست‌های نازنینی که به قلبم وارد شدن، ارتباطات ارزشمندی که ایجاد کردم، اعتماد به نفسی که آهسته، از لابه‌لای افکار منفی پیدا کردم و بیرون آوردم، تحلیل‌هایی که به ضرب پتک و‌ گرز، تقویت کردم، اولین‌هایی که تجربه کردم و ... که به شدت این کفه سنگینی می‌کنه.این‌ها رو که گفتم، اما می‌دونید چی پیرم کرد؟انتظار، انتظار، انتظار.این انتظار که برای دریافت بازخورد کارها کشیدم، حداقل ۳ چروک به چروک‌های صورتم اضافه کرد.این سفر باشگاهی من و یاران فصل هفتم هم به آخر راهش رسید. در هر نقطهٔ مسیر، قلبم به مهر عزیزان گرم شد و مغزم از اطلاعاتی که به دست‌ می‌آورد، خرسند. دمبل‌ها، حسابی عضله‌سازی کردن و الآن حتی می‌تونم به مسابقات المپیک‌ هم فکر کنم.عاقبت داستان اینکه، سفر ۷۵ روزهٔ من، از درخشان‌ترین نقاط زندگی‌ام شد و حسابی آسمون من رو روشن کرد :)