بیست و سه دو

کلاس ادبیاتم کنسل شد.حالم گرفته شد.همه چیز از اونجا خراب شد.یکم استراحت کردم.عجیب بود که نخوابیدم.ساعت یک و ربع از خونه راه افتادم. حس خوبی داشتم. شاید دو هفته ای میشد بیرون نمیرفتم مگر برای گرفتن نون یا ورزش.علی رو دیدم. خیلی خسته بود.چشماش قرمز بود.ماسک زده بود. تیشرت صورتی رنگی داشت که به صورتش میومد. یه جین ساده هم پاش بود. دست چپش جواب آزمایشش بود. لحظه ای که دیدمش خودمو خالی کردم.تعجب کرده بود. سعی میکرد بهم بگه آروم باشم چون ممکنه مردم بگن دیوونه ایم.من کوتاه نمیومدم.روبراه بودم و ابایی از نشون دادنش نداشتم.میخندیدم و رها بودم. البته یه کاری که از دستم کاری براش برنمیومد فحش دادن زیاد بود. الان که فکر میکنم خیلی فحش دادم. خیلی زیاد. البته هر دفعه فحش میدادم علی بهم گفت تو خیابون زشته ولی من کار خودم رو میکردم. ساعت یک و چهل دقیقه بود. به علی گفتم خب کجا بریم پیتزا بخوریم؟ اون گفت بریم خونه،من پول ندارم و یه سری بهونه دیگه. من گفتم تو نخور،من رو تماشا کن،چطوره؟پونزده دقیقه تو گرمای سی درجه ای پیاده روی کردیم.آفتاب عمود میتابید به صورتمون. البته من کلاه داشتم ولی مشخص بود امون علی رو بریده بود. یهو رو کرده بهم. ترش کرده بود.عصبانی شده بود که کجا داریم و میریم و خلاصه دو دقیقه تموم وسط خیابون غر زد و غر زد. تموم که شد گفتم خب بزار جایی که میشناسیم بریم و بیخیال تجربه جدید بشیم.اولین کافه ای که مدنظر داشتیم بسته بود. دومین کافه رو انتخاب کردم. کلا سه دقیقه هم طول نکشید. رسیدیم. کافه خلوت بود.فقط یک نفر بود. با صاخب کافه خوش و بش گرمی کردم.بعدش بهترین مکان روپیدا کردیم و نشستیم.یه قسمت یه سری پوستر کاورهای آثار سینمایی بود. رفتیم که نگاه کنیم، صاحب کافه گفت کدومش رو دیدی؟ گفتم همه. علی هم گفت همه بجز یکی. البته من دوتاشو ندیده بودم. صاحب کافه که فهمید دو تا سینه فیل گیرش افتادن ول نکرد. چند ثانیه رفت بعدش با یه تی برگشت و به بهونه تی کشیدن بیست دقیقه صحبت کردیم. از سینمای ایتالیا و دیوید لینچ تا فیلم های کوتاه و موسیقی. از اون جایی که من بیشتر دروغ میزدم و این کار رو خیلی هم خوب انجام میدادم صاحب کافه بیشتر حرفاش رو خطاب به من میزد. بهم گفت که اینجا موسیقی زنده هم داشتند یه مدت ولی چون پیانیست درخواست های مالی زیادی داشت مجبور شدند بیخیال قضیه بشن.یکم بعد تر گفت که قراره هفته آینده یه سری از بچه های سینمایی بیان و یه مسابقه بزارن که هرکس فیلم صدثانیه ای بهتری بسازه جایزه کوچیکی هم بهش بدن.حتی گفت داور هم دارند. من دوست نداشتم پاسخی بدم.علی هم گفت اگه تو شهر بودم سر میزنم.از اونجایی که محوطه کافه خالی بود.سوراخ سمبه هاشو گشتیم و کلی عکس گرفتیم. صاحب کافه هم موسیقی های خوبی پخش میکرد. پینک فلوید و بیتلز و باقی خواننده های قرن بیستم.موقع سفارش رسید.بیکن سفارش دادم. بهش گفتم یه ربع بعد از بیکن برام کمکس هم بیاره. پرسیدم که قهوه چی داره.گفت عربیکا. قهوه مورد نظرم رو انتخاب کردم و اون هم خوشحال بنظر میرسید.بیکن خوشمزه ای درست کرده بود. یکم بعد دو سه نفر دیگه هم اومدند.یک گروه دو نفره اومده بودند که پسر بودند البته . روبروی ما نشسته بودند. دوست داشتند ارتباط برقرار کنند ولی ما اعتنایی نکردیم. البته چندین بار از دور باهم خندیدیم و مکالمه کوتاهی داشتیم.کمکس هم عالی بود. دو فنجون آورد ولی علی نخورد پس من هردو رو نوش جان کردم و کلی هم لذت بردم. آرومای خوبی داشت.بعد از کافه رفتیم سمت مرکز شهر تا ماشین بگیریم.تو راه بستنی هم خوردیم. بستنی دلچسبی بود.قبل از ایستگاه ماشین یه پاساژ خیلی بزرگ بود. علی گفت بزار یه سر بریم داخلشو نگاه بندازیم. رفتیم. با آسانسور همه طبقاتش رو گشتیم. آخر سر هم رفتیم روی پشت بوم متروکه ای که داشت. تمام شهر از اونجا معلوم بود.از هم دیگه خداحافطی کردیم و به سمت خونه خودمون رفتیم.من با همسایه مون سوار یه ماشین شدم. مرد میانسالی که بازنشسته بود و الان هم پاره وقت بنایی میکرد. دستش دو تا پلاستیک بود. تو یک پلاستیک گوجه بود و اونیکی هم دو تا نون بود.کرایه من رو حساب کرد. یکم باهم صحبت کردیم. یکم از افسوس ها و اشتباهات خودش میگفت. تو مسیری که باید پیاده تا خونه طی میکردیم هم از گرونی ها ناله میکرد. حق هم داشت. دلم براش میسوخت ولی کاری از دستم بر نمیومد. هرچی بهش گفتم بزار پلاستیک ها رو من بیارم قبول نمیکرد. انگار غرورش خدشه دار میشد. رسیدم خونه. یادم افتاد نون نگرفتم.نونوایی نزدیک خونمون هست. رفتم نونوایی.تو صف ایست کردم. چند تا پیرمرد بودند. چند تا بچه بودند و یکی دوتا هم مرد میانسال. خانم ها کنتر بودند. سه تا خانم بودند که رفته بودند یه گوشه ای و باهم صحبت میکردند. قبل اینکه نوبت من بشه نون فر اول تموم شده بود. بیست دقیقه دیگه ایستادم تا نون فر بعدی آماده بشه. نون رو گرفتم و اومدم خونه.یه داستان خیلی کوتاه هم یکی از مردهای میانسال تعریف کرد. البته بیشتر شبیه جوک بود ولی خب!گفت: پسر پسرمن،نوه ام، بعد از امتحان اومده بود خونه ما. بهش گفتم امتحان چی داشتی؟ گفت تاریخ. گفتم چطور دادی؟ گفت بیست میشم فکر کنم ولی یه سوال رو شک دارم. گفتم چه سوالی؟ گفت یه سوال بود امام حسین کجا شهید شد. من نوشتم مشهد. درست نوشتم؟اینجا گوینده خندید و من هم خندیدم و چند نفر دیگه هم خندیدند.بعد ادامه داد که به نوه ام گفتم ما این همه محرم میریم تکیه و مراسم روضه و سینه زنی شرکت میکنیم تو هنوز نمیدونی امام حسین کجا شهید شد؟بنظرم این ماجرا درون مایه تلخی داشت!