" ما هیچ، ما نگاه"

الان که دارم اینها را مینویسم، هنوز هم ناباور بر نَفَس کشیدنم هستم! هر چند کلمه یکبار ،هوا را با تمام حجم ممکن به درون میکشم و تا خروج کامل ، التماسهای سپیده دم امروز را، به شُشهایم یادآوری میکنم! کجا بود میخواندم؟ میگفت:" استاد سخن، شیخ اجل، سعدی شیراز، یحتمل به بیماری آسم مبتلا بوده! "که جز این نمیتوانست چنین گویا ارزش نفس کشیدن در آدمی را به تصویر کشد : "منّت خداي را عزَّوجَل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزيد نعمت. هر نفسي که فرو ميرود ممدّ حياتست و چون برمي آيد مفرّح ذات. پس در هر نفسي دو نعمت موجودست و بر هر نعمتي شکري واجب ." قطع به یقین سعدی هم در بُرهه ای از عمر گرانبار خود، چون من ، صبحی سرخوش به تماشای طلوع خورشید نشسته و آنگه در پیِ وقوع حادثه ای ،نَفَسی که مُمِدِّ حیات بوده را فرو داده و بقول شاعر : "آن نفس راهش را درون سینه گم کرده " و بر نیامده که مُفَرِّحِ ذات شود. و سعدی جز به تجربه ی زیسته ، نمیتوانست اینگونه به کمال ، حقِّ مطلب را در مورد کارکرد دستگاه تنفس و اهمیت دم و بازدم ادا کند ! اگر این تک سرفه های خشک بگذارند ، ماجرا را از اول برایتان تعریف می کنم.هر چند که هنوز هم احساس میکنم اکسیژن به تمام کیسه های هوایی درون ششهایم وارد نمی شود ونایژه ها و نایژکها در برخی انشعاباتشان دچار گرفتگی هستند. دوست داشتم از سپیده دم و آواز دسته جمعی گنجشکها و خنکای اول صبح و حضور دلبرانه ی انوار خورشید از پسِ کوهها شروع کنم ، اما خوب که فکر میکنم ،میبینم آغاز ماجرا از چند ساعت قبلتر ، تقریبا" اواخر شب رقم خورد. وقتی که کلید را درقفل خانه چرخانده و طبق پیمان نانوشته با " ویروس کرونا " قبل از هر کاری به سمت دستشویی رفته و دستها را به مایع دستشویی آغشته کردم و همانطور که با دقت کف به کف دست میساییدم و مابین انگشتان را در پیِ ویروس بالا و پایین میرفتم، سرشیرِ آب را برای آبکشی بالا دادم و در کمال ناباوری در شب تحقّقِ آرزوهای بزرگ ملت ایران پای صندوقهای رای و انتخاب رئیس جمهور اصلح برای زندگی و رفاه بهتر! هوای به جا مانده در لوله ها شیشکی جانانه ای برایم بسته و چند قطره آب باقیمانده در لوله را با فشار ،کفِ دستهایم تُف کردند! القصهّ،به مددِ ته مانده ی آب داخل کتری دستها را شسته و مابقی امور را به بعد از وصل شدن آب محول کردم. تا به سحر مابین خواندن کتاب و قدم زدن در آشپزخانه و سرک کشیدن درون یخچال و نشستن کنار پنجره و تفکرات و تخیلات ممنوعه و غیر ممنوعه، وجود آب در لوله ها را نیز امتحان میکردم تا بمحض آمدنِ آب، ظرفهای تلمبار شده در سینک را صفایی داده و برای قضای حاجت اهل منزل را بیدار کنم.از شما چه پنهان آواز دسته جمعی مرغکان در آن سپیده دم ،چنان بر سر شوقم آورده بود که فشار حجم مایعات بجا مانده از شب گذشته در مثانه را فراموش و سرگرم فضای مجازی و نوشتن از "صبح و معجزه ای که امروز در راه است" شدم ! ودر آن لحظه به واقع نمیدانستم که معجزه ای در راه خواهد بود!. مستغرق در این احوالات بودم که صدایی چون پیچیدن باد در معده ی خالی از لوله های آب بگوش رسید . با باز کردن شیر ، آب زرد رنگ،همراه با هوا، وحشیانه و مقَطَّع، خود را به کف سینک کوبید. آشپزخانه را که سر و سامان دادم ، از ترس قطعی مجدد، هرآنچه از بطری و ظرف خالی در کابینتها بود، از آب پر کرده و برای اینکه درایت و دوراندیشی خود را روز بعد منت وار بر سر اهل خانه هوار کنم ، بطری بزرگ "وایتکس" را برداشته و دلیرانه قدم در ره مستراح نهادم! پاچه ها را بالا زده ، پلمپ قوطی را باز کرده و قدم به درون موال گذاشتم . برای جلوگیری از سر و صدای احتمالی در را هم کیپ تا کیپ پشت سرم بستم. مایع درون قوطی را قُلپ قُلپ در جای جای سطوح ریخته و یک سوم آخر بطری را هم در کاسه ی توالت فرنگی خالی کردم! صدای کَف و وِز کردن مایع موقع برخورد با سطح ، حسی خوشایند از تمیزی و ضد عفونی کردن را، چنانچه با حروف درشت روی بطری درج و تصویر شده بود ،در من ارضا میکرد. حالا نوبت به بُرِس کفشویی بود تا با کمک هم درون کاسه را برق انداخته و فضایی دلپذیر به وقت اجابت مزاج فراهم کنیم. من و بُرِس هر دو تا کمر درون کاسه ی توالت فرنگی دل به کار داده بودیم، که بعد از چند ثانیه استنشاق هوای آمیخته با مایع سفید کننده، شد آنچه نمیبایست میشد. گویی که اسفنجهایی آغشته به مایع مزبور را با فشار درون حلق و ریه هایم جا کرده و راهی برای ورود هوا باقی نمانده بود!. با عجله سر از آن چاه بلا بیرون کشیده و خود را به پنجره رساندم. جالب اینکه نه دیگر سپیده صبح، نه آوای گنجشگکان و نه کوههای کبود رنگ شمال تهران با هیچ یک از حواس پنجگانه ام احساس نمیشدند. بطری نیمه ی شیر را سر کشیدم و منتظر خروج ته مانده ی نفسهایم سرفه کنان کنار پنجره نشستم. به آنی حجم افکار مختلف به مغزم سرازیر شد. واااااای که چقدر زندگی نکردم! با قوت گرفتن این فکر،نفسهای بریده بریده ام را با ولعِ یک لحظه بیشتر به درون میکشیدم و آنها نیز سرخورده از نیمه ی راه بازپس فرستاده میشدند. " نه، اینجور مُردن را دوست نداشتم! چرا باید اولین عضوی که در بدنم از کار بیفتد ریه هایم باشند؟!. من نفس کشیدنم را دوست دارم ." ملتمسانه دستم را روی قفسه ی سینه گذاشته و شروع به صحبت کردم. حتی دست به دامن تک تک کیسه های هوای متصل به نای و نایژه ها شدم ، به یاد بالشتکهای قرمز رنگ گلوبول در کتاب علوم کسرا افتادم.لعنت به این حافظه! کارشان چه بود؟به گمانم اکسیژن را از خون تحویل میگرفتند و به اندامها میرساندند. پس باید دَمِ آنها را هم میدیدم. هر آنچه از قول و رشوه و ابراز ندامت بلد بودم، مکتوب و محضری به دستشان دادم. از مسخرگی احوالاتم همین بس که بین خنده و گریه دو به شک بودم . ندانستم چه مقدار در فضایی مابین خواب و بیداری گذراندم که با صدای خِس خِس نفسهایم به خود آمدم، پیشانی را از روی دست بلند کرده و نگاهی به بیرون پنجره انداختم. انوار خورشید به تمامی بر شهر سایه انداخته بود. با یادآوری وقایع در صدم ثانیه، بی اختیار به قفسه ی سینه ام که حالا با آرامش بیشتری بالا و پایین میشد چشم دوختم، برای اطمینان دستم را روی قلبم قرار داده و پیاپی هوا را به درون کشانده و بیرون دادم.اگر چه با اندکی درد، هنوز مُمِدّ حیات بودند و مفرح ذات. و من معجزه ی هر روزه را ، امروز دیدم. مریم شراوند ۱۴۰۰/۰۳/۲۸