غرق در دنیای نویسندگی

خیلی دلم می خواست همه فن حریف باشم.اما نیستم و نمی توانم.دلم می خواست یکی مثل شلدون بودم.کسی که خیلی چیزها را می داند و از همه علوم مطلع است.حتی از همه هنرها.هرچند که او شخصیتی اغراق شده دارد،اما حتی او هم تو همه چیز خوب نیست.هرچند که خودش چنین فکری کند و خودش را باهوش ترین آدم دنیا بداند.اما خوب باهوش بودن که به این معنا نیست.به معنای همه چیزدان بودن نیست.البته شلدون ضعف هایش را امور بی اهمیتی می داند که خودش دلش نمی خواهد به آن ها توجه کند یا سطح پایین است و ارزش وقت و انرژی صرف کردن را ندارد.اموری که مجبور است برای پرداختن به آن ها یک احمقی مثل بقیه شود.مثلا در مورد رانندگی می گوید که برای ذهن و توانایی های او بیش از اندازه ابتدایی است.درواقع او به جای ماشین،باید سفینه فضایی براند.اما به هر حال او خیلی از فیلم ها را دیده و خیلی از کتاب ها را خوانده و چند زبان می داند و حتی کلی بازی کرده است.از خودم می پرسم که کی و چطور وقت کرده که همه این کارها را انجام دهد.ضمن اینکه مستقل زندگی می کند و یک فیزیکدان حرفه ای است.اما به هر حال او برای اینکه به این کارها بپردازد،از خیر خیلی کارها گذشته است.شاید نه آگاهانه که آن امور برایش جذابیتی نداشتند.اما به هر حال عدم پرداختن به آن ها باعث شد که او بتواند همه آن کارها را بکند.مثلا او هیچوقت رفیق باز و اهل بیرون رفتن و پارتی گرفتن نبوده.حتی تا یک سنی رابطه عاطفی نداشته و حتی مسائل جنسی هم در زندگی اش جایی نداشته.ضمن اینکه او از بچگی خیلی از آن کارها را شروع کرده.از طرفی نظم بی اندازه و برنامه سفت و سخت او هم بی تاثیر نبوده است.به هر حال او برای همه چیز و برای کل زندگی اش برنامه دارد.حتی وقتی که وارد رابطه عاطفی شده بود هم سعی می کرد که برای سکس هم برنامه زمانی تعیین کند.اما حتی شلدون و حتی یکی مثل بتمن و هیچ کس،چه شخصیت واقعی و تخیلی همه چیز نیست.نه مثل من که بعضی وقت ها چنین خواسته ایم عملا ضد یکدیگرند.هرچیزی که از من می پرسند بلدم را دلم می خواهد بلد باشم که نگویم بلد نیستم.چه معنی دارد که آن ها بلدند و آن ها می دانند و من نه.هرتوقعی که از من دارند را دلم می خواهد برآورده کنم.هم دلم می خواهد آدم خوبی باشم و هم آدم بدی.هم دلم می خواهد با زن ها باشم و هم پارسایی پیشه کنم.هم دلم می خواهد اهل نظر باشم و هم عمل.دلم می خواهد هر محتوایی را در هر مدیونی دنبال کنم و بعد شاکی می شکم که چرا هیچ کدام شان را نمی توانم تمام کنم.چند صفحه رمان می خوانم و بعد می روم ادامه سریالم را ببینم.اما یک قسمت بیش تر نمی توانم ببینم،زیرا روزم دارد تمام می شود و هنوز ورزش نکرده ام.درحالی که به خودم می گویم بهتر است در مطالعه تنوع داشته باشم و از طرفی دنیای وسیع مانگا و کمیک من را وسوسه می کند.بعد با خودم می گویم خیلی از رپ ها را گوش نداده ام و اصلا نمی توانم خودم را یک رپ گوش کن بدانم.با همه این ها من اصلا در اولویت بندی ام افتضاح کردم و مهم ترین کار روزمره ام یعنی نوشتن را انجام نداده ام.من با این عذاب وجدان و وسواس بیخود چه کار کنم؟اما باید این واقعیت تلخ را بپذیرم که برنامه ریزی با الویت بندی همراه است‌ و الویت بندی به معنی این نیست که من روزم را با یک سری کارها شروع کنم و با یک سری کارها تمام کنم.الویت بندی صرفا به معنای ترتیب انجام کار ها نیست.ممکن است اصلا من روزم را با یک کار شروع و با همان کار تمام کنم.مثل کسی که برای کنکور می خواند.چنین کسی همه روزش می شود درس خواندن.الویت بندی در معنای اول و بیش از هرچیزی فرآیند حذف کردن بی رحمانه است.باید این واقعیت تلخ را در مورد محدودیت هایمان بپذیریم و بدانیم که مجبوریم دست به انتخاب بزنین.انتخاب هم یعنی انتخاب یک چیز و کنار گذاشتن همه چیز.وقتی قرار است توی کاری بهترین شوید،باید خودتان را غرق آن کار کنید.اگر می خواهید از رقیبانتان متمایز شوید.آن کار از شما چنین چیزی می خواهد.یک توجه لیزری.مثل کسی که عاشقشید.برای اینکه رابطه با او را خاص کنید باید چنین کاری کنید.او از شما چنین چیزی می طلبد،وگرنه شما عاشق او نیستید.من به عنوان کسی که به نویسندگی علاقه مند است می دانم که نوشتن دنیای وسیعی است.مثل هر دنیای دیگری.دنیای موسیقی و مانگا و ورزش و غیره.کلی کتاب برای خوندن وجود دارد و کلی مهارت و ریزه کاری که باید در آن ها استاد شوم.