خودکشی، در اتوبوس...

مسافر تهران بودم؛ کنارم، یه نوجوانی نشسته بود؛ من، هنوز هم طرفدار نشستن در کنارِ پنجره و لذّت بردن از منظره بیرون هستم؛ چه اتوبوس باشه؛ چه هواپیما؛ اون روز هم، طرف شیشه نشسته بودم؛ مثل من، زیاد حرف نمی زد؛ کمی، افسرده به نظر می رسید؛ به نظرم، رفتارش عادی نبود؛ بعد از یه مسیری، نگاهم به کف دستش افتاد؛ ولو شده بود و کاملاً به صندلی اتوبوس، تکیه کرده بود؛ سرش افتاده بود و کف دستش، رنگی بود؛ ازش پرسیدم: «چرا اینجوری شده دستت؟ چیزی شده؟» حرف نزد؛ با حرکات چشمانش، تأیید کرد که چیزی شده؛ اون یکی دستش، یه قوطی پلاستیکی خالی قرص بود؛ از دستش، گرفتم و فهمیدم قرصارو ریخته کف دستش و لحظاتی رو احتمالاً نگه داشته تا فکر! بکنه و بعد، تصمیم خودشو گرفته و بعداً هم که همه صدتا قرصو بالا انداخته؛ رنگ کف دست هم مال روکش قرص بوده. من چون مدتی رو در داروخونه کار کرده بودم، داروهارو کم و بیش می شناختم؛ اون قرص، در داروخونه ها، معمولاً در شکل های 10 میلی گرمی، 20 میلی گرمی و 40 میلی گرمی وجود داره؛ اون پسر، 40 میلی گرمیشو انداخته بود؛ یعنی 100 تا قرص 40 میلی گرمی. من فهمیدم که قصدش، خودکشی بوده. سریع، به راننده گفتم: «نگه دار.» همه مسافران، متوجهم شدن و همهمه شد؛ راننده گفت: «داد نزن آقا؛ چه خبرته؟ چی می خوای تو؟ بشین سر جات؛ خودم یه جایی نگه می دارم برای دستشویی و شام.» بلند شدم رفتم پشتش وایستادم و گفتم: «دستشویی نمی خوام برم.» از آینه اتوبوس، چپکی نگاهم کرد و گفت: «یعنی می خوای کلاً پیاده شی؟» گفتم: «بله؛ یه مشکلی واسم پیش اومده؛ می خوام همین الآن پیاده شم؛ من دیگه نمی رم؛ اینجا نگه دار.» گفت: «در جعبه، وسایل که نداری؟» گفتم: «دارم؛ سریع برمی دارم؛ من از سفر منصرف شده ام؛ با دوستم می خواهیم پیدا بشیم.» نگه داشت؛ پرسید: «کرایه داده اید؟» گفتم: «آره بابا بلیط داشتیم.» به شاگردش، گفت: «وسایل اینارو زود بده برن؛ ببین دوتا مسافر هم می تونی سوار کنی.» ساکمو برداشتم و با اون یکی دستم، دست اون مسافرو گرفتم و پرسان پرسان و در اون تاریکی شب در شهرستان کوچکی که خب طبیعتاً هم هیچ جایی رو نمی شناختیم، راه افتادیم. نشونی بیمارستان رو از رهگذری پرسیدم؛ می دونستم که اگه زود خودمونو نرسونیم به بیمارستان، اون پسر از دست می ره و به همین جهت، خیلی مضطرب بودم. یه بیمارستانی رو نشونمون دادن. اون شهر، یه بیمارستان بیشتر نداشت. رسیدیم بیمارستان؛ بیمارستان، خیلی خلوت بود؛ پزشک کشیک، حضور نداشت! تماس گرفتن باهاش و موضوع رو بهش گفتن؛ خوشبختانه، خیلی زود، خودشو رسوند؛ به نظرم، منزلش همون نزدیکیا بود. پزشک، از این همسفرم خواست حتماً قی بکنه؛ اون خیلی به خودش فشار آورد؛ حتی انگشتشو فرو می برد به گلوش اما نتونست قی بکنه. دکتر، یه شربتی رو هم داد مخصوص همین استفراغ اما باز استفراغی، صورت نگرفت و نهایتاً و سریع، دکتر لوله شفافی رو به سوراخ بینیش فروکرد و شستشوی معده، شروع شد. پزشک که همون اولش، قوطی قرصو بهش نشون داده بودم، بعد از شستشوی معده، رو کرد به من و گفت: «نصف همیـــن مقـــدار، کافی بود تا این دوستتـــون، از پـای دربیاد؛ خوب شد به موقع و در Golden Time رسوندین؛ شانس آورده که دوستی مثل شما داشته و شما هم به موقع، متوجهش شدین؛ حتی اگه در خوش بینانه ترین وضعیت، منجر به مرگ هم نمی شد، ممکن بود آسیب های مغزی ناگواری رو تا پایان عمرش تجربه و تحمل بکنه.» گفتم: «دکتر دوستم نیست که.» گفت: «پس کیه؟» گفتم: «نمی شناسم.» گفت: «واااااااا! چه طور ممکنه؟» گفتم: «بابا یه مسافری هستش؛ من نمی شناسمش؛ در کنارم، نشسته بود.» گفت: «فداکاری کرده ای تو پسرم؛ شاید کس دیگه ای می بود، سفرشو ادامه می داد و وقت نمی ذاشت برا این کار.» الآن، یادم نیست؛ نمی دونم؛ به نظرم، دو ساعتی طول کشید تا همه این کارا تموم بشه؛ بعدش، مرخص کرد همسفرم را؛ باهم اومدیم بیرون؛ یه سواریِ در مسیر، مارو برداشت و به سفرمون، ادامه دادیم. دوستم تا تهران که یه فاصله هفت ساعته داشتیم، یه خواب عمیقی کرد؛ من، زود زود نگاش می کردم و گوش می دادم به نفساش و گاهی هم دستمو نگه می داشتم نزدیک دهنش تا مطمئن بشم نفس می کشه و زنده است. تهران که رسیدیم، بیدارش کردم؛ حالش، خیلی خوب شده بود؛ سرحال بود. اولین جمله ای که بعد از بیدارشدن، گفت این بود که خیلی تشنه اشه؛ راست هم می گفت؛ دهنش، خشک شده بود؛ به نظرم، از اثر اون داروها بود. آب گرفتم براش؛ شتابزده و یک نفسه بالا کشید! می گفت بینی و گلوش، بدجوری می سوزه؛ انگار زخمی شده بود؛ به نظرم، اثر اون لوله شفافه بود که به معده اش فرو کرده بودن. در میدان آزادی تهران، نشستیم؛ کلی باهم صحبت کردیم؛ مشکلاتشو شنیدم؛ گفتم باید تاب آوریشو بالا ببره و خیلی حرف زدم براش. من اون روز، از خیلی کارام موندم؛ در ظاهر که وقتم، خیلی تلف شد اما تونستم مانع تلف شدن یه انسانی بشم و تونستم یه کار انسانی انجام بدم؛ مجبور بودم یه روز دیگه در تهران بمونم تا کارامو انجام بدم. خیلی خوشحال و راضی بودم از خودم که وسیله ای شدم تا جان یک انسان، نجات پیدا بکنه. هنوز هم وقتی به اون ماجرا فکر می کنم و در ذهنم مرور می کنم یا برای کسی تعریف می کنم، از خودم راضی می شم.خاطره ای از نگارنده «محمّدرضا باقرپور» از مسیر جادّه ای تبریز به تهران.