نیاز نیست کاپشن بپوشیم 16 - احمدبابا

کسی به شیشه زد، بیدار شدم، "قاسم" بود، لبخند کم رنگی روی صورتش بود، داخل بیمارستان گرم‌تر از ماشین بود، برای همین دعوتم می‌کرد که توی بیمارستان هم همراه‌اش باشم، بلند شدم و با "قاسم" راه افتادم به سمت کابوس دیشبم. خیالش از بابت "ظفیر" راحت شده بود، آرام بود، همیشه آرام بود، عکس‌العمل‌های خیلی افراطی و خارج از کنترل که اصلا نداشت یا من ندیده بودم، قدم زدن با او حداقل در آن صبح سرد و بی‌روح، برای من خوب بود. بیمارستان ماندیم تا دکتر بیاید، وقتی که آمد من هم رفتم داخل بخش.از دو دکتری که بالای سر "ظفیر" بودند، یکی را می‌شناختم و سعی می‌کردم بفهمم دومی برای چه کاری هست، بعد از معاینه رو به ما کرد.-فعلاً باید بستری باشه تا شرایطش پایدار بشه.-آقای دکتر چرا باد کرده؟علت چی بوده؟بدون اینکه فکری کند، یا بخواهد توضیح اضافی بدهد، تنها یک کلمه گفت: سَم.وقتی از "قاسم" پرسیدم چه کار می‌خواهد بکند، گفت که می‌ماند، می‌ماند تا حال پسرش خوب شود، شرایط را برای مدیر هم باید توضیح می‌دادم، باید برمی‌گشتم خانه، خسته بودم و فردا هم باید سرکار می‌رفتم و آن هم در شیفت جدید، ناخودآگاه یاد حرف "گُلی" افتادم که گفته بود شاید در این تغییر شیفت، خیری باشد.از وقتی به خاطر دارم، احمد بابا، پیر بود، این اواخر حالش خوب نبود و به خاطر سن بالایش شنیدن خبر فوتش، نباید شوکه‌ام می‌کرد، هیچ وقت فکر نمی‌کردم حتی برای‌اش گریه کنم، اما وقتی مامان گفت که احمد بابا دیگر نیست، اشکم درآمد، همان جا نشستم روی زمین و گریه کردم. خدا را شکر "گُلی" پیشم بود، آرامم کرد و شروع کرد بار سفر بستن. جابجایی شیفت و خیرت آن، خیر بود که موقع شنیدن این خبر سر کار نبودم؟از عزاداری برای احمدبابا فقط از مرور خاطراتش با برادرانم احساس خوبی داشتم، از احمد بابا کلی خاطره خوب و دوست‌داشتنی برای هم تعریف کردیم و خندیدیم، بله ما در عزای او خندیدیم، کاش در عزای ما هم کسی همین طور یادمان بیفتد و بخندد، شاید لازم باشد اینجا از پدرم، پسر احمد بابا عذرخواهی کنم، پدرم و تمام فرزندان او را درک می‌کنم اما بخشی از احمد بابا در ما این طور باقی مانده است. سر خاک بودم که یاد "قاسم" افتادم و تماس گرفتم برای حال و احوال پرسیدن، شرایط "ظفیر" فرقی نکرده بود، درگیری عزا برای من زیاد نبود، اما شرایط طوری نبود که بتوانم، یادم باشد که با "قاسم" همواره در تماس باشم. زیاد نمی‌توانستم همدان بمانم و باید برمی‌گشتم، تغییر شیفت هم بدهیم و مرخصی هم بگیرم، بالاخره باید برگردیم سر کار یا نه. وقتی برگشتم دوباره با "قاسم" تماس گرفتم، این بار پسرش را به ICU برده بودند، چرا؟-شرایطش پایدار نیست؟-یعنی چی؟-دکتر گفته. یه کاری می‌تونی برای ما بکنی؟-آره، بگو، چه کاری؟-بیمارستان هتل برای اقامت همراه بیمار داره، می‌تونی صحبت کنی به ما هم اتاق بدن.-حتماً تماس می‌گیرم، خبرش رو بهت می‌دم.تمام طول این مدتی که بیمارستان بودند، روی صندلی‌های فلزی روبروی بخش گوارش خوابیده بودند، خودش، همسرش و دخترش در تمام طول مدت بیمارستان مانده بودند و خانه نرفته بودند، فکر این جایش را نکرده بودم، با بیمارستان تماس گرفتم و اطلاعات همراه سرا را گرفتم، زنگ زدم و شرایط قاسم را به آقایی که پشت خط بود گفتم، معاونت بیمارستان بود و خیلی راحت گفت:-نمی‌شه، آقا؟-چرا؟ جا ندارید؟-نه آقا، بیمارهای شما خارجی هستند و این خدمات بهشون تعلق نمی‌گیره!!!یک لحظه ماندم، کمی فکر کردم و راستش را بخواهید توقع این جمله را نداشتم، توقع این حجم از استدلال را نداشتم.-همراه بیمار شما هستند یا نه؟ گیرم خارجی، آدم هستند یا نه؟-قانونه آقا، دست ما نیست، اگه دوست داری زنگ بزن ریاست بیمارستان.شماره دفتر ریاست را از همین آقا گرفتم و زنگ زدم، بعد از بیست بار زنگ خوردن، کسی گوشی را برنداشت، یکی دو بار دیگر تماس گرفتم و وقتی جواب ندادند، باز با معاونت تماس گرفتم، آن‌ها هم جواب ندادند، "قاسم" منتظر تماس من بود:-قاسم جان، تماس گرفتم ولی موفق نبودم، فک کنم باید بیام اونجا. تصمیم گرفتم سر فرصت بهشان سر بزنم، تا ببینم چه خبر است. صبح روز بعد که تازه رسیده بودم خانه، روی اسکرین گوشی نام "قاسم" نقش بست و زنگ خورد، آن سوی خط همسر "قاسم" بود، هول بود و پشت سر هم حرف می‌زد آن هم با لهجه‌ی خاص خودش و همراه‌اش گریه‌ هم می‌کرد، سعی کردم آرام باشم و از خانم "قاسم" خواستم که گوشی را بدهد به پرستار، چند لحظه بعد پرستار آن سمت خط بود:-چیزی نیست آقا، مریضتون CPR کرده بود و برگشت، الان مشکلی نیست.چیزی نیست، CPR کرده، واقعاً چیزی نیست؟ همین که می‌گفت "مشکلی نیست" بهانه‌ای بود که هم من آرام شوم و هم وقتی گوشی به دست صاحبش برگشت، با همین جمله بتوانم آرامش کنم:-قاسم کجاست؟-رفته بیرون.-باشه، بهش بگید دارم میام.شال و کلاه کردم و راه افتادم به سمت تهران، موقع تنهایی، با ماشین خودم نمی‌رفتم، چند ساعت بعد متوجه شدم اشتباه کردم و کاش با ماشین خودم می‌آمدم.ادامه دارد ...قسمت قبلی - قسمت بعدی