اگر فقط همین امروز مانده باشد چه؟

انسان‌های خلاق، خود را محدود نمی‌کنند و به زمانشان اشراف کامل دارند و از هدر دادن یک دقیقه هم اجتناب می‌ورزند. آنها هرگز کار امروز را به فردا موکول نمی‌کنند و می‌دانند اگر قرار باشد کاری انجام شود، باید همین امروز انجام شود. فرض می‌گیرند فردا عمرشان تمام می‌شود. پس می‌کوشند تا هرچقدر توانستند، کارشان را پیش ببرند. هرگز و هرگز زمان را نمی‌کشند. از زمان‌های مرده، جان بیرون می‌کشند و از فرداهای خیالی، امروز می‌سازند. وقت فردا را فرصت نمی‌دانند. امروز برایشان فرصتی کامل و حیاتی است که در صورت مصرف نشدن، هدر می‌رود. باید بکوشیم از امروز نهایت استفاده را ببریم. از پشت گوش انداختن‌ها فاصله بگیریم و تحت هر شرایطی عمل کنیم. باید فرض بگریم فردایی وجود ندارد. اگر به‌شما بگویند فردایی وجود ندارد، همین حالا با تمام قوا سعی می‌کنید خود را به جلو برانید. سازندگی با امروز، نه تنها کمک می‌کند زمانمان را به درستی مصرف کنیم، بل‌که به ما یادآوری می‌کند 365 روز سال را می‌توان به همین شیوه، صحیح گذراند. فقط این ما هستیم که در مدیریت بجا و درست این 365 روز، اهمال می‌کنیم. ‌جمله‌ای هست با این مضمون که همۀ ما، حتی افراد موفقی مثل بیل گیتس و ماسک و... 24 ساعت شبانه روز را در اختیار داریم. واکنش ما نسبت به زمان، عامل تعیین کننده هدررفت زمان است. باید زمان را آهسته کنیم. چجوری؟ از هر ساعت و از هر دقیقه استفاده کنیم. نسبت به زمان حساس باشیم و نگذاریم حتی یک ثانیه از دستمان لیز بخورد و هدر رود. باید شش دانگ حواسمان را به چیزی متوجه کنیم که اگر امروز آن را تباه کنیم، فردا توانایی جبران آن را نخواهیم داشت. ما در حلقه‌ای ناعادلانه از حواسپرتی‌ها زندگی می‌کنیم که همه سبب کشته‌شدن زمان می‌شوند. همه دست در دست هم می‌دهند تا زمان را به قتل برسانند. حالا با این حساب در پایان سال، چقدر زمان مرده روی هم انباشته می‌شوند؟ چقدر جسد می‌توان پیدا کرد؟ اجساد زمان، مهم‌ترین نشانه‌ای است که به ما می‌فهماند امروز را نباید نادیده گرفت.از آنجایی که ما نسبت به زمان حساس نیستیم و زمان را غنیمتی فراوان می‌پنداریم، همیشه از پیدا کردن راه و چاره برای مدیریت صحیح آن اجتناب ورزیده، و با این تفکر وقت خود را تباه می‌کنیم.اگر به راحتی از کنار دقیقه‌ها و ساعت‌ها، و حتی روزها رد شویم، به تدریج برایمان اهمیت کمتری پیدا می‌کنند و باعث می‌شود به سرعت برق از جلوی چشم محو شوند. این سرعت، به ما می‌فهماند با بجران کمبود زمان مواجه هستیم.با اشراف کامل بر زمان و مکان و تاریخ. اگر بتوانیم ساعت‌ها را همیشه جلوی چشممان داشته باشیم و آنها را به خوبی درک کنیم، (یعنی طبق اولویت‌ها زمان را بسنجیم) زمان کندتر و ما روی آن حساس‌تر می‌شویم.فرض بگیرید امروز تنها روزی است که زنده‌ می‌مانید. یا شاید هم آخرین روزی است که فرصت دارید هدفی را به پایان برسانید. مطئمناََ شما با این طرز فکر آماده می‌شوید تا فعالیت خود را هرچه زودتر آغاز کنید. این فشار ذهنی باعث می‌شود زمان را مدیریت کنیم.دقت کرده‌اید بعضی روزها، برای مثال روزهایی که فرصتمان برای انجام کاری (که به اجبار روی آن تمرکز داریم) کمتر است، رویکرد بهتری اتخاذ می‌کنیم؟ امّا بعضی روزها که فرصت بیشتر داریم، به فکر فرداییم و به همین خاطر پشت گوش می‌اندازیم. و باز همین چرخه ادامه پیدا می‌کند تا وقتی که فرصت کم بیاید.بیشتر ما دقیقه‌نودی کار می‌کنیم. زیرا می‌پنداریم زمان فراوان است و هر موقع که دلمان بخواهد، امکان فعالیت جدی و تمرکز کامل فراهم می‌شود. اما این تفکر اشتباه است . باعث می‌شود اولویت‌هایمان را امروز انجام ندهیم و به فرداها موکول کنیم.برای هر یک از ما شیوۀ خاصی از مدیریت زمان را می‌توان در نظر گرفت. برای مثال، در برنامه‌ریزی یک نفر، ساعت زنگ‌دار و کاغذ برنامه‌ریزی نقش مسئول مدیریت زمان را دارد. برای فرد دیگری نظاره‌گری ساعت‌ها به طور مداوم می‌تواند کمک کند تا بر زمان اشراف بیشتری داشته باشد. برای عده‌ای دیگر هم ثبت لحظه به لحظه زندگی و مکتوب کردن آن موثر است. ایضا می‌توان از فعالیت‌های تمرکز طلب به عنوان سرگرمی برای زمان‌های مرده استفاده کرد تا زمان به درستی سپری شود.