ما یه دونه از این تلویزیون کمدی ها داشتیم ...

ما یه دونه از این تلویزیون سیاه و سفید کمدی داشتیم. کمد از تلویزیون جدا نبود. تلویزیون اینقدر بزرگ و سنگین بود که باری محافظت از تلویزیون خود کارخونه دور تلویزیون یک کمد چوبی هم گذاشت بود. تلویزیون را از کمد نمیشد جدا کرد. کمد بدنه تلویزیون بود. تا اینکه تلویزیون رنگی خریدیم. این تلویزیون هم همینجور مونده بود. تلویزیون رنگی را گذاشتیم بالای این تلویزیون. این در واقع شد زیر تلویزیونی. یک مدت که گذشت از این زیرتلویزیونی که بوفه داشت و میشد توش کاسه بشقاب بچینی و به فک و فامیل پز بدی مد شد. ما هم یه دونه خریدیم. این تلویزیون قبلی دیگه بی استفاده شد. بعد کلا ما رسم نداشتیم چیزی رو دور بریزم. بالاخره باید یه کاری باهاش می کردیم. هی بررسی و فکر به هیچ نتیجه ای نرسیدیم. جا هم زیاد می گرفت. عزیزم گفت این را می فروشیم. گفتند الان دیگه کسی از اینها نمی خره. عزیزم گفت من می فروشم پولش نصف نصف. بابام گفت باشه. فرداش تو خونه بودیم دیدیم در زدند: یاالله! یا الله! عزیزم یه یارو مفنگی را برداشت آورد خونه که این می خواد تلویزیون را بخره. یارو اومد و تلویزیون را نگاه کرد یک کم ایراد گرفت و بعد گفت من این را می گذارم مغازه ام فروش رفت درصدم را می گیرم پولش را میدم به شما. یارو حالا یک مغازه تلویزیون فروشی درب و داغونی داشت یه ایستگاه با خونه ما فاصله داشت. مغازه یارو پر بود از تلویزیونهای قراضه، من همیشه برام سوال بود کی از این خرید می کنه؟ یارو وسط مغازه یه دونه از این تختها گذاشته بود روش فرش انداخته بود می نشست رو تخت پشتش هم بالشت می گذاشت. مغازه اش شبیه همه چی بود الا خدمات صوتی تصویری که روی درش نوشته بود. همیشه هم یک چراغ علاالدین کنار تختش روشن بود روش یک کتری چایی قل قل می کرد. همیشه هم دوستهاش می اومدند چایی می خوردند. بیشتر قهوه خونه و سمساری بود تا خدمات صوتی تصویری. آخرین ورژن خدماتی هم که ارایه می داد و با شبرنگ چسبونده بود روی شیشه مغازه اینها بود. تنظیم آنتن هوایی تلویزیون، تبدیل سیستم پال به سکام. هیچی این تلویزیون را برد و قرار شد بفروشه و بعد پولش را بده به ما. یه هفته شد. دو هفته شد. یه ماه شد. دیدیم خبری نشد. عزیزم می خواست اون نصف سهم پول تلویزیون را بگیره من را سیخونک می زد برو در مغازه اش بگو پول تلویزیون ما چی شد؟ حالا من اون موقع هشت، نه سالم بود. خجالت می کشیدم. می رفتم در مغازه یارو دم در وای می ایستادم که "ببخشید آقای تلویزیونی! عزیزم گفت این تلویزیون ما اگر فروختید لطفا پولش را بدید." یارو هم می گفت نفروختم. بعد دوباره یکی دو روز می گذشت عزیزم سیخونک می زد برو بگو فروختی؟ من دوباره باز زیر لب نق نق کنان که چرا آخه به من میگی می رفتم که آقا تلویزیونی این تلویزیون ما را فروختید؟ بعد یارو بعد از یک مدت یاد گرفته بود یه جور برخورد می کرد که انگار من را نمی بینه. مشغول می شد با گپ زدن با رفیقهاش. من می گفتم ببخشید. اصلا یه جوری که انگار نشنیده. یه دو سه دقیقه صبر می کردم. که الان حرفش تموم بشه که وسط حرفش نپریده باشم. دوباره تا صحبتش قطع می شد می گفتم ببخشید. یارو دوباره شروع می کرد به حرف زدن و خندیدن و چای خوردن با دوستهاش. نزدیک نیم ساعت یک ساعت طول می کشید که تهش خود یارو خسته میشد از اینکه من نرفتم می گفت نفروختم. عزیز من هم ول کن نبود. هی هر دو‌سه روز دوباره من را می فرستاد سراغ یارو. تا اینکه به بار که طولانی در مغازه یارو موندم و هوا تاریک شد و بارون می اومد. یارو گفت پسر جون بیا تو. بعد گفت تلویزیونتون را نمی خرند. من خالیش کردم توش کفتر ریختم. گوشه مغازه دیدم یارو جدی جدی محتویات داخل تلویزیون را خالی کرده، یه طلق گذاشته جلوش مدل آکواریوم! داخل تلویزیون کفتر ریخته میشینه نگاهشون می کنه. رفتم خونه به عزیز گفتم این تو تلویزیون کفتر ریخته. عزیزم گفت چی؟ گفتم شکم تلویزیون را خالی کرده توش کفتر ریخته! گفت غلط کرده. چادر سر کرد تو شر شر بارون رفتیم در مغازه یارو. عزیزم نه سلامی نه علیکی، برگشت جلوی رفیق‌های یارو که داشتند چای می خورند گفت چه غلطی کردی؟ کفتر ریختی تو تلویزیون؟ زنگ بزنم بیاند شیره کش خونه ات را جمع کنند؟ یکی از دوست‌های یارو سر کلمه شیره کش خونه شاکی شد که خانم درست صحبت کنید. عزیزم یارو را چپ چپ نگاه کرد که تو چایی نباتت را بخور. بعد برگشت به یارو تلویزیونیه گفت ‌تو به چه اجازه ای تو تلویزیون را خالی کردی کفتر ریختی؟ یارو گفت حاج خانم اون رو کسی نمی خره. عزیزم گفت اون پونصد تومن مشتری داشت من ندادم. - حاج خانم‌ هیچکی اون رو پونصد تومن نمی خره. عزیزم گفت درستش کن تمیزش کن می خوام ببرم. یارو هم گفت حاج خانم اون لامپ تصویرش را انداختم دور نمیشه درست کرد. بار اضافی بود من بارتون را سبک کردم. عزیزم هم گفت پس پونصد تومن باید بدی. یارو هم که از اول قصدش دو دره کردن بود موند تو عمل انجام شده. گفت به جاش یه تلویزیون دیگه ببر. عزیزم گفت اینها هم خرابند. اون مثل گل کار می کرد. همون را درست کن ببرم. حالا با جر و بحث عزیزم همسایه هم فضولیشون گل کرده بود، زیر اون بارون جمع شده بودند هی دونه دونه می اومدند سلام می کردند که چی شده؟ بعد می اومدند تو مغازه. یارو دید عجب بساطی شده. هی می گفت حاج خانم تعمیر نمیشه. عزیزم هم می گفت خوب پونصد تومن بده من برم. یارو بدجور معذب شده بود. عزیزم هم شروع کرد به مانور دادن که اینجا تلویزیون فروشیه؟ کفتر فروشیه؟ شیره کش خونه است؟ تو چرا کفتر ریختی تو تلویزیون ما؟ همسایه ها هم همه کنجکاو شده بودند که یارو واقعا کفتر ریخته؟ هیچی یارو دید داره شر میشه اومد صدتومن داد به عزیزم که این رو خسارت بگیر ول کن. عزیز من هم پول را گرفت و گذاشت تو کیفش. گفت پس خالیش کن ببرم. یارو گفت چی رو ببری؟ تلویزیون را ببرم دیگه. یارو گفت اون پول را دادم دیگه. عزیزم گفت این پول خسارته که تلویزیون را خراب کردی. طرف گفت آخه این لاشه اش به چه درد می خوره؟ گفت می خوام توش جوجه بریزم نوه ام بازی کنه.یارو هم شاکی شد بلند شد تلویزیون را خالی کرد کفش را تمیز کرد اون طلق هم برداشت گفت بردار ببر. عزیزم گفت باید بیاری در خونه من چطوری زن تنها ببرم؟ یارو دیگه لج کرد گفت من می گذارم در مغازه خودت ببر به من ربط نداره. تلویزیون را آورد پرت کرد زیر بارون. من حالا عزا گرفتم این لاشه به این سنگینی را چطور ببریم. عزیزم گفت تو مواظب تلویزیون باش من الان میام. حالا انگاری تو اون سیل بارون که همه چپیدند تو خونه هاشون کسی این تلویزیون که ول شده تو خیابون را یه دقیقه ای می دزده. هیچی رفت یه چند دقیقه بعد با دو تا پسره برگشت. اونها تلویزیون را کول کردند. گفت تو جلو جلو برو راه را نشون بده من از پشت میام مواظب باشم اینها تلویزیون را به در و دیوار نمالند. هیچی این بدبخت‌ها همه مسیر این تلویزیون سنگین را خرکش کردند دیگه از نفس افتاده بودند. عزیزم هم اینها را به اسم صدا می کرد که آخ آخ مهدی جون سر تلویزیون کج شده. تو جوب نیفتی! با بدبختی رسیدیم خونه، خیس خیس. تلویزیون رو گذاشتیم تو حیاط روش نایلون کشیدیم و عزیزم این بچه ها که نفس نفس می زدند را رد کرد که به مامانتون سلام برسونید. از خونه انداختشون بیرون که برید مادرتون نگرانتون میشه. مادرم پرسید اینها کی بودند؟ عزیزم شروع کرد آدرس دادن که پوران خانوم بود قبلا تو کوچه مون می نشستند. این بچه های عروسش هستند. خونه شون تو کوچه همون تلویزیونی است. رفتم در خونه شون گفتم پسرهاش را بفرسته کمک. هیچی تلویزیون یه مدت همینجور بی استفاده گوشه حیاط بود. من رفتم جوجه بخرم بندازم داخلش که مادرم گفت غلط کردی. فقط همینم مونده. هیچی به بابام فشار آوردند که این را باید یه کاری کنی. بابام هم ابتکار زد از عرض نصفه اش را برید عمقش نصفه شد باهاش جا کفشی درست کرد. دیگه ما جا کفشی مون اینجوری بود که می خواستی کفش برداری باید در جاکفشی را باز می کردی کفش را برمی داشتی درش را می بستی و می رفتی. همین، ببخشید طولانی شد.پایان© هومن مزینتلگرام: https://t.me/MyMazinLife