از میان نامه ها به تو...

سلام عزیزکم!... امشب راستی راستی گوش کرده ام به توصیه های مشفقانه ات که با آن صدای شرمگین ادا می کنی، در همان حالتِ نازی که نگرانی قشنگ سرریز می شود از زلال چشمهات... یعنی که زودتر رفته ام امشب توی رختخوابِ گرم و نرم... باعجله و پیش از وقت تمام کردم درس های این هفته ی بچه های کلاس را ... عکاسی و زیرنویس کردن این تصاویر سنگی و مرده ی هخامنشی... شاهان و غلامان و پیشکاران و پرستندگان را ... تا باز در خلوت خیالم با تو زندگی کنم... بعد دیگر همه اش تو هستی و خیال عاشقی هایی که هرگز ... می گویی مگر عشق نباید زندگی بخشد؟!..._ خیلی غصه دار هم می گویی... و لب ورچیده نگاهم می کنی شاید_می گویی گلایه آمیز ... مگر نباید قیامت های پر آتش بر انگیزد؟... نباید چون شعله ی جاودان آتشگاهِ پارسیان به پرستش برخیزد؟...بخدا راست می گویی عزیز دل!..‌. و شاید حتی خبر هم نداری که چقدر این زندگیِ مخفیانه و تولّد دوباره که در کنج تنهایی هام به من بخشیده ای، برایم حیاتی و ارزشمند است... نمی گذارم البته کسی بفهمد که هستم... که زندگی می کنم... که از مرگ برخاسته ام... نمی خواهم احدی بداند..‌.می ترسم چشممان بزنند... می ترسم دوباره اعدامم کنند به دار مجازاتم کشند...حرامیان منّاع عشق...نمی خواهم دوباره بمیرم...می خواهم دور از چشمِ حاسدان...در جعبه اسباب بازی های کودکانه ی تو..‌. کنار خرس قهوه ای و تیله های شیشه ای ات... آهسته و یواشکی نفس بکشم...می خواهم توی دستهای مهربانت باشم... گاهی به مهر و نوازش... گاهی به مجازات و تنبیه هایی... که دردناک هم نیست... جز از آن که بدانم دلت گرفته از من..‌. که دلسرد شده ای... بس که منفعل ام آخر!... درست مثل یک سربازِ حلبی توی یک جعبه ی آهنگِ قدیمی که فقط به ضرباهنگ نا کوکِ آوایی خشدار و یکنواخت، گرد خودش بچرخد و بچرخد... و به جایی نرسد...عزیز دلکم!... یعنی تو هنوز شک می کنی گاهی... که دوستت دارم؟... برایم باور کردنی نیست... شاید هم شک نداری.‌‌... ولی وقتی می بینی این عشق..‌. مثل سکه ای قلبی است که جایی خرج نمی شود و رسواگرانه دستت را رو میکند و فقط توی جعبه ی یادگارهای کودکانه معنا دارد و در بازار پرسودای عالم، پشیزی نمی ارزد... دلت می گیرد...دلت به حال خودت می سوزد..‌. می گویی با خودت... بعد یک عمر پرهیز و درستکاری و وسواسِ حرام و حلال، سرِ آخر از بازارِ پرآزارِ عالم، همین یک سکه ی حلبی نصیب ما شده است!....بله عزیز دلم!... من قلبی ام... حلبی ام... خیال پرور و خیالی ام... بازیچه ام اصلا ... مثل همه ی آن گنجینه های جادووار و پر معنای دوران کودکی که الان از گوشه ی کمد که بیرون می افتد... دور ریختنی به نظر می رسد...من جوی نمی ارزم اگر تو خریدارم نباشی... اصلا همان خون آشام شبگرد و مغموم ام که طردم کنی برمی گردم به تابوت خودم و خلاص... پیشاپیش مرده ام.‌‌...خودت یکی یکی سوزن های نفرینی و مسموم را از لابه لای زخم های بی شمارم بیرون کشیدی و به دقت مرهم گذاشتی و از خواب صد ساله بیدارم کردی..‌. فقط افسوس که شاهزاده نیستم ... مثل قصه ها... همان روح سرگردان ام... همان سائر الشیئ ام که می بینی...چه کار کنم آخر؟...که دوستت دارم... نفسم به نفسهات بند است..‌. نوشتنم به خواندن هات..‌. من آدم برفی ام طفلکم!... بیاوری ام توی خانه، آب می شوم...در آغوشم بگیری به لرزه می افتی... یخ می زنی... ولی همه ی ذغالهای چشم و دماغ و دهانم را خودت با حوصله فشار داده ای توی توده ی بی شکل و یخ بسته ی صورتم‌‌‌...من آفریده ی تو ام... و دوستم داری...‌من رویای تکرار شونده ی سحرگاهان تو ام...نترس..‌. محو هم که شوم..‌.باز برمی گردم شبانگاه بعد و تا سحر که چشمهات را نوازش وار بگشاید، می مانم کنارت و تماشات می کنم... اصلاً هر وقت چشمهات را ببندی، من همانجام پشت پرده پلکهات ...توی نگاه زیبایت..‌.روز که بیدار می شوی آهسته آهسته جابه جا می شوم... می خزم..‌. توی خاطرت ...‌ می خلم دلهره وار... توی دلت..‌. و همان جا می مانم برای همیشه..‌. تا تو به یادم می آوری، زنده ام... نفس دارم.‌‌...و جاودانه دوستت دارم... عزیز دلِ دلتنگم!....