طرح ریزی یک دورة جدید آموزشی مالی- رابرت کیوساکی

بیایید لحظه‌ای وانمود کنیم که می‌توانیم به 200 سال آینده سفر کنیم. و در زمان آینده در انجمنی پا می‌گذاریم که در آن گردهمایی بزرگی از دانشمندان در حال بحث و گفتگو درباره دوره‌ای از تاریخ به نام قرن بیستم هستند. قرن بیستم دورانی بوده است که روزها این مردان و زنان دانش‌آموخته را درگیر خود کرده است.آن‌ها ساعت‌ها در کنار هم به مطالعه و بررسی می‌پردازند. محفظه‌های محتوی آثار تاریخی و فرهنگی باز شده و مورد بررسی قرار گرفته شده‌اند. همه این افراد نوارهای ویدئویی را تماشا کرده‌اند و آثار هنری، اسناد و ادبیات این دوره را بررسی کرده‌اند. در حالی که بدون هیچ اقدام و فکری در یک سالن بزرگ نشسته بودند، یکی از محققان برمی‌خیزد و رو به دیگران می‌گوید:«خب، تمام مطالعات قرن بیستم بسیار روشنگر بوده است، ‌اما من سردرگم شده‌ام.»رئیس جلسه می‌پرسد: «چرا اینقدر سردرگم شده‌اید؟»‌«آیا نتیجه‌ای که من از شواهد ارائه شده در این مطالعات می‌گیرم ممکن است درست باشد؟ آیا درست است که در آن سال‌های آشفتگی عظیم اقتصادی، در دهه 1990 میلادی، سیستم آموزشی به کلی از تغییر خودداری کرده است، و به طرز نکبت‌باری نتوانسته نیازهای زمانه را برآورده کند؟ با توجه به این حجم از شواهد، به نظرم آموزش‌وپرورش در تنها کاری که باید انجام می‌داده است تا وجود خود را در جامعه توجیه کند، شکست خورده است؛ و در پاسخگویی به زمانه خود ناموفق بوده است. در فراهم کردن اطلاعات و مهارت‌های مورد نیاز مردم برای مقابله موثر با مشکلات زمانه‌شان ناموفق بوده است.»سایر محققان به‌ آرامی و با اندوه به نشانه تایید سرشان را تکان می‌دهند.آن محقق در ادامه می‌گوید: «و جامعه آن‌ها در آموزش مردم خود درباره اصول پول ناموفق بوده است، در حالی که اصول پول کاملاً برای بقا و تداوم در سیستمشان ضروری بوده‌ است! آن‌ها فقط به مردم خود آموزش می‌داده‌اند تا به خاطر مشاغلی تخصصی تحصیل کنند که بعدها منسوخ شده‌اند. چرا، این موضوع به مانند یک جامعه شکار و جامعه باستانی است که نمی‌تواند به مردم خود بیاموزد که کجا به دنبال گیاهانی بگردند تا آن‌ها را بتوانند پرورش دهند یا چگونه پرندگان شکار و سایر حیوانات را ردیابی کنند تا گوشت مورد نیازشان را تامین ‌کنند!»باز هم واکنش سایرین فقط سر تکان دادن‌های آرام بود.«اگر سیستم آموزش‌وپرورش درباره ‌امور مالی، اعتباری و سرمایه‌گذاری‌ به مردم آموزش نداده است، پس چه کسی این کار را انجام می‌داده است؟»محقق دیگری که این موضوع را به دقت بررسی کرده است، به سادگی پاسخ می‌دهد: «بانک‌ها و سایر مؤسسات مالی این کار را انجام می‌داده‌اند».محقق اولی در کمال ناباوری سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید: «یعنی همان افرادی که از اشتباهات و ناآگاهی این افراد سود می‌برده‌اند مربی آن‌ها نیز بوده‌اند؟دوباره سرها به نشانه تایید تکان می‌خورند.و همین مؤسسات، که خود مستقیماً مسئول رکود اقتصادی بوده‌اند و بسیاری از آن‌ها در این فرآیند شکست خورده‌اند، و شاید هم افراد کلیدی را جهت مسئولیت‌ آموزش سایر مردم در مورد استقراض، سرمایه‌گذاری و پس‌انداز را آن‌ها تعیین می‌کرده‌اند؟»محققان در میان خود صحبت می‌کنند و متفق‌القول می‌گویند که واقعاً چنین بوده است. نجواهای اعتراض در اتاق ادامه دارد و همگی یک صدا می‌گویند که چقدر این مسئله باورنکردنی به نظر می‌رسد.یکی خاطرنشان می‌کند: «احتمالاً این کار مثل این بوده است که می‌خواستند با آن‌ها به مانند گوشت قربانی رفتار کنند.»زنی که کنارش نشسته، اضافه می‌کند که: «یا کوری عصاکش کور دیگری شود.»فرد دیگری ‌می‌گوید: «یا شاید هم ترکیبی ‌از هر دو حالت.»محققان آرام می‌خندند، ‌اما با این وجود کاملاً از پیامدهای غم انگیز این مکاشفات آگاه هستند.پس از مکثی طولانی، محقق اولی با نگاهی متحیر به گروه خیره می‌شود. و می‌گوید: «چیزی که برای من غیرقابل تصورتر است، این است که مربیان این دوره در واقع کودکان خردسال را به خاطر اشتباهات صادقانه‌شان تنبیه می‌کرده‌اند. و مردم هم با این موضوع کنار می‌آمدند، ‌آیا واقعاً ممکن است که آن‌ها نمی‌دانستند که اصول اساسی یادگیری بشری را نقض می‌کنند؟» سکوت سنگینی در اتاق حکمفرما می‌شود. همگی به خوبی می‌دانستند که این مسئله دقیقاً همان چیزی است که اتفاق افتاده بود. آن‌ها با تنبیه جوانان به خاطر اشتباهات صادقانه‌ای که برای یادگیری بسیار حیاتی هستند، اساساً در آن دوران و فرهنگ درهای فرصت‌های آتی را به روی همه می‌بستند و مزایای یک زندگی موفق و شاد را از آنان سلب می‌کردند. سکوتی که بر جمعیت حاکم می‌شود، نشان‌دهنده حیرت و بهت حاضران است.یکی با توجه به غلیان احساساتی که در اتاق حاکم است، می‌گوید: «خدای من. آن‌ها باید بربر بوده باشند!»متأسفانه این تمثیل کوتاه از آینده واقعیتی را نشان می‌دهد که ‌امروزه در سراسر جهان مدرن در حال وقوع است. این تمثیل حقیقتی را به تصویر می‌کشد که من و شما و تک تک عزیزانمان در حال حاضر با آن مواجه هستیم. تک تک ما که زندگی‌شان کمتر از آن چیزی است که می‌خواهیم باشد، با کابوس بیان شده در این داستان زندگی می‌کنیم. این حقیقت کابوسی است که نه به دلیل کمبود توانایی‌مان بلکه بواسطه سیستم‌ آموزشی ایجاد شده است که توسط جامعه ما حمایت می‌شود و به ما یاد داده نشده است که چگونه موفق شویم بلکه چگونه شکست خوردن را به ما یاد داده شده است.تیل اعتراف می‌کند که این مسئله تصویری تلخ است. ‌اما من عمداً آن را به این شیوه دراماتیک بیان کردم تا همه را نسبت به حقایق آگاه کنم و به آن‌ها فرصتی بدهم تا کاری را که می‌توانند انجام دهند، از همین الان شروع کنند، تا مسیر تاریخ را تغییر دهند و همه باید اول از خودشان شروع کنند.حالا که از اخبار بد مطلع شدید بگذارید اخبار خوب را هم به شما بگویم. اخبار خوب این است که با خواندن این کتاب و تداوم زندگی‌تان با توجه به اصولی که در اینجا متوجه خواهید شد، می‌توانید آسیب‌هایی را خنثی کنید که از قبل به شما وارد شده است. در لابه‌لای صفحات این کتاب آنچه را که دیگران قبل از شما کشف کرده‌اند، متوجه خواهید شد و با عمل به آن می‌توانید زندگی مطلوب و خوشایندی را بسازید که همیشه آرزویش را داشته‌اید تا روزی بتوانید خود و عزیزانتان از آن لذت ببرید.برگرفته از کتاب «شرط بندی روی اسب بازنده» رابرت کیوساکی - انتشارات طاهریانقابل تهیه از طریق وب سایت انتشارات طاهریان