تکه رمان - انعکاس ماه در آب چاه

ترنج کراوات رو دقیق و کامل تنظیم کرد و یکم عقب تر رفت و با لبخند گفت: واقعا ماه شدی. حیفت نیست برات زن بگیریم؟گوشه چشمی بهش نگاه کردم و گفتم: چرا. دقیقا حیفه. و ضمنا من قصد ادامه تحصیل دارم.خندید و گفت: ای نمیری علی! بدو من میرم پایین تو هم بیا. خاله اینام تا یه ساعت دیگه می رسن. دیر نکنی ها مامان نصفت می کنه.باز خودم رو توی آینه نگاه کردم:_باشه. نمی خواد مثل بچه ها بهم یادآوری کنی. راستی نازنین خوابید؟ترنج_آره پرستارش اومده تا مراقبش باشه. پوفی کشیدم و دور از چشم ترنج که داشت از اتاقم خارج می شد، کمی کراوات رو شل تر کردم. دستی به موهام کشیدم تا از مرتبیش اطمینان حاصل کنم. یکم دستم ژل مویی شد که با وسواس، دستمالی از جیبم درآوردم و پاکش کردم.واقعا خوشتیپ شده بودم. دمم گرم.دستم رو دراز کردم و از روی میز توالت کوتاه اتاقم، ادکلن گرون و محبوبم رو برداشتم و به گردنم و مچ دستم زدم.یک پیراهن سفید و شلوار مشکی براق و البته گرون قیمت. و یک کراوات راه راه خاکستری – سیاه. خب قاعدتا باید کت همراه شلوارم رو می پوشیدم ولی خب، هوا یکم گرمه و ترجیح میدم کت نازک و بلندم رو تزئینی بندازم روی بازوم و جهت خالی نبودن عریضه یه وقتی هم بپوشمش! مشکی بود و یقه خوش فرمی داشت.چه مرگم شده دارم اینقدر شیک می کنم؟ هیچی فقط حالم خوب نیست. بی دلیل. شاید چون به هر نحوی که بود، ترسا مجبورم کرد اون تابلوی محبوبم رو بدم یه قاب سفید بزنن تا امشب، توی یکی از بهترین رستوران های شهر که نزدیک برج میلاده تقدیمش کنم. یعنی نمی فهمم چرا اینقدر به این تابلو علاقه پیدا کرده. شایدم می خواست حرص منو دربیاره. دم گرفته بود که آره علی خسیسه، علی گدائه، علی امله و... آخرسر هم بابا، دقت بکنید بابا برگشت بهم گفت خاک بر سرت. اونی که دوزار این خاله زنک بازیا براش مهم نبود!با حرص کتم رو از روی تخت برداشتم و روی بازوم انداختم و از اتاق خارج شدم. نازنین تازه مرخص شده بود و برای همین دلم رضا نبود بریم. ولی انگار همه راضی بودن به جز من. همیشه هم همینجوره. شوهرخالم یه تولد توپ قراره برای دخترش بگیره و... حتما چند ماه دیگه ترنج برای رو کم کنی توپ ترشو می گیره! توپای بسکتبال هم همش میخورن تو سر منه بدبخت!تند تند پله هارو طی کردم و با مشاهده مامان و ترنج که منتظر بودن پرستار بچه بیاد، رفتم به سمت اتاق ته راهروی پایین. نازنین خیلی آروم خوابیده بود و خرخر می کرد.کنارش، روی تخت دو نفره اتاق مامان و بابا نشستم. موهای سیاه رنگش که روی پوست مهتابیش نشسته بود رو کمی کنار زدم و بوسه ای روی پیشونیش نواختم. دلم می خواست یه دایی خوب براش باشم. مثل دایی وحید. که معلمم هم بود. ولی حس می کردم توانش رو ندارم. من خیلی چیزارو کم داشتم.نازنین مثل یک فرشته ی پاک و معصوم خواب بود و به خاطر بیماری، لاغر شدنش رو حس می کردم. چیزی توی گلوم سنگینی می کرد. اگه اون دوتا گوگولی مگولی احمق اینقدر درگیر دعواهای خودشون نبودن، زودتر متوجه بیماریش می شدن و اینقدر حاد نمی شد.مامان_علی جان...بچه رو بیدار نکنی.برگشتم به سمت در. مامان نگران نگاهم می کرد. آهی کشیدم و بدون اینکه چیزی بگم بلند شدم و به سمتش رفتم. از کنار مامان رد شدم. بین راه بودم که زنگ در خونه زده شد و ترنج گفت: بالاخره اومد.و به سمت آیفون رفت و ورودی خونه رو باز کرد. سوئیچم رو از تو جیب شلوارم درآوردم و بی توجه به همه، رفتم سراغ ماشین. توی حیاط، دختر جوونی مشغول رفتن به سمت ساختمون بود که با دیدنم آروم سری تکون داد و سلام کرد.جواب سلامش رو دادم و خوشامد گفتم. یکی از بچه های کلاس مراقبت حاج آقا کاظمی که اتفاقا داشت تخصصش رو توی رشته روانشناسی می گرفت و خانوادش از ما هم گردن کلفت تر بودن ولی پرستاری بچه هارو می کرد. مثل من و مجتبی که فلافل فروشی می کردیم. یه وقتایی باید به خودت حالی کنی که هرچه قدر هم تو دنیا برای خودت دم و دستگاه داشته باشی، چیزی نیستی.از استاد کاظمی، زیاد نگفتم. فقط همین بس که بگم، کسیه که بهت کمک می کنه روحت رو بشناسی و دلیلت برای زندگی رو. انسانیتت رو و تعالیم و علوم اسلامی رو. یه جورایی، من و امثال من که سر کلاس استاد کاظمی حاضر می شدن، نسل جدیدی از آدم ها هستیم که توی تاریخ نظیرش وجود نداشته. یه عده که ثابت می کنن انسانیت، چیزی جدا از مذهب نیست. حالا فعلا تو خماریش بمونید تا بعدا بریم سر کلاس.رفتم پشت ماشین نشستم و روشنش کردم. طولی نکشید که مامان و ترنج هم اومدن و سوار شدن. با ریموت در رو باز کردم و از خونه خارج شدم. خیلی وقت بود سوار این غول مشکیه نشده بودم. لامصب فرمونش زیر دستم بدجوری نرم و خوش فرم بود. " تو یک فلافل فروشی علی. یادت نره. توی یکی از خیابون های شلوغ تهران، ساندویچ چرک و مضر پر روغن درست می کنی و تحویل مردم میدی و دونه ای سه هزار تومن می گیری."مامان همونطور که حین طی کردن کوچه تا رسیدن به خیابون اصلی آیت الکرسی می خوند، گوشیش رو درآورد و شماره بابا رو گرفت. هوف. حاج خانوم اگه یکم به اندازه ای که به آقاتون اهمیت میدین به پسرتون اهمیت می دادین به جایی برنمی خورد! حسودیم شد. اه.بعد از یک مکالمه کوتاه گوشی رو قطع کرد و رو به من گفت: یکم سریع تر برو دیر شد._بابا چی گفت؟مامان_میگه تا یک ساعت دیگه کارش تموم میشه.ترنج همچنان به شیشه تکیه داده بود و حرفی نمی زد. چقدر فرق بود بین این دختر، و اون خانومی که پرستار نازنین بود و کسی به جز من نمی شناختش. دنیا چقدر مسخره و عجیبه. خانم شانا سلامی، وقتی که قاعدتا الان باید با نامزدش بگذرونه رو از بچه های مردم پرستاری می کنه!ترنج یکدفعه انگار چیزی یادش اومده باشه گفت: علی تابلوی نقاشی!_تو صندوق عقبه.نفس عمیقی کشید و گفت: خداروشکر! فکر کردم یادت رفته. اگه یادت می رفت ترسا آبرومون رو می برد. تو که این دختر رو می شناسی._آره خیلی شبیه توئه.غرید: علی!خندیدم: بی خیال بابا شوخی کردم.لحنم شبیه شوخی بود ولی خب تا حدود زیادی حرفم حقیقت داشت. ترسا گذشته ی ترنج بود.دقیقا موقع اذون بود که توی پارکینگ برج میلاد پارک کردم. پیاده شدیم و تا محل مورد نظر، پیاده روی کردیم. من هیچی. کفشام راحت نبود ولی ترنج با اون جک و زاپاس ها نمی دونم چطوری سربالایی ها و ناهمواری هارو پشت سر می گذاشت! انگار مجبورش کردن این همه شاسی بلند بزاره بیاد بالا!تابلو رو با یک فوم شیک پوشونده بودم و داده بودم دست ترنج. پنجاه در هشتاد بود و یکم جاگیر. برای همین آخرش مجبور شدم خودم ببرمش. دم در تالار پذیرایی، بابا هم به ما ملحق شد. واقعا سالن قشنگ و بزرگی بود. مجلس مختلط بود ولی نه اونجوری که شما فکر می کنین. از اونجایی که این بچه هجده سالگیش تموم می شد، بر عکس تولد های قبلیش، یه مجلس سنگین قرار بود بگیرن و ارکستر و... چمیدونم از این کوفت زهر مارا. یادمه تا دوازده سالگیش، میومد وسط می رقصید. اون پسرعموهای بدقوارش هم دورش. من هم با قیافه ای کاملا پوکرفیس شده می رفتم یه گوشه نگاهش می کردم بهش فحش می دادم. می دونست از این سبک بازیا متنفرم. از قصد حرصم رو درمیاورد. از بچگی باهام لج بود.یک پیشخدمت تا کمر برامون دولا شد و به سمتی راهنمایی مون کرد. نمی خواستم اینجوری باشم، ولی ناخودآگاه، صدبرابر از حالت عادی مغرور تر و عوضی تر به نظر میومدم. این رو وقتی فهمیدم که نگاهم توی یکی از آینه های تالار افتاد.مامان استرس داشت. هم نگران نازنین بود و هم از صبح درگیر حاضر شدن خودش و ترنج. مدام حساسیت به خرج می داد که لباسش پوشیده باشه و کلی با ترنج، (با ملایمت البته) جر و بحث می کرد که کمتر آرایش کنه. آخرشم ترنج مجبورش کرد چادر معمولیش رو بزاره کنار و چادر عربی نگین دار بپوشه. یه آرایش ملیح هم روی صورتش بود که از همیشه زیباترش می کرد و البته بابا رو عصبانی. منتهی بابا از هر بحثی که مجبور بشه با ترنج کل بندازه پرهیز می کرد. هم نمی خواست ترنج عصبی نشه و هم اعصاب گریه اش رو نداشت. تالار تقریبا خالی بود. به جز ما، چند خانواده از فامیل های پدری ترسا بودن. همون پسرعموهای گوگولی مگولیش! به محض ورودم، حاضرم شرط ببندم با دیدنم هم کپ کردن هم یه پوزخند ملیحی روی لبشون هویدا شد. طولی نکشید که خاله اینا اومدن بهمون خوشامد بگن و ماهم بلند شدیم برای احوال پرسی و اینا. خاله وحیده ترکونده بود. جوری موها و صورتش رو آرایش کرده بود که با یک شال خوشرنگ شیک و لباس یقه شونیز دار، سر و ته قضیه "مذهبی بودن خاندان" رو هم آورده بود. ترسا هم همینطور. موهای قهوه ایش یه حالت خاصی از جلو یک موج می خورد و به عقب می رفت و از پشت شالش، دنباله ی بافته ی تمیز موهاش بیرون بود. پیراهنش یاسی رنگ بود. شالش هم همینطور. آرایشش هم ست بود. برای اولین بار تو عمرم نتونستم بهش خیره نشم. اون هم همینطور شده بود. با چشم های گنده شده بهم زل زده بود. فکر نمی کرد اینقدر خوش تیپ باشم. منم فکر نمی کردم اینقدر زود بزرگ بشه و جفت پا بشه پرنده ی آسمان اعصاب و روان من! ( من نمیگما ولی خودش گفت که به این گوگولی مگولی نمی بازه! )به زحمت چشم های عسلیش رو از من گرفت و با لبخند، همراه خاله و شوهرخاله از ما دور شد. هنوز چشمم دنبال دنباله بافته ی موهاش بود. به هرچیزی فکر می کردم جز چیزی که شما فکر می کنید! مامان برگشت به سمتم و با لبخند گفت: پسرم یه تیکه ماه شده!با لبخند سری به زیر انداختم. بزار خوش باشه و ندونه که یه فلافل فروشم. ننگ نیست. به هیچ وجه. ولی من اگه در آینده خواستم برم خواستگاری شغل اصلیم رو همین معرفی می کنم. دلایل خاص خودم رو هم دارم. درهرحال، فلافل فروش بودن از عضو این خونواده بودن شرافتمندانه تره.ترنج_علی چرا رنگت پریده؟_چی؟ترنج یکم تو صورتم دقیق شد: مثل گچ شدی.مامان ناگهان ناراحت شد و گفت: آخی! یادم نبود بچم ناهار نخورده! ضعف کردی نه؟ امروز اصلا حواسم بهت نبود. نچ. من حواسم نباشه نباید به فکر خودت باشی؟ترنج یه لبخند شیطنت آمیز زد و با چشم و ابرو به ترسا اشاره می کرد و منم عین خیالم نبود انگار داره بهم گوسفند نشون میده. درواقع اگه گوسفند بود بیشتر واکنش نشون می دادم.توی محیط تالار چشم گردوندم. و بالاخره سماور برقی بزرگ رو در گوشه سالن کشف کردم.خب خداروشکر میشه یه لیوان چای خورد. اینجا دست کمی از کاخ نداشت. یعنی برای یکی عروسی معمولی، خیلی خیلی بزرگ تر و مجلل تر از حد معمول بود! چه برسه به تولد. بیا. مردم نون شب ندارن بخورن اون وقت این دخترخاله ما...بابا در جواب نگرانی مامان گفت: لوسش نکن. دیگه بزرگ شده بچه که نیست.ترنج: راست میگه مامان. همینکارا رو کردی لوس شده برای همه خودشو می گیره. خودشم اعتراف می کنه که لوسه مگه نه علی؟بابا به تمسخر و پوزخندی که کاملا شبیه مال خودم بود ازم پرسید: نکنه به جای اینکه چند سال دیگه برات زن بگیریم باید همین الان شوهرت بدیم تا یکی حواسش بهت باشه که از شدت ضعف با رنگ روغن های نقاشیت یکی نشی؟خیره به چهره خندان بابا نگاه کردم و لبخندی زدم دقیقا مثل خودش. چیزی نگفتم و بلند شدم. عذرخواهی کوتاهی کردم و به سمت سماور آب جوش رفتم. صدای مامان رو می شنیدم که آروم به بابا می گفت: اینطوری که حرف می زنی فکر می کنه برات مهم نیستش! بچم مگه چشه؟ چه بدی ای کرده بهت؟بابا غرید: سلیمه دوباره شروع نکن!داشتم به جلو قدم برمی داشتم ولی از پشت هم می تونستم چهره بابا رو تصور کنم. با اون چشم های آبی و چهره ای کشیده و موهایی نقره ای شده، و ته ریش نسبی. هیکلش هم به نسبت بقیه افرادی که باهاشون سروکار داره، متناسبه. مثل خودم رو فرم بود اگه یکم شکم نمی آورد و شونه هاش افتاده نمی شد. همیشه وقتی می خواست به مامان اخطار بده که الکی غرغر نکنه، مثل من اخم می کرد. لیوان کاغذی رو برداشتم و زیر شیر سماور گرفتم. یک چای کیسه ای داخلش گذاشتم و بعد از رنگ دادنش، بسم الله گفتم و جرعه جرعه سر کشیدم. در همین فاصله، بیشتر مهمون ها اومده بودن. البته فکر کنم قبل از اینکه مهمونی خانوادگی برگزار بشه، یه سری این خانوم رفقاشون رو هم دعوت کرده و یه دور قر داده بودن. بعید بود بتونه اینقدر تیپ بزنه و جلوی خودشو بگیره!وای که اگه مجتبی اینجا بود حسابی چپ و راستم می کرد. بس که فکر و چشمم هرز میره. لعنت به من!با خوردن چای، جون دوباره به بدنم برگشت. با این تمرینات سخت استاد دارم جون میدم. نمی دونم چند وقته که هر هفته در روزهایی نامنظم روزه می گیرم اونم طوری که کسی متوجه نشه و از اونجایی که معمولا چیزی نمی خورم، کسی نمی فهمه.یک قند هم با چایم خوردم. دوست نداشتم برگردم پیش مامان اینا و باز هم گوشم پر از حرفای مامان و ترنج بشه. یا پشت سر خاله حرف می زنن یا با بابا شروع می کنن به غر زدن درباره وضعیت مراسم. من موندم واقعا ترنج با چه رویی پاشده اومده وقتی از شوهرش قهر کرده. گرچه هرکی ازش می پرسه آرشام خان کجا هستن؟ فقط میگه درگیر مریضی نازنینه. طوری که کسی متوجه ام نشه، رفتم توی اتاق عقد تالار تا نماز بخونم. ظاهرا نمازخونه نداره. تو مملکت اسلامی! بعد باید بیام تو همچین جای مقدس و البته شیک و درجه یکی نماز بخونم. بابا دمش گرم.اگه خواستم زن بگیرم، کسیو می گیرم که اونقدرکمالات داشته باشه که به یک کاسه آب سر سفره عقد هم راضی باشه. این زلم زیمبو ها چیه میزارن؟ اوه اوه. اگه مجتبی اینجا بود می گفت فقط جای شهربانو خالیه که کارو یکسره کنم! ولی خیلی اتاق عقدش قشنگ بود. البته...نه از دیدگاه من. از دیدگاه ظاهری و عینی.نمازم رو خوندم و از اتاق بیرون رفتم. توی سالن داشتم راه می رفتم که ناگهان...لرزش گوشیم توی جیبم رو احساس کردم! (نکنه فکر کردید ترسناک میشه قضیه؟) از جیبم درش آوردم. مجتبی بود. بَه چه حلال زاده است!تماس رو وصل کردم و گفتم: بله؟مجی_علی راه حلشو پیدا کردم!_علیکم السلام و رحمه الله و برکاته. کیف حالکم ان شاءالله؟خندید: شرمنده! سلام. علی فهمیدم چطوری به شهربانو برسم!_منم خوبم. شما خوبی؟ خانواده خوبن؟ برادرزاده تون از اون دنیا سلام دارن؟ ای بابا ما توقع عرض ارادت نداشتیم که نمی خواستیم مزاحم لگد پرونیشون به حفره شکمی زن داداش بشیم!به زور خنده اشو جمع کرد: علی دارم جدی حرف می زنم!_منم جدی میگم. موندم اون مصطفی با اون حالش چه وقت بچه دار شدنشه. مجی_وا مگه مصطفی می خواد بچه بزاد؟ دست آزادم رو محکم کوبیدم توی پیشونیم و با عجز گفتم: مجتبی من چند دفعه گفتم نگو " وا " ؟ این مال دختراست! به خدا اینجور مواقع اگه در دسترس باشی از وسط جرت میدم!خیلی جدی گفت: وا! کی گفته " وا " برای دختراس؟_خوبه میدونی بدم میاد و هی تکرار می کنی! چرا عادت داری مثل این دخترای لوس و ننر لج کنی با من؟مجی_ وا ! کی خواست لج کنه! توهم هرچی خوشت نیومد یه گوله مف دماغ کن بچسبون به دخترا! مگه چه گناهی کردن بندگان خدا؟ همین دیشب مشخص گردید برادرزاده ی گرام ماهم دختره. اخ...علی دایی شدن به نظرت بهتره یا عمو شدن؟ اووو! تو چه شاخی هستی! علی دایی! دایی علی! حیف نازنین پسر نیست وگرنه بزرگ می شد عشق می کرد با صدا کردنت!_تا اون موقع دیگه علی دایی از مد افتاده. همین الانشم دیگه بازی نمی کنه.مجی _خب حالا وللش. مثل این دخترا نشستیم فک می زنیم! بپرس چه کردم ای علی!_چه کردی ای مجتبی؟سرخوشانه خندید و گفت: یکی از دوستای شهربانو خانوم، بر حسب اتفاق دوست دختر جدید سورنه. باهاش حرف زدیم و آمار گرفتیم. میگه گویا از کلاس هایی که توش مراقبت باشه خوشش میاد! منم به راحله خانم گفتم که از طرف من کلاس استاد کاظمی رو معرفی کنه. قراره تو جلسه ی بعدی بیاد!لبخندی زدم و گفتم: خیلی خوبه. تو محیط کلاس استاد، میتونی خیلی چیزا دربارش کشف کنی. امیدوارم سینترلای رویاهات بهت بله بده! راستی می خوای با استاد یه صحبتی هم بکنم که باهاش در این باره هماهنگ کرده باشیم؟مجی_چی؟ نه بابا. لازم نیست. من یکم از استاد خجالت می کشم بگم دل دادم._دل ندادی فرزندم تو کلا عقلتو دو دستی دادی خدمت خانوم.یکم ژست عصبانیت گفت: حالا بزار وقتی خودت دلت یه جا گیر کرد نشونت میدم. حالا بیخیال. الان کجایی؟_تولد تری.چند سوت ریتمیک زد و گفت: اینم سینترلای تو.خندیدم: داماره! (خفه شو)_جان؟ باز تو چشم بادومی شدی؟ چند دفعه گفتم این کارتوناشونو نگاه نکن دیوونه میشی، به قول خودت هِنتایا(منحرف) میشی! گوش ندادی. اینم شد این!اینبار قهقهه سردادم. وقتی نوجوون بودیم علاقه مضحکی به انیمه ژاپنی پیدا کرده بودیم. ولی خب، سروته نداشت، ماهم بوسیدیمش به خداوند منان سپردیمش! هنوز آثار انحراف از اون انیمه های بدون سانسور یکم تو وجودم هست!یک نفر زد رو شونم و گفت: داداش بی خیال اینجا دیگه بزار کنار این گوشیو.سری تکون دادم و به مجتبی گفتم: ببین بعدا حرف می زنیم. الان باید برم._خوش باشی. آییش دِماس! سایونارا. (دوستت دارم. بای)_شینته...! (بمیر)قطع کردم. خیلی وقت بود اینجوری نبودیم. نمی دونم من چی زده بودم یا این مجتبی چه مرگش بود. هرچی بود اون خوشحال بود و منم از خوشحالیش خوشحال بودم. مجتبی اصولا توی همه چیز از من عاقل تر بود. قبل از اینکه این اتفاق براش بیفته و من واقعا نگرانشم. میگن عشق کور و کر می کنه و عقل رو از بین می بره.واقعا همین طوره. ای کاش اینطوری نمی شد ولی هرکسی، بالاخره یه جایی تجربه اش می کنه. با لِوِل های مختلف.ولی همین خوبه که داره با عقل جلو میره تا اگه متوجه شد ملکه ی انگلیس بهش نمی خوره، بی خیالش بشه. و من بهش افتخار می کنم. و تنها کاری که می تونم بکنم اینه که همه چیز رو عادی جلوه بدم انگار هیچ اتفاقی نیفتاده._تلفنت تموم شد علی آقا؟به همون مردی که به شونم زده بود نگاه کردم. عمو بزرگ بزرگه ی ترسا. ماشالا حافظم داشت بهتر می شد!لبخندی زدم و گفتم: بله ممنون. شما خوب هستین؟_چه عجب ما خنده ی شمارو دیدیم! (همچنان تظاهر من به لبخند و سری افکنده)خیلی گرم باهام دست داد و گفت: خیلی بزرگ شدی. آخرین بار که دیدمت هفده سالت بود فکر کنم.سری تکون دادم و گفتم: آره زمان خیلی زود می گذره. خودمم متوجهش نشدم.مردونه، دستش رو پشت کتفم گذاشت و به سمت داخلی سالن هدایتم کرد و همونطور که راه می رفتیم گفت: شنیدم هنرمندی شدی برای خودت._بله. جسارتا. مینیاتور کار می کنم._پدرت هم هنر دوست داشت. حیف که ولش کرد. اگه تجارت و طراحی فرش رو کنار نمی گذاشت الان موفق بود. گرچه تو همین شغلش هم حسابی موفقه. اما من همیشه فکر می کردم شما پدر و پسر از اولشم به هنر تعلق داشتین.قسم می خورم بی اختیار و از روی عادت پوزخند زدم: از کجا فکر می کنید نقاشی چیزیه که من بهش تعلق دارم؟انگار خیلی از رفتارم بدش اومده بود که اخمی ظریف روی پیشونی چروکیده اش جا خوش کرد. نفس عمیقی کشید و گفت: ترساجان بهم گفت. عکس چندتا از کار هات رو هم بهم نشون داد. راستش می تونم ببرمت توی یکی از نمایشگاه های فرانسه یا لندن. کارهات فوق العادست! به عنوان یک جوون بیست ساله...دست هام رو از خشم مشت کردم. ترسای....لااله الی الله! چطور به خودش اجازه داده بدون پرسیدن از من از تابلوهام عکس بگیره؟ اگه گیرش بیارم! خفش می کنم!_هان نظرت چیه علی آقا؟دستش رو از روی کتفم برداشت و ایستاد. من هم به سمتش چرخیدم. از شدت گرما، کتم رو درآوردم و روی بازوم انداختم. یه دستم رو توی جیب شلوارم انداختم و گفتم: راستش زیاد دوست ندارم کارهام رو به همه نشون بدم. استادم اصرار داره به روح نقاشی و حرف های طرحش فکر کنیم نه اینکه کجا و به کیا نشونش بدیم. به هرحال، ممنون از پیشنهادتون. ببخشید.و بدون کمترین توجهی بهش، به سمت دیگه ای رفتم. درواقع فرصت هر حرف دیگه ای رو ازش گرفتم. چه فرصت طلبه! اون ترسای گوگولی مگولی هم معلوم نیست با خودش چه فکری کرده که...بی خیالش. حوصله جروبحث با این افریته رو ندارم.بعد از یک اجرای یک گروه ویلون نواز و مسخره بازی های اون پسرعمو ها، حالا داشت شام سرو می شد تا بعدش کیک و کادو و اینا.رفتم پیش مامان اینا نشستم و مثل پسر خوب، دست به سینه، صدام در نیومد و شامم رو تا ته خوردم. (گرسنه ی بدبخت! :/)بعد از شام، مراسم شروع شد. طبق معمول خواستم برم یه گوشه با گوشیم خلوت کنم (لا اله الی الله!) که خانجون دستم رو گرفت. با تعجب گفتم:_عه سلام خانجون شما کی اومدی؟خانجون_سلام و زهر مار! این چه وضعیتیه چرا کنار زنت نیستی؟ بگیرم بزنمت؟ نکنه سرت جای دیگه بنده؟ بگیرم با همین عصا...خاله وحیده تند اومد به سمتم و عصای خانجون رو روی هوا گرفت.خاله_عه مامان چرا می زنی علی رو؟خندیدم و خم شدم و روی موهای سفید و فرفری خانجون رو که از زیر روسری بیرون زده بود بوسیدم. آلزایمر داشت بنده خدا. دلم براش کباب بود.خانجون با اخم بهم گفت: حالا بخشیدمت! برو کنار زنت بشین مثلا تولدشه. وای به حالت اگه من آخر شب چشمای این دخترو گریون ببینم! اون دوتا بلوبری های گنده ات رو از کاسه میارم بیرون!با خنده دستش رو گرفتم و گفتم: خانجون چندبار بگم تری که زن من نیست.خانجون_پس من پارسال شام عروسی عمم رو خوردم؟ فکر کردی فراموشی دارم میتونی سرم رو گول بمالی بچه؟ حرف نزن ببینم پسره ی آسمان خراش! (زرافه از شدت عظمت این تشبیه، تخم گذاشت!)عصا زنان به سمتی رفت. همه دست می زدن و ترسا هم روی جایگاه مخصوصش نشسته بود و حواسش به ما نبود. خانجون یکدفعه با صدای بلند گفت: هوی سلیطه ی بنفش! پاشو بیا پایین ببینم شوهرداریم بلد نیستی! نگاه کن شده برج زهرمار! میری با اون پسرعموهات می خندی نمیگی رگ غیرتش باد می کنه می ترکه می میره از دستت راحت میشه؟همه از این طرز صحبت خانجون خنده شون گرفته بود. لحن خانجون هم شوخ بود ولی اصلا حواس نداشت. هیچ کس هم دلش رو نداشت که دلشو بشکنه. یه وقتایی آقاجون خدابیامرز رو تصور می کنه، همه جاهم باخودش می برتش. یه وقتایی منو با اون خدابیامرز اشتباه می گیره! اصلا یه وضعیتیه. (باباپنجعلی توی پایتخت خیلی حالش خوبه نسبت به خانجون!)ترسا با دیدن خانجون برق اشک تو چشم هاش دوید و به این سمت اومد. نیم نگاهی به من کرد و بعد خم شد سمت خانجون:_وای خانجون فکر نمی کردم برای تولدم بیای!خانجون بیشتر اخم کرد: زودتر از اینا اومده بودم! همتون داشتین شام می خوردین کسی منو ندید. یه چیزی دیدم خیلی حقیقتش آتیش گرفتم.ترسا_ چی شده خانجون؟_چرا علی پیش سلیمه و حاج سلمان نشسته بود؟ قهری مگه باهاش ننه؟نمی دونم خدا چه قدرتی داده به این پیرزن که یکدفعه جوری گوشم رو گرفت و چهل و پنج درجه به راست متمایل شدم!خانجون_بگو! اگه اذیتت کرده بگو حال اینه من جا بیارم! دلتو شیکسته؟ زدتت؟ بی مهری کرده؟ترسا ابروهاش رو با ترس بالا داد و نیم نگاهی به من کرد. تاحالا یک بار بیشتر پیش نیومده بود مارو باهم نسبت دار بدونه. اونم در حد نامزدی! الان اینطور که معلومه تا ترسا خوب نقش بازی نکنه من توسط خانجون گوش گوجه ای میشم! باز این خوبه. نکنه فردا بیاد بگه بچتون کو؟همهمه ی توی سالن نمی گذاشت خوب بشنوم ترسا چی زیر لب زمزمه می کنه. ولی بالاخره اون چهره درهم کشیده اش که خانجون رو تحریک می کرد بیشتر گوشمو بکشه، باز شد و با نگرانی گفت: نه توروخدا گوشش رو ول کنید خانجون دردش می گیره.خاله وحیده آروم داشت می خندید. وای خدا راه حل بهتری نبود منو خورد کنی؟بالاخره رها شدم! خدایا شکرت!با اینکه هنوز تریپ غرورم رو حفظ کرده بودم، ولی اعتراف می کنم گوشم واقعا می سوخت! آی با درد نمیری خانجون.خانجون لبخندی زد و گفت: عا حالا شد. حالا میگی چه کرده این آسمان خراش یا نه؟ترسا یکم بهم نگاه کرد و با من و من گفت: هیچی...یکم بحثمون شد. اونم رفت تا سرم داد نزنه. خیلی خونسرد و خودداره خانجون. باور کن.نگاه برزخی خانجون من رو مخاطب خود قرار داد. با اخم کمرنگی گفت: قول میدی تکرار نشه؟_بله بله. قول میدم.خانجون_آفرین حالا همو بغل کنید ماچ کنید تموم شه بره منم اینقدر حرص شمارو نخورم!نفس عمیقی کشیدم و گفتم: خانجون. میدونی که من متعصبم. جلوی این همه آدم...نمیشه.خانجون نگاهی به اطراف کرد و انگار چیزی یادش اومده باشه، از حالت شوخی دراومد: آها. راست میگی. همیشه خانواده پدری من از خانواده مادریم متعصب تر بودن. این طرف اینا اینقدر باز و راحت، اون طرف عموهای من همه یا روحانی ان و یا مجتهد و جانباز و ایثارگر و... سه تا عمه هام هم که شیخه و میعنه و... کلا طایفه ما از بنی هاشم آباد تره.ترسا_ اشکال نداره که! الان آشتی آشتی ایم. جون تری راست میگم خانجون.خانجون لبخندی زد و سر ترسا رو پایین آورد و پیشونیش رو بوسید.خانجون_میدونم دخترم. خوشبخت بشی.تا آخر مراسم، به اجبار، صاف نشسته بودم کنار ترسا. پسرعموهاش و بقیه بروبچ اینقدر سربه سرم گذاشتن که نگو. شده بودم مضحکه جمع. سر کادو باز کردن و کیک بریدن، جونم به لبم رسید. وقتی تابلو نقاشی من از کاور درآورده شد، ترسا با دیدنش توی اون قاب سفید، خیلی ذوق کرد ولی یک بار هم ازم تشکر نکرد! حتی صرف اینکه جلوی جمع باشه! دختره ی ... لا اله الا الله.موقع عکس گرفتن دیگه داشتم روانی می شدم. از قصد جوری ژست می گرفت که من حرصم دربیاد. ترنج و مامان و بابا هم از اونجایی که نشسته بودن بهم لبخندی می زدن که "عجب خری شده با این قیافه" تو چشماشون داد می زد.بعدش خداروشکر موقع اجرای کنسرت شد که باید سن رو خالی می کردیم. ولی بازم نگاه خانجون باعث شد نتونیم از هم فاصله بگیریم. امیدوارم دیگه خانجون اینجوری توهم نزنه. واقعا طاقت ندارم.سالن سرتاسر سکوت بود. گروهی که برای کنسرت آورده شده بود یکی از اون معروف هاش بود که البته من ازش چیزی سردرنمیاوردم. ولی ترسا داشت غش می کرد و هی بوس های چندش آور برای باباش می فرستاد. خدایا همین الان باهات قرارداد امضا می کنم، قول میدم آدم بشم به شرطی که اگه احیانا در آینده ای دور بچه دار شدم دختر نباشه.فضارو تاریک هم کردن که حسابی عشقولانه و رمانتیک بشه. ترسا هم آستین بدبختم رو ول نمی کرد. اینقدر هلاک شوهری چرا نمیری یکی از اون پسرعموهای گوگولی مگولیت رو تور نمی کنی؟ لعنت خدا بر دل سیاه شیطون. از جیغ زدن های خواننده چیزی سرم نمی شد ولی صدای همخوانی زیرلبی ترسارو می شنیدم. پوزخندی زدم و به نقطه دیگه ای خیره شدم. اصلا متوجه نشدم اون نمایش مسخره کی تموم شد و لامپا روشن شد.با صدای ترسا به خودم اومدم: هی...علی.برگشتم به سمتش: هوم؟_یقه ات خراب شده. سرم رو پایین آوردم ولی چیزی ندیدم. ترسا پوفی کشید و با وجود کفش های پاشنه بلندش، یکم خودش رو بالاتر کشید و مشغول تنظیم یقه پیراهنم شد. اونقدر وسواس و دقت توی چهره اش ریخته بود که آدم خندش می گرفت. بی خیال بابا یه پیراهنه دیگه.بعد از یقه ام، کراواتم رو هم گرفت و گفت: اوه اوه با این دیگه چه کردی؟ کلا اونجوری که باید باشه نیست. از بس شیطونی می کنی.و بعد با همون اخم غلیظش به کراواتم ور رفت.به آرایش غلیظ و رنگ طبیعی موهاش نگاه کردم. گرچه من امشب علی همیشگی نبودم. قاعدتا باید چشم هام رو می گرفتم و به زمین می دوختم. ولی نمی دونم چه کار کرده بودم که شیطون اینقدر راحت می تونست افسارم رو به دست بگیره.ترسا_خب تموم شد.و با خیال راحت فرود اومد!یکم به چهره رضایتمندش، خنثی نگاه کردم و گفتم: هیچ مردی خوشش نمیاد پسرعموی زنش، با همسرش اونقدر راحت توی راهرو خلوت کنه. نه؟رنگ از چهره اش پرید. با نگرانی گفت: علی...پوزخندی زدم: من برای خودت و اون بدبخت گوگولی مگولی ای میگم که قراره بگیرتت. به فرض که همون شازده شاهرخی که وقتی داشتم نماز می خوندم درست پشت سرم خیلی راحت....ترسا_هیس!! علی!_چرا؟ بزار بگم. به فرض که خاله وحیده راضی شد ازدواج کنین. اون گوگولی مگولی اصلا براش مهم هست که پسرخالت...الان هفتاد ثانیه تمامه که داره بهت نگاه می کنه؟ تو همچین کسی رو انتخاب کردی؟ به فرض که اون برات بهترین و مهم ترین باشه. توهم براش مهم ترین هستی؟نزاشتم زمزمه ام بلند بشه. طوری حرف زدم که فقط خودش بشنوه.درمقابل بهت و تعجب ترسا خونسردانه گفتم: نمی خوام بلایی که سر ترنج اومد سر توهم بیاد.خواستم راهم رو بکشم و برم که آستینم رو گرفت و وادارم کرد بایستم. به خاطر امضا گرفتن از خواننده و شلوغی مجلس، کسی حواسش به ما نبود.ترسا به سرعت جلوم ایستاد و با شهامت گفت: اونطوری که تو فکر می کنی نیست! من هلاک و کشته مرده اون شاسکولا نیستم.شونه بالا انداختم: من مواخذه ات نکردم. لازم نیست به من جواب پس بدی.اینبار برای اینکه بی تفاوت از کنارش رد نشم، دستش رو یک طرف صورتم گذاشت. با غضب نگاهش کردم که خودش فهمید و دستش رو انداخت.برام جالب بود با چه رویی هنوز این قدر جسورانه حرف می زد.ترسا_دوست ندارم هرفکری که دوست داری راجع به من بکنی. من اونجوریاش نیستم. حالام دور برت نداره که فکر کنی چون به خاطر خانجون باهات خوش اخلاق بودم خبریه. ولی تو در هر صورت یه سر و گردن از اون پسرعموهام بهتری. حداقل تا قبل از این اینطوری فکر می کردم. پوزخند شماره ی نمی دونم چند رو زدم و گفتم: عه؟ رده بندیه؟ چه جالب. الان من بالای لیستتم آره؟با عصبانیت از لای دندون هاش غرید: علی خر نباش! تو برای من نسبت به اونا زمین تا آسمون فرق داری.خیلی سرد گفتم: ولی من هیچ فرقی بین تو و بقیه دخترهای اطرافم نمی بینم.قشنگ برق زدن رطوبت اشک توی چشم هاش معلوم بود. نفس پر بغضی رو بیرون داد و با لحنی که توش خشم و تنفر موج می زد گفت: تو... یه آشغالی! خاله سلیمه واقعا بهت افتخار می کنه. به کسی که هیچی به جز یه خودخواه کور نیست!بعد راهش رو گرفت و رفت. دست هام رو کردم توی جیب شلوارم و به رفتنش نگاه کردم. این دختر هیچ وقت بزرگ نمی شد. قدم زدنم رو به سمت دیگه ای استارت زدم. گوشیم رو در آوردم و عکسی رو باز کردم. عکس همون نقاشی مینیاتوری که ترسا به زور تصاحبش کرد. داشتیم سر چی دعوا می کردیم؟ سر تصویر کسی که ذره ای بهش شباهت نداریم. خدا از آفریدن چنین انسان هایی چه هدفی داشت؟بعد از جشن، برگشتیم خونه.