چگونه هندوستان، قلب و روح انگلیسی ها را با کاری فتح کرد؟(قسمت دوم)

کاری یک غذای هندی نیست!داستان کاری با ادویه پیوند خورده است. متون باستانی آیورِودا [1]گنجینه­ ای است که رموز گیاهان و ادویه­ های چند هزار ساله هندی را در دل خود حفظ کرده است. این متون، نقش ادویه را در غذای مردمان مهمتر از پخت و پز می ­داند و ادویه ­های هندی به راستی در طول تاریخ، در سرنوشت این کشور نقش مهمی را ایفا کرده ­اند که به پیش از کشف یونان و روم و حتی مسیحیت می ­رسد. زمانی که بازرگانان هندی لابه ­لای عطر و پارچه ­های گرانقیمت، ادویه ­ها را نیز بار کشتی می­ کردند و با سفر از دل اقیانوس، خود را به سواحل بین ­النهرین، عربستان امروزی و مصر در شاخ آفریقا می ­رساندند. آوازه این دانه­ های خوشبو و رنگارنگ، بسیاری را به طمع تصرف مسیر دریایی این تجارت پرسود به مصاف با رقبا می ­کشاند. معروف است که حتی جنگ­ های میان اشکانیان و رومی ­ها به هدف بازنگه داشتن این شاهراه تجاری درمی ­گرفت، همچنان که دستیابی به این مسیرها در جنگهای صلیبی نیز یکی از اهداف اروپاییان آن روزها بود، اما این هدف طی قرن­های بعدی محقق شد.ادویه های هندی ، نعمتی با دردسرهای بیشمار از قرن پانزدهم تا سیصد سال بعد، برای بدست گرفتن کنترل مستعمرات محل کشت ادویه­ ها، میان اسپانیا، پرتغال، فرانسه و بریتانیا با هند، نبردهای خونین دریایی درمی ­گرفت. سرآغاز این نبردها، اکتشافات دریایی بود که با حمایت امپراتوری­های آن روز چون اسپانیا و پرتغال انجام می­ شدند. کشف قاره آمریکا توسط کریستف کلمب[2]، که به اشتباه تصور می­ کرد بعد از دور زدن جهان، دوباره به هند وارد شده و سرخپوستان را هندو (Indian) نامید، باعث نشد تا پرتغالی­ها از ادامه جستجو برای یافتن سرزمین­های پر ادویه دست بردارند.هر اندازه که کلمب در اکتشاف خود راه اشتباهی رفت، واسکو دوگاما[3]، در تلاش دوم خودش در سال 1498، چند سال بعد از همتای اسپانیایی خود، موفق شد تا پا به خاک کالیکوت [4]بگذارد و راه اروپاییان را با خونریزی و کشتار به هند هموار کند، راهی که بعدها با تسلط بریتانیا و کنار زدن همه رقیبان احتمالی­ اش، میلیون­ها هندی را به بردگان سفیدپوستانِ اروپاییِ محتاج ادویه تبدیل کرد. ادویه هندی ثروتی بود که در آن روزگاران به نگهداری گوشت برای مدتهای طولانی ­تر کمک می­ کرد،از طرفی نایاب بود و اشراف و بزرگان برای استفاده از آن در خوراک های خود حاضر به پرداخت مبالغ بالایی بودند تا بدین‌وسیله باز هم خود را از دیگر طبقات جامعه متمایز سازند.معبدی بر آب در هند دلباختگی به طعم های شرقیانگلیسی ­ها که دسته دسته در قالب تاجران و منصوب شده­ های امپراتوری فخیمه در هندوستان کار تجارت را آغاز کردند، هندی­ ها را برای انجام امور روزانه، نظافت منزل و کارهای شخصی چون آشپزی به خدمت گرفتند. این آشپزهای بومی از آنچه از پدران خود آموخته بودند بر سر میز خانواده­ های انگلیسی می ­آوردند و غذاهای پر ادویه آنان به مذاق انگلیسی­ ها سازگار نبود. بنابراین، انگلیسی ­ها برای کوتاه کردن زمان آشپزی پر طمطراق هندی و ساده­ سازی آن، خورشت های هندی را به چند تکه گوشت پخته شده در مایعی غلیظ و ادویه ­دار تبدیل کردند.از طرفی تاجرانی که ماموریتشان تمام می ­شد یا به انگلستان بازمی ­گشتند، به عنوان تحفه، ادویه­ ها را در مهمانی ­ها و ضیافت­ های رسمی و خانوادگی استفاده می ­کردند. هرچند در ابتدا بدون اینکه آنها را بسابند و بدون پی بردن به اینکه سابیدن چه نقشی در آزاد کردن عطر ادویه در غذا دارد. اما، همین سرآغاز تولد کاری هندی بود و کاری لغتی نبود که در زبان مردمان هندی وجود داشته باشد یا غذایی باشد که آنها بپزند.از سویی هر غذای هندی با توجه به خواستگاه خود در هند، از مجموعه متفاوتی از ادویه ­ها استفاده می کرد و همین کار را برای انگلیسی ­ها دشوارتر می­ نمود، پس چه راهکاری بهتر از این که مجموعه­ ای از ادویه ­ها را تحت عنوان کاری به صورت سابیده دربیاورند و آن را در تمام خورشت ها استفاده کنند؟ادامه دارد....[1] Ayurveda [2] Christopher Columbus [3] Vasco da Gama [4] Calicut