نکاتی مهم همه درباره چسبندگی لگن ...

چسبندگی لگن و علل به وجود آمدن آن!دکتر اعظم السادات مهدوی جراح زنان و زايمان فلوشيپچسبندگی های لگنی مشاهده شده در بیماران زنان و زایمان یکی از عوامل اصلی درد لگن است که تا حد زیادی زندگی روزمره زنان را مختل می کند.بیماری چسبندگی لگن بسیار شایع است، به عنوان وضعیتی تعریف می شود که زمانی رخ می دهد که چسبندگی یا اسکار اعضای مجاور را به یکدیگر متصل می کند.چسبندگی لگن ممکن است سایر اندام های داخل یا نزدیک ناحیه لگن مانند رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ یا مثانه را تحت تاثیر قرار دهد.برای درمان موثر این بیماری، جراحی کم تهاجمی پیشرفته به دلیل برش های کوچکتر، به طور فزاینده ای مورد استفاده قرار می گیرد که منجر به درد کمتر و عوارض کمتر پس از عمل و همچنین کاهش خطر چسبندگی های مکرر می شود."چسبندگی لگن" را بیشتر بشناسید...چسبندگی لگن به عنوان وضعیتی تعریف می شود که زمانی رخ می دهد که چسبندگی یا اسکار اعضای مجاور را به یکدیگر متصل می کند.شایع ترین اندام های آسیب دیده در ناحیه لگن یا نزدیک آن لوله های فالوپ، رحم، تخمدان ها و مثانه هستند.چسبندگی های لگنی عمدتاً در اثر التهاب یا عفونت ناحیه لگن ایجاد می شوند.اغلب، چسبندگی‌ها نتیجه جراحی‌های قبلی لگن است که باعث ایجاد اسکار بافتی در رحم و دیواره شکم می‌شود.با این حال، در برخی موارد، علت چسبندگی لگن قابل شناسایی نیست.چسبندگی می‌تواند باعث طیفی از علائم از جمله درد لگن، دیسمنوره (کرامپ شکمی در طول دوره قاعدگی)، یبوست، تکرر ادرار یا عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری و همچنین کمردردی شود که به یک طرف پاها یا احتمالاً هر دو طرف تابش می‌کند.این علائم به طور قابل توجهی فعالیت های روزانه را مختل می کند و کیفیت زندگی را مختل می کند.از آنجایی که چسبندگی های لگنی علت اصلی انسداد لوله های فالوپ است، عاملی برای ناباروری است.عفونت، جراحت یا جراحی قبلی می تواند باعث چسبندگی لگن در نتیجه تلاش بدن برای التیام خود شود.این را می توان به عنوان نواری از بافت اسکار توصیف کرد که اندام های داخلی یا سطوح بدن را به هم متصل می کند.می تواند اندام های تناسلی و همچنین مثانه، روده و حالب را تحت تاثیر قرار دهد.چسبندگی لگن یک مشکل رایج است که تا 93 درصد از افرادی که تحت عمل جراحی شکم قرار گرفته اند را تحت تاثیر قرار می دهد.تشخیص چسبندگی لگنتشخیص چسبندگی لگن را می توان با موارد زیر انجام داد:گرفتن سوابق پزشکی توسط متخصص زنان که ویژگی های درد، الگوی دوره قاعدگی و سابقه بچه دار شدن را پوشش می دهد.آزمایش‌های آزمایشگاهی و معاینه لگن برای آشکار کردن علائم عفونت، رشد غیرطبیعی یا عضلات منقبض کف لگن.تست های تصویربرداری مانند سونوگرافی برای مشاهده داخلی ناهنجاری های داخل ناحیه لگن.در صورت عدم موفقیت سایر آزمایشات در تشخیص قطعی، ممکن است آزمایش تصویربرداری پیشرفته مانند اسکن MRI نیز مورد نیاز باشد.دکتر اعظم السادات مهدوی جراح زنان و زايمان فلوشيپدرمان چسبندگی لگندرمان کاملاً به علائم و شدت بیماری بستگی دارد.درمان های غیر تهاجمی شامل داروهای خوراکی مانند NSAID ها (داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی) برای تسکین درد یا گرفتگی شکم، داروهای هورمونی مانند قرص های ضد بارداری یا تزریق های ضد بارداری برای کاهش میزان خون قاعدگی و کاهش درد شکمی است.با این وجود، اگر علائم را نتوان با روش غیرتهاجمی طی یک سال با موفقیت درمان کرد، جراحی کم تهاجمی پیشرفته به شدت توصیه می شود.جراحی کم تهاجمی پیشرفته چسبندگی لگناگرچه چسبندگی لگن شرایط پیچیده‌ای است که سایر اندام‌های ناحیه لگن مانند رحم، تخمدان‌ها، لوله‌های فالوپ و مثانه را درگیر می‌کند، پیشرفت‌های تکنیک‌های جراحی به درمان موثر و ایمن این عارضه بدون نیاز به جراحی باز معمولی که ممکن است منجر به بافت بیشتر شود کمک می‌کند.با تخصص متخصصان لاپاراسکوپی زنان، جراحی کم تهاجمی پیشرفته یک روش کم تهاجمی است که برای درمان چسبندگی لگن از طریق 3-4 برش کوچک، 5-10 میلی متر انجام می شود.طولانی، به جای برش باز مورد نیاز برای جراحی باز.در این روش کم تهاجمی، متخصص زنان از طریق این برش های کوچک در شکم عمل می کند.یک لوله کوچک متصل به یک دوربین کوچک (لاپاراسکوپ) در یک برش قرار داده می شود.با هدایت این دوربین، جراح ابزارهای کوچکی را از طریق برش های دیگر وارد می کند تا تمام چسبندگی ها را از بین ببرد و نواحی اطراف را ثابت کند.با توجه به پیشرفت در ابزار لاپاراسکوپی ، متخصص زنان را قادر می سازد تا میدان جراحی در حفره شکم شامل اندام های داخلی، رگ های خونی و اعصاب را به وضوح مشاهده کند.در نتیجه، به افزایش دقت جراحی کمک می کند.از آنجایی که برش ها بسیار کوچکتر هستند، درد کمتری ایجاد می کند و عوارض بعد از عمل را کاهش می دهد.بیماران به جای یک هفته برای جراحی باز، زمان بهبودی سریع‌تر و بازگشت سریع‌تری به فعالیت‌های عادی در عرض 2-1 روز دارند.حتی اگر چسبندگی لگن پیچیده است، این وضعیت را می توان با موفقیت با جراحی کم تهاجمی پیشرفته که توسط متخصصین لاپاراسکوپی زنان و زایمان به خوبی آموزش دیده و بسیار ماهر انجام می شود، درمان کرد.مهمترین موضوع آگاهی از هر گونه علائم و نشانه های مشکوک چسبندگی لگن است.اگر آنها درمان نشوند، ممکن است در نهایت منجر به عوارض جدی شوند که به شدت بر سلامت زنان تأثیر می گذارد.تشخیص زودهنگام شانس درمان موفقیت آمیز را افزایش می دهد.چسبندگی لگن و ناباروریچسبندگی لگن نتیجه شایع بیماری التهابی لگن است.علائم بیماری های التهابی لگن که می تواند منجر به چسبندگی لگن شود شامل درد در قسمت پایین شکم، ترشحات بدبو از واژن، تب، حالت تهوع، ادرار دردناک و درد در هنگام مقاربت است.این بیماری می تواند باعث ایجاد بافت اسکار در لوله های فالوپ، تخمدان ها و رحم شود که در نهایت به چسبندگی لگن تبدیل می شود.اگر این چسبندگی ها لوله های فالوپ را مسدود کند، می تواند منجر به نازایی شود.زنان مبتلا به چسبندگی لگن نیز در معرض خطر بالای تجربه حاملگی خارج از رحم و سقط های مکرر هستند.علائم و عوارض چسبندگی لگندر بسیاری از موارد، چسبندگی لگن بدون درد و بدون علامت است.بسیاری از زنان تنها پس از مراجعه به درمان برای مسائل دیگر مانند ناباروری با این بیماری تشخیص داده می شوند.در موارد دیگر، ممکن است عوارضی مانند:انسداد رودهچسبندگی لگن مسئول 60 تا 70 درصد موارد انسداد روده در بزرگسالان است.این باعث درد مزمن لگن می شود.اختلال مرتبط با چسبندگیبه گروهی از علائم ناشی از چسبندگی لگن اشاره دارد.برخی از این علائم ممکن است عمومی و مبهم باشند در حالی که برخی دیگر ممکن است مختص یک قسمت از شکم باشند.بنابراین، تشخیص ARD ممکن است دشوار باشد.در بسیاری از موارد، ممکن است به عنوان علائم آندومتریوز، سندرم خستگی مزمن، سندرم روده تحریک پذیر، افسردگی، اضطراب و فیبرومیالژیا اشتباه گرفته شود.برخی از علائم عبارتند از:درد مزمن شکمعدم توانایی در عبور گازانسداد رودهمشکل در دفع مدفوعحرکات روده دردناکاختلال عملکرد مثانهناباروریدرد هنگام نشستن یا دراز کشیدن در موقعیت های خاصدرد هنگام راه رفتنافسردگیافکار درماندگی و خودکشییبوست یا یبوست که متناوب با اسهال استاضطرابآیا می توان از چسبندگی شکم جلوگیری کرد؟پیشگیری از چسبندگی شکم دشوار است.با این حال، انتخاب روش‌های جراحی کم تهاجمی به جای جراحی باز تا جایی که ممکن است می‌تواند خطر این چسبندگی‌ها را کاهش دهد.در مورد جراحی های باز، قرار دادن یک ماده مخصوص بین اندام ها می تواند به هیدراته شدن اندام ها و جلوگیری از ایجاد چسبندگی کمک کند.