پروفایل شخصی (پایان)

بعد از دوساعت پیاده روی، سرِ کوچه از دوستم خداحافظی کردم و راهی خونه شدم. خیلی بهم خوش‌ گذشته بود. هرکاری که باهم میکردیم انگار همون کاری بود که باید میکردیم! از چشم چرونی بگیر، تا نشستن داخل بستنی فروشی و هُورت کشیدن فالوده! از سیگار کشیدن داخل شلوغی پارک هم که دیگه نگم براتون! انرژی برای گرفتن هر تصمیمی، در آنِ واحد رو داشتم! انگار یه خون تازه داخل رگ‌هام تزریق شده بود. مثه اینکه یه نفر از پشت سر هولم میده و بهم میگه برو تو میتونی! اما کی بود و از کجا اومده بود رو نمیدونستم! با حُسنِ نظرِ بنده، یه دست لباس شیک هم واسه رفیقم خرید کردیم و درنهایت، شاد و خرم خودمو داخل خونه پیدا کردم.با خنده، زیر لب زمزمه‌های نامفهومی میکردم و مشغول باز کردن بندهای کفشم شدم. اولش نفهمیدم چی میخونم ولی بعدش جلوی آینه‌ی راهرو که وایستاده بودم، یخورده دقیق شدم و متوجه‌ جمله‌ی اول موزیک دیشبی شدم:《shine bright like a diamonds》 گوشه‌ی لب بالا انداختم و شبیه اونایی که یه عمرِ موزیک خارجی گوش میدن، بلند بلند شروع کردم به زبون آوردنش!هوا خیلی گرم بود. دیگه داشت از زیر بغل‌هام آب می‌چکید. داخل آشپزخونه شدم و یه لیوان برداشتم و گرفتم زیر شیر فلاسکِ آب سرد. لیوان پر میشد و انگشتای من زیر خُنکیِ آب سرد، داشت جون میگرفت. ازین بهتر نمیشد. لیوان رو سر کشیدم و فوری یدونه دیگه پر کردم و خوردم. سرِ کِیف که شدم، سر چرخوندم و شبیه آدمای مستِ لایعقل، بلند داد زدم و مادرم رو صدا کردم ولی همچنان کسی خونه نبود!یه حسی شبیه به خوشحالی، انگار که خونه تحت سلطه‌ی من قرار گرفته باشه، دکمه‌های پیراهنم رو با لطافت هرچه تمام‌تر باز کردم و انداختم روی دسته‌ی مبل و اومدم دکمه‌ی کولر رو زدم و مقابلش، روی زمین دراز کشیدم و چشمامو بستم. خب! حالا نوبت چه کاری بود؟ تا الان که خوب پیش رفته بود. جز یه آلارم که توی ذهنم پیچید و اون، این بود که اگه خودتو مشغول نکنی، امکان اینکه دوباره حالِت ناجور بشه وجود داره! نفسام از حالتِ بریده بریده و سریعی که ناشی از گرما و هیجان بود، به نفسای عمیق و بیصدا تغییر حالت داده بود. باورم نمیشد هنوز مغزم ساکت بود. دوسنداشتم موزیک گوش بدم. دلم نمی‌خواست بنویسم. دلم نمی‌خواست بخوابم. نمیدونم دلم چی میخواست اما هرچی بود، کارهای سابق رو که در حالت مشابه به این میکردم، مورد پسندم نبود.به پهلو چرخیدم و بازوم رو زیر سرم گذاشتم و به یه نقطه خیره شدم. بعد از چند لحظه، ناخودآگاه پاشدم و حوله‌ام رو از روی بندِ رختی اتاقم برداشتم و به سرم زد که شاید یه دوش، جوابِ سوالم باشه. آب سرد و باز کردم و برخلاف همیشه که نَم نم حرارت آب رو کم میکردم، اینبار یهویی رفتم زیر آب سرد. برق از سرم پرید. وااای چه حالی داد‌! خودمونیم، کارهای متفاوتم چقدر می‌چسبه‌ها! توی همون حالت، یه شامپو به سر و کلم زدم و با سرخوشی‌ای که همه‌ی وجودمو در بر گرفته بود، خودمو آب کشیدم و از حموم زدم بیرون.قاطیِ همه‌ی کارهای نکرده‌ای که پیش روم داشتم، ناخودآگاهم به یه چیزایی پی برده بود که میتونست دلیل اینهمه انرژی باشه! جرات کردم به زبون بیارمش اما تواناییِ انجامشو نداشتم:《برو به اون پروفایل سر بزن! اما... اگه حالم خراب بشه چی؟ اگه...》 به موازات اون، این فکر توی ذهنم جون گرفت:《اگه قرار باشه اتفاقای خوبی پشتش باشه چی؟ چرا خودتو گول میزنی! بین اینهمه روزمرگی و کارهایی که همیشه میکردی، چیشد که امروز اینجوری متفاوت و پر انرژی‌تر از هرروز انجامشون دادی؟ اعتراف کن که فکرِ همین کارِ تازه‌اس که منبع این نیروی تموم نشدنیِ توعه!》ترس و هیجان، هماهنگ با هم سراغمو گرفتن! پاهام دیگه جونِ اینکه برم داخلِ خونه رو نداشت. با همون موهای خیس، رفتم داخل تراس و روی پله‌ها نشستم. قطره‌های آب، چیکه چیکه روی زمین می‌ریخت و من خیره به فضای نمناکِ کوچیکی که جلوم تشکیل شده بود، خودمو در حال انجام اون کار می‌دیدم. اما از فکر تا عمل، خیلی فاصله بود. انگشتام و کِش و قوس میدادم. بَند به بند، قُلنج‌شون رو می‌شکستم و یجورایی داشتم برای خودم زمان می‌خریدم تا انجامِ این‌کار رو به تعویق بندازم اما مگه وسوسه دست بردار بود! نه! ایستادم و در حالی که قدم‌هام رو شمرده و با شک برمیداشتم، میرفتم تا کاری که باید میکردم رو بکنم.سشوار رو روشن کردم و در همون حال که داشتم موهام رو خشک میکردم، فکرهای مربوط به اون تصمیم، سراغمو گرفتن:《انرژی! انرژی شبیه به خودش رو جذب میکنه! Diamonds یعنی الماس، شبیه همونایی که داخل موزیک ویدئو دیدم. اون چرا این اسمو انتخاب کرده؟ شاید اونم مثه تو، جذبِ احساسِ نهفته‌ی داخل موزیک شده! یعنی واقعا متوجهش شده؟ یعنی جزئیاتِ اون ویدئو بعلاوه‌ی حسی که خواننده از اجرای موزیک داشت، برای اونم مهم بوده؟ من برای فرار از فکرای داغونم، ناخواسته سراغش رو گرفتم، اون به چه دلیل، این موزیک رو انتخاب کرده؟ نکنه اونم یه آدمِ تنها و گوشه‌گیره مثه من...!》سشوار رو خاموش کردم و گذاشتم یه گوشه و برای سر دراوردن از جواب سوالم، رفتم که تصمیمم رو عملی کنم. دو دل بودم اما برای خاموش کردن صدای مغزم باید انجامش میدادم. گوشی رو برداشتم. حرفایی که نباید میزدم رو با خودم مرور کردم:《صحبتای احساسی ممنوع! بحثِ عشق رو وسط نمیکشی؛ درواقع عاشق شدن ممنوع! بروز نمیدی که اومدی تنهاییت رو پر کنی! سوالای شخصی ممنوع و...》صفحه‌ی مورد نظر رو باز کردم. پروفایلش خودنمایی میکرد. کنجکاوی اجازه نمی‌داد تا چِکش نکنم اما باید حواسم جمع می‌بود که قوانین رو زیر پا نذارم! عکسش رو باز کردم؛ یه دختر با یه بارونی که صورتش معلوم نبود! چقدر خاص! اگه واقعا دختر باشه... نه! نباید بهش توجه میکردم. چند لحظه مکث کافی بود تا همچی رو فراموش کنم و باز همون اشتباه چند سال پیش رو تکرار کنم چون سابقه‌ی درخشانی توی تکرار اشتباه دارم! پس یه قدم جلوتر رفتم و آماده‌ی نوشتن پیام شدم. با اینکه نمی‌دونستم باید چطوری سرِ صحبت رو باز کنم، بی مقدمه شروع کردم به نوشتن:《سلام... حال شما خوبه... منظورتون از انتخاب این آی‌دی چیه؟!》 اما نه. اگه میگفت به تو مربوط نیست چی؟ اگه شروعم بد می‌بود، اونوقت ممکن بود کلا دیگه جوابمو نده و در عوض بِلاکم کنه و... پس پاکش کردم!جمله‌ها، یکی بعد از دیگری توی ذهنم ردیف شده بودن و همین بیشتر سردرگمم میکرد که کدومشون رو واسه شروع انتخاب کنم. یه فکر به سرم زد که بیا و فقط یه سلام خشک و خالی بده و کنجکاویش رو تحریک کن! تا اونموقع که بخواد جوابتو بده، فرصت داری یخورده ذهنت رو آروم کنی! اما نه. اگه جواب نمیداد چی؟ اصلا باید تا کی منتظر جوابش می‌موندم! بعد اونوقت باید پافشاریِ بیشتری میکردم که شاید همین کارم خودش همچیز رو خراب میکرد! واای چقدر سخت بود! شایدم من خیلی سخت گرفته بودم. نمیدونم. هرچی بود که فشار فکری باعث شد تا گوشی رو بندازم یه گوشه و سر خودمو با چیز دیگه‌ای گرم کنم.اینو مطمعن بودم که از الان به بعد تنها چیزی که قراره ذهن من رو به خودش درگیر کنه همین کاره؛ چون وسواس فکری‌ای که من دچارش بودم اینطوری بود وقتی به یه علامت سوال برمی‌خورم تا به جواب نرسم، دست و دلم به هیچ کاری نمیره! سر سفره با غذا ور میرفتم و میلی به خوردنش نداشتم. توی بیرون رفتن‌های با دوستام، همش ساکت بودم و موزائیک‌های پیاده‌رو رو می‌شمردم. چمیدونم، اگه کسی باهام حرف میزد، حواسم جای دیگه‌ای بود. حتی دیگه توانایی نوشتن چهارتا کلمه دلنوشت رو هم نداشتم. موزیکم بهم حال نمی‌داد! این چه تجربه‌ای بود؟ چرا بیخیال نمیشدم و اَزش دست‌بردار نبودم! چرا اول جلوم دون پاشید و اینهمه بهم انرژی داد و حالا که درگیرش شدم کمکم نمیکرد؛ احساسم رو میگم!یه هفته، ده روزی رو به همین مِنوال، افتان و خیزان رد کردم. هربار که میخواستم فراموشش کنم، بیشتر دچارش میشدم و ناگزیر گوشی رو برمی‌داشتم و داخل پوشه‌ی شخصیم، پیام‌هایی رو بعنوان پیش‌نویس می‌نوشتم و خودمو جای اون بنده خدا میذاشتم و با در نظر گرفتن همه‌ی جوانب، چندبار اونو ویرایش میکردم و در نهایت بازم یه ایرادی از داخش بیرون می‌کشیدم:《سلام. من علی هستم. بی مقدمه میرم سر اصل مطلب! من یه شب اتفاقی یه موزیک ویدئو رو گوش دادم که حالمو دگرگون کرد. فرداش که پاشدم هنوز اثرات اون اتفاق در من مونده بود. حتی توی خواب هم ول‌کن نبود! درواقع بعد ازون، احساسی گریبان‌گیرم شد ازین قرار که حالت‌های عحیبی در حین گوش دادن به موزیک در من پیدا شد و تصمیم گرفتم اونو با یه نفر دیگه هم در میون بذارم شاید ایشون هم چیزایی ازش متوجه شده باشه که راجبش باهم صحبت کنیم. کی از شما بهتر که آی‌دی‌تون با اسم اون موزیک شبیه به همدیگه است! سرتون رو درد نیارم. اگه پیامم رو خوندید و براتون جالب بود تا در جریان دقیق ماجرا قرار بگیرین، لطفا با این شماره تماس بگیرین.》اما هیچوقت جرات ارسالش رو به خودم ندادم. تا یه شب، نزدیک تولدم، درواقع شبِ قبل از تولدم بود که ترسم رو زیر پام گذاشتم و تصمیم گرفتم به غائِله خاتمه بدم. مرگ یه بار شیونم یه بار! میخواستم واسه تولد امسالم یه کار متفاوت کرده باشم! شروع به نوشتن کردم:《سلام. شما به انرژی اعتقاد دارین؟ من اونو با چشم خودم دیدم! یه شب بعد از کلی بیقراری که معمولا برنامه‌ی هرشبمه، حسی ناشناخته سراغم اومد و ناخواسته دستمو گرفت و نشوند پای موزیک ویدئوی diamonds: rihanna همه‌ی چندسال پریشونیم یه طرف، همون سه چهار دقیقه هم یه طرف! من، خودمو اونجا داخلِ اون موزیک ویدئو دیدم. هر لحظه‌شو لمس کردم. احساس کردم میتونم احساسی که یه عمر درونم پنهون ‌کرده بودم رو به تصویر بکشم؛ بدون خجالت، بدون ترس! نمیدونم اسمش عشق بود یا شجاعت یا انرژی مثبت کائنات! ولی هرچی بود باعث شد تا خودِ قبلیم رو فراموش کنم و همون چند دقیقه رو به معنای واقعی زندگی کنم! یه سوال برام پیشومد و اون، این بود که انرژی، شبیه به خودش رو جذب میکنه و همونطور که من رو سمت خودش کشیده بود، آیا ممکنه یه نفر دیگه رو هم... این شد که بعد از چند روز کلنجار رفتن با خودم، امشب که شب تولدمه، پا روی ترسم گذاشتم و خواستم که بلاخره به جوابم برسم چون از قضا آی‌دی شمام، شبیه به اسمِ همون موزیکه! نمیدونم الان که دارید اینارو می‌خونید با خودتون چه فکری راجب من می‌کنید! لابد میگید یه آدمِ بیکاره که دنبال سرگرمی میگرده یا شایدم... اما هرچی هست، خوشحالم که بلاخره جراتِ نوشتنشو به خودم دادم حتی اگه شما پیامم رو بی‌جواب بذارید! شبتون بخیر.》الان که دارم باهتون صحبت میکنم یه هفته‌اس که از نوشتن اون پیام گذشته و هنوز جوابی از طرف مقابلم دریافت نکردم اما ناراحت نیستم چون عوضش اتفاقِ قشنگی واسم رخ داده و اون، اینه که من یه هفته‌اس حالم خوبه! از ابراز احساساتم کمتر میترسم! متن‌هام رنگ و بوی دیگه‌ای به خودشون گرفتن! زیاد می‌خندم و مهمتر از همه اینکه شب‌ها می‌خوابم! چی بهتر ازین! و وقتی میشینم باخودم فکر میکنم، خوشحالم ازینکه یه شب، اتفاقی توی مسیرِ حالِ خوب قرار گرفتم و تمایلِ اینکه باهاش هم‌قدم بشم رو داشتم! من خوشحالم.پروفایل شخصی (۲)