درد عشق و زهر ماااااااااار!

یادداشت مرتبط قبلی:https://vrgl.ir/OOQBY https://vrgl.ir/OOQBY (بعد از خواندن هردوی این متن‌ها، آقایان کمی قضیه را روشن کنند لطفا... یعنی من نمی‌توانم از زاویه دید مردانه به قضیه نگاه کنم. لطفا آقایان بگویند در چنین شرایطی چه می‌کردند؟)خبر این که، آن خدابیامرز دوباره از من خواستگاری کرد؛ اواخر آبان.روز تولد حضرت زینب بود، وقتی رفته بودم حرم‌الشهدا و منتظر اذان بودم و پیام‌هام را چک می‌کردم، دیدم یک پیام دارم از کسی که ما را بهم معرفی کرده بود. یک ویس کوتاه بود با این مضمون که آقای فلانی می‌خواهند جلسات خواستگاری را از سر بگیرند. من هم چند ویس بلند فرستادم و روضه خواندم که این یارو حسابی اعتماد ما را از بین برده و شجاع نیست و ما از نظرمان کوتاه نمی‌آییم. واسطه هم گفت آقای فلانی مهریه را پذیرفته‌اند و شاید بد نباشد یک بررسی مجدد بکنید.راستش را بخواهید، بیشترین فشاری که سر ماجرای آن خدابیامرز خوردم، این بود که حس می‌کردم احمق‌ترین آدمِ روی زمینم. چون آن آدم را بررسی کرده بودم، سنجیده بودم و به این نتیجه رسیده بودم که انتخاب بدی نیست. بعد که اینطوری سر مهریه بزدلانه عقب کشید، با خودم گفتم آخر من چطور نفهمیده بودم او اینطوری ترسوست؟ بعد از آن بدتر، این بود که مامان و بابا و هرکس قضیه را می‌دانست، برای این که مثلا من را دلداری بدهند، می‌گفتند: لیاقتت رو نداشت!نمای کوه از مخفی‌گاهم در دانشگاه.این حرف از صدتا فحش بدتر بود برای من؛ چون معنای ضمنی‌اش این بود که: توی خاک بر سر انقدر احمق بودی که داشتی به دام یک آدم به درد نخور می‌افتادی که لیاقتت را نداشت، تو که انقدر ادعای عقلانیتت می‌شود، نفهمیده بودی او لیاقتت را ندارد. ما هم فکر کردیم تو دختر عاقل و بالغ‌مان هستی و لازم نیست نگران باشیم که خودت را بدبخت کنی و حرف روی حرفت نزدیم که خودت انتخاب کنی، ولی صاف رفتی سراغ کسی که لیاقت نداشت!من واقعا از ته دلم دوست داشتم به همه ثابت کنم که احمق نبودم و کسی که انتخابش کرده‌ام آدم بیخودی نیست. نه بخاطر عشق یا خود آن آدم... بلکه برای ترمیم غرور نابود شده‌ام. برای این که همه ببینند من یک بی‌لیاقت ترسو را انتخاب نکرده‌ام. توهین به انتخابم، توهین به شعور من است؛ دلم می‌خواست مغزم را از حماقت مبرا کنم!برای همین به واسطه گفتم باید به بابا زنگ بزنند. چرا گفتم به بابا؟ چون می‌خواستم اول از همه بابا بفهمد من احمق نیستم. بابا به روی خودش نمی‌آورد ولی من حس می‌کردم ته دلش از اعتماد به من پشیمان است؛ چون همیشه سر خواستگاری‌ها فقط به نظر من اهمیت می‌داد، مانعم نمی‌شد و معتقد بود من به اندازه کافی می‌فهمم، و حالا بدجور جلوی بابا ضایع شده بودم.به واسطه گفتم به احتمال نود و نه درصد برخورد بابا غیردوستانه خواهد بود و انتظار آغوش باز نداشته باشند، از من هم انتظار نداشته باشند بابا را راضی کنم. گفتم انتظارم این است که یک جنم حسابی از خودش نشان بدهد و اعتماد بابا را جلب کند.همان موقع بود که او هم آمد توی حرم‌الشهدا و ایستاد به نماز. به قول مامان، طبق معمول یابو آب دادم؛ ولی ته دلم داشتم می‌گفتم: نه بابا... اونقدرام ترسو نیستی. ممکنه در آینده ازت خوشم بیاد!عصر سه‌شنبه آن هفته، گوشی بابا زنگ خورد. پدرش بود. بابا اول گفت: ببخشید شما؟!حالا خوب است من شب قبل گفته بودم ممکن است زنگ بزنند؛ ولی گویا بابا اصلا حواسش نبود. کمی که صحبت کردند، بابا گفت ما انتظار داشتیم شما این حرف‌ها را بعد از دو هفته، بعد از یک ماه، بعد از یک ماه و نیم بزنید، نه بعد از سه ماه و اندی. بعد هم گفتند که پسرتان اصلا به بلوغ لازم برای ازدواج نرسیده‌اند و این حرف‌ها... چیزی که البته قبلا هم گفته بودند. تمام.فردا صبحش البته، بابا به این نتیجه رسید که شاید بد نباشد به این پسر مفلوکِ بالغ نشده، یک فرصت دوباره بدهد و برایشان پیام داد که با بررسی دوباره مشکلی ندارد. و خب از شانس خوب ما، همان روز عمه‌ آن خدابیامرز فوت کرد و من به این نتیجه رسیدم که حالاحالاها تکلیف قرار نیست معلوم بشود؛ اما برای من، دو هفته بهشت بود. بهترین احساس دنیا را داشتم. غرورم داشت ترمیم می‌شد. دوست داشتم بروم داد بزنم و به همه بگویم او نتوانسته از من بگذرد. بروم به همه بگویم دیدید من احمق نبودم؟در کنار حرم شهدا نشسته‌ام. عکس را زهرا سادات گرفته. امتحان یکی مانده به آخر.وقتی همان اوایل جلسات خواستگاری بودیم، مامان گفت بیا فال حافظ بگیریم. بار اول که فال گرفت، آن شعر معروف آمد که: یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان...من عاقل اندر سفیه نگاه به دیوان حافظ کردم و گفتم: جناب حافظ، من را سر کار نگذار! من اصلا اعصاب ندارم!بعد دوباره فال گرفتم. این شعر آمد: درد عشقی کشیده‌ام که مپرس...این‌بار تقریبا سر جناب حافظ داد کشیدم: درد عشق و زهر مااااااااااار!و به مامان گفتم: حافظ امشب حالش خوب نیست، دارد سرکارمان می‌گذارد.ولی وقتی آن خدابیامرز دوباره خواستگاری کرد، مامان گفت: دیدی حافظ درست گفته بود؟من هم لب و لوچه‌ام را کج می‌کردم و می‌گفتم: این کجاش شبیه یوسف گم‌گشته‌س؟ بیشتر شبیه آنخ‌ماهوئه!(حالا شبیه آنخ‌ماهو نبود؛ نه چاق بود نه کچل. اما شبیه یوسف هم نبود!)به هرحال آن وقت که دوباره خواستگاری کرد، من واقعا داشتم به سخن جناب حافظ ایمان می‌آوردم. سه روز اول هفته که من دانشگاه بودم، او هم بود و کاملا اتفاقی، یکدیگر را در نماز جماعتی که در حرم شهدای گمنام برگزار می‌شد می‌دیدیم. درواقع نهاد رهبری تازگی آمده است کنار حرم شهدای گمنام، و حرم شهدای گمنام نزدیک سلف دانشگاه است و هردوی این‌ها نزدیک دانشکده عمران هستند که دانشکده اوست. من هم همیشه، از قبل آشنا شدن با آن خدابیامرز، برای نماز ظهر می‌رفتم حرم شهدا و بعد می‌رفتم سلف، با دوستانم یا بدون آن‌ها. حرم شهدا پاتوقم است و به هیچ‌کس ربطی ندارد. البته زهرا سادات می‌گفت این قرار نانوشته بین شماست، ولی اینطور نیست.زهرا سادات این را هم می‌گفت که اگر او تا الان نیامده با تو حرف بزند، به این علت است که یا خیلی ترسوست، یا خیلی خجالتی و یا خیلی عاقل!به هرحال عادت کرده بودم به این که ظهر توی حرم شهدا بنشینم و زیارت عاشورا بخوانم تا اذان شود و او هم بیاید فرش‌های نماز جماعت را پهن کند تا اذان شود و بعد بدون این که کوچک‌ترین نگاهی به هم بیندازیم، نماز جماعتمان را بخوانیم. تازه من فهمیده بودم او غیر از آن پیراهن آبیِ کذایی، یک پیراهن چهارخانه طوسی هم دارد که این پیشرفت بزرگی ست.دائم با خودم کلنجار می‌رفتم که وقتی قرار بعدی را گذاشتیم و بعد از سه ماه قرار شد با هم حرف بزنیم، باید چی بگویم و چطور برخورد کنم؟ یک بار برنامه می‌چیدم که همدلانه از او بخواهم احساساتش طی این سه ماه را بگوید، یک بار دیگر تصمیم می‌گرفتم حسابی حالش را بگیرم و با خاک یکسانش کنم. ولی در هرصورت، برنامه‌ام بود جواب آخرین پیامش را بدهم؛ همان پیامی که نوشته بود: «نمی‌دونم، دیگه مغزم کار نمی‌ده!». می‌خواستم بگویم: بالاخره بعد سه ماه مغزتان کار کرد به سلامتی؟!دانشگاه اصفهان در دامنه کوه است. می‌توان تمام اصفهان را از آن بالا دید... باغ خزان‌زده‌ی دانشگاه است و نمای نیمه غربی اصفهان...نزدیک دهه فاطمیه بود و توی فکر موکب بانوان شهید بودم. به مسئول نهاد گفتم و پیشنهاد داد که در حرم شهدا، تصویر بانوان شهید را نصب کنم و بعد نماز ظهر روایتگری کنم. این‌ها را مسئول نهاد دقیقا وقتی به من گفت که او هم در حرم بود و شک ندارم گوش تیز کرده بود که من قرار است چکار کنم. احساس فتح قدس داشتم حقیقتا. این که به او ثابت شود من یک دختر خجالتی و بی‌دست و پا نیستم.درواقع او آن روی خجالتی و کم‌حرف من را دیده بود. یک بار گفته بود: «فکر کنم یکی از پروتکل‌های شما سایلنت بودن باشه!»، «فکر نمی‌کنم بتونید بیشتر دو دقیقه پشت سر هم حرف بزنید!»، یا «شما همیشه زود حرفاتون تموم می‌شه!». خب واقعا من گاهی به شدت جامعه‌گریز و خجالتی‌ام. حتی چندتا پروژه و کار مهم را به این دلیل رها کردم که مجبور بودم بخاطرش با آدم‌های جدید مواجه شوم و تلفنی با غریبه‌ها حرف بزنم. توی کلاس هم هیچ دوست صمیمی‌ای ندارم و تنها می‌نشینم. جمع‌های بزرگ خسته‌ام می‌کنند؛ مخصوصا مهمانی‌ها. ولی همیشه اینطور نبوده‌ام. مثلا حرف زدن جلوی جمع، از بچگی برایم راحت بود. اصلا برایم مهم نبود که چه کسی مقابلم نشسته. برنامه‌های صبحگاه را معمولا می‌چرخاندم، حتی برای بعضی مراسم‌ها در سطح آموزش و پرورش مجری می‌شدم. این‌ها را در جواب آن حرف‌های خدابیامرز گفتم و باورش نمی‌شد. او یک روند برعکس من طی کرده بود، از یک پسر فوق‌العاده خجالتی به یک پسر سروزبان‌دار و شاید پررو! می‌گفت: «کاش برگردید به دوران اوج‌تون!».حالا می‌خواستم دوران اوجم را ببیند؛ اما یکی دو روز بعد آن ماجرا، یکی از فامیل‌هاشان که دوست مادرم بود، زنگ زد و گفت نظرشان برگشته و این وصلت به دلشان نیست؛ چون بابای من از این پسر خوشش نمی‌آید و دائم می‌خواهد به او طعنه بزند. نمی‌دانم به پر قبای شازده برخورده بود یا مادر شازده؛ ولی فهمیدم بابا درباره بچه بودنش راست می‌گفت. بجای این که مثل مرد بایستد و به بابا ثابت کند به بلوغ رسیده و شایستگی دامادی‌اش را دارد، مثل بچه‌ها رفته پشت فامیلشان قایم شده و قهر کرده! دیگر اینجا ناراحت نشدم. بیشتر دلم می‌خواست دفعه بعدی که در حرم شهدا دیدمش، بروم لپش را بکشم و یک شکلات بدهم دستش و بگویم: اوخی، ناراحت نباش، بزرگ می‌شی یادت میره!راستش فکر می‌کنم اگر جنسیت‌مان برعکس بود(یعنی من پسر بودم و او دختر)، همان موقع گرفته بودمش و الان داشتیم درباره اسم بچه‌هایمان حرف می‌زدیم! قطعا انقدر تردید و تعلل نداشتم. حتی همین الان هم که دخترم، اگر واقعا دوستش داشتم و عاشقش بودم، خودم می‌رفتم خواستگاری‌اش و کار را تمام می‌کردم؛ چون من معتقدم اگر آدم با عقلش چیزی را بخواهد، باید برایش تلاش کند. نباید بخاطر تنبلی از چیزهایی که دوست داری محروم شوی. اگر تا الان این کار را نکرده‌ام، برای این است که به اندازه غرورم برایم ارزشمند نبوده و آنقدرها درباره‌اش مطمئن نیستم. من حقیقتا عاشق نیستم.دیگر صفحه‌ام را دنبال نمی‌کرد(برخلاف این سه ماه) و من انتظار داشتم دیگر دور و بر حرم شهدا پیدایش نشود؛ من اما اصرار داشتم بروم. اگر نمی‌رفتم، فکر می‌کرد عاشقش بوده‌ام و حالا می‌خواهم فراموشش کنم. ولی رفتنم به این معنی بود که من اصلا نمی‌بینمش!تازه روایتگری هم داشتم در حرم شهدا. واقعا منتظر بودم وقتی بعد از نماز عصر، برای روایتگری مقابل جمع می‌ایستم، بلند شود و برود؛ ولی ماند. ماند و تا آخرش را گوش کرد؛ طوری که دوست داشتم همانجا وسط روایتگری بزنم پس کله‌اش و بگویم تو خودآزاری داری بچه جان؟ خب برو فراموشم کن دیگر!روز اول روایتگری خلوت بود، آن خدابیامرز هم با کاپشن سبز نشسته آن گوشه...شاید او هم مثل من فکر می‌کرد. درواقع هردو درگیر یک بازی روانی شده بودیم. هردو می‌خواستیم در حرم شهدا باشیم تا روی اعصاب هم راه برویم. بابا می‌گفت این که او می‌آید حرم شهدا، برای گرفتن انتقام است. می‌خواهد با بهم ریختن من انتقام بگیرد. من اما واقعا اعصابم بهم نمی‌ریزد؛ و بابای بیچاره وقتی داشت می‌گفت: «بعضی آدم‌ها یک ذات پلید دارند که ناگهان آن را نشان می‌دهند»، نمی‌دانست من هم یکی از آن آدم‌ها هستم. نمی‌دانست کسی که می‌خواست جنگ روانی راه بیندازد و روی اعصاب پسر مردم راه برود، منم. خدایم ببخشد...او تمام روایتگری‌ها را می‌نشست و گوش می‌داد. من را در دوران اوجم می‌دید؛ درحالی که برای یک گروه دختر و پسر، جلوی رئیس نهاد رهبری صحبت می‌کنم؛ بدون خجالت. یک ماه و اندی پیش، او دوباره صفحه مجازی‌ام را دنبال کرد. همچنان هم با پررویی تمام به حرم شهدا می‌آمدیم. ولی من واقعا حس خوبی نداشتم؛ یک جورهایی از این که ترم تمام شده خوشحالم. از جهاتی ترسیده بودم؛ چون معتقدم آدم‌ها همیشه بخاطر دوست داشتن نزدیکم نمی‌شوند؛ بعضی‌ها نمی‌توانند از دور شلیک کنند.مثلا یک روز، فکر کنم نهم دی، توی حرم شهدا به انتظار اذان نشسته بودم و هیچ‌کس نبود. بیشتر بچه‌ها رفته بودند راهپیمایی نهم دی. او هم آمد و تا دید فقط من داخل حرمم، عقب‌گرد کرد. دوست داشتم بزنم پس کله‌اش و بگویم حداقل حالا که اینجا هستی به یک دردی بخور و فرش‌ها را پهن کن! ولی شاید حدود ده دقیقه، یعنی تا وقتی اذان شود، دور حرم شهدا می‌چرخید. حسابی رفته بود روی اعصابم. حس کسی را داشتم که وسط اقیانوس، روی یک قایق شناور است و باله کوسه را بیرون از آب می‌بیند که دورش می‌چرخد. خودم را برای یک کتک‌کاری حسابی آماده کرده بودم؛ ولی اتفاقی نیفتاد. به هرحال ترسیده‌ام. دوست دارم یقه‌اش را بگیرم و سرش داد بکشم که: زودتر از آن مغز مبارکت استفاده کن و تکلیف خودت را روشن کن. بالاخره من را می‌خواهی یا نه؟ می‌خواهی تا آخر عمرت از دور نگاهم کنی؟ این لوس‌بازی‌ها مال توی رمان‌های عاشقانه و شعرهاست و مطمئنم تو در تمام عمرت، نه یک بیت شعر خوانده‌ای نه یک خط رمان عاشقانه.اعتراف می‌کنم که عصرها توی اتوبوس، موقع برگشتن از دانشگاه گریه می‌کردم. اصلا این ترم یکی از لذت‌هایم اتوبوس‌سواری بود؛ مخصوصا در شب. فرصت کافی دارم که به خیابان‌ها و جنب‌وجوش شبانه مردم و آسمان شب نگاه کنم و به بلاتکلیفی مسخره‌ام فکر کنم، به این که درگیر چیزی شدم که ازش بدم می‌آمد. برای من مسئله ازدواج خیلی ساده بود، یعنی فکر می‌کردم برایم انتخاب عقلانی کار سختی نباشد و وقتی از پس کارهای مهم زندگی‌ام برآمده‌ام، حالا هم خیلی سرراست و منطقی با یک آدم حسابی ازدواج می‌کنم. بیشتر نگران چالش‌های بعدش بودم تا خودش؛ ولی هنوز شروع نشده تبدیل شد به یک بازی بچگانه.بعد از آخرین امتحان ترم هفت.دیگر به معنای واقعی با یک گره کور مواجهیم. تا قبل از خواستگاری مجددش، مسئله خیلی پیچیده نبود. این که دوباره خواستگاری کنند و یک فرصت دوباره به او بدهم را پیش‌بینی می‌کردم. می‌دانستم باید چکار کنم. گرهی بود که می‌شد با کمی حوصله بازش کرد؛ ولی حالا او و پدرم سر طناب را از دو سو کشیده‌اند و گره کور کور شده. خانواده‌ها عصبانی‌اند. خودش هم نمی‌دانم چه حسی دارد(دارم از فضولی می‌ترکم و خیلی ناراحتم که نشد صحبت کنیم و این حس فضولی دخترانه را فرو بنشانم؛ دوست دارم بدانم در اردوگاه دشمن چه خبر است؟!).حتی خودم هم نمی‌دانم دیگر قرار است چکار کنم. اگر برای بار سوم به او فرصت بدهم، خودم را مسخره کرده‌ام. بابا هم حتما دفعه بعدی(البته اگر بعدی درکار باشد) خیلی تندتر از این دفعه برخورد می‌کند. با وجود همه این‌ها، همان روزهای فاطمیه، یکی خواب خوب دیدم و خاله‌ام هم بدون اطلاع از این جریان‌ها، خواب خوب دیگری دید که باعث شد احساس خوبی پیدا کنم. طوری که دیگر دلم نسبت به اتفاقی که در آینده می‌افتد قرص شده. این گره از دید من کور است و پیشنهادی برای حل‌اش ندارم؛ ولی می‌دانم که خدا می‌تواند بازش کند. نمی‌دانم چطوری و به منِ بنده هم ربطی ندارد که چطوری. تصمیم گرفته‌ام دختر خوبی باشم، بجای این که با ادعای تدبیر و عقلانیت، سعی کنم خودم همه چیز را درست کنم و الکی دست و پا بزنم، مثل یک بنده خوب سر جایم بنشینم و تدبیر خدا را ببینم. من از هوش سرشارم(!) و توانایی مدیریت خوبم(!) خیری ندیدم، اتفاقا غرورم بیشتر همه‌چیز را خراب کرد. بهتر است قبل از این که بیشتر خرابکاری کنم، دل بسپارم به مدیریت خدا. خدایی که قطعا برایم بد نمی‌خواهد، خدایی که بهتر از خودم می‌داند چه می‌خواهم و چطوری حالم خوب می‌شود، خدایی که بلد است گره‌های کور را در ثانیه‌ای باز کند.از وقتی اینطور به قضیه نگاه می‌کنم، حالم خوب است. آن خدابیامرز حالا یک نقطه کوچک در بیست و یک سالگی‌ام شده که خیلی مهم نیست. راحت می‌توانم درباره‌اش حرف بزنم و شوخی کنم. می‌توانم عکس‌هایی که از خودم قبل از خواستگاری می‌گرفتم را نگه دارم. دیگر حس می‌کنم لازم نیست پنج ماه اول امسال را دور بیندازم.آسمان زیبا برفراز حرم شهدای گمنام. چند وقت است گیر داده ام به ابرها...نمای کلاس سی و هفت دانشکده ادبیات... بخاطر این منظره حاضرم درسم را تا پسا دکتری هم ادامه دهم!پی‌نوشت: ولی همچنان یک احساس بد همراهم هست. یکی از دوستانم روند خواستگاری را همراه من شروع کرد و به این واسطه خیلی به هم نزدیک شدیم. خواستگاری من که بهم خورد، خیلی سر خدا غر زدم که خدایا چرا همه مثل آدم این روند را طی می‌کنند و من باید زمین بخورم؟ چرا من؟با فاصله کم‌تر از یک ماه، خواستگاری او هم به دلایلی بهم خورد. زهرا سادات می‌گفت آه من او را گرفته است؛ ولی من واقعا آه نکشیدم. اصلا ارتباطم را با او کم کردم که نه او معذب بشود، نه من ناخودآگاه آه بکشم. احساس بدی دارم. از آن بدتر، این است که همزمان با خواستگاری دوباره آن خدابیامرز، برای یکی دیگر از دوستانم هم خواستگار آمد و او هم دلش رفته بود و می‌خواستند ازدواج کند که باز هم بهم خورد، کمی بعد از بهم خوردن دوباره خواستگاری من!الان واقعا احساس نحس بودن دارم؛ چون ماجرا را فقط به من گفته بود.احساس می‌کنم باید بروم قایم شوم، ارتباطم را با همه‌ی خوشبخت‌های عالم قطع کنم که یک وقت نحسی‌ام دامنشان را نگیرد. احساس می‌کنم آدم بدی هستم، چون تقصیر من بود که آن‌ها نتوانستند با کسی که دوستش دارند ازدواج کنند. شاید خدا می‌خواست به من نشان بدهد که: ببین! این اتفاق برای خیلی‌ها ممکن است بیفتد...خدایا من را ببخش. بابت خودخواهی‌هایم، غرورم، ناشکری‌ام... همه این‌ها را بگذار پای حماقتم، پای نفهمی و خریتم...