خطابه‌‌ی ویلیام فاکنر در مراسم نوبل ادبیات 1949

خطابه‌‌ی ویلیام فاکنر به مناسبت قبول جایزه‌ی نوبل در ادبیات : اولین بار که سخنرانی ویلیام فاکنر را خواندم، برای مقدمه‌ی کتاب خشم‌و‌هیاهو ترجمه‌ی بهمن شعله‌ور بود و بایستی اقرار بکنم که در همان خواندن نخستین، فلسفه‌ و دیدگاه جالب این نویسنده، چِنان به دلم نشست که چندین بار دیگر همین خطابه را دوباره‌خوانی کردم. متنی قوی و استوار که در اولین خوانشش در مراسم نوبل، گویا به علت کیفیت پائین لوازم صوتی و لهجه‌ی جنوبی غریب فاکنر، آنچنان تشویق وتقدیر نشد، و با چاپ در جرائد، به محبوبیت دست پیدا کرد. در ادامه متن را از همین کتاب تایپ کردم؛ شاید که کسی دیگر هم آن را ببیند، به دلش بنشیند، مانند من چند بخواندش و احسنتی در دل، به این نویسنده‌ی فقید بگوید.احساس می‌کنم که این جایزه را نه به شخص من، بلکه به کار من داده‌اند، کاری که حاصل عمری عذاب و عرق‌ریزی روح انسان بوده‌ است؛ و این نه برای افتخار، و نیز نه برای سودجوئی، بلکه بدان روی بوده است که از مایه‌های روح آدمی، چیزی آفریده شود که پیش‌تر وجود نداشته است. پس من این جایزه را تنها به امانت نزد خود دارم. برای وقف پولی که همراه این جایزه بوده است، یافتن موردی که در خور هدف و معنای اصلی آن باشد، دشوار نیست؛ اما من می‌خواهم برای سپاسی که همراه آن بوده نیز، چنین موردی را بیابم. این لحظه را چون بلند جائی بدانم، که از فراز آن صدایم به گوش مردان و زنان جوانی خواهد رسید که هم‌اکنون خود را وقف این درد و تلاش کرده‌اند، و آن را که روزی اینجا، به جای من خواهد ایستاد، در میان خود دارند.تراژدی ما امروز، ترسی جسمی، جهانی و همگانی است؛ و آنچنان دیر پائیده است که اکنون حتی می‌توانیم آن را بر خود هموار کنیم. دیگر از مشکلات روح سخنی نیست، تنها این سؤال در میان است: کی از هم پاشیده خواهم شد؟ از این رو مردان و زنان جوانی که امروزه در کار نوشتن هستند، مشکلات دل فردی را که با خود در ستیز است، از یاد برده‌اند، و نوشته‌ی خوب تنها زائیده‌ی این ستیز تواند بود؛ زیرا جز این، چیزی در خورد نوشتن نیست. در خورد عذاب و عرق‌ریزی نیست.تراژدی ما امروز، ترسی جسمی، جهانی و همگانی است؛ و آنچنان دیر پائیده است که اکنون حتی می‌توانیم آن را بر خود هموار کنیم. دیگر از مشکلات روح سخنی نیست، تنها این سؤال در میان است: کی از هم پاشیده خواهم شد؟ اینان باید دوباره این مسائل را فراگیرند. بایستی به خود بیاموزند که ننگی پست‌تر از ترسیدن نیست؛ و چون این را آموختند ترس را یکسره فراموش کنند، و در کارگاه خود جایی برای هیچ‌چیز باقی نگذارند؛ مگر راستی‌ها و حقایق دیرین دل آدمی، مهر و شرف و رحم و غیرت و رأفت و فدا‌کاری، حقایق دیرین جهان، که بی وجود آن‌ها، هر داستانی ناپایدار و محکوم به نیستی است. تا چنین نکنند، نفرینی بر تلاششان سایه افکنده است؛ سخن از شهوت می‌گویند نه از مهر؛ از شکست‌هایی دم می‌زنند که در آن‌ها هیچ‌کس چیز ارزنده‌ای نمی‌بازد، از پیروزی‌هایی که در آن امید نیست، و از همه بد‌تر، رحم نیست، رأفت نیست. غم‌هایشان از درد‌های نوع بشر مایه نمی‌گیرد، و داغی به‌جا نمی‌گذارد. سخن‌شان از دل نیست، از غده‌هاست.تا این‌ها را دوباره نیاموزند، چنان خواهند نوشت که گوئی در میان آدمیان ایستاده‌اند و انقراض انسان را می‌نگرند. من از پذیرفتن انقراض انسان سر باز می‌زنم. آسان می‌توان گفت که انسان، تنها بدان سبب که پایداری می‌کند، جاودان خواهد بود؛ که حتی پس از محو‌شدن آخرین طنینِ ناقوسِ تقدیر، از روی آخرین صخره‌ی ناچیزی که در واپسین شامگاه سرخ و میرا، ساکن و سرنگون مانده، باز هم طنین دیگری باقی خواهد ماند، طنین صدای ناچیز و پایان‌ناپذیر انسان، که هنوز سخن می‌گوید. من به قبول این سخن گردن نمی‌نهم. اعتقاد من بر این است که انسان نه تنها پایدار خواهد ماند؛ بلکه پیروز خواهد شد. انسان جاوید است، نه بدان سبب که در میان مخلوقات تنها او صدائی پایان‌ناپذیر دارد؛ بلکه بدان روی که دارای روح است. روحی که سرچشمه‌ی رأفت و فداکاری و پایداری است، و بر شاعران و نویسندگان است که به این صفت بپردازند.