شبی که عاشق خورشید شد

شبی که عاشق خورشید شد .|. نوشته فاطمه موسوی خورشید آخرین کورکوره های شعله های قرمزشو میگسترد تو دل دشت و جنگل... هر شراره ای قسمتی از دشت میدویدو شیطنت میکرد...یکی از شراره ها ک همبازی پروانه شده بود...میدویدو غرق خنده و شادی بود...هرچی میدوید حس میکرد انگار اطرافش تاریک و تاریک تر میشه...شروع کرد به داد و بیداد کردن: ک هیییی پروانه ی قشنگ وایسا دیگه غروب شدو باید برم...بذار لمست کنم...اینقدر تند نروکه توی یه چشم بهم زدن پروانه غیب شد اون شته ی خورشید از فرط خستگی وایساد و دورو ورشو نگاه کرد...هیچی دیده نمیشه..همه جاغرق ظلمات بود..از ترس خودشو جمع کرد و قطره های اشکش اروم اروم صورتشو لمس میکرد...شروع کرد به صدا کردن...هییی پروانه....پروانه ی قشنگم..خورشید دلبرم...خورشید جانم...پس آسمون کجا رفته...?چرا اینجا اینقدر تاریکه...?چرامن هیچی نمیبینم...?چ اتفاقی برای من افتاده?نشست روی زمین و زانوهاشو بغل کرد و چشماشو باز و بازتر کرد...یکمی از شعله های خودشوپخش کرد توی فضا تا بتونه ببینه کجاست و چه بلایی سرش اومده...توی اون تاریکی ها جز درختایی ک توهم توهم و گره خورده زل زده بودن بهش هیچی دیده نمیشد......همانطور که اشک می ریخت...صدای خش خشی پشت سرش شنید..ترسیدن پرید بالاو اروم وبابغض زیر لب زمزمه کرد:...اونجا کیه؟؟یه نورفانوسی ودیدکه بهش نزدیک میشد.....بیشتر از قبل اونو به وحشت انداخته بود..اون نورفانوس بهش نزدیک و نزدیکتر شد دخترک خورشید خودشو چسبوند به درخت پشت سرش... نمیدونست چیکار کنه..چجوری توی اون تاریکی فرارکنه...پسرکی از لابه لای بوته ها دیده شده اروم گفت :نترس...منم پسرک شب..توکی هستی؟؟تو جنگل شب...این موقع شب چکار میکنی؟دخترک خورشید ترسون و لرزون گفت: من گم شدم...من از خورشید فاصله گرفتم و دیگه نتونستم پیداش کنم...چجوری از اینجا برم بیرون..?پسرک فاصله ی بینمونو کم کرد بهش گفت دنبال من بیا...شراره کوچولوازپشت پسرک زیبای شب قدم برمیداشت و نگاش میکرد..انگار هر قدم نوربیشتری تو دل دخترک روشن میکرد..تا که رسیدن به تپه ی بزرگی ک مهتاب نورش اونجا گسترده بود..پسرک با دست اشاره ای کرد و گفت بیا اینجا بشین..باید صبر کنی تا صبح...اینجا پاتوق منه..بخصوص شبای مهتابی..بیا اینجا کنار من بشین میخوام بهت یه چیز قشنگ نشون بدم.دخترک آرام و بدون هیچ حرفی نشست کنار پسرک..لب تپه ای ک رودخونه زیرپاهاشون بود و نور ماه افتاده بود تو دل رودخانه و دخترک خورشیدکه تاحالا ماه و شب و ندیده بودم حسابی دلش قنج میرفت و ذوق زده شده بود..پسرک اروم اروم با خاطره گفتن و حرف زدن یخ ه ترس دخترک رو آب کرد..و فانوس ارامشو تو دل اون روشن و روشنتر میکرد...هر دو غرق حرف زدن شدن..تا اینکه یه ابر سیاه دوباره تمام اون روشنی و قشنگی واز اون دوتا پس گرفت...دخترک دوباره ترس وجودمو گرفت و با نگاه مضطرب به پسرک گفت چ اتفاقی داره میفته چرا دوباره همه جا تاریک شده..من از تاریکی میترسم..پسرک نگاهی به اون کردو برق ارامشی ک توچشماش میدویدرونثاروجودداون کرد...:نترس قراره امشب یه شب بارونی هم ببینی...نگاه دخترک پر از تب و تاب عشق شد...انگار نگاه پسر تیری شد به قلب اون.. شیفته ی نگاه پر از آرامش او شده بود..سری تکان داد و قطره های بارون اروم هردوشونو نوازش میکرد...پسره اما هنوز ترسی در نگاه دخترک میدید فاصله ی بین خودشونو پرکردو نزدیکش شد...دخترک ازش فاصله گرفت و گفت به من نزدیک نشو من گرمم..من شراره ی خورشیدم...تو میسوزی..پسرک کمی تامل کرد و گفت عیبی نداره من خیلی سردمه...دستش رو روی دست های گرم دخترک گذاشت و اروم اروم اونو در آغوش خودش کشید..حالا دخترک از هیچی نمی ترسید و پسرک گرم گرم شده بود...هر دو غرق هم بودند...انگار ریسه های وجودشان بهم گره خورده بود هر لحظه کورتر می شود...پسر دستش را بین موهای دخترک برده او را از دنیای عاشقانه اش بیرون کشید و متوجه خود کرد..:چه موهای زیبایی..چقدر کنار تو خوبه...کاش زودتر گم میشدی و من زودتر پیدات میکردم...دختر چشماشو قفل چشمای پراز ارامش اون کرد و لبخند شیرینی هدیه ی چشمای مشکیش که تماما عکس خودشو میدید کرد...هوا گرگ و میش بود و کم کم هر دو باید از هم دل میکنند...خورشید نوارهای طلایی رو اروم اروم نشون میداد پسرک شب باید میرفت...سر دخترک رو از شانه ش جدا کرد بوسه ای بر لبخند دخترک ک غرق تماشای اون بود زد گفت باید برم...دخترک لبخند خودشوخورده اشک هاش بی امون سرازیر می شود..کجا؟؟من پسرم...و داره روز میشه و من باید برم...وقتی دخترک رو اروم از خودش جدا می کرد قسمتی از بدنش ک اونو به آغوش کشیده بود سوخته بود..اشک های دخترک بیشتر بیشتر شد..اما پسرک لبخند زد و گفت ببین برام یادگاری هم گذاشتی?دخترک قدرت نداشت کلمه ها رو بیان کنه فقط نگاه و اشک تحویل میداد...پسر شب روی زانوهاش نشست اشکای دخترک قصه هاشو پاک کرد ..پیشونیش رو بوسید بهش گفت دم دمای غروب اول جنگل سیاه وامیسته هر روز تا بتونه اونو ببینه از اون فاصله گرفت..دخترک اشک هاشو بدرقه ی راه اون میکرد وقتی ازش فاصله ها گرفته بود تونست زمزمه کنه ک..دوست دارم...حالا دیگه خورشید پیدا شده بود شراره رفت و به دل آسمون پیوست...دم غروب پسرک کنار جنگل سیاه بود آسمون ابری...?پسرک ناامید نگاهی به یادگاری اون انداخت و لبخند تلخی صورتشو لمس کرد..واما دخترک خورشید ک محو رفتن تنها و اولین و آخرین عشقش بود فراموش کرده بود بپرسه اول جنگل سیاه کجاست.....امانگاه آخر بوسه ی اخر یادگاری های ورق خورده ی اون بودن ک هروزبراش تکرارمیشود ...روز حسرت میخورد که کاش بلندتر میگفتم که چقدر دوسش دارم...#فاطمه_موسوی#داستان_کوتاهJoin us ??[ @dastanekootah ]?