زندگی، سرطان و غم

این اولین نوشته منه بعد از سالها، ولی دوست داشتم تجربه ام رو از پدیده ای به اسم سرطان به اشتراک بذارم.شهریور 99 بعد از سفر شمال رنگ پوست مادرم شروع کرد به زرد شدن، منم که به شدت درگیر کار بودم و هر روز از 8 تا 22 درگیر. من یه خواهر دارم که که داروسازه و یه خاله که پرستار بوده. اواخر شهریور مامان و خاله و خواهرم رفتن سونوگرافی، یه مورد مشکوک مشاهده کردن در پانکراس. یادمه شبی که مامان از سونو برگشت بهم با لبخند گفت «من سرچ کردم، این علایم سرطانه» من دلم ریخت، کل وجودم ریخت، ولی باور نکردم و به مامان گفتم مامان جون مطمئن باش هیچی نیست. 31 شهریور مامان رفت ام آر آی، من و همسر رفته بودیم پالادیوم، داشتیم هدفون میخریدیم که خواهرم زنگ شد و پشت تلفن بغضش ترکید... «یه تومور توی پانکراس پیدا شده». هنوز محلی که داشتم باهاش با تلفن حرف میزدم توی پالادیوم رو یادمه، پاهام شل شد، واقعا مستاصل بودم. سریع سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم سمت خونه و اولین بار توی زندگیم پشت فرمون هق هق کنان اشک ریختم.اون هفته اول توی شک بودم، فشار کار دیگه برام قابل تحمل نبود. یه حالت فلج داشتم از اتفاقی که برای مامان افتاده...برای کسی که بینهایت بهش وابسته بودم و دوستش داشتم و اصلا نمیتونستم زندگی بدون اون رو تصور کنم. با مدیرم صحبت کردم و گفتم که اگه اجازه بدید من استعفا بدم چون الان باید بریم و این مساله رو حل کنیم. مدیر من یه فرد جدی هست و توی کار بسیار جدی، من کلا مثل ایشون نیستم ولی خیلی دوستش دارم. مدیرم هم حقیقتا بیش از یک مدیر، بیش از یک دوست و مثل یه برادر در کنار من شوکه شد، اشک ریخت و تلاش کرد که بتونم در سریع زمان ممکن جدا بشم از شرکت.نیمه اول مهر حال همه به شدت بد بود. به خصوص زمانی که فهمیدیم تومور در استیج 3 هست و امکان جراحی نیست. پزشک محترمی که در کلینیک مسعود نمونه برداری کرد خیلی راحت و شیک و مجلسی به خواهرم گفت «بیمارتون رو اذیت نکنید، کمتر از یه ماه زنده است با چیزی که من دیدم.» کلا از صدر تا ذیل کلینیک مسعود اصلا برخورد خوبی نداشتن. امیدوارم اصلاح کنن این برخوردهای زننده رو.کاش بعضی از پزشکان درک کنن که یه خانواده دارای بیمار سرطانی به قدر کفایت غصه دارن و به جای بیان حرفاشون به صریح ترین و برهنه ترین شکل ممکن، کمی سعی کنن که همدردی کنن و حال اون خانواده رو درک کننسبک کردن کوله بار دنیامامان خیلی زرد شده بود و درد داشت زیاد میشد. وکیل بود و اولین کاری که کرد پرونده هایی که دستش بود رو تعیین تکلیف کرد، یه سری رو داد به شوهر خواهرم که ادامه شون بده. و یه بخشی از کوله بار این دنیاش رو سبک کرد. توی اون مدت همه باخته بودیم ولی مامان خم به ابرو نیاورد. در مرحله بعد حساب و کتاب های مالیش رو انجام داد، حقوق شرعی و نماز و روزه و خمس اش رو حساب کرد و بهمون گفت که چجوری این هزینه ها رو پرداخت کنیم. بعضی وقتا در مورد کارهای بعد از فوتش میگفت و من هر دفعه چشمام پر از اشک میشد ولی سعی میکردم روحیه رو حفظ کنم اما این خوره که بالاخره یه روزی در مسیر جنگ با سرطان شکست خواهیم خورد روح و روانم رو نابود میکرد. در مرحله بعد یه ملکی داشت و رفت به بابا وکالت داد که این بار دنیا رو سبکتر کنه. یادمه رفته بودیم بانک و مامان با دردی که داشت یک ساعت نشست توی ماشین که حساب ها رو سر و سامون بدیم که مدیون کسی نشه. جا داره یاد کنم از خانم درگاهی رئیس شعبه اون بانک که خیلی به ما کمک کرد. مامان به خاطر درد نمیتونست بره داخل شعبه، خود ایشون اومد دم ماشین و کارهای اداری رو انجام داد. خدا عزیزانشون رو سلامت نگه داره. اگه عزیزی دارید که درگیر سرطان شده سعی کنید بهش کمک کنید که دغدغه های کاری و اونچه به سلامتی اش مربوط نمیشه رو سریع رفع و رجوع کنه تا بتونه روی فرایند درمانش متمرکز بشه. ذهن خالی و متمرکز یه آرامشی میده به بیمار که به نظرم برای حال خودش خیلی خوبهشروع درمانبعد از رفع و رجوع کارهای روزمره نوبت به امور درمانی رسید. چون تومور در پانکراس راه صفرا رو بسته بود مامان زرد شده بود و بیلی روبین رفته بود بالا، بالا رفتنش میتونست خطرناک باشه که سریع هماهنگ کردیم و از یکی از دوستانمون (که خیلی در کل این فرایند کمک مون کرد) راهنمایی گرفتیم و یه عمل انجام دادیم که با گذاشتن یه استنت، مسیر صفرا باز شد و زردی به مرور کم شد. حالا نوبت انکولوژیست بود که یه پزشک خوب پیدا کنیم برای شیمی درمانی. اول پیش یه دکتر رفتیم که به نظر خواهرم بهترین نبود ولی خیلی خوب برخورد کرد. به مامان گفت بدون شیمی درمانی 1 الی ماه وقت داره و با شیمی درمانی حدود 6 ماه. بعد از ایشون رفتیم پیش یه پزشک دیگه در بیمارستان امام حسین که خیلی بد برخورد بود و علی رغم اینکه تمرکز داشت روی سرطان پانکراس اما با کلی پارتی بازی کلا زیر 1 دقیقه توی راهرو بیمارستان ما رو دید و اینقدر بد برخورد کرد که گفتیم بره به جهنم. ما میدونستیم که آخر این جنگ شکست هست، پس دنبال انکولوژیستی بودیم که همراه باشه و شرایط رو درک کنه و کیفیت زندگی مامان براش مهم باشه، از طرفی با سواد باشه و بهترین راه رو نشون بده. این شد که اون دکتر نامحترم رو ول کردیم و رفتیم پیش دکتر مرتضوی زاده عزیز. ایشون خیلی با ما همراهی کردن و ضمن درک شرایط و برخورد بسیار محترمانه، فردی بسیار علمی و دانشمند بودن. ایشون فرستادن ما رو به پت اسکن که بتونن بفهمن آیا جای دیگه هم درگیر شده یا نه. اواخر مهر 99 در اوج کرونا رفتیم پت اسکن بیمارستان مسیح دانشوری. (البته واقعا این مرکز با بخش بیماران کرونا فاصله داره و پروتکل ها رعایت میشه کامل توش، پرسنلش هم برخورد مناسبی داشتن. ما یه بار دیگه هم اونجا رفتیم و یکی از جاهایی بود که برخورد خوبی داشتن باهامون) یادمه با شوهر اون یکی خواهرم مامان رو بردیم بیمارستان مسیح و وسط بیمارستان ناهار قیمه زدیم. خدا رو شکر که کرونا نگرفتیم :)تمام تلاشتون برای راحتی بیمار سرطانی رو به کار بگیرید. مراکز درمانی معمولا همکاری میکنن، حتما اگه میرید بیمارستان (مثل مسیح دانشوری یا جاهای که راه رفتن زیادی داره) با حراست بیمارستان (کسانی که دم در هستن) هماهنگ کنید، بیمار رو با ماشین ببرید داخل و ماشین رو بیارید بیرون و پارک کنید که هم بیمار اذیت نشه هم حراست گیر بیخودی نده.پت اسکن یه سری الزاماتی داره که اگه تماس بگیرید بهتون توضیح میدن. کلا فناوریش به صورتی که من فهمیدم اینجوریه که گلوکوز رادیو اکتیو وارد بدن میشه، و از این گلوکوز رادیو اکتیو تصویر برداری میشه. جاهایی که گلوکوز بیشتر تمرکز داشته به پزشک کمک میکنه که تشخیص بده تومور کجا هست. که البته رادیولوژیست تصویر رو تحلیل میکنه و شما تحلیل رو میبرید پیش انکولوژیستتون. چون گلوکوز رادیو اکتیول استفاده میشه پس بیمار باید چندین ساعت قبل هیچ گلوکوزی دریافت نکنه و پروتئین استفاده کنه تا با مصرف گلوکوز و جذبش توسط بدن تصویر برداری به درستی صورت بگیره. https://www.smhcharity.org/news/%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%D8%B7%D8%A7%D9%86/%D9%BE%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%86-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA