بعد از نگاهش...

او نگاهش را از جایی دیگر دزدید که به من نگاه کرد؛ منظورِ این کارش شخصِ من نبودم. آشفتگی، حواس‌پرتی، اضطراب و شاید ترس و کلی اصطلاحاتِ مترادف دیگر، بیشتر از آرایش غلیظی که داشت، باعث جلب توجه می‌شدند؛ البته جلب توجه نه، زیبایی! شنیده‌ای که می‌گویند تو وقتی می‌خندی جذاب‌تر به نظر می‌آیی؛ این یکی عکسِ آنها، با اضطراب و شاید کمی هم غم، بسیار جذاب شده بود! در آن حالت بخصوص، وقتی نگاهمان به هم رسید ( که ای کاش نمی‌رسید! ) حالتی را تجربه کردم که تا قبل از آن تجربه نکرده بودم. شاید گمان کنی می‌خواهم بگویم عاشق شدم، نه، حسی جدا از آن بود! حالتی که بعد از آن تصادف در من شکل گرفت، شبیه به علایم عاشقی نبود. الان که بیست و نه سال از زندگی‌ام می‌گذرد، این را تشخیص می‌دهم؛ شاید اگر قبل‌ترها بود...تلفن همراهم بین انگشتان دو دستم و مشغول مطالعه‌ی مطلبی بودم. یک نگاهم به آن طرفِ درهای شیشه‌ای، به انتظار مشتری و دیگری به صفحه‌ی تلفن همراه، مشغول مطالعه بود. بخش قابل توجهی هم به همکار تازه‌یمان که چگونه سر صحبت را باز کنیم. در این بین می‌چرخیدم و از هرکدام جرعه‌ای می‌نوشیدم و هیچ طعمی زیر دندانم مزه نمی‌کرد. آدم با یک دست که نمی‌تواند چند هندوانه بردارد. واضح‌ترش می‌شد: هیچ‌کجا نبودم؛ راستش نمی‌دانستم کجا باشم! نسبت به همکارِ جدید حس خوبی نداشتم. از این بابت که سن و سالم دارد بالا می‌رود و حضور چند همکار، ممکن است موقعیتِ تمرینِ کمتری را نسیب من کند. هرچند این را به گوشِ صاحب‌کارم رسانده بودم و با مشاورم نیز مشورت کرده بودم و با توصیه‌هایی که شنیده بودم و اقداماتی که برای آن کرده بودم، تا حدودی خیالم راحت شده بود اما هنوز تَرکِش‌های این جنگ در وجودم وجود داشت: « من تلاش خودم رو کردم و هرکاری از دستم برومده برای آروم کردنه ذهنم، انجام دادم؛ اینها دیگه صداهای مزاحم‌ها هستن! من بازم باید ادامه بدم. اگه تا الان ( بعد از این‌همه اومدن و رفتن ) به اون نتیجه‌ای که می‌خواستم نرسیدم، لابد یه جایی کم گذاشتم. راجبش خیلی با هم حرف زدیم. ایرادهات رو درآوردی و دیدی مهمترین‌هاشون همین ترس و خودخوریِ که به خودت اجازه‌ی یاد گرفتن نمی‌دادی. نمی‌خواستی قبول کنی آرایشگری. نمی‌خواستی جلوش رو بگیری. منتظر بودی یکی، از یه جایی که خودت هم نمی‌دونستی کجاست، از راه برسه و دستت رو بگیره، بِکِشت بیرون. دلت به حال خودت می‌سوخت اما شناسنامه‌ات بهت یادآوری کرد که اون آدم نمیاد و این کار رو برات نمی‌کنه. اینها همه مال گذشته بود و الان، امروز و تو این لحظه، تصمیم گرفتی تمومش کنی. تصمیم گرفتی یکم بخندی. بلاخره تو هم خواستی مثل باقی آدما یه کاره‌ای باشی... »یک خط را پنج، شش مرتبه می‌خواندم اما دریغ از یک کلمه فهمیدن. غوزِ بالا غوز، آنجا بود که فکرِ رابطه‌هایی که می‌شد بشود و نشد، نمی‌دانم از کجا جفت‌پا پرید وسط ماجرا و اگر هم لکه‌هایی از امید دیده می‌شد، همان را هم باد برد. نمی‌خواستم سر و کله‌ی مشتری از راه برسد! جوری که شخصِ مزاحم ( همکارِ تازه ) متوجهم نشود، با گوشه‌ی چشم، عقربه‌های ساعت را دنبال می‌کردم و می‌خواستم که زودتر بروند؛ اصلاً بِدَوند و من را از شَرِ این فضای سنگین خلاص کنند. بلندگوهای ضبط، با دل و جان می‌خواندند، ترانه‌های گلچین-شده‌ی خودم را نیز پخش می‌کردند اما به دلم نمی‌نشستند که نمی‌نشستند. چه کسی می‌تواند زیر باران، سیگارش را روشن کند که من دومی‌اش باشم!یک کلام، آشفته بودم. دوست داشتم یک تلفن غیرمنتظره از کسی که در آن لحظه دلم بخواهد ببینمش داشته باشم. حال چه کسی می‌توانست این نقشِ سنگین را بر عهده بگیرد؟ نمی‌دانستم. رابطه‌ای، چیزی شاید می‌توانست حالم را جا بیاورد. مثلا آن بنده‌ی خدایی که چند ماه پیش رابطه‌ام را با او تمام کردم. تمامِ راه‌حل‌های درست و درمانم به همین مدل گزینه‌ها ختم می‌شد. یک راه فرارِ قدیمی که از گذشته برای من جواب می‌داد؛ برای چند دقیقه یا چند ساعت... چه اهمیتی داشت؛ مهم دور شدن از شرایطی بود که درگیرش بودم! لابد برای بعدش، بعدا جوابی پیدا می‌کردم که البته گویا پیدا نکرده‌ام که در آن لحظه هنوز حالم خوش نبود. حالا هرچی...جوینده یابنده‌ست و در آن لحظه این مثال برای من هم صدق کرد. برای چند لحظه‌، آمدم تا فرار کنم و بهانه از راه رسید؛ او با آن نگاهِ بهم‌ریخته از راه رسید. انگار که در آن لحظه‌ی بخصوص ما در یک مسیر از انرژی قرار گرفتیم و برای نمی‌دانم چند ثانیه شاید هم کمتر، با نگاه‌هایمان همدیگر را بدرقه کردیم. او را نمی‌دانم اما من در آن لحظه گیر افتادم. او رفت و من در این راه فرارِ تازه پیدا شده، تمام فکر و ذهنم در چشم‌هایی که رنگشان را یادم نیست ماندم. زورش خیلی زیاد بود شاید چون تازه بود و من گمان می‌کردم انرژی‌اش آن‌قدری هست که بتواند حالم را خوب کند. انگار که تمام جاذبه‌ی زمین در آن لحظه، در آن نقطه‌ای که من نشسته بودم، متمرکز شده بود و توان اینگه از روی مبل بلند شوم و پیگیر صاحب نگاه شوم را از من گرفته بود. در آن لحظه از زمان بود که باز طبق عادت، شروع به تصویرسازی کردم: قد و بالا و بَر و رو و سن و سال و... همان‌طور پیش رفتم؛ خیلی جلو؛ به قدم زدن‌هایمان در پارک و خلوت در یک کافه‌ی دِنج و قهوه و... باز حالم خوب شد. باز از همه را دوست داشتم و می‌توانستم هر شرایط سختی را تحمل کنم. دیگر از همکار تازه‌یمان بدم نمی‌آمد. ساعت دیگر خوب می‌گذشت. موسیقی می‌چسبید و... چقدر بیراهه‌ها جذاب‌اند و در لحظه‌ی شروع، چه انرژی‌ای که در خود ذخیره ندارند! چقدر مبهوت کننده هستند. من یکی که هیچوقت توان مقاومت در مقابل آنها را ندارم!باز رفتم. باز تنها جسمم در آنجا ماند و تمام هوش و حواسم رفت در جایی که می‌خواست باشد. یادم می‌آید که تلفن همراهم را کنار گذاشتم، چشمانم را بستم و همان چند لحظه‌ی شگفت‌انگیز را برای خود بازسازی می‌کردم. یک جفت چشم سیاه را برای آن جادوگر انتخاب کردم. شنیده بودم که چشم‌های سیاه، از قدرت زیادی برای افسونِ شکارِِ بی‌گناه برخوردار هستند. به گونه‌ای تفسیر ساده‌ی عشق در یک نگاه؛ تنها یک نگاه لازم است تا... و منِ شکار، از این شکارشدن درحال لذت بودم. او رفت و شاید این افسونگری، یک عادت همیشگی‌اش بود: می‌آمد و ویران می‌کرد و از این کار ارضا می‌شد و هیچ به دردی که در زبان‌بسته بر جای می‌گذاشت، لحظه‌ای هم فکر نمی‌کرد اما من از آن لحظه به بعد، او را مال خود می‌دانستم؛ جوری که دیگر احساس تنهایی نمی‌کردم. انرژی‌ای خاص، از جایی که نمی‌دانم کجا بود، آمد و در من تزریق شد؛ به گونه‌ای که دلم می‌خواست ساعت‌ها خود را مشغول کار کنم. احساس می‌کردم هرکاری از من برمی‌آید. این احساس که آمد، دیگر فراموش کردم که ممکن است این یک تله باشد؛ از همان‌هایی که بارها اَزشان ضربه خورده بودم. اینگونه شد که با گذشت زمان، برای خود دلیل‌تَراشی می‌کردم که این‌یکی با باقی گزینه‌های اشتباهی که تا به آن لحظه، من را از مسیر اصلی، از یک زندگی که می‌شد مانند بقیه‌ی آدم‌ها عادی و آرام‌بخش باشد، فرق دارد درنتیجه خوشحالی، تمام وجودم را پر کرد. سحر می‌توانست نام خوبی برایش باشد؛ شاید هم مهلا، شاید هم سپیده... نمی‌دانم. بلاخره هر آدمی باید یک نامی برای خود داشته باشد و در آنجا من خوشبخت بودم که این حق را داشتم تا برای رویای زندگی‌ام، خود یک نام انتخاب کنم. او قطعا در تمام گزینه‌هایی که می‌توانست من را خوشحال کند، هم‌عقیده بود: او هم از گوش دادن به موسیقی با صدای بلند و در مدت زمان طولانی، لذت می‌برد. عاشق بستنی قیفی بود. از ساندویچ همبرگر خوشش می‌آمد. او هم مانند من، عاشق تنهایی بود و قدم زدن در یک جنگلِ مه‌آلود را دوست داشت. عاشق سرعت زیاد، با چشمانی بسته، در یک جاده‌ی تاریک بود. چه خوب بود او. انگار که نشسته بر یک صندلی چوبی، دقیقا روبروی من، دست زیر چانه‌اش گذاشته بود و با یک لبخند، از آنهایی که می‌داند من دوستشان دارم، تایید می‌کند که چقدر با هم تفاهم داریم و چه خوشحال است از این؛ از آشنایی با من! در آن لحظه‌ی بخصوص، هیچ چیز نمی‌توانست من را از فکر کردن به او منصرف کند. هرچه می‌خواست شود بشود. من نیاز داشتم یکی باشد و چه کسی از او بهتر! او را از هرکسی در دنیا بیشتر دوست داشتم. او می‌توانست برروی همه‌ی اشتباهاتی که تا به آن لحظه مرتکب شده بودم، چشم‌پوشی کند. بگوید که جانم، ایرادی ندارد، هرچه شده، شده. گذشته‌ها را فراموش کن. همه‌ی آدم‌ها اشتباه می‌کنند... و آنجا که زیر بارِ غم، سرم را روی میز گذاشته و نگاهم را از او دزدیده‌ام، دستش را به سمتم دراز می‌کند، چانه‌ام را با لطافت بالا می‌آورد و مجبورم می‌کند تا در چشمانش زُل بزنم تا بگوید اگر این اشتباهات را نمی‌کردم، قطعا قدم در این مسیری نمی‌گذاشتم که مقصدش او باشد و من می‌خندم و باورم می‌شود که تمام اشتباهات لزوما بد نیستند؛ بعضی‌ها هستند تا تو را به مورد‌علاقه‌ترین آدم زندگی‌ات برسانند؛ کسی که باید از همان ابتدا می‌بود؛ همانی که زوری به قدم‌هایت می‌دهد که پا در مسیری بگذاری که قبل از او، آن را محال می‌دانستی.ساعتِ کاری‌ام را با زندگی در این دنیا، تمام کردم. درها را قفل کردم و رفتم. روزها پشت سر هم می‌گذشتند و من به سادگی، جوری که خود نیز متوجهش نمی‌شدم، از فکر به او فاصله می‌گرفتم. عجیب بود یا نبود، به سادگیِ جمله‌ی قبلی، فراموشش کردم. حتی یادم نبود که او چه کسی بود. حتی شاید بارها بعد از آن اتفاق، آمده و از مقابلم عبور کرده بود و من نشناخته بودمش. حتی شاید او نیز من را به جا نمی‌آورد. اکنون که بهش فکر می‌کنم، شاید اصلا منظورِ نگاهِ آن روزش من نبودم. شاید مغازه را برانداز می‌کرد که اگه خلوت باشد، بچه‌اش را برای اصلاح بیاورد. اصلا شاید یکی از مشتری‌های آن روزم، بچه، برادر یا خواهرزاده‌ی او بودند، چمیدانی!اکنون که به این دلایل منطقی، به آن لحظه فکر می‌کنم، با وجود اینکه خنده‌ام می‌گیرد اما یک خلأ را احساس می‌کنم و توانِ انکارش را ندارم. حتما تکه‌‌ای از یک پازل سرجایش نیست که آن اتفاقات افتاد. افکار و احساساتِ آن روز، هرچقدر هم غلط، حتما دلیلی داشت. من دنبال چیزی بودم که چهره‌ی آن شخصِ اتفاقی، با نقابی از نیازهای من آمد و آنها را ارضا کرد. اکنون که بعد از مدت‌هایی طولانی، باز جرأت قدم زدن را به خود دادم، از مقابل هر پنجره‌ی نیمه‌بازی که می‌گذرم، هر پرده‌ای که کنار رفته و به من اجازه می‌دهد تا آن طرفش را دید بزنم، هر جنس مخالفی که با ظاهری آراسته از روبرو بهم نزدیک می‌شود... من را بیشتر به فکری نزدیک می‌کند؛ اینکه من باید کاری بکنم. چیزی سرجایش نیست!