صف - یک داستان کوتاه

آمارش دستم نیست. شاید 50 سال گذشته، حتی شاید 100 یا 200 سال. اصلا عددش مهم نیست چه فرقی میکند حتی اگه ده میلیون سال سپری شده من هنوز اینجام، در صفی بی پایان از انسان­ها که از حرکت باز نمی­ایستد. حداقل کاش می­توانستم با نفر جلویی صحبت کنم یا حتی عقبی، که هرگز چهره­اش را ندیدم. انگار همین دیروز بود، وقتی انگشت دستم شکست. اولین بار بود که یکی از استخوان­ هایم می ­شکست. دنیا به روی سرم خراب شده بود، نه از اینکه آسیب دیدم، بیشتر از مدتی که دستم از کار می­افتاد حرصم گرفته بود. یک ماه تمام باید یک گُله گچ روی دستم تحمل می­کردم. یک ماه آزگار از بازی و کلنجار رفتن با رفقای هم کوچه ای محروم شده بودم که به اندازه یک سال عذاب آور برایم سپری شد.خنده­ام میگیرد، از این همه سخت ­گرفتن زندگی. حداقل کاش الان می ­تونستم بخندم. دلم حسرت یک لحظه لبخند زدن دارد. تنها کاری که اینجا میشود انجام داد، راه رفتن است. راه رفتن به جلو، نه حتی ایستادن، فقط پیشرَوی در مسیری تمام نشدنی. هر موقع سرم را بالا میگیرم یا به اطراف میچرخانم، برای دقایقی چشمانم به طبیعت بی ­نظیر اطراف خیره می­ماند. کاش می­توانستم قبلنا اینجا باشم. روی زمین دراز میکشیدم، دستانم با چمن ها بازی میکردند و از تک­تک نفس هایم لذت می­بردم. یا در جلوتر که هوا گرم و زمین از ماسه های کویر است، با دوستانم چادر می­­زدیم و باهم منتظر تماشای آسمان پر ستاره می­ماندیم.تمام مناظر راه دوست داشتنی است. کوه های پوشیده از برف، دشت های شقایق، جنگل های انبوه سبز و هر صحنه دیگری که زمانی عکس پس­زمینه موبایلم بود. دلم میخواست از این همه زیبایی لذت ببرم، یا همان حس قدیمی را برای یک ثانیه تجربه کنم. فقط میتوانم ببینم و بشنوم. صدای وزش باد میان علف­ها می­آید. در این سکوت بکر حتی صدای حرکت ابرها نیز شنیده میشود.یاد زمانی افتادم که اولین قدم هایم رو جلوی مادرم برداشتم. اولین روزی که توانستم راه بروم. دلم می­خواهد از این که این خاطرات را به طور کامل به یاد دارم، تعجب کنم. میدانم که اینجور مواقع باید این کار را انجام بدهم. نمیشود، هیچ حسی را نمی توانم تجربه کنم. فقط بر حسب خاطراتی که دارم. یادم می­افتد که الان فلان حس را داشته باشم. برایم جالب است، حتی از این اتفاق هم می­خواهم تعجب کنم ولی نمی­توانم.هیشه دلم میخواست همه چیز به بهترین شکل انجام شود. دلم زندگی که میکردم را نمی­خواست برای همین همیشه در حال تلاش برای بهتر شدن داشتم. باید بهترینِ دانشگاه می­شدم، باید بهترینِ شغلم می­شدم. در آخر فهمیدم که تبدیل به یک از همه بی­خبر شدم. این اواخر داشتم بجای تلاش کردن برای بهترین شدن. تلاش میکردم که اطرافم را بیشتر دریابم. داشتم آدم بهتری میشدم، که مهلت تمام شد.آخرین صحنه ای که یادم است جمعیت زیادی از آدم های ناشناس بالای سرم بودند. یکی هم کنارم نشسته بود، دستم را گرفته بود و مدام به من میگفت که چشمانم را نبندم. از آن لحظه همه چیز شروع شد. خاطراتی جدید به یادم می آمد و همه چیز را از گذشته احساس میکردم. جاهایی که نرفتم، کار هایی که نکردم، حرف هایی که نزدم و عشقی هرگز که بیان نکردم. فهمیده بودم که دیگر این آخرش است و نباید حسرت بخورم، اما نمی­شد، حتی از این که مرگم این گونه رخ داد، به این سرعت، با تصادف کردن، راضی نبودم، حسی درونم میگفت من لیاقت پایان بهتری داشتم. در هر حال الان اینجام تنها کاری که میتوانم انجام دهم راه رفتن است. قدم برداشتن تا بی نهایت.ناگهان فرد جلویی ایستاد. با نفس عمیقی شانه هایش را بالا و پایین برد. از آن وقت هاست که احتمالا باید شگفت زده بشوم. رویش را برگرداند. در حالی که نگاهش به من بود لبخندی زد که انگار از تمام وجودش بود، لبخندی که در چشمانش بود. نگاهش را از من برداشت. برگشت و به راستش رفت. دستانش را به سمت آسمان برد و رو به آن کرد. چشمانش را بست و گفت:«بلاخره آزاد شدم.» به همان صورت بود که شروع کرد به محو شدن در فضای اطراف و ناپدید شد.به راه رفتن ادامه دادم. برای اولین بار بود که به خاطرات فکر نمی­کردم. یعنی آن فرد از چی آزاد شد؟