در سایه‌سار نخل ولایت

گاهنامه هنری-ادبی محتشم به‌مناسبت سالروز شهادت امیرالمومنین(ع)، دکلمه ''در سایه‌سار نخل ولایت'' را با صدای دکتر علی موسوی گرمارودی منتشر می‌کند.متن شعر هم‌اکنون پیش‌روی شماست و صدای استاد را می‌توانید در کانال مکتوبات هیات‌الزهرا(س) بشنوید.خجسته‌باد نام خداوند، نیکوترین ِآفریدگارانکه تو را آفرید.از تو در شگفت هم نمی‌توانم بودکه دیدن ِبزرگیت را، چشم کوچک من بسنده نیست:مور، چه می داند که بر دیواره‌ی اهرام می‌گذرد،یا بر خشتی خام.تو، آن بلندترین هرمی،که فرعونِ تخیل می‌تواند ساختو من، آن کوچک‌ترین مور،که بلندای تو را در چشم نمی‌تواند داشتدُرشتناک بر کائنات ایستاده‌ایو زمین، گویچه‌ای است به بازی، در مشت تو.و زمان، رشته‌ای آویخته از سرانگشت توو رود عظیمِ تاریخ، جوباریکه خیزابِ امواجشاز پاشنه‌ی پایت، در نمی‌گذرد...پایی را به فراغت بر مرّیخ، هِشته‌ایو زلالِ چشمان را با خونِ آفتاب، آغشتهستارگان را با سرانگشتان، از سرِ طیبَت می‌شکنیو در جیب جبریل می‌نهیو یا به فرشتگان ِدیگر می‌دهیبه همان آسودگی، که نان‌توشه‌ی جوین ِافطار را،به سحر می شکستییا، در آوردگاه،به شکستن بندگان ِبت، کمر می بستیچگونه این‌چنین که بلند بر زَبَرِ ماسوا ایستاده‌ای،در کنار تنور ِپیرزنی جای می‌گیری،و زیر مهمیز کودکانه‌ی بچگکان یتیم،و در بازارِ تنگِ کوفه...؟ پناه_استاد محمود فرشچیانپیش از تو،هیچ اقیانوس را نمی‌شناختمکه عمود بر زمین بایستد...پیش از تو، هیچ فرمانروا را ندیده‌بودمکه پای‌افزار وصله‌دار به پا کند،و مَشکی کهنه بر دوش کشدو بردگان را برادر باشد.ای روشنِ خدا در شب‌های پیوسته‌ی تاریخ،ای روح لیلة القدر، حتّی مَطلَعِ الفجراگر تو نه از خدایی،چرا نسل خدایی ِحجاز، فِیصله یافته است...؟نه، بذرِ تو، از تبار مغیلان نیست...شگفتا! از شمشیرت خون منافق می‌چکد،و هنوز با گریه‌ی یتیمَکان ِکوفه، هم‌نوایی.شگرفی تو، عقل را دیوانه می‌کندو منطق را به خودسوزی وا می‌دارد.قلم به قبضه‌ی شمشیرت بوسه می‌زندو دل در سرشک تو، زنگارِ خویش، می‌شویدامّا:چون از این آمیزه‌ی خون و اشکجامی به هر سیاهْ‌مست دهند،قالب تهی خواهدکرد.شب از چشم تو، آرامش را به وام داردو توفان، از خشم تو، خروش را.کلام تو، گیاه را بارور می‌کندو از نَفَسَت گل می‌رویدچاه، از آن زمان که تو در آن گریستی، جوشان است.سحر از سپیده‌ی چشمان تو می‌شکوفدو شب در سیاهی آن، به نماز می‌ایستد.هیچ ستاره نیست که وام‌دارِ نگاهِ تو نیست.لبخند تو، اجازه‌ی زندگی استهیچ شکوفه نیست کز تبار ِگلخند ِتو نیستزمان، در خشم تو، از بیم، سِتَروَن می‌شودشمشیرت به قاطعیت «سِجّیل» می‌شکافدو به روانی ِخون، از رگ‌ها می‌گذردو به رسایی ِشعر، در مغز می‌نشیندو چون فرود آید، جز با جان برنخواهد‌خاستچشمی که تو را دیده، دیده‌ای است برتر،ای دیدنی‌تر!گاهی به چشم‌خانه‌ی عَمّار،گاهی به کاسه‌ی سرِ بوذر.هلا، ای رهگذران دارالخلافه!ای خرمافروشان کوفه!ای ساربانان ساده‌ی روستا!تمام بصیرتم بَر خی ِ چشم ِشمایان باد،اگر به نیم‌روز، چون از کوچه‌های کوفه می‌گذشته‌اید،از دیدگان، مَعبَری برای علی ساخته‌باشید، گیرم، که هیچ او را نشناخته‌باشید.چگونه شمشیری زهرآگینپیشانی ِبلند تو، این کتاب خداوند را، از هم می‌گشایدچگونه می‌توان به شمشیری، دریایی را شکافت!به پای تو می‌گریمبا اندوهی، والاتر از غم‌گزایی ِعشقو دیرینگی ِغمبرای تو با چشمِ همه محرومان می‌گریمبا چشمانی: یتیمِ ندیدنتگریه‌ام، شعر ِشبانه‌ی غم توست...هنگام که هم‌تاب ِآفتاب،به خانه‌ی یتیمکان ِبیوه‌زنی تابیدیو صَولتِ حیدری رادستمایه‌ی شادی ِکودکانه‌شان کردی،و بر آن شانه، که پیامبر پای ننهاد،کودکان را نشاندیو از آن دهان که هُرّای شیر می‌خروشیدکلمات کودکانه تراوید،آیا تاریخ، بر دَرِ سرای، به‌تحیّر خشک و لرزان نمانده‌بود؟در اُحُد،که گل‌بوسه‌ی زخم‌ها، تنت را دشتِ شقایق کرده‌بود،مگر از کدام باده‌ی مهر، مست بودی،که با تازیانه‌ی هشتادزخم، بر خود حدّ زدی؟کدام وام‌دارترید؟دین به تو، یا تو بدان؟هیچ دینی نیست که وام‌دار ِتو نیستدری که به باغِ بینش ما گشوده‌ای،هزار بار خیبری‌تر استمرحبا به بازوان اندیشه و کردار تو!شعر سپید من، روسیاه ماندکه در فضای تو، به بی‌وزنی افتادهرچند، کلام از تو وزن می‌گیردوسعت تو را، چگونه در سخنِ تنگ‌مایه، گنجانم؟تو را در کدام نقطه باید به پایان برد؟تو را که چون معنی ِنقطه،مطلقی.فتبارک اللّه، تبارک اللّهتبارک اللّه احسنُ الخالقینخجسته‌باد نام ِخداوند،که نیکوترین ِآفریدگاران استو نامِ توکه نیکوترین ِآفریدگانی.