داستان حباب

به نظرم می‌رسید نگاه مظلومانه و گنگی دارم، خیره به او مچم را ول کرد و اجازه داد کاری را که اراده کرده‌ام به انجام برسانم!در کمد را باز کردم و حوله‌ی بزرگم را بیرون کشیدم، نگاهی به حوله‌ی دستانم انداخت و لبخندی از سر ذوق زد؛ حوله را از دستم گرفت و روی تخت پرت کرد!دستانم را گرفت و به سمتش کشید و کشان‌کشان به سمت کمد برد!با بند کفش‌هایش و تکه‌ پارچه‌های لباس‌هایم مرا به کمد سنگینم بست، بوسه‌ی کثیفی روی پیشانی‌ام نشاند و حوله را برداشت و سوت‌زنان به سمت حمام رفت!دهانم را هم بسته بود و با صدای نامفهومی که از حنجره‌ام خارج شد برگشت و روبه‌رویم نشست، پارچه را پایین کشید و چشمکی زد و دستش را به معنای چه شده چرخاند؛ با تنگی نفس و دهشت نافرجامی آب دهانم را قورت دادم و گفتم:- سوت نزن! همسایه‌ها می‌شنون!پوزخندی زد و پارچه را محکم‌تر کرد و رفت!لحظه‌ای از دختر بودنم متنفر شدم، از این‌که مرد به راحتی دست درازی می‌کرد و من جز اشک هیچ دست‌آوردی نداشتم؛ اشک می‌ریختم و متصور آینده‌ای بودم نامعلوم!مدتی گذشت و مرد روبه‌روی آیینه در حال رسیدگی به موهای جو گندمی‌اش بود و من هم‌چنان به کمد بسته شده بودم!از آیینه نگاه‌اش به من افتاد و شانه‌ام را روی میز گذاشت و سمتم آمد، با لحن دوستانه‌ای گفت:- میری برامون غذا بخری؟ یه چن‌تا شیرینی و دو تا برگر؟دست و دهانم را باز کرد و منتظر شنیدن جوابم شد. جای بند‌ها بدنم را اذیت می‌کرد و با باز شدنش کمی مالیدم‌شان تا از دردشان کم شود!*دوباره با لحن تهدیدآمیزی پرسید:- مرغ عشقم! باید دو بار همه چیزو بهت بگم؟!با ترس و لرز نفس زنان گفتم:- ‌میرم... میرم!- فکرت که به سمت کلک نمیره؟!- نه، نمیره!- خوبه، پس پاشو برو!با عقل جور در نمی‌آمد می‌خواست مرا به تنهایی بیرون از خانه بفرستد، یا برای آزمون و خطا این حرف را میزد؟!به هر حال آن قدر هول‌انگیز بود که به هیچ فکری نرسم، بنابرین لباس پوشیدم و سمت مغازه‌ی باناشانکاری رفتم، مغازه‌ی شیرینی فروشی هندی‌ها؛ یک بسته‌ی کوچک شیرینی گرفتم، آن‌قدر مضطرب و نگران بودم که مغازه‌دار هم متوجه شده بود، با رد گم کنی و لبخند تصنعی از مغازه خارج شدم و به ساندویچی معروف وارونا رفتم؛ بتی دوستم و کانر هم‌کلاسی‌ام هم توی صف بودند و با دیدن‌شان خواستم برگردم که متوجه حضورم شدند و صدایم کردند!حالت پریشانی‌ام را پنهان می‌کردم اما باز هم جلوه‌گر بودم!بتی گفت:- کجا بودی دختر؟! هر چه قدر بهت زنگ زدیم تلفنت خاموش بود، اتفاقی افتاده؟پشت حرفش را کانر گرفت و گفت:- عه... راستی جولیا با ما میای سمت رودخونه؟ داریم میریم اونجا! دست پاچه حرف‌اش را قطع کردم و جواب دادم: - نه، چه اتفاقی؟ چیزی نیست، نمی‌تونم بیام، باید زودتر برم!بتی لبخندی از روی شیطنت زد و گفت:- اهان‌، که این‌طور! باشه! بیا جلوتر ما عجله نداریم، ولی انگار تو عجله داری!خندیدند و من دو نفر جلو افتادم، دو تا ساندویچ برگر گرفتم و با تعجب بت و کانر روبه‌رو شدم، اما آن‌ها به رویم نیاوردند و پچ‌پچ‌هایی راه انداختند و خنده زدند! به خیال‌شان هم نمی‌رسید چه اتفاقی برایم افتاده و معلوم بود توی ذهن‌شان قصه‌های دیگری می‌چینند! از آن‌ها جدا شدم، باران گرفت و توی راه به هق هق افتادم و گریه کردم! موش آب کشیده‌ی بی‌چاره، سست و متزلزل، دلم به حال زارم می‌سوخت! اطرافم را نگاه کردم و ناگهان خودم را وسط خیابان نشسته روی زمین دیدم! ایستگاه پلیس حدود هفده متری با من فاصله داشت؛ می‌توانستم خبر دهم، اما احساس بیگانه‌ای داشتم که می‌گفت؛ باید به خانه برگردم! نمی‌توانستم مرد را به پلیس تحویل دهم، ترس بود یا... .*چند ساعتی گذشت و به خانه رسیدم؛ ایستادم، نفس عمیقی کشیدم و دستم را به سمت در مشت کردم تا در بزنم که مرد به سرعت در را باز کرد و از دستم گرفت و مرا به داخل کشید و با عصبانیت گفت:- چرا دیر کردی؟- متأسفم، صف شلوغ بود!- با کسی که حرفی نزدی؟ راستشو بگو!ضجه‌زنان گفتم:- نه!- اون پسر و دختر کی بودن پس؟خشکم زد و روبه رویش تن‌لرزه گرفتم، حتماً می‌دانست تا نزدیکی روی زمین پرتم کرد و خیسی لباسم روی زمین می‌ریخت! با صدای هول زده گفتم:- به خدا به کسی چیزی نگفتم!خم شد و دستش را بالا برد و از موهایم گرفت و به طرز وحشیانه‌ای کشید و سمت تخت انداخت و عکس‌های داخل گوشی‌اش را نشانم داد، من نفس زنان گریه‌ام گرفت، با تخویف و انزار گفت:- ابروی پدرت میره اگه بفهمن دختر معاون وزیر برای درس خوندن اومده و الان به چه کاری مشغوله! هم‌خوابی با ارازل و مصرف مشروبات الکلی!روبه رویم نشست و لبخند شیطانی زد و ادامه داد:- کوچولوی من! مرغ عشق قشنگم، بزار به جای این آبرو ریزی و کارای ناپسند لذت باهم بودنو از دست ندیم! باشه؟و دوباره شروع شد!صبح توی تخت‌خواب از جایم بلند شدم و از مرد فاصله گرفتم، سمت کمد رفتم و آن را باز کردم، به ناگاه از پشت دستی بر شانه‌ام نشست؛ مور مور شدم و به انزجار برگشتم و مرد را پشت سرم دیدم، با صدای خواب آلودش گفت:- کجا؟!- مدرسه! اگه نرم شک می‌کنن!دستانم را گرفت و به آرامی نوازش‌شان کرد و گفت:- برو ولی عکسات یاد نره!- من به کسی چیزی نمیگم!- می‌دونم!لبخند که میزد، بیشتر آشفته می‌شدم، مرعوب و مذعور حرکات چندش آوری بودم که تحمل‌شان می‌کردم!