ورنی‌های برّاق

اولین بار که مرا دید، سرمای بدی خورده بودم. زیر چشم‌هایم اندازه دو تا سیب زمینی متوسط باد کرده بود و دهانم محض تردد اکسیژن ساعت‌های زیادی باز می‌ماند. او اما بهترین لباس‌هایش را پوشیده بود که برود مصاحبه‌ی کارش را بدهد.اعصابم از دعوای سر ناهار خورد بود، نحسی خواب‌آلودگی آنتی‌بیوتیک‌هایی که خورده بودم هم یک طرف، با یک‌من عسل هم نمی‌شد خوردم. خودم رغبت نمی‌کردم با خودم حرف بزنم.جلوی ورودی شرکت منتظر بودم ماشین بیاید برگردم باغچه. ورنی‌های براقش که جفت شد روبروی پله ها، یک نفر از پیچ خیابان برایش سوت زد. غروب نارس نیمه دوم سال بود. یک چهارشنبه‌ی معمولی. آسمان انگار مانده بود دو‌به‌شک که ببارد یا نبارد. کاش نمی بارید.سر چرخاند از یک آدمیزادی آدرس آن شرکت کوچک کوچه پشتی را بگیرد. بختم بود که مرا انتخاب کرد ولی بخت او نه! برق ورنی‌اش آنقدر کورش کرده بود که قیافه جهنمم را ندید و پرسید: ببخشید شرکت آرادین کدوم طبقه است؟حنجره‌ام را سه ساعتی بود تکان نداده بودم. اولش صدایم در نیامد. فکر کرد خودش نشنیده. گفت: بله؟سرفه زدم توی صورتش و نخراشیده گفتم: از در کوچه پشتی. طبقه دو.بعد ماشین رسید و مرا از آنجا نجات داد.پدر رفته بود برای افتتاحیه یک جایی سخنرانی کند. سعید هم قبل از ظهر پایش را توی خانه نمی‌گذاشت. می‌خواستم این ساعات ناب تنهایی را با تختخواب بگذرانم. مقنعه را جوری از سرم کندم که زیر گلویش شکافت بعد انداختمش روی صندلی و خزیدم زیر پتو.ساعت را نگاه کردم و توی یادداشت های گوشی‌ام یک خط اضافه کردم:۲۵) ورنی براق بپوشد.صدای فشار زیاد شیر آب از خواب پراندم. بوی تند عرق همان ابتدا پیچید توی سرم.از اتاق رفتم بیرون و صدایم را انداختم تو سرم: برو دوش بگیر.صدایش را بدون تصویر می‌شنیدم: بابا ناهار نیست؟ میخوام بگم غذا بیارن.+از شام دیشب مونده.-اون سیب‌زمینی سوخته بدرد عمت می‌خوره.+چی شده باز از آبتین باختی مگسی شدی؟-برده باشمم نظرم درمورد دستپختت تغییر نمی‌کنه.+درکدر حمام را بهم کوبید.فردا صبحش خانه‌مان آتش گرفت. توی آن 4 ساعتی که تنهایش گذاشتیم تمامش خاکستر شد.با سعید از ثبت احوال بی‌خبر برمی‌گشتیم. توی ترافیک ماشین را انداخت پشت ماشین آتش‌نشانی بعد همانطور تا خانه مان پشتش آمدیم. توی کوچه که رسیدیم بابا داشت پاچه‌های شلوارش را می‌تکاند. خانه را که دیدم غم عالم خراب شد توی سرم. سعید دوید پیش بابا. من ماندم همانجا توی ماشین و به قاب سیاه پنجره‌ام نگاه کردم. از خودم پرسیدم چرا هیچ همسایه‌ای خبرمان نکرد برگردیم حداقل عکس‌های مادر را برداریم.با همان لباس‌های تنمان برگشتیم تهران. بابا زمین باغچه را گذاشت برای فروش و با پولش سعید را ثبت نام کرد یک باشگاه فوتبال مطرح. یک سینما‌ی‌خانگی هم سفارش داد و سپرد وکیلش یک جای خوب برایش سرمایه‌گذاری کند. انگار که از خدایش بود باغچه آتش بگیرد.دو هفته از برگشتنمان گذشته بود که مولود خانم دوباره پاپیچ من شد تا پسر مهندسش را قبول کنم برای غلامی. گفتم نه، فعلا از پس کارهای خودم برمیایم و نیازی به غلام ندارم!ولی باور نکرد. رفت سراغ بابا.دفعه‌ی بعد که مولود خانم را دیدم گلگی کرد که چرا وقتی نامزد دارم لال بازی درمیاورم و می‌گذارم او به اشتباه بیفتد. گفتم ندارم! گفت داری، بابات گفت. گفتم پس هیچی.سعید را دعوت کردند یکی از تیم‌های شهرستانی. ماندیم من و بابا و سینما خانگی و مولود خانم. دانشگاهم داشت تمام می‌شد که بابا گفت می‌خواهد با همکارش ازدواج کند. گفتم چجور می‌توانی؟ گفت می‌توانم.شب عروسی‌اش پیراهن بادمجانی پوشیدم با یک آرایش دودی. رفتم که نگویند دختر پدرش نیست. همکارش شبیه مادر نبود. فکر می‌کردم باید توی همان سبک باشد. سعید نیامد آنشب! بازی جام‌حذفی داشت با یک باشگاه مطرح. مراسم که تمام شد نتایج را چک کردم. باخته بودند.بابا رفت خانه همکارش زندگی کند. ماندیم من و سینما خانگی و مولود خانوم.مولود خانم را البته کم می‌دیدم. پیگیر شدم، گفتند توی بورس برو بیا دارد. گفتم من هم بروم بلکم سرگرمی شود. با اولین تلاش که ورشکست شدم پسر مولود خانم قول داد زیر و بال و پرم را بگیرد. گفتم نه، می‌روم خانه برادرم.سعید را توی شهرستان پیدا کردم. با ته‌ریش، شاسی‌بلند سوار می‌شد و کنار استخر قلیان می‌کشید. از دیدنم خوشحال نشد، اما ادایش را حرفه‌ای درآورد. خانه‌اش بزرگ بود و روی ساق پایش شیردال خال کرده بود . می‌گفتند بازیکن مطرحی شده!یک هفته ماندم آنجا و رزومه‌ام را توی هر سایت داخلی و خارجی‌ای آپلود کردم. بعد از یک هفته زنگ زدند که بدردمان می‌خوری بیا تهران. سعید با ته‌ریش و شاسی‌بلند رساندم جلوی آژانس. موقع خداحافظی گفتم چرا شیردال؟ خندید و خیالش فرار کرد میان افق. در را بستم و تا خود تهران خوابیدم.آفتاب خیز برداشته بود برود که رسیدیم جلوی شرکت. بالایش نوشته بودند شرکت مهندسی آرادین/شعبه مرکزی. حافظه‌ام تیر کشید. به راننده سپردم چمدانم را ندزدد تا برگردم. بعد رفتم مصاحبه دادم قبول شدم و برگشتم. وقتی رسیدم چمدان سرجایش بود اما آفتاب را دزدیده بودند.راننده داشت با لنگ آینه‌بغل‌هایش را کثیف می‌کرد و یساری می‌خواند. یاد بابا افتادم وقتی سعید را می‌برد حمام. بعدش سعید تاشب یساری می‌خواند. گلویم تیر کشید. زدم روی شان راننده که صدایش بیفتند. گفتم اگر پول خون پدرجدش را نمی‌گیرد برساندم خانه. لنگ را کشید روی چشمش.کلید که می‌انداختم توی در، یساری ته کوچه خاموش می‌شد.داشتم پله‌ها را می‌کشیدم بالا که مولود خانم در ضد دزدشان را باز کرد. گفت:« چه به موقع برگشتی! شام بیا اینجا.» گفتم سینما خانگی تنهاست. گفت:« پسرم آمده.» نگاه کردم به ورنی‌های جلوی در که برقشان چشمم را می‌زد. چشمم تیر کشید.سرفه زدم، گفتم پس مزاحم می‌شم.