خاطره(یک داستان کوتاه)

درست خاطرم نیست. به تو گفته بودم یانه؟ آن روز که نیامدی سر قرار را میگویم. فکر کنم. دست کم بیست باری پل را رفتم و برگشتم. از بالا و پایین. از چپ و راست. پایین پل خبری نبود. هیچ چیز جاری نبود. ولی روی پل چرا. مردم در رفت و آمد بودند. و من از همشان بیشتر.درست خاطرم نیست. سی و سه پل بود. مارنون،چوبی یا خواجو. راستی اصلا اصفهان بود؟ نمیدانم شاید هم پل طبیعت بود. توی تهران. ولش کن اصلا مگر مهم است. کدام پل بود. مهم این است که تو نیامدی. راستی چرا نیامدی. نکند توهم مثل آلان من پلها را اشتباه گرفتی؟ باید مطمئن می شدم. اشتباه اول را آن موقع کردم. باید هی زنگ می زدم. و دوباره زنگ می زدم. تا پلهارا اشتباه نگیری. آخر این همه پل توی دنیا هست. پس جدی مهم بود که کدام پل بود. ولی دیگر نمی شود به تو ایرادی گرفت. آخر خودم یادم نیست. از تو دیگر چه انتظاری هست. با آن همه مشغولیت و درگیری ذهنی و غیر ذهنی. تو برای سر خاراندن و خوردن و خوابیدن هم به زور وقت پیدا میکنی. آن وقت من چه انتظار های عجیب و غریبی دارم. اینکه با من بیای برویم به پل. اینکه جواب تلفنم را بدهی. راستی اصلا جواب تلفنم را داده بودی. میدانستی که باید بیایی برویم بیرون؟ من چه طوری به تو خبر داده بودم. تلفنی یا حضوری؟ اگر حضوری بوده. که پس همدیگر را دیده بودیم. چرا باید دوباره همدیگر را می دیدیم. اگر هم تلفنی بوده. اصلا تو تلفن مرا جواب دادی؟ اما خب اینها مهم نیست. چون آخر بازهم ممکن بود پلهارا جا به جا بگیری. یا سرت شلوغ باشد. مرا از خاطر ببری. قرارمان را فراموش کنی و هزار اتفاق دیگر.میدانی باید توی همان تلفن از آمدنت مطمئن می شدم. اصلا تو گفتی که میایی یا نه؟ آلان خاطرم نیست. که جوابم را دادی یا مرا بلاتکلیف گذاشتی و گفتی خبر می‌دهی. ولی مطمئنم خبر نداده‌ای. ببین لطفا هیچ وقت، هیچکس را بلاتکلیف نگذار. بلاتکلیفی حس خیلی بدی است. آدمهای بلاتکلیف شبها خیلی دیر می‌خوابند. صبحها خسته،پریشان و بهم‌ریخته از خواب بیدار می شوند. همیشه حواسشان جاهای دیگر است. به قول جواد همیشه توی باقالیها هستند. آدمهای بلاتکلیف زیاد پیاده روی می‌کنند. ولی هیچوقت به مقصد نمی‌رسند. آدمهای بلاتکلیف آرام،ساکت و باطماءنینه یک پل را بیست‌بار می‌روند و بر می‌گردند. ولی هیچ نمی‌گویند. آدمهای بلاتکلیف کلاً ساکت اند. هرچه میخواهند بگویند را توی خودشان به خودشان می‌گویند. می‌دانی در واقع آدمهای بلاتکلیف، تکلیفشان روشن نیست. آنها می روند سر قرار هایی که کسی نمی‌آید. مسیرهایی را می‌روند که کسی نمی‌رود. و هزار داستان دیگر. سرت را درد نیاورم. کسی را بلاتکلیف نذار. بلاتکلیفی حس خوبی نیست. اصلا حس خوبی نیست.اما، نه؛ در یک صورت آدمها را بلاتکلیف بگذار. ببین بعضی از آدمها خیلی خیلی به بعضیهای دیگر وابسته‌اند. مثلا ته تقاریها به مادرانشان، دخترها به بابایشان و من هم به تو. اینجور آدمها توی بلاتکلیفی هم احساس خشنودی می‌کنند. می‌دانی چرا؟ من می‌دانم. چون، چون احساس اینکه ممکن است کسی را نداشته باشی. شک بین داشتن و نداشتن خیلی از نداشتن بدتر است. از اینکه بدانی اویی را که باید نداری. اینجور آدمها احمق می‌شوند. گیراییشان می‌آید پایین. با عالم و آدم، تمام شواهد و دلائل و مدارک می‌جنگند. که واقعیت را نپذیرند. اینجور آدمها وابسته‌اند. نه دلبسته. اینجور آدمها باید در بلاتکلیفی بمانند. اینجور آدمها را اصلا در آب نمک خیسشان بده. تا روزش که رسید ازشان استفاده کنی. آنها ناراحت نمی‌شوند. اسمش هم سواستفاده نیست. آنها خیلی هم خوشحال می‌شوند که به یک دردی خورده اند.راستی کجا بودیم. آهان لب پل. بودیم که نه. کجا بودم. لب پل. راستی آن موقع تو کجا بودی؟ وقتی من پل را هی می‌رفتم. و هی میمدم.آ‌آمدم. آن موقع تو کجا بودی؟ نه نمی‌خواهد بگویی. مهم نیست. بالاخره تو انقدر مشغله و کار و درس و... داری که من تویشان گمم. کاش،ای کاش به دردی می خوردم. کاری بلد بودم. که من هم به قدر یکی از ابزارهایت به اندازه لبتابت به اندازه ورق پاره ای چیزی به کارت بیایم. و تو به کارم بگیری.راستیها، یعنی من به اندازه ورق پاره ای هم به کارت نمی آیم. جدی چه موجود بی مصرفی هستم من. ببخشید. حالا که فکرش را می کنم. بهتر که نیامدی. برای چه باید وقت چون تویی با چون منی ازبین برود. حیف توست. حیف وقتت است. تو به در میخوری. می توانی از این وقتت حسابی استفاده کنی. ولی من. خب فقط می توانستم وقتت را بگیرم. اصلا چه شد که نیامدی. مهم نیست. برای من که تاحالا نیامدنت حسابی منطقی بوده. من هم جای تو بودم. نه من را ولش کن. من که عقلم نمی رسد. درست و حسابی کار نمی دهد. من احتمالا می آمدم. ولی تو کار درست را کردی که نیامدی. اگر خبر داشتی. اگر هم خبر نداشتی. یا خواست خدا بوده. یا من برای اولین بار در زندگی ام یک کار درست انجام داده‌ام. به یک دردی خورده‌ام. به درد خاصی که نه. ولی خب حداقل وقت تورا تلف نکرده‌ام. بهتر است آلان هم دیگر حرف نزنم. بیشتر از این وقتت را تلف نکنم. حیف گوشهای توست صدای مرا بشنوند. راستی اصلا گوشت با من است. گوش می‌دهی ببینی چه می‌گویم؟نه، فکر نکنم؛ بهتر اصلا این حرفها را نباید گفت که چون منی باید فقط با خودش حرف بزند. با تو حرف بزند که چه؟ که وقتت را بگیرد. در انجام امورت عقبت بیندازد. اصلا این حرفها را باید رفت ریخت توی چاهی جایی. یا مثلا، مثلا توی پل خودت تنهایی راه بروی و با توی خیالی خودت درد ودل کنی و اینها را بگویی. اینطوری هم وقت تو تلف نشده. هم من راضی شده ام. جدی چقدر تو خوبیها. توی خواب و بیداری. حتی توهم و تصورت هم برای آدم زیباست. حتی تصورت هم کافی است. یعنی برای من از سرم هم زیاد است.برو برو اینجا نشسته ای چه کار؟ برو تصورت را هم باخودت ببر. حیف تصور تو نیست. توی ذهن و خیال من باشد. بدو بدو برو اینجا کسر شان توست. حیف توست اینجا باشی. برو برو.