تجربیات کوچینگی، اولویت من: مادر بودن یا مدیر بودن؟

انتخابما انسان‌ها خواسته‌های زیاد و گاه متناقضی داریم که تلاش برای همه آنها یا داشتن همه آنها در عمل چالش بزرگی و ناممکنی به نظر می‌رسد. ذهنیت‌ها و باورهایی هم به شدت در حال تکثیر است که این مساله را برای ذهن ما تشدید می‌کند. ما از شغل‌مان و زندگی‌مان انتظارهای بسیار فراتری به نسبت چند نسل قبل داریم. این مساله فشار مضاعفی بر روح و ذهن ما می‌آورد و گاه حتی به آسیب‌های فیزیکی و درد منجر می‌شود.مراجع من زنی جوان، تحصیل‌کرده، دقیق و منظم بود که برای ورود به یک سازمان بزرگ انتخاب شده بود. در طی فرایند جذب در سازمان، جلسات کوچینگی برای او در نظر گرفته شده بود تا بتواند به مسایل ذهنی خود نگاه عمیق‌تری بیندازد و در عین حال فرایند ورود به سازمان تسهیل شود.همچنین از فرایند کوچینگ انتظار می‌رفت بتواند مراجع را برای تاب‌آوری با چالش‌های فرایند جذب آماده‌تر کرده و از طریق کمک به انتخاب او، هزینه‌های سازمان را کاهش دهد. هزینه جذب و آموزش نیروی جدید و کمک به او برای درک فرهنگ سازمانی هزینه‌های سنگینی دارد که کوچینگ می‌تواند در این مسیر بازگشت سرمایه قابل توجهی داشته باشد.در بین افرادی که در عمل برای جذب شدن رقابت می‌کردند، مانا (اسم مستعار)، محکم و متکی به خود و سخت‌کوش به نظر می‌رسید و این گونه هم بود.اصلی‌ترین مساله‌ای که در جلسات باز شد، چالش تعادل بین اولویت‌ها بود. شاید در نگاه اول کمی به نظر عجیب برسد که مثلاً شما وارد فرایندی شوید که از بین صدها نفر، وارد موقعیتی شغلی جذاب خود شوید اما در لحظه آخر مردد باشید که تبعات این کار برای زندگی شما چه خواهد بود. اما همه ما درگیر این حالت بوده‌ایم، تردید و دودلی نشانه خوبی برای ماست که دوباره ارزش‌ها و خواسته‌هایمان را مرور کنیم و درک کنیم که انتخاب داریم. هرچند انتخاب کردن و تصمیم گرفتن در بزنگاه‌های زندگی پرچالش و گاه بسیار سخت است.مانا تمایل زیادی به رشد شخصی داشت و دوست داشت در اجتماع باشد اما در عین حال به عنوان یک همسر (و احتمالاً مادر) تمایل داشت وقت مناسبی برای همسر و خانه‌اش هم داشته باشد. این چالش به این مفهوم بود که او پس از تمام زحمت‌ها و تلاش‌هایش از این موقعیت عالی شغلی، خارج شود!علاقه به پیشرفت شغلی در برابر علاقه به داشتن یک زندگی باکیفیت قرار داشت و چالشی قدیمی به نام زمان محدود! مانا می‌دانست که تعهد بالایی دارد و برایش مهم است که مفید باشد. این موقعیت شغلی، وقت زیادی می‌گرفت اما منافع بسیار زیادی به همراه داشت. او تجربه کار تدریس را هم داشت اما از عنوان معلم خوشش نمی‌آمد!در عین علاقه به کار به عنوان معلم حس می‌کرد توانایی او بیشتر از صرفاً تدریس است و عنوان مدیر را دوست داشت، چیزی که مسیر شغلی جدید با توجه به توانمندی او برایش فراهم می‌کرد.ما روی این مساله که این دوره جذب چه منافعی برای او دارد و این که چه معیارهایی برای تصمیم‌گیری باید از دید او لحاظ گردد کار کردیم و به این شکل او استرس کمتری را تجربه کرد و به معیاری درونی برای انتخاب دست پیدا کرد.با کمک جلسات او با وجود این چالش بزرگ با جدیت فرایند کار تیمی و درک شرایط کاری را طی کرد و یکی از یادگیرنده‌ترین افراد تیم بود که سازمان اشتیاق زیادی برای جذب او داشت و در عمل موفقیت بزرگی برای او بود.همچنین در برخی جلسات با واکاوی پیش‌فرض‌هایش، بینش‌های جدیدی برای او به دست آمد که یکی از آنها این بود که برای اجتناب از تعامل با انسان‌ها من انتخاب کرده‌ام ترسناک باشم و اگر ترسناک نباشم تصور می‌کنم مورد اجحاف قرار خواهم گرفت و بینش حاصل شده این بود که می‌توان جنگید و کار کرد و تعامل کرد اما ترسناک هم نبود.در جلسات جمع‌بندی انتهایی، او درس‌هایی که گرفته بود را به شکلی عالی این گونه خلاصه کرد:کمتر قضاوت کن و بیشتر بپرس.برای موثر بودن ابتدا باید پذیرفت.یک تیم خوب با یک دعوای بد از هم نمی‌پاشد!در هر قدم که برمی‌داری، به اولویت‌هایت فکر کن.و او هم همین کار را کرد و اولویت او کاری نیمه وقت و تامین وقت دلخواهش برای زندگی شخصی بود، بنابراین در این مقطع علیرغم تمایل زیاد شرکت، وارد سازمان نشد.این اتفاق کمک بزرگی به سازمان هم بود، زیرا از یک چالش محتمل در آینده جلوگیری شد و از دست دادن این نیرو برای سازمان در سال‌های آتی، ضررهای سنگینی به همراه داشت.اولویت شما در زندگی چیست؟افشین محمد،کوچ زندگی،کوچ مدیران اجرایی