مادرانه

ما گاهی تاوان اشتباهاتی رو میدیم که ناخواسته بهشون گرفتار میشیم. اشتباهاتی که شاید ما شروع کننده اش نبودیم ولی ادامه دهنده اش بودیم. اشتباهاتی که در ظاهر امر شیرین اند ولی در بطن ماجرا تلخ اند و گزنده و سوزنده. این عذاب وجدان، این شرم و خجالتی که از صبح چهارشنبه اومد و یقه مو گرفت و ول کن ماجرا هم نبود، ثمره ی همین اشتباهی بود که من حریفش نشدم. ثمره ی همین دقت و توجهی که من نکردم. تا حالا شده شب با بغض بخوابید و روز با دلهره و دلشوره از خواب بلند بشید؟ من این دو روز اینطوری بودم. تا حالا شده بخواید ناراحتی و غم حاصل از یک غفلت رو از بقیه پنهون کنید، ولی بقیه تا نگاهشون به چشماتون میوفته، عمق دلتون رو بخونند و هی ازت بپرسند که چته؟ چی شده؟ از چی ناراحتی؟ و تو برای اینکه این غم رو ازشون پنهون کنی، مجبور بشی که ازشون فرار کنی و به تنهایی های خودت پناه ببری. عصر چهارشنبه وقتی دیگه احساس کردم قلبم باهام سر ناسازگاری داره و انگاری این داغ خیلی از تحملش بیشتره، مثل همیشه باز پناه بردم به قرآن. قرآنی که من از ته ته قلبم اعتقاد دارم زنده اس و همیشه توی این موقعیتای سخت، جوابمو می ده. وضو گرفتم و رو به قبله نشستم. قرآن رو آوردم رو به روی صورتم و شروع کردم به درد و دل کردنِ باهاش. بهش گفتم:«میشه مثل همیشه یه چیزی بگی که دلم آروم بشه؟ میشه این بارم جوابمو بدی و منو از این وضع بدی که توش گیر کردم، نجات بدی؟» بسم الله گفتم و قرآن رو از وسط باز کردم. آیه ای اومد که عجیب تر از همیشه بود. انگار هیچ چیز نمی تونست مثل این آیه حالِ دلمو بیان کنه و بهم امید بده:وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا ۖ يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ ۖ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ﴿١٠﴾أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ ۖ وَاعْمَلُوا صَالِحًا ۖ إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿١١﴾همانا به داود از سوی خود فضلی بزرگ عطا کردیم، [و گفتیم:] ای کوه ها و ای پرندگان! [در تسبیح خدا] با او، هم صدا شوید. و آهن را برای او نرم کردیم [و به او گفتیم] که زره های فراخ بساز، و حلقه ها [ی آن] را متناسب و هماهنگ اندازه گیری کن. و تو و خاندان و قومت کار شایسته انجام دهید؛ یقیناً من به آنچه انجام می دهید بینایمبه قلبم نگاه کردم. علی چی میفهمی از این آیه؟ نمیگم دلم آروم شد. نه اتفاقا! ترسیدم. خدایا، یعنی قراره چه اتفاقی بیفته که من باید زره آهنی برای خودم آماده کنم. خدایا نکنه از من امتحانی بگیری که طاقتش رو ندارم. رحم کن یا ارحم الراحمین. ولی اون قسمت آیه که میگفت «و لقد اتینا داود منا فضلا» یه امید عجیبی رو اون ته دلم زنده نگه میداشت. بماند که این دو روز بر ما چطوری گذشت و من چی کشیدم و چه کردم. دوست عزیزی دوباره توی این روزای سخت اومد کنارم و گفت تا آخرش باهات هستم. با حرف زدن و صحبت کردن این مشکل رو حل میکنیم. نگران نباش. خدا خیرش بده. اگه نبود من زیر بار این داغ، کمر خم می کردم. چه خوب گفت اون شاعر:« آن رفیقی که به ایام غمم دور نرفت/زیر شمشیر غمش رقص کنان خواهم رفت.» قرار شد صبح جمعه با اون بزرگوارانی که من از شدت شرم و خجالت حتی نمیتونستم بهشون نگاه کنم، قرار بذاره که صحبت کنیم. بهش گفتم آقا من نمیام. تو خودت برو. ولی برگشت بهم گفت که گفتن تو هم باید بیای! پنجشنبه شب، شب اول محرم، توی هیات با همه دلهره و نگرانی از اون چیزی که فردا قراره اتفاق بیوفته، منتظر موندم تا مراسم تموم بشه. بعد مراسم رفتم پیش حاج آقای حسین پور. گفتم حاج آقا فردا یه کار مهمی دارم. تو رو خدا برام دعا کنید. حاج آقا یه نگاهی بهم کرد و گفت:« علی حوصله داری یه نمازی رو بهت بگم، بری بخونی؟» گفتم هرچی که باشه حاج آقا. گفتن برو و نماز استغاثه به حضرت بتول رو بخون و ثوابشو هدیه کن به سیدالشهدا(ع). دستور اون نماز اینطوری بود:روایت شده: هرگاه برای تو به خداوند حاجتی پیش آمد و سینه‌ات از آن تنگی گرفت، دو رکعت نماز بخوان و پس از سلام سی مرتبه تکبیر بگو و «تسبیح حضرت زهرا» را بجای آور و به سجده برو و صد مرتبه بگو:يا مَوْلاتِي يا فاطِمَةُ أَغِيثِينِي.پس جانب راست صورت خویش را بر زمین بگذار و همین ذکر را صد مرتبه بگو و سپس جانب چپ چهره‌ات را بر زمین بگذار و صد مرتبه بگو، دوباره به سجده برو و صدوده مرتبه بگو و حاجت خود را یاد کن، به درستی که خداوند آن را برآورده کند، ان‌شاء‌الله‌تعالی.نگاه کردم به سینه ام. سینه ای که تنگ شده بود از درد این غم و فشار این ناراحتی. صبح جمعه، بلند شدم و این نماز رو خوندم. بهتون پیشنهاد میکنم اگر یه وقت واقعا به مشکلی در زندگیتون برخوردید از خوندن این نماز فراموش نکنید. زیر لب شروع کردم به درد و دل کردن با مادر. دیدید بعضی چیزا هست که فقط و فقط میتونید به مادرها بگید و از گفتن اون ها به پدرها خجالت میکشید؟ من اربعین پارسال هم که نجف بودیم، توی صحن حرم که نشسته بودم، اون حاجت خصوصی ها رو روم نمیشد که به خود امیرالمومنین بگم. می نشستم روبروی ایوان طلا و شروع می کردم به حرف زدن با مادر جانمون و خیلی از اون حاجت خصوصی ها رو به مادر گفتم. امروزم توی سجده، وقتی هی زیر لب اسمشو صدا می زدم و می گفتم مادر منو دریاب، گفتم مادرجان، پسر گاهی وقتا اشتباه میکنه! مادرجانم، من که جز در خونتون جای دیگه ای رو بلد نیستم. بیا و خودت پادرمیونی کن. بیا و خودت یه جوری این قضیه رو حلش کن. مادرم، قرآن گفته این مسیر، مسیر سختیه. باید زره آهنی بپوشم. ولی با اسم و نام و پادرمیونی شما هر سختی ای آسون میشه. ای وجیهه عند الله، اشفعی لنا عندالله. مادر! پسرتون توی بد وضعیتیه! به فریادش برس...اینکه توی اون جلسه، چی گذشت و چه گفتیم و چه شنیدیم، بماند(که بیشتر شبیه معجزه بود) ولی وقتی که داشتیم به خونه بر میگشتیم احساس کردم دستام محکم گره خورده به چادر مادر. روز جمعه 31 مرداد 1399 یادم بماند. این روزی بود، که دوباره مادریِ مادر جانم رو به عینه احساس کردم. روزی بود که دوباره فهمیدم این خانواده، نوکرشون رو فراموش نمیکنند. روزی بود که احساس کردم نگاه مادرانه شون، مثل همیشه اومد و منو از این گردابِ تلاطم نجات داد. 31 مرداد یادم بمونه تا یادم نره که آغوش پرمهر و عطوفت این خانواده، تنها ساحل امنی هست که میشه در این دنیا پیدا کرد. البته از مادری که لباسای عروسیش رو شب عروسی به گدای دوره گرد میده و آقای عزیزی که وقتی دو دست لباس خرید، لباس گرونتره رو به خادمش داد و اون لباس ارزونتره رو خودش برداشت، جز این هم برنمیومد.مادر عزیزم! من تا ابد مدیونتونم. منو برای خودت بپذیر مادر! منو برای خودت انتخاب کن. منو هم مثل همه اون شهدایی که برای خودت گلچین کردی، برای خودت انتخاب کن. مادر! من خجالت میکشم که فردای قیامت پسرت با سر بریده و بدن پاره پاره وارد صحرای محشر بشه و من سالمِ سالم اونجا نشسته باشم. بیا و این شب ها،اسم منو هم جزء فدایی های حسینت بنویس...