از دلتنگی برایم بگو

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممدّ حیات است و چون بر می آید مفرّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجبشبم از بی ستارگی شب گوردر دلم پرتوی ستاره ای دورآذرخشم گهی نشانه گرفتگه تگرگم به تازیانه گرفتبر سرم آشیانه بست کلاغآسمان تیره گشت چون پر زاغمرغ شب خوان که با دلم میخواندرفت و این آشیانه خالی ماندآهوان گم شدند در شب دشتآه از آن رفتگان بی برگشت...امیر هوشنگ ابتهاججواب آزمایش را برای چندمین بار خواند.کلافه گفت"والا بخدا منکه چیزی نمیبینم،شما ها چیزی میبینید؟"رویا گفت"اینقدر اون جواب آزمایشو نگاه نکن.مگه قراره عوض شه که اینقد میخونیش؟"ستاره جواب آزمایش را روی میز پرت کرد و گفت"آخه من موندم کسی که هیچیش نیست چرا باید خودشو بزنه به آلزایمر و مریضی!خب بره زندگیشو بکنه دیگه.همه آدمای مسن از اینجا فرار میکنن این میخواد اینجا بمونه."سارا گفت"میخواید ی بار دیگه آزمایش و تستارو ازش بگیریم؟"رویا سریع گفت"نه نه نه.اصلا نمیخوام.چند بار ازش آزمایش بگیریم؟این پنجمین باره به بهانه اشتباه شدن داریم ازش آزمایش میگیریم.خب اشتباهی نشده.واقعا سالمه،فقط خودشو میزنه به فراموشی و مریضی.""خب الان دقیقا ما باید چیکار کنیم؟بچه هاش تلفن اسایشگاهو سوراخ کردن.یکی نبود بهشون بگه آخه شما ها که طاقت دوری از باباتونو ندارید چرا میزاریدش آسایشگاه.اصلا گذاشتید خیله خب،مگه اینجا شکنجه گاهه هی زنگ میزنی گریه میکنی خانم محترم."رویا لبخند کمرنگی زد"دوری سخته.دلتنگی میاره.فکر کردی اینهمه آدم که از این دنیا میرن چرا ما حالمون بده؟""چون از این دنیا میرن دیگه.چرا نداره."رویا در حالی که داشت وسایل مورد نیاز را لیست میکرد گفت"اشتباهت همینجاست.اینکه از این دنیا میرن خیلی دردناک نیست،اینکه ما نمیبینیمشون و دلتنگ میشیم دردناکه.مطمئن باش اگه ی پل ارتباطی میون این دنیا و اون دنیا وجود داشت دیگه اینقدری غصه و دلتنگی نبود.""چی بگم والا...شایدم تو درست بگی."سارا گفت"بجای این حرفای فلسفی بشینید ی فکر درست کنید برای این پیرمرد.دم عیدی چه گرفتاری شدیما."رویا کاغذ را به طرف ستاره گرفت و گفت"فعلا این لیستو بده آقای رسولی،وسایل هفت سینم توش هست.مثل اینکه فردا عیده ها!ما هم که هیچ کاری نکردیم."ستاره کاغذ را گرفت و سری تکان داد.سارا گفت"امسال سال تحویل کی میمونه آسایشگاه؟"رویا گفت"من میمونم."ستاره گفت"دختر پارسالم که تو موندی."رویا با لحنی تلخ و دردناک گفت"وقتی کسی تو خونه منتظرت نباشه و حس اضافه بودن داشته باشی،قطعا ترجیحت اینه جایی بمونی که لااقل چهار تا آدم مریض بهت میگن تو اضافه ای و بدی.میتونی اینو تو ذهنت بگونجونی که اونا مریضن.ولی آدمای سالم چی؟؟؟چجوری خودمو دلداری بدم که بهترین و عزیزترین آدمای زندگیم بهم اون حسو دارن؟"ستاره گفت"قربونت برم من تو نباید به حرف اونا کار داشته باشی.مگه فقط خونه ی اوناست؟خونه ی تو هم هست."رویا پارچ آب را برداشت و همانطور که لیوانش را پر میکرد گفت"به حرفاشون کار ندارم.آدما آزادن،میتونن هر حرفی دلشون میخواد بزنن."پارچ را روی میز گذاشت و ادامه داد"ولی کلمات جون دارن ستاره.میتونن دشمنت بشن،همونقدری که میتونن دشمن باشن مرحمم میتونن باشن."و لیوان آبش را سر کشید.سارا گفت"حالا بخاطر چند تا حرف نمیخوای بری خونه؟"لیوانش را پایین گذاشت"نه.""پس چی؟""چون اونجا خونه ی من نیست.چرا باید برم تو دریایی که میدونم غرقم میکنه و به طرز وحشتناکی میکشتم؟؟"نفسی کشید تا بغضش را قورت دهد"من خیلی سعی کردم این دریارو اروم کنم،هزاران قایق و کشتی عوض کردیم،باهاش مهربون بودم،بهش عشق ورزیدم!ولی اونا فک کردن من وظیفمه در برابر موجای سهمگین و پر قدرتشون عشق بورزم."ستاره گفت"پس خونه برای تو کجاست؟"رویا با اشک داخل چشمانش و با بغض جواب داد"همینجاست...اینجا دلتنگی هست،این ینی هنوز عشق تو این آدما نمرده،هنوزم امیدوارن."سارا گفت"رویا...تو خیلی دختر پاک و مهربونی هستی،من خیلی اوقات به این صبوریت غبطه میخورم.ولی به نظرت بهتر نیست یکم از این فضا دور شی؟نه تو،هممون!بالاخره اینجا پر از آدمای افسرده اس.ما پرستاریم،قرار نیست خودمونم افسرده شیم که."ستاره گفت"سارا راست میگه.باید هممون یکم از این محیط دور شیم.اصلا چطوره هممون بریم مرخصی بگیریم بریم ی مسافرت توپ هوم؟"سارا گفت"عالیه."رویا لبخندی به دو خواهر مهربان زد."هممون بریم کی به کارای اینجا برسه؟"همزمان گفتند"ای خداااااا"رویا خندید"خب راست میگم دیگه.همه بریم اینجا خیلی لنگ میمونه.شما ها برید؛منم که تنها نیستم با بقیه سالو تحویل میکنم."سارا گفت"گاهی اوقات دلم میخواد از ته دلم تیکه تیکت کنم از بس تو ی دنده ای."ستاره بلافاصله گفت"منم همراهیت میکنم."رویا خندید"دخترا...بخدا منم خیلی دلم میخواد با شما ها بیام مسافرت.اصلا من مگه از شما ها رفیق پایه تری هم دارم؟ولی خب...مسئولیت داریم.امسال شما ها برید،سال بعد من میرم."ستاره گفت"ازت امضا میگیرم سال بعد میکنم تو تخم چشمات"سارا گفت"اره بگیر.چون سال پیشم قرار بود امسال بره مسافرت."رویا با خنده گفت"باشه بابا باشه.اثر انگشتم میدم."ستاره گفت"خب خوبه.دیگه نری میرم ازت به جرم الکی امضا دادن شکایت میکنم."همه خندیدند.برای همین رویا به آنجا میگفت(خانه).خنده بود،دلتنگی بود،عشق بود.اینجا خانه است.رویا گفت"حالا جای این حرفا،برید حاضر شید دیگه کم کم.وسایلاتونم جمع کنید.مرخصی هم نمیخواد بگیرید.من کاراتونو انجام میدم.فقط این لیستو بدید آقای رسولی."ستاره به سمتش آمد و در آغوشش گرفت"خیلی دوست دارم."رویا متقابلا با لبخند آغوشش را محکم تر کرد"منم همینطور."سارا هم از سمتی دیگر در آغوشش گرفت.اگر اینجا خانه نبود پس چه بود؟؟؟سارا بوسه ای روی گونه رویا کاشت"پیشاپیش...عیدت مبارک."رویا با لبخند بوسه ای روی گونه جفت خواهران کاشت"نوروز مبارک."بعد از چند دقیقه،بالاخره از آغوش هم دل کندند.رویا گفت"برید به سلامت.مراقب خودتونم باشید.""اول امضا بده بعد بریم"رویا خندید"باشه قول میدم بزارم تو کشوت ستاره خانمممممم.""قول دادیا.""البته.قول دادم پاشم هستم."سارا گفت"خیله خب.پس ما میریم.حالا با هم در تماسیم دیگه""البته که در تماسیم.باید ببینم حسابی دارید خوش میگذرونید."حالا خانه خالی شده بود.او بود و بیماران مهربان و نامهربان.نامه سارا و ستاره را در کشو گذاشت.از پنجره نگاهی به محوطه آسایشگاه انداخت.با دیدن منظره بهاری لبخند شیرینی زد.به قول خیام،بر چهره گل نسیم نوروز خوش است.نگاهش به پیرمرد افتاد.پیرمرد سالمی که خودش را به فراموشی میزند.فرصت خوبی بود.باید میفهمید این مهمان چرا با بقیه مهمان ها فرق میکند.هرچه باشد،رویا آدم مهمان نواز و مهربانیست.پاکت را برداشت.دیگر چیزی به نوروز نمانده بود.تقریبا ده دقیقه.رادیو و پاکت شیرینی را برداشت و به سمت محوطه راه افتاد.کنارش روی صندلی رنگ و رو رفته که باران فرسوده اش کرده بود نشست.نگاهش کرد."چند روزه حواسم هست که میای به شکوفه های مگنولیا نگاه میکنی."چیزی نگفت.عادتش بود.حتی نگاهش هم نکرد.رویا ادامه داد"من نیومدم بهت بگم چرا خودتو به فراموشی میزنی یا...چرا نمیخوای با کسی حرف بزنی.شاید منم اگه جای تو بودم همینکارو میکردم."رادیو را روشن کرد."اما نوروزه...فصل شادی.بهتره یکم به خودت بیای."انگار که اشکی در چشمان پیرمزد جمع شد"نوروزو دوست داشت!"صدا خیلی ضعیف بود،اما رویا از اینکه همین صدای بسیار ضعیف را هم شنیده بود خوشحال بود."شک ندارم مگنولیا هم دوست داشته که اینجوری جذب شکوفه هاش شدی."پیرمرد با اخم به سمتش برگشت"هی دختر...تو کار نداری؟بر. دیگه"با لحنی عصبی و بلند گفت"بزار تنها باشم."و دوباره به روبرویش خیره شد.رویا نفس عمیقی کشید."باشه.نمیخوام اذیتت کنم.خودت سالتو نو کن."شیرینی و رادیو را روی صندلی گذاشت"ی یادداشت هم برات گذاشتم.هروقت خواستی بخون،خوشحال میشم."و رفت.پیرمرد که حالا از رفتن رویا مطمئن شده بود نگاهی به شیرینی و رادیو انداخت.ناپلئونی..دوست داشت.انگار این دختر بود که یاداور او باشد برایش.نگاهش به پاکت نامه افتاد.پاکتی رنگی که روی آن نوشته بود(نوروز مبارک)."آغاز سال یک هزار و چهارصد و یک مبارک."و صدای طبل و تنبک و شادی...چند سال بود که این صدا را نشنیده بود؟از وقتی او رفت!دقیقا سی سال..."من دارم میرم خرید کنم.شما چیزی نمیخوای؟"نگاهش به دخترک افتاد."روز عیدی جایی باز نیست.اونم الان که سال تحویل شد."لبخند پررنگی روی لب دخترک نشست.باورش نمیشد که کم حرف ترین شخص آسایشگاه با او صحبت میکند."میخوام برم گل رز بخرم.کسی نیست بهم عیدی بده،لااقل خودم به خودم عیدی بدم"پیرمرد چیزی نگفت،دوست نداشت به اصطلاح او پررو شود.برای همین دوباره به مگنولیا خیره شد و وقتی صدای بسته شدن در ورودی را شنید از رفتن او مطمئن شد.دو روز بود که دیگر نیامده بود.پیرمرد با خود فکر کرد مگر خرید یک دسته گل رز چقدر طول میکشد؟به سمت پرستاران دیگر رفت."هی خانم..."ستاره با چشمان اشکی و لباس تمام سیاه نگاهی به پیرمرد کرد.پیرمرد گفت"اون دوستت...همون دختره که عید اینجا پیش ما موند.کجاست اون؟" چند لحظه چیزی نگفت.پیرمرد گفت"نمیشنوی چی میگم؟میگم کجاست؟"با بغض گفت"چیکارش داری؟""کاریش ندارم.دو روزه رفته برنگشته.میخواست بره ی دسته گل بگیره.به شما هم میگن رفیق؟"دیگر طاقت نگه داشتن اشک هایش را نداشت.اشک هایش پایین ریخت.پیرمرد تازه نگاهی به لباس های سیاه او انداخت."چیزیش شده؟"ستاره فقط هق هق میکرد.دیگر نیازی بع توضیح بیشتر نبود.لباس سیاه،بغض و اشک وقتی حرف او می آمد.ستاره از کنار پیرمرد رد شد و به سمت محوطه رفت.باورش سخت بود،روز عید،دختری جوان و زیبا...رویارویی با مرگ...به سمت اتاقش رفت.پاکت رنگی رنگی ای را که دختر داده بود را برداشت.به امید آنکه در آن نوشته باشد(من میرم ی سفر دو سه روزه و برمیگردم.)پاکت را باز کرد:آقای پیمان رافع،سلام.امیدوارم حالتان خوب باشد.اصلا نمیدانم این نامه را میخوانید یا نه،اما دلم را صابون زده ام که میخوانید.روزی که جواب تست ها و آزمایش هایتان آمد و همه نشان از سلامتی شما میداد،فهمیدم مشکل شما از قلب است نه از مغز!سرزنشتان نمیکنم،کاش جفتمان فراموشی داشتیم.من راجع به شما خیلی تحقیق کردم،مرا ببخشید اما از دختر خانمتان برای رسیدن به اطلاعات استفاده کردم.دخترتان میگفت نمیخواسته شما را در آسایشگاه سالمندان رها کند و به اصرار خودتان شما را اینجا گذاشته.میدانم که همسرتان را در پرواز هواپیمایی از دست داده اید،برای این موضوع متاستفم.اما بگذارید به شما بگویم که مرگ با عرت،خیلی زیباتر از مرگ بی عزت است.بگذارید به شما بگویم شاید او در این دنیا ترکتان کرده باشد،اما مهم قلب است که به هم پیوند خورده و بدون شک او محرم ابدی شماست.ببخشید که این را میگویم،اما شما میخواهید کسی را فراموش کنید که غیرقابل فراموشی ترین این جهان است،زیرا او در قلبها زنده است نه در یاد ها.آقای رافع شما شما دختری دارید به زیبایی مادرش.عکس همسرتان را دیده ام،با دخترتان مو نمیزند.به جای فرار از واقعیتی تلخ؛او را در قلبتان پیدا کنید.نگذارید قلبتان به جای یاد او،پر از حسرت و نفرت از اویی که بدون اختیار خودش رفت شود.اما درکتان میکنم که دوست دارید فراموشی داشته باشید.من هم همینطور.دارم دعا میکنم که کاش فراموشی میگرفتم،حتی یادم نمی آمد که هستم.دیگر نیازی نبود حسرت بخورم که او رفت.دیگر نیازی نبود به خودم بگویم تو کامل نبودی یا تو آدمش نبودی،دیگر نیازی نبود تا قضاوت ها و حرف ها دیگران را بشنوم و با یاداوری آنها قلبم را به درد آورم.آقای رافع،هر دوی ما داغ دیده ایم،با این تفاوت که او فقط جسمی شما را ترک کرد،اما او مرا با قضاوت تمام تیرباران کرد و ترکم کرد.دیگر نه جسمش را کنارم دارم،نه قلبش را.آقای رافع،نوروز شروعی جدید است.به یاد او کار های خوب کنید،دست دخترتان را بگیرید و تا میتوانید با عشق او عشق بیافرینید.به امید روزی که شما را سرحال ببینمهمان آقای رافعی که پدر نمونه ای برای نوا دخترش استهمانی که عاشق همسرش،نرگس بودراستی در کمد اتاقتان برایتان عیدی ای تدارک دیده ام.دوستدار شمارویا،پرستار بخش دو آسایشگاه.به سمت اتاقش رفت و در کمد را باز کرد.با دسته ای گل نرگس روبرو شد.با کارت پستال کنارش که روی آن نوشته شده بود(نوروز مبارک آقای رافع عزیز.به یاد نرگس خانم برایتان گل نرگس تهیه کردم.امیدوارم دوستش داشته باشید)بغض گلویش را گرفت.اما لبخندی هم روی لب هایش نشاند.انگار که آن دختر فقط آمده بود که او را به خودش برگرداند.با صدای داد مردی به خودش آمد.مرد با داد میگفت"ینی چی؟مگه رویا اینجا نبود..."به سمت صدا رفت.مرد هر آنچه روی میز بود را پرت کرد و داد زد"رویا کجاست؟"پیرمرد به سمت پسر جوان رفت.ستاره داد زد"تو همونی نبودی که رویا ر. زجر دادی؟؟؟همونی نبودی که بهش اون همه تهمت زدی و گفتی هیچوقت دوسش نداشتی؟؟؟میدونی رویا چقدر شکست؟اون از شر تمام درداش به تو پناه آورده بود.اونوقت تو چیکار کردی؟" پسر داد زد"کجاست...رویا کجاست.."پیرمرد ضربه ای روی شانه پسر زد.پسر به سمت پیرمرد برگشت.پیرمرد گفت"دیر اومدی پسر...خیلی دیر اومدی!"گل رز هارا روی سنگ سرد گذاشت.پیمان گفت"سلام دختر!"دستی روی سنگ کشید"فکر نمیکردم اینقدری بی وفا باشی که دیدار بعدمون اینجا باشه."شروع به پر پر کردن گل های رز کرد"تو همیشه منو یاد نرگس مینداختی.اون حجم از مهربانی و انرژی مال نرگش منم بود."با بغض ادامه داد"برای همین ازت فرار میکردم.پناه میبردم به مگنولیای توی حیاط.دختر...جات خیلی خالیه.کاش میدونستم این آخرین باریه که میبینمت تا میگفتم به نرگسم سلام برسون.کاش میدونستم تا قبلش بهت میگفتم مردی که اینجوری ترکت کرده،اسمش مرد نیست.کاش بهت میگفتم بازم فرصت برای عاشق شده هست."اشکی از گوشه چشمش پایین ریخت"کاش سالو باهات تحویل میکردم...."اشکش را پاک کرد"خیلی وقتتو نمیگیرم.فقط اومدم بگم ممنون بابت همه چی.شک ندارم جات تو بهشته.اومدم بگم با دخترم داریم ی خیریه دو شعبه ای راه میندازیم،اسم یکیش رویا،اسم یکیشم نرگس.."نفسی کشید"راستی...دارم بابابزرگ میشم!دختره.نوا قراره اسمشو بزاره رویا...درست مثل تو که رویای هرکسیو به واقعیت تبدیل میکردی."برای آخرین بار روی سنگ سرد دستی کشید"مراقب خودت و نرگس باش،پرستار مهربون..."