نقد و تحلیل فیلم یک روز زیبا در محله 2019 A Beautiful Day in the Neighborhood

فیلم "یک روز زیبا در محله" ساخته مریل هلر (سال گذشته فیلم قابل تامل هرگز می تونی مرا ببخشی؟ را از او دیدیم) از فیلم های فصل جوایز است که تقریبا همه انجمن های نقد و مراسم اهدای جوایز امسال، به اتفاق تام هنکس را برای بازی در نقش فرد راجرز در این فیلم برگزیده و یا نامزد دریافت جایزه کرده اند.فرد راجرز، برنامه ساز و مجری برنامه های کودکان که 33 سال از 1968 تا 2001 برای آنها برنامه اجرا کرد و شوی محله فرد راجرز را از شبکه CBS پخش کرد. او نویسنده و طراح و عروسک گردان و شاعر و خواننده این برنامه نمایشی بود و در ارتباط با کودکان و خانواده هایشان مسائل مختلفی را مطرح می کرد.فیلم "یک روز زیبا در محله" با ترکیب ساختار نمایشات تلویزیونی حتی نوع قاب بندی و رنگ آمیزی و میزانسن، نمونه ای از برنامه های اجتماعی و خانوادگی فرد راجرز را در ارتباط با یک نویسنده مجله اسکوایر به نام "لوید ووگل" (متیو ریس) به تصویر می کشد که مشکلات بسیاری در زندگی داشته و دارد؛ از جمله پدری که او و خواهرش لورین، را 15 سال پیش و در شرایطی که مادرشان در بستر احتضار بوده، رها کرده و می رود و این برای او همچون کابوسی در زندگی باقی مانده است. حالا پدر به نام جری (کریس کوپر) برای سومین ازدواج لورین به نیویورک آمده و از اینجا کابوس دوم برای لوید شروع می شود، در حالی که از سوی مدیریت مجله هم ماموریت دارد تا با فرد راجرز (تام هنکس) مصاحبه ای انجام دهد.فیلمنامه فیلم "یک روز زیبا در محله" را "نوا هارپستر" و "میکا فیتزرمن" (که امسال فیلمنامه فیلم "ملیفسنت 2" را به طور مشترک نوشتند) براساس کتابی به نام "آیا می توانی سلام کنی؟" نوشته "تام جوناد"، نویسنده و خبرنگار اسکوایر به رشته تحریر درآوردند . تام جوناد همان نویسنده مجله اسکوایر است که در فیلم به نام "لوید ووگل" می بینیم. در واقع لوید ووگل، شخصیتی واقعی است که در فیلم تنها نامش تغییر کرده است.شاید بتوان گفت ساخت این فیلم داستانی درباره فرد راجرز، پس از اینکه سال گذشته مستندی به نام "آیا نمی خواهی همسایه من بشوی؟" Won’t You Be My Neighbor، چندان قانع کننده نیست، خصوصا که آن فیلم مستند، از آنچه مریل هلر و فیلمنامه نویسانش در فیلم "یک روز زیبا در محله" از آن مجری پرسابقه برنامه های تلویزیونی روایت کردند، بسیار بیشتر به نمایش گذارد. اما به هر حال یک فیلم داستانی استاندارد و قابل قبول حداقل در افواه عمومی اغلب موفق تر عمل کرده خصوصا که انتخاب تام هنکس و ظرافت های او در ایفای نقش فرد راجرز قابل تامل به نظر می رسد.نمی توان از برخی سردرگمی های فیلمنامه و کارگردانی هم گذشت ، خصوصا لحظات فانتزی فیلم که در کلیت اثر جا نیفتاده و به اصطلاح تنیده نشده است و یک جور ناهماهنگ به نظر می آید. مانند صحنه ای که لوید خود را در قالب خرگوش دوران کودکی اش و درون دکورهای برنامه "محله فرد راجرز" در کنار دنیل خرسه و کینگ فرایدی سیزدهم دیده و یا پیوند آن به کابوسی از لحظات بیماری مادرش، یاد می گیرد چگونه احساسات خود را بیان کند و یا صحنه هایی که لوید، به نظرش می رسد که فرد راجرز را در بیمارستان و خیابان و اتوبوس پیتسبورگ دیده و به دنبالش روان می شود و وقتی به استودیوی ضبط برنامه فرد می رسد، همه چیز را آماده ضبط قسمتی از برنامه می بیند که خودش نقش اصلی آن را دارد. حتی صحنه های عروسکی فیلم نیز که به عنوان پاساژهای روایتی استفاده شده، چندان دقیق و ظریف از کار درنیامده اند.اما فیلم "یک روز زیبا در محله" به لحاظ امید بخشی در شرایط سخت روحی، یادآور فیلمی به نام "چه زندگی شگفت انگیزی" از فرانک کاپراست که تقریبا سالها در هر کریسمسی از شبکه های تلویزیونی آمریکا پخش می شد و به عنوان یکی امیدوار کننده ترین فیلم در تاریخ سینما شناخته شد. در آن فیلم نیز جیمز استوارت در نقش مردی به نام جرج بیلی در کار تجارت به بن بست و ورشکستگی بر خورده و در شب کریسمس قصد خودکشی دارد، اما فرشته ای به کمکش می آید و به او نشان می دهد که در غیابش، چه مشکلاتی برای اطرافیان پیش می آمد و وجودش چقدر برای همه مورد نیاز است.هر دو فیلم مانند سایر فیلم هایی از این دست در هالیوود، کاملا اومانیستی به نظر می رسند و پیشروی ماجراها صرفا با تکیه بر قدرت ها و توانایی های انسانی نشان داده می شود. البته در اغلب آثار ملودرام هالیوودی، برای فاصله گرفتن از اندیشه های توحیدی، تفکرات اومانیستی به عنوان یکی از مهمترین محورهای فقرات ایدئولوژی غرب جدید در کنار سکولاریسم، همواره پیش برنده قصه ها و داستان ها بوده و هست.اگرچه در فیلم "یک روز زیبا در محله"، فرد راجرز برای همه دوستان گرفتارش مثل یک کشیش دعا می کند و دعا کردن از عادات روزمره اش به شمار رفته و در یکی از صحنه های پایانی فیلم هم می گوید که آخرین جملاتش به جری ووگل در آستانه مرگ این بوده که برایش دعا کند، چون در آن حالات به خدا نزدیکتر است اما این حضور خدا و دعا در زندگی روزمره آدم های فیلم حس نمی شود و آنها صرفا با تکیه بر داشته های خودشان بر مشکلات غلبه کرده و در هیچ مرحله ای به خدا متوسل نشده و از او کمک نمی خواهند.این شیوه را تقریبا در تمامی آثار سینمای هالیوود از دیرباز می توان ردیابی کرد. از فیلم هایی مانند "آقای اسمیت به واشنگتن می رود" ساخته فرانک کاپرا تا "127 ساعت" که جیمز فرانکو در میان شکاف کوهی گیر کرده بود و تا آدمهایی که در سخت ترین شرایط حتی بیماری های علاج ناپذیر مانند سرطان پیشرفته و یا مصیبت های بزرگ هم به درگاه خدا پناه نمی برند و در نهایت با تشکیل جلسات دورهمی و بیان درد مشترک و بغل کردن یکدیگر به دنبال آرامش هستند مانند فیلم "ستارگان پریشان سرنوشت ما" The Fault In Our Stars ساخته جاش بون و براساس کتاب معروف جان گرین.