رمان مجنون فرهاد

نام رمان: مجنون فرهادنویسنده: زهرا علی فرهانیژانر: عاشقانه-درامتعداد صفحه: ۲۵۸خلاصه:امشب ای ماه به درد دل من تسکینیآخر ای ماه تو همدرد من مسکینیکاهش جان تو من دارم و من می‌دانمکه تو از دوری خورشید چه‌ها می‌بینیتو هم ای بادیه پیمای محبت چون منسر راحت ننهادی به سر بالینیهر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشکتو هم ای دامن مهتاب پر از پروینیهمه در چشمه مهتاب غم از دل شویندامشب ای مه تو هم از طالع من غمگینیمن مگر طالع خود در تو توانم دیدنکه توام آینه بخت غبار آگینیباغبان خار ندامت به جگر می‌شکندبرو ای گل که سزاوار همان گلچینینی محزون مگر از تربت فرهاد دمیدکه کند شکوه ز هجران لب شیرینیتو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خزانگر خود انصاف کنی مستحق نفرینیکی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زدای پرستو که پیام آور فروردینیحافظبخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:صدای قدم‌های تندشون رو که پشت‌ سرم می‌اومدن رو شنیدم، ولی جرأت ایستادن نداشتم. به راهم ادامه دادم که بالأخره یکی‌شون سکوت رو شکست و مانع حرکتم شد.نرگس: آرام! جایی میری که این‌قدر عجله داری؟سکوت کردم.نرگس: مگه با تو نیستم؟!شقایق گفت:– چت شده آرام؟ چرا جوابش رو نمیدی؟جواب دادم:– شما خوب می‌دونید قراره کجا برم و با این سؤال‌هاتون فقط می‌خواید سر بحث‌ودعوا رو باز کنید.نرگس گفت:– آره، تو راست میگی. می‌دونستیم قراره کجا بری ولی می‌دونی چیه؟ گفتم برم ازش بپرسم شاید این‌دفعه روی عقلش برگشته باشه سرجاش و دیگه پا به اون محله‌ی کذایی نذاره. گفتم شاید دست از کارهای بچگانه‌اش برداشته باشه، ولی خب ظاهراً اشتباه می‌کردم! هنوز همون مجنون خسته دلی و بعد از اون دعوای جنون‌آمیز با خواهرت هنوز دست از کارهات بر نداشتی.نگاهم رو به صورت برافروخته‌ی نرگس دوختم. حرف‌هاش حقیقت بود و حق داشت این‌طور رفتار کنه. می‌دونستم اون‌ها خواهرانه دوستم دارن اما، من دوستش داشتم! تمام وجودم دیدنش رو هر چند از دور، می‌طلبید.شقایق گفت:– آرام جان! می‌دونم درک می‌کنی چی میگیم. باورکن ما فقط نگران توئیم. این‌کارهات آخر و عاقبت نداره دختر خوب. آخرش تنها خودت صدمه می‌بینی و به روحیه‌ی خودت لطمه وارد میشه. تو الآن نزدیک به یک ساله که هر هفته پول تو جیبی‌هات رو جمع می‌کنی که وقتی پنجشنبه می‌رسه پول کرایه‌ی رفت‌و‌آمدت رو جور کرده باشی.نرگس در ادامه حرف شقایق گفت:– شقایق راست میگه آرام. ببین همین کارت خودش بزرگ‌ترین دلیل ثابت‌کننده‌ی این هست که اون شخص وصله‌ی تو نیست! این وابستگیت جز نابودی خودت نتیجه دیگه‌ا‌ی نخواهد داشت. بیا باهامون بریم خونه، بی‌خیال اون‌ شو.جواب دادم:– شما برید، من باید برم ببینمش. ممکنه بره و فرصت دیگه‌ای پیش نیاد، پس… .نرگس پرید وسط حرفم و گفت:– یک ساعته داریم چی میگیم بهت؟ همه حرف‌هامون پشم بود؟!اشک توی چشم‌هام جمع شده بود. هم نگران خودم و آیندم بودم هم این‌که برای رفتن عجله داشتم. پس، راه دوم رو انتخاب کردم و گفتم:– فقط این‌بار.شقایق گفت:– دفعه‌ی پیش هم همین رو گفتی.آهی کشیدم و به نرگس نگاه کردم و با صدایی آروم و مظلوم گفتم:– خواهش می‌کنم!نرگس به شقایق نگاهی انداخت و بعد سری تکون داد؛ در نهایت گفت:– برو، فقط دیر نکن.می‌دونستم از دستم دلخوره و برخلاف میل باطنیش داره این رو میگه، اما زمان کافی برای دلجویی ازش نداشتم. تنها لبخندی بهشون زدم و با دو خودم رو به سر خیابون رسوندم. دستم رو برای اولین تاکسی تکون دادم که از شانس خوبم ایستاد.سوار شدم، آدرس رو گفتم و بعد از اون نفس عمیقی کشیدم. سرم رو به صندلی تکیه داده و چشم‌هام رو بستم. تا رسیدن به اون‌جا حداقل دو ساعت راهه. من “آرامش امینی” هستم؛ فرزند دوم و البته آخر خانواده. خانواده‌ای که هیچ‌وقت صلح و آرامشش رو ندیدم تا این‌که یک روز در پس همون جدل و بحث‌ها مادرم ایست قلبی کرد و برای همیشه از بین‌مون رفت.https://98iiia.ir