طغیان موبایل

لیلا فرزادمهرطغیان موبایل دیگه از دست این موبایل خسته شدم. هرروز از ساعت 6:30 از خواب ناز صبح بهاری بیدارم می کند. مجبورم می کند به سمپوزیوم نویسندگی وارد بشم. بازم ساعت 7 جیغ می کشد که پاشو وقت رفتن به سرکاره . بعداز مدت کوتاهی دوباره برسرم فریاد می کشد نوبت خوردن داروته، زود بخور.هر 5دقیقه صدای آنرا میشنوم. نوبت دهانشویه است .نوبت 5دقیقه مطالعه.نوبت5دقیقه نوشتن. نوبت خوردن دمنوش و.... بعداز آنهمه سروصدا، صدای آلارم باتری درحال تمام است را برایم مینوازد. دربین راه به شارژر ماشین متصلش کردم تا جانی تازه بگیرد. چراغ چشمک زن آن مرتب روشن وخاموش میشود. کنار جدول پارک کردم. زمان 5 دقیقه مطالعه شده است خواندم ودوباره ادامه دادم. در حین مطالعه بازم برومند طبق معمول همیشه بدموقع وبی موقع زنگ زد و راجع به ارزش افزوده صحبت کرد. گوشی بازم چشمک میزد از دست حرفهای بی سروته برومند عصبی شدم .دیگر نگاهی به گوشی نکردم وصدای ضبط را آنقدر بالا بردم که هرچه فریاد کشید نشنوم. جلوی شرکت پارک کردم. صدای در ماشین را شنیدم برگشتم که دیدم موبایلم وسط خیابان با یک پرچم در دست جلوی حرکت اتومبیل ها را میگیرد . چشمهایم را چند بار باز وبسته کردم. از آنچه می دیدم خنده ام گرفت حتما دیوانه شدم . موبایل وسط خیابان بدون قاب، ماشین حمل لوله را به سمت شرکت هدایت می کرد. در همین حین از سمت دیگر چند زامبی به سمت شرکت آمدند.با روی گشاده ولبخند همدیگر را در آغوش گرفتیم حس کردم که آشنا هستند. در کنار در ورودی ایستادیم راجع به اوضاع اقتصادی وگرانی صحبت میکردند. درد ودل های زیادی داشتند. کمبود ها وگرانی آنهارا هم کلافه کرده بود. طفلکی زامبی های بیچاره برای تهیه غذا چقدر به زحمت می افتادند.می گفتند تازگی ها به گیاهخواری روی آوردند. همکاران رسیدند در شرکت بازشد ، وارد شدیم . با سوت بلبلی، موبایل را به شرکت دعوت کردم. شانه هایش را بالا انداخت. پرچم را به وسط خیابان انداخت ولبه جدول نشست وپاهایش را داخل نهر گذاشت ودستها را در هم گره کرد ورویش را با اخم برگرداند. کم کم شاخهایم داشت رشد میکرد. سرم را به معنی "یعنی چی" تکان دادم. با چشمهای عصبی خشمم را نثارش کردم. از درخت نارون جلوی شرکت گوجه سبز های خوشه ای آویزان بود. یکی از آنها روی سرموبایل افتاد. با صدا خندیدم. از جا بلندشد وبا جفت پا گوجه را له کرد. زامبی ها که تا حالا کنار در ایستاده بودند ، به سمت درخت یورش بردند. گوجه هارا خوردند. شاخه های درخت را میکندند ومثل اره برقی ریز ریز شده از گوشه ی دهانشان پایین میریخت. موبایل که تازه متوجه وخامت اوضاع شد به سرعت خودرا با چند گام به کیفم رساند وخودرا ته کیفم مخفی کرد. از پله ها بالا میرفتم که یادم آمد من با زامبی ها روبوسی کردم یعنی مبتلا شدم . چرا رخت خوابم جلوی شرکت افتاده وچرا موبایلم پا درآورده واینقدر سرخود شده .مگه داریم مگه میشه حتما یا دارم خواب میبینم یا دیوانه شدم. به اطراف نگاه کردم همه چیز مثل همیشه است ولی این اتفاقات چرا اینطوری شده است. حتما توی یکی از رویاهام گیر کردم. ولش کن بزار کتاب بخونم فکرم را مشغول نکنم. دستم رو داخل کیفم کردم تا از کتابهای الکترونیکی گوشی یکی رو انتخاب کنم که دیدم دهان گوشی خونی است وبا حرکات ترسناک مرا تهدید می کند. آه از نهادم برخواست نیمی از کتاب نیچه را ریز ریز کرده وخون نیچه از لای برگ های کتاب بیرون میریخت. دیگه اینکارش رو باید تلافی می کردم خیلی از قابش درآمده خیال کرده کی هست که کتاب عزیز من را نابود کرده. با یک انبر گوشش را گرفتم ودر یک حرکت غافلگیرانه باتری آنرا جدا کردم. خودرا چپ وراست کرد وتا خواست دستم را گاز بگیرد خاموش شد. بعداین همه اتفاق جور واجور یک چای گرم میچسبید .به آبدارخانه رفتم . زامبی مسن تر پشت میز نشسته بود وآخرین تکه از انگشت رئیس را میجوید. نگاهش کردم تکه ای از گوش به جامانده را به سمتم گرفت وبا لبخند بفرما زد. دل وروده ام را در حلقم حس کردم وبا تهوع از خواب بیدارشدم. دراتاق بودم وهمه جا را آفتاب صبحگاهی پرکرده بود. نفسم را با صدا بیرون دادم وگوشی هم آرام کنارم خوابیده بود. باتری تمام کرده بود. ای وای از کلاس سمپوزیوم نویسندگی جا ماندم.