سیستم مالی غیرمتمرکز در بلاکچین و بازارهای مالی مبتنی بر قرارداد هوشمند - بخش دوم

نوشته فابیان شارترجمه و ویرایش هادی دلشاد - علی دزفولیانساختار بلوک هایDeFiدیفای (DeFi) از معماری چند لایه استفاده می کند. هر لایه هدف مشخصی دارد. این لایه ها روی یکدیگر قرار گرفته و زیرساختی باز و کاملاً قابل ترکیب را ایجاد می کنند که به همه امکان می دهد قسمت های دیگر پشته را ایجاد کنند، دوباره اصلاح کنند یا از آن استفاده کنند. همچنین درک اینکه این لایه ها به صورت سلسله مراتبی هستند بسیار مهم است: آنها تنها به اندازه لایه های زیرین ایمن هستند. اگر به عنوان مثال، زنجیره بلوک در لایه تسویه حساب به خطر بیفتد، تمام لایه های بعدی ایمن نیستند. به همین ترتیب، اگر بخواهیم از یک دفتر کل مجاز به عنوان مرجع استفاده کنیم، هرگونه تلاش برای تمرکززدایی روی لایه های بعدی بی نتیجه خواهد بود.لایه های موجود در پشته دیفای (DeFi)این بخش یک چارچوب مفهومی برای تجزیه و تحلیل این لایه ها و مطالعه جزئیات بیشتر نشانه ها و لایه های پروتکل ارائه می دهد. در اینجا می توانید رویکرد جایگزینی را این مورد بخوانید. این تفاوت بین پنج لایه را نشان می دهد، همانطور که در شکل 2 لایه های تسویه، دارایی، پروتکل، برنامه و تجمع نشان داده شده است.لایه تسویه حساب (لایه 1)از بلاکچین و پروتکل دارایی اصلی آن تشکیل شده است (به عنوان مثال، بیت کوین [BTC] در بلاکچین بیت کوین و ETH در بلاکچین اتریوم). این امکان را برای شبکه فراهم می کند تا اطلاعات مالکیت را به صورت ایمن ذخیره کند و از رعایت هرگونه تغییر وضعیت در قوانین آن اطمینان حاصل کند. بلاک چین را می توان پایه و اساس اجرای بی-نیاز به- اعتماد(سیستم بی اعتماد به این معناست که کاربران برای عملکرد سیستم نیازی به شناخت یا اعتماد به یکدیگر یا شخص ثالث ندارند.)دانست و به عنوان لایه حل و فصل و حل اختلاف عمل می کند.لایه دارایی (لایه 2) شامل کلیه دارایی هایی است که در بالای لایه تسویه حساب صادر می شوند. این شامل دارایی پروتکل بومی و همچنین دارایی های اضافی است که در این بلاکچین صادر می شود (که معمولاً به عنوان نشانه شناخته می شود).لایه پروتکل (لایه 3) استانداردهایی را برای موارد استفاده خاص مانند مبادلات غیرمتمرکز، بازارهای بدهی، مشتقات و مدیریت دارایی های زنجیره ای فراهم می کند. این استانداردها معمولاً به عنوان مجموعه ای از قراردادهای هوشمند اجرا می شوند و هر کاربری (یا برنامه DeFi) می تواند به آنها دسترسی داشته باشد. به همین ترتیب، این پروتکل ها بسیار با یکدیگر همکاری می کنند.لایه کاربردی (لایه 4) برنامه های کاربر محور ایجاد می کند که به پروتکل های جداگانه متصل می شوند. تعامل قرارداد هوشمند معمولاً توسط یک مرورگر وب مبتنی بر قسمت انتزاعی خلاصه می شود و استفاده از پروتکل ها را آسان تر می کند.لایه تجمیع (لایه 5) پسوند لایه کاربرد است. جمع کننده ها سیستم عامل های کاربر محور را ایجاد می کنند که به چندین برنامه و پروتکل متصل می شوند. آنها معمولاً ابزاری برای مقایسه و رتبه بندی خدمات فراهم می کنند، به کاربران این اجازه را می دهند که کارهای پیچیده دیگری را با اتصال همزمان به چندین پروتکل انجام دهند و اطلاعات مربوطه را به روشی روشن و مختصر ترکیب کنند.محصولات و کاربردهای دیفایاکنون که مدل مفهومی را فهمیدیم، اجازه دهید نگاهی دقیق به توکن سازی و لایه پروتکل بیندازیم. پس از مقدمه ای کوتاه در مورد علامت گذاری دارایی، ما پروتکل های مبادله غیرمتمرکز، سیستم عامل های وام غیرمتمرکز، مشتقات غیرمتمرکز و مدیریت دارایی های زنجیره ای را بررسی خواهیم کرد. این به ما امکان می دهد بنیاد لازم برای تجزیه و تحلیل پتانسیل و خطرات DeFi را ایجاد کنیم.[1][1] برای خوانندگانی که مایلند لایه حل و فصل را بهتر درک کنند و می خواهند مقدمه کلی بلاکچین و ارزهای رمزپایه را بخوانند، به Berentsen and Schär (2018) رجوع کنید.توکن سازی داراییبلاک چین های عمومی پایگاه های داده ای هستند که به کاربران امکان می دهد یک سابقه مالکیت مشترک و تغییرناپذیر - یک دفتر کل ایجاد کنند. معمولاً برای ردیابی دارایی پروتکل بومی بلاکچین مربوطه از دفتر کل استفاده می شود. با این حال، هنگامی که فناوری بلاکچین عمومی رایج شد، ایده ی در دسترس قرار دادن دارایی های اضافی در این دفترها نیز مورد توجه قرار گرفت. به فرآیند افزودن دارایی های جدید به بلاکچین توکن سازی گفته می شود و از نمایش بلاکچین دارایی به عنوان توکن یاد می شود.ایده کلی توکن سازی دسترسی بیشتر دارایی ها و کارایی معاملات است. به ویژه، دارایی های توکن دار می توانند به راحتی و طی چند ثانیه از و به هر کسی در دنیا منتقل شوند. آنها می توانند در بسیاری از برنامه های غیرمتمرکز مورد استفاده قرار گیرند و در قراردادهای هوشمند ذخیره شوند. به همین ترتیب، این نشانه ها بخشی اساسی از اکوسیستم DeFi هستند.از دیدگاه فناوری، روش های مختلفی وجود دارد که می توان نشانه های بلاکچین عمومی را ایجاد کرد (نگاه کنید به Roth، Schär و Schöpfer، 2019). با این حال، بیشتر این گزینه ها را نمی توان نادیده گرفت، زیرا اکثر قریب به اتفاق توکن ها از طریق یک الگوی قرارداد هوشمند که از آن به عنوان استاندارد توکن ERC 20 یاد می شود، در بلاک چین اتریوم صادر می شود (Vogelsteller and Buterin، 2015). این نشانه ها قابلیت همکاری دارند و تقریباً در همه برنامه های DeFi قابل استفاده هستند. از ژانویه 2021، بیش از 350،000 ERC 20 وجود دارد.[1]جدول 1 تعداد نشانه های ذکر شده در صرافی ها و ارزش کل بازار توکن جمع شده به دلار در هر بلاکچین را نشان می دهد. تقریباً 90 درصد از کل توکن های ذکر شده از طریق بلاک چین اتریوم صادر می شوند. انحراف اندک از نظر محدودیت ارزش بازار از این واقعیت ناشی می شود که بخش نسبتاً زیادی از USDT با ثبات USDT در Omni صادر شده است.[1] Etherscan (2021).لیست توکن ها و ارزش بازار هر کدام در تاریخ 3 سمپتامبر 2020 در سایت coinmarketcap.comاز منظر اقتصادی، من بیشتر از اینکه به استاندارد فنی زیر بنایی که برای اجرای نمایش دیجیتالی دارایی استفاده می شود، به خود ماهیت اصلی دارایی علاقه مند هستم. انگیزه اصلی برای اضافه کردن دارایی های اضافی در زنجیره، اضافه کردن یک کوین ثابت است. در حالی که امکان استفاده از دارایی های پروتکل فوق الذکر (BTC یا ETH) وجود دارد، بسیاری از قراردادهای مالی به دارایی با نوسان کم نیاز دارند. توکن سازی ایجاد این دارایی ها را امکان پذیر می کند.با این حال، یکی از نگرانی های اصلی در مورد دارایی های توکن، ریسک صادر کننده توکن است. توکن های دیجیتال بومی مانند BTC و ETH از این نظر بدون مشکل هستند. در مقابل، هنگامی که کسی با وعده ای، به عنوان مثال پرداخت سود، سود سهام یا تحویل کالا یا خدمات، توکن معرفی می کند، ارزش توکن مربوطه به اعتبار این ادعا بستگی دارد. اگر یک ناشر مایل یا قادر به انجام قول خود نباشد، ممکن است آن توکن بی ارزش شود و یا با تخفیف قابل توجهی معامله شود. این منطق همچنین برای کوین های ثابت صادق است.به طور کلی، سه مدل پشتیبان برای توکن های مبتنی بر قول از وثیقه های زنجیره ای، وثیقه های زنجیره ای و بدون وثیقه وجود دارد. وثیقه خارج از زنجیره به این معنی است که دارایی های اساسی در یک سرویس سپرده گذاری ذخیره می شوند، به عنوان مثال، یک بانک تجاری. وثیقه زنجیره ای به این معنی است که دارایی ها در بلاکچین قفل می شوند، معمولاً در یک قرارداد هوشمند .[1]وقتی وثیقه ای وجود نداشته باشد، خطر طرف مقابل در بالاترین حد خود قرار دارد. در این حالت، وعده کاملاً مبتنی بر اعتماد است. Berentsen و Schär (2019) سه دسته را در زمینه پول های ثابت تجزیه و تحلیل کرده اند.وثیقه زنجیره ای چندین مزیت دارد. بسیار شفاف است، و ادعاها را می توان با قراردادهای هوشمند تأمین کرد، اجازه می دهد فرآیندها به روشی نیمه اتوماتیک اجرا شوند. یک عیب وثیقه زنجیره ای این است که این وثیقه معمولاً در دارایی پروتکل بومی (یا مشتقه آن) نگهداری می شود و بنابراین، نوسانات قیمت را تجربه خواهد کرد. به عنوان مثال از کوین ثابت Daiاستفاده کنید، که به طور عمده از ETH به عنوان وثیقه زنجیره ای خود استفاده می کند تا یک توکن Dai غیرمتمرکز و بی اعتماد را که به ارزش 1 دلار است، ایجاد کند. از آنجا که هیچ توکن وابسته به دلار در اتریوم وجود ندارد، رمزهای Dai باید توسط دارایی دیگری پشتیبانی شود. هر وقت کسی بخواهد توکن های جدید Dai صادر کند، ابتدا باید ETH را به عنوان وثیقه اصلی در یک قرارداد هوشمند ارائه شده توسط پروتکل سازنده قفل کند. از آنجا که نرخ ارز USD / ETH ثابت نیست، نیاز به وثیقه بیش از حد است. اگر ارزش وثیقه زمینه ای ETH در هر نقطه از حداقل آستانه 150 درصد از ارزش Dai معوقهپایین بیاید، قرارداد هوشمند وثیقه را برای لغو بدهی در Dai به حراج می گزارد.معیارهای کلیدی Daiشکل 3 برخی از معیارهای کلیدی پایدار کوین Dai را نشان می دهد، از جمله قیمت، کل Dai در گردش و هزینه ثبات، یعنی نرخ بهره ای که باید توسط هر کسی که Dai جدید ایجاد می کند پرداخت شود (در بخش سوم ).[1] پیاده سازی های بلاکچین مبتنی بر UTXO مانند بیت کوین اجازه می دهد تا شرایط پیچیده باز کردن قفل از طریق زبان اسکریپت نویسی آنها فراهم شود. اگرچه اکثر مردم این اسکریپت های قفل کننده را قراردادی هوشمند نمی نامند، اما از نظر قابلیت نگهداری بلاکچین به اهداف مشابهی دست می یابند.همچنین چندین نمونه از کوین های ثابت وثیقه ای خارج از زنجیره وجود دارد. مشهورترین آنها USDT و USDC هستند، هر دو از دلار پشتیبانی می کنند. هر دو به عنوان نشانه های ERC 20 در بلاک چین اتریوم در دسترس هستند. DGX یک کوین ثابت مبتنی بر ERC 20 است که توسط طلا پشتیبانی می شود و WBTC نسخه توکن شده بیت کوین است که بیت کوین را در بلاک چین اتریوم در دسترس قرار می دهد. توکن های وثیقه ای خارج از زنجیره می توانند خطر نرخ ارز را کاهش دهند، زیرا ممکن است وثیقه معادل ادعای توکن سازی شده باشد (به عنوان مثال، ادعای USD با پشتیبانی USD واقعی) با این حال، نشانه های وثیقه ای خارج از زنجیره ریسک طرف مقابل و وابستگی های خارجی را ایجاد می کنند. نشانه هایی که از وثیقه های خارج از زنجیره استفاده می کنند نیاز به حسابرسی منظم و اقدامات پیشگیرانه دارند تا اطمینان حاصل شود که وثیقه اساسی همیشه در دسترس است. این فرایند هزینه بر است و در بسیاری از موارد، برای دارندگان توکن کاملاً شفاف نیست.در حالی که من از هرگونه طراحی کاربردی برای کوین های ثابت بدون پشتوانه بی اطلاع هستم، یعنی کوین های ثابتی که از هیچ نوع وثیقه برای نگهداری اعتبار استفاده نمی کنند، چندین سازمان در حال کار بر روی این ایده هستند. توجه داشته باشید که نشانه های rebase مانند Ampleforth یا YAM به عنوان پول های ثابت شناخته نمی شوند. آنها فقط یک واحد حساب ثابت را ارائه می دهند اما همچنان دارنده را به شکل مقدار توکن پویا در معرض نوسانات قرار می دهند.اگرچه کوین های ثابت نقش مهمی در اکوسیستم DeFi ایفا می کنند، اما بحث توکن سازی به این دارایی ها محدود نمی شود. توکن های مختلفی وجود دارد که اهداف گوناگونی را دنبال می کنند، از جمله نشانه های حاکمیت برای سازمان های خودمختار غیرمتمرکز (DAO)، نشانه هایی که به دارنده اجازه می دهد اقدامات خاصی را در یک قرارداد هوشمند انجام دهد، نشانه هایی که به سهام یا اوراق قرضه شباهت دارند و حتی توکن های ترکیبی می تواند قیمت هر دارایی در دنیای واقعی را ردیابی کند.دسته متمایز دیگر، علامت های غیرقابل لمس (NFT) نامیده می شوند. NFT نشانه هایی است که دارایی های منحصر به فرد، یعنی کالاهای قابل جمع آوری را نشان می دهد. آنها می توانند نمایشی دیجیتالی از یک شی فیزیکی مانند یک قطعه هنری باشند، و آنها را در معرض خطر معمول طرف مقابل قرار دهند، یا یک واحد ارزش دیجیتالی بومی با ویژگی های منحصر به فرد. در هر صورت، ویژگی های غیر قابل انعطاف بودن این توکن اطمینان حاصل می کند که می توان مالکیت هر دارایی را به صورت جداگانه ردیابی و دارایی را به طور دقیق شناسایی کرد. NFT ها معمولاً بر اساس استاندارد توکن ERC 721 ساخته می شوند (Entriken et al.، 2018).در بخش های آتی به طور مفصل به لایه پروتکل می پردازیم: نحوه معامله توکن ها با استفاده از مبادلات غیرمتمرکز (بخش 2)، چگونگی استفاده از آنها به عنوان وثیقه برای وامها (بخش 3) و ایجاد مشتقات غیرمتمرکز (بخش 4)، نحوه فروش آنها و چگونگی گنجانده شدن آنها در صندوق های سرمایه گذاری زنجیره ای (بخش 4).بخش های دیگر این مطلب از در اینجا بیابید:بخش اولبخش سومبخش چهارمبخش پنجم