چند داستان_اپیزود حسام

در کوچه‌ای آپارتمان‌نشین، یک خانه‌ی قدیمی خودنمایی می‌کند. ساکنین خانه را، پدری کارگر ( مکانیک) همراه با مادری پرستار در کنار پسرِ یکی‌یک‌دانه‌یشان تشکیل می‌دهند. والدینی که فرزندشان را بسیار دوست‌دارند، از خانواده‌های محترمِ محله به شمار می‌آیند!پسر که حسام نام دارد، جوانی خوش قد و بالاست با ظاهری جذاب و موهایی که از پشت می‌بندد. هرروز که پدر و مادر طبق روال سرکار می‌روند، حسام در خانه تنهاست. چون دورانِ تحصیل در مدرسه را به اتمام رسانده و قصد شرکت در دانشگاه را هم ندارد. فکرِ خدمتِ سربازی، چند ماهی‌ست که دوباره ذهنش را به خود درگیر نموده است. چند وقتی به آن بی‌اعتنا بود اما بعد از یک سری اتفاقات، ناخواسته فکر کردن در مورد آن را از سر گرفته بود!او به تازگی شمع‌های تولدِ بیست سالگی‌اش را فوت کرده است و طبیعتش شبیه به هم‌سالانِ خود، پرشور و سرریز از احساساتِ در حال جوشش است. در این زمینه، خانواده هم او را حمایت می‌کنند تا آزادیِ مربوط به سنی که در آن قرار گرفته است را به بهترین شکل لمس کند. هرچند که او آدمِ نمک‌نشناسی نیست و پاسخ احترام خانواده را با احترامِ متقابل می‌دهد.خوش‌خلق، شبیه به پدرش و خوش‌قلبی را نیز از مادرش هدیه گرفته است. از آنهایی نیست که تا دیر وقت بیرون بماند و درنهایت هم با بوی سیگار به خانه برگردد. او عمیقا خانواده‌اش را دوست دارد و اعتقاد دارد که هیچکس اندازه‌ی آنها او را دوست ندارند، این‌را نیز به تازگی بعد از یک‌ سری اتفاقات متوجه شد!دست به آچارش هم بدک نیست و بدش نمی‌آید اوقاتی که حوصله‌اش سر می‌رود را کنار پدرش به تعمیر ماشین مشغول شود. همچون پدرش استعدادی ذاتی در یادگیری دارد و او (پدرش) معتقد است اگر دل به کار بدهد، بعد از خدمت سربازی، خودش می‌تواند به تنهایی مغازه‌ای را اداره کند. او و مادرش هم هنگامی که در روزهای تعطیل، خانوادگی مشغول صرف هندوانه هستند به این سادگی و بی‌ریاییِ بیان پدرش لبخند می‌زنند!همسایه‌ها او را به ادب و سربه‌زیری می‌شناسند و از اینکه فرزندانشان، او را الگوی رفتاری خود قرار دهند خیلی هم خوشحال می‌شوند! به این ترتیب با خواندنِ بُریده‌هایی از شخصیت و احوالاتِ او، اینگونه مشاهده می‌شود که همه‌چیز خوب پیش می‌رود. درواقع همینطور هم بود اما تا قبل از همان یک ‌سری اتفاقات!در خانه، عشق را از پدر و مادرش آموخته بود. از نگاه‌هایِ گاه و بی‌گاهشان، از حمایت‌هایی که در حرف‌ها‌ی عاشقانه و رفتار‌ِ صبورانه‌یشان در برخورد با مشکلاتِ زندگی از خود نشان می‌دادند. او در آغوش کشیدن‌های مادرش حتی وقتی پدرش با لباس‌های روغنی وارد خانه می‌شد را بارها با چشمان خود دیده بود. در یک کلام، او شیفته‌ی بوسه‌های عاشقانه‌ی بزرگترهایش بود وقتی به سادگی، مقدم بودنِ عشق را بر هر چیزِ دیگری را تعریف می‌نمود!پس به تقلید از آنها، تمرینش را در خواب آغاز کرد! ( شبیه به ماجرای مریم! ) با الگوهای مناسبی که داشت، در مدت زمانِ کوتاه، پیشرفتِ چشم‌گیری کرد و بلاخره پا بر روی ترسش گذاشت و به دنبالِ نیمه‌ی گمشده‌اش در بیرون از چهاردیواریِ خانه، بند‌های کفش را محکم کرد!الگوها او را اینگونه به سمتِ هدف راهنمایی کردند: عشق در یک نگاه! پس باید بر روی نگاهش تمرین می‌نمود. در آغازِ کار، ترس بر وجودش غالب شد زیرا در شهر پر بود از گزینه‌هایی که در یک نگاه گنجانده می‌شدند! در اینگونه موارد، سخنان پدرش را به یاد می‌آورد که گوشزد می‌کرد:《هرموقع احساس کردی قلبت لرزید، جای تو همونجاست. اون‌موقع باید مردونه بجنگی و از جات جُم نخوری!》هرچه جلوتر می‌رفت تنهاتر می‌شد، از آدم‌ها دورتر می‌شد، خنده‌هایش کمتر و بر اشک‌هایش افزوده می‌شد. خود نمی‌دانست که در چه موقعیتی قرار دارد اما اطرافیانش، به وضوح متوجه این موضوع شده بودند که وارد قلمرویی تازه شده است. از جمله‌های جدیدی که بر زبان می‌آورد:《مامان نمی‌دونم چِمه! چرا انقدر سخته این‌کار؟ سخت نه ها، یجوریه! چجوری بگم...!》 از سایر تغییرات، می‌توان به گود افتادنِ پای چشم‌ها و در مراحل آخر، کم شدنِ خورد و خوراک اشاره نمود!گاهی خسته از جستجو، آنقدر از اتاقش بیرون نمی‌آمد که خانواده فراموش می‌کردند او در خانه حضور دارد یا خیر! مادرش غصه‌دارِ او و پدر بر احوالاتش لبخند می‌زد و گاهی غبطه می‌خورد. یادش می‌آید ( حسام ) شبی، وقتی که بی‌توجه به ساعت، مسیرِ آشپزخانه را در پیش گرفته بود؛ هنگامی عبور از مقابل اتاق والدینش، جمله‌هایی شنید که بدون شک به خودش نسبت داد!《مادر: امیر ( پدرش ) بنظرت کار درستی کردیم بهش اجازه‌ی اینکار رو دادیم! بنظرت واسه این چیزا هنوز بچه نیست؟ پدر: ههع! عشق زمان نمی‌شناسه شبنم. وقتی میاد نباید جلوشو گرفت. اتفاقا شانسی که اون داره اینه که منو تو همراهشیم!مادر: مطمعنی اسم اینکاراش عشقه؟پدر: نظر خودت چیه! من که بهش حسودیمم میشه!》رفتار او به خانه خلاصه نمی‌شد. دوستان او هم متوجه تغییر در برخوردش شده بودند. دوستِ صمیمی‌اش مجید، اخیرا بارها در تنهایی مچِ او را گرفته بود: هنگامی که سرش در تلفن همراهش فرو رفته و به کلی فراموش کرده بود در یک محیط عمومی قرار دارد و با خود می‌گفت و می‌خندید. چند بار که زیرکانه تلفنش را کِش رفته بود فورا در پیام‌ها و تماس و چمیدانم در هرجایی که ممکن است سرنخی از ماجرای او پیدا کند را جستجو کرده بود اما چیز دندان‌گیری نصیبش نشده بود.شکلِ صحبت‌هایش فرق کرده بود. نسبت به اوایلِ تصمیمش، آن موقع‌ها که خیلی سَرزبان‌دار و اتفاقا پرانرژی‌تر نسبت به الان بود، اکنون گزیده‌گو محفوظ به حیا شده بود.در ابتدا‌های تصمیم، وعده‌های غذایی او حتی چند برابر شده بود. انجامِ وظایفش در خانه پررنگ‌تر شده و حتی در مغازه بیشتر به توصیه‌های پدرش دل می‌سپرد!مادرش خاطرش است که یک‌بار سر سفره بی‌پرده از دخترکی که به تازگی با او آشنا شده بود صحبت کرد. دخترکی دبیرستانی، اهل موسیقی و بیرون رفتن با دوستان! شهامتش بیشتر شد و پا را فراتر گذاشت و از بَر و رویش هم صحبت به میان آورد. اینکه چند روزی از آشنایی‌شان می‌گذرد ( با او در یک کافیشاپ آشنا شده بود! ) با اینحال جسارت به خرج داده است و دست‌های یکدیگر را نیز گرفته‌اند! در ادامه‌ی خاطراتش به این هم اشاره کرد با او به یک میهمانی شرکت کرده‌اند که در آن... در آن لحظه بود که مادرش پادرمیانی نموده، اجازه نداد بیشتر از این از خاطراتِ شیرینِ عشق‌بازی‌اش تعریف کند!در آن روزها از این دست صحبت‌ها، در خانه بیشتر از سابق در حالِ رد و بدل شدن بود و با وجودِ مخالف‌های مادرش با این کارش ( البته نه در حضور او که در غیابَش همراه با پدرِ خانواده! ) پدر به او میدان می‌داد تا آنها را از تجربه‌هایِ شیرینش مُستفیض کند. چون او ( پدر ) اعتقاد داشت که اگر این آزادی را به او ندهد، پسرش محیط دیگری را برای اینکار انتخاب می‌نماید. چون بهرحال دیر با زود بلاخره این اتفاق‌ می‌افتاد پس چه بهتر که خود را رفیق و مشتاقِ شنیدن رفتارهای فرزندشان نشان دهند!پیش آمده بود که در هنگام صرف شام، سکوت هم اختیار کرده بود که تجربه به والدین نشان داده بود، اکنون در دورانِ نِقاهتِ بعد از جدایی به سر می‌برد پس سعی می‌کردند تا با هر کاری که در توانشان است، جَو را برای خنداندنِ فرزند دردانه‌یشان تغییر دهند: میهمانی، مسافرت‌های چند روزه و از این قبیل کارها!چه پدر و مادرِ مهربانی! او که تربیت شده در این کانونِ پر از احترام بود، سعی می‌کرد از این لطف آنها سوءاستفاده نکند و بعد از هر جدایی ( تقریبا یک عدد در هر ماه! ) در انتخابِ بعدی دقتی فراوان‌تر به خرج دهد. پس بیشتر بر رفتارِ پدر و مادرش دقیق می‌شد. بیشتر از طریقه‌ی آشناییِ آنها با یکدیگر و رفتارِ خانواده‌‌هایشان در این زمینه می‌پرسید. هربار بیشتر از مرتبه‌ی قبل بر روی عبارتِ عشق در یک نگاه، تامل می‌کرد! اما به ‌هر طریق، او جوان بود و پر از شور و هیجان و خانواده هم که از درکِ بالایی برخوردار بودند، این موضوع را به فالِ نیک می‌گرفتند!گذشت و جوانِ قصه‌ی ما بعد از کسبِ تجربه‌های کافی در زمینه‌ی عاشقی، به بیست و یک سالگی نزدیک‌تر شد و حادثه‌ای، زندگیِ او را تحتِ تاثیر خود قرار داد! روزی که در مغازه مشغولِ سرویس کردنِ موتورِ اتومبیلی بود، صحنه‌ای توجهِ او را به خود جلب کرد. پدرش برای چند ساعتی، مغازه را به او واگذار کرده بود تا به کارهای شخصی‌اش برسد. در این مدت مشتری‌ای برای مشکل نقص فنیِ اتومبیل خود به مغازه رجوع کرد. مشتری را پذیرفت و با احترام در برخورد با وی، به گونه‌ای که پدرش به او آموخته بود، از ایرادهای بوجود آمده برای خودرو پرس و جو نمود.در حالی که کاپوتِ اتومبیل را بالا زده بودند، مشتری در حالِ توضیح درمورد علتِ مشکل بود. اینکه شروع آن برمی‌گردد به زمانی که دخترش یک مرتبه تنهایی قصدِ رانندگی می‌کند و از سرِ ناشی‌گری به موتورِ آن فشار می‌آورد و... در حالِ شنیدنِ صحبت‌های ایشان، طبقِ عادتِ تمامِ مکانیک‌ها، از صاحب خودرو اجازه گرفت تا لحظه‌ای پشت فرمان بنشیند و چند دورِ کوتاه با آن بزند تا صدای موتور را بشنود و ازین‌دست اصطلاح‌ها!پس کاپوت را بست و دست‌هایش را با دستمالِ روغنی که در جیب داشت تمیز کرد تا شروع به کار کند. به محضِ نشستن در اتومبیل، از آینه‌ی وسط، نگاهش با چشمان دخترکی که در صندلیِ عقب نشسته بود تلاقی کرد. جانبِ ادب را رعایت کرده، فورا پیاده شده و موضوع را با مشتری که در حالِ صحبت با تلفن همراهِ خود، حضورِ دخترش در خودرو را فراموش کرده بود در میان گذاشت.به هر طریق کار خود را کرد و بعد از گرفتنِ شماره‌ی تلفن از ایشان، اعلام کرد که به محضِ تعمیر، با او تماس خواهد گرفت. ماجرا تمام شد اما نه اینگونه تیتر‌وار که شنیدیم! زیرا در کش و قوسِ این اتفاق که می‌توانست مانندِ هر قبولِ سفارشی، ختم به خیر شود، حادثه‌ای متفاوت رقم خورد!پشت فرمان که نشست، برای لحظه‌ای، جوّی سنگین را در آن فضا احساس کرد. انگار که بدونِ متوجه شدن از حضور دخترک در آنجا، درونش از اتفاقی خاص به او هشدار داده بود. نمی‌دانست چه حادثه‌ای در کمین است که این را متوجه شد: سنگینیِ نگاهی را بر خود احساس کرد. قلبش تندتر از قبل شروع به تپیدن کرد. نمی‌دانست باید چه تصمیمی بگیرد! ناخواسته طبق عادت رانندگی، نگاهش را به آینه انداخت و متوجه‌ِ دلیل آشفتگی‌اش شد. در آن لحظه‌ی کوتاه، حاصلِ برخوردِ این دو نگاه با یکدیگر، جرقه‌ی تولدِ احساسی متفاوت را زد؛ شاید همان عشق در یک نگاه!بعد از رفتنِ مشتری، مدام نگاهش در رفت و آمد با کاغذ سفیدی بود که چند دقیقه‌ی پیش، تنها شماره‌ای بر روی آن نوشته شده بود اما اکنون از فرطِ اضطراب و ور رفتن با آن، چیزی جز یک کاغذِ رنگ و رو رفته نبود! لبخندی پهنای صورتش را اِشغال کرد و پیوسته این سوال را از خود می‌نمود که این چه حالتی‌ست؟ چرا دیگر تحملِ ادامه‌ی کار را ندارد! چرا این خنده‌ی کذایی از او دور نمی‌شود! چرا و چرا و چرا... که پدرش از راه رسید و او طیِ حرکتی غیر ارادی، شماره‌ی تماس را در جیب لباس کار خود فرو کرد تا در فرصتی مناسب در مورد رسیدگی به آن فکر کند.از آن روز به بعد، حسامِ عاشق‌پیشه‌ی داستانِ ما، تبدیل به ماشینی کوکی شد که هر روز در ساعتی معین در سرکار حاضر می‌شود. در تمامِ دورهمی‌های خانوادگی شرکت می‌کند. تبدیل شده بود به همان موجودِ قبل از تصمیمِ به عاشقی! همان جوانِ بیست ساله‌ای که انگار تابحال رنگِ هیچ دختری را از نزدیک ندیده است. کسی که تا نگاهش به جنس مخالفی می‌افتاد مسیرش را کج می‌کرد چون جراتِ برخورد با آنها را نداشت! ذهنش را مانند نوار کاستی می‌دید که برداشته باشی و تمامِ موسیقی‌های ضبط شده بر روی آن را پاک کنی!هر روز که می‌گذشت بیشتر ساکت می‌شد. خود را بیشتر تنها می‌دید و بیشتر احساس می‌کرد خود را و موقعیتی که در آن قرار گرفته است را نمی‌شناسد. تنها سرمایه‌اش، یک نگاه، آن هم در آینه‌ی وسطِ یک اتومبیل بود! تنها دانشش در زمینه‌ی عاشقی، رابطه‌هایی کوتاه‌مدت است و سوالاتی که بعد از آخرین تجربه، تمامِ ذهنش را به خود مشغول کرده بود: آیا این‌یکی ماندگار است؟ آیا چیزی که من به دنبال آن بودم همین است؟ آیا نام این احوالِ من، عاشقی‌ست...؟ و در نهایت تنها راه رسیدن به پاسخ، همان شماره‌ی تماسی که هرلحظه، کمتر از قبل، جراتِ سر زدنِ دوباره با آن را در خود می‌دید! باید چه می‌کرد؟ قلبش لرزیده بود که اینگونه دست و پایش را گم کرده است! باید برای ندای قلبش می‌جنگید؟ دوباره از خود پرسید: باید چه می‌کرد؟نگاهِ داخلِ آینه، هر لحظه صدایش می‌زد؛ شب و روز هم نمی‌شناخت! در یکی از روزهای کلافگی و بی‌جوابی در مقابلِ آن نگاه، خود را دید که بدونِ توجه به هرچیزی که قبلا نامش در لیستِ آبروی خانوادگی آورده می‌شد؛ در یک بعد ازظهرِ معمولی، تصمیم گرفت جسارت به خرج دهد و خطر کند! تلفن همراهش را برداشت و همان شماره‌ی یازده رقمی را که جواب تمامِ سوالاتش پشت آن مخفی شده بود گرفت.بوق خورد. بوق خورد و باز درحال بوق خوردن بود که هرلحظه انگشتش به گزینه‌ی قرمزرنگِ قطع تماس، نزدیک‌تر می‌شد اما نیرویی در مقابلِ ترسش ایستادگی کرد و نگذاشت این اتفاق بیفتد! منتظر بود تا تماس، بی پاسخ قطع شود که صدایی ظریف از پشتِ تلفن، قلبش را چنگ زد!او بعد از آن اتفاقی که در مغازه‌ی پدرش افتاده بود، هیچوقت با هیچ شخصی در موردِ آشوبِ درونش صحبت نکرد. حتی با مادرش‌ حتی با دوست صمیمی‌اش‌. او حتی جراتِ فکر کردن با خودش را هم نداشت چون می‌ترسید در شب، خوابش را ببیند و دستش را درمقابلِ خانواده رو شود! شاید اگر با کسی صحبت می‌کرد، از پافشاری بر این موضوع منصرفش می‌کردند. شاید پیشنهادهای بهتری به او می‌دادند. شاید... پس خوشحال از این خودخوریِ طولانی مدت که باعث شده بود برای کشف رازِ این تجربه‌ی منحصر بفرد، دل به دریا بزند، خود را درمقابلِ صدایی که در آن‌طرفِ تلفن بود دید: حالا وقتِ جنگیدن بود!چند داستان_اپیزود مهران