خلاء پیروزی

آره درست خوندین شکست ستون اول اعتقاد شاید براتون سوال باشه که:شکست چی ؟ کشک چی ؟ دوغِ چی ؟اوه ببخشید یه لحظه از مساله دور شدم ، اما خوب ایرادی نداره آدمیزادِ دیگه و ذهن بازیگوش اون هم مدام پی این هستش که بدون اجازه ی آدم به هر سمتی پرسه بزند. اصلاً بی خیال فعلا در مورد این چیزها نمی خوام حرف بزنم آخه من که متخصص نیستم که بخواهم در مورد این مسائل به فرضیه سازی و روابط علت و معلولی بپردازم . الان در مورد موضوع دیگه ای می خواستم صحبت کنم . خلاصه . مساله درباره پیروزی ها و شکستها است . "شکست " :واژه ای که شاید زیادم که ما فکر می کنیم از نظر کاربری استفاده از اون کلمه تو همه مسائل خوب نباشد و شاید هم لازم باشه و حتماً همین طور هم هست که درباره استفاده زیاد از این کلمه تعلّل کنیم و لحظه ای مکث داشته باشیم . بهتره که خیلی وقتها درصد دقت را بالا ببریم و مثل وقتهایی که برای پخت کیک و شیرینی و کلوچه از پیمانه استفاده می کنیم ومقدار مواد را پیمانه میگیریم که شیرینی مون طعم و مزه واقعی را داشته باشد و حواسمون هست که خمیر کیکمون از هم نپاشد و خوب ورز آمده باشه و یا برای سنجش درجه هوا استفاده از دماسنج کاربردی تر از این هستش که با باز کردن پنجره و تست این که آیا سرما می خوریم و یا نه و بعدش حجم لباسهامون را برای بیرون رفتن ، کم یا زیاد کنیم. در مورد استفاده از کلمه ی " شکست " در مسائل زندگیمون همینقدر حوصله به خرج بدیم . حالا شرمنده باز انگار از قضیه خیلی دورشدم . داشتم می گفتم آره امروز می خواهم از شکست ستون اول اعتقاد براتون بگویم . قبلش یک توضیح تکمیلی ضمیمه ماجرا کنم . آره ستون اول درست آن نقطه ای از اعتقاد هستش که حکم پایه را برای صندلی دارد ، یا ریشه برای درخت وویا... . با توجه به حیاتی بودن ها باید درست هم تفسیر بشود . آره اون روزبود که فهمید اعتقادش آب کشیده ، در مفهومی غیر از مفهوم خودش گم شده ودر جایگاه نادرست قرار گرفته ،درست این حرفها را وقتی می زد که ازش پرسیدم چرا اینقدر به هم ریخته ای ؟ اصلا انگار روبه راه نیستی آهی کشید و سرش را تکان داد و جملات بالا را دوباره تکرار کردو به من گفت ، جمله اش را این جوری ادامه داد که :اوضاع یک شکل دیگه ای شده بود ، باید زودتر می فهمیدم و جلوی ماجرا را می گرفتم . به این پی بردم که قطعاً درست عمل نکرده بودم و بی گدار به آب زده بودم ، شاید هم برنامه ریزی ام اشتباه بود ،شاید هم مشکل از جایی آب می خورد که حسابی روی خودم حساب باز کرده بودم ,نمی دونم هر چی بود که گذشته بود,دیگه هم نمی شد کاریش کرد ,منتهای مطلب الان باید رفع مشکل می کردم , کاری که همان لحظه ی اول باید انجام می شد ,چقدر خوب می شد که آدم معنی این جمله را درست درک کند که "اول حرف را مزه مزه کن" ، "اول حساب کتاب کن "، "همون اول کار سبک و سنگین کن" و بعدش برو برای عمل ,البته نمی دونم ، فکر می کنم که اشتباه کردم ، شاید اگر هر آدم دیگه ای هم به جای من بود همین جور رفتار می کرد ,اطمینان صد در صدی آدم به خودش همیشه هم خیلی درست کار نمی کند ,من ، بی گدار به آب زده بودم ، من پا به اقیانوسی گذاشته بودم که در موردش اطلاعاتی نداشتم ,و تقریبا علمم نسبت به آن قضیه زیر صفر بود ، منفیِ منفی ,من برای رفتن به آب و قایق سواری کردن آن هم با قایق موتوری ، قایق سواری که بلد نبودم بماند ، تجربه شنا کردن هم حتی نداشتم که بخواهم در زمان و مکان لازم از شنا بهره بگیرم ,من بدون هیچ نقشه و مهارت و ... خاصی دل به جاده ای زده بودم که به محض این که پا به آن جاده بزنی چنان درگیر جاده میشی که در یک لحظه خودت را در سیل عظیمی از ماشینها می بینی که اگر رانندگی بلد نباشی ، یا با جاده آشنایی نداشته باشی ,خیلی راحت راه را گم می کنی ، خلاصه چاره ای نداشتم برای اینکه مکث کنم ، مکث که چه عرض کنم ، متوقف شوم ,ومدتی ماشینم را توی پارکینگ استراحت بدم ,برم و در موردش تحقیق کنم، موضوع را حسابی بسنجم و سبک و سنگینشون کنم ،روپاکردنش چکش کاری زیادی لازم داشت تا به شکل درست قبلیِ خودش برگردد منتها نه زمان داشتم و نه انرژی . زمان زیادی از شروعش می گذشت ، هیچ وقت در کابوس های شبانه هم این را تصور نمی کردم. بدتر از کابوس بود ،به هم ریختگی اصول و چیدمانش کّلی اوضاع و شرایطم را تغییر داده بود ،دنیایم دیگه دنیای قبلی نبود ،آخر اعتقاداتم ... . عقایدم ... . هیچ وقت درمورد خودم این تصور را حتی درعالم تخیّل هم نداشتم. من که تا پیش از این تصورم این بود که خودم را شناخته ام و به گمانِ نم خورده خودم از خودم خیلی خیلی مطمئن بودم. بعضی وقتا به این فکر می کنم که آدمیزاد چه موجود عجیب و ناشناخته ای هستش ، به این خاطر که فکر می کنی که چقدر خودت رو خوب می شناسی و شناختی و وقتی حرف از خود شناسی و این حرفهای فلسفی می شود ادعا می کنیم ما خودمون را می شناسیم و چقدر همه کارهایی که از ما سر میزند، تماماً عقلانی هستش ، تازه بعضی وقتها آنقدر به خودمان مطمئن هستیم که کارهای خودمان را میزان سنجش اعمال و کرده های دیگران میدانیم و حتی برای بقیه هم در مورد رفتارهامون تبلیغات می کنیم که ببینید؛" من فلان کار را انجام دادم و نتیجه خوبی هم داشت " ، شما هم سعی کنید که مثل من رفتار کنید و... . یک چنین شرایطی بد نیست و وقتی برای آدم پیش میاد ، تازه متوجه می شویم که پیروز میدان نبودیم و اصلاً قدمهایی که برداشتیم ما را به سمت ناکجا آباد سوق داده ، و در مَثَل آدمی هستیم که ماسک پیروزیِ رویِ چهره شخصیت مان به خاطر عدم پیروزی واقعی شکسته شده و تغییر شکل داده ,آن زمان هستش که می فهمیم که اصلاً همه اش مصنوعی بوده و ما چیزی غیر از اینی هستیم که به نظر می آمدیم.