گمشده_قسمت پنجم

فصل نهم:راناحدود یک هفته بعد،وقتی از سر کار برگشتم خانه لولا،برایش خبر بدی داشتم.البته بیشتر خبر بد برای من بود تا برای لولا.خسته و دمق خودم را روی مبل انداختم:*وای لولا،نمیدونی چی شده!*لولا با نگرانی کنارم نشست:*چی شده عزیزم؟*جواب دادم:*اخراج شدم.من تا حالا هزار دفعه به رییس مغازه گفتم که یک نفر برای مغازه به اون بزرگی خیلی کمه،اما اون انقدر خسیسه که حاضر نیست یک نفر دیگه رو هم استخدام کنه تا یه وقت نکنه پول کمتری به خودش برسه.اون فقط دنبال نفع خودشه.*بعد با ناله گفتم:*وای لولا!حالا چیکار کنم؟!*لولا دستم را گرفت:*اوه عزیزم.همیشه بعضی از آدم ها اینجورین،مثلا من خودم...شبیه اش رو تجربه کردم.شاید یه روزی برات تعریف کنم.اشکالی نداره که.یک رستوران دو تا کوچه پایین تر هست که همیشه خدا،از وقتی ما اومدیم به این خونه،آگهی استخدام زده روی شیشه اش.یه سر بهش بزن.*پس،فردا طبق چیزی که لولا گفته بود به رستوران رفتم.لولا راست می گفت،یک آگهی استخدام روی شیشه بود که نصفش تا خورده بود و نزدیک بود کنده شود.بالای در یک تابلوی بزرگ خودنمایی می کرد:*رستوران اوشن فودز*و پایین ترش هم نوشته بود:*بهترین غذاهای دریایی را از ما بخواهید!*عالی شد.من از غذاهای دریای متنفر بودم.اما به هرحال وارد شدم.من به آن کار نیاز داشتم.رستوران شلوغ نبود.یک خانم قد کوتاه آمد جلویم:*سلام،به اوشن فودز خوش اومدین!میتونم کمکتون کنم؟*یک کارت به لباسش بود که نوشته بود:*آنجل*و عکسش هم روی کارت بود.ابروهایم را بالا بردم:*اممم...راستش من برای استخدام اومدم.اون آگهی رو روی شیشه دیدم و...*آنجل من را نگاه کرد و بهم اشاره کرد که دنبالش بروم.همینجوری رفت تا به یک در رسید.گفت:*برو تو.امیدوارم آقای نولان ازت خوشش بیاد وگرنه با تیپا میندازتت بیرون.حالا برو*رفتم تو.یک آقای خیلی چاق روی صندلی نشسته بود.فکر کردم هر لحظه ممکن است صندلی بشکند و او بیفتد زمین.نگاهش را بهم دوخت:*کسی بهت یاد نداده که باید در بزنی؟*گفتم:*ام....معذرت میخوام آقا.من اسمم رانا تاپینسکی هست و 19 سالمه و دنبال یک کار می گردم.از اونجایی که آگهی استخدام زدید روی شیشه تون گقتم بیام درباره اش بپرسم.*خودکارش را تکان داد:*اوممم.راستش باورم نمیشه کسی برای استخدام اومده،این آگهی رو دو سال بیشتره که چسبوندیمش به شیشه.خب.من اینجا یه همه کاره نیاز دارم.منظورم اینه که یکی باید باشه تا هم گاهی آشپزی کنه،هم میزا رو جمع کنه و هم حساب کتاب بلد باشه تا پول هر روز رو بین هممون تقسیم کنه.ما اینجا چهار نفریم که با تو میشیم پنج نفر.*گفتم:*خیلی ممنونم.بله.من فکر کنم بتونم همه اینا رو انجام بدم.اما...من حدود یک ترم کامل از درسم عقب افتادم میخوام دوباره برم دانشگاه و در کنار درسم کار کنم.مثلا صبح تا عصر برم دانشگاه و بعدش تا ساعت 10 شب،اصلا هر چقدر شما بگید اینجا بمونم.سر حقوق هم باهاتون چونه نمیزنم،چون یه پس اندازی دارم برای دانشگاهم و میخوام اینجا هم مشغول باشم تا اگر پس اندازم تموم شد از پول کار کردنم برای تحصیل بردارم.*آقای نولان گفت:*من خیلی پیر شده ام.واقعا اگه تو بتونی کارای اینجارو انجام بدی لطف بزرگی در حقم میکنی.از هروقت خواستی بیا سر کار.عصر ها میبینمت و اینکه به آنجل بگو برات کارت درست کنه.*رفتم بیرون.از آنجل خواستم تا یک کارت به اسم رانا برام بسازه.گفت:*اوه.پس استخدام شدی.باشه،برات میسازمش.فردا که اومدی بهت میدم.*ازش تشکر کردم و از رستوران آمدم بیرون.دلم نمیخواست بروم خانه.همان خیابان رستوران را ادامه دادم.داشتم از خانه دور می شدم.مهم نبود.به یک فروشگاه رسیدم:*بخر و بخور.*اسمش خنده دار بود.بی اختیار وارد فروشگاه شدم.یک پسر جوان پشت صندوق ایستاده بود و کتاب می خواند.پرسیدم:*چرا وایسادی و کتاب میخونی؟چرا نمیشینی؟*جوری نگاهم کرد که انگار دیوانه ام:*دوست دارم.اصلا به تو چه ربطی داره؟*از حرفش خوشم نیامد:*ربطی نداره.فقط از پرسیدن این سوال انتظار شنیدن جواب بهتری داشتم.چون...من خودم هم یه مدت اینجوری بودم.تو یتیم خونه.وایمیستادم و کتاب می خوندم.حس بدی بود.خیلی بد.دکتر می گفت به خاطر استرسه.دلیل مال تو رو نمیدونم.نمیخوام هم بدونم.تو دانشگاه روانشناسی میخونم ولی هنوز به حدی نرسیدم که بتونم بفهمم الان احساست چیه یا دلیل ایستاده کتاب خوندت رو بفهمم.*پسر سرش را از روی کتاب بلند کرد:*اگر خریدی داری میتونی بری بگردی و پیداش کنی یا به من بگی که بهت بدم.اگر هم خرید نداری میتونی بری.*شروع کردم به راه رفتن:*باووشه.*همانطور که بین قفسه های خوراکی راه می رفتم چشمم به پسر بود.یک لحظه او هم مرا نگاه کرد.اما زود سرش را انداخت.شاید فقط برای یک دهم ثانیه طول کشید.دوتا شیر کاکائو و دو بسته پاستیل برداشتم و رفتم گذاشتم جلوی پسر،کنار صندوق.همانطور که خوراکی هارا حساب می کرد و آنها را داخل پلاستیک می گذاشت،چشمم هایش را در حدقه چرخاند و بعد آه کشید:*خیلی خب.باشه.اسمت چیه؟*خوشحال شدم.یک لحظه فراموش کردم که رز دیگر نیست.با لبخند گفتم:*من اسمم رانا است.فامیلیم هم تاپینسکی.19 سالمه و....فکر کنم همین.آهان!با یک پیرزن خیلی خوش اخلاق زندگی می کنم.*پسر نگاهم کرد:*اوهوم.منم اِلمِرم.*وسط فروشگاه زدم زیر خنده.همان دو نفری که در فروشگاه بودند نگاهم کردند.میان قهقهه هایم گفتم:*آخه..اسمت...خیلی خنده داره!*فردا با هم قرار گذاشتیم.و من برگشتم خانه.به لولا گفتم:*لولا،فکر کنم یه دوست پیدا کردم.*