چطور با سوال «من نمی دونم واقعا چمه» به خودشناسی رسیدم.

این پست دقیقا ادامه ای بر پست «13 دلیل کـامـلا منطقی که بهم اثبات می کنه رد دادم.» محسوب میشه. چون هرروز دارم بیشتر از روز قبل رد میدم.پای کتاب شیمی دوازدهم نشستم؛ در حالی که گونه هام از اشک خیس شده؛ بر می گردیم عقب و ماجرا رو مرور می کنیم.دوباره میرم تو اساسین کرید آدم می کشم و ازش لذت می برم؛ روزمو طوری می گذرونم که وقتی شب میشه میگم «من دارم چه غلطی با روزام می کنم؟» و حتی هیچ جوابی هم براش ندارم.ساعت 12 شب میشه؛ برای امتحان درس ایگرگ و ایکس هیچی نخوندم و تصمیم می گیرم فردا رو بگیرم بخوابم ولی خودم هم می دونم عین دیوونه ها میرم مدرسه دالی می کنم و بای بای.دیشب ساعت 12 رفتم تو پابجی. به این فکر می کردم که منی که زمانی دورم شلوغ بود و آدمای باحالی دورمو گرفته بودن چرا الان تنها م؟ بعد در حالی که دارم برا تنها بودنم عذا می گیرم؛ تا ساعت 2 صبح میشینم با سه تا پسر رندوم که نمیشناسم شون و اصلا هم باهاشون حال نمی کنم گیم بازی می کنم؛ هر دست هم میریم تو بازی من گند میزنم و هم تیمی های ایرانی هم که طبق عادت دیرینه شون به جای حمایت دست به تخریب میزنن، منم سکوت می کنم و با خودم میگم «ایرانی ان و نفهم...» بعد از تیم میام بیرون و تا ساعت سه با یه تیم متشکل از یک افغانستانی، یک عرب سوریه و یک ترک ترکیه بازی می کنم.با اینکه ایرانی نیستن ولی خیلی از ایرانیا با اخلاق‌تر برخورد می کنن، منم درک نمی کنم چه بیماری مسری ای بین مردم دنیاست که یه آدم بااخلاقو باید قاب گرفت. با همون تیم انگلیسی حرف میزنیم و بازی می کنیم؛ یه جوری از هم حمایت می کنیم انگار واقعا داداش های همیم (به استثنای اون ترکه که دختر بود و ظاهرا عربه خیلی داشت ازش زیادی حمایت می کرد)، افغانستانیه هم فارسی رو رَوون صحبت می کرد؛ وقتی دید عین یه وحشیِ از پشت کوه اومده در حال فحش دادن بهش نیستم تعجب کرد، فک کنم اولین بار بود که یه ایرانی دید که با بقیه ایرانیایی که دیده فرق داره؛ اونم خیلی هوامو داشت؛ اسمش آفتاب بود.وقتی به خودم نگاه می کنم می بینم تاریخچه ی انزوا و تنهایی من برمیگرده به رفتار های خودم. چون دیگه عین قدیم حاضر نیستم اونقدر انرژی بذارم و با آدمای جدید برخورد کنم بعد الک شون کنم و از هزار تا فیلتر عبور شون بدم تا بشن دوست، اونا هم حوصله ی منو با اخلاقیات خاصم ندارن؛ یه علیرضا که تو خودشه و 10 سال مداومه [درست از وقتی هشت سالم بود] که هرروز صبح که بیدار میشه به این فکر می کنه که چرا باید اصلا بیدار بشه و مشغول مزخرفاتی بشه که بهش تحمیل میشه؛ چیزی مثل درس های آموزش و پرورش و کنکور و از اون بدتر سبک زندگی های تحمیلی.دیشب با امیر درباره ساخت مواد منفجره و این جور چیزا بحث می کردیم. بحث رفت سمت مسابقات آزمایشگاه پژوهشسرا. یهو به سرم زد که چرا هلیا خانوم یه خبری ازم نمی گیره و به این نتیجه رسیدم چون هیچوقت منم یه خبری ازش نگرفتم. با این حال پارسال پای میز آزمایشگاه پژوهشسرا عین دوتا هم تیمی کار کردیم و خندیدیم؛ معلم شیمی گرامیم هم گفت خوشم میاد شما دوتا همکاری می کنین و قضیه ماست مالی شد. به هر حال اونقدر تمرکز من و اون دوست عزیز رو فرمول های شیمی بود که هیچکدوممون از شاخه آزمایشگاه مقام نیوردیم. من رتبه یک کشوریم تو نانو فناوری بود؛ برای آزمایشگاه فقط نفر اول شهر شدم، چون تنها رقیبم خودم بودم. اون دوسته عزیزم هم همینطور؛ از اونجایی که بعد از خروج از در آزمایشگاه کلا فراموش کردم اون دوسته عزیز وجود داشته خبر ندارم الان کجاس و نتیجه ش چی شد.به هر حال در حاله بیش فکری بودم که به این نتیجه رسیدم اگه نمیتونم روابط اجتماعی مو حفظ کنم چون اونقدر که لازمه انرژی نمی ذارم و حوصله هم ندارم که بذارم. پس نصف شب میشینم عذا می گیرم که چرا یه آدم منزوی و تنهام ولی صبح که میشه از ورود به اجتماع متنفرم. صبح که میشه میدونم عضو هیچ گروهی نمی تونم باشم چون نمی تونم خودمو با ارزش هاشون هماهنگ کنم. مثلا نمی تونم بین یه کامیونیتی خودشیفته؛ یه دگرشیفته باشم که خودشیفتگی اونا رو به اوج لذت می رسونه.پس ارزش ها و طرز تفکرم باعث میشه اینطوری باشم. به محض اینکه از یک سمت پذیرفته میشم به صورت غیرارادی یک گند عظیمی میزنم که باگ های شخصیتیم رو هم نشون داده باشم؛ مثلا بعد از ورود به یه گپ که محل تبادل حرف های بی مفهومه یه جمله ی فلسفی می پرونم یا برعکسش بین یه گروه با تم علمی فرهنگی و به قول یه دوست عزیزی «روشن‌فکر مآب» یه چیزی می پرونم که نشون دهنده ی کوته فکری باشه؛ عمدا. بعد همه بهم حمله می کنن و من از جامعه طرد میشم. اینجوری تونستم دوست هایی پیدا کنم که خودمو فقط به خاطر خودم و دقیقا نسخه ی کامل خودم بخوان. جدیدا حتی تلاش نمی کنم دوست جدید پیدا کنم؛ ترجیح میدم به جای اینکه با یکی درباره آب و هوا و هر موضوع سطحی و معمول دیگه ای حرف بزنم؛ سرمو بکنم توی یک کتاب.پس علیرضایی که احساس تنهایی می کنه اینطوری شکل گرفته: از مردم متنفره؛ نمی تونه خودش رو با هنجار هاشون سازگار کنه و از اینکه خودشو به خاطر بقیه تغییر بده متنفره، براش مهمه که همونقدر که برا دیگران انرژی می ذاره دیگران هم براش انرژی بذارن و رشد فکری طرف مقابلش براش خیلی مهم تر از اینکه که طرف بتونه آدما رو بخندونه. پس الان مدت زیادیه که کم می خندم و بیشتر تو فکر ام. تِمی که هیچکس باهاش حال نمی کنه و همه سعی می کنن با هر سلاحی که می تونن اون حالت و مود منو متلاشی کنن.با این حال نقطه ضعفم محبت و احترامه؛ اگرچه نمیشه با هیچی خَرَم کرد، با این دوتا میشه یکم دلمو نرم کرد. وقتی طرف مقابل به همه ی باگ ها و متعلقاتم مثل اینکه یهو رد بدم و یه جامعه رو با جملات دلنشینم زیر بگیرم؛ احترام بذاره، من احساس می کنم از بس زیادی آب زرشک خوردم فشارم افتاده؛ ضعف می کنم. محبت هم همینطور؛ تصور کن یکی همینطوری بدون هیچ توقعی بهت محبت کنه؛ اگه یه آدم صاف و صادق باشه که به خوبی میشناسمش، من می میرم برا این آدم.از اونجایی که نه محبت مفته نه احترام؛ بخش بزرگی از جامعه رو باید فاکتور بگیرم. من تو جامعه ای که ذاتش مطیع بودنه جایی ندارم؛ من یه طبع شدیدا سرکش دارم. یه منظره ی زیبا از اساسین کرید ببینیم:بله می گفتم؛ شاید به همین دلیله که اینقدر عاشق گیم ام؛ اونم گیم های خاص. مثلا همین قایق سواری تو اساسین، دم طلوع خورشید. این واقعا به من شدیدترین حس آزادی ای که میتونم تصور کنمو میده: زندگی مزخرفو ول کنم و هرجا که بخوام برم؛ حتی خودمم ول کنم. پس توی بازی دیگه خودم نیستم و هرجا که می خوام میرم؛ هرکاری که می خوام می کنم.پس باید با تنهایی ای که خودم برا خودم ساختم کنار بیام؛ وقتی حوصله ی بعضی آدما رو ندارم و درباره بعضیا که برام مهم ترن هم معتقدم اونا حوصله منو ندارن؛ وگرنه به جای اینکه از تو سایه بودن لذت ببرم ایمیل یا آیدی شما دوستای عزیز ویرگولی رو می گرفتم و کلی باهاتون حرف می زدم. شاید شما هم معتقدین علیرضا فقط از دور قشنگه.البته که کسی این روزا از ایمیل استفاده نمی کنه؛ منم همه ی اکانت هامو حذف کردم؛ همینطور همه ی مسنجر هامو؛ چون ازشون متنفر بودم. هیچوقت اینستا نداشتم چون ازش متنفر بودم. یه بار یه روانشناس بهم گفت «تو که از همه چیز و همه ی آدما متنفری.» من سر تکون دادم و تایید کردم؛ با این حال از خودش متنفر نبودم.نمی دونم، شاید اینکه خودمو ایزوله کردم (یه چیزی تو مایه های Social isolation) یا اینکه با آدمای زیادی مشکل دارم و از آدمای زیادی خوشم نمیاد نشون دهنده یه شخصیت ضداجتماعی باشه؛ به هر حال من هنوز با همه ی این مشکلات زنده ام و دارم زندگی می کنم. هنوز وقتی صبح از خواب بیدار میشم توی آینه به خودم میگم که چقدر از همه چیز متنفرم.همه ی اینا رو پشت سر می ذارم؛ متنی که نوشتمو مرور نمی کنم؛ میرم پیوی اون دوسته عزیزم که پروفایل جدید گذاشته و برای اولین بار به پروفایل یه نفر ری اکشن نشون میدم؛ بهش میگم موی بلند بهش میاد و عکس قشنگی شده. شاید هم مشکل اصلیم این باشه که در باطن ندونسته خیلی به اینکه بقیه درباره م چی فکر می کنن اهمیت می دادم و تو وجودم ریشه کرده؛ الان که مدت هاست به هیچ چیزی اهمیت نمی دم؛ حتی خودم. شبتون بخیر.آهان؛ اون سمی که برا شیمی نوشتم اول پست؛ مدت ها برام سوال بود چرا نمی تونم گریه کنم؛ بعد فهمیدم علاوه بر اینکه شخصیتم طوریه که به جای گریه ترجیح میدم همه چیو با مشت بیارم پایین؛ خشکی چشم هم دارم. پس قبل از درس خوندن اشک مصنوعی چکوندم تو چشمم و گونه هام خیس شد.راستی؛ من ضداجتماعی ام؟نه من عاشق مردم ام.