در منزل عامر

این قسمت سوم است. می توانید از اینجا قسمت اول و از اینجا قسمت دوم را بخوانید. اگر حوصله ی خواندنشان را ندارید، سرتان را درد نمی آورم:من در ایران، دو دوست عراقی به اسم "عامر" و "منتظر" پیدا کردم. بعد با دوست خودم "مهدی" تصمیم گرفتیم برویم کربلا و میهمانشان باشیم. سوار ماشین شدیم و رفتیم تا مرز ایران و عراق. از مرز رد شدیم و آن طرف، سوار یک تاکسی عراقی شدیم. نمی دانستیم راننده ی تاکسی داعشی است یا دوست! تا اینکه...از دور کم کم نشانه های یک شهر دیده شد. خیالمان راحت شد که این بار هم جان سالم به در برده ایم و از داعش خبری نیست! شهر که چه عرض کنم، بیشتر شبیه روستاهای خودمان. راننده گوشی را برداشت و با عامر تماس گرفت. احتمالا محل دقیق پیاده کردنمان را پرسید. چند لحظه بعد، در کنار حصاری فلزی ایستاد. مهدی پیاده شد و به سمت شانه ی خاکی کنار جاده حرکت کرد. بعد به سمت حصار ها رفت. از آن سوی حصار، مردی لاغر اندام و سیاه پوش با دستانی کاملا باز به طرف مهدی می آمد. او کسی نبود جز: دکتر عامر!با دیدن عامر و آغوش بازش، گل از گلم شکفت. پیاده شدم و دست و روبوسی کردیم. راستش را بخواهید، بیشتر از اینکه از دیدنش خوشحال شده باشم، از اینکه در این مملکت غریب و پس از سفری مخاطره آمیز با پرایدی رعد آسا، جان سالم به در برده بودیم و گم نشده بودیم خوشحال بودم. عامر کنار دست راننده نشست تا مسیر منزلش را نشان دهد. خوش و بشی با راننده کرد و مشغول صحبت شدند. از میان حرف هایشان فقط توانستم کلمه ی "ایرانی" را تشخیص دهم. گویا داشت برای راننده توضیح می داد ما کی هستیم و اینجا چکار می کنیم. ناگهان در تاریکی نیمه شب از بین دو صندلی پراید، دست عامر را دیدم که سه اسکناس ده هزار دیناری به سمت راننده دراز کرد. تمام تلاشش را می کرد که من چیزی نبینم. اما در میان دست سیاه عامر و دست سیاه راننده، اسکناس های سفید بد جوری خودنمایی می کرد. باید بگویم این صحنه یکی از لذت بخش ترین صحنه هایی بود که در این سفر دیدم. لازم به ذکر نیست که من یک اصفهانی اصیل هستم!خیلی زود جلوی درب منزل عامر رسیدیم. درب باز شد و وارد شدیم. راننده هم با دعوت خیلی ریزی که عامر کرد، وارد منزل شد. خانه با یک حیاط کوچک، به اندازه ی یک ماشین شروع می شد که سرویس بهداشتی هم گوشه ی همین حیاط قرار داشت. سقف حیاط با شیروانی های فلزی پوشیده شده بود و درب کوچکی آن را به یک سالن متصل می کرد. سالنی بزرگ که مشخص بود برای پذیرایی از میهمانها طراحی شده.در طول سفر موضوعی که توجهمان را جلب کرد، معماری خاص خانه های عراقی بود. نکته ی مشترک در همه ی آن ها، فضای اختصاصی برای پذیرایی از میهمان و جداسازی این فضا از مابقی خانه به طور کامل بود. طوری که خانم های خانه در آسایش و راحتی کامل به سر می بردند و هیچ برخوردی با میهمانها نداشتند.خانه ی عامر هم از این قاعده مستثنی نبود. سالنی بزرگ که دورتادورش را مبلمان خاص عراقی پوشانده بود و در انتها دربی کوچک به مابقی فضاهای خانه داشت. جایی که هرگز ندیدیم.وارد سالن شدیم و روی فرش های نرم و قرمز نشستیم. راننده هم کنار ما نشست و به گفت و گویش با عامر ادامه داد. من و مهدی که این صحنه را دیدیم، حدس زدیم احتمالا راننده باید از دوستان عامر باشد. آن هم دوستی صمیمی، وگرنه با این تعارف کوچک که داخل نمی آمد. آن هم این موقع شب!عامر به سمت فضای مجهول مابقی خانه رفت و لحظه ای بعد، با سفره ای در دست ظاهر شد. من و مهدی خوشحال شدیم از اینکه قرار است شام بخوریم! نه اینکه شام خوردن چیز عجیبی باشد ولی آن موقع شب، انتظار پذیرایی نداشتیم. عامر تند و تند می رفت و با ظرف های غذا در دست بر می گشت. چندین بار معذرت خواهی کرد که چون ساعت دقیق آمدنمان مشخص نبوده، غذای ویژه ای حاضر نکرده و لازم است به غذای حاضری بسنده کنیم. البته همان حاضری هم خیلی بیش از انتظارمان بود و خیلی هم خوشمزه.در این لحظه ی شیرین و دوست داشتنی، یعنی صرف غذا، منتظر بودیم راننده ی محترم دیگر بلند شود و برود. ولی در کمال ناباوری او هم کنار ما نشست به غذا خوردن و دلی از عزا در آورد! اینجا بود که من و مهدی یقین حاصل کردیم که ایشان نه راننده هستند، نه دوست صمیمی، بلکه حتما پسر خاله یا پسر عمویی چیزی هستند که اینطور بی تعارف و خودمانی نشسته اند و نصفه شبی مهمان سفره ی عامرخان شده اند. سفره که جمع شد عامر با سینی چای در دست شادی را به جمعمان هدیه داد! پس از صرف چای و گپ و گفتی کوتاه، جناب آقای راننده خداحافظی کردند و رفتند. من و مهدی که بسیار هیجان زده شده بودیم که از اتفاق، راننده ی ما فامیل عامر از آب در آمده، فورا نسبتِ خانوادگی این دو نفر را سوال کردیم. همانجا پاسخی شنیدیم که بهت و هیجانش پس از سه سال هنوز در من موج می زند:من از کجا بشناسمش؟ راننده ی شما بود دیگر! و ما در حیرت فرو رفتیم که ما ایرانی ها چطور ممکن است فردی غریبه را، ساعت دوی نیمه شب، به خانه راه بدهیم و به او غذا و چایی بدهیم و با سلام و صلوات بدرقه اش کنیم؟با همین حیرت خوابیدیم. یک خواب خوش و عمیق، پس از یک خستگی طولانی و یک سفر دراز، حتما حسابی می چسبید. اما هنوز ترس بریده شدن سرهایمان در خواب یک جایی گوشه ی دل هایمان سوسو می زد و خاموش نمی شد. آیا این خواب شیرین، آخرین خوابی بود که می رفتیم یا طلوع خورشید را باز هم می دیدیم؟(ادامه دارد...)