تاریخ پایار (بخش دوم)

فصل پنجمبی آبی و عطشبا اینکه هنوز معلوم نبود تا رسیدن به روستا یا شهر بعدی چقدر مانده و نصف روز را هم از دست داده بودند ، آنها تا وقتی که ریرا حالش جا نیامده بود حرکت نکردند. واران می دانست که الان دختر چه وضعی دارد و نمی خواست بیشتر از این به او فشار بیاورد. در این موارد حتی سختگیر ترین مربیان کمپ هم به میج تازه برای یک یا دو روز استراحت می دادند ، ولی طفلکی ریرای بیچاره از این حق محروم بود. اگر نمی توانستند زودتر خودشان را به یک آبادی برسانند ، تازه شروع مشکلاتشان بود.چند قدم اول مجبور شد به ریرا در راه رفتن کمک کند ولی به زودی خودش می توانست راه برود ، واران تا وقتی که مطمئن نشده بود که او نیازی به کمک ندارد بازویش را رها نکرد . انتظار داشت مثل دفعات قبل ریرا اعتراض کند ولی ریرا بی گلایه ، بدون هیچ حرفی در کنارش قدم بر می داشت. هر چه قدر جلوتر می رفتند، درختان کنارشان در هم تنیده تر و انبوه تر می شد تا جاییکه واران متوجه شد دیگر نمی داند جاده در کدام سمتشان قرار دارد. سعی کرد مسیرش را علامت گذاری کند و بعد در جهت های مختلف را حرکت کنند تا شاید یکی از آنها به جاده اصلی برسد ، اما نه تنها جاده را پیدا نکردند بلکه با سردرگمی بیشتر متوجه شد که درختان حالا حتی انبوه تر از قبل بودند ، که معنیش این بود مسیرشان بیش از پیش به داخل جنگل رفته است. در اولین نقطه ای از راهشان که برگهای درختان اجازه دیدن خورشید را به او دادند ، متوقف شد و با حواس پرتی به بالای سرش نگاه کرد. سعی می کرد با توجه به موقعیت خورشید در آسمان جهت یابی کند . ریرا که انگار فهمیده بود در چه وضعیتی قرار دارند گفت:- "خب چرا از قدرتت استفاده نمی کنی؟"واران که جا خورده بود به او خیره شد . با حالت احمقانه ای پرسید:- "از قدرتم استفاده کنم؟"- "تو مگه میج یا چه می دونم هر کوفت دیگه ای نیستی؟ ما هم که گم شدیم پس چرا یه کاری نمی کنی؟"ریرا که انگار داشت مسئله پیش پا افتاده ای را توضیح می داد اینها را گفت که باعث شد واران لبخندی بزند.- "راستش به این راحتی هم نیست که فکر می کنی"- "پس موهبتتون به چه دردی می خوره؟ اصلاً اگه شماها گم بشین چی کار می کنین؟"- "مثل بقیه از قطب نما و نقشه استفاده می کنیم"دختر اخمی کرد و با نا امیدی پرسید :- "بزار حدس بزنم ... تو هم هیچ کدومشون رو نداری ؟ درسته ؟ "واران با ناراحتی سرش به علامت منفی تکان داد و ریرا که انتظارش را داشت دوباره پرسید:- "ببینم تو این مدت پس چطوری راهت رو پیدا می کردی؟ "- "هیچ وقت بیرون از جاده ها حرکت نکردم "واران لحظه ای فکر کرد و ادامه داد:- "راستش تنها باری که از بیراهه اومدم چند روز پیش بود که به روستای شما رسیدم."ریرا با ناراحتی نگاهش کرد و زیر لب گفت : "خوش به حالمون پس". واران به خورشید بالا سرشان اشاره کرد و گفت:- "الان بعد از ظهره پس باید خورشید باید سمت غرب باشه. تا آن جایی که می دونم یه روستا باید حوالی شرق ما باشه . پس باید فعلاً از اون سمت بریم."واران با دستش به جایی بین درختان اشاره کرد و ریرا هم فقط با تکان دادن سرش به دنبالش به راه افتاد. در میانه راه ریرا از او پرسد :- "این موهبتی که اینقدر در موردش حرف می زنی ، اصلاً چیه؟"واران سرش را کمی خاراند و همانطور که راه می رفت جواب داد :- "راستش رو بخوایی کسی درست نمی تونه توضیح بده که ماهیت واقعیش چی هست ولی یه جور توانایی که تو هر فردی به شکل خاصی بروز می کنه . هر چند فکر کنم یه بار بهت گفتم که خیلی از کارهایی که میج ها می تونن انجام بدن رو در حقیقت از هم یاد گرفتن. اما باز هم هر کس می تونه توانایی های خاص خودشو داشته باشه."- "و حالا قراره باهات بیام تا تو به من آموزش بدی؟ درسته؟"سئوال دختر با اینکه خیلی جدی بود اما واران را به شدت به خنده انداخت. او تازه متوجه حالت خاصی که ریرا بعد از هر سئوالش جمله "درسته؟" را می گفت شده بود و به یاد نمی آورد این عادت مربوط به قبل از بیداری قدرتش است یا بعد از آن . ریرا که ناراحت شده بود با دلخوری گفت:- "مسخره ام می کنی؟ نکنه اصلاً قرار نیست چیزی بهم یاد بدی و تمام این ها الکی هستن؟ "واران که هنوز خنده اش بند نیامده بود قاطعانه جواب داد:- "نه . معلومه که نه."سپس خودش را جمع و جور کرد و ادامه داد:- "سازمانی که من براش کار می کنم اسمش پایاره و مقر اصلی پایار هم جایی به اسم باسام هست . اونجا ، جایی که قراره آموزش ببینی."- "یعنی یه جور مدرسه است؟"واران چینی به پیشانیش داد و قبل از جواب دادن کمی مکث کرد:- "راستش نه دقیقاً ، باسام بیشتر شبیه یه دژه هست که میج هایی که تونستن از دست کلیسا فرار کنن توش جمع شدن . میشه گفت یه جور مخفی گاه برای امثال ما است. "- "می خوایی بگی قراره تا آخر عمرم اونجا مخفی بشم؟ درسته؟"در همان حال که دستش را به معنای مخالفت بالا آورده بود اضافه کرد:- "نه مرسی... من ترجیح می دهم همین جا بمونم."واران که متوجه شد منظورش را درست نرسانده به سمتش چرخید و سریع گفت :- " کسی قرار نیست زندانی بشه ، اما باید درک کنی که میج ها هم توی جامعه چندان محبوبیتی ندارند و با وجود تمپلارها هم که همه جا سر می زنند ، ما ها واقعاً نمی توانیم مثل بقیه زندگی کنیم. تازه فرقه های تاریک هم هستن."دخترک که انگار جا خورده بود ، با لحن نگرانی پرسید:- "فرقه های تاریک ؟ من فکر می کردم اون ها چیز بیشتری از قصه های ترسناک برای بچه ها نیستن یا شایعات بی اساسی که مردها شب ها که مسافر خانه می آمدند بخاطر تفریح برای هم تعریف می کردند!"- "نه متاسفانه خیلی هم واقعی هستن ."واران لحظه ای در جایش ایستاد ، اخم هایش در هم رفته بود و نمی دانست چیزی که در ذهنش است را بیان کند یا نه ولی در آخر گفت:- "راستش اونها فرقی چندانی در ظاهر با ما ندارن . همه چیز از چند دهه پیش شروع شد که به دستور کلیسا تمام افرادی که موهبت داشتن ، مرتد خوانده شدن. پادشاه هم از این قانون طبعیت کرد و به طبع آن هم ، تمام لرد نشین ها حمایتشون را از دانشکده های تحت حکومتشون برداشتن و تمپلار ها تونستن بدون هیچ واهمه ای از سربازان حکومتی شبانه به دانشکده ها و منازل افرادی که موهبت داشتن سرازیر بشن."بعد از کمی مکث ادامه داد:- "من هم مثل تو اون دوران را ندیدم ولی کسانی که ازش زنده موندن خاطرات خوبی برای تعریف کردن ندارن. برای اون هایی که زودتر از حمله مطلع شده بودند. فقط دو راه بود ، یا فرار کنن و همه چیزشون رو از دست بدن و یا بمونن و بمیرن. در پایان کسانی که باقی مونده بودند دور هم جمع شدند ، گروهی اعتقاد داشتند که باید مخفی بمونن ولی بقیه که تعدادشون بیشتر هم بود و هنوز داغ از دست دادن عزیزانشون تازه بود تصمیم به مقابله به مثل گرفتند."واران نفسی کشید و حرفش را اینگونه پایان داد:- "خشم و نفرت کورشان کرده بود ، به این آدمها هدف داد و کنترلشان کرد. زیاد طول نکشید تا اینقدر توی راه انتقام جلو رفتند که تبدیل به چیزی که الان هستند ، شدند."ربرا منتظر ادامه حرفش بود ولی واران دیگر چیزی نگفت . برای همین موضوع را عوض کرد و پرسید:- "حالا این وسط تو چه کاری می کنی؟"- "خب ماهایی که عضو پایار هستیم ، هرکدوممون باید به نحوی یه قسمتی از کارها رو انجام بدیم. من وظیفم این بود که افرادی رو که مشکوک به داشتن موهبت هستن را پیدا کنم و برای امنیت خودشون هم که شده قانعشون کنم همراهم بیان."- "این پایار اصلاً چی هست؟"- " آن افرادی که بعد از حمله کلیسا تصمیم به فرار گرفتند ، پایار را طرح ریزی کردند . قرار شد پایار تا جایی که می تواند میج های تازه را از دست کلیسا نجات دهد و هم زمان هم با فرقه های تاریک مبارزه کند ... "در اینجا ریرا حرفش را قطع کرد و پرسید:- " اگر آنها میج هستند پس چرا باید با هم بجنگید؟ منظورم اینه که اگر متحد شوید بهتر نیست؟"واران آهی کشید و جواب داد :- "شاید اما فکر نکنم هیچ وقت چنین اتفاقی بیافتد.در حقیقت آنها از این که ما راه خودمان را جدا کردیم به شدت دلخور هستند و فکر می کنند که بهشان خیانت شده است."ریرا سرش را خاراند و گفت :- "من که درست نفهمیدم چی داری می گی ."سپس انگار که غافلگیر شده باشد پرسید:- "یک لحظه صبر کن. هیچکس تو روستا در مورد من نمی دونست . شما ها از چه کسی خبر دار شدین؟"- "در حقیقت من اصلاً از این موضوع که تو موهبت داری اطلاعی نداشتم . ماموریت من پیدا کردن یه پسر توی لیما بود."- "ولی لیما که یه سمت دیگست! نباید الان اون سمتی بریم؟"واران با تاسف سری تکان داد و گفت:- "نه دیگه لازم نیست."ریرا انگار از صورتش همه چیز را فهمیده بود سئوال کرد:- "تو از لیما می آمدی ، مگه نه؟ چه اتفاقی افتاد؟"واران مختصر گفت:- "خراب کردم."ریرا که قانع نشده بود دوباره سئوالش را تکرار کرد:- "اونجا چه اتفاقی افتاد؟"واران از اینکه اعتراف کند واهمه داشت با این حال گفت:- "وقتی رسیدم به لیما ، برخلاف انتظارم دیدم که قدرت های پسر بچه ای که باید پیدایش می کردم ، به مقدار زیادی فعال شده بود و اون می توانست کنترلشان کند. برای همین قانع کردنش که موهبت داره کار سختی نبود و خیلی زود هم حاضر شد همراهم بیاد . تشنه یادگیری بود و برای اثبات اینکه من هم مثل خودش هستم مجبور شدم بهش آتش درست کردن رو یاد دادم. اینجا بود که همه چیز خراب شد. "ریرا با بدگمانی و ترس نگاهش کرد و پرسید:- "نکنه اشتباهی خودش رو آتش زده؟"- "اوه نه! اصلاً ! راستش شاگرد خیلی خوبی بود. خیلی سریع تر از من یاد گرفت چطور این کار رو انجام بده."واران که از به یاد آوردنش ناراحت بود ادامه داد:- "فقط نمی دونستم که یه بچه که مجبور بوده از خیابان ها غذاشو جمع کنه چقدر ممکنه از یه سری آدم کینه به دل داشته باشه. تا وقتی سربازها ریختن سرش چندین جای شهر را به آتیش کشید."ریرا با چشمانی گشاد نگاهش کرد و گفت:- "و تو توی این مدت چی کار می کردی؟"- " منتظرش بودم تا بره از چندتا از دوستاش خداحافظی کنه."واران در مقابل نگاه ریرا سرش را پایین انداخت و اضافه کرد:- "نمی دونستم منظورش از خداحافظی کردن یعنی این!"چند لحظه حرف دیگری بینشان زده نشد تا اینکه ریرا به آرامی گفت:- "تقصیر تو نبود. از کجا میخواستی بفهمی که اینطوری میشه"- "راستش چرا تقصیر من بود. اگر پیاده تا اونجا نمی رفتم ،می توانستم قبل از اینکه موهبتش فعال بشه خودم رو بهش برسونم."سرانجام زیر لب اعتراف کرد: "من از اسب ها وحشت دارم."ریرا نگاه عجیبی به او انداخت و گفت : "خوب این توضیح می ده که چرا زین ها رو نمی تونستی درست ببندی و مثل احمق ها سواری می کردی. نکنه این که الان هم داریم پیاده میریم به خاطر همین باشه؟"- "نه ، این یکی رو دیگه بخاطر امنیت خودمون بود . خودت که اون تمپلار ها رو دیدی؟ اگه از جاده رفته بودیم الان تو بد دردسری افتاده بودیم."ریرا با ناراحتی طوری که وارین هم شنید زیر لب گفت: "الان هم تو بد دردسری افتادیم. آخرین باری که چیزی خوردم رو یادم نمی یاد و پاهام هم درد می کنه."واران درکش می کرد با اینحال مشکلشان فقط تشنگی و گرسنگی نبود. هر دو درد قدرت را در بدنشان حس می کردند که داشت طاقتشان را می برید. چند ساعت دیگر را هم در سکوت به راهشان ادامه دادند. واران دیگر به غذا هم فکر نمی کرد. فقط جرعه ای آب می خواست ، هر قدمی که بر می داشت به این امید بود که به زودی به روستا یا شهری برسند. سرش گیج می رفت و زمان را از دست داده بود . نمی دانست از آخرین باری که برای جهت یابی توقف کرده بودند ،چند وقت می گذرد . فقط بی هدف در این جنگل مزخرف راه می رفتند تا شاید در آخر به جایی برسند. حاضر بود هر چه دارد برای یک شیشه نوشابه برندی بدهد. در خیالش می دید که به میخانه ای رسیده است و خودش را روی چهارپایه بلند پشت پیشخوان ولو می کند و پشت سرهم نوشابه سفارش می دهد. حس خنکی آن را وقتی از گلویش پایین می رود را حس میکرد.صدایی او را به خودش آورد. پشت سرش ریرا لحظه ای که کنترلش را از دست داده بود ، دستش را به سمت ساقه ای دراز کرد تا با آن از سقوطش جلوگیری کند اما ساقه که وزنش را نتوانسته بود تحمل کند شکسته بود و او هم با ساقه شکسته ای در دستش افتاده بود. ریرا سعی می کرد تلو تلو خوران بلند شود ، واران به سمتش رفت تا کمکش کند. تن ریرا زیر دستش می لرزید و صورتش که از عرق خیس و به رنگ سفیدی در آمده بود . در یک کلام اصلاً وضع خوبی نداشت. واران زیر بازویش را گرفت و بلندش کرد .چند قدم بیشتر نرفته بودند که معلوم شد نمی تواند راه برود. واران سعی می کرد خود را قوی نشان دهد تا شاید ریرا هم خودش را نبازد اما می دانست که این وضع زیاد نمی تواند ادامه داشته باشد. خودش هم از شدت تشنگی و خستگی چشمانش سیاهی می رفت.به این باور رسیده بود که اگر همین طور ادامه دهند کارشان تمام است. برای همین به ریرا که تنفسش نا منظم شده بود ، کمک کرد روی زمین بنشینید . در تمام مدت مسیر هیچ درخت میوه ای ندیده بودند ولی شاید اگر کمی می گشت می توانست بوته تمشکی یا چیز دیگری برای رفع عطش پیدا کند. هر چیزی الان می توانست کمکشان کند. همین که بلند شد ، ریرا با دست ، آستین کتش را گرفت و زیر لب چیزی گفت که واران نفهمید . وقتی خواست دوباره با او حرف بزند فهمید که ریرا از هوش رفته است.باید کاری می کرد وگرنه او را از دست می داد. با تمام توانی که در وجودش مانده بود بلند شد و با قدم های بلند مسیرش را به سمت داخل جنگل کج کرد. با اینحال هر چه که می رفت هیچ چیز تغییری در تنوع درختان نبود. با نا امیدی روی زمین زانو زد. صدای پرندگانی که از روی درختان می پریدند و آواز خوانی می کردند را می شنید و صدای وزغ هایی که انگار فرا رسیدن غروب سرخ خورشید را جشن گرفته بودند. به زودی شب فرا می رسید و او باید زودتر پیش ریرا بر می گشت . تشنگی کلافه اش کرده بود و فقط این فکر که بعد از فرار از دست آدم کش ها و تمپلار ها و تازه بعد از اینکه ریرا توانسته بود بیداریش را در آن وضعیت پشت سر بگذارد داشت او را از دست می داد ، وجودش را به آتش می کشید . این دیگر بد شانسی محض بود که در تمام این مدت ، حتی یک درخت میوه هم ندیده بود . صدای وزق ها که بلند تر از قبل در گوشش می پیچید کلافه اش کرد بود و خشمش در یک لحظه آزاد شد و با تمام وجودش فریاد کشید : "خفه شین."فریادش تاثیری برای ساکت کردن آنها نداشت ولی باعث شد یک لحظه به خودش بیاید . صدای غورباقه ها خیلی نزدیک بود و این موجودات به آب احتیاج داشتند. با امید تازه از از جایش پرید و شروع به دویدن کرد. نمی دانست دچار وهم شده یا واقعاً صدای آب به گوشش می رسد . سرانجام کمی جلوتر رودخانه ای خودش را نشان داد. بخشی از آب رود خانه در گوشه ای که به درختان می رسید در حوضچه کوچکی گیر افتاده بود و همانجا گندیده بود تا در آب مانده آن ، غورباقه ها تخم ریزی کنند. از خوشحالی می خواست تک تک آنها را بگیرد و ببوسد.با سرعت هر چه تمام تر از راهی که آمده بود برگشت . خیلی دلش می خواست اول آبی بنوشد اما بیشتر از آن نگران حال ریرا بود. وقتی او را پیدا کرد ، به نظر کمی حالش بهتر شده بود . حداقل چشمانش باز بود و تنفسش آرام تر شده بود. واران بدون هیچ حرفی او را بغل کرد و به سمت رود خانه راه افتاد. تن ریرا به طرز عجیبی در آغوشش سبک بود.با شنیدن صدای آب، زندگی به ریرا که تا آن لحظه بی حرکت در بغل واران بود برگشت. صورتش به سمت آب ، چیزی که برایشان به معنای زندگی بود چرخید و انگار با دستش به آن اشاره می کرد. واران او را نزدیک آب زمین گذاشت و هر دو به سمت رودخانه هجوم بردند و وقتی به رود خانه رسیدند تا جایی که شکمشان درد بگیرد آب نوشیدند. جفت دستشان را به هم چسبانده بودند و به سرعت آب را که در کف دستشان جمع شده بود به دهانشان می رساندند. واران توی تمام عمرش اینقدر آب نخورده بود.فصل ششمشبی کنار آتش- "مثل اینکه خیلی تشنه هستین؟"واران سرش را بالا گرفت تا به پیرمردی که اینها را گفته بود نگاه کند . پیرمرد کلاه حصیری پوسیده ای به سر داشت و توری بلندی روی دوشش انداخته بود ولی چیزی که بیشتر از همه توجه او را جلب کرد سطل پر از ماهی بود که در دست داشت.پیرمرد ، ماهیگیر تنهایی بود که در همان نزدیکی زندگی می کرد و وقتی آن دو را دیده بود که آنگونه به سمتش هجوم آورده بودند اول ترسیده بود و فکر می کرد می خواهند غارتش کنند ولی فقط یک مرد و دختر بودند ، که می دید تشنگی باعث آن حالت جنون وارشان شده بود پس با خیال راحت تری نزدیکشان شد تا از داستان آنها سر در بیاورد. مرد اندام باریکی داشت و با اینکه لباسش کثیف بود اما از جنس و دوختشان معلوم بود شخص محترمی است و دخترک با آن لباس هایش بیشتر شبیه پیشخدمت ها بود و کم سن و سال تر از مرد به نظر می رسید. حدسی زد و گفت:- "فکر می کنم شما دو نفر توی جنگل گم شده بودین؟مرد که حالا سرش را بالا آورده بود و به او نگاه می کرد ، جوابش را نداد و فقط پرسید:- " اون ماهی ها رو می فروشید؟"پیرمرد تعجب کرد ولی با خودش فکر کرد آنها اگر اینطور تشنه بودند پس شاید طبیعی بود که گرسنگی باعث شده باشد متوجه حرف هایش نباشد.رودخانه پر از ماهی بود و به راحتی می شد چندتا از آن ها را گرفت . او درک نمی کرد که چرا این دو باید اینگونه از جنگل بیرون بیایند. قیافه شان به دزدان و گردنه گیران نمی خورد. شاید سر راه کارشان به رهزنان خورده بود شاید هم برای تفریحی کوتاه به جنگل رفته بودند و بعد راه برگشت را گم کرده بودند. این دو نفر هیچ کوله یا وسیله دیگری که نشان بدهد مسافر باشند همراه خود نداشتند و شاید اگر پیرمرد یک روز قبل به عادت معمول برای خرید مایحتاجش به شهر رفته بود ، خبر مردی که به جرم سرقت اسب و غارت کردن و آتش زدن مسافرخانه ای در روستای مجاور تحت تعقیب بود را می شنوید ولی اینگونه نبود .از شانس خوب او که سنی ازش گذشته بود و کسالت مختصری هم داشت از رفتن امتناع کرده و تصمیم گرفته بود آن روز را به خودش استراحت بدهد و وقتی که واقعاً لازم شد به شهر برود.پیرمرد که هنوز سئوالات بی جواب زیادی داشت سکوت کرد و البته پول خوبی هم که بابت ماهی هایش دریافت کرد هم در قانع شدنش بی تاثیر نبود. تا جایی که به او مربوط می شد قضیه هر چه که بود به او مربوط نمی شد . بعد از چندین سال زندگی در حاشیه جنگل و به دور از مردم ، دیگر علاقه ای به زندگی بقیه نداشت و با دخالت کردن در زندگی بقیه این همه سال زندگی نکرده بود که الان بخواهد تغییر روش بدهد.دختر که بعد از نوشیدن آب جان تازه ای گرفته بود ، واران را دید که از پیرمرد ماهیگر آدرس راه را می پرسید. دختر وقتی فهمید چقدر به شهر نزدیک شده اند به خنده های عصبی افتاد. پیرمرد نگاهی به او که پشت سر واران بود انداخت . دختر لبخندی به او زد و پیرمرد هم سری تکان داد و سپس آن دو را تنها گذاشت تا در سکوت به ملاقات عجیب امروزش بیاندیشد.کنار او واران هم با نگاهش ، رفتن پیرمرد ماهیگر را بدرقه می کرد تا اینکه از دیدن خارج شد و بعد به ماهی های توی سطل نگاه کرد. با نگاه گرسنه ای به آن ها گفت :- " به نظرم ماهی خام هم شاید چندان بد مزه نباشد "با اینحال وقتی نگاهش به ریرا افتاد که روی زمین ولو شده بود به این نتیجه رسید که آنها لایق یک وعده غذای درست حسابی هستند.چوب جمع کردن با وجود لرزش دستش هایش کار سختی شده بود اما سخت تر از آن روشن کردن هیزم ها بود. واران خیلی زود متوجه شد که هیچ چیزی در وجودش نیست ... انگار قدرت تنهایش گذاشته بود.او هیچ وقت استعداد درست و حسابی نداشت و توانایی آتش درست کردن رسماً تنها چیزی بود که ثابت می کرد موهبت دارد و حالا بعد از هربار شکست خودش را لعنت می کرد. تلاشش نا موفقش برای روشن کردن آتش با رسیدن ریرا متوقف شد. ریرا خیلی ساده پرسید:- "خوب چرا مثل اون دفعه با دستانت آتش درست نمی کنی؟"- "چون که نمی تونم!"واران با دلخوری این رو گفت و به او که کنارش می نشست نگاه کرد. ریرا نگاهی به هیزم ها انداخت و گفت:- "اگه من هم موهبت دارم یعنی می تونم آتش روشن کنم؟ درسته؟"- "به این سادگی ها هم نیست . به کلی تمرین احتیاج داری و ..."- "یادم بده"واران آخرین باری که به کسی احضار کردن آتش را یاد داده بود ، به خاطر آورد و زیر لب زمزمه کزد:- "فقط مراقب باش و قول بده خودت یا من رو نمی سوزونی."ریرا با چنان قاطعیتی به او خیره شده بود که واران دیگر با او مخالفت نکرد. دستش را گرفت و روی هیزم های چیده شده گذاشت و گفت:- "باید اول سعی کنی حرارت درونت رو حس کنی و بعد قدرت رو باهاش آمیخته کنی ... می دونی اصلش همینه بیشتر یه چیزیه که خودت با تکرار یاد می گیری نه چیزی که بشه رو کاغذ به کسی آموزش داد ولی خوب من هیچ وقت اینقدر شاگرد خوبی نبودم که بتونم خودم درست بفهمم چه برسه به اینکه بخوام به کسی یادش بدم."ریرا با اصرار گفت :- "چی؟ تو که اصلاً چیزی به من یاد ندادی! حداقل یکم بیشتر توضیح بده!"واران دستش را روی هیزم گرفت و گفت:- "سعی کن حرارت بدنت رو حس کنی و بعد آروم با تمرکز آن را به سمت دستت بفرست، اصلش همینه و بقیه اش تمرین."- "خوب پس اگه می گه اصلش همینه باید کافی باشه."او هم به تقلید از واران دستش را روی هیزم ها گذاشت و تمرکز کرد . هرچند بی نتیجه بود اما بارها و بارها تکرار کرد. واران از کله شقی ریرا خوشش می آمد ... او را یاد کس دیگری می انداخت ، هرچند اگر می خواست غذای پخته بخورد باید از تحسین کردنش دست بر می داشت و خودش دست به کار می شد.با اینکه قدرتش برای روشن کردن هیزم ها کافی نبود اما برای آتش زدن علف های خشک باید کفایت می کرد. از بالای رود خانه مقداری علف خشک جمع کرد و زیر هیزم ها گذاشت و بعد دوباره تلاش کرد. این بار هم ناموفق بود.ریرا با دلخوری به تل هیزم زل زد و گفت :- "چندان مهم نیست، چون حالا اگر هم می توانستی آتش را روشن کنی ، چطوری می خوایی ماهی ها را بپزی ؟ نکنه می خوایی همین طوری بندازیشون تو آتیش؟ "واران با تعجب پرسید:- "منظورت چیه؟"دختر با دیدن او آهی کشید و با نگاهی به ماهی های داخل سطل گفت:- " فراموشش کن، ای کاش فقط می تونستیم یکم این ها را تمیز کنیم."واران با خوشحالی از جیبش چاقوی شخصیش را در آورد و به او داد تا شکم ماهی ها را خالی کند و خودش به تلاشش برای روشن کردن آتش ادامه داد. وقتی دید که او هنوز از جایش تکان نخورده سرش را بالا گرفت و ریرا را که با حالتی عجیب نگاهش می کرد دید و گفت :- "دیگه چی شده؟"- "این تمام مدت پیشت بود؟ "ریرا بهت زده ، این را پرسید و واران هم در حالیکه دوباره نگاهش را به هیزم ها بر می گرداند با بی اعتنایی سئوال کرد:- "برای کار خاصی چاقو می خواستی؟"- "تو نمی دونی این چیه ؟ درسته؟"ریرا از حالت چهره واران که دوباره با بهت به او نگاه می کرد جوابش را گرفت و در حالیکه کنارش می نشست ، خنجر را از غلافش بیرون آورد . سپس با کوبیدن ته خنجر به روی قسمت فلزی غلاف جرقه هایی درست بلند کرد که به سرعت علف ها رو شعله ور ساخت و بعد در حالیکه به انتهای خنجر اشاره می کرد گفت:- "این سنگ چخماقه! یعنی تو عمرت ازش استفاده نکردی؟"سپس درحالیکه سرش را با تاسف تکان می داد انگار که بیشتر با خودش باشد تا با او گفت:- "خب معلومه که نه. تو می تونستی آتش درست کنی . البته تا الان! "ریرا که روشن شدن آتش خوشحالش کرده بود با لحنی متفاوت در حالیکه به سراغ ماهی ها می رفت تا شکمشان را خالی کند اضافه کرد:- "خب حداقل سلیقت توی خرید خنجر خوب بوده."- "یه هدیست از طرف یه دوست."- "پس سلیقه دوستت خوب بوده."واران با این فکر که اگر ریرا را از نزدیک می دید چه می گفت. لبخندی زد و به کار او که به سرعت ماهی های آماده شده را روی سنگ های داغ کنار آتش سرخ می کرد نگاه کرد. هرچند ماهی آن شب بدون هیچ ادویه ای درست شده بود اما با این حال به قدری گرسنه بود که برایش این ماهی های پخته شده ، بهترین غذای زندگیش شده بود. بعد از خوردن شامشان هر دو کنار آتش افتادند. سیر بودن و سپس از خستگی دراز کشیدن کنار آتش ، حس فوق العاده ای داشت. بالای سرشان آسمان بی ابر ستارگانش را به نمایش گذاشته بود و پایین تر صدای آب در گوشش می پیچید و حرارت ملایم آتش بدنش را گرم می کرد. احساس می کرد تا ابد می تواند در همین حالت بماند .- "دیشب چه اتفاقی افتاد؟"واران بدون آنکه بلند شود سرش را چرخاند و صورت ریرا را دید که در وضعیت مشابه خودش دراز کشیده بود . سرش را دوباره به سمت آسمان چرخاند و جواب داد:- "اولین باری که حد قدرت رو رد می کنی این اتفاق می افته . بهش می گن بیداری."- "یادم نمی یاد چه اتفاقی افتاد ولی صدات را به یاد دارم. از نظرت این عجیبه؟"واران کمی به بدنش کش و قوس داد و سپس پاسخ داد:- "راستش من هم بیداری خودم رو به یاد ندارم ، فکر نمی کنم کس دیگری هم درست یادش بمونه."- "الان چه اتفاقی برام می افته؟"ریرا آرام این را پرسید. واران که جواب درستی نداشت و بعد از کمی فکر کردن گفت:- "کسایی که بیداری رو پشت سر میزارن راحت تر از قبل و با شدت بیشتری می توانن قدرت رو احضار کنن ... مثل این می مونه که دریچه سدی رو باز کرده باشن و حالا حجم آب بیشتری جریان داره. فقط اینجا منظورم از آب ، قدرتی که داخل وجودت هست."- "خودم فهمیدم منظورت چیه . حالا یه جوری میگه انگاری این بده؟"- "خب چطور توضیح بدم ... مثل این که هر چه قدر بیشتر این دریچه رو باز کنی آب بیشتری جاری می شه تا جایی که سد بشکنه و اون وقته که بیشتر شبیه یه بلای طبیعی می شه."ریرا که بعد از حرف های او به فکر فرو رفته بود کمی بعد پرسید:- "برای همین بود که مثل قبل نتونستی آتیش درست کنی؟ همون موقع که توی مسافر خانه اون شعله ها رو ..."یاد آوری حوادث آن شب برای ریرا دردناک بود و حرفش را نیمه تمام رها کرد. واران می دانست با اینکه ریرا از شوک در آمده و دیگر گریه نمی کند با اینحال خیلی طول خواهد کشید که با درد آن کنار بیاید.- "نه راستش . دیشب که فهمیدم چه اتفاقی داره برات می افته ، سعی کردم خودمون رو گرم نگه دارم . چوب هایی که جمع کرده بودم خیلی زود خاکستر شد و جرئت هم نداشتم که تنهات بزارم . پس با قدرتم ، آتش به وجود آوردم تا اینکه بخواهم چوب بسوزانم . این کار بیشتر شبیه این بود که آب پشت سد رو استفاده کرده باشم و حالا آبی دیگه نباشه. خالی شدم."- "یعنی دیگه قدرتی نداری؟"- "الان نه ، ولی دوباره بر می گرده . مهم نیست، قبلاً هم اینطوری شده بودم."سر ریرا به سمتش چرخید. حالت عجیبی در نگاهش بود و بعد دوباره به آسمان خیره شد .- "ممنون. با اینکه چیزی یادم نمی یاد ولی فکر می کرنم اگه اونجا نبودی و کمکم نمی کردی می مردم."ریرا با قدردانی این رو گفت و سپس ادامه داد:- "اگه استفاده بیش از حد باعث می شه که توی بدنت قوی تر جریان پیدا کنه پس چرا ..."واران که ادامه حرفش را می دانست آن را قطع کرد و گفت:- " من قدرتم ته کشید ولی تو قوی تر خواهی شد؟ سئوال خوبیه. نکته اول برای شسکتن محدودیت اینه که بجای اینکه یک روز از قدرتت خیلی استفاده کنی در دفعات این کار رو انجام بدی . راستش خیلی شبیه ورزش کردن است . نکته دوم هم این است ، زمانی که بحث موهبت هامون میشه فقط استفاده مهم نیست . بلکه توانایی و استعداد ذاتی فراخواندنش هم مهمه. در حقیقت این چیزیه که باعث میشه یک میج از میج دیگه قوی تر باشه و جوری از توانایی هاش استفاده کنه که بقیه حتی توی خواب هم نبینن، استعداد باعث می شود یکی قویتر شود و یکی دیگر ... خب چطوری بگویم ؟ کم بیاورد ."با گفتن این حرف ها صورت لاریسا در ذهنش آمد و ادامه حرفش را اینگونه گفت:- "اگه باز هم بخوام مثال او سد رو تکرار کنم، اینطور می شه که یکی مثل تو با استفاده از قدرتش تونست دریچه سد رو بیشتر باز کنه و برای همین به زودی قدرت رو بیشتر از قبل توی خودت حس می کنی ولی من فقط از آبی که از سد رد شده بود اینقدر استفاده کردم که حالا مجبورم منتظر بمونم تا آبی که از درچه سد رد میشه اینجای خالی رو پر کنه."- "اگه اینطوریه پس هر چه قدر از این سدی که می گویی بیشتر بتوانیم قدرت بگیریم بهتره است . درسته ؟"- "در حقیقت این طور نیست .چون قدرت نه تنها ممکنه از کنترلت خارج بشه بلکه روی ذهنت هم تاثیر می گذاره ... اولش افکارت را بهم می ریزد و بعد آروم آروم طرز فکرت رو هم عوض می کنه ... باعث می شه یکی دیگه بشی و در آخر نابودت میکنه."ریرا با بی خیالی گفت :- "من که چیزی حس نمی کنم."واران یکدفعه از حرفش به خنده افتاد. ریرا با دلخوری گفت : "دوباره داری مسخره ام می کنی؟ درسته؟"- "نه ... ببخشید . راستش خودت هم متوجه نیستی که از وقتی بیدار شدی چه قدر عوض شدی؟ تا دیشب از من متنفر بودی و حالا خیلی راحت داری باهام صحبت می کنی. این تاثیریه که می گفتم."دختر به آرامی گفت :- "نمی دونم شاید حق با تو باشه . توی یک مدت کوتاه خیلی اتفاقات افتاد."انگار حرف هایش تاثیر سنگینی روی ریرا گذاشت چون دیگر حرفی نزد. شاید هم داشت به زندگی قدیمش فکر می کرد. زندگی که در همین دو روز پیش داشت و در آن اثری از آدمکش ها و غریبه هایی که از دستشان آتش زبانه می کشید نبود. در سکوتی که بعد از آن به وجود آمد واران نمی دانست کدام بیشتر پلک هایش را به هم میدوزد خستگی بی حد و اندازه اش از پیاده روی طولانی یا سنگینی شکمش که با پر خوری حسابی پرش کرده بود. لحظه ای که چشمانش را باز کرد آفتاب پر حرارت خورشید صورتش را نوازش می کرد.فصل هفتمدرفکبعد از این خواب که برای هر دوتایشان انگار چند لحظه بیشتر طول نکشید ، انرژی تازه ای گرفته بودند. آنها از جایشان بلند شدند و بعد از کمی کش و قوس به بدنشان ، به راه افتادند. دیگر به دراز کشیدن روی زمین سفت و خوابیدن در هوای آزاد و خیره شدن به سقف پر ستاره آسمان عادت کرده بودند . هرچند به این معنی نبود که دلشان برای یک شب خوابیدن روی تخت نرم تنگ نشده باشد . شاید تنها خوبی سبک سفر کردنشان حداقل این بود که نیاز به جمع کردن چادر و زیر اندازی نبود ، فقط باید بلند می شدند و به راه پیمایی ادامه می دادند.در سطل چند ماهی از دیشب باقی مانده بود ، که واران می خواست از آنها به عنوان صبحانه استفاده کند ولی به جای پختنشان ، به اصرار ریرا دوباره آنها را به رود خانه انداختند. طبق گفته های پیرمرد تا شهر فاصله کمی بود و برای تامین مایحتاج سفرشان باید به آن سمت می رفتند . همانجا هم می توانستند صبحانه بخورند.حالا که ریرا آرام شده بود و به او اعتماد پیدا کرده بود یا شاید حتی با کمی هم اشتیاق دنبالش می آمد ، می توانستند با خیال راحتتری نزدیک جاده حرکت کنند. آنها بعد از پر کردن تنها قمقمه کوچک کمری شان که متعلق به واران بود به راه افتادند.آن دو توانستند اوایل صبح به دهکده کوچکی که پیرمرد در موردش گفته بود برسند. حس برگشتن به میان تمدن برای هر دو نفرشان لذت بخش بود آن هم بعد از دو روز حرکت از داخل جنگل که باعث شده بود سر و وضعی مشابه بی خانمان ها پیدا کرده باشند . برای همین بدشان نمی آمد که در جایی اتاقی کرایه کنند و بتوانند حمامی بگیرند و با لباس های تازه سفرشان را ادامه دهند .ریرا نام روستا را از روی پلاک چوبی بزرگی که به شکل زیبایی روی آن حکاکی شده بود خواند :- " به درفک خوش آمدید. زودتر از چیزی که انتظار داشتم رسیدیم."البته واران از این موضوع خوشحال بود ، به این ترتیب وقت کافی برای خرید و خوردن صبحانه داشتند و بعد می توانستند با خیال راحت استراحت کنند.درفک ، دهکده ای واقع در یک دره با شیب تند بود . همین موضوع باعث شده بود خانه هایی که بر روی شیب تند دامنه کوه بنا شده بودند ، به دهکده شکلی بدهند که این توهم را در واران ایجاد می کرد که انگار دهکده دو طبقه باشد. اینجا دهکده سرسبزی بود که از با معماری خاصی خودش ، حالتی متمایز از دهکده ها و روستاهای دیگر این لردنشین داشت. تمام خانه ها انگار با نوعی چوب سفید ساخته شده بودند ولی وقتی آن ها به اولین خانه دهکده رسیدند ، واران متوجه شد در حقیقت این چوب نیست که سفید است ، بلکه سطح چوب را با ماده سفید رنگی پوشیده بودند. نکته دیگر این دهکده ، جاده هایش بود که به طور کامل با سنگ های زمختی سنگفرش شده بود.در حالیکه واران تحت تاثیر زیبایی دهکده بود ، با صدای ریرا به خودش آمد که می گفت:- "فکر می کنی بعد از صبحانه ، کجا می توانیم حمام کنیم ؟ نمی دانی چقدر دلم می خواهم هرچه زودتر از دست این لباس های چسبناک و کثیف راحت بشوم."واران که بعد از بلاهایی که سرش آمده بود نمی خواست جانب احتیاط را از دست بدهد او را قانع کرد تا اولویت را به تامین وسایل مورد نیاز دهند. او حالا دقیقاً می دانست که باید با آخرین سکه های ته جیبش چه چیزهایی بخرد .در همان اولین مغازه ای که واردش شدند توانستند تا حدود زیادی وسایل مورد نیازشان را تهیه کنند . واران کوله ای را از قفسه برداشت و با پتو و زیر انداز و هرچیز دیگری که به نظرش در راه به کارشان می آمد پر کرد . سپس رفت تا کوله دیگری بر دارد.- " ... یعنی یک غریبه همه این کار ها رو انجام داده ؟ چه آدم های پستی پیدا می شوند!"- " تازه بقیه اش رو نشنیدی!"واران سرجایش ایستاد و گوش های را تیز کرد . صدای اول متعلق به زن فروشنده بود و صدای دوم هم مال مردی بود که به پیشخوان مغازه تکیه داده بود و حالا داشت با آب و تاب در مورد اتفاقاتی که دو شب پیش افتاده بود صحبت می کرد ، آن دو داشتند در مورد او صحبت می کردند . اینطور که به هم می گفتند از قرار معلوم در همه ی روستاهای اطراف دامون ، که درفک هم جزو آنها بود . به دنبال مردی بودند که وارد مسافرخانه ای شده و بعد از کشتن مهماندار و پیشخدمت و پسر کوچکی که آنجا کار می کرده ، مسافرخانه را به آتش کشیده و اسب های مسافرخانه را هم به سرقت برده است .با سر رسیدن ریرا که ظروف فلزی را به همراه یک جفت کارد و چنگال در دست داشت ، واران کیسه سکه هایش را به او داد و ازش خواست که به مبلغ خریدشان را حساب کند. ریرا با ناراحتی نگاهش کرد و گفت :- "ولی هنوز خیلی از چیز هایی که لازم داریم را نخریدیم ."با اینحال وقتی صورت واران را دید دیگر چیزی نگفت و به سمت پیشخوان رفت . او پشت قفسه ای که پر از لوازم خیاطی بود پناه گرفت و سعی کرد بدون اینکه در دید باشد ، پیشخوان مغازه را زیر نظر بگیرد . احساس می کرد که چیزی در شکمش تکان می خورد . او این حس را بعد از دیدن تمپلار ها دیگر تجربه نکرده بود . ریرا بدون هیچ مشکلی مبلغ خریدشان را پرداخت کرد . به نظر او هم فهمیده بود اوضاع از چه قرار است زیرا وقتی از مغازه خارج شدند از واران پرسید :- " حالا باید چه کار کنیم؟"واران جوابی نداد و در عوض خودش سئوال کرد :- "تو می دونستی که اسب ها برای مسافرخانه بود؟"ریرا فقط به تکان دادن سرش اکتفا کرد . واران که متوجه موضوعی شده بود گفت:- "برای همین بود که وقتی آزادشون کردم ناراحت شدی؟"- "چه اهمیتی داره؟ ولی برای من سئوال شده که برای چی همه توی دامون فکر می کنن که من هم توی آتش سوزی مردم؟"واران کمی فکر کرد و جواب داد:- " فکر می کنم مردمی که آنجا بودند جسد آن مرد را پیدا کردند و حتماً حدس زدن که تو هستی."ریرا ساکت بود و با خودش می اندیشید . بعد از اندک زمانی پرسید:- "تو با جسد آن یکی مرد چکار کردی؟"- "همان جا در آن بن بست ولش کردم . چطور مگه؟"ریرا که عمیقاً در فکر فرو رفته بود گفت :- "کسی چیزی راجع به جسد آن مرد نمی گفت. یعنی هنوز پیدایش نکرده اند ، درسته؟"واران شانه اش را بالا انداخت و گفت :- "نمی دانم ولی بهتره که وقتی خرید های لازم را انجام دادیم . دیگر اینجا نمانیم."آن ها قرار گذاشتند که برای اینکه زودتر کارشان در این شهر تمام شود ، ریرا برای تهیه لباس برود و واران هم کوله پشتی هایی که تازه خریده بودند را از مواد غذایی پر کند .خرید واران بر خلاف انتظارش کمتر از آنچه که فکر می کرد زمان برد و به زودی با کوله ایی پر از نان و گوشت نمک سود شده و میوه های تازه روی دوشش به کنار حوض بزرگی در همان نزدیکی که محل قرارشان بود به انتظار ریرا ایستاد. او نوشیدنی را از یاد نبرده بود و کوزه های پر از آب هم همراهش بود که توی کیسه کنار پتو های تازه شان گذاشته بود. در کل از خریدش خوشحال بود و تنها ناراحتی اش این بود که نتوانسته بود نوشابه برندی تهیه کند ، هر چند شیشه هایی پر از نوشیدنی های دیگر در کوله اش داشت.واران در آن طرف حوض ، ترانه خوان دوره گردی را دید که کمی آن طرف تر پشت به دیوار میکده ای در حال اجرا بود . از آنطرف هم خرید ریرا طولانی شده بود ، برای همین به فکرش رسید حالا که وقت دارد کمی از از حوض فاصله بگیرد و اجرای ترانه خوان دوره گردی را تماشا کند. او هنوز مقداری سکه در جیبش مانده بود و می تواست کمی ولخرج باشد.به تدریج اطراف خواننده پر از مردمی شد که مجذوب صدای ساز و آوازش شده بودند. بعد از اولین اجرایش به شدت مورد تشویق حضار قرار گرفت و خواننده هم کلاهش را برای ادای احترام به مخاطبانش برداشت . سپس با حرکتی نمایش آن را جلویش روی زمین گذاشت تا مردم داخلش پول بریزند. واران جلو رفت و چند سکه به داخل کلاه انداخت . وقتی داشت دوباره به جای قبلیش بر می گشت نگاهش به سمت دیگری در میان جمعیت افتاد . جایی که با صورت خشن مردی با کلاه بزرگی به سر ، طوری که سایه آن تمام صورتش را فرا گرفته بود رو به رو شد.قلبش فرو ریخت .او همان مرد مسافری بود که در روستای دامون آدرس مسافرخانه را ازش پرسیده بود و در تمام مدت اقامتش در آنجا و حتی در مسافرخانه هم نگاه سنگینش را احساس کرده بود. مرد هم او را دیده بود و صورتش به لبخند کجی که نشان می داد واران را شناخته است باز شد. واران با عجله برگشت و از میان جمعیت خارج شد ولی وقتی برگشت دید مرد هم در حال تعقیبش است.دیگر صبر نکرد و با تمام وجود دوید . از سمتی به سمت دیگر می رفت و سعی می کرد تعقیب کننده اش را در کوچه پس کوچه ها جا بگذارد. دویدن با کوله های سنگینی که روی دوشش داشت سخت بود ولی او بدون اهمیت دادن به آن با تمام وجو می دوید . سرانجام وقتی به کوچه خلوتی فرار کرد به نظرش رسید که دیگر مرد ردش را گم کرده است . برای همین ایستاد تا نفسی تازه کند.- "باید اعتراف کنم که توی فرار کردن استعداد خاصی داری."مرد کلاه دار که ناگهان رو به رویش در ابتدای کوچه ظاهر شده بود ، این را گفت. واران هاج و واج او را نگاه می کرد . سپس برگشت تا دوباره فرار کند که با وحشت دید در کوچه بن بستی به دام افتاده است. یاد چند شب پیش افتاد که خودش کسی را اینگونه در کوچه بن بستی به دام انداخته بود ولی حالا شرایط برعکس بود.قلبش به قفسه سینه اش کوبیده می شد . با پریشانی شروع به بررسی اطرافش کرد . به نظر چیزی نبود تا بتواند با آن از دست مرد فرار کند . حتی دیوار های اطرافش هم بلند تر از آن بود که بتواند از رویش بپرد ، این طور که معلوم بود کاملاً به دام افتاده بود. بی فایده سعی می کرد قدرتش را فرا بخواند . اگر می توانست آتشی هرچند ضعیف به سمت مرد بفرستد ، حتی اگر او جا خالی هم می داد شاید این شانس را داشت که از کنارش فرار کند. مرد که انگار ذهنش را خوانده بود ، با لحن خشنی گفت :- "بهتره به سرت نزنه که کار احمقانه ای بکنی ! من قبلاً با میج ها مبارزه کردم و می بینی که هنوز هم اینجا هستم . حالا بهتره بدون دردسر همراه من ..."واران هیچ وقت ادامه حرف مرد را نشنید ولی می توانست حدس بزند که قبل از اینکه پارچه بلند سفیدی از روی سرش تا کمرش کشیده شود ، می خواست بگوید "بیا". پشت سر مرد ریرا ایستاده بود که در این مدت بی صدا خودش را به او رسانده بود و بعد با کشیدن لباس گشادی روی سرش با تنه محکمی او را به عقب هل داد.واران به سمت ریرا که فریاد می زد "عجله کن" دوید . با اینکه موقعیت خطرناکی بود نمی توانست وقتی از کنار مرد که سعی می کرد خودش را از دست لباس خلاص کند نخندد. ریرا واقعاً در ذاتش جنگجو بود.واران در حالیکه شانه به شانه او می دوید ، پرسید:- "چطور پیدام کردی؟"- "وقتی کنار حوض بودی دیدمت و بعدش یهو دیدم که از یه چیزی فرار کردی ! من هم دنبالت کردم."او می خواست از ریرا برای نجاتش تشکر کند که صدایی پشت سرش شنید و دید که مرد پشت سرشان با فاصله در حال دویدن و تعقیبتشان است. به زودی نزدیک حوض بزرگ وسط شهر شدند و در مقابلشان ، جمعیت زیادی دور خواننده دوره گرد ، جمع شده بودند. ریرا با گرفتن آستین کتش ، واران را نگه داشت و گفت:- "سکه هات رو به من بده!"واران با تعجب نگاهش کرد و سریع با عصبانیت گفت:- "نایست ! باید فرار کنیم."- "گفتم هر چی پول تو جیبت داری بده من!"او با عجله هر چه سکه داخل جیبش مانده بود کف دست های ریرا ریخت و با نگرانی به پشت سرش جایی که مرد داشت به سمت شان می آمد نگاه کرد. ریرا به سمت جمعیت فریاد زد تا حواسشان را به خودش جلب کند و بعد دستانش را به بالا پرت کرد تا اینکه بارانی از سکه هایی که در نور آفتاب هر کدامشان مثل خورشید کوچکی می درخشید باریدن گرفت. مردم که متوجه پولی که کنارشان به زمین می ریخت شده بودند ، برای گرفتن سکه ها هجوم آوردند .در هرج و مرجی که بعد از آن به وجود آمد ، واران مرد را دید که در میان جمعیت گیر افتاد ولی دیگر بیشتر از آن نگاهش نکرد زیرا ریرا محکم دستش را گرفت و کشید و هر دو از آنجا گریختند.واران که باورش هم نمی شد توانسته باشد از آن مخمصه فرار کند ، در حالیکه از بین درختان جاده را نگاه می کرد تا ببیند آیا هنوز مرد تعقیبشان می کند یا خیر ، گفت:- "ممنونم"ریرا سینه اش را می مالید و با ولع هوا را تنفس می کرد. آنها تا زمانی که به طور کامل از شهر دور نشده بودند و در پناه درختان قرار نگرفتند حتی یک لحظه هم از دویدن غافل نشده بودند. ریرا که کمی حالش جا آمده بود با دلخوری گفت:- "خب این هم از صبحانه و حمام . منو بگو که دلم رو خوش کرده بودم امروز را استراحت می کنم . حالا بگو چی کار کردی که آن مرد دنبالت کرد؟"- " او هم همزمان با من به دامون آمده بود و فکر کنم من را شناخت"- "یعنی جایزه بگیر یا چیزی در این مایه ها بود؟"- "نمی دانم ولی می دانم که اگر به موقع نمی رسیدی الان توی بد وضعیتی بودم"ریرا لبخند ریزی زد و زیر لب گفت "قابلی نداشت" . واران که بالاخره از اینکه مرد آن ها را گم کرده اطمینان پیدا کرده بود ، نگاهش را از جاده برداشت و گفت :- "باید زودتر از اینجا برویم و گرنه ممکن است دوباره پیدایمان کند."ولی ریرا به او خیره شده بود و با لحن مشکوکی پرسید:- "فقط یک چیز رو به من بگو ! به نظرت آن جایزه بگیر دست از تعقیبت بر می داره ؟ منظورم اینکه او دلیلی ندارد که بخواهد زیاد خودش را به دردسر بندازد . درسته؟"واران نگاه های خیره و حسی که از همان اول به مرد داشت را به خاطر می آورد . او شک داشت که مرد جایزه بگیر باشد ولی اگر هم بود به این راحتی از طعمه اش دست نمی کشید . او شانه اش را با سردرگمی بالا انداخت و پاسخ داد:- " برای تعقیب یک میج که بهش تهمت دزدی و آدم کشی زدند تا دلت بخواهد می توان دلیل آورد ."ریرا همچنان با شک به او نگاه می کرد ، برای همین اضافه کرد:- "به زودی خودت هم متوجه خواهی شد که دنیا نسبت به میج ها چگونه است ولی حالا یه مشکل بزرگ داریم که در اولویت قرار دارد."- "از چه مشکلی حرف می زنی؟"واران که به جاده و بعد به درختان جنگل خیره شده بود جواب داد :- "دیگر نباید وارد مسیر اصلی بشویم و اگر هم بخواهیم تمام راه را از داخل جنگل حرکت کنیم به احتمال زیاد دوباره گم می شویم."- "خب پس، خوب شد که این ها را خریدم . درسته؟"واران به ریرا که قطب نما و نقشه کوچکی که در دستش بود را به سمت او گرفته بود خیره شد و با خوشحالی گفت:- "پس معلوم شد با اینکه قرار بود سریع تر از دهکده برویم ، چرا اینقدر تاخیر داشتی!"ریرا ابرویش را با ناراحتی بالا برد تا جوابی بدهد ولی واران پیش دستی کرد و ادامه داد:- "البته من که خوشحالم که دیر کردی"فصل هشتمشبیخوناین بار دیگر پیمودن باقی مسیر به سختی سابق نبود . حالا دیگر به اندازه کافی مواد غذایی و نوشیدنی داشتند و ترسی از تشنگی و گرسنگی نبود . تازه پتو های گرم و زیر انداز هایی در اختار داشتند که شب ها در آن بخوابند. حالا که واران فهمیده بود تحت تعقیب است احتیط بیشتری به خرج می داد ، نمی دانست چگونه مرد پیدایش کرده بود ولی دیگر مطمئن بود که اگر می خواهد سالم به گیلداد برسند باید از آدم ها فاصله بگیرند. او اخیراً به هر روستا یا شهری می رفت دردسری درست می شد برای همین نمی توانست با مطمئن باشد که به خاطر کدام یک از خرابکاری هایش تحت تعقیب است .با وجود قطب نمایی که ریرا خریده بود دیگر ترسی از گم شدن نداشتند برای همین می توانستد با خیال راحت از داخل جنگل عبور کنند . شاید اینگونه دیگر با افرادی که دنبالشان بودند رو در رو نمی شدند . چیزی که واران را بیشتر نگران می کرد این بود که با گذشت چندین روز هنوز قدرتش برنگشته بود و یک میج بدون توانایی هایش ، هدف راحتی محسوب می شد. از طرفی با اینکه ریرا بارها خودش را به عنوان یک همراه قابل اعتماد و کار آمد ثابت کرده بود ولی او به جز شفابخشی قدرت دیگری از خودش نشان نداده بود و همچنین نمی توانست از موهبتش برای درست کردن آتش استفاده کند که شاید دلیلش داشتن معلمی مثل او بود . بعد از روزها سعی کردن، ریرا فقط توانسته بود کمی دست هایش را گرم کند که شاید هم دلیلش این بود که قبل از هربار تلاشش دست هایش را محکم به هم می مالید.بعضی وقت ها واران فکر می کرد شاید ریرا هم مثل او باشد و موهبت فقط به شکل یک توانایی خاص در وجودش ظاهر شده است و توانایی دیگری ندارد . با این وجود نمی توانست کله شقی و تلاش او را تحسین نکند ، در حقیقت ریرا او را به یاد لاریسا می انداخت . البته با این تفاوت که لاریسا نابغه ای بود که می توانست با موهبتش کارهایی انجام دهد که حتی مربیانشان هم توانایی انجامش را نداشتند.چندین روز بعد را بدون حادثه خاصی در سفر بودند ، تا اینکه آخرین روز سفر کمی پس از غروب به نزدیکی شهر مرزی رسیدند. زمانی که به حاشیه جنگل رسیدند دیگر قادر به دیدن شهر مرزی را از دور شدند . با همین سرعت اگر حرکت می کردند تا چند ساعت دیگر به مقصدشان رسیده بودند.اما با فرا رسیدن شب ، مجبور شدن دست از حرکت بکشند . امشب ماه در آسمان نبود تا مسیرشان را روشن کند و تاریکی همه جا را در بر گرفته بود. پس تصمیم گرفتند شب را در حاشیه جنگل بمانند و فردا صبح اول وقت به شهر مرزی بروند .برای آخرین شب سفرشان تقسیم کار کردند و قرار بر این شد تا ریرا به جمع آوری هیزم مشغول است ، او هم محل اتراق امشب را آماده کند.واران بعد از تمیز کردن زمین و پهن کردن زیر انداز ها به سراغ کیسه آذوغه شان رفت و با دلخوری نگاهی به نان های مانده داخل کیسه انداخت. طعمشان نسبت به روز اول حسابی تغییر کرده بود و خشک شده بودند ولی گوشت ها هنوز خوش طمع بودند هر چند که بخاطر سفت بودنشان حتماً لازم بود با نوشیدنی خورده شوند .واران جستجوی بیشتر درون کیسه آذوغه پرداخت. آن قدر در آن غذا داشتند که چند روز دیگر هم بتوانند با آن سر کنند. او در حالیکه به آخرین بطری نوشابه برندی اش که ته کیسه بود خیره شد با خود فکر کرد حالا که دیگر به آخر سفرشان رسیده بودند دلیلی نداشت که بخواهند الکی همه این بار را حمل کنند. سپس با این امید که فردا می توانند غذای تازه و گرم بخورند ، هر چه در کیسه مانده بود را در آورد. امشب می توانستند دلی از عزا در بیاورند.جستجوی ریرا برای هیزم به طول کشیده بود برای همین چاله ای کند و خودش با چوب هایی که اطرافش پیدا می شد آتش مختصری در آن آماده کرد . دیگر داشت به استفاده کردن از چخماق عادت می کرد . هنوز هم باورش سخت بود که لاریسا به او که تنها هنرش درست کردن آتش بود چنین چیزی هدیه بدهد ولی واران گلایه ای نداشت.انتظارش به درازا کشید اما باز هم خبری از ریرا نشد. دیگر نگران شده بود و به دنبالش از راهی که رفته بود به داخل جنگل رفت. تاریکی شب بدون نگرانی از نور ماه در این شب همه جا را به تصرف خود در آورده بود. ناچار شده بود تا از تکه چوبی شعله ور به عنوان مشعل استفاده کند و در نور آن به جستجو ریرا بپردازد . شعله ی آتشی که سر چوب می سوخت با حرکتش کم و زیاد می شد و در نور آن سایه های لرزانی که پشت درختان می افتاد ، در نظر واران مثل دشمنان مخفی در کمین بودند.هر چه می گشت از او اثری نبود و صدایش خودش در گوشش می پیچید که نامش را بی حاصل فریاد می زد. افکارش با سرعت در سرش می چرخیدند ، نگران این بود که ممکن است در تاریکی مورد حمله حیوانات وحشی قرار گرفته باشد اما در این صورت حتماً فریاد می کشید و او هم صدایش را می شنید. شاید هم برای جمع کردن چوب خیلی دور شده بود و راهش را در جنگل گم کرده بود؟ در آن صورت واران چه کار باید می کرد. افکار عجیب و غریبی به مغزش هجوم می آورد ... شاید پایش به جایی گرفته و افتاده است... نکنه سرش به جایی برخورد کرده باشد.برای لحظه ای صدایی شنید. مثل صدای خرد شدن برگ و چوب زیر چکمه های پای انسان بود. خودش هم در همان جهت شروع به دویدن کرد که متوجه شد دوباره سکوت به جنگل برگشته است. نکنه اشتباه کرده بود. دستش را بالا گرفت ، آتش چوب کم شده بود و باعث می شد که نور شعله مشعل نتواند از بین درختان پیچیده به راحتی رد شود.در همین افکار بود که پایش به تپه ای از هیزم تلنبار شده خورد. ریرا باید همین حوالی می بود. نام او را با فریاد بلندی صدا زد و صدایش در سکوت ساکنین جنگل پیچید.اتفاق بدی افتاده بود. این را در تمام وجودش احساس می کرد. اطرافش همه چیز را به دقت زیر نظر داشت تا شاید متوجه چیزی شود .قدم بعدی که برداشت متوجه چیزی شد که زیر پایش روی زمین افتاده بود. در نور چوب مشتعلش که دیگر کم سو شده بود ، با توک پوتینش آن را بررسی کرد.گردنبند طلایی بود که با زنجیری نازکی به قابی که طرح خورشید داشت می رسید. همین گردنبند را به گردن پسرک بیچاره دیده بود و حالا می فهمید که ریرا در تمام این مدت آن را به همراه خود داشته است. دیگر شکی نداشت که او اینجا بوده است. همین که خم شد تا آن را بر دارد صدای شکافته شدن هوا را از بالای سرش شنید و نسیمی که از بالای سرش رد شد را حس کرد. سرش را بالا گرفت تا با برق خنجری که در تنه درختی که رو به رویش فرو رفته بود مواجه شود . انگار که برق از تنش رد شده باشد ، سریع چرخید و در نور کم سوی مشعلش با مرد باشلق پوشی که درست پشت سرش از پوشش درختان بیرون آمده بود مواجه شد.پوشش مرد مشابه لباسی بود که آن دو قاتل و دیوانه در دامون به تن داشتند ... فقط با این تفاوت که ردای کلاه داری که صورتش را می پوشاند و تا زانویش پایین می آمد به نظرش سبز تیره و خوش دوخت تر بود . یک دست مرد روی غلاف خالی خنجرش بود و با دست دیگرش دهان ریرا را محکم گرفته. برای واران کوچکترین سوالی نبود که با چه کسی طرف است. با اولین قدمی که به سمت آنها بر داشت ، دست مرد را از روی غلاف خنجر به سمت ردایش رفت تا خنجر دیگری از زیر آن بیرون بکشد و روی گلوی ریرا قرار دهد. واران با دیدن این صحنه در جا ایستاد.- "کاری بهش نداشته باش. من اینجام."صدای مرد به سردی یخ بود وقتی که گفت:- "از سر راهم برو کنار قلاده! دختره یا مال ماست یا مال هیچکس!"واران گیج شد ، او در مورد این لقب ، یعنی "قلاده" شنیده بود اما چطور مرد درمورد لقبی که توسط میج های فرقه های ضاله به آنها داده بودند ، خبر داشت و بعد در یک لحظه سرمای کرخت کننده ای از ستون مهره های واران گذشت . حقیقت محکم به سرش کوبیده شد. تازه متوجه شده بود که اگر هم کسی می خواست برای کشتنش مزدور اجیر شده ای بفرستد مسلماً افراد گردن کلفتی با چماق های بزرگ و شمشیر های تیز به سراغش می فرستاد و نه دیوانه هایی با چاقو های زهر آگین که خودکشی می کنند. طرفش چیزی به مراتب بدتر از یک آدم کش بود، چیزی که واران فقط درموردشان شنیده و خوانده بود. او با فرقه های ضاله طرف بود.ترسش را می توانست در دهانش مزه کند . حالا که موهبت ترکش کرده بود و قدرتش را حس نمی کرد ، تنها چیزی که به فکرش می رسید این بود که برای خودش زمان بخرد.- " یکم فکر کن ! نکنه اینقدر مغزاتون رو شستو شو دادن که دیگر چیزی نمی فهمید ! ولی آخر مگه یه نیروی تازه چقدر براتون می تونه اهمیت داشته باشه؟ تا همین الان دوتا از دوستانت جونشون رو از دست دادن ، این یکی رو فراموش کن و یه جایی دیگه دنبال پیدا کردن نیروی تازه باش."واران می دانست که احتمالاً منطق ، با آدمهایی که اینقدر در جنون غرق شده اند غریبه است . برای همین امیدی نداشت که بتواند این قائله را به این راحتی حل کند. ترسش از این بود که طرفش متوجه شود که او ضعیف تر از آن است که در مقابلش از قدرت استفاده کند ، همین که او متوجه این موضوع می شد دیگر کارش تمام بود.لب های بی رنگ در صورت مرد به طرز مسخره ای به اطراف کش آمد، مثل اینکه بخواهد بخندد ولی نداند چگونه این کار را انجام دهد و با همان حالت گفت:- "پس اونهایی که گردنت قلاده زدن بهت نگفتن ... البته دلیلی هم نداره بخوان چیزی رو برای سگ های شکاریشون توضیح بدن . مگه نه قلاده؟"مرد حرفش را با تمسخر تمام کرد و بعد ناگهان لبش بیشتر به خنده ناجوری باز شد و با خنده شریری اضافه کرد:- "مگر اینکه اون ها هم نمی دونستن! برای همین فکر کردین فقط یکی از سگ هاشون به تنهایی کافیه... خیلی اعتماد به نفستون رفته بالا ، نه؟ خودت رو دست بالا گرفتی قلاده!"واران چیز درستی از حرف های پرت و پلایش نمی فهمید. او در این مدت که مردک داشت حرف می زد به آرامی دست آزادش را به داخل جیب کتش رسانده بود تا خنجرش را آماده کند . با اینکه در مقابل دشنه مرد شانسش کم بود ولی بهتر از هیچی بود.- "ولی هنوز من موندم و حالا تو تنهایی!"دست واران قبضه دشنه ای پارچه پیچ را در جیبش محکم گرفت ، دسته دشنه متفاوت از خنجر خودش بود و ناگهان یادش آمد خنجر خودش را بعد از روشن کردن آتش همانجا جا گذاشته است . چیزی که در دست دارد مثل همان دشنه ای زهرآلودی است که مرد زیر گلوی ریرا گرفته بود . یادش آمد که دشنه ی یکی از آنها را در مسافرخانه ، از کنارش برداشته بود. بعد از این همه مدت دیگر آن را فراموش کرده بود ولی حالا شانسش با آن بیشتر بود . مرد حرفش را تمام کرد و دوباره حواسش روی او متمرکز شده بود. اگر حواسش را پرت می کرد ، شاید می توانست در یک لحظه شانس حمله را پیدا کند.- "من هر لحظه بخواهم می توانم همین جا با قدرتم نابودت کنم . پس یه شانس دیگه بهت می دم تا دمت رو بزاری رو کولت و بری ."واران سعی کرد با محکم ترین لحنش این را بگوید و قدمی به جلو برداشت. مرد همانجا ایستاد و چاقوی زیر گردن ریرا را بیشتر بالا آورد. واران سر جایش قفل شد. حرکتش اشتباه بود ،با وحشتی متقابل یک آن به چشمان ریرا نگاه کرد. غیر ممکن بود بدون اینکه ریرا آسیبی ببیند به مرد حمله کند . به نظر می رسید مرد هم فکرش را خوانده است زیرا گفت:- "پس تصمیمت رو بگیر قلاده ، یا دختر زنده با من می یاد و یا اینکه همین جا با من می میره. البته مهم هم نیست چه فکری کنی. می دونم آنها از قبل برای سگ هاشون تصمیم گرفتن ."مرد در حالیکه با سرش به سمت ریرا اشاره می کرد با نفرت ادامه داد :- " تو دستور ساده ای داری :هم نوعان آزادت رو مثل خودت به برده گی در بیار و اگه نتونستی باید به هر قیمتی اونها رو بکشی و حالا قیمت کشتن من این جان این دختره ! برای همین اون دشنه دستته ، درست نمی گم؟"واران نمی دانست چطور اما دیگر نقشه اش لو رفته بود ، برای همین دشنه را از جیبش بیرون آورد و با چند تکان سریع پارچه روی تیغه آن را باز کرد و روی زمین انداخت. مرد نگاهی به دشنه انداخت و بعد با خشم فرو خورده ای به چشمان واران زل زد و با سردی گفت:- "من با این دشنه ها زندگی کردم. خیلی راحت می تونم حتی از زیر لباس تشخیصشون بدم ، همیشه از نظرم ابهت خاصی داشتن ولی باید بگم توی دست های تو به شدت مسخره و احمقانه به نظر می رسن."نفس کشیدن برای واران سخت شده بود . او خنجری که مرد زیر گلوی ریرا گذاشته بود را می دید و می دانست اگر تیغه کوچکترین خراشی روی گلویش بندازد چه خواهد شد. همچنین شانسش را برای حمله غافلگیرانه را حتی اگر از اول هم وجود نداشت، دیگر از دست داده بود. صحبت با این فرد بی فایده است آنها ذهنشان شست وشو داده شده بود و حاضر بود برای هدفش دست به هر کاری بزند . تازه با نفرتی که از او داشت ،احتمالاً از این کار حتی لذت هم می برد.به روشنی به خاطر داشت که به آنها چه آموزش داده بودند. مردک یک چیز را راست گفته بود، فرقه های ضاله مخوف و بی رحم بودند ... به هیچ عنوان نباید به این فرقه ها اجازه عضو گیری بدهند چه برسد به کسی مثل ریرا که قدرت منحصر به فردی هم داشت.دستوراتش ساده بود ... باید هر دویشان را می کشت.خنجر درون دستش در نور در حال مرگ مشعلش بالا رفت . لحظه ای که در چشمان ریرا نگاه کرد برقی از درک متقابل در آن دید و بعد دستش را پایین آورد . گور پدر دستورات او نمی توانست ریرا را قربانی کند حتی اگر به معنی مرگ خودش بود.همین که دستش پایین آمد چند اتفاق همزمان افتاد . مشعلش سرانجام خاموش شد ولی قبل از آن که نورش را کامل از دست بدهد واران دید صورت مرد تیره شد . دید که تیغه خنجر از گردن ریرا فاصله گرفت و آماده پرتاب به قلب خودش شد. در تاریکی بالا آمدن خنجر را در دست مرد را می دید ... ناگهان دست ریرا با نور کمی روشن شد.دهان مرد به جیغی باز شد و دستش را از گلوی ریرا برداشت و در همین وقت هم ریرا خودش را از دست او رها کرد. واران تاول های روی دست مرد و آتش کم سویی که کف دست ریرا روشن بود را دید و بعد با لبخندی آنچنان قدرت را در وجودش احضار کرد که خودش هم از آن خبر نداشت. با تمام وجود می خواست فرد ردا پوش جلویش را بکشد . دیوانه ای که آنچنان در اعتقادات تاریکش فرو رفته بود که هیچ چیزی دیگر برایش معنا نداشت.آتش از هر دو دستش زبانه کشید و روانه هیکل تیره مرد شد. واران صدای فریاد گوش خراش مرد را به همراه صدای جلز و ولز سوختنش ، می شنید. حرارت شعله هایی که مرد را در آغوش گرفته بودند و بوی گوشت سوخته را حس می کرد اما تا وقتی که مرد ساکت شد و بدنش بی حرکت روی زمین افتاد از سوزاندنش دست نکشید.آنگاه در حالت خلسه گونه ای به جسد در حال سوختن خیره شد. او تا به حال حتی حیوانی را هم نکشته بود . این اولین باری بود که در عمرش جان موجود زنده ای را بود . نمی دانست چند وقت در همین حال بود که صدای ریرا او را به خودش آورد. ریرا بازویش را گرفته بود و می گفت :"بیا از اینجا بریم."دست و پایش می لرزید و نمی توانست درست متوجه اطرافش شود. آنها به سمت چادرهایشان و زغال سرخی که در چاله ای که با فاصله از چادر ها روشن بود برگشتند. در این مدت که واران برای پیدا کردن ریرا رفته بود ، آتش هم رو به خاموشی گذاشته بود. واران بی حس روی زمین نشست. ریرا سریع آتش را با باقی مانده هیزم ها روشن کرد. آنها هیزم هایی که ریرا جمع کرده بود را هماجا جا گذاشته بودند و البته اهمیتی هم نداشت چون قبل از اینکه واران به خودش بیاید دید که او همه چیز را جمع کرده و با مشعلی در دستش ، او را به سمت جاده اصلی هدایت می کرد.فصل نهمغوغا در گیلداداوایل صبح بود که به شهر مرزی گیلداد رسیدند. خورشید هنوز کامل بالا نیامده بود و باد خنک صبحگاهی می وزید . گیلداد در حقیقت، ابتدا به عنوان دژ جنگی ساخته شده بود تا در مقابل حمله هایی که از سمت جنوب انجام می گرفت مقاومت کند . بعد از اتمام جنگ و به مرور زمان کم کم کاربریش عوض شد و به عنوان کاروان سرای مرزی مورد استفاده قرار گرفته بود تا اینکه با رونق تجارت حالا به یک شهر تجاری تبدیل شده بود. دیوار های بزرگ سنگی گیلداد با حصارهای چوبی بلندی محاصره شده بود که از تنه های کلفت درختانی ساخته شده بود که یاد آور جنگلی بودند که زمانی تا خود شهر کشیده شده بود و تک و توک نیزه های چوبی و پوسیده ، اما نوک تیزی در اطراف جاده قرار داشتند که خاطره ای دور از آن زمانی بودند که هنوز اینجا برای مقاصد نظامی استفاده می گشت؛رود خروشانی که از سمت شرق شهر می گذشت و رشته کوه هایی که در شمال شهر را احاطه کردند هم به عنوان دفاع طبیعی شهر عمل می کردند و هم محلی برای امرار معاش مردمش بودند. برج های دیده بانی زیادی اطراف شهر بود که با توجه به اینکه سال ها بود ، خبری از در گیری به گوش نمی رسید ، طبیعی بود بیشترشان خالی از دیده بان و سرباز باشند.ریرا با دستش به دروازه شهر اشاره کرد و گفت : "اونجا رو ببین."تعداد کمی سربازان در مقابل دروازه شهر قرار داشتند که در حال بازرسی افراد و محموله کاروانی بودند که کمی قبل از آنها به شهر رسیده بود . واران که به زور از گلویش صدایی بیرون می آمد ، زیر لب به او گفت :- "امیدوارم کاری با ما نداشته باشند."- "نگران نباش فقط بزار من حرف بزنم."ریرا نگاهی نگران به او انداخت و سریع اضافه کرد :- "بد متوجه منظورم نشو ، برای این گفتم که شاید الان تو این وضعیتت بهتر باشه من حرف بزنم."واران فقط سرش را به نشانه تایید تکان داد و سکوت کرد.صف طولانی از مردمی که خواستار وارد شدن به شهر بودند ، جلویشان شکل گرفته بود که به آرامی جلو می رفت . وقتی که به دروازه رسیدند دیگر خورشید حسابی بالا آمده بود و هوا داشت گرم می شد . سربازی جلویشان را گرفت و ریرا توضیح داد که آنها خواهر و برادری هستند که برای کار کردن آمده اند. سرباز با دقت آنها را برانداز کرد . واران به او حق می داد که به حرف ریرا شک کند. چون با وجود این همه مزارع کشاورزی ، کارگران معمولاً برای کار به روستا ها می رفتند نه به اینجا. شهر مرزی گیلداد بیشتر هدف بازرگانانی که از هر دو طرف مرز برای خرید و فروش می آمدند و یا مسافرینی که می خواستند قبل از ادامه سفرشان کمی استراحت کنند و توشه راهشان را تامین کنند. با اینحال زیاد به آنها توجهی نشد. بیشتر بارها و گاری ها چک می شدند و آنها هم که چیز زیادی با خود نداشتند را نگشتند و به راحتی اجازه عبور دادند. آنها زودتر از کاروان از دروازه رد شدند و قدم به داخل شهر گذاشتند.از آخرین باری که اینجا آمده بود شهر تغییر خاصی نکرده بود به جز اینکه از دفعه قبلی که واران به یاد می آورد خالی تر بود. اطرافش پر از مغازه هایی بود که در حالت عادی پر از مشتریانی بودند که هر روز صبح برای خرید می آمدند . اما حالا همه آنها تعطیل کرده بودند و خبری هم از آن همه مردمی که باید الان در خیابان همهمه به پا می کردند و از این مغازه به آن مغازه بروند ، نبود. ریرا هم که متوجه این موضوع شده بود پرسید:- "از نظرت بد موقع اومدیم؟"واران که خودش هم نمی دانست چه خبر است چیزی برای گفتن نداشت. بعد از برخورد شب گذشته ،فقط امید وار بود اتفاق بدی نیوفتاده باشد. اینجا یکی از پایگاه های هرتیک بود . خانه امنی باید اینجا بعد از تمام مشقت هایی که پشت سر گذاشته بودند انتظارشان را می کشید. او حتی از این فکر که ممکن بود مجبور شوند به پایگاه دیگری فرار کنند ، حالش بد می شد. اضطراب بدی به جانش افتاده بود.ریرا که فکر می کرد علت این حال و روزش را می داند ، گفت:- "متاسفم."- "چی؟"واران که توی افکارش غرق شد متوجه حرف دختر نشده بود و دوباره پرسید:- "ببخشید چی گفتی؟ "ریرا که با خودش کلنجار می رفت گفت:- "از وقتی باهات آشنا شدم فقط تو دردسر افتادم برای همین چیز رو انداخته بودم گردن تو ولی واقعیت چیز دیگه ای بود."سپس نفسش را با صدا بیرون داد و ادامه داد:- "این تو بودی که به خاطر من دردسر افتاده بودی. اگر کمکم نمی کردی الان یا مرده بودم و یا اون دیوانه ها منو با خودشون برده بودن."واران سعی کرد لبخندی تحویل ریرا دهد و جواب داد:- " مهم نیست ، خودت رو ناراحت گذشته نکن. تو اون موقعیت من هم همینطور فکر می کردم."- "چرا مهمه ! باید این رو می گفتم ، لازم بود بدونی !"ریرا کمی مکث کرد و پرسید:- " ولی یه چیز رو نمی فهمم اون آدم ها دنبال من بودن، پس چرا به مسافرخانه حمله کردند؟ چرا نذاشتن یه جا وقتی تنهام بهم حمله کنند؟"- "احساس می کنم این دیگر اشتباه من بود ، اگه بجای این که آنقدر به فکر این باشم که چگونه موهبت داشتنت را توضیح بدهم، یکم هم به فکر امنیت بودم ، دیگر آنها نمی توانستند حرف هایمان را بشنوند و آن طور واکنش نشان بدهند. "واران کمی مکث کرد و بعد اضافه نمود :- " می دانم که قبلاً هم این را گفتم ولی باید بدونی من واقعاً بخاطر برادرت متاسفم."دختر سرش را با ناراحتی تکان داد و اعتراف کرد:- "نه . مرگ روخان تقصیر تو نیست . بعد از اینکه از تو جدا شدم، آن مرد داشت دنبالم می کرد. اگر پیشت می موندم ، او هم هیچ وقت به مسافرخانه نمی اومد و ..."ریرا حرفش را ادامه نداد و در عوض پرسید:- " تو درگیری های زیادی ندیدی؟ درسته؟ این رو از همون شبی که تو مسافرخانه با آن مرد درگیر شدی فهمیدم."واران سکوت کرد ولی ریرا که قصد نداشت موضوع را فراموش کند آهسته زمزمه کرد:- "متاسفم که بخاطر من مجبور شدی آدم بکشی."اتفاقات تمام چند روز گذشته در یک لحظه از ذهن واران گذشت و قاطعانه گفت:- "این تنها چیزیه که من ازش ناراحت نیستم"واران به این حرفش اعتقاد کامل داشت ، اگر به آن دیوانه فرصت می داد هر دویشان را می کشت . تا آن لحظه فکر نمی کرد به این راحتی از حس سنگینی که از دیشب روی شانه هایش حس می کرد خلاص شود ولی بعد از این صحبت با ریرا حس بهتری پیدا کرده بود . آن ها در امتداد مسیر سنگفرش خیابان خلوت در حال حرکت بودند که کم کم صدای همهه ای از جلو به گوششان رسید.جمعیت زیادی در میدان اصلی شهر دور هم جمع شده بودند. از تیرک های چوبی اطراف محوطه میدان که روی هر کدامشان چراغ نفتی آویزان بود ، طناب هایی آویزان کرده بودند که انتهای طناب ها به نوک شمشیر مجسمه بزرگ مرد سوار بر اسبی بسته شده بود . روی طناب ها پر از پرچم و ریسه های تزیینی بود . معلوم بود که شهر خودش را برای جشنی بزرگ آماده کرده است . به نظر می رسید در این مدت واران روز ها را گم کرده ، چون به یاد نمی آورد امروز مناسبت خاصی داشته باشد. چیز دیگری که به سرعت توجهش را جلب کرد، سه تیرک چوبی بزرگی بود که در بالا ترین نقطه وسط میدان نصب شده بود. او که نمی توانست به جز اینها چیز دیگری ببیند از نزدیک ترین فرد کنارش پرسید: "چه خبر شده؟"مرد بدون اینکه به او نگاه کند با خوشحالی گفت:- "بالاخره ساحره عجوزه رو پیدا کردن . امروز دیگر از شر خودش و طلسم های شیطانیش برای همیشه خلاص خواهیم شد."- "کی رو گرفتن؟"واران که فکر می کرد متوجه منظور او نشده است ، با سردرگمی این را پرسید ولی مرد دیگر جوابش را نداد. آنقدر حواسش به جایگاهی بود که توی میدان بنا کرده بودند که به او گوش نمی داد. آنها ساحره ای را دستگیر کرده بودند ولی او چه کسی بود؟ اضطرابی که فراموشش کرده بود دوباره به جانش افتاد ، ممکن بود که هرتیک لو رفته باشد و تمپلار ها به سراغشان آمده بودند؟ در این صورت او باید چه کار می کرد؟اوج گرفتن صدای مردم او را از افکارش خارج کرد و به مانند همه به سکو خیره شد. ابتدا چیز خاصی ندید تا اینکه سر و کله ی چند سرباز و مردی که از روی لباس بلند و پر زرق و برقش معلوم بود که یکی از دولتمردان محلی است ، روی سکو پیدا شد. واران هرچه نگاه کرد اثری از تمپلارها ندید و همین موضوع باعث شد که کمی از اضطرابش کاهش یابد. دولتمرد با صدای بلند مردم را مخاطب قرار داد:- "مردم خوب گیلداد! خوب گوش بدید!"او کمی صبر کرد تا در سکوت توجه همه را به خود جلب کند و سپس حرفش را اینگونه از سر گرفت:- " مدتی بود که شهر خوب ما دچار عذاب شده بود. تعداد کاروان های تجاری و کالاهایی که به شهر ما می رسید خیلی کمتر از همیشه بود و هم چنین تعداد راهزن ها توی راه چندین برابر شده بود و همه اینها باعث گرانی و کمبود گشت."مرد مکثی کرد و به مردم خشمگین خیره شد و سپس با فریاد کشید:- "و همه این ها بخاطر یک نفرین کثیف بود! نفرین ساحره ای ملعون ! غریبه خارجی که نمی توانست خوشبختی مردم خوب این شهر رو ببینه ... ولی باید بدانید که هیچ ساحره ی بد ذاتی نمی تواند مدت طولانی از نگاه هوشیار فرماندار شما دور بماند!"فرماندار دستش را به سمت سربازان بلند کرد و فریاد زد: "بیاوریدش!"به زودی دو سرباز با زنجیر هایی که انتهای آن به دست و پای زن جوانی بسته شده بود او را کشان کشان با خود به روی سکو آوردند. پشت سرشان دو کودک کوچک که قدشان به سختی به کمر زن می رسیدند هم در زیر نگاه سربازان خشنی به جلو می آمدند و در آخر مرد مسنی که مشخص بود کشیش است روی سکو آمدند در کنار بقیه حاضر شدند. فرماندار دوباره فریاد زد:- "مردم خوب ببینید! این خارجی و توله های کثیفش رو ببنید! بارها این زن بد کردار ، مردان شریف این شهر را با معجون و طلسم های شیطانیش از راه خدا دور کرده . ولی دیگر نه ! نفرین شهر ما امروز با مرگ این ساحره به پایان می رسد. "مردم شهر با شنیدن این حکم شروع به هلهله و شادی کردند . فرماندار با صدایی که حتی از صدای مردم هم بالاتر رفته بود داد زد:- "و برای اطمینان از تمام شدن این شرارت ، بچه های شیطان زاده اش هم همراه با مادرشان به جهنم خواهند رفت. "زن که تا آن لحظه انگار به خلصه فرو رفته بود ، جیغی کشید و با زانو روی زمین افتاد. واران می دید که زن با التماس به پای مرد افتاده بود ولی صدایش در بین همهمه مردمی که با خشم سر زن فریاد می کشیدند ، گم می شد . سربازها با کشیدن زنجیر هایی که به زن بسته بودند او را عقب کشیدند . سربازان شروع به بستن زن به یکی از تیر ها کردند و واران با وحشت محض دید که حتی دو بچه را هم در غل و زنجیر به دو تیرک دیگر در کنار مادرشان بستند. بچه ها گریه می کردند ولی حال مادرشان چیزی در حد جنون بود.فقط یک نگاه کافی بود تا واران بفهمد آنها هر چیزی که بودند مسلماً هیچ اثری از موهبت در وجوشان نداشتند. آنها داشتند این خانواده را به راحتی جلوی چشم همه به قتل می رساندند.او که نمی توانست شاهد چنین چیزی باشد. شروع کرد به فریاد کشیدن کرد تا شاید بتواند به کسی بفهماند که دارند چه جنایتی انجام می دهند. ولی این مردم به طرز وحشتناکی خشمگین بودند. آنها خون می خواستند ... می خواستند بکشند و دیگر به هیچ چیز اهمیتی نمی دادند. ریرا دستش را گرفت و سعی کرد ساکتش کند . واران با ناباوری به او خیره شد و داد زد:- "چی کار می کنی ؟ ولم کن! "ریرا سعی داشت چیزی بگوید ولی واران نمی فهمید و با کلمه هایی که نمی توانست کامل کند گفت:- این... جنایته ... تو روز روشن...یکی باید ... جلوشون رو بگیره... دارن ... اشتباه وحشتناک می کنن!"اشک در چشم های سرخ شده ریرا جمع شده بود و هر دو دستش را محکم گرفته بود ، با بغض گفت : " بیا بریم ... خواهش می کنم. من نمی خوام این رو ببینم."- " مرد جوان بهتره است به حرف های دوستت گوش کنی."این صدای گیرا و طنین دار متعلق به مرد قد بلند و خوش لباسی بود که بدون اینکه واران متوجه شود کنارشان ایستاده بود . انگار از او اشرافیت و بزرگی می بارید. واران رو به مرد گفت :- "اما این چه عدالتیه ..."مرد که پشتش به آنها بود ، دستش را بالا آورد و به همان مجسمه بزرگ سواره ای با شمشیر آخته ، که در مقابل ساختمان شهرداری بود اشاره کرد و با همان صدای گیرایش گفت :- " آن مجسمه را می بینی ؟ مربوط به قهرمان عادلی هست که زمانی دور از اینجا دفاع می کرده و نگهبان جان و اموال مردم بوده . مردم اینجا اعتقاد دارن که این مجسمه از آن ها محافظت می کند ، از نظرت الان آن زن بیچاره هنوز هم همین فکر را دارد؟ از اینجا برو دوست جوان من . امروز عدالتی در این شهر وجود ندارد. "وضعیت ایستادن مرد او را در زاویه ای قرار می داد که واران صورتش را نمی دید ولی از صدای او می توانست غم روی صورتش را حس کند و می دانست که او هم از این اتفاق ناراحت است .- "تنهایی چه کاری از دست من و تو بر می آید! بیا فقط از اینجا بریم!"واران برگشت و به صورت ریرا خیره شد ، ناگهان راه حلی به ذهنش رسید . اگر پایار می فهمید اینجا چه اتفاقی دارد می افتد حتماً به او کمک می کردند . اینگونه دیگر تنها نبود و می توانست جلوی این فاجعه را بگیرد . او با دو دست شانه های ریرا را گرفت و در حالیکه به چشمانش زل زده بود گفت:- " به دقت گوش به حرف هام گوش بده ! از خیابان اصلی که تا الان داخلش بودیم به حرکت ادامه بده تا به یک مغازه بزرگ پارچه فروشی برسی . بزرگترین مغازه در راستای خیابان است برای همین پیدا کردنش نباید سخت باشد . آنجا مقر محلی پایار در گیلداد است. برو داخل و بگو خودشان را برای کمک برسانند."ریرا با چشمانی گشاد به او خیره شد و گفت "ولی ..." اما واران حرفش را قطع کرد و قاطعانه گفت : "برو"بعد از لحظاتی که ریرا با نگرانی و اضطراب او را نگاه کرد بالاخره برگشت و در میان جمعیت گم شد.اگر پایار های دیگر به کمکش می آمدند مطمئن بود که می تواند جلوی این اعدام را بگیرد . تا رسیدن آن ها وقت را هدر نداد .در بین مردم جلو می رفت و سعی می کرد اعدام را متوقف کند. مردم اطرافش ابتدا به او محل نمی گذاشتند ولی کم کم به خشم آمدند تا اینکه اولین مشت محکم به سرش خورد. بعد از آن بدنش آماج حملات مردم عصبانی شد. لباسش زیر پنجه هایی که به سمتش می آمد پاره شد و ناخن ها پوستش را می بریدند . از هر طرف لگد یا مشتی بهش می زدند و یا چیزی پرت می کردند. سعی کرد خودش را از دستشان خلاص کند که با ضربه بعدی به زمین انداختش. ضربات پی در پی ادامه داشت و وقتی خواست با وجود دردی که تمام وجودش را گرفته بود از جایش بلند شود ، مشت محکمی او را به شدت به عقب پرتاب کرد.واران محکم از پشت به چیز محکمی برخورد کرد و باز هم روی زمین ولو شد. او نمی توانست دست از تلاش بکشد و هنوز تا سکو فاصله زیادی داشت و واران اطرافش را به دنبال چیزی که با آن بتواند توجه مردم را به خود جلب کند گشت . هیچ چیزی نبود که به کارش بیاید . با دست کمرش را که درد می کرد کمی مالید و به پشت سرش خیره شد. او به مجسمه برخورد کرده بود و حالا نگاهش روی آن ثابت ماند.با نا امیدی به مجسمه ای که قرار بود سمبل عدالت باشد خیره شد و به یاد حرف های اشراف زاده افتاد. بخش اصلی مجسمه از سنگ تراشیده شده بود ولی جایگاه مجسمه از پایه چوبی بزرگی ساخته شده بود که وزن آن را تحمل می کرد. شاید روزی هم مجسمه فرماندار کنونی گیلداد را کنار همین مجسمه می ساختند و مردم شهر ، هر روز با غرور به آن خیره می شدند . حتی اگر پایار ها هم به کمکش می آمدند ، باز هم مگر چه کاری از دستشان در مقابل مردم و سربازان بر می آمد . او باید حقیقت را می پذیرفت . عصبانیت باعث شد فکری در ذهنش جرقه بزند و بدون اینکه درست راجع به آن بیاندیشد با قدرتش جایگاه مجسمه را به آتش کشید. کسانی که نزدیک بودند با دیدن این صحنه فریاد کشیدند و خیلی ها شروع به فرار کردند.شعله های آتش به قدری قدرتمند و سوزان بودند که واران، خودش هم از نتیجه کارش ترسیده بود . برگشت تا از آنجا دور شود که سربازانی را دید که از میان جمعیت به سمتش می آمدند ولی چیزی که بیشتر از همه این ها او را ترساند ، مردی با کلاه بزرگی بود که به سمتش می آمد. صورت مرد با خشم درهم رفته بود و با خشونت مردم اطرافش را به راحتی کنار می زد تا به سمتش بیاید.واران از سمت دیگر به سمت سکو رفت تا در عین حال که خودش را از مرد دور می کرد ، همچنان بتواند کاری برای اعدامیان بی چاره انجام دهد. در این مدت آتش شدت بیشتری گرفته بود و با حرارت زیادی می سوخت . تقریباً به پایه جایگاه رسیده بود که سربازان از همه طرف محاصره اش کردند و بعد به سمتش هجوم آوردند . یکی از سربازان از پشت سرش با ضربه محکمی او را به زانو در آورد و با ضربه شدید پوتین سرباز دیگری به سینه اش ، صدای شکستن چیزی که به نظر استخوانش بود را شنید و سپس درد وحشتناکی به سراغش آمد که نفس را برید.در همین موقع بود که صدای بم و وحشتناکی بلند شد . واران از بین چشمانش که از درد به هم فشرده شده بود ، مجسمه را دید که به آرامی کج می شد و بعد ناگهان سقوط کرد و تمام طناب هایی که به خودش وصل بود را به همراه تمام پرچم ها و آویزهایی که در سرتاسر میدان کشیده شده بودند ، با خودش مثل بهمنی پایین کشید. حتی چند تایی از ستون های چوبی اطراف میدان که پایه هایشان به خوبی سفت نشده بود هم از جا در آمدند و به زمین افتادند.مردم داخل میدان مثل دیوانه ها از هر جهت در حال فرار بودند و سربازان حالا دیگر به جز چند تایی او را تنها گذاشته بودند تا به کمک شهردار و کشیش بروند. در این میان آتش از پایه مجسمه به پرچم های پارچه ای رسیده بود و با سرعت عجیبی تمام میدان با آتش های پراکنده ای روشن شده بود .چشمانش دوباره بسته شد . با هر بار نفس کشیدن درد جانکاهی در وجودش می پیچید و پلک هایش را فشرده می ساخت . صدای زد و خورد از کنارش به گوش می رسید . کسی با سربازان در گیر شده بود . چشمانش را برای آخرین بار باز کرد تا با هیکل مرد کلاه دار رو به رو شود ، سعی کرد قدرتش را فرا بخواند اما قبل از آن که بتواند کاری انجام دهد، دردی در گوشه سرش حس کرد و همه چیز در مقابل نگاهش تیره شد.فصل دهمپایاری دیگرنور کم جانی ، از بین پلک هایش که به آرامی باز می شد به چشمش خورد . سعی کرد چشم هایش را بیشتر باز کند . درد وحشتناکی که در سرش می کوبید باعث شد کمی طول بکشد تا متوجه اطرافش شود. فهمید روی تختی در اتاق تقریباً بزرگی دراز کشیده است. از پنجره های متعددی که در امتداد دیوار قرار داشتند می توانست آسمان تاریک و ابری شب را ببیند. بالای سرش آویز چوبی دایره ای شکلی قرار داشت که با شمع هایی که رویش می سوختند نور اتاق را فراهم می ساخت . نمی دانست چند وقت است که از هوش رفته یا اینکه الان کجاست .ملحفه تمیز و سفیدی روی تخت نرمش کشیده بودند و لباس تازه ای به تنش بود. با مشقت فراوان از تخت خواب بیرون آمد و تلو تلو خوران به سمت دری که گوشه اتاق بود رفت . در به راهرویی باز می شد که کنارش راه پله مارپیچی و بزرگی بود که به طبقات پایین تر می رفت . درست مقابلش در فضای خالی پلکان مارپیچ ، پرچم خوش رنگ پایارها به چشم می خورد . با کمک گرفتن از نرده ها از پلکان پایین رفت. پله های زهوار درفته و قدیمی زیر پایش صدا می داد. واران نمی دانست چگونه به اینجا آمده است ولی حداقل می دانست کجاست ... اینجا پایگاه پایار بود.پلکان به سالن بزرگ و با سقف بلندی می رسید که با چلچراغ های متعددی که از سقف آویزان بود همه جا را روشن کرده بودند . فرش بزرگی کف سالن انداخته بودند و دور تا دورش را تابلو های زیبایی از مناظر مختلف و افرادی که واران نمی شناخت گرفته بود ، به جز یک دیوار که شومینه بزرگی داخلش تعبیه شده بود . در مقابل شومینه مبلمان بزرگ و مخملی قرمز رنگی قرار داشت . از روی تکانی که برای لحظه ای یکی از صندلی خورد معلوم بود که کسی رویش نشسته است اما از آنجایی که پشتی صندلی بسیار بلند بود ، واران کسی که رویش نشسته بود را نمی دید .جهت نگاهش بر دیوار بالای شومینه ، که سر سه گرگ به آن آویزان بود خیره ماند. کسی روی سر یکی از گرگ ها کلاه لبه دار بزرگی گذاشته بود که برای پیدا کردنش لازم به جست و جوی زیادی نبود . درست پایین سر گرگ ، مردی از پشت به سنگ های گرم دیواره شومینه تکیه داده بود .لرزه ای بر تنش افتاد . دستش بدون آنکه متوجه شود نرده را رها کرد و برای حفظ تعادلش مجبور شد پایش را محکم روی آخرین پله بگذارد.صدایی که از پله ی چوبی بلند شد باعث گشت که مرد سرش را بلند کند و ناگهان متوجه حضورش شود. برای لحظه کوتاهی آن دو چشم به هم دوختند. حالا که دیگر صورت مرد در سایه کلاهش قرار نداشت واران می توانست جزییات آن را راحت تشخیص دهد . او مردی در آستانه چهل سالگی بود با موهایی تیره ای که اطرافش کاملاً سفید شده بود . جای زخم عمیقی بر چهره داشت که از کنار چشم چپش تا پایین چانه اش امتداد یافته بود.واران با دیدن نگاه خیره او ، غیر ارادی واکنش نشان داد . دست هایش بالا رفت تا شعله های سرخ رنگی که در حال شکل گرفتن در آن ها بود را به نمایش بگذارد . واران برای اولین بار در تمام این مدت نگرانی را در چهره مرد می دید که باعث شد احساس خوشحالی کند.مرد غافلگیر شده بود و برتری با واران بود تا هر لحظه که بخواهد قدرتش را بر او نازل کند . در همین لحظه صندلی با جیغ کوتاهی عقب رفت تا جثه ای که به مراتب از مرد کوچکتر بود ، جلویش قرار گیرد و راهش را سد کند. برای لحظه نتوانست صورت این فرد تازه را تشخیص دهد ولی صدای زنانه ای که صحبت کرد را به راحتی شناخت . صدای ریرا بود که با خوشحالی می گفت :- "تو بیدار شدی! نگران شده ..."ناگهان ریرا با دیدن آتشی که درون دستان واران شعله می کشید ، ساکت شد و سپس با نگرانی گفت :- " داری چی کار می کنی؟"واران از اینکه او را سالم یافته بود خوشحال بود اما نمی توانست نسبت به خطری که مقابلش بود ، حتی برای لحظه ای درنگ کند ولی اگر می خواست به مرد حمله کند به ریرا هم آسیب می زد . او با صدای بلندی گفت :- "ریرا از آن مرد فاصله بگیر!"دستان مرد به نشانه تسلیم تا شانه اش بالا رفت تا خالی بودن دست هایش را نشان دهد . ریرا هم از جایش تکان نخورد و آرام گفت : "صبر کن"اما چیزی که واقعاً واران را از آن حالت خارج کرد ، صدایی بود که از پشت سرش بلند شد.- "تا به کسی آسیب نزدی خاموشش کن واران!"فقط شنیدن این صدا ضربان قلبش را بالا برده بود و ناخود آگاه آتش محو شد . او برگشت تا با صورت زنی رو به رو شود که مدت ها بود از دیدن چهره اش محروم مانده بود.لاریسا که شال اشرافی سبزی روی لباس مشکی بلندش پوشیده بود همین لحظه از در وارد سالن شده بود . موهای زیبای بافته شده اش که همرنگ لباس سیاهش بود ، به شکل جذابی روی شانه اش افتاده بود و از کنار گردنش می گذشت . واران که با دیدن او هم خوشحال و هم متعجب بود ، سعی کرد حرفی بزند ولی انگار صدا در گلویش خشکیده بود.لاریسا به آرامی شالش را از دوشش برداشت و با لبخند زیبایی گفت :- " نمی دونی چقدر خوشحالم که دارم دوباره می بینمت واری ..."سپس در حالیکه به سمتش می آمد ، ادامه داد :- " ... ولی باید بدونی که من را با حماقتت تو چه دردسر بزرگی انداختی !"واران در سکوت محو تماشای او شده بود . لاریسا حتی از قبل هم زیبا تر شده بود و لباس های زیبا و شاهانه ای هم که به تن داشت کاملاً برازنده اش بود . لاریسا با قدم های بلند از کنارش گذشت تا به سمت مبلمان قرمز برود. هنگام عبورش ، بوی عطرش در مشام واران پیچید . لاریسا جثه بزرگ و بدن پُری داشت برای همین یکی از مبل ها را به راحتی عقب کشید و با دستش به آن اشاره کرد تا واران رویش بنشند. او روی صندلی نشست و لاریسا را دید که در صندلی دیگری کنار شومینه فرو رفت . سپس با ناراحتی گفت:- " فکر کنم باید یک سری مطالب رو برایت توضیح بدم . اول از همه باید بگم که تمام شهر رو بهم ریختی و نزدیک بود کاری کنی که همه ما لو بریم ."لاریسا بعد از دیدن صورت نگران او سریع اضافه کرد :- "که البته باید بگم شانس آوردیم ، فعلاً اوضاع رو به راهه اما دیگر اینجا برای ما امن نیست ، به زودی باید از اینجا بریم."واران احساس می کرد خواب می بیند ، لاریسا اینجا بود . ریرا با لباس های تمیزی با آرامش روی صندلی قبلیش نشسته بود و مرد ، آرام و بدون هیچ حرکت خصمانه ای فقط نگاهش می کرد.- "اینجا چه خبره؟"- "این سئوالی که من هم از تو دارم ؟ داشتی توی بیداری اعدام چه غلطی می کردی؟"ناگهان همه چیز به خاطرش آمد . اعدام ، آتش گرفتن و سقوط مجسمه و سربازانی که دورش را گرفته بودند .- " چه اتفاقی برای آن زن و بچه هایش افتاد؟ "او از لاریسا سئوال کرد ولی این مرد بود که پاسخ داد :- " اون مرد ولی بچه هاش زنده ماندن. "لاریسا هم از روی صندلی کنارش گفت :- "و حالا تحت سرپرستی پایار هستند."و سپس با ناراحتی او را بازخواست کرد:- "خیلی احمقی ! با خودت چه فکری کردی ؟"او که نمی فهمید چگونه از محل اعدام به اینجا آمده است فقط جواب داد:- "ممنون که نجاتم دادی ."واران این را از ته قلبش می گفت . لاریسا با سرش به مرد اشاره کرد و توضیح داد :- "باید از بازان کورتیکن تشکر کنی."واران به مرد نگاه کرد و گفت :- " ولی او تمام این مدت داشت ما را تعقیب می کرد ! حتی یک بار به من حمله کرد."بازان با صدای بمش سریع گفت:- " ای احمق ! من سعی داشتم کمک تان کنم . تمام مدت مراقبت بودم . این من بودم که وقتی دیدم فرقه گرایان ، با خنجر پشت پنجره اتاقت کمین کردن تا وقتی خوابیدی بکشدت ، نجاتت دادم . هرچند نتوانستم سریع کارش رو تمام کنم ، من با او درگیر شدم و خلع سلاحش کردم ولی بعد سر و کله تو پیدا شد و من هم حواسم پرت شد و او توانست فرار کرد که البته تو هم تعقیبش کردی و کار من رو به اتمام رساندی."کم کم اتفاقات آن شب به یاد واران افتاد . به یاد دست آسیب دیده و کبود قاتل و غلاف خالی خنجرش افتاد ، مطالبی که آن لحظه درک نمی کرد حالا برایش معنا پیدا کرده بودند ولی هنوز خیلی از سئوال هایش بی جواب بود .- " چرا از اول خودت را معرفی نکردی ؟"به جای مرد این لاریسا بود که جواب داد :- " برای اینکه قرار نبود تو چیزی بفهمی . "لاریسا به چشمان او خیره شده بود که باعث می شد نفس کشیدن برایش سخت شود و بعد نگاهش روی آتش شومینه متمرکز کرد و با کشیدن نفس عمیقی ، گفت:- " من بازان را فرستادم تا از دور مراقبت باشد . قرار بود بدون اینکه تو بفهمی کمکت کنه ."واران که هنوز متوجه نشده بود پرسید:- " ولی چرا؟"لاریسا همانطور که نگاهش را از آتش می گرفت تا به او نگاه کند ، با ناراحتی اعتراف کرد :- "خبر ماموریت های شکست خوردت به گوشم رسید و می خواستم کمکت کرده باشم. هرچند که فکر کنم کارها رو بدتر کردم."- " تقصیر تو نبود . این احمق غیر منتظره عمل می کنه."این حرف ها را بازان با عصبانیتی گفت که با خنده روی صورتش تناقض داشت ، آنگاه حرفش را این گونه ادامه داد:- " خیلی غیر قابل پیش بینی! برای همین چندین بار از دستم در رفت . قبل از او به لیما رسیدم و از وقتی رسید حواسم بهش بود. همه چیز تا اینجا خوب پیش رفته بود که یه دفعه پسرکی که قرار بود مراقبش باشد ، نصف شهر را به آتش کشید . من هم گمش کردم و فکر نمی کردم دوباره پیداش کنم تا اینکه توی روستای دامون یک دفعه جلوی راهم سبز شد و باهام حرف زد. اینقدر جا خورده بودم که نزدیک بود بهش حمله کنم."بازان از حرف خودش به خنده افتاد و گفت :- " ولی دوباره با حمله فرقه گرایان و آتش گرفتن مهمانسرا دوباره گمش کردم . سپس اتفاقی توی دهکده درفک باز هم دیدمش که اگر آن موقع این دختر خانم از پشت به من حمله نمی کرد ، می توانستم همه چیز را برای هر دو نفرشان تعریف کنم."بازان با گفتن این حرف ها به ریرا که سرش را با خجالت پایین انداخته بود نگاه کرد . بعد اضافه کرد :- " باید اعتراف کنم از معدود آدم هایی هستی که توانستی غافلگیرم کنی."واران با به یاد آوردن صحنه ای که ریرا ، لباس گشادی را سر بازان کشیده بود با غرور سرش را بالا گرفت . سپس موضوعی را به یاد آورد و پرسید :- " پس چطوری ما را تا گیلداد تعقیب کردی ؟ نکنه باز هم شانس آوردی؟"- " راستش باید بگم باز هم شانس آوردم . بعد از اینکه از دستم فرار کردین ، سر و کله یه پیر مرد پیدا شد که داشت توی دهکده راجع به ملاقتاش با دو تا مسافر بخت برگشته، توی جنگل حرف می زد. او بود که به من گفت که مسیر گیلداد را ازش پرسیده بودین ، برای همین سریع خودم را به اینجا رساندم . می دانستم دیر یا زود سر و کله شما ها هم پیدا می شود. همین طور که دیدی درست حدس زدم و سر به زنگاه توانستم از دست سرباز ها نجاتت بدم ."واران برای لحظاتی به صورت خشن بازان ، این فرشته نگهبان عجیبش خیره شد و بعد زیر لب از او تشکر کرد. ریرا که در این مدت ساکت بود گفت :- " افراد پایار هم همان موقع سر رسیدن."واران با قدر شناسی به ریرا نگاه کرد و گفت :- " پس به موقع توانستی مقر پایار را پیدا کنی ؟"ریرا کمی سرش را کج کرد و با لحن عجیبی پاسخ داد :- "راستش آن ها بودن که من رو پیدا کردن. درسته؟"او این سخن آخر را با لاریسا بود سرانجام نگاهش را از آتش گرفته بود تا به چشمان واران خیره شود . لاریسا با ناباوری سئوال کرد :- "واقعاً فکر کردی من نمی دانستم توی شهری که مسئولشم دارد چه اتفاقی می افتد؟ افراد من تمام مدت آنجا حضور داشتند ، تا اینکه تو تصمیم گرفتی نماد این شهر را به آتش بکشی."واران که از حرکت عجیب و شتاب زده اش پشیمان بود با لحنی عذرخواهانه گفت :- "ببخشید . باید حدس می زدم که تو حواست هست و یک جوری جلوشان را می گرفتی؟"لاریسا با حالت عجیبی نگاهش کرد و گفت :- "چرا باید جلویشان را می گرفتم؟"وارین لحظه ای گیج شد . ریرا در آن یکی صندلی تکانی خورد ، خودش هم احساس می کرد حرف های او را درست متوجه نشده که لاریسا با لحن جدی توضیح داد:- " هرکدام از آدم هایی که در این شهر زندگی می کنند به نوعی حداقل در یکی از فسادهای این شهر دست دارند و فرماندار اینجا هم خودش از همه فاسد تر است. آن زن هم شهرت خوبی نداشت ، پدر هیچکدام از دو فرزندش معلوم نیست و تا جاییکه من می دانم حتی خود فرماندار هم می تواند پدر یکی یا هر دویشان باشد... "اینجای حرفش ب بود که ریرا از کوره در رفت و با عصبانیت گفت :- " این که نشد دلیل ! او و بچه هایش باید می مردند چون همه شهر فاسدند ؟ این دیگر چه دیوانگی است!"لاریسا با خشونت به ریرا خیره شد و جواب داد :- " انتظار داشتی چی کار می کردم ؟ مثل واران سعی می کردم خودم و افرادم رو به کشتن بدم ؟ معلومه که نه ! نصف مردم می دانستن که اون زن تقصیری نداره و نصف دیگر هم اهمیتی نمی دادند . باید بفهمی که همیشه همه چیز خوب و درست نیست ! عدالتی برای ضعیف ها وجود ندارد !"ریرا قانع نشده بود ولی سکوت کرد و با ناراحتی به لاریسا خیره شده بود . لاریسا نفسی کشید و خودش را آرام کرد و بعد اضافه کرد :- " البته توی این مورد بخصوص ، به نظر عدالت تا حدی اجرا شد . چند ساعت پیش خبر رسید که فرماندار در دفتر کارش کشته شده است."با گفتن این حرف های لاریسا همه به او خیره شدند و او توضیح داد :- "از دفترش صدای آمده و وقتی نگهبانان وارد دفترش شدن با جسدش رو به رو شدن . چیز جالب تر اینکه دور تا دور جسد پر از اسناد و مدارکی بوده که نشان می داده او دستور حمله به کاروان ها و دزدی اموالشان را می داده. حالا که او دیگر نیست دوباره کاروان های تجاری زیادی به اینجا می آیند و رفاه به زندگی مردم بر می گرده ولی وقتی این خبر پخش بشود ، زودتر از اینکه این اتفاق بیافتد مفتش های دولتی و کلی سرباز به اینجا می آیند چون این جا یه شهر مرزی هست و امکان داره بقیه لرد نشین ها وقتی بفهمن که کاروان های تجاری کشورشون غارت می شده واکنش بدی نشون بدن . پس ما باید قبل از اینکه اینجا زیاد شلوغ بشه از این شهر خداحافظی کنیم . "با تمام شدن حرف هایش لاریسا به سمت جلو صندلیش خم شد و مستقیم به ریرا نگاه کرد و گفت :- "برای همین من گروهی از افرادم را مامور کردم که همین امشب تو را با کالسکه از اینجا ببرن."ریرا با قاطعیت چشم در چشم لاریسا دوخت و محکم گفت :- " ممنون ، ولی لازم نیست آن ها خودشان را به زحمت بندازن . واران خودش به تنهایی می تونه مراقبم باشه. درسته ؟"لاریسا که عادت نداشت کسی اینگونه جوابش را بدهد با لحن سردی جواب داد :- " لج بازی نکن . دیگه مسئولیت تو با واران نیست . الان من تصمیم می گیرم که تو با کی بری . پس بهتری زودتر بلند شوی و هر چه لازم داری از اتاقت جمع کنی. زیاد وقت نداری ."آن دو لحظه ای دیگر به هم خیره شدند و بعد ریرا از جایش بلند شد و از پلکان چوبی بالا رفت. وقتی که صدای پای او دیگر به گوش نمی رسید ، لاریسا به واران خیلی جدی نگاه کرد و گفت :- "و اما در مورد تو ، حرف های مهمی هست برای گفتن و تصمیم هایی هست برای گرفته شدن ."حالت لاریسا عوض شد و با لبخند محوی گفت :- "که فعلاً می توانند بمانند برای بعد از شام . من هم کارهای زیادی دارم که باید قبل از جا به جایی این پایگاه انجام بدم . در ضمن با تاسف باید بگم که شام رو از دست دادی ولی به خدمتکار می گویم همینجا برایت شامت را بیاورد . از حرف هایی که دختره برایم تعریف کرد و جوری که داشت امروز غذا می خورد حدس می زنم که در این مدت تغذیه خوبی نداشتین . "وقتی حرف هایش تمام شد ، بازان کورتیکن هم از شومینه فاصله گرفت و رو به لاریسا گفت :- " کار من اینجا تمام شده . اگر اجازه بدی من هم برم ."- " ازت ممنونم بازان . نمی دانم اگر تو را نداشتم چی کار می کردم. بزار تا دم در همراهیت کنم."بازان کورتیکن کلاهش را از روی سر گرگ برداشت و خاکی را که وجود نداشت از رویش تکاند و سپس آن را روی سرش گذاشت و برای او سری تکان داد و گفت :- "امیدوارم دفعه دیگر از دستم فرار نکنی ."واران هم برایش سر تکان داد و با نگاهش او را که به همراه لاریسا از سالن خارج می شد بدرقه کرد.در مدتی که تنها بود به آتش درون شومینه خیره شد و به حوادثی که این مدت اتفاق افتاده بود فکر می کرد. به زودی خدمتکار با سینی فلزی گرد و بزرگی که بوی مطبوعی از آن بلند می شد، وارد اتاق شد . چیزی آزارش می داد . با وجود اینکه می دانست موفق شده و ریرا را صحیح و سالم به آنجا رسانده ولی چندان هم خوشحال نبود.همیشه در رویا هایش فکر می کرد دفعه بعدی که لاریسا را خواهد دید ، خودش را به عنوان یک قهرمان به او نشان دهد ولی حالا اینگونه نشده بود. از طرفی در این مدت به وجود ریرا در کنارش عادت کرده بود و از اینکه حالا تنهایی داشت غذا می خورد حس بدی داشت.نفهمید که پیش خدمت چند وقت است که از اتاق خارج شده بود . نگاهش به سینی فلزی را روی میز مقابلش بود . با اینکه میل چندانی نداشت اما پوشش گرد سینی را برداشت و سعی کرد کمی از شامش که ماهی کبابی به همراه دسر و کلی مخلفات دیگر بود ، بخورد.وقتی که فهمید دیگر نمی تواند چیزی بخورد ، سینی را کنار گذاشت و از پلکان بالا رفت .وقتی به اتاقی رسید که در آن بیدار شده بود ، متوجه نوری شد که از زیر در کناریش بیرون می زد. ساعتی پیش که از اتاق بیرون آمده بود ، متوجه اتاق مجاورش نشده بود . چند ضربه آرام به در وارد کرد با شنیدن صدای ریرا وارد اتاق شد.- " وسایل زیادی لازم ندارم ولی اگه اجازه بدی چندتا از این لباس ها رو ... آهان ، تویی واران. "- "انتظار کس دیگری را داشتی؟"ریرا صورتش سرخ شد و خیلی آهسته گفت :- "فکر نمی کردم دیگر ببینمت."- "چرا ؟"واران که از رفتار ریرا تعجب کرده بود این را پرسید ولی او جوابی نداد و کمی بعد واران گفت :- "راستی داشت یادم می رفت . این رو توی جنگل پیدا کردم . فکر کنم وقتی اون مرد بهت حمله کرد از جیبت افتاده."واران دستش را در جیبش کرد تا گردنبند خورشید نشان را به او بدهد . ریرا آن را گرفت و زیر لب تشکر کرد و سپس گفت :- " فکر کردم برای همیشه گمش کردم ، این تنها چیزی هست که از خانوادم برای من مانده."- "این گردنبند برای برادرت بود ؟ درسته؟"ریرا حالش عوض شد و یکدفعه به خنده افتاد . واران که از این تغییر ناگهانی متعجب بود ، پرسید :- "چرا می خندی ؟"- " فکر کنم بیشتر از اینکه خودت فهمیده باشی روت تاثیر گذاشتم. درسته؟"واران تازه متوجه شد . "درسته ؟" تکیه کلام عجیب و کمی آزار دهنده ریرا بود . او که خودش هم به خنده افتاده بود گفت :- " البته . باید اعتراف کنم که تاثیر گذاشتی."ریرا با خجالتی که واران کمتر در او دیده بود گردنبد را کف دستش بالا گرفت و گفت :- " ما خانواده فقیری بودیم و این گردنبد تنها چیزی بود که از مادرم به برادرم رسیده بود و قبل از آن هم همین طور در خانواده دست به دست شده بود. "او با نوک انگشتش زنجیر آن را لمس کرد و همین طور جلو آمد تا به خورشید وسط گردنبند رسید و بعد با فشار دادن گوشه ای از آن ، خورشید فلزی مثل قابی باز شد.- " همان طور که می بینی از ماده گران قیمتی مثل نقره و طلا ساخته نشده و تازه تو خالی هم هست . برای همین ارزش چندانی نداشت که آن را بفروشند . البته من که گله ای ندارم . حداقل این نشان می دهد که زمانی ، خانواده ای داشتم ."واران غم و ناراحتی را در چشم های اشک آلود ریرا دید و دیگر نتوانست از در آغوش گرفتنش خود داری کند . سپس در حالیکه او را از خودش جدا می کرد گفت :- " از این به بعد یادت بمونه که تو هنوز خانواده داری . یک برادر که هر کجا و هر وقت که بهش نیاز داشتی فقط کافی خبرش کنی . قول می دهم هر جا باشم خودم رو بهت برسونم ."ریرا که می کوشید تا اشک هایش را عقب بزند با صدای گرفته ای گفت :- " خنجرت ... باید بیشتر حواست بهش باشه ، نباید هدیه یک دختر را گم کنی . آن هم هدیه چنین دختر خشگلی رو."واران نگاهی به او انداخت و پرسید :- "از کجا می دانی که لاریسا این رو به من هدیه داده."حالت صورت دختر سرانجام عوض شد و با شوخی و کمی خشم ساختگی ، سر به سرش گذاشت :- "فکر کردی من احمقم؟ دیدم که چطوری نگاهش می کردی ، واری ؟ "ریرا "واری" را با لحن خاصی بیان کرد و بعد با بلند شدن صدایی از بیرون پنجره به سمت آن رفت و به بیرون خیره شد.- "یک کالسکه جلوی در ورودی آمده. فکر کنم به زودی باید برم."سپس چرخید و درحالیکه سرش را پایین گرفته بود ، جوری که به سختی صدایش شنیده می شد گفت :- "می خواهم که تو هم از من یک هدیه داشته باشی . چیزی که من رو هم مثل اون به یادت بندازه."- " لازم نیست ، من هیچوقت فراموشت ..."ریرا نگذاشت تا سخنش را کامل کند و قطب نما و نقشه ای را که در طول راهشان خریده بودند ، از روی تخت کنار کیف بزرگی که وسایلش را در آن ریخته بود برداشت و در دست واران گذاشت .- "حداقل این طوری مطمئنم که دیگر گم نخواهی شد."واران در چشمان ریرا خیره شد و گفت : "ممنونم .""اهممم"هر دوی آنها همزمان برگشتند تا با لاریسا که گوشه در ایستاده بود و صدایش را صاف می کرد نگاه کنند .- " اومدم که بگم کالسکه رسیده ، وقت رفتنه ."ریرا دستش را رها کرد و به سمت کیف وسایلش رفت تا آنها را بردارد و به لاریسا گفت :- " اگر ایرادی نداره من چندتا از لباس هایی که اینجا بود را برداشتم ."- " راحت باش و هر چندتا که می خوایی با خودت ببر."لاریسا و ریرا برای چند لحظه به هم خیره شدند .- " ممنونم ، بابت همه چیز."- " قابلت رو نداشت."ریرا به سمت واران برگشت و گفت :- "از تو هم ممنونم واران ، لطفاً مراقب خودت باش."- " تو هم همینطور . "سپس برگشت و به سرعت از پله ها پایین رفت . واران به سمت پنجره رفت تا با نگاهش رفتن او را بدرقه کند.- "مشکلی برایش پیش نمی آید . چندین مامور مراقبش هستند و از خود قلعه هم نیروی کمکی برای همراهیش خواهد آمد."لاریسا که با قدم های شمرده ای کنارش آمده بود این ها را گفت و سپس ادامه داد:- "تو باید بیشتر نگران خودت باشی."واران که دلیل حرفش را نمی دانست پرسید :- " دیگر چه اتفاقی افتاده؟"- " خب چطوره از اینجا شروع کنیم که تو سومین و آخرین ماموریت رسمیت رو هم خراب کردی و منطقاً باید برگردی به باسام تا بعد از خلع مقام ، برایت تصمیم گیری بشود. "او که تا این لحظه به طور کل شکست در ماموریت آخرش را فراموش کرده بود با بی خیالی برای لاریسا شانه بالا انداخت و گفت :- "اهمیتی نداره."لاریسا که یکی از ابروهایش را ماهرانه بالا برده بود سئوال کرد :- "واقعاً برایت مهم نیست ؟"- "نه . دیگر به خودم هم ثابت شده که استعداد چندانی ندارم. حداقل خوشحالم که آخرین ماموریتم را درست انجام داده ام."لاریسا کمی مکث کرد و گفت :- "امروز مسائل زیادی ذهنم را مشغول کرده بود . اتفاقاتی که نمی دانستم چگونه افتاده است . مثلاً وقتی پایین بودیم، من داشتم به آتش شومینه نگاه می کردم و می توانی حدس بزنی به چه چیزی فکر می کردم؟"لاریسا منتظر جواب او نشد و ادامه داد :- " وقتی افراد من مداخله کردن آنقدر زمان گذشته بود که منطقاً باید آن زن و فرزندانش کشته می شدند . اما به من گزارش دادن که وقتی به سکوی اعدام رسیدن آتش دو تیرکی که بچه ها به آن بسته شده بودند به طرز معجزه آسایی خاموش شده بود. نظری نداری؟"- "مطمئن باش کار من نبود."واران محدودیت های خودش را به خوبی می دانست. لاریسا موضوع را عوض کرد و گفت:" میدانی میج هایی که قدرت شفا بخشی دارن به شدت نادر هستن؟ خب پس شاید این قضیه که پیدا کردن این دختره و سالم رساندش به اینجا توانست کاری کنه که بتوانم نظرهای مخالف را عوض کنم ، چندان خوشحالت نکنه."واران با خنده گفت :- "می دونستم که هنوز هوایم را داری."- " وقتی بی هوش بودی دختره همه چیز را برای من تعریف کرد . اگر من بودم ، بعد از تمام سختی هایی که کشیدی حداقل بهت ارتقا مقام می دادم ، اما باید بگم که تو هنوز هم یه مامور خرده پایی . "واران برگشت تا نگاهی به کالسکه که داشت حرکت می کرد بیاندازد و در همان حال گفت :- " تنها چیز مهم این است که او حالا در امان است."لاریسا کمی بیشتر به او نزدیک شد ، طوریکه حالا می توانست عطر تنش و صدای ضربان قلب خودش را بشنود .- " درک نمی کنم که چرا فرقه دنبال اون دختر بود . مگر اون ها چه نقشه ای دارند که ممکن است یک شفا بخش به کارشان بیاید؟ "واران که خودش هم جواب درست را نداشت ، دست هایش را در جیبش کرد و پاسخ داد :- " کسی چه می داند ؟ شاید دختر هم مثل تو روزی میج بزرگ و قدرتمندی شود."لاریسا نگاهی به او انداخت که باعث شد که باعث شد دستش با بی قراری در جیب کتش حرکت کند. در همین حین جسم سردی به دستش خورد . واران آن را از جیبش بیرون آورد و به شیشه سم خیره شد.- "یک چیزی هست که باید بدونی . افراد فرقه از سم برای کشتن استفاده می کنن."لاریسا به تقلید از او شانه اش را بالا انداخت و گفت :- " آن ها همشه از سم استفاده می کردند . این که چیز جدیدی نیست."- "متوجه منظورم نشدی . کسانی که به ما حمله کردند ، فقط چاقو های سمی داشتند . هیچ میجی بین آن ها نبود!"لاریسا طور عجیبی به او خیره شد . واران از چیزی در آن لحظه درون ذهنش می گذشت نمی فهمید .- "پس آنها در حال نیرو گیری از بین آدم های عادی هستن. عجیبه ، معمولاً چنین کاری نمی کردن."واران برگشت تا به کالسکه که درحال دور شدن بودن نگاه کند ، لاریسا که انگار فهمیده بود که به چه چیزی می اندیشد گفت :- " نگران نباش اتفاقی برای او نمی افتد."واران به یاد لحظه ای افتاد که دختر با ضربه محکمی به سر قاتل برادرش ، او را به زمین کوبیده بود و بعد زمانی که با کشیدن لباس بلند زنانه ای روی سر بازان ، با تنه ای او را پرت کرده بود. لبخندی روی صورتش شکل گرفت ." من بیشتر نگران کسانی هستم که بخواهند برایش دردسر درست کنند."