مثلا دی‌ماهی که گذشت!

مثلا بگویم بیش‌ترین و به‌ترین توفیق‌م از بیست‌ونهم آذر تا سی دی چه بوده؟ این‌که به‌طور متوسط روزانه هفت‌ساعت زمان پای فضای مجازی گذاشته‌ام و تنها چهارساعت «کار» کرده‌ام؟ کار که می‌گویم خیلی چیزها را شامل می‌شود! از کارهای دانشگاه و درس‌ها و برنامه‌هایی که برای خودم چیده‌ام بگیر، تا خواندن و نوشتن و غیره و ذلک! بعد تمام این‌ها به‌طور متوسط روزی چهارساعت و تلگرام و اینستاگرام و واتس‌اپ و بلاگفا روزی هفت‌ساعت؟ که کجای دنیا را فتح کنم؟ که چه؟که چه؟ خب ثمراتی داشته، همه‌ش هم که به اتلاف نگذشته! ولی این‌طورهم نبوده که با این پیام‌رسان‌ها جهان‌را اداره کرده باشم و به (به‌زعم خودشان) حاکمان این گوی خاکستری مشاوره داده باشم! از آن‌سو آخر ساعاتی که «کار» تلقی‌شان می‌کنم هم این‌طور نبوده‌اند که مرا به عرش مهارت‌ها و دانش‌های مدنظرم رسانده باشند! هرچیز به‌جای خودش، اما...اما و اگر و این‌چیزها را بعد گذشت ده‌روز از بهمن می‌گویم تا شاید چیزی آن کنج ناشناخته‌ی وجودم باشد که متنبهی، متذکری چیزی شود! چیزی، چیزی شود؛ بله پیچیده‌است! می‌دانید، خودم‌هم نمی‌دانم دقیقا چرا ما انسان‌ها ممکن است روزی ناگهان به این‌فکر بربخوریم که:«عع! این‌جا کجاست؟ من کیستم؟ تا الان چه کرده‌ام؟ زین‌پس چه خواهم کرد؟» شاید هیچ‌کس نداند، نه؟ مهم شاید فقط همین است که تقریبا همگی‌مان روزی، شبی، ساعتی، لحظه‌ای به این افکار و اصوات غریب –گاهی قریب‌تر از جان‌مان اما- برمی‌خوریم. این برخوردها چه ثمره‌ای دارند؟ خدا داند! لیک موضوع من همان‌هنگام برخورد است. مانند برخوردِ...مانند برخورد دو عاشق در غیرمنتظره‌ترین زمان و مکان ممکن! از ابتدای ابتدای ابتدایی که می‌شناسیم اگر بخواهم بگویم، خب، چیزی ندارم برای گفتن! ولی از کمی بعدترش، خب، بازهم چیزی ندارم برای عرضه کردن! من خودم را تصور می‌کنم در خیابان‌های پاریس، آن‌گاهی که دایناسورها هنوز در پروسه‌ی بدل شدن به نفت قرار نگرفته بودند (و صدایی که این‌گوشه و کنار می‌گوید: هرکس از ابتدای «بودن»ش در پروسه‌ی «تغییر»ش قرار دارد، یا به‌عبارتی در روند «نیستی»ش؛ لیک شاید نه به‌معنای عدم محض).شاید به‌ترین رخ‌داد دی‌ماهی که گذشت این باشد که نوشتن را در دفتر روزنوشت‌م ازسر گرفتم و تقریبا هرروز چیزی درآن نوشتم؛ از کارهای انجام‌شده تا چیزهای دیگر. هم‌چنین اکسلی برای زمستان‌م ساختم و مقدار زمان انجام کارهای مختلف و خواب و بیداری و مجازی و... را درآن ثبت کردم. این خب عینی شدن گذران لحظات‌م است، خوب است اما کافی نیست! می‌دانید، نگران‌م که نکند اگر حرکتی برای تغییر و به‌بود اوضاع نکنم و این نوشتن‌ها و ثبت‌کردن‌های کنش‌هایم صرفا درحد نوشتن باقی بمانند، بعدازمدتی «بی‌هودگی»هم برایم عادی شود!چهارشنبه، اول دی‌ماه هزاروچهارصد: 22:34/ می‌خواهم شازده احتجاب گلشیری (منی که می‌خواهم از نیم‌فاصله -البته اصولی- استفاده کنم باید بنویسم «گل‌شیری») را شروع کنم، به این امید که وارد عالم افکار و تصاویر و احساسات و درکل نهانی‌های شخصی دیگر شوم. شاید این فضا عوض کردن سرمنشأ یک تغییر و دگرگونی بزرگ درونی شود. بزرگ که می‌گویم نسبت به چیزی‌ست که هستم و الّا تا از اتفاقات کوچک شروع نشود که چیز بزرگ معنایی ندارد. غرغرهای بابا از باب خوابیدن باز شروع‌شده و امیدوارم لااقل به خواندن مقدمه‌ی کتاب برسم. می‌خواهم هرجورشده ام‌شب آن‌را آغاز کنم. 23:03/ تا پیش از صفحه 13 خواندم. عجیب بود و مرموز. باید ادامه‌دهم.تنها روزهایی که در دفتر روزنوشت‌م سفیدند، جمعه و شنبه 24 و 25 دی‌اند. امتحانات را چه‌کردم؟ خب، گندزدم! رشته‌ام را دوست‌دارم ولی این‌طوری که من ترم اول را گذراندم، خب، نمی‌شود! تغییری اساسی لازم است برای ادامه‌دادن؛ همی‌شه لازم است تقریبا...چیزهایی که انگیزه‌ی حیات می‌دهند، ندیده‌هاست. ندیده‌ها را معدود آدم‌های خوش‌ذوق و دوست‌داشتنی اطراف‌م به‌مرور به‌رخ‌م می‌کشند. این خوب است. خوب است که آدمی درپی توسعه‌ی شخصی باشد و در این مسیر بی‌انتها به وسعت دیگران‌هم کمک کند. خوب‌تر از آن این است که چندتن از خوب‌ترین‌های‌شان را همین برج دی به من و باقی موجودات هدیه کرده‌است. خوب است!