من نمیخواهم گوسفند باشم.

(یک) من یک گوسفند هستم. پنج روز است که به اینجا آمده ام. منظورم از اینجا مزرعه ای در ده مایلی ابیویل (Abbeville) در ایالت لوئیزیاناست. این را پدرم می گوید، نمیدانم از کجا می داند ولی می گوید ما در مزرعه ای در حاشیه جاده الکساندر و در ده مایلی شهر ابیویل هستیم و البته بلافاصله این را هم یادآور شد که بیشتر از این هم نخواهی فهمید، زیرا قرار نیست از این نرده ها فراتر بروی. نرده ها چوبی هستند. رنگ سفیدی به صورت ناشیانه به آنها زده شده که البته آفتاب همان رنگ سفید را هم به زردی متمایل کرده است. سه ردیف تخته به صورت افقی که فاصله شان با یکدیگر چهار یا پنج اینچ است و با خود تخته ها نهایتا چیزی نزدیک به پنج فوت ارتفاع دارند؛ که البته ارتفاع خیلی بلندی نیست ولی به اندازه کافی دست و پاهای ما کوتاه هست که نتوانیم از محوطه خارج شویم. محوطه تقریبا مستطیل شکل است و به طور کلی به سه قسمت تقسیم می شود. شرقی ترین ناحیه که قسمتی سرپوشیده است و ما به آن آغل می گوییم. یک ساختمان چوبی با سقفی شیروانی که از تنه درختان ساخته شده و بر روی آن انبوهی از شاخه و برگ قرار دارد. هر چقدر که از بیرون شلوغ و پر شاخه و برگ به نظر می رسد، در عوض داخلش هیچ چیزی نیست. اینجا جایی است که شب ها ما باید در آن استراحت کنیم. منظور از ما، من، پدرم، مادرم و نزدیک به دویست راس از نژادهای گوسفند و بز دیگر است. قسمت میانی محوطه که بزرگترین قسمت آن است ، یک زمین خاکی است که دو درخت صنوبر شرقی درست در وسط آن کاشته شده است. یکی از درختان از دیگری بلندتر است و دو درخت بیش از ده فوت از یکدیگر فاصله دارند. در زیر سایه درخت بلندتر و دور تا دور تنه آن آخور قرار دارد و در زیر درخت کوتاه تر به همین صورت آبشخور قرار گرفته است. بقیه محوطه میانی فقط خاک است، خاک نرمی که در آن هیچ چیزی نمی روید و یا اگر هم بروید مجال رشد کردن نمی یابد. قسمت غربی محوطه که توسط نرده های آهنی از دو قسمت دیگر جدا شده است و با یک در کوچک با قسمت میانی در ارتباط است، خانه ای قرار دارد و این خانه تنها خانه ی این اطراف است که با چشم می توان دید. درون آن یک آدم زندگی میکند. پدرم اینگونه اسمش را می گوید. او اصلا شبیه گوسفندها نیست. شب ها در آغل نمیخوابد، به علوفه علاقه ای ندارد و آب را از داخل آبشخور نمیخورد. بر روی دو تا از پاهایش حرکت میکند و از دو پای دیگرش نه برای حرکت، بلکه فقط برای برداشتن چیزی استفاده میکند. با اینکه من چهره او را از همان پنج روز قبل که بدنیا آمده ام دیده ام اما هنوز هم برایم عجیب است و عجیب تر اینکه آدم برای دیگران عجیب نیست و گوسفندان کاملا حضور این موجود عجیب و غریب را که هیچ شباهتی به ما ندارد، پذیرفته اند و از او نمی هراسند. پدرم می گوید آدم صاحب گله است، او صاحب ماست و از ما دربرابر خطرات مراقبت میکند، به ما آب و غذا می دهد، ما هرچه داریم از او داریم، برای همین اینجا همه چیز طبق خواسته او پیش می رود. اوست که مشخص میکند چه وقت غذا بخوریم، کی به استراحتگاه برویم، کی بیرون بیاییم و ما هم از او اطاعت میکنیم. ظاهرا بازی برد_بردی است اما نمی دانم چرا من بر عکس پدرم از این آدم خوشم نمی آید. هیچ مهربانی و عطوفتی را نمی توان از چهره اش دریافت کرد. از لا به لای نرده ها که به بیرون نگاه بکنیم، تا چشم کار میکند درخت است، هیچ چیز دیگری نیست. نه خانه دیگری و نه گله ای دیگر. فقط درخت است. البته اگر از سمت نرده های آهنی و لا به بلای نرده های چوبی را خوب نگاه کنید، به سختی جاده ای خاکی را هم می بینید که به نظر میرسد انتهای آن می رسد به همان شهری که پدرم می گوید. از شهر همین قدر میدانم که تعداد زیادی خانه در آنجا وجود دارد، درست شبیه همین خانه در مزرعه ما و تعداد زیادی آدم در آن خانه ها زندگی می کنند، درست شبیه همین صاحب ما. پدرم می گوید هر چند وقت یکبار یکی از آن آدم های شهرنشین همراه صاحب ما می آید و با انتخاب خودش یکی از گوسفندان را با خود می برد و صاحبش می شود. پرسیدم به کجا می برند؟ چیزی نگفت. نمی دانست. تا آن جایی که فهمیدم هیچ کس در مزرعه نمیدانست آدم ها ما را به کجا می برند، شاید به مزرعه ای دیگر، ولی هر چه بود بهتر از اینجا بود، زیرا همه گوسفندانی که تاکنون با آدم ها رفته اند، راضی بوده اند و هیچکدام به مزرعه بازنگشته اند.