ستواندوم وظیفه خلیل راستاپور در آموزشی (قسمت دوّم)

لینک به داستان قبلیرسیدیم تهران. موبایل نداشتم. چون اصولا کسی ره نداشتم که بخوام بخاطرش ریسک کنم و موبایل ببرم تو پادگان. از یه تلفن همگانی ساعتای ۵-۶ صبح زنگ زدم خونه رفیقام و از شانسم بیدار بودن. رسیدم دیدم شانس من نیست که بیدارن. سر بساط تریاکن!عین جنازه افتادم. فرداش اولین کاری که کردم رفتم میدون گمرک تهران و اون لباس‌های کیری که هر کدوم ۲-۳ ایکس ایکس برام بزرگ بودن ره عوض کردم. رفتم یه آرایشگاه و موهام ره ماشین کردم و ۶ بسته بهمن دول و چندتا بیسکوییت ساقه طلایی کرم‌دار هم خریدم. شیطلان رجیم (پسرخاله‌م) بهم یاد داد که چطوری سیگار ببرم تو پادگان. البته ریسکش زیاد بود و اصولا اولین ورود به پادگان با سیگار ریسکش در حد این بود که کل دوره بگا بری. بهرحال درِ بیسکوییت ساقه طلایی کرم‌دار ره با ظرافت خاصی با تیغ باز کردم و جای دو ردیف از بیسکوییتا بهمن دول گذاشتم و درش رو با چسب قطره‌ای چسبوندم.شب قبل از معرفی کردنم به پادگان با اتوبوس از تهران راه افتادم به سمت سمنان. لباس سربازی ره نپوشیدم و گفتم همونجا تو کانکسِ درِ پادگان عوض می‌کنم. اتوبوس من ره سر فلکه استاندارد سمنان پیاده کرد. همین جوری هاج و واج بودم که خب، حالا چه گوهی بخورم که دیدم یه مینی‌بوس از سربازای اصفهانی رسید. رسیدن سر همون ایستگاه اتوبوسی که من نشسته بودم و از یه یارویی آدرس پرسیدن. کوله سبز کیری و کله کچل من ره دیدن و متوجه شدن که منم سرباز پدافند هوایی سمنانم. منم یه چند قدمی به سمت مینی‌بوسشون حرکت کردم و درست حدس زدین، رفتن کسکشا! یعنی من ره دیدن و ساعت ۴ صبح سوارم نکردن و رفتن!یه سمند رسید اونجا و وایساد گفت سرباز پدافندی؟ گفتم نه مدیر عامل مایکروسافتم اینجا با کله کچل و کوله سربازی وایسادم ویندوز ۷ می‌فروشم! این چه سوالیه آخه کسکش؟! از کادری‌های پادگان بود. کل کادری‌های اونجا که رفت وآمد می‌کردن سربازا ره بعنوان مسافر می‌بردن و میاوردن و کرایه می‌گرفتن که مثلا یه درآمدی هم داشته باشن. ۴ نفر شدیم و حرکت نکرد، بلکه ۶ نفر شدیم و حرکت کرد! کسکش دو نفر جلو و چهار نفر عقب مسافر زد! آخه کسکشا پول سرباز هم خوردن داره؟ نمی‌شد بهشونم چیزی بگی که اتیکت رو لباست ره می‌خوندن میرفتن واست کیر خر درست می‌کردن تو پادگان. یعنی می‌خوام بگم انقدر کسشرن.رسیدیم در پادگان (همون دربِ کیریِ جبهه). گاییده بودن ما ره با این اسم. آخه مگه جنگه؟! درب جبهه!؟! اون پنج نفر دیگه همه لباساشون ره پوشیده بودن از قبل و فقط من نپوشیده بودم. رفتم دم در و دژبان با اخم کیری گفت: سربااااز لباست ره چرا نپوشیدی؟گفتم: کانکس کجاست برم عوض کنم؟دیوث خندید و گفت: کانکسِ چی؟ شما ۵ نفر بیاین برین داخل اونجا همه وسایلتون ره بریزین بیرون. توام برو اون پشت لباست ره عوض کن و زود برگرد.رفتم پشت یه کانکس و توی سرمایِ کیریِ زیرِ صفرِ ساعتِ ۵ صبحِ اسفندماهِ کویرِ کسشرِ سمنان، مثل سگ لرزیدم و لباس عوض کردم! لباس ره عوض کردم و پیرهنم هم زدم تو شلوارم. همین رسیدم در پادگان یارو دژبانه گفت: سرباااااز اون پیرهنت ره از تو شلوارت در بیار؟ لباس سربازی هم نمی‌دونی چجوری بپوشی؟ها کسکش، بلدم. دارم مسخره بازی در میارم. این سومین باره دارم میام سربازی بخاطر همین بلدم. اولین بارمه دارم لباس سربازی می‌پوشم.گفت: برو اونجا و همه وسایلت ره بریز بیرون.رفتم همه چی ره ریختم بیرون. همینجوری کنارش وایساده بودم که دژبانه اومد گفت: خبردار وایسو سرباااز!یه نیم ساعتی طولش داد و الکی هی وسایل ره گشت.هی دستش میرفت سمت بیسکوییتا هی ضربان قلب من می‌رفت رو هزار! بالاخره تموم شد گفت جمعش کن.خایه‌هام ره قورت دادم، راه گلوم باز شد و یه نفس راحتی کشیدم. وسایل ره جمع کردم راه افتادم سمت آسایشگاها. ۴ کیلومتر ناقابل توی سرمای تخمی. رسیدم به کیوسک دژبانی دوم. ۲ تا دژبان اون تو بودن. من رد شدم. اومد بیرون گفت: هی سرباااز. مگه کوری ما این توییم!!! برگرد اینجا.بعدها فهمیدم که اون دژبانی ره همونجوری که من رد شدم همه رد میشن و اون دژبان توی کیوسک هیچی نمی‌گه. ولی خب از کیری بودن شانس من که مطلع هستین؟ نمی‌دونم قیافه‌م غلط اندازه یا چی که همه دلشون می‌خواد یه برنامه‌ای سرم پیاده کنن! رفتم تو کیوسک.گفت: وسایل ره بریز بیرون!گفتم: گشتنا.گفت: حرف نباشه!مکعب روبیکتو وسایلم یه مکعب روبیک داشتم. این دوتا دژبان احمق این ره گرفتن دستشون و یکیشون گفت: عه از این کسشرا که هیچ وقت درست نمی‌شه!من چیزی نگفتم. خواست مثلا کیر بزنه بهم، با لبخند کیری گفت: اگر بتونی درستش کنی میتونی بری.بعدشم اون یکی قاه قاه زد زیر خنده. که مثلا سر کارم گذاشتن و اذیتم می‌کنن!دستام از سرما سرخ شده بود و یخ زده بود. انگشتام خم نمی‌شدن. یه بخاری برقی داشتن اون گوشه کیوسک.گفتم: می‌تونم دستام ره رو بخاری برقی یکم گرم کنم قبلش؟این دوتا که به مکعب روبیک توی دستشون به مثابه الاغی که به هلی‌کوپتر نگاه می‌کنه، نگاه می‌کردن، با خنده ممتد گفتن: اینو، آره گرم کن!۴-۵ دقیقه دستام ره گرم کردم و وقتی تونستم انگشتام ره خم کنم گفتم: مکعب ره بده بهم.گفت: بیا، تا عوض شدن پست بعدی مهمون خودمونی و دوباره خندیدن!مکعب ره تو ۲-۳ دقیقه درستش کردم و دادم دست دژبانه که با دهن نیم متر باز شده‌ش داشت به من نگاه می‌کرد! وقتی دیدن بلدم مکعب ره درست کنم، هی ازم می‌گرفتن بهم می‌ریختن و دوباره ازم می‌خواست که درستش کنم! یکیشون حتی دقت می‌کرد که بیشتر بهمش بریزه و رنگهای مشترک زیادی هم روی هر سطحش نباشه. ولی خب احمق چمیدونه الگوریتم ریاضی چیه! بعد از نیم ساعتی بازی کردن با این مکعب روبیک ولم کردن!بالاخره رسیدم درِ آسایشگاه! یه گروهبان دم در بود و گفت برو داخل رو اون تخت بخواب. وسایلتم بذار زیر تخت. رفتم روی تخت و یک ساعت بعدش با صدای عربده و خوردن یه چوب بلند به پایه تخت‌ها بیدار شدم. پاشین، پاشیـــــن، یالا سربااااااااااز. دمِ درِ آسایشگاه همه به خط بشن. یالا یالا.لینک به ادامه داستان