اگر توام باورت نمیشه این زندگیته!

باورم نمیشد یه روز ۳۰ سالم باشه و بدون هدف، بیکار در حالی که از خودم ناامیدم، ساعت ۲:۳۰ ظهر بیام تو پارک سیگار روشن کنم. باورم نمیشد نتونم از پس خودم بربیام و اجازه بدم خودم همچین کاری رو با خودم بکنم. من بدترین حالت ممکن خودکشی رو روی خودم خودکشی کردم. یعنی اگر یک دقیقه دیگه بمیرم اون یکی دقیقه با چنان حسرتی میگذره که از ۱۰۰ بار مردن بدتر. حسرت اینکه میتونستی چی باشی، و چی هستی! ولی نباید این کار و بکنم. باید با برنامه شروع کنم به انجام دادن. باید خودم و به یک برنامه مشخص و دقیقا به همون برنامه مشخص پایبند کنم. احساس میکنم هیولایی رو توی وجود خودم زندانی کردم و اجازه زندگی بهش نمیدم. فقط به خاطر اینکه این ظاهر بیرونی که اسمش عطا ست، از شکست و اینکه قضاوت بشه و بهش بخندن میترسه! درحالی که(اینجاش و گوش کن) در حالی که هر روزشو مثل یک بازنده زندگی میکن و دیگران به بدترین شکل ممکن قضاوتش میکنن و بی تفاوت از کنارش رد میشن و هیچ ابایی از تحقیرش ندارند. هر روزش جهنم و هنوزم برای تغییر کاری نمیکن. چون، چون میترسه موفق نشه. چون باور کرده یک بازنده ست چون امید و باورشو از دست داده. با اینکه خیلی چیزا میخواد ولی خودشم باورش شده قرار نیست به دستشون بیاره. و وای از اون روزی که بدونی چه چیزی میتونستی باشی، ولی نشدی. شایدم چون حالش و نداشتی. چون مجبور نبودی. چون از گشنگیت نمیمردی. چون هرچقدرم کم ولی داری از خانواده میخوری. خیلی بی عرضه ام نه؟ به این میگن بدترین حالت خودکشی‌. به این میگن هر لحظه و هر روز مردن. هیچی از زندگی نفهمی چون اصلا زندگی نمیکنی. بی حس. مثل یک روح. که فقط میخواب و بلند میشه. و هر روز مردن خودت و تماشا کنی. در حالی که میدونی چقدر بهتر میتونستی از این لحظات استفاده کنی. و مدام غصه و حسرت گذشته رو بخوری در حالی قدر همین لحظه رم نمیدونی. حتی نمیتونی ناامید هم باشی. چون اصلا تلاشی هم نکردی که بخوای امیدی هم داشته باشی. کارت حتی به ناامیدی هم نکشیده. خیلی قبلتر از اون مردی. نشستی توی مسیر و منتظری هدف به سمتت بیاد. چقدر از خودم بدم میاد. چقدر خودم و لایق هیچ چیز نمیدونم. چقدر خودم و سزاوار تنبیه و تحقیر میدونم. چقدر دوست دارم خودم و بزارم زیر پام لح کنم. چقدر حالم از اینی که هست بهم میخوره. خودم و لایق زندگی نمیدونم. هیچ چیز خوبی برای خودم نمیخوام و برای هیچ چیزی هم هیچ تلاشی نمیکنم. فقط به بطالت متلق دارم میگذرونم. هر برنامه ای هم می‌نویسم بدتر بی برنامه تر میشم. نهایت دو سه روز با اون برنامه باشم که اونم خیلی وقته نتونستم. کارم رسیده به یه نصف روز. انگار هر فنی میخوام بزنم که خودم و رام کنم و مجبور به انجام کار کنم بازم میفهمم و خودم و ضربه فنی میکنم، برمیگردم به روتین قبلی. دیگه خسته شدم از این بازی. ولی باید یه کاری بکنم. اینحوری که نمیشه. باید یه کاری کنم این عادت های بد از بین برم. باید خودم مجبور کنم یه برنامه و روتین مشخص داشته باشم. و باید اون و مدام تکرار منم. باید یه کاری بکنم. باید از یه جایی شروع کنم. مسئله اینه میخوام دو تاکار و با هم انجام بدم و هیچ کاری هم انجام نمیدم. تازه کلی کار دیگه هم میخوام انجام بدم. از بین اینا هم هیچکدوم و نمیخوام حذف کنم (چون میترسم توی اونیکی موفق نشم پس این و واسه اون و اون و واسه این زاپاس میکنم) اینجوری نتیجه میشه که هیچکاری انجام نمیدم در حالی میخوام کلی کار انجام بدم. میخوام شرایط و عوض کنم. میخوام مستقل شم. میخوام این بدبختی رو تموم کنم. میخوام دربیام از این فلاکت. میخوام خودم و به اون چیزی که لایقش برسونم‌. میخوام اونی رو زندگی کنم که واقعا هستم نه اینی که من نیستم. به هیچ وجه من نیستم‌. میخوام به خودم احترام بزارم. خودم و دوست داشته باشم. میخوام به خودم افتخار کنم. خودم و به آرزوهاش برسونم. بهش اجازه بدم آروزوهاش و زندگی کن. زندگی کن. قدر روز هام و بدونم. قدر داشته هام و بدونم. نه اینکه اینجوری برینم توشون. نه اینکه اینجوری بی تفاوت باشم نسبت بهشون. مگه برمیگردن اینا که من دارم اینجوری لگدمالشون میکنم. در هر صورت اوضاعم خیلی خرابه و به احتمال زیاد در آینده نزدیک به یک جانکیه علاف و بیکار که مثل الان توی پارک های شهرشون پلاس تبدیل میشم مگر اینکه یه کاری بکنم.۱۴۰۱.۰۳.۲۱ما مدام از اتفاقاتی میترسیم که اتفاق نیافتاده و قرار هم نیست اتفاق بیافته.