ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون...

از کجا شروع کنم؟...آه، وقتی که به گذشته نگاه می کنم و اتفاقات و حوادثی که همه از سرگذروندیم رو مرور می کنم، به این نتیجه می رسم که شاید هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست.سال پیش در همین وقت ها بود که آخرین کلاس های درس ترم دانشگاهی رو می رفتم و کم کم آماده ی حضور تو امتحانات پایان ترم می شدم، ترمی که برام پر از اتفاقات جالب بود؛ از روز اولی که وارد کلاس استادی شدم که میشه گفت از همون نگاه اول بهش علاقه‌ پیدا کردم تا پیدا کردن دوست های جدید و بعضا سو تفاهم هایی که به خاطر چیزهای ساده و پیش پا افتاده ای بینمون پیش اومد. چیزهایی مثل "لبخند زدن در فضای مجازی" که تازه متوجه شدم که ممکنه برداشت دیگران ازش، برخلاف نیت من، منفی باشه! و همین باعث شد که بیشتر به "استیکر" هایی که می فرستم، دقت کنم.تقریبا وقتی که ترم تموم شد، اخبار خنده داری درباره ی بیماری در چین توی کانال های شبکه های مجازی دست به دست میشد، اخباری که با همراهی عکس هایی از خفاش های آماده ی سرو کردن داخل بشقاب های قشنگِ غذا خوری، حسابی اشتهای چینی هارو باز و اشتهای ما ایرانی ها رو کور می کرد. اون موقع شوخی بامزه ای به نظر می رسید، اینکه هزاران کیلومتر اون طرف تر افرادی با خوردن همچنین غذای مشمئزکننده ای دچار بیماری خطرناکی می شند؛ ولی، وقتی واقعا حضورش در کنار خودمون رو حس کردیم دیگه شوخی بامزه ای به نظر نمی رسید و بیشتر به یک تراژدی غم بار و ترسناک تبدیل شده بود، فاجعه ای که به زودی تمام جهان رو فرا می گرفت...کلاس ها در ترم جدید ادامه داشت و ما هم طبق معمول به کلاس های "حضوری" می رفتیم؛ یعنی، اصلا اون زمان کلاس برای ما به هر شکل دیگه ای تعریف نشده بود. البته به شخصه و به توصیه مادرم از وقتی که اخبار این بیماری پخش شد، بر خلاف اکثریت، از ماسک استفاده می کردم و تمام کلاس هارو با ماسک می رفتم. حداقلش این بود که میشه گفت از اولش موضوع رو جدی گرفته بودم و سعی می کردم که بهداشت رو رعایت کنم.بالاخره به اسفندماه ۹۸ نزدیک می شدیم و اخبار مبتلایان هر روز بیشتر می شد، تا اینکه روز ۴ اسفند وقتی که آفتاب به میونه آسمون رسیده بود، ابلاغیه تعطیلی به دست دانشگاه رسید و در کمال تعجب و خوشحالی دانشجویان، همگی به سمت خونه ها روان شدیم، حرکتی که اون موقع اصلا فکر نمی کردم خیلی طولانی بشه و در نهایت تصورم این بود که بعد از عید نوروز دانشگاه مجددا بازگشایی میشه؛ اما، تصوراتم ابدا با واقعیتی که پیش رو داشتیم همخوانی نداشت، واقعیتی که پر از تجارب جدید و مثبت و گاهی هم منفی بود؛ از کم شدن رفت و آمد ها و کمتر دیدن دوستان و آشنایان تا کلاس های مجازی با کلی قطعی و پرش و ضعف مخصوصا در اول کار.تجربه کلاس های مجازی و سر کله زدن با اینترنت تو کلاس های سر صبح و آنلاین شدن با چشم های بسته و خواب آلود یک طرف و برگزاری همه ی امتحانات دانشگاهی اونم به صورت مجازی یک طرف دیگه. تو کلاس هایی که شاید به قول بعضی از اساتید نصفی خوابند و یک تعدادی هم آنلاین شدند و رفتند پی کارشون و در آخر، سر جمع تنها چند نفر پای حرف استاد نشستند و گوش می دند، طبیعتا بازدهی به صفر میل می کنه، چه اینکه در بعضی درس ها و بحث ها در خودِ کلاسِ حضوری و ارتباط چهره به چهره هم نمیشد درس رو متوجه شد، چه برسه به این وضعیت که واویلاست. البته شاید برای بعضی ها هم بد نشد، هر موقع سر کلاس نمیومدن و یا استاد سوالی می کرد تا جواب بدند، اینترنت و سرور هارو بهانه می کردند (که گاهی واقعا هم سرورها بدجوری به مشکل میخوردند) و کلاس رو می پیچوندند و راحت به کار خودشون می رسیدند. و البته که یادی کنیم از امتحانات، در واقع امتحانات مشورتی که گاها با تشکیلات سازمان یافته گروهی همراه بود که معمولا یک نفر نقش راهنما رو به عهده داشت و به سوالات کسانی که سوالی رو نمیدونستند پاسخ می داد، حالا اگر به قولی لوتی بود مرامی این کار رو انجام میداد وگرنه در قبال مبالغی بعضا هنگفت، حاضر به رسوندن به دیگران می شد!*در هر صورت این ترم عجیب که حضوری شروع شد و فرامجازی پایان پذیرفت هم با تموم بالا و پائین هاش به انتها رسید و اکثرا خوشحال و راضی از شرایط حاکم، به فکر برداشتن واحدهای بالا برای ترم بعد بودند. تابستونی کوتاه آغاز شده بود که به خاطر شرایط همه گیری دیرتر شروع شد و به همین علت قرار بود زودتر هم تموم بشه. در واقع برای افرادی که قصد رعایت دستورالعمل های بهداشتی رو داشتند تقریبا تابستون معنای خودش رو از دست داده بود؛ چون، از طرفی نمیشد که مسافرت کرد و مسافرت کردن لذت همیشگی رو نداشت و از طرفی هم حتی بیرون رفتن با دوستان در سطح شهر هم عقلانی نبود و فقط احتمال ابتلا رو بیشتر می کرد. البته باز هم نمیشد که اصلا هیچ برنامه ای رو برای تفریح خارج از خونه قرار نداد؛ اما، وضعیت نسبت به سال های گذشته برای همه ی ما خیلی تغییر کرده بود.در هر صورت تابستون هم با وعده ی گرما و کم کردن شدت بیماری اومد و رفت اما این بیماری سخت جون تر از این حرف ها بود و جا پای خودش رو برای گرفتن تلفات سنگین تو پاییز محکم کرده بود.با شروع پاییز و ترم جدید، دیگه روند کار کلاس ها و تدریس دستمون اومده بود و میشه گفت چیزی تازگی نداشت. البته دقیقا بعد از یکسال، بودن دوباره با استاد مورد علاقم باعث اشتیاق بیشترم برای این ترم شده بود. روزهای ترم جدید به سرعت میگذشت و به همین منوال آمار کشته ها هم به سرعت بیشتر میشد تا جایی که در آبانماه و آذرماه دیگه به اوج خودش رسید و با روزی قریب به ۵۰۰ کشته، روزهای سیاهی رو برای کشور رقم زده بود. برای جلوگیری از وخیم تر شدن شرایط، شهر های مهم و بزرگ و پرجمعیت به مدت دوهفته یا بیشتر قرنطینه کامل شدند و نظارت ها تشدید شد. خداروشکر این طرح ها نتیجه بخش بود و آمار کشته ها سیل نزولی به خودش گرفت؛ اما، مسئله اینجاست: تا کی این شرایط ادامه داره؟ چه زمانی واکسن یا داروی قطعی این ویروس پیدا می شه؟ و کی دوباره به شرایط طبیعی که هنوز خیلی هم ازش دور نشدیم، بر می گردیم؟ نمیدونم شاید یکسال دیگه، یا شاید دو سال دیگه... کسی نمیتونه با قطعیت در این باره نظر بده مگر خدا...از وقتی که دوران قرنطینه در اسفند شروع شد، اهمیت دستگاه های متصل به شبکه جهانی اینترنت به خصوص برای قشر دانش آموز و البته دانشجو بیشتر از پیش نمایان شد به طوریکه بدون داشتن یک سیستم کامپیوتری یا موبایل همراه با اینترنت مناسب، عملا از ادامه تحصیل باز می موندیم. به خصوص موبایل های هوشمند، این "همراهان همیشگی" این روزهای اکثر مردم جهان، شده بودند به مثابه همون کلاس های حضوری دانشگاه که بدون اینکه نیازی باشه از خونه بیرون بریم، مارو وارد کلاس درس و پیش اساتید محترم می برد تا بتونیم به اطلاعات و دانشمون بدون اینکه در معرض خطر بیماری همه گیر باشیم، اضافه کنیم.به نظرم این فرصت مناسبی برای نمایش توانایی های بالقوه این دستگاه ها و بستر اینترنت بود تا نشون بدند که می تونند تا چه حد کارآیی داشته باشند. در حال حاضر بیشتر دانشجویان از این شرایطِ فراهم اومده رضایت دارند و با استفاده از گوشی های هوشمندشون حین اینکه کار هاشون رو انجام می دند، می تونند تو کلاس ها شرکت کنند و یا در کنار خانواده باشند و از تلف کردن وقتشون برای طی کردن مسافت بین خونه و دانشگاهشون جلوگیری کنند، و مثلا خود بنده از قابلیت ضبط محتوای نمایش داده شده بر روی نمایشگر با عنوان "Screen Recorder" که در رابط کاربری سامسونگ One UI موجوده، استفاده می کنم و به این شکل انگار کلاس های درس رو برای بارها مرور در اختیار دارم یا از طریق هدست بلوتوثی Level U Pro سامسونگ برای برقراری ارتباط حین کلاس های آنلاین با استاد و پرسش و پاسخ ها استفاده می کنم و یا اینکه از قابلیت های نرم افزاری و سخت افزاری گوشی مثل قلم S-Pen سری نوت سامسونگ (که همین الان هم دارم باهاش این متن رو می نویسم) برای ساخت فایل های PDF و Powerpoint برای ارائه مطالب درسی استفاده می کنم که همگی کمک شایانی به بهبود روند آموزشیم داشته و سهولتِ تحصیل رو تو این شرایط نامعمول برام بیشتر از قبل کرده.البته دوران قرنطينه دورانیه که در اون افسردگی شایع میشه و خب گوشی های هوشمند راه های زیادی رو برای پر کردن وقت و لذت بردن از زمان های خالی پیش رومون قرار داده، از بازی های آنلاین مثل PUBG و Call Of Duty موبایل که تو این مدت کلی با دوستان بازی کردیم و خوش گذروندیم بگیرید تا تماشای ویدئو های آموزشی و سرگرمی در یوتیوب و یا دیدن فیلم ها و سریال های به روز جهان که روی صفحه نمایش فوق العاده با کیفیت OLED HDR گوشی های سامسونگ، دنیایی جدید از جزئیات و کیفیت رو براتون به تصویر می کشه و میتونم با قاطعیت بگم که ظرف این مدت، ساعت های زیادی رو صرف تماشای محتواهای گوناگون با این نمایشگر با کیفیت کردم و از لحظه به لحظش لذت بردم.اما، این تنها ظرفیت گوشی های سامسونگ برای من نبوده؛ رابط کاربری سامسونگ دارای قابلیت های سلامتی و کنترل حرکات ورزشی هم هست که حول محور نرم افزار Health جمع آوری شده، قابلیت هایی مثل میزان مصرف کالری، پایش وضعیت خواب، اندازه گیری وزن، کنترل مصرف آب در روز، استرس سنج و ضربان گیر قلب و شمارشگر قدم و میزان مسافت طی شده در روز که به شخصه طرفدار این ویژگیشم و رکورد ۲۹۶۱۰ قدم (معادل ۲۵/۸۵ کیلومتر) رو داخلش ثبت کردم که با استفاده از این ویژگی ها می تونید همزمان مراقب سلامتی و تناسب اندامتون هم باشید و سیستم ایمنی بدنتون رو آماده نگه دارید.در این برهه که ارتباطات بین افراد اونم به شکل حضوری به نوعی کم رنگ شده، طبیعتا راه جایگزینش یعنی ارتباطات از طریق شبکه های اجتماعی شکل پر رنگ تری به خودش گرفته و ما خیلی بیشتر از گذشته به گفتگو در این پیام رسان ها و شبکه ها مشغولیم. از درد و دل درباره وضعیت پیش اومده به خاطر بیماری تا صحبت های دوستانه و اشتراک تجربیات مختلفمون در این دوران؛ ولی، شاید عمده فعالیتی که تو این دوره در شبکه های اجتماعی انجام دادم برای به اشتراک گذاری عکس هام در اینستاگرام بوده، عکس هایی که با دوربين گوشی هوشمند گرفتم و با موبایل ویرایش و بعد هم در سطح اینترنت بارگذاری کردم (به جز یک مورد که با علامت * مشخص شده، تمام عکس های موجود در پست توسط خودم گرفته شده). اینم یکی دیگه از مزیت های استفاده از این چنین دستگاه های هوشمند و توانمندی هست که می تونید تمام کارهاتون رو فقط با یک دستگاه و با کیفیت بالا انجام بدید. در واقع خوبه که کاری رو انجام بدی که ازش لذت می بری و این هم یکی از همون کارهاست که دوست دارم و اگر کاری رو برای عشق انجام بدی، خود به خود موفقیت هم به دنبالش خواهد اومد.حالا که به انتهای این نوشته رسیدم و ساعت 11:33 دقیقه شب ۳۰ آذر ۱۳۹۹ رو روبه روم می بینم؛ یعنی، شب یلدا "بلندترین شب سال" میخوام برای همه مردم خوب دنیا آرزوی سلامتی و صحت کنم و امیدوارم که هر چه سریع‌تر و بهتر به شرایط پایدار و مطلوب برسیم و دوباره از کنار هم بودن لذت ببریم. شاید این یک درس مهم برای همه ی ما باشه تا بدونیم و درک کنیم که چه نعماتی رو داریم که حس نمی کنیمشون مگر تا زمانی که ازمون گرفته بشه و اینکه چقدر ضعیف و ناتوانیم که موجودی میلیون ها برابر کوچکتر از ما، میتونه مارو با این همه دب دبه و کب کبه و ادعا نسبت به همه چیز، زمین‌گیر کنه؛ طوری که نفهمیم از کجا خوردیم و چی شد که اینجوری شد!سخن رو با بیتی از حافظ پایان می بخشم که بی ربط به وضعیت الانمون نیست،امیدوارم فکر کنید و لذت ببرید:ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون / نیکی به جای یاران فرصت شمار یارااز اینکه وقت گذاشتید و مطالعه کردید، سپاسگزارم!#روایتگرباش