بفرمایید حال خوب (۱)

قرار شده بود هر هفته بیام یه چیزی بنویسم اینجا ولی دو سه هفته‌ای هست که نتونستم این کارو کنم که البته بعداً و در نوشته‌ای دیگه به شرح جزئیاتش می‌پردازم و می‌گم چرا این‌جوری شد. الان هم با وجود این که سرما خورده‌ام و حال خوشی ندارم گفتم لااقل بیام یه چیزایی بنویسم و این نوشتن تو ویرگول رو انقدر به تعویق نندازم. راستش حالم زیاد خوب نیست و به جای این که با حرفای خودم سرتون رو درد بیارم، دوتا متن حال‌خوب‌کن براتون ‌می‌ذارم. برای این که سهم خودم رو هم ایفا کرده باشم، تا جایی که از دستم بر میومد ویرایش نگارشی کردم‌ و امیدوارم لذت ببرید از خوندن‌شون. پیشاپیش بگم که متاسفانه نمی‌دونم نویسنده‌شون چه کسی هست چون تو این کانال‌های تلگرامی پیداشون کردم ولی اگر شما می‌دونید از کیه لطفاً حتما تو قسمت نظرات بهش اشاره کنید تا متن رو اصلاح کنم.تا بعد...بيا برويم به صدوپنجاه سال قبل، به خانه‌های حوض‌دار، به اتاق‌های تو در تو، من پاييز كه شد انار دانه كنم برايت با گلاب و شكر، شب‌ها درز پنجره‌ها را با ملافه بگيری كه سرما توی تنمان نرود، بنشينيم دور كرسی، از حجره بگويی برايم و كسب‌وكارت. لبخند بزنم و سيب پوست کنم بعد از شامت بخوری كه خستگی دركنی، دراز كشيده باشی لابه‌لای حرف‌هايت سكوت بشود، دنبال چشم‌هايت بدود نگاهم بفهمم كه خوابی و لحاف را روی تنت صاف‌وصوف كنم، بيا برويم به صدوپنجاه سال قبل، به همان جايی كه تا زمان پيرشدنمان، يادم نيايد كِی گفتی دوستم داری، يادم نيايد كِی كادوهای یک‌دفعه‌ای گرفته باشی برايم، ولی خوب بخاطر بياورم لابه‌لای ملافه‌هايی كه لای درزهای پنجره می‌گذاشتی چقدر 'دوستت دارم' بوده، بيا برويم به صدوپنجاه سال قبل به واقعيت، به پای همديگر پيرشدن. به ماندن، به با لباس سفيد رفتن با كفن سفيد برگشتن، بيا فاصله بگيريم از امروزی بودن‌ها از ماه‌گرد گرفتن‌ها و سالگرد گرفتن‌ها، از كادوهای یک‌دفعه‌ای از دوستت دارم‌های تلگرامی، از امروز بودن‌ها و فردا رفتن‌ها. بيا فاصله بگيريم از اين همه مجازی بودن، بيا برايت انار دان كنم با گلاب و شكر، بيا لای درزهای پنجره‌ها را با ملافه بگير كه سرما توی تنمان نرود. بيا اصلا حرفی نزن نگو دوستم داری اما واقعی باش، اين دنيای امروز دارد حال همه را بهم می‌زند. بوی کتلت مادر آنقدر خوب بود و من هميشه آنقدر گرسنه بودم که اغلب سلام را فراموش می‌کردم. چهره‌ی خسته اما همیشه خندانش که توی قاب در ظاهر می‌شد، در جواب «آخ جون، کتلت» پاسخ «علیک کتلت!» را می‌شنیدم، پاسخی که تا مدت‌ها مفهوم آن را درک نمی‌کردم.کتلت‌های چیده‌شده در دیس، گوجه‌فرنگی‌های خردشده‌ی توی بشقاب و نان تازه‌ی لواش، منتظر سیب‌زمینی‌های در حال سرخ‌شدن روی اجاق و ما، در انتظار سفره‌ای که خوشمزه‌ترین غذای دنیا را توی خودش جای دهد.اصلا کتلت، همه چیزش سرشار از خاطره است: از نحوه‌ی درست کردنش بگیر تا بوی مست‌کننده‌اش و لذت خوردنش که فکر می‌کردی هیچ‌وقت کافی نیست، که فرقی نداشت چند تا کتلت باشد و چند نفر آدم، که انگار هیچ‌وقت سیر نمی‌شدی از خوردن آن...کوچکتر که بودم، وقتی قد و قامتم به زحمت به ارتفاع اجاق گاز می‌رسید، کنار مادر می‌ایستادم و حرکت انگشت‌هایش را در برداشتن گلوله‌ای از مواد و صاف‌کردن آن روی کف دست چپش با انگشت‌های دست مخالف دنبال می‌کردم. از صدای «جلیز» تکه گوشتی که توی تابه مى‌افتاد لذت می‌بردم، و هميشه‌ی خدا، از او می‌خواستم که کتلت کوچولویی مخصوص من درست کند؛ چقدر آن کتلت کوچولو خوشمزه‌تر از بقیه بود، چقدر همه‌ی کتلت‌های مادر دلچسب و خوشمزه بودند.بزرگتر که شدم، در دوران دانشجویی کتلت‌های مادر، توشه‌ی راه تقریبا هميشگی‌ام را در رستوران بین راهی قره‌چمن یا توی خوابگاه دانشجويی با دوستانم می‌بلعیدیم! با همان سیب‌زمینی‌های سرخ‌شده‌ی درشت و گوجه‌فرنگی‌های همراهش و همان نان لواش لطیف کنارش. بعد از ازدواج، سال‌ها طول کشید تا کتلت خوب درست کردن را یاد بگيرم، فرمول‌های مختلف را امتحان می‌کردم تا کتلت‌هایم وا نرود، سفت نشود، شور یا بی‌نمک نباشد و خلاصه کمی شباهت به کتلت‌های مادر را داشته باشد. بی‌فايده بود، بی‌فايده است. سیب‌زمینی پخته یا خام یا هر دو، تخم مرغ کمتر یا بیشتر، آرد نخودچی یا نشاسته ذرت.... هیچ‌کدام مؤثر نیست. هیچ کتلتی در دنیا مزه‌ی کتلت‌های مادر را نمی‌دهد. بعد از بیست سال، کتلت‌هایی که درست مى‌کنم را همه دوست دارند جز خودم. این روزها، قلب مادر بیمار است، قامتش خمیده شده و دستانش لرزان. مدت‌هاست توانایی ساعت‌ها پای اجاق ایستادن و کتلت سرخ کردن را از دست داده است. خجالت می‌کشم توی این سن و سال از او بخواهم برايم کتلت درست کند، اما.... آرزو دارم تنها یک بار ديگر، بچگی‌هایم را مزه کنم، با خوردن کتلت دست‌پخت مادر.کتلت یک غذا نیست، یک شیوه‌ی زندگی است و هیچ کتلتی در دنيا هیچ‌وقت، مزه‌ی کتلت مادر را نمی‌دهد. اطمينان دارم این حس مشترک همه‌ی آدم‌های روی زمین است.