کشور خداحافظی

در آشپزخانه ، او داشت لوبیای قرمز را پر می کرد. او چند ساعت فرصت داشت تا شام خود را آماده کند. در واقع او نمی خواست کاری انجام دهد. او می توانست ساعتها زیر لحاف برود و فکر کند و با فشار شدیدی که افکارش در درون او ایجاد می کرد ، فقط با کوبیدن سر و بدون رسیدن به نتیجه ای می توانست خوابش ببرد. او یکی یکی حبوبات کلیه را باز می کرد ، دانه ها را بیرون می آورد و آنها را در ظرف می انداخت. تمام حرکاتش اتوماتیک بود. این صدای درونی او بود که ذهنش را خسته می کرد. مثل طنین یک گودال تاریک بی ته ... گاهی صداهای واضح ، گاهی اوقات شنیدن زمزمه ها سخت ...15 سال از آمدن من به این شهر می گذرد. او اینجا دانشگاه خوانده بود و سپس این مکان را برای زندگی در جادوی این شهر انتخاب کرد. خانواده او در شهر دیگری زندگی می کردند. او همه چیز را پشت سر گذاشته بود. خانواده اش ، نزدیکانش ، زندگی شیطانی که به او ارائه شده است ، اما زندگی مقدس هنجارهای اجتماعی ... او می خواهد روی پاهای خودش بایستد. سقوط ، بلند شدن ، تلو تلو خوردن ، گریه و خندیدن ... او می خواست همه را در دنیای خودش زندگی کند. این دلیل او بود که او هر آنچه را که به او پیشنهاد می شد رد می کرد. چراغی در سفر زندگی خود ... علاوه بر این ، روابط معنوی او با خانواده اش نیز بسیار قوی نبود. او هرگز احساس عشق نکرده بود ، حتی ابراز محبت چقدر بی احساس بود. -گاهی او فکر می کرد به همین دلیل بسیار درون گرا است و فقط در خودش معنی پیدا می کند.- اما او چیز واقعی را می خواست. او به اصالت هر احساس و تجربه انسانی اعتقاد داشت و آنقدر احساس آزادی می کرد که می تواند هر احساسی را که زندگی ارائه می دهد در آغوش بگیرد.پدرش نیم ساعت پیش تماس گرفته بود و در واقع این جمله ای بود که او را گیج کرد. "چه مدت شما جدا از ما در استانبول زندگی می کنید؟ آیا ما را دوست نداری ، اصلاً دلت برای ما تنگ نمی شود؟ " پدرش کلمات رقت انگیزی مانند گفته بود چه کلمات نفرت انگیز ، چه کلمات سوزن سوزنی بود. او پدرش را دوست داشت ، بنابراین نمی توانست چیزی غیر از بخشش از جمله "من اینطور خوب هستم و البته دوستت دارم" به پدرش چیزی بگوید. اما او شروع به فکر کرد ... او با صدای درونی اش که هرگز خاموش نمی شد حرف می زد و حتی می جنگید. از وقتی او کوچک بود ، این صدای درونی بهترین دوست ، مربی و چراغ زندگی او بود. آنها با یکدیگر صحبت کردند ، سوالات خود را مطرح کردند و از حقیقت وحشیانه ترین پاسخ ها دریغ نکردند. او از همه دست می کشید ، اما هرگز نمی توانست از صدای درونی خود دست بکشد ... و دوباره ، او تسلیم نمی شد ، به او گوش می داد:-عزیزم عزیزم گل .. زن زیبا ببین عزیزم سالهاست که از زادگاه خود دور هستی چون می خواهی استقلال داشته باشی. شما روزنامه نگار خوبی هستید ، موفق هستید ، مورد احترام و احترام هستید ، اما شهر شما هرگز شما را دعوت نمی کند؟ آیا اصلاً نیازی به بودن در کنار خانواده احساس نمی کنید؟ بیا ، جوابم را بده!«وطن» یعنی چه؟ آیا جایی نیست که احساس می کنید متعلق هستید؟ من جایی هستم که می توانم باشم. من همانجایی هستم که احساس می کنم به آن تعلق دارم. فعلا اینجاست ، نمی دانم فردا کجا را احساس خواهم کرد. هر کجا که رشد کنم ، ریشه من وجود دارد. احساس نمی کنم در کنار خانواده ام باشم. در کنار شما بودن به فضا محدود نمی شود. شما این را می دانید-باشه عشق چطور؟-کی را دوست دارم؟ اگر شما در مورد خانواده من صحبت می کنید ، البته من آن را دوست دارم. سوال چطوره ؟!-خب ، می توانی تسلیم شوی .. می توانی همه را نادیده بگیری .. می توانی وانمود کنی هرگز اتفاق نیفتاده است. می توانید وانمود کنید که بعضی از کلمات هرگز گفته نشده اند .. فکر می کنید عشق همین است؟بله ، عشق دقیقاً همین است. حداقل در جهان من ، در وجود من اینطور است. من بدم می آید وقتی که مرا وادار می کنی که هزار بار گفته ام را تکرار کنم. ظرفیت و درک من برای دوست داشتن لازم نیست مثل دیگران باشد. من افرادی را که با این ارزشها ملاقات می کنم ، دوست دارم ، مانند ارزش گذاری ، ایثار ، همدلی ، خوب بودن با یکدیگر ، که فقط وقتی زندگی می کنند معنی دارند و وقتی در مورد آنها صحبت می شود سبک می مانند. مثل جادو است. چیزی درباره آن هیپنوتیزم وجود دارد. اما می دانید که جادو و هیپنوتیزم شکسته می شود. ماموریت های مردم در زندگی یکدیگر ممکن است به پایان برسد. پیش بینی دقیق زمان پایان این مأموریت بسیار مهم است ، در غیر این صورت به عنوان چیزی که زنده نمانده باقی خواهد ماند ... و عدم توانایی پیش بینی اینکه زمان به زخم خونریزی خواهد کرد.-آن زمان را چگونه تخمین می زنید؟-آنقدرها هم سخت نیست ، باور کن. هر نوع رابطه ای در حال نابودی است. اما اگر هر دو طرف بدون گرفتن یک مشت زمین از زمین افتاده بلند نشوند ، در جهت دیگری تکامل می یابد و این عشق زنده است و زنده نگه داشته می شود. نه ، شما می دانید که اگر یک تکامل یک طرفه وجود داشته باشد ، هیچ تساتزیکی وجود ندارد. این همان نقطه ای است که من را رها می کند. همیشه اینطور بوده ، می دانید ، ما با هم زندگی کردیم و آن را دیدیم.-آیا دوست داشتن را متوقف می کنید یا ترک می کنید؟-هیچ قطعیتی در این مورد وجود ندارد. اما من تجربه ای برای تعمیم دارم. من معمولاً وقتی امیدم از بین می رود منصرف می شوم و در لحظه ای که منصرف می شوم تصمیم می گیرم بروم. مواقعی وجود دارد که من حتی با وجود رفتنم ، از دوست داشتن من دست نمی کشم.اگر عشق وجود دارد ، چرا امیدتان تمام می شود؟ آیا به معنای دوست داشتن هیچ انسانی نیست؟همه چیز باید برای شما خوب باشد مثلاً کسی شما را دوست دارد اما احساس خوبی ندارد. او به روش خودش دوست دارد و ترغیب می کند ، اما روح شما نمی رقصد ، نمی تواند شما را بفهمد ، یا نمی توانید گپ بزنید ، شاید از او خسته شده اید. ذهن شما نمی تواند تصمیم بگیرد خوب است یا نه ، روح شما تصمیم می گیرد. تنها چیزی که به ذهن خطور می کند این است که شما را متقاعد کند که باید تسلیم شوید.شما دارید موضوع را از موضوع اصلی منحرف می کنید. ما در مورد خانواده شما صحبت می کردیم ...سپس س asالات درست را به عنوان صدای درونی من بپرسید. این بدان معناست که شما نیز از موضوع فراری هستید.-گفتی که وقتی امیدی ندارم منصرف می شوم و می روم می توانی به خانواده ات بگویی که آن وقت دیگر امیدی نداری؟- حتی بیشتر می گویم. وقتی دیگر امیدی نداشتم رفتم ، و وقتی برای دومین بار هیچ امیدی نداشتم ، کارم تمام شد و در جایی که گفتم کارم تمام شده است ، ریشه در خودم گرفتم. این دیدار من با قوی ترین خود بود. می دانید ، همه چیز را شاهد بوده اید.-بله ، من شاهد هستم. اما من از عشق بی پایان آنها می فهمم حتی اگر تسلیم شوید.-شما درست متوجه شدید ، اما من واقعاً نمی دانم این عشق به این دلیل است که آنها انسان هستند یا به این دلیل که خانواده من هستند. آیا عجیب نیست که بتوانم افرادی را که با من رابطه ندارند ، دوست داشته باشم و حتی برخی از آنها را بیشتر دوست داشته باشم؟-برای کی! هیچ احساس انسانی عجیب نیست. شاید به همین دلیل است که شما آزادی رها کردن از همه را دارید. شاید به همین دلیل است که او به کسی غیر از خودش اعتماد ندارد. خوشبختانه این را در درون خود پیدا کردید. اگه پیداش نکردی چی؟-کاملا حق با شماست. هر چیزی را که در بیرون پیدا نکردم ، در درون خود یافتم. معلوم شد ، چه انسانی ثروتمند. معلوم می شود که چقدر زیبا است که یک فرد بی قید و شرط خود را دوست داشته باشد ، و بزرگترین مهربانی را به خود نشان دهد. اما این گونه شکوفا می شود که باغچه یک شخص شکوفا می شود.آیا می دانید که همیشه برای شما مانند یک کشور خداحافظی است؟قبل از اینکه پاسخ دهد ، تلفنش زنگ می خورد ... تماس گیرنده مدیر روزنامه است. صدای او با افتخار در ارائه اخبار مورد انتظار ، فرمان آور است:- دولت تصمیم گرفته است شما را به عنوان نماینده ترکیه در روزنامه به کانادا بفرستد. شما اکنون منبع اخبار مربوط به مهاجران از تورنتو هستید. همچنین به صورت کتبی به شما اطلاع داده می شود ، اما من می خواستم از قبل خبر خوب را بدهم. بهتر است مقدمات را شروع کنید.او گفت بسیار متشکرم ، مدیر و با هیجان فراوان تلفن را قطع کرد.چه مدت او منتظر این خبر بود؟ شاید این فرصت یک عمر بود. شاید موقتی نباشد و اگر شرایط زندگی را دوست داشت ، بقیه عمر خود را در اینجا می گذراند. او باید بلافاصله آماده سازی می کرد و به سرعت به سمت زندگی جدید خود حرکت می کرد. چالش برانگیزترین قسمت برای او گفتن خبر برای خانواده اش بود. او به کانادا می رفت که خانواده اش حتی نمی توانستند زندگی او را در استانبول درک کنند. او به سرعت نگرانی های خود را در مورد خانواده اش برطرف کرد. زیرا همیشه اینگونه بوده است. به نحوی نمی توان بر این نگرانی ها بدون نادیده گرفتن آنها فائق آمد ، زیرا موقعیت هایی با راه حل نبودند. این زندگی او بود و وضعیتی وجود نداشت که باید حل شود ، بلکه وضعیتی بود که باید پذیرفت و این مشکل آنها بود. تمام ... او همیشه کمی طول می کشید تا سرش را پاک کند…اولین شخصی که وی تماس گرفت دوست پسر او بود. این اتحادیه درک متقابل ، عشق و آزادی بود. او می دانست که او می فهمد ، آنها به یکدیگر وابسته بودند. شاید اکنون دشوار باشد ، اما غیرممکن نیست. شاید او هم بیاید. او تلفن را در دست گرفت تا این خبر را بدهد که مدتها با هیجان و امید زیادی منتظر آن بود. مردی که او را دوست داشت فوراً به تلفن پاسخ داد.-چطوری عزیزم؟-خیلی خوب و هیجان زده ام. خبری که منتظرش بودم رسید ، من به تورنتو می روم.سکوت طولانی.-جدی میگی؟-چی شده ، خوشحال نیستی؟ اما شما همیشه از من حمایت می کردید. تو الان مرا تعجب می کنی!-بله ، من از آن حمایت کردم ، اما بخشی از من فکر می کردم که به دلایلی این اتفاق نمی افتد و اینجا را نگه داشت. من حتی نمی خواهم فکر کنم که شما 8000 کیلومتر با من فاصله دارید. لطفا نرو ، می ترسم مثل سابق نباشد.این کلمه او را بسیار عصبانی کرد. او احساس می کرد که ریا می کند و ناامیدی خود را باور نمی کند ، و این امر خودش را تأمین نمی کند. چگونه او ناگهان چنین تغییر کرده بود؟ چطور می توانست به این راحتی تسلیم شود؟ ناامید کننده بود. آشنا ترین احساس. به همین دلیل گذشتن از آن کمی طول کشید و ..-واقعا اینطور فکر می کنی؟-آره خواهش میکنم نرو اگه تموم شد اگه بری.یک کلمه از لبهایش می ریزد و اشک در چشمانش جاری است.-خداحافظ!!!