Tu me manques

سال هشتاد و پنج بود که شروع کردم به یادگیری زبان فرانسه. وقتی قرار بود این دوره را شروع کنم و ظرف مدت 8 ماه خودم را سطح پیشرفته برسانم، همه‌ی آنهایی که شنیدند به من خندیدند. به من گفتند تو هیچی از فرانسه بلد نیستی پس چطور میخواهی ظرف مدت 8 ماه خودت را به سطح پیشرفته برسانی؟!انگیزه‌ی من برای یادگیری فرانسه بسیار قوی بود، خیلی خیلی قوی بود؛ "مهاجرت به کانادا". من فرصتی برای از دست دادن نداشتم. وقتی برای فکر کردن به اینکه نمی‌توانم ظرف مدت 8 ماه خودم را به سطح پیشرفته برسانم، هم نداشتم. تنها چیزی که آن روزها به آن فکر می‌کردم شروع کردن زبان فرانسه بود.شهری که در آن زندگی می‌کردم کلا دو آموزشگاه زبان خارجی داشت که فرانسه هم تدریس می‌کردند. با نزدیکترین آموزشگاه به محل زندگیم تماس گرفتم. گفت تا سه ماه آینده کلاس ترم یک برگزار نخواهد شد چون تعداد متقاضیان به اندازه‌ی تشکیل یک کلاس نیست. اما آموزشگاه دوم گفت ماه بعد کلاس تشکیل می‌شود ولی برای ترم دو. ترم یک ندارند. من آن موقع شرایط گرفتن معلم خصوصی نداشتم ولی می‌خواستم فرانسه را یاد بگیرم و در همان اولین مصاحبه‌ای که در سفارت کانادا داشتم قبول شوم.اسم کتاب را پرسیدم و خواستم مرا هم برای ترم دوم ثبت نام کنند. مسئول ثبت نام گفت باید حتما آزمون تعیین سطح بدهید وگرنه نمی‌شود. گفتم بله من دو روز قبل از شروع ترم دو آماده هستم. کتاب و سی دی را تهیه کردم.صبح‌ها قبل از رفتن به محل کارم و عصرها بعد از برگشتن از محل کارم در طول راه به فایل‌های صوتی که از روی سی دی به گوشی موبایلم منتقل کرده بودم گوش میدادم. موقع آشپزی، خواب مسواک زدن و ... کتاب را می‌خواندم. وقتِ ناهار جملاتی که یاد گرفته بودم را با خودم تکرار می‌کردم و می‌نوشتم. خستگی و نتوانستن برای من مفهومی نداشت چون وقت نداشتم به اینها فکر کنم. ذهنم، روحم، جسمم، قلبم، فکرم درگیر یک چیز شده بود. رسیدن به سطح پیشرفته در فرانسه ظرف مدت 8 ماه تا قبل از مصاحبه.روز تعیین سطح رسید و استادی که ساکن فرانسه بود و چندماه از سال را در ایران زندگی می‌کرد با من حرف زد. برای سطح یک آزمون کتبی و شنیداری نداشتند. فقط یک مکالمه در حد معرفی، جمله بندی صحیح، صرف فعل کفایت میکرد. من قبول شدم و ترم دوم را شروع کردم.ترم چهارم بودم که استادم از من خواست به عنوان مدرسِ ترم یک در همان آموزشگاه مشغول شوم. چون نه تنها خوب و سریع یاد گرفته بودم بلکه می‌توانستم به خوبی و کاربردی آنچه آموخته بودم را به دیگران یاد بدهم. اما به گفته‌ی استادم چیزی که باعث شد او مرا انتخاب کند اینها نبود. به نظر استادم من یک شاگرد مشتاق بودم. اشتیاقی وصف ناپذیر برای یادگیری زبان فرانسه. این اشتیاق در کنار تلاش من برای رسیدن به هدفم کار خودش را کرده بود. من تمام دلنوشته‌هایم را به زبان فرانسه ترجمه می‌کردم. همان دفعه‌ی اول مصاحبه را قبول شدم. مصاحبه‌کننده از اینکه با من مصاحبه کرده بود خوشحال بود. می‌گفت تو به قدری راحت و مسلط حرف می‌زنی که من فکر کردم حتما مدتی در یک کشور فرانسه زبان زندگی کرده‌ای!سالها از آن روزهای می‌گذرد و من در طول این سالها چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام. ولی هنوز درسی که آن روزها گرفتم را فراموش نمی‌کنم. هیچکس به اندازه‌ی خودم نمی‌داند چقدر توانمند هستم و تا کجا می‌توانم پیش بروم.وقتی می‌دانید چه می‌خواهید. وقتی برای خواسته‌ی خود ارزش قائل هستید. وقتی چیزی را که می‌خواهید از قلبتان و خودتان سرچشمه گرفته باشد نه به خاطر تقلید از دیگران و بدون آگاهی. وقتی فکر می‌کنید و مسیر درست را پیدا می‌کنید. وقتی تلاش می‌کنید، همه چیز برایتان فراهم می‌شود. خواه یادگیری زبان فرانسه باشد خواه خریدن یک لباس نو! چیزی که من می‌دانم و یاد گرفته‌ام این است کائنات، هستی، خدا و زندگی همان چیزی را به شما می‌دهد که مشتاقانه به دنبالش هستید.می‌دانم که شما هم مثل من ترجیح می‌دهید چیزی را بخواهید که نتایج خوب و مثبتی برای خودتان و بقیه به همراه داشته باشد. پس لزومی ندارد ناامید باشید. خواسته‌های خود را صادقانه بنویسید. برایش برنامه ریزی کنید. بخواهیدش، با همه‌ی وجود. اشتیاق خود را نشان دهید. تلاش کنید. مهم نیست کجا هستید. مهم نیست که دیگران به جای کمک به شما، فقط سعی می‌کنند شما را ناامید کنند. شما رمز موفقیت را می‌دانید. وقتی هدفتان را به درستی انتخاب کرده‌اید به پشت سرتان نگاه نکنید. مهم نیست چند نفر شما را حمایت می‌کنند یا شما رو هو می‌کنند. ماموریت شما حرکت به سمت جلو و بالاست نه شمردن تعداد طرفداران یا آنهایی که شما را تنها می‌گذارند.✍️ نازنین حسن پور ? نقطه ویرگول