این دردنامه را در تنهایی بخوانید، مرسی :)

اخرش چی میشه؟میخوام بنویسم اما قبلش باید یه توضیحی بدمتا حالا نوشته های یه بیمار روانی را خوانده اید ؟؟ اگر نخوانده اید تبریک میگم ، این پست توسط یک بیمار کاملا روانی نوشته شده است بنابراین لطفا انتظار متنی فاخر و حتی قابل قبول هم ازم نداشته باشید چون این نوشته را دقیقا در وسط یک میدان جنگ مینویسم میدان جنگی خونین که تصورش هم شاید سخت باشد...نمیدونم چرا مینویسم شاید دنبال کمک میگردم شاید دارم دنبال یکی میگردم که مثل خودم باشه تا از این حس تنهایی بیرون بیام.شایدم درسی برای ایندگان! نمیدونم چرا ولی میدونم باید بنویسم.سابقه ی این بیماری در من طولانیه، فکر میکنم از وقتی که چیزی از گذشته یادم میاد این بیماری همراهم بوده این بیماری نچسب و لزج!! بیماری که هیچ کجا حتی اسمی ازش پیدا نکردم اما منو داره متلاشی میکنه مثل یک قطاری بودم که با سرعت زیاد به ایستگاه برخورد کردم همه چیز متلاشی شد اما ایا من میتونم جبران کنم؟ میتونم دوباره حرکت کنم؟میخوام چیز هایی بنویسم شاید در نظرتون خنده دار و شاید هم نچسب مثل کار های هالیوودی ا.م باشه اما شاید هم براتون اشنا باشه ...شاید هم مثل من دردناک!! دردی در عمق استخوان !یه بدی این بیماری داره که فکر میکنی بیمار نیستی چون اسمی واسه این بیماری نیست( لااقل من نتونستم اسمشو پیدا کنم)داشتیم زندگیمونو میکردم که برگشتیم دیدم .....زندگی میچرخید لا اقل اینجوری به نظر میرسید تا رسیدم به امتحانات نهایی استرس زیادی بهم تحمیل شد که قابل درک و تحمل بود اما استرس کنکور! عشق به رشته مورد علاقه ام یه طرف استرس کاذب یه طرف اینجا شروع سلسله واکنش های انفجاری در من شد.دائما خیال پردازی میکردم که فلان رشته فلان دانشگاه قبول شدم انقدر غرق خیال شدم که به خودم اومدم دیدم ماه اخره....دیگه چیزی نمیفهمیدم حس کسی رو داشتم که صبح توی کلاس متوجه بشه امروز امتحان پایان ترمه!!!خواستم خودکشی بکنم !!! استرس وحشتناکی داشتم....توی این ماه اخر 12 کیلو لاغر شدم و مو هام شروع به ریزش کرد .چشمم ضعیفتر شد ..پهلوم بعضی وقتا تیر میکشید ... کنکور دادم اما ....اما روزگار قبل از کنکور از دوران بعد کنکور بسیار شیرین تر بود ... افسردگی اومد سراغم...خود زنی .... رفتم پیش روانپزشک و انواع و اقسام قرص ها رو خوردم فایده ای نداشت ...قرص ضد افسردگی افسرده ترم کرده بود ...همه چیز تموم شده بود اما چرا؟؟وضعیتم روحیم به حد بحرانی رسید و ناچارا بستری شدم .پرسنل شب اول فکر میکردن دکتر شوخی میکند یه جوون 19 ساله بدون هیچ مشکل ظاهری و حتی گاهی میخنده!!!بله میخندیدم و جوک میگفتم و از ظاهر شادتر از من انگاری وجود نداشت اما در خلوتم چشمانم کاسه خون بود و دلم خود خون بود...جدا از استرسی که کنکور به من وارد کرد جدا از اینکه به صدقه سری بعضیا یکی از سخت ترین و تلخ ترین لحظات زندگی ام رو دیدم اما از اون موقع چیزی حدود..... ولش کن مهم اینه خیلی گذشته اما من دیگه اون ادم سابق نشدم من تبدیل به لجن شدم !!من دیگر زخمی ندارم تمام زخم هایم خوب شدن برخی از انها جایشان ماند اما حالا درگیر یک عفونت هستم!افسردگی ام تقریبا رو به پایانه استرس هم دیگر مثل سابق ندارم همه چیز نرماله اما یک چیز از درون داره منو متلاشی میکنه .در ظاهر اروم یه گوشه نشستم دارم نون و ماستم را میخورم اما در باطن درگیر یک جنگ تن به تن نا برابر هستم ....جنگ با خودم:برنده کیست؟مشکل و جنگ من اینه که دائما در تخیل به سر میبرم همزمان که دارم با شما صحبت میکنم و چشمانم دارم گوشی رو چک میکنم (دور از ادب بودن را ببخشید!) میتونم در ذهنم خودم رو درگیر یک داستان علمی تخیلی کنم میدونم که اینا از کمبوده اما چه میشه کرد؟.در ذهنم همه کاره ام اما در واقعیت یه انگلم فقط یه انگل !!! بهتر بگم یه انگل در لجنزار داره غلط میزنه ناخواسته وارد خیال پردازی میشم و وقتی بیرون میام ساعت ها گذشته گاهی این مدت به 14 ساعت میرسه تنها فرقم به یک ادم اسکیزوفرنی اینه که من میدونم دارم چیکار میکنم میدونم تخیل چیه واقعیت چیه .صبح روی تخت بیدار میشه یه هندزفوری میزاری توی گوشت و به یه داستان کاملا علمی !! فکر میکنی بعدش بعد ازظهر میفهمی از صبح تا الان فقط در خیالات بودی و هیچ کاری نکردیحسی که من به خودم دارم متلاشی کننده اس وقتی از این حالت رویا که موقع اجراش لذت میبرم بیرون میام ...حس نفرت تمام وجودم رو میگیره حس نفرت از خودم ...حس کلافه شدن .... حس عصبانیت زیاد که میخوای سر رو بکوبی به دیوار....حس انگل بودن ...حس لجن بودن....حس نفس زیادی کشیدن ....حس داغون شدن...حسی که من نسبت به خودم دارم مطمئنم یهودیا به هیتلر ندارن!چه میشه کرد این رویای شیرین مرگبار را؟؟؟من الان حس اون لوکوموتیورانی را دارم که وسط یه کوهستان برفی تو شب گیر افتاده و نمیدونه اصلا مقصدش کجاست ...مبدا ش کجاست ...چی رو داره حمل میکنه .... و قطار را چطوری دوباره به حرکت بندازهدارم راه های مختلقی را تست میکنم نمیدونم ته این قصه چی میشه اخرش راننده قطار من تو سرما میمیره یا قطار حرکت میکنه اما اینا رو دارم مینویسم اگر کسی از این مسیر رفته به من کمک کنه و اگر هم راهی پیدا کردم نقشه این مسیر رو میذارم اینجا که اگر بعد از من خدایی نکرده راهش به اینجا خورد بتونه خودشو سریع نجات بده ....پست بعدی