من و جمعیت امام علی(ع)

آشناییماه رمضون بود، دراز به دراز جلوی تلویزیون بودم و طبق معمول کانال بالا پایین میکردم و منتظر بودم اذان رو بگه که بتونم تن لشمو تا سر سفره افطار بکشونم، زدم ماه عسل که تنها چیزی که نداشت عسل بود دیدم یه پسر مو فرفری از یه سری کارهایی میگفت که داشتن به اسم جمعیت امداد دانشجویی مردمی امام علی انجام میدادن، از بچه هایی که کنارشون بودن از خانمهایی که باهاشون کار میکردن و تجربه های تلخ و شیرینشون، به نظرم با بقیه فرق داشت، ادا اصول نداشت، حرفهاش به دلم مینشست صدتا نشانه ی ظاهری مذهبی به خودش وصل نکرده بود و ظاهر و باطنش یکی بود لاقل در ظاهر.منم خیلی وقت بود دنبال جایی بودم که خودمو پیدا کنم، راستش همه جا رفته بودم تا اون چیزی که فکر میکردم درست هست را پیدا کنم، از هیات و بسیج بگیر تا خانقاه و جلسات ذکرو وووو اینقدر رفتم که حد و نصاب نداره، البته با ذکر اینکه آدم خوب و بد توی همشون بود و خدایی بعضی هاشونم ماه بودن از خوبی و پاکی، گفتم اینم رو بقیه، امتحانش ضرر نداره و شماره شون رو گیر آوردم و رفتم توی سایتشون و ثبت نام کردم، گذشت ... خیلی هم گذشت اینقدری که وقتی باهام تماس گرفتن، خب آخه چرا میذاری اینقدر دور که حتی اصلا یادم نبود داستان چیه، بنده خدا هی آدرس و نشونی میداد که بابا شما اسمتون توی وب سایت ما هست و بخدا خودتی و منم که حافظه ماهی قبول نمیکردم که خودمم، بلاخره قرار گذاشت که چند روز دیگه میخوایم یک طرح در اهواز اجرا کنیم و اگر دوست دارید ساعت 5 در این آدرس حضور داشته باشید.روز موعود بعد از اینکه کلی جلوی آینه بودم و از انواع تافت و ژل توی سرم خالی کردم و بعدشم طبق معمول تاکسی و حرکت، با هر زحمتی بود آدرس رو پیدا کردم، یه ساختمان قدیمی پنج طبقه که مثل فیلم های ترسناک پله های باریک و بلندی داشت که چراغش هم سوخته بود و خبری از آسانسور هم نبود تا طبقه سوم توی تاریکی رفتم بالا، وارد که شدم یک دفتر کوچیک بود که دور تا دورش صندلی چیده شده بود و با من حدودا 5 نفری میشدن، سه آخانم و یک آقا نشستم مثل بچه های خوب و مثبت یک گوشه، پامو گذاشتم روی پام و یقه ام که تا ناف باز بود و موهای فر فری حال بهم زن سینه ام که فکر میکردم خیلی هم جذابن رو نمایان کردم و خودمو معرفی کردم، پسر لاغر عینکی و قد بلند به همراه یه دختر تپل عینکی مو فرفری که ظاهر هر کدومشون ساده و بدور از اداهای یکی مثل خودم بود با خودم گفتم مگه کسی که از تهران میاد نباید مدل بچه های بالای شهر چهارتا عفه و کلاس بذاره اما این دونفر بی شو و نمایش نشسته بودن و لبخند دوستانه ای هم داشتن، راستش اولش خوشم نیومد، دو نفر دیگه هم به ما اضافه شدن و ما 5 نفر اهوازی بودیم و اون دوتا تهرانی ولی حرفهاشون خیلی قشنگ بود، رفتم توی خیال، رویایی فرانچسکو آسیزی شدن، فیلمی که همیشه بعد از دیدنش گریه ام میگرفت و با مف آویزون میگفتم خدایا میشه منم مثل این آدم زندگی کنم؟ بعدم مینشستم پای پلی استیشن و رویای قشنگم از یادم میرفت، بگذریم... صحبتهاشون تمام شد قرار شد یک طرح اجرا کنیم که اون موقع تا اینجا فهمیدمش که قراره کیسه غذایی رو برسونیم دست آدمهایی که واقعا نیاز دارن و منم توی ذهنم یه مارپیچ کشیدم که هویج رو باید برسونم به خرگوش و نه فکر کردم چی به چیه نه اصلا سرم میشدفرداش اون دو دوست تهرانی که حرفهاشون منو غرق رویا کرده بود رفتن و ما یه گروه زدیم و قرار شد بریم شناساسیی در مناطق محروم، اون دو تا رفتن و ما موندیم و کاری که جز تئوری که برامون گفتن ازش خبری نداشتیم و حالا منی که پامو از شهرک نفت و کیانپارس اینورتر نذاشته بودم باید میرفتم توی سطح شهر دنبال مناطق محروم! هنوز عین روز جلوی چشمم هست که ساعت 5 ظهر به مقصد یک محله ای که اسمش رو زیاد شنیده بودیم رفتیم سر ایستگاه اتوبوس بماند که این جانب پر ادعا اصلا اتوبوس خط واحد سوار نشده بودم تا اون روز، خلاصه از پنج نفرمون سه نفر اومدنو بقیه از همون محکم اعلام کردند مارفتیم بای بای، سوار اتوبوس شدیم، منو فاطمه و نیلوفر که نه همو میشناختیم نه میدونستیم محروم چیه نه میدونستیم محرومیت چیه! از یه جایی به بعد همه مکانها و خیابونها برامون نو بودن و نمیدونستیم کجاییم، همه یکی یکی رفتن پایین و راننده مونده بود و مایی که اصلا نمیدونستیم کجاییم و داریم کجا میریم، راننده دیگه از دست ما حوصله اش سر رفته بود و سر هر خیابون به امید راحت شدن از شر ما توی آینه یک نگاهی به ما میکرد و میگفت اینجا پیاده میشین ما هم فکر میکردیم اومدیم لباس بخریم و اطراف رو به قصد پسندیدن نگاه میکردیم و میگفتیم نه بازم جلوتر، خلاصه دیدیم فایده نداره و بعد از برگزاری جلسه سران در انتهای اتوبوس رفتیم جلو خدمت راننده راستشو گفتیم و دمش گرم مشتی بود و مارو برد توی یک خیابون و گفت این خیابون به نسبت بقیه خیابون ها محروم هستن و ما خوشحال مثل کاشف ها رفتیم پایین و شروع به گشتن خیابون های محلهبازم چیزی دستگیرمون نشد و وضع خیابونها از چیزی که ما فکر میکردیم خیلی بهتر بود، دیدیم فایده نداره یاد راهنمایی های اون دوست لاغر دراز عینکیمون افتادیم که میگفت از مساجد، مدارس، مراکز بهداشت و یا مغازه های محل میتونید کمک بگیرید، رفتیم سراغ مغازه دار محل و راست و حسینی داستانمون رو یکبار دیگه گفتیم مغازه دار هم آدرس یک کارگاه بازیافت زباله رو داد که یک خانواده اونجا زندگی میکردند، خانواده ی 3 نفره ای که محل زندگیشون یک موتور سه چرخه بود، راستش اولش اصلا درک نکردم چی میگه و با خودم میگفتم بابا یه چیزی برای خود میگه و آدرسو گرفتیم و رفتیم سمت کارگاه بازیافت.یک حیات بزرگ چند صد متری پر از زباله های مختلف که کپه کپه جمع شده بودند و آدمهایی که بینشون بالا و پایین میرفتن و زباله ها رو تفکیک میکردند، تو عمرم همچین صحنه ای ندیده بودم، بدون دستکش و یا چکمه بدون هیچ محافظی بین زباله ها راه میرفتن، یک طرف پلاستیک بودن یک طرف کاغذی و یک طرف هم وسایل فلزی، یک نفر سریع اومد ببینه ما اونجا چی میخوایم با این ظاهرهای تابلو و ما هم سراغ ابوسعید رو گرفتیم، یه مرد فوق العاده لاغر آفتاب سوخته که تا کمر توی زباله ها خم شده بود، صورت تکیده و لاغر که از شدت لاغری لپی به صورتش نمونده بود سلام کردیم و با لهجه عربی و صدای دورگه اش مثل مزاحمها باهامون برخورد کرد و گفت کار دارم اما کمی که براش توضیح دادیم درد دلش باز شد، از زندگی توی خیابون و یک موتور سه چرخه که خودش و پسرش و زن بیمارش توش زندگی میکردن برامون صحبت کرد و بردمون پیش موتور سه چرخه اش که تنها دارایی زندگیش بود و با تنها موکتی که داشت دعوتمون کرد به نشستن و...این تازه شروع ماجراست و بعدا میگم که گم شدیم از کجا سر در آوردیم و چه شانسی آوردیم#جمعیت_امام_علی #انکار_هزاران_کودک #شارمین_میمندی_نژاد