مراقب مورچه دیگران باشیم

بنا به روایت، لوسیانو نویسنده ایتالیایی به خاطر اندیشه هایش مجرم شناخته شد ومحکوم به حبس در سلولی چهارمتری شد، آنهم به مدت 17 سال. نخستین روزی که وارد آن سلول منفور شد همه چیز عادی بود. چند هفتهای گذشت، لوسیانو به فکر افتاد.هفده سال در این سلول به چه شکلی خواهد گذشت ...ماهها گذشت، مثل اینکه با گذشت هر روز، محکومیتش برای زندگی در این سلول بیشتر می شد. یک روز صبح مورچه ای بینی اش را گاز گرفت و او از خواب بیدار شد. با وسواس مورچه را سر انگشتش جا داد و گفت آیا میتوانم با تربیت این مورچه او را به یک دوست تبدیل کنم؟چیزی برای از دست دادن نبود و ارزش امتحان کردن را داشت. مورچه را روی پارچ آبی که کنارش بود، گذاشت. مورچه میخواست فرار کند اما لوسی رهایش نکرد. با محاصره اطرافش مانع فرار او شد. برای تربیت مورچه و صحبت کردن با او مصمم بود. اگر موفق میشد تنهایی اش به سر می آمد. درست سه سال با مورچه سر و کله زد. با اینکه جوابی نمیشنید با او صحبت و درد و دل می کرد. اسمی هم برایش گذاشت "تیتو"یک روز صبح لوسیانو با صدای صبح بخیر مورچه از خواب بیدار شد. این باشکوهترین صدایی بود که می توانست بشنود. با هیجان از رختخوابش بیرون پرید و فریاد کشید:حرف زدی، تیتو تو حرف زدی، بالاخره به حرف اومدی، صبح بخیر، صبح بخیر، هزاران بار صبح بخیر دوست من.حالا دیگر لوسیانو دوستی داشت و کسی از این مسئله با خبر نبود. وجود تیتو بزرگترین راز نویسنده بود. نباید کسی خبردار میشد. نباید نگهبان میشنید و این رؤیا نباید تمام می شد. این دوستی بزرگ تا انتهای هفده سال حبس ادامه داشت. هیچکس از وجود تیتوباخبر نشد. لوسیانو هر چه میتوانست به تیتو یاد داد. حرف زدن، خواندن، نوشتن،رقص، آواز را... هر چه میتوانست را به دوستش یاد داد، گاه با هم گریه کردند و گاه خندیدند.سالهای زیادی گذشت و هفده سال حبس تمام شد، روزی نگهبان با قیافه ای اخمو و صورتی سرد در آهنین را باز کرد و با صدای گوشخراشی گفت: آماده باش، فردا میروی بیرون.نگهبان که رفت، لوسیانو با گریه رو به مورچه کرد و گفت تمام شد تیتو، بالاخره تمام شد دوست بزرگ من، فردا بیرون میرویم، فردا آزادیم ، تیتو هم گریه کرد. لوسی از تیتو پرسید ،تیتو، بگو ببینم دوست من فردا که بیرون رفتیم، اولین کاری که میکنیم چیه ؟گفت : به یک رستوران برویم و مثل حیوان غذا بخوریم، قهقهه زدند. تا صبح خواب به چشمانشان نیامد، در عالم خیال رفتند و رؤیاپردازی کردند و برای نخستین بار در این سلول مستطیلی شکل که هیچ تفاوتی با لانه ی موش نداشت خوش گذراندند. در یک آنبه نظر رسید که سلول بزرگ شده است. با روشنایی اول صبح در آهنی برای آخرین بار باز شد. نویسنده ایتالیایی با بیرون آمدن از در برای آخرین بار به عقب برگشت و به تخت خوابش نگاه کرد.تیتو روی شانه ی لوسیانو بود، اول صبح یک روز زمستانی بود و به شدت برف میبارید. به برف اهمیتی ندادند،لوسیانو چمدانش را به هوا انداخت و فریاد زد :آزادی ، با تمام توان فریاد کشید : ما دیگر آزاد هستیممگر در برابر گرمای آزادی برف و زمستان میتواند دوام بیاورد؟سرانجام به رستورانی رسیدند. تیتو فریاد زد : لوسیانو، حالا میتوانیم وارد اینجا شویم ؟داخل شدند. داخل رستوران غیر از سه چهار نفر و صاحب آنجا که داشت چرت میزد کسی دیگر نبود. سر میزی نشستند.لحظه ای چشم لوسیانو به آینه ای که روی میز بود افتاد، موهایش سفید سفید شده بود. چهره اش پرچروک بود، لوسیانو مسن شده بود تبسمش با قطرات چشمهایش همراه شد.با صدایی لرزان گفت: آقا دوتا نوشیدنی برای ما بیاور.مرد فوری نوشابه ها را آورد و آنها نوشابه ها را خوردند.بیگمان باید این مسئله را برای کسی تعریف میکرد. وقتی انسان کار بزرگی انجام میدهد شاید شیرین ترین بخش آن تعریف کردن کار برای دیگران باشد؛ اما لوسیانو هفده سال تمام این لذت را تجربه نکرده بود.در نخستین روز آزادی اش، باید این راز بزرگ و افتخارآمیز را که سالها از دیگران پنهان کرده بود برای یکی تعریف میکرد. اطرافش را نگاه کرد، غیر از صاحب رستوران فرد دیگری را نیافت. صدا زد : آقا آقا .مرد، خوابآلود نزد لوسیانو آمد، لوسیانو با هیجان زیاد وبا اشاره به تیتو که در حال رقص بود گفت: »این را ببین تو رو خدا، این را ببین ... «.مرد به آرامی انگشت خود را روی تیتو برد و با گفتن » خیلی میبخشید سرورم « مورچه را له کرد.تیتو برای لوسیانو بزرگترین دوست بود، حاصل هفده سال تلاش او بود و برای صاحب رستوران یک حشره معمولی.مورچه هر کسی را محترم بشمار و هیچوقت فراموش نکن! مورچه هر کسی برای خودش مهمترین است.