در جستجوی زمان از دست رفته

اردیبهشت سال ۱۳۹۰ در یکی از بزرگترین هولدینگ‌های EPC ایران به عنوان کارمند منابع انسانی مشغول به کار شدم، کاملا اتفاقی و بدون کوچکترین ایده و دانش در حوزه منابع انسانی! شاید تعجب کنید چطور؟ اون زمان هیچ شخصی در بدو ورودش به یک سازمان عنوان کارشناس رو دریافت نمی‌کرد. من تنها به دلیل تسلط خوب به زبان انگلیسی و مهارت در نرم‌افزار اکسل موفق شده بودم مصاحبه‌ها رو با موفقیت طی کنم بدون اینکه حتی بدونم مصاحبه چیه؟ به نظر خیلی خوش‌شانس بودم. من کارم رو با تحلیل داده‌های حاصل از پرسش نامه‌ها در بخش توسعه منابع انسانی شروع کردم با ایزو آشنا شدم و شروع کردم به خوندن در این حوزه، مقالات و موضوعات بروزی که در این حوزه بود رو مطالعه کردم. خیلی زود پیشرفت کرده و در مدت کوتاهی ارتقا گرفتم و در سمت کارشناس منابع انسانی مشغول به کار شدم. این زمان نخستین برخورد من با بخش جذب و استخدام بود. بعد از مدت کوتاهی محل کارم رو تغییر دادم به خاطر جاه طلبی!وارد بزرگترین شرکت نفتی چین شدم و عنوان کارشناس جذب و استخدام رو گرفتم و حقوق بسیار خوبی نصیبم می‌شد. متاسفانه وزیر وقت شرکت رو تحریم کرد و تعدیل نیرو باعث شد من با چیزی به نام استارتاپ آشنا شم و در یکی از معروف ترین شرکتهای سرمایه گذاری به عنوان کارشناس ارشد منابع انسانی مشغول شدم. شروع روزها و سال‌های کاری سخت برایم تقریباً همین سال‌ها بود اما بی‌هیچ شک و تردیدی بسیار آموختم، تجربیات ناب و گران بهایی را بدست آوردم و بسیار رنج کشیدم. بیمار شدم و چند ماهی به دلیل شیمی درمانی از فضای پر التهاب کار در فرهنگ استارتاپی فاصله گرفتم، همزمان با این موضوع افسردگی شدید من باعث تغییرات رفتاری در من شد، بعد از بهبود مجددا در همون فضا کار رو شروع کردم، البته با یک اتهام بزرگ! مدیر وقت بنده مدعی بودن که بیماری من یک دروغه و من به دلایل نامعلومی مدعی بیماری شدم! پس از حدود یک سال از این حادثه‌ی عجیب تصمیم گرفتم برای همیشه از فضای استارتاپی دور شم و به عنوان مسئول جذب و استخدام وارد بزرگترین برند خارجی حاضر در ایرانِ سال‌های تحریم شدم، تجربه‌ای ناب از مواجهه با استانداردهای جهانی در منابع انسانی و فضایی به شدت پر التهاب و استرس با مدیرانی چالش برانگیز و تهاجمی! تجربه‌ای که تنها پس از دو سال و چندین ماه به دلیل حادثه و ایجاد صدمه جدی به ستون فقراتم و نهایتا خاتمه همکاری کاری و شروع دوران جدی و بلند درمان شد.صادقانه بگویم چه روحی و چه جسمی، در آن روزهای سیاه، با چندین مجموعه همکاری رو شروع کردم و به دلیل مسائل روحی به فاصله حداکثر یک ماه به همکاری خاتمه می‌دادم. تا اینکه در زمستان ۱۳۹۹ به عنوان مسئول منابع انسانی در یکی از شرکت‌های گروه دیجیکالا مشغول به کار شدم با امید به اینکه برای نخستین بار در خلق داستان موفقیت یک استارتاپ نقش پررنگ و تاثیرگذاری خواهم داشت. هرچند پس از ۱۰ ماه نتیجه خلاف واقع بود و سیاست‌های بیزینسی و نیمه تاریک شخصیت دوستان، من رو شگفت زده کرد و از مجموعه جدا شدم و چند ماهی درحال درمان جدی تروماهای ناشی از کار بودم. در این مدت و در نهایت خوش شانسی از مجموعه‌هایی آفر همکاری دریافت کردم که بی‌اندازه ارزشمند بودند و هنوز و همیشه متاسفم که تصمیم به‌عدم همکاری با اونها گرفتم مثل اکسون، رهنما کالج و… در نهایت تصمیم به همکاری با تیم تپ‌سی گرفتم به عنوان سرپرست ارشد تیم جذب و استخدام. هرچند تجربه همکاری بسیار کوتاه بود اما نحوه مواجه مدیران ارشد مجموعه با تصمیم ناگهانی من در خصوص خاتمه همکاری به اندازه‌ای حرفه‌ای و مثبت بود که قطعا در حافظه من به عنوان بهترین تجربه ثبت خواهد شد، دقیقا برعکس تجربه‌ی ماقبلم.باید اعتراف کنم در تمام مدت فعالیت در این حوزه، بارها سمت کارفرما ایستادم و منافع کمپانی رو بر رضایت همکارانم ترجیح دادم، بارها مجبور به‌عدم همکاری با دوستانی که همکارانم بودند شدم هرچند عمیقاً در تضاد با میل باطنی و منطقم بود و بارها نقش پلیس بد رو در مجموعه به دوش کشیدم، بارها مورد این اتهام واقع شدم که مگه اچ عار کارم می‌کنه؟ یا حتی بعد از خاتمه همکاری با یکی از چند شرکتی که مشغول بودم یکی از مدیران فنی با حفظ سمت مسئولیت منابع انسانی مجموعه رو عهده‌دار شد و خوب نتیجه بعد از چندماه خیلی درخشان بود! در تمام سال‌های فعالیتم با مدیرانی مواجه شدم که نه تنها اعتقادی به منابع انسانی نداشتند بلکه در مجامع عمومی داعیه منابع انسانی داشتند هرچند که در شرکت چیز دیگری دیده می‌شد.گرچه کوتاه ولی بالغ بر صدها مصاحبه شغلی در سطوح مختلف و تخصص‌های مختلف انجام دادم و برای من به عنوان یک فرد درونگرا، بازی کردن نقش یک برونگرا در ساعت‌های کاری که از مصاحبت با افراد لذت میبره شکنجه بزرگی بود که هر روز باعث بدتر شدن حال من شد تا جایی که آسیب‌های جدی به بخشی از بافت‌هایی در مغز من شکل گرفت و توصیه اکید متخصصین بر این بود که «اون کار لعنتی رو بیخیال شو پرستو» یا «پرستو جان! اگر بیناییت برات مهمه و علاقه‌ای نداری پیری رو در یک دنیای سفید سپری کنی بهتره به تغییر شغلت فکر کنی» و این مهم باعث شد تا تاریخی نامعلوم از این حوزه فاصله بگیرم و به درمان بپردازم.از تمام کسانی که به واسطه تصمیم گیری من در خصوص شروع به همکاری در مجموعه‌ای یا خاتمه همکاری در مجموعه‌ای اثری منفی در زندگیشون رخ داده عذرخواهی می‌کنم و امیدوارم پوزش مرا پذیرا باشند.حالا تصمیم گرفتم تجربیات روزهایی که فکر می‌کردم از فشار و استرس کاری هرگز شب نخواهند شد و تصمیم های مهم کاری، چالش‌ها و آنچه در پشت صحنه تصمیم‌های این سال‌ها رو با حفظ محرمانگی با شما به اشتراک بذارم، تا شاید ادای دینی باشد به همه دوستان متخصص حوزه منابع انسانی!روز ملی منابع انسانی مبارک!