گره های نابینا

این شعر دیگر واقعاً شروع شده استمی‎لرزم و می‎لرزانمخودم را بیشتر،تا بیشتر بلرزماجتماع مصیبت هابه ناگاه نشت می کندبه ناگاه نشت می کنداشک اول را فراری می دهمفرار می کنمقبول دارم فرارم راترس را قبول دارملرز و یا لرزیدن رادزدیدن مرگ رااز کسی که آن را زیر بالشت خود قرار می دهدو از شانس خوب من در خواب راه می رودقبول دارم.ارکیده های ترسناکاز تمام سطح پوستم می رویندو بزرگ تر می شوند و منبه حشرات گوشت خوار نزدیک‎تر می شوم.دستم را گرفتی و منتعلقِ تو را ناعادلانه از آن خودم دانستمتو عادل نیستی.اذان بگواز آن بگوکه دیگر فراموشش کرده اییا باید فراموشش کرده باشیاز گذارِ جاودانِ زماناز مرگ همه مان در آغوش آینهاز جیوه و از عناصر سنگین تر بگواز سکوت و فایده اش بگواز چیزی که نمی خواهم بدانمش بگو (که گفتی)دانشم را دور بریز و مرا مسرور کنشک را به دل راه می دهمشک را به دل راه می دهم و دیگر کار از کار می گذردمن به روی صورت تمامی قربانیانِ آتش سوزی تف می اندازمو تقاصش را هم می دهممن تمام خواب های شیرینِ وصل و ملاقات را بیدار می کنمو تقاصش را هم می دهمبیدار می شوم...دوباره به مرگ گره می خورم و بعد به خواب می رومبه بیداری گره می خورم.آسیاب آبی یا هرچهآب روان یا جوی پر از مدفوعِ روانِ انسانی یا هر چهاین ها دیگر کجای کارندسر پیاز را می خورند یا تهش را تف می کنند یا اصلاًشاید بی‎ربطیِ خودشان را درک می کنند که: به من چهکه به ما چه: دریا دریا عشق را تبخیر می کنیدریا دریا صادق بودن و عاشقانه تعارف کردن راشنا کن لعنتیشنا کن لعنتیغرق شو، اصلاً خفه شوآب را بریز درون آن شش و ریه و هر چیز کوفتی که باید از آب پر شودتا تو غرق شویتا تو سنگین شوی تا تو فرو رویاصلاً توپ را ببند به پا‎های نحیفتو فرو بریز از کشتی به دریابرو پایینبرو پایینفقط نباش نقاش.خواب می بینم که نقاش خوبی شده امخواب می بینم و گره را باز می کند مادرمروانی می‎شومروان آشفته را درون گونی به نیل می اندازمتا خواب ستم را تعبیر شود و سرنوشت همه مان به آن گره بخورداین گره باز نمی شود.دیگر ترکیده است این دریچه‎ی باز بوده قبلاً هااین دریچه‎ی گشاد شده همه چیز را بیرون می ریزانداز خودش و خالی نمی‎شود.روا نیست من اینجا جان بدهمو تو جایی دیگر لابد چیز دیگر بدهی.خودت را چه فرض کرده ای؟ من تو را خودت فرض نکردم.سوای دل و سوای اندیشهدیگر کجا باید جا شوی؟آبی می شود کاغذ کم کمبگو تا هنوز جا هست، تو را کجا جا کنم؟تا همه جا آبی نشده تا دریا تو را نبلعیدهتا هنوز دریا آبیِ آبی نشده استبگو توی لعنتی را کجا جا دهم؟دیگر مگر جایی هم مانده که خودم آنجا نبوده باشم؟آهنگین نیست صدایی که می شنوم از تو به خواببخواببخوابتا شاید گره مرا در خواب باز کنیبا دندان یا با بیداری یا با آن سومیقرارت با چوبه دار را برهم زدیو با گلوله در تخت خواب تنها ماندیروا نیست بودنِ هر دو مان.روا نیست بودنسرودن و دیدنگفتن و شنیدنخوابیدن و بلعیدنماندن و رفتنروا نیست روا نیست روا نیست رها نمی شوم.دستم را ولی می کنی ولی رها نمی شومدست دیگرت گلویم را می فشاردآن را هم ول می کنی و من رها نمی شوممن تنها نمی شوم من فدا می شومهیچ نمی گویم فقط ناله ناله ناله صدا می شومخواب را بهانه کرده ام که گره بگشایی لعنتیبیا تا با هم خیانت کنیم.آری دیگر چه اهمیت دارد که دارم کجایِ پیاز قصه را تف می کنممن کدامِ شما یا کدامِ خودِ مجهول‎ الهویه‎ام هستمکه دارد مانند گودال های خالیاز آبی پر می کند و پر می شوداز هر چه پر می کند از همان پر می شود.به کوهن و به هر چیزِ دیگر که به نظر تمیز می آید فکر می کنمولی روبه‎رویم جوی کثافت است که روان استکه روان پر است از آنروانِ پریشان و درمانده روانروانِ نامیزانِ نابه‎سامانروانِ روانی های معروف فرار نکرده از تیمارستانروانِ بازی شده یا روانِ بازی‎گردانروانِ روحانیِ سابقروانِ دریا دریاپر از گودال های پر شده از آبی برای شنا یا غرق شدنبرای پریدن از کشی و بلعیده شدن و بلعیدنِ منروانِ بلعیده مراروانِ منروانِ توروانِ رفیقروانِ نارفیقروانِ خواننده و نویسندهروانِ اولین تا آخرین شخص ... رفتهروانِ خط خورده.روز ها مرا می خورند و شب ها مرا دفع می کنند.تو و آن یکیتو در میان خودت و آن یکیتو آنجا چه می کنیاصلاً تو بی من چه می کنی؟دریا دریا جا برای بودنبرای شنا، برای بلعیده شدندریا دریا جا دریا های بی ساحل جاتو چرا جا نشدی یا جا زدیجار بزن لااقل، به همه بگو که کجا جا کردی خودت راخونت را، گردنت را، رگ های سبز درونش رامصلحت را و اندیشه راهمه این ها را قربانی کنبریز خونت راکثافت تمام شهر را گرفتهدیگر خون تو کثیف ترش نخواهد کردبریز که مصلحت این استبریز و اندیشه نکن که من می گویم مصلحتِ همه مان در این استبریز و شنا کنبریز و دست و پا بزن، غرق شو، فرو برودر قرمزِ خودتنه در آبیِ من.تو با تفنگ در تخت خواب بودی و مرا به جای خودتسر قرار با چوبه دار فرستادیآه دیگر نمی توانم بیشتر از این دستم را فشار دهم و جاهای خالی را پر کنم.تَرَک بخوربشکن و سرد و گرم شوریز شو به کفِ پای کسی فرو بروگم شو میان وجود کسی دیگر (اینجا کفِ پایش).و من همچنان با خودکار یا چیز های دیگر آبی می کنمآبی می شوم با خودکار یا چیز های دیگراین شعر گره گشا نبود.این شعر کور کننده بود.