مائده های زمینی

در یازدهمین روز از اولین ماه سال در اولین بهار این قرنِ جدید مینویسم با نام خالق هستی. شاید بتوانم به جرائت بگویم اصلی ترین هدف من برای نوشتن این متن ، فقط و فقط یک چیز بوده ، ببخشید ، یک کلمه ، یک کلمه ی چهار حرفی، یک کلمه که وقتی نامش می‌آید ، تنها رنگی که در ذهنت تداعی میشود ، سبز است ... درخت . درخت ، شاید هزاران بار بتوانم این کلمه را تکرار کنم یا حتی در خیالم برگش را ، تنه اش را با سرانگشتانم لمس کنم ، یا بویش را در همان خنکای نسیم و زیر نور ملایم خورشید استشمام کنم. دقیقا همانجا ، روی سبزه هایی با عطر یاس ، کتابی در دست ، تکیه میدهی بر بدن سخت درخت و با او یکی میشوی . دقیقا همانجا که صدای چکاوک می‌آید، چکاوک میخواند ، برای من ، برای تو ، برای درخت و برای همه.۱۳بدر سال ۹۶یا شاید نزدیکای غروب بروی و یک صندلی راک بگذاری کنار درخت و همان حین که غروب را تماشا میکنی ، رادیو قرمز رنگت را بیاوری و برنامه " روشنایی شب " را گوش کنی ، همان برنامه ای که "هرب" آن را اجرا میکند ،در بالتیمور همانجا که به لطف اقیانوس ، نسیمی میوزد. شاید لابه‌لای برنامه ، یک قطعه نواخته شود ، قطعه ای ویولن از یوهان سباستین باخ یا حتی "شهر خاموش" از کیهان کلهر، که من جان میدهم برای دقیقه ۱۷ تا ۲۲ ... و تو گوش کنی و لذت ببری از تک تک لحظاتت ، کنار همان درخت.من شاید ۸۰ سال زنده بمانم اما بعد از مرگم ، این درخت ، قرار است هزاران سال عمر کند ، شاید بشود درختی به عظمت یک "سکویا" که از کیلومتر ها دورتر ، خودنمایی میکند. گاهی دلم خانه ای را میخواد ، میانه جنگل . صبح ، با اولین اشعه تابیده شده خورشید ، چشمانت را باز کنی و در مقابل درختانی را ببینی که ، از لابه‌لای برگهای سبزشان ، نور رخنه میکند ، تا به تو برسد.نور به بدن سردت برسد و گرمایش را حس کنی، حسی ناب .۱۳بدر سال ۹۶یا شاید هم دختری باشم ، به مانند "جودی ابوت" ، تعطیلات میان دو ترم را بروم در روستایی ، که صبح زیر درختی بنشینم ، و فقط بنویسم برای کسی که دوستش دارم‌.من مینویسم برای درختی که دوستش دارم ، با امید روزی که چشم باز کنم و ببینم هنوز نمرده ام و دیدمش! دلم یک گلدان میخواد ، گلدانی بزرگ با گلی در دلش . میگذارمش وسط اتاقم ، جایی که نور میتابد . میخواهم زندگی کردن را با تمام وجود حس کنم. شاید کاری کنم که همه دیوار های اتاق پر شود از گل های پیچک و شاخه های پر از حرص و جاه طلبِ انگور و قد بکشند ،تا خودِ خورشید .گلدون پتوس رونده،لب پنجره اتاقمیا حتی کاری کنم از پنجره به بیرون درز و دیوار های خانه را سبز کنند. آنوقت مینشینم لب پنجره و خیره میشوم به لانه ای که همین دیروز روی شاخه ای ساخته شده ، شاید همین روزها با صدای خواندن پرندگان از خواب بیدار شوم و ببینم بهار شده ، درختم شکوفه کرده ، همان شکوفه های ریز سفید. و شاید یاد حرف های آقاجون بیوفتم که میگفت :چقدر ارزونی اگه تو دو روزِ زندگی ، دنبال چیزایِ دور دست باشی!خب ، دلیل زنده بودن من تا به امروز درخت است، خب حتما میگویید واکنش های تنفس سلولی و بعد از آن هم فرایند فتوسنتز و تولید اکسیژنِ ناقابل و سپس رایگان در اختیار گذاشتن آن به بشر . ولی من میگویم نه . البته حرفتان دست است ولی من باز هم میگویم نه. دلیلش را میگویم ک بشنوید از زبان یک دختر ۱۹ ساله ک ۶۹۳۵ روز را نفس کشیده و اکسیژن را با مکش فشار منفی به ریه هایش کشیده و زنده است. همان اکسیژنی که درخت تولید کرده. همین دختر ، کافی است در این هیاهو ، افسردگی و ناامیدی به سراغش بیاید ، سریعا دست بکار میشود و میرود به دل جنگل ، جنگل کجاست ؟ حدودا نیم ساعت با رانندگی در یک مسیر تقریبا مستقیم و بعد از ورود به یک دنیای دیگر .مسیر تقریبا نیم ساعته به جنگلمن عاشق جنگلم ، تمام درد هایم درمان میشوند . من خدا را عمیقا در جنگل حس میکنم ، وجودش را ، و آن موقع است ک ایمان می آورم به همان خدا ک تک‌تک برگ ها خلق کرد و آویزانشان کرد به همان شاخه هایی که روزی در دل دانه ای مدفون در خاک نمناک و تاریک بودند و همان دانه ای که روزی در دل یک میوه ب یکی از همان شاخه ها متصل بود ...میبینی ، حتی یک چیز فراتر از توصیف من و توست .۱۴۰۰/۱/۱ شکوفه گیلاسراستش وقتی فهمیدم قرار است نهالی کاشته شود ، به خودم گفتم که ای کاش ۴ یا بیشتر ،متن مینوشتم که درختان بیشتری کاشته شوند. اما بگذارید بگویم ، که اگر کاشته شود درختی در دل زمین ،در زمینی که هنوز هم هستند ، انسانهایی که قسمتی از زندگی شان را اختصاص میدهند به زنده بودن زمین. و همان درخت ، درختی که میشود برای من ، به اسم من ، شاید روزی پیدایش کنم و با پرندگان وحشی مهاجر از سیارکم به دنبالش بگردم و غم دوری اش را بکشم ، شاید به سُخره گرفته شوم اما دلتنگش میشوم. حتی یک پلاک روی آن می آویزم، با مضمونی که اسم من روی آن حک شده باشد ، اسم همان دختر ۱۹ ساله ای که روزی برای تولد یک درخت ، یک متن نوشت که شاید بتواند یک قدم باشد برای نجات سیاره اش . راستش میدانی ، قبل از نوشتن این متن ، بارها با خودم فکر میکردم که بعد از مرگم ، به چه صورت در بیایم ، دو گزینه داشتم ، اَبر شوم ، یا درخت !بهمن سال ۱۳۹۹ _ جوانه های گندماما حال که با دقت بیشتری به این موضوع اندیشه میکنم ، میبینم ، میخواهم بعد از مرگم ، روحم به دل همان درختی برود که امروز این متن را برایش نوشتم ، میخوام درخت شوم ، همین درختی که قرار است کاشته شود و من به پهنای دو بازوی کهکشان راه شیری به تولد آن امیدوارم!میخواهم در دلش بمانم ، که تنها نباشد ، که مبادا انسانها در سیارکم پر شوند و درخت من تنها بماند ‌. شاید عهد ببندم ، تا ابد ، که مراقب درختم باشم ، حتی برایش کتاب "دو شهر" دیکنز را میخوانم ، با حوصله. میدانی ، درخت از همان بدو خلقتش ، معنا و مفهوم زندگی را نوید میداد ، یا اصلا بهتر بگویم ، درخت خودِ خودِ زندگیست ، حتی در بدن ما هم درخت وجود دارد ، انکار نکن ، نشانت میدهم . داخل استخوان جمجمه ، پشت مخ ، دقیقا در دل مخچه ، یک درخت سفید زندگی میکند ، اسمش درخت زندگیست ، دقیقا اسمش درخت زندگیست، اصلا همه اینها به کنار ، اصلا تصور کنیم زمین را بدون درخت ، میشود کویری بی آب و علف . "سنترال پارک" نیویورک را بدون درخت تصور کنید .با خودتان میگویید خب هدفشان چه بود ،از تاسیس یک قطعه زمین خالی ، آن هم وسط شهری به آن بزرگی؟زمین را بدون شُش تصور کنید ، زمین بدون آمازون ! آمازون ، حیات گونه هاییست که اگر جنگلش نبود، گونه هایش هم حتما چند ده سال پیش به دست همین انسان منقرض شده بود .درخت زنده است ، درخت نفس میکشد ، دچار سوء تفاهم شدیم ، چون چشم و گوش ندارند یا حرف نمیزنند ، دست و پا که دارند، نفس میکشند ، در رگ هایشان هم شیره وجودشان جریان دارد . و این است قدرت یک خالق بی همتا. حال ک صحبت خالق شد ، بگذارید تعریف کنم، داستانی واقعی از زبان پدرم :خواب دیدم در حیاط همان امامزاده ای هستم که در دل جنگل است (این امامزاده وسط وسط جنگل است)، نمیدانم چه شد که یک نفر صلوات فرستاد ، من هم پشتش صلوات فرستادم و بعد ، بادی لابه‌لای برگ ها وزید و درختان همه ، یکصدا صلوات میفرستادند ، و من مات و مبهوت به بالا نگاه میکردم و ... مسیری که منتهی میشه به امامزادهبعد از شنیدن آن فهمیدم ما انسانها ، هیچ چیز را دقیق و درست نمیشنویم ، فقط رد میشویم ، اگ روزی گذرتان خورد به یکی از همان درخت ها و زیر سایه اش نشستی ، چشمانت را ببند و گوش کن ، به درخت گوش کن ، صحبت میکند ،با پرندگان ، با خدا ، با آسمان ، شاید هم با تو صحبت کند ، پس دقیق تر گوش کن! اصلا مگر اشکالی دارد ؟ تو صحبت کن ، بگذار هر چه که دوست دارند به تو خطاب کنند . اما تو از درون زنده باش و زندگی کن! و اگر درختی را دیدی که مانند یک دختر ۱۹ ساله لبخند میزند، بدان من در درونش آرام گرفتم! ما ، همه ، چه سفید و چه سیاه ، چه ایرانی و چه خارجی ؛ همه و همه دست به دست هم میدهیم تا قدمی باشد برای نجات زمین ! :)#پیک زمین پی نوشت : عکس ها توسط خودم گرفته شده و از هیچ سایتی نیست(بجز نقشه که از صفحه map عکس گرفتم)