نقد سریال دوستان فرندز Friends

سریال فرندز با تبلیغات عظیمش در رسانه‌های داخلی به یکی از محصولات اجتناب‌ناپذیر تبدیل شده، آن قدر که در صفحات مختلف عنوان این سریال و تکه‌های جدا شده آن دیده می‌شود و در بین لیست سریال‌هایی معرفی می‌شود که باید قبل از مرگ دید که هر بنی‌بشر فارسی زبانی لاجرم حس می‌کند باید پای آن بنشیند.سریال طولانی فرندز، سریال خوش‌ساخت کمدی، درباره روابط شش دوست به نام‌های راس، چندلر، جو، مانیکا، فیبی و ریچل است که سریع‌تر از آن که پلکی بزنید، طرفِ قضیه روابط عاطفی و جنسی آن‌ها عوض می‌شود.شخصیت‌پردازی داستان به شدت قدرتمند است و این حاصل وسواس نویسندگان یهودی سریال فرندز است. تلاش و وسواس نویسندگان در این سریال به حدی زیاد است که برای شکل‌گیری هر قسمت سریال، بینندگانی در سر صحنه فیلمبرداری حاضر می‌شدند و به صورت زنده سریال را تماشا می‌کردند. در قسمت پایانی سریال که با بازیگران و نویسندگان مصاحبه شد، نویسندگان اعتراف می‌کردند که جوک‌هایی که سر هر قسمت گفته می‌شد را پس از اجرا با میزان خنده بینندگان می‌سنجیدند و اگر بخشی از فیلمنامه به قدر کافی جالب نبود، آن را تغییر می‌دادند و دوباره فیلمبرداری می‌کردند.سریال فرندز کمدی جنسی تمام عیاری است که تمام هنجارها و تابوهای اخلاقی که تا به حال در ذهن مخاطب ایرانی و خارجی بوده را می‌شکند و از این نظر خطرناک است.پوزش می‌خواهم اما پاراگراف بعدی بخشی از داستان این سریال است:شخصیت راس گلر که یک دانشمند تجربی یا ساینتیست است، همسرش را به دلیل گرایش جنسی هوموسکشوالش از دست می‌دهد. پدر چندلر یک ترنسکشوال است و تغییر جنسیت داده و به یک زن تبدیل شده. جویی تریبیانی که شخصیتی عیاش دارد عادت به رابطه جنسی خارج از قاعده یک بار مصرف با زنان دارد. فیبی بوفی تصمیم می‌گیرد برای برادرش که با یک پیرزن ازدواج کرده، سلول تخم حاصل از لقاح مصنوعی را حمل کرده و برای برادرش یک سه‌قلو به دنیا بیاورد. راس گلر دوست اجتماعی‌اش را تبدیل به دوست جنسی می‌کند و از رابطه آن‌ها فرزندی به دنیا می‌آید و تا انتهای فیلم به عنوان اکس وایف یا همسر قبلی روی او و روابطش حساس است.با کمی دقت به پاراگراف بالا و سریال فرندز به نتیجه‌ای نمی‌رسیم جز آن که ما داریم به مجموعه‌ای از ضدارزش‌های اخلاقی می‌خندیم و ذهن خود را در اختیار نویسنده‌ای قرار می‌دهیم که خودش نیز هوموسکشوال است، یعنی دریچه ذهن خود را با احساس خوشی و خوشایند در اختیار این سریال قرار می‌دهیم.دیوید کرین یکی از دو نویسنده اصلی فیلم در کنار جفری کلارک؛ شوهرشجالب است بدانید که چهار نفر از شخصیت‌ها یهودی هستند، راس و مونیکا در جشن حنوکایی که می‌گیرند، جو یا همان جوزف برگرفته از لغت عبری یعنی همان یوسف و فیبی یهودی هستند و دلیل این أمر چیزی جز قدرت‌نمایی یهود در پشت صحنه فیلم نیست، این مطلب به این معنا نیست که قرار است یهودیت تبلیغ شود و کسی با تماشای این سریال به دین یهود بپیوندد، بلکه این درونمایه‌ یهودی نوعی قدرت‌نمایی و دلگرمی دادن به هم‌پیمانان خودشان در سراسر جهان است. یهودیان و عرفان کابالیستی یهود عادت دارند با درج نشانه‌هایی در آثار متعدد شعارِ سمبلیک خودشان را حفظ کنند و به نمایش بگذراند.تصویر بالا، چهره مارتا کافمن، یکی از دو نویسنده سریال فرندز است که صریحا از مشاوره‌هایی که از حاخام یهودی خود در نوشتن فیلمنامه سریال می‌گرفته، در قسمت انتهایی و ویژه سریال پرده برمی‌دارد.تصاویر بالا هم یکی از شوخی‌های فیلم است. در قسمتی که چندلر و راس، تمام وسایل و امکانات اتاق هتل را تخلیه می‌کنند، راس می‌خواهد عهد جدید(انجیل) را هم بردارد و ببرد که چندلر به او می‌گوید این که به دردت نمی‌خورد، یعنی رفیق یهودی من، تورات و تلمود که نیست می‌خواهی ببری، راس هم می‌گوید می‌خواهم درباره مسیح ازش یاد بگیرم!المان‌ها و نشانه‌ها و نمادهای بسیار زیادی از اشاره به یهودی و اسرائیلی بودن شخصیت‌ها و فضای داستانی می‌شود، مثلا نمایی که از خارج بیمارستان نمایش داده می‌شود:به کلمه israel دقت کنیددر سریال فرندز اشارات زیادی به درون‌مایه‌های یهودی می‌شود، مثلا اشاره به جشن حنوکا یا شمعدان 7 شاخه(منورا) که گاهی در پس زمینه و دکور دیده می‌شود یا مثلا شراب اسرائیلی که تصاویرش در ادامه می‌آید تنها مشتی از خروار اسرائیلیات فرندز هستند.سریال فرندز و امثال آن، مثل سریال چگونه مادرت را ملاقات کنم یا فمیلی گای و این چنین محصولات کمدی جنسی، غیر از اهداف صنعتی و اقتصادی سینما با چاشنی اینترتیمنت(سرگرمی)، هدف دیگری که در سطح راهبردی رسانه‌های یهودی دنبال می‌کنند به ابتذال کشاندن و تبلیغ فرهنگ مدرنیستی است.سریال فرندز به ما می‌آموزد که به مسائلی به شدت ضدارزش و سخیف بخندیم و با آن‌ها حس خوبی بیابیم و ناخودآگاه از آن تاثیر بگیریم.چه اشکالی دارد ما اخلاقی مثل جو تریبیانی پیدا کنیم و هر شب با شخص جدیدی به رخت‌خواب برویم؟ چرا نباید ما به این عقیده برسیم که همجنس‌خواهی محترم است و باید برای آن ارزش قائل شد؟ اصلا چه نیازی به سنت ازدواج داریم؟ یا اگر ازدواج کردیم چرا نباید به سادگی طلاق بگیریم؟ تا زمانی که می‌شود چنین پیوند محکمی را ایجاد نکنیم، چرا باید خودمان را به زحمت بیندازیم؟