کرونا و اهمیت درک شرایط خطرناکی که در آن هستیم

متن زیر ترجمه رشته توییت های یک استاد دانشگاه (Jeremy Young) در آمریکا است که حاوی مطالب مهمی درباره خطرات ویروس کرونا است. به باور مترجم، تحلیل ها و نتیجه گیری های متن برای مردم کشورهای دیگر از جمله ایران نیز قابل استفاده می باشد. امید است که انتشار آن به افزایش آگاهی مردم از جدیت و حساسیت شرایط موجود کمک کند.-----------------------------------------اکنون میتوانیم گزارش تیم تحقیقاتی کالج سلطنتی لندن درباره بیماری کووید-۱۹ که منجر به اجرای تمهیدات بسیار شدید در طول هفته گذشته در آمریکا شد را بخوانیم. گزارش ترسناکی است. خلاصه ای از آن را در اینجا خواهم نوشت. لطفا اشتباهاتم را اصلاح کنید.یک تیم تحقیقاتی از کالج سلطنتی لندن با استفاده از یک نرم افزار شبیه سازیِ بیماری های واگیردار و نیز آمار ابتلا و مرگ و میر ناشی از ویروس کرونا در چین، کره جنوبی و ایتالیا اقدام به شبیه سازی روند گسترش بیماری کووید-۱۹ نموده است. نتایج این شبیه سازی به سوال زیر پاسخ می دهد:چه اتفاقی می افتد اگر آمریکا مطلقاً هیچ کاری برای کنترل ویروس انجام ندهد؟ چه خواهد شد اگر با بیماری کووید-۱۹ مانند آنفولانزا برخورد کنیم و به سادگی به دنبال کسب و کار خود رفته و اجازه دهیم ویروس کرونا به دلخواه خود عمل کند؟آنچه اتفاق می افتد این است: ۸۰ درصد از آمریکایی ها به این بیماری مبتلا خواهند شد. ۹/. درصد از آنها خواهند مرد. بین ۴ تا ۸ درصد از کل آمریکایی های بالای ۷۰ سال خواهند مرد. ۲/۲ میلیون آمریکایی به خاطر این ویروس جان خود را از دست خواهند داد.اما این تمام ماجرا نیست. آمار بدتر خواهد شد. افرادِ دارای علایمِ شدیدِ این بیماری نیازمند دستگاههای تنفس مصنوعی هستند. ۵۰ درصد از افرادی که کارشان به استفاده از این دستگاههای تنفس مصنوعی می کشد نیز همچنان خواهند مرد. ۵۰ درصدِ باقی می توانند زنده بمانند، اما در شرایط شیوع افسارگسیخته بیماری، تعداد دستگاههای تنفس مصنوعی مورد نیاز ۳۰ برابر تعداد موجود در آمریکا است. بنابراین تقریباً ۱۰۰ درصد این بیماران خواهند مرد.به این ترتیب آمار واقعی مرگ و میر در اثر این ویروس نزدیک به ۴ میلیون آمریکایی (طی ۳ ماه) خواهد بود. ۸ الی ۱۵ درصد از کل آمریکایی های بالای ۷۰ سال جان خود را از دست خواهند داد.۴ میلیون نفر یعنی چقدر؟ هرگز هیچ چیز دیگری منجر به مرگ یکباره این تعداد آمریکایی نشده است. ۴ میلیون یعنی کل جمعیت لس آنجلس. یعنی ۴ برابر تعداد آمریکایی هایی که در جنگهای داخلی آمریکا جان خود را از دست داده اند. یعنی دو سوم تعداد کشته شدگان هولوکاست.آمریکایی ها ۴/۴ درصد از جمعیت کل جهان را تشکیل می دهند. اگر این اعداد را به سایر نقاط جهان تعمیم دهیم (البته درصد خطا برای چنین تعمیمی بالاست)، به ۹۰ میلیون کشته در سراسر جهان طی ۳ تا ۶ ماه خواهیم رسید. یعنی ۱۵ برابر هولوکاست، یا یک و نیم برابر تعداد کشته شدگان جنگ جهانی دوم.البته که کشورهای دنیا بیکار نخواهند نشست و دست به اقداماتی خواهند زد. به همین دلیل، تیم کالج سلطنتی شبیه سازی دیگری نیز انجام داده است. در شبیه سازی دوم فرض بر این است که در برخورد با بیماری از یک استراتژی "کاهشی" استفاده شود. مطابق این استراتژی، کلیه افرادِ دارای علایم بیماری ایزوله شده و اعضای خانواده آنها نیز قرنطینه می شوند. اما شرایطِ انزوای اجتماعی (خانه نشینی مطلق) فقط برای افراد بالای ۷۰ سال اعمال می گردد.این استراتژی همان چیزی است که بسیاری از افراد تصور می کنند منجر به کاهش سرعت شیوع بیماری خواهد شد. یعنی این طرز فکر که برای مبارزه با این بیماری و جلوگیری از پر شدن بیمارستانها، کافی است سعی کنیم سرعت سرایت بیماری به افرادی که احتمالاً در اثر آن فوت خواهند کرد را کاهش دهیم.اگرچه این استراتژی بی تاثیر نخواهد بود اما به هیچ وجه کافی نیست. در اثر این استراتژی، میزان مرگ و میر ناشی از بیماری نصف خواهد شد، اما هنوز ۱/۱ میلیون آمریکایی را خواهد کشت. تعداد دستگاههای تنفس مصنوعی مورد نیاز ۸ برابر تعداد موجود در آمریکا خواهد بود.در نتیجه، میزان تلفات واقعی در آمریکا حدود ۲ میلیون نفر خواهد بود. یعنی به اندازه کل جمعیت شهر هیوستون (بزرگترین شهر در ایالت تگزاس). یعنی به اندازه دو جنگ داخلی آمریکا. یعنی یک سوم هولوکاست. در کل جهان نیز ۴۵ میلیون نفر خواهند مرد. این یعنی ۷/۵ برابر هولوکاست، یا سه چهارم جنگ جهانی دوم. این چیزی است که اتفاق خواهد افتاد اگر ما تنها به استراتژی کاهشی و درک ابتدایی از وقایع اکتفا کنیم.اما نهایتا، تیم کالج سلطنتی شبیه سازی خود را با یک استراتژی "فرونشانی" نیز تکرار کرد. مطابق این استراتژی، افرادِ دارای علایم بیماری ایزوله شده و اعضای خانواده آنها قرنطینه می شوند. اما این بار، شرایطِ انزوای اجتماعی (خانه نشینی مطلق) برای کل جمعیت اعمال شده، و همه تجمعات عمومی، مدارس، و اکثر مکانهای کاری تعطیل می شوند.این استراتژی جواب خواهد داد! نرخ مرگ و میر در ایالات متحده در عرض ۳ هفته به نقطه اوج خود رسیده (با چند هزار مرگ و میر) و سپس کاهش می یابد. البته همچنان ضربه سختی خواهیم خورد اما این بار از مرزِ تعداد دستگاه های تنفس مصنوعی موجود در کشور فراتر نخواهیم رفت و آمار مرگ و میرِ کابوس وار حالتهای قبل ناپدید خواهد شد.اما نکته مهم این است: اگر ما تحت هر شرایطی قبل از دستیابی به واکسن برای کل جمعیت، در اجرای تمام و کمال این استراتژی سهل انگاری کنیم، بیماری مجددا گسترش یافته و میلیون ها آمریکایی را در طی چند ماه، همانند حالتهای قبل، به کشتن خواهد داد.پس از پایان دوره اولِ این استراتژی در ماه ژوئیه (نیمه خرداد)، احتمالاً خواهیم توانست محدودیت ها را برای مدت یک ماه کمتر کنیم و سپس مجددا باید به مدت دو ماه مطابق با استراتژی فرونشانی عمل کنیم. با تکرار این الگو (تا زمان دستیابی به واکسن همگانی) میتوان از شیوعِ افسارگسیخته بیماری و نیز عبور از مرز تعداد دستگاه های تنفس مصنوعی موجود جلوگیری نمود.به هیچ وجه نباید اجازه دهیم که این ویروس مانند سایر ویروس ها در بین کل جمعیت گسترش یابد. به این دلیل که این ویروس بسیار کشنده است. اگر تعداد زیادی از افرادی که می شناسیم به این بیماری مبتلا شوند، به آن معناست که میلیون ها آمریکایی در حال مرگ هستند. مسلما نباید اجازه دهیم چنین اتفاقی رخ دهد.واکسن چه موقع آماده خواهد شد؟ هفته گذشته سه تیم تحقیقاتی جداگانه اعلام کردند که واکسنی را ساخته اند. دیروز (۲۸ اسفند)، یکی از آنها (با تأیید سازمان غذا و دارو آمریکا) و بدون منتظر ماندن برای نتایج آزمایشاتِ اولیه بر روی حیوانات، واکسن خود را به یک شخص زنده تزریق کرد. این کاری خطرناک اما در عین حال ضروری بود.اما حالا شخص مذکور باید ۱۴ ماه تحت نظر قرار بگیرد تا بتوان از سالم بودن واکسن اطمینان حاصل کرد. این بخش از کار قابل کوتاه شدن نیست. وقتی قرار است واکسنی به همه انسان ها تزریق شود باید کاملا مطمئن شد که خود واکسن آنها را نمی کشد. احتمالاً چنین نخواهد بود، اما باید مطمئن شد.حتی با فرض اينكه واكسن ایمن و مؤثر باشد، همچنان تولید انبوه آن برای کل جمعیت جهان چندین ماه طول خواهد کشید. به همین دلیل، تیم کالج سلطنتی لندن تخمین زده است که حدود ۱۸ ماه طول می کشد تا واکسن در دسترس همگان قرار گیرد.در طی این ۱۸ ماه، شرایط بسیار دشوار و بسیار ترسناک خواهد بود. اقتصاد و جامعه عمیقا مختل خواهد شد. مهم تر اینکه اگر استراتژی فرونشانی واقعاً کار کند، ممکن است احساس کنیم که همه این کارها را بی دلیل انجام می دهیم، چرا که میزان ابتلا به بیماری و مرگ و میر ناشی از آن پایین خواهد آمد.در آخر اینکه همدل و متحد کردن مردم یک کشور در شرایط جنگ کار ساده ای است، اما انجام آن هنگام بروز یک بیماریِ همه گیرِ جهانی که نامرئی به نظر میرسد کاری است بسیار دشوار. خصوصا هنگامی که روش های فرونشانی واقعا اثربخش می شوند. اما این دقیقاً همان کاری است که ما باید انجام دهیم.لینک توییت اصلی: https://twitter.com/jeremycyoung/status/1239975682643357696لینک مقاله تیم کالج سلطنتی:https://www.imperial.ac.uk/media/imperial-college/medicine/sph/ide/gida-fellowships/Imperial-College-COVID19-NPI-modelling-16-03-2020.pdf