دوشنبه‌ای که بوی جمعه می‌دهد! (۲)

? پارت اول را از اینجا بخوانید.چنگِ پنجه‌های تیز آفتاب بر صورت گرد و لطیفم، مانند خراش دادن میز نوی مدرسه با پرگار است (از این حقیقت که مدرسه هیچ‌وقت میز نو ندارد فاکتور بگیرید). پس از اینکه زغنبوت زبانم را به نوش زمین و آسمان دادم، سوار تاکسی شدم. پارانوئیدی که نسبت به رانندگان تاکسی دارم مانع از این شد که در صندلی جلو بنشینم.اینجا را ببین! حتی چراغ راهنمای شهر نیز رنگ خاموشی به خود گرفته‌است.حالا گرِهی توی خیابان افتاده که از باز کردن گرهِ ابروهایتان وقتی این داستان را می‌خوانید هم سخت‌تر است!خب، چرا خودشان چراغ راهنمای خودشان نمی‌شوند و کمی صبر نمی‌کنند؟«صبر؟ از کی تاحالا مردممان اینقدر مدرن شده‌اند؟ اینجا برای چاقو نخوردن باید چاقوکش باشی!»، مغزم جواب داد. دوباره در کشتی افکارم غرق شدم. مثل وقتی بودم که سخت بین گزینه ۱ و ۳ شک داری، اما جواب گزینه ۲ است. «باشه آقای گزینه! یه کمی برو اون‌ورتر اجازه بده ما هم بشینیم»+ «اوه، بله، ببخشید.»از سر در دانشگاه در حالی که با گوشه‌ی چشمم حراست را نیشگون گرفتم رد شدم. حراست دانشگاه اینجوری است که باید هنگام ورود مثل تام کروز توی فیلم «ماموریت» تغییر استایل بدهی و بعد اینکه رد شدی دوباره با لباس خودت ظاهر شوی.اما امروز استثنائاً دانشگاه را فشن شو 2023 (!) در نظر نگرفتم، چون نه من حوصله‌ی حراست را داشتم و نه حراست حوصله‌ی من را.با یکی از بچه‌های داروسازی رفتیم سالن اجتماعات. پرنده پر نمی‌زد.- «ساعت چنده مگه؟»ساعت مچی‌ام را آوردم بالا و همان لحظه یادم افتاد که آن را فقط برای مُد انداخته بودم و باتری‌اش اصلا کار نمی‌کند!+ «اِمم، چیز، آره، ساعت نُهه! ... فکر کنم!»حقیقت این است که وقتی در ایران زندگی می‌کنید، زمان را به شما ۹ صبح می‌گویند، اما مراسم شب برگزار می‌شود!در حالی که از لابه‌لای صندلی‌ها به طور مورب و با کش و قوس رد می‌شدیم، از دوستم می‌پرسم:+ «صندلی‌های خالی اینجا رو به چی تشبیه می‌کنی؟»- «به زنبور بی‌عسل.»+ «چه ربطی داشت!»- «مگه نشنیدی می‌گن عالم بی‌عمل به چه ماند»+ «(خنده) نه خب جدی! باید بارش فکری داشته باشی.»- «برای من برفه!»به دلیل حساسیت شنوایی که ۱۲ سال آهنگ گوش کردنِ مداوم با هدفون (یا به قول مادربزرگم، بلندگو!) در من ایجاد کرده بود، کمی‌ عقب‌تر نشستیم.+ «می‌خوام از این به بعد شعر هم بخونم.»- «ای وجودی که وجودم ز وجودت به وجود آمده / قربان وجودت که وجودم ز وجودت به وجود آمده»انعکاس صدایش در خلوت سالن پیچید:«دوباره بگو لعنتی، خیلی سخت بود!»سرود ملی پخش شد، دریایی که به دو نیم شکافته شد، افرادی که بلند نشدند.سپس سخنرانان شروع به هدف‌گیری صورت گرد و مظلوم ما و رگبار کلمات با کلاشینکف دهانشان شدند.با حالتی مثل: «من تیر خوردم، شما ادامه بدید!» خواستم از سالن فرار کنم که:«اِهم. کجا؟ در بسته‌ست. باید صبر کنی مراسم تموم شه.»دوباره نشستم سرجایم. کافی بود یک نفر من را به حرف می‌کشاند تا کاسه‌ی صبرم سر می‌رفت و همان کاسه را می‌کردم توی ... یعنی توی کله‌اش! (دوستان از پشت صحنه مثل مامان‌ها توی مهمانی، چشم‌هایشان را گرد نموده و مرا تهدید فرمودند)اما به هر حال طرف شانس آورد که درِ قفس بالاخره باز شد. مثل زامبی‌های دریازده بیرون ریختیم و به آفتاب زل زدیم.بعدش پَک پذیرایی‌مان را دادند، چیزی که اگر نگویم ما، من به خاطرش آمده بودم. وقتی بازش کردیم، یک چیز دراز درست مثل مارِ جعفر توی علاءالدین بیرون آمد:یک عدد فندک پرو مکسِ فول گاز!!به هم‌دیگر نگاه کردیم و یک سیلی زدیم تا مطمئن شویم خواب نیستیم.+ «آخه فندک؟!»نمی‌دانستیم بخندیم یا گریه کنیم. از شدت شوک داشتیم توی سلف سوپ را با چنگال می‌خوریم!آن روز هیچ‌کس نفهمید جریان فندک از چه قرار است. ولی خب خدا خیرشان بدهد، فندک آشپزخانه‌مان اتفاقاً خراب شده بود.+ «حالا بیخیال فندک. قرمه‌سبزیش مزه‌ی چمن می‌ده.»- «خب چون سبزیش از چمن دانشگاهه!»یک نگاه به دوستم کردم و یک نگاه به غذا.احساس می‌کنم کارمای «نه نمی‌خورم‌»هایی که به مامان‌بزرگم گفتم، دارد از طرف دانشگاه به من برمی‌گردد.از سلف درآمدیم و با کله رفتیم توی کلاس.من همیشه با مودِ «من در نمی‌زنم، میام با لگد!» وارد کلاس می‌شوم. البته این دفعه دوستم نیز برای اولین بار به عنوان دانشجوی میهمان با من آمده است.پس از دقایق جذاب تماشای در و دیوار، استاد وارد شد. نمی‌دانم چرا قیافه‌اش شبیه شبکه‌ی چهار است!حال بدن چوب‌شورگونش را به آرامی در درازای کلاس حرکت می‌دهد... سکوتی پرهیاهو حاکم است؛ تنهایی صدایی که شنیده می‌شود، صدای جیرجیر کفش‌های نویش استچندین قدم دیگر برمی‌دارد... و ناگهان از حرکت می‌ایستد. سرش را به طور نیم‌رخ برگردانده، یک نگاه سرتاپا به دوستم می‌اندازد؛ سپس با لبخند وحشتناکی که روح را از بدن جدا می‌کرد، می‌گوید:? ادامه دارد...? پارت بعدی را از اینجا بخوانید.✍? نویسنده: Mongel#? برای پیگیری این داستان و خوندن داستانای بیشتر چنل تلگراممون af_drama@ رو اد کنین :)✨️