اینکه میگن زندگی ،بخش3

صدای رادیو:شنوندگان عزیز و محترم رادیو پیام توجه شما رو به اخباری که هم اکنون به دست من رسیده جلب میکنمصدای خانم مجری کشدار و رو مخ بود و الف هاش رو کلی با آب و تاب میگفت طوری که انگار خیلی خوشحاله ادامه داد:به گزارش رئیس پلیس راهور ناجا بزرگراه چمران تقاطع همت ترافیک سنگین اعلام شدهبابام که کفری شده بود کلشو از پنجره بیرون برد و رو به آسمون گفت خدایا ما چه گناهی کردیم که اون دو سوم از زندگیمونم که خواب نیستیم باید توی ترافیک بگذرونیمبعد با کمی مکس طوری ادامه داد که انگار یکی از خاطرات کودکیش براش زنده شده و خطاب به من گفت:هییی بابا جون قدر جوونیتو بدون...یه نمونه ی قدر نشناسش من ببین چقد یهویی نعمتش از دستم رفت...اونوقتا که بچه تر بودم همش دلم میخواست بزرگ شم ولی حالاپوزخند تلخی زد و ادامه داد:ولی حالا که بزرگ شدم دلم میخواست بچه بودممامانم که داشت از منظره ی ساکن بیرون ماشین لذت میبرد سرش رو به سمت بابام برگردوند و با یه نارضایتی خاصی گفت:ولی بنظر من بچگی حالا اونجورام که تو میگ یه نعمت ناشناخته نیست.چیه؟!همش بقیه بزرگترا به حرفات محل نمیذارن چون میگن بچس...اصلا آدم باید بزرگ شه همه چی دستش بیاد.بره خودش دنیاشو بسازهبابام که انگار خیلی از گوش کردن به سخرانی کوتاه مامنم ناراضی بود گفت:حالا خانوم شما که بزرگ شدی دنیاتو ساختی الان؟همه چی گل و بلبله؟+نه خیر گل و بلبل نیست ولی اونجوریم که تو میگی رقت انگیز و وحشت ناک که نیست که...اصلا چرا هر چی من میگم تو داری ساز مخالف میزنی؟دلت از یه چیزدیگه پره سر من خالی میکنی؟_خب د آخه مصوب اصل اعصاب خوردی من...مامانم که فکر میکرد بابام فکر میکنه مصوب همه ی اینا خودش و تصمیم یهوییشه با لحنی غرض دار پرید وسط حرف بابام:سالگرد ازدواج که هر شب نیست یه شبه یعنی یه شبم نمیخوای دست زن و بچتو بگیری ببری بیرون یه پرس غذا بهشون بدی؟-چرا نخوام ،من فقط میگم بجای اینکه مییکوبیدیم از این سر تهرون بریییم اون سر که بریم تو یه رستوران غر و فر دارشام بخوریم میرفتیم فلافلی سر کوچه...بابا به خدا فلافل آدمو بیشتر سیر میکنه تا این غذاهای من دراوردی که کل بشقابو رو هم جمع کنی یه قاشقم نمیشه+حالا یه شبم که ما رو اوردی بیرون میخوای بهمون فلافل بدی؟مگه من خواسته ی زیادی دارم...اصلا برو مردمو ببین مردای مردم واسه زناشون چیکارا که نمیکنن همین زن اصغر آقا بالا تا پایین النگو و گوشواره و سینه ریز انداخته و هر روز از این مسافرت ،اون مسافرت،حالا ما چی زندگی نمیکنیم که فقط زنده ایم._نمیتونم ازینکارا بکنم خانوم نمیشه صب تا شب دارم سه شیفت کار میکنم و جون میکنم تا شماها کم و کسری نداشته باشین، حالا اینه جوابم؟بشکنه این دست که نمک نداره.+خبه خبه حالا صداشو برا من بلند میکنه _خب خواستت غیر منطقیه دیگه .بیشتر از این نمیتونم در بیارم مگه اینکه از دیوار خونه مردم رم بالا.تو میگی من با چندرغاز که در میارم برم چیکار کنم؟+برو بمیر_باشه خانوم میرمرمیمیرم ایشالا همین امروز فردا خبر مرگمو واست میارن.پریدم وسط حرفشونو با خالت مظلومانه ای گفتم:مامان بابا بس کنین دیگه به خدا آبرو مون جلو همه رفت.همه دارن نگاه میکنن شمام که انگار نه انگارداشتم به میزان مظلومیت لحنم می افزودم که یهو ممامانم با چهره ی برافروخته ی قرمز و اندکی باد کرده برگشت و زد تو گوشمفکر میکنم یه چند دیقه ای نمیتوستم بشنومشایدم واقعا دیگه کسی حرفی نمیزد و همه جا سکوت بودبهرحال من که میدونم مامانم از جای دیگه دلخور بوده بعد با یه حرف من دیگه آتیشی شده و نتونسته جلوی خودشو بگیره...وگرنه قصدی نداشتهالبته که من اون لحضه یکمی از دست مامانم دلخور شدمیعنی آخه مامانم چجوری دلش اومد وسط اونهمه آدممیون اونهمه چشم بزنه تو گوشمیهو انگار دنیا رو سرم خراب شدمن اون لحضه هیچی نگفتم ولی یه قطره اشک کوچیک یواش سر خورد و از گوشه ی چشمم افتاد رو گونم.و من غرق تماشای منظرهی ساکن بیرون ماشین شدم."با عرض معذرت از خوانندگان گرامی بدلیل بالا گرفتن دعوا?"{همشو که من ننوشتم یه بخش عظیمیش از یه نمایشنامست که خب نمیتونستم توش تغییر ایجاد کنم}و میرسیم به بخش شیرین عکس های نامربوط: