سرما فلج كنندس اما من نميتونم بكشمت

آستین دستش را برای احساس امنیت گرفتم .نمیدانستم پسم خواهد زد یانه.با لبخندی مطمئن به غروب نگاه میکرد.مرا پس نزد،پس جرئت کردم و دستش را گرفتم.گرم بود.حداقل گرم تر از من.انگشتان باريكش دوست داشتنی بودند...به اندازه خودش.دستهاى سردم را با دستهایش گرم کردم.بالاخره سرش را به سمتم چرخاند و لبخند زد."سرده،ها؟" سرم را تکان دادم "خیلی سرده." خم شد تا هم سطح من بشود."بزودی هردومون میمیریم."میدانستم.حداقل کنار هم بودیم.میدانستم که چند شب بود در این كوهستان برفی بدون هیچ چیز گیر افتاده بودیم.آمده بودیم فقط گردشى كنيم و برگرديم اما حالا گم شده بودیم. میدانستم او هم سردش است.نفسش را بیرون داد و بخار دهانش در هوای سرد گم شد.گفت:"دیگه راهی نداره.مجبوریم انجامش بدیم."و گیتارش را از پشتش برداشت.فهمیدم قرار است چه کار کند.فریاد زدم"نه!خواهش میکنم!اون تنها چیزیه که برات مونده!" خندید"آره...من همه چیزمو از دست دادم.همه چیز.اما تو هنوز بچه ای...شاید بهتر باشه تو حداقل زنده بمونی؟"ناباورانه نگاهش کردم"نه!ما باهم میریم بیرون مگه نه؟!بس کن!هردو قراره زنده بمونیم."او به آخرین پرتو های خورشید که پشت کوه ها ناپدید میشدند نگاه کرد."به هر حال...این تنها چوبیه که داریم.مجبوریم این گیتارو بسوزونیم." روی زمین زانو زد.پالتوی بلندش خاکی شده بود.گرسنه بودیم.سردمان بود.اگر بزودی کاری نمیکردیم میمردیم،اما حداقل با هم بودیم.و من ترجیح میدادم با او بمیرم."باشه.میتونی بسوزونیش.اما قبلش...گیتار بزن برام."او لبخند غمگین دیگری زد و نشست.مقابلش نشستم.گیتار زد.یکی از دردناک ترین آهنگهایی که در عمرم شنیده بودم.درد داشت...او چشمهایش را بست و بخار را از دهان و بینی اش بیرون داد.مژه های یخ زده اش گواهی میداد که دارد از داخل میمیرد.من هم همینطور.اشک هایش برای آخرین بار پایین چکیدند و فرایند یخ زدن را آغاز کردند.من هم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم.اشک های سرد چشمهایم را پر کردند.به سمتش رفتم و خودم را در بغل او انداختم و بوی او را استشمام کردم.سفت در بغلم فشار دادمش.چشمهایش را باز کرد و صداى گیتار قطع شد.دستهایش گیتار را کنار گذاشتند و دور من حلقه شدند.همدیگر را سفت گرفتیم.صورت هایمان را به هم چسباندیم و وداع کردیم.او به من نگاه کرد"هنوز...چاقوی سوئیسیتو داری؟" سرم را تکان دادم"آره...برای چی..."او آنرا از جیبم بیرون کشید و قبل از تمام شدن حرفم گفت"گوش کن،منو بکش."لکنت گرفتم"چ..چی؟!من...چی؟!!!من نمیتونم تورو بکشم!"او اصرار کرد"گوش کن...این برای خودمه...میخوام دیگر درد نکشم.خواهش میکنم.منو بکش.بعدش میتونی هرکاری فکر میکنی درسته بکنی."لحظه ای به او خیره شدم"اما..."فریاد زد"منو بکش!گفتم منو بکش!وگرنه خودم خودمو میکشم!جلوی چشمت خودمو تیکه تیکه میکنم!زودباش منو بکش!" همانطور که به گریه افتاده بودم به او نگاه کردم و بعد چاقو را از دستش گرفتم.هق هق کردم "منو...منو ببخش..."او لبخند زد"طوری نیست!ببین!بعدش تموم میشه!منو بکش!"اشک ریختم"ببخشید...متاسفم..."و چاقو را بلند کردم و همانطور که شانه اش را گرفته بودم زیر گردنش کشیدم.او نفس نفس زد و از پشت افتاد.زجه زدم"من متاسفم!متاسفم!" با صدایی گرفته گفت:"آروم باش...گریه نکن...همه چیز...داره...تموم میشه..."خون را بیرون تف کرد.هق هقم بند نمیامد"نه!ببخشید!متاسفم!نه!" زمزمه کرد"متاسف نباش..." و در ادامه گفت"خداحافظ...مواظب...خو...دت...باش..." و ساکت شد.اشک هایم امان ندادند.فریاد زدم"نه!خواهش ميكنم!" نفس نفس زنان به او نگاه کردم.خشم درونم جوشید.به چاقوی توی دستم نگاه کردم.نوبت خودم بود.پ.ن:گويند زك روزى به نزد قاضى شد وگفت:چه بر سر من آمده كه گيتار در هر پستم چنين نقش مهمى بر عهده دارد اى شيخ؟!شيخ اندكى فكر نمود و گفت:روى گيتار كراش زده اى?✨