خاطرات من و معلم ادبیاتم...

به عظمت آسمان ها، به بیکران دریاها، به وسعت صحرا، سلام بر قلب نازنین هستی، مهدی موعود(عج)، هر روز و هر ساعت و هر لحظه... هزاز هزار. بعد از چند سال بنده دوست دارم این نوشته را به تحریر در آورم، تا مرهمی باشد بر دل آنان که همانند بنده معلم یا معلمانی داشته اند که لحظه لحظه بودن با آن ها برایشان خاطره ساز بوده و همانند بنده دوست دارند دوباره آن خاطره ها برایشان تجلی کرده و تکرار شود. معلمی که آرزوی یک لحظه بودن دوباره در کلاس او، رویای شیرین بنده می باشد، که با حضور دوباره در کلاس درس گرم و دلنشین ایشان، و با تکرار دوباره آن آرایه های ادبی زیبا و آن اشعار و تقطیع هجایی آنها، در کوچه پس کوچه هایی که خاطرات آن روز گم شده است را دوباره بیابم. آری؛ این بار سخن از اوست، "آقای قنبری" معلم من، کدامین کلمه می تواند تو را وصف کند؟ و کدامین لغت می تواند تو را تفسیر کند؟ این شرح بی نهایت کز زلف یار گفتند، حرفی است از هزاران کاندر عبارت آمد... خاطره ی پسری که به قلم خویش، خودش این نوشته را به نگارش در آورده ست: سال1390بود. دوباره روزهای درس خواندن وعلم آموزی شروع شده بود. هوای شهر آن روزها کم کم رو به سردی میرفت ولی خوب! اوایل مدرسه هوا گرم بود. آن سال که بنده کلاس اول متوسطه بودم، معلمی به کلاس آمد برای درس ادبیات؛ آقای قنبری، که از همان اوایل جلسه توضیحات خود را داده و شروع به تدریس نمود. ایشان گفت فعلا معلوم نیست که اگر دبیر دیگر برای این درس بیاید من برای درس زبان فارسی(1) خواهم آمد که از قضا این اتفاق افتاد و ایشان برای درس زبان فارسی آمدند. ایشان هر جلسه پرسش مینمود و از این جهت دانش آموزان مجبور به خواندن درس ها بودند و درس ها برای شب امتحان جمع نمیشد. آن سال، سال خوبی بود که بنده دقیقا یادم هست که چند روز به عید نوروز مانده و ما هم در کلاس کم بودیم که آن روز ایشان گفتند برگه ای را برای امتحان در آورید و چند سئوال گفتند و ما مشغول نوشتن شدیم. از همکلاسی ها گفتند: آقا امتحان نگیرید و از این حرف ها که دقیقا یادم نیست ولی احتمال میدهم که یکی به ایشان گفت: آقا عیدی بدهید، و منظورش امتحان نگرفتن بود. بعد از تمام شدن یکی از دوستان برگه ها را جمع کرده و برای تصحیح به ایشان داد ولی ایشان یک نگاهی به برگه ها کرد و گفت اشتباهی رخ داده و دوباره برگه ها را پخش کن. بعد از پخش برگه ها ایشان گفتند امتحان نمی گیرم و این هم عیدی شما و همه خوشحال شدیم. القصه عید هم آمد و آن سال تحصیلی هم تمام شد. سال دوم دبیرستان و اولین روز مدرسه بود که به مدرسه استاد شهریار رفتم و آن روزی که زبان فارسی(2) داشتیم دیدم همان آقای قنبری وارد کلاس شد. از همکلاسی های سال اول فقط یکی از آن ها دوباره با من همکلاسی بود که وقتی آقا وارد کلاس شد او به من نگاه کرد و لبخندی زد. آن سال هم درس زبان فارسی و آمادگی دفاعی را با آقای قنبری داشتیم و باز هم هر معمولا جلسه پرسش بود. آن سال هم به خوبی و خوشی با خاطرات خوبی تمام شد. در تابستان همان سال یعنی تابستان1392 ایشان را دیدم و به او گفتم: آقا ممنونم به ما 17 دادید، و او گفت: نمره را نداده ایم، نمره را گرفته اید. مهر ماه 1392 با شروع مدارس به مدرسه رفتیم و درس خواندن را شروع کردیم. آن سال ایشان به درس آرایه های ادبی و ادبیات فارسی(3) برای تدریس آمدند(یعنی دو درس). بهترین و خاطره انگیز ترین سال همان سال بود. چگونه بگویم از معلمی که آرایه های ادبی را بارها در کلاس با ما تمرین کرده و با عشقی بی حد و مرز برایمان تدریس کرد. یادم می آید در هر مبحثی از آرایه های ادبی که آن را تدریس میکردند برای کار عملی نمونه ای از همان مبحث را از ما میخواستند مثلا بعد از اتمام بحث غزل(از قالب های شعری) به ما گفتند غزلی از شاعری بیاورید که بنده از غزلی از کتاب های درسی سال قبل آوردم. ایشان گفت هدف من از این کار این است که شما با دیوان غزل یک شاعر آشنا شوید نه این که از کتاب درسی بنویسد. بنده که همیشه در ردیف اول می نشستم گفتم: آقا ببخشید! ایشان رو به کلاس کرد و گفت: سه ساله من با این حاتمی درس دارم و هر جلسه میگه ببخشید. باز هم میگویم آقا مرا ببخشید. به خاطر همه کم کاری ها و تنبلی هایم..... سال سوم هم تمام شد ولی سال بعد یعنی پیش دانشگاهی خورشید عشق در کلاس ما طلوع نکرد و برای تدریس به ما نیامد و لی ایشان را در مدرسه میدیدم. آری؛ دقیقه ها به یکدیگر جای می سپارند، دقیقه ها در کشاکشی پیاپی از هم پیشی می جویند، و من آرزوی او را دارم..... اگر چه تلخ باشد فرقت یار، درو شیرین بود امید دیدار... معلم من، دوست دارم بدانم در چه حالی، آیا اسم مرا در قلب کوچک و معصومت ثبت کرده ای؟ خوش است اندوه تنهایی کشیدن، اگر باشد امید باز دیدن... و باید بگویم که همین دوری است که وصل را خوشتر و دلچسب تر میکند، چنانکه لذت طعام را فقط گرسنگان واقعی و روزه داران میدانند. مرا امید وصال تو زنده می‌دارد، و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک... ادبیات با بودن توست که برای من معنا دارد و با ادبیات تو را در خاطرم تجلی میکنم. در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن، من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود... وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33) و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.