خیال های دخترانه ی من

امروز 1398/1/1...من در اولین روز بهار، آغاز زیباترین فصل خدا، دلتنگ تر از هرروز و هر لحظه، پای لپ تاپم مشغول تایپ کردن حروفی هستم که بی اندازه بوی دلتنگی و بی قراری می دهند. خسته ام از تنهایی، از دلتنگی و بی قراری ها و آشفتگی های بی علت. من بی اندازه خسته ام و بی نهایت دلتنگ...امشب شب وفات حضرت زینب بانوی دلارام امام حسین است... زیباترین عاشقانه ی خواهرانه و برادرانه ای که در عمرم بارها و بارها، قصه اش را شنیده ام.روزهاست که با خودم فکر می کنم خانواده ی پیامبر چه خانواده ی خوشبختی بودند و فرزندان حضرت علی و حضرت فاطمه چقدر خوشحال و شاد بودند... آنها هیچ نداشتند جز یکدیگر را... شما فکر کنید دختر باشید و برادری مثل امام حسین داشته باشید یا هر وقت که دلتان گرفت بروید در خانه ی امام حسن چون او بزرگترین برادر شماست و خیلی شبیه مادرتان است... اصلا بوی مادرتان را می دهد...یا تصورش را بکنید آدمی مثل حضرت علی، پدرتان باشد و هر وقت که این بی قراری ها و آشفتگی ها دلتان را لبریز کرد، سرتان را بگذارید روی شانه های او. چه حسی پیدا می کنید؟ دستش را بکشد روی سرتان و به شما بگوید:" جانم بابا؟ چرا اینقدر دلتنگی؟" و اشک هایتان را از صورتتان بگیرد و پی در پی بر پیشانی تان بوسه بزند و بگوید:" آرام باش دخترم... ای زینت دل علی..." او پی در پی به دنبال علت تشویش و آشوب های بی دلیل شما باشد و شما پی در پی گریه کنید... تا سحر بیدار بمانید کنار جانمازش و از خیال ها و فکر ها و رویاهای شدنی و نشدنی تان برای او بگویید... از نتوانستن هایتان... از نقص هایتان... از شرم هایتان...از گناهانتان... از اشتباهاتتان... و هر گز نه مواخذه شوید نه قضاوت، نه تنبیه و نه هیچ چیز دیگر فقط نگاهی محبت آمیز باشد و چشمانی که به تو می گویند او امشب تمامش را خرج شنیدن وجود تو کرده.... لبخندی بی نهایت مهرآمیز و دستی که روی قلبتان می نشیند تا شما رو بیش از پیش آرام کند....یا مثلا خیال کنید حضرت زهرا مادرتان باشد، آن وقت چه اتفاقی می افتد؟ هر روز بجای فرار و دوری ازمادری که معتقدید درکتان نمی کند و عقلش کمی گرد است، دوست دارید بنشینید کنار مادری که تماما فهم است و عشق... دوست دارید هرساعت نگاهش کنید و هر لحظه دلتان می خواهد تا فقط صدایتان کند... در چنین فضای سرشاری از عشق و دوستی و محبت .... کدام استعدادی، ناشکوفا باقی می ماند یا کدام قسمت سیستم عصبیتان دچار اختلال می شود که بعدا منجر شود به عصبی شدن یا کجای دلتان تنگ می شود؟ کدام قسمت وجودتان بی قرار می شود...؟اصلا خیالش هم زیباست... شاید این روز ها بودن با خانواده ی بنی هاشم تنها آرزویی است که دارم و شاید همین انتظار است که بیش تر از هر وقت دیگری دلتنگم کرده.... خانواده ای که وجودشان اصل وجود عالم است و ثبات هستی را رونق می بخشند... بودن ها و وجودهایی واقعی که توخالی و پوچ نیستند و تهی اند از هر گونه دروغ... امشب شب وفات دختر همان پدری است که خیال های مرا به تسخیر خودش درآورده...نمی دانم تاکنون به دستتان به ضریحش رسیده یا نه... اگر دستتان رسیده باشد آن وقت می فهمید من چه می گویم... شاید عظیم ترین وجودی که خدا همیشه درباره اش صحبت می کند همین دختر باشد... در آغوشش که قرار گرفتم یادم رفت چقدر زندگی سخت و سنگین است گویی که وجودی عظیم و بزرگوار و بی نهایت سخاوتمند با حضوری تمام در مقابلتان حی و حاضر ایستاده تا پناه شما باشد، همان نخل ایستاده که اسطوره ی قصه های تمام مادران دنیاست ... انگار این دختر تصمیم گرفته همیشه نخلی ایستاده باشد برای تمام عالمیان..." گوشه ای دنج می طلبد دلم... فقط تو باشی و بغض های نشکسته ی من..." و اما امشب از این بانوی قدسی که بلا شک باید با وضو به حریم کبریایی اش وارد شد می خواهم که دست هر آنکس را که محتاج است و نیازمند کمک، بگیرد و امشب به درمان دل، دلهای دلتنگ و بی قرار حاضر شود... اگر دستتان به ضریحش نرسیده، دعا می کنم وجودتان را به آغوشش بگیرد تا از خستگی ها و بندهای تمام نشده ی دنیا، رها شوید.........................................................خیال های دخترانه ی من# یا علی.