نیش و نوش!

نقدی بر مصاحبه‌های ویژه‌نامه 18 تیر ماه انجمن شریفحسین بهروان، دانشجوی کارشناسی مهندسی نفت شریفنسخه‌ی ویژه‌نامه‌ی خبرنامه انجمن اسلامی شریف برای ۱۸ تیر، نسخه‌ای خواندنی، قابل تامل و البته دربرگیرنده‌ی نکات منفی متعددی‌ است.از آنجایی‌که فضای غالب این شماره را مصاحبه‌های آن به خود اختصاص داده است، ذکر چند نکته قبل و حتی بعد از خوانش این شماره خالی از لطف نیست.اول آن‌که ترتیب مصاحبه‌ها و تنطیم آن‌ها مملو از ایراد است. به عقیده‌ی نگارنده جای آن دارد که حتی جای مصاحبه‌ی آخر و مصاحبه‌ی اول در نشریه تعویض شود. نگاه ریشه‌ای و تاریخی مبارزه‌ی مدنی جامعه دانشجویی شاید بر شرح ماوقع و یافتن پرتقال‌فروش، مقدم باشد.تنطیم مصاحبه‌ها و ویرایش آن‌ها گاه به حدی ملال‌آور می‌شوند که رغبت مخاطب به ادامه‌ی مطالعه‌ی مصاحبه به‌ مرور رنگ می‌بازد. از طرح پاسخ‌های تکراری در سوال‌های متمایز و سعی مداوم اکثر مصاحبه‌شوندگان برای تطهیر مقامات ارشد نظام از اتهام، تا فاصله‌گرفتن مصاحبه از آن‌چه رسالتش را به دوش می‌کشد. واضح‌ترین آن را در مصاحبه‌ی «رضا حجتی»، دبیر وقت انجمن اسلامی دانشگاه تهران، می‌توان دید.ضعف دوم و غالب بر فضای مصاحبه‌ها، دور بودن مصاحبه‌شوندگان از بدنه‌ی «دانشجویانِ درگیر» در وقایع کوی دانشگاه تهران است. تنها گزینه‌‌ی نزدیک به این نمونه همان رضا حجتی است که با آن‌چه گذشت، تکلیفش مبرهن. گویی تریبون را غصب کرده و سعی در احیای پیکره‌ی کم‌جان تحکیم ‌وحدت دارد.یکی از مصاحبه‌هایی که شما را دعوت به مطالعه‌ی کامل آن می‌کنم، مصاحبه‌ی محمدحسین نوریان با «کاظم کوهی» است‌. این گفتگو از معدود مصاحبه‌هایی‌ست که ارزش مطالعه‌ی کامل را دارد. کوهی در این مصاحبه به ارتباط و هماهنگیِ حراست دانشگاه با کلانتری یوسف‌آباد و نیروهای انتطامی اعتراف می‌کند. چیزی که عیناً در مصاحبه‌ی بعدی نشریه با مسئول وقت حراست وزارت تکذیب می‌شود!مصاحبه‌ی محمد ملانوری با «مصطفی معین»، تحت عنوانِ «نمی‌خواستم صحنه را ترک کنم.» تناقض زیبایی از جانب نویسنده را رقم‌زده‌است. ملانوری در این مصاحبه تلاش فراوانی برای به چالش‌کشیدن معین در دوران وزارتش می‌کند. معین نیز به زیرکی هرچه تمام‌تر تریبون را به مامنی برای دفاع از سیاست‌های گاه بی‌ربط به واقعه‌ی کوی تبدیل می‌کند. به‌هرحال شنیدن روایت کوی از کسی که حاضر به ترک محفل دعای کمیل در شب حادثه نبوده، توصیه می‌شود!«آخرین ضربه؛کوی» مصاحبه‌ی محمدحسین نوریان با «داود سلیمانی»، معاون فرهنگی دانشجویی وقت دانشگاه تهران، به عقیده نگارنده بهترین مصاحبه‌ی این نسخه است. اعتراف سلیمانی به «نمی‌دانم»های فراوان در طول مصاحبه با وجود مسئولیت و جایگاه بالایش در زمان وقوع ماجرای کوی در نوع خود جالب به‌نطر می‌رسد. مشکلات ویرایشی و نگارشی مصاحبه‌ها در این مصاحبه به اوج می‌رسد تا جایی‌که ویراستار فراموش می‌کند تم قرمز سوال و مشکیِ جواب را رعایت کند!مصاحبه با «محسنی»، مدیرکل وقت حراست دانشگاه‌های کشور حاوی روایات تکراری از مصاحبه‌های قبلی و ملغمه‌ای از تلاش برای تبرئه‌ی خود و مجموعه‌اش از ناکارآمدی در پیش‌گیری از وقوع ماجرای کوی را دارد.مصاحبه‌ی سارا محمودآبادی با «فائزه هاشمی» ناامیدکننده‌ترین مصاحبه‌ی این نسخه است. مصاحبه‌کنندگان در این مصاحبه آن‌چنان که از ویراست نهایی برمی‌آید، بیش از آن‌چه فکرش را می‌کرده‌اند، فضا را برای پاسخ‌های کوتاه و آمیخته به سفسطه‌‌ی هاشمی که بوی عدم اعتماد به مصاحبه‌کننده را نیز دارد، باز کرده‌اند.هاشمی فرصت را مغتنم شمرده و از پوپولیسم احمدی‌نژادی تا تطهیر ناتوانی روحانی به بهانه‌ی حداکثر بودن فساد در دوران احمدی‌نژاد، سخن فراوان به زبان رانده است. البته روایتش از حادثه و شب‌های بعد از آن را از دست ندهید.یکی از به‌یادماندنی‌ترین و بهترین عناوین انتخابی برای این نسخه، «بهمن خونین» مصاحبه‌ی کیان گلباغی با لطف‌الله میثمی است. به نظر در این یک مورد استثنائاً در انتخاب مصاحبه‌کننده دقت کافی صورت پذیرفته است.شرح واقعه‌ی بهمن ۴۰ از زبان یک دانشجوی معاصر آن دوران کلاس آموزشی مناسبی است برای آنان‌که به دنبال ریشه‌یابی جنبش دانشجویی و نافرمانی مدنی و اعتراضات این جنبش به حکومت فارغ از نوع آن، هستند. کلام آخر و توصیه‌ی نگارنده به عزیزانی که وقت زیادی برای تنطیم این نسخه صرف کرده‌اند: ضمن خسته نباشید؛لطفا یا دوربینتان را تعویض کنید یا عکاستان را!درود