می خواستم جهان متوقف شود

در مورد علتش نمی خوام صحبت کنم فقط این که من بودم که آرزو کردم جهان متوقف شه. البته من ویروس کرونا رو برای علت توقف جهان انتخاب نکرده بودم. من فقط آرزو کرده بودم که جهان متوقف بشه. چرا؟ حالم بد بود خیلی بد. انقدر که دیگه دلم نمی خواست کسی بیاد خونه ی من یا من برم جایی، تا مجبور نباشم پیش کسی تظاهر کنم که حالم خوبه درصورتیکه که مدت ها بود داغون بودم. آره سگ سیاه افسردگی. کرونا اومد! باورم نمی شد در عرض ۲۴ ساعت واقعا اتفاق افتاد. آرزوم برآورده شد و هنوزم وسطش هستیم و از اون روز هیچکس اینجا نیومده. من مونده بودم و یه گوشی که تمام ارتباطم با دنیای بیرون بود. سر کار می رفتم اما خودمو می کشیدم، زنده نبودم. مطمئن بودم که جای یکی دیگه رو که شوق زندگی کردن رو داره اشغال کردم. چرا نمی مردم؟گوشی رو دستم می گرفتم و انقدر تو اینستا می چرخیدم که دیگه هیچ پست جدیدی نمی موند یا شارژ گوشیم تموم می شد و بعد خوابم می برد. خواب، اینستا، اداره، اینستا، خواب. تازه خوب هم نمی خوابیدم از سر و صدای یه همسایه بی ملاحظه هدفون گوشیم رو می چپوندم توی گوشم و یه وایت نویز پلی می کردم. چرا نمی مردم؟مطمئن بودم که الان یه اتفاق کوچولو مثل از دست دادن عزیزانم می تونه مثل ضربه ی آخر باشه برام و این بار واقعا از پا بیفتم. چند ماه پیش کسی که تا حدودی در جریان اوضاع بود بهم تلفن یه مرکز مشاوره و اسم یک مشاور رو داده بود،علی رغم تجربه های بسیار ناموفق مشاوره تصمیم گرفتم برم پیش مشاور و فقط بهش بگم که واقعا دلم میخواد بمیرم! اما اون مشاور از اون مرکز رفته بود و مرکز هم شماره ی جدید رو نداشت. تو اینستا اسم مشاور رو زدم و پیداش کردم. با گوشیم دیرکت دادم و چند خط مختصر نوشتم و وقت گرفتم. تو این مدت هم شروع کردم به گوش دادن پادکست . حالا اینطوری شده بود: اداره پادکست خواب پادکست اداره یک ساعت در هفته هم مشاوره. دوشنبه ها مرکز مشاوره من، قصه ی زندگیم و حس و حالم و پنهان کردن غمم پشت خنده ها. تا این که یه روز مشاورم گفت: خوب بگو چه خبر؟ گفتم: خبری نیست. گفت: خوب پس شما خوب شدید و دیگه احتیاجی نیست که بیای! من با چشمای از حدقه بیرون زده نگاه می کردم و متعجب در حال حدس زدن این که الان این حرفش شوخی بود یا جدی؟ گفت: من برداشتم از تو تا اینجا یه دختر شاد و خندان بوده. من از تعجب دهنم(البته پشت ماسک!) باز مونده بود. گفت تو چند تا جمله حس و حالتو بگو. یه شعری که مدت ها بود تو سرم می چرخید رو از روی گوشیم برای روانکاو خوندم:تو مشغول مردنت بودیهیچ چیز جلو دارت نبودنه لحظه های خوش. نه آرامش.تو مشغول مردنت بودی.نه درختانیكه به زیرشان قدم زدی، نه درختانی كه سایه سارت بودند.نه پزشكی كه بیمت می دادنه پزشك جوان سپید مویی كه یكبار جانت را نجات داد.تو مشغول مردنت بودی.هیچ چیز جلودارت نبود.در اتاقت می نشستی و به شهر خیره می شدی ومشغول مردنت بودی.می رفتی سر كار و می گذاشتی سرما بخزد لای لباس هات.میگذاشتی خون بتراود لای جوراب هایت.و هیچ چیز جلودارت نبود.نه آه های خسته اتنه شش هایت كه آب انداخته بود.نه آستین هایت كه حامل درد دستهایت بود.هیچ چیز جلو دارت نبود.تو مشغول مردنت بودی.نه گذشته.نه آینده با هوای خوش اش.نه شكست. نه توفیق.هیچ كاری نمی كردی فقط مشغول مردنت بودی.ساعت را به گوشت می چسباندیحس می كردی داری می افتی.بر تخت دراز می كشیدی.دست به سینه می شدی و خواب دنیای بی تو را می دیدی.و تو مشغول مردنت بودی.و هیچ چیز جلودارت نبود....البته نه به این راحتی. با کلی بغض و بالاخره تو جلسه ی ششم فکر کنم بغضم ترکید. البته خودمو کنترل کردم و بیشتر گریه نکردم. ولی بعد جلسه وقتی نشستم توی ماشین زدم زیر گریه. اون روز روانکاوم متوجه شد که من خشم و غمم رو پشت خنده هام پنهان می کنم و چقدر هم تو این کار مهارت دارم و این که سالهاست درگیر این پنهان کردنم. کم کم که به جلسات روانکاوی ادامه می دادم بیشتر با درونم و احساسات واقعیم آشنا می شدم و حالا زندگیم این طوری شده بود: پادکست کتاب گوگل خواب اداره و اگه وقتی می موند اینستا. به اندازه ی شش سال از عمرم از اولین روز اعلام کرونا تا الان کتاب خوندم و پادکست گوش دادم و فیلم دیدم و خودمو شناختم. من کرونا گرفتم تا مرز از پا افتادگی و افسردگی شدیدی رفتم اما گذشت و الان بهترم. چه اون موقعی که در بدترین شرایط بودم و با بالا و پایین کردن اینستاگرام دنبال فرار از فکر کردن و افسردگیم بودم، چه موقعی که شروع کردم به خوندن کتابای صوتی و الکترونیکی و گوش دادن پادکست، چه موقعی که ۲۰ روز تو یه اتاق قرنطینه بودم همیشه فقط گوشیم بود و من. هفته ی گذشته متوجه شدم ۴۰۰ تا نقاشی توی گوشیم کشیدم تو حدود ۴ ماه اخیر(من نقاش نیستم). کم کم با بهتر شدن احوالم قلم گوشیم رو دست می گرفتم و بدون این که فکر کنم فقط دخترهایی رو تو وضعیت های مختلف می کشیدم و خیلی دوس دارم این نقاشی هارو. حرفه ای نیستن ولی انگار هر کدوم یه بخشی از روند افکار من تو این مدت هستن و این هم یک مزیت دیگه ی داشتن گوشی برای من بود. فکر کنم گوشی های آینده مثل فیلم Her باشن. بشه باهاشون در مورد عمیق ترین احساساتت صحبت کنی بشه بدون این که آرتروز انگشت بگیری راحت تر ازشون استفاده کنی، و شارژش مدت بیشتری دوام بیاره. گوشی من شارژر وایرلس نداره و یکی از مشکلاتم اینه که تا حالا چند بار خرگوشم سیم شارژرمو جویده و به فنا رفته. این که بشه روی فایل هات اسم یا شماره بگذاری و بدون اینکه توی my files بگردی بشه با صدا فایل برات باز یا پلی بشه هم خیلی خوبه. تاریخ فارسی رو بشه روی اسکرین نمایش داد(البته گوشی قبلیم این قابلیت رو داشت) ولی جدیده نداره. از خدا ممنونم که با این که هر روز بارها می گفتم "چرا نمی میرم؟" منو نکشت. از روانکاوم و معرفش ممنونم که منو نجات دادن از خرگوشم(بیسکوئیت) ممنونم که اجازه می داد نگاهش کنم بغلش کنم و یه معجزه کوچولو بود و از گوشیم(سامسونگ نوت ۱۰ لایت قرمز) ممنونم که همراهم بود تو بدترین وضعیتم تا حالا. از شما هم ممنون که خوندین. امیدوارم فقط زنده نباشید واقعا زندگی کنید و خودتون رو دریابید!