بمب افکن آلمان یک مسیر موفق بود اما با شکست مواجه شد ..

در شب کریسمس 1944، نیروهای آمریکایی در اطراف لیژ در بلژیک حفاری شدند و تقریباً برای هر چیزی آماده شدند. هشت روز قبل از آن، چهار ارتش آلمان از جنگل آردن حمله غافلگیرانه ای را آغاز کرده بودند و از یکی از سردترین و برفی ترین زمستان های تاریخ اروپا به عنوان پوششی از برتری هوایی متفقین استفاده کردند.نازی‌ها مواضع دفاعی بسیار نازکی را شکستند و به سمت بندر آنتورپ پیش می‌رفتند تا خطوط تدارکاتی متفقین را در آنچه که به عنوان نبرد برآمدگی شناخته می‌شد، قطع کنند.با نبردهای وحشیانه در بسیاری از جبهه‌ها، سربازان آمریکایی در لیژ در حالت آماده‌باش بودند تا اگر آلمانی‌ها چیزی را در آنجا امتحان می‌کردند. اگرچه انتظار نداشتند چه اتفاقی بیفتد. با روشن شدن هوا، هواپیماهای هر دو طرف بار دیگر در حال پرواز بودند. در بالای شهر بلژیک صدای نزدیک شدن هواپیماها به گوش رسید. هر چند صدای موتور این هواپیماها معمولی نبود.این هواپیماها به جای طنین خروش موتورهای پیستونی، غرش نافذ نرمی را منتشر کردند. آنها جت بودند، اما نه Messerschmitt Me 262s، اولین جنگنده جت تاریخ. اینها آرادو آر 234 بی-2 بودند، اولین جت بمب افکن عملیاتی که شاهد نبرد بود. 9 نفر از آنها در حال نزدیک شدن به یک مجتمع کارخانه در لیژ بودند که هر کدام مملو از یک بمب 1100 پوندی بودند.کاپیتان Luftwaffe Diether Lukesch از Kampfgeschwader (بال بمب افکن) 76 اسکادران کوچک را در عملیات بمباران تاریخی رهبری کرد. این هواپیماهای شیک با دو موتور توربوجت جومو 004 B4-1 زوم کردند تا محموله های خود را رها کنند و سپس به سرعت اوج گرفتند. آنها آنقدر سریع بودند که جنگنده های متفقین نتوانستند آنها را بگیرند. Ar 234 B-2 که اغلب تحت الشعاع جت‌های معروف‌تری در جنگ جهانی دوم قرار می‌گرفت، متفقین را غافلگیر کرده بود، زمانی که این 9 جت در 24 دسامبر 1944 در آسمان به پرواز درآمدند.اولین جت بمب افکن عملیاتی تاریخ توسط شرکت آرادو طراحی و ساخته شد. این هواپیما در ابتدا به عنوان یک هواپیمای جاسوسی شروع به کار کرد. یکی از آنها با پرواز شناسایی بر فراز نرماندی از انبارهای تدارکات و جابجایی نیروها فقط چهار ماه قبل عکس گرفته بود. اما Blitz که به عنوان یک بمب افکن دوباره پیکربندی شده بود و توسط یک خلبان، که به عنوان بمب افکن نیز خدمت می کرد، هدایت می شد، سریع و چابک بود. این هواپیما با حداکثر سرعت 456 مایل در ساعت به راحتی از اکثر هواپیماهای متفقین فرار کرد. آلمانی ها همچنین دو نسخه دیگر از این هواپیما را ساختند - یک جنگنده شبانه و یک بمب افکن سنگین چهار موتوره - هیچ کدام به تولید کامل نرسیدند.متفقین مشتاق بودند که Ar 234 را تصرف کنند تا بتوان آن را مطالعه کرد. به پایان جنگ نرسیده بود که بالاخره دستشان به تعداد انگشت شماری رسید.امروزه تنها یکی از آنها زنده مانده است و در مرکز Udvar-Hazy موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان در Chantilly، ویرجینیا به نمایش گذاشته شده است. الکس اسپنسر، متصدی کتاب، می‌گوید: «متفقین پس از جنگ تمام این فناوری آلمانی را جمع‌آوری می‌کردند. «نیروی هوایی ارتش پنج تا شش سال خوب را صرف مطالعه واقعی این هواپیماها کرد - هم نقاط قوت و هم ضعف آنها. برخی از جنبه های آیرودینامیکی Ar 234 و سایر جت ها بدون شک برای برخی از طراحی های اولیه ما مانند F-86 Saber و هواپیماهای دیگر مورد استفاده قرار گرفتند.بمب افکن یک نفره با بدنه قوطی و ارابه فرود سه چرخه خود نوآورانه بود، در حالی که یک سیستم خلبان خودکار هواپیما را در مسیرهای بمباران هدایت می کرد و مناظر بمباران پریسکوپی امکان حملات دقیق را فراهم می کرد. Ar 234 حداقل 100 مایل در ساعت سریعتر از هواپیماهای جنگنده آمریکایی بود که هرگز نتوانستند جت بمب افکن را در تعقیب دستگیر کنند. اما خلبانان متفقین در نهایت متوجه شدند که بلیتز در هنگام برخاستن و فرود آمدن به ویژه در برابر حمله با سرعت کمتر آسیب پذیر است.کاپیتان دون برایان از نیروی هوایی آمریکا در سه تلاش اول خود برای سرنگونی بلیتز ناموفق بود، اما او مصمم بود که یک کشتن را به ثمر برساند. او سرانجام در مارس 1945 زمانی که یکی را دید که در حال بمباران بر روی پل لودندورف در Remagen در تلاش برای جلوگیری از عبور نیروهای آمریکایی از راین به آلمان بود.برایان وقتی هواپیمای بمب افکن جت را پس از انداختن محموله‌اش در یک پیچ محکم، آهسته دید، از شانس خود استفاده کرد. او با انفجار مسلسل‌های کالیبر 50 در موستانگ P-51 خود، یکی از موتورهای جت را از کار انداخت و سپس توانست پشت بمب‌افکن قرار بگیرد و آن را ساقط کند. برایان اولین کشتن هوا به هوا یک بلیتز بود.در حالی که Ar 234 تاریخی است، کارایی آن به عنوان یک جت بمب افکن مشکوک است. به گفته اسپنسر، در جنگ خیلی دیر وارد شد و تعداد آن بسیار کم بود که تاثیر قابل توجهی نداشت و خیلی زود با عیب های زیادی از تخته طراحی خارج شد. در بهترین حالت، این یک هواپیمای آزمایشی بود که قبل از شروع به خدمت نیاز به بررسی مفهومی بیشتری داشت. در مجموع، تنها چند صد فروند Ar 234 B-2 تولید شد که ده ها فروند آن را به جنگ رساندند.اسپنسر می‌گوید: «همان‌طور که در مورد بیشتر سلاح‌های آلمانی به اصطلاح «عجیب»، آنها مرا متحیر می‌کنند. "همه شیفته آنها هستند، اما آنها واقعاً انتظارات را برآورده نمی کنند. در مورد Blitz هم همینطور. نکات مثبت و منفی خود را داشت. به عنوان یک بمب افکن تهاجمی، آنقدرها هم مؤثر نبود.»طی یک دوره 10 روزه در مارس 1945، لوفت وافه 400 سورتی پرواز را علیه پل در Remagen انجام داد تا پیشروی متفقین را کاهش دهد. Ar 234 B-2 از KG 76، و همچنین سایر هواپیماهای آلمانی، حملات مکرری را به گذرگاه رودخانه انجام دادند. همه بمب ها هدف خود را از دست دادند.اسپنسر می‌گوید: «آن‌ها در ریماگن چندین دوید و نتوانستند به آن ضربه بزنند. «این یک هواپیمای سنجابی برای پرواز بود و خلبانان به آن عادت نداشتند. آنها یاد می‌گرفتند با سرعت‌هایی که عادت نداشتند پرواز کنند و زمان‌بندی آنها خاموش بود. این یک فناوری جدید و جالب است، اما تا آنجا که یک تغییر دهنده بازی است، من این استدلال را نمی‌خرم.»آر 234 اسمیتسونیان با تسلیم آلمان نازی در 7 مه 1945 توسط بریتانیایی ها در نروژ دستگیر شد. این هواپیما در روزهای رو به پایان جنگ برای نگهداری به آنجا پرواز کرده بود. انگلیسی ها این هواپیمای Werk Nummer 140312 را به آمریکایی ها تحویل دادند که در نهایت آن را به یک مرکز تحقیقاتی ایالات متحده بردند. در سال 1949، نیروی هوایی ایالات متحده آن را به همراه سایر هواپیماهای آلمانی به اسمیتسونیان اهدا کرد. این بلیتز تغییرات گسترده‌ای را پشت سر گذاشته بود تا خلبانان آزمایشی آمریکایی بتوانند با آن پرواز کنند، و موزه در سال 1984 تلاش‌های بزرگی را برای بازسازی انجام داد تا Ar 234 را به شرایط زمان جنگ بازگرداند.اسپنسر می گوید: «این یک جعبه سبد بود. دو نفر تقریباً پنج سال طول کشید تا آن را بازسازی کنند. موتورهای جت و برخی از سیستم‌های ناوبری در طول آزمایش تعویض شده بودند، اما کارکنان ما توانستند بیشتر آن‌ها را جایگزین کنند. حدود 13200 نفر در ساعت برای بازگرداندن آن به حالت اولیه صرف شد. ما هنوز چند قسمت را از دست می دهیم، اما تقریباً تا آنجا که ممکن است به سال 1945 نزدیک است. Ar 234 بازسازی شده پس از اتمام کار در سال 1989 به نمایش گذاشته شد. رسانه های خبری در سراسر جهان گزارش دادند که این هواپیمای تاریخی به نمایش گذاشته شده است، از جمله یک مجله هوانوردی آلمانی زبان.در سال 1990، ویلی کریسمن وقتی این مقاله را دید، به طور اتفاقی آن نشریه را ورق زد. این آلمانی بومی که در آن زمان در کالیفرنیا زندگی می کرد، گزارش را با علاقه خواند و با دیدن شماره سریال Ar 234: 140312 کوتاه آمد. بسیار آشنا به نظر می رسید، بنابراین او رفت و اوراق خود را از زمانی که به عنوان یک لوفت وافه در جنگ جهانی دوم پرواز می کرد، بررسی کرد. خلبان.او در خاطرات منتشرنشده‌اش که در نهایت به اسمیتسونیان اهدا کرد، نوشت: «از روی کنجکاوی محض، دفترچه‌ی دفترم را که در تمام آشفتگی‌های جنگ ذخیره کرده بودم، جستجو کردم. «اورکا! همان شماره سریال!»درست قبل از تسلیم آلمان، کریسمان جت را قبل از پرواز به نروژ به چندین مکان در اطراف آلمان منتقل کرده بود، جایی که هم او و هم هواپیما توسط انگلیسی ها دستگیر شدند. او با اسمیتسونیان تماس گرفت و نسخه هایی از کتاب پرواز خود را برای احراز هویت فرستاد. او به موزه دعوت شد تا دوباره Ar 234 را ببیند، جایی که دان لوپز، معاون وقت موزه ملی هوا و فضا از او استقبال کرد.او نوشت: «بالاخره در 11 می 1990 با «پرنده من» روبرو شدم. "این یک دیدار مجدد بسیار احساسی بود."زمانی که سایت توسعه عظیم در سال 2003 افتتاح شد، Blitz به مرکز Udvar-Hazy موزه منتقل شد. کریسمن یک بار دیگر در آن زمان از آن بازدید کرد. او در خاطرات خود بیان می کند که از اینکه بسیاری از خلبانان همکارش نمی توانند به او در کشتی اسمیتسونیان بپیوندند، زیرا از جنگ جان سالم به در نبرده بودند، ناراحت بود. اما او از داشتن هواپیمای خود سپاسگزار بود."آینده Ar 234 اکنون مطمئن است، امیدوارم حداقل برای مدتی. کریسمن که در سال 2012 درگذشت، نوشت: شاید ابدیت.دیوید کیندی خبرنگار سابق روزانه اسمیتسونیان است. او همچنین یک روزنامه نگار، نویسنده مستقل و منتقد کتاب است که در پلیموث، ماساچوست زندگی می کند. او درباره تاریخ، فرهنگ و موضوعات دیگر برای هوا و فضا، تاریخ نظامی، جنگ جهانی دوم، ویتنام، تاریخ هوانوردی، مجله پراویدنس و سایر نشریات و وب سایت ها می نویسد.