قلعه متحرک

از اوایل دهه هشتاد تصمیم گرفتم خانه گسترده‌تری انتخاب کنم و در هیچ چهاردیواری‌ای محصور نشوم. یک کوله پشتی گرفتم و شدم ساکن سرزمینی به اسم تهران. نه تهرانی که شما می‌شناسید. تهرانی که مرکزش بالاتر از پله‌های معبد سکوت، در ارتفاعات کلکچال بود. تهرانی که حاشیه‌اش باغ مخروبهٔ ونک و چمنزار بالای اتوبان حقانی بود. البته بعدتر، آن باغ ساکت و خلوت شد بوستان ونک و چمنزار وسیع رو به رودخانه سربی شهر شد پارک آب و آتش. خانه به دوش نبودم. فقط خانه‌ام دیوار نداشت. یعنی هیچ دیواری نداشت. گاهی در رستوران می‌خوابیدم. گاهی هم در خیابان. گاهی هم بعد از عبور از شب در منزلی که پدر و مادر و خواهرم در آن سکونت داشتند. بعد از ازدواج قلعه‌ای برای خودم دست و پا کردم. البته این‌بار هرچند دیوار داشت، اما ساکن نبود. یک قلعه متحرک که گاه به گاه در مکانی به خصوص، لنگر می‌انداخت و ماندگار می‌شد. که همچنان هم ساکنش هستم. ساکن خوشبختِ قلعه‌ای که برایم آخرین خاکریز مقاومت است. خاکریزی که هرگاه به مبارزه می‌روم و برمی‌گردم، اولین نقطه و آخرین نقطه‌ای است که مرا از دنیا جدا و به آن متصل می‌کند. و این‌جا، پای پنجره‌ای که رو به یک مزرعه بزرگ باز می‌شود، میزی قرار گرفته که وقتی به قلعهٔ متحرکم باز می‌گردم، اولین جایی است که به آن سر می‌زنم تا خود را که روزی را بر این صندلی به انتظار من نشسته است، باز یابم.|قلعه متحرک|از اوایل دهه هشتاد تصمیم گرفتم خانه گسترده‌تری انتخاب کنم و در هیچ چهاردیواری‌ای محصور نشوم. یک کوله پشتی گرفتم و شدم ساکن سرزمینی به اسم تهران. نه تهرانی که شما می‌شناسید. تهرانی که مرکزش بالاتر از پله‌های معبد سکوت، در ارتفاعات کلکچال بود. تهرانی که حاشیه‌اش باغ مخروبهٔ ونک و چمنزار بالای اتوبان حقانی بود. البته بعدتر، آن باغ ساکت و خلوت شد بوستان ونک و چمنزار وسیع رو به رودخانه سربی شهر شد پارک آب و آتش. خانه به دوش نبودم. فقط خانه‌ام دیوار نداشت. یعنی هیچ دیواری نداشت. گاهی در رستوران می‌خوابیدم. گاهی هم در خیابان. گاهی هم بعد از عبور از شب در منزلی که پدر و مادر و خواهرم در آن سکونت داشتند. بعد از ازدواج قلعه‌ای برای خودم دست و پا کردم. البته این‌بار هرچند دیوار داشت، اما ساکن نبود. یک قلعه متحرک که گاه به گاه در مکانی به خصوص، لنگر می‌انداخت و ماندگار می‌شد. که همچنان هم ساکنش هستم. ساکن خوشبختِ قلعه‌ای که برایم آخرین خاکریز مقاومت است. خاکریزی که هرگاه به مبارزه می‌روم و برمی‌گردم، اولین نقطه و آخرین نقطه‌ای است که مرا از دنیا جدا و به آن متصل می‌کند. و این‌جا، پای پنجره‌ای که رو به یک مزرعه بزرگ باز می‌شود، میزی قرار گرفته که وقتی به قلعهٔ متحرکم باز می‌گردم، اولین جایی است که به آن سر می‌زنم تا خود را که روزی را بر این صندلی به انتظار من نشسته است، باز یابم. هشتاد تصمیم گرفتم خانه گسترده‌تری انتخاب کنم و در هیچ چهاردیواری‌ای محصور نشوم. یک کوله پشتی گرفتم و شدم ساکن سرزمینی به اسم تهران. نه تهرانی که شما می‌شناسید. تهرانی که مرکزش بالاتر از پله‌های معبد سکوت، در ارتفاعات کلکچال بود. تهرانی که حاشیه‌اش باغ مخروبهٔ ونک و چمنزار بالای اتوبان حقانی بود. البته بعدتر، آن باغ ساکت و خلوت شد بوستان ونک و چمنزار وسیع رو به رودخانه سربی شهر شد پارک آب و آتش. خانه به دوش نبودم. فقط خانه‌ام دیوار نداشت. یعنی هیچ دیواری نداشت. گاهی در رستوران می‌خوابیدم. گاهی هم در خیابان. گاهی هم بعد از عبور از شب در منزلی که پدر و مادر و خواهرم در آن سکونت داشتند. بعد از ازدواج قلعه‌ای برای خودم دست و پا کردم. البته این‌بار هرچند دیوار داشت، اما ساکن نبود. یک قلعه متحرک که گاه به گاه در مکانی به خصوص، لنگر می‌انداخت و ماندگار می‌شد. که همچنان هم ساکنش هستم. ساکن خوشبختِ قلعه‌ای که برایم آخرین خاکریز مقاومت است. خاکریزی که هرگاه به مبارزه می‌روم و برمی‌گردم، اولین نقطه و آخرین نقطه‌ای است که مرا از دنیا جدا و به آن متصل می‌کند. و این‌جا، پای پنجره‌ای که رو به یک مزرعه بزرگ باز می‌شود، میزی قرار گرفته که وقتی به قلعهٔ متحرکم باز می‌گردم، اولین جایی است که به آن سر می‌زنم تا خود را که روزی را بر این صندلی به انتظار من نشسته است، باز یابم.#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروشیک #کتابفروش۲۴ساعته۱۳ شهریور ۱۳۹۹