ویرگول، چنگیز و دیگران؛ چرا ویرگول؟

اولین بار که ویرگول رو دیدم با خودم گفتم از این استارتاپی بازیاست که یه محصول قوی و با ظاهر ساده ساخته! اما بعدش با خودم گفتم : چه فایده، صد تا سرویس وبلاگ دیگه هم هست، الانم که مردم سایت میسازن به جای وبلاگ؛ گیریم وبلاگ ساختن هنوزم مرسوم باشه، دیگه با وجود کانال های پیام‌رسان ها و فید ریدر ها،‌چرا افراد به خودشون زحمت بدن و یه سایتی رو باز کنن و بشینن یه متنی رو بخونن؛ تازه الان هم که مردم فراخ نای (!)‌ شدن و حال خوندن یه متن ۲ خطی رم ندارن! دوست دارن بیشتر عکس ببینن و فیلم و در نهایت اگه بخوان نظری بدن،‌چار تا ایموجی با مفاهیم انتزاعی و شخصی میفرستن و اگه بحثی بشه هم صرفا رو حرف خودشون پای‌کوبی (همون لجبازی) میکنن. برای اثبات این مدعا بگم که اصلا یه سایت ساختن تحت عنوان توییتر که توش توییت میزنن و این توییت ها ساخته شده از تعدادی کاراکتر کم و محدود هستن (تا جایی که آپدیتم ۲۸۰ کاراکتر محدودیت هر توییت بود). یعنی کلا یه سایت ساختن فراخ نای و خیلی هم ازش استقبال شده!خلاصه، آخه ساختن یه سرویسی مثل ویرگول چه مزیتی داره وقتی هیچ کسی سراغش نمیاد! این چیزی بود که با خودم گفتم و ویرگولو بستم!گذشت تا یه مطلبی در یه جایی دیدم که لینک میکرد به یکی از صفحات ویرگول،‌ مطلب خوبی بود که اتفاقا بهش نیاز داشتم (عین مطلب یادم نیست چی بود که الان بخوام لینک بدم ولی تو حوزه تکنولوژی بود)، روی لینک مطلب کلیک کردم تا متن کامل رو بخونم. وقتی داشتم اون مطلب رو میخوندم، احساس کردم چقدر روی متن متمرکز شدم! اصلا اسیر حاشیه نشدم، فکرم پراکنده نشد،‌متن رو نیمه کاره ول نکردم و تا آخرش رو با دقت خوندم! این از مثل من که کلا خدای بی دقتی ام بعید بود! گشتم دنبال دلیل. تنها چیزی که میتونست دلیل این امر باشه خود ویرگول بود. به ویرگول نگاه کردم و بهش فکر کردم؛ ویرگول مثل بقیه نیست،‌فرق داره!ویرگول از نظر کمیت خیلی با امثال خودش فرق نداره اما نوع تفاوت هاش باعث میشه اصلا دسته بندی ویرگول جدا بشه و یه دنیای جدیدی رو به دیگران نشون بده! بیاید یه نگاهی بکنیم به تفاوت هایی که من از ویرگول فهمیدم:ویرگول امکان تغییر قالب وبلاگ رو به کسی نمیده!ویرگول اجازه گذاشتن کدهای جاوااسکریپتی رو به کسی نمیده (مثلا وقتی که موس حرکت میکنه تو وبلاگ، زیرش دنباله ای از قلب ها همراهیمون نمیکنن!).ویرگولِ همه ویرگولیا یه شکل و یه جوره، تفاوت ها فقط توی متن افراده!آدما میتونن همدیگه رو دنبال کنن، حتی دنبال نکنن هم مطالب خیلی باحالی تو صفحه اولی سایت براشون نمایش داده میشه (که من احساس میکنم بر حسب علایق افراد نشون میده (فیسبوک نشه!)).ویرگول آمار همه چیزو میده!‌ نمیدونم آیا از این آمار استفاده تبلیغاتی هم میشه کرد یا نه!‌و ...فعلا همینا رو فهمیدم؛ اگه دقت کنید میبینید همه این تفاوت ها در خدمت یه هدفن،‌افزایش تمرکز روی متن و مطلب، روی اندیشه،‌کمک به افزایش توسعه فکر؛ نه به حاشیه رفتن، نه اسیر تجمل شدن، نه تکه تکه و پراکنده نویسی! ویرگول با این قابلیت ها کمک میکنه نویسنده روی نوشتار خودش متمرکز شه،‌ اصلا به اینکه قالب سایت/وبلاگش خوشگله یا زشت فکر هم نکنه!‌ حداقل میتونه با خودش اینجوری بگه که مال همه همینه! اصلا قالب ویرگول خیلی ساده ست و مینیمال طراحی شده به همین دلیل! نویسنده فقط مینویسه و هیچ نیازی به هیچ دانش فنی برای کار با ویرگول نداره. یه ویرگولی‌ چی مینویسه؟ آیا تو ویرگول میشه چرت و پرت نوشت؟ میشه گفت نه! سیستم نظردهی و لایک کردن باعث میشه نویسنده نسبت به خوب نویسی مطلب نگران باشه! دلیل دیگه اینه که جامعه کاربرای ویرگول از ابتدا یک جامعه مستضعف فکری (!)‌ نبوده و نیستن،‌ کسایی که برای شهرت کاری بکنن که همه چیزشون زیر سوال بره (البته اینکه تبلیغات توی ویرگول هم راحت نیست هم شاید یه عامل باشه برای وجود کاربرای فرهیخته ویرگول)،‌ تا حالا مطلب چرت و پرت توی ویرگول ندیدم، نمیشه گفت چون ندیدم پس قطعا نیست اما میشه گفت چون ندیدم پس چگالی شون کمتره (چگالی یعنی همون نسبت تعداد مطلب ها به کل مطالب)؛ تبلیغات هم روی تمرکز نویسنده موثره!‌ بحث پول و مسائل مرتبط با اون همیشه بر هم زننده تمرکزه مگر اینکه تمرکز روی خود پول باشه!‌ ویرگول سیستم تبلیغاتی سطح پایینی داره، نهایتا بتونیم بین مطالبمون به صورت تصویری تبلیغی بکنیم یا با یه متنی اینکار رو بکنیم. به هر حال تبلیغات تو ویرگول راحت نیست! اینجوری میشه که نویسنده صرفا عقایدش رو مطرح میکنه و برای نوشتارش ارزش قائل میشه،‌با آماری که ویرگول ارائه میده هم نویسنده میتونه بفهمه چقدر مطلبش خواننده داشته پس یا امید میگیره برای ادامه یا سعی میکنه نقاط ضعف نوشتارش رو شناسایی و برطرف کنه. البته این نگاه آرمانی به آماره ولی همچین کاربرد های هم میتونه داشته باشه!‌ویرگول همچنین باعث تمرکز خواننده هم میشه، افراد اسیر نگاه به حاشیه سایت یا بزرگ و کوچک شدن فونت های متن یا صوت پخش شونده در پس زمینه نمیشن، هر جا میرن هم همین وضعه! همه مطالب ویرگولی عین هم دیگه هستن پس خواننده دچار آب به آب شدن حاصل از تفاوت محیط دو وبلاگ یا سایت هم نمیشه. فرض کنید وارد یه وبلاگ با مطالب عاشقانه میشید که کلا از آسمون وبلاگ داره قلب میباره،‌کنار وبلاگ پر از لینک های مختلفه که اونا هم به یه سایت یا وبلاگ دیگه اشاره میکنن که متن لینک های بزرگ و پر و پیچ و تابشون حواس آدم رو پرت میکنه، در همین حین یه صدای نازک و با احساسی شروع میکنه به خوندن یه آهنگ رمانتیک. شما از گوگل اومدید تو این وبلاگ تا یه متن تبریک روز نامزدی رو برای کسی که نامزدتونه بفرستید و بعد از فرآیند بارگذاری وبلاگ،‌ با همچین صحنه ای روبرو میشید! وقتی متن رو میبینید و ازش رونوشت بر میدارید تا به نامزدتون بفرستید به لینک دوم گوگل میرید که یه سایته مخصوص افراد شکست عشقی خورده! همه جا سیاه، عکس جوکر و آهنگ متال یا راک پس زمینه شما رو حالی به حولی میکنه و با اسکلت هایی که به موستون آویزونن میفهمید که اونجا جای موندن نیست‌، بعد از این دیدن ها، آیا فکر شما تداخل احساسی پیدا نمیکنه؟ من که دیوونه میشم ?! اما ویرگول جلوی همین مسخره بازی ها رو گرفته و اجازه شخصی سازی بی حد و حصر و آزار دهنده رو به افراد نمیده تا خواننده آشفته صفحه نویسنده رو ترک نکنه! خواننده مطالب ویرگول متمرکز ترن چون اسیر حاشیه نیستن، پس میچسبن به خود متن!‌ در نهایت هم برای تعامل با نویسنده نظر خودشون رو ابراز میکنن و اگر موافق با مطلب باشن هم مطلب رو میپسندن!با این احوال ویرگول باید شبیه برنامه های پیام‌رسان یا اجتماعی دیگه مثل اینستاگرام یا توییتر باشه!‌ نه. ویرگول خاصیت وبلاگ بودن رو تو خودش حفظ کرده،‌ با تمرکز روی متن های بلند، اصل بودن ارتباط تحت مرورگر یا با عنوان هایی مثلا نویسنده، انتشارات، بوکمارک گذاشتن و ... حس وبلاگ بودن رو به کاربراش منتقل میکنه.بنابراین؛ من این بستر رو برای انتشار نوشته ها و اندیشه های خودم انتخاب کردم. البته که بهترین راه برای اینکار نوشتن کتابه،‌اما نویسنده شدن هنوز برای من یه امر بعیده! هنوز اونقدر برای اینکار پخته نشدم!این اولین انتشار من بر بستر ویرگوله! خوش اومدید به این صفحه. پ.ن: اینکه هی گفتم قالب ویرگول ساده ست نه به معنای زشت بودن اونه، اتفاقا هرچقدر ساده تر، زیبا تر. اصلا عاشق سادگی ویرگولم چون حس و حال کتاب رو به آدم منتقل میکنه، زیبایی متن نویسی!پ.ن دومی: سایت هایی مثل مدیوم که ایده مادر برای ویرگولن رو به سه دلیل کاری باهاشون نداشتم، یکی اینکه فارسی نویسی در این سایت ها بیشتر شبیه طنزه تا نویسندگی و دوم اینکه یه نیمه فیلترن و به هر حال ایرانی ها با اونها هنوز انقدر آشنا نیستن که براشون ارزش قاپل بشن. دلیل سوم هم اینه که حمایت از #کالای_ملی !!!پ.ن سومی: احساس میکنم این مطلب رو یه ذره اغراق آمیز نوشتم اما منظور نهایی من اینه که ویرگول باعث تمرکز روی متن، اندیشه و خوانندگی و نویسنده میشه. چیزی که باعث انتخاب ویرگول برای من شد.