هیولاهای خطرناک دوست داشتنی

همه چيز اول خيلي معصومانه و گوگولي وارد زندگي مان مي شوندو بعد از يك مدتي تغيير شكل مي دهند، مثلا به يك هيولا تبديل مي شوند....اينطور نيست كه يك روزي يك هيولا بيايد دم در خانه تان، در بزند و بگويد: " سلام، من هيولا هستم، اجازه مي دهيد وارد شوم؟" (بنظرم اگر چنين هيولايي آمد در خانه تان حتما راهش دهيد، چون اين روزا ها هر چيز صادقي كم پيدا ميشود حتي از نوع هيولا)با هزار بهانه صميمانه و آشنا بالاخره وارد شدو ،در يك گوشه اي از خانه براي خودش جا باز كرد... اولش يه مدت همانطور كه وارد شده بود نشست كنار خانه ... من هم برايش شكلات و آبنبات مي بردم كه بخورد حوصله اش سر نرود ... كمي كه گذشت هر وقت مي خواستم حركتي بكنم مثلا روي طراحي هايم تمركز كنم ويا كتابي بخوانم، مي آمدو دستش را خيلي كودكانه مي انداخت دور گردنم كه بيا بازي كنيم، اينكارها را بگذار براي فردا... من هم قانع مي شدمو مي رفتيم روبرو هم مي نشستيمو كارهاي پوچ مي كرديم و خوشحال بودم ازينكه او خوشحال بود و فردا هم همين برنامه بود...كم كم تمام كارهايي را مي خواستم براي خودم بكنم را لغو مي كردم و زمانم را به او اختصاص مي دادم، ديگر اكثرا كنارم بود ... بالاخره يك روز آمد قلمدوشم سوار شد كه ديگر همه جا با من باشد ...آخر خيلي مهربان بنظر مي رسيد!!!.....من هم مدام ازش مشاوره مي گرفتم و او هميشه مي گفت: " ببين چقدر خوب است كه ديگر تنها نيستي؟"هنوز آن چهره ي معصومانه اش را داشت اما كم كم احساس مي كردم سنگين شده ... اما او مدام مي گفت كه اگر اين سنگيني را تحمل كنم در زندگي قوي خواهم شد... من هم عرق مي ريختم و او هم هر روز وزن اضافه مي كرد...يكبار نيمه هاي شب از خواب بيدار شدم و ديدم با چهره اي خپل و جدي و حسابگر بالاي سرم خوابش برده ... پاورچين پاورچين از جا بلند شدمو رفتم به سمت آينه و پارچه ي رويش راكنار زدم ... آخر او هميشه مي گفت آينه ها را بايد پوشاند انرژي منفي مي دهند به زندگي آدم ... پرده ها را هم هميشه بسته نگه مي داشتيم تا مبادا درخت هاي پشت پنجره با آن شكوفه و برگهاي سبزشان حواسمان را پرت كنند...پشتم را در آينه ديدم كه خميده شده بود و بسختي نفس مي كشيدم... با خودم گفتم اگر يكبار ديگر او را سوار كنم نفسم بند مي آيد... رفتم به سمت پنجره ... حالا كه او روي دوشم نبود چقدر احساس سبكي مي كردم... پرده را كنار زدم و نور ماه ميز كارم را روشن كرد ... يك آن تمام آن كارهاي نيمه تمامم را روي ميز ديدم كه همه شان نمي دانم از كي رها شده بودند... كتابها، نوشته ها، طرح ها ... دلم برايشان تنگ شده بود ... آرام برگشتم به رختخواب و تصميم گرفتم فردا به زندگيم سرو ساماني بدهم.بيدار كه شدم ديدم آماده نشسته تا بزارمش روي دوشم ... گفتم : " امروز نه امروز نمي توانم تو را قلمدوشم سوار كنم" يك لحظه در نگاهش چهره ي كسي را ديدم كه انگار همه ي برنامه هايش بهم خورده ... بعد رفتم پوشش روي آينه را برداشتم ... وقتي برگشتم ديدم روي سرش دو تا شاخ درآمده، اما چهره اش هنوز كودكانه و معصوم بود... با خودم گفتم اين شاخها از كجا آمد؟!!! اما بروي خودم نياوردم ... بعد رفتم سراغ ميز كارم ... او هم دنبالم راه افتاد ... بدون توجه به او سرگرم مرتب كردن نوشته هايم شدم كه ديدم پريد روي ميز و گفت:"بيا يك بازي جديد بكنيم"... گفتم:"نه" و وقتي داشتم مي گذاشتمش روي زمين دستم را گاز گرفت ... ديدم دندانهاي نيشش هم بلند شده ... گفتم: "باشد اول بيا برويم من يك طناب بياورم تو را محكم به پشتم ببندم بعد بازي كنيم" ... طناب را انداختم دور گردنش و بستمش به پايه ي تخت ... همينكه فهميد داستان از چه قرار است شروع به جيغ و دادو چنگ زدن كرد... ديگر زير چشمهايش هم گود افتاده بودو لب و دندانش هم مثل حيوانهاي درنده شده بود... يك هيولاي كامل ....وحشت كردم كه اين ديگر چيست من به خانه ام راهش دادم!!؟؟ خلاصه اين كه با هزار بدبختي بالاخره به روش مادر "حسن تنبل" و با گذاشتن يك بسته آبنبات پشت در و باز كردن طنابش كه البته ريسك بزرگي بود، اين هيولا را از خانه بيرون كردم ... از آن روز ديگر به هيچ چهره ي معصوم پشت در اجازه ي ورود نمي دهم اگر هم بدهم با درآمدن اولين شاخش يك راهي براي بيرون كردنش پيدا مي كنم، قبل ازينكه تبديل به هيولايي كامل شود.