کشتی پهلو گرفته

بسم الله الرحمن الرحیم خیلی اهل کتابخوانی و مطالعه نیستم. هر از گاهی با یک موجی شروع می کنم به کتاب خواندن؛ پشت سر هم کتاب می خوانم. واقعا هم لذت می برم اما نمی دانم چرا دوباره مطالعه را کنار می گذارم. این بار تصمیم گرفتم نه تنها منظم تر مطالعه کنم بلکه نوشتن را هم آغاز کنم. امیدوارم افرادی که تجربه دارند در این زمینه کمکم کنند و برای من در این مسیر راهنمایی باشند. همان طور که گفتم اگر درباره کتاب می خواهم بنویسم نه خود را شایسته بررسی کتاب می دانم نه این که قلم خوبی دارم. بلکه این شروعی است برای نوشتن.از موضوع اصلی دور نشویم؛ چند هفته پیش بود که طبق برنامه کارگروه فرهنگی قرار شد کتاب "کشتی پهلو گرفته" را مطالعه کنیم. این کتاب قسمتی از داستان شهادت حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیه) است. سید مهدی شجاعی، نویسنده کتاب، به خوبی توانسته است که این همه اتفاق را با زبان داستان درآورد. با اینکه شاید خواندن تاریخ کمی حوصله سر بر باشد اما این کتاب به صورتی نگارش شده که با وجود اینکه نقل تاریخی است، روان، ساده و قابل فهم است.در همان زمان درگیر مشکلاتی زیادی بودم. حوصله هیچ کاری را نداشتم چه رسد به اینکه کتابی را بخوانم که نمی شود بی توجه از آن عبور کرد. کتابی از جنس یکی از سنگین ترین غم ها؛ به هرحال قول داده بودم. گفتم هرچه باشد شروع می کنم و کتاب را تمام می کنم. کتاب هم که 50 صفحه بیشتر نیست؛ پی دی اف را باز کردم. صفحات کتاب فضای عجیبی داشت. مثل این بود که می خواستند تا جایی که می شود صفحه را از کلمات پر کنند. حاشیه ها بسیار کم بود و هر صفحه از 33 خط تشکیل شده بود! با خودم گفتم حتما ویرایشگر کتاب ناشی بوده. خیلی اهمیت ندادم. کمی که خواندم دیدم نه مشکل از جای دیگر است؛ نسخه ای که برای ما ارسال شده بود نسخه اصلی نبود. آمده بودند کتاب 160 صفحه ای را در 50 صفحه جای داده بودند. نمی دانم دلیل این کار چه بود، شاید می خواستند آن را پرینت بگیرند.برویم به سمت کتاب؛ پیشگفتار خوبی داشت. بعد از مقدمه، فصل اول را شروع کردم. کتاب 14 فصل داشت که از زبان ده نفر روایت می شد: فصل اول حضرت رسول (ص)، فصل دوم حضرت خدیجه (س)، فصل سوم خود حضرت زهرا (س)، فصل چهارم حضرت امیرالمؤمنین علی (ع)، فصل پنجم امام حسن (ع)، فصل ششم امام حسین (ع)، فصل هفتم مجدداً حضرت زهرا (س)، فصل هشتم حضرت زینب (س)، فصل نهم فضّه، فصل دهم حضرت ام کلثوم (س)، فصل یازدهم اسماء، فصل دوازدهم برای بار سوم حضرت فاطمه (س)، فصل سیزدهم مجدداً حضرت امیر (ع) و فصل چهاردهم آسمان راوی قصه بود.کتاب، کتاب زیبایی بود و سید مهدی شجاعی به خوبی داستان را تصویر سازی کرده بود. با این تفاسیر برای من کمی متفاوت بود. همیشه دوست داشتم کتابی که میخوانم کم و به اندازه از آرایه های ادبی استفاده کند. وقتی کتابی می خواندم که مملو از آرایه های ادبی بود حس می کردم غذایی میخورم که ادویه اش زیاد است.شاید کج سلیقگی باشد ولی از اسمش معلوم است سلیقه؛ شخصی است. به خواندن ادامه دادم. با اینکه ابتدای کار کمی دلم را زد اما آنقدر خوب نوشته شده بود که حتی من که این مدل کتاب ها را نمی توانستم بخوانم، هر لحظه به ادامه خواندن مشتاق تر می شدم.حضرت محمد (ص) روایتگری را شروع کرد و با دخترش به صحبت نشست. دختری که سرور زنان عالم است. سید مهدی شجاعی، از زبان بالاترین و والاترین فرد عالم چه زیبا نوشته است. چگونه می شود طوری نوشت که فکر کنی حضرت محمد(ص) خودش این ها را گفته است. نه تنها از زبان رسول خدا (ص) بلکه از زبان افرادی بنویسی که یا خودشان برترین افراد عالم اند یا اینکه فرزندان و همراهان آنان هستند.همین طور جلو و جلو تر رفتم. هر چه بیشتر می خواندم داستان سنگین تر می شد. داستانی از مردمی که حق را شناخت اند اما غیرت دفاع از حق را نداشتند. مردمی که گوش هایشان می شنید اما قلب هایشان سخت شده بود. می خواستند حرکتی کنند، کاری انجام دهند اما روحشان سست و بی جان شده بود. یعنی بین این همه مرد و زن نباید کسی غیرتش به جوش آید؟ در همین حال به خودم نگاه می کردم. نکند من هم همین طور باشم. تفاوت من با آنان چیست؟ آنها چه مشکلی داشتند؟ به آنچه می دیدند و می دانستند و می فهمیدند بی اعتنایی کردند. انگار خودم را می دیدم. خیلی برایم سخت بود. آنچنان احساس شرمندگی می کردم که نمی توانستم به خودم اجازه دهم کتاب را ادامه دهم. اگر قول نداده بودم کتاب را تمام کنم هرگز ادامه نمی دادم. در سنگین ترین لحظات داستان نمی توانستم گریه کنم و نمی دانستم از خجالت بود یااز بی لیاقتی. شاید دیگر برای گریه کردن مَحرم نبودم. خود داستان برایم سنگین بود و اینکه نمی توانستم گریه کنم سنگین تر. با آن فشاری که بر دوشم حس می کردم ادامه دادم.خواندم تا رسیدم به فصل سیزدهم؛ به فصل مصیبت حضرت علی (ع). مگر می شود این همه غم؛ علی (ع) باشی و این گونه سکوت کنی. فاتح خیبر باشی و شمشیر بر ظالم بر نکشی. عشق خدا مگر چه عشقی است که این قدرت و تحمل را به حضرت علی (ع) را می دهد؟ واقعا نمی شد این مصیبت را خواند و گریه نکرد. می دانستم لیاقت گریه برای حضرت زهرا (س) را ندارم. اما آن لحظه تمنای یک قطره اشک داشتم. با خودم می گفتم اگر خدا نبخشد چه کسی باید ببخشد. اگر خدا به من رحم نکند چه کسی می تواند به من رحم کند. مگر من کسی جز خدا دارم؟ انگار قفل دلم شکسته شد. نمی دانستم خوشحال باشم یا این که از داغ این مصیبت گریه کنم.سخت بود اما فصل 13 هم تمام شد. سید مهدی شجاعی می دانست که باید کمی داغ این غم را خاموش کند. از زبان آسمان حرف می زد تا از فاصله ای دور تر به این مصیبت نگاه کنیم؛ شاید ما را از داغ دل علی (ع) دور تر کند........از سید مهدی شجاعی بابت این تصویر سازی زیبا و کسی که کتاب را در کارگروه معرفی کرد ممنونم.