این چیزیه که باید ببینی...

اسم شیرآبد زاهدان رو که تو گوگل سرچ کنی این عکس رو برات می‌آره. این چیزیه که دوست دارند ببینی. این چیزیه که باید ببینی. قرار نیست بدونی اینجا چه خبره.از فرودگاه زاهدان تا اینجا با ماشین سواری حدود یک ربع راهه. همون اول کار، بوی مرغ داری ها می‌زنه توی دماغت. برای تو که یک عمر در شهر بزرگ شدی و از سوپرمارکت بزرگ محله‌تون فیله و شنیتسل مرغ خریدی دیدن اینکه اینجا مرغ‌ها رو سر می‌برن و همونجا به مشتری می‌دن عجیبه اما این تنها چیز عجیبی نیست که قراره ببینی.از این خونه‌های رنگی رنگی که رد می‌شی، حدود یک یا دو تا خیابون اونور تر تازه ماجرا شروع می‌شه. اول فقط یکی دوتا کارتن خواب می‌بینی که از بالای کوچه سرازیر شدن پایین و دارن میان سمت تو. بالاتر که می‌ری هی تعدادشون بیشتر می‌شه. بیشتر و بیشتر تا جایی که با خودت فکر می‌کنی چقدر بین این جماعت تنهایی و کم کم می‌ترسی که نکنه بلایی سرت بیاد.وسط خیابون یکی از کارتن خواب‌ها خوابیده. خوابیده! نمرده! اینا اولین جمله‌هاییه که به خودت می گی تا چیزی که نمی‌خوای رو فراموش کنی. بیشتر که سرک می‌کشی تو کوچه ها می‌بینی که از توی هر خونه آدم‌هایی بیرون می‌آن که وضعشون حسابی خوبه. این منطقه یکی از بزرگترین تولید کننده‌های مواد مخدر در کل کشوره. تو تک تک این خونه‌ها مواد درجه یک و اعلا با کمترین هزینه و بیشترین کیفیت تولید می‌شه و سرتاسر ایران پخش می‌شه. چشمت می‌افته به کنار چند تا از این خونه‌ها. دیگه نمی‌تونی به خودت دروغ بگی. دیگه کسی اینجا نخوابیده. این کارتن خواب ها اینجا مردن. با سرنگی که هنوز توی رگ بازوشونه. با لبخند نشئگی که هنوز روی لب‌هاشونه. شاید هم از اینکه با این دنیا خداحافظی کردن خوشحالن. چند تا از مردم محلی با تو توی ماشینن. نمی‌تونی جلوشون گریه کنی. نمی‌تونی جیغ بزنی. نمی‌تونی بگی که این اولین جنازه‌ی واقعیه که تو عمرت دیدی و تا حالا همه‌ی جنازه‌ها برای توی فیلم‌ها بودن و به جای خون سس گوجه فرنگی روی صورتشون بود. دوست داری در ماشینو باز کنی و بری علائم حیاتیشون رو چک کنی. نمی‌تونی! پاتو از ماشین نمی‌تونی بیرون بذاری! از خودت بدت می‌آد...بین همین کارتن خواب‌هایی که با لبخند روی زمین خوابیدن و چشماشون رو بستن، بچه‌ها دارن بازی می‌کنن. با لباس‌های رنگی رنگی درست مثل همون خونه‌های پایین. چشماشون نمی‌خنده اما دارن بازی می‌کنن این بچه‌ها اکثرا چند تابعیتی هستن. این بچه‌ها شناسنامه هم ندارن. وقتی دوستاشون می‌خوان بهشون فحش بدن بهشون می‌گن بی‌شناسنامه. بی شناسنامه اینجا یه فحش خیلی بده.این بچه‌ها، این کارتن خواب‌ها، تک تک این آدم‌هایی که می‌بینی، دارن بین دسته‌های آشغالی که روی زمینه زندگی می‌کنن. آخه همه‌ی اینایی که بالا گفتم برای اینکه زندگیت به اندازه‌ی کافی غم انگیز باشه کافی نیست. شیرآباد یکی از محل‌های تفکیک زباله توی بلوچستان هم هست. پلاستیک و کاغذ و فلز جمع می‌کنن و می‌برن می‌فروشن.همه‌ی اینا کافیه تا ناامید بشی و سرت رو بذاری زمین بمیری از خجالت؟ بله برای من کافی بود. اما تا قبل از اینکه ماشین بچرخه و بره توی یکی از کوچه‌ها. اینجا هم همون بو هست. بوی آشغال و بوی مرغ داری. توی کوچه چندتا بچه‌ی کوچیک دارن با چوب به یه گربه‌ی مرده ضربه می‌زنن و باهاش بازی می‌کنن. وسط همه‌ی خونه‌های درب داغون این کوچه یه خونه هست که درش آبیه. این خونه هم رنگیه اما انگار رنگش با بقیه‌ی رنگ‌ها فرق می‌کنه. انگار رنگش واقعیه.توی خونه که می‌ری و پرده‌ی جلوی درو که پشت سرت می‌ذاری یه اتاق کوچیک می‌بینی. امروز تعطیله اما چند تا از خانم‌های اینجا برای دیدن تو اومدن. مهمان ‌نوازی بارزترین ویژگی این مردمه. یکه از خانم‌ها با شوق و ذوق دستت رو می‌گیره و می‌بره توی اتاق. روی میز پر از سوزن دوزیه از بین دستبند‌هایی که سوزن‌دوزی کردن یکیش رو که پرچم ایرانه بر می‌داره. دستت رو محکم می‌گیره و دستبند رو دور دستت می بنده. چشماش برق می‌زنه با کمی خجالت بهت می‌گه که خودم دوختمش. این سوزن دوزی ها می‌رن تو نمایشگاه‌های مختلف برای شرکت‌ها و برای همه‌ی مردم. ما این سوزن دوزی‌هارو می‌بینیم. ما نمی‌دونیم اون خانمی که اینو سوزن به سوزن صبح تا شب دوخته چی توی دلش می‌گذشته. ما نمی‌دونیم که با خرید هر یه دونه از این دست بندها، به اون زن حالی می‌کنیم که تو چقدر با ارزشی. من دوستت دارم. مبادا مراقب خودت نباشی.شیرآباد کنار همه‌ی اون بدی‌هایی که گفتم این صحنه‌ها رو هم داره. خونه‌ها و گروه‌های مردم نهادی که با همت مردم برپا شده. آدم‌هایی که چشمشون رو روی رفاه و آسایش خودشون بستن و اینجوری برای توانمندتر شدن جامعه‌ی اطرافشون تلاش می‌کنن. واقعا کی باید از کی بترسه؟ من باید از کارتن خوابی که داره توی کوچه و خیابون هر لحظه به مردن نزدیک تر می‌شه بترسم؟ یا اون باید از من بترسه بابت همه‌ی خودخواهی هام؟ بابت همه‌ی لحظه‌هایی که بهش چشم غره رفتم و از همه مهم‌تر بابت همه‌ی لحظه‌هایی که چشمم رو بستم و نخواستم ببینمش. چند دفعه تا حالا توبره‌ی یکی از بچه‌های زباله گرد رو گرفتیم بذاریم روی کولمون تا فقط یه لحظه بفهمیم وزنش چقدره؟حرفام طولانی شد. ببخشید. فقط اینم بگم که چند روز بعد توی ایرانشهر به یکی از دوستای بلوچم گفتم خوش به حالتون که این همه رنگ دارین. با نگاه مهربونی که ویژگی همه‌ی مردم بلوچستانه نگاهم کرد و بهم گفت: معلوم نیست اگر این رنگ‌ها نبودن ما از غم کجا بودیم. حالا معنی خانه‌های رنگی شیرآباد رو می‌فهمم...پینوشت: امیدوارم بعدا یه متن دیگه هم بنویسم و فقط تمام قد تشکر کنم از تمام مردم مهربان زاهدان و روستاهای دیگه‌ی بلوچستان که مهمونشون بودم و امیدوارم فهم و درک مخاطب این متن در حدی باشه که متوجه بشه علت اصلی همه‌ی گرفتاری‌های این مردم و مردم همه‌ی جای ایران چیه.