تقدیم به اسماعیل

مثل همه‌ی نوشته‌هام، منتها این‌بار با عنوانی مختص به خودش، تقدیم به دوستی که از صفر، تا همینجا، همیشه پشتیبانم بوده و هست! آرزوم براش بهترین چیز از هرچیزه! دمش حسابی گرم ? حال دلشم همین‌طور! بریم سراغِ شاهکارم?_من هم بودم ها! + بودی؟ کجا بودی؟_ هه! تازه می‌پرسه کجا بودی! یه عمر با خودم اینور و اونور می‌کِشمت که باز الان بیام بهت توضیح هم بدم؟ فکر کردی برای چی این‌همه مدت پیش خودم نگهت داشتم و بیرون نَنداختمت! اصلا پیش خودت فکر کردی برای چی اجازه‌ی اظهار نظر تو هر چیزی رو بهت دادم؟ اصلا...+ خب بابا، یه سوال پرسیدم دیگه، این‌همه آسمون ریسمون بهم می‌بافه! یه کلام بگو کجا!_ نه، مثل اینکه یادت رفته اینجا می رئیسه! حالا کارت به جایی رسیده که اینجوری باهام حرف می‌زنی؟+ آقا من اشتباه کردم. شما لطف کردی که تا الان اجازه دادی کنارِ حضورِ عزیزتون، نگهم داشتی! بقیه که اصلا به صدای درونشون گوش نمیدن! اصلا هرچی به صدای درونش گوش نمیده، دیوونه‌اس؛ شما درست بالاست که برای صدای درونت که من باشم، احترام قائلی! میشه لطفاً بگی کجا بودی؟ خدایی دارم می‌میرم از فضولی! بگو دیگه! _ خب، باشه، قبول. تو هم نمی‌خواد انقد چرب‌زبونی کنی! خودم فهمیدم یکم تند رفتم. تو هم کم به دردم نخوردی! ولی خب قبول کن، بد جایی خودت رو به نفهمی زدی! آخه هرکس ندونه، تو که خوب می‌دونی...+ ای بابا، علی!!! بسّه دیگه..._ خب باشه میگم!_منم امروز بودم. منم، امروز تو جمعِ بچه‌ها بودم. + میخوای من تا آخر حرفات چیزی نپرسم که راحت‌تر به صحبتت برسی ها!_ اوم... میدونی، هیچوقت پیش نیومده بود که اسفراین باشم و بیکار باشم و اونجا نباشم. بیکار چیه، اصلا هر کاری داشتم میذاشتم روی زمین و خودم رو با کله می‌رسوندم اونجا! از علاقم به نوشتن و اینکه چند ساله که زندگیم به این کار گره خورده هم دیگه، نمی‌خوام بگم چون هردومون خوب اَزش خبر داریم. الان می‌خوام از بودنم اونجا، تو اون فضا صحبت کنم. از رویایی که خودم برای خودم ساختم، فیلمِ رویایی که خودم برای خودم ساختم، حرف بزنم. رویایی که شاید اَزش بی‌خبر باشی. البته غیر ممکنه، چون تو تقریبا در جریانِ همه‌چی هستی ولی خب... اینجوری بگم، دوسداشتم اون صحنه‌ی خیالیِ حضورم تو اون جمع رو رسماً برات توضیح بدم؛ دوسداشتم بنویسمش دیگه... چجوری بگم!+ علی، راحت باش. می‌فهمم رفیق! _ می‌دونم... مرسی اَزت...چند ساله که عادت کردم هفته‌ای یه روز، طبق ساعتی مشخص، تو یه جای مشخص، حضور داشته باشم. عادتی که تو پوست و گوشتم نفوذ کرده. سال‌ها بود که می‌نوشتم و با این کار، از خودم لذت می‌بردم. حس می‌کردم هستم؛ هربار از چیزی، هربار از کسی. اول‌ها رو یادته؟ یادته چه وسواسی به خرج می‌دادم! وااای! تا میومدم یه متنِ چهارخطی رو بنویسم، می‌مردم و زنده می‌شدم. بعضی وقتا چند ساعت رد می‌شد و می‌دیدم که هنوز یه متن رو هم تموم نکردم و خسته از این اخلاقِ گَند، گوشی رو، دفتر یادداشت رو پرت می‌کردم گوشه‌ای و... حالم از هرچی نوشتنه بهم می‌خورد. اما بعد... مگه می‌شد اَزش بدم بیاد؟ می‌شد مگه؟ اون تنها جا و چیزی بود که من، بدونِ دخالت و اظهار نظرِ آدما، خودم بودم؛ خودی که اون روزها احساس می‌کردم، خودِ واقعیمه. اصلا همین هم بود که بعد از هربار قهر کردن با نوشتن، دوباره سراغش رو می‌گرفتم. چون تَه قلبم می‌دونستم که ایراد از منِ، نه نوشتن؛ اون خوب راهش رو به قلبم پیدا کرده بود. خوب وابسته‌اش شده بود. هردومون خوب می‌دونستیم که بدون هم نمی‌تونیم. پس شروع کردم خودم رو درست کنم و... اون‌وقتا رو یادته که چه لذتی می‌بردم با نوشتن؟ نوشته‌هایی که تو توصیفِ عکس‌ها می‌نوشتم و بعدها فهمیدم که به این مدل کارها میگن عکس‌نوشته! هه! سَرخود چه گریزهایی به نوشتن می‌زدم، بدونِ اینکه بدونم اصلا دارم تو یه سبکِ خاصی می‌نویسم. چون نوشتن برام مهم بود، نه اینکه چی می‌نویسم و شبیه کی می‌نویسم! تو این راه، یه نفر خیلی کمکم کرد؛ به قول خانوم حاتم زاده هُلم داد! فکر نکنم دوسداشته باشه اسمش رو اینجا بیارم، نه! الانم که... هرجا هست حالش خوب باشه... اوم... چه یهو دلم براش تنگ شد...خودمونیما، مثلا خواستم چیزی از اون روزا نَنویسم! قبول کن دیگه، نمیشه از نوشتن حرف بزنم و جویای احوالِ اون روزام نَشم! اون روزا، ریشه‌ی من هستن؛ مگه درخت ریشه‌اش رو فراموش می‌کنه؟ می‌گفتم، چندساله که عادت کردم، هر هفته رو فقط بخاطر اینکه میشه یه روزش رو برای خودم باشم، تحمل می‌کردم. واقعا تحمل می‌کردما! یادته که! نمی‌تونم با هیچکی خوب بِجوشم! اصلا انگاری همیشه یه چیزی هست که بین من و آدما فاصله میندازه! حتی تو بهترین حالت، نمی‌تونم حرف دلم رو، اون چیزی که واقعاً تو دلمِ، به زبون بیارم. بحثِ خجالت نیست؛ اینم خودت خوب میدونی! آره. همیشه بهترین لباس‌هام رو برای اون روز نگه می‌داشتم. بهترین حس و حالم رو. بهترین حس و حال! همیشه قشنگترین متن‌هام رو برای خونده شدن تو اون روز، کنار میذاشتم. البته من همه‌ی نوشته‌هام رو دوسدارم. هیچکدومشون برام با اون یکی فرقی نداره ولی خب بعضیاشون یجورایی تودِلی‌ترن دیگه! بهرحال لباس فروش هم همیشه چهار دست لباس اون زیر میرا قایم می‌کنه که مال مشتریای خاصش هستن! اونجا، واقعاً جای خاصی بود برام. واقعاً نمی‌تونم با هیچ‌جای دیگه‌ای مقایسه‌اش کنم. حتی وقتی گواهینامه‌ام رو گرفتم هم انقد خوشحال نبودم که اونجا هستم. چه داستانی داشتم برای این گواهینامه ها! هی... اونجا برام خاص بود، چون آدمِ خاصی بهم معرفیش کرده بود. یه دوستِ خیلی مهربون و خوش‌قلب و البته تنبل و نیمه‌راه! بی‌معرفت فقط همون جلسه‌ی اول رو اومد و دست من رو تو دستای اسماعیل گذاشت و رفت حاجی حاجی مکه! الانم چندباری هی خبرم رو می‌گیره ها! هی میگه سرم خلوت بشه باز میام ها! ولی... خودمونیم، چرا من همیشه سَرم برای اونجا رفتن، خلوته؟ نکنه زندگی برای اونها خرج داره برای ما نه! هوم؟ بیخیال شوخی کردم! بنده خدا متاهله، حق داره. اسماعیل! چی بگم از این اسماعیل که هرچی بگم، هرچی تشکر کنم، بازم کمه! یجورایی... یجورایی نمی‌دونم چه کلمه‌ای برای تشکر اَزش انتخاب کنم! واقعاً سختم شد ها! فکر کن، منی که انقد وِراجم، میگم نمی‌تونم پس واقعا یه چیزی هست! اسماعیل، فقط دبیر اونجا نبود؛ اون رفیقِ منم بود. چه قدم‌هایی که اون روزای اول انجمن باهم نمی‌زدیم!. اونجایی که فقط من بودم و اون و دوتایی می‌نشستیم تو انجمن و هی کتاب بخون، هی نوشته بخون... هی از نویسنده‌ها و تجربه‌های نوشتنش باهام حرف می‌زد. از اینکه علی، وسواسِ فکری رو بذار کنار. فکر نکن از چی بنویسی، فقط بنویس. از هرچی! هرروز بنویس علی! اینها رو تو اولین قرارِ مشترکی که باهم به کافه طهران رفته بودیم گفت. من از نوشته‌های یونیک حرف می‌زدم و اون با سر تاییدم می‌کرد و می‌گفت طبیعیه، درست میشه. من هم اول همینطور بودم. فکر کن، کسی که خودش سال‌ها تجربه‌ی نوشتن داشت و من در برابرش مثل یه بچه دبستانی بودم که تازه خوندن و نوشتن یاد گرفته، بهم نمی‌خندید. تاییدم می‌کرد. سخاوتمندانه روش‌های روزِ تمرینِ نویسندگی خلاق رو در اختیارم میذاشت و برای هفته‌ی بعد هم دعوتم می‌کرد که حتما برم و... چقد خارج از جو نویسندگی، راجب کار باهام حرف می‌زد. اینکه کار می‌تونه به آدم اعتماد بنفس بده. انرژیش رو برای هرچیزِ شخصیِ دیگه‌ای بالا ببره. و اونجا من به تنها چیزی که فکر می‌کردم، نوشتنِ کتابم بود. اونم اینها رو از برقِ چشمام، وقتی که از رویاهام حرف می‌زدم، می‌فهمید و برای همون، من رو به کاری علاقه دارم تشویق می‌کرد. اسماعیل فقط دبیر انجمن نبود، یه رفیق بود که با وجود مشغله‌های زندگیش، هروقت سوال یا مشکلی داشتم، پاسخگوی من بود؛ مثل بزرگتری که با حوصله به یه بچه راه رفتن رو یاد میده، بهم راه رفتن رو یاد داد. نوشتن برای من دقیقاً حکمِ پا رو داشت. من با نوشته‌هام راه می‌رفتم. زندگی می‌کردم و اون، اینها رو توی من دید. دمش حسابی گرم ? این پرتقال براش!وااوووو! احساسات، من رو کجاها برد ها، مَن‌جان! تو چرا یه ویشگونی چیزی اَزم نگرفتی آخه! این‌همه وِر وِر! اصلا من اینها رو نمی‌خواستم بگم که!+ علی، که چی میخواستی بگی! من کلی حال کردم. بازم بگو!_ بگم؟ واقعا حوصله‌ات سر نرفت؟ + دیونه، پرسیدن داشت؟_ دمت گرم که هستی! آره. من کجا، کتاب خوندن کجا؟ اونم چی، هرروز! باز از اون بیشتر، چیز یاد گرفتن از اون کتاب‌ها! منی که مثل خیلی‌ها، تنها کتاب‌هایی که خونده بودم، همون کتاب‌های درسیم بود و بس. حالا اینجوری با علاقه... یعنی واقعاً باید دستِ اونی که من رو به این کار معتاد کرد، بوسید! همیشه می‌گفت علی نگاه نکن چی میخونی، فقط بخون. مهم نیست چقد، فقط بخون: پنج دقیقه، ده دقیقه، فقط بخون ولی هرروز بخون. انقد که اگه یه روز نخواستی یا نتونستی این کار رو بکنی، اذیت بشی و همین اتفاق هم افتاد. فکر کن، منی که جون به جونم می‌کردی، نمی‌تونستی از مانیتور و فیلم جدام کنی، بعد یهویی به خودم اومدم و دیدم که تقریباً سه ساله که یه فیلم درست و حسابی نتونستم ببینم. واقعاً وقتی هم برای این کار نداشتم؛ همش مطالعه، نوشتن! هه! الان که فکرش رو می‌کنم خودمم خندم می‌گیره! من رو با چه آدمایی که آشنا نکرد. چه محافل ادبی که دعوتم نکرد! من کجا، اون آدما کجا! وقتی پیشش بودم، احساس می‌کردم آدمِ باکلاسیم! غریبه که نیستیم، واقعاً همینجوری بود، نبود؟ من، علی، که تنها مهارتم این بود که یه کار رو نصفه و نیمه وِل کنم و برم سراغِ بعدی، اونوقت تبدیل شدم به کسی که هرجا می‌نشست، گلوش رو صاف می‌کرد و می‌گفت من یه نویسنده‌ام! نویسنده! نویسنده، نویسنده... دمش گرم که این نون رو تو سفره‌ی من گذاشت. دمش حسابی گرم که بهم زورِ این رو داد که بتونم باور کنم که منم میتونم کسی باشم. دمش گرم که کم کم بهم فَهموند که یه آدم تو این زندگیِ پر از سوال، چجوری می‌تونه به چیزی علاقمند بشه و بگه من اینم! اصلا کلا اسماعیل آدمِ کارهای کم کمِ! همیشه همینجوریه؛ آروم ولی مداوم! گفته بودم که همین ویرگولم اون بهم معرفی کرده بود؟ اوم، فکر کردم دارم با یکی دیگه صحبت می‌کنم، یادم رفته بهش بگم. خودمونیم ها، رسماً دیونه شدیم رفت! یعنی تو دیونه‌ام کردی« الان هرچی ببینه میگه مردِ گنده رو ببین داره با خودش حرف میزنه! ولی بیخیال، داره بهم خوش میگذره! با تو که هستم، همیشه بهم خوش میگذره! مرسی که قبولم...+ اوووه!!! هِندیش نکن دیگه علی! قرار شد از چی بود... فیلمِ رویاییت برام بگی! ادامه بده، منتظرم! زود!_ مَن‌جان!!!!!!+ ..._ مَن‌جان، با شمام ها! + ها! با منی؟ گفتم شروعِ حرفات رو قراره با اسمِ من بنویسی! آها، پس کارم داشتی، جان!+ نه، نه، وایستا! چی‌شد یهویی انقد مهربون شدی؟ اونم انقد غلیظ؟ راستشو بگو!_ مَن‌خان...+ مَن‌خان نه، مَن‌جان! حالا بفرمایید._ تو که خوب من رو می‌شناسی. می‌دونی یه وقتایی احساساتی میشم، یه چیزایی رو هوا می‌پَرونم! بعد می‌بینم غلطِ زیادی کردم!+ اینهایی که میگی، یعنی چی اونوقت؟_ یعنی... خسته شدم مَن‌جان! زورم نمی‌رسه ادامه‌ی حرفام رو بگم... + یعنی دو ساعته من رو لنگ در هوا اینجا نشوندی و این حرفا رو زدی که تَهش بگی خسته شدم؟ اینهایی که گفتی رو که خودمم می‌دونستم. من دوساعته منتظرم تا برسی اصل مطلب؛ بعد یه کاره میگی... عمراً! بدو... بدو بگو چی می‌خواستی بگی! _ لوس نشو دیگه! بخدا چشمام دیگه سو نداره! بیا و این‌بار رو درگذر! جونِ من! این تَن...+ عمراً! اگه همین الان زنگ بزنی اسماعیل هم پادرمیونی کنه، راضی نمیشم! حرف زدی، باید مثل مرد هم پاش وایستی! زودتر!_ یه کاری می‌کنی، آدم یه چیزی بگه ها! وِل کن دیگه بابا، عه!!!+ ..._ الان مثلا قهری، چیزی نمیگی؟ + ... ‏_ با توعَما!!! آهای!+ ‏... خدایی! جونِ خودم و خودت، اصلا از اول هم چیزی بود که قرار باشه بگی یا لاف زدی که من رو ساکت پایِ حرفات بِنشونی؟ دنبالِ یه گوشِ خالی برای درددل می‌گشتی، کی از من دَمِ‌دست‌تَر؟ ها! تو که ما رو پیچوندی، لااقل مرد باش و این یکی رو راست بگو! _ نه خدایی، بود! یعنی نه که حرفش مالِ امشب باشه، از دیشب پَریشب هم اومده بود تو کلّم. خیلی هم ناب و دسته اول بود ولی انقد که مثل همیشه حاشیه رفتم، تا رسیدم به اصل مطلب، اینجوری شد... ولی... یعنی... تا الان خسته شدی از حرفام؟ یعنی همش...!؟+ نه دیونه! تو که میدونی من همیشه، برای همه‌ی حرفات، گوشام خالیه! من که به غیر از تو کسی رو ندارم، دارم؟ تو بودی که من رو ساختی! یادت رفته؟ تو نمی‌خواستی، منم الان نبودم! فقط دلم خواست بدونم چی می‌خواستی بگی! هرچند یه چیزایی حدس می‌زدم ها ولی دوسداشتم از زبون خودت بشنوم! ولی اشکال نداره. حالا وقت زیاده. یه شب دیگه، ها!_ مَنِ خودمی!!!!! آره چرا که نه! بریم تقدیمش کنیم؟+ تقدیم؟ به کی؟ _ عجله نکن! بیا، می‌بینی!