جورج؛بخش سه

بیست سپتامبر بود.همه جا شلوغ بود. اون روز از صبح کلی مشتری اومده بود.همه نوع آدم اومده بود اون روز. تا دلتون بخواد دردسر داشتیم اون روز. خیلی روز سختی بود. اون روز هم مشتری ها سرم داد زدند و هم رئیس . تازه باریستا هم سرم داد زد که این چه سفارشی هست گرفتم.اون روز نهار هم نخورده بودم. سخت ترین روز کل چند ماه بود.اون روز حتی یه صفحه هم نتونستم کتاب بخونم.داشتم کتاب آگا کریستی رو میخوندم، درمورد یک کارگاهی بنام پوآرو. خیلی کتاب جذابی بود. یه کارگاه بود که پرونده های جنایی رو به بهترین شکل حل میکرد.من قسمت حساسی از یکی از کتاب ها بودم و فقط میخواستم اون داستان رو تموم کنم ولی اون روز انگار قرار نبود بتونم داستان رو تموم کنم.ساعت یک شده بود ولی مثل ساعت نه شب روز های عادی بود.ریئس بهم گفت تا وقتی که کاملا خالی شد کافه، باید بمونید. من بودم و آشپز و باریستا، بقیه رو فرستاد برن خونه. خودش هم رفت و بجاش پسرش اومده بود پشت دخل نشست.کم کم همه داشتند میرفتند، البته بعضی ها میومدن ولی تعداد اونهایی که میرفتند خیلی بیشتر بود.اون شب برف هم میزد. درست خاطرم هست هوا خیلی سرد بود. حول و حوش ساعت دو بود ولی مطمئن نیستم. یه آقایی اومد داخل. دقیقا یادمه چه شکلی بود. چون دائم چشمم به در بود که دیگه کسی نیاد و اینهایی که داخل کافه هستند هم برن خونه هاشون و من هم برم خونه ولی اون آقا اومد داخل و من هم از حرصی که داشتم با دقت نگاهش میکردم ومیگفتم آخه این وقت شب میان کافه؟چترشو کنار در ورودی گذاشت. به من اشاره کرد که آویز لباس کجاست؟ قبل از اینکه پاسخ بدم،پسر ریئس بهش نشون داد. پالتوی بلندی به رنگ آبی سیر داشت.پالتوش رو آویزون کرد و کلاهش رو روی پالتوش گذاشت. کلاهش از اون کلاه های لبه دار بود که تو فیلم های کلاسیک دیده بودم.اول فکر کردم شاید هنرپیشه باشه ولی بعد گفتم چرا هنرپیشه این وقت شب باید بیاد اینجا؟ ازم میپرسید پسرم کجا میتونم بشینم؟من هم که از دستش دلخور بودم گفتم من پسرشما نیستم جناب،یه خنده ریزی کرد و من جلوتر ازش جرکت کردم و یه جایی رو گوشه کنار بالکن بهش نشون دادم و گفتم میتونید اینجا بشینید. کتش رو در آورد و پشت صندلیش گذاشت. یه پیراهن مشکی با کت شلوار مشکی که خیلی بهش میومد.کچل بود. وقتی نشست، نور لامپ که به سرش میخورد منظره جالبی درست کرده بود. یه صورت استخوانی داشت،با چشمهای کاملا باز ولی زیر چشمهاش گود بود. صورتش چین و چروک زیاد داشت . یه ساعت طلایی دست چپش بود.چند تا انگشتر هم داشت.یه عطر خاصی هم زده بود نمیدونم چه عطری بود ولی حس داستان های فرانسوی میکردم. تا حالا عطر گرون قیمت یا ادکلن های برند رو از نزدیک نه دیده بودم و نه بو کرده بودم.فقط تو کتاب هایی که میخوندم شنیده بودم ازشون. بنظرم این آقا هم از اون ادکلن یا عطرها زده بود . راستش رو بخواید هنوز هم فرق ادکلن و عطر رو نمیدونم. منو رو براش بردم.گفتم بفرمایید جناب.منو رو نگاه نکرد، ازم پرسید که آمریکانو عربیکای کاستاریکا داریم یا نه. گفتم باید بپرسم. از باریستا که پرسیدم چشماش گرد شد. خودش اومد پیش این آقا و ازش پرسید اسپرسو باشه یا دمی ؟ آقا یه نگاهی بهش کرد و گفت اگه دم بدی خیلی بهتر میشه. باریستا هم کلی ذوق کرد و رفت. یادمه اون موقع شب چنان بویی کل کافه رو گرفته بود که باورم نمیشد. فوق العاده بود. من تا اون روز نمیدونستم یه قهوه میتونه اینقدر خوشبو باشه. آقا ازم خواست یه لیوان بزرگ آب هم براش ببرم. کنارش گفت کیک هویج هم میخوام. از اونجایی که من تنها بودم،سفارش رو من دست مشتری ها میدادم. سفارشش که آماده شد براش بردم. سی دقیقه ای طول کشیده بود تا قهوه آقا آماده بشه. من هم تو اون زمان مشغول خوندن کتاب شده بودم و با سرعت صفحه های پایانی کتاب رو میخوندم و از نبوغ پوآرو به وجد اومده بودم. هر از چندگاهی هم زیرچشمی اون آقا رو زیرنظر داشتم. یکم پشیمون شده بودم که چرا جای بهتری براش در نظر نگرفتم. کتاب که تموم شد چند لحظه بعدش قهوه آماده شده بود. بعد از اینکه سفارش رو تحویل دادم، ازم پرسید آیا میتونی باخ بزاری؟ گفتم باخ؟ گفت سباستین باخ،موزیسین. گفتم آها، بله بله الان.کتاب رو شادی گذاشتم تو قفسه، به پسر ریئس گفتم و اون هم باخ گذاشت. یادمه بوی قهوه من رو سرمست کرده بود.آقا بهم اشاره کرد که اسمم چیه؟