تبریــــــــز و تجربه‌ی نوازش شکم

آخر هفته گذشته به دعوت یکی از دوستانم برای اولین بار تبریز رفتم. قرار گذاشته بودیم که دو روز و یک شب در تبریز بمانم و شهر را بگردم. دوستم به خاطر مشغله هایش مجال همراهی کامل با من را نداشت. این بود که به محض رسیدن به تبریز از کوله اش نقشه شهر تبریز را در آورد و با شرمندگی فراوان گفت که فاطمه باید کمی گردش انفرادی داشته باشی. این بود که روز اول به گشت وگذار تنهایی با نقشه تبریز در دست گذشت. صبح را با دیدن مسجد کبود و موزه ی آذرباییجان گذراندم و ظهر، ناهار را با دوستان در رستوران سالار ارک به خوردن کباب تابه ای نامسلمون و شب را به برگزاری سوپرایز تولد دوستی از جمع!شب خسته به امید فردایی هیجان انگیز در جایم رفتم و خستگی فقط مجال ۵ الی ۶ دقیقه تخیل کردن درباره ی فردا را داد. صبح، بعد خوردن صبحانه پیش از آنکه به بازار قدیمی تبریز بروم قرار گذاشتیم که ساعت ۱۲ دوستانم را در جایی بینم و از آنجا با هم به کندوان برویم.حدود دوازده بود که بر سر قرار با دوستانم رسیدم . دوستانم پیشنهاد جدیدی دادند. اینکه به جای کندوان، ناهار را در رستورانی اندکی دورتر از تبریز بگذرانیم. سوار ماشین شدیم و حدود نیم ساعت بعد به رستوران رسیدیم . رستوران بدون آشپزخانه ی اجاق !ورودی رستوران نوشته شده بود که روزهای شنبه تا چهارشنبه به ازای هر جمع پنج نفره یکی از همراهان غذای خود را مجانی سفارش خواهد داد. ما که دسته ای شش نفره بودیم وارد رستوران شدیم. رستوران فضای نسبتا تاریکی داشت با میزهای مستطیلی طویل قهوه ای. سقف رستوران با فویل های آلمینیومی مچاله پوشیده شده بود و میز طویل سلف سرویس پر از ترشیجات و دسرجات و سوپ جات و سالادیات و باقی متعلقات پیش غذا به درازای دیوارچیده شده بود.مسٔول رستوران ما را به سمت میزمان راهنمایی کرد. میزی مستطیل شکل با اجاقی تعبیه شده در وسط میز و دودکشی بالای هر میز که تا سقف می رفت. دور میز نشستیم و او با ظرف هایی از ماهی خام و گوشت مرغ و گوشت گوسفند و گاو و سبزیجات و قارچ و ...آمد. برای انتخاب نوشیدنی راهنمایی مان کرد و کمی بیشتر از تعدادمان ظرف آورد و چند انبر مخصوص جابه جا کردن غذاها روی اجاق.اجاق را روشن کرد واندکی روغن ریخت و پرسید امری نداریم ؟ که عرضی نداشتیم و او رفت. همگی هیجان زده کمی پیش غذا خوردیم و رفتیم به سراغ آشپزی. تکه تکه گوشت ها و سبزیجات را روی آتش می گذاشتیم و جهت نشان دادن مهارت استفاده از انبر مرتب گوشت های خام را این ور و آن ور می کردیم و نمی گذاشتیم به آرامی بپزند. دور اول تمام نشده تکه های گوشت دیگر را با زبردستی جا به جا می کردیم و برای قرار دادن تکه های دیگر جا باز می کردیم. مرتب با انبر و تکه های گوشت ور می رفتیم و تکه های پخته شده را در داخل ظرفی چیده و هر بار دور میز می چرخاندیم و به هم تعارف می کردیم. به خاطر دلبستگی که به انبر پیدا کرده بودم بیش تر زمان صرف غذایم به تقویت مهارت استفاده از انبر در آشپزی گذشت. در چهره ی همگی لذتی حاکی از تجربه ای مطبوع به چشم می خورد. سر آخر صرف غذا را با اقرار دسته جمعی به اینکه ماهی و قارچ کبابی مان خوش خوراک ترین و مطبوع‌ترین طعم را داشت به پایان رساندیم . هزینه صرف غذا به ازای هر فرد مبلغ ۵۰ هزار تومان بود که با رضایت پرداختیم و حرکت کردیم تا به پای صحبت های استادی از اساتید دانشکده دیزاین دانشگاه هنر تبریز برسیم. جلسه شروع شده بود و کلاس مملو از دانشجو و پنجره های بزرگ اکابه دار باز و هوا مطبوع . هر چند شکم نسبتا پر و هوا همراهِ خواب و پلک ها شل بود اما بحث برایم جالب شد. موضوع در مورد ۶ اصل ترغیب مشتری روبرت سیالدینی بود. طراحی ترغیبی به معنی این است که بتوان کاربر را تشویق و ترغیب به انجام رفتار مطلوب مدنظر خود ساخت.یکی از این ۶ اصل، کانسیستنسی به معنی همسازی و یکپارچگی است. با این مفهوم که وقتی از مشتریان بخواهی که الویت ها و اهداف شان را برایت شرح بدهند و بعد به عنوان طراح پیشنهادات را مطابق با خواسته هایشان جلوی رویشان بگذاری، نه گفتن به راه حل هایت برای مشتریان سخت میشود. یکی از مثال ها می تواند این باشد که علاقه تو به میز آي کیا ات به دلیل آن است که مدت زمانی را بر روی ساخت و سرهم بندی اش سرمایه گذاری کردی. به این معنی که زمانی که کاربر در خلق ارزش برای خودش سهیم می شود، تعهد، پایبندی و علاقه اش به محصول و خدمت بیش از پیش می شود. بعد به این فکر فرو رفتم که اگر غذایی که در رستوران خوردیم را از آشپزخانه رستوران، آماده بر روی میز ما می گذاشتند احتمالا به این اندازه از طعم غذا خوشمان نمی آمد. در واقع یکی از دلایل لذت از طعم غذا درگیری ما در پروسه ی پخت غذایمان بوده است. به یاد خودم افتادم که با وجود بی علاقگی به خوردن گوشت حسابی از خجالت ماهی های کُپلِ کبابی درآمده بودم. بعد از جلسه نظرم را با دوستان به اشتراک گذاشتم. خندیدند و گفتند حالا که فکرش را می کنیم آنقدرها هم که ما لذت بردیم غذا خوش طعم نبود ولی عجیب چسبید. تا آنجا که یادم می آید تا پایان شب چیزی نخوردیم و از ذخایرمان از ظهر استفاده کردیم که الحق تمام شدنی هم نبود. آن شب از تبریز به تهران راهی شدم و به این فکر کردم که سفر تبریز عجیب چسبید و آیا بار دیگر که به تبریز بازمی گردم به رستوران بدون آشپزخانه ی اجاق سر می زنم یا نه؟:پ.ن: برای آشنایی با تئوری ترغیب مشتری می تونین این مقاله فست کمپانی را مطالعه کنید how to use 10 psychological theories to persuade people