از تاریکی علیه تاریکی (۲)

"درست وقتی فکر می‌کنی که دیگه این نهایت فشاره، فشار بعدی سهمگین‌تر میاد. " در ادامه‌ی این سری نوشته‌ها و تجربه‌های شخصی، این نوشته به طور خاص به مصرف دارو برای کنار اومدن و مقابله با افسردگی از نظر من می‌پردازه.قبل از این‌که شیرجه بزنم وسط موضوع، باید توضیح بدم که این تجربیات بعد از بالا پایین کردن دوز داروها و حتی تغییر اون‌ها زیر نظر پزشک نوشته شده و حتی خود این نوشته هم در فواصل زمانی مختلف و در واکنش به احوالات این مدت شکل گرفته. این نوشته قسمت دیگه‌ای از مجموعه‌ی از تاریکی علیه تاریکیه. چند ماه پیش:بعد از کلنجار رفتن و مقاومت کردن در برابر دارودرمانی برای افسردگی بالاخره قبول کردم و این راه رو هم پیش گرفتم. علت این مقاومت بر می‌گرده به این‌که وسط پروسه‌های خیلی مهم و حساس زندگیم هستم و فعلا تجربه‌ی هر چیزی که نتیجه‌ش رو نمی‌دونم رو برای خودم قدغن کردم و خب شروع دارودرمانی با علم به این‌که در ابتدا باید دوز داروها تنظیم بشه و با توجه به عوارضی که دارن با مقاومت شدید من روبه رو بود. اما خب همیشه همه‌چیز اون طوری که فکر می‌کنی و می‌خوای پیش نمی‌ره. وضعیتم به وضوح توی چند ماه به حالت بحرانی رسیده بود و نشونه‌ها می‌گفتن که این بار کاملا با سری‌های قبل فرق داره و باید کار اساسی کرد وگرنه مرگ شاید شوخی کوچیکی می‌بود. به هر حال به اصرار خانواده و توصیه‌ی پزشک شروع کردم. شاید بدترین روزها و لحظاتش اون روزهای اول وسط تنظیم دوزهای داروهاست. تصور کنید وضعیتی رو که به طور معمول به خاطر فشار کارها کلافه‌اید و خسته‌اید، حالا تغییرات جسمی مثل گیجی و کاهش تمرکز وسط کارها رو هم بهش اضافه کنین و این‌که نمی دونین باید چه کار کنین. چون نمی‌تونی داروها رو یک باره قطع کنی و برای دیدن نتیجه هم میگن که باید ادامه بدی. وضعیتی به غایت اعصاب خرد کن. تنها چیزی که براش خوشحال بودم این بود که این وضعیت رو فقط خودم می‌بینم و باهاش سر و کله می‌زنم و کسی آزرده نمیشه. تا حد ممکن از بقیه، از اخبار و هرچیزی که می‌تونست شرایط رو بدتر کنه فاصله گرفتم و فقط کار می‌کردم. تا امروز خیلی تغییرات جسمی زیادی رو تجربه کردم، بعضی‌هاشون گذرا بودن مثل حالت تهوع و گیجی، بعضیشون ادامه‌دارن مثل از دست رفتن اشتها و میل به هرچیزی. برای این که برای خودم راحت‌تر کنم این موضوع رو، به عوارضشون به شکل سوپرایز نگاه می‌کنم (از سر ناچاری :)) ) اما این دارو درمانی مفید بوده تا الان؟ نمی‌دونم، به طور مشخص می‌تونم حس کنم که کم‌تر نوسان پیدا می‌کنم بین حال خوب و بد، یعنی رسیدن به یه حالت تقریبا پایدار. پایدار اما در قعر! عوارض داروها رو اگر کنار بذارم، می‌تونم بگم تا این جا تقریبا پایدارم ولی در حال بد. وضعیت عجیبی که نمی‌دونم خوبه یا بد و این خودش فشار مضاعفیه. شاید خنده‌دار باشه یا شاید هم دلیلی براش وجود داشته باشه، ولی توی این وضعیت بد پایدار به سختی می‌تونم فشارهای شدید رو به شکلی مثل گریه کردن بروز بدم. مثل وقتی که می‌خوای فریاد بزنی ولی انگار کسی دکمه‌ی میوت رو زده باشه. فریاد می‌زنی ولی سکوت محضه. مساله‌‌ای که بیشتر شبیه سرپوش گذاشتن روی مشکله تا حل کردنش و نباید از داروها به تنهایی انتظار معجزه داشت. هم‌چنان از محرک‌های محیطی مثل اخبار یا چیزایی مثل اون دوری می‌کنم، از تعداد معاشرت‌هام کم کردم و فقط با چند نفر بسیار نزدیک گپ و گفت می‌کنم و یه حالی مثل نگه داشتن خودم رو دارم. فقط خودم رو نگه داشتم که بگذره و مرتب می‌گم: حالت خوب نیست، می‌دونم، ولی الان وقتش نیست، کار داریم زیاد. روزهای خوبی نیست و متاسفانه نمی‌تونم امیدوار بگم به به زندگی چه زیباست. فقط سعی می‌کنم ماشین‌وار ادامه بدم. زمان حال:حس می‌کنم مصرف داروها بی‌فایده‌ست! متاسفانه. وضعیت مثل قبل شده و فشار شدیدی رو حس می‌کنم. مسلما افزایش فشار خارجی خیلی موثر بوده. به صورت پی در پی اتفاق‌های سنگینی رو پشت سر گذاشتم و می‌گذرونم، از از دست دادن یک عضو خانواده، بیمار شدن تعدادیشون، فشار کاری زیاد گرفته تا تغییر احتمالی محل زندگی. با شیب زیاد و غیرقابل کنترلی دارم هی بیشتر به قعر افسردگی می‌رم. فرکانس اتفاق افتادن پنیک اتک‌ها زیاد شده و به طور میانگین یک روز در میون وقت و بی‌وقت دچار پنیک میشم. دوباره می‌تونم گریه کنم. تراماهای کهنه شده با ضعیف‌ترین تریگرها دوباره زنده می‌شن. کم‌ حرف‌تر شدم و از نوشتن هم خسته شدم. متاسفانه حافظه‌ی خوب و توجه زیاد به جزییات اجازه بهم نمیده از دو تا ابزار آرامش‌بخش فراموشی و بی‌خیالی استفاده کنم. تنها کاری می‌کنم مشغول کردن بی‌اندازه خودم با کار و فعالیت ذهنیه. معاشرتم با اطرافیان محدود ولی خب با کیفیت شده که این یکی از بزرگ‌ترین موارد کمک‌کننده‌ست. ورزش می‌کنم البته نه مرتب و مثل قبل. اما متاسفانه وضعیت روز به روز داره بدتر میشه، بدتر از قبل.یکی از بزرگ‌ترین مشکل‌ها اینه که نمی‌تونم راجع بهش در زمان حیاتی با کسی صحبت کنم. برای نگران نکردن خانواده و با فکر این‌که بقیه به اندازه کافی مشکل دارن، تو این زمینه میشه گفت کاملا خودم رو ایزوله کردم و خب بعد از یکی دو وضعیت که بعدا شاید راجع بهشون صحبت کنم، متوجه شدم که احتمالا در آینده خیلی نزدیک دیگه نمی‌تونم روی خودم حساب کنم که خودم رو نگه دارم. چون الان نمی‌خوام راجع بهش صحبت کنم نمی‌تونم توصیف کنم که چرا و چقدر این وضعیت‌‌ها خطرناک (به زعم یک ناظر بیرونی) و هشداردهنده‌ بوده و چقدر نیازه که به افسردگیم توجه کنم. به نظر میرسه که این داروها دست‌کم دیگه کمک‌کننده نیستن و خب این واقعا آزاردهنده‌ست، چون فکر اینکه دوباره باید اون پروسه‌ی عذاب‌آور تعویض دارو رو طی کرد واقعا غم‌انگیزه برام، به ویژه که کلا از دارودرمانی خوشم نمیاد. این‌ها تجربه‌ی شخصی منه و قطعا قابل تعمیم حتی به یک نفر دیگه نیست. تنها چیزی که از این نقطه می‌بینم اینه که امیدوارم واقعا کسی به این مرحله نرسه و اگر رسید انقدر آگاهی داشته باشه که باید چه کار کنه، چون از این به بعد خیلی جاها مستاصل میشی که واقعا ارزشش رو داره؟