حکایت فروشگاه اینترنتی و پست و یک کاربر گیج ...!

چندی پیش یه چیزی از یه فروشگاه اینترنتی خریدم که قرار شد از طریق یک شرکت پست خصوصی برام ارسال کنند ، و یک شماره رهگیری به من دادند و گفتند از اینجا به بعدش دیگه با خود شماست من تلاش کردم یه جوری و به یه شکلی این بسته رو رهگیری یا مثلا دنبال کنم ببینم در چه اوضاع و احوالی است که حاصلش در حقیقت یک سرخوردگی و یک کوچه بن بست تمام عیار بود حس و حال خودم رو در این سردرگمی که البته توام با یک عصبیتی هم بود به عنوان انتقاد و گلایه نوشتم و برای اون شرکت ارسال کردم . از اون طرف که جوابی نیامد و البته دو روز بعد از اون من بسته رو تحویل گرفتم . حالا که مدتی از اون قصه می گذره با خودم فکر کردم خواندن اون احوالات گیج و منگ من در اون موقعیت شاید یه حس مشترکی باشه که دیگران هم یه جورائی اون را تجربه کرده باشند برای همین تصمیم گرفتم به این شکل منتشرش کنم ، و این را هم به عنوان عذرخواهی اضافه کنم فرصت ویرایش متن را نداشتم لذا کم کاستی هایش را با دیده عفو نگاه کنید : ***نمی دانم این نوشته رو کسی می خواند یا نه ؟ من پشت در خانه ای هستم که معلوم نیست کسی یا چیزی در پشت این دیوارها نفس می کشد یا خیر ؟ ولی خوب من چون الان خیلی حس گفتن دارم پس می نویسم و از لای درب پرت می کنم داخل حیاط! اگر بارانی وبرفی و سیلی ودیگر بلایای طبیعی مهلتی دهند شاید کسی و یا رهگذری نگاهی به این چند خط بیاندازد ..شاید هم نه ..همه اینها واگویه های یه آدم دلخور باشد که مقابل آینه برای خودش نگاشته یا گفته یا هر کوفت دیگری...ما یک مشکل اساسی داریم .اینکه می گویم "ما" یعنی همه ما ، تو... من... و آن یکی و آن یکی دیگر ، و همه و همه که اشتراک مان هموطن بودن است ، زنده و مرده اش هم فرقی نمی کند ، این مشکل همگیر است ، یک گرفتاری جمعی است که عبارت است از اینکه : ما خیلی حرف می زنیم ...از همه چی از همه جا ،..اصلا موضوع اش مهم نیست ...یکسره داریم ور می زنیم ..بدون توجه به اینکه اصلا شنونده ای داریم یا نه ؟ حرف حرف حرف ... ادعاهای فراوانی داریم ، که زیبا هستند البته فقط در هنگام شنیدن ، اما پای عمل که می رسد ، مصیبت آغاز می شود ، یک دفعه از انبوه ملت همیشه در صحنه و دلاور و شجاع ، هیچ نمی ماند ...انگار نه انگار که تا همین دم قبل حنجره پاره کرده بودیم ... نگاه کنید به تاریخ همین 100 سال بیخ گوش ما که مثلا معاصر است ، هر وقت اوضاع حرف و حدیث و شعار و عربده کشی بود آحاد این مردم در صف جلو قطار به قطار پشت هم... در وحدت کلمه یک دل و یک دهان و یک کله فریاد می زدند..بی خستگی ..بی مجال...فریاد فریاد فریاد ... اما همچین که پای عمل و کار به میان آید ، دیگری خبری از آدمیزد نیست ، فضا می شود سوت و کور ..برهوت ...در این سالها اگر دقت کنید : چند ده نفری بیشتر پای حرفهایشان نایستادند ، که آنها را هم ما ملت شعار زده دخلشان را آوردیم یا آوردند و ما نگاه کردیم و هیچ نگفیتم و این یعنی انگاری همه با هم در فین کاشان تیغ بر رگ امیر کشیدیم..امیر انتظامی که گفتند یک شبه از غصه همه موهایش سفید شد ... همه ما با هم در آن دادگاه کذائی محمد مصدق را خانه نشین و خاکستر به سر کردیم ؟ همه با هم در قتل و ترور و کشتن مردان عمل این مرز و بوم که گناهشان فقط ایستادن پای حرفی بود که زنده بودند ، شریک جرم هستیم ...، حالا این چه دخلی به شما دارد ؟ عرض می کنم :بسته پستی داشتم با شماره مرسوله فلان که قرار بود امروز تا ساعت هفت غروب با سلام و صلوات به دستم برسد..... از سایت فروشند هم به من خریدار اطلاع رسانی کرد که شما مسولیت رساندن بسته های خریداری شده را دارید .جالب اینکه شما هم چهار تا اس ام اس یک شکل و متحد در تائید این موضوع فرستادید ...حتی معلوم شد دست کدام بزرگواری است (متصدی و مامور پستی ) که قرار است در این ساعت مقرر زحمت حمل و تحویل را به این بنده خاکسار متحمل شود . ما هم خوش خیال و ساده دل... کار و زندگیمان را سپردیم به امان خدا و و نشستیم به انتظار ، البته ما ملت منتظریم و در این انتظار هم ید طولائی داریم !!!حداقل اش به شاهد اعتقادی 1400 ساله است که انتظار منجی داریم ...به هر حال این انتظار هم مثل همه انتظارهای دیگر مان کم کم ابتدا به نگرانی سپس به پیگیری مجدانه و بعد از اینکه دست از پا درازتر شد ... به یاس و ناامیدی تبدیل شد ، مترصد شدیم خبری بگیریم ببینم که آیا خبری در راه است یا نه ؟ ، فروشنده مصرانه می گفت می رسد ،به سایت دقیق و منظم پست پیشرو ( راستی یک سوال دارم : شما دقیقا پیشرو در چی هستید ؟!) سری بزنید پاسخ همه سوالها همانجاست ... به سایت شما وارد شدیم اول سایت با تیتر بزرگ زده بودید : پشتیبانی 24 ساعته... خیالمان راحت شد ... گوشی را گرفتیم برای تماس با پشتیبانی خستگی ناپذیر و بلند همت ... که ابتدا به سهم خود و البته از قول دیگر مشتریان وفادار مراتب تشکر و قدردانی خود را از تلاش بی وقفه اشان ابراز کرده و برایشان از یزدان پاک بهترینها را آرزو کنیم و در آخر اگر مجالی بود یک پیگیری مختصری هم از بابت بسته ناقابل خود کرده باشیم ...که خانمی خوش صدا و لطیف الحان و البته قاطع در بیان ،(منظور همان صدای ضبط شده است ) فرمایش کردند ساعت کاری 8 هست الی 18 و بعد از آن شما می دانید با خودتان ...علی میماند و حوض اش ...و لطفا دیگر مزاحم نشوید و زنگ نزنید ، مگر خودتان خواهر و مادر ندارید ؟! ***آخه عزیز دل من ...قربان آن صفت پیشرو بودن ات (حالا در هر چی ؟ ...چه فرق می کند ؟ مهم پیشرو بودن است که خوب هست دیگر ..نمی دانم این چه مرضی است که من دارم ؟! گیر می دهم به یک کلمه و هیچ بی خیال نمی شوم ..کاش یه جوری به من در باره این پیشرو بودن خط و ربطی بدهید که بیش از این ذهن و عقل نداشته ام را آسفالت نکنم )...برادر من... شما که نمی توانی و امکان اش را هم نداری و اصل انگیزه اش را هم از اول نداشته ای چرا اعلام می کنی : بیست چهار ساعته پشتیبانی می شود ...و ملت را خوشحال می کنی که لحظاتی بعد از این خوش حالی بی موقع خودشان شرمنده باشند ؟؟ این مردم گرفتار که در سودای دریافت بسته 5 ساعت دلاورانه در صحنه حضور داشته و منتظر بوده اند را چرا بیش از این آزرده خاطر می کنی ؟ خدائی نکرده مرض یا بیماری که نداری که از یاس و نا امیدی جماعت خوش به حالت شود ...خوب پس نکن عزیز دل بابا ..نکن ...احتمالا پاسخ این است : در این مملکت که از اون اول تا اون آخر همه دارند دقیقا از چیزهائی حرف می زنند که ندارند ...ادعاهائی می کنند که عمرا بتوانند انجام دهند ...نوید چیزهائی را می دهند که در خواب و خیالشان هم اقدامی برای آن نخواهند کرد ...از صبح که همه بیدار می شوند تا بوق سگ اینها دارد در تیراژ وسیع به وسعت همه مردم توزیع و منتشر و گفته می شود ...چرا گیر سه پیچ دادی به این سایت ؟جواب قانع کننده است ...بنده عذرخواهی می کنم ..حق با شماست ...خدائی اش این رو راست گفتید ..بنده زبان در کام می گیرم ..خاک بر دهانم از بابت این بی ادبی ...حرفم را پس می گیرم و متواضعانه اظهار غلط کردم ..می نمایم ...حالا از این که بگذریم سوال اساسی تر مطرح است چگونه است که ماموران سخت کوش شما تا ساعت 7 باید کار کنند ولی مدیران بزگوار و همت بلای شما سر ساعت 6 می روند رد کارشان ؟ این یک ساعت تشکیلات شما نیاز به مدیر ندارد ؟ یا این یک ساعت عشقی است ؟ یعنی هر کی هر جور دلش خواست بزنه و برقصه و عشق و صفا ...واقعا چه جوری است ؟ من فکر می کنم قاعدتا و عقلانی این است که در کل ساعاتی که عملیات این مجموعه عظیم و یگانه و البته پیشرو !!! در حال انجام است ، همه با هم باشند ..نه اینکه یک دفعه فرماندهان در وسط عملیات بروند خانه اشان و سربازان بمانند و دیگر هیچ...در حقیقت اینجا پیشرو احتمالا سربازان هستند یا شاید فرماندهان که زودتر فلنگ را بسته اند ...راستی این پیشرو .... ***یعنی ما کی باید این روش و منش و مسلک را عوض کنیم ؟ خدائی اش خودم رو میگم اصلا منظورم شما نیستید ..منم اگر جای شما باشم همین جوری رفتار می کنم یعنی در ظاهر یکسره فریاد می کشم در تکریم ارباب رجوع و مشتری مداری و دیگر ودیگر و در عمل به هیچ کجای بدن مبارک حساب نمی کنم این خیل عظیم مشتریان نگون بخت را که خام شعارهای من شدند و گول تبلیغات رنگ به رنگ را خوردند و افتادند در دام من ...و دل به خدمات ما بستند ...حالا باید چه بکنند ؟ این تناقص تا کجا باید ادامه پیدا کند ؟ من فکر می کنم یه جائی باید همه ما برسیم که همه با هم بگویم :بابا بسه دیگه ..خواهشا دیگه تمامش کنید ...دیگه حرف نزنیم ...یه مدتی بزاریم به سکوت بگذرد ...ببینیم چه اتفاقی خواهد افتاد...از این همه حرف زدن در این همه سال که چیزی دندان گیری قسمت ما نشد شاید در سکوت اتفاقی برای ما رخ دهد که واقعا خوب باشد ..خدا را چه دیدی ؟ باید این را هم امتحان کنیم ..یعنی همه ملت ...یکجا ، برای یک یک مدت کوتاه هم اگر شده زبان به دندان بگیریم و حرف نزنیم ...این مارگوت بیگل یه چیزی می دانست که می گفت :سکوت سرشار از ناگفته هاست ... !گفته ها را که همه شنیده ایم ، اجازه بدهید ناگفته ها را هم تجربه کنیم ...البته با اجازه بزرگترها ...!و اینگونه این نوشته مضحک اینجا به پایان می رسد ....بنده می روم به انتظار بسته خودم بنشینم ..شما هم هر جا که دلتان خواست به سلامت .... عزت زیاد...