روز چهارم سفر

یکشنبه 28 اسفند 1401 (چهارمین روز سفر)صبح ساعت 7 هتل سوئیت کابل را ترک کردیم و پس از یک دور مختصر در سطح شهر کابل، به سمت شیرخان بندر حرکت کردیم. ساعت 9 صبح به شهر چاریکار رسیدیم، اشتباهاً وارد خیابانهای فرعی شهر شدیم و پس از ده دقیقه با کمک گوگل مپ وارد مسیر اصلی شدیم. ساعت 9:40 به شهر پروان رسیدیم. صف طولانی کامیونها برای عبور از ایست بازرسی باعث کندی حرکت خودروهای سواری نیز شده است.پس از طی چند کیلومتر وارد استان قندوز (کندوز) شدیم و برای عبور از ایست بازرسی طالبان که آخرین بازرسی قبل از تونل سالنگ می باشد، حدود 15 دقیقه معطل شدیم. پس از سوال و جوابهای تکراری همیشگی، از مدارکمان با موبایل تصویربرداری و به مرکز ارسال کردند و در نهایت با احترام و روی خوش اجازه تردد دادند. پس از حدود یک ساعت رانندگی در مسیر دشوار و پر دست انداز کوهستانی و گل و شل و عبور از چند بهمن گیر، کم کم به تونل سالنگ نزدیک میشویم. با نزدیک شدن به ظهر و کمی گرمتر شدن هوا، برفهای موجود در اطراف جاده پیش رو، آب شده و با گلهای زیر چرخ خودروهای سبک و سنگین، اوضاع وحشتناکی را بوجود آورده است. خودورهای سواری که از روبرو می آیند و از تونل گذشته اند تا سقف گِلی شده اند. جاده سالنگچندین خودرو سنگین به خاطر مشکلات فنی که برای گیربکس، دیفرانسیل، پولس و موتورشان پیش آمده از مسیر خارج و منتظر نیروهای کمکی و تعمیرکار هستند. ساعت 13:40 بالاخره به دهانه تونل 2700 متری سالنگ رسیدیم. تونل تهویه هوا و نور ندارد. از سقف تونل آب میریزد و کف تونل دست انداز و گل و سنگ است. تراکم دود به حدی است که با کمک چراغ و مه شکن فقط دو سه متر قابل دیدن است. در صورت روشن کردن چراغ نور بالای خودرو، نور چراغ پس از برخورد با دود متراکم به صورت آیینه منعکس شده و باعث کاهش دید و آزار راننده میشود. به سختی و آرام پیش میرویم، سرنشینان هر خودرو باید با هوای داخل کابین، تا انتهای تونل دوام بیاورند و امیدوار باشند که هیچ خودرویی داخل تونل متوقف نشود وگرنه ممکن است فاجعه ای رخ دهد. مسیر 2:7 کیلومتری بیش از ده دقیقه طول کشید و به سلامت به آن سوی تونل و نور و هوای طبیعی رسیدیم.پس از عبور از تونل سالنگپس از خروج از تونل گویی به اقلیمی دیگر وارد شدیم، وضعیت جاده در این سوی تونل بهتر است، هوا بهاری است و برفهای اطراف جاده آب شده و فقط در ارتفاعات برف دیده میشود و در کنار جاده آثاری از سبزه و گلهای بهاری نمایان است. هر چند متر فواره هایی که با لولهکشی و هدایت آبهای جاری از کوهها ایجاد کردهاند و افرادی که کنار آنها ایستاده اند شما را دعوت به شستشوی خودرو (کارواش) و فروش مواد غذایی میکنند. ساعت 14 پس از کمی فاصله گرفتن از خروجی تونل ما هم در کنار یکی از این خدمات شستشوی خودرو توقف کردیم. سرنشینان خودور همراه با وسایل مورد نیاز برای آماده کردن ناهار، پیاده شدیم و کاظم، خوردو را به کارواش برد. پس از تحویل خودرو و صرف ناهار به راهمان ادامه دادیم. ساعت 15:45 به شهر خنجان و ساعت 16 به پل ولیان رسیدیم.با نزدیک شدن به غروب، ساعت 17:40 به شهر پلخمری رسیدیم. طبق معمول قبل از ورود به شهر، با ایست بازرسی طالبان روبرو شدیم پس از توقف و سوال و جوابهای همیشگی، درخواست مدارک (داکیومنت) کردند و بعد از بررسی اولیه مدارک از من و کاظم خواستند که پیاده شده به کیوسک نگهبانی مراجعه کنیم. مشخصات مدارک ما را پس از عکس گرفتن با موبایل، در دفتر ثبت وقایع روزانه وارد کردند و فرمهایی به ما دادند تا مشخصات سرنشینان را ثبت کنیم. انجام این مراحل نسبتاً طولانی شد و باعث نگرانی خانمهای همراهمان شده بود. آنها هم پیاده شده و خود را به مقابل درب کیوسک رساندند. افراد دیگر طالبان که متوجه طولانی شدن این فرایند و نگرانی همراهان ما شدند به همکاران خودشان یادآوری کردند که سریعتر رسیدگی کنند. این بار یکی از طولانی ترین موارد بازرسی در سه چهار روز گذشته بود. پس از عبور از ایست بازرسی وارد شهر پلخمری شدیم.