با هر سختی، آسانی است

داشتم نماز می خواندم.اما از بخت بد، صدای خود را نمی شنیدم زیرا ماشین لباس شویی در آشپزخانه قیامت به پا کرده بود.آخر، بیش از حد عمر کرده و لابد در طول زندگی پربارش، زیاد سختی کشیده و حال که به میان سالی رسیده است. یا تن و بدنش درد دارد و یا روح و روانش به گلایه و اندوه از بار سختی های زمانه، دردمند است. از این رویهمیشه صدای آه و ناله اش به راه است.ابتدا که روشن می شود، هیاهو می کند و به اواسط شستشو که می رسد از سختی کار ، درد جسم و جانش شدت گرفته، فریادهای گوشخراش سر می دهد و در پایان، چنان زوزه های ترسناکی می کشد که سرانجام از نفس می افتد و خاموش می شود.و حالا که سر نماز بودم، کارش از آه و ناله گذشته ، در حال هوار کشیدن بود.کم کم حالِ بد لباس شویی داشت به من هم سرایت می کرد.نمی دانم چرا انسان دوست دارد هنگام نماز و مناجات، صدای خودش را بشنود.من هم دوست داشتم صدایم را بشنوم اما سرو صدای لباس شویی نمی گذاشت. انگار قرار نبود آرام بگیرد.کم کم داشت حوصله ام سر می رفت و خلقم تنگ می شد، که ناگهانیک حس درونی به قلبم نوید داد که بگذار جنجالش را بکند.کار دنیا همین است.آنقدر آزارت می دهد که فکر می کنی همه چیز ابدی است.از این باور بیشتر از خود سختی ها به رنج و عذاب می افتی و حالَت بد و بدتر می شود.انگار به گردونه ای افتاده ای که هیچ گاه قرار نیست از حرکت باز ایستد.از فرط ناامیدی، دچار تهوع روحی می شوی، سرگیجه می گیری و افسار نفس از دستت فرو می افتد،...حال آن که خطای اساسی بشر همینجاست:نداشتن صبر و نبود ایمان به این حقیقت مهم که سختی ها پایدار نیستند.خداوند در سوره انشراح می فرماید:فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٥﴾پس بی تردید با دشواری آسانی استو بلافاصله تکرار می کند:إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٦﴾[آری] بی تردید با دشواری آسانی استای بشر بدان که با هر سختی، آسانی است.شنیدی چه گفتم؟ تکرار می کنم:آری،به قطع و یقین با هر سختی، آسانی است....پس نترس و امیدوار باش زیرا من اینجا هستم...این موضوع ، یعنی حقانیت تمام شدن سختی ها بقدری بدیهی است که خدا نه یکبار بلکه دوبار پیاپی، نوید آن را می دهد.آیا کسی هست که بتواند زیبا تر از خدای رحمان و رحیم، نوید رحمت و شادی بدهد؟و حقیقت دیگر این است که در طول حیات انسان، گردونه ی سختی ها و آسانی ها هیچ گاه برای او از حرکت باز نمی ایستد و همواره و پیاپی، پشت هر آسانی ای، دوباره سختی و فشار جدیدی اتفاق می افتد.اما خدا نمی گوید با هر آسانی ای، سختی ای هست. بلکه به گفته او با هر سختی ای آسانی ای هست.هرچند این دو همزاد و درکنار هم هستند اما آنچه می رود سختی و آنچه می ماند آسودگی و آسانی است.و این از رحمت خداوند است که سختی ها تمام شوند و تو آسوده شوی و آرام گیری.وقتی نفس تازه کردی و جانی دوباره گرفتی، دوباره سختی هایی از جنس تازه تری می آیند و آن ها هم با صبر و استقامت تو گم می شوند انگار که از اول هم نبودند.پایان این قصه ی گردون، آرامش است...وقتی صدای من، میان فغان لباس شویی گم شد و دلم زیر بار این فشار تنگ شد، حسی درونی نوید داد که صبر کن، تمام می شود.سختی های دنیا ابدی نیستند. نمی آیند که بمانند بلکه می آیند تا صبر تو را امتحان بکنند و وقتی آزمون را پس دادی، گزارشی را صورت جلسه می کنند و با خود به نزد خدا می برند. این نوید، آرامم کرد.به خواندن ادامه دادم تا به تشهد نشستم.وقتی تن، از تکاپوی رکوع و سجود و قیام و قعود فارغ شد، دردِ لباس شویی نیز آرام گرفت و خودش نیز ساکت شد. چرخه درد پایان گرفت.سکوتی ژرف، در گوش تن و جانم طنین انداخت.پس از آن هیاهوی عظیم که به غوغای دنیای بدعهد می مانست،صدای خود را شنیدم که می گفت:اشهدان لااله الا الله...من نیز آرام شدم...درس را پس داده بودم.سوسن چراغچیشانزدهم دی ماه 1399