سفرنامه صدرا از سی و سومین نمایشگاه کتاب تهران

سلام بر دوستان ویرگولدر ابتدا باید از همه‌ی ویرگولی‌ها بابت ایجاد چنین اتمسفری تشکر کنم. وقتی صفحه‌ی ویرگول رو باز می‌کردم، اکثر پست‌هایی که به چشمم می‌خورد مربوط به معرفی کتاب و یا تجربه‌شون از نمایشگاه کتاب امسال بود.طبق قولی که دادم، می‌خوام سفرنامه‌ی کوتاهی از یک سفر نیم‌روزه به تهران و تجربه‌ام از خرید کتاب و همچنین یادگیری مترو به کمک دوست خوبم امیرعلی و برگشت به خانه براتون بگم.کوله‌ی دوست‌داشتنیِ منمعطل دیگران نشوباید بگویم از جمع دوستان دانشگاه، افراد متعددی خواستار همراه شدن با من و حضور در نمایشگاه بودند اما، در آخر به علت مشغله‌ی کاری یا کمبود اشتیاق برای نمایشگاهِ کتاب، از همراهی با من سرباز زدند و روز دوشنبه 1401/02/26 یا همان روز موعود، تنهایی به سمت تهران حرکت کردم.می‌توانستم روز‌های دیگری را برای رفتن انتخاب کنم اما، اینکه همه‌ی آنان نیامدند، مرا مشتاق به رفتن در همان روز کرد. چون دوست ندارم بشخصه در زندگی معطل دیگران شوم و موقعیت مناسبی را ایجاد کرد تا به خودم ثابت کنم تنها رفتن چیزی از لذت‌هایم کم نخواهد کرد(این ویژگی در آن موقعیت خودش را به موقع نشان داد).ماشین شخصی خطرات خودش را دارد اما، در وقت صرفه‌جویی می‌شوداولین قدم من بسیار پرتنش بود، جایی که اتوبوس در جلوی چشمان من به انتظار مسافر بود و یک راننده‌ی شخصیِ لَنگِ یک مسافر مانده، پا‌پیچ من شد. از او اصرار که بشین بریم و از من اکراه که اتوبوس می‌خوام سوار شم آقا.وقتی این را برای دوستانم تعریف کردم، همه‌ی شان گفتند: "نباید اهمیت می‌دادی و باید راه خودت را می‌گرفتی و می‌رفتی." بالاخره با تخفیف گرانی مرا سوار ماشین خویش کرد و تا تهران ترمینال جنوب بُرد.پس تجربه‌ی اولی که بخوام با شما دوستان به اشتراک بگذارم این بود که:اگر عجله ندارید به هیچ‌وجه سوار ماشین شخصی نشید. خطرات زیادی ممکنه تهدیدتون کنه، پس ریسک این کار رو به جان نخرید و با صندلی‌های راحت و نرم اتوبوس لذت یک مسافت یکی دو ساعته را برای خود به ارمغان بیاورید.سلام مترو- سلام صدراسکانسی که من ترمینال جنوب پیاده شدم و روبه‌روی درب ورودی مترو ایستاده بودم، در ذهنم دقیقا چنین تیتری داشت: "سلام مترو- سلام صدرا" تمام اطلاعاتی که توی این مدت از مترو بدست‌ آوردم را مدیونِ رفیق بنویس و دوست ریتم‌نویسی‌ام- امیرعلی، هستم.بسیار آسوده و راحت به نمایشگاه رسیدم، گمان می‌بردم زمان بیشتری را در قطار‌های برقیِ زیرزمینیِ تهران اسیر بِشَوَم اما، تنها بیست دقیقه و بعد ایستگاه شهید بهشتی پیاده شدم و این شما و این:"سی و سومین نمایشگاه کتاب تهران"نکته‌ای که توی این بخش می‌خوام حتما به آن توجه کنید، کمک گرفتن از یک دوست، آشنا و در کل کسی که شما با او براحتی بتوانید ارتباط بگیرید، در مسائل مربوط به مترو و نحوه‌ی انتخاب مسیر‌ها است.به هیچ‌وجه سرخود سوار مترو نشوید و به اطلاعات مردم و پرس و جو از آنان دل نبندید.من تنها برای اطمینان از مسیری که دوستم به من گفته بود، از مردم سوال می‌پرسیدم، همین.غرفه‌ی کودک و نوجوان انتخاب اول مناولین غرفه‌هایی که به چشمم خورد، کودک و نوجوان بود. دروغ چرا همچنان شیفته‌ی خواندن داستان‌های فانتزی نشر افق هستم، به همین دلیل در جست‌و‌جوی نشر افق و انتخاب مجموعه‌ی جدیدی برای خواندن مسیرم را پیش گرفتم.خیلی خوشحال بودم از دیدن دختران و پسرانی که با مجموعه‌هایی که من زمانی با آنان زندگی کردم دیدار کردم. دو مجموعه‌ی دشت‌پارسوا و آخرین‌شاگرد که به ترتیب شش جلد و ده جلد داشتند. هیچوقت از خاطرم نمی‌رود، امتحانات نوبت اول سال دوازدهم(کنکوری بودم) و من با دوستم حسین هر هفته دو جلد سه جلد از مجموعه‌ی آخرین شاگرد را تمام می‌کردیم و ساعت‌ها دربارش حرف می‌زدیم.چندی پیش با حسین در کتاب‌فروشی بودم و هر دویمان در جست‌و‌جوی مجوعه‌ی جدیدی بودیم. همین امر باعث شد در نمایشگاه کتاب تهران امسال جلد اول مجموعه‌ی پَتَش خوارگر- حماسه‌ی سرآغاز به نوشته‌ی آرمان‌آرین را خریداری کنم.نکته‌ای که همیشه دیگران به من میگن درباره‌ی کتاب فانتزی خوندن اینه که دیگه سن آدم تعیین می‌کنه چی بخونه. خیلی صریح و واضح بگم که مخالف این نظرم و آدم باید ببینه چی نیاز داره و چی دوست داره! من فانتزی دوست دارم و خواهم خواند. به قول دوستی: تامامدو اتفاق که در این میان افتاداول از همه باید بگویم که من با کاغذ A4 که به کوله‌ام سنجاق کرده بودم و لوگوی ویرگول و نام صدرا بر آن حک شده بود در نمایشگاه حضور پیدا کردم. و این همان نشان بین ویرگولی‌ها بود که اگر احیاناً همدیگر را دیدیم، این اتفاق باعث بشه، همدیگر را بجا بیاوریم. هرچند وسط هفته رفتم و حقیقتاً هماهنگی این‌ کار خیلی سخت بود که از نقاط مختلف ایران یه روز بدون ارتباط خاصی جمع شویم، در نتیجه کسی را ندیدم؛ حداقل من متوجه نشدم. چون افراد زیادی با تعجب به لوگوی روی کاغذ A4 خیره بودند و من به روی خودم نمی‌آوردم.دوم آنکه کتاب دوست عزیزمان(جنجال وصف ناپذیر دو قلب اتمی) یعنی روان‌نویس را از نزدیک دیدم و بخشی از آن را خواندم. امیدوارم همیشه موفق و پیروز در تمام مراحل زندگی‌شان باشند.مراجراجویی آغاز می‌شودجای همگی خالیبا خارج شدن از غرفه‌های کودک و نوجوان، عزم خودم را جزم کردم تا برای یک پیاده‌روی طاقت فرسا همراه با کوله‌ای سبک که قرار است مملو از کتاب شود، آماده کنم.اولین ایستگاهی که توقف کردم نشر اطراف بود. نشر تازه و نو که تلاشش بر روی متفاوت بودن آثارش می‌باشد. من همیشه از این نشر جُستار تهیه می‌کنم و امسال هم دو مجموعه جستار کوتاه تهیه کردم. توضیح درباره‌ی اینکه جستار چیست می‌تواند کمی بیراه باشد اما، توصیه می‌کنم به خودتان فرصت خواندن جستار را بدهید. نشر اطراف می‌تواند در این امر به انتخاب شما کمک کند.ایستگاه بعدی نشر صدرا و آثار شهید و استاد بزرگ مطهری بود. در این ایستگاه نیم ساعتی اطراق کردم و با آثار مطهری نظیر انسان کامل که همیشه به دنبال خرید آن بودم،‌ زمان زیادی را گذراندم.دو کتاب از این نشر تهیه کردم که امیدوارم شروع خوبی برای آشنایی با مفاهیم عمیق اخلاق باشد.به انتشارات زیادی رفتم که یکی پر سر و صدا ترین‌شان نشر آموت بود! جایی که نویسنده‌ی عزیز و دوست‌داشتنی و مدیر نشر آموت یعنی جناب آقای یوسف علیخانی که همیشه با صدای گرم‌ و سیبیل‌های پُرپُشت‌شان در ذهن مخاطبان می‌ماندند و با خوانندگان کتاب‌هایشان عکس و فیلم می‌گرفتند.خون‌گرم و پر شور و حرارت و همیشه خندان :)ایشان دو کتاب جدید با نام‌های خاما و زاهو نوشته‌اند که بسیار در دل مخاطبان نفوذ کرده است. و من هم یکی از آنان بودم ولی قیمت بالای کتاب مرا از خرید آن منصرف کرد.هرچند به دلیل نو بودن کتاب و چاپ اول بودنش چنین قیمتی طبیعی بود.ایستگاه بعد انتشارات موردعلاقه و دوست‌داشتنی من بود: نشر ماهیسبک طراحی خاص این نشر همیشه مرا به خواندن آثارش دعوت می‌کند و خب اوقات زیادی را در این نشر گذراندم ولی چون چند کتاب نخوانده در خانه نیز داشتم از خرید کتاب صرفه‌نظر کردم اما، از الان انتخاب‌های بعدی خودم را برای خواندن می‌دانم و می‌توانم از آنان نام ببرم.یک کُنج و من زیر سایه همراه با کتاب طاعونالان که دارم این پست را برای شما دوستان می‌نویسم کتاب طاعون را تمام کردم و حتما منتظر معرفی این کتاب ساده اما، نیازمند تامل باشید.بعد از کلی چرخ زدن در میان انبوه انتشارات و کتاب‌های مختلف خسته شده بودم و ترجیح دادم اندکی استراحت کنم، این شد که شروع به کتاب خواندن و خوردن مقداری آذوقه کردم. پیشنهاد همیشگی من آبمیوه و کیک براونی هست! مواد غذایی چرب در طول سفر هیچوقت توصیه نمیشه و نکته‌ی دیگر نوشیدن آب بود که به هیچ وجه از خودم دریغ نکردم.بازگشت به وطن با دوستدر این میان به دوستم پیام دادم و او را از پایان گشت‌زنی‌ام در نمایشگاه کتاب مطلع کردم و او نیز بی‌درنگ جوابم را داد.فرق دوست با پدر یا مادر در این است که تو با دوست راحت‌تر هستی و هر دو می‌توانید دغدغه‌های همدیگر را درک کنید و از آزادی بیشتری در رفتار و کلام بهره ببرید. این را گفتم تا به دنبال دوست خوب باشید و نه اینکه هر طور شده از پدر و مادر خود فاصله بگیرید.نزدیک به یک ساعت گذشت و من دوستم را در یکی از ایستگاه‌های مترو یافتم و پس از آن به سمت ترمینال‌جنوب و ایستگاه‌های شلوغ آن سمت حرکت کردیم و در نهایت با اُتوبوس و صندلی های گرم و نرم به خانه- قم بازگشتیم.امیدوارم از خواندن این سفرنامه لذت برده باشید. نکاتی که در نظرم می‌تواند برای دیگران مفید باشد را بازگو کردم و اعتراف می‌کنم که برای اولین‌بار تجربه تنهایی خارج از شهر را چشیدن برای من شیرین و خاطره‌انگیز بود.خوشحال میشم نظرتون رو درباره‌ی نمایشگاه کتاب یا هر نکته‌ی دیگه‌ای که مایل بودید، بدونم.موفق و پیروز باشید. یاحقپست قبلی رو به هیچ عنوان از دست ندید!معرفی تمام کتاب‌هیی که دست به معرفی‌شون زدم. https://vrgl.ir/jkzlD