اینکه میگن زندگی...(بخش اول)

از مدرسه که بر میگشتم با خودم گفتم بهتره چند قیقه ای توی پارک نزدیک خونمون بشینمو از طبیعت اطراف لذتمند بشم:)بعد گفتم خب چه کاریه من که میخوام برم خونه مشقامو بنویسم...همینجا تو پارک میشینم مینویسم...تا وقتیم که مامان برگرده خیلی موندهخلاصه نشستم و مشغول شدمنوشتم و نوشتم و نوشتمولی همش حواسم به دور و اطرافم بوددو نفر شریکی با هم داشتن چیپس میخوردن و پیاده روی میکردندو تا پسربچه داشتن با هم توپ بازی میکردن و من هر لحضه حس میکردم الان توپشون میخوره تو سر منولی انگار خوب بلد بودن مهارش کننخلاصه دیگه از مشق نوشتن خسته شدم و با خودم گفتم بابا چخبره گیرمون اوردنا...اینهمه مشقو تو کل سال میتونستن سهمیه بندی کنن بهمون بدناصلا این زندگیه داریمچرا یسریا (شایدم ناخواسته)عین بختک افتادن به زندگیمون و اونجوری که نمیخوایم دارن پیش میبرنشدارن ثانیه هاشو..لحضه هاشو...دقیقه های ارزشمندشو با سوالایی که جواباش مشخصه و خودشونم میدونن که جواباش چیه هدر میدن؟:)نه من از شما میپرسم آیا این کار ،کار درستیست؟توی همین فکرا بودم که یکدفه احساس فشردگی کردمفشردگی خیلی زیادانگار میخواستند به هر زور و جبری هم که شده روی دو سانت صندلی جا بدنکه ناگهان توجهم به دلایل این فشردگی جلب شددو عدد پیرزن ماشالا تو پر اومدن درست روی همون نیمکتی که من نشسته بودم نشستند و در جا و بدون مقدمه شروع کردن از درد و بدبختیاشون کفتنمن نه آدم فضولیم نه مکالمه های آدما رو حفظ میکنم ولی خب اون موقعیت استثنایی بودمن که از انجام هر گونه کار مفیدی که میتونستم توی اون لحضه انجام بدم خسته شده بودم و حال حوصله ی هیچیو نداشتم گوش جان سپردم به در و دل های این دو عزیز و برای اینکه ضایه نباشه کتاب مطالعاتمو گرفتم دستم که یعنی من مشغول مطالعم...-هییی روزگار با ما وفا نکردی+نه نکردی نکردی-میبینی تورو خدا اینهمه زحمت بچه ی دردونتو بکشی تر و خشکش کنی دستوراتشو اطاعت کنی که تهش بشه چی؟+هیچی-حالا هیچی هیچیم که نه قربونش برم یه شرکت زده دست چهار نفرم توش بند کرده درآمدش الحمدلله خوبه +حالا اینهمه دفتر و دستک به پا کرده چه گلی به سر تو زده؟-همون دیگه ... یکی نیست به این پسر بگه این مادر بدبختت که از خوشگلی و جونی و زور بازوش برای تو خرج کرد الان اینه جواب محبتاش؟(بعد آهی کشید و گفت:)بکشنه این دست که نمک نداره+حالا خوبه یه سقف بالای سر برات محیا کرده، نا شکر نباش ، خدا قهرش میگیره ها-پوزخندی زد و گفت:سقف بالای سر؟خونه ی آنچنانیمو تو بهترین نقطه ی شهر فروختم پولشو دادم بهش که بره خرج کارش کنه...حالا که کارش راه افتاده رفته این پایین یه اتاق دوازده متری اجاره کرده که صبح تا شب تنها همدم و مونسم اونجا سوسکای کف اتاقن+بلخره زندگی همه یه سختیایی داره .الان خود من ،اگه سفره ی دلمو جلوت باز کنم میبینی زندگی تو در برابر زندگی من خیلیی لاچکریه-نمیدونم والا چی بگم+به قول اون مرده تو تلویزیون این دنیا دیگه ارزش زنده بودنو نداره-نه بابا دیگه انقدم غیر قابل تحمل نشده...سخت هست ولی خب میگذرونیم+میگم بنظرت تو تا کی زندگی میکنی؟شتلق_آخخخپسر بچه 1:اوخ اوخ ببخشید حاج خانوم هی دارم بهش میگم بریم اونور تر بازی کنیم میگه اونجا درخت داره توپمون میره گیر میکنه، بعد رو به پسر دیگر کرد و گفت:بفرما حالا خوب شد؟پسر بچه2:به خدا عمدی نبود حاج خانوم پسر بچه1:حالا خوبید شما چیزیتون که نشد؟-نه...فقط یکم سرم درد میکنه+شماهام یذره حواستونو جمع کنین به جایی بر نمیخوره ها...برید برید یه جا دیگه بازی کنین،ببینم تو خوبی؟(توی همین بین پسر بچه ها که با هم جر و بحث میکردن از فرصت استفاده کردن و عقب عقبکی ازمون دور شدن)-آره ولی دیگه پیرزن شدیم دیگه تقی به توقی میخوره زمین گیر میشیم بعد، لبخند بی رمقی زد و گفت: شدیم آدم کوکی+ینی میگی الان تو یه پیرزن زمین گیری؟-کم نه+اصلا این حرفا رو ولش کن چی داشتم میگفتم..عاها نگفتی تو تا کی میخوای عمر داشته باشی و زندگی کنی؟-زنده باشم یا زندگی کنمیهو پریدم وسط حرفاشون"ببخشید چی گفتید؟"-گفتم زنده باشم یا زندگی کنم؟"اونوقت یعنی چی؟"-بزرگ بشی میفهمی"من بزرگ شدم ،دیگه باید تا کی صبر کنم تا بفهمم زندگی چیه و چه فرقی با زنده بودن داره ...12سال از عمرمو نفهمیدم...یعنی بقیشم همینجوری باید بگذره؟خیلی بی ربط(چون نمیخواستم پست بی عکس بمونه گذاشتم:) والبته در ادامش خیلی بی ربط تر شاعر میگه که زندگی باید کرد...گاه با یک گل سرخ گاه با یک دل تنگ:)...البته که این گلش سفیده ولی خبیه شاعر دیگه یا شایدم همون شاعره یه جا دیگه میگه که زندگی آبتنی کردن در حوضچه ی اکنون است:)وتماام:)انشالله تا قسمت بعدیش...