زندگی دوباره روی زمین

ساعت 7:40 صبح است و یک‌بار دیگر زنگ هشدار به من یادآوری می‌کند که برای رفتن به اداره آماده شوم.یک روز زیبا با آسمانی صاف و آفتابی و پرسوز وگداز، آغاز شده است. اما وقت کافی برای وصف آن با واژه‌ها و ریسه کردنشان روی خطوط کاغذ، نداشتم.باید راس ساعت 8:30، انگشت اشاره‌ام، دستگاه حضور و غیاب را لمس کند. چون با اخراج شدنم از محل کار، با شماتت و سرزنش‌های همسرم روبرو می‌شدم.وقتی با ماشین به سمت مرکز شهر می‌رفتم، از دور برج‌های مسکونی و تجاری بلند، خودنمایی می‌کردند و هر لحظه، در مقابل آن‌ها کوچک و کوچک‌تر می‌شدم.تا رسیدن به محل کار، 20 دقیقه بیشتر زمان نمی‌برد، البته اگر در حاشیه شهر، ترافیکی ایجاد نمی‌شد.البته اگر می‌توانستم دوربین‌های مداربسته را که به صورت آنلاین به مرکز پلیس، تصاویر را مخابره می‌کردند را دورشان بزنم، زودتر از 10 دقیقه به محل کار می‌رسیدم.این‌ها روتین‌های روزانه من، در سال‌های پیش، در آغاز قرن 1400 بود، ولی حالا که در آغاز قرن 1500 هستیم در یک فضای قابل سکونت زندگی می‌کنیم که به طور خاص و ویژه و عاری از هر آلودگی، از آن محافظت می‌شود.این زندگی جدید را مدیون مردمان آن دهه گذشته می‌دانم. درست است که کمی کارها و سبک زندگی متنوع و عجیب شده است ولی خُب بالاخره، زندگی در آن فضای آلوده با گازهای سمی، خیلی جالب نبود.زمین به دلیل افزایش آلودگی که اجدادمان ایجاد کردند، برای زندگی خطرناک شده بود و از این رو، بشر برای ادامه بقا و زندگی پاک آن هم با اکسیژنی پاکیزه، مجبور به جستجوی مکان‌های دیگر شدند.در سراسر جهان، تعداد انگشت شماری از مردم انتخاب شدند تا که برای ادامه زندگی به سیاره 641، منتقل شوند.شرایط زندگی در اینجا اینچنین است که عمرها به کندی می‌گذرند، گویا که در این مکان، زمان وجود خارجی ندارد.یعنی بهتر است بگویم، زمانی که من به اینجا منتقل شدم به سن زمینی، آن زمان 31 سال داشتم. اما الان حدود 65 سال بیشتر سن من نیست.در سیاره 641، هر زمان که خورشید از پشت سیاره مریخ، سرک بکشد، یعنی وقت نهار است.زمان صرف وعده‌هایی غذایی، ربات‌هایی مجهز هستند که از ما انسان‌های نسل چهارم که در اینجا زندگی می‌کنیم، پذیرایی می‌کنند. مثل امروز صبح که ربات 1102، برای من کمی خامه میوه‌ای و شکلات خوشمزه با اشکال سیارات آورد.این‌روزها در سیاره 641، کارخانجات مجهز ساخته شده‌اند که کارشان تولید خوراکی‌های خوشمزه، با همان طعمِ سابق، در زمین است.کمی احساس خواب آلودگی می‌کنم، شاید هم به خاطر کهولت سن باشد. اما مشکل من، معلم رباتیک است که به من وقت استراحت نمی‌دهد و همچنین استرس برای اعلام نتایجِ امتحانات این دوره دارم، که تا ساعاتی دیگر بر روی صفحات الکترونیکی ما منتشر می‌شود. احساس تنش و ناآرامی در وجودم شیوع پیدا کرده است.این مشکل اعلام نتایج، را از همان دوران کودکی که در زمین به دنیا آمده بودم، داشتم.بعد از قبولی در آزمایشات و امتحانات تخصصی، به همراه تعدادی دیگر انتخاب شدیم که به عنوان تیم تحقیقاتی به زمین برویم و نمونه آزمایش از موجودات باقی‌مانده احتمالی، با خود به سیاره 641، بیاوریم.سرانجام ما پس از 13 روز، با سفینه مجهز " ناینو 900 " بهروی زمین مستقر شدیم و برای محافظت در برابر محیط مضر و آلوده، جایی که قبلا در آن اولین نفس خود را کشیدیم، در لباس ارگانیک مصنوعی خود، پایمان را روی زمین سرد گذاشتیم.در برخی از نقاط زمین، گروه و قبیله‌های انسان به صورت مثلثی و دایره‌ای، دیده می‌شدند و گسترش یافته بودند.من مشتاق بودم آن‌ها را از نزدیک ببینم و شرایط زندگی‌ و شرح حالشان را بدانم. اما ما برای آن‌ها، نژادی بیگانه بودیم.تابشی از آفتاب روی زمین منعکس شده بود ولی با جوی کاملا مه‌آلود و خردلی که هیچ چیزی روی زمین رنگی نبود.ربات راهنما به ما اعلام می‌کرد که این واقعه به خاطر مسدود شدن اشعه خورشید توسط ذرات است. برای همین است که آسمان زمین به این رنگ مبدل شده است و این روزها زمین بسیار سردتر از 100 سال گذشته است.در جستجوهایمان، آبراهه‌های بزرگ و کوچکی را دیدم، مشخص بود که زمانی مسیر گذر آب بوده است ولی حالا این کانال و آبراهه‌های وسیع، پر شده از شن و ماسه‌های زرد و قهوه‌ای که نمای تلخی را به نمایش می‌گذارند.تا چشم کار می‌کرد، خبری از یه بندانگشت گیاه یا یک قطره آب نبود. ولی با همان حال، آد‌م‌هایی که برای خودشان کلونی تشکیل داده بودند، در بعضی از نقاط در حال حفاری خاک و کاشت درختان کوچک و متنوع بودند. به این فکر می‌کردم در این اوضاع نابسامان و نبود هیچ گیاه و حیوانی، چطور غذا تهیه و می‌خورند. می‌ترسیدم بروم از خودشان بپرسم. فقط نگاه می‌کردم و اشک می‌ریختم. اشک ندامتی که چه بلایی سر زمین خودمان آوردیم.در صورتی که در سیاره641، مواد غذایی لازمه ما را در کارخانه‌ها توسط ربات‌ها از مواد شیمیایی قابل خوردن تهیه می‌کنند و ما آنها را فقط دو بار در روز مصرف می‌کنیم.بعد از خوردن، باقی عمرمان را به طور مداوم در حال چت با صفحاتی هستیم که خیلی پیشرفته‌تر از تبلت‌های آن دوران قدیم بود، یا می‌خندیدم یا زمان کار کردن در سیاره به یکدیگر تماشا می‌کنیم.به بخشی از زمین که رسیدیم، دیدیم که همه افراد در لباس‌های با پوستی کبود پوشیده‌اند. ربات راهنما گفت که این‌ها لباس تن نکردند. بلکه به خاطر آلودگی جوی، پوستشان، تغییر رنگ و ژن داده است، حالا هم این وضعیت آزاران می‌دهد و چاره‌ای ندارند که تا زمان مرگ، تحملش کند. در ادامه گفت هشدار داد که احتمال ادامه حیات روی زمین دیگر، بسیار بسیار کم است.هوا رو به تاریکی می‌رفت. ربات دستور داد که باید سوار بر ناینو 900 بشویم و برگردیم. قبل رسیدن به زمین فکر می‌کردم که یک سفر علمی جذاب را تجربه می‌کنم، اما سفر خوبی نبود، حسابی متاثر شدم از خود و اجدادمان، اگر می‌دانستم فایده‌ای دارد، خودم و اجدادمان را نفرین می‌کردم. خصوصاً در پایان سفرمان، وقتی انسان‌های خاکی، شروع به فریاد زدن و پرتاب سنگ به سمت سفینه فضایی ما می‌کردند. نمی‌دانستند که ما هم‌خون خودشان هستیم نه موجودات بیگانه.سپس بعد از 13 روز نخوابیدن، وقتی به اتاقک خودم در سیاره 641 رسیدم، شب شده بود، چون خورشید دیگر خودش را از ما پنهان کرده بود، تصمیم گرفتم پایین تخت بخوابم. خیلی نگران زمین از دست رفته بودم. یادش بخیر چه گونه‌های مختلف و متنوعی از گیاهان، درختان، حیوانات، حشرات و آبزیان داشتیم. حنی خود انسان‌ها هم در نژادهای مختلف، زندگی می‌کردند با دین و عقاید مختص خودشان.نمی‌دانم چه زمانی زمین به حالت اولیه خودش برمیگردد، اما اگر به رنگ سابق خودش برگردد، من اولین داوطلب برای بازگشت هستم.#پیک زمینپیکِ زمین#طبیعتمی‌توانید داستان‌ها شعر یادداشت و مقالات دیگر را در سایت رسمی بنده هم مطالعه کنیدhttp://www.mostafaarshad.ir