پایان دراماتیک | داستان

در شامگاه یکی از روزهای زمستانی تهران، زمانی که هوا بوی سطل زباله‌های گندگرفته اواسط مرداد را می‌داد، در دل آقای مفتخری نویسنده بزرگ معاصر جشن و پای‌کوبی بر پا بود. نویسنده‌ای که دو سه سال دیگر وارد هفتمین دهه از زندگی خود می‌شد. او مثل همیشه روی مبل لم داده بود و حساب جعلی اینستاگرام خود را چک می‌کرد و گاهی نگاهی به نمایشنامه روی میز می‌انداخت، گوشه لبش به نشانه خوش‌حالی کمی به هر دو سمت کشیده می‌شد و چشمانش بیشتر از قبل برق می‌افتاد. البته آقای مفتخری شخص محافظه‌کاری بود و حتی در تنهایی شخصی خودش نمی‌گذاشت کسی به درونش پی ببرد. برای همین زود خودش را جمع می‌کرد و چهره‌ای سرد و بی‌روح به خود می‌گرفت. در بررسی هر روزه اینستاگرامش تازه به جاهای خوبی رسیده بود که فریاد تلفنش بلند شد.مفتخری برخاست آهی بلند کشید و به سمت تلفن رفت. گوشی را که برداشت، متوجه شد که پشت تلفن کسی نیست جز علی پژم. پژم از کارگردانان تئاتر بود که هر اثرش خیل طرفداران و دوست‌داران هنر را به سالن‌های تئاتر می‌کشاند. البته تمام سرمایه او برای رسیدن به این جایگاه تنها سرمایه پدری و زیبایی خدادادی بود. پژم در این تماس تلفنی به مفتخری گفت:« سلام آقای مفتخری، واقعا نمی‌دونم درباره نمایشنامه چی بگم، یک نفس همه‌اش رو خوندم، برام عجیبه چرا تا الان وارد ژانر جنایی نشده بودید» مفتخری کمی دستپاچه شد اما این تعریف را لطف پژم دانست. پژم در ادامه به او جملاتی احترام آمیز گفت از این جمله که خوش‌حال است در عصر او به دنیا آمده و می‌داند که به صحنه بردن نمایشنامه او مهم‌ترین عصر هنری‌اش خواهد بود و همچنین جملات دیگری که معنای جملات قبلی را می‌رسانند و همان‌گویی به شمار می‌روند اما قسمت مهم این مکالمه سرنوشت‌ساز آن جایی بود که پژم به مفتخری گفت:«البته امیدوارم از من ناراحت نشید اما یک نکته‌ای هنوز در نمایشنامه وجود داره و اون هم اینه که پایان مشخصی نداره. راستش رو بخواید، من می‌خوام نمایش رو از هفته آینده رسانه‌ای کنم و این موضوع یعنی باید زودتر تمرین و تبلیغات رو شروع کنیم، می‌فهمید که چی می‌گم.» هر چند که همان‌گویی‌های چاپلوسانه پژم آتش غرور مفتخری را شعله‌ور کرده بود اما همین جمله آب سردی بر این آتش بود. مفتخری می‌دانست که این جمله را از زبان تهیه کننده می‌شنود و اگر این فرصت را از دست بدهد دیگر چاره‌ای برای خیزش از خاکستر زندگی‌اش ندارد اما از تک و تا نیافتاد، چشمانش را به نمایشنامه بر روی میز دوخت، صدایش را کمی درشت کرد و با صلابت مخصوص خودش به پژم گفت:« اصلا نگران چیزی نباشید، نسخه آخر رو همین فردا به شما می‌رسونم. امشب پایانی براش می‌نویسم تا برگ جدیدی در تاریخ ادبیات معاصر ایران رقم بخوره.» پژم دیگر وقتش را برای مفتخری تلف نکرد و با شنیدن این جمله درودگویان با یک خداحافظی ساده به مکالمه پایان داد.مفتخری 30 سال بود، نه نماشنامه‌ای نوشته بود و نه کاری روی صحنه برده بود و از این جهت مورد انتقاد بسیاری قرار گرفته بود اما مفتخری در مواجهه با همه این انتقادات همواره دست پیش را می‌گرفت و می‌گفت که دلیل اصلی کم کاری‌اش خشک شدن چشمه ذوقش است و چشمه ذوق هنرمند زمانی نمی‌جوشد که فضای فرهنگی جامعه مبتذل شده باشد. هر چند این جواب بسیار موثر واقع می‌شد اما از آن جایی که دیگر تکراری شده بود، خاصیتش را برای اهل هنر از دست داده بود. مفتخری کم‌کم اعتبارش را از دست داده بود و از فضای هنری دور شده بود و این اتفاق کمرش را هم از نظر واقعی و هم از نظر معنوی شکسته بود. دیگر به سختی می‌توانست از جایش بلند شود.مفتخری به سختی از پای تلفن بلند شد و به سر جای همیشگی‌اش برگشت اما اینک کمی لرزه به اندامش افتاده بود، نگاهی به ساعت انداخت چند دقیقه‌ای از قرارش گذشته بود اما کسی که منتظرش بود، هنوز نرسیده بود. خواست به او تلفن بزند اما با خودش گفت که شان او بالاتر از میزانی است که بخواهد سراغ جوانی یک لا قبا را بگیرد. از آن جوانانی که موی دماغ بزرگان می‌شوند و نوشته‌های خود را به صد تا سوراخ آدمی می‌فرستند تا یکی کارگر شود و نوشته‌شان خوانده شود. خواب‌نمایانی که می‌خواهند با نوشتن اولین کارشان ره صد ساله بروند و فکر می‌کنند نوشتن، فروختن سبزی است که هر کس بتواند پشت وانت بریزد و از کوچه به کوچه‌ای برود. همه این‌ها را وقتی سر کچلش را می‌خاراند در ذهنش می‌گذشت. خارش سرش که تمام شد، زنگ خانه خورد.گوشی آیفون را برداشت و اطمینان حاصل کرد که همان کسی است که انتظارش را دارد و در را برایش گشود. مدتی طول کشید که مرد جوان 5 طبقه از راه پله‌ها بالا بیاید. در زد و مفتخری در را گشود و به دیدن مرد جوان درماند. جوان فردی بود بیست و چند ساله، قدکوتاه، با مویی ژولیده و عینکی که شیشه‌هایش از شوره‌های سرش و همین طور ابرویش آکنده بود. در دستش کیفی خاک‌آلود بود که اگر در طول راه می‌خزید، از آن چه که اکنون می‌نمود، پاک‌تر بود. جوان به محض دیدن مفتخری همچون نوکیشان بت‌پرستی که تازه با خدایشان در معابد رودررو می‌شوند، کرنشی تمام کرد و دست مفتخری را محکم فشرد و خواست بوسه‌ای محکم برآن بزند اما مفتخری هر چند از درون چندشش می‌شد اما برای حفظ ظاهر به خود نقاب تواضع زد و دستش را کشید. پس از این شروع طوفانی جوان جویده‌جویده نام خود را گفت. نام او امیر ستوده بود. هر چند که دیدار مفتخری برای ستوده از تصور ذهنی‌اش شکوهمندتر و هیجان‌انگیزتر بود اما برای مفتخری، ستوده از آن چه فکر می‌کرد و بدتر از آن از تصویر پروفایل تلگرامی‌اش پست‌تر و بدبخت‌تر می‌نمود. مفتخری به حال خود تاسف می‌خورد که چرا پس از این همه سال باید سرنوشتش با چنین موجودی گره بخورد. مفتخری ابتدا از ستوده خواست که کیفش را برای جلوگیری از گسترش آلودگی به خانه‌اش، دم در ورودی بگذارد اما ستوده گفت که در کیفش نوشته‌های دیگری دارد که می‌خواهد در زمان صحبتشان به او نشان دهد.مفتخری سرگرمه‌هایش را در هم دوخت و چهره منتقدی جلاد به خود گرفت و از ستوده خواست که بنشیند. ستوده که کمی دست و پا چلفتی هم به نظر می‌رسید، بعد از خوردن به چند گلدان و میز وسط اتاق، افتان و خیزان به صندلی مدنظر مفتخری رسید و در آن جا نشست. مفتخری نمایشنامه روی میز را به دست گرفت، دهان باز کرد و به ستوده گفت که هر چه می‌گوید، چیزی به جز راستی نیست و هنرمند در مواجهه با این نقدهاست که پخته می‌شود. سپس با اشاره به نمایشنامه همچون خروس سحری چشمانش را بست و بیل و کلنگ را در قالب واژه‌ها ریخت و بنای نمایشنامه ستوده را ویران کرد. در اثنای خاک برداری‌اش، چشمانش را گشود و با انتظار این که کسی را خواهد دید که باید با خاک‌انداز از روی زمین جمعش کرد، نگاهی به ستوده انداخت اما نه تنها آثاری از غم و حسرت در صورت ستوده پدیدار نبود که گویی از فرط شادی از زمین بلند شده بود. ستوده با چهره‌اش به مگسانی می‌مانست که عبایی از سوختن ندارند و مفتون مهتابی شده‌اند. مفتخری دیگر نمی‌فهمید، چه می‌گوید تنها کلماتش را از منجنیق زبانش به برجک ستوده پرتاب می‌کرد و با توجه به واکنش ستوده می‌دانست که او هم دیگر چیزی نمی‌شنود. با خود می‌گفت که نکند بود برده باشد اما اندکی بعد، این فکر به سرش زد که این آدم معلوم نیست که اصلا بداند در این جا حضور دارد، چه برسد که آن قدر زرنگ باشد اما باز با خود می‌گفت همین آدم چنین شاهکاری را نوشته است و چند ماه پایبند من شده است تا نمایشنامه‌اش را بخوانم. پس دل به دریا زد و پس از این مقدمه آتشین، حرف اصلی را به زبان آورد. به او گفت:« نمی‌دونم شما چیزی از درام می‌دونید یا که تنها از روی وسوسه‌های خودتون می‌نویسید؟! نوشتن متن نمایشی یک فنه و هر فنی هم اصول خودش رو داره! شما بدیهی‌ترین اصول درام رو که پایانه رعایت نکردید. بعد چه طور این چند هفته وقت و بی‌وقت زنگ می‌زدید و می‌خواستید که نمایشنامه‌تون رو بخونم، هیجان شما رو درک می‌کنم ولی این هیجان اگر کنترل نشه کارتون رو خراب می‌کنه، درست مثل همین اتفاقی که بر سرنمایشنامه‌تون اومده.» سپس شروع کرد به گفتن جملات و کلماتی که بیشتر شبیه پراکنده شدن ساچمه ناشی از انفجار خمپاره‌های جنگی بودند. لحن مفتخری در زمان گفتن این جملات بسیار تند بود حتی تندتر از جملات قبلی که برای تخریب ستوده گفته بود. البته همان طور که می‌توانید حدس بزنید، این لحن زهرآگین تنها به این دلیل نبود که نمایشنامه پایان ندارد بلکه به این دلیل بود که ستوده واکنش طبیعی کسانی که قبلا تخریب کرده بود، از خود بروز نمی‌داد. ستوده باز با صدایی که ناشی از احترام و استرس بود به مفتخری گفت:«ممنون از این که با وجود این نظرات، قبول کردید که به منزلتون بیام. راستش را بخواید من می‌خوام، نماشنامه رو همین جا با حضور شما تموم کنم.» مفتخری پوزخندی عصبی زد و خروشید:«یعنی می‌خوای من نمایشنامه‌ات رو تموم کنم. همینه دیگه. وقتی فرهنگ جامعه‌ای مبتذل شده باشه، همچون شمایی زاییده می‌شید.» ستوده نسبت به این حرف مفتخری اظهار بی اطلاعی کرد و با جملاتی نشان داد که شیوه زاییده شدنش ارتباطی به فرهنگ مبتذل ندارد، جوابی که مفتخری را به فکر فرو برد. ستوده ادامه داد که اصلا قصد ندارد که مفتخری نمایشنامه را تمام کند، بلکه می‌خواهد با کمک یک دیگر آن را تمام کنند. مفتخری پیش خود گفت که این پیشنهاد خیلی خوبی است، اکنون می‌تواند پایان مورد نظر ستوده را از زیر زبانش بیرون بکشد و با کمک نبوغ او این شاهکار را در اوج تمام کند.مفتخری با بی‌میلی گفت:« می‌دونی من در طول روز درگیری‌های زیادی دارم ولی از اون جایی که ذوق تو رو برای نوشتن دیدم تصمیم گرفتم که کمکت کنم. فقط صبر کن که برم کاغذ و خودکار بیارم.» اما ستوده با شنیدن این سخن، فریادی زد که هم‌زمان پرده‌های خانه و گوش مفتخری را چون بادسرکشی جابه‌جا کرد. مفتخری لحظه‌ای بر جایش خشکش زد و زمانی طول کشید تا بفهد در کجاست و روبه‌روی چه کسی نشسته است. چهره‌اش برافروخته شد، خیزی به قصد گرفتن یخه ستوده برداشت تا او را از خانه بیرون بیاندازد که ستوده از کیف قهوه‌ای رنگش تفنگش را بیرون آرود و با سر تفنگ اشاره کرد تا مفتخری بر سر جای قبلی خود بنشیند. مفتخری به تته‌پته افتاد و پس از آن خیز رویایی بر جای خود دوخته شد. ستوده موبایل مفتخری را از روی میز برداشت و محکم به زمین زد و چند بار با پای خود به روی آن کوبید تا کاملا خرد شد و همچنان که مواظب حرکات مفتخری بود به سمت تلفن رفت و آن را هم از پریز کشید و بر سر آن همان بلایی را آورد که دامن‌گیر گوشی موبایل شده بود. سپس بر سر جای خود برگشت و به مفتخری گفت:«نماینشامه رو تموم می‌کنیم، نه روی کاغذ، توی واقعیت، توی همین خونه» مفتخری تازه دوهزاری‌اش افتاده بود. دوباره صحنه‌های نمایش را مرور کرد؛ لباس قاتل، تفنگ و نویسنده‌ای در پی نام. همه چیز با شمایل ستوده مو نمی‌زد، نمایشنامه جایی تمام می‌شد که قرار بود، کسی با مرگ خود، دیگری را از سرنوشتش رها کند. مفتخری که تنها سر و کارش با تیر و تفنگ، این بود که کمرش تیر می‌کشید با دیدن تفنگ در درست ستوده و مرور کردن شبکه معانی مذکور دیدگانش تیره و تار شد. مفتخری لحن جلادگونه خود را کنار گذاشت و نگاه و حرکات گوسفند قربانی را به خود گرفت و به ستوده گفت:« یعنی می‌خوای منو بکشی؟!» ستوده که کم کم با درون پنبه‌ای عروسک اسطوره‌ای خود روبه‌رو شد به او گفت:« نه نادون اگر من می‌خواستم تو رو بکشم که این نمایشنامه پایانش از همین الان روشن شده بود، مثل این که یادت رفته، آخر نمایشنامه معلوم نشد که چه کسی خودش رو برای اون یکی فدا می‌کنه، برای همین این جا یا باید بکشی و یا کشته بشی» مفتخری تصدیق‌کنان به شکلی که انگار بر روی عواطف ستوده تاثیری می‌گذارد، گفت که نمایشنامه را چنان با لذت خوانده که همه آن را از بر است ولی ستوده به شخص نامربوطی مراجعه کرده است. او هیچ وقت در نمایشنامه‌هایش پایان‌هایی چنین قطعی نداشته است و اکثر شخصیت‌هایش در هزارتوی وجودی خود گم می‌شده‌اند و در نمایشنامه‌های او، پرده با هذیان‌گویی شخصیت اصلی فرو می‌افتاده است.ستوده با فخر و مباهات خاصی در اتاق گشت و به کتابخانه مفتخری رسید و نمایشنامه‌ها را یکی یکی به دست گرفت و ورق زد و با جابه‌جایی هر برگه سرش را به پایین می‌گرفت و آن را می‌بویید، در همین حین ستوده به مفتخری گفت:« نمی‌دونم که نمایشنامه رو درست خوندی یا الان خون به مغزت نمی‌رسه، توی اون نمایشنامه کوفتی نوشته شده که مرد جوان به خانه اسطوره نویسندگی خود می‌رود. حالا دیگه فرقی نمی‌کنه که درباره کارات چه فکری می‌کنی یا چه چیزایی نوشتی، مهم اینه که الگوی زندگی منی.» مفتخری تا به حال نشده بود که از شنیدن یک تعریف تا به این اندازه بترسد.مفتخری لحظه‌ای درنگ نکرد و در پاسخ ستوده گفت: «کاملا درست می‌گی ... الان با این اسلحه که تو دستت داری، چه طور ممکنه که خون به مغزم برسه. اون اسلحه رو از پنجزه بیرون بنداز. بهت قول می‌دم که می‌شینیم دور این میز، عقلامون رو می‌ریزیم روی هم یه پایان خوب برای نمایشنامه شاهکارت می‌نویسیم.» ستوده سراپا قرمز شد و به گوی گداخته‌ای تبدیل شد که هر آن ممکن است، نسل بشر را بر روی کره زمین بخشکاند. مفتخری هم حرارت این عصبانیت را بر پوست خود حس می‌کرد. ستوده گفت:« تو و نسلت به لفاظی‌های احمقانه عادت کردید. فکر می‌کنید، میشه یه گوشه نشست، در و پنجره رو بست و برای صلاح بشر نوشت. نه! من این جوری فکر نمی‌کنم. به نظر من باید نوشته‌ها رو زندگی کرد. اگر نوشتن به کنش تبدیل نشه، از صدای خر هم بدتره. حداقل صدای خر آدم رو اذیت می‌کنه، اون که هیچ غلطی می‌کنه.» مفتخری با توجه به این جوش و خروش دانست که اوضاع دیگر از دستش خارج شده است و اینک باید در زمین ستوده بازی را ادامه دهد. در نتیجه سعی کرد، نمایشنامه را تا جای ممکن به یاد بیاورد و مطابق با قواعد علی معلولی آن دمار از روزگار ستوده برآورد و خود را نجات دهد.مفتخری از ستوده خواست که اجازه دهد تا او از جایش بلند شود چرا که همواره زمان اندیشیدن در طول اتاق راه می‌رود و با خود حرف می‌زند. ستوده بدون هیچ گونه مشکلی تقاضایش را پذیرفت و سپس مفتخری شبیه به حالت هذیان‌گویی، نمایشنامه را با خود مرور کرد. ستوده هم با سر اسلحه، شقیقه‌اش را می‌خاراند و هم زمان سرش را به بالا و پایین به نشانه تصدیق حرف‌های مفتخری تکان می‌داد تا این که نمایشنامه به جای حساسش رسید. به جایی که شخصیت جوان، نویسنده مشهور و پیر را غافگیر کرد و تفنگ را از کیفش درآورد و به سوی او نشانه رفت. در این جا مفتخری یک لحظه جلوی آشپزخانه‌اش متوقف شد و به ستوده گفت که یک جای کار می‌لنگد، درآوردن اسلحه و شلیک کردن در نقطه اوج داستان به هیچ عنوان نمی‌تواند پایان جذابی برای آن باشد. باید ایده دیگری برای ادامه نمایشنامه پیدا کرد. ستوده بشکن‌زنان حرف مفتخری را تایید کرد و در ادامه پیشنهاد داد که بهتر است، یک بازی کنند، پیروز این بازی فرد زنده را مشخص می‌کند. ستوده با این پیشنهاد رشته فکری مفتخری را پاره کرد. او دیگر نمی‌دانست که باید به نقشه قبلی خود فکر کند یا این که روی پیشنهاد ستوده متمرکز شود. او سعی کرد که راه میانه‌ای را برگزیند. او گفت:«ببین در حال حاضر شرایط ما نابرابره، تو یه تفنگ داری که می‌تونه به اشاره‌ای شلیک بشه و نمایشنامه رو بدون هیچ نتیجه‌ای تموم کنه، تو که نمی‌خوای که نمایشنامه‌ات بدون نتیجه اخلاقی و درون‌مایه باشه؟!» ستوده آهی کشید و گفت که اگر می‌خواسته است که در نهایت نمایشنامه چنین پایانی داشته باشد همان زندگی عادی‌اش را می‌کرد، روایت جایی است که بتوان به اتفاقات نامنظم معنا بخشید. مفتخری از این که ستوده مدافع چنین ادبیاتی است، شادمان شد و در ادامه پیشنهاد داد که ستوده تفنگش را وسط میز بگذارد و هر دو در فاصله معینی از میز قرار بگیرند و با هم یک بازی کنند و با هر باز یک قدم به اسلحه نزدیک شوند، هر کسی که بازی را ببرد، می‌تواند تفنگ را بردارد و دیگری را بکشد. در زمانی که مفتخری این پیشنهاد را می‌داد، به آشپزخانه رسیده بود، در آشپزخانه عقب عقب رفت و چاقویی را که پیشتر نشان کرده بود، با دستانی لرزان برداشت و در جیبش گذاشت. ستوده پیشنهاد مفتخری را پذیرفت اما با یک شرط و آن هم این که مفتخری باید پیشنهاد او را برای بازی بپذیرد. ناگهان مفتخری حس کرد که عرق یخ از درون بدنش می‌جوشد. از او خواست که پیشنهاد بازی هم از طرف او باشد، از آن جایی که او سال‌ها نویسندگی تدریس می‌کرده است، می‌داند که چگونه باید این متن را جذاب‌تر کرد اما ستوده مخالفت کرد و با شادمانی فراوان به مفتخری گفت:« این اتاقی که می‌بینی، جهان منه و من هم خداشم، من می‌گم که قوانینش چه طوری باشه، چه کسی توش برنده است و چه کسی باید بمیره. باید خوش‌حال باشی که تو جهان منی! این جا هر کسی به حقش می‌رسه اما تو جهان واقعی چی؟ دلقکی مثل پژم رو دست جابه‌جا میشه»- پس جریان رو می‌دونی؟+ جریان چی رو؟- هیچی ... هیچی، داشتی می‌گفتی+ می‌دونی امثال تو با چرندیاتی که بهم گفتید، در درونم اژدهایی ساختید که هر رویایی که می‌سازم، می‌بلعه و نمی‌ذاره که کمر راست کنم. حالا می‌خوام به این اژدها و هم به شماها ثابت کنم که کی هستم. می‌دونی چه قدر سخته که هر روز صبح توی یه صفحه سفید کلمات رو به پشت سر هم صف کنی ولی بدونی که این نوشته‌ها هیچ وقت به هیچ جایی نمی‌رسن، درست مثل به دنیا آوردن یه بچه ناقص می‌مونه که با هزار امید منتظر دیدن بزرگ شدنش بودی اما باید با دستای خودت دفنش کنی. اصلا چی دارم می‌گم تو که نمی‌فهمی دیده نشدن چه معنایی داره؟!- حالا چرا من رو انتخاب کردی می‌رفتی، نمایشنامه‌ات رو با اون پژم کار می‌کردی.+ می‌خواستم تو ببینیش و مجبور شی که تحسینش کنی. می‌دونی اون موقع که به خیال خودت داشتی منو خرد می‌کردی، از تمام وجود خوش‌حال شدم، فهمیدم تو درست همون کسی هستی که می‌خواستم. اگر ذره‌ای در اجرایی کردن نقشه‌ام شک داشتم. همون موقع به یقین رسیدم. حالا پایان این نمایشنامه میشه تاثیرگذارترین اثر هنری که در طول زندگیت دیدی.- اگر واقعا مشکلت همین تحسین شدنه، من همین الان می‌تونم. هر چه که تو دوست داری به اثرت بگم.ستوده در این جا دیگر حرفی نزد، لوله تفنگ را به سمت مفتخری نشانه گرفت و با این کار نشان داد که دیگر کار از کار گذشته است. ستوده در حالی که مفتخری در خودش فرورفته بود، کمی با خود کلنجار رفت و پیشنهاد آخر را داد، آن‌ها باید اسلحه را در میزی که درست وسط اتاق پذیرایی قرار داشت، بگذارند و سپس هر کدام از آن‌ها شش قدم از اسلحه فاصله بگیرند و بگویند که چرا شایسته زیستن هستند. مسلما کسی که بتواند، شش دلیل برای زیستنش بیاورد، می‌تواند اسلحه را بردارد و دیگری را بکشد.ستوده اسلحه را بر روی میز گذاشت و هر دو شش قدم از اسلحه دور شدند. ستوده شروع کرد به این که دلایل خودش را بگوید. او گفت که شایسته زیستن است چرا که جوان‌تر است و او پیر شده است. او شایسته زیستن است برای این که سلامت است اما او پیرمردی درمانده است. او شایسته زیستن است برای این که می‌تواند زندگی تشکیل دهد اما مفتخری هیچ کسی را برای زندگی ندارد. او شایسته زیستن است چرا که فرد با استعدادی است. در همین زمان که ستوده مثل بلبل شایستگی‌های زیستن خود را بر می‌شمرد، مفتخری جز این که از مرگ می‌ترسد، دلیل دیگری به ذهنش نمی‌رسید. علاوه بر این کابوس‌های هولناک، عذاب وجدانش سربرآورده بودند. او نمایشنامه را به نام خودش زده بود و آن را به پژم داده بود و بدتر از همه موافقت کرده بود که اسمی از او نیاورند و گفته بود که حتی به بهایی بالاتر حق نویسندگی نمایشنامه را به پژم می‌فروشد. آخر آدمی به چنین فرمایگی با چه اصلی شایستگی زیستن دارد. مفتخری همزمان که با وجدانش در جدال بود، با تنها دلیلش یک قدم جلو آمد. در حالی که ستوده به میز رسید و اسلحه را برداشت و به سمت مفتخری نشانه رفت. مفتخری که بغض راه تنفسش را گرفته بود به ستوده گفت:«باشه تو بردی ... آره چیزی که نوشته بودی، نشون میده که آینده درخشانی داری حتی بهتر از من ولی بدون که من، اون کسی نبودم که تو خیال کردی سی ساله که وضعیت من روز به روز بدتر میشه. دیگه حالم از خودم به هم می‌خوره تا امروز ترس منو زنده نگه داشته، ترس از بدنام شدن، ترس از مردن ولی باعث شدی دوباره به خودم فکر کنم و ببینم که واقعا این زندگی ارزش زندگی کردن نداره.» همین طور که مفتخری کلمات خود را مثل دفاعیه متهمان در روز آخر دادگاه می‌گفت، لنگ‌لنگان و دست به کمر به ستوده نزدیک می‌شد. ستوده هم دوباره چشمانش مثل همان زمانی که داشت تخرب می‌شد، می‌درخشید و به نظر می‌رسید که عمیقا تحت تاثیر قرار گرفته است. ستوده تفنگ را پایین آورد و مفتخری را که نیمه‌جان به او رسیده بود، در آغوش گرفت. مفتخری سرش را بر روی شانه‌های ستوده گذاشت و با دست چپش محکم او را فشرد و چاقویی را که از آشپزخانه برداشته بود، از جیبش در آورد و به شکل دیوانه‌واری چاقو را در پهلوی ستوده فرو می‌برد و بیرون می‌آورد. ستوده از درد فریاد کشید و خون چون فواره‌ای بیرون زد. ستوده سعی کرد که خود را از دستان مفتخری نجات دهد اما مفتخری به او امان ندارد و این دفعه با دستانش محکم او را گرفت و چاقو را در کمر ستوده فرو برد. اسلحه از دست ستوده رها شد و بر روی شیشه روی میز افتاده و در شیشه ترک‌های بزرگی ایجاد شد. ستوده نیز صدایی شبیه به ناله گربه از دهانش خارج شد و نقش بر زمین شد. مفتخری نفس‌نفس‌زنان به اطراف نگاه می‌کرد و به خونی که زمین را پوشانده شده بود، خیره شده بود. اسلحه را از روی میز برداشت و خشابش را باز کرد، خشاب خالی بود اما دور آن کاغذی وجود داشت، کاغذ را که مانند رولی دور خشاب پیچیده شده بود، باز کرد، در آن نوشته شده بود، حالا پایان را بنویس. مفتخری سحر شده بود، حس می‌کرد که نیرویی از قلبش به سمت دستانش حرکت می‌کند. تمام خاطرات خوش زندگی‌اش در سرش مرور شد از جایش بلند شد، به دنبال خودکاری گشت. از آن جایی که مثل همیشه خودکاری دم دستش نبود، کل خانه را گشت و به این ترتیب در سراسر خانه جای دست‌های خونین بود. خودکار را که پیدا کرد. روی مبلش نشست نمایشنامه را به دست گرفت و پایان نمایشنامه را ‌درست مانند همان اتفاقاتی که در اتاق افتاده بود، نوشت. پس از این که نمایشنامه را تمام کرد. از این که بالاخره توانسته چیزی بنویسد، خوش‌حال شد و با دستان خونینش برای خودش سوت افتخار زد. نزدیک جسد پسر رفت. چاقو را گرفت به آن خوب نگریست و با دو دست آن را در گلوی خود فروبرد. تنها چیزی که از او شنیده، صدای خفیف خرخر کسی بود که چاقو در گلویش فرو برده است.پلیس پس از وزش باد و بارندگی و پس از این که همسایه‌ها توانستند بوی جنازه‌ها را از بوی هوای تهران تشخیص دهند، وارد عمل شدند و تحقیقات گسترده‌ای را شروع کردند و از آن جایی که در تمام خانه رد خون مشخص بود و در اسلحه و چاقو آثار خون و انگشتان مفتخری معلوم بود، قتل مفتخری را تایید کردند و گفتند که احتمالا مفتخری پس از شکنجه پسر جوان، او را با ضربات چاقو کشته است اما درباره نسبت مرد جوان و مفتخری نظری قطعی ندادند و این بازار شایعات را گرم کرد. یکی از اسناد مهم یافت‌شده در محل جرم نمایشنامه‌ای به نام پایان دراماتیک بود که خون‌آلود شده بود و در صفحات پایانی با دست‌خط شخصی جملاتی در آن نوشته شده بود اما از آن جایی که بسیار بد خط و خونین بود، پلیس چیزی از آن سردرنیاورد.پژم اما وضعیت را مناسب دید، نمایشنامه را به نام خود زد و در گفت‌وگو با رسانه‌ها اشاره کرد که این ایده این نمایشنامه در پی این واقعه در ذهنش شکل گرفته است. او مطابق با شایعات پایانی برای نمایشنامه نوشت که به دلایل مختلفی از جمله نمایش عریان خشونت، اجازه نمایش نگرفت. پژم به این طریق بر صدر رسانه‌ها رفت و پس از افت‌وخیز بسیار توانست برای نمایشش با حذف قسمت پایانی مجوز بگیرد. نمایشنامه که با بازیگران مطرحی بر روی صحنه رفت. مورد استقبال مخاطبان و منتقدین قرار گرفت و پژم توانست با سیاست خاص خود لقب چخوف ادبیات ایران را برای خود بخرد و نام مفتخری رفته‌رفته از نام نویسندگان معاصر محو شد.