چرا بچه دار شدن پر ریسک و ترسناکه!؟

برای درک موضوع بهتره بحثمون رو از ازدواج شروع کنیم! وقتی قراره با کسی برای سالها همدم و همنشین باشیم و زیر یک سقف شب و روزمون رو با هم بگذرونیم بحث همخوانی و نزدیک بودن علایق و سلایق اهمیت زیادی پیدا میکنه تا جاییکه مشاوران ازدواج مهمترین معیار برای انتخاب همسر رو تطابق فرهنگی و نگرشی زوجین عنوان می کنند و افراد رو از ازدواج با فردی که با اونها تفاوت های فرهنگی عقیدتی و نگرشی زیادی دارن برحذر می دارن! و بنابر امار و اطلاعات موجود هم بیشترین امار طلاق بین زوجینی اتفاق میفته که کمترین تطابق فرهنگی و نگرشی رو با هم دارن. ممکنه یکی دو سال اول جذابیت های ظاهری و حرارت های جوانی اجازه نمود و بروز اختلافات فرهنگی و نگرشی رو نده اما بعد از فروکش کردن عشق های اتشین اولیه تفاوت های سلایق و علایق خودشون رو بصورت پررنگ و غلیظ نشون میدن و گاها همین اختلافات به ظاهر کوچیک زمینه ساز جدایی های بسیار بزرگ و پر سر و صدا میشن! بنابراین همه ما با وسواس زیادی سعی میکنیم شریک و یار همیشگی زندگی خودمون رو فردی انتخاب کنیم که بیشترین تطابق فرهنگی و نگرشی رو باهاش داشته باشیم.در مورد فرزند ملاحظات فراوانی وجود داره. اولا فرزند به حسب وجدان و اخلاق همراه همیشگی زندگی ماست و امکان طلاق و جدایی از اون وجود نداره (کاری به افراد معدودی که بعد از جدایی از همسر با بی مسوولیتی تمام فرزند رو به حال خودش رها میکنن و میرن دنبال زندگی شخصی خودشون ندارم) یعنی در مورد ازدواج این امکان برای ما وجود داره که در صورتیکه انتخاب اشتباهی داشتیم با تحمل مشقات و تبعات فراوان از اون زندگی خارج بشیم و زندگی جدیدی با همسر جدیدی رو شروع کنیم اما در مورد فرزند چنین امکانی وجود نداره!در مورد ازدواج این امکان برای ما وجود داره که با کیس مورد نظرمون ماهها در ارتباط و رفت و امد باشیم و میزان تطابق و همخوانی اخلاقی و رفتاری خودمون رو بسنجیم و بعد اقدام به ازدواج کنیم. اما در مورد فرزند متاسفانه یا خوشبختانه چنین امکانی وجود نداره! در واقع فرزند هندوانه دربسته ایه که ممکنه توش هرچی باشه! یه هندوانه ابدار و شیرین یا یه هندوانه کال و بی مزه یا در بهترین حالت چیزی مابین این دو! از اون هندونه هایی که اولش شیرین و خوشمزس ولی هرچی به تهش نزدیکتر میشی بی مزه تر و بدمزه تر میشه! چیزی شبیه به بچه داری در این دوره و زمانه که اولش خیلی شیرین و جذابه اما هرچی میگذره مشکلات و دردسرهاش بیشتر میشه چرا که بقول قدیمیا بچه مشکلاتش با خودش بزرگ میشه!تو بحث تطابق اخلاقی و رفتاری بعضی افرادِ سطحی نگر و خوش بین اینطور استدلال میکنن که ما با تربیت دقیق و حساب شده کاری میکنیم که فرزندمون بیشترین همخوانی و تطابق سلایق و علایق رو با ما داشته باشه. هرچند نقش تربیت و شکل دهی به شخصیت فرزند بر کسی پوشیده نیست و بنده هم منکر این قضیه نیستم اما خام اندیشی است که تمام سهم شکل گیری شخصیت رفتاری فرزند رو به نحوه تربیت والدین واگذار کنیم. از نظر بنده سهم تربیت والدین در بهترین و بیشترین حالت فقط یک سومه چرا که یک سوم شخصیت و تربیت فرزند از طریق جامعه و محیط و همسالان شکل میگیره و یک سوم شخصیت و تربیت فرزند هم در اختیار ذات و سرشت طبیعی اونه. شاید شما بتونین نقش محیط رو با انتخاب یک محله مناسب زندگی و فرستادن فرزندتون به یک مدرسه خوب تا حدودی کنترل کنین (هرچند در دنیای کنونی فضای مجازی بیشترین نقش رو بعوان محیط ایفا میکنه و محیط فیزیکی تاثیرگذاری قبلی خودشو تا حد زیادی از دست داده) اما بهرحال هر انسانی با یک سرشت و ذات طبیعی متولد میشه که کنترلش از دست والدین خارج و کاملا تصادفیه. یکی ذاتا کم رو و خجالتی و درون گراست یکی ذاتا اجتماعی و بجوش و برون گراست! یکی ذاتا به فلسفه و مطالعه و کتاب علاقمنده یکی ذاتا اکتیوه و به ورزش و دورهمی های گروهی علاقمنده. یکی ذاتا به پزشکی و جراحی علاقمنده یکی ذاتا از خون و بیماری و مریض بیزاره. یکی ذاتا دگرجنس گراس یکی بدون اینکه خودش بدونه چرا، از جنس مخالف خوشش نمیاد! یکی درس خونه و تحصیل رو دوس داره یکی هم از درس و مشق بیزاره و دوس داره بره دنبال موسیقی! و از این تفاوت های بسیار که پدر و مادرها بهتر تجربشون کردنبنابراین از این حیث فرزند اوری امری به غایت پر ریسک و ترسناکه که زوجین باید قبل از اقدام خیلی خوب به جوانب اون فکر کنن. در واقع تو این زمینه ما نه باید بدبین باشیم و نه باید خوش بین باشیم بلکه باید واقع بین بوده و هر احتمالی و هر شانس و اقبالی رو متصور باشیم. فقط با چنین پیشفرضیه که اگه فرزندمون علیرغم خواست ما دگرجنس گرا نبود یا اهل درس و مشق نبود خیلی ناراحت و عصبانی نمیشیم و خودخوری نمی کنیم و این رو صرفا ناشی از بخت و اقبال خودمون میدونیم که خارج از کنترل ماست.مهدی دولتی @charkhvandترشحات یک ذهن معیوب @zehnemayoob