قوانین دعوا

خیلی از زوج ها هستند که توی مراحل مختلف رابطه شون با یه مشکلی روبرو هستن و اونم اینه که خیلی دعوا و بحث پیش میاد. قاعده حکم میکنه که هیچ آدم سالمی دنبال جر و بحث و دعوا و اعصاب خوردی نباشه و فرض هم بر اینه که دو طرف رابطه آدمهای سالمی هستن و مشکل روانی ندارن. بذارید اسمش رو بذاریم یکم اختلاف سلیقه دارن سر موضوعات مختلف.کاری با اینکه چرا دعوا پیش میاد ندارم. خیلی ها فکر میکنن طرف مقابلشون مقصر هست یا در بهترین شرایط بعضی وقت ها اشتباهات خودشون رو هم گردن میگیرن.کاری هم با این ندارم که باید جلوی دعوا رو گرفت یا نه. یه سری روان شناس معتقدند دعوا کردن و به طور کلی اختلاف داشتن سر بعضی مسائل چیز خوبیه و باعث تکامل زوج میشه. درست بودن یا غلط بودنش رو میذارم به عهده خودتون.اما یه چیزی رو خیلی قبول دارم و منطقی به نظر میاد. اینکه دعوا ماهیتش خوب نیست اما اگه طرفین دعوا درست مدیریت و کنترل کنن میشه یه دعوا تبدیل به یک بحث سازنده و مفید بشه. وقتی آدم نگاه میکنه میبینه وقتی دو نفر تو یه رابطه دعوا می کنن تهش دنبال این هستن که بهتر بشن. پس عملا یه خواسته رو دارن مطرح می کنن. خب، وقتی پای یه خواسته وسط هستش میشه راجع بهش مکالمه و مذاکره کرد.مهمترین قسمت دعوا اون مدیریت کردن و کنترل کردن احساسات هستش. این از همه چی مهمتر هستش. چرا؟ چون رابطه مثل بچه دو تا آدمی که با هم دوست هستن میمونه. حالا فرض کنید تو رابطه دعوا میشه. مثل این میمونه اون بچه حالش خیلی بد بشه یهو قرار باشه بره اتاق عمل. پزشکاش کیان؟ همون آدم هایی که رابطه رو درست کردند. دو تا پزشک میرن تو یه اتاق عمل که اون بچه رو نجات بدن. پس اینا باید حالت اورژانسی به خودشون بگیرن و حسابی حواسشون رو جمع کنن.قرار نیست توی دعوا هرچی ما دلمون میخواد بشه. قرار نیست هر جور خواستیم حرف بزنیم یا هر کاری خواستیم بکنیم و بعدش بیایم بگیم عصبانی بودیم یا تو دعوا که حلوا خیرات نمیکنن. این طرز تفکر مال آدم بزرگا نیست پس بذارینش کنار. دعوا برای اینکه مدیریت بشه و بشه تبدیلش کرد به یه مکالمه سازنده یه راهکار به ظاهر خیلی ساده داره که در عمل اجرا کردنش یکم تمرین میخواد. سخت نیست، فقط باید تمرین کرد و بهونه نیاورد.تمرین کردن و اجرا کردنش خیلی ساده است. آدم ها همیشه میفهمن عصبانی شدن. پس هر موقع عصبانی شدن باید بدونن این چند تا قانون رو رعایت باید بکنن. قوانینش ایناست:فحش دادن و بد دهنی کردن ممنوع. هیچ کسی تحت هیچ شرایطی حق فحش دادن یا بد دهنی کردن نداره چه برسه بخواد به کسی که دوستش داره فحش بده و بد دهنی کنه. این کار کینه خیلی بزرگ و عمیقی ایجاد میکنه و عملا دوست داشتن رو از بین میبره. نکنید این کار رو تا روزی پشیمون نشید.مسخره کردن و سوالی که هدفش مسخره کردن باشه ممنوع. مسخره کردن یعنی اینکه من خوبم و من میدونم و من میفهمم اما تو بدی و تو نمیدونی و تو نمیفهمی. اینجور حرف زدن هیچوقت شما رو به هیچ جایی نمیرسونه. یه حس ارضا شدن خیلی خیلی مقطعی میده به آدم اما دقیقا طرف مقابل رو بیشتر ناراحت میکنه و باعث میشه طرف مقابل هم یه چیز سنگینتری بگه که بدتر عصبانی کنه آدم رو. "من نمیدونم دیگه" ممنوع. اگه موضوعی تو دعوا مطرح میشه و ازتون میخوان راجع بهش نظر بدین یا راه حل بدین اصلا جوابش این نیست که بگین "من نمیدونم دیگه" و بعدش سکوت کنین. اگر واقعا نظری ندارین بگین "نمیدونم اما میشه راجع بهش فکر کرد، مطالعه کرد یا از کسی پرسید". روحیه همکاریتون رو حفظ کنین. اگر وسط دعوا به اینجا رسیدین که طرف مقابلتون داره سوالی رو جدی ازتون می پرسه یعنی یه قدم از دعوا فاصله گرفتین و دارین به سمت گفت و گو پیش میرین. نزنید خراب کنید این پیشرفت رو. "بسه دیگه من خسته شدم" ممنوع. یه دکتر وسط اتاق عمل برنمیگرده بگه من خسته شدم دیگه حال ندارم یا حوصله ندارم بسه دیگه. رابطه تو شرایط اورژانسیه و شرایط اورژانسی هم لازم به اقدامات اورژانسی و انرژی اورژانسی داره. انتظار نداشته باشین شما که خسته شدین طرف مقابلتون هم وسط بحث بگه باشه بریم یه استراحت کنیم بعدا بیاییم. مسئولیت رابطه تون رو قبول کنین و به یه توافق یا راه حل مشترک برسیدین.دنبال مقصر گشتن ممنوع. راحت ترین کار اینه که برید به عقب، خاطرات تلخ و مشکلات ناخشایند رو بکشید بیرون و دوباره زخم کنه رو باز کنید و بگید "یادته اون سری هم فلان شد؛ تقصیر تو بود اونجوری شد" و ربطش بدین به مشکلی که الان دارین سرش دعوا می کنین. باور کنید هیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــچ تاثیری نداره حتی اگر واقعا 100 نفر هم پیدا بشن بگن حق با شما هستش. به جای این کار همیشه بپرسید "خب از الان به بعد چیکار باید کرد؟". تو این تله گیر نکنید که بریم ببینیم ریشه مشکل کجاست بعد حلش کنیم. ریشه و اینا مهم نیست. مهم اینه از الان به بعد میخواین چیکار کنین که مشکل حل بشه."تو باید ..." و "تو نباید ..." گفتن ممنوع. دیکته نکنین چیزی رو به طرف مقابل. اولا که قبول نمیکنه و فرض بر اینکه قبول کنه چیزی نیستش که خودش بهش رسیده باشه و خودش بخواد انجامش بده. اگر میخواین میتونین پیشنهاد بدین. بگین "من اگر جای تو بودم ..." یا "من پیشنهاد میدم ...". شما پدر و مادر و معلم طرف مقابلتون نیستین که بهش بگید چیکار کنه یا نکنه.آخرش الکی "من خوبم" گفتن ممنوع. لازم نیست الکی بگین حالتون خوبه در حالی که واقعا نیست. مهم نیست چقدر ممکنه طرف مقابل رو ناراحت کنه، به هر حال دعوا کردین و این خوشایند نیست. ولی همینجوری هم 5 روز پشت سر هم نگین دعوا کردیم خوب نیستم. بهترین جواب چیه؟ "الان خوب نیستم ولی بهم مثلا 24 ساعت وقت بده بهتر میشم." طرف مقابل رو توی برزخ نذارین. در نهایت وقتی دلتون هم شکسته باشه ولی با قوانین بالا دعوا رو مدیریت کرده باشین، به اونجایی میرسید که یه راه حل یا توافقی برای ادامه دادن دارین. پس امیدوار باشین که دعواتون به گفت و گوی سازنده تبدیل شده.اگر زیاد دعوا می کنین شاید راه حلش این نباشه رابطه تون رو تموم کنین یا با ناامیدی بهش ادامه بدین. شاید هم راه حلش این نباشه کاری کنید جلوی دعوا کردنتون رو بگیرین. به نظرم ضرری نداره این راه رو هم امتحان کنید که دعواهاتون رو با گذاشتن قانونهایی مثل اونایی که بالا گفتم تبدیل به گفت و گو و بحث هدفمند کنین.خوب باشین.3 شهریور 98مارشال