داستان نویسنده شدن من

بعد از حدود سه سال می خواهم دوباره در ویرگول بنویسم . در طول این سه سال بیکار نبوده ام و واقعیت این است که در این مدت من واقعا نویسنده شده ام و خیلی حرفه ای و جدی مشغول به این کار هستم در حالی که اصلا و ابدا فکر نمی کردم یک روزی به خودم بگویم نویسنده !! من هیچ تصمیمی و حتی هیچ علاقه ای برای ورود به این شغل نداشتم . این خزعبلات انگیزشی تلاش و پشتکار و علاقه و این جور اراجیف را بریزید دور . الان که من داستان نویسنده شدنم را برایتان تعریف کنم ،خواهید دید که خیلی از اتفاقات زندگی آدم فقط به شانس بستگی دارد .من از حدود هفده سال قبل تا همین سه سال پیش آرایشگر بودم . از آن آرایشگاه های امروزی هم نبودم که صد مدل قر و اطوار سر مو و ریش ملت در می آورند . یک دکان نقلی سلمانی داشتم و مو و ریش و پشم خلق الله را به ساده ترین روش ممکن کوتاه می کردم . در آمد بدی هم نداشتم و همه چیز طبق روال داشت پیش می رفت و حتی برای بزرگترین معضل این شغل که پا درد ناشی از سر پا ایستادن مداوم است هم ، راهکارهایی داشتم و تولید یک صندلی هوشمند متحرک مخصوص سلمانی های نقلی را هم تا مرحله ثبت اختراع جلو بردم ولی درست در زمان ثبت ، مسئول مربوطه سنگ اندازی کرد و گفت اول باید بروی اختراع کنی و بعد برای ثبت اختراع اقدام کنی که خب متاسفانه به دلیل مشغله زیاد فرصت نشد . حالا کاری نداریم ، خلاصه اینکه همه چیز داشت خوب پیش می رفت و من هر روز صبح می آمدم کرکره مغازه را می دادم بالا و جلوی در را ، آب جارو می کردم و سرو صورت مشتری هایم را اصلاح می کردم و غروب در دکان را چفت و بست می زدم و میرفتم خانه، تا اینکه یک روز دم غروب، آقای سروش صحت ، خیلی شاد و خجسته وارد دکان شد و از من خواست تا ریش و موهایش را کوتاه کنم . برعکس اینکه می گویند آدمهای مشهور، مغرور و از خودراضی هستند و خودشان را می گیرند ، سروش صحت مدام میگفت و میخندید و شوخی میکرد و خلاصه حسابی شاد و سرخوش بود . من هم که تا قبل از آن هیچ آدم معروفی را از نزدیک لمس نکرده بودم با یک حال خر کیف طوری دست به کار شدم و با دقت تمام مشغول لمس و اصلاح موهای سر و صورت ایشان شدم . بی خبر از اینکه اگر آقای صحت از کار من خوشش بیاید و مشتری دائم من شود ، چه بلایی سر من خواهد آمد . و بدبختانه شد آنچه نباید می شد و سروش صحت از کار من خوشش آمد و ماهی یک الی دو بار با یک سرخوشی و شادی زایدالوصفی ، با نیشهای باز و یک خوشحالی توام با زرنگی خاصی ، وارد دکان می شد و روی صندلی در مقابل آینه می نشست و منتظر می ماند تا من دست به کار شوم . البته من بعدها فهمیدم که آن نیش باز و آن همه شوخی و خنده و شادی با زرنگی همراه بوده !! حتما می پرسید چرا ؟ لطفا بپرسید چرا ، چون اینجا نقطه عطف و گره داستان است و علی القاعده شما باید کنجکاو شده باشید تا نویسنده بتواند بقیه قصه را تعریف کند . آفرین ، پس می پرسید چرا ؟ خب معلوم است ، شما به آن پشمهای فرفری تو در تو با ضخامت لااقل یک میلیمتری روی سر و صورت سروش صحت می گویید مو ؟ می گویید ریش؟ به ولله عبور از سیم خاردار های مرزی نوار غزه به مراتب آسانتر از شانه کردن موهای سروش صحت است . همینقدر برایتان بگویم که در طول یکسالی که آقای صحت مشتری من بود ، هفده عدد شانه ، سیزده برس گرد ، یازده قیچی و سه سشوار مصرف شد . به جرات می گویم که سرانه ی مصرف شانه و قیچی در کشور را این آقا به تنهایی هفت هشت برابر کرده است . من که تا قبل از حضور آقای صحت در دکان کوچک سلمانی ام، فکر میکردم بزرگترین سختی این شغل پا درد ناشی از ایستادن زیاد است ، داشتم شبها از درد مچ و انگشتان دست به خود می پیچدم . مگر قیچی لای موهایش می رفت لا مذهب . هر بار بعد از اصلاح ایشان ، قیچی جوری کند میشد و تیزی لبه های آن جوری صاف و گرد میشد که می توانستی از آن به جای وردنه برای صاف کردن خمیر استفاده کنی . بریدن موها به قدری سخت و طاقت فرسا بود که پشت بازو آورده بودم . سه بار پیش آمد که شانه پلاستیکی لای ریشهایش شکست و در آن هنگام عکس العمل سروش صحت ؟ هیچ . هیچ آقا هیچ . با همان نیش باز در آینه به من نگاه می کرد و شانه ی شکسته را در کمال آرامش از لای مفتولهای در هم تنیده روی صورتش بیرون می کشید و به من می داد . شبها وقتی که معجون آرد و زردچوبه و تخم مرغ را با برای خواباندن ورم دست ، روی دستمال می گذاشتم تا دور مچ دستهایم بپیچم ، یاد آن چهره ی گشاده و خنده روی سروش صحت در آن روز کذایی که اول بار وارد مغازه ام شد می افتادم و تا مغز استخوانم می سوخت . درد سرتان ندهم ، قریب یکسال سوختم و ساختم تا اینکه یک روز وقتی در تلاشی سراسر بیهوده سعی داشتم تا با استفاده سشوار پیچ و تابهای تمام نشدنی موهای سرش را کمی، فقط کمی صاف کنم تا هزینه خرید یک شانه ی دیگر به گردنم نیفتد ، میان شوخی و خنده های مصنوعی اش گفت که هفته آینده یک کارگاه نویسندگی برگزار خواهد کرد و ظاهرا استقبال زیادی هم شده و مجبور شده اند کلی هزینه کنند و فلان سالن بزرگ باغ کتاب را اجاره کنند و چنین و چنان . همانجا تصمیم گرفتم که هر طور شده بروم و به یک نحوی انتقام خودم را از این مرد بد پشم بگیرم.ثبت نام کردم و با لباس مبدل به عنوان یکی از حضار جایی در ردیفهای میانی سالن لای جمعیت کمین کردم . مردم را می دیدم که با چه ذوق و شوقی ، عقابی چشم دوخته اند به حضرت استاد و دارند با جان و دل به حرفهای صد من یه غاز معلمشان گوش می کنند که ناگهان آقای صحت بعد از توضیحات مقدماتی درباره اصول نویسندگی گفت، همین حالا قلم و کاغذ بردارید و داستانی بنویسید تا در ادامه کلاس داستانهای خودتان را بخوانیم و درباره آنها حرف بزنیم . من که فرصتی طلایی را پیش چشم خود می دیدم ، با انگیزه ی انتقام سخت از سروش صحت و خار و خفیف کردن این آدم جلوی هوادارانش دست به کار شدم و همین داستانی که الان شما خواندید را نوشتم تا به همه بفهمانم که این مرد چه آدم پشمالوی موذی آب زیر کاهی است . وقتی گفت چه کسی حاضر است داستانش را بخواند ، من دستهایم را زرافه وار بالا بردم و اینقدر بالا و پایین پریدم تا مرا لای جمعیت دید و بدون اینکه مرا بشناسد اجازه داد تا داستانم را بخوانم . بعد از خواندن داستان با چهره ای مغرور، سینه ستبر کردم ، سرم را بالا گرفتم و چون جنگجویی فاتح چشم در چشمان سروش صحت دوختم . در کمال تعجب ، دیدم که او شروع به کف زدن کرد و پشت بندش همه حضار شروع به تشویق من کردند . با تعجب به دور بر خودم نگاه می کردم و مردم را می دیدم که دارند با تحسین مرا نظاره می کنند . سروش صحت از نوشته من خوشش آمد و مرا دعوت کرد تا برای یکی از سریالهایی که آن زمان در حال ساختنش بود نویسندگی کنم و اینگونه بود که بنده ، که با کینه توزی و نیت انتقام به کارگاه نویسندگی رفته بودم ، خیلی شانسی و از سر اتفاق تبدیل به یک نویسنده حرفه ای شدم .ولی حالا از شوخی گذشته اگر از این نوشته خوشتان آمد ، مرام بگذارید و دست به دست کنید ، بلکه ام رسید به دست سروش صحت و خواند و خوشش آمد و همینقدر شانسی و الله بختکی، من هم واقعا یک روزی یک نویسنده حرفه ای شدم .