مصاحبه: دغدغه یا لذت بردن؟

مصاحبه رفتن اگه در رتبه سخت‌ترین کار دنیا قرار نگیره قطعا در رتبه دوم هست! ترس، استرس، اضطراب و هزارتا چیز که باعث فشار روی آدم میشه ولی اون احساس نیاز به کار قطعا باعث میشه آدم همه اینا رو به جون بخره ولی آیا راه‌حل قاطعی برای رفع این دغدغه وجود داره؟ حس میکنم خیلی نه! ولی کاری که به نظرم درست میومد(از یه‌جا به بعد) افزایش مهارت‌هام، کم کردن یکسری از خواسته‌های غیر معقولم و لذت بردن از هم صحبتی با یکسری آدم فنی و حرفه‌ای بوده...حالا تو این مقاله‌طور سعی کردم تجربه‌هام رو بگم...باشد که شما بعدا تکمیل‌ترش کنید که آیندگان لذت بیشتری ببرن از این پروسه سخت! :) من به عنوان یه کارآموزطور فرانت اِند از اسفند ماه دنبال کار بودم! تو اولین مرحله شروع کردم رزومه نوشتن و فکر میکنم واقعا اولین و مهم‌ترین آپشن فرست ایمپرشن همین رزومه است! اینکه سعی کنید هر اچیومنتی که داشتین رو بنویسید و از نوشتن چیزایی که بلد نیستین خودداری کنید یا به عبارت بهتر صادق باشین. :)) تو مرحله دوم یک‌سری از شرکت‌ها تماس میگیرن که قرار ست کنن برای مصاحبه، اینجا شرکت‌ها دو دسته میشن به نظرم! دسته اول هم به خودشون و مصاحبه شونده احترام میذارن و میپرسن که تو این روزهای که میگیم چه ساعت و تاریخی براتون مقدوره. دسته دوم ولی اصلا در نظر نمیگیرن موقعیت شما رو و حتی مورد داشتم صبح ۱۱ زنگ زدن گفتن ۱ بیا در حالیکه من غرب بودم و جایی و شرکت شمال شهر! اینجا به نظرم بهتره شرکت‌ها اینو در نظر بگیرن که اون فرد هم حق انتخاب داره و درنظر بگیرن، چون تو نظر اون فرد هم تاثیرگذاره که شرکت از نظر اجتماعی چه‌قدر حرفه‌ایه! مرحله سوم زمانی که صرف میکنید و مصاحبه میرید! اول اینکه من خودم سعی میکرد اون روز لباس خیلی مرتبی بپوشم چون معتقدم همیشه اولین دیدار مهم بوده و تاثیرگذار. و اگه اون روز منصرف شدم از رفتن به مصاحبه حتما دو ساعت قبل تماس بگیرم، اول تشکر کردم بابت وقتی که برام قرار دادن و عذر بخوام که نمیتونم برم. فکر میکنم اینم یه روالیه که خیلی‌ها رعایت نمیکنن و باتوجه به اکوسیستم کوچیک ما این ممکنه بعدا به گوش عده‌ای برسه که فلانی حتی خبر نداد که میاد یا نه! :) خب میرسیم به ادامه پروسه رفتن به مصاحبه، معمولا مصاحبه اول فنیه، من خودم معمولا استرس میداشتم و دارم چون واسم مهمه که اون کارو بگیرم ولی از یجا سعی کردم اصطلاحا شل کنم و لذت ببرم چون واقعا من ۵۰% قضیه‌ام و حتی اگه پرفکتم باشم ممکنه منو نگیرن پس چرا حرص بخورم از اول :)) پس به نظرم به خودتون و دانشتون در هر سطحی که هست اعتماد کنید و سعی کنید از محیطی که توش قرار گرفتین لذت ببرین بقیه‌اش هرچی شد شده دیگه! من آدم برونگرا و اجتماعی‌ای هستم پس هرچی میگم درباره خودم صدق میکنه ولی شاید به شما هم کمک کنه، من تو مصاحبه‌هایی که رفتم همیشه با لبخند وارد شدم حال اون فرد رو پرسیدم و مشتاق بودم که شروع کنه به سوال پرسیدن، حس میکنم این ۳تا کار باعث میشه مصاحبه‌کننده هم لذت ببره از این معاشرتی که قراره برقرار بشه! پس توصیه‌ام اینکه خوش‌اخلاق‌ترین باشید چون زحمت کشیدید و این شرکت رو انتخاب کردین وهم انتخاب شدین براش، پس مفت از دستش ندین!مورد بعدی مصاحبه‌کننده‌ها هستن، اینجور مواقع با دو گروه مواجهه میشیم! گروه اول آدم‌هایی که خشکن، ترسناک به نظر میان و یا حتی به نظر خیلی خفن! راستش من به الگوریتم جامعی درباره این آدم‌ها نرسیدم و موقعیت آکاواردی برام پیش اومده ولی تلاش کردم همون خود خودم بمونم و سعی کنم این مرحله لاقل برای خودم رضایت‌بخش تموم بشه! گروه دوم ولی آدم‌های خوش مشرب و حرفه‌ای و به نظر من مصاحبه‌کننده واقعی! همونایی که این اتاق را اتاق مصاحبه نمیدونن و حس میکنن با یه آدم غریبه نشستن یجا و قراره ۲۰ دقیقه درباره موضوعی مشترک حرف زده بشه! اگه اینجور آدم‌ها نصیبتون شدن واقعا خوشبختید! :)) من خودم بالغ بر ۱۵ جا رفتم مصاحبه و فقط ۲جا برام این اتفاق افتاد و وقتی مصاحبه‌‌ام تموم شد ازشون تشکر کردم و حتی اگه اونجا نمیرفتم این خاطره خوب برام موندگار شده بود! سر مصاحبه فنی بدونید قرار نیست همه سوالا رو جواب بدین چون مصاحبه کننده‌ها هم ممکنه مثل اون معلم‌ها باشن که از پاورقی سوال در میارن، ولی چیزی که من حس کردم خیلی مهمه اینکه، اون فرد متوجه بشه شما اشتیاق دارین برای یادگیری، کار کردن و سرچ کردن! اگه سوالی رو بلد نبودم گفتم ببخشید بلد نیستم حالا جوابش چی میشه؟ :) یا گفتم نگران نباشین بلد نیستم ولی سرچ میکنم یاد میگیرم! این روحیه خواستن مهم‌ترین چیزیه که اگه اون کار رو میخواین، باید نشون بدین! و خب مرحله اخر مصاحبه دوم و موارد قانونی! راستش من الان قراره کارآموز بشم پس اطلاع دقیق از مقدار حقوق قانونی و عرفی و بقیه مزایاها ندارم ولی چیزی که حس میکنم اینکه جایی که انتخاب میکنید رو دوست داشته باشین و نسبت بهش حس تعلق کنید، جنگ اولم بهتر از صلح آخره پس کامل خواسته‌هاتون که میدونید منطقی هست رو بیان کنید.پینوشت: راستش من به حسب دختر بودنم خیلی تو موقعیت‌های عجیبی گیر میکنم که سخته نحوه واکنش نشون دادن، ولی چیزی که حس میکنم مهمه مصاحبه کننده بلد باشه اینکه، مرز آدم باحال بودن تا رد کردن خط قرمزها خیلی باریکه! حواستون باشه که زیبایی یه خانوم یا قشنگ بودن صدای یک زن قابل تحسینه ولی نه تو اتاق مصاحبه و در دیدار اول! :)