بازگشت | دست نوشته های من توی این دو هفته

مقدمهخب، الان من برگشتم ولی یه جورایی از همه ناراحتم و اونا هم از من ناراحتن که چرا رفتم، یه عده هم اهمیت ندادن. بهتر، مهم نیست. دو هفته داشتم استراحت می کردم. استراحت مطلق. ولی یه جورایی حس می کنم دارم بازگشت به تنظیمات کارخانه می کنم. یه جورایی دوباره دارم میرم تو همون مودِ تابستون: بی حوصله و بداخلاق. مودی که همه رو دور می کنه و منم تنها. ولی وقتی میرم تو این مود؛ با تنهایی مشکلی ندارم. ولی باید خیلی زور بزنم که از این مود خارج شم. فعلا حوصله ی تلاش ندارم. این یک دست نوشته نیست. بقیه ش همه ش دست نوشته های همون روز هاس، هرچی تو دلم بوده نوشتم. تاریخ ها هم دقیق ان. این شد طولانی ترین پستم.امضاء : علیرضا، 6 فروردین 1402.اولیاستراحت مطلق، دوری، سکوت، قهوه، کتاب.استراحت مطلق برای من به معنی خوابیدنِ مطلق یا بیکاری مطلق نیست. گاهی دور بودن از روزمرگی ها استراحته و دور بودنِ مطلق از اونها هم استراحت مطلق. دور شدم. یه سری چیز هارو نمیشه حمل کرد؛ مثل مدرسه، کامپیوتر، وای فای. ولی یه سری چیزها رو باید حمل کرد، مثل کتابِ دنیای سوفی، مثل موکاپات و پودر قهوه ی عربیکا؛ توی سکوت و آرامش جای قهوه خالیه. مثل ماگ همیشگیم. مثل قوطی های قرص هام، دو نوع قرص معده، یه نوع قرص خواب. و بعد از خداحافظی، همه ی موارد قابل حمل رو میریزم تو کوله‌م، هودی خاکستری و مشکیِ راه راهمو می پوشم و راه می افتم به سمت «خونه ی دوم عَموم». روستا برای من به معنی خاطره نیست. هیچ روستای خانوادگی‌ای ندارم، هیچ خاطره ای از هیچ مزرعه ای ندارم. از وقتی بچه بودم فقط فناوری دیدم و ساختمون. من قد کشیدم، ساختمون ها هم قد کشیدن. البته که فناوری هم رشد کرد و قد نکشید. دورم همیشه صدا بوده، بوق؛ تلویزیون، هدفونِ دائم الفعالَم [افزوده شده موقع تایپ: همین الانم هدفونم روشنه، دارم اپیکور گوش میدم]، ویس های اونایی که دوستشون دارم، دعوای گربه ها و داد و بیداد همسایه خل وضع. عَموم هم از همین صداها فراریه. چیزی که از وسط شهر کشونده ش اینجا، سکوته. اینجا خیلی چیزا دارم، چیز هایی که نیاز دارم. یه دفتر که وقتی از کیبوردم دور ام تکست هامو توش می نویسم، کتاب و باز هم قهوه.بزرگترین نیازم موقع افسردگیِ تابستون [توی دست نوشته نوشتم امسال ولی الان باید بگم پارسال]، دقیقا یه همچین جایی بود. دور از خانواده، مدرسه و هرچیز روزمره ای. الان دیگه مدتیه از شر افسردگی راحت شدم [افزوده شده موقع تایپ: بهتره بگم از شرِش راحت کرده بودم خودمو]، حدودا چند ماهه. ولی باز هم خوشحالم که اینجا ام. دور از همه چیز، دور از همه تون. شماها آزاری ندارین (حداقل بیشترتون)، فقط مسئله نیاز روحیم به استراحت مطلقه حتی اگه لازم باشه خودم رو هم جا میذارم و میرم. این استراحت مطلق به معنی دراز کشیدن و انجام ندادن هر کاری که مفیده نیست. اینجا ورزشمو کردم، صبحونه و ناهار درست کردم، کتابم رو خوندم و دفترم رو با کلمات پر کردم. عموم هم آدم دوست داشتنی و آرومیه، یک کارمند بازنشسته ی بانک و البته کنگ‌فوکارِ سابق. به علت آسیب دیدگی هاش مجبور شد کنگ‌فو رو ببوسه و بذاره کنار؛ البته خدا میدونه چند نفر با ضرباتش رسما نفله شدن. الان روحیاتش کاملا فرق کرده ، کی فکرشو می کرد همون عمو علی ای که وقتی شمشیر شو از غلاف در می اورد همه جفت می کردن، الان اینقدر با ملایمت از گل و گیاه مراقبت کنه؟ خلاصه که اینجا آرومه، حتی صدای تیک تاک ساعت مچیم رو هم می شنوم. جای نانچیکو های تو دست های عموم هم با قیچی باغبونی عوض شده، طوری با عشق به نهال هاش رسیدگی میکنه که انگار بچه هاش ان. بچه هاش هم وسط شهر مریض شدن و دارن با آنفولانزا دست و پنجه نرم می کنن، باید دعا کنم بیتا زودتر حالش خوب بشه تا بعد از تموم شدن کلاس هاش، عید رو خوش بگذرونیم. من مدرسه رو پیچوندم (چون نهاد و ارگان قدرتمند یا ارزشمندی نیست) ولی اون نمیتونه دانشگاه فردوسی رو بپیچونه. (چون نهاد و ارگان مهمیه.) به هر حال میشه بعد از افطار رو امریکنو بخوریم و تا سحر گیم بازی کنیم و فیلم ببینیم و برای فردا هم «هرکی زودتر بیدار شد اون یکی رو صدا کنه» رو اجرا کنیم. البته که ترجیح میدم من اونی باشم که دیرتر بیدار میشه، البته نه به خاطر اینکه بیدار کردنش 60 سال پیرم میکنه و 60 بار باید بگم «بیتا پاشو قهوه‌ت یخ کرد»، فقط به این دلیل که حس خوبیه وقتی میاد بالا سرم و اول «پیش پیش» میکنه و بعد میگه «علیرضا پاشو وگرنه میگم گربه بیاد گازت بگیره» و وقتی چشم هامو باز می کنم ببینم عین یه گربه ی مهربون لبخند زده. به هر حال هر گربه ای جرات نمیکنه منو بیدار کنه چون سگ اخلاق تر از منِ تازه بیدار شده وجود نداره. نوشتن کافیه، میرم رمانمو بخونم. سکوتِ اینجا، خیلی با تِمِ فلسفیِ دنیای سوفی سازگاره.Everybody has a private world, where they can be Alone... EMINEMامضاء: علیرضا، 22 اسفند 1401.‌دومیاستراتژیِ «تغییر»هر جسمی تا زمانی که یک نیروی خارجی آن را وادار به تغییر وضعیت نکند، در همان حالتی که هست، سکون یا حرکت، باقی می ماند. ‌ ‌ ‌گالیلهجسم به سکون یا حرکت خطی خود ادامه می دهد، تا اینکه نیرویی آن را وادار کند که حالتش را تغییر دهد. ‌ ‌ ‌آیزاک نیوتنولی فقط فیزیک نیست که درباره ی تغییر صحبت می کنه، زیست شناسی هم هست. نظریه تکامل چارلز داروین درباره ی این موضوعِ که اول نیاز به یک تغییر به وجود اومده، بعد گونه هایی که تغییر کردن و خودشون رو با شرایط وفق دادن باقی موندن و گونه هایی که تغییر نکردن از بین رفتن. زمین شناسی به تحقیق درباره ی تغییرات سنگ ها و کانی ها در طول بازه های زمانی بلند مدت پرداخته، لایه های مختلف زمین از سنگ های متفاوت با عمر متفاوتی تشکیل شدن. شیمی میگه بعد از هر تغییر شیمیایی ماهیت ماده ی ما تغییر می کنه، در غیر این صورت تغییرِ مورد نظر ما شیمیایی نبوده. تنها چیزی که توش تغییری مشاهده نمیشه ریاضیاته. چون ریاضیات آرمانیه. تا ابد 2 به علاوه 2 برابر میشه با چهار (آرمانی)، ولی زمین یک کُره ی کامل نیست (حقیقی). حتی اگه شعاع کاملا دقیق زمین رو داشته باشیم، نمیتونیم با کمک عدد پی مساحت دقیقش رو به دست بیاریم. چون کُره نیست. توی طول زندگی نمیشه همیشه یک جور زندگی کرد. حتی توی یک بازی، یک شطرنج‌باز مجبور میشه استراتژی ش رو عوض کنه، حتی یک بازیکن کلش آو کلنز نمیتونه دو بار دقیقا به یک شکل حمله کنه، مگه اینکه یک رباتِ کدنویسی شده باشه. یک ربات هیچوقت نمیتونه به انسان برسه. پایه بقای بشریت بر اساس تغییر و سازگاریه، پایه وجود انسان زیست شناسیه ولی پایه وجود ربات، آرمان های ریاضیاته. موجود غیرجاندار نیازی به تغییر نداره، چون نیازی به بقا نداره. با این حال باز هم تغییر میکنه، زنگ زدنِ آهنِ ربات، فرسایش سنگ ها در طبیعت. دیگه برام مهم نیست چقدر از متنم خونده بشه یا چقدر کسل کننده باشه. نظریه آشوب و اثر پروانه ای و آنتروپی همه شون نشون میدن زندگی چقدر غیرقابل کنترل و غیرقابل پیش بینیه. اینجا حرف مارک منسون صدق میکنه که میگه: «ما مقصر همه ی اتفاقات زندگی مون نیستیم، ولی مسئول همه شونیم.» مسئول درست کردن وضعیت، مسئول زنده موندن. همه ی اینها توضیحی برای یکی از استراتژی های زندگی من بود. استراتژیِ تغییر. تا زمانی که این استراتژی موفق عمل می کنه سفت و سخت پاش می مونم. خودم رو تغییر میدم، برای تطبیق با شرایط. هروقت احساس کنم استراتژی م نیاز به سازگار شدن و آپدیت شدن داره؛ دست به «تغییرِ استراتژیِ تغییر» می زنم. هر تغییری که ایجاد می کنم، یک علت داره و یک هدف. الان هم در حال تغییر کردن ام.امضاء: علیرضا، 24 اسفند 1401.‌سومیفیلم هندی آخرش خوشهتاحالا به فیلم هندی دقت کردین؟ نه نخند، خواهشا جدی باش. من امروز (پنجشنبه 25 اسفند) حسابی دقت کردم. ارجاع تون میدم به استراحت مطلق دو. [افزوده شده موقع تایپ: استراحت مطلق دو اصلا نوشته نشد، فقط بدونین از فرط تنهایی یه فیلم هندی که مال 16 سال پیش بود رو چند بار دیدم، توی همون خونه ی روستایی عموم، با یه کامپیوتر متعلق به دهه هفتاد. تصورشم نمیتونی بکنی، نه؟ هارد کامپیوترش 64 گیگ بود، یعنی اندازه یک فلش مموری.] در حالی که دارم از استراحت مطلقم لذت می برم، توی این سکوت گوش خراش، مجبور شدم چند بار یه فیلم هندی کمدی پر سانسور رو ببینم که توی این سکوت دیوونه نشم. اینجا شب انقد ساکته که صدای ضربان قلب خودتو از توی سرت می شنوی، صدای ساعت مچیم هم از فاصله دو متری به وضوح شنیده می شد. بعد از اینکه آقای میم [یکی از فامیلامون که نخواستم اسم ببرم] اومد و رفت، اینجا دلگیرتر شد. جاش خالی بود. وقتی میرم دنیای سوفی بخونم انگار رنه دکارت از دوران باروک (شاید هم رنسانس) میاد کنارم و بدبختی هامو یادم میاره. کتابو بستم و فعلا هم بازش نمی کنم. صفحه 280. تنها چیزی که مایه تسلی م میشه همین اتودِ نارنجیِ تو دستمه.گاهی هم صدای امین میاد تو سرم که میگه: «نود و نه ممیز نود و نه درصد تصمیماتی که توی عصبانیت میگیرم، نتیجه ش فاجعه س.» ولی فقط من نبودم که توی این وضعیت تصمیم گرفتم، بیشتر مجبور شدم. قرار نبود بیشتر از یه روز دور باشم. رفتم تو مود تجدید خاطرات. بذار از دوستام و بچه های ویرگول بنویسم. یه بار گفتم بذار برم سر به سر مارمولکِ کله فرفریِ شاعر بذارم، رفتم کامنت گذاشتم: «حوصله بیو هنری نداری پس شو بخیر» [اشاره به بیوی قبلی لیزارد]. ویرگول برا من مثل یه گیمه. اونم زود بک داد: «توو فیلم نامه ای که توش گم شدی هنوز خودتو پیدا نکردی پس شو بخیر.» اونم به بیوی قدیمی م اشاره کرده بود: «توو فیلم‌نامه ای گُمم که مال من نیست.» از آهنگ باغبون اپیکور برش داشته بودم. کامنت لیزارد مثل این بود که یکی حقیقتی که ذهنم رو درگیر کرده رو با ماهیتابه بزنه تو صورتم. رفتم واکنش لیزارد رو ببینم ولی رفتم تو خودم. یه ربع توی این جریان که توی یه فیلم درام گم شدم و کارگردان به ک (فحش ک دار نبود، کتف.) به کتفش هم نیست که دارم به گ (فحش گ دار نبود، گور.) دارم به گور میرم. بعد که کامپیوتر رفت رو اسلیپ تازه به خودم اومدم و یادم اومد کامنتشو لایک کردم و جواب ندادم. در جواب لیزارد نوشتم شو بخیر با دوتا ایموجی خنده، بعد هم همو فالو کردیم. چند روز پیش [الان بهتره بگم دو هفته پیش] بعد از جریان اون پنکیک سمی، کتی کامنت گذاشت: «آخرین تلاش های 1401 برای کشتن علیرضا.» منم الان بهش میگم کتی کجایی که تو این چند روزه دهنم سرویس شددددددد (مگه دانشجوی دندون پزشکی نبود بانو؟ بیاد دهنمو تعمیر کنه.) چند شب پیش به پوریا گفتم حس می کنم هیچ چیزی برای از دست دادن ندارم، اونم گفت آیلین و ایلیا رو داری. در حالی که دوتا نعمت بزرگ یادم اومده بود یه ربع بعدش با خانواده دعوام شد و هم آیلین از دست رفت و هم ایلیا و هم پوریا و... . خلاصه یه عذرخواهی هم از پوریا می کنم که یهویی رفتم. دیگه تحمل خانواده رو ندارم. غزل همیشه معتقد بود خانواده ش یه سری موجود زائد ان که سرشونو می کنن تو زندگی ادم؛ همون موجودات آخر زدن به فناش دادن و ارتباطش با من قطع شد. آخرین جملاتش اینا بود: «علیرضا من فعلا گوشی ندارم، اتفاقای زیادی افتاده، یه روز برمیگردم و برات همه رو تعریف می کنم.» بعد هم با صدای هااااااا و یک نور مقدس به آسمان عروج کرد. همینجا به غزل هم بگم: «اوه راجو! من توو فیلم درام ام. این دیالوگت وایب فیلم هندی میده.» آمار روزا از دستم در رفته. فک کنم استراحت مطلقِ یک مال دوشنبه بود و همون شب درگیری با خانواده رخ داد، درست چهار ساعت بعد از نوشتن اون متن. پیشاپیش تولد آیرین رو هم تبریک میگم. [دقت کنید! Attention! آیرین ر داره، اون که بالا درباره ش نوشتم آیلین بود و ل داره. فک نکنین فیلم هندیه. با تشکر.] تولدش 27 اسفندِ و الان 25 امه. 27 ام تولد بابام هم هست. خطاب به امیرمحمد: «27 ام تولد میترا هم هست، آره! میترا!» فردای روز درگیری رفتم دم خونه ایلیا، سر صبح. بعد سلام گفتم گوشیتو میدی یه ویس به آیلین بدم؟امضاء: علیرضا، 25 اسفند 1401.‌چهارمیفیلم فانتزی آخرش خوشهچند روز گذشت، یکشنبه س، ساعت هفت عصر. استراحت مطلق دو رو همینجا به چند خط خلاصه می کنم. حدود پنجاه شصت تا فرقون آجر جا به جا کردم، زمین رو با بیل و هیلتی کندم و توی سکوتِ شب، غرقِ فکر به صدای ساعت مچیم گوش کردم. انگار هیچ راه فراری هم نبود. تموم شد. برگشتم خونه، خانواده خیلی دلشون برام تنگ شده بود ولی من به طرز عجیبی اصلا دلم براشون تنگ نشده بود. دلشون برام تنگ میشه و اینجوری چوب لا چرخ زندگیم فرو می کنن؟ بعد یاد ایلیا و آیلین افتادم، یاد تموم دوستایی که ارتباطم باهاشون قطع شده. همه ی اینارو دارم توی دفتر می نویسم. اسم آیلینو که نوشتم سرمو از رو دفتر بلند کردم و خندیدم. یاد خندیدنش افتادم. همیشه از صدای خندش خندم میگیره. یاد اون روز افتادم که با گوشی ایلیا به آیلین ویس دادم و رفتم. حتی نشد جوابشو ببینم. احتمالا الانم دوتا رفیقای عزیزم از اینکه خبری ازم نیست نگران شدن. ولی نمی تونستم توی خونه بمونم. انگار در و دیوار اتاق گازم می گرفت. دیگه حالم از اتاقم به هم می خورد. جای خالیِ مودم و سیم هاش رو میز کامپیوتر آزارم می داد. جای خالیِ مودم یعنی جای خالیِ دوستام، یعنی آیلین، یعنی امیرمحمد، یعنی پوریا و کل ویرگول. بدون بچه ها حرفامو میخورم. حتی نمی نویسم، وسط تلخی قهوه میخورمشون. بیشتر از یک ساعت نموندم تو خونه، دوباره با عموم رفتم خونه ش، این بار توی شهر. پیش دخترعموم معمولا حوصله م سر نمیره. گیم هست، قهوه هست، فیلم و آهنگ هم هست. ولی الان تعادل زندگیم به هم خورده. قبلا به یکی از دوستام که الان اصلا از اوردنِ اسمش خوشحال نمیشم، گفته بودم «دوستام با اینکه کم ان، ولی جزو مهم ترین ارکان زندگیم ان.» کم اوردم، کم؛ اوردم. یهو میرم تو فکر و بعد یادم میره به چی فکر می کردم. دلیل این عنوان رو هم داشت یادم می رفت. دلیل خاصی نداره جز اینکه تنها تفاوت ایجاد شده اینه که فیلم هندی جا شو با فیلم فانتزی عوض کرد ولی هنوز زندگیم درامه. عید شما هم مبارک. توقع تبریک دارین؟ هرسال عید ها برام مزخرفن. هرسال از بچگیم همینجوری بود. واقعا شب بخیر و عیدت مبارک هیچ مفهومی نداره مگه اینکه اونی که بهت میگه، خودش از مفاهیم زندگیت باشه.امضاء: علیرضا، 28 اسفند 1401.