سید مهدی موسوی

خواستم داد شوم... گرچه لبم دوخته استخـودم و جـدّم و جــدّ پـــدرم سوختـــه استخواستم جیغ شوم، گریه ی بی شرط شومخواستـــم از همــه ی مرحلـه ها پرت شوموسط گریه ی من رقص جنوبی کردیمکامپیوتر شدم و بازی ِ خوبی کردیمکسی از گوشی مشغول، به من می خندیدآخـــر مرحله شد، غــــول به من می خندید!دل به تغییر، به تحقیر، به زندان دادموسط تلویزیــــون باختــم و جان دادم!یک نفر، از وسط کوچـه صدا کرد مرابازی مسخره ای بود... رها کرد مرا!با خودم، با همه، با ترس تــو مخلوط شدمشوت بودم! که به بازی بدی شوت شدم!!خشم و توپیدن من! در پی ِ یاری تازهترس گـــل دادن تــــو در وسط ِ دروازهآنچه می رفت و نمی رفت فرو... من بودم!حافـــظ ِ این همه اسرار ِ مگـــو، من بــودم«آفریـــن بر نظر ِ لطف ِ خطا پوشش» بودیک نفر، آن طرف ِ گوشی ِ خاموشش بوداز تحمّـــل کـــه گذشتم به تحمّل خوردمدردم این بود که از یار ِ خودی گل خوردم!حرفی از عقل ِ بداندیش به یک مست زدندباختـــم! آخــــر بـــازی، همگی دست زدنداز تــــو آغـــاز شدم تا که به پایان برسمرفتم از کوچه که شاید به خیابان برسمبــوی زن دادم و زن داد به موی فـَشِنم!!راه رفتم که به بیراهه ی خود، مطمئنمعینک دودی ام از تــــو متلک می انداختبعد هر س..ک...س، مرا عشق به شک می انداختخواندم و خواندی ام از کفر هزاران آیهبعد بر بـــاد شدم با موتــــور همسایهحسّ عصیان زنـــی که وسط سیبم بودحسّ سنگینی ِ چاقوت که در جیبم بودزنگ می خوردی و قلبم به صدا دوخته بود«تا کجـــــا باز دل غمزده ای سوختـه بود»روحت اینجا و تن ِ دیگری ات می لرزیداوج لذت بــــه تن ِ بندری ات می لرزیدخسته از آنچه کــــه بود و به خدا هیچ نبودخسته از منظره ی خسته ی تهران در دودخستـــه از بــــودن تــــو، خسته تر از رفتن تــــوخسته از «مولوی» و «شوش» به «راه آهن» توخسته از بــــازی ِ این پنجره ی وابستهرفتم از شهر تو با سوت قطاری خستهوسط گریه ی آخر... وسط ِ «تا به ابد»تخت بودم بـــه قطاریدن ِ تهران-مشهدشب تکان خورد و به ماتحت، صدا خارج کرددستـــی از دست تو از ریل، مرا خـــارج کردسوختــــم از شب ِ لب بـازی ِ آتش با منشوخی مسخره ی فاحشه هایش با منکز شدم کنــــج اطاقــــم وسط ِ کمرویــی«نیچه» خواندم وسط ِ خانه ی دانشجوییمرده بودی و کسی در نفس ِ من جان داشتمرده بـــودی و کسی بــاز به تو ایمان داشت!کشتمت! تن زده در ورطه ی خون رقصیدمپشت هــر میکروفون از فرط جنون رقصیدمبال داریم کــــه بر سیـــخ، کبابش کردند!شعر خواندیم اگر فحش حسابش کردند!دکتر ِ مرده کــــه پای شب ِ بیمار بماند«هر که این کار ندانست در انکار بماند»فحش دادند و دلم خون شد و عمری خون خورد!تلــــــخ گفتند و کسی با خود ِ تـــو زیتـــون خوردشب ِ من وصل شد از گریه به شب های شماشب قسم خورد بــه زیتون و به لب های شماشب ِ قرص از وسط ِ تیغ... شب ِ دار زدن...شب ِ تا صبـــح ، کنـــــار تلفن زار زدنشب ِ سنگینی یک خواب، کنار تختملمس لبخند تـو در طول شب بدبختمشب ِ دیوار و شب ِ مشت، شب ِ هرجاییشب ِ آغــــوش کســـی در وسط تنهایـــیشب ِ پرواز شما از قفس خانگــی امشب ِ دیوانگی ام در شب دیوانگی امپاره شد خشتک من روی کتابی دینی«تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی»خام بودم که مرا سوختی از بس پختم!پاره شد پیرهنـم... دیدم و دیدی: لختمفحش دادم به تو از عقل، نه از بدمستی!مست کردم به فراموشی ِ «بار ِ هستی»از گذشته شب تـــــو تا بــــه هنوزم آمدمست کردم که نفهمم چه به روزم آمد!وسط آینـــــه دیدی و ندیدم خـــــود رادر شب یخزده سیگار کشیدم خود رابه خودم زنگ زدم توی شبی پاییزیدود سیگار شدم تا کـه نبینم چیزیدرد بودیـم اگــــر دردشنــــاسـی کردیمکافه رفتیم! ولی بحث سیاسی کردیمگریـه کردیم به همراهی ِ هر زندانیفحش دادیم به آقای ِ شب ِ طولانیگریه کردیم ولی زیر پتویی ساکتفحش دادیم به اخبار تو در اینترنتعشـــق، آزادی ِ تـــو بـــود و نبودی پیشم«من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم؟!»سرد بود آن شب و چندی ست که شب ها سردندما کـــه کردیم دعا تا کــــه چـــه با ما کردند!صبح، خورشید زد و شب که به پایان نرسیدبـــه تــــو پیغــــام ِ من از داخل زندان نرسیدگریه کردم به امیدی که ندارم در باد«آه! کز چاه برون آمد و در دام افتاد»خنده ام مثل ِ همه چیزم و دنیا الکی ستاوّل و آخــر ِ این قصّه ی پر غصّه یکی ست!از دروغی کـه نگفتیم و به ما می شد راست«کس ندانست که منزلگه ِ مقصود کجاست»خسته از هرچه نبوده ست که حتما ً بوده!خستــه از خستگی ِ این شب ِ خواب آلودهمی نشینم وسط ِ گریـه ی تهران در دودمی نشینم جلوی عکس زنی خواب آلودگم شده در وسط این همه میدان شلوغبغض من می ترکد در شب تـو با هر بوقبه کسی در وسط ِ آینه ها سنگ زدن!به زنــی منتظر ِ هیــچ کست زنگ زدنبه زنی با لب خشکیده و چشمی قرمزبه زنــی گریه کنـان روی کتاب ِ «حافظ»به زنی سرد شده در دل ِ تابستانت!به زنـــی رقص کنان در وسط ِ بارانتبه زنی خسته از این آمدن و رفتن هابه زنــــی بیشتر از بیشتر از تو، تنها!