والدین و مدارس بخوانند : کودکان و نوجوانان را برای تاب آوری ، آماده کنید.

یک مددکار : تقویت تاب آوری در کودکان و نوجوانان ، نقش مهمی در محافظت آنان در برابر آسیب های اجتماعی و رفتارهای پرخطر دارد. در اینجا ، توصیه هایی برای خانواده ها و مدارس در مورد چگونگی تقویت تاب آوری در کودکان و نوجوانان را مرور می کنیم.1. تعامل را به کودک بیاموزید. به کودک بیاموزید که چگونه از جمله مهارت همدلی یا احساس درد دیگران را دوست بدارد. برای دوست داشتن ، فرزند خود را به دوست بودن تشویق کنید. برای حمایت از فرزند خود از در برابر ناامیدی ها و صدمات ناخواسته ، یک شبکه خانوادگی قوی بسازید. ارتباط با مردم و با دیگران ، پشتیبانی اجتماعی را فراهم می کند و مقاومت را تقویت می کند.2. با کمک خود او به کودک کمک کنید. کودکانی که ممکن است احساس درماندگی کنند با کمک به دیگران توانمند می شوند. فرزند خود را در کارهای داوطلبانه متناسب با سن درگیر کنید یا برای انجام برخی کارهایی که می تواند انجام دهد ، از خود او کمک بخواهید. در مدرسه بارش فکری با کودکان در مورد راه هایی که می توانند به دیگران کمک کنند ، برگزار کنید.3. نظم زندگی کودک را حفظ کنید. چسبیدن به نظم عادی زندگی می تواند برای کودکان ، به خصوص کودکان کوچکتر که در زندگی خود اشتیاق دارند ، دلگرم کننده باشد. کودک خود را تشویق کنید تا روند خود را توسعه دهد.4. آرامش کودک را حفظ کنید. اگرچه مهم است که به امور روزمره بپردازید ، نگرانی بی پایان می تواند ضد مولد باشد. به فرزند خود بیاموزید که علاوه بر آنچه او را نگران کرده است ، روی چیزی تمرکز کند. از مساله یا خطری که کودک در معرض آن قرار دارد آگاه باشید ، خواه خبر باشد ، اینترنت باشد یا مکالمات شنیده شده ، آگاه باشید و در صورت بروز مشکل در کودک ، اطمینان حاصل کنید که کودک نسبت به آن ها ، آسوده و آرام است.5. به کودک خود بیاموزید. یک تمرین انجام دهید. به کودک بگویید که زمان درست غذا خوردن ، ورزش و استراحت را به شما بگوید . اطمینان حاصل کنید که کودک برای تفریح ​​وقت داشته باشد و اطمینان حاصل کنید که او زمان کمی برای استراحت ندارد. مراقبت از خود و حتی تفریح ​​به کودک کمک می کند تا متعادل بماند و بهتر با اوقات استرس زا برخورد کند.6. به سمت اهداف حرکت کنند. به کود بیاموزید که اهداف معقول و منطقی را تعیین کند و سپس در یک زمان یک قدم به سمت آنها حرکت کند. حرکت به سمت آن هدف - حتی اگر این یک قدم کوچک باشد - و دریافت ستایش برای انجام این کار ، کودک را بر آنچه به دست آورده است ، متمرکز می کند تا بر آنچه که انجام نشده است ، و می تواند به ایجاد انعطاف پذیری برای پیشرفت به جلو در او کمک کند. تکالیف بزرگ را به اهداف کوچک و قابل دستیابی برای کودکان تقسیم کنید ، و در راه رسیدن به اهداف بزرگتر ، موفقیت هایشان را تحسین کنید.7. دیدگاه مثبت را در کودک پرورش دهید. به کودک کمک کنید تا راه هایی را که در گذشته با موفقیت پشت سر گذاشته است به خاطر بیاورد و سپس به او کمک کنید تا درک کند که این چالش های گذشته به او کمک می کند تا قدرت مقابله با چالش های آینده را داشته باشد . به کودک خود یاد بدهید که برای حل مشکلات و تصمیم گیری مناسب ، به خودش اعتماد کند.8. چشم انداز امیدواری را برای کودک حفظ کنید. حتی وقتی کودک ، با اتفاقات بسیار دردناکی روبرو است ، به او کمک کنید تا اوضاع را در یک زمینه گسترده تر ببیند و یک چشم انداز بلند مدت را حفظ کند. اگرچه ممکن است کودک ، نگاه طولانی مدت را در نظر نگیرد ، اما به او کمک کنید تا آینده ای فراتر از شرایط فعلی داشته باشد و آینده می تواند خوب باشد. چشم انداز خوش بینانه و مثبت کودک را قادر می سازد که چیزهای خوب در زندگی را ببیند و حتی در سخت ترین زمانها به کار خود ادامه دهد. در مدرسه ، از تاریخ استفاده کنید تا نشان دهید زندگی پس از وقایع بد پیش می رود.1. به دنبال فرصت هایی برای کشف «خود » در کودک باشید. اوقات دشوار اغلب اوقاتی هستند که کودکان بیشترین چیزها را درباره خود می آموزند. به کودک خود کمک کنید نگاهی بیندازد که چگونه هر آنچه با او روبروست می تواند به او بیاموزد . در مدرسه ، بحث های اصلی راجع به آنچه که هر دانش آموز پس از مواجهه با شرایط سخت یاد گرفته است را تمرین کنید.2. بپذیرید که تغییر بخشی از زندگی است. تغییر اغلب می تواند برای کودکان و نوجوانان ترسناک باشد. به کودک خود کمک کنید تا ببیند که تغییر بخشی از زندگی است و اهداف جدید می توانند جایگزین اهدافی شوند که غیر قابل دستیابی شده اند. در مدرسه ، به دانش آموزان اشاره كنید كه چگونه وقتی به کلاس بالاتر می رسند ، تغییر می کنند. درباره این تغییر و تاثیر آن ، صحبت کنید.3. مایل و آماده به گوش دادن باشید. همدلی و اشتیاق به گوش دادن ، آن هم وقتی کودکان ترس و نگرانی های خود را با یکدیگر به اشتراک می گذارند باعث می شود کودکان احساس مراقبت کنند. فضایی محرمانه و مطمئن ایجاد کنید که بچه ها بتوانند در مورد نگرانی ها و ترس های خود صحبت کنند. بپذیرید که آنچه اتفاق افتاده است واقعاً ترسناک است. اکنون زمان مناسبی برای نشان دادن بی تفاوتی یا انکار سنگین یک رویداد نسبت به کودک نیست. گفتن "نگران نباش" یا "فراموشش کن" کمکی به شما نخواهد کرد و حتی ممکن است کودک احساس کند که برداشت او سوء تفاهم است. در مدارس برای کودکان مهم است که احساس کنند افرادی هستند که می توانند در مورد ترس خود با آنها صحبت کنند. آنان می توانند معلم ، مشاور راهنما یا مدیر او باشند.4. به کودکان کمک کنید تا احساس خود را بیان کنند. کودکان باید بتوانند احساسات خود را به روشی مناسب شناسایی و انتقال دهند. هنگامی که بچه ها به رفتارهای ناسالم یا غیر سازگار مانند پرخاشگری مشغول هستند ، بزرگسالان می توانند به بچه ها کمک کنند تا عواطف ناشی از چنین رفتاری را تشخیص دهند و سپس این احساسات را نام ببرند. به عنوان مثال ، اگر كودك پرخاشگر به نظر می رسد ، معلم می تواند بگوید "به نظر می رسه برای از دست دادن اسباب بازی های خود ناراحت و عصبانی هستی." سپس ، او می تواند روشی برای مقابله با اضطراب مانند بحث در مورد آن یا نوشتن و نقاشی پیشنهاد بدهد.5. بازگشت به وضعی عادی. ممکن است مدارس و خانواده هایی که در اثر مواجهه با شرایط آسیب زا و رویدادهای سخت و ناگوار تحت تأثیر قرار گرفته یا آسیب دید ه اند ، در بازگشت به امور روزمره خود مشکل داشته باشند . باید به کودکان کمک کنیم تا به زندگی عادی خود برگردند.6. کودکان و نوجوانان را در فعالیت هایی که به دیگران کمک می کند ، درگیر کنید. اجازه داشتن آنها برای مشارکت در کارهای مفید می تواند احساس کنترل را برای آنها فراهم کند. برخی فعالیتهایی که کودکان در آن می توانند درگیر شوند جمع آوری چیزهایی مانند غذا ، لباس یا پول است. کمک به دیگران برای تمیز کردن؛ یا کمک به دیگران در کارهای روزمره خود. در مدرسه ، کودکان می توانند به ترسیم تصاویر برای کتاب کمک کنند. آن ها همچنین می توانند در اهدای غذا یا اسباب بازی کمک کنند.7. انتظارات از کودکان را تعدیل کنید. استرس و تروما می تواند باعث خستگی و کاهش سطح انرژی شود و از این رو باید انتظارات خود از کودکان را تعدیل کنید. در مدرسه ، معلمان می توانند با کاهش حجم مشق شب و کار در کلاس به کودکان کمک کنند.8. برای تشخیص رفتارهایی که نیاز به کمک فوری حرفه ای دارند آماده باشید. اگر این رفتارها دیده شود ، معلمان و والدین کودکانی که دچار بلایای ناگواری شده اند ، باید به دنبال متخصصان سلامت روان باشند: دوری و انکار فاجعه؛ عدم پاسخ به فاجعه / از دست دادن علاقه به هر فعالیت ، احساس ناامیدی و ناامیدی ، پوچی عمیق ، ناتوانی در تجربه شادی / احساس نامشخص افسردگی و گناه / اضطراب طولانی مدت در مورد فاجعه / ناتوانی در واکنش / دوری گزینی اجتماعی / مشکلات خواب و خوردن ، کاهش وزن یا افزایش وزن غیر طبیعی