زمین خدا...

امیر پیام داد توی واتزاپ که پایه سرمایه گزاری توی بازار خودرو هستی؟ طبیعتن و به واسطه روحیه ژنتیک و تربیت خانوادگی، با یک گاردی وارد مکالمه شدم...گفت پارسال سود کرده...پول کم دارد و دنبال پایه میگردد... گفت ایران خودرو پس فردا صب پیش فروش گذاشته...آمنه مخالف بود اولش...من میخاستم مشورت کنم...به حمید و عطا و احد و فرشید گفتم...به جز احد بقیه معتقد بودند سرمایه گزاری کم ریسکی است...ینی احتمال ضرر توش کم هست...وقتی میدانی کل دارایی ات سال بعد صرف افزایش پول پیش خانه ات می شود، طبیعتن فرصت ریسک کردن چندانی نداری...و در عین حال وقتی ترند اوضاع چند سال اخیر را نگاه میکنی، میبینی اینجا جای آدم های بی حاشیه و ریسک ناپذیر نیست...اینجا، جایی است که مدام باید به این فکر کنی چطور باید سرجایت بمانی و عقب تر نروی...حداقل برای منی که پیش از این موج های طاقت فرسای این سال ها چیز خاصی در بساط نداشته ام...همه این ها و توانایی دایورت کردنی که اخیرن بدست آورده ام (که مشخصا توان دایورت کردن ریسک های این چنینی هم می شود! (وقتی می گویم توانایی ریسک، به دنبال چیز محیر العقولی نباشی! همین که این چس مثقال را از بانک در بیاوریم برای آدمی مثل من ینی ریسک مالی! ریسک پذیری من تا پیش از این در همین حد بوده که پولمان را گذاشته ایم توی یک بانک خصوصی و نه دولتی!)) پرانتزش خیلی طولانی شد...داشتم می گفتم همه چیزهایی که توضیح دادم دست به دست هم داد تا تصمیم بگیریم با امیر شریکی یک ماشین پیش خرید کنیم...به بابام هم گفتم...به رضا برادرم هم گفتم...رضا گفت پول ندارد...یک آپارتمان در حال ساخت را پیش خر کرده بود و درگیر قسط هایش بود...بابام موافقت کرد...گفت یکی به نام سعیده خاهرم بنویسم و یکی برای مادرم...یکشنبه، یک روز قبل از روز موعود، درگیر کارهای پروفایل ساختن شدیم...کار گیر داشت...ینی همه مان به یک گیر خورده بودیم...سیستم را عوض کرده بودند و سیستم جدید یک جایش مشکل داشت...خلاصه کار کشید به صبح روز موعود...ساعت یازده قرار بود پیش فروش شروع بشود...ساعت نه این ها بود که همه موفق شدند کار لاگین کردن اولیه را تمام کنند...سیستم را برگردانده بودند به حالت قدیمش...نتوانسته بودند هندل کنند تغییرات جدید را...حالا باید آماده نبرد می شدیم...شب قبلش امیر که دوبار توی این جنگ ها جنگیده بود برایمان چم و خم کار را توضیح داده بود...برنامه این بود: تایم دات آی آر را باز می کنی...لاگین می کنی...عین سربازی که کمین کرده تا دشمن بیاید توی تیر رس اش...سر ساعت یازده که روی تایم دات آی آر باید چک کنی، توی پروفایلت، هی رفرش میزنی تا برنامه فروش باز شود...ماشین را انتخاب می کنی، سفارش را میزنی، میروی توی صفحه بعد...چون وقت نیست، حتی رنگ را هم انتخاب نمی کنی...هرچه می خاهد باشد...تیک مربع موافقم را میزنی...درگاه پارسیان را که برای امیر خوش یمن بوده و توانسته آن رانای پارسالش را باهاش بخرد، میزنی و خداخدا میکنی که درگاه باز شود...درگاه که باز شود ینی تقریبن کار تمام است...تمام به این معنی که ماشین تا زمانی که مهلت پرداخت ات تمام نشده برایت رزرو می ماند...و البته تا کل این مراحل را طی کنی باید بارها و بارها رفرش کنی...این دستور کارمان بود...یک گروه واتزاپی برای بورس درست کرده بودیم که محفل هم اندیشی و هماهنگی توی این مساله هم شده بود ...اولش میخاستیم در حین عملیات، وویس کال کنیم توی واتزاپ...مثل همان کاری که توی بورس می کردیم...بازار که باز می شد می رفتیم توی وییس کال تا حمید به صورت عملی برایمان توضیح بدهد داستان از چه قرار است...صف فروش کجاست...پیغام ناظر بازار معنی اش چیست...ممنوع متوقف یعنی چه...دست برتر را چطور حساب کنی...نمای بازار را از کجا ببینی...و هزار چیز دیگر...ولی حمید گفت وویس کال سرعت نت را می آورد پایین...کنسل شد وویس کال...قرار بود چن دیقه به یازده یک بار لاگ اوت کنیم...برگردیم تو و اماده رفرش های لحظه موعود بشویم...من اشتباهن زودتر لاگ اوت کردم و لاگین شدم...بچه ها سه چار دیقه به یازده لاگ اوت کردند...سایت خیلی کند شده بود...نتوانستند لاگین کنند...فقط من لاگین بودم...اما چیزی نمی دیدم...ینی صفحه لود نمی شد...رفرش را که میزدی بعد از پنج دیقه یک اروری می داد و دوباره از اول...بقیه که اصلن نمی توانستد لاگین کنند...تازه من آن موقع از همه جلوتر بودم!...ساعت یازده گذشته بود...هر کسی یک چیزی می گفت...یکی می گفت نباید لاگ اوت می کردیم...یکی می گفت اصلن ماجرا سرکاری است و بعید است حتی یک آدم معمولی مثل ما بتواند توی این وضع خرید کند...خلاصه همه توی این اوضاع بودیم که سعیده اسکرین شات فرستاد از رسیدن به دکمه پرداخت...و این یعنی اوضاع بهتر شده بود...کم کم همه دوباره لاگین شدند و شروع کردند به رفرش کردن... فقط حمید هنوز توی مرحله لاگین مانده بود...ارتباط ها با چت و وویس های گروه بود...الان که همه را پشت سر هم گوش می کنی انگار مکالمه بیسیم های یک گردان را توی یک عملیات سنگین داری گوش می دهی...این که یک هو ببینی از پروفایلت پرت شده ای بیرون که کاملن طبیعی بود...بارها اتفاق افتاد...امیر ساعت دوازده گذشته بود که خبر داد سایت یک تغییرهایی کرده و باید حتمن رنگ را خودت انتخاب کنی و بای دیفالت هیچ رنگی انتخاب نشده...هر کسی سعی می کرد تجربه هایش را به اشتراک بگذارد...فریدون، همکارم بهم گفت خودش دو سال پیش که میخاسته هایما ثبت نام کند شش ساعت تمام پای سیستم بوده تا توانسته ثبت نام کند..وویسش را فرستادم توی گروه تا حواس همه مان باشد چه اَبَرنبردی در پیش داریم...کم کم متوجه شدیم رفرش هم جواب نمی دهد...بهتر است بزنیم روی میز کار...بعد روی خرید خودرو...و منتظر لود شدن دوباره لیست فروش بشویم...سعیده موفق ترین مان بود که سه بار تا دم درگاه رفته بود و تشنه برگشته بود اول داستان...همه داشتند زور می زدند...تا این که امیر خبر داد خودش و رفیقش دوتا نوشته اند... یکی به اسم خودش که همان سرمایه گزاری مشترک ما بود و یکی هم برای عمو وحید...فقط مسله این بود که تاییدی نگرفته بود...ینی پیام خرید موفقیت آمیز و این داستان ها در کار نبود...همه چیز مبهم بود در واقع...همه چیز وقتی قطعی می شد که پیامک ایران خودرو بیاید و توش نوشته باشد داستان روال است و ماشین مال شماست...موفقیت امیر باز همه را امیدوار کرد که کار نشدنی نیست...همین طور ادامه دادیم...من به سختی می توانستم از صفحه سفارش بروم توی صفحه بعد که رنگ و کد امنیتی و انتخاب درگاه و این ها بود...یک چند باری هم که توانستم گیر کرد و ارور داد و مجبور شدم برگردم از اول شروع کنم...فریدون هم همین طور که توی یک جلسه اسکایپی بود و صدای جلسه هم از لبتابش می آمد، توانست تا پرداخت برود و پول را بریزد...خبر فریدون را هم دادم توی گروه که امیدوارتر بشوند همه...امیر که دستش آزاد شده بود، رفته بود روی یوزر حمید که خودش نتوانسته بود لاگین کند...بقیه هم که داشتند زور می زدند...مدام از هم میپرسیدیم که آقا این جایش را چطور کنیم بهتر است...مثلن این که وقتی روی سفارش میزنی و مینویسد "در حال بررسی درخواست" چکار کنی...یکی دو دیقه صبر کنی که بلخره برود توی صفحه بعد یا این که چند ثانیه که گیر کرد بیخیال شوی و برگردی اول کار...یا این که یک ماشین را بزنی یا همه را بزنی...فریدون می گفت دوتا ماشین را همزمان زده و یکیش گرفته و بعد هم تا آخر پرداخت رفته...همه این دیتاها در حال شیر شدن بود...همه در حال زور زدن بودند که امیر گفت پول عمو وحید برگشته به حسابش...پول ما (یعنی پول امیر و من و آمنه) که از حساب آمنه پرداخت شده بود ولی هنوز برنگشته بود...پول فریدون هم برگشت!...ینی سه خرید موفق شد یک خرید موفق...که آن یکی هم هنوز فرصت داشت تبدیل به ناموفق بشود!...حمید همان وسط مسط ها گفت: خدایا یادت باشه سر یه 206 چه بازی ای سر ما درآوردی! ساعت سه با فریدون و ستاره جلسه داشتیم برای امور مالی ادوردز...ستاره داشت می رفت از پیش مان و باید یک سری کارها را تحویل من می داد...گوشی من هم داشت خاموش می شد...پول بابا توی حساب من بود و اگر خاموش میشد عملا تلاش های من و آمنه مفت نمی ارزید...وایفای را خاموش کردم...نور گوشی را کم کردم...از این جا به بعد ارتباط من با گروه قطع شد...فقط با آمنه توی تلگرام در ارتباط بودم...من خیلی امید نداشتم چون از هر بیست بار یک بارش از سفارش می رسیدم به صفحه بعد و آن موقع هم بلا استثنا سیستم ارور میداد و باز همه چیز از اول شروع میشد...فریدون گفت بروازرت رو عوض کن...عوض کردم...رفتم توی فایرفاکس...یک بار تا انتخاب رنگ رفتم...تا آمدم کد امنیتی را بزنم و متوجه شوم که اول باید درگاه را انتخاب کنم تا دکمه پرداخت فعال شود (که قاعدتن باید میدانستم ولی یادم رفته بود)، کلی طول کشید و آخرش مجبور شدم باز برگردم سر همان نقطه اول...ساعت سه شد و رفتیم توی جلسه...فریدون لبتابش را هم آورد...هم جلسه را بود و هم زور میزد...ساعت سه و نیم این ها بود که گفت یک 206 را پرداخت کرده...تا چهار توی جلسه بودیم...بعد آمدیم پای سیستم و من باز شروع کردم...از آمنه خبر گرفتم و متوجه شدم کسی موفقیت خاصی نداشته توی آن مدتی که جلسه بودم...هم چنان داشتیم زور میزدیم...من و آمنه یکی مان باید موفق میشد...برای بابا که پولش توی حساب من بود...من با حساب بابا لاگین بودم و آمنه با حساب احمد آقا، شوهرخاهر آمنه و باجناق این جانب...آمنه گفت امیر بعد از این که نتوانسته برای حمید لاگین کند برگشته روی پروفایل عمو وحید تا دوباره تلاش کند...ساعت های سه و نیم این ها هم بیخیال شده...جالب این که آمنه هم نتوانسته بود برای حمید لاگین کند! حمید طلسم شده بود انگار! من و آمنه و سعیده هم چنان در حال تلاش بودیم...حمید و امیر کشیده بودند کنار...من که پیشرفت خاصی نداشتم و اصلن به صفحه بعد از سفارش نمی رسیدم...آمنه ولی می گفت تا دم پرداخت می رود ولی صفحه پرداخت باز نمی شود...همین طوری داشتم زور میزدم که آمنه توی تلگرام نوشت: "رفتک"...نمی فهمیدم منظورش چیست...ینی نمی فهمیدم درست چی را اشتباه نوشته رفتک! دو دیقه بعد زنگ زد...گوشیم پنج درصد شارژ داشت شاید...گفت بگو...گفتم چی رو...گفت رمز یکبار مصرفتو...موفق شده بود! رمز توی اینباکسم بود...رمز را خاندم...ساعت چهار و چل دیقه بود...پارس مشکی تحویل دی 99...پی دی اف ثبت سفارش را هم گرفت...تا یکی دو ساعت دچار یک هیجانی بودیم...ممارست آمنه جواب داده بود...میگفت همه ماشین ها را ثبت سفارش میزده و گاها تا بیس دیقه هم منتظر میمانده که برود توی صفحه بعد...بارها و بارها کد امنیتی را رفرش کرده و درگاه را عوض کرده تا بلخره توانسته یک بار برود تو و پرداخت کند...حس پیروزی داشتیم...از طرفی هم حمید و سعیده نتوانسته بودند به صفحه پرداخت برسند...حمید که اصلن لاگین هم نشده بود!...و این باعث میشد باز یادمان بیفتد به همه طول روز که داشتیم فحش می دادیم به زمین و زمان که چرا ما باید این ماشین های زپرتی ایران خودرو را به این مصیبت بخریم تا بتوانیم چند ملیونی بالاتر توی بازار بفروشیم و خودمان را به این تورم لعنتی برسانیم...نه این که جلو بزنیم...که کمتر عقب بمانیم...یک وویس گذاشتم توی گروه و گفتم دستاورد امروز ماشین هایی که ثبت نام کردیم نبود...دستاورد امروز یکیش این بود که بشینیم به وضعیت مان فکر کنیم برای یک 206 یا پارس چه کارها که نکردیم و چه خفتی کشیدیم...و دوم این که آمنه چطور پنج ساعت و نیم تمام - پنج ساعت و چهل دیقه در واقع! کم نیاورد تا بلخره رفت توی پرداخت و پول را ریخت...نشستیم با آمنه همه وویس ها را گوش کردیم کلی خندیدیم...خوب هاش و خنده دار ترین هاش رو جدا کردیم... شد یک چیزی مثل یک مستند صوتی... به شوخی به بچه ها گفتم ژانرش کمدی سیاه است...بعد حمید در جواب نتیجه گیری های من نوشت که چطور حاصل شش سال کار کردن اش به عنوان مهندس عمران و یک سال فعالیتش توی بورس را میخاسته بیاورد و با شراکت برادرش بکند قسط اول یک 206 و این که شش سال یعنی یک عمر...بعد خبر داد ازین که شنیده یک طرح هایی هست که قیمت بازار از یک درصدی بیشتر اختلاف با قیمت کارخانه فروش نرود و این داستان ها...خلاصه چند ساعت گذشته...آن هیجان اولیه خابیده...و من دارم فکر میکنم از اتفاقت امروز چه چیزهایی را به خاطر بسپارم...به این فکر میکنم که توی این دو روز کلی تجربه کردم...برای اولین بار یک پولی را بردم توی جایی غیر از حساب بانکی...با چند نفر مشورت کردم تا یک تصمیم مالی بگیرم...یک عملیات شبه جنگی را تجربه کردیم و کلی گفتیم و خندیدیم دور هم...از تجربه اش راضی ام...فارغ از این که نتیجه اش میخاهد چه بشود...به این هم فکر کردم که داریم چکار می کنیم اینجا؟! ینی منی که هر روز نه ساعت و ربع باید حاضری بزنم، باید مجبور باشم به هر مصیبتی شده یک راهی پیدا کنم که پس اندازم زیر دست و پای این تورم بی حساب و کتاب له نشود؟! به این فکر کردم چقدر آدمش هستم که وقتم را، انرژی ام را بگذارم روی این داستان ها؟ به این فکر کردم که مثلا همه این وقت و انرژی را می توانستم بگذارم رو چیزهای دیگر...اصلن میتوانستم بگذارم روی لش کردن تو خانه...می دانی! الان از آینده نمی ترسم...یعنی نگران نیستم تحریم ها کمرشکن بشود...دلار بشود سی هزار تومن...پراید بشود 150 میلیون...نه این که نگران نیستم...ولی اینجوری نیست که فازم این باشد با این دست اتفاقات دنیا به آخر می رسد و من له می شوم زیر فشار این نا به سامانی ها...نه...یک به تخمم خاصی وجودم را گرفته و می گوید خدا کریم است...یک غلطی میکنیم دیگر...ولی یک گوشه ذهنم هم آن جمله ای است که یک بار مصطفی توییت کرده بود...یا از قرآن است یا حدیث...الان ده دیقه توی توییترش گشتم پیدایش نکردم بسکه توییت و ریتوییت دارد این بشر...مضمونش این بود که مگر زمین خدا گسترده نبود؟! مگر نمی توانستید بکَنید بروید یک جای دیگر؟!این هی می آید توی ذهنم...و به خودم می گویم اگر بشود بروی یک جایی که وقتی نه ساعت و ربع ات تمام شد بتوانی برای خودت باشی و برسی به چیزهایی که دوست تر میداری بهتر نیست؟! بهتر نیست بروی یک جایی که همیشه بین نرخ تورم و افزایش حقوقت یک جنگ نابرابر و یک طرفه برقرار نباشد؟! ما که از هجده سالگی از خانه پدری کَندیم و کیلومترها دورتر ازشان زندگی کردیم و یاد گرفتیم چطور دلمان خوش باشد به هفته ای یکی دوبار زنگ زدن و دو سه ماهی یک بار یک دیدار دو سه روزه داشتن...حالا این که تهران باشی یا کلگری یا کابل یا کامپالا دیگر فرقش چیست؟! حالا که دیگر امیدی نداری ماندن تو به نفع کسی باشد، برای که و برای چه باید بمانی؟! برای چه کسی مهم است تو صبح ها توی یک آپارتمان 48 متری اجاره ای توی نارمک چشم هایت را باز میکنی یا توی فلان منطقه کلگری یا کابل یا کامپالا؟! بله...آن جا کسی زبان مادری ات را نمی فهمد...آن جا به چشم مهاجر نگاهت می کنند...چه و چه و چه...ولی به این فکر کرده ای که اینجا داری چه چیزهایی را تحمل می کنی؟! این ها که همه اش جنبه های سلبی ماجراست...تو به این فکر کن به جای این که زور بزنی بورس یاد بگیری؛ ریسک خرید پارس مشکی تحویل دی 99 را تحلیل کنی و از این ور و آن ور پروژه بگیری که یک کمی بیشتر دربیاوری، به جای همه این ها چه کارهایی میتوانی بکنی...یعنی میخاهم بگویم خوب است آدم یاد بگیرد هرجا که هست حال کند، به داشته هاش فکر کند، در حد توانش زور بزند، از چیزهایی که مجبور است تحمل کند و از کنترلش خارج است، ننالد و از این دست چیزها؛ اما یک جاهایی نباید به این فکرکند که مگر زمین خدا گسترده نیست؟! چرا نرود جاهای دیگر و شانسش را امتحان کند؟! یک جاهایی نباید چشمانش را باز کند و ببیند بیگ پیکچر ماجرا چیست؟! به نظرم امروز می گذرد...این که ما روی این پولمان 30 درصد سود میگیریم یا پنج درصد یا هیچ هم بیست سال دیگر فراموش شده...ولی این وویس ها، همه این شوخی هایی که کردیم، همه این لحظه هایی که تجربه کردیم توی خاطرمان می ماند...ینی به نظرم لحظه ای که داری این جهان را ترک میکنی، سود یا ضررهایی که روی پارس مشکی مدل 99 کرده ای نیست که توی خاطرت می آید...حداقل برای من این طور نیست...آن لحظه، همه آن لحظه هایی که پیش عزیزانت بوده ای، همه آن لحظه هایی که از ته دل خندیده ای جلوی چشمت می آید...همه لحظه هایی که با تمام وجود زورت را زده ای که دنیا را جای بهتری کنی، برای خودت، خانواده ات و هم نوعان ات...و همه لحظه هایی که تلاش کرده ای جهان پیرامون ات را بفهمی...همه لحظه هایی که تجربه کرده ای و رشد کرده ای و قد کشیده ای...این هاست که از جلوی چشم ات می گذرد...و شاید باید به این فکر کنی که آن موقع یک حسرت هایی روی دلت نمانده باشد که باز یادت بیاید اِن سال پیش مصطفی یک چیزی توییت کرده بود که :"مگر زمین خدا گسترده نبود...؟!" پ.ن: ساعت دوازده شب است...مستند صوتی "چیزشعرهای روز نبرد" را توی گروه اکران کردیم...و آن قدر خندیدیم که شاید دیگر پیش نیاید توی یک روز انقدر بخندیم...و هنوز حتی پیامک تایید خریدمان هم نیامده...