شب چهارصد و سی و هفتم یا عزیزم دوشنبه‌ها

یک پمپ بنزین برای لوکیشن، دو بازیگر، دستیار دوم کارگردان، چک! لای لالالای لالای لای!کی بشه، ما که الان جوون خام و جویای نامی هستیم، معروف شیم، برگردیم این پست رو در مصاحبه‌ی ویژه‌ی فلان، از رو بوخونیم. بگیم هی ددم وای! چه قدر سر اون پروژه بیل زدیم‌ها!اینجا، دوشنبه، داده‌گر از مدرسه گزارش می‌کنه که، سلام رفقا! می‌دونین من دارم ساختمون فیلم می‌سازم. روزی چهار تا آجر می‌چینم، یه روزایی گل درست می‌کنم. رفقا! خیلی کار ریز ریز داره، ولی باهاس بکنیم خلاصه. رفقا! انقدر می‌گم تا تو باور کنی داده‌گر، بعد بقیه، اونم اگه خواستن. این منم! من. من. دارم اولین فیلم‌ سینمایی‌ام رو در امریکا می‌سازم!امشو می‌خوام قصه‌ی خانم کارگردان را بگم!شش سال پیش رفتم جشنواره‌ی کن. با چتری، گیج، متحیر، شوکه، دم فرش قرمز. فرصت‌ها مدام در صورتم می‌خوردند و من، تامام چشم و گوش، از حیرت شکوه این جشنواره. وقتی از کن برگشتم، کن از من برنگشت. آن یازده روز، مرا چنان عوض کرد، که اگر بگویم جرقه‌ی هجرتم بود، غلو نیست.اسم خودم و فیلم‌ام، بین دوهزار فیلم دیگر بود. ولی ببین خنده را، روسری کج را. منی که انگار دست بلند کرده‌ام اجازه بگیرم حرف بزنم، ابراز کنم، باشم!جایزه گرفتن، روی سن رفتن، نور در چشم تو و دنیا در تاریکی، تریبون برای تو و همه گوش. موج حسادت دیگران را از همان بالا حس می‌کنی، غرور را، طعم رسیدن را، لذت صادر کردن را!جایزه‌ی معنوی و این بار مادی هم کنارش. اولین چک جایزه را نقد کردیم، نصف مال من، نصف مال تهیه‌کننده. تندیس‌ها را روی قفسه می‌چینم، کنار هم. دنیا مال من است.می‌روم کراکو، لهستان. با زخم نیمه‌ی آپاندیس و سرمای سوز آبان. شب‌ها خیابان‌گردی می‌کنیم و روزها فیلم می‌بینیم. آدم‌های جدید می‌بینم. اولین پدر بیست و دو سه ساله‌ی فیلمساز فرانسوی را می‌بینم. فیلمساز سوریه‌ای که همیشه سیاه می‌پوشد. دوست لهستانی می‌سازم. یک دختر لزبین لهستانی با من می‌رقصد، به من سیب می‌دهد و دست دور کمرم می‌اندازد. دنیا مدام دارد رنگ عوض می‌کند. لهستان، هر شب‌اش را با آرتیست‌ها جمع می‌شویم در مهمانی‌های فستیوال و می‌رقصیم. فیلم‌ام را همزمان با یک‌ کارگردان اسراییلی نمایش می‌دهند. چیزی نمانده که حیرت کنم. از محدوده‌ی امنم خیلی دورم. خیلی.می‌روم دبی. جشنواره‌ی پولدار و دست‌ودلبازی که خرج کامل سفر را می‌دهد. یک ورکشاپ سه ساعته فیلمسازی بداهه شرکت می‌کنم و پول می‌برم. پول‌ها را در فری‌شاپ می‌کنم عینک افتابی و عطر. بوی خوش پول.در دبی، کلی دوست ساخته‌ام. با کوله‌پشتی می‌روم ونیز ایتالیا جشنواره. دوستانی که در دبی ساختم را در سفر یک ماهه‌ام دوباره ملاقات می‌کنم. دنیای بزرگ، کوچک می‌شود.غزال طلایی‌ام از استرالیا می‌رسد. در سالن نمایش شرکت خودمان، با تندیسم عکس می‌گیرم. کلی دوست از دست داده‌ام. دور و وری‌‌ها کمتر تبریک می‌گویند.آخرین جایزه‌ام در ایران. فیلم اولم، پانصد مثقال طلا تامام‌ شد. با کله‌شقی و حوصله، فیلم دوم‌ام، هایلایت را می‌سازم. فکر می‌کنم قرار است در ایران بسیار دیده شود. کات! هایلایت توقیف می‌شود. با مغز و‌ دل زمین می‌خورم.برای هایلایت، نمایش خصوصی می‌گذاریم. دلگیرم. نادیده گرفته شدم، مسیر زندگی‌ام عوض شده است. فکر می‌کردم دو سال بعد هایلایت، فیلم بلند می‌سازم.نمی‌سازم. می‌روم/می‌آیم.هایلایت می‌رود در یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های فیلم دنیا، آتلانتا. جشنواره‌ی موردتایید اسکار. اگر جایزه‌ی جشنواره را ببری، معرفی می‌شوی به اسکار.از همیشه نزدیک‌ترم.اختتامیه با دخترها عکس می‌گیریم. دست خالی، از دل نوار شرقی، رانندگی می‌کنم تا فلوریدا.و بوم!پنج سال است فیلم نساخته‌ام. چهار سال پیش عزم هجرت کردم. در این ده سال سینماگر بودن، آرزوی ساخت فیلم بلند داشته‌ام. قصه‌گویی نود دقیقه‌ای.انقدر زندگی، این تنگنای هجرت، این زبان قاصر، خسته‌ام کرد، که یادم رفته بود چرا آمدم. یا اصلن چه کردم که رسیدم.آن‌چه خواندید، پرافتخارترین لحظات زندگی هنری‌ام نیست. شاید جمعه که خیس، مغز ملت را سالاد کردم که به من برای فیلم‌ام کمک کنند، مفتخرتر بودم.این داده‌گر شنگول منگول، امروز فقط یک لوکیشن نیافت. فقط بازیگرهایش را قطعی نکرد. این داده‌گر ناقلا، به یاد آورد چرا سینما را دوست دارد، چرا این همه سال پای‌اش واستاده و چرا دیگر مشق‌هایش برایش عذاب‌آور نیست.گاه باید به یاد بیاوریم، چرا.حالا شب تامام شده شهریار. آرام گرفتم. چشم‌ام به جهان نیست. گوش سپرده‌ام به این قصه که درونم غل می‌زند.هیوستن، بازیگر فیلم‌ام را دعوت کردم به میتینگ‌های هفتگی. هر دوشنبه یک ساعت راجع به سایمون حرف بزنیم. کلی ایده تاب دادیم، قصه تقسیم کردیم و هیجان کاشتیم.خب، خوانندگان هزار و یک شب. معرفی می‌کنم، این شما و این سایمون!