عنوان قبلی رو پس میگیرم، ایده‌ای برای عنوان ندارم.

به نام خدا، عزیزم سلام.تقریبا همیشه برام سخته که صاف برم سر اصل مطلب، بنابراین اولش یکم باید خودمو آماده کنم.بنظر من نوشته ها مثل آب شیر میمونن! دیدی وقتی تابستونه شیر رو باز میکنی، باید صبر کنی یکم آب بره تا آب خنکی که میخوای، بیاد، یا مثلا تو زمستون باید صبر کنی آب یخِ تو لوله از شیر خارج بشه تا اون آب گرمی که منتظرشی، سر برسه.آره بنظرم نوشتن هم همینه، گاهی باید چند صفحه بنویسی تا اون متن گوارایی که انتظارشو داری، از راه برسه!نوشتن مثل این میمونه که شیر آب رو باز کردی، باید صبر کنی تا آب گل آلود و ناخالص از لوله خارج بشه تا صافی و زلالی رو ببینی.نمیدونم شاید خوندن هم همین باشه[احتمال خیلی زیاد همینه]، باید بخونی بخونی بخونی تا برسی به اون جایی که نویسنده گل کرده! ولی خب اینجا ی دیالکتیکی هم وجود داره، این آبِ ناخالص هم باید باشه، هم نباید باشه!دلیل ضرورت بودنش هم اینه که تنها وقتی زلال و دقیق و باکیفیت بودن یک چیز بهتر درک میشه که بی کیفیتی و ناخالص بودن درک شده باشه.لذتِ آب خنکی که از شیر میاد بیرون رو مدیون آب گرمی هستیم که ازش خوشمون نمیومد.بزار ی طور دیگه هم بگم؛نوشتن مثل کار تو معدن میمونه!! مینویسی مینویسی مینویسی، تا اونی که میخوای رو از کار در بیاری!توی معدن، میکَنه میکَنه میکَنه، تا از بین اونهمه خروار خاک، طلا، نقره یا حالا هر چیز ارزشمند دیگه پیدا کنه.بگذریم.باید بگم من قصد داشتم این چیزی که الان میخوام بنویسم رو مدتی پیش استارتش رو بزنم، اما نمیدونم چرا هر وقت اومدم شروعش کنم احساس سنگینی کردم،برام سخت بود، ی بخشیش جنبه روانی داشت،اما ی بخشیش ترس بود، ترس از اینکه نتونم خوب بیانش کنم!اما خب حداقلش اینه که اگر ترسم رو کنار نذارم، بعدا هیچ وقت نمیفهمم چجوری میتونم بهتر بیانش کنم!! پس بالاخره تصمیممو گرفتم و الان اینجام.دیشب طرفای هشت و نه بود خواستم شروعش کنم دیدم إ؟ چقدر خوابم میاد! گرفتم خوابیدم یک و خورده ای بود بیدار شدم.اما خب 6:33 مغشولش شدم!بجهت آمادگی بیشترِ روحی رفتم بیرون یکم توی پارکِ تمیزِ اولِ اولِ صبح نشستم...بعدش احساس کردم باید نوستالژی شیرکاکائوکیک رو بعد از مدت ها تجربه کنم! بنابراین با وجود چیزهایی که تو خونه بود، سر راهم ی شیرکاکائو بزرگ دومینو گرفتم و دوتا از این کیک شکلاتی تلخای شیرین عسل.[البته قبلا بهتر بود الان تلخیش کم شده.]در مورد شیرکاکائوکیک هم باید بگم دیالکتیک پیش اومد!ی دونه کوچیک کمه، ی دونه بزرگ زیاده! یدونه کیک کمه، دو تا کیک زیاده![امیدوارم هیچ وقت نیام بگم متاسفانه ازدواج برام دیالکتیک بوجود آوُرده، زن، باشه، انگار ی چیزی زیاده، نباشه انگار ی چیزی کمه.:)]خب دیگه خوشمزه بازی های مردونه بسه. یکی نیست بگه آخه دُرُست! تو همونشم فعلا دستت نمیرسه.:))بگذریم.احساس میکنم الان تونستم بلوتوث مخم رو از اطرافم قطع کنم و به صفحه مقابلم وصل کنم.ولی حالا انصافا اینکه صبح شنبه تعطیل باشه ی جوریه! آدم جا میخوره اصن! منطق تعطیل کردن بعضی جاها تو تعطیلات رسمی رو درک نمیکنم! چرا کتابخونه باید تعطیل باشه؟! اصلا منطقی نیست این کارا.ی چیزی رو هم بدونید، تعطیلی های رسمی فقط برای ی قشر خاص تعطیله، همین چند دقیقه پیش که بیرون بودم دیدم کارگرها داشتن میرفتن سر کار! یکم کلبس کردم! خواستم راجع کارگرها و...ی چیزی بگم...هیچی ولش کن.بگذریم.کم کم بریم سر اصل مطلب!پیش بینی میکنم نوشتنم طولانی بشه، در نظر داشته باشید طولانی یا مختصر بودن، هیچ وقت دلالت بر منفی یا مثبت بودن اون نوشته نمیکنه.اصلا نمیخوام بگم لطفاا صبور باشید تا تموم بشه، نه! مجبور نیستیم یه چیزی رو بخونیم، منم برای این نوشتم دارم زحمت میکشم، چرا باید با گفتن این جملات، کوچیکش کنم!بنابراین،اگر برای خودتون ارزش قائل هستید تا تهِ متنم رو با صبوری بخونید.[ی توصیه هم میکنم، اگر خواستید ی متن طولانی و خیلی مهم بنویسید، حتما هر چند دقیقه یکبار ی جایی غیر از اینجا، ذخیرش کنید،ی بار بعد از دو ساعت نوشتن، متنم پرید، اینقدر ناراحت شدم ک میخواستم ویرگول رو گاز بگیرم!! بهش پیام دادم گفتم مردِ حساب! برا من همچین اتفاقی افتاده چی کار کنم نوشتم برگرده؟ دریغ از اینکه ی همدردی کوچیک بکنه باهام، هیچ جوابی نداد.آخه من وقتی ی چیزی رو بنویسم دیگه نمیتونم دوباره بنویسمش، هم یادم میره دقیقا چی نوشته بودم، هم دیگه اون انگیزه لازم رو از دست میدم هم اینکه غرض من تحصیل شده[و اون، نوشتن بود.] دوباره نوشتن معنی نداره، مهم این بود که من بنویسمش...، حالا اینکه منتشر بشه یا نشه، مهم ترین نیست.]ی نکته دیگه هم که لازم میدونم بگم اینه که:مخاطب این متن، یا آدم حسابی ها هستن، یا اونایی که میخوان آدم حسابی بشن یا باشن،مخاطب الانِ من، عموم نیست، طیف نخبه ها و اونایی که سرشون به تنشون می‌ارزه، اینا مخاطب فعلی من هستند.و جا داره بگم من حرف کاربر مورد علاقم"آTنa" رو که نقل قول کرده بود "ملاک ارزشمندی انسانها، تقوای اونهاست" رو قبول و اعتقاد دارم و از همینجا اعلام میکنم که واقعا خوشحالم "شما!" همچین دیدگاهی داری.بنابراین میدونم هر کسی که در این متن آدم حسابی تلقی میشه، الزاما آدم واقعا ارزشمندی نیست!.مطلب بعدی که باید بدونید اینه، چیزی که قراره باهاتون به اشتراک بگذارم حاصل حدود ساعتها فکر کردن، و بسیار صفحه سفید پُر کردنه.خب بریم ببینیم چی میشه و آیا من موفق میشم درک‌شده خودم رو اونطوری که واقعا هست برای ادراک شما آماده کنم یا نه.باید تذکر بدم که در ادامه، اصلا بنا ندارم حتما شما رو مخاطب قرار بدم یا همه جای متن لحن صمیمی و غیر رسمیم رو حفظ کنم، شاید بعضی جاها بگم "را" بعضی جاها هم بگم"رو"، نمیخوام حواس ذهنم رو بابت رعایت این نکات نچندان خیلی مهم درگیر کنم.[میگن تو فیلمایی که قصد دارن ی نگاه یا معنی خاصی رو انتقال بدن، خیلی از صحنه های مثبت 18و جلوه های ویژه و...استفاده نمیکنن چون خود فیلم حرفی برای گفتن داره و نباید برای فهمش توسط مخاطب، مزاحمتی ایجاد بشه!.]شخصا معتقدم آدما باید در طیّ روندی که دارن، همیشه خودشون رو زنده و لایو نگهدارن، ی حالت خود مراقبتی،بپّایی خودت رو،ی حالتی که به آدم یادآوری کنه "داری چیکار میکنی؟"،"این، همونیه که باید؟"،"احساس نمیکنی یکم گم شدی؟"،"همه چیز مرتبه؟ همه چیز داره به خوبی پیش میره؟ مطمئن باشیم؟""چیزی برای نگران شدن راجع روندی که داری طیّ میکنی نیست؟".من فکر میکنم داشتن این روحیه، و هیچ وقت اعتماد نکردن به خود و داشته های خود، باعث میشه همیشه پویا باشی، همیشه در بالاترین سطح فهم و درک نسبت به چیزی که انتخابش کردی، باقی بمونی.ببین شاید ی عده بگن این کار، وسواسه، این کار، شک کردنِ بیجاست، این کارِ تو، در حالیکه مسیرت و داشته هاتو با یک پروسه درست انتخاب کردی، دیگه جایی نداره و چیزی نیست جز یک احتیاط الکی.اما خب میدونی چیه، من مخالفم! به جدّ مخالفم.ببین یا تو چیزِ درستی رو انتخاب کردی، یا، چیز نادرستی رو انتخاب کردی، اوکی؟اگر درسته، که خب تو با بازنگریی که انجام میدی نتنها احساس صمیمیّت و نزدیکی بیشتری با انتخابت میکنی بلکه همیشه در حال بروزرسانی و رِفرِش خودت هستی، بزار اینطور بگم؛ما آدما معمولا اینطوری هستیم که برای انتخاب کردن هامون[مخصوصا انتخاب های مهمی که کردیم.] یک بار اما بصورت مفصّل و قوی میشینیم سنگامونو با خودمون وا میکَنیم، و با آگاهی که بدست آوردیم اون چیز رو انتخاب میکنیم، اما بعد از انتخاب، معمولا همش نونِ اون یک بار متمرکز شدن و فهمیدن رو داریم میخوریم،مثلا هر بار به هر طریقی با این سوال مواجه بشیم که چرا داری این کار رو میکنی و چرا اون کار رو نمیکنی، پیش خودمون میگیم بابا ما سر این ی بار مفصل نشستیم فکر کردیم و سنجیدیم[تازه اگر واقعا این کار رو کرده باشیم.]، الان دیگه میدونیم چی به چیه چون قبلا چوب کاری هاشو انجام دادیم.(!) واقعیتش اینه یکمم حوصله این کار رو نداریم، کی حوصله داره هر چند وقت یکبار با خودش مرور کنه دقیقا چی شد که من انتخاب کردم اینجا بایستم و برای این، و اینطوری، خودمو خرج کنم؟ به همین خاطر با اعتماد به تلاشِ فکری که قبلا کردیم و چاشنی بی حوصلگی و تنبلی، با این توجیه خودمون رو آروم میکنیم که بله، "ما قبلا به همه جوانب اندیشیده بودیم"، پس الان در جای درستی ایستادیم!.اما خب تکرار میکنم که، مخالفم! به جدّ مخالفم.برای توضیحش میخوام با این جمله شروع کنم؛ "چیزهایی که بعنوان نقطه قوّت روشون حساب کردی و میکنی، دقیقا همونا میتونن به نقطه ضعفت تبدیل بشن و ضربه ای ازشون بخوری که انتظارشو نداشتی."ببین! اینکه تو با فهم و سنجیدن انتخاب کردی، حتما نقطه قوّت تو و مسیرت بحساب میاد،اینکه تو فکر کردی، و با تفکر به این نتیجه رسیدی که الان اینجا باشی و اینطوری زندگی کنی، پوئن مثبت تو محسوب میشه، از دو جهت نقطه قوته، یکی اینکه اساسا تو "انتخاب"کردی[ و انتخاب کردن هویّت توست.]، دوم، تو با فکر و سنجیدن، انتخاب کردی، اینکه تو زحمت کشیدی تا بفهمی چیو باید انتخاب کنی و برای چه چیزی باید زحمت بکشی؛ این، نکته مثبت دوم تو بشمار میاد.امّا[ یک امّای سفت و محکم.]،این مقدار،این اندازه انسان بودن و درست زیستن،لازم هست اما کافی؟ نّع.ببین!اونی که اصلا تو باغ نیست که خب اصلا تو باغ نیست و از اساس نمیتونه بفهمه ما چی داریم با هم میگیم،اونی که مثل یک بز زندگی میکنه و نمیفهمه که "انتخاب کردن؛ با فهم، برگزیدن"،بخش مهمّی از هویّت انسانی ماست، اونی که معتقده یا طرفداره چون صرفا در محیطی بزرگ شده که همه اونطوری بودن،اونی که تحت تاثیرِ جوّ، بدونِ فهم و درک، یک مسیر و یک نوع زندگیی رو انتخاب کرده،اونی که منفعلِ گزاره های به ظاهر زیبا شده بدون اینکه بفهمه آب باید از خودش چاه داشته باشه!!![چاه باید از خودش آب داشته باشه.]،آره این آدما بنظرم اصلا تو باغ نیستن و نمیتونن در جریان حرف های بین ما باشن،(بنابراین عزیزِ من، مخاطب من تویی هستی که با فهمیدن و به جان خریدنِ زحمتِ انتخاب، اینجا حضور داری.)اون امّایی که خواستم بگم اینه:همه اینها لازمه، اما غرض از همه اینها چی بود؟ چرا خواستی انتخاب کنی؟ چرا خواستی بفهمی؟ چرا خواستی مثل یک ماشینِ سرِپا، موتورت روشن باشه و حرکت کنی نه صرف اینک با سیم بکسل حرکتت بِدن؟مگه غیر از این بود که تو خواستی تباه نباشی، هرز نری، بیهوده نشی، رضایتمند بشی، لبریز باشی، بفهمی باید چیکار کنی، بفهمی معنی زندگی چیه، آرام بگیری، راضی باشی[ آخ که چقدر این رضایت، معنی عمیقی داره.]، مگه تو نمیخواستی با کلماتی مثل کمال، سعادت، رستگاری، تعالی، مثل یک کلیشه دوزاری برخورد نکنی؟ببین ما نباید یادمون بره که غرضمون چی بوده، نباید چراها رو یادمون بره، ما اگر بدونیم چرا راه افتادیم و حرکت کردیم به سمت فلان مسیر و فلان مقصد، دیگه خیلی از اقتضائات برامون واضح میشه، آیا همون یکباری که انتخاب کردی کجا بری و از چه مسیری بری، کفایت میکنه؟ و اوکیه اگر فقط و فقط حواست به فرمون و سرعت و دنده و کف جاده باشه؟! همین!؟! حواس‌جمعی دیگه ای لازم نبود احیانا؟تا حالا شده خودت راننده باشی یا صندلی کمک‌شوفر نشسته باشی و قصد داشته باشید به جایی برسید که فقط ی کلّیاتی از اسم و وصفش میدونید، کلیات نقشه رو هم میدونید تقریبا، نقشه بلد رو تو گوشی همراه آوردید؛تو اون لحظات چرا مدام داری خیابون و اطراف و نقشه رو، و تطبیق نقشه با جایی که توش هستید رو می‌پایی؟برا چی لازمه بعنوان یک راننده حواست فقط به فرمون و کف جاده پیش روت نباشه؟چرا لازمه آن به آن بدونی الان کجایی و چه نسبت و موقعیتی نسبت به مقصد داری؟چرا حرکت با نقشه گوگل مپ یا بلد یا نشان، اینترنت لازم داره تا لحظه به لحظه جایگاه و فاصلت با مقصد و هدف بروزرسانی بشه؟ها؟ بهش فکر کن تا خوب متوجه بشه وقتی دارم میگم تو مسیر زندگی، باید بپّای خودت باشی دقیقا دارم از چی صحبت میکنم.تا حالا شده وسط مسیری که داری با استفاده از نقشه طی میکنی یهو ارتباط اینترنت قطع بشه و ی مسیری رو اشتباه بری، بعد ارتباط وصل بشه بفهمی إ ! اشتباه اومدی که، لاجرم باید برگردی[حالا معلوم نیست ی سال اشتباه رفته باشیم، دو سال رفته باشیم یا ده سال و بیست سال و هفتاد سال...].توجه داشتنِ مداوم در واقع یعنی برقراری اتصال ارتباط اینترنت و زیر نظر داشتن همه جا، تا وقتی که به نقطه امن برسیم[اگر وجود داشته باشه.]، همیشه و آن به آن زندگیت باید بدونی، به چه سمت؟ برای چه هدفی؟ چرا؟ کدوم مسیر؟ چیستیش؟... .و تاوان،این چیزی که باید در ازای نپّاییدن خودت، پییِ دادنش رو به خودت بمالی.[و تاوان، اصلا شوخی نداره...تاخیر داره اما لغو نمیشه...دم مرگ هم که باشه میاد سراغ آدم...].بگذریم!(؟)همه ما انتخاب کردیم درسته؟! همه ما میدونیم که باید با سنجیدن، با بالا و پایین کردن، با فکر و کاوش فکری، با بکار انداختن دوگوله تو سرمون انتخاب کنیم و کردیم، نتنها این، که اساسا یک انسان باید معنی و چیستی و چگونگی زندگی را بداند، انتخاب کند، برگزیند، او باید بداند که میخواهد چه کند، چرا و چگونه، ما باید بدانیم به کدام نسخه از خودمان میخواهیم برسیم، برای کدام هدف، به چه سمت، در کدام مسیر... .و تفکر و سعیِ‌برای‌ادراک،[ البته نه آن فکری که فلسفه مصطلح، ذهن پاک انسان را با آن، بمعنی واقعی کلمه، خیلی رمانتیک و شیک، بگا میدهد.] جهتِ پیدا کردن جواب این سوالات، و شناخت مسیرهایی که مارا به مقصد جواب ها برساند، لازم و ضروری است.ما این مسیر را طی کردیم، و از ابزارهای خدادای با کم و زیادش بهره بردیم و به کار انداختیم.من با چون تویی طرفم[کسی که این مسیر را گذرانده]، به تو میگویم، این مقدار لازم است، اما کافی؟ نّع.چرا؟قبل از اینکه به چرایی اون اشاره کنم، فکر میکنم باید ی چیزی رو تذکر بدم،میخوام راجع یک ترس صحبت کنم، ترسی که در خودآگاه و ناخودآگاه ما وجود داره، حتما وجود داره.ما میترسیم که بفهمیم اشتباهی آمدیم، میترسیم بفهمیم اشتباه انتخاب کردیم، خب واقعا هم دلهره دارد کاری کنی که شاید نتیجه اش این باشد همه زحماتت را، بیهوده ببینی!ما میترسیم میانه مسیر، در تایمِ استراحت بین دو راند تلاش، بازنگری کنیم که خودمانیم، من واقعا به درستی، در مسیر درست، به سمتِ هدف درست، ایستاده ام؟آقا انصافا این حرکت ترس داره، خوف انگیزه، نه تنها این، که بسیار سخته.اما،میخوام بهت بگم نترس، هم نترس هم دلیلی برای ترس وجود نداره هم اصلا نباید بترسی چون لازمه که بدون ترس، این کار رو انجام بدی.چرا نباید بترسی؟چون ببین، تو یا ی چیز درستی رو، درست انتخاب کردی یا نه،اگر اون چیزی که داری خودتو براش خرج میکنی تا بهش برسی، درسته، که خب با هر بار یا حداقل چندبار بازنگری و رفرشِ دوره ای، ارتباطت با اون هدف و مطلوبت بهتر و بیشتر و سفت تر میشه؛اما اگر واقعا درست نبود چی؟؟!ببین شاید بگی من نمیخوام هدفم برام عینی تر و یقینی تر و واضح تر بشه پس لازم نیست اون سوالاتی که برای بازنگری و لایو باقی موندن لازمه رو از خودم بپرسم.عزیز من، مسئله تنها این نیست:) همیشه اینطور نیست که ما کارهایی رو میکنیم که برامون منفعت داره، ما همیشه برای نشستن تو جایی بهتر از جایی که الان درش قرار داریم بلند نمیشیم، بلکه گاهی چون احتمال میدیم اینجا مار یا عقربی رفت و آمد داره از جامون پا میشیم،آره، ما همیشه بخاطر بدست آوردن منفعت ها انگیزه انجام ی کار رو نداریم بلکه گاهی بخاطر دفع ضرر یا دفع ضررِ خیلی خطرناکِ احتمالی، انگیزه دست زدن به یک اقدام رو پیدا میکنیم.اینجا هم همینطوره، اگر منفعت های این کاری که گفتم تو رو راضی و قانع نمیکنه که انجامش بدی باشه مشکلی نیست اما توجه تو رو جلب میکنم به ضررهایی که در صورت اقدام نکردن، یقتو میگیره، سفتم میگیره...زحمت هر روز صبح زود پا شدن رو به جونت خریدی، مثلِ چی، خوندی و کار کردی،طبق برنامه ریزی هات همه کارها و برنامه هات رو پیش بردی،خوردی نون و تره، تا به نون و کره برسی(!)،خیلی از کارهایی که دیگران با اشتیاق انجام میدادن رو انجام ندادی،سختی های مسیری که توش حرکت کردی رو پذیرفتی و تحملشون کردی،ناراحتی ها و دشواری هایی که هیچ کس جز خودتو خودت ازش خبردار نشدن رو پذیرفتی و بهشون تن دادی،کمر و گردن و دست و باسن و بند بند وجودت بخاطر چند ساعت یکجا نشستن و فعالیت کردن، درد گرفتن،شب نتونستی مثل بعضیا چند قسمت از سریال مورد علاقت رو یکجا ببینی چون باید زود میخوابیدی(خخخ)،مثل اکثر هم سن و سالهای خودت با جنس مخالفِ دوست داشتنی بُر نخوردی تا نیاز نباشه هر روز و گاه و بیگاه بهش پیام بدی یا سراغش رو بگیری، تو نخواستی ذهنت رو خرج چیزی کنی که اکثرا با اشتیاق براش وقت میذارن،تو نرفتی کار کنی تا برای تفریح کردن و همیشه سیگارِگرون کشیدن پول کافی داشته باشی،تو نخواستی خیلی چیزها رو بخری چون دوست نداشتی خودتو برای پول درآوردن خرج کنی تا مثلا اون گردنبند شیک و قشنگ رو داشته باشی،تو، همه جا نرفتی، همه جا نَشِستی، تو خیلی کارایی که همه مردم عادی روتینشونه رو انجام ندادی و سبک زندگیی رو انتخاب کردی که فقط درصد خیلی کمی از افراد انتخابش میکنن و تازه، درصد کمی از همونا موفق میشن دووم بیارن.تو، واقعا تلاش کردی، قدّ ی نخبه، قدّ یه آی‌کیو بالای پشتکاردار تلاش کردی، و حتی میتونم بگم نه اینکه واقعا هم این کارارو انجام دادی، بلکه مصمم هستی انجامش بدی.و اینا تازه بخشی از پازلی بود که تو یا چیدیشون یا میخوای بچینی.اما،عزیزِ من،اگر هر چندوقت یکبار خودتو بازیابی نکنی و همه چراها رو مرور نکنی، میدونی خودتو در معرض چه خطر و باخت بزرگی قرار میدی؟اگر همه اون تلاش هات، در مسیر درستی که باید، نبوده باشه چی؟!اگر تهش با ی بیلاخ بزرگ مواجه بشیم چی؟[تازه اگر بتونیم بفهمیم اشتباه کردیم، چون گاهی اینقدر از حد نصاب میافتیم که حتی دیگه نمیتونیم بفهمیم دقیقا داریم چه غلطی میکنیم.]اگه بهم بگی زندگی همینه، زندگی همین آزمون و خطاهاست، قطعا بهت میگم دهنتو ببند، چرا؟ چون راهی برای مبتلا نشدن به این ضرر بزرگ وجود داشت.تو باید این احتمال رو میدادی، هم قبل از شروعِ مسیر هم در میانه مسیر.عقل تو کلّت بود یا نبود؟ عقل تو کلّت هست یا نیست؟اگه بود و هست باید اینو میفهمیدی که برای گرفتار نشدن تو این مخمصه‌ی وحشتناک، باید مدام خودتو و هدفتو و مسیرتو بازنگری میکردی.حالا اما ما که چندسال و چندده سال از عمرمون نگذشته، ما هنوز تقریبا اوّلای مسیر زندگیمون هستیم، یا حداقل ابتدای مسیرِ زندگیِ جدّیمون هستیم،نمیخوای برای منفعت هایی که بهت گفتم هر بار با شجاعت و صلابت، اساس هدف هات رو مورد بازبینی قرار بدی نده، عب نداره، فوقش اینه میگی من همین آب ولرم رو میخورم تا نخوام پاشم برم اونجا آب خنک و گوارا بخورم!.اما ببین چه ضرر و خطر بزرگی، روبه روت وجود داره!! ببین این خطر، حتی احتمالِ وجودش هم سبب میشه این احتمال بوجود بیاد که همه زحمت ها و دار و ندارت بیهوده و در مسیر نادرستی بوده باشه. ی لحظه تصورش کن، ی ساختمون مجلّل و خیلی خیلی استوار و چشم نواز ساختی اما میفهمی زمینی که روش بنا کردی تو طرح بوده! و تو محکوم به نادیده گرفتن ثمره یک عمر خواهی بود... .[چه تاوان سنگینی.]البته این برای وقتیه که جرئت و شهامت نادیده گرفتنش رو داشته باشی، میگن ی روز ی نفر سر چاررا خورد زمین، برای اینکه ضایع نشه تا خونه سینه خیز رفت!!گاهی اوقات هم این میشه حکایت ما، عمری در مسیری که بهترین انتخاب برای ما نبود قدم زدیم، وقتی متوجه میشیم که یا توان تغییر نداریم یا جرئتش رو... .آره نترس، ترس نداره، اینکه هر چند وقت یکبار از خودت بپرسی"داری چیکار میکنی؟"،"این، همونیه که باید؟"،"احساس نمیکنی یکم گم شدی؟"،"همه چیز مرتبه؟ همه چیز داره به خوبی پیش میره؟ مطمئن باشیم؟""چیزی برای نگران شدن راجع روندی که داری طیّ میکنی نیست؟"،عیبی نداره؛ اگر درست بود که چه بهتر، چه حظّی از این بالاتر که تو بیشتر درک کنی و بیشتر متذکر بشی که داری درست حرکت میکنی؟ و چه چیز بهتر از این که تو با مراقبت و پاییدنِ دائمی خودت، اگر دیدی هدفت بهترین نیست یا باگ داره، به موقع بفهمیش و درصدد حلّ مشکل بر بیای؟[البته من قبول ندارم که هدف، به خوب و خوبترین و بد تقسیم میشه، بنظرم هدف، یا بهترینه، یا بده؛یا درسته یا غلطه، صفر و صدیه، بِینی وجود نداره.]یک کلام؛برای رسیدن؛ برای رسیدن به اونچه که باید بهش برسی، صِرفِ حرکت کردن کافی نیست، مدام و هر لحظه باید نسبتِ خودت و هدف رو بپّایی، جواب چراها، همیشه باید آپدیت باشند، همیشه باید کنارت باشند، دلایلی که برایش زندگی میکنی، نباید برا یادآوری اش کار سختی پیش رو داشته باشی، درک تو نسبت به معنی زندگی همیشه باید مثل یک چای داغ، داغ باشد،درک تو نسبت به حیات، باید مثل یک آتیش نامیرا، همیشه برافروخته باشد،آگاهیت نسبت به زندگی، یک دخترِ جوان باشد، همانقدر پر طروات و شاداب.و تو، تنها در صورتی میتوانی اطمینان حاصل کنی بالاخره خواهی رسید، که از جاری بودن این ادراکِ‌مدام، در برابر تمام غفلت ها، مراقبت به عمل بیاوری، البته بدان، رابطه دو سویه است، مراقبت، غفلت‌زاست و غفلت‌زایی، مراقبت را تضمین میکند.مسئله بعدی که حتما خیلی خیلی مهمه، و از قضا بی ربط به جملات قبلی هم نیست و اصلا بخاطر همین دارم در ادامه اون میارمش اینه:ما آدمها بزرگ میشیم، هم بدنمون هم خودمون،اما اینجا به بدنمون کاری ندارم، وقتی میگم ما آدمها بزرگ میشیم منظورم خودمونیم پس دوباره شروع میکنم.ما آدمها بزرگ میشیم،فهم تُویِ سیزده ساله کجا و فهم و تُویِ Bست ساله کجا! ها؟ قبول داری؟درک تو وقتی فقط نُه سالت بود کجا و الان که تقریبا هفده سالته کجا!ما همواره در حالِ وسیع شدن هستیم،الآنِ من با الاآنِ من فرق داره!، آنِ کنونی، من ی چیزیَم، اما آنِ کنونِ الان، ی چیز دیگه، در واقع من یک آن، بزرگتر از آنِ قبلی شدم!، تغییر کردم یعنی یک لحظه و تمام آنچه که در ظرف لحظه، برای من وجود داره به من اضافه شد.از زوایای دیگه هم بیا بهش نگاه کنیم.بذار از تغییر نیازها و طلب ها صحبت کنیم،قبل از اینکه بالغ بشی درکی از غریزه و نیاز جنسی داشتی؟حتی وقتی بالغ شدی و درکش کردی، باز درکی که اوایل سن بلوغ داریم با درکی که الان داریم خیلی متفاوته،شخصا حسم در مسائل جنسی خیلی پر رنگ تر و عمیق تر شده تا پنج سال پیش،درک هفت سال پیش من نسبت به امور جنسی مثل ی شیرپاکتی خیلی رقیق بود، الان اما مثل شیر پرچرب دامداران شده! و قطعا هفت سال دیگه این ادراک، قِوام بیشتری میگیره.من وقتی بچه بودم احساس میکردم زندگی یعنی اینکه تو کوچه شوت‌شوتک و دریبل‌تو‌گل و آقای گل و ...بازی کنم و وقتی میام تو خونه، بشینم کارتون ببینم،پیش پسرخاله‌ها پسردایی‌ها اونم تو خونه بابابزرگ خوابیدن برام یکی از لذت‌بخش ترین بخش های زندگیم بود،تو مدرسه کیف میکردم وقتی زنگ ورزش میشد،دغدغم این بود که چطور بهتر فوتبال بازی کنم، دغدغم این بود رمزهای کانتر و...رو حفظ کنم!ولی الان...،ما نسبت به قبل، چقدر تغییر کردیم!و بعدها، قطعا چقدر نسبت به الانمون تغییر خواهیم کرد... .اینها رو نگفتم که فقط بگم ما تغییر کرده و میکنیم، خب قطعا خودتون بارها این رو درک کردید و شنیدید،من میخوام ی چیز دیگه بگم،من حس میکنم همزمان با اینکه فهم و درک ما زیاد و بزرگ و باکیفیت میشه، غفلت های ما هم با همون شیب، بزرگ و عمیق میشن!مرموز و نامرئی میشن!ما،ما با سوال کردن ها، تفکر کردن ها، نوشتن های شخصی، نگاه کردن های خاص، شنیدن های خاص، فهمیدن ها، تجربه کردن، و...و...توسعه پیدا میکنیم.منِ انسان، هر چقدر بیشتر میفهمم و درک میکنم، هرچقدر بیشتر یاد میگیرم و دانشِ مفیدم زیاد میشه،هر چقدر بیشتر سفر ذهنی و جغرافیایی میکنم،وسیع تر میشم،وجودم، این من، توسعه پیدا میکنه، میدونی..، اینطور نیست که پر بشه و لبریز کنه، هی مرزهامون گسترش پیدا میکنه...و خب عجیبه اما واقعیه.ببین، برگه هایی که سوالات چند سال پیشت رو توش نوشتی رو داری؟یادته سوالاتت راجع زندگی چیا بودن؟میبینی! وقتی سوال میکنی و جوابِ قانع کننده ای هم میگیری اما متوقف نمیشی،اصلا انگار رکود، در ساختِ انسان نیست!هیچ انسانی، تاکید میکنم، هیچ انسانی،هیچ انسانی رو پیدا نخواهید کرد که متوقف شده باشه، هیچ انسانِ راکد و متوقفی، وجود نخواهد داشت.سوالاتت رو یادته؟ همونایی که قبل ترها مهمترین سرمایه های تو بودن،جوابها رو پیدا کردی، اما اینطور نبود که سوالات و طلبِ فهم ها از بین بره، هر چقدر بیشتر رشد میکنی و معانی بیشتری رو میبینی، طلب میکنی بیشتر و عمیق تر بفهمی.این طلبِ آدمی گویا حد ندارد!نفر دومِ لیست ثروتمندترین مردانِ جهان است، فکر میکنی در اینجا متوقف میشود؟ نه! او میخواهد اولین باشد.ثروتمندترین آدم روی کره زمین است، آیا به همین حد راضی میشود؟ نه! میخواهد فاصله اش را با نفر دوم بیشتر و بیشتر کند!اگر بخواهیم نمودار طلب های یک آدمیزاد را در بازه زمانی عمرش بصورت خطی رسم کنیم،هر چقدر بیشتر جلو میرود، بر تعداد طلب هایش افزوده میشود، خود آن طلب هم شدید و شدید تر میشود.و البته که این بنظرم یک شاهکار است.انسان هیچ وقت پُر نمیشود، هر چقدر بیشتر در او ریخته میشود، ظرفش بزرگتر میشود و طلبش هی وَ هی وَ هی بیشتر و بیشتر میشود.توقفی در کار نیست.[اما خب این طلب توقف ناپذیر را برای چه چیزی اختصاص دهیم!؟]شاید اگر شب بود، میشد استعاره های زیبایی بکار برد!تصورت از آینده ای که به انتظارش هستی چیست؟با خودت فکر کرده ای که به چه چیز راضی خواهی شد؟هرگز، راضی نخواهی شد.تمام آنچه که الان میخواهی، صرفا آن چیزهاییست که تو را، در الان راضی میکند،حال تو میگویی ده سال بعد اگر من فلان طور باشم و به فلان چیز برسم دیگر هیچ چیز از این زندگی نمیخواهم!!!تو، تُویِ ده سال آینده ات نیستی که بدانی در آن حال، راضی خواهی بود یا نه.[اینجاست که معنی لایو، زندگی کردن معلوم میشود... .]بگذریم، من اصلا میخواستم چیز دیگری بگویم، حواسم پرت شد.این چیزی که میخواهم بگویم را در بپّایی خودم متوجه شدم.ببینید!خطاهای بزرگ را همیشه انسان های بزرگ انجام میدهند!حماقت های واقعا احمقانه را فقط آدمی میتواند انجام دهد که به شدتِ همون حماقت، احمق نیست و فهمیده است.نخبه ها، با استعدادها، درجه دار ها، عالی مرتبه ها، خوش فکر ها، خوش قلم ها، دانشمندها، آدم حسابی ها، و در کل شماها،از همه مردم عادی بیشتر در معرض خطر قرار دارید.بگذارید یک مثال بزنم.ناگزیر باید یک مسیری را طی کرد، در مسیر، درّه ها و بی راهه ها و موانع کشنده بسیاری‌ست،یک ماشینی موتورش خاموش است، آیا حرکتی دارد؟ نه.این ماشین، آیا مادامیکه حرکت نکرده به درّه سقوط خواهد کرد؟ خب معلوم است که نه.خب، حالا اگر حرکت کند، اگر موتورش روشن باشد، اگر موتورش بسیار قدرتمند کار کند،اگر با سرعت هر چه تمام تر حرکت را شروع کند، آنوقت چه؟ آیا به درّه خواهد افتاد؟ آیا تباه خواهد شد؟جواب این است: معلوم نیست، شاید، احتمالا.[تازه اونی که حرکت داره اما کند، خطر کمتری تهدیدش میکند، در اثر کند حرکت کردن، فکر کردن برایش راحت تر است و شلوغیِ آن پرسرعت نیست.البته که سرعت زیاد در مسیر و هدف درست، ایده آل است.]آری،آن کس که حرکتی ندارد، با او سخنی نیست،اکنون روی سخن با توست.تویی که برنامه ریزی داری،تویی که تلاش میکنی،تویی که بسیار اهل مطالعه و کتاب خواندنی،تویی که پادکست گوش میدهی،تویی که وقتت خیلی پر است،تویی که وقت سر خاراندن نداری،تویی که از کار زیاد شب ها دیر میخوابی و برای جا نماندن از برنامه، صبح ها زود بیدار میشوی،آری تو،خودِ تو!اندکی به من گوش بده، صدای شلوغی های سرت را کم کن،اندکی، فقط اندکی آرام باش و دندان به جگر بگیر تا بشنوی!آدمِ حسابی!تو فقط موتورِ پر سرعت وهشت‌سیلندری داری، تو صرفا داری پرگاز دنده عوض میکنی و پر شتاب حرکت میکنی،همین،به کدام سمت؟ به کدام مقصد؟قرار است سرِ چه کسی را بتراشی؟پای کدام بیرق سینه بزنی؟در کدام پازل بازی کنی؟اگر برای ی آدم تنبل و بی برنامه اهمیت داره که تنبل نباشه و منظم زندگی کنه، به همون اندازه، تازه بلکه خیلی بیشتر، برای یک آدم منظم و آن‌تایم که مشغول تلاش و زحمته، و به امیدِ رسیدن فقط داره گاز میده، اهمیت داره که بدونه واقعا کجا داره میره؟ و چرا؟ و آیا به سمت و سوی درستی داره حرکت میکنه؟اینو در نظر بگیر که مُهلِک ترین اشتباهات از سمت امثال شما میتونه رقم بخوره!همیشه بدترین و سخت ترین تصادفات مال ماشین هاییه که سرعت بیشتری دارن!عزیزِ من!اگر داری سخت تلاش میکنی، اگر انتخاب کردی که تلاش کنی، پس شایسته این هستی که بهت بگیم آدم‌حسابی.اما سخت تلاش کردن و عرق ریختن بدونِ خیلی خیلی عمیق فکر کردن به مسائل اصلی و اساسی انسان و زندگی، بدون وقت گذاشتنِ منظم برای درکِ جواب ها، جز این نیست که تو داری با سرعت و تلاش، از مسیر درست و هدف درست دور میشی.اگر با علمِ کافی، مقصد، مسیر و جهتت رو انتخاب نکرده باشی، هر چقدر بیشتر دست بجنبونی و بیشتر تلاش کنی جز دور شدنِ از نزدیک شدن، چیزی بهت اضافه نمیشه.ی وقت یکی استعداد نداره، توان قابل توجهی نداره، درک درست و حسابی نداره،خب اصلا همچین آدمی به کنار، اما تو چی؟تو که اینطوری نیستی درسته؟تو که درک کردی استعداد خاصِّ خودت رو داری، درسته؟تو قطعا هر روز داری بزرگتر از روز قبل میشی،هر بار توسعه بیشتری در توانمندی ها و استعدادهایی که داری ایجاد میشه،اما این توسعه در راستا و جهت چه چیزی خواهد بود؟برنامه ریختی صد کتاب در سال بخونی!!!طی چند سال فلان تعداد زبان زنده دنیا یاد بگیری!!فلان رتبه و فلان جایگاه رو بدست بیاری!!!خب که چی؟اینهمه زحمتِ ستودنی، برای کدوم هدف؟!برای کدوم شدن؟چقدر زحمت کشیدیم برای فهم اون دلیلی که داریم اینقدر براش زحمت بکشیم؟ اصلا اون دلیل، برای ما، وجود داره؟به این جمله فوق العاده محشر دقت کن"باید عرق بریزیم تا بفهمیم باید برای چه چیزی عرق بریزیم."[این جمله از نوشته کاربر"زئوس، خدای خدایان" گرفته شده و البته ایشون از یک شخص دیگه نقل کرده.]البته که یقینا اینطور نیست که همه چیز را رها کنیم بیاییم بنشینیم و زانوی غم بغل بگیریم هی سوالاتی را تکرار کنیم.نه، این حالت، انفعال است.همه کارهای ضروری به جای خود و در حد تعادل، اما باید به این نگاه عالی رسید که زندگی اگر بناست جاری شود، از زحمتی که در اینجا کشیده باشی، جاری و واقعا زنده‌گی خواهد شد.و من چقدر متنفرم از این آدمهایی که اوج افتخارشان این است که صبح ساعت پنج بیدار میشوند، ابتدا یوگا، سپس فنجانی قهوه، آنگاه کتابی، آنگاه فلان رژیم غذایی و...،همین؟واقعا همین؟همین که صبح بیدار شوی و قهوه بخوری و شروع کنی به کار کردن و مثل اسب درس خواندن، کافیست؟یا مثلا تبلیغاتی که میگن لایف استایلتو اینجوری عوض کن تا دو ساله میلیاردر بشی!!خب احمق! بعدش؟ زندگی چیه؟ میلیاردر شدن کجای پازلشه؟[در صدد منفی جلوه دادن پولِ زیاد نیستم.]به چی میخوای برسی؟ خب باشه رسیدی بعدش؟همین؟احمق تهش میمیری! میتونی پولاتو تو باسنت کنی ببری؟مثل یک خر، هر روز منظم و پر قدرت و پر انرژی کار میکنی، بیشتر از این که نیست! تهشم میذاری برا وارث[اگه رنگین کمانی باشی که دیگه همین وارث هم بی وارث].نه آقا من نمیخوام مثل ی مشت صوفیِ پلشت بگم پول بده،نه نه نهههههههههههه!میخوام بگم اینکه ندونیم زندگی یعنی چی و معنی ها رو درک نکرده باشیم به چه حقارت و خفّتی میفتیم.این میشه که رفیق من هر هفته، سه بار عکس ی ماشین واقعا خفن میذاره و زیرش مینویسه ی روزی میخرمت!!!بعد کل و فکر و ذکرش شده این چیزا!بعد ملاک ارزش‌گذاریش شده هر کی خفن تره!بعد واقعا هم داره تلاش میکنه‌ها، این ترم، مرخصی گرفته بچسبه به کار،میبینی! میخواد با همه توانش تلاش کنه، اما برای چه هدفی!؟حالا این، اینقدر مسخره و شوئه که تقریبا همه میفهمنش، اما،مسئله دقیقا اونجایی خیلی حساس میشه که ما بدونیم هر چقدر بیشتر لِوِلمون اومده بالا، بیشتر در معرض غفلت های عمیق و مستتر شده هستیم... .و واقعا چقدر سخت میشه با ی آدم کنکوری که بسته فلان رشته فلان دانشگاه قبول شه بعد همینطور برنامشو تا ده سال بعد برات ردیف میکنه، گفتگو کرد، چقدر اینا بیشتر در معرض خطرن!بعدم فکر میکنه هر چیزی که اونو از این برنامه هاش دور میکنه أخ و جیزّه و طبق گفته فلان مشاور و فلان پیج اینستاگرام باید از اون حرف و آدم دوری کنه تا ی موقع سرد نشه!!دریغ از اینکه واقعیت همیشه مطابق دلخواه تو نیست، و چون دوست داری، دوست داشتنت الزاما به این معنی نیست که حتما درسته.و برای همیشه نمیتونی پنبه بذاری توی گوشِت، الان نشنوی، بالاخره ی روزی میبینی.ما باید بفهمیم،بفهمیم باید چیکار کنیم؟باید بفهمیم آیا واقعا دغدغه های درستی داریم؟آیا برای هر چیز، اون مقدار که واقعا شایستس ارزش قائل میشیم؟آیا هر چیزی رو سر جای خودش قرار دادیم؟ یا نه، اصلا میدونیم سر جای هر چیزی دقیقا کجاست؟ یا اینم نه، اصلا به فکر این هستم که کم کم یاد بگیریم سر جای هر چیزی کجاست؟ی دختر خانمی بود، ظاهرا یکی دو ماه داشت تا هفده سالش کامل بشه،میگفت دو ساله داره زبان های کشورهای آسیایی میخونه!عامه مردم با شنیدن این چیزا چه واکنشی نشون میدن؟-واااااییی دختر تو محشری-همینجوری ادامه بده قطعا موفق میشی-تو واقعا یک الگویی-تو ی دختر همه چیز تمومی-تو فلانی-تو بهمانیکاش میشد بهشون گفت خفه شید! لطفا![ همینطوری آدم حسابی ها رو خراب میکنید.]من نمیدونماا، اما زبان های کشورهای آسیایی خوندن، برای یک انسان، حالا چه دختر چه پسر، تو سنّ هفده سالگی، کار درستیه؟یعنی کار از این بهتر و مفیدتر نبود؟بعد بنظرتون این انسان هفده ساله چه انگیزه ای از این کارش داشته؟!!بگذریم.[نمیدونم چرا بهم ریختم یهو]دیگه یادم نمیاد چی میخواستم بگم، خیلی چیزا بود اما خب یادم رفت.میمونه این مسئله که فهمیدن یعنی چی و چجوری؟نمیدونم اما بزار پیش بریم ببینیم چی میشه.اول از همه ی چیزیو بگم،آقا کسی که مثل چی، فقط خونده و خونده، و خیلی خوب جملات و نقل قول های زیبا رو کنار هم میچینه و خیلی دقیق، مطالب دقیق دیگران رو بیان میکنه، الزاما و به احتمال زیاد، آدم فهمیده ای نیست.فهم و درک، الزاما با مطالعه زیاد و گوش دادن زیاد، با کلاس زیاد شرکت کردن، با دوره های آنچنانی و...بدست نمیاد.اگه به من باشه من اصلا اسم اینا رو فهم نمیذارم، چون قلّه فهم خیلی خیلی بالاتر از اینه که مثل ی ضبط صوتِ خوش ذوق، همه مطالبِ آدم های دیگه رو تو ذهنت جمع کرده باشی.خوب صحبت کردن الزاما نشون دهنده خوب فهمیدن، نیست.نمیدونم این چیزی که میخوام بگم مسبوق به سابقه هست یا نه،البته قبلش بذارید اینو بگم،بنظر من میشه انسان رو از جهاتی به ماشین تشبیه کرد،قدرت فهم و تفکر برای انسان، حکم موتور رو داره برای ماشین.ماشینی که موتورش کار میکنه میتونه حرکت کنه، اگه خاموش باشه نمیتونه حرکت کنه.ماشینی که موتورش ضعیف باشه تو پیچ های سنگین و سربالایی ها کم میاره، اما ماشینی که موتورش قوی بشه با ی نیش گاز، اصن انگار میخواد از روی زمین کنده بشه.ی پراید با اون موتورش چقدر وزن و بار میتونه تحمل کنه، ظرفیتش چقدره،اما ی تریلی هژدَ چرخ چطور... .ما آدماا هم همینطوریم،بعضیامون اصلا موتورامون راه نیافتاده، استقلال فکری و شخصیت، حقیقتا نداریم، از کوری، پِیرو هستیم،نشونشم اینه که همش طلب داریم حرفای قشنگ این و اون رو بشنویم،[قصد ندارم شنیدن و کاوش شنیداری رو نفی کنم.] به این غرض که مسیر زندگیمون رو پیدا کنیم!!!کتاب خیلی قشنگ فلان نویسنده بزرگ رو بخونیم که مسیر زندگیمون رو پیدا کنیم!!!به زبون ساده، برخی از ماها یک ماشین کوچولو هستیم که به یک ماشین قدرتمند تر از خودمون بکسل شدیم،اون میره ما میریم، اون وای‌میسته ما وای‌میستیم، میپیچه میپیچیم، دور بزنه دور میزنیم و...یک آدمِ هیچی ندارِ پر از حرفِ این و اون،بدون اینکه حتی ذره ای تفکر نقاد داشته باشیم یا اگر داریم فوقش تفکر نقّادیه که هیچ وقت شهامت نداره... .حالا آیا واقعا اون داره درست حرکت میکنه؟[بگذریم از این بحث که در اینصورت ما یک گاو شده ایم.]آیا پیچید به سمت راست، واقعا باید میپیچید؟ چرا خب؟ بعد اصلا اون پیچیده تو هم باید بپیچی؟ کی گفته؟ مگه تو اونی، که هر کاری اون کرده و میکنه و نتیجه گرفته تو هم انجام بدی همون نتیجه رو بگیری؟نتیجه این اشتباهات این شده که ماها تا قبل دانشگاه ی طرز فکر و عقیده ای داریم، تو فضای دانشگاه که میایم، براحتیِ باز کردن دکمه های ی پیرهن، همه طرز فکر و عقیده های سستمون رو کنار میذاریم.فارغ از اینکه سستی اون طرز فکرت در واقع ابتدائا سستی توئه، نه اون، چون اون هنوز مورد سنجشِ درست تو قرار نگرفته که بخوای بگی درست بود یا غلط بود.جلال آل احمد با اون همه اهنّ و تلپ بخاطر ی دختر، ی مدت کلا تغییر فاز داد، بعد ها برگشت...تو که دیگه تویی، بخاطر تحویل گرفته شدن توسط چارتا دختر یا پسر حاضری هر حرف و هر حرکتی بزنی... .بهترین و عمیق ترین فریب ها، همیشه بوسیله زیباترین و شیک ترین حرفها رقم میخوره.یک مسئله بشدت مهم هم اینجا وجود داره،و اون اینکه ما غافلیم از اینکه برای فهیم شدن، در ابتدا، کتاب ها و سخنانِ این و آن، چیزی جز استعمارگران فکر و ذهن نیستند.برای چی اجازه میدی ذهن بکر و دست نخورده تو، توسط یک نویسنده‌ی مدعی، دست خورده بشود؟چرا اجازه میدهی هر کسی، با تیپ های خفنِ علمی گرفته تا هر چیز دیگر، عینکی از نگاه خودش را به چشمان تو بگذارد؟چرا با هر بار کتاب خواندن، فرصت درکِ اورجینال خودت را از خودت میگیری؟[البته تاکید میکنم، منظورم مرحله‌ی "تا فهیم شدن" است، اما وقتی فهم ها اتفاق افتاد و موتور، روشن شد؛ همان فهم، به تو خواهد گفت چه چیزهایی را از چه نوع افرادی، و برای چه غرضی و با چه انتظار و توقعی بخوانی و کجایش را بهره ببر و کجایش را به بیرون تف کن.]فیلم، سریال، آهنگ، شعر، هر چیزی،هر چیزی که میخواهد نگاهِ تحلیلی صاحبِ آن اثر را به مخاطب القا کند، میتواند مضر باشد،چون یک ذهنِ بکر، همچون یک زمین حاصل خیزِ خالیست؛ هر چه میبیند و میشنود و میخواند، بمنزله کاشته شدن در زمین حاصل خیزش است.و از اونجایی که ما با آدم های ممکن الخطا مواجه هستیم پس حق نداریم ذهنمان را اختیاری، در معرض تجاوز آنها قرار دهیم.بله تجاوز است.البته من معتقدم ما میتوانیم یک دسته از ادبیات و نمایش ها را با اضطراب کمتر و به امید کسب منفعت، بخوانیم و ببینیم!،بله منظورم ادبیات و فیلم هایی هستند که صرفا توصیف میکنند،گزارش میکنند، مشاهداتشان را میگویند و نه تحلیل هایشان؛چه خوب است که با عصبانیت سر کتاب ها و فیلم ها داد بزنیم و بگوییم: تحلیل تحویل من نده، فقط گزارشات، مشاهدات و توصیفات عینی و مبتنی بر واقعیت را بگو.لذا هنرمند واقعی بنظرم کسی‌ست که آنچه را که درک کرده، دقیقا همانطور، در معرض درک دیگران بگذارد.و نه تحلیل و تفسیر ذهنی اش را.[آن را برای خودش نگهدارد.]هنرمند آن است که چشم ما شود، نه آنکه در چشم ما رود.ما با هنر، باید بتوانیم واقعیت هایی که ادراکش کمی ساده نیست را درک کنیم، نه آنکه بر گُنگُی و ابهام ما بیفزاید و مارا گُم تر کند.و خب ادراکِ‌خوب، بُن مایه هنرمند خواهد بود، و روی دیگر این سکه آن است که این درک را بخوبی به درک دیگران برساند.و اگر میبینید هنر امروز بیمار است، دلیلش صرفا کم شدن هنرمند واقعی نیست، که ریشه این کم شدن، کاهش و بی کیفیت شدن ادراک هاست.[سخن در این باره شاید بسیار باشد.]و یکی از دلایل کم شدن ادراک ها این است که ما مصرف کننده آثار گذشتگانی که نان بازویشان رو خوردند بودیم و هستیم و در مسیر ادراک، از حاشیه امن‌هامان خارج نشدیم و بسنده کردیم به این و آن، به این حرف خفن و آن حرف بینظیر!!.بس است، خسته شدم.اگر متن را خوندی، لطفا حتما نظرت رو برام به اشتراک بگذار، لطفا حتما این کار رو انجام بده، به نظر شما نیاز دارم.هیچ ایده ای برای انتخاب عکس برای متن نداشتم، از این خوشم آمد گذاشتم.همین.این هم بد نبود.