روایت دلاوری های شوالیه ماهان و نبرد با علیرضای جادوگر

آخرین تاریخ نویسی که افسانه های آن دو دلاور را روایت کرد به طرز مشکوکی ناپدید شد، اما کتاب قطور و بزرگی از خود به جا گذاشت با نام «حماسه شوالیه دلیر ماهان و نبرد ایشان با جادوگر پلید علیرضا که شاهزاده خانمی را اسیر کرده بود.» افسانه های دیگری می گویند که وقتی تاریخ نویس این عنوان را نوشت، علیرضا پشت سرش ظاهر شد و او را بلعید. برویم به روایت دلنشین این افسانه ی اساطیری که متاسفانه این روز ها به فراموشی سپرده شده.شوالیه ماهانروزی روزگاری در سرزمینی کاملا معمولی، شوالیه ای دلیر در حال قدم زدن بود. هرکسی که او را می دید فریاد می زد «درود بر شوالیه ماهان!» و ماهان کبیر برایشان دست تکان می داد. ناگهان چیزی توجه ماهان را جلب کرد، فرمانروا از درون قلعه اش فریاد می زد: «مااااااهاااااان! کــــــــمــــــــــک!» و ماهان با نهایت سرعت به سوی قلعه شتافت. پادشاه گفت: «باز هم آن علیرضای جادوگر با ارتشش به ما حمله کرده! به کمک قدرت و مهارت شما نیاز داریم شوالیه ماهان کبیر!»ماهانی سری از روی تاسف تکان داد و گفت: «متاسفم، برنامه مطالعاتی م خیلی شلوغه؛ فرصت همچین کارایی رو ندارم. برین به یکی دیگه بگین کمک تون کنه.» پادشاه که احساس فلاکت می کرد با صدایی لرزان گفت: «حالا چیکار کنیم؟» اما ماهان از اتاق بیرون رفته بود. علیرضا از بیرون فریاد کشید: «کجایی پیرمردِ خرفتِ دیکتاتورِ احمقِ فاشیستِ خودشیفته ی نژادپرست؟» صدای علیرضا نه تنها تن پادشاه را به لرزه انداخت، بلکه کل قصر مانند زلزله ای حدودا شش و دو دهم ریشتری؛ لرزید.از ماهان خبری نبود. پادشاه موبایلش را برداشت تا درخواست کمک کند، اما افسوس که همگان مخاطب هایی خارج از دسترس بودند. اشک های پادشاه در پشت مرز های جاری شدن جمع شده بودند. داشت اشک هایش را رها می کرد که ناگهان دربان اعلام کرد: «وزیر اعظم، فیلسوف بزرگ و دانشمند و ستاره شناس، ریاضی دان و معمار...» که پادشاه با دست به او علامت داد. «هرروز همین هارو تکرار می کنی، بگو بیاد تو.» «وزیر اعظم وارد می شوند.»وزیر اعظم، جناب حمید مصیبی بود. پادشاه با خوشحالی دست هایش را به هم زد: «اوه؛ آقا حمید، آقا حمید!» وزیر اعظم یک ابرویش را بالا داد و با نگاهی پر مفهوم، به پادشاه نگاه کرد. پادشاه معنی این نگاه را دریافت و فریاد زد: «اورکا! اورکا!» که بعد از دیدن نگاه وزیر، ساکت شد. وزیر صدایش را صاف کرد و گفت: «چرا ادای ارشمیدس رو در میاری پادشاه؟ کاری که نگات کردمو بکن.»پادشاه گوشی اش را برداشت. کاری که وزیر برایش به او نگاه کرده بود تماس با پهلوان پوریای سرزمین عجایب بود. پوریا سریع با تماس پادشاه خودش را به قلعه رساند. علیرضا آن بیرون تنها ایستاده بود. علیرضا هیچوقت ارتش نداشت، این از تخیلات پادشاه بود. پهلوان پوریا و علیرضا سلام کردند و دست دادند. «به به! پهلوون پوریا! شما کجا اینجا کجا؟» «گرفتاری مارو ببین! پادشاه زنگ زده میگه با لشکرت اومدی سراغش!» «عه؟ من فقط گفتم بیاد پایین کارش دارم!» «ای بابا بد زمونه ای شده، من میرم بالا ببینم پادشاه چیکارم داره، فعلا.» علیرضا هم برای پهلوان پوریا دست تکان داد و گفت: «فعلا.»پوریا از پله ها بالا رفت و رو به روی شاه ایستاد. «پهلوون پوریا! به دادمان برس! این مردک جادوگر علیرضا، باز به قلعه ی ما حمله کرده! برو خدمتش برس!» «قربان ولی خودش چیز دیگه ای می گفت.» «تو حرف آن جادوگر پلید را قبول داری یا من که پادشاه خوبی ام؟» پوریا فقط ریشخندی زد و سکوت کرد. «پس این شوالیه ماهان کجاست؟» پادشاه دیگر دست بردار نبود. وزیر اعظم به پادشاه نگاهی پرمفهوم کرد. «درست میگی حمید آقا! یعنی، درست نگاه می کنی! الان همین کارو می کنم.»پادشاه ناگهان برسرش زد و در حال اشک ریختن فریاد زد: «ماهان کجایی که شمشیرتو دزد برد!» شوالیه ماهان ناگهان از مکانی نامعلوم، به سرعت خودش را به آنجا رساند. پادشاه لبخندی وقیحانه زد. شوالیه ماهان گفت: «پس کلک تو کارت بود کیومرثِ ملعون!» «تو رو جون هرکی دوس داری برو همراه پوریا و با این علیرضا بجنگ!» ولی ماهان دلش نرم نمی شد. «مگه علیرضا چه جرمی مرتکب شده؟»پادشاه که درحال چیدن دسیسه ای کثیف بود گفت: «شاهزاده خانوم رو دزدیده! یعنی چیز... گروگان گرفته!» ماهان با بی حوصلگی سرش را خاراند. «کدوم شاهزاده خانوم، پادشاه؟ توی این قصر که هیچ شاهزاده خانومی نیست.» پادشاه داشت دست و پایش را گم می کرد. موبایلش را برداشت و گفت: «چیزه، شاهزاده ی مارو که نه ولی ام، شاهزاده خانومِ وایکینگ های سرزمین کناری رو گروگان گرفته؛ ایناهاش، اینم عکسش!»شوالیه ماهان با مشت روی میز زد. «ولی اینکه نه شاهزاده س، نه خانومه، نه وایکینگ! تازه گروگان علیرضا هم نیست!» پادشاه داشت قافیه را می باخت. خودش را جمع و جور کرد و گفت: «همین دیگه! همین دیگه! ببین چه روزگاری شده! دنیای نامرد!» و در حال گریه کردن خودش را روی پای وزیر اعظم انداخت. وزیر نگاهی به او کرد. «ببخشید مزاحم کتاب خوندنت شدم وزیر...» پادشاه به ریختن اشک تمساح ادامه می داد. «دخترمو بردن! یه مرد دلیر تو این کشور نیست که کمکم کنه؟»ماهان و پوریا به هم نگاهی کردند و سری از روی تاسف تکان دادند. وزیر اعظم بعد از مدتی سکوت و نگاه کردن گفت: «پاشین برین ببینین مشکل علیرضا با پادشاه چیه.» ماهان و پوریا در همان لحظه محو شدند و بیرون از قلعه ظاهر شدند. شوالیه ماهان گفت: «کلام نافذ به این میگن!» و پهلوان پوریا هم سر تکان داد.اما علیرضا را بیرون از قلعه نیافتند. پادشاه به آنها دستور داد که علیرضا را دستگیر کنند و نگذارند «فرار» کند. از اینجا، سفر پهلوانان دلیر و دلاور ما شروع می شود.حماسه ی شاهزاده ماهان و پهلوان پوریااین دو دلیر در سکوت قدم می زدند و به آهنگی که در پس زمینه ی فیلم در حال پخش بود گوش می دادند. آهنگی که فاز مکزیکی بودن را انتقال می داد و در عین حال شبیه آهنگ انگری بردز بود. القصه. دو دلاور قصه ی ما در راه به دنبال علیرضا. دلاور های دلبرِ داستان ما، شروع کردند به دست انداختن یکدیگر. شوالیه ماهان گفت: «خب ای پهلوان پوریا! با دست خالی اومدی به نبرد علیرضا؟» پوریا سری از روی تاسف تکان داد: «ای مردک طناز! تو چطور جرئت کردی پهلوان پوریا را دست کم بگیری.» بعد یک شاتگان سیاه در دست پوریا ظاهر شد. بر اساس مستندات تاریخی، کارگردان فراموش کرده بوده این بخش فیلم را اصلاح کند.پهلوون پوریای شیطونشوالیه ماهان و پوریا همچنان را می رفتند. آنها باید هفت سرزمین را زیر پا می گذاشتند و دلاوران دیگری را با خود همراه می کردند. «صبر کن، جلوتر نرو.» ماهان به پوریا اخطار داد ولی پوریا نادیده گرفت. «براچی جلوتر نرم؟» «چون اونجا مزرعه آفتاب گردونه.» «ولی اینا که هویج ان!» ناگهان اسطوره ای به نام «آفتاب گردون» خودش را به آنجا رساند. «من آفتاب گردان کبیر هستم، فرمانروای این سرزمین، خدای کشت و حاصل خیزی و دوست نزدیک خدای خورشید!»پوریا از اینکه این صدای ملکوتی اینقدر بلند بود، کمی تعجب کرد. ماهان به کارگردان اشاره ای کرد و صدای بلندگو ها را کم کردند. «با ما همراه شو ای قدرتِ برتر! باید جادوگر سیاه، علیرضا را شکست دهیم!» این گونه بود که «آفتاب گردون» هم با آن دو دلاور همراه شد. آنها سه شبانه روز پیاده روی کردند تا به مخفیگاه علیرضا برسند.جادوگر پلیدعلیرضا در مخفیگاه کوچکش در حال آب دادن به گلدان پتوس اش بود. دلش می خواست آواز بخواند. جاروی جادوگری اش را برداشت و وردی خواند: «زاپسو!» و هیچ اتفاقی نیفتاد. با مشت به جارو زد و گفت: «زااااااپسو!» و جارو تبدیل به گیتار شد. به گیتار اشاره کرد و گفت: «فیااااداااا!» و گیتار شروع به نواختن کرد. خواندنش را شروع کرد. «واسه همینه بعد تو به کسی دل ندادم، آره به قول تو من یه احمق سادم، که باورم میشه هرکی هرچی میگه...» ولی نتوانست ادامه دهد. کسی به در خانه اش مشت می زد. بیرون را نگاه کرد و دید مردم و اسقف اعظم بیرون خانه اش جمع شده اند و اسقف در حال موعظه کردن است: «ما آن جادوگر پلید را از خانه اش بیرون می کشیم و آتش می زنیم! جای موجوداتی همچون او در میان ما نیست! باشد تا مسیح ما را مورد رحمت خود...»علیرضا در این لحظه اشاره ای به آن کشیش کرد و کشیش بخار شد. «مشکلی دارین؟ زودتر از اینجا دورشین وگرنه بهتون فحشِ زشت میدم! یالا!» بعد از این فریاد، همه ی مردم گریختند و گوش هایشان را گرفتند. وقتی همه ی مردم رفتند، شوالیه ماهان،پهلوان پوریا و فرمانروا حدیث رسیدند. پوریا دو ضربه به در زد. علیرضا به در اشاره کرد و در باز شد. «به به! مهمون های عزیزم! خوش اومدین! سه روزه منتظرتونم!»آن سه دلاور وارد شدند و سلام کردند. علیرضا شیشه ای را در دستش تکان می داد. «این چیه؟» ماهان با بدگمانی پرسید. «این؟ بخارِ اسقف اعظم، سنت نیکولاس!» ماهان که نمی توانست این موضوع را باور کند خندید ولی پوریا با آرنج به او زد و گفت که ساکت شود. آفتاب گردون فقط سر تکان داد. «بفرمایین بشینین!» علیرضا این را گفت و دو بار دست زد. همه ی خانه ی کثیف و قدیمی اش تمیز و نو شد و تعدادی مبل راحتی آنجا ظاهر شد. آتشِ درون شومینه فریاد زد: «سلام!»علیرضا گفت: «بچه ها معرفی می کنم، این آتیش کالسیفِرِ.» دلاوران فقط سر تکان دادند. کارگردان از پشت دوربین فریاد کشید: «چرا دیالوگو عوض می کنی؟ مگه این فیلم قلعه متحرک هاول عه؟» شوالیه ماهان شمشیرش را انداخت. «هاول تویی؟» شوالیه، هاول را در آغوش کشید و محکم فشرد. «نمیدونی چقد دلم برات تنگ شده بود داداش.» ماهان و علیرضا اشک می ریختند و در همین حین پوریا و حدیث به آنها زل زده بودند.کالسیفر، قلعه ی متحرک هاول.علیرضا در حال اشک ریختن در آغوش دوستش بود که ناگهان به حالت عادی بازگشت. «فریب اون پادشاه مزخرف تون رو نخورید! بیاین اینجا یه چیزی دم گوشتون بگم.» آن سه دلاور گوش هایشان را جلو بردند و به علیرضا گوش دادند. ماهان پرسید: «خب، حالا چیکار باید بکنیم؟» علیرضا-هاول جواب داد: «مثل بازی شمع گل پروانه س، فقط باید سیزده نفر باشیم. تا حالا اکیپ جادوگرانه داشتین؟ ما بهش میگیم فرقه. نه نفر کم داریم. هرکیو میشناسین دعوت کنین.» سه دلاور سر تکان دادند. «راستی! دوتا دوست کوچولوی منم فراموش نکنین.»جناب هاولپوریا پرسید: «کدوم دوتا؟» علیرضا-هاول به کالسیفر و همینطور به جارو اشاره کرد. «کالسیفر قبول؛ ولی اون جارو که گیتارش کرده بودی به چه دردی می خوره؟» این بار آفتاب گردون بود که اعتراض می کرد. «اون جارو مال هری پاتره، میره و با صاحبش بر میگرده. حرفی باقی می مونه؟» همه سر تکان دادند.خب، این لیست رو نگاه کنین، توی این لیست افرادی رو که باید پیدا کنیم رو نوشتم. سه دلاور سر تکان دادند. علیرضا داد زد: «هیهات!» و بعد اضافه کرد: «این اسم رمز صدا کردن هری پاتره.» هری از در وارد شد. «به به، جناب هیهات پاتر، خوش اومدی!» اما هیهات از شوخی ضعیف علیرضا خوشش نیامد و گفت: «زود برو سر اصل مطلب!» علیرضا دستانش را به دو طرف باز کرد و هری هم همینکار را کرد. ماهان گفت: «شما دوتا همیشه اینجوری این؟»شش دلاور در جستجوی هفتتیم دلاوران همراه با علیرضا از یک کوه بالا می رفتند. ماهان گفت: «بهمون نمیگی کجا داریم میریم؟» هیهات فقط اخم کرده بود و چیزی نمی گفت. دیگران هم منتظر جواب سوالی بودند که ماهان پرسیده بود. فقط کالسیفر از مقصد خبر داشت. «داریم میریم دیدن آتنا، الهه بانوی خرد، اینجا هم کوه المپِ.»ناگهان صدایی ملکوتی در فضا پیچید: «کیستید ای غریبه ها؟»ماهان خندید و گفت: «من ماهانم.» الهه بانوی خرد که خشمگین بود گفت: «هر هر هر! مردک طناز! الان که از بالای المپ پرتت کنم پایین می فهمی!»پوریا وساطت کرد: «خانم شما ببخشش، حالا یه حرفی زد.»صدایی بلندتر پیچید که ظاهرا زئوس بود. «چطور جرئت می کنید وارد قلمروی خدایان شوید ای موجودات فانی!»علیرضا صدایش را صاف کرد و گفت: «من فانی نیستم زئوس!»زئوس ناگهان آرام شد. «علیرضا تویی؟ خب زودتر می گفتی.» با یک حرکت زئوس، همه ی دلاوران بالای کوه المپ بودند. علیرضا توضیحات را داد: «شما آتنا رو راضی کنین بیاد، منم میرم باید با زئوس صحبت کنم. یه نفر هم با وزیر اعظم، حمید آقا تماس بگیره. به دانشش احتیاج داریم.»ادامه داره ولی از اونجایی که دیدم خیلی طولانی میشه و شاید کسل کننده، توی این پست ادامه ش ندادم. اگه استقبال شه و حوصله داشته باشم می نویسم.