نامه به سمیرا 3

امروز بدون هیچ دردی تو بدنم بیدار شدم هنوز ظهر نشده و روزهای پر اتفاق اخیرم معمولا از ظهر آشفتگی خودشو نشونم میده، اضطراب این تکرار باعث میشه نتونم تحمل کنم یک سری از مسائل رو ولی همچنان به خودم امید میدم که شاید امروز به سکون بگذره.خودشناسیصبح وقتی سوار موتور شدم به این فکر کردم که ترک موتور نشستن شاید بس باشه و باید یه موتور برای خودم دست و پا کنم. دل تنگ خودم و اون آدمیم که قبلا بودم همون دختری که رها بود و توانا همون که میخواست خیلی چیزا رو تجربه کنه و یهو رفت تو دل یه ماجرا که مثه گرداب کشید منو تو خودش و تبدیلم کرد به کسی که زندگی دیگری رو داره زندگی میکنه، عادت هاشون و خواسته هاشون و نیازهاشونو و الان شدم یه آدم که نه اونم و نه خودم تنهاییمن کی هستم؟ فروغ میگه .. آه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم نه به فکرم که رشته پاره کنم نه برآنم که از تو بگریزمهنوز تو وجودم پر حس رسیدن و به دست آوردن میبینم و همزمان حس نیاز به یه خواب ابدی تا تموم شه این رنج زیستن و این دست و پا زدن برای رسیدن به چیزهایی که ما آدما رو تبدیل میکنه به پر از نیاز مادی و اهداف مادی، ما آدمایی هستیم پر از ترس و خواسته هایی که با پول حس زنده بودن به خودمون بدیم.خودمو می‌بینم که شش سال تمام تمنای پر کردن خلاء هایی رو با خرید و لباس و کفش و مهمونی پر کردم اما هنوز روحم خسته و ناکام بود هنوز خشم تو وجودم بود و حسادت و نفرت، حس هایی که دوست دارم انکار کنم و بگم من ندارم و خودمو آدم خوبی قالب کنم به بقیه ولی با منه و درونم گاهی رشد میکنه و جلوی دیدم و میگیره، همیشه به خودم میگم باید یه وجه مثبت کنار یه وجه منفی معنی پیدا کنه ولی بازم میدونم میخوام انکار کنم خودمو و بدی های درونم رو و اون آدمی که تو این سالها می‌تونست خوبی کنه و نکرد و با بدی کردن خودشو خالی کرد. بعضی وقتا بدی کردنم میشد فقط دریغ کردن خوبی هایی که سالها تو ذهنم تعریف شده به عنوان وظیفه برای حفظ روابط و مهری که میشه با این کار از بقیه طلب کرد.مادردختر بچه ای بودم که بارها رها شدم و با این حس رها شدن سال ها ترس درونم دارم. من پرم از این رها شدگی زمانی که برادرم به دنیا اومد احتمالا اولین بار بوده که درونم این رها شدگی تجربه شده خاطره ای از اون سن ندارم اولین خاطره برمیگرده به یه خونه قدیمی، خیلی کوچیکم رو به رو یه پنجره قدی بزرگ چوبی نشستم بین دوتا دختر نوجوون یکیشون دختر خالمه اون یکی دوستش به نظرم شبیه هم میان، ا پرنده ای که رد میشه از کنار پنجره میبینم یه حس شادی از دیدنش دارم و ناگهان تبدیل به غم میشه و دلتنگی اشک میدوه به چشمام و غرق اشک میشم دارم گریه میکنم و میگم "مامان" هنوز نمیتونم حرف بزنم دختر خالم با اضطراب بغلم میکنه خاطره محو میشه و دیگه چیزی ازش ندارم.تو یه پارک جنگی روزی رو یادمه که با یه جمعیت که خونواده مادرم هستن نشستم همه ناهار خوردن و میخندن سنم بیشتره و با جمعیت دختر پسرایی که میخوان برن پیاده روی میرم مامانم نمیاد تو پارک بازی همه میرن سمت سرسره و تاب منم میدوئم و یهو جلوم همه چی تار میشه تاب خورده تو سرم و افتادم دختر خاله پسرخاله هام سعی میکنن گریمو بند بیارن برام یه عالمه خوراکی میخرن و میگن به مامانت نگو وقتی برمیگردیم میدوئم سمت مامانم و میگم سرم خورد به تاب، مامانم بغلم نمیکنه دعوام میکنه و گریه میکنم باز این خاطره باز محو میشه جلو چشمم و فکر میکنم نمیدونم دعوام کرده یا بغلم کرده مرز بین این دوتا برام معلوم نیست. دختر بچه ای شدم که تو مدرسه با یه دختر با موهای نارنجی و چشم عسلی دوست شده هنوز نمیتونم برای خودم دوست پیدا کنم بقیه از یه مدرسه باهم اومدن ولی من از جای دیگه ای اومدم. دختر مو نارنجی بهم میگه اسمش مهساس میرم سمت کلاس یه دختر با اعتماد به نفس سبزه با موهای مشکی پشت سرمون نشسته با مهسا کلی حرف داره واسه تعریف پر از حسادت میشم با دختر پشت سریمون بد میشم تنهایی هجوم میاره بهم بازم تنهام تو خونه ساعت ها گریه میکنم.قهر میکنم تا بهم توجه کنه ولی مهم نیست براش، چون بلد نیستم دوستی و دوست شدن رو بازم تو مدرسه بعدی همین میشه کسی که کنارمه دوست ندارم بعد یک سال میره و من نمیتونم دوست پیدا کنم و تنهاییم برام سنگین و رنج آور شده اولین نشونه های افسردگی رو دارم حس میکنم، بی حوصله ام و خیلی بی انگیزه دوست پیدا کردن برام سخت شده و رنج میکشم، غرورم شکسته شده و بد اخلاقم سن بلوغ برام کشفیات جدیدی از خودم و بدنم و نیازام رقم زده و رو آوردم به دنیای اینترنت تا وقتم و بگذرونم یه میل زیادی به دیدن عکس و گوش کردن موزیک دارم.عکاسیروز و شبم شده درس و مشکلات با پدر مادرم که داره هر لحظه بیشتر میشه و برام زندگی رو سخت تر میکنه.برمیگردم به امروز الان ظهر شده و نوشتن سومین نامه رو دارم تموم میکنم باید برم و جنجال امروز رو شروع کنم با وکیل قرار دارم و به انداه کافی اضطراب دارم.