یاور امام (ع)

اعوذ بالله من الشیطان ‌الرجیمبسم ‌الله ‌الرحمن ‌الرحیم حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیلُ نِعْمَ الْمَوْلى‏ وَ نِعْمَ النَّصیر. الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على سيدنا و نبینا حبیبنا و حبیب الاله العالمین ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین الطاهرین المعصومین سیّما حجه، بقیّة ‌الله الاعظم، روحی و ارواح ‌العالمین له الفداهآن يار سفر كرده كه صد قافله دل همره است/ هر كجا هست خدايا به سلامت دارش.عرض تسلیت محضر امام‌ زمان (ع) در مصیبت عموجانشان ابوالفضل ‌العباس در روز تاسوعا. ان‌شاالله همه‌ی ما یاران ابالفضلی امام‌ زمان باشیم. این داغ را به دل حضرت نگذاریم که امام زمان مناجات بکنند که خدایا جدم ابا عبدالله‌ الحسین ابالفضلی داشت یارانی داشت و من هنوز منتظر یاران ابالفضلی‌ام هستم. ان‌شاالله همه‌ی ما جزء یاران ابالفضلی امام زمان (عج)‌ باشیم، یک صلوات بفرستید. عصر تاسوعاامروز عصر آل‌ الله ندایی را شنیدند: «ثم نادی عمربن‌سعد یا خیل الله ارکبی و بالجنه ابشری» امروز عصر، عمرسعد می‌خواست دیگر کار را تمام بکند؛ «ثم زحف نحوهم بعدالعصر‌» یعنی چهار، پنج امروز عصر که شد، اینها به سمت خیمه‌های ابا عبدالله لشکرکشی کردند، «زحف». «حسین (علیه السّلام) جالسا أمام خیامه، متکاء بسیفه» امام حسین (ع) جلوی خیمه‌ها نشسته‌بودند و به شمشیر تکیه داده‌بودند. «اذ خفق برأسه على رکبته» حضرت روی زانوهایشان لحظه‌ای چرت زدند. «و سمعت اخته زینب الصیحة فدنت من أخیها» یک مرتبه زینب کبری صدای زجه‌ای را شنید، آمد و نزدیک برادر شد. «فقالت: یا أخی أ ما تسمع الاصوات قد اقتربت» زینب کبری (س) آمدند و گفتند: داداش جان صدای اصوات را نمی‌شنوی که نزدیک شده؟ «فقال: انی رأیت رسول اللّه (ص) فی المنام فقال لی: انک تروح إلینا فلطمت اخته» امام‌حسین(ع) فرمودند: خواهر! کاری به این سروصدا نداشته‌باش، می‌خواهم خبری را به‌ تو بدهم، خوابی دیدم، جدم رسول‌الله را در عالم رویا دیدم که حضرت فرمودند: به‌زودی به ما ملحق می‌شوی. اینجا بود که زینب ‌کبری به صورت خودشان ضربه زدند. «و ناتد بالویل و فقال لها لیس لک الویل یا اخی اسکتی» خواهرم ویل بر تو نیست. ویل یعنی حضرت زینب فرمودند دیگر کار تمام شد، وای بر ما! حضرت فرمودند نه وای بر شما نیست. «قال له العباس یا اخی، عطاک القوم»حضرت عباس فرمودند داداش جان قوم دارند حمله می‌کنند. «فنحض ثم قال یا عباس ارکب بنفسی انت یا اخی» اینجا بود که ابا عبدلله الحسین بلند شدند، فرمودند عباس جان، جانم فدای تو شود برو سوار بر مرکب بشو. «بنفسی انت، یا اخی» داداش من برو سوار بر مرکب بشو. من یک شمارش کردم از عصر تاسوعا تا فردا بعد از ظهر که حضرت عباس به شهادت می‌رسند، 15 بار امام حسین (ع) کلمه «یا اخی» را فرمودند! خیلی این کلمه در کربلا تکرار شد: «یا اخی بنفسی انت» داداش، جانم فدای تو بشود.مقام ابالفضل العباسچه مقامی ابالفضل العباس دارد. تمام اهل معرفت می‌دانند که آن کسی که فانی به فنای ابا عبدلله الحسین است، اباالفضل العباس است. 14 سال مرحوم قاضی متوسل شد که راه برایش باز شود آخر سر از طریق قبر ابالفضل العباس راه باز شد و متوجه شد که فتح الفتوح عالم ابالفضل العباس است. خیلی مقام، مقام عظیمی است. در زیارت‌نامه دیشب عرض کردم، امام صادق لعن کردند «لعن الله من جهل حقک»: خدا لعنت بکند کسی را که حق تو را نشناسد. «واستخف بحرمتک» وقتی حق تو را نمی‌شناسد، حرمت تو پایین می‌آید. گفتم چگونه باید ابالفضل العباس را بشناسیم؟ در او هرچه بگفتند از کم و بیش نشانی/ داده‌اند از دیده خویش. ما راجع به ابالفضل العباس نمی‌توانیم شناخت پیدا بکنیم مگر از طریق معصوم. و گفتم تنها امام‌زاده‌ای که در کنار دو امامزاده مهم دیگر، زیارت‌نامه برای عرفان حقشان هست، ابالفضل العباس هستند. عرفان حقشان خیلی عظیم است. باید روی این زیارت‌نامه کار بکنیم. امام صادق (ع) فرمودند: می‌خواهید حق ابالفضل را بشناسید؟ اینگونه زیارت بکنید: «اذا اردت زیارت قبر العباس بن علی، ادخل ونکب علی القبر» وارد بر حرم حضرت ابالفضل بشو، خودت را روی قبر بیانداز و «و قل السلام علیک ایها العبد الصالح» سلام بر آن عبد صالح خدا. مهم‌ترین خصوصیت پیامبر اکرم در قرآن، عبد است «سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلً» خدا در قرآن وقتی می‌خواهد عظمت پیامبر را بیان بکند، صفت بیان نمی‌کند می‌گوید فقط او عبد است. عبد است! بعد برای ابالفضل العباس، امام صادق، اولین خطابی که می‌خواهد به ابالفضل بکند می‌فرماید. می‌فرماید: «السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ » تمام هدف اینکه ما خلقت پیدا کرده‌ایم، قرار بود بنده خدا شویم. «أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ .... وَأَنِ اعْبُدُونِي هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ » تو باید بنده‌ی من باشی. اگر بنده‌ی من باشی آن راه مستقیم را پیدا می‌کنی. «الْعَبْدُ الصَّالِحُ الْمُطِيعُ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ سَلَّمَ» ، «أَشْهَدُ لَكَ بِالتَّسْلِيمِ وَ التَّصْدِيقِ وَ الْوَفَاءِ وَ النَّصِيحَةِ لِخَلَفِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ»هفت صفت مهم امام صادق (ع) در زیارت‌نامه حضرت ابوالفضل (ع) بیان کرده‌است؛ صفت اول عبد خدا بود. نماز ستون دین است، قبول. چرا نماز بخوانیم؟ حج خیلی مهم است. اما چرا به حج برویم؟ من اینطور به شما بگویم. تمام این اعمال را قبلا هم گفتم، گفتم دشمنان امام حسین (ع) هم انجام می‌دادند، اما اینکه چرا اینکار را انجام بدهیم را نمی‌فهمیدند. لذا آخر سر طبق یک جریان و ساختاری به جای اینکه عبد خدا شوند، «عبیدُ الدنیا» شدند. عزیزان ما اگر بفهمیم چرا نماز می‌خوانیم، ساختارهای اجتماعی ما را گول نمی‌زند. آن‌وقت از داخل آن، این موضوع بیرون نمی‌آید که طرف نماز بخواند اما در ساختاری وارد شود که بندگی دنیا را بکند. اهمیت بندگی خدا خدا حضرت آیت الله مرعشی نجفی را رحمت کند، این را استاد ما آقای شیخ علی‌پناه اشتهاردی که به ما لمعه درس می‌دادند، ایشان می‌فرمودند: آقای مرعشی نجفی سر درسشان فرمودند: من صبح که از خواب بلند می‌شوم، از خانه که بیرون می‌روم، می‌گویم خدایا من شب بنده تو برگردم. بنده شیطان برنگردم. بندگی خدا اصل کار است. خیلی‌ها نماز می‌خوانند، اما در پایان بنده شیطان سلام می‌دهند. فتنه‌های آخرالزمان خیلی سخت است. چه کسی در این فتنه‌ باقی می‌ماند؟ کسی که بنده‌ی خدا بماند. بنده‌ی خدا هم به اعمال فردی نیست. اعمال فردی مقدمه‌ای است برای اینکه ما در یک حرکت اجتماعی بندگی خدا را بکنیم. بندگی اجتماعی بکنیم. این را بعدا توضیح خواهیم داد. خب چه کار کنیم بنده صالح شویم؟ امام صادق (ع) فرمودند: «كَانَ عَمُّنا العبَّاس بن عليٍّ نافذ البصيرة، صَلب الإيمان، جاهد مع أبي عبد الله (عليه السلام)، وأبلى بلاءً حسناً، ومضى شهيداً» می‌دانید چرا بنده‌ی صالح خدا بود؟ چون «نافذ البصيرة» بود. «صَلب الإيمان» بود. البصیره با بصر فرق می‌کند. بصر یعنی چشم. البصیره یعنی رؤیت قلب. ما باید در زندگی بتوانیم خدا را تماشا بکنیم تا بنده خدا باشیم.ظهر تاسوعای حسینی؛ مسجد دانشگاه شریفرویت و شناخت خداخدا را تماشا کردن یعنی چه؟ یعنی شناخت درست خدا، چگونه خدا را بشناسیم؟ «خَرَجَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ (ع) عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلَّا لِيَعْرِفُوهُ» خدا بندگان را خلق کرد تا بندگان خدا را بشناسند، بشناسند یعنی ببینند، چون امام حسین (ع) در دعای عرفه می‌فرماید: «اَللّهُمَّ اجْعَلْنی اَخْشاکَ حتّی کَانّی اَراکَ» شناخت یعنی دیدن، دعای عرفه دعای شناخت است نه یعنی کتاب به تو بدهد دویست و هشتاد و شش تا برهان برای اثبات خدا بیاورد، در دعای عرفه خدا را به تو نشان می‌دهد. بعد امام حسین (ع) فرمودند: «فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ» وقتی ما خدا را در زندگی ببینیم می‌توانیم بندگی خدا را بکنیم. «فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ... فَمَا مَعْرِفَةُ اللَّهِ» چگونه خدا را بشناسیم که بندگی خدا را بکنیم؟ راجع به بندگی خدا بیشتر توضیح خواهم داد، ساختار سیاسی مورد نظر امام حسین (ع) این است «فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاهُ» یک سری جریاناتی در جامعه پدید می‌آید ساختارهایی پدید می‌آید که ما را بنده‌ی غیر خدا می‌کند، از غیر خدا دستور می‌گیریم، اقتصادمان را با غیر خدا تنظیم می‌کنیم ناخودآگاه، امام حسین (ع) در ساختار سیاسی‌شان می‌فرماید بنده‌ی خدا باشید «أَأَرْبَابٌ مُتَفَرِّقُونَ» این را توضیح خواهیم داد. رویت امامبعد امام حسین (ع) در جواب اینکه «فَمَا مَعْرِفَةُ اللَّهِ» معرفت خدا چيست كه بتوانيم بنده‌ی خدا باشيم، حضرت فرمودند «مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ» اگر امام را بشناسیم خدا را شناختیم و اگر خدا را شناختیم بنده‌ی خدا می‌شویم. آقا چگونه امام را بشناسیم؟ یک دعایی هست که حضرت آقا فرمودند چه؟ من وقتی می‌آمدم قم خدمت آقای بهجت، آقای بهجت می‌فرمودند این دعا را زیاد بخوانید. آن چه دعایی‌ست؟ ذکر ان الشیخ الامری نایب خاص امام زمان (عج) رسید خدمت حضرت، حضرت فرمودند در زمان غیبت به شیعیان بگویید این دعا را بخوانند: «اَللّهُمَّ عَرِّفْنى نَفْسَكَ، فَاِنَّكَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْنى نَفْسَكَ، لَمْ اَعْرِف نَبِيَّكَ» بعد تا اینجا می‌رسد «اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ أَنْ تُرِيَنِي وَلِيَّ أَمْرِكَ» خدایا من از تو می‌خواهم که ولی امر را به من نشان بدهی، این نشان می‌دهد عرفان امام یعنی رویت امام، رویت امام نه با چشم سر بلکه با بصیرت یعنی چشم قلب، خیلی‌ها در دوره‌ی ائمه‌ی ما جسم امام را می‌دیدند اما اصلا امام را نمی‌دیدند، و الا شمر هم امام حسین (ع) را دید اما امام حسین (ع) را نمی‌دید. لذا امام حسین (ع) در گودی قتلگاه به شمر رو کردند فرمودند «اتعرفنی یا شمر» من را می‌شناسی؟ من را می‌بینی؟ گفت «اعرفک حق المعرفه» دارم می‌بینمت، منتها با چشم داشت می‌دید نه با قلب. در دوران غیبت قرار است ما امام زمان (عج) را ببینیم. اما با چشم دیدن فایده‌ای ندارد اصلا. دنبال رؤیت با چشم نباید باشیم. لذا امام باقر (ع) کنار مسجد ایستادند «وَالنّاس یَدخُلونَ و یَخرُجونَ» مردم می‌آمدند و می‌رفتند. ابوبصیر آمد وارد شد، حضرت را مشاهده‌ی درست کرد، نه مشاهده‌ی عادی مثل مردم. یک مرتبه امام باقر (ع) فرمودند: «ابوبصیر! می‌بینی مردم ما را نمی‌بینند؟ کاری به کار ما ندارند؟» دقیقا دوران غیبت این طور است. امام زمان(عجّ) «يَمْشِيَ فِي أَسْوَاقِهِمْ وَ يَطَأَ بُسُطَهُمْ» مردم از کنار حضرت رد می‌شوند، اما «طَریدٌ، وَحیدٌ، غَریبٌ» اما سبک زندگیشان، ساختارشان طوری است که امام زمان (عجّ) را طرد می‌کنند. اگر سبک ‌زندگی و ساختار ما درست امام زمانی بشود، حضرت را می‌توانیم با قلبمان حس بکنیم. آن وقت ظهور اتفاق می‌افتد. ساختارهای اجتماعی زمان ائمه (ع) طوری بود که ائمه (ع) را با چشم سر می‌دیدند، اما در زندگی‌شان اهل بیت(ع) نبودند، با اهل بیت(ع) زندگی نمی‌کردند. «چشم، باز و گوش، باز و و این عمی/ حیرتم درچشم‌بندی خدا!» «لَهُم أعیُنٌ لایُبصِرونَ بِها» چشم دارند اما نمی‌بینند. «قُلوبٌ لایَفقَهونَ بِها» قلب دارند اما حس نمی‌کنند. این ساختاری است که آدم را کر و کور می‌کند.مطیع در برابر خدا «الْمُطِیعُ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ» مطیع بود. من از شما یک سوال بپرسم، شما از حضرت ابوالفضل(ع) سخنرانی سراغ دارید؟ جایی حضرت ابوالفضل (ع) صحبتی کردند؟ شما فکر کردید حضرت ابوالفضل (ع) سخنرانی بلد نبودند؟ صحبت بلد نبودند؟ من از شما سوالی بپرسم، شما از امیرالمؤمنین (ع) در دوره‌ی پیامبراکرم (ص) سخنرانی سراغ دارید؟ جایی حضرت صحبتی دارند وقتی پیامبر هستند؟ یک جا من دیدم، آن هم وقتی که حضرت سیزده‌سالشان بود، در«وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» پیامبر (ص) امرفرمودند: «علی! بلند شو صحبت بکن» چند کلام حضرت بین فامیل صحبت کردند که حضرت فرمودند: «این وصی و امام بعد از من است» مطیع، یعنی کسی که وقتی خدا امرکرده: از این اطاعت بکن، آن چنان عبد می‌شود که جلویش حرف نمی‌زند. لذا حضرت ابوالفضل(ع) در کربلا سخنرانی ندارند. قبلش هم نداشتند. در مدینه هم ندارند. «الْمُطِیعُ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ» من از شما یک سوالی می‌پرسم، اسمی از ابوالفضل العباس (ع) در زیارت عاشورا هست؟ «وَ عَلَى الاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ» این کل اسم ابوالفضل (ع) و یاران عاشورایی امام حسین (ع) است! جایی نداریم، اسمی نداریم، داریم؟ نه. علی ابن ‌الحسین (ع) را آقای بهجت فرمودند: «علت اینکه در زیارت عاشورا اسمشان هست، خدا می‌خواهند بیان بکنند: علی ابن ‌الحسین (ع) اگر زنده بودند و شهید نمی‌شدند، امام بعد از امام حسین (ع) بودند. لذا در زیارت عاشورا، خداوند متعال، سلام خاص به علی ابن‌الحسین(ع) می‌دهد؛ «اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ وَ عَلَى الاْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِك»، اینها فانیِ در فناءِ تو شدند، فناء یعنی چارچوب، پاشنه، اینها در پاشنه‌ی در تو فانی شدند رفت، در بابِ ورودیِ تو فانی شدند رفت، اینها گدای درِ خانه‌ی تو بودند، رئیس گداهای امام حسین (ع) ابالفضل‌ العباس است؛ لذا می‌دانید ابالفضل ‌العباس حاجت نمی‌دهد، تشنگی توزیع می‌کند. یکی از رمزهایی که ابالفضل ‌العباس مشکش سوراخ شد به خاطر این بود. معرفتی‌هایش را الان بگوییم بعد روضه‌اش را بخوانیم. حضرت حاجت توزیع می‌کند نه حاجت‌ برآورده بکند، حضرت تو را تشنه می‌کند به تو آب نمی‌دهد، این کار ابالفضل است. ای‌ کاش در دوره‌ی غیبت کسی بود که ما را تشنه‌ی امام زمان می‌کرد، بعد آب می‌آمد. به قول مولوی آب کم جو تشنگی‌آور بدست، اگر تو تشنگی به دست آوری، از زمین و زمان برایت آب می‌جوشد. مولوی یک مثال قشنگی می‌زند، می‌گوید بچه خواب است، مادرش می‌گوید بچه‌‌ام شیر می‌خواهد، همه می‌گویند این که خواب است! می‌گوید نه این تشنه است، این گرسنه است، بچه را در حال خواب شیر می‌دهد و بچه شروع می‌کند به خوردن؛ بعد مولوی می‌گوید می‌دانی علتش چیست؟ چون اسم غیرت درون مادر رشد کرده، لذا گرسنگی و تشنگی بچه در راهِ دور می‌شود گرسنگی و تشنگی مادر. «أَنَا وَ عَلِیٌّ أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّه»، ما پدر و مادر این امتیم، بچه‌مان تشنه باشد به او می‌دهیم، لذا ابالفضل ‌العباس کاری کرد که ما بتوانیم تشنه‌ی امام حسین باشیم، بعد به ما آب می‌دهند، آب می‌دهند، کار درست می‌شود.رابطه‌ی امام و ماموم«عُبَيْدُكَ بِفِنائِكَ، مِسْكِينُكَ بِبابِك» امام سجاد راجع به خدا اینطور صحبت می‌کند. بعد در زیارت عاشورا این کلمات راجع به خدا را، راجع به امام حسین می‌گوییم، «وَ عَلَى الاْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِك»، «عُبَيْدُكَ بِفِنائِكَ، مِسْكِينُكَ بِبابِك» این است که کربلا ما را تشنه‌ی امام حسین می‌کند. یاد می‌گیریم می‌خواهیم به خدا برسیم راهش اینجاست، این را ابالفضل به ما یاد می‌دهد.لذا شما اینهایی که اهل رفتن زیارت امام حسین هستند، از هر طرف که بروند وارد کربلا که بشوند، اول کجا را می‌بینند؟ گنبد ابالفضل ‌العباس را می‌بینند، نمی‌دانم چه رمزی دارد.آقانجفی قوچانی در کتابشان می‌نویسند، سیاحت شرق، می‌گوید من در بین ‌الحرمین بودم، یک مرتبه صدای ساعت ابا عبدالله ‌الحسین بلند شد، من شنیدم ‌که حضرت می‌فرماید: «هَلْ مِنْ ذابٍّ یَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ؟»، بعد از آن طرف دیدم صدایی از حرم ابالفصل ‌العباس بلند شد که دائما می‌گفت: «لبیک یامولای، لبیک یا مولای» می‌دانید ابالفضل ‌العباس آرزوی این کلمه را داشت، عصر عاشورا نتوانست بگوید، لذا تا قیام قیامت دائما دارد می‌گوید لبیک یا مولای، این را آقانجفی می‌گوید. لهوف، اینطور نوشته، نوشته «اقبل شمربن‌ذی‌الجوشن فنادی اینَ بنو اختی؟»، خیلی سخت بود، کسی که تمام وجودش مطیع لله و لرَّسول باشد، می‌خواهد همه‌ی وجودش را خرج امام حسین بکند، یک‌ مرتبه یک شیطان‌هایی می‌آیند و برایش دعوت‌نامه می‌فرستند، این را اپلای بکنی دیگر در حزب ما هستی! لذا ابالفضل نخبه‌ی سپاه امام حسین است برایش دعوت‌نامه آمد، نخبه‌‌ها را کار دارند، والّا برای عادی‌ها که دعوت‌نامه نفرستادند. یک نخبه‌ی خاص ویژه در این لشکر هست و آن هم ابالفضل ‌العباس است. برایش دعوت‌نامه آمد. منتظر هستند که اپلای کند. «این بنو اختی؟» بچه‌های خواهرم کجا هستند؟ «اجیبوه» حضرت عباس سکوت کردند. چون مطیع مولایش است، مطیع هیچ کس دیگر نیست. هیچ کسی در این عالم ارباب ابالفضل نیست. هیچ کسی در این عالم به ابالفضل برنامه نمی‌دهد. فقط امام حسین به او برنامه می‌دهد. لذا دعوت‌نامه آمد، ابالفضل العباس سکوت کردند. «این بنو اختی؟» سکوت کردند. یک مرتبه امام حسین فرمودند «اجیبوه و لو کان فاسقا» امر کردند. فرمودند جوابش را بدهید، به اباالفضل و سه برادرشان. جوابش را بدهید. «و ان کان فاسقا» اگر چه فاسق باشد. من امر می‌کنم جوابش را بدهید. آنجا ابالفضل العباس بلند شدند، جلوی شمر رفتند، «فقال له ما شأنک؟ فقال یا بنی اختی انتم آمنون، فلا تقتلوا انفسکم مع اخیکم الحسین» بچه‌های خواهرم، شما در امام هستید، خودتان را به کشتن با امام حسین ندهید. چه قدر سخت است که چنین دعوت‌نامه‌ای از شیطان بیاید، آدم مومن مسلمان حزب اللهی هیئتی داغون می‌شود. «و الزموا طاعه امیرالمومنین یزید» دست‌هایت قطع شود، کاش این امان‌نامه را جلوی مولای من ابا عبدالله الحسین نمی‌آوردی.