ستواندوم وظیفه خلیل راستاپور در پادگان (قسمت دوّم)

لینک به داستان قبلیمن هر روز صبح ساعت ۵:۳۰ بیدار می‌شدم تا به اولین مترو که ساعت ۵:۴۲ دقیقه از اون ایستگاه نزدیک ما رد می‌شد، برسم. یعنی در واقع دکمه‌های لباسم و بندهای پوتینم ره تو مترو می‌بستم (بدون اغراق و جدی). البته زیرپوش داشتم. البته فقط من اینجوری نبودم. همه سربازا همین بودن. یه خط مترو عوض می‌کردم و ایستگاه نبرد پیاده می‌شدم. از اونجا اگر اتوبوس به موقع می‌رسید (که احتمالش ۱ در ۱۰۰۰ بود) با اتوبوس می‌رفتیم سمت پادگان. اگر نه باید تاکسی می‌گرفتیم. اون ساعت خروجی ایستگاه نبرد، قدم ورمی‌داشتی روی یه سرباز رو لگد می‌کردی!برای تاکسی گرفتن از ایستگاه نبرد باید دستگیره تاکسی ره تو سرعت ۶۰ تا می‌گرفتی و باهاش یه ۵۰۰-۶۰۰ متر پرواز می‌کردی تا بتونی بشینی توش. وگرنه دیر می‌رسیدی پادگان و دژبانی راهت نمی‌داد. از این مرحله که رد می‌شدی. ورودی دژبانی بود. به ماها که درجه دار بودیم مثلا کمتر گیر می‌دادن. من یه گوشی n95 داشتم که اون اوایل هر روز با خودم می‌بردم و برمی‌گردوندم. ولی خیلی ریسکی بود. توی یه پوتینم سیگار و فندکم بود. توی یه پوتین دیگه گوشیم. یکی دو بار هم ازم گرفتن که با ۲-۳ روز اضافه خدمت بی خیالم شدن. بعضی اوقاتم که خیلی دیگه کون گشادیم می‌شد همرو می‌ذاشتم زیر کلاه روی سرم. بعدها یه گوشی از این نوکیا قدیمیا بردم گذاشتم تو پادگان و هر روز سیم کارتم رو با خودم میبردم و میاوردم. این حالت یه بدی داشت که تو راه گوشی نداشتی و اگر خونه می‌رسیدم و کسی نبود یا کلید نداشتم و این چیزا به گا می‌رفتم.خلاصه، تازه می‌رسیدیم در ورودی پادگان و همونجور که گفتم تا قسمت ما ۴ کیلومتر راه بود. اگر زود می‌رسیدی که پیاده گز می‌کردی ولی معمولا عین این بدبختا باید بعد از دژبانی وامیستادیم یه ماشین بیاد اگر واسمون نگه داره که ما رو هم تا در قسمتمون ببره. پشت وانت، روی تریلی تراکتور، همه جور. هنوز تموم نشده! تازه می‌رسیدی در دژبانی قسمتمون. قسمت ما چون جهاد بود اکثر سربازا لیسانس و فوق لیسانس بودن. یه یارو کادری تو این دژبانی بود از اونجا رد می‌شدی باید وامیستادی واسش پا می‌کوبیدی و احترام می‌ذاشتی تا بذاره بری! فقط چون خودش بعد از ۲۰ سال خدمت هنوز استوار بود! از این مرحله سرکار استوار گوزپور که رد می‌شدی اگر به موقع رسیده بودی به سوله غیبت نمی‌خوردی. ولی اگر به موقع نمی‌رسیدی و ۱۰ دقیقه قبلش هم برگه حضور ره رد می‌کردن برات غیبت و اضافه خدمت می‌زدن. اون روز رو هم باید می‌موندی با اینکه غیبت خورده بودی!البته بعدها راه‌های فرار ره یاد گرفتیم. مثلا روزهای زوج هر روز صبح ۲ساعت حق ورزش داشتیم که ما همه ره با عنوان ورزش می‌خوابیدیم تو خونه. یکمی سخت بود وارد پادگان شدن بخاطر دژبانی که به بهانه‌های مختلف وارد می‌شدیم. روزهای ۵شنبه صبح هم زیارت عاشورا بود. که ما فقط سر صبحونه می‌رسیدیم. یکمی هم گذشت با این ستوانسوم کادری که مسئول رد کردن لیست حضور بود کمی رفاقت کردیم و مثلا بهش مسیج می‌دادیم که من تو راهم اسم ره رد کن بگو رفته صبحونه بخره و از این جور چیزا. تنها چیزی که توی پادگان همیشه براه بود همین صبحونه بود. روزی ۳ ساعت اول صبح همه درگیر صبحونه بودن!قسمت ما یه سوله بود که ۶ نفر کادری داشت. قسمت مخابرات و رادار بود. همون جهاد خراب شده قسمت الکترونیک هم داشت ولی منی که ارشد الکترونیک داشتم ره انداخته بودن قسمت مخابرات. چرا؟ چون فرمانده اون قسمت موقع تقسیم سربازای جدید زودتر از فرمانده سوله الکترونیک رسیده بود! انگار گوسفندیم ما.۲ تا خوبی داشت سوله ما. یکی اینکه همه مهندس بودن و مجبور نبودی بقیه ره جناب سروان صدا بزنی. همه بهم دیگه می‌گفتن مهندس. و دوم اینکه خودِ کادری‌ها ۴ تاشون سیگاری بودن و روی پشت بوم زیرسیگاری داشتیم و مجبور نبودیم برای سیگار کشیدن بریم تو محوطه و دنبالِ سوراخ سومبه بگردی.سوله چُسکی ما با ۶ نفر کادری و ۶ تا سرباز وظیفه، هم فرمانده داشت و هم جانشین فرمانده! فرمانده ۱ سال از من بزرگتر بود و لیسانس مخابرات داشت و جانشین فرمانده هم ۱ سال از من کوچکتر و داشت فوق لیسانس مخابرات غیر حضوری علم و صنعت می‌خوند. بقیه هم که از دم از من کوچکتر بودن. خر عیسی!من اون موقع از بی پولی مفرط رنج می‌بردم و سیگار فروردین می‌کشیدم. خدا رو شکر بقیه همه وینستون و کنت و این چیزا می‌کشیدن و حتی سیگار کم میاوردنم از من سیگار نمی‌گرفتن. قسمت رادار یه سوله ۱۵۰ در ۱۵۰ متری بود که تهش یه ساختمون کوچک ۲ طبقه با ۴تا اتاق تو هر طبقه بود. همون روز اول فرمانده من ره برد تو اتاقش و هی مهندس مهندس چسبوند در کونم که بتونه کار و بار بندازه گردنم که تیرش به سنگ خورد. هر چی گفت، گفتم ولا من الکترونیکی‌ام اینایی که می‌گین مخابراتیه. من اصلا نمی‌دونم چی هست! هی می‌گفت مهندس برق که هستی!بزور می‌خواست بکنه تو پاچه‌م!اینا یه سری رَک (همونایی که دید دید می‌کنه و یه ماسماسکی روی صفحه مانیتورش می‌چرخه و چند تا نقطه نشون می‌ده) درست می‌کردن می‌فرستادن قسمت‌های رادار شهرستانا. درست که چه عرض کنم. همه چی آماده بود، اینا فقط مونتاژ می‌کردن. اینام که چه عرض کنم، ما سربازا مونتاژ می‌کردیم در واقع! اگر سوالتون اینه که پس اونا چیکار می‌کردن باید عرض کنم که هِچّی! سوله یه بخاری از این مسجدی‌ها داشت. اینا هی دورش می‌نشستن چایی می‌خوردن و ما ره نگاه می‌کردن که کار می‌کنیم یا نه! همه کامپیوترا ره ما اسمبل می‌کردیم و برنامه‌های آماده ره می‌ریختیم روش و تست می‌کردیم! این کارهای کامپیوتری که ۲ ماهه تموم شد و تحویل دادیم همرو، اینا یه سری پروژه گرفتن که یه رادار که از معمر قذّافی تو دوره شاه به ارتش ایران داده بودن ره راه بندازن. شروع کردن گیر دادن به من که تو ارشد خوندی و برقی هستی و باید فلان کار ره بکنی. گفتم چیزی که بلد نیستم ره دست نمی‌زنم!یه بار انقدر ریدن تو اعصابم که گفتم ببین مهندس من پول دادم پایان نامه ارشدم ره برام نوشتن. از یه همچین مهندسی چه انتظاری داری؟ اصلا الکترونیکم بود من بلد نیستم. سرخ شد و یهو عصبانی شد. یه نامه زد واسم ۲ هفته اضافه خدمت نوشت! ۲ فاکینگ هفتــــــه. البته من راهش ره یاد گرفته بودم. اینجوری بود که هر جایی وارد می‌شدم شروع می‌کردم مازنی صحبت کردن بالاخره یه نفر تو اون قسمت پیدا می‌شد که می‌گفت عه همشهری! تو نیروی انسانی هم یکی از جاهاییه که حتما باید یه آشنا داشته باشی تا اون آخر همه نامه اضافه خدمت‌هات ره در بیاره پاره کنه.لینک به ادامه داستان