رمان ناتمام - تبهکاران

به نام پروردگارخلاصه داستان: تاحالا به گذشته و آینده یک تبهکار فکر کردید؟ این داستان درباره یک کلاهبردار تبهکاره که به قول خودش خیلی خفنه و با گروهش، کارهایی می کنن که به عقل جن هم نمی رسه. این پسر قصه ی ما، با اینکه هیکل قوی و زور بازوی زیادی نداره، ولی هوش زیادی داره که همین باعث شده بشه رئیس گروه. البته یکی از اعضای گروه هم تقریبا مثل خودشه. باهوش و چریک. این گروه کلاهبرداری، هرکاری می کنن، از هک حساب های بانکی گرفته، تا خام کردن بچه پولدار های تازه به دوران رسیده و تغییر چهره و... ولی داستان اصلی از جایی شروع میشه که ناخواسته، یک پلیس، از باند کوچیکشون مطلع میشه و مجبور میشن گروگان بگیرنش. و این پلیس محترم، از باندشون خوشش میاد! مقدمه: آیا همه شغل ها شرافتمندانه اند؟ بله. هیچ شغلی را نباید مسخره کرد یا تحقیر نمود. چه وزیر، چه رفتگر، هردو حقوق می گیرند. ولی شغل وزیر، خواه ناخواه شرافتمندانه تر است! درحالی که چه بسا وزیر، دزد باشد. حالا دیگر نمی دانم. به هر طریقی، در هر شغلی می توان دزدی کرد. حتی در همان رفتگری. ما تبهکاریم. کلاه برداریم، دزدیم، قاچاقچی ایم، در بعضی مواقع قاتلیم، سخیف و انگل جامعه ایم. ای کاش می توانستیم به بعضی ها هم بگوییم تبهکار. به هرصورت، ما مجبور شدیم تبهکار باشیم. نه این که بگویم ما رابین هود بازی درمیاوریم، نه، حداقل کاری که ما می کنیم این است که نامردی نمی کنیم. برای همین هم من، به شغلم افتخار می کنم. افتخار می کنم که یک تبهکار حرفه ای ام و کسانی که به خودشان مغرور می شوند را به خاک می نشانم. تبهکاری هم، به نوعش می تواند شرافتمندانه باشد. باور نمی کنید؟ بهتان ثابت می کنم.سخن نویسنده: این رمان سعی دارد همراه با سبک طنز و پلیسی، نکاتی آموزنده را نیز در خود داشته باشد. لذت ببرید.(دانای کل)وقتی باران می بارید، او پسرکی مظلوم در کوچه های تنگ پایین شهر تهران بود که از خانه، بیرون شده بود.شاید به جرم پررویی، گستاخی، و یا زیرکی بیش از حد. به هرحال، خیس می شد و نمی دانست چرا محکوم به خیس شدن است.باران بهاره، فضای عاشقانه ای برای بالاشهری ها درست کرده بود که به آن، هوای دونفره می گفتند ولی پسرک، در هر صورت از باران متنفر شد. چون سردش شده بود و می لرزید. سرنوشت هرکس، به نحوی رقم خورده بود. سرنوشت پسرک و دوستانش هم، بزرگ شدن زیر دست ترساخانم و پسر بی رحمش بود که به هربهانه ای، از نان شب بچه های کار می زد و مال یتیم را می خورد. اگرچه آن بیست نفری که در خانه ی ترسا خانم بودند، بی پدر و مادر نبودند. بلکه کسانی بودند که خانواده هایشان آنهارا نمی خواستند. یا نامشروع بودند یا مایه ی ننگ. هیچ کدام هم داستان زندگی خود را نمی دانستند. در محیطی رشد کرده بودند که باید ساکت می ماندند و سخت کار می کردند. گرچه یکی از مزیت های ترساخانم این بود که به آنها اجازه می داد تا حدودی درس بخوانند. تمامی بچه ها، با وجود نفرتی که از پسر ترساخانم با آن کله ی کچلش داشتند، ولی می خندیدند و فارغ از دنیا، بازی می کردند. قانع بودند به نان شبشان و سقف بالاسرشان.پسرکی که از آن صحبت کردم اما... قانع نبود. پنج سال ابتدایی خواندن برایش کم بود. شام اندازه کف دست خوردن، برایش کم بود. از همین رو، منزوی و گوشه گیر بود و بچه های دیگر یا اذیتش می کردند یا به او محل نمی گذاشتند. و اما این پسرک چهارده ساله ی زیبارو، فقط کسی نبود که غر بزند و از وضعیتش شکایت کند. هر شب و هر شب فکر می کرد. و دنبال راهی برای نجات از مخمصه ای بود که سرنوشت در آن زندانی اش کرده بود. موهای مشکی اش در اثر قطرات باران به هم چسبیده بودند. مقابل درگاه یک خانه نشسته بود تا سایه بان کوچک بالای در، کمی، فقط کمی از باران در امان نگاهش دارد.دوست ندارم از تراژدی حرف بزنم و از بدبختی های آن پسر. چون هرکسی، به نوعی بدبخت است. این دنیا جایی برای خوشبختی دائمی نیست. بنا به قولی، در این دنیای ناعادلانه، تنها مرگ است که عادلانه است. ولی مرگ، خودش دو نوع دارد. جسمی و فکری.به صراحت می توان گفت که همه مرده ای بیش نیستند. به ظاهر زنده اند و نفس می کشند اما جسد هایی هستند که عمودی اند. انگار که آمپول بی حس کننده به آنها زده باشی، چیزی حس نمی کنند. وقتی فردی فقیر ( چه مادی و چه فرهنگی ) می بینند، از کنارش می گذرند. بسیار راحت. گویی چیز عادی و معمولی مشاهده کرده اند.بچه های کار، خودشان هم سِر شده بودند. عادت کرده بودند. برای پسرک هم داستان غم انگیزش چندان اهمیتی نداشت. فقط دنبال راهی برای نجات بود. برای اینکه بتواند چیزهایی مهم به دست بیاورد. غرور و عظمت. ریاست و ثروت. در آبی رنگ خانه ی ترسا خانم باز شد. دختری همسن پسرک، از خانه بیرون آمد و به سمت پسرک رفت. لقمه ای به سمتش دراز کرد. _برات کِش رفتم. بخور.پسرک پاسخی نداد._ ده بخور نمیری. فردا باید بریم دم عوارضی. شلوغ میشه. بخور جون بگیری.پسر سری بلند کرد تا چهره دخترک را خوب نگاه کند. تنها کسی که حس می کرد حداقل از او نفرت ندارد. گرچه، دخترک با همه بداخلاق بود ولی با پسرک همدردی می کرد. شاید چون خودش هم تا حدودی شرایطی مشابه پسر را داشت. با این تفاوت که بقیه از او حساب می بردند._دیگه برام مهم نیست._فردا هم اگه نری سرکار، اون عوضی بازم مثل خر می زنتت. حالا به من چه مربوط. خود دانی. ولی اگه مردی هم نه کسی دفنت می کنه و نه کسی واست گریه زاری می کنه. واس همینه که زنده بمونی بهتره. کسی چمیدونه شاید یه روز تلافی کردی.پسرک پوزخندی تلخ زد: زنده بمونم که چی بشه؟ بزرگ بشم، بشم یکی مثل همینا؟دخترک لقمه را پرت کرد در بغل پسر. خواست برگردد به طرف خانه._صبر کن.دختر برگشت: چته؟_ممنون.دخترک کمی در چشم های پسر زل زد. بعد به طرف خانه رفت. هر دو می دانستند تنها کسانی هستند که هنوز کاملا بی حس نشده اند. در عین کودکی، چیزهایی را می دانستند که واقعا عجیب بود. هردو نگاهی فلسفی به زندگی و شرایط داشتند. این را لازم نبود بنشینند جلسه بگذارند تا متوجه شوند. فقط کمی، تکیه کلام هایشان، برای هم آشنا بود. ولی هیچ وقت مثل دو دوست باهم صحبت نکردند. شاید چون به هیچ کس اعتماد نداشتند.پسرک با ولع لقمه اش را گاز زد و پلک های خسته اش را روی هم فشار داد. وقتش بود که...از قفس فرار کند.میدانست. شاید نمی ارزید. نمی ارزید به آواره شدن و بی پناه ماندن. نمی ارزید به از دست دادن همین خانواده بزرگ و به درد نخور. بقیه بچه ها واقعا از ترسا خانم و پسرش و ملوک، زن میانسال مراقبشان می ترسیدند و شکایتی از وضعشان نداشتند. پس چرا او نمی توانست؟ نمی توانست الفاظ رکیک و پایین شهری را تحمل کند. نمی توانست دور آرزوهایش که تحصیل و ارتقا بود را خط بکشد. نمی توانست تحمل کند که همسن و سال هایش در ماشین های صد میلیون تومانی به او نگاه می کنند که مشغول فروختن گل ها یا آدامس هایش است. نمی توانست تحمل کند که سرنوشت اینگونه تحقیرش کرده باشد. که نه درمیان بی پول ها جایی داشت و نه در میان پولدار ها. و می دانست در این شهر، به جز این دو گروه، گروهی دیگر نیست.یا باید پولدار باشی، یا حداقل خود را به پولدار بودن بزنی، یا باید فقیر باشی یا خود را به فقیر بودن بزنی.ولی برای او چنین چیزی ممکن نبود. نمی توانست تظاهر کند که پولی که نادر، پسر ترسا خانم، از حقوقش کسر کرده برای خرج و مخارج خودش است نه بخور بخور های یک لامنصف.نمی توانست تظاهر کند. و این بزرگ ترین مشکلش بود. نه اینکه استعداد و توانایی اش را نداشته باشد. نه، در کتش نمی رفت.لقمه را تمام کرد. باران بند آمده بود. سرش را به دیواره ی سنگی تکیه داد و فکر کرد، من نمی میرم. نه تا وقتی که جایگاه اصلیم رو پیدا نکردم.سپیده دم بود که نادر در آبی رنگ آهنی را باز کرد و با نفرت به پسرک خیره شد. به سمتش رفت. با کشیدن گوشش بیدارش کرد و کشاندش داخل حیاط خانه. ساعت شش و نیم صبح بود.تمامی بچه ها در حیاط ایستاده بودند و کشیده شدن گوش پسرک را می دیدند._این...سزای کسیه که قدرنشنوسی کنه و نمکدون بشکنه. برگرده به منه بزرگتر، که شما جوجه هارو زیر بال و پر خودم گرفتم، بگه دزد! به منی که خون جیگر خوردم واس شوماها. اینه جزاش. کسی که شاخ بشه، شاخشو می شکونیم. این خونه بی در و پیکر نی. شیر فهم شدین؟عربده آخرش باعث شد بچه ها با صدای نسبتا بلندی تایید کنند. همه به جز دخترک. و پسری که روی زمین نقش شده بود._ قربون فهمتون. جمع کنین برین دم عوارضی. حامد هم باهاتون میاد.بعد با حالت انزجار گوش پسرک را رها کرد تا روی زمین بیفتد. نیفتاد. لگدی به پهلویش زد و گفت: دوبرابر می فروشی. مفهومه؟پسرک که حالا به زمین افتاده بود، چیزی نگفت. نگاهی به دخترک انداخت. در آن لحظه احساس کرد چقدر دلش می خواست زندگی کند. آنقدر منزوی بود که حتی از زندگی کردن، رفاقت، دور زدن دنیا هم عقب مانده بود. ولی خوشحال از این که موقعیت خوبی برایش فراهم شده بود، با سر حرف نادر را تایید کرد. تعدادی از بچه ها با حامد، پسر نوجوون و پاچه خوار، باید با یک اتوبوس خود را به عوارضی نزدیک می کردند و مسیر طولانی ای را پیاده گز می کردند. بقیه هم که گوشتشان شیرین تر بود، می رفتند به جاهای نزدیک تر تا کمتر اذیت شوند.پسرکی که نامش را اجازه ندارم ببرم، با گروه به سمت عوارضی رفت. کوله ی درب و داغانی هم به پشتش بود تا محتویات داخل آن را بفروشد.از آنجایی که در چرب زبانی و فروختن اجناس مهارتی نداشت، همیشه کمتر از بقیه می فروخت. حالا باید دوبرابر هم می شد. ولی زیاد نگران نبود. به موقعیت فکر می کرد. موقعیتی که منتظرش بود.و وقتی کمی از گروه دور شد، به یکی از ماشین هایی که می خواست سرعت بگیرد نگاه کرد. اگر کمی در محاسبه اشتباه می کرد امکان داشت بمیرد. ولی بار ها سرعت ماشین هارا زیر نظر گرفته بود. پسر باهوشی بود و این را همه می دانستند. هرچند انکارش می کردند. نمی خواست بمیرد. فقط می خواست که دیگر به درد نادر و مادر فولادزره اش نخورد. مهم نبود حتی اگر فلج کامل شود که نمی شد. چون محاسبه کرده بود. طوری که فقط طوری آسیب ببیند که ببرنش بیمارستان. اسم هزینه کافی بود تا نادر عقب بکشد.زیر لب گفت: یک...دو...سه...و قدم تند کرد._احمق!صدای جیغ لاستیک ها شنیده شد. دخترک سعی کرده بود جلوی پسرک را بگیرد ولی کار را بدتر کرده بود. پسرک پرت شده بود روی زمین و از سرش خون جاری بود. کمی طول کشید تا دختر به هوش آمد. فقط دستش کمی آسیب دیده بود. از اینکه روی زمین پخش شده بود احساس حقارت کرد.راننده ماشین به سرعت پیاده شد و شماره اورژانس را گرفت.دخترک به عقب نگاهی انداخت. به حامد و دیگر بچه ها. حامد متوجه اتفاق شده بود ولی واکنشی نشان نداد. دخترک می دانست چرا جلو نمی آید. ممکن بود هزینه بیمارستان و بقیه کارها بیفتد روی دست آنها. پسرک، موفق شده بود!_هی دختر...شما می شناسیش؟دخترک نگاهی به راننده انداخت که از ترس و هیجان می لرزید و گوشی اش در دستش بود._آره می شناسمش. ولی ای کاش به اورژانس زنگ نمی زدید. بمیره...براش بهتره.آهسته به سمت پسرک حرکت کرد. با غم کنارش نشست و گفت: خیلی احمقی.ولی نتوانست فرار کند و خودش را مثل حامد به بی خیالی بزند. انسانیتش چنین اجازه ای به او نمی داد. برای همین با ناامیدی منتظر آمبولانس شد. به راننده گفت: شما میتونین برین. من دیدم که خودش اومد جلوی ماشین شما._نه به هر حال...من خیلی سریع سرعت گرفتم. تا آخرش پاش هستم.دختر نگاهی به سرتاپای مرد راننده انداخت. مدل و پلاک ماشینش می گفت که از پولدارهای تهران است. ولی ظاهرش می گفت به احتمال زیاد باید مذهبی و مقید باشد. دخترک هنوز بچه بود ولی خیلی چیزهارا می فهمید. حامد از دور به او چشم غره می رفت که بیاید این طرف و خودش را دخالت ندهد. اما دختر، همراه پسرک و مرد راننده به بیمارستان رفت.چون اجازه ندادند وارد آمبولانس شود، سوار ماشین مرد راننده شد. گرچه موذب بود. تاحالا سوار چنین ماشین مدل بالایی نشده بود. ولی به پسرک فکر می کرد و اینکه آیا زنده می ماند یا نه؟_برادرته؟_بله؟_میگم برادرته؟دخترک فکر کرد...نه. او برادرش نبود. بیشتر به یک همبند و هم سلولی شباهت داشت. که کمی با بقیه برایش فرق می کرد آن هم به خاطر این بود که از نظر عقلی یک سروگردن از بقیه بالاتر بود._نه._پس دوستته. کجا زندگی می کنین؟دخترک نیم نگاهی به مرد کرد. اگر نادر می فهمید که با یک غریبه گرم گرفته و دردودل کرده، تکه بزرگه اش گوشش بود. برای همین به دروغ گفت: خونه ی یکی از فامیلامون. دوستم نیست. پسرعمومه.مرد کمی فکر کرد: فامیلتون چطوری دلش میاد بزاره شماها کار کنین؟_بنده خدا خرج بچه های خودشم به زور میده.مرد نگران گفت: ممکنه هزینه درمان پسرعموت زیاد بشه. فامیلتون ناراحت نمیشه اگه من کمکی بکنم؟ البته به عنوان قرض.عجیب بود. برای این مرد عزت نفس انسان ها مهم بود. دخترک تا آن موقع چنین چیزی ندیده بود. برای همین به بغضش اجازه شکستن داد و گریست.شاید چون مرد را قابل اعتماد دیده بود._دروغ گفتم._چی؟_ما پیش فامیلمون زندگی نمی کنیم. ما بیست تا بچه ایم که زیر دست یه زن بیوه و چاق بزرگ شدیم. یا ننه بابامون مارو نمی خواستن، یا سرراهی بودیم. اگه کار نکنیم، نون بهمون نمیدن بخوریم. این پسره هم دیگه زده بود به سیم آخر. زورش میومد برای اینا کار کنه. کتکش می زنن، باز هم باد به غبغب میندازه و سینه سپر می کنه. هیچ نسبتی باهاش ندارم. ولی دلم براش می سوزه. اینا هم برای نجاتش هیچ پولی نمیدن. منم دعوا می کنن که با شما اومدم. _گوش کن دخترجون. میتونی همینایی که گفتی رو تو اداره پلیس بگی؟دخترک لرزید. مثل بید. با وحشت گفت: به قرآن قسمتون میدم پای منو به اونجا باز نکنین! همینجوری اوضام قاراشمیش هست. فقط سر جدتون نخواید که به کسی زنگ بزنم. هزینه عمل پسره رو هم ندین. بزارین جراحیش نکنن. چمیدونم، کلا بهش کاری نداشته باشن تا بمیره. بگید من فقط یه بچه مثل خودش بودم که دم عوارضی دستفروشی می کردم. چمیدونم یه جا خاکش کنن. خیالم راحت بشه بعد برگردم پیش همون زنه. زدن این حرف ها برایش سخت بود. نمی خواست پسرک بمیرد. شاید می خواست دل مرد به رحم بیاید و نجاتش دهد._نگران نباش. نمی زارم برگردید پیش اونا. ولی فکر می کنم که بهترباشه بقیه دوستات رو از اون وضعیت دربیاریم.دخترک با هق هق آشکاری گفت: نمی خواد. کجا برن؟ پرورشگاه؟ اونجا خیلی بهتره؟_حداقل دیگه زیر بار زور نیستن. دخترک تلخندی زد: اون زنه ادعا می کنه سرپرست اوناست. اون بچه ها هم از ترسشون این رو تایید می کنن. آقا ما دنبال دردسر نیستیم. فقط اگه جوونمردی، پسره رو نجات بده آقا. من تا عمر دارم دعات می کنم. شاید زندگی سخت باشه ولی نمی خوام بمیره. به هرحال رفیقم بود. باهم بزرگ شدیم. شاید دل بقیه براش نسوزه ولی من...مرد سخت به فکر فرو رفت. آهی کشید و گفت: فعلا غصه نخور. تا بعدا ببینیم چی میشه.مدتی بعد، جلوی بیمارستان ترمز کرد. پیاده شدند. وضعیت پسرک حاد نبود. فقط سرش شکسته بود. مرد راننده، هزینه های درمان را تقبل کرد و...با دکتر صحبت کرد تا اجازه دهد دختر، پسرک را ببیند. شده برای چند لحظه.وقتی خیال دخترک راحت شد، در سالن انتظار بیمارستان نشست.مرد هم کنارش._دختر جون...اسمت چیه؟دختر من و مونی کرد و گفت: خیلی لازمه؟_به هرحال. نباید به دوستت اسمتو بگی؟و لبخندی عمیق زد. دختر کمی احساس آرامش کرد. در چشمان آن مرد چیز بدی نمی دید. پاسخ داد: اسمم موناست._خب مونا خانم. من فکر می کنم دیرم شده. ساعت دوازده ظهره و خانومم نگرانم میشه. حال اون پسر هم که بهتر میشه. می خوای چیکار کنیم؟ برگردی پیش سرپرستتون؟دختر کمی فکر کرد. بعد گفت: ترجیح میدم من رو معرفی کنید به یه پرورشگاه. از اون زن خیکی و پسرش نمی ترسم. حتی اگه بیان داد و بیداد کنن و بگن که برای من پول خرج کردن. اگه کمکم کنید...میتونم از شرشون راحت شم؟مرد جوان لبخندی دوستانه زد: آره. میتونم. ولی...کمی به سمت دختر کج تر نشست و گفت: اگه دختر خوبی باشی، دوست دارم بیای تو خونه ی من. همسرم ازت خوشش میاد. ما بچه دار نمی شدیم. یه پسر از پرورشگاه گرفتیم که یکم ازت بزرگ تره.البته خودش این رو نمی دونه چون اون موقع خیلی کوچیک بود. ولی همسرم همیشه دلش یه دختر می خواست.دختر بغض کرد. سربه زیر انداخت و گفت: نه. دوست ندارم سربار کسی بشم. شما حتی نمی دونین ننه بابای من کی بودن. چجوری بزرگ شدم. من تو محله های داغون و کهنه تهرون بزرگ شدم. دله دزدی کردم. زندگی درستی نداشتم. از طرفی هم...به راهروی بیمارستان خیره شد. جایی که در آن پسرک بستری بود.مرد گفت: مونا خانم. راستش من هم همین فکر رو می کردم. ولی درست نیست انسان هارو به خاطر ظاهرشون یا گذشته شون قضاوت کنی. اگه دیروز دیدی که یه کار بدی کرد، روز بعد توبیخش نکن. شاید توبه کرده باشه. درمورد اون پسر هم میتونم کاری کنم بره توی پرورشگاه. اگر هم خودت دوست نداری، میتونم کمکت کنم که بری پرورشگاه یا تحت سرپرستی یه آدم خوب قرار بگیری. اگر هم سروکله اونایی که گفتی پیدا شد، میتونم توی دادگاه یا هرجای دیگه حمایتت کنم._برای چی کمکمون می کنید؟ شما که مارو نمی شناسی._میدونم. ولی اعتقاد دارم از همون دستی که بدی، از همون دست هم می گیری._شاید زیاد راحت نباشه. اونایی که من می شناسم، خیلی کثیفن._ و توهم منو نمی شناسی دخترجان. من یک پلیسم. کسی نمی تونه من رو دور بزنه.با شنیدن اسم پلیس، دست و پای دختر لرزید. یاد سمیرا افتاد. که چطور به خاطر حجاب ضعیفش گشت ارشاد گرفتش. و نادر هم اورا از خانه بیرون کرد. یا آن پسر کوچک که نادر به او ترازویی کهنه داده بود. و پلیس های بی رحمی که ترازویش را توبیخ کردند و او از نادر کتک خورد. یا گروهی از نوجوان هایی که تحت سرپرستی دوست نادر، مراد بودند که موقع فروختن مواد دستگیر شدند و به زندان افتادند. کسی به گذشته شان و نحوه بزرگ شدنشان فکر می کرد؟ نه. همه آنهارا موش کثیف و انگل جامعه می نامیدند. درحالی که مونا می دانست که آنها بازیچه هایی بیشتر نیستند که بی شک، جرئت نمی کنند اسمی از بالادستی هایشان ببرند. آنها که بروند زندان، قطعا آنهارا می کشند.مونا دستپاچه بلند شد و گفت: باید برم._کجا؟دختر با ترس و لرز گفت: منو ببخشین. اصلا فکر کنین من رو امروز ندیدین. باید برم! نمی تونم. نمی تونم به شما اعتماد کنم!خواست راهروی بیمارستان را بدود که مرد، آستینش را گرفت و وادارش کرد بنشیند._چرا از من می ترسی دخترجون؟ مگه پلیس ها چشونه؟_چشونه؟ بگین چشون نیست! وقتی میریم توی پارک ها فال بفروشیم یا گدایی کنیم، همیشه یه نفر دیده بان باید بزاریم تا اگه پلیس اومد در بریم. شدین لولو خورخوره! می زنین، می برین، و هیچی حالیتون نیست به جز انجام وظیفه. انگار از سنگ ساخته شدین.و گریه اش شدید تر شد. مرد نگاهی به اطراف انداخت تا مطمئن شود کسی حرف های دختر را نشنیده._آروم باش دخترخانم. حالت زیاد خوب نیست. بیا بریم خونه ی من._نمی تونم. نمی تونم به شما اعتماد کنم!_فکر می کنی دروغ میگم؟ یا چه فکری درباره ام می کنی؟ نترس ازت سوء استفاده نمی کنم هیچ انتظاری هم ازت ندارم. فقط می خوام به وظیفه انسانیم عمل کنم. اگه مطمئن نیستی، زنگ می زنم به خانمم. باهاش صحبت می کنم. گوشی رو میدم باهاش صحبت کنی. اگه اون راضی بود که مطمئنم راضیه، و توهم مطمئن شدی، می برمت خونه.صدای تلفن اش باعث شد توجه دخترک جلب شود. مرد گوشی اش را از جیبش درآورد و نگاهی کرد. با لبخند گفت: حلال زاده است!و تماس را وصل کرد._الو سلام خانوم. خوبی؟ ... یه اتفاقی افتاد که نتونستم زودتر بیام خونه ببخشید بهت خبر ندادم. ... بیمارستانم. ... نه خودم چیزی نشده زدم به یه پسر بچه. خداروشکر صدمه جدی ندیده. ... خانوم...می خوام درباره یه چیزی باهات مشورت کنم.دخترک گوش تیز کرد به مکالمه بین مرد و همسرش. به نحوه صحبت کردن مرد حسرت خورد. تا آن موقع کسی به او محبت نکرده بود.مرد گوشی را به دست دختر داد. مونا با تردید گوشی را کنار گوشش گذاشت._الو؟_الو سلام. خوبی دخترم؟مونا لب هایش را با زبانش تر کرد و نفس عمیقی کشید: بله من خوبم._من لیلا هستم. همسر آقای نعمتی. می خوام امروز دعوتت کنم خونمون. خوب نیست اونجا بمونی. ممکنه دوستت تا یک هفته بستری باشه. امروز ناهار بیا اینجا. اگه بهت بد گذشت، برگرد به خونه ی خودت. ولی اگه راضی بودی پیشمون بمون. ما خوشحال میشیم. باشه عزیزم؟مونا نمی دانست این شانس است یا یک معجزه. باورش سخت بود. مگر چنین انسان های خوبی هم وجود داشتند که بدون توقع از او چیزی بخواهند؟ این مثل یک قصه ی دروغین بود.با صدایی پر بغض گفت: اگه مزاحمتون نیستم..._نه این چه حرفیه. پس یه غذای خوشمزه درست می کنم! کاری نداری دخترم؟_نه ممنون._خداحافظ.دخترک بعد از شنیدن بوق های ممتد گوشی، آن را به دست مرد که حالا می دانست آقای نعمتی نام دارد، داد. مرد خوشحال شد و گفت: دیدی ترس ندارم؟دختر آب دهانش را قورت داد و با صداقتی عجیب گفت: آقای پلیس نعمتی. من...هیچ وقت مواد جابه جا نکردم. فقط یک بار گوشی یه خانمی رو دزدیدم ولی به خدا دادمش به نادر. هیچی هم بابتش بهم نداد قسم می خورم. من..._هیس. تو دختر خوبی هستی و مطمئنم اگه قبلا کار اشتباهی کردی، مجبور بودی. حالا مهم نیست. من که نمی خوام زندانیت کنم. اونی که باید محاکمه بشه و براش پرونده تشکیل بدم اون نادرخانیه که گفتی. ولی من نه توی این زمینه کار می کنم و نه به من مربوط میشه. بعدشم من که الان پلیس نیستم. وقتی میرم توی اداره میشم سرگرد نعمتی. الان آقای نعمتی ام. دوست جدیدت.و بعد مهربون نگاهش کرد. مونا احساس آرامش کرد. و خیلی آهسته و کم کم، وارد خانواده نعمتی شد. بدون اینکه متوجه شود کی همچین اتفاقی افتاده.به مرور درک می کرد که چرا آن خانواده تا آن حد خوب بودند. نه به خاطر اینکه پولدار بودند و ژن شان خوب بود. به خاطر اینکه وجدان داشتند و به قول ملوک خانم، مسلمان بودند. لیلا خانم حجاب کاملی داشت و پسر آن خانواده، که طاها نام داشت، واقعا به نسبت سنش فهمیده و با اخلاق بود.آقای صالح نعمتی، شد پدر و لیلا خانم شد مادر. و مونا، شد مطهره. نامش را تغییر دادند تا گذشته اش را فراموش کند و چه قدر هم موثر بود. حتی پسرک را هم فراموش کرد! آقای نعمتی نگذاشت تا مونا متوجه شود که نادر و ترساخانم به سراغش آمدند و شکایت و شکایت کشی راه انداختند. ولی آن پلیس زیرک، همه چیز را به نفع دخترک تمام کرد تا دلش نشکند.و اما پسرک، بعد از درمان به یک پرورشگاه انتقال داده شد. به خاطر حافظه نصفه و نیمه اش، مونا را از یاد برد. اما همه چیز اینگونه تمام نمی شد. سرنوشت دست از سر پسرک برنداشت و نگذاشت در پرورشگاه هم دوامی داشته باشد. وقتی حالش کاملا خوب شد، تحصیل را ادامه داد. و با دیپلم ریاضی، تقریبا می خواستند عذرش را بخواهند. پسرک، در پنج سالی که در پرورشگاه بود با کسی صمیمی نمی شد. گویا به طور کلی انزوا در او رسوخ کرده بود. فقط پسری به اسم مهران بود که رفیقش شده بود.نه جایی داشت و نه کاری. تا اعلام نتیجه کنکور هم باید صبر می کرد و بعد از آن، از پرورشگاه پرت می شد بیرون. دانشگاه قبول می شد، که فبها. وگرنه باید کارتن خواب می شد. به پیشنهاد مهران، بایکدیگر به یک فست فودی رفتند تا کار کنند. ولی در آن فست فودی مرموز، چنان غرق شدند که دیگر بیرون نیامدند.اتفاقاتی افتاد که پسرک را از هدف اصلی اش یعنی تحصیل دور ساخت. آن دو پسر هجده ساله، دیدند که تبهکاری برایشان نان و آب بیشتری دارد.برای همین بود که وقتی روزنامه ها چاپ شد، کسی تصویر پسرک را نشانش نداد. چون دیگر اثری از او نبود. برایش هم مهم نبود که سرنوشت چه تصمیمی برایش گرفته. بعد از آن حادثه، دیدگاهش کاملا تغییر کرده بود. دیگر آن نوجوان آینده نگر و ایده آل گرا نبود. تنها مطهره بود که با دیدن اسم پسرک در روزنامه لبخند زد و برایش آرزوی موفقیت کرد. رتبه پنجم سراسری ریاضی، قبولی مهندسی برق شریف، آقای جیم.صاد.و جالبی داستان اینجا بود که مطهره نعمتی، همان سال دانشکده افسری پذیرفته شد. درحالی که آقای جیم. صاد، یک تبهکار شده بود. (جِف – یا همان پسرک)سلام! اجازه بدید خودم رو معرفی کنم! جِف هستم، یک تبهکار! خب، این که چجوری تبهکار شدم و در آینده چجوری دست از این کار می کشم، بعدا متوجه میشین. در هرصورت، فقط وقتی دست از این کار می کشم که...اونقدر پیر شده باشم که ایزی لایف پام کنن! و فکر نکنم اون موقع زیاد خوندن این داستان جذاب باشه. درباره اسمم هم بگم که من یه جور مرد هزار چهره ام و هزارتا اسم دارم. جِف اسم مستعار و ثابتمه و هیچ وقت دوست ندارم کسی اسم واقعیم رو بدونه. هیچ کس به جز مهران هم نمی دونه. شما هم اگه بفهمین یه گوله حرومتون می کنم! به هرحال، یکم از خودم بگم. پسری هستم، خوشتیپ، جیگر، آرتیستی، همه چی تموم، از هر انگشتم یه هنر می باره! ولی فعلا قصد ازدواج ندارم! ها ها ها. خب بی خیال شوخی. دقیقا بیست و شیش سالمه.چشم هایی سبز و موهایی مشکی دارم اما با این حال، بیشتر چهره بانمکی دارم تا جذاب و دخترکش. برای همین هم از چهره ام راضیم. از وقتی یادم میاد، کس و کاری نداشتم. هیچ کدوممون نداشتیم. نه من، نه اختاپوس و نه مهران. ما سه نفر، فقط همدیگه رو داریم.خیلی دلم می خواد از همون اول شروع کنم. ولی هرچی فکر می کنم، نقطه صفر این قضیه رو پیدا نمی کنم. برای همین مجبورم بی خیالش بشم. و ضمنا، یک تبهکار حرفه ای هیچ وقت با هیچ کس صمیمی نمیشه و هرچی تو کیسه داره نمی ریزه بیرون. گرفتید چی شد؟ همین که یکم براتون زبون ریختم از سرتونم زیاده. عجب افکار مسخره ای دارم من. ای بابا. خب تقصیر من چیه؟ دو ساعته منو اینجا کاشتن، حوصلم سر رفت. تازه باسنم هم خواب رفته!دوباره در و دیوار شرکت رو برانداز می کنم. ست سفید – مشکی، بسیار شیک و مجلسی، یه منشی داف و پر عشوه، اممم....خب میشه گفت بدک نیس. اگه زلزله نیاد و از طبقه سی و سوم، خراب نشه تو سی طبقه پایین تر، می ارزه!_آقای رادمنش؟_آقای رادمنش ؟؟از جام پریدم. به منشی نگاه کردم و با لکنت گفتم: ب...بله؟اخمی غلیظ کرد: چرا زودتر جواب نمیدین یک ساعته صداتون می کنم؟ آقای مدیرکل منتظرتون هستن.اوف چقدر این بی اعصابه! خانوم شتره با اون لبات! دوبار بیشتر که صدا نکردی. حالا انگار عمه منه دوساعته اینجا نشسته زخم بستر گرفته.بلند شدم و سری تکون دادم. البته با اخم و جدیت. لعنتی هنوز به این اسم جدیده عادت نکردم. مهرداد رادمنش. چیش. آخه اینم شد اسم؟ اسم خودم خیلی قشنگ تره. اگه با نقشه مغایرت نداشت همون رو می گذاشتم. ولی خب کلاس اسمم به این بالا مالا ها نمی خوره. از این گذشته، خودمون نمی تونستیم انتخاب کنیم. این یه مورد جعل هویته.کراوات مسخره رو یکم سفت تر کردم و با اون کفش های تنگ و خشک، به سمت در چوبی رفتم. دو تقه به در زدم و در رو باز کردم.صدای خنده ی دو نفر که تو اتاق بودن رو شنیدم. یک مرد و یک زن. اووو...پس بگو چرا این خانم شتره این قدر بی اعصاب بوده! گرل فرند رئیسش اومده!تک سرفه ای کردم: سلام. رادمنش هس...مردی که کت قهوه ای و جین آبی پوشیده بود حرفم رو قطع کرد: بَه بَه سلام آقای رادمنش! بفرما بنشین.خانمی که با وضع آرایش افتضاحی کنارش ایستاده بود لبخندی به مرد زد و گفت: خب فعلا من میرم. خدافظ!مرد هم به طور چندش آوری باهاش خداحافظی کرد و نگاهش، دختره رو تا دم در بدرقه کرد. من هم رفتم روی یکی از صندلی های جلوی میزش نشستم._خب...آقای رادمنش چی می خورین بگم براتون بیارن؟لبخندی زدم و گفتم: چیزی نمی خوام فقط یه لیوان آب اگه میشه بهم بدین. دو ساعته بیرون منتظرم سرتون خلوت شه.با دهن باز و متعجب نگاهم کرد و گفت: عه...! چرا خانم بخشنده بهم نگفتن؟ فکر کردم تازه اومدین! الانم فقط به منشیم گفتم ارباب رجوع بعدی رو بفرسته!تو دلم فحش عظیمی نثار عمه ی اون شترخانم کردم و گفتم: اشکالی نداره پیش میاد دیگه. شمام مشغول بودی گویا.خندید. و به سمت آب سرد کن رفت. جالب بود که میلی نداشت دختربازیش رو توجیه کنه._خب...نظرتون درباره پیشنهادم چی بود؟_کدوم پیشنهاد؟_عه...به همین زودی یادت رفت مهرداد جان؟مهرداد جان؟ چه زود پسرخاله میشه. البته اینا کلا عادتشونه. صداقت تو کارشون نیست. به زبون، جونشونو فدات می کنن و به وقتش، به اندازه پشه هم برات ارزش قائل نیستن. کسی که بنده ی پول باشه، وضعش همینه.من و مونی کردم و گفتم: آها یادم اومد. ولی.... راستش برای یه کار دیگه ای اومدم خدمتتون.لیوان یک بار مصرف پر از آب رو به سمتم گرفت و پرسید: چه کاری؟زیر لب تشکری کردم و لیوان و ازش گرفتم. گفتم: بشینید.نشست. توی چهره جذاب و خفنش دقیق شدم و گفتم: میتونید برام یه وام جور کنید؟لبخندش عمیق تر شد: آره. چرا که نه؟ تو باما دوست باش، ماهم باهات دوستیم! خب نگفتی...موافقی همکاری کنیم؟به دروغ گفتم: هنوز دارم فکر می کنم. نفس عمیقی کشید و گفت: ای بابا. چقدر طولانی فکر می کنی.هه. زهی خیال باطل. دستاش رو توی هم قلاب کرد و گفت: خب...بگذریم. چقدر وام می خوای؟_ حدودا صد و بیست میلیون.لبخندی زد و ابرو بالا داد: چی تو سرته ؟مثل خودش لبخند زدم: یه کار شخصیه. ولی خب چون شما دیگه رفیق ما حساب میشی بهتون میگم. بیشتر پولشو خودم جور کردم ولی خب دوست ندارم همه پولامو خرج کنم. راستش...می خوام یه ویلا توی شمال بخرم. مادرم می خواد برگرده ایران. ولی چون بیماره آب و هوای تهران بهش نمیسازه، براش بهتره که بره شمال.چشمکی زد: پسر خوبی هستیا. مشکلی نیس. از اونجایی که خودم گفتم هروقت کمک خواستی روم حساب کن، زیرش نمی زنم. تا هفته ی دیگه حله قضیه.با همون لبخند احمقانه ام گفتم: جبران می کنم.با کلافگی برگشتم خونه. هوای بیرون فوق العاده گرم بود. لامصب تهرانه یا کویر لوت؟ هوف.خونه ی ما بالای یک کافی شاپ بود. فضای جمع و جوری داشت. برای سه تا پسر مجرد خیلیم خوب بود. توی یکی از خیابون های شیک تهران، ماهم یه کافی شاپ شیک تر داشتیم. البته من حوصله اش رو نداشتم. بیشتر اختاپوس و مهران اداره اش می کردن.اتاق من تنها اتاقی بود که شخصی بود. مهران و اختاپوس اتاق مشترک داشتن.فضای خونه هم مدرن و شیک بود. و بهم آرامش می داد. گرچه، خونه هم محیط کار بود. برای ما سه نفر، زندگی معنای خاصی نداشت. چون ما خونواده نبودیم. فقط سه تا رفیق بودیم.اختاپوس، پسری کچل بود که به خاطر دماغش و حالت پوکر فیسش بهش می گفتیم اختاپوس. اسم داشت. منتهی همونطور که گفتم دوست ندارم پته خودم و گروهم رو براتون بریزم رو آب. اختاپوس سرطان داشت. شدید نبود ولی برای اینکه خرج دوا درمونش رو بدیم، مجبور بودیم یکم بیشتر از حد معمول زیرآب مردم رو بزنیم.یه دوش سرسری گرفتم تا عرقم خشک شه. طبق معمول شام نداشتیم. هیچکس اعتراضی نداشت. هرکسی یه چیزی می خورد ته دلشو بگیره. ماها عادت نداشتیم شام زیاد بخوریم.رفتم توی آشپزخونه. در یخچال ساید بای ساید رو باز کردم و بطری شیر رو درآوردم. یک لیوان شیر برای خودم تو لیوان شیشه ای ریختم و توی ماکروویو گذاشتم تا گرم شه. یه بار خواستم جورابمو بزارم توش خشک شه که آتیش گرفت. جدا از مغز فوق العاده ام، یکم چل می زنم و خرابکاری می کنم. مهران هم همیشه به خاطر این دعوام می کنه.خوبه گفتم نمی خوام همه چیز گروه رو لو بدم. به هرحال، زیاد هم مهم نیست. هرچیزی هم راجع به ما بدونید، هیچ غلطی نمی تونید بکنید. چون پلیس هنوز که هنوزه گروه مارو دقیق نمی شناسه. وقتی هر ماموریتی به اتمام می رسه، ما یه کاغذ از خودمون به جا می زاریم.که روش نوشته: تبهکاران شریف. کی لهتون کرد؟ تبهکاران شریف! کی اونجاتونو سوزوند؟ تبهکاران شریف! چی؟ تبهکاران شریف! چرا؟ تبهکاران شریف! کجا؟ تبهکاران شریف! تلفن، یک دو سه دوتا سه!البته خودمون تشخیص میدیم این کاغذ رو بزاریم یا نه.این دیگه بستگی به نوع ماموریت داره.شیر گرم رو به دستم گرفتم و آروم مشغول خوردنش شدم.مهران از در اومد تو: عه سلام جف. خوبی؟ چه خبر؟_هیچی. وام جور شد._دمت گرم پسر._چاکریم. ماری کجاست؟ اختاپوسم که نیست._رفتن بیمارستان. برای چک آپ مجدد. پوفی کشیدم و گفتم: خداکنه این بچه دیگه خوب شده باشه. خیلی درد می کشه._آره. یه بچه هفده ساله خیلی زوده که این همه درد بکشه. ای کاش حداقل می مرد راحت می شد.اخمی کردم و گفتم: این حرفا چیه می زنی؟به سمت من اومد و به اپن تکیه داد. با ناراحتی گفت: این زندگی نمی ارزه این همه درد بکشی. نصف درآمدمون هم داره خرج درمونش میشه. که چی بشه؟ به جز ماها، کی تو دنیا مشتاق زنده موندنشه؟ ماها که به دردش نمی خوریم.لیوان خالی شیر رو تقریبا محکم کوبیدم روی میز: مهم نیست. وقتی من میگم، یعنی باید زنده بمونه. حالش که خوب شد یه شناسنامه ای چیزی براش می گیرم می فرستمش درس بخونه. این استعدادشو داره. باید دبیرستان بخونه، بره دانشگاه، پروفسور بشه!مهران دیگه چیزی نگفت.برای خواب زود بود. ساعت نه شب. برای همین رفتم توی اتاق و لبتابم رو برداشتم. برگشتم توی پذیرایی. مودم و تشکیلاتم رو روشن کردم و مشغول شدم.باید یکم اطلاعاتم رو درباره خانواده رادمنش آپدیت می کردم. خانواده ای که همشون توی کانادا زندگی می کردن منتهی پسرخانواده به دروغ گفته برگشته ایران. درحالی که در رفته استرالیا و داره با دوست دخترش عشق و حال می کنه. ماهم از موقعیت سوء استفاده کردیم و موقعیتشون رو اینجا قاپ زدیم. مدارک و بقیه چیزهایی که لازم بود توسط کسی که این سفارش کار رو بهمون داده بود جعل شده بود.گروه تبهکاران شریف، صرفا خودش کار نمی کنه. ما برای افرادی که به جاسوس و خلافکار حرفه ای نیاز دارن کار می کنیم و دستمزد می گیریم. الان هم از طرف یکی از دشمنان قدیمی این خونواده، قراره شرکتشون رو ورشکست کنیم و هرجور شده کاری کنیم به خاک سیاه بشینن. خب دیگه حالا که فهمیدید می تونید برید به پلیس اطلاع بدید. نه میتونه رد مارو بگیره، نه هیچ غلط اضافه دیگه ای بکنه! ما حرفه ای تر از این حرفاییم.نمی دونم چقدر مشغول ور رفتن با لبتاب شده بودم که در خونه باز شد و ماری و اختاپوس اومدن داخل.ماری، دختری حدودا بیست و دو ساله بود که به تازگی باما دوست شده بود. دختر صاحب کافه بود. این خونه رو ما به هر زحمتی بود خریده بودیم ولی کافی شاپ، اجاره ای بود. چرا باید کافی شاپ رو اجاره می کردیم؟ اصولا توی باند خلافکارا و تبهکارا هرکسی باما کار داشته باشه میاد توی همین کافه. درواقع یک پاتوق مخفیه.به هرحال، ماری توی خیلی جاها کمک دستمون بود. به هرحال دخترا حواسشون جمع تره. مراقب نوبت دکتر اختاپوس هست و اگه تزریقات داشته باشه براش انجام میده و...تنها با پدرش توی طبقه بالایی ما زندگی می کنه و یکی از خوبی هاش اینه که بی نهایت کدبانوئه. باباش، مهندس حسام عابد، فرد باهوشیه. تا همین چندسال پیش تو باند قاچاق مواد مخدر و مشروبات الکلی فعالیت گسترده ای داشت ولی کنار کشیده و شده پیشکسوت ما. هرچی باشه تبهکار بوده دیگه. درسته دایره ی کاریش از ما گسترده تر نبوده ولی تجربیاتش خیلی مفیده.اختاپوس بدون هیچ حرفی رفت توی اتاق. اما ماری اومد جلوی من ایستاد._میگن وضعیتش بهتره.زیرلب گفتم: خب خداروشکر.با حرص گفت: میشه کلت رو از اون لبتابت بیاری بیرون؟با کلافگی گردنم رو عقب کشیدم و زل زدم توی چشم های قهوه ایش. برای همینه که از ازدواج متنفرم. زن ها یا غر می زنن، یا نق می زنن، یا گیر میدن، یا گریه می کنن، اصولا مزخرفن. اگه ماری رفیقمون نبود نمی گذاشتم پاش تو خونه باز بشه._جف...من نگرانم. بابا میگه این کار جدیدی که شروع کردی خطرناکه.پوزخندی زدم: از کارای قبلیمون خطرناک تر نیست ماری. بی خیال. راستی...اون سیستمی که اینترنتی سفارش داده بودم نیومد؟پوفی کشید و روی مبل روبه روییم نشست._نه. من که خونه نبودم.شال و مانتوش رو درآورد و نفس عمیقی کشید. به من غر زد: لنگاتو نزار روی میز! مگه تو طویله بزرگ شدی؟_یه چیزی تو همین مایه ها.زیرلب غرغری کرد و مدتی سکوت کرد تا حرف ناجوری نزنه. بعد گفت: مهران کو؟_چمیدونم. فکر کنم رفته پایین._آها. خب من دیگه میرم بالا. کاری نداری؟_نه قربون دستت. شب به خیر.خواست بلند شه که یکدفعه انگار چیزی یادش اومده باشه رو به من گفت: راستی جف..._بله؟_امروز توی دانشگاه یکی رو دیدم. خیلی شبیه تو بود.با پوزخند گفتم: هنوز دست بردار نیستی؟ خودم گفتم نمی خوام خونوادم رو پیدا کنم. بابا اونا اگه مارو می خواستن که ولمون نمی کردن._حالا هرچی...مثل تو چشماش سبز بود، موهاش سیاه بود، دماغش این مدلی بود، مژه هاشم مثل خودت بود. فکر کنم خواهرت بود! بزرگ ترین عیبش این بود که پلیس بود. ولی اگه چادر سرش نبود شاید از رو هیکلش می فهمیدم خواهرت بود یا نبود._با بود و نبود قافیه می سازی؟ خخخ. حالا پلیس برای چی اومد دانشگاهتون؟_یکی از دخترا هار شده پریده به یکی از استادا. سر اینکه مسخرش کرده. دست طرفو شکونده.سوتی کشیدم و گفتم: بابا چقدر دخترای تهرونی وحشی شدن جدیدا! نیمچه اخمی کرد و گفت: جف..._غلط کردم بابا تو خوبی._خلاصه اینکه هروقت خواستی بگو. جیک ثانیه برات آمارشو می گیرم. فعلا. شب به خیر.و بلند شد و شال و مانتوش رو برداشت و رفت.پوفی کشیدم و لبتاب رو بستم. رفتم توی اتاق تا اختاپوس رو ببینم. دراز کشیده بود و به سقف زل زده بود. _حالت بهتره؟سرش رو به نشونه مثبت تکون داد. آهی کشیدم و گفتم: بخواب. چشمات گود افتاده.بعد لامپ رو خاموش کردم و رفتم بیرون. با تی شرت و شلوار اسپرت رفتم پایین. آخر شب بود و کافه خلوت. از همین جهت، رفتم به سمت کتابخونه ی کنار کافه. مربع مربع بود و باحال. خوشم میومد.کتاب " روایت عهد " رو برداشتم و لاش رو باز کردم. صفحه دویست و شصت.کاغذی توی کتاب بود. بازش کردم." کارت خوبه جف. همینجور ادامه بده."کاغذ رو برداشتم و جاش یه کاغذ دیگه گذاشتم که توش نوشته شده بود: به یک سری خوصیات دختره برای اجرای بهتر ماموریت نیاز دارم.کتاب دیگه ای برداشتم. صفحه چهارصد." میتونید برام یه نفر رو بکشید؟ تعریف کار شمارو خیلی شنیدم و می خوام خیلی تمیز و آروم پسری با مشخصات زیر رو برام بکشین. دانشجوئه و مهندسی صنایع می خونه. پول خوبی هم میدم."نفسم رو فوت کردم و به ذهنم سپردم تا جوابش رو بعدا توی یک کاغذ دیگه بنویسم و بزارم همینجا.چند کتاب خاص بودن که توی صفحات خاص، راه ارتباطی ما و مشتری هامون قرار داشت. الکی که نشدیم بهترین گروه تبهکاری ایران. البته با یک سری گروه های دیگه همکاری داریم و اگه کار راحتی داشته باشیم به اونا نون قرض میدیم. گفته بودم که ما شریف و جوون مردیم؟سایر کتاب های هدف رو هم چک کردم و بعد، از کافه خارج شدم. برگشتم توی خونه. اختاپوس خوابیده بود و مهران هم که هنوز پایین بود.رفتم توی اتاقم. تبلتم رو روشن کردم و سریع وصل شدم به شبکه.