جایی در میان اصالت و گمگشتگی!

صبح چهارشنبه به مراسم معارفه‌ی ورودی‌های مدیریت کسب‌و‌کار( یا همان MBA خودمان و خودتان ! ) دانشگاه امیرکبیر رفتم . در دلم می‌گفتم این هم مانند بقیه است دیگر. پر است از حرف‌های تکراری که در دو هفته‌ی گذشته بارها و بارها شنیده بودم. حرف هایی که فقط با لحن‌ها و صداهای مختلفی وارد گوش من می‌شدند و وقتی که پوستشان را می‌کندی می‌دیدی داخل همه‌شان یکی است. مفاهیمی از قبیل گسترده کردن ارتباطات هم‌افزا، به‌چنگ آوردن فرصت‌های پیش رو، سعی در سر در آوردن از فضای کسب و کار و کنجکاو بودن، کنار گذاشتن خجالت و هزار هزار چیز دیگر! همه‌ی این حرف ها به سمتم شلیک شده بود . خودم را در رقابتی می‌دیدم که غفلت در هر لحظه‌ی آن به مثابه‌ی یک عمر پشیمانی است! هر آن فکر می‌کردم نکند در این موقعیت فرصتی که همه می‌گویند نهفته باشد و من از آن غافل شده باشم!با تمام این گلوله‌های درون سرم که سروصدای زیادی به پا می کردند وارد جشن شدم. راستش انتظار زیادی از مراسم معارفه نداشتم. آمده بودم که زمانم بگذرد و بروم پی ادامه‌ی زندگی و کارهای دیگرم. اما مراسم یخ شکنی( لازم به ذکر است که مراسم یخ شکنی، مراسمی است که طی آن یخ بچه‌ها شکسته و با صمیمیت و راحتی بیشتری با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند! ) اتفاق بسیار جالبی را در ذهنم رقم زد. زمانی که در دو دایره‌ی تو در تو، افراد باید خودشان را در مدت کوتاهی به نفر روبه‌رو معرفی کرده و با شنیدن صدای بلندِ دست زدنِ گرداننده‌ی مراسم، دایره‌ی درونی در جهت ساعتگرد بچرخد و باز هم همان اتفاق برای دو نفر دیگر رخ ‌دهد. با صدای دستِ جنابِ گرداننده‌، مراسم یخ شکنی و در پی آن هیاهوی افراد آغاز شد. در کمتر از ۳۰ ثانیه ( که ۲۰ ثانیه اش به معرفی کردن اسم و فامیل طولانی ام می‌گذشت ) خودم را به دیگری معرفی می‌کردم. سردرگم شده بودم! سعی می‌کردم در هر بار معارفه جمله‌های متفاوتی بگویم! علاوه بر تلاش برای رساندن صدایم به نفر روبرو و شنیدن صدایش، باید در ذهنم خودم هم به صلح می‌رسیدم! به خودم گوشزد می کردم که چقدر این مراسم خوب است. کسانی که ندیده‌ای را می بینی و می‌توانی در حد چند کلمه با آن‌ها صحبت کنی! همین کار صمیمیت خاصی را بین تو و رو به روییت جاری می‌کند که برای بعدتر ها خوب است! اما جایی دیگر از مغزم قبول نمی‌کرد. من دوست داشتم بعضی از افراد جلویم را رد کنم ! و برعکس دوست داشتم با بعضی‌هایشان بیشتر حرف بزنم! دوست داشتم بنشینم و بدون هیاهو بگویم که درست است که من هم مثل همه‌ی شما از مهندسی می‌آیم و از جایی به بعد فهمیدم که به مهندسی علاقه‌ای ندارم و با کمی تحقیق متوجه شدم که علاقه‌ی من در مدیریت کسب و کار جاری شده است، اما حرف هایی را بگویم و بشنوم! بگویم که جایی در قلب و مغزم هنوز که هنوز است که به سمت هنر می دود. بشنوم که شاید آدمی، ترس از سربازی رفتنش، توانسته او را مجاب کند که به این سمت بیاید و ترسش را با لباس پر زرق و برقی به نام علاقه‌ی به مدیریت کسب و کار بپوشاند! بگویم که شاید امید به کسب درآمد در چهره‌ی علاقه به این رشته ظاهر شده باشد! بشنوم که شاید پدر و مادر علت اصلی ادامه‌ی تحصیل باشند!در این کشمکش ذهنم، هیچکس نتوانست پیروز شود! درست است که در آن مراسم اسم هیچ‌کس یادم نماند. اما شاید همان شکسته شدن یخ ها باعث شد که در تالار مشاهیر جمع شویم و کمی بیشتر باهم حرف بزنیم. سحر از دخترش بگوید و علی از لحظات سخت ترم ۱۰ تعریف کند. کاملیا از مصائب مخفف اسمش بگوید و آرمان در کنارم بنشیند و خالص بودنش را در رفتارش نشان دهد. غرض، صحبت درباره‌ی مراسم معارفه نبود! غرض تجربه کردن آن حالی بود که در آن زمان به خصوص به من دست داد و من اسمش را جایی میان اصالت و گمگشتگی می‌گذارم! همه‌ی این پند‌های مدیریتی که سینه به سینه و نسل به نسل میان افراد نقل می‌شود خوب است! ارتباطات هم افزا عالی است! شاخک‌هایمان همیشه باید برای به چنگ آوردن فرصت‌ها تیز باشد! کنجکاوی و مطلع بودن معرکه است .. اما شاید همه‌ی این ها باید تا جایی ادامه پیدا کند که به اصالتمان لطمه ای وارد نکند. اشکالی ندارد هنوز هم خجالتی باشی.. اشکالی ندارد فرصتی که روبرویت ایستاده است و از از تو تمنا می‌کند که به چنگش بیاوری را دوست نداشته باشی و رهایش کنی .. اشکالی ندارد که همه چیز را دوی سرعت نبینی.. اصلا حتی اشکالی ندارد که به خاطر سربازی اینجا آمدی باشی و یا هنوز هم شک داشته باشی که متعلق به اینجا هستی! شاید به خیلی چیزها اعتقاد داشته باشی که در چهارچوب قوانین نانوشته‌ی مدیریت نگنجد! اصلا اشکالی ندارد. تنها چیزی که اشکال دارد و می‌تواند در زمان طولانی زمینت بزند ایستادن در میان اصالت و گمگشتگی است! جنابی در آخر مراسم درباره‌ی کسب و کار شکست خورده اش گفت. می گفت قبل از هرکاری خودتان را بشناسید. و خب شاید همین باشد هدف! آدم شروع کند و با یک بیل بکند ذهنش را و با دقت هرچه را که برداشت می‌کند وارسی کند. در این بیل زدن ها صندوقچه‌ای پیدا کند، بگذارد روی طاقچه‌ی چشمانش و راهش را ادامه دهد. اینگونه شاید اتفاقی بیفتد. شاید هر کسی شهرزاد قصه گو شود و شاید قصه هایی را روایت کند که به گوش تمام دنیا شنیدنی باشد..