برخاستن از نو در نیمۀ دوم عمر (قسمت پانزدهم)

مریم در کانال تلگرامش مطلبی نوشت و من از شادمانی شعله‌ور شدم، مریم پانسمان‌های روی زخم‌ها را که فقط پنهان‌شان می‌کرد برداشته بود و حالا ذره ذره نور به درون وارد می‌شد، در واقع با خواندن متنش این جمله برایم تداعی شد: نور از زخم‌ها وارد می‌شود.واقعا خرسند بودم. او شایسته‌اش بود اما چنان در تب‌وتاب زخم‌هایش درهم پیچیده‌بود که نمی‌توانست هیچ روزنه‌ای به نور بگشاید مبادا که زخم دیگری بخورد. چنان واهمه زخم خوردن داشت که خودش خودش را نادانسته و ناخواسته زخم می‌زد. عجیب می‌ترسید و از امن نمی‌گریخت حتی دمی. اما دمی هم شک نمی‌کرد به اینکه اشتباه می‌رود. زیادی منزوی شده‌بود. او درون‌گرا نبود. بلکه منزوی بود و از همه می‌گریخت. و وسواس چاشنی کمکی شده بود که او با توجیه وسواسی بودن این انزوا را به عنوان نشانگان درد روانیش توجیه کند.گاهی چنان خمیده بود و شرایط زندگی بیمارگونۀ خانواده آنقدر چون کلافی بی‌سر می‌زد که می‌ترسیدم نکته‌ای به او بگویم و او در این بهم ریختگی‌ها فرو ریزد. چه حکایتی بود و اما این مدت شاهد بودم مریم برای نجات از این خروارها آسیب و زخم دارد تلاش می‌کند. آن متنی که در کانالش گذاشت برای من بسیار شعف‌افزا و شعورافزا بود و حقیقتا به توانمندی مریم بیشتر ایمان آوردم.از صورت تکیده‌اش و بقول خودش نامتقارن و افتاده‎‌‌اش تا دماغش که بر صورتش بزرگ می‌زد و از صدا و لهجه و تند و مبهم حرف زدن و خلاصه از کار و درآمد نداشتن شرم داشت و در حال مقایسه بود و از سویی واقعا نمی‌خواست در قید و بند نخ و بوتاکس و ابرو و مو کاشتن و این حرفها گرفتار شود. می‌خواست رها باشد. موهای خیلی کوتاه و کم پشت و جوگندمی اش را دوست داشت با این همه جا زده بود بخاطر حرفهای خواهرش که می‌گفت به خودت برس و مو رنگ کن و سپس دنبال کار برو. دچار دل آشوبه عدم پذیرش از سوی دیگران شده بود. علاوه بر مشکل سن و نداشتن مهارت خاص و نیز آشنا و پارتی در یافتن کار این هم اضافه شده بود.خلاصه که حالش اوکی نبود آن روز و با دستان زخم اگزمایی‌اش که با دستکش نازکی نخی مخفی‌شان کرده بود و بقول خودش این بار نه دستکش نخی زاپاس همراه برده‌بود چونان همیشه و نه دست کش پلاستیکی یک بار مصرف و نه الکل، رفته بود که چندجا نگاه کند برای کار و نیز خریدی کند و برگردد. ماجرا به یک دعوای لفظی با مادرش نیز برمی گشت و تصمیم گرفت آن روز به جای شنبه بیرون برود.سرراه بعد از خرید صابون گلیسرینه به مغازه لوازم تحریری و سراغ آقای آشنایی رفت که زمانی که روانشناس احمقش او را بدون در نظر گرفتن شرایط روحیِ بد آن روزهایش چنان توبیخ کرده بود که چرا بهانه می‌گیرد و از خانه برون نمی‌شود حتی با وسواس و بی‌مژه‌گی و بدون ابرو و او همان جا از فرط هیجان منفی با حالتی بغض‌آلود و درماندگی وحشتناک شدید به او پناه برده بود. به او گفته بود کاری سراغ ندارد؟ مریم زان پس دیگر آنجا نرفته‌بود از هیجان بالازدگی‌اش تا درماندگیش آن شب، سخت حالش بد شده بود. بعد از مدتها یک بار که او را دید سلام علیکی از سوی آن آقا پیش آمد و مریم این بار تصمیم گرفت خرید روان نویس را آنجا انجام دهد.رفتن به مغازه از یک سو و دو ساعت گفت و شنود آن هم برای مریم که خیلی این روزها ساکت بود غریبانه جالب بود. صحبت راجع مسائل اجتماعی فرهنگی کتابخوانی و تجارب زیسته عجیب بود عجیب. مریم متوجه شد که شمرده و واضح حرف می زند. تاثیر می گیرد و تاثیر می گذارد. کمتر اضطراب می گیرد و بهتر نتیجه. گشوده بود به صحبتهای درست. اما این بین موضوعی پیش آمد که مریم هم ناراحت بود هم خودش را نهیب می زد و هم حالش از گفتگو بسیار خوب بود. موضوع لب خون باز کرده فروشنده بود که به تبخالش دست زد و خون باز کرد. مریم داشت خودخوری می کرد همیشه دستکش همراه داری اما امروز ... اصلا عذاب توست که با مادر بحث کردی. اما آنقدر انرژی خوبی از گفتگو گرفته بود و فروشنده نیز بر دانسته های مریم و شخصیتش احترام گذارده بود و در یک دیدار کلا مریم انگار نتیجه مطالعات، تمرین های خوب سخن گفتن و شنیدن را گرفته بود که صدای سرزنش آزارش نمی داد و می گفت همین دستکش هم محافظ است و نیز روان نویس و مداد تراش را الکل می زند و ... .در این بین مریم از نقش مادران در جامعه با نگاه تند انتقادی سخن گفته بود و فروشنده نگاه متفاوت و تا حدی احساسی و البته درست در مورد عده ای از مادران بیان کرده بود. مریم متوجه این نکته شد که به خاطر خشم از مادرش درصد نقش مادران در تربیت را زیاد پررنگ دیده است. اما نکته جالبی رخ داد. مریم شب قبلش تصمیمی احساسی گرفت به خاطر مادرش و بعد از جدل صبح تصمیمش برگشت که بیهوده هزینه نکند. در مغازه احساساتی شد و خواست دوباره آن خرید اضافی را انجام دهد. در راه یکهو به خودش آمد و دید تحت تاثیر قرار گرفته است. آنجا بود که یادش آمد تصمیم گرفته بوده اینقدر تاثیرپذیر نباشد. بنابراین به خودش آفرین گفت و از خرید اضافی چشم پوشید.شب هنگام که سر بر بالش گذارده بود به آن روز از چند زاویه نگریسته بود. اول اینکه مریم به حرف زدن و ارتباط گرفتن چون زمان جوانیش البته منهای خامی مطلقش برگشته بود. دوم اینکه داشت به این می‌اندیشید که آیا کارهای ارتباطی می‌تواند دوباره مناسب او باشد؟ البته بی‌توجه به مسئله سن؟سوم اینکه ببیند چه طور با استفاده از محتوای کتاب "خرده عادتها" اثر "استفان گایز" وسواس را کاهش دهد و رها شود بدون اینکه ترس از صفر شدن و کلا بی احتیاطِ مطلق شدن و هیجانی داشته باشد. چرا که بقول خودش وسواسی ها صفر و صدی هستند میانه‌دار خوبی نیستند یا از ور می‌افتند یا از آن ور.