دیواری به بلندای آسمان ...

صبح یک روز گرم تابستان بود.طبق روال هر روز به حیاط رفتم تا برای کبوترهایم دانه بریزم و با شوق تماشایشان کنم و دستی بر سر عزیزکرده خودم "نعنا" بکشم. اصلا همه کبوتر ها به کنار این عزیزکرده من هم به کنار ، با همه برایم فرق داشت.همزادش مُرده بود و چون تنها بود همه جوره هوایش را داشتم تا احساس تنهایی نکند و افسرده نشود. جوری دیگری دوستش داشتم و او هم به گمانم می‌فهمید و مرا دوست داشت.توی دستم که می‌گرفتمش برایم بق بقو می‌کرد و سرش را که ناز میکردم خوشش می آمد و چشم هایش را می بست و همین که دستم را برمی‌داشتم خودش سرش را به دستم می‌کشید و تقضای نوازش می‌کرد.نعنای من هنوز جوجه ای بیشتر نبود و خیلی وقت نبود که سر از تخم درآورده بود و چیزی از پرواز نمیدانست یعنی راستش را بخواهید ما ندیده بودیم!!!به قول معروف جَلد نبود ...نهایت بال زدنش این بود که خودش را به کنار من که در ایوان نشسته بودم می‌رساند و دانه میخورد.اما بلا نگرفته انگار رو نکرده بود!!!آن روز همانطور که داشتم دانه خوردنش را تماشا میکردم پرید و روی دیوار نشست. با خودم گفتم چیزی نیست خودش پایین می آید ، آخر او که بلد نیست بپرد هنوز خیلی کوچک است و فقط تماشایش کردم و لبخند زدم و در دلم افتخار کردم و خوشحال شدم که اینبار ارتفاع بیشتری را پریده!!ولی ای دل غافل !!روی دیوار نشسته بود و با تامل به دور و بر خود نگاه می‌کرد و منِ خجسته چمیدانستم دارد نقشه فرار میکشد!!پایین نیامد و دیگر داشتم کم کم نگران می‌شدم ...دیگر طاقتم طاق شد. به سمتش رفتم تا هدایتش کنم ولی او انگار تصمیم به ماجراجویی خود را گرفته بود همین که نزدیکش شدم پرید و رفت ...و من مبهوت رفتنش را نظاره گر شدم ...با خودم گفتم حتما همین دور و بر است ، گبرمی‌گردد. با همین فکر و امید غم انگیزترین غروب تابستان رسید ...دیگر شب شده بود ولی نعنا هنوز برنگشته بود.بیشتر از اینکه غم از دست دادنش آزارم دهد نگرانش بودمآخر او خیلی کوچک بود و از پس خودش به تنهایی بر نمی آمد ...فکرش مغزم را میخورد ... یعنی کجا مانده !! کجا پناه گرفته !! حتما گرسنه شده ... حتما ترسیده ... حتما اوهم دلتنگ خانه شده و راه به جایی نبرده ... آه ... نعنای بیچاره من ...نفهمیدم چطور صبح رسید.عزیزکرده من هنوز نیامده بود ...بی حوصله تر از همیشه بودم ... دلم برایش تنگ شده بود ...میخواستم بروم در کوچه و خیابان دنبالش بگردم که پدرم گفت :《 آخر پرنده که یک جا بند نمی‌شود که تو بروی و پیدایش کنی!! پرنده است... می‌پرد!! معلوم نیست حالا کجای این شهر است ... اگر گربه او را نخورده باشد حتما یکی او را گرفته و برده و محال ممکن است پیدایش کنی! ناراحت نباش دوتا جوجه‌ی دیگر دو روز دیگر قد همین نعنا می‌شوند !!!》غمگین تر شدم .هیچکس امید به بازگشتش نداشت ...شاید از نظر دیگران مسخره به نظر می‌رسید که من از رفتن کبوترم اینطور غمگین باشم. دیگر با کسی صحبتی نکردم که حرف هایشان آزارم دهد ...من نعنای خودم را می‌خواستم ...ظهر بود تلفنم را برداشتم تا خودم را سرگرم کنم تا شاید یادم برود دیگر نعنا نیست.چشمم به برنامه 《دیوار》 افتاد و به سرم زد گمشدن نعنا را در دیوار آگهی کنم!! عکسش را گذاشتم و مشخصاتش را نوشتم و از وابستگی‌مان گفتم و منتظر بودم تا آگهی تایید شود ...در فکر بودم که صدای زنگ تلفن مرا به خودم آورد و گوشی را برداشتم. مادربزرگم پشت خط بود و همین که صحبتمان به "چخبر رسید؟" داغ دلم تازه شد.برایش ماجرا را گفتم و با مهربانی گفت :《 نگران نباش مادر انشالله که پیدا می‌شود من هم برایش صلوات نذر می‌کنم انشالله که می آید.》قربانش بروم خیلی به صلوات اعتقاد دارد. حرف هایش باعث تسلی خاطرم شد و دلم را گرم کرد.آگهی تایید شده بود. پیدا شدنش خیلی بعید به نظر می‌رسید. چیز کوچکی نبود. میخواستم یک پرنده که سقف خانه اش آسمان شده بود را پیدا کنم!!!همانطور که داشتم میان دیگر آگهی ها به دنبال گمشده خود می‌گشتم. پیامی در چت دیوار برایم ارسال شد :- سلام من امروز یک کبوتر پیدا کرده ام که خیلی به عکسی که شما گذاشتید شبیه است لطفا مشخصات بیشتری بدهید.گفتم : اگر بالش را باز کنید چند پر مشکی در میان‌ پرهایش دارد که در عکس معلوم نیست.خوانده بود و جواب نداده بود.دل توی دلم نبود ... بعد از چند دقیقه یک عکس برایم ارسال کرد. خودش بود نعنای نازک نارنجیِ عزیزکرده‌ی من بود!!اصلا باورم نمیشد ولی حقیقت داشت صلوات های مادربزرگم کار خودش را کرده بود ...معجزه اتفاق افتاده بود ... نعنای من روی 《دیوار》 نشسته بود!!!!برای عصر قرار گذاشتیم. چند خیابان آن طرف تر روی تیر چراغ برق پیدا شده بود و من هنوز باور نمیکردم چطور تا آنجا پرواز کرده و چطور شب را صبح کرده بود و سالم مانده بود و مهم تر اینکه چطور کسی که او را پیدا کرده بود درست در همان لحظه‌ای تایید آگهی من وارد برنامه دیوار شده بود و چشمش به آگهی من افتاده بود و دلش سوخته بود و خواسته بود که آن را به ما برگرداند!!!!همه چیز برایم عجیب و شبیه معجزه بود ... در همین حین که این فکر ها در سرم می‌چرخید او را در دستم گرفتم. برایم بق بقو نکرد ... معلوم بود ترسیده و احساس ناامنی می‌کرد. همین که سرش را نوازش کردم انگار به آرامش و امنیت رسید و قلب من هم همانجا بود که آرام گرفت!!!‌اینکه من از ته قلبم او را دوست داشتم ، صلوات‌های مادر بزرگ و "دیوار مهربان" و لطف خدا همگی این معجزه قشنگ را برای من رقم زدند و بعد از مدت ها حس و حال زیبایی مهمان قلبم شد.‌❤️ نه سالگی ات مبارک دیوار جان ❤️