تجربه من و کودک درونم درباره ایجاد عادت صُبحخیزی

وقتی بچه بودم شیفت صبح مدرسه آزاردهنده ترین چیز بود. اینکه مادرم به سختی بیدارم می کرد و باخستگی و عموما دل درد پا می شدم و بی حوصله ترین صبحانه رو میخوردم و تا ظهر با ذهن خسته سر کلاس دووم می آوردم و ... انگار شیفت صبح بدترین خاطره مدرسه بود. چون مدرسه رو دوست داشتم و مدلم طوری بود که باید حتما درس و مشقم تموم می شد تا بخوابم و اینجوری شد که به شب بیدار هم تبدیل شدم.وقتی سه سال پیش خواستم این عادت رو در خودم ایجاد کنم به ریشه ش فکر کردم. اینکه چرا اصلا از بیدار شدن صبح بدم میاد . فهمیدم کودک درونم بخاطر اون خاطرات مدرسه، اصلا خوش نداره این کارو انجام بده و به یاد آوردم که همون صبح ها با خودم قرار گذاشته بودم وقتی بزرگ شدم طوری زندگی کنم که مجبور نباشم صبح ها زود بیدار شم و هرچقدر دلم خواست بخوابم. و میگن "سرنوشت" چیزیه که تو در گذشته در سرت نوشتی... این شد که شغلم هم ناخودآگاه طوریه که مجبور نیستم صبح زود بیدار بشم."پس فهمیدم که این قضیه یکجورایی به کودک درون مربوط میشه" (سه سال و نیمه هر سمتی میرم می رسه به خود خودش...)من همون روزایی که تصمیم به صبحخیزی گرفته بودم خیلی اتفاقی کتاب اثر مرکب رو داشتم میخوندمهمین طور کتاب صبح جادویی روزانه کمی ازش بخونید تا انرژیِ همراهی با ایده ش رو دریافت کنید... و یا درباره قانون 5 ثانیه مل رابینز سرچ کنید و داستان زندگیش رو بخونید.اما پیشنهادای من ؛ به نظرم هر قسمت رو میخونید برای خودتون در دفتر و با دستنویس خودتون بنویسید که این قضیه برای شما چطوریه و قراره چطوری باشه. و اینکه توقع کاذب نداشته باشید و اما ناامید هم نشید.* من همیشه یک بازه زمانی یا "دوره" مشخص کردم که مثلا به مدت یک هفته، یک ماه، یک چله میخوام هر روز صبح فلان ساعت بیدار بشم. اینطوری کودک درونم بهتر همکاری میکنه چون انتهای باز درباره هر چیزی، ترس از ناشناختگی رو در آدم فعال میکنه و بیشتر آزارانده ست.*ساعت بیداری رو کم کم آوردم پایین . کاهش هفته به هفته خیلی مورد جالبی درباره من بود.* من چون آلارم بیداری رو با گوشی تنظیم میکنم اوایل موقع خواب گوشی رو چند متر دورتر میذاشتم.* چند تا آلارم با فاصله های چند دقیقه ای بذارید "اما به هیچ وجه snoozنکنید." و مخصوصا موزیک های مختلف روش بذارید که ذهنتون به یک آهنگ عادت نکنه. Snooz نکردن رو جدی بگیرید. با اسنوز کردن مدام به مغزمون دستور میدیم الان نه . و اینجوری داریم به الگوی پشت گوش انداختن تربیتش میکنیم. بقیه عمرمونم همه چیو به عادت اسنوز میکنیم. ( قانون 5 ثانیه رو که پست اول گفتم بخونید کمکتون میکنه درک کنید.)دلایل علمی درباره اسنوز نکردن رو اینجا بخونید.* اوایل با کودک درون در ابتدای هر "دوره" نامه نگاری می کردم و ازش درخواست همکاری داشتم. دستور نه ها! درخواست و با نهایت احترام و مهربانی. حتی نامه تون رو تزیین کنید. و برای انتهای هر هفته یک پاداش. مثلا خوردن خوراکی خاصی یا بازی ، پوشیدن یک لباس خاص ، درست کردن یک غذای خاص که خیلی پختنش رو دوست دارید، نقاشی و گل بازی عالیه این دوتا، همیشه برای کودک درون جواب میده ... حتما انجامش بدید چون بهش قول دادین!* بجای اینکه این رو یک "اجبار" ببینم یک "انتخاب" کردم. بخصوص اینبار، که حتی تعیین تکلیفی نکردم. دوره هم تعیین نکردم چون اتفاقی ابتدای چله ی آرامشم، به مراقبه بین المللی دو میلیون مراقبه گر 17 فروردین دعوت شده بودم که ساعت هفت و ربع صبح به وقت تهران بود و اونقدر حال خوبی داشتم و اونقدر شنیدن صدای پرنده ها و دیدن اولین بارقه های خورشید دیوانه کننده بود که نتونستم بیخیال این لذت بشم و هر روز تکرارش کردم.و اینکه بجای اجباری و سخت بودن به چشم یک بازی بهش نگاه می کنم. مرحله به مرحله میرم جلو و از برنده بودنم لذت میبرم. این توی هر کاری بخصوص ترک عادت یا ایجاد عادت جدید موثره. کلا دید من به زندگی و فراز و نشیب هاش همینه. غولهای هر مرحله رو نابود میکنم و از مسیر بیشترین کیف رو می برم.یکی از غولهای مراحل بازی رسیدن به این راز بود که چند آلارم نزدیک هم با موزیک های متفاوت بذارم بجای اینکه اسنوز کنم (جلوتر میگم چرا اسنوز نه)یه بازی دیگه اینکه اگر قصدم بیدارباش ساعت هفت بود، از ساعت شش و پنجاه آلارم می ذاشتم و با خودِ خوابالودم مسابقه داشتم که مثلا شش و پنجاه و هشت دقیقه بیدار بشم. (هرموقع دست از سر کچل روند بودن که برمی دارم احساس قدرت میکنم) .* الان دیگه سر ساعت پنج و نیم زنگ اولم بیدار میشم. با خودم/کودک درونم چک میکنم که میخوای بیشتر بخوابی؟ و پاسخ اغلب وقتها نه هست. اگر احساس کنم بیشتر نیاز دارم کمی دراز می کشم و سعی میکنم آروم با آگاه شدن به محیط، گوش دادن به صدای پرنده ها، نگاه کردن به نور آبی بیرون پنجره و ... آگاهیمو تقویت کنم و آلارم بعدی که 5 دقیقه بعد هست ، دیگه کاملا هشیارم.* یک روز مشخص در هفته روز آف هست که تا دوساعت بیشتر بخوابم. البته این دوره اخیر واقعا دلم نمیاد چون عاشق این کار شدم. دیگه ازش متنفر نیستم... و اگه زود بیدار نشم احساس می کنم چیزهای با ارزشی رو از دست دادم...(بهش فکر کنید و برای خودتون بنویسید مثلا چه چیزهایی ...)* داشتن یک روتین کاملا مشخص که هر روز انجام بشه واقعا موثرترین اقدام برای تثبیت عادت صبحخیزیه. اینبار این مورد رو بیشتر از قبل درک کردم. چیزی شبیه دستورالعمل دارن هاردی در کتاب اثر مرکب شده: 5و نیم بیدار میشم. کتری رو روشن می کنم. تا کتری جوش بیاد میرم دستشویی. میام قهوه و صبحانه م رو برمیدارم و ادامه روز . نوشتن صفحات صبحگاهی ، لیست شکرانه نویسی ، مدیتیشن و ... اینکه هر روز همین آداب اجرا بشه برای انگیزه بیدار شدن برای من بسیار موثر بود.* و اما مهمترین کار برای صبحخیزی اینه که شب باید متعهدانه زود بخوابید. نذارید هیچکسی و هیچ چیزی خللی در برنامه شما وارد کنه. خانواده، وضعیت شغلی، بچه داری اینها رو من تجربه نکردم و درک میکنم که همیشه مسائلی هست. ولی اینو هم می دونم از صبح تا شب خیلی کارها هستن که واقعا ضرورت ندارن یا مهم نیستن. من از ساعت 9 شب آلارم دارم که آماده بشم برای خواب. شام سبکمو میخورم. کتابمو برمیدارم میرم که بخوابم. (اگه خسته باشم واقعا خودمو مجبور نمیکنم که حتما کتاب بخونم...)چند تا نکته :* چرت بعد از ناهار که آدم هم از ذهنش حسابی کار کشیده هم معده ش سنگین شده هم عالیه اما نباید بیشتر از 20 الی 30 دقیقه باشه. *من ورزش کردن رو هم از صبح به آخرین کار روزانه بردم. چون صبح ها برای یادگیری و انجام کارِ مفید با ارزش تر بود. و بجاش بعد از ورزش و دوش گرفتن راحت می خوابم.* وقتی سبک زندگی تون این باشه انگار هر روز دو تا روزه! دقیقا همینقدر مضحک! اینقدر وقت اضافه میارید که نمیدونید باهاش چیکار کنید.*درباره ترک عادت گوشی هم باید بگم که بی تاثیر در این روتین نبود.* خواب کافی مورد نیاز برای بدن بزرگسال بین 6 تا 8 ساعته ..تجربه شما از این موضوع چطور بوده؟ اگه برای شمام سختی داره، ریشه ش رو میدونین؟اگه سختی نداره چطور این آسونی ایجاد شده؟