خیابان ها درمان می کنند

خیابان امام رضا علیه السلام(زمستان 99) _عکاس خودم :))_حرم در انتهای این مسرتنهایی باعث می شود که خیابان های شهر همدم و همراه همیشگی ات شوند و من برای درمان دردهایم گاهی دل به مسیر آن ها می سپارم.خیابان احمد آباد یک درمانگر است، وقت هایی که حس تنهایی، خیلی شدید گلویم را می فشارد، سوار مترو می شوم و در ایستگاه شریعتی به میدان تقی آباد می روم، همان جا نفس عمیقی می کشم و شروع به قدم زندن می کنم، در فصل گرما بهتر است ساعت از پنج عصر گذشته باشد تا نسیم خنک تابستانی، گرمای پیاده روی را تحمل پذیر تر کند.فروشگاه های شیک، درخت ها و آدم های رنگارنگ در تجمعی زیبا به استقبال من می آیند و بدون آنکه خلوتم را بهم بزنند، هر یک به زبان خودشان، به من خوش آمد می گوید و می گذارند بدون هیچ مزاحمتی از کنار آنها عبور کنم.خیابان احمد آباد مشهداما اگر دلم گرفته باشد، کجا می توان بروم جز خیابان امام رضا علیه السلام هر موقع از شبانه روز می توانم درکمتر از بیست دقیقه خود را به آنجا برسانم و یک دنیای جدید را تجربه کنم. هتل های چند ستاره، آدم هایی که هر کدامشان متعلق به سرزمین دیگری هستند، بازاری که همه چیز در آن پیدا می شود و خیابانی که عطر خاصی دارد.خیابان امام رضا علیه السلامخیابان امام خمینی انتخاب بعدی من است، جایی که بوی فست فود هایش آدم را جادو و از هوش می برد و وقتی چشم هایت را باز می کنی، روی یکی از صندلی های داخل پیدارو نشسته ای و درحال تناول یک ساندویچ خوشمزه هستی !و در ادامه این مسیر، می توانی سری به قدیمی ترین بناهای شهر بزنی تا تاریخ دوباره برایت زنده شود و فراموش کنی که در زمان اکنون می زیسته ای. بانک های قدیمی، خانه ملک و اولین هتل ساخته شده در شهر می تواند بخشی از گذشته را برایت زنده کند و کمی جلوتر باید از کنار بازار داغ دلال های دلار فروش عبور کنی که ازدحامشان در پیاده رو، گاهی رفت و آمد را کمی سخت می کند.می شود گفت این خیابان همه چیز تمام است !دیدن تزئینات و لوازم معماری داخلی هم خالی از لطف برایم نیست، خیابان فلسطین بورس اینگونه اقلام است و من برای فرار از یکنواختی به این خیابان پناه می برم. تنوع و رنگ ها، چیدمان ها و کالاهای جذاب ساختمانی در داخل ویترین فروشگاه ها، حس خاصی را در من زنده و درونم را تازه تر می کند.برای سینه ام که گاهی تنگ می شود از هوای دود آلود، سری به خیابان کوهسنگی می زنم و خودم را به درختان سر به فلک کشیده آن می سپارم تا دمی احساس کنم که دیگر در این شهر نیستم و تصور می کنم فقط این درختان اند که من را در این مسیر زیبا همراهی می کنند و چیزی دیگری در پیش رویم نیست و با خیالی راحت، آهسته گام بر میدارم و این هوای تازه و دست نخورده را عمیق تر به درون سینه ام هدایت می کنم.خیابان کوهسنگی_پاییز 99_عکاس خودم :))هنوز خیابان های زیادی مانده است تا پیاده روی در آنها را تجربه کنم و پی به خاصیت درمانی آنها ببرم.من فکر می کنم خیابان ها درمانگرهای خاموشی اند که بدون هیچ بهایی، با تو همراه می شوند تا حالت را بهتر کنند.خیابان ها بی هیچ چشم داشتی، این امکان را برایمان فراهم می کنند تا خاطرات خوب و ماندگاری برای خود بسازیم.تو می توانی گاهی در خیابان فریاد بزنی، روی صندلی بنشینی، لبخند بزنی، اشک بریزی، بازی کودکان را نگاه کنی، هرچه دلت خواست بگویی و در آخر، وقتی آرام شدی، راه خانه را پیدا کنی و به آنجا باز گردی، این در حالی است که حجم زیادی از دردهایت را در آنجا جا گذاشته ای.داستان های زیبا و گاهی تلخ از خیابان ها شروع می شود، اولین نگاه ها، اولین قرارهای ملاقات، اولین قدم زدن ها، اولین اشک ها و گاهی آخرین دیدار ها...، اما همچنان می شود فرصت تازه ای را پیدا کرد و قصه جدیدی را در دل خیابان شروع کرد.نوشته شده توسط یک خیابان گرد تنها13 بهمن 1399علی دادخواه