۲۵ دی | تبریکات تولد آیلین :)

اولین بار که نشستم به طور جدی برای تبریک تولدت بنویسم وسط آذر بود. هی با کلمات بازی کردم و بالا و پایین شون کردم؛ چرخوندم شون. هیچ کدوم از تکست هام خودمو راضی نمی کرد. بهم مزه نمی داد. بریم ببینیم این نوشته چی از آب در میاد. امضا: علیرضا، ۱۷ دِی. (این پست از تیکه های سرهم شده به وجود اومده)یه داستان کوتاهِ کاملا جدی:روزی روزگاری در سال ۱۴۶۱ آیلین و علیرضا تصمیم گرفتند تجدید خاطره کنند. نزدیک مهر ماه بود و هنوز سه ماه تا تولد آیلین مونده بود. آیلینِ ۱۵ ساله ی قدیم الان ۷۵ سالش بود و علیرضا هم ۷۷ سالش. آیلین گفت: برو کامپیوتر قراضتو روشن کن دو دست پابجی (Pubg) بزنیم به یاد قدیم. علیرضا گفت اینترنت خرابه ولمون کن پیر شدیم ما رو چه به این کارا! آیلین در حالی که سعی می کرد وانمود کنه اصلا هم صورتش پر چروک نیست یه اخم نیمه کاره کرد و گفت اوکی الان میرم با امیر بازی می کنم. علیرضا که خواست بدوئه سمت کامپیوتر و روشن ش کنه عصا ش از دستش در رفت و خورد زمین و کمردردش نصفش کرد. خواست زمان بخره، گفت: دست از سر اون پیرمرد درونگرای افسرده بردار؛ چیکارش داری بدبختو! الان خودم میام بریم بازی. آیلین یه لبخند رضایت زد و چروک هاش باز شد. رفتن برن مود زامبی رو پلی بدن و چالش "تفنگ نه، فقط چاقو!" بذارن که دیدن هنوز هالووین نشده و آلزایمرشون بدجور کار دستشون داده. آیلین گفت: بیا اصلا تک به تک بریم تیم‌دِث‌مچ. علیرضا گفت اوکی الان میام. خلاصه که علیرضا باخت ولی سعی کرد توجیه کنه: ای بابا پیرزن غر غرو من آرتروز گردن دارم پینگ (Ping) هم بالا بود و کامپیوتر تو قوی تره. آیلین که پیرزن سازگاری بود گفت: مهم نیته، بیا بریم بیرون از بازی. به پیشنهاد آیلین رفتن آهنگ گوش کنن. ولی یادشون اومد شنوایی شون ضعیفه. گفتن بریم بیرون دیدن زانو درد دارن. آخرش هم دیدن به خاطر آلزایمر اصلا خاطره ای یادشون نمیاد که بخوان تجدید کنن.تیکه هاتیکه اول:هر چقدر با کلمات تقاشی می کشم، به زیبایی تو نمی شود. این کلمات اگر در چند جمله خلاصه شوند، سپاسِ یک سال حضورمان در کنار هم را به جا نمی آورند. این کلمات ضعیف اند ولی تو، همانی هستی که نشانم دادی دنیا آنقدر که فکر می کردم کوچک نیست. تو همانی هستی که تمام مدت پشتم ایستادی، هربار که مثل کودکی به دنبال ماجراجویی می رفتم؛ هربار که دوستان جدیدی پیدا می کردم و هربار که مشکل جدیدی برایم ایجاد می شد. و همیشه همه ی مسیر ها به تو ختم می شد، می شود، خواهد شد؟ نمیدانم. فقط می دانم که فقط تو لبِ درّه، چتر نجاتم بودی. تو زخم های روحم را می بستی، تو شکستگی هایم را تسکین می دادی، تو نشانم دادی که این دنیا هنوز دلایلی برای ادامه دادن به زندگی دارد، برای صبح بیدار شدن. و خودت از مهمترینِ این دلایل هستی.تیکه دوم:الانم که زمستون شده و هوای اینجا و اونجا هم که یکیه. دلم می خواست یه برف حسابی می اومد و بدون توجه به امتحان های نوبت اول، می رفتیم وسط برف. بعد هم یه گوله برف به درشتی چشم هات پرت می کردم سمتت و تا جایی که نفس داشتم می خندیدم بعدم فرار می کردم. برای اینکه از دلت در بیاد هم از اون کاپوچینو های باحالم برات درست می کردم. اون ماگ رنگیه رو می دادم به تو و خودم ماگ همیشگی م رو برمیداشتم.کاپوچینو :)تیکه سوم:گرم و پر انرژی مثل صدای خنده‌اتکه باعث می شود خستگی ام رادرد ها و زخم هایم را فراموش کنمو تنها چیزی که آن لحظه به آن فکر میکنمتنها چیزی که در حافظه ام باقی می ماندفقط تویی که میخندی و بعد سکوتچند ثانیه گذشت؛این همه اتفاق فقط در چند ثانیه؟تیکه چهارم:درست به چشمانش نگاه می کنم، به عمق بی قاعده و ناهموار رنگ مشکی. لبخندی گرم و شیرین و انرژی بخش می زند، مثل شکلات داغ. با یک لبخند ساده جوابش را می دهم، گرم ولی تلخ، مثل قهوه. با یک نگاه این تلخی را حس می کند. دستش را آرام بر روی شانه ام می گذارد و آرام تکانم می دهد. حس می کنم انگار درد های روحم از همان شانه خارج می شوند. گرمای خاصی بین‌مان را می گیرد. آسمان حسادت می کند؛ باد سرد شدیدی می وزد که باعث می شود لباس های گرممان را محکم بگیریم تا سپری در برابر باد باشد. (اسپویلِ یکی از پیش‌نویس های ناقصم که مدت ها ناقص مونده ولی کاملش میکنم بعد از این تکست)تیکه پنجم:تو یه آدم امنی، همین یک جمله کافیه مون‌لایت جان. تولدت مبارک آیلین :) دوسِت دارم❤پ.ن: آیلین از اک ویرگولش لاگ اوت کرده، منتظر ری اکشن‌ش نباشین. (لینکو میفرستم پیوی‌ش)هدیه های افزوده شده به جعبه: https://vrgl.ir/Zr4JZ https://vrgl.ir/oTJqP https://vrgl.ir/082Pm