داستان | قرنطینه

شعاع گرم آفتاب از پنجره رد می شود و می افتد روی صورت مرد جوان،‌ مرد جوان چند دقیقه‌ای دستش را روی چشمانش میگذارد ولی در نهایت در این رقابت از آفتاب شکست میخورد پتویش را می اندازد کنار و می نشیند روی تخت. گوشی‌اش را برمیدارد و با چشمان نیمه باز ساعت را نگاه میکند.ساعت ۱۱ صبح است،‌خستگی دیشب در بدنش ته‌نشین شده و به این سادگی قصد رفتن ندارد، به همسرش پیام میدهد و به هال می رود.پیرمرد وقتی جوان را میبیند چایی میریزد و میرود سراغ اجاق گاز تا برای پسرش صبحانه درست کند:«همیشه صبح زود پا میشدی، من صبح رفتم نون تازه گرفتم برات، ولی فک کنم تا الان سرد شده دیگه»مرد جوان بدون اینکه جوابی بدهد می رود دستشویی و بعد از شستن دست و صورتش دوباره برمیگردد و روی مبل می نشیند.پیرمرد همچنان که پای گاز است میپرسد:«عسلی باشه یا سفت باشه؟»«فرقی نمیکنه»پیرمرد همانطور که سینی صبحانه را می‌آورد « مثل همیشه عسلی درست کردم برات» ، مرد جوان سرش در گوشی‌اش هست و بدون اینکه به پدرش نگاه کند لقمه‌ای از نیمرو میخورد، همان مزه‌ی همیشگی نیمروهای پدرش، طعم خاطرات بچگی‌اش ، هر بار که لقمه را می جود صفحه‌ای از خاطراتش مرور می‌شود، تا اینکه به صفحه‌هایی میرسد که دوست ندارد،‌که متنفر است از آن‌ها، فورا به آشپزخانه میرود و لقمه را تف میکند درون سینک ظرفشویی،‌بعد از اینکه دوباره به میز برمیگردد دستش را محکم میکوبد روی میز و با عصبانیت میپرسد : « چرا طفره میری؟ حرف حسابت رو بزن ، من بعد از ۲۰ سال نیومدم اینجا که نیمرو بخورم، بیشتر از این هم نمیتونم تحملت کنم، بگو کار فوریت چیه که این همه التماس کردی بیام پیشت»«پرواز برگشتت واسه ساعت چنده ؟»«ساعت ۶»پیرمرد با مظلومیت نگاهی به پسرش میکند« خب پس حداقل ۵ ساعت وقت داریم تا بخوای از خونه بری، کار من نیم ساعت هم طول نمیکشه، میتونیم سر فرصت صبحونه‌مون رو بخوریم و بعدش صحبت کنیم»«خب بفرما صبحونه‌ت رو میل کن، من میرم بیرون یه سیگار میکشم »مرد جوان میرود در حیاط خانه، کنار درخت ۳۵ ساله‌ی توت می نشنید، درختی که همسن خودش است، درختی که پدرش برای تولد او کاشته بود. چند توت روی زمین افتاده‌است، توتی را برمیدارد و در دهانش میگذارد، از طعم شیرین توت لذت میبرد، بلند میشود سیگارش را می اندازد روی زمین، با پایش خاموش میکند سیگار را و سپس به یاد گذشته‌ها از درخت بالا می رود،‌ توت‌ها را از شاخه‌های بالایی میچیند و بعد از خوردن آن به سراغ چالش بعدی میرود، توتی که از همه رسیده‌تر است و مثل همه‌ی توت‌های رسیده از دسترس دورتر، باید پایش را روی شاخه‌های نازک‌تر بگذارد و سعی کند تمام وزنش روی آن نباشد تا شاخه نشکند، زمان از دستش در میرود تا اینکه پدرش وارد حیاط میشود:«این درخت تنها چیزیه که تونسته ۳۵ سال کنار من دووم بیاره»مرد جوان از درخت پایین می‌آید «اگه اون هم میتونست از دستت فرار میکرد، همونطور که منم اگه میتونستم زودتر از دستت فرار میکردم، ناراحت نباش هرکسی که پای فرار نداشته باشه میتونه کنارت دووم بیاره»پیرمرد پاکتی را به دست پسرش میدهد «یه‌راست میرم سر اصل مطلب، دکترها گفتند که من تا چند ماه دیگه بیشتر زنده نیستم، و روز به روز حالم وخیم‌تر میشه و احتمالا از چند هفته دیگه از درد هر روز آرزوی مرگ کنم، این وصیت‌نامه‌ی منه، خونه و زمینایی که داشتم رو بخشیدم به تو، میخواستم این وصیت نامه رو بهت بدم، و اینکه من رو ببخشی»مرد جوان پاکت را میگیرد و پرت میکند گوشه‌ی حیاط « درست شنیدم؟ میخوای ببخشمت؟ و اونوقت چرا باید ببخشمت؟ چون میخوای بهم یه خونه بدی یا چون داری میمیری؟»پیرمرد اشک در چشمهایش حلقه میزند« چون پشیمونم، چون هر روز دارم خودم رو ملامت میکنم، تو اگه ۱۰ سال عذاب کشیدی من الان ۲۰ ساله که هر روز عذاب میکشم، از وقتی که رفتی، از وقتی که ندیدمت »مرد جوان سیلی محکمی به پدرش میزند و سیگاری از جیبش در می‌آورد و روشن میکند.همانطور که پیرمرد صورتش شروع میکند به قرمز شدن ادامه میدهد « اگه فکر میکنی کتکم بزنی خیالت راحت میشه، کتکم بزن، همونطوری که بهت تجاوز کردم بهم تجاوز کن،اصلا من رو بکش و انتقامت رو بگیر»مرد جوان دوباره سیلی محکمی به پدرش میزند«نمیدونم چرا خر شدم و اومدم بهت سر زدم، من وسایلم رو جمع میکنم و میرم»مرد جوان به اتاقش میرود و وسایل رو داخل ساکش میگذارد،‌لباسهایش را عوض میکند و آماده میشود که برود که پیامکی از طرف آژانس هواپیمایی دریافت میکند که به دلیل قرنطینه شهر، تمامی پروازها کنسل شده،‌ و مبلغ بلیط ظرف ۴۸ ساعت آینده به حسابش واریز میشود.مرد جوان باورش نمیشود ، فردا کار مهمی داشت،‌باید میرسید به محل کارش، سایت خرید بلیط اتوبوس را چک میکند ولی میبیند که در صفحه اول سایت نوشته شده که بدلیل قرنطینه تمامی سفرها لغو شده و تا اطلاع ثانوی تمامی جاده‌ها به سمت شهر بسته می باشد.موبایلش را پرت میکند گوشه اتاق و روی تخت مینشیند ،‌دستش را در موهای ژولیده‌اش تکان میدهد و به این فکر میکند که نمیتواند این خانه را تحمل کند و باید به فکر راه حلی باشد.فکری به سرش میزند ،‌گوشی را برمیدارد به وب‌سایت تنها هتل شهرشان میرود که اتاقی را برای این مدت قرنطینه رزرو کند، ولی در صفحه سایت هتل هم همان متن منحوس قرنطینه را میبیند، ساکش را برمیدارد و بدون خداحافظی از خانه میرود بیرون تا بتواند مهمانسرایی را پیدا کند که بتواند اقامت کند، ولی به هرکدام که سر میزند با جواب مشخصی از مسئول پذیرش روبرو میشود :« متاسفانه بهمون دستور دادن که کسی رو پذیرش نکنیم، باید وایستیم تا بیان از مسافرین ساکن فعلی آزمایش بگیرند که اگه مریض بودند همینجا قرنطینه بمونند، وگرنه الان ما هم مسافرها رو مرخص میکردیم، می‌بستیم و میرفتیم خونه‌هامون،‌شما هم اگه آشنا یا فامیلی دارید برید اونجا بهتر از اینه که توی مکان عمومی اقامت کنید)مرد جوان بعد از پرسه زدن در خیابان و کلنجار رفتن با خودش، بالاخره از روی ناچاری تصمیم گرفت به خانه‌ی پدرش برود.پدرش بعد از اینکه در را برای مردجوان باز میکند « امیدوار بودم که جایی واسه اقامت پیدا نکنی، دوباره به خونه خوش اومدی»مرد جوان بدون اینکه جوابش را بدهد‌ به اتاقش میرود، با همسرش تلفنی صحبت میکند و همکارانش را از وضعیتی که در آن قرار گفته مطلع میکند، تا جلسه‌ها را بدون او تشکیل دهند.بعد از چند ساعت صحبت کردن با تلفن دهانش خشک میشود و تازه متوجه میشود که بعد از چای و توتی که صبح خورده است چیز دیگری نخورده، به اشپزخانه میرود تا برای خودش چایی بریزد که می‌بیند پیرمرد دارد چیزی مینویسد,« فکر نمیکردم اهل نوشتن باشی»«پس بالاخره اومدی بیرون از اتاقت، نه من هیچوقت اهل نوشتن نبودم، الانم داشتم یه نامه می‌نوشتم»«با کسی در ارتباطی؟ کدوم بدبختیه که هنوز تو رو نشناخته و باهات نامه نگاری میکنه»«دارم واسه تو نامه می‌نویسم، میذارم کنار وصیت‌نامه‌م، بعد اینکه مُردم میخوام بخونیش، بعضی حرفا رو آدم از زبون یه مرده بشنوه تاثیر بیشتری میذاره»«به نظر که سالم میای، سرطان چی داری؟»«ریه، ۱ سال بعد از ترک سیگار فهمیدم که سرطان ریه گرفتم، ای کاش اون یه سال رو هم ترک نمیکردم الکی‌ خودم رو اذیت کردم»«نرفتی دنبال درمانش؟»«نخواستم که برم‌، شیمی درمانی هم مثل ترک سیگاره ، عمرم رو که زیاد نمیکنه و فقط اخر عمری زحمت اضافه‌س»مرد جوان یک لیوان‌ چایی برای خودش میریزد و به سمت اتاقش میرود که‌ ‌پیرمرد در حالیکه نامه‌اش را تا میکند و درون ‌پاکت می گذارد «یه لیوان هم واسه من بریز لطفا»مرد جوان یک لیوان چایی برای پدرش میریزد و روبروی او می نشیند ، پدرش لیوان را برمیدارد و در حالیکه چایی را مزه مزه میکتد تا سرد شود می‌پرسد« کار و بارت چطوره؟ از وضع زندگی راضی هستی»« اره خوبه،‌ اون اوایل که‌ مستقل شدم خیلی اذیت شدم، ولی الان درامدم نسبتا خوبه»« از زندگیت، راضی هستی؟ همسرت چطوره؟»«اره همسرم خیلی خوب و مهربونه، اون بود که مجبورم کرد بیام پیشت، گفت باید با گذشته‌م روبرو بشم، مادر خیلی خوبی هم هست»«خب پس دیدارمون رو مدیون اون هستم،اگه دوباره دیدیش از طرف من ازش تشکر کن، چند تا بچه داری؟»مرد جوان همانطور که موبایلش را در می‌اورد و به پدرش نشان میدهد« یه پسر ۱۱ ساله و یه دختر ۲ ساله، اینم عکسشون»«خدا حفظشون کنه، بچه‌های خوشگلی داری»«اره قیافه‌شون به مادرشون رفته»«نه اتفاقا پسرت خیلی شبیه بچگیهای خودته»پیرمرد در حالیکه لبش را ارام از داخل گاز میگیرد«تا حالا هوس نکردی که » مرد جوان وسط حرف پدرش میپرد«هوس نکردم که چی؟»«میگم بالاخره تو هم پسر منی، بالاخره یه چیزایی رو از من به ارث بردی، پسرت هم بچه‌ی خیلی خوشگلیه، تا حالا هوس نکردی»قبل از اینکه جمله پیرمرد تمام شود مرد جوان با لیوان چایی محکم میکوبد توی صورت پدرش، پدرش داد میزند ولی او اهمیتی نمیدهد، یقه پدرش را میگیرد او را از روی صندلی پرت میکند روی زمین، روی شکمش می‌نشنید و محکم با مشت میزند توی صورتش، دست خودش درد میگیرد، چشمانش از عصبانیت سرخ است ، دوباره میکوبد توی صورت پدرش، دستش بیشتر درد میگرد، محکمتر و محکمتر میکوبد توی صورت پیرمرد، دیگر دستش بی‌حس میشود ،همانطور که گریه میکند و اشک روی صورتش سرازیر میشود میکوبد توی صورت پیرمرد، بعد از چند دقیقه که که بصورت پدرش نگاه میکنید مبینید صورتی باقی نمانده، و جمجمه‌ی پدرش هم خرد شده، دست خودش باد کرده و قرمز و خونی شده، کنار پدرش دراز میکشد و همانطور گریه میکند، گریه میکند و گریه میکند تا خوابش میبرد.صبح افتاب روی صورتش می‌افتد و بیدار میشود، چند دقیقه طول میکشد تا یادش بیافتد کجاست، دستش درد میکند ، دستش را جلو چشمش می اورد و میبیند زخمی است، حدس میزند که انگستانش از بند درامده‌اند، مینشیند و جمجمه‌ی خرد شده‌ی پدر ش را میبیند، همانجا بالا می اورد، پیرهنش را در می اورد و می اندازد روی سر پدرش‌.اتفاقات اخیر را در ذهنش مرور میکند و با خودش فکر میکندکه ای کاش به حرف همسرش گوش نداده بود و نمی‌امد، به اینکه ای کاش شب توی پارک میخوابید و به خانه برنمیگشت، و به اینکه شاید بهتر بود دوباره بزند توی گوش پیرمرد و برود توی اتاق ، تا اینکه خودش را توی دردسر بیاندازد،‌ به چیزهای مختلف فکر میکند که چشمش به پاکت نامه‌ی روی میز می افتد، بلند میشود، پشت میز می نشیند و شروع میکند به خواندن نامه‌ی پدرش « سلام پسرم، وقتی این نامه رو میخونی حتما من مُردم، اما چند تا حقیقت رو دوس دارم بهت بگم، من سرطان نداشتم، به نفرین نامیرایی گرفتار شدم، دوس دارم بمیرم ولی نمیتونم، جسمم سالمه و اونقدری جرات ندارم که بخوام خودکشی کنم , من از تو نخواستم بیای که من رو ببخشی، من میخواستم بیای و من رو بکشی ، تنها راهی که میتونستم بمیرم، اونهم بخاطر یه دلیل خوب, انتقام!!!انتظار من این بود که بعد از خوردن اون نیمرو تموم ۱۰ سال تجاوز یادت بیاد و همونجا من رو بکشی، اما بجاش بالا آوردی، توی حیاط باهات صحبت کردم، تحریکت کردم ولی باز هم کاری نکردی و به یه سیلی قانع شدی، هیچوقت عرضه‌ی هیچ کاری رو نداشتی، ازت ناامید شدم تا اینکه دیدم شهر‌قرنطینه شده و مجبور شدی دوباره برگردی خونه، من تموم سعی‌ام رو میکنم تحریکت کنم تا من رو بکشی، پس اگه الان داری این نامه رو میخونی یعنی موفق شدم، بعد از ۲۰ سال فرار دوباره برگشتی به خونه و من بهت تجاوز کردم، ایندفعه به فکرت، و مطمئن باش این تجاوز از همه‌ی تجاوزهای قبلی لذت‌بخش‌تره برام.»تیر ۱۳۹۹