یک سفر، یک دنیا سوال

در فضای افتاده در عکس می‌نشینم و تلاشم را می‌کنم تا تمامیِ آرامشِ آن محیط را دریافت کنم. می‌نشینم؛ کاملاً بی‌حرکت! نمی‌خواهم حتی صدای خِش خِشِ برگ‌ها نیز این سکوت را برهم بزند؛ یک نوع از آرامشی مطلق که در آن از پرندگان و حیوانات نیز خواهش می‌کنم سکوت کنند. در این حالت چشمانم را می‌بندم. زانوانم را با نوکِ انگشت‌های بلندم لمس می‌کنم. کفِ پاهایم را زیرم احساس می‌کنم. کفش به پا ندارم؛ حتی جوراب. تنها یک شلوارِ جینِ زغال‌سنگیِ ساده و یک پیراهنِ قرمز با چهارخانه‌های سیاه. موهایم را باز کرده‌ام تا به این واسطه بتوانم مانعِ نفوذِ روشنیِ اشعه‌های آفتابِ، به آن طرف پلک‌هایم شوم. برای این تاریکی، می‌شد شب را انتخاب کنم اما نمی‌دانم چرا این را نخواستم و روز را برای خلوت امتحان کردم. با اینکه به شب‌ها، برای دوست‌داشته‌شدن، امتیازِ بیشتری می‌دهم اما نمی‌دانم. نمی‌دانم و نمی‌خواهم به آن دلیلِ بی‌هدف و موذی فکر کنم؛ تمایل دارم تمامِ زمانم را برای امتحان کردنِ لذت، در این محیطِ کاملا تصادفی، خرج کنم. اخیراً زیاد از این رَویه استفاده می‌کنم: قرار دادنِ خودم در شرایطی اتفاقی و بهانه نیاوردن و درنهایت رسیدن به آرامش! تصمیمم برای ادامه‌ی مسیر زندگی‌ام، همین است. راستش دیگر حوصله‌ام پایین‌تر از آنی‌ست که صرفِ چیزهای متفرقه شود. انگار زمان، ناخواسته من را به سوی هوشیاری هدایت کرده است. سرم را برمی‌گردانم و به نگاهی که از آن‌طرفِ عکس، از قابی شیشه‌ای ( که می‌گویند نامَش صفحه‌ی نمایش تلفن همراه است ) خیره می‌شوم. آن نگاه، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و نمی‌دانم چرا من نیز معنای آن را متوجه می‌شوم. اما هر دو در سکوتی معنادار، تنها به هم زُل می‌زنیم و لب از لب باز نمی‌کنیم. من از حضورِ او که باعث شده خلوتم را برهم‌بزند، گلایه نمی‌کنم او نیز دست‌به‌چانه، لبخند می‌زند. نمی‌دانم چرا نمی‌خواهم بهش بگویم که صفحه‌ی تلفن همراهش را خاموش کند و من را با خودم تنها بگذارد. انگار هر دو می‌دانیم برای رسیدن به مقصودی که در نظر داریم، به یکدیگر احتیاج داریم. او را خیلی خوب می‌شناسم. او نیز من را. نیازی به آشنایی نیست. سرم را دوباره به همان حالتِ قبلی برمی‌گردانم و باز تلاش می‌کنم به دنیای قبلی ام برگردم. موفق می‌شوم و او همچنان سر جایش هست. گویا کار دیگری به جز دید زدنِ دیگران ندارد. با همان چشمانِ بسته، لبخندی به صورتم دعوت می‌کنم. پایینِ لٕبانم ( که بسته‌اند ) را به آرامی بالا می‌آورم: مثلا با خود می‌گویم به من چه! اگر دارد از این کارش لذت می‌برد، خب بگذار ببرد! اصلا چه خوب که رفتارِ من، باعثِ این اتفاق شده است! در همین کِش و قوس، مسیری از افکاری جدید و ناشناخته به رویم باز می‌شود که قبل‌ترها هیچ تجربه‌اش نکرده بودم بااینحال انگار برای مدتی طولانی، شیوه‌ی معمولِ زندگی‌ام بوده است. همین، داستان را برایم عجیب می‌کند و همین تعجب، محرکی می‌شود تا کنجکاو شوم قرار است آخرش می‌خواهم سر از کجا در بیاورم. با نوکِ انگشتانم، باز زانوانم را لمس می‌کنم. پاهایم که زیرم جمع شده‌اند، رو به بی‌حس شدن می‌روند. گردنم نیز و کم کم دچارٌ گرفتگی می‌شود مانند کمرم. اما به سرعت از این احساسات رد می‌شوم. می‌دانم که این‌ها نکته‌های انحرافی‌ای هستند که قصد دارند من را از رسیدن به آنچه که هدف است دور شوم. پس باز با تمام وجود سعی می‌کنم تا لبخند بزنم. خود را جمع و جور می‌کنم. تِکانی نامحسوس به خود می‌دهم. اینکه از محیط و مُتِعلقاتش جدا شده‌ام را حس می‌کنم. ناگهان وجودم گرم می‌شود؛ یک‌ جور گرمیِ مصنوعی. آن را دنبال می‌کنم و از روشنیِ روزی که متعلق به محیطِ اطرافم است، به فضایی جدید قدم می‌گذارم. آنجا با دنیای سابقم کاملا متفاوت است. همه‌چیز در آنجا متفاوت است. این دام‌ها را نیز پشت‌سر می‌گذارم و دنبال نشانه می‌گردم. آن نگاهِ سنگین و فضول را قوی‌تر از قبل احساس می‌کنم. این‌بار بیشتر از یک احساس، درگیرش می‌شوم؛ انکار که درونش قدم می‌زنم. پُلی که من را جابجا کرد، من را به جایی رساند که در آن ماموریتی برعهده داشتم. انگار قبل از آمدن من، کسی با آمادگی کامل، انتظارم را می‌کشیده است. او من را و من او را می‌بینیم و از این ملاقات خوشحالیم. مدتی را برای آشنایی با محیطِ جدید، به اطراف سرک می‌کشم. می‌چرخم و قدم می‌زنم و ناگهان به نقطه‌ای می‌رسم که در آن، انرژی‌ای خاص، بیشتر از سایر نقاط است. خوب که دقت می‌کنم، تصویری آشنا را می‌بینم: یک جنگلِ غرق شده در اشعه‌های نارنجیِ آفتاب. درختانی با شاخه‌هایی که مهربانانه سایه‌های خود را با زمین تقسیم کرده‌اند. یک زمینِ فرش شده از برگ و علف و همین. تصویر، به نگاهم آشنا می‌آید. یادم می‌آید که آن را قبلاً دیده‌ام یا شاید تجربه کرده‌ام. نمی‌دانم، هرچه هست، مدتی طولانی را پای دیدنِ آن تصویر، وقت می‌گذارم. احساس می‌کنم حوصله‌ام رو به تمام شدن می‌رود. نمی‌دانم چرا به آنجا پا گذاشته‌ام. نه می‌خواهم و نه تمایلی دارم به دنبال دلیل آن بگردم. انگار که از یک چُرتِ کوتاهِ عصرگاهی بیدار شده باشم، کسل و کلافه، به دیوارِ پشت‌سرم تکیه داده و کف دستانم را بین خود و آن قرار می‌دهم. در سرم افکاری در گردش هستند که نمی‌شناسم‌شان. چشمانم را می‌بندم و باز به دنبال یک احساسِ آرام‌کننده می‌گردم اما جز یک صفحه‌ی سیاه و کرم‌هایی طلایی‌رنگ که بر دیوارهایش وول می‌خورند، هیچ‌چیزی نمی‌بینم.