رضا

بسم اللهاولین بار که دیدمش سه یا چهار سالش بود.با موهای لخت، سیاه سیاه. با چشمای کشیده و درشت،سیاه سیاه.به محیط ناآشنا بودم. اما اسکیت هامو برداشته بودم و پیست نزدیک خونه تمرین میکردم.اولین بار اونجا دیدمش.اومد نزدیکم و هلم داد.تعادلم رو از دست دادم و محکم به زمین خوردم.شکه شدم.اما بهش خندیدم و گفتم عه،چرا هلم دادی؟فقط بهم نگاه کرد.منم با لبخند نگاهش کردم.اسمش رضا بود.یه پسر بچه ی سبزه و قد بلند با چشمای نافذ.یه بچه ی نامشروع بود.رهاش کرده بودن.خواهرش که خیلی سن و سال تر از خودش بود و بچه دار نمیشد، بزرگش میکرد.اون نمیدونست.بهش میگفت مامان.خیلی فقیر بودن.دیگه خاطره ی واضحی ازش ندارم تا وقتی هفت ساله بود.مادرش سواد نداشت.اونم اهل درس نبود.اومد پیشم تا بهش ریاضی یاد بدم.خیلی سریع یاد گرفت.خیلی سریع.به مامانم گفتم بهش بگو هر روز بیاد اینجا تا باهاش کار کنم.اما مامان مخالفت کرد،گفت تو خودت کلی امتحان داری.الان پشیمونم.باید بیشتر اصرار میکردم.باید پافشاری میکردم،باید.من معمولا بهشون غر میزدم که کمتر توی کوچه سر و صدا راه بندازید!عادتشون بود،یه اکیپ پسربچه ی تخس بودن که صبح تا شب فوتبال بازی میکردن و همیشه سر تا پاشون غرق خاک بود.خودش خیلی مودب بود.همیشه به اون تذکر میدادم و میگفت چشم.سردستشون بود.ازش حساب میبردن.من بزرگ شدنش رو با چشم دیدم.اون پسرکوچولوی سه چهار ساله بزرگ شد و حالا فکر کنم 13 سالی داشته باشه.طی این سال ها تغییر کرد،خیلی.دیگه وقتی میگفتم یه کم آرومتر بازی کنید نمیگفت چشم.دیگه اون بچه ی معصوم سه ساله نبود،اما هنوز هم چشماش سیاه و نافذ هستند.اولین بار صدای ظلم،صدای فقر،صدای بدبختی رو اونجا شنیدم.خیلی صداش بلند بود،خیلی.مادرش اعصابی براش نمونده بود تا با شیطنت های یه بچه ی سه ساله که از قضا همیشه هم یکی ازش شاکی بود کنار بیاد.نمیدونم،شاید فقط،شوهر معتادش،پدر بی غیرتش،بچه دار نشدنش،فقر و کلی درد دیگه که من نمیدونستم چیزی ازش باقی نگذاشته بود.ولی بازم بهش حق نمیدادم بخواد رضا رو کتک بزنه.خیلی کتکش میزد.صدای گریه و التماس هاش رو زیاد شنیده بودم.صدای فقر،صدای ظلم،صدای درد...التماس میکرد نزنتش.اما با همین ها بزرگ شد.دیگه پسرک سیزده ساله هم اعصابی براش نمونده بود.تخس شده بود و لجباز.بی توجه به هرچی آدابه.حس میکردم نسبت به درد بی حس و بی تفاوته.هنوزم سر دسته بود.بقیه رو مسخره میکرد ،اذیت میکرد.دعوا راه مینداخت و...دیده بودم دوستای مدرسه اش تحقیرش میکند،مسخره اش میکنند.توی این سالها بارها خیال میکردم یه آدم خوب پیدا میشه و میبرتش.برای همیشه از اینجا،از این خونه،از این محله،از این شهر میبرتش.میبرتش یه جای خیلی خوب،بهش میگه همه چیزو فراموش کن و از اول زندگی کن.درس بخون و خوب بزرگ شو،شیطنت کن و بلند بخند.اما این آدم خوب هیچ وقت پیداش نشد.تا آخرین باری که من دیدمش هنوز آدم خوبی توی زندگیش نبود.یعنی ممکنه یه روزی یه آدم خوب توی زندگیش ببینه؟صدای فقر و ظلم و درد و بی غیرتی خیلی بلند بود.نمیدونم قراره چطور ادامه بده.قراره چطور وارد جامعه شه.از این که بزرگ تر بشه میترسم.از روزی که زندگیش رو درک کنه میترسم.از روزی که بفهمه رها شده میترسم.از اینهمه تحقیر شدنش میترسم.قراره چطور ادامه بده؟با خودم فکر میکنم کاش بیشتر پافشاری میکردم.کاش خیلی اصرار میکردم و هرطوری شده حرفم رو به کرسی می نشوندم.شاید اون چشمای سیاه و نافذ اینطوری سرد و بی حس نمی شد.صدای درد خیلی بلنده.کر کنندست.فکر نکنم هیچ وقت صدای التماس کردناش از ذهنم بره.با همه ی وجودم میخوام که زندگیش تغییر کنه.اون خیلی باهوشه.حیف چشماشه...نمیدونم،شاید باید برم بهش بگم ببخشید.ببخشید که اونموقع بیشتر اصرار نکردم.پی نوشت: این یه آدم غمگین و ناراحت و ترسیده است که یه گوشه داره مینویسه.امروز داشت با خودش فکر میکرد باید بیاد بگه:فکر کنم باید قبول کنم که شکست خوردم و همش هم تقصیر خودمه.بگه که دوباره اشتباه کرده.بگه شرمندست و بگه که اصلن حالش خوب نیست.یکم بعد میخواست در مورد ظلم پذیری حرف بزنه.اینکه ما نباید آدمای ظلم پذیری باشیم،ظلم پذیر بودن همونقدر بده که ظالم بودن.بعد ذهنش درگیر صداها بود.میخواست در مورد شنیدن صحبت کنه.ما چقدر میشنویم؟میخواست بپرسه شما دوست دارید چی رو بشنوید؟اصلا شما چقدر میشنوید؟شده یه گوشه بشینید چشماتون رو ببندید و فقط بشنوید؟میخواست بگه جالب میشد که همراه با عکس کسانی که دلتنگشونیم،صداشونم میشد چاپ کرد.چرا عکس یادگاری میگیریم؟ چرا صدا نه؟چرا به صداشون گوش نمیدیم؟میخواست بگه ما انسان ها خیلی نمیشنویم.ولی آخر سر نمیدونم چرا از رضا نوشت.میشه شما هم با همه ی وجودتون بخواید که زندگیش تغییر کنه؟من دیگه میخوام بشنوم.میدونید ما صدای مورچه ها رو نمیشنویم،چون خیلی بلنده.صدای درد هم چون خیلی بلنده یهو می بینید نشنیدیم.یا صدای شکستن احساسات یکی،قلب یکی.ما آدما زیاد نمی شنویم.