در انتظار - نوشته شماره سه

امروز صبح وقتی گفت میخونم و مرسی، آمار بازدید توو ویرگول را مرتب چک کردم. فکر کنم ساعت 14 یعنی حدودای 14 اومد همه رو خوند. اما هنوز واکنشش رو ندیدم. ولی اگر هنوز نیمودی نخوندی، بدون باید از " اولین شب دیدار - نوشته شماره یک" شروع کنی. این فصل، اسمش "در انتظار" هشب که رسوندمش دم خونه شون، بعد از کوه، گفت "امشب همونجوری پیش رفت که میخواستی؟" گفتم: "آره" گفت "یعنی اینکه هر چیزی رو که نوشته بودی و من خوندم، الان بدون اینکه کلامی راجع بش صحبت کنیم، اتفاق افتاد؟" گفتم: "میدونم جوابت بله نیست، ولی این اتفاق شروع شده" گفت: نه ... گفتم: "میشه بگی چی شده؟!" گفت: "اون شبی که لینک رو برام فرستادی و من هم فردا ظهرش سرکار نشستم خوندم متن هاتو، من هم برات نوشتم... شروع کردم به نوشتن" لبخند میزنم، لب بالام رو جمع میکنم توو صورتمو با دندونام لب زیرمو سفت فشار میدم... بعد لب بالام میدم توو دهنما با دندونای پایینی لب بالایی رو سفت فشار میدم... دارم ذوق میکنم و درد... تنها حالتی که خودمو لو میدم همینه... هر وقت که دندونامو نشون میدم، یعنی روی هوام... یعنی هیچ اختراعی نمیتونم بکنم... یعنی چی نوشته برام؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟وااااااااای...این خوبه که نوشته... این خوبه که اینقدر همه چیز نو ه... همه چیز جدیده... این خوبه که یه نفر مثل خودت دوست داره بنویسه...گفتم:" باید تنهایی بخونمش؟!" گفت: "مگه من تنهایی نخوندم؟!" گفتم: "خب الان دیگه تنها نیستی" با چشماش خیره شد، دوباره لبخند، دوباره فهم، درک... پیام...گفت:" تنهایی بخون تا لذتی که من بردمو تو هم ببری" چقدر صریح... چقدر رک... و چه قدر پر معنی بود این جملهدستمو بردم جلو، که یعنی بذار توو دستم... کیفشو از صندلی عقب اورد جلو، بازش کرد، یه راپید از تووش برداشت و کف دست من نوشت: "این دفتر امانتی است برای دوست داشتن" در ه راپید رو بست، راپید رو گذاشت توو کیفش و یه دفتر با جلد مخمل آبی را از انتهای طولیش با چهار تا انگشت رو و یک شست زیر، بهم داد... و قلب... و سکوت و شب و سکوت و صدای سوت در سر و سکوت و قلب.... و تپش هایی که صداش رو میشنوی...گفت:" اینا نمیخوام از توو چشمام بخونی، اما دلم نمیخواد امشب تموم بشه" گفتم:"هیچ وقت از من توو حالتی که مغزم کار نمیکنه نخواه از توو چشمات چیزی رو بخونم، من الان فقط قلبم داره میزنه که چی نوشتی" 3 ثانیه سکوت میکنیم... گفتم:"این اولین شبیه که همو دیدیم، این اولین شبیه توو زندگی احساسی من، که قبل از اینکه اتفاقی بیفته، من نوشتمش، تصویرش کردم" گفت:" پس بیا ثبتش کنیم" گفتم:"چجوری؟" گفت: "تو باید بگی" گفتم"رژ لب ت پیشته؟!" گفت"امشبیه آره" گفتم:"ادکلن من رو تو ببر، رژ لب تو هم من میبرم، تو هرجور دلت خواست توو اتاقت ثبتش کن، منم هرجور دلم خواست" با چشماش توو ماشینا نگاه کرد، شیطنت شو روشن کرد، داشبورد باز کرد، ادکلن رو برداشت، و گفت:"خوشم اومد... خدافظ" و من فقط لبهامو بهم میمالیدم و لبخند میزدم و با زبونم خیسشون میکردم اینقدر که در ثانیه خشک میشدن...درا که بست، ماشینا خاموش کردم، درا باز کردم، پیاده شدم و همین که اومد کلیدا بذاره در رو باز کنه، از رو سقف ماشین، دستمو گذاشتم زیر چونه م و گفتم :"امشب مواظب خودت هستی دیگه؟!" خندید و ادکلن رو اورد بالا، درشو باز کرد و اسپری کرد به سمت گردنش... با چشماش خندید... دو چشمشو زد بهم و گفت:" نمیری؟!" گفتم:" درو ببند میرم" همون بیرون موند و درا بست و به جای اینکه جفتمون قهقه بزنیم، از این حالتایی که خنده رو توو دلت فرو میبری، با لبخند جمعش کردیما، گفتم:" خواهش میکنم" کلیدا دوباره گذاشت توو در، درا باز کرد و گفت:"خبر بده، شبت بخیر" دست تکون دادم، دست تکون داد و آروم درا بست...من همچنان دستم روی سقف، نفس عمیق و نمیدونم بخندم، اشک شوقمو پاک کنم یا سرمو بذارم روی سردی سقف ماشین و مرور کنم که امشب چی شد...