آرتمیس اول بالاخره راه اندازی شد. در اینجا معنای آن برای پرواز فضایی انسان است

پنجاه سال پیش، سه فضانورد ناسا در اقیانوس آرام فرود آمدند و آخرین مأموریت آپولو را به پایان رساندند. کمتر از یک دوجین سال پس از آنکه رئیس جمهور جان اف کندی ایالات متحده را به چالش کشید تا خود را متعهد به "فرود مردی بر ماه و بازگرداندن سالم او به زمین" کند، آن برنامه تاریخی به اهداف خود دست یافت و پایان یافت.اکنون، ما به عقب برمی گردیم. اما این بار متفاوت خواهد بود...لحظه مهمی برای بازگشت ماموریت‌های خدمه به ماه در ساعت 1:47 بامداد به وقت شرق در تاریخ 16 نوامبر با پرتاب موفقیت‌آمیز Artemis I رخ داد. موشک سیستم پرتاب فضایی پرقدرت ناسا هنگام بلند شدن از سواحل فلوریدا غرش کرد و ترک خورد. اولین سفر آن این موشک کپسول اوریون را به سمت ماه هل داد، در یک پرواز آزمایش فناوری که در نهایت فضانوردان زن و مرد را به سطح ماه بازگرداند.خوزه هورتادو زمین شناس از دانشگاه تگزاس در ال پاسو که با ناسا در شبیه سازی ماموریت و برنامه های آموزش فضانوردان در زمین شناسی کار می کند، می گوید: «این فقط یک پرتاب تماشایی بود. "این واقعاً برای من چیزی است که در مورد اکتشافات فضا دوست دارم، به ویژه اکتشافات انسانی. این فقط یک نمایش آرزویی و الهام بخش است، و من امیدوارم که همه کسانی که آن را تماشا کردند، بخشی از این الهام را دریافت کرده باشند."در حال حاضر، ایالات متحده و چین در راه بازگشت انسان به ماه هستند. برنامه های دو کشور، تعهدات عظیم و پیچیده ای هستند که بازدهی بالقوه زیادی دارند. هدف هر دو تقویت درک علمی در مورد ماه و زمین اولیه، توسعه فناوری‌های جدید برای اکتشاف و استفاده فضایی در زمین، و همچنین ایجاد زمینه برای اکتشاف فضایی طولانی‌مدت انسان است.بهتر از مریخ نوردهاتیزل مویر هارمونی، مورخ فضایی، می گوید که آپولو «برنامه ای تکنولوژیک برای خدمت به اهداف سیاسی بود». ریشه در تنش و درگیری سیاسی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی داشت. این برنامه «در مورد به دست آوردن قلب و ذهن مردم جهان بود. مویر هارمونی، متصدی مجموعه فضاپیمای آپولو در موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان در واشنگتن دی سی می گوید: این نمایشی از رهبری جهانی بود... از قدرت دموکراسی و سپس سرمایه داری.نیل آرمسترانگ و باز آلدرین، فضانوردان آپولو 11 در 20 ژوئیه 1969 اولین قدم‌ها را بر روی ماه برداشتند. در چند سال آینده، 10 مرد آمریکایی دیگر از زمین‌های بی‌جان و بی‌جان سیاره ما پریدند، پریدند و حتی رانندگی کردند. تنها همدم طبیعی آپولو 17 آخرین ماموریت در آن سری از فرودها بود که در 14 دسامبر 1972 به پایان رسید (SN: 12/23/72، ص 404). زمانی که یوجین سرنان و هریسون اچ. اشمیت، فضانوردان آپولو 17 رد پای خود را در غبار ماه گذاشتند و به رونالد ایوانز در ماژول فرماندهی پیوستند، انسان ها از راه رفتن روی ماه دست کشیدند.در دهه های پس از آپولو 17، حدود 22 فضاپیما از کشورهای مختلف از ماه بازدید کرده اند. برخی به دور زمین چرخیده اند، برخی دیگر به سطح زمین برخورد کرده اند تا محققان بتوانند مواد موجود در بقایای آن برخوردها را مطالعه کنند، و برخی نیز فرود آمده و نمونه های ماه را به زمین آورده اند (SN: 1/16/21، ص 7).در حالی که این فضاپیماهای بدون خدمه پیشرفت های بزرگی در اکتشاف ماه داشته اند، انسان ها می توانند بهتر عمل کنند. هورتادو می‌گوید: «هیچ چیز نمی‌تواند جای ارزش وجود مغز و چشم انسان در صحنه را بگیرد».در طول 3.5 سال ماموریت های آپولو، 12 فضانورد در مجموع 80.5 ساعت را صرف کاوش در سطح نزدیک به استوای ماه کردند. دیوید کرینگ، دانشمند سیاره‌شناسی از موسسه قمری و سیاره‌ای در هیوستون، می‌گوید: «آنها فقط کوچک‌ترین بخش از ماه را کاوش کردند. خدمه آرتمیس یک منطقه جدید را بررسی خواهند کرد: قطب جنوب.یک لحظه در حین آپولو 17 نظر او را نشان می دهد. اشمیت، تنها زمین‌شناسی که از ماه دیدن کرد، متوجه تکه‌ای از خاک ماه با رنگ زنگ زده خاصی شد. او قدم زد، به اطراف فکر کرد و متوجه شد که شواهدی از فوران آتشفشانی است. او و سرنان مقداری از این خاک نارنجی را برای تجزیه و تحلیل‌های بعدی بر روی زمین جمع‌آوری کردند که نشان داد حباب‌های شیشه‌ای نارنجی رنگ در خاک در واقع در طی یک انفجار "چشمه آتش" در حدود 3.7 میلیارد سال پیش شکل گرفته‌اند.این کشف از این ایده حمایت کرد که ماه در جوانی میزبان آتشفشان‌ها بوده است و تجزیه و تحلیل بیشتر از ترکیب شیمیایی خاک نارنجی نشان داد که ماه تقریباً همزمان با زمین شکل گرفته است. اگر اشمیت درک سریع از اهمیت آنچه می دید نبود، دانشمندان به خاک نارنجی دسترسی نداشتند. هورتادو می گوید: «احتمالاً ابزار میدانی نهایی، انسان آموزش دیده است.استیون اسکوایرز، دانشمند سیاره‌شناسی در سال 2005 در کتاب خود به نام Roving Mars نوشت: «حقیقت تاسف بار این است که بیشتر کارهایی که مریخ نوردهای ما می‌توانند در یک روز کامل [مریخی] انجام دهند، یک کاوشگر انسانی در صحنه می‌تواند در کمتر از یک دقیقه انجام دهد.» اسکوایرز، از دانشگاه کرنل، مأموریت های مریخ نورد Spirit و Opportunity را به مریخ رهبری کرد (SN: 8/13/22، ص 20).پس از پایان آپولو، ناسا تمرکز خود را به ایستگاه های فضایی معطوف کرد تا برای پروازهای فضایی طولانی مدت انسان آماده شود. Skylab در می 1973 پرتاب شد و میزبان چهار خدمه فضانورد در آن سال و سال بعد بود. چند سال بعد، ایستگاه موقت طبق برنامه ریزی در جو از هم پاشید. ایستگاه فضایی بعدی ناسا، ایستگاه فضایی بین‌المللی یا ISS، پروژه بزرگ‌تر و مشترکی بود که از نوامبر سال 2000 میزبان فضانوردان بوده است. این ایستگاه هنوز در حدود 400 کیلومتری زمین در مدار است.رهبران ایالات متحده گاهی سعی کرده اند نگاه ناسا را ​​از مدار پایین زمین، جایی که ایستگاه فضایی بین المللی پرواز می کند، به مرزهای دورتر تغییر دهند. بسیاری از روسای جمهور سرمایه گذاری در فناوری های مختلف را برای اهداف اکتشافی مختلف و با برچسب قیمت های مختلف پیشنهاد کرده اند. اما تا سال 2019، این طرح تنظیم شد: ناسا انسان‌ها را در سال 2024 روی قطب جنوبی ماه فرود خواهد آورد، اگرچه جدول زمانی از آن زمان به عقب افتاده است.معاون رئیس جمهور مایک پنس در اوایل سال 2019 گفت: "اولین زن و مرد بعدی روی ماه هر دو فضانوردان آمریکایی خواهند بود که توسط موشک های آمریکایی از خاک آمریکا پرتاب می شوند." اندکی پس از آن، ناسا این تلاش را برنامه آرتمیس خواهر نامگذاری کرد. برنامه آرتمیس بخشی از برنامه ماه به مریخ ناسا است که هدف آن فرستادن انسان به فضا دورتر از همیشه است. ماه اول است و فضانوردان در اوایل سال 2025 روی سطح آن قدم می گذارند. آنچه آژانس فضایی و شرکای آن در طی چند سال اکتشاف ماه می آموزند به هدایت مراحل فراتر از ماه، از جمله فرستادن فضانوردان به سیاره سرخ کمک می کند.https://www.sciencenews.org/article/moon-artemis-launch-human-spaceflight-apollo-nasa-china