زندگی در متاورس

اولین ابزارهای در نظر گرفته شده برای اکتشاف متاورس در مقیاس وسیع از لابراتوار لیندن، توسعه دهنده Second Life ارائه شد.آنها مشتریان را "Viewer" یا "بیننده" می نامیدند که به کاربران اجازه می داد با آواتارهای Second Life و محتوای دیجیتال آنها تعامل داشته باشند.این بیننده ها «Viewer» اولین نقطه ورود برای (VR) یا (واقیعت مجازی) اجتماعی - در لحظه بودند، اما قطعه دیگری گم شده بود: دنیایی که معنای عملی و حس واقعی داشت.ماه گذشته، مارک زاکربرگ، مدیر عامل فیس بوک، چشم انداز خود را از آینده ارائه کرد - دیدگاهی که در آن هر کس تجربه واقعیت مجازی خود را خواهد داشت، که در آن دیگر نیازی به هویت واقعی زندگی نخواهد داشت. با این حال، برخی از دانشگاهیان و روزنامه نگاران آن را متفاوت می بینند.این ایده که بدن «واقعی» ما ممکن است غیرضروری باشد، ایده جدیدی نیست. در واقع، از زمانی که Philip K. Dick برای اولین بار این سوال را مطرح کرد: "انسان چیست؟" این یک سوال جالب است، اما برای پاسخ به آن نیاز به زمینه های زیادی در مورد اینکه ما چه کسی هستیم و در 50000 سال گذشته چه کرده ایم، دارد.جالب‌ترین این داستان‌ها اذعان می‌کنند که ما هرگز نمی‌توانیم هویت‌های فیزیکی و مجازی را کاملاً از هم جدا کنیم. مواردی که در آن افراد هوشیاری خود را روی رایانه آپلود می کنند و بدن خود را به طور کامل دور می اندازند بیش از هر چیز دیگری به خیالات واهی شبیه هستند. به هر حال، واقعیت ساده جسمانی بودن، از زمانی بسیار دور برای ما ذاتی بوده است که هرگز به یاد نمی آوریم.به عبارت دیگر: همانطور که Mike Elgan در یکی از پست های وبلاگ اخیر خود نوشته است: "متاورز یک دنیای مجازی نیست، بلکه یک دنیای تقویت شده است."حتی زمانی که به طور فزاینده‌ای در دنیای خود متحرک می‌شویم و کمتر به یک مکان یا مکان دیگر «پیوند» می‌شویم، هویت‌های ما به‌طور محکم در دنیای اطرافمان جاسازی می‌شود. ما همچنان برای اعتبار، دوستی، تجسم به آن روابط انسانی تکیه خواهیم کرد - شاید حتی بیشتر از امروز.بسیاری از ما تمام روز را در یک دنیای آنلاین سپری می کنیم - اما هنوز به طور اجتناب ناپذیری به بدن خود وابسته هستیم. وعده متاورس چیزی بسیار ساده تر است. به کاربران مالکیت هویت و دارایی های دیجیتالی آنها را می دهد و الگوی درک ما را در مورد آنچه در جهان های مشترک دارای ارزش است تغییر می دهد.این امر انحصار فیس بوک را بر اینترنت تضعیف می کند، جایی که وعده آزادی دیجیتال به طور کامل با باغ های دیوارکشی شده و تمرکز محور بودن ، دوری از حقوق افراد و پذیرش قدرت شرکت ها جایگزین شده است.سوال واقعی این است: چگونه یک دنیای مجازی می تواند آن را تقویت کند؟متاورس ذاتاً یک دنیای مجازی نیست که تمام افکار و تجربیات بشر در آن گنجانده شده باشد. این یک فضای منحصراً بصری نیست که واقعیت فعلی ما را کاملاً شبیه‌سازی کند یا یک واقعیت جدید و بهتر از طراحی خودمان را شبیه‌سازی کند. متاورس کل مجموعه داده هایی است که بشریت تولید کرده است – هر عکس، ویدئو، فایل، کتاب، پیام، مکالمه.این یک کتابخانه عظیم است که همه داده های موجود را در خود جای داده است. این فهرستی از هر چیزی است که وجود دارد، بوده و می تواند توسط انسان ها بیان شود.ما می توانیم خود را به عنوان یک گونه در دو حالت بسیار گسترده ببینیم: ما سازنده ابزار هستیم، و ما حیوانات اجتماعی هستیم. در هر زمان معینی در طول تاریخ، اکثریت قریب به اتفاق ما کشاورز یا شکارچی بوده‌ایم. ما ابزارهایی ساخته‌ایم تا کارمان را آسان‌تر کنیم، و برای محافظت در برابر سایر گروه‌های انسان (و دنیای طبیعی) در جوامعی متحد شده‌ایم. متاورس آن پارادایم را تغییر نمی دهد. به سادگی آن را به فضاهای غیر فیزیکی گسترش می دهد.در واقع، همانطور که نویسندگانی مانند David Brin اشاره کرده اند، متاورس جوامع ما را متنوع تر و گسترده تر خواهد کرد. کسانی که اصلاً نمی‌خواهند در واقعیت مجازی شرکت کنند، همچنان می‌توانند از مزایای دیگر آن بهره ببرند - از بانکداری آنلاین گرفته تا کنفرانس ویدیویی. آنها قادر خواهند بود با همنوعان خود بدون وارد شدن به متاورژن ارتباط برقرار کنند. ما در آن زندگی خواهیم کرد، حتی اگر در آن زندگی نکنیم.متاورس چیز دیگری را نوید می دهد. این به ما آزادی کامل را در سطح شخصی ارائه می‌کند، اما معنای آن برای جامعه چیزی بسیار پیچیده‌تر است. اگرچه افراد می توانند انتخاب های خود را در مورد نحوه تعامل خود با یکدیگر انجام دهند، ممکن است به نوعی قرارداد اجتماعی (بی طرفی خالص) نیاز داشته باشد تا از انحصار چندگانه که در آن چند شرکت صاحب بخش های بزرگی از متاورس می شوند، جلوگیری شود.من در اینجا در مورد دگرگونی ناگهانی در مورد ماهیت و واقعیت خود صحبت نمی کنم. در مورد رویای زاکربرگ درباره چیزهای آینده (که او در کنفرانس هفته گذشته Oculus Connect 3 بیان کرد) حرف میزنم ، ما می‌توانیم هویت جعلی خود را در قالب هدست‌های پوشیدنی واقعیت مجازی بپوشیم، که به ما توانایی زندگی در فضاهای مجازی را می‌دهد فارغ از زندگی واقعی ما.و وقتی این هویت های خیالی را «جعلی» می نامم، تحقیر آمیز نیست. این یک رویای پر زرق و برق و تجاری است که برای کاربر معمولی جذابیت چندانی ندارد – بیشتر افراد علاقه ای به اتصال به ماتریس جمع آوری داده، پیچ خورده و مبتنی بر آگهی زاکربرگ ندارند.دنیای متاورس به عنوان خانه مااینطور نیست که متاورس در حال حاضر وجود نداشته باشد، فقط تا کنون فقط در قالب رمان های علمی تخیلی، بازی های رایانه ای و اتاق های گفتگو وجود داشت تا اینکه ویلیام گیبسون آمد و نامی به آن داد. کلمه به تنهایی چیزی نیست که وجود آن را به وجود آورد. این رفتار و تمایل ما بود که خودمان را در فضای مجازی دوباره تصور کنیم.این به این معنی است که کاری که شما در حال حاضر انجام می‌دهید را می‌توان به عنوان تعریف گسترده از متاورس شناخت. در دنیایی که نمی‌توانیم به شرکت‌هایی که اطلاعات ما را ذخیره می‌کنند اعتماد کنیم، و اطلاعات شخصی ما توسط شرکت‌های رسانه‌های اجتماعی در سایه و به سادگی جمع‌آوری می‌شود، زندگی در متاورس جدید به معنای نشستن بر صندلی جدیدی که فیسبوک ایجاد کرده و ناظر بر رفتار ما هست نیست. این است که ما مالکیت و مسئولیت کامل را نسبت به اینکه چه کسی هستیم، چه چیزی می سازیم، چه می گوییم و چه چیزی مصرف می کنیم، بپذیریم.چیزی که به ما کنترل می دهد خودمان هستیم. ما وقتی در وب شرکت می کنیم چیزی را رها نمی کنیم، بلکه دنیا را به دست می آوریم.ما می‌توانیم آینده‌ای را تصور کنیم که در آن شرکت‌هایی مانند فیس‌بوک می‌توانند مجبور شوند استانداردهای مشابه فناوری بلاک چین را اتخاذ کنند، با پیروی از قوانین منبع باز که در آن افراد آزاد هستند از سیستم‌های خود استفاده کنند اما به همان اندازه آزاد هستند که آنها را تغییر دهند. این ممکن است شبیه یک اینترنت غیرمتمرکز با داده های متعلق به کاربر و کنترل شده باشد که توسط شرکت ها برای اهداف خود جمع آوری نمی شود.متاورس توسط یک بند ناف که به آرامی در حال شکستن شبکه و پیشرفت تکنولوژیکی است در جای خود ثابت شده است. اصل آن قانون MOORE و قانون METCALFE است: یکی پیش بینی می کند که تعداد ترانزیستورها در یک مدار مجتمع متراکم تقریباً هر دو سال یکبار دو برابر می شود و دیگری بیان می کند که ارزش یک شبکه با مجذور تعداد کاربران متصل متناسب است. این دو قانون تکامل محتوای دیجیتال و زیرساخت های مخابراتی جهانی ما را تعریف می کنند. آنها زیربنای اقتصاد اطلاعاتی امروزی هستند، که پایه و اساس جامعه قرن بیست و یکمی است که ما آن را می شناسیم، . و آنها روز به روز بازنویسی کاملی از هویت دیجیتال ما را باز می کنند.نکته کلیدی این است که درک کنیم که متاورس چشم اندازی از یک فضای سایبری است که توسط جامعه هدایت و اداره می شود - و این فضایی است که ما می توانیم آن رادر حال شکل گیری ببینیم - نه جهانی که خودش به وجود آمده است. دلیل اصلی اهمیت این نکته و اینکه چرا گاهی اوقات نادیده گرفته می شود، این است که فضای مجازی و مفاهیم موجود مانند Cloud اغلب در هم آمیخته می شوند.شما باید مسیر خود را در این دنیای جدید شجاع ترسیم کنید و از کسانی که از روز اول این کار را انجام داده اند، الگوبرداری کنید. قوانین هنوز برای نحوه زندگی ما در این محیط نوشته می شود، اما افرادی هستند که قبلاً احتمالات را ترسیم کرده اند.شایان ذکر است که این هنوز در مراحل ابتدایی خود است و زمان لازم است تا هر نوع تجربه متاورس متقاعد کننده ای به طور گسترده در دسترس مصرف کنندگان قرار گیرد. اما وقتی ممکن شد، چگونه با آن درگیر خواهید شد؟ و زندگی شما بدون محدودیت چگونه خواهد بود؟ ?