جنجال بلوطی

به قلم؛ زینب قائم‌پناهیچشمانم را در سیاهی مطلق باز کردم. تقریبا هیچ چیز را نمی‌دیدم. چند بار دستانم را در هوا تکان دادم بلکه فرجی شود و دستم به چیزی بخورد.... چشمانم را در سیاهی مطلق باز کردم. تقریبا هیچ چیز را نمی‌دیدم. چند بار دستانم را در هوا تکان دادم بلکه فرجی شود و دستم به چیزی بخورد. نفس‌نفس می‌زدم. فضا مبهم بود. دستم را بیشتر جلو بردم. چیزی سخت و به ظاهر چوب مانند دور تا دورم را فرا گرفته‌ بود. از ترس چشمانم را بستم و پایم را عقب بردم تا شاید بتوانم دیوار را بشکنم و نجات پیدا کنم. چند بار امتحان کردم اما بی‌فایده بود. انگار دیوار را مثل اتاق امن تجهیز کرده‌ بودند. در همان حالت که ایستاده بودم؛ نشستم و سرم را لای دستانم مخفی کردم. تا اینکه بارقه نوری به صورتم تابید و صدایی عجیب و غریب در فضا طنین انداز شد:-فک کردی می‌تونی کمد چوب بلوطی منو بشکونی بچه جون!؟همانطور که از ترس مثل پنکیک به دیوار چسبیده بودم؛ آب دهانم را قورت دادم و با صدایی نازک و بریده‌بریده گفتم:-امیر تویی؟ فرید؟! شمایین بچه‌ها؟ناگهان صدای خنده شیطانی مرا بیشتر در دیوار فرو برد و سپس با همان لحن ترسناکش گفت:-می‌دونی سعید جون! اون دوستاتم تو چنگال منن! نکنه آقا نادرو دسته کم گرفتی؟بعد دوباره همانطور شیطانی خندید و صدایش محو شد. همانطور که بیشتر به دور و اطرافم لگد می‌زدم و تقلا می‌کردم تا نجات پیدا کنم فریاد زدم:-نه آقا نادر امکان نداره ... نههههه! منو نجاتم بدیییین ... منو از این زندان نجات بدین!و بعد همانطور که می خواستم فریادم مثل آخر فیلم ها در فضا محو شود؛ دستانم را بالا بردم. ناگهان حس کردم ظرفی از آب یخ روی صورتم خالی شد و با فریاد از خواب پریدم. همانطور که ترسیده و نفس نفس‌زنان به اطرافم خیره شده بودم و چشمان گرد شده پدر و مادر را دیدم؛ خودم عمق‌ماجرا را دریافتم. پدر با یک دستش پارچ را گرفته بود و با دست دیگرش تفنگ شکارش را محکم چسبیده بود. مادر هم دو دستی کفگیر را گرفته بود و همانطور رنگ‌پریده و متعجب به من خیره شده بود. من هم که خیس آب به هردویشان خیره شده‌بودم. یک دقیقه همین‌طور فضا در سکوت گذشت تا اینکه ناگهان یک تیر از تفنگ پدر در‌رفت و صاف وسط قاب عکس گوزن‌های مورد علاقه اش فرود آمد. دوباره چند ثانیه متعجب‌تر به هم خیره بودیم تا اینکه خواهرم جیغ‌زنان از اتاق کناری خودش را انداخت وسط راهرو بین اتاق و همانطور با صدای جیغی اش فریاد زد:-چی بود بابا؟! چرا شماها اینطوری شدین؟ بابا؟ مامان؟ سعید؟ چی شده؟بعد پدر آرام تفنگ را روی زمین گذاشت و سرش را به نشانه تاسف تکان داد. کم‌کم که داشتم اتفاقات اطراف را درک می‌کردم دیدم دستم به نشانه تسلیم بالاست و همچنان خیس آب و متعجب روی رخت‌خوابم نشسته‌ام! گلویم را صاف کردم اما بی‌فایده بود و هنوز صدایم گرفته بود:-هیچی نشده خواب دیدم.پدر که همچنان در افق سیر می‌کرد گفت:-برای همین داشتی از خودت حرکات سامورایی در می آوردی؟سرم را خاراندم و به ناگاه همه جریانات خوابم مثل صاعقه به مغرم هجوم آورد. مادرم بعد از سکوت طولانی‌اش، چشم‌غره سهمگینی رفت و همانطور که سعی داشت خودش را جمع و جور کند گفت:-همچین تو خواب داد و فریاد می‌کردی و اسم آقا نادرو صدا می‌زدی فک کردیم دزدی، آدم ربایی چیزی اومده می خواد ببرتت!تازه فرصت کرده‌بودم کمی نفس بکشم و به صورتم دست بکشم. ناگهان پدر همانطور که همچنان سرش را تکان می‌داد گفت:-کی این تابستون تموم میشه تو بری مدرسه ما از دست کابوسای تو راحت شیم؟! خدایا ببین بچم از بس بیکاری کشیده به چه روزی افتاده!خواهرم هم که از افق های دور نجات پیدا کرده بود؛ همانطور که به قاب عکس شکسته روی طاقچه اشاره می‌کرد گفت:-وا چرا اون قاب عکس گوزنیه شکسته؟پدر آه سوزناکی کشید و نگاهی پر سوز و گداز به قاب عکس انداخت:-می‌بینی! یادگار دوران شکارمونم که این شازده پسرت به فنا داد لیلا خانم! تحویل بگیر.مادر که گویی از من ناامید شده باشد سری تکان داد؛ سپس همانطور که کفگیر و پارچ را از روی زمین برمی‌داشت گفت:-صبحونه تو خوردی برو دم در این رفیقات سه ساعته اومدن باهات کار دارن.چشمی گفتم و مشغول جمع و جور کردن خودم و رخت خوابم شدم. بعد از اینکه کمی به حال خودم آمدم به پشتی ها تکیه دادم. از پنجره آبی و رنگ‌پریده مان به داخل حیاط خیره شدم. حوض مثل همیشه افسرده به‌نظر می‌رسید. اما سبزی تابستانی درخت‌ها و سایه انداختنشان، مانع این می‌شد که بی‌حالی حوض را ببینم. همانطور که خیره به پنجره مانده بودم ناگهان صدای زیبا و روحیه بخش حوصله عزیز در گوشم طنین‌انداز شد:-ای بابا. دوباره یه روز دیگه! چقدر همه‌ چیز کسل‌کننده اس... نه؟!دلم می‌خواست امروز او را جوری ساکت کنم که تا چند مدت حوصله‌ام سر نرود! برای همین جوری که انگار هیچ ندایی از درونم نمی‌شنوم از جایم بلند شدم. خواستم از سفره کوچک صبحانه که حاوی گوجه خیار و پنیر بود؛ لذت ببرم که او دوباره شروع کرد:-دیشبم بهت گفتم عجب روزی بدی بودا! تو به خرجت نرفت. من میگم برو بشین یه گوشه خونه انقدر گریه کن تا زندگی ت تموم شه! باور کن یه بار روی یکی امتحان کردم، فردا صبحش دیدم نفس نمی‌کشه بنده خدا.انگار همه صبحانه خورده بودند و سفره فقط برای من پهن بود. برای همین سریع خودم را سر سفره انداختم و همه اش را تقریبا یکجا و در یک لقمه تمام کردم. بعد هم سریع و با عجله کفش هایم را پوشیدم و از در حیاط خارج شدم. امیر و فرید که مثل همیشه بی‌کار جلوی در خانه‌ما نشسته بودند و سنگ ریزه به در پرتاب می‌کردند؛ با دیدن من به سمتم هجوم آوردند. گویی سرگرمی جدیدی یافته باشند. امیر همانطور که سنگ‌ریزه هایش را روی زمین خالی می‌کرد گفت:-کجا بودی بابا سه ساعته منتظرتیم!من که هنوز در شوک اتفاقات خانه و خواب عجیبم بودم فقط سری تکان دادم و زیر لب عذرخواهی کردم. آرام آرام دنبالشان می‌رفتم و چشم می چرخاندم تا یک وقت آقا نادر را نبینم. انگار در ضمیر ناخودآگاهم ثبت شده باشد که باید از او دوری کنم! همانطور که بی‌حوصله راه می‌رفتیم از شانس خوب من آقا نادر به طور ناگهانی جلویمان سبز شد! امیر و فرید به محض رویت چهره آقا نادر سرجایشان میخ‌کوب شدند. آقا نادر مشوش و نگران قدم رو، طول و عرض کوچه را متر می‌کرد و گهگاهی برسزنان به اطراف نگاه می‌کرد و دوباره قدم می‌زد. امیر که انگار سرگرمی جدیدش جور شده باشد، خودش را به آقا نادر نزدیک کرد و گفت:-سلام آقا نادر. چی‌شده؟ اتفاقی افتاده؟آقا نادر هم که گویا قاتل بروسلی را بعد از مدت‌ها جستجو بافته باشد؛ زیر چشمی نگاهی به ما کرد و گفت:-بچه جون برو از دست تو کاری برنمیاد. برو عمو!امیر که کم‌کم داشت داخل زمین آب می‌شد خودش را عقب کشید که فرید گفت:-آقا نادر بچه چیه؟ ما الان 14 سالمونه!آقا نادر نفسش را با سر و صدا جوری که انگار توفان شن شده باشد؛ بیرون داد و گفت:-آقا ما اسباب‌کشی داریم، کارگرم نداریم. اگه می‌خواین بیاین کمک من فلک‌زده این اساسارو بچینیم تو وانت. هستین؟امیر که انگار از آب شدن نجات پیدا کرده بود مثل مین جهنده خودش را جلو انداخت و فریاد زد:- معلومه که هستیم! من و فرید و سعید عین شیر همه رو براتون میچینیم تو وانت. خیالتون راحت.آقا نادر لبخندی شیطانی زد و جلو آمد. همانطور که نزدیک تر می‌شد آرام زمزمه کرد:-آقا سعید! بیا دنبال من...تا این جمله را شنیدم نمی‌دانم از کجا پا قرض کردم و سمت خانه دویدم. همانطور که با تمام قوا می‌دویدم دیدم امیر دارد دنبالم می‌دود و دستش را روی سینه‌اش گرفته و فریاد می‌زند:-سعید تو رو خدا وایسا یه ثانیه. بابا چرا اینجوری می‌کنی! وایسا دیگه. سعید! کجا میری؟سعی کردم به حرفایش گوش ندهم و به ضمیر ناخودآگاهم گوش کنم. اما چه کنم که نمی‌دانم جناب وجدان چه در من دیده که سراغ بقیه نمی‌رود! به ناگهان صدای رازبقا گونه‌ای در درونم پیچید و گفت:-فرزندم چه می‌کنی؟! می دونی دویدن زیاد باعث بیماری های گوناگونی از جمله بیماری های تنفسی و ریوی می‌شود؟ بابا به خودت رحم نمی‌کنی به اون دوست بدبختت رحم کن! الان حمله تنفسی میاد سراغش، میفته رو دستتا! بابا تو رو هرکی می‌پرستی وایسا یه دیقه دیگه... ای بابا!کوچه پس کوچه‌ها را همچون مارکو پلو پشت سر می‌گذاشتم و حرف‌های وجدان را از دروازه دیگر گوشم رها می کردم. وجدان دیگر از کوره در رفته بود و صدای راز بقایی‌اش گرفته بود:-امیر که هیچی فرزندم! لشکر مغول‌ م بهت نمی‌رسه! فقط بدون شیطان همچنان در کمینه! دیگه خود دانی منم هیچ کاری باهات ندارم. تمام!رو به روی یکی از کوچه‌ها ایستادم و دستانم را به دیوار گرفتم تا کمی نفس تازه کنم. سپس به دیوار تکیه دادم و چشمانم را بستم و چند نفس عمیق کشیدم. ناگهان دستی محکم روی شانه‌هایم قرار گرفت که باعث شد جیغ بنفشی بکشم. رویم را که برگرداندم امیر را دیدم که با چشمان گرد شده مثل اعلامیه به دیوار چسبیده بود. چند ثانیه که گذشت و به خودش آمد گفت:- سعید چرا اینجوری کردی؟! چی‌شده؟ بابا بنده خدا آقا نادر می خواست بیای کمکش این پشتی و چیزای سبکو برداری چرا فرار کردی؟ چی خوردی سعید حالت خوبه؟چشم‌غره‌ای رفتم و گفتم:-اولا یه نفس بکش وسط حرف زندنت! ثانیا نه چیزی خوردم نه چیزی شده! یه مسئله کاملا شخصیه!امیر که نزدیک بود از خنده جان به جان آفرین تسلیم کند گفت:-راستی سعید تو جیغ کشیدن بلد بودی چرا زودتر رو نکردی؟تا این جمله‌اش را شنیدم دنبال چیزی گشتم تا به سمتش پرتاب کنم. او هم که فهمیده بود پا به فرار گذاشت. تا سر‌کوچه ی خانه آقا نادر دنبالش دویدم و به محض رسیدن سرجایم خشکم زد. آقا نادر جوری می‌خندید و جعبه‌ ابزارش را دست می‌کشید که انگار از خارج مدرک گرفته و حالا هم می‌خواهد موتور هواپیما تعمیر کند. همانطور که او بی‌خیال از دنیای اطرافش با جعبه ابزار قدیمی و خاک‌گرفته ور می‌رفت؛ همسرش داد و فریاد می‌کرد:-آقا نادر اون کمد جهیزیه منه‌ها! یادگار جد بزرگ جد پدربزرگ خدا بیامرزمه! تو بلد نیستی می‌زنی خراب‌ترش می‌کنی. برو یه تعمیرکار درست حسابی بیار این کمدو درست کنه. آقا نادر با شماما!آقا نادر که گویی تازه از دنیای پیچ و مهره‌ها بیرون آمده‌بود پوزخندی زد و همانطور که جعبه ابزارش را نشان می‌داد گفت:-مریم خانم شما دست کم گرفتی قدرت جعبه ابزار منو؟! اگه اون کمد چوب بلوطی یادگار جد بزرگ جد پدربزرگ خدا بیامرزته این جعبه م یادگار جد جد جد جد پدربزرگ خدا بیامرز بنده اس! به من میگن نادر قفل‌ساز کبیر! نگران نباش.مریم خانم چشم‌غره‌ای رفت و مشغول چسب زدن کارتون‌ها شد و همانطور که اخم‌هایش درهم بود گفت:-از من گفتن بود. اگه بلایی سر این کمد بیاد پنج تا از کاراته کارای خونواده مادریم و پنج تا از کشتیگیر های خونواده پدریم میان سروقتتا! دیگه خود دانی قفل‌ساز کبیر!از اسم کمد چوب بلوطی مو به تنم سیخ شد. امیر و فرید که انگار از وسایل ماورا الطبیعه آقا نادر شگفته‌زده شده‌بودند؛ آرام آرام وسایل را داخل وانت می‌گذاشتند تا سرگرمی‌شان دیرتر تمام شود. محکم روی پیشانی‌ام کوبیدم و خواستم آهسته از محل حضور آقا نادر و کمد چوب بلوطی‌شان فرار کنم که مریم خانم اسمم را فریاد کشید. سعی کردم طبیعی رفتار کنم و آرام سرم را برگرداندم که او گفت:-آقا سعید بی زحمت برو تو خونه، رو‌به‌روی کمد قهوه‌ای چوب بلوطیه، یه نوار چسب هست. برام بیار. دستت درد نکنه!به ناچار چشمی گفتم و خرامان خرامان داخل خانه رفتم. واقعا نمی‌دانم وقتی که داشتند شانس را تقسیم می‌کردند من فلک‌زده کجا بودم؟ داخل خانه که رسیدم آقا نادر توی کمد بود و مثل جایزه‌های تخم مرغ شانسی خودش را داخل آن جا داده‌بود. نفسم را حبس کردم و خواستم چسب را بردارم که ناگهان آقا نادر از داخل کمد فریاد زد:-سعید جان پسرم...نگذاشتم بقیه جمله‌اش تمام شود و همراه با جیغی بنفش درکمد را رویش بستم. بعد از چند ثانیه که به خودم آمدم؛ فهمیدم عجب تاج کلی به آب دادم! وقتی از جلو در کمد را بستم و در هم خراب است و باز نمی‌شود و همچنین از قضا در این کمد از آهن محکم‌تر است و اندازه تخت جمشید قدمت دارد؛ حالا سوال تمام اعضا و جوارح مغزم از من این بود: « حالا چه خاکی برسرمان بریزیم؟!» آرام آرام نزدیک کمد شدم و به درش زدم و اسم آقا نادر را صدا زدم. و بعد از چند دفعه که جواب نداد احتمال دادم به دلیل ترس از تاریکی‌اش بیهوش شده‌باشد. خواستم محل ارتکاب جرم را ترک کنم که امیر و فرید با سرعت داخل خانه آمدند و یک صدا پرسیدند:-آقا نادر کو؟بعد از کلی طفره رفتن برایشان توضیح دادم که کار قفل تمام شد و رفت. از توضیحاتم لبخند بی معنی و شیطانی روی لب‌های هردویشان نقش بست و خواستند کمد را بلند کنند که فریاد زدم:-عه دارین چی کار می‌کنین؟!امیر همانطور که با تعجب به من خیره شده بود گفت:-مریم خانم گفت اگه کار قفل تموم شده با آرامش سه نفری بلندش کنیم بذاریمش تو وانت.از تصور اینکه آقا نادر داخل کمد در شهر بچرخد یا از وانت بیافتد قلبم از حرکت می‌ایستاد. خواستم معطلشان کنم تا حداقل بهوش بیاید و داد هوار کند. برای همین دستم را به سرم گرفتم و وانمود کردم حالم خوب نیست و الان است که بیهوش شوم. امیر روی سرش زد و فریاد کشید:-وای فرید برو یه لیوان آب قند بیار گرمازده شده فکر کنم! بدو دیگه.من هم برای اینکه پیاز داغ اضافی به ماجرا بزنم و بیشتر معطلشان کنم؛ مثل فیلم هندی ها خودم را روی زمین انداختم. امیر هم شروع کرد به داد و فریاد کردن و فرید را صدا زدن که عجله کند. مریم خانم هم خودش را از حیاط به داخل خانه رساند و جیغ می‌زد که بچه مردم از دست رفت. بعد از اینکه کمی جیغ زد گفت:-آقا فرید صبر کن خودم بیام شربت گلاب خنک بیارم حالش جا بیاد. معجزه می‌کنه شربت گلاب.در همان حال که صدای هم زدن شربت با قاشق می آمد؛ فرید روی صورتم زد و کمی از شربت را روی صورتم ریخت که چشمانم را باز کردم و از خدا خواسته شربت خنک را تا آخرش یکجا سرکشیدم. اما این نقشه نسبتا شیطانی فقط ده دقیقه طول کشید و وقتی آقا نادر در این ده دقیقه بهوش نیامده حتما در کما رفته‌است. به‌اجبار از جا بلند شدم و یک سر کمد را گرفتم. اما بی‌فایده بود و سه نفری نتوانستیم بلندش کنیم. برای همین راننده وانت و فروشنده‌های مغازه‌های اطراف را هم صدا کردیم تا کمک کنند. واضح و مبرهن است که کمد بی‌نوا طبیعتا اینقدر وزن ندارد و این سختی بلند کردن به خاطر وجود آقا نادر داخل آن است. بعد از اینکه کمد را به‌سختی داخل وانت گذاشتیم قرار شد دو نفرمان داخل وانت باشند و یک نفر اینجا پیش مریم خانم بماند. ترجیحم این بود که داخل وانت بنشینم تا مراقب آقا نادر باشم ولی به محض اینکه خواستم سوار شوم فرید گفت:-نه سعید تو بمون من میرم. تو تازه حالت خوب شده هوا خیلی گرمه دوباره گرمازده میشی. تو بمون پیش مریم خانم.از آنجایی که نمی‌خواستم کسی از دسته گلم باخبر شود کمی اصرار و تعارف کردم که نه می‌روم اما فرید مصمم‌تر از آن بود که تسلیم شود. سرانجام امیر کنار راننده نشست و فرید هم کنار کمد حاوی آقا نادر پشت وانت نشست و خواستند حرکت کنند که مریم خانم گفت:-آقای راننده آدرس خونه رو دادم به آقا امیر. تا شما اثاثارو خالی کنین ماهم می‌رسیم.آقای راننده هم سری تکان داد و بوق زنان در افق محو شد. من هم جلوی در خانه نشستم و همینطور که خورشید بیشتر به وسط آسمان می‌رسید خوابم برد. در خواب مدام می‌دیدم کمد از وانت افتاده و متلاشی شده و آقا نادر هم به بیمارستان می‌برند. در همین حال و هواها بودم که صدای جیغ‌مانند مریم خانم از خواب بیدارم کرد:-آقا سعید پاشو یکی زنگ زده خونه راضیه خانم با تو کار داره.سری تکان دادم و به سمت خانه راضیه خانم رفتم. در محله فقط آنها تلفن داشتند و کل محل و فامیل‌هایشان شماره آنجا را حفظ بودند. به در خانه که رسیدم سلام ریزی کردم و به سمت تلفن رفتم. تلفن را که برداشتم صدای وحشت‌زده و لرزان امیر از پشت تلفن به گوشم رسید:-سعید تو اون کمد ...چی‌بود؟ ها؟ چی‌بود؟تا خواستم جوابش را دهم راضیه خانم داخل آمد و همانجا و همانطور که خیره به من بود مشغول سبزی پاک کردن شد. تلفن را بیشتر در گوشم فشار دادم و با لحنی مهربان گفتم:-سلام امیر جان. چی قرار بود باشه مگه؟ هیچی دیگه خالی بود امیر عزیزم.امیر که نزدیک بود از آن طرف خط بیرون بیاید و خودش جانم را بگیرد گفت:-چی‌میگی سعید. چرا اینجوری حرف می‌زنی؟! بابا تو کمده روح داره. چی‌کار کردی سعید! ها؟می‌خواستم هم یک‌جوری قضیه را ماست‌مالی کنم و هم جلوی راضیه خانم بند را آب ندهم:-امیر جان عزیزم چیزی تو اون نبود. شما کجا تشریف دارین الان؟امیر همانطور که از ترس و عصبانیت نفس‌نفس می‌زد گفت:-بابا ما یه ذره که راه رفتیم از تو کمده صداهای عجیب غریب اومد. ماهم به بهانه اینکه بریم نوشابه بخریم فرار کردیم.خنده‌ای عصبی کردم و لبخندی به راضیه خانم زدم که همچنان خیره به من سبزی پاک می‌کرد:-امیر جان عزیزم گفتی الان کجا تشریف داری؟ چی‌کاری کردی عزیزم؟امیر همانطور ترسیده گفت:-فرار کردیم دیگه!همانطور که سعی می‌کردم تنها تلفن محله را خرد نکنم گفتم:-پس الان آدرس دست کدوم بزرگواریه عزیزم؟امیر که گویی خودش متوجه دست گلش شده باشد گفت:-دست منهمانطور که همچنان لبخند به لب داشتم گفتم:-شما الان کجا قرار داری امیر دانشمند عزیزم؟کم کم لحن صدایش لرزان‌تر شد و گفت:-بیرون وانتهمانطور که سعی داشتم نفس عمیق بکشم و درست صحبت کنم و فریاد نزنم گفتم:-پس شما دوتا بزرگوار از وانت تشریفتونو اوردین بیرون و وانت بدون آدرس رفت؟ درسته عزیزم؟بعد از تایید امیر حس کردم واقعا سرم دارد گیج می‌رود و همه جا را سیاه می‌بینم. گوشی را گذاشتم و همانطور که به دیوار تکیه داده‌بودم نشستم. راضیه خانم که حالم را دید گفت:-چی‌شده سعید آقا؟ خوبی پسرم؟ میخوای یکم شربت بدم بهت؟از آنجایی که مریم خانم از صبح تا به حال ده‌ها لیوان شربت گلاب دستمان داده‌بود سرم را به علامت منفی تکان دادم و زیر لب گفتم «خوبم» و از جایم بلند شدم و همانطور که تشکر می‌کردم از در بیرون رفتم. به سر‌کوچه که رسیدم؛ مریم خانم مدام راه می‌رفت و می‌گفت:-معلوم نیست منو با این همه اسباب اثاثیه کجا گذاشته رفته؟! یه قفل خواست درست کنه ببین چجوری کارو پیچوند فرار کرد! ببین منو چجوری با این همه وسیله زیر آفتاب و گرما ول کردی رفتیا!به راحتی می‌شد فهمید که مخاطب حرف‌های مریم خانم بی‌شک آقا نادر است. هنوز حرف‌های امیر در گوشم پژواک می‌شد و کمی سرگیجه داشتم. داشتم کم کم به خانه آقا نادر نزدیک می‌شدم که دیدم امیر و فرید از ته کوچه دارند به سمت ما می‌آیند. تا دیدمشان به سمتشان دویدم و همانطور که سعی می‌کردم خودم را کنترل کنم تا هردوتایشان را خیلی اتفاقی بیهوش نکنم فریاد زدم:-امیر یعنی من حالا چه خاکی بریزم روسرم؟! آخه روح وجود داره برادر من؟ روح کجا بود!همانطور که فریادم به ناله تبدیل می‌شد ادامه دادم:-آخه روح کجا بود! چرا ول کردی اون وانتو همونطوری بچرخه تو شهر؟ آخه من چی‌کار کنم با شما دوتا نابغه!همانطور که به دیوار تکیه می‌دادم و می‌خواستم بلند فریاد بکشم فرید گفت:-خیلی خب حالا! چیزی نشده که!تا حرفش را شنیدم محکم روی پیشانی‌ام زدم و طوری که سعی می‌کردم آرام حرف بزنم تا مریم خانم بویی نبرد گفتم:-چیزی نشده؟! نه چیزی نشده؟کمی صدایم را بالا بردم و دوباره گفتم:-نه میخوام ببینم چیزی نشده؟تا کمی صدایم را بالا بردم امیر و فرید ایما و اشاره کردند که آرام حرف بزنم و فریاد نکشم! ولی آخر مگر می‌شد با این دو بزرگوار بود و سکته نکرد؟ نمی‌دانستم باید دسته‌گلی که خودم هم به آب داده‌بودم را بهشان بگویم یا نه! اما تنهایی که نمی‌شود مشکلات را حل کرد! می‌شود؟! برای همین دستم را روی صورتم کشیدم و گفتم:-بچه‌ها! من یه کاری کردم...آنها هم که انگار آمادگی شنیدن هرچیزی را داشتند سرشان را تکان دادند و پرسیدند که چه شده! من‌ هم چند نفس عمیق کشیدم و آرام ادامه دادم:-مریم خانم که گفت برم چسبو بیارم... من چیز کردم...قیافه‌شان جوری بی‌خیال بود که اعتماد به نفس گرفتم و گفتم:-آقا نادر که توی همون کمد چوب بلوطیه بود؛ یادتونه؟ تو همون داشت قفلو درست می‌کرد... صدام کرد منو، منم چیزه... ترسیدم یهو بعد چیز کردم ...امیر که کم‌کم در حال بروز علائم حیاتی و فرید درحال تغییر حالت چهره‌اش بود؛ کنجکاو به من نگاه کردند:-من....چجوری بگم من...درو بستم روی آقا نادر...به محض شنیدن جمله آخر جوری که انگار تازه از کما بیرون آمده باشند روی سرشان زدند و یک صدا گفتند:-چی‌کار کردی؟!آب دهانم را قورت دادم و گفتم:-درو بستم روش...فرید که رنگش پریده بود بریده بریده گفت:-یعنی اون تو...روح نبود؟ اون...سرم را انداختم پایین و گفتم:-آقا نادر بود.امیر محکم به پیشانی‌اش زد و گفت:-یعنی الان ما نه تنها اساب اثاثیه رو گم کردیم! بلکه آقا نادرم...بعد وای کشیده‌ای گفت و جوری که انگار متوجه حقیقتی تلخ شده‌باشد ادامه داد:-سعید با اون علائم حیاتی کمی که ما از آقا نادر دیدیم...فرید سریع وسطش حرفش پرید و ادامه داد:-الان یا باید پیش جد پدربزرگش باشه یا اگه خیلی شانس آورده باشی رفته‌باشه تو کما!امیر نفسش را با سر و صدا بیرون داد و گفت:-حالا اگه شانس نیاورده باشی می‌دونی چی‌میشه؟!همانطور که سعی می‌کردم به هیچ چیز فکر نکنم صدای رازبقایی وجدان با حالت پژواک در مغزم پیچید و فریاد زد:-اعدام...امروز برای بار صدهزارم سرم گیج رفت و چشمانم سیاهی رفت. سعی کردم به خودم مسلط باشم و نفس عمیق بکشم که وجدان دوباره گفت:-تنها کاری که می‌تونی فعلا بکنی اینه که همین الان بری پیش مریم خانم و اعتراف کنی تا حداقل جرمت سبک‌تر بشه! فرزندم من چقدر به تو هشدار دادم!با حرف وجدان سریع از جایم بلند شدم و سمت مریم خانم رفتم که امیر و فرید دستم را کشیدند و فرید آرام گفت:-می‌خوای چی‌کار کنی سعید؟ ها؟!همچنان که سعی می‌کردم دستم را رها کنم گفتم:-هرچی زودتر اعتراف کنم جرمم سبک‌تر میشه!آنها به محض شنیدن این جمله مرا مثل جاروبرقی در کوچه کناری کشیدند و امیر همانطور که وحشت‌زده شده بود و پایش را پشت‌سر هم روی زمین می‌کوبید گفت:-اگه این کارو بکنی نه‌ تنها جرمت سبک‌تر نمیشه بلکه مریم خانم سریع تلفن می‌کنه به پلیس و پایان! تموم میشه سعید آقا! تموم!همانطور که باهم درگیری داشتیم؛ من سعی می‌کردم خودم را از دست آنها رها کنم و به سمت مریم خانم بروم. تقریبا به سر کوچه رسیدیم که ناگهان مریم خانم با چهره‌ای درهم رفته به سمتمان آمد و گفت:-شما سه تا چی‎میگین باهم؟من هم خواستم سریع اعتراف کنم برای همین فریاد زدم:-آقا نادر...تا خواستم ادامه دهم فرید دهانم را گرفت و گفت:-عجب مرد نازنینی هستن آقا نادر! قدرشونو بدونین.چهره مریم خانم بیشتر درهم رفت و خواست برود که من دوباره فریاد کشیدم:-کمد...این‌بار امیر جلوی دهانم را گرفت و همانطور که لبخند زده‌بود گفت:-بله کمد نقش خیلی موثری توی خونه‌ها داره اصولا! هیچ وقت فراموش نکنین این وسیله مهمو!من هم این بار نه گذاشتم نه برداشتم و گفتم:-چیزه می‌دونین آقا نادر تو کمد...این دفعه هردو باهم دستشان را روی دهانم گذاشتند و فرید که لبخند یک لحظه از روی لبش کنار نمی‌رفت گفت:-بله آقا نادر تو کمد جا نمی‌شن! اصن مردی به این شریفی چه به توی کمد! نه سعید جان؟دست هردوتایشان را کنار زدم و گفتم:-آقا نادر رفتن قفل کمد چوب بلوطی رو درست کنن که...این دفعه دوباره هردوتایشان جوری جلوی دهانم را گرفتند که حس کردم دارم خفه می‌شوم. قیافه مریم خانم هم لحظه به لحظه بیشتر در هم می‌رفت. درهمین حال امیر که لبخندش پررنگ‌تر شده‌بود گفت:-عجب تعمیکار قابلی هستن آقا نادر! مخصوصا و مخصوصا توی کمد‌های چوب بلوطی که دیگه حرف اولو می‌زنن! چوب بلوطی و آقا نادر اصن معروفن تو محل!کم کم داشتم به مرز ملاقات با ملک الموت می‌رسیدم. برای همین محکم دست هردوتایشان را کنار زدم و با کلافگی فریاد زدم:-ای بابا ولم کنین بذارین حقیقتو بگم...خواستم حقیقت را بیان کنم که مریم خانم با چشم‌های گرد شده وسط حرفم پرید و جوری فریاد کشید که دیوار صوتی شکست و خرده شیشه‌هایش روی سرمان ریخت:-زود باشین بگین ببینم! آقا نادر کاری کرده؟ نکنه کمد چوب بلوطیمو شیکونده؟ یالا بگین ببینم!همانطور که با چشم‌های گرد شده به یکدیگر نگاه می‌کردیم فرید زیر لب گفت:-تا حالا مریم خانمو این طوری ندیده بودم! فکر کنم کمد چوب بلوطیشو بیشتر از آقا نادر دوست داره.من و امیر هم محکم به او تنه زدیم تا سکوت کند و بند را بیشتر از این آب دهد. آخر با دیدن این چهره مریم خانم زندان و اعدام را ترجیح می‌دهم! مریم خانم که عصبانی داشت قدم رو راه می‌رفت گفت:-شما سه نفر با آقا نادر یه آتیشی سوزندین که به من نمی‌گین! بدویین برین تو خونه که با این گرما دیگه چیزی به ذهنم نمی‌‌رسه! سریع برین تو خونه!ماهم که از ترس جرئت نفس کشیدن نداشتیم مثل سرباز‌ها به خط شدیم و پشت مریم خانم داخل خانه رفتیم. به محض ورود به خانه به دستور مریم خانم روی زمین نشستیم که مریم خانم روسری‌اش را محکم کرد و گفت:-وای گلوم خشک شد زیر این گرما! من میرم یکم شربت بخورم بیام! از جاتون تکون نمی‌خورینا!ماهم یک‌صدا باهم چشمی گفتیم که او داخل آشپزخانه رفت. بلافاصله بعدش امیر گفت:-من برم تلویزیونو روشن کنم از صبح تا حالا همین‌طوری سرپاییم!تا خواست سمت تلویزیون برود محکم دستش را گرفتم و همانطور که حرص می‌خوردم گفتم:-بشین سرجات امیر! الان وقت تلویزیون دیدن نیست!او هم دستش را کشید و کلافه گفت:-وای سعید بذار روشن کنم ببینیم دنیا دست کیه بابا ولمون کن!بعد از اینکه جمله‌اش را تمام کرد به سمت تلوزیون پرید روشنش کرد. به او چشم‌غره‌ای رفتم که صدای اخبار حوادث همه را به خودش آورد. مریم خانم شربت به دست کنار در آشپزخانه ایستاد و مشغول به نگاه کردن شد. گزارشگر اخبار که صدایش آلن دلون طور بود شروع به گزارش کرد:-امروز همکاران محترم نیوری انتظامی؛ یک دستگاه وانت نیسان سرگردان توی شهر رو پیدا کردن که با اسباب و اثاثیه مردم که به ظاهر سرقتی هست همینطور می چرخیده!بعد هم میکروفون را جلوی راننده وانت آورد که روی صندلی نشسته و دستش هم جلوی صورتش بود تا شناسایی نشود. بعد همانطور که ناله می‌کرد گفت:-آقا سرقت چیه؟! امروز ما رفتیم دم خونه ی یه نادر نامی...همچنان که داشت توضیح می‌داد مریم خانم گفت:-صدای این آقائه آشنا نیست؟من و فرید و امیر که احتمال داده بودیم او همان راننده وانت فلک‌زده است باهم یک صدا نه محکمی تحویلش دادیم و دوباره مشغول دیدن شدیم:-بعد که وسایلو چیدیم تو وانت دوتا نوجوون که یکمم حواسشون سرجاش نبود نشستن تو وانت ما که ببرنمون سرهمون آدرس. اتفاقا یکشون یه ژاکت آبی ضایع تنش بود آقا!من و امیر و مریم خانم به ژاکت آبی فرید که به قول راننده وانت، ضایع بود نگاه کردیم که او در جواب فقط لبخند مسخره‌ای زد. راننده وانت همانطور که داشت گریه‌اش می‌گرفت گفت:-آقا فک کنم اسم یکی‌شون امیر بود... اسم اون یکی م فرید بود... آره آقا فرید بود!مریم خانم چنان با چشمان گرد شده به ما نگاه می‌کرد که فرید بریده بریده گفت:-عجب دنیای کوچیکیه...نه؟بعد راننده وانت بعد از تاملی طولانی گفت:-بله آقا بعد اینکه یکم جلو رفتیم به بهونه خریدن نوشابه رفتن دیگه پیداشون نشد!گزارشگر همانطور که سرش را تکان می‌داد با همان لحن آلن دلونی گفت:-آقا چرا پای نوجوون هارو به این داستان باز می‌کنید؟ ما باید الگوی اونها باشیم!بعد همانطور که راه می‌رفت و دوربین هم با او حرکت می‌کرد ادامه داد:-این ها هم اموال مسروقه هستند که داخل وانت بودند! یک یخچال قدیمی و گاز سفید‌رنگ...مریم خانم به تلویزیون اشاره کرد و گفت:-اینا چقدر شبیه گاز و یخچال مان! نه؟ماهم دوباره یک‌صدا باهم گفتیم نه! مریم خانم سری تکان داد و دوباره مشغول تماشا کردن شد:--بله و یک کمد چوب بلوطی که اتفاقا بسیار قدمت داره و جزء یکی از قدیمی‌ترین کمد هاست! فقط نمی‌دونیم که چرا انقدر سنگینه و گاهی ازش صوت‌های عجیب شنیده میشه!مریم خانم که دیگر کم مانده بیهوش شود گفت:-این...این کمد چوب بلوطی منه!ماهم چاره ای جز سکوت کردن نداشتیم. در همان حال و هوا بودیم که ناگهان گزارشگر ادامه داد:-بله و ماموران ما خیلی به این کمد مشکوک هستن و الان تصمیم گرفتیم که قفل‌سازی بیاریم تا در کمد رو باز کنن!در همان حال که مثل فیلم سینمایی‌های اکشن به تلویزیون خیره مانده بودیم به ناگاه مردی وارد صحنه شد و بعد از کمی ور رفتن به قفل کمد، سرش را بالا آورد و با شادی اعلام کرد که در الان باز می‌شود. دوربین نزدیک در شد و در بلافاصله بعد از صدایی باز شد و آقا نادر کبود شده و بیهوش از آن بیرون افتاد. ماهم خیره به صفحه تلویزیون مثل برق‌گرفته‌ها خشک شده بودیم.درست است که مریم خانم بیهوش شد و مجبور شدیم او را به درمانگاه ببریم. ولی خداروشکر آقا نادر صدمه جدی‌ای ندیده بود و همان شب به خانه جدیدشان رفتند و ما هم ازشان کلی خواهش و التماس کردیم که چیزی به پدر و مادر هایمان نگویند. اولش خیلی مصمم بودند و می‌خواستند با آنها تماس بگیرند ولی بعدش دلشان به حالمان سوخت و قول دادند که چیزی نگویند. البته چند روز بعدش هم میراث‌فرهنگی برای بردن کمد مریم خانم به خانه‌شان آمد ولی آقا نادر از بس گریه و زاری کرد که این تنها دارایی ماست؛ آن بنده خدا‌ها هم منصرف شدند و رفتند و آنها هم بالاخره نفس راحتی کشیدند! راننده وانت فلک‌زده هم با شهادت دادن آقا نادر آزاد شد و فکر کنم تا چند مدت قید وانت و کار را زده‌باشد. ماهم که حالا یک ماه از تابستانمان مانده بود تصمیم گرفتیم همین یک ماه را در امنیت و سلامت بگذارانیم تا مدرسه باز شود و ما را از بی‌حوصلگی نجات دهد و صد البته کاری کند که هرروز آرزو کنیم تا ای‌کاش در کمد گیر بیافتیم ولی به مدرسه نرویم!