چیزی که برای پیدا کردن راه به ما نمی گویند

مقدمهدر روزگار گذشته، اولین چیزی که برای انتخاب رشته و شغل می گفتند این بود : برو دنبال علاقه ات.اما در این زمانه مهم ترین چیزی که به ما نمی گویند اتفاقا همین دوست داشتن و علاقه داشتن است.ترس از آینده ی مبهم بعضی از رشته های دانشگاهی، منسوخ شدن و بی کلاس تلقی کردن بعضی شغل ها و افزایش چشم گیر چشم و هم چشمی های خانوادگی و رقابت سر دکتر، مهندس شدن از مهم ترین عواملی است که برای ما از لذت شخصی و علاقه داشتن برای درس خواندن و کار پیدا کردن نمی گویند.پیدا کردن راهمرداد آن سالی که کنکور دادم، مثل تمام کنکوری ها در صدد بهترین انتخاب رشته و دانشگاه بودم، کدام دانشگاه خوب است، کدام رشته ی علوم انسانی میتواند بازار کار خوبی داشته باشد تا به محض فارغ التحصیلی هلت بدهند داخل یک کار کارمندی شیک و باکلاس. این ها سوالاتی بود که از قبل نوشته شده بود و من باید بدون اینکه سوال دیگری اضافه کنم جواب همان سوالات پیش فرض را میدادم!گذشت تا شهریور و اعلام نتایج. رشته ی حقوق در دانشگاه دولتی شهر خودمان، خب آن موقع فکر میکردم شاخ غول را شکسته ام و بهترین رشته ی علوم انسانی در دانشگاه دولتی و به به!اما راستش را بخواهید زود متوجه شدم که یک چیزی در حقوق دارد من را اذیت میکند، ولی تا بفهمم آن چیست دور از جان شما پدرم درآمد. همان ابتدا فهمیدم وکیل و قاضی و کارمند دادگستری شدن ابدا برایم جذاب نیست و بعدتر فهمیدم خیلی هم برایم منفور است و اعصابش را ندارم. بحران و چالشی بود این رشته ی حقوق که اگر بخواهم دقیق تر بگویم میشود این بیت از فردوسی:یکی داستانست پر آب چشم / دل نازک از رستم آید به خشمآشنایی با دنیایی دیگریک سال بود که دانشگاه مجازی بود و معلوم هم نبود این ویروس زشت کی دست از سرما بر دارد که تصمیم گرفتم کار کنم. تمام آگهی های شغلی را بالا پایین کردم و یکی دو جایی هم مصاحبه ی حضوری رفتم و فهمیدم میخواهند از دانشجو جماعت بیگاری بکشند اما خب باز هم حاضر بودم بروم اما نشد. تا اینکه یک آگهی دیدم با عنوان "کارآموز دیجیتال مارکتینگ". از این عبارت فقط بخش کارآموزش برایم مفهوم بود آن هم اینکه هیچ پولی بابت 3 ماه کار حضوری نمیدهند و با دو بخش دیگرش هیچ آشنایی خاصی نداشتم. آگهی مربوط به یک آژانس دیجیتال مارکتینگ تازه تاسیس بود که میخواست با جذب کارآموز نیروی مورد نظرش را آموزش دهد و بعد هم جذب کند. مصاحبه در گوگل میت انجام شد و من به عنوان کارآموز دیجیتال مارکتینگ بخش سوشال مدیا مشغول به کار شدم. این کار هم چالش های زیاد و مختلفی داشت مخصوصا اینکه من در آن صفرِ صفر بودم. از سر و کله زدن با تقویم محتوایی و استراتژی محتوا بگیر تا چالش های کارمندی و کارفرمایی. با همه ی این اوصاف کار و فعالیت در این حوزه برایم جذاب بود و میخواستم به ناشناخته هایش پا بگذارم. همکاری من با این آژانس شش ماه دوام آورد که برایم آورده ی مالی چندانی نداشت اما پیش زمینه و تجربه ی خوبی در اختیارم گذاشت.قدم گذاشتن در راهپله به پله را از قبل می شناختم اما راستش تا قبل از کار کردنم در دیجیتال مارکتینگ دقیق نمیدانستم میخواهد چه کار کند برای همین تا آن موقع در کلاس هایش شرکت نکرده بودم. وقتی توضیحات دوره طراحی سایت را خواندم با خودم گفتم "این هم تیری در تاریکی" برای درآمد و استقلال مالی. طراحی سایت با ماجرای فیلترینگ گسترده و مشکلات اینترنتی کمی از رمق مان برای ادامه مسیر کم کرد، سرعت پایین اینترنت، کار نکردن هاست خارجی و مشکلات ریز و درشت دیگر. اما مدرس محترم دوره، سرکار خانم فرناز مجیدی با تمام توان یک به یکِ ما دانشجو های طوفان زده را با همدلی و محبت از خطر غرق شدن نجات داد. طراحی سایت ابتدای این مسیر پر پیچ و خم بود اما تا اینجای کار فکر میکنم سئو آن چیزی باشد که آن را با حظ و لذتی وافر ادامه خواهم داد. درست است که از فضای وردپرس و طراحی سایت کمی (!) وحشتناک تر و دلهره آورتر است اما تمرینات سخت کیورد ریسرچ و کیورد تارگت هم نتوانسته من را از نفس بیاندازد و این برای منی که علاقه، شرط اولم در همه ی کارهاست یعنی یک برد بینظیر.فکر میکنم با "سئو" در حال کشیدن ضلع دوم مثلث شغلی خود هستم که ضلع اول آن طراحی سایت بود و ضلع سوم آن تولید محتوا است چون همین الان که دارم این مقاله ی خاطره محور را مینویسم، از خلق آن لذت زیادی می برم.کلام آخربعد از ناکامی و زمین خوردن بسیار متوجه شدم، هر جا که اشتباه کردم بخشی از آن بخاطر عدم علاقه بود و بخشی دیگر هم بی اعتمادی به خودم و ارزش نگذاشتن برای چیزهایی که دوست دارم.اگر شما هم تجربه ای در این مورد دارید و کاری را به خاطر علاقه داشتن شروع کرده یا برای دوست نداشتن رها کرده اید، خوشحال میشوم آن را با من به اشتراک بگذارید.