چرا در سی سالگی به دانشگاه میرم؟

من کارشناسی دانشگاه تهران بودم و به دلیل شرایطی که داشتم ترجیح دادم از درس فاصله بگیرم و بیشتر به کار بپردازم. اما الان در سی سالگی تصمیم گرفتم که دوباره به دانشگاه برگردم اما دلایلم برای این کار چی بوده؟در مورد ارشدم هم توضیح کوتاهی بدم درس چندانی نخوندم ولی به سبب ریاضی خوبم و دروس مشترک خوب رتبه ۴ کنکور ارشد شدم(ریاضی ۶۰ و مشترک ۶۷ در مقابل تخصصی های ۰ و ۳ و ۱۰ درصد)مهمترین دلیل و تنها دلیلی که وجود داره اینه که ایران جای کار کردن نیست. من بطور کلی سعی میکنم منطقی رفتار کنم و درضمن جانب انصاف رو داشته باشم ولی چند تجربه که توی این سالها داشتم رو با شما به اشتراک میذارم که بدونید چرا ایران جای کار کردن نیست.اولین تجربه از اوج کثافت بازار کار ایران برای یکی از بی در و پیکرترین شرکتهای ایران یعنی فناپه. من سالها ۹۱ اینا تو فناپ کار میکردم و به علت اینکه کارم اونجا حوصله سر بر بود(تقریبا شده بودم پشتیبان یه سامانه و اکثر اوقات بیکار بودم) درخواست دادم کارم عوض بشه و یا من حاضر نیستم شرکتی بمونم که هیچی به دانشم اضافه نمیشه. بعد از حدود ۱ ماه دیدم که تغییری در وضعیتم داده نشد. برای همین رفتم جاهای دیگه مصاحبه و یک ماه مونده به اتمام قراردادم اعلام کردم نمیخوام سال جدید با فناپ قرار داد ببندم. پرسیدن کجا میری گفتم به یکی از شرکتهای رقیب ولی بطور کلی حتی زبون برنامه نویسیم متفاوته و هیچ مشکلی تو NDA پیش نمیاد. چیز جالبی که به من گفتند و من به عمق کثافتی که توی فناپه پی بردم این بود که اون شرکت غلط میکنه کارمند مارو بگیره و مثلا اگر شرکت x بود زنگ میزد و از ما اجازه میگرفت برای استخدام از شرکت ما! اتفاقی که دقیقا توی همون زمان بطور پنهانی بین اپل و سامسونگ توی آمریکا افتاده بود و این دو شرکت میلیونها دلار بخاطرش جریمه شدند و به کارمندها خسارت دادند رو توی فناپ با افتخار اعلام میکنن! چون من پایه های کار کردنم رو روی اصول سالم کار کردن بسته بودم باورم نمیشد که یه شرکت اینقدر کثیف باشه که کاری که کاملا غیر قانونیه با هر قانون و منطقی حق مسلم خودش بدونه و حالا بحثش به کنار که چندین ماه هم حقوق من رو نگه داشتن و تسویه نکردن.دومین تجربه بر میگرده به یه شرکت استارت آپی که البته الان بزرگ شده. با کلی وعده و وعید کلی آدم تاپ از بهترین دانشگاهها مثل من و مجتبی از تهران و محسن از شریف رو از موقعیت شغلی های خوبی که داشتیم گرفت و تهش فهمیدیم رفتار شرکت اینجوریه که آدمها رو سه چهار ماهه میگیره و کارش رو راه میندازن و بعدش با مسخره بازی هایی که راه میندازه اونها رو از شرکت دک میکنه که به سهام و ... ای که قول داده بودن عمل نکنن و قبل از ما هم حداقل یکی دو تا تیم اینجوری بودن که مثلا تیم ابراهیم اینا اومد استراکچر اولیه پروژه رو بالا آورد و بعد چند ماه رفتن و حالا بامبولی که سر ما در آوردن این بود که تا ۲۰ فروردین برخلاف درخواستهای مکرر ما راجع به حقوق حرفی نزدن و اون موقع بود که اومدن گفتن طبق نظر سراوا ما حقوق هیچکی رو بالا نمیبریم!سومین تجربه برمیگیرده به شرکتی که بعد اون تصمیم گرفتم بیخیال کار کردن توی ایران بشم و میخوره به نوسان قیمت دلار و سکه و اینکه شرکت از همراه اول و ایرانسل پول میگرفت ولی میگفت نمیگیریم و میرفت باهاش دلار و سکه بازی و ندادن حقوق ما و تهش ما بعد ۸ ماه با شکایت رسمی به تامین اجتماعی تونستیم طلبمون رو وصول کنیم و خود وکیل شرکت با پررویی میگفت الان که ارزشی نداره(من حدود ۹ میلیون پولم دستشون مونده بود که اگه به وقتش میدادن میشد ۶ تا سکه ول وقتی دادن دوتا سکه هم نمیشد!) و شرکت فکر میکرد برد کرده که در واقع یک سوم حقمون رو بهمون داده! نکته جالب دیگه اینه دو سه ماه بیمه من وسط مسطای سابقه کاریم رد نشده که شرکت حاضر نمیشه ردش کنه(چون باید جریمه دیرکرد بده) و الان که دو سالم میگذره شرکت هنوز که هنوزه رد نکرده و سازمان تامین اجتماعی هم با اینکه چند بار رفتم هیچی نشده!چرا حالا شرکتهای ایرانی میتونن در حد فناپ کثیف باشن و یا در حد شرکت دومم باهوش بازی در بیارن و یا مثل شرکت آخری که گفتم با پول کارمند دلار بازی کنن؟ چون به هیچ جای هیچ کس نیست شرکتها چه غلطی میکنن و تا وقتی یه جایی مثل فناپ سیبیل اونایی که باید رو چرب کنه هیچ اهمیتی نداره که چه کثافت کاری ها و بی قانونی هایی اونجا اتفاق میوفته.سر همین تصمیم گرفتم کار کردنم تو شرکتهای ایرانی رو به حداقل برسونم و به علت شرایطی که داشتم و نمیتونستم از ایران برم تصمیم گرفتم حداقل سر خودم رو با دانشگاه گرم کنم.