دنیا هنوز جای زیبایی نیست اما تو ارزش زندگی کردن رو پیدا کردی، دان؟

دان، که توی لیتل دان راجع به هیجان صحبت کردن باهاش یه مقداری حرف زده بودم، اولین غریبه‌ای بود که به خودم اجازه دادم جلوش خود واقعیمو نشون بدم. دقیقا نمیدونم کی و چرا این کار رو کردم اما در کل حس می‌کردم، آدمی هستش که میتونه منو درک کنه. شروع صحبتام هم باهاش فارغ از هر گونه علاقه‌مندی و هر تمایل دیگه‌ای بود. در حقیقت یه حس وجودی، یه چیزی مثل کودک درونم بهم نوتیس می‌داد که این آدم هر چند غریبه، هر چند غیر قابل دسترس و هر چند ناشناس اما می‌تونه حرفاتو بشنوه و درکت کنه. شروع صحبتام باهاش هم دقیقا یادمه. اون داشت از درد روزگار و زندگی توی توییتر می‌نالید. همون شبم مثل خیلی از شب‌های دیگه، یه لینک ناشناس گذاشت و من فقط بهش یه جمله گفتم. یه جمله از ارنست همینگوی که میگه:« دنیای جای زیبایی نیست اما ارزش زندگی کردن رو داره».اینکه «زندگی کردن» گفتم یا «جنگیدن» رو یادم نیست و حتی اینکه اصلا همینگوی واقعا این جمله رو گفته باشه هم شک دارم اما جمله‌ای بود که اون شب دلم می‌خواست بهش بگم. از اون قسمت مهم‌تر، اونم دلش می‌خواست بشنوه.بعد از اون شب، صحبتامون بیشتر شد و ازم خواست منو بشناسه. شاید منو خودمو بهش عرضه کردم که بیشتر بشناسه. منم برای اینکه همچنان مرموز باقی بمونم، سعی کردم هر روز بهش اجازه پرسیدن یه سوال در مورد خودم رو بهش بدم. شاید تا چند ماه این بازی رو داشتیم ادامه می‌دادیم. اون سوالاشو می‌پرسید و منم صادقانه جوابشو می‌دادم. مطمئن بودم که همونقدری که این فرآیند برای من هیجان انگیزه، برای اونم هست. تقریبا از یه جایی به بعد هم مطمئن بودم که میدونه من کی هستم و خیلی راحت می‌تونست نسبت به ادبیاتم و توییتام منو بشناسه ولی خب همچنان این غیرمستقیم حرف زدن باعث شده بود که به خودم بقبولونم که منو نمیشناسه. همین امیت خاطر باعث شد حتی سوالی که منتهی به تاریک‌ترین افکاری می‌شد که کسی ازم نشنیده بود هم بهش جواب بدم. یه جورایی در عرض شاید دو ماه بهش علاقه پیدا کرده بودم. علاقه که حالا نه، همون پشن خودمون. با اینکه هیچوقت ندیده بودمش به صورت مستقیم، هم صحبتی باهاش منو به جنون می‌رسوند. تمام صحبتامون توی ناشناس بود اما انگار سال‌ها بود که دوتا غریبه همدیگه رو می‌شناختن. بعضی وقتا که صحبت بینمون دیر پیش میومد، بهم می‌گفت یه لحظه فکر کردم که توی این ناشناس گمت کردم و دیگه ازت خبری نیست. منم خودمو با اسم مستعارم معرفی می‌کردم که بدونه خودم هستم. نمی‌دونم شاید باید اون موقغ‌ها بیخیالش می‌شدم و دیگه ادامه نمی‌دادم اما باز هم صحبت کردیم. از کارم گفتم. از علاقه‌هام. از ترسام. از اینکه چقدر به نظرم زیباست. تا اینکه بالاخره یه روز، برای همیشه دیگه هیچوقت جوابمو نداد. هر چقدر در زدم هیچکسی نبود در رو باز کنه. از طرفی هم جرات مستقیم روبه‌رو شدن باهاش هم نداشتم. هی می‌گفتم، خب ممل الان بری بهش بگی کی هستی تو؟ دوست داری تو روت پست بزنه؟تا الان هیچوقت دلیلشو نفهمیدم و خب از اون موقع خیلی وقته که داره می‌گذره. دیگه نه امکان اینکه توی کافه اتفاقی چنتا میز اونورتر ببینمش هست و نه دیگه توییتری برای من وجود داره اما اون دو ماه پررنگ‌ترین زمانی بود که تونستم خودمو برای کسی بشکافم. مهم‌تر از همه به خواست خودم این کار رو کردم.این داستان اصلا موضوع اصلی حرفم نبود. فقط تمام چیزایی که می‌خواستم امروز راجع‌بهشون حرف بزنم رو توی خودش داشت. البته یه فرصتی برای تعریف کردن کامل‌تر داستان کسی بود که هیجان انگیز بود.اولیش، بر خلاف اولین حرفی که به دان زدم، به این نتیجه رسیدم که این نازیبا بودن دنیا اینقدر بزرگ و سنگینه که ارزش زندگی کردن هم از آدم می‌گیره. زندگی اصلا مقوله عادلانه‌ای نیست. بد ذاته. هیچوقت قرار نیست اونقدری که تلاش کردی رو به دست بیاری و اون آدم‌هایی که به چیزی می‌رسن، لزوما اون اندازه تلاش نکردن. توی فضای مجازی پر از اینه که تو تلاش کن، تو 5 صبح پاشو یا تو فلان کارو بکن تا مثل فلانی موفق بشی. هیچوقت کسی نیومده بگه که فلانی رو می‌بینی بیش از 70% از عمرشو تلاش کرد و به جایی نرسید. چون کسی این آدما رو دوست نداره. بیشتر ترحم یا نهایت روبه‌رو شدن با این آدما هم افسوس و ناراحتی از اینکه ای وای که زندگیش اینطوری شد. حقیقت اینه که خیلی از آدما تحمل دیدن واقعیت رو ندارن تا این آدمایی که بخشی از واقعیت تلخ ناعادلانه بودن زندگی هستن رو، ببین.اینا رو نگفتم که به این نتیجه برسم که من خیلی تلاش کردم و فلان نشدم. نه.نه. شاید حقم این نبود یا شاید بود اما حقیقت اینکه زندگی بی‌رحم و عادلانه نیست رو نمی‌تونم انکار کنم. مهم‌ نیست چقدر خودتو سفت بچسبی، زندگی با تمام ناعدالتی و بدجنسیش به تو هجوم میاره و تیکه‌های بدنت رو پاره می‌کنه. اون موقعی که متوجه پاره شدن روح و جسمت شدی و تونستی به حرکت ادامه بدی که شاید بتونی رسیدن به خوشبختی رو برای خودت متصور باشی.دومیش، توی چند روز اخیر که با دونفر در حال صحبت بودم حتی شده برای دقایقی حاضر شدم در مورد خودم صحبت کنم. درسته که خیلی محافظه کار و به صورت رمزی باهاشون حرف می‌زدم اما درجه سختی صحبت در مورد یه سری موضوعات به حدی بود که از توی رگ‌های پیشونیم درد ضجه می‌زد. هر چند که یکی از اون دو نفر به هر دلیلی متوجه این ناراحتی من شد و اجازه داد بیشتر از این دیگه در موردش حرف زده نشه. صادقانه بخوام اعتراف کنم، برای لحظه‌ای هم که شده، داشتم کنترل احساس و عقلم رو از دست می‌دادم، تمام دار و نداری که اینجا جمع کرده بودم بهشون نشون می‌دادم. تمام دار و ندار که نه، همون قسمت تاریک یا هیولا که همیشه سعی در مخفی کردنش دارم. تمام چیزی که راجع به خودم می‌دونستم رو داشتم در اختیارشون قرار می‌دادم.راستش پیدا کردن اینجا، برای کسی که شاید چند دهم درصدی براش سوال باشه که من کجا هستم یا دقیقا چه غلطی دارم می‌کنم، خیلی کار سختی نیست. همین الان هم نمی‌دونم اونا اینجا رو می‌خونن یا نه. نیاز هستش دوباره جامو عوض کنم یا نه. شاید یه مقدار خودسانسوری. شاید گفتن حقیقت در مورد ماهیت وجودیت اینجا رو بازم بیشتر عقب بندازم. نمی‌دونم. فعلا دارم به خودم می‌قبولونم که هیچکسی که اینجا رو می‌خونه، من رو توی دنیای واقعی نمیشناسه.و اینجا هست که برام سوال میشه که چجوری در مقابل دان اینقدر وا دادم. این شکستن و فرو ریختن به حدی بود که خودم دعوتش کردم به حرفام گوش بده. نمی‌دونم. شاید هیچوقتم جوابشو درنیابم. همونطور که هیچوقت جواب اینکه چرا دیگه باهام حرف نزد رو پیدا نکردم. اینقدری که میدونستم که حتی به خودم اهتمام استاک کردنش رو نباید بدم ولی همیشه بابت اون دو ماهی که خیلی سریع اتفاق افتاد، دلم براش تنگ میشه. مثل هزار تجربه و خاطره دیگه که هر چی بیشتر روش خاک میشینه، سوز دلتنگیش وحشیانه‌تر میشه. فکر کنم احتمالا منم یه روزی دل داشتم.راستی، دنیا هنوز جای زیبایی نیست اما تو ارزش زندگی کردن رو پیدا کردی، دان؟