شب سیصد و هشتاد یا بازپروری

آینه‌ی دیگری بر دیوار راهروست. یک نفر در این خانه دنبال کسب آرامش و تسلط است.تمام روز باران بارید. تمام باران بارید. باران تمام بارید.تمامی حکم‌ها و فرضیات این قصه متعلق به نویسنده می‌باشد و هرگونه تشابه دراماتیک یا لغوی، به اختیار تخیل و قضاوت خواننده است.با من همراه شو و قصه‌ی بازپروری:حکایت اول، من چقدر خوبمهمه‌ی ما، تلاش کرده‌ایم برای دیده شدن. احساس خواستنی بودن کردن. احساس دوست داشته شدن، مهم بودن.در زمین بازی کودکستان، دنبال هم می‌کردیم. کی بهتره سریع‌تر بدوه؟ کی‌ می‌تونه بلندتر بپره؟ کی بلده پازل درست کنه؟در همان ایام، از شما مایه نمی‌گذارم. خودم را می‌گویم. هشت نه ساله بودم و در راه برگشتن از مهمانی در ماشین آریا بودیم. از آنجا که قصه قدیمی است و دهه هفتادی، یکی از مهمانان را سر راهمان قرار بود برسانیم. من، از صندلی عقب به مادرم گفتم، کلاس کاراته‌ام روزهای فرد است. مامان که می‌دانست. دوست داشتم این مهمان چنددقیقه‌ای ببیند من چقدر بچه‌ی خوب و ورزشکاری هستم. مهمان هم پرسید کلاسم چطور است و من توجهم را گرفتم. وقتی که از ماشین پیاده شد، مادرم گفت که گفتن این حرف برای جلب توجه بوده و کار قشنگی نیست. الان که بیست و چند سال می‌گذرد هم، شرم آن شب از خاطرم نمی‌رود. با خودم دعوا می‌کردم که هی، مگه تو مونده‌ی تایید یارو بودی؟حکایت دوم، من چقدر خاصمآه! که این درد تایید خاص بودن ما را کشت. وقتی بعد از یک تابستان توجه به من، شسلی شش ساله، وارد مدرسه شدم، نابود شدم. تمام تابستان را در سریالی نقش اول داشتم و حساب کنید در آن جهان کودکی، من، محور زمین و زمان، بازیگر ستاره‌ی فسقلی صحنه‌، چقدر توجه گرفتم. بعدش ورود به یک مدرسه‌ی دولتی و بر خوردن بین سی و چند دانش‌آموز دیگر. دوست داشتم همه بدانند من بازیگرم. خفنم. خاصم. باهوشم. ولی دنیا این شکلی بازی نمی‌کند. من لابلای انبوه دخترکان طوسی‌پوش مدرسه گم شدم.دوران راهنمایی کوله‌ی قرمز و جوراب قرمز می‌پوشیدم. دوران دبیرستان دستبند و گردنبند‌های چوبی بزرگ می‌انداختم. دوران دانشگاه، باز به کوله و کانورس قرمز و سیگار رو آوردم. دوربین آنالوگ دست می‌گرفتم و باز هم خاص بودم. من می‌خواستم خاص باشم.دهه‌ی بیست کله‌ام را قرمز، آبی و سبز کردم. تتو کردم، پیرسینگ انداختم.الان هم سوراخ دعایم تنهایی سفر کردن است. احساس خاص بودن می‌دهد.حکایت سوم، من چقدر مهمممی‌بینی سرم شلوغ است؟ نمی‌دانی چقدر کارهایم مهم است. فکرش را هم نمی‌توانی بکنی این کمپانی بدون من نمی‌چرخد. من اگر نباشم یک مهمانی هم نمی‌گیرند. آشناست؟ بله! این صدای آنان است که دنبال اثبات مهم بودنشان هستند.حکایت چهارم، من چقدر خواستنی‌امجایی نیست برم ملت عاشقم نشن. مهمونی‌ای نیست ملت به من بند نکنند. دبیرستانی بودیم و جاهل و در راه برگشت از دورترین و پر پسرترین مسیر به خانه. دوستم گفت، اگر پسری به ما سلام می‌ده یا هر چی، بخاطر اینه که من باهاتونم. دو قدم جلوتر کارگر مشغول کاری به ما سلام داد و ما جاهلان سربه سرش گذاشتیم که این بود جذابیت‌ات؟!سال کنکور، با کانورس سفید و تسبیح عقیق به گردن و شلوار جین و بلور مشکی، رفتیم اولین پارتی دخترپسری عمرمان. عصر پنج‌شنبه، چهار تا نه! در اتاق داشتیم آماده می‌شدیم و از دوستم پرسیدم معلوم است این پشت کفش من مارکش فلان است؟ گفت اوه! کی تو رو نگاه می‌کنه تو مهمونی! فرو ریختم!حکایت آخر، حال خویشمشت نمونه‌ی خروار است. زندگی همه‌ی ما پر است از این لحظات. وقت‌هایی که از به یاد آوردن خویش احساس شرم، گناه و اندوه می‌کنیم. یا با یادآوری رنج، دلمان می‌سوزد.رهایش کن دلبر!چرا که همه‌ی ما، هنوز در همان حیاط کودکستانیم. هنوز می‌خواهیم همه بگویند، تا شاید باور کنیم، مهم‌ام، ارزشمندم، خوبم، خواستنی‌ام.ما عالی هستیم. حتی اگر دیگران باور نکنند، حتی شما دوست عزیز!