چگونه با کودکان خود در مورد ویروس کرونا صحبت کنید

منتشرشده در: Guardian در تاریخ ۱ مارس ۲۰۲۰نویسنده: Amy Coopesلینک مقاله اصلی:https://www.theguardian.com/commentisfree/2020/mar/02/stop-a-worry-becoming-catastrophic-how-to-talk-to-your-kids-about-the-coronavirusچند هفته پیش با فرزندانم در پارک بودم که شنیدم گروهی از پسرها، شاید هشت ساله یا بیشتر، در زمین بازی با یکدیگر صحبت می کردند. ​وقتی که در چرخ و فلک نشسته بودند یکی از آن‌ها پرسید: «درمورد کروناویروس چیزی شنیدید؟» یکی از دوستانش جواب داد «آره» یکی دیگر گفت: «ذات‌الریه، در چین»« آیا می‌دانید چند نفر مرده‌اند؟مثلا ۵۰ تا!»زیر لب توافقی کردند که این واقعا تعداد زیادی است و سپس، به روش عجیب و غریب کودکان، به موضوع دیگری پرداختند. ​من در طرف دیگر مات و مبهوت مانده بودم. چطور گروهی از دانش آموزان استرالیایی که در حومه‌ شهر، در نیم دیگری از جهان زندگی می‌کنند چیزی در مورد شیوع بیماری که در آن زمان عمدتا به چین محدود می‌شد، می‌دانند؟ ​و چرا برایشان مهم بود؟​​​​​​​​البته پاسخ ساده است: آن‌ها در همان دنیایی زندگی می‌کنند که ما داریم زندگی می‌کنیم.آن‌ها اخبار را می‌شنوند و می‌بینند، از رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند.گفتگوی ما رو می‌شنوند. و با هم حرف می‌زنند. ​آن‌ها اهمیت می‌دهند چرا که ترس ما را می‌شنوند و در آن سهیم می‌شوند.و آن‌ها به کمک ما نیاز دارند تا همه چیز را حل کنند. ​به زودی مجبور خواهید شد با کودکان خود در مورد کروناویروس جدید صحبت کنید. این در حالی است که شیوع کووید - ۱۹ در حال حاضر به همه قاره‌های جهان سرایت کرده و وارد مرحله جدیدی از همه‌گیری شده‌است. ​پوشش رسانه‌ای به صورت دیوار به دیوار وجود دارد، به روز رسانی روزانه از سوی افسر ارشد پزشکی و دولت، و گفتگو در مورد ویروس در همه جا وجود دارد. ​این اجتناب‌ناپذیر است.​​​​​​​​برای بسیاری از کودکان، ماسک‌های صورت به یک منظره آشنا تبدیل می‌شوند؛ اگر شما در استرالیای شرقی هستید و در طول تابستان با دود خطرناک مرتبط با آتش‌سوزی زندگی می‌کردید، این احتمال بیشتر هم هست. ​ در کشورهای دیگر، قرنطینه‌ها و سرکوب‌ها، توقف حمل و نقل، بسته شدن مدارس و سایر اختلالات عمده در زندگی روزمره دیده می‌شود و ممکن است به زودی به واقعیتی در زندگی همه تبدیل شود. ​ خانواده، دوستان، معلمان و حتی خود بچه‌ها ممکن است بیمار شوند.​​​​​​​​والدین اغلب تصور می‌کنند که فرزندان آن‌ها نسبت به رویدادهای جهانی بی‌توجه هستند و یا برای درک معنای آن خیلی کوچک هستند. ​ما نمی‌خواهیم با صحبت کردن با آن‌ها در این مورد آن‌ها را بترسانیم، به ویژه زمانی که خودمان حس ترس و وحشت در مورد آنچه که در آینده وجود خواهد داشت داشته باشیم و یا مطمئن نباشیم که چه باید بگوییم. ​اما کودکان، به ویژه کودکان کوچک‌تر، به گونه‌ای به دنیا فکر می‌کنند و آن را پردازش می‌کنند که می‌تواند آن‌ها را آسیب‌پذیرتر کند. ​مفاهیم زمان، مکان و فاصله مبهم هستند. یک کودک می‌تواند بدون این که چارچوب زمانی برای تفکیک داشته باشد، اثر یک رویداد را بارها و بارها ببیند، و باور دارد که هر نمونه یک تهدید جمعی را نشان می‌دهد. ​اگر توضیح دهید که تصاویری که آن‌ها می‌بینند یا داستان‌هایی که شنیده‌اند، در حال حاضر، از مکان‌های دور از اینجا هستند، ممکن است آنی و ترسناک به نظر برسد. ​متن، تناسب و اطمینان مجدد بسیار مهم هستند.​​​​​​​​اگر نگران به نظر برسید، آن‌ها این موضوع را متوجه خواهند شد و ممکن است از مطرح کردن آن با شما وحشت داشته باشند. وحشت باعث خجالت و شرم می‌شود و یک نگرانی ساده می‌تواند فاجعه‌بار شود و منجر به اجتناب، خودداری از اطلاعات و عقب‌نشینی شود، به ویژه اگر سوالات آن‌ها رد شده و یا به حداقل برسد. ​درباره ناگفتنی‌ها حرف بزنید.​​​​​​​​من از یک روان‌پزشک کودک، دکتر کارن گائونسون، و متخصص سواد رسانه‌ای کودکان، سافرون هاودن، در مورد چگونگی صحبت با کودکان در مورد شیوع ویروس کرونا پرسیدم. ​ آنچه گفتند را در زیر برای شما می‌گویم:​​​​​​​​چطور:​​​​​​​​یک فضای ایمن و زمانی از روز را انتخاب کنید که بتوانید تمام توجه خود را به آن‌ها بدهید و خسته، مضطرب، گرسنه نباشید و عجله هم نداشته باشید. ​گاهی اوقات گپ زدن در کنار هم (‏هنگام نگاه کردن به چیزی با هم یا رانندگی)‏ می‌تواند بهتر از صحبت رو در رو عمل کند. ​همه چیز ممکن است در شب بزرگ‌تر و دلهره‌آورتر به نظر برسد، پس اگر در این زمان سوالاتی مطرح شد، اطمینان خاطر بدهید و برنامه ریزی کنید که مکالمه را در ساعات روز ازسر بگیرید. ​به ویژه برای کودکان کوچک‌تر، ارائه راحتی فیزیکی به آن‌ها این امکان را می‌دهد که شرایط را تنظیم کنند(ولی به این کار اصرار نکنید). ​ابتدا با یک سوال باز در مورد این که چه چیزی می‌دانند و چه احساسی درباره موضوع دارند، شروع کنید. ​ترس‌ها و نگرانی‌های آن‌ها را ارزیابی کنید، به آرامی حقایق را برای مقابله با هر گونه سوء برداشت آن‌ها (‏به ویژه در سطح ریسک) ‏ارائه دهید و توضیح دهید که اطلاعات شما از کجا آمده‌است. ​بگذارید گفتگو را ادامه دهند.سوالات دشوار را پیش‌بینی کنید اما این سوالات را تسریع نکنید و یا آن‌ها را با اطلاعات بیش از حد پر نکنید. ​اگر نمی‌توانید مکالمه را ادامه دهید یا آن را ببندید قول ندهید؛به آن‌ها نشان دهید که می‌توانند سوالات بیشتری را بعدا در هر زمانی بپرسند. ​لحن آرامش‌بخش و اطمینان‌بخشی داشته باشید.​​​​​​​​این مکالمات را هرچه زودتر انجام دهید تا شما منبع مطمئن اطلاعات فرزندتان باشید. ​صادق باشید اما مرزهای مناسب را حفظ کنید؛به فرزند خود اطمینان دهید که حالتان خوب است و از طرف دیگران حمایت می‌شوید تا او احساس مسئولیت و یا نگرانی در مورد شما نکند. ​بگذارید آن‌ها بدانند که اگر شما مضطرب یا ناراحت به نظر می‌رسید، به زودی احساس بهتری خواهید داشت و حالات احساسی گذرا هستند. ​چه چیزی:ساده و واقعی صحبت کنید و بر روی پیام‌های مثبت تمرکز کنید. ​به فرزند خود اطمینان دهید که بیشتر مردم تنها به یک بیماری خفیف مبتلا می‌شوند و در عرض چند هفته کاملا بهبود می‌یابند. که کودکان به ندرت مریض می‌شوند و وقتی مبتلا می‌شوند معمولا مثل سرماخوردگی است. که حیوانات خانگی تحت‌تاثیر قرار نمی‌گیرند. نشانه‌های اصلی را تعریف کنید و آن‌ها را تشویق کنید که اگر حال خوبی ندارند به شما بگویند.​​​​​​​​تمام کار سختی را که در اینجا برای حفاظت از آن‌ها اتفاق می‌افتد توضیح دهید، تمام دکترها و پرستارانی که برای کمک به ما اینجا هستند، که ما بیمارستان‌ها و داروهای خوبی داریم، و بر این نکته تاکید کنید که چگونه همه در سراسر جهان با هم همکاری می‌کنند تا از یکدیگر مراقبت کنند، واکسن و درمان پیدا کنند. ​اگر آن‌ها نگران پدر بزرگ و مادر بزرگ و یا دیگران هستند، این موضوع را به عنوان نشانه‌ای از این که آن‌ها چقدر مراقب هستند و دوست دارند تایید کنید و بر روی پیام‌های مثبت در مورد مراقبت پزشکی و حمایت موجود تمرکز کنید. ​برای مثال از این بحث به عنوان فرصتی برای کشف و یادگیری چیزهای جدید با هم استفاده کنید، چگونه بدن ما با ویروس‌ها مبارزه می‌کند و اینکه علائم مختلف بیماری نشانه این است که ما تلاش می‌کنیم تا خوب شویم؛یا اینکه چگونه ویروس‌ها ما را بیمار می‌کنند و چه کارهایی که می‌توانیم برای کاهش ریسک انجام دهیم. ​خودکارآمدی خود را با صحبت کردن درباره و درگیر کردن کودکان در برنامه‌ریزی و آمادگی در خانه تشویق کنید و از این فرصت برای تنظیم روال‌های جدید استفاده کنید. ​این می‌تواند در مورد بهداشت دست، نحوه سرفه، عدم لمس صورت، ضربه آرنج و یا پا به جای دست دادن باشد (‏برخی ویدئوهای واقعا خنده‌دار آنلاین وجود دارند و این یک فعالیت سرگرم‌کننده برای تمرین است)‏، و یا در مواردی که نیاز دارید کمی بیشتر از حد معمول در خانه خود زمان بگذرانید، آن را با لوازم و تجهیزات پر کنید. ​در پیش‌بینی اختلالات و یا تغییرات در روال عادی، شروع کننده باشید و شیوه‌های جدید و ریتم‌های روزانه را برای مطمئن شدن توضیح دهید. ​برای کودکان کوچک‌تر، این می‌تواند شامل نشانه‌های بصری باشد.​​​​​​​​به آن‌ها شغل و نقش و روش‌هایی را بدهید که بتوانند از خود مراقبت کنند - این کار به آن‌ها احساس کنترل و مسئولیت می‌دهد. ​به آن‌ها یک چارچوب مرجع بدهید که آن‌ها بتوانند تجربه گذشته خود را درک کنند، برای اینکه بیماری ممکن است چه شکلی باشد (‏یک سرماخوردگی)‏، یا قرنطینه (‏تعطیلات مدارس)‏و چه مدت طول خواهد کشید. ​توضیح دهید که این ویروس مختص یک کشور یا گروه از مردم نیست، و با آن‌ها در مورد این که چگونه یک تماشاچی خوب باشند و در مواجهه با نژاد پرستی یا تعصب مقابله کنند، برنامه‌ریزی کنید. ​این مقاله توسط ربات هوشمند مترجم مقاله و متن ترجمیار ترجمه شده و پس از بازبینی انسانی منتشرشده است.