کهف الوری فی مدیح علی المرتضی

کهفُ الوری في مديح علی المرتضیشاعر: احمد محبی آشتیانیای فلک شَست از کمان بردار بس کن از تیر، کُشته ام برداراین نَفَس نیست، رفتن روح است این بدن نیست، تلّ خاک و غبارعمر من یک شب زمستانی بخت من خواب ، من بَرَش بیمارسر بر آورده یک دو موی سپید یک دو روز دگر شود بسیارگر جوانی چنین رود که رود بو که پیری نبیندم رخسارملک الموت سر رسد گویم: هی! زهی! دیر آمدی هُش دار!جان؟ بگو چیست تا بدانم نیز روح؟ شاید بجویی از بازار!دو مَلَک گر به گور گرد آیند تن زنم از شنیدن و گفتارگر دمد صور تا که زنده شوم گویمش: بَس! کشیده ام یک بارهیچ کس را سخن نخواهم گفت مگر آن بُت بیایدم به کناراو که دستان مهربانی داشت او که غمبار بودم او غمخوارگر بیاید صدای پایش را می شناسم زدور یا از بارسر درون آورد به خانه دل که: کسی هست تا دهدمان بار؟گر در آید به دیده می بیند لَیسَ فی الدّار غَیرُهُ دَیّار(ترجمه عربی: در خانه دلم کسی به جز او مقیم نیست)گر درآید به خویش می مانم یک دمش اشک می فشانم زاررو ندارم که بنگرم در چشم چشم بر پای می کشم بسیارگویمش دیر کردی ای دلبر گویمش پیر گشتم ای دلدارای علی من تو را نی ام پیرو تو مرا نیز نیستی سالار؟گر ز کویت گریختم بسیار جز به کویت نمانده ام به قراردست بگشا علی به دادم رس یک دمی نیز بر سرم بگذارمن چی ام تا چِشَم شرنگ فراق؟ من کی ام تا کشم چنین آزار؟من که؟ یک ذره مانده ام تا هیچ تو که؟ یک پرده مانده تا دادارتو که رفتی بگو که تا به کجا رفت یک مشت خاک بی مقدارای علی! جمله عقل و چشمی تو گول کوری به خویش وامگذارچهره ای از وجود خود بنما که شدم از وجود خود بیزارکوهسار خدا! پناهم ده دارم از خود شبانه عزم فرارتو مگو کهف جای اصحاب است می شناسم سگی که خُفت به غارذوالفقار از نیام بیرون کن بغض چرکینم از گلو بردارای علی زخم کهنه ای دارم تو نداری، که داردم تیمار؟چنگ زن ، خُرد کن مرا سُتُخوان سینه بشکاف و قلب بیرون آرآهنین مُشت سخت دار و بکوب پس مرا قطعه قطعه کن صد پارقطعه ای را به داغزارِ کویر لخته ای را به آب شور بحارتکه ای را به قُلّه کوهی تکّه ای را به درّه های کُبارپس به اذن خدا چو ابراهیم أُدعُنی یَأتِیَنَّک الأطیار(ترجمه عربی : صدایم کن تا پرندگان به سویت بازآیند.... تلمیح به ماجرای حضرت ابراهیم علیه السلام)نو شوم نو، اگر توام خواهی دیگرم کن، به دیگرم مسپارنو شوم نو، چو شبنمی که دمد بر گل یاس در پگاه بهارهمچو شبنم به سینه می گیرم نه فلک را، نُه است یا که هزار،ز افق تا افق کِشَم بر دوش فلکم گو ببار، تیر ببارتا علی دارم از تو باکم نیست عزم پیکار داری ای غدّار؟گویمت کیست؟ آن که روز ازل چون تو تن می زدی، کشید آن بار( تلمیح به آیه شریفه۷۲ سوره احزاب : إنّا عرّضنا الأمانة علی السموات والارضَ فأبَینَ أن یَحمِلنَها و حَملَها الإنسان إنّه کان ظلوماً جهولاً - ما امانت را بر آسمانها و زمین عرضه کردیم، پس از حمل آن إبا کردند و آن را انسان بر دوش گرفت همانا که انسان ظلوم و جهول است)قدر او گویمت؟ کمر خم کن! فضل او بشمرم؟ ستاره شمار!وصف رویش کنم؟ قمر بشکر جای او؟ خود تو راست قطبِ مَدارنقطةُ تحتَ باءِ بسم الله نورالأنوار ، معدن الأسرارخاطَبوه العلی بالألسُن أم تری فوقَهُ الأولی الأبصار؟( به زبان او را علی می خوانند-- ای صاحبان چشم! آیا از او بالاتر هم می بینید؟)ها علیًّ بَشَر ، و کََیفَ بَشر؟ ربُّهّ فیه أجمَلَ الإظهار( هان! علی بشر است و چه بشری است! خدایش در او به زیبایی آشکار کرد)علَّم اللهُ آدم الأسماء فَبِنورِاسمِهِ انطَوَی الأوتار( که خداوند اسماء را به آدم آموخت و اهل کمال به نور اسمش خو گرفتند)بَهـر بخش است او به آتش و باغ همه بر حکم حاکم قهارخار در چشم و استخوان به گلو تیغ بر فرق و سینه پُر آزاربا چنین حال در صف محشر می شتابد به پیش همچو شرارمَلَکی همچو کوه بسته کمر در یمین و دگر مَلََک به یسارصوت بشکوهشان چو نعره رعد لرزه افکنده توفش این جارألمُسمّی بِحَیدَرِ الکَرّار ها علیًّ علی ، حِذار، حذار!(ترجمه: به او می گویند حیدر کرّار....علی ، علی، مواظب باشید!)هر طرف می کند نگه ، جمعی رو بپوشند از خجالت کارتفت دوزخ بجوشد و غُرّد صوت هَل مِن مَزید را به کرارلیک ، حاشا زمهربانی او گوید این گونه نرم زمزمه وار:ما مُناکِ و خطبُکِ یا نار؟ أنا خیرالوری و بِرُّالبار( ترجمه: تو را چه شده و چه می گویی ای آتش؟ من خیرالوری هستم و بهترین نیکانم)أنا زوج البتول، أتَعرِفُنی؟ فسلاماً و بارداً یا نار( ترجمه: مرا می شناسی؟ همسر فاطمه زهرایم ..... پس آرام و سرد باش ای آتش!)قالعُ الباب أن افتَحواالأبواب جنّةُالخُلدِ مأمَنُ الأخیار( بر در بهشت می کوبد که درها را باز کنید....... جنت خُلد آرامشگاه خوبان است)عَرضُها الأرضُ و السَّمواتِ أنا مَولاکُمُ ، هوالغفّار( گستره بهشت به اندازه زمین و آسمانها جا دارد.... مولای تان منم و خداوند بسیار آمرزنده است)ای علی زان خروش و زان غوغا من یکی بال و پر شکسته هَزارسهم من زآسمان معرفتت قدر یک پنجره است زین دوّارسدرة المنتهی است لانه تو سوزدم پر پرنده پندارعلی ای جویبار چشمه قاف یک شبی بر کویر شوره ببارای علی ای تو فاء کُن فَیَکون علی ای دین و کفر را معیارعلی ای مرزبان سرّ و شهود علی ای بر سپاه حق سردارعلی ای… ای خدا چه می گویم؟ چند گویم ، چه سود بی کردار؟چه کنم آرزوی من عمری است که کنم بیتکی به پات نثارحال فیض تو بین و فضل تو بین که شده است این مجیز یک طومارباز هم دل نمی کنم از تو لیک بسیار می شود تکرارباک عاشق ندارد از تکرار من تو را عاشقم هزاران بارمنبع: وبلاگ به نام او