شب هفتصد و نوزدهم یا استراحتی طولانی

وقتش بود دراز بکشم. به خودم گفتم زن قرار بگیر. پلویی بپز. صله‌ی رحم مجازی پیشه کن. اندکی گریه کن. برنامه‌ریزی کن به قول همدانیا سُبُک بشی.با خانواده ویدیو کالی کردیم. اشکی به چشم. رفیق دبیرستان را با دستکش زرد به گاه ظرف شستن تماشا کردیم. با رفیق سینمایی قدیم‌مان، غیبت سلبریتی‌های مراسم تشییع جنازه‌ی هنرمندان را کردیم.حالا که جانوستالژیام پر شده، آماده‌ام برگردم به زندگی معمولی که شامل پلو پختن، انضباط یخچال، تی کشیدن، ابرو ورداشتن و معاشرت با خلق خداست.تی‌شرتی پوشیدم ده سایز بزرگتر از خودم. با آرم دانشگاه.ژیگولو ویدیویی منتشر کرد از جلسه‌ی کستینگ. سعی می‌کنم کج و‌ کولگی بدنم را دوست بدارم.من وقتی می‌خواهم رژیم شروع کنم، یک عالمه خوراکی بد و مضر یک جا می‌خورم.وقتی می‌خواهم فعالیتی نو آغاز کنم، چندین روز مطلقن تنبلی می‌کنم.گویی می‌خواهم دلزده شوم از چیزی که از آن‌گریزانم.دیرتر رفتم کنسرت پیانو و بعدترش سینما با ژیگولو.فیلم‌جدید استاد اسکورسیزی. سه ساعت و‌نیم. پاپکورن و نوشابا زدیم و از دنیرو و دی‌کاپریو لذت بردیم.من قرارهای سینمای زیادی رفته‌ام.از هجده سالگی و سینما سپیده و قدس. تا پردیس ملت و مجتمع کورش. بارها بازو به بازوی کراش نشسته‌ام. در امریکا هم، دیت سینمایی کم نرفتم. از تننت نولان، تا فیلم‌های گیشه‌ای با مردان سفیدپوست با لهجه‌ی جنوب امریکا.دیت سینما بهترین نیست. چون جفتتان خیره‌اید به فیلم و اگر همراهم حرف بزند روی مخ می‌رود. اگر دستم را به ناگاه بگیرند، از چشمم می‌افتند و اگر کلن تاچم نکنند منفعل می‌شمارمشان.قصه کوتاه.یکشنبه است و من به تغییر عادات که منجر به تغییر خلق شود فکر می‌کنم.به بیرون زدن از قالب‌هایی که ساخته‌ام و یا تمام امام‌زاده‌ها که چقدر تغییر غریب و شگفت‌آور است.وقتی یک بار، تغییر می‌کنی.از این، می‌شوی، این.تغییر بعدی، مقاومت بیشتری دارد. چون یک بار رخ و‌رنگ عوض کرده‌ای و جواهر درونت، خودش را تطبیق داده است. حالا دوباره می‌گویی بیا یه بازی جدید بکنیم.زبان اسپانیایی یاد بگیریم، کم‌تر وسواس‌طور به زندگی فکر کنیم و از نشان دادن نرمی‌های وجودمان‌ و اشتیاق نترسیم.می‌دانی شهریار.هر روز به یاد دارم که به مرگ نزدیک‌تر می‌شوم. با هر روز زیستم.شاید این ذات آدمیزاد است که از ترس بقا و میل جاودانگی، هر روز محتاط‌تر می‌شود.چه بگوید. چه بخورد. تغییر ندهد که همانا تغییر، جنباندن یک باره‌ی دنیای درونی ماست.تراپیستم حرفی بهم زد که بدجوری درگیرم کرده. من اعتماد به نفس بالایی دارم. حاضرجوابم. هر مجلس و گروهی را به راحتی مدیریت می‌کنم. می‌دانم چه می‌خواهم و صریحم.این فارغ از چاله چوله‌های عاطفی، زخم‌های مرهم نیافته و خل و چلی‌هایم است.به هر حال، این ترکیب، که در جامعه، سر صحنه، فضای کار، چانه‌زنی اقتصادی، ترکیب برنده است، در روابط انسانی ملت را می‌ترساند.تراپیستم گفت، وقتی بهش مراجعه کرده بودم، او هم، از مواجهه با من کمی اضطراب گرفته بوده که آیا کافی هست برای درمان من یا نه.از آن‌جا که ما، خودمان را از درون نمی‌توانیم به شفافیت ببینیم، کار سخت می‌شود برای تغییر.مثلن، در مواجهه یا مردان، سفت و سخت و نفوذناپذیرم. جلویشان چنان بالغانه رفتار می‌کنم که رخ خجالتی نوجوان درونم را نمی‌بینند.دیشب، ژیگولو پرسید فلان موزیسین را می‌شناسی. گفتم نه. تیکه‌ی ریزی آمد که دنیا می‌شناسدش. گفتم ما متفاوت بزرگ شدیم.از دیشب ولی، بخشی از من درگیر شد که وات د فاک! چقدر چیز نمی‌دانم برای دیتینگ اینترنشنال!صبح برایش نوشتم آن آهنگی که گفتی را گوش دادم. عجب بک‌استوری غم‌انگیزی داشت.حالا به چه فکر می‌کنم.به انبوه دیت‌های سینما، ترکیب طعم پاپکورن و کوکا.به دست‌ها، بازوها، کاپشن‌ها.به چشم‌ها، گوش‌ها، پرده‌ی نقره‌ای سینما.به من، آن‌ها، بوسه‌های جامانده.به تن، تن‌ها، عشق‌های نورزیده.در هر روایتی، قهرمان قصه، دنبال چیزی است. جواب معمایی، گم‌شده‌ای، راهی.در روایت شهرزاد قصه‌گو، که هفتصد و چندین بار ره عوض کرد، جواهر ثابت است. تغییر.قصه‌گوی افسانه‌ای، هزار و یک شب بافت و سه پسر برای شهریار آورد تا بتواند تغییرش بدهد.جز این است که شهرزاد هم با هر خلق تغییر کرد؟ با هر پیچ قصه یاد گرفت؟بزنیم این لیوان آب را به سلامتی تغییر!