ازدواج با طعم قرنطینه

نویسنده:محمدعلی عباس‌بیگیاین روزها همگی با مشکلی دست و پنجه نرم می‌کنیم که ما را خانه‌نشین کرده ‌است و جلوی فعالیت‌های معمولمان را گرفته ‌است. مرضی که کمتر کسی فکر‌می‌کرد این‌گونه جهان را در انفعال فرو‌ببرد. در این بحبوحه، ازدواج یکی از رفقای دانشگاه باعث شد ذهن من مشغول این اتفاق مهم در این زمان بخصوص شود: ازدواج در قرنطینه!بیاید ببینیم برای رسیدن به این نقطه چه مراحلی باید طی شوند:گام اول – خودشناسیاین مرحله شاید فقط به این موضوع محدود نشود. ما در تمام طول زندگی خود مشغول شناخت خود هستیم. اینکه چه داریم، هدفمان چیست و از همه مهم‌تر، چه چیزهایی باعث ناراحتی و خوشحالی ما می‌شود؟گام دوم – تلاش برای رفع این نیازهاحال باید ببینیم برای رفع این نیازها چه باید کرد؟ در این گام سعی می‌کنیم ابزارها و استعدادهایی را که در خود می‌یابیم، به‌کار‌بگیریم و تمام تلاش خود را در این راه می‌کنیم. اما نقطه ای وجود دارد که متوجه می‌شویم برخی از نیازهایمان را نمی‌توانیم به تنهایی رفع کنیم. از آن مهم‌تر، ما از یک جایی به بعد نمی‌توانیم به تنهایی رشد کنیم و نیاز به یک همراه یا شاید بتوان گفت «منجی» در زندگی ما احساس می‌شود.گام سوم – بررسی گزینه ها و انتخابحال وقت یافتن آن منجی است. ما در مراحل قبل نسبت به نیاز های خود شناخت خوبی پیدا کرده‌ایم و باید متناسب با آن ها، ویژگی های منجی‌های مختلف را بسنجیم و ببینیم چه کسی بهتر از همه می‌تواند نیازهای ما را رفع کند؟گام چهارم – آمادگی برای این وصلتبالاخره منجی مورد نظر هم انتظاراتی از ما دارد! آیا ما به اندازۀ کافی برای رسیدن به او آماده هستیم؟ آیا توانایی کمک کردن به او را داریم؟ آیا فکر می‌کنیم از پس این مسئولیت مهم بر‌می‌آییم؟گام پنجم – در میان گذاشتن با منجی :‌)حال به یکی از گام های شیرین این پروسه می‌رسیم. بله، خواستگاری! در این مرحله، توانایی ها و خواسته های خود را با او مطرح می‌کنیم و از او در رفع نیاز های خود و برای رشدکردن کمک می‌خواهیم و نتیجۀ این کمک‌خواستن و عرضه‌کردن، ایجاد یک رابطۀ عاطفی قوی با منجی است! هر قدر که بیشتر سخن می‌گوییم، بیشتر در دل خود نسبت به طرف مقابل احساس محبت می‌کنیم و دوست‌داریم بیشتر با او سخن بگوییم.گام ششم – اشتیاق در عین تکاپوحال باید برای وصال تدارک لازم را ببینیم، زندگی خود را سر و سامان دهیم و وسایل و لوازم را برای ادامۀ زندگی مشترک تهیه‌کنیم. در این مرحله، گرچه هنوز مقصود حاصل‌نشده، ولی برای رسیدن به هدف خود هرچه می‌توانیم تلاش می‌کنیم و از هیچ کوششی دریغ نمی‌کنیم.حالا چرا گفتم با طعم قرنطینه؟! خدا رو شکر قضیۀ این رفیق ما خیلی سخت پیگیری نشد و در همین اوضاع به مقصود خود رسید ولی بیایید فرض کنیم خانوادۀ طرف مقابل بگوید: حال وقت مناسبی برای گرفتن این تصمیم نیست! بگذارید قرطینه تمام شود و اوضاع به روال سابق خود بازگردد؛ آن گاه خانواده ها برای مذاکرۀ بیشتر دور هم جمع شوند و با مشورت سعی کنند تصمیم درستی برای این دو جوان بگیرند!حال برای ما چه اتفاقی می‌افتد؟! بله! سر تا پا می‌شویم «انتظار»! شروع می‌کنیم به مراعات و دیگران را نیز به این کار تشویق می‌کنیم. هر روز اخبار را پیگیری می‌کنیم که آیا پایان این انتظار نزدیک است؟ آیا اوضاع خوب شده‌است؟ آیا به وصال منجی خود نزدیک شده‌ایم؟البته این انتظار فقط مختصّ کسی که می‌خواهد ازدواج کند نیست. قرطینه مشکلات زیادی را برای همۀ ما ایجاد‌کرده‌است. پدری نگران نان فردای همسر و فرزندانش است، پدربزرگ و مادربزرگی چشم به در دوخته‌اند که مگر بازشود و بتوانند نوه های شیرینشان را ببینند، همه جا خبر از بیماری است، همه منتظرند این اوضاع به پایان برسد ...غرق همین افکار بودم که ناگهان متوجه چیزی شدم: آیا این همان انتظاری نیست که ما باید برای ظهور منجی موعود داشته باشیم؟ آیا این اشتیاق و شور و تکاپو را نباید برای کسی داشته باشیم که به تمام امت‌ها وعده داده‌ شده ‌است و قرار است جهان را پر از عدل و داد کند؟بیایید نگاهی دیگر به گام های شش‌گانه داشته‌باشیم. در گام خودشناسی همۀ ما نیاز به عدالت و پایان‌یافتن غم ها و بدبختی ها و رنج‌های دنیا در خود احساس‌می‌کنیم. همگی دوست داریم که جهان از فقر و ظلم خالی شود، علممان زیاد شود و از همه مهم‌تر، حقیقت برایمان مشخص شود که بالاخره «حق با کیست؟» در گام دوم برای این کار تلاش می‌کنیم، کار می‌کنیم و به فقرا کمک می‌کنیم، مطالعه می‌کنیم، تحقیق می‌کنیم، مشورت می‌کنیم؛ همۀ ما برای رسیدن به دنیایی بهتر از هیچ کوششی دریغ نمی‌کنیم؛ ولی کم‌کم درمی‌یابیم که شاید در حد خودمان بتوانیم کارهایی بکنیم ولی به تنهایی نمی توانیم همۀ دنیا را گلستان کنیم. این جاست که سراغ گام سوم می رویم و به دنبال بهترین منجی برای درد ها و رنج های این دنیای تاریک می‌گردیم که به این جمله برمی‌خوریم:المهدی الذی وعد الله به الامم و یلم به الشعث یملا الارض عدلا و قسطا کما ملئت ظلما و جوراحال می‌رسیم به گام چهارم که باید خود را برای حضرتش مهیا کنیم. باید به ویژگی های اخلاقی و معنوی چنان آراسته شویم که برایشان زینت باشیم و مایه ی شرمساری ایشان نشویم. البته از گام پنجم غافل نشویم! اینکه با ایشان سخن بگوییم و اعمال خود را بر ایشان عرضه کنیم و خواسته های خود را با ایشان در میان بگذاریم. شاید بگویید حضرت که حضور فیزیکی ندارد! چگونه با او سخن بگوییم؟در این باره جانم برایتان بگوید که زمان یکی از ائمۀ هدی شخصی از یمن خدمت حضرت رسید و گفت: یابن رسول الله! ما از شما خیلی دوریم و نمی‌توانیم هر لحظه که اراده کردیم با شما خواسته‌های خود را در میان بگذاریم! می‌گویید چه کنیم؟ و حضرت فرمودند: لبانت را تکان بده تا جوابت را بگیری! بله دوستان! قبل از ما هم شیعیانی بوده‌اند که به امام خود دسترسی نداشته‌اند و امام از راه دور، شنوای خواستههای آنها بوده و هرگز از یاد آنها غافل نمی‌شده‌است.و در گام آخر باید هر لحظه منتظر ظهور باشیم. جهان از بیماری گناهان ما پر ‌شده ‌است و روح بسیاری از ما را مریض‌ کرده ‌است. حتی بعضی از ما شاید روحمان مرده باشد و خودمان هم خبر نداشته باشیم. اگر واقعا بخواهیم که این اوضاع تمام شود، باید دل‌هایمان را با توبه ضدعفونی کنیم و یکدیگر را به تقوا و پرهیز دعوت کنیم. سعی کنیم از انسان های مریض فاصله بگیریم یا اگر مانند پزشکان مجرب و کارکشته توانایی کمک به آن‌ها را داریم، از روحشان مراقبت کنیم تا بلکه به قدوم مبارکش جهان بالاخره طعم عدالت و شادی را بچشد.حال به امید آن روز، دست به دعا برمی‌دا‌ریم و می‌گوییم: اللهم عجل لولیک الفرج