اِمروزنامه

زمستون و زردالو ولی من میگم زمستون و بستنی قیفی خیلی حال میده!اصولا از آدمایی که خودشونو محدود به شرایط نمیکنن خوشم میاد. مثلا بیای پاهاتو بکنی توی آب سرد اوتم توی دل سرما! مثه همین امروز من و دوستام.امروز جمعه بود و من طبق معمول برنامه‌هایی که برای اینروزام دارم، شب قبلش تا دیروقت بیدار بودم. هوس تفریحات نسبتا سالم قدیما زد به سرم. سراغ کامپیوتر رو بگیرم و درایو فیلم‌ها و...دیشب دلم خولست فیلم ترسناک ببینم. آنابل بود. چقد چسبید. بنظرم فیلم ترسناک رو باید تنهایی دید؛ اونم شب و هدفون که صدای جیغ و نفس‌های بریده بریده‌شون تا ته مخت بره.اینو که گفتم خندم‌گرفت. آخه من تو بچگیام خیلی ترسو بودم. یادمه اولین صحنه‌ی ترسناکی که دیدم، تا صبح خوبم نمی‌برد و تو بغل مامانم... البته هفت، هشت سالم بیشتر نداشتم. گمونم‌طبیعی بود.اوه. چه دور شدیم از بحث اصلیمون!اره. داشتم میگفتم. ساعت از ده گذشته بود که بیدار شدم. یادمه خنده روی لبام بود. رخت‌خوابمو جمع و جور کردمو رفتم داخل هال. همه خواب بودن. داداش کوچیکمم تو رخت‌خوابش دراز کشیده بود و با گوشیش ور می‌رفت. بله بابام خواب بود و از صبحونه خبری نبود. یعنی سماور خاموش بود. تون تازه نداشتیم. ولی من نخواستم خودمو ناراحت کنم. پس با یه نیشِ ریز و نامحسوس به داداشم فهموندم که چقد نامرده که چایی آماده نکرده و این شد که خودم دست به کار شدم. سماور رو گذاشتم روی گاز و رفتم به کارهای شخصیم برسم. خلاصه در همون حین که چایی دم کرده بودم و منتظر بودم حاضر بشه، برنامه‌ی روزانم رو نوشتم. کم کم سر و کله‌ی باقی اعضای محترم خانواده هم پیدا شد. اول بابام اومد و با چند دقیقه تاخیر مامانمم حضور خودشو اعلام کرد. سرم تو کار خودم بود و متوجه عبور زمان نشدم. سرم رو بالا آوردم و دیدم که تو هال دراز کشیدمو سینی چایی تازه‌دم کنارم داره بخار میکنه. تصمیم گرفتم خودم کامل صبحونه رو بر عهده بگیرم. این شد که سفره رو پهن کردم و رفتم که چندتا تخم‌مرغ بندازم تو روغن. جاتون خالی عجب نیمرویی هم شد. سبک من تو اینکار اینجوریه که زرده وسفیده رو هم میزنم و در کنار نمک و فلفل سیاه، یه قاشق هم رب کنارش میندازم داخل ماهیتابه و میذارم خوب پُف کنه؛ کلا از نیمرو عسلی خوشم‌ نمیاد. بعد از صرف صبحونه با چاشنی خنده، در کنار خانواده، باصدای بلند کلی از خودم تشکر کردم و پاشدم که بزنم بیرون یه تا خوشی‌هام رو با یه کاپ قهوه تکمیل کنم؛ پنجاه-پنجاه.ساعت یازده، خودمو داخل کافه‌ی رفیقم پیدا کردم که دارم با باقی مشتریا که از قضا اونام از دوستام بودن، مشغول یه عرض سلامِ گرمم.با حضور من، یکی از مشتریا، قهوه‌اش رو خورده بود و داشت می‌رفت و من جاش رو پر کردم. یه موزیک افغانی قدیمی معروف که اسم خواننده‌اش رو نمی‌دونم، درحال پخش بود. زن بود و خیلی شاد و بانمک می‌خوند؛ البته باید بگیم با انرژی؛ اینجوری بهتره! طبق عادت شروع کردیم به گپ و گفت‌های خنده‌دار و یه نَمه هم غیبت؛ ولی نه به اکن شدتی که شما فکرش رو می‌کنید ها! نه. در حد اینکه مثلا فلانی جاش حسابی خالیه ها! دَمش گرم عجب باحال صحبت میکنه. حال میده یه قهوه‌ی فول-کافئین بخوری و بشینی پای صحبتاش و غم و غصه‌هات رو فراموش کنی! حالا بماند که راجب چی صحبت میکنه؛ اینجوری دیگه میشه غیبت! الکی!جَو دوستانمون گرم و گرم‌تر می‌شد که یکی، دوتا دیگه از رفیقامونم از راه رسیدن. کلا پاتوق گَپ‌های دوستانمونه اونجا! قهوه و احوالپرسی و... جُک و داستان‌های بانمک هم لابلاش پیدا میشه؛ البته نه از اون داستان‌ها که فکرشو می‌کنید‌ ها، نه. منظورم داستانِ اتفاقات روزمره‌مونه که با چاشنیِ طنز قاطی میشه و موجبات شادی ما رو فراهم ‌میکنه!فضای کافه زیاد بزرگ نیست؛ تقریبا ده، دوازده‌متره. برای همون چون احیاناً باعث مزاحمت مشتری‌های غریبه نشیم (مشتری‌هایی که میخوان بیان تو و چون شلوغه پشیمون میشن و... مخصوصا که این کرونا هم که هست و...) رفتیم بیرون؛ من و اون دوتا دوستم که تازه از راه رسیده بودن. ناگفته نماند که هوا هم خوب بود و هوس کردیم قهوه رو بیرون، حاشیه‌ی پیاده‌رو بخوریم. خیابون خلوت بود. معمولا جمعه‌های اسفراین همینجوریه. کسی رو داخل خیابونا پیدا نمیکنی؛ اکثرا با خانواده میرن بیرون از شهر. اطراف شهر، با فاصله‌ی نه‌چندان زیاد، روستاهای تفریحی زیاد هست. باغات و کوه و رودخونه و... امروزم که دیگه بعد از چند روز سرما، هوا حسابی دِل بود؛ این شد که ما فقط داشتیم حسرت می‌خوردیم که چرا ما هم جزئی از اونها نباشیم. البته تنبلی خودمونم هستا؛ انقدر که عادت کردیم همه‌جا با ماشین بریم و به قدم‌های مبارکمون، اجازه‌ی پیاده‌روی ندیم! خلاصه، قهوه‌هامون داشت ته می‌کشید که یکی از دوستام که اسمش فرهاد بود، به اون‌یکی گفت بشینیم تو ماشین و بریم هواخوری و از اونجایی که من اصولا شخصیتِ مجلس‌گرم‌کنی دارم، دست منم گرفتن و با خودشون بردن!مقصد روستای قَزّاقی بود. یه روستای کاملا کوهستانی که روخونه از وسطش عبور میکنه و یجورایی تو درختا پنهون شده. البته تو راه رسیدن به اونجا، باید از یه سری روستای دیگه‌ام بگذریم که اونهام دستِ‌کمی از قَزّاقی ندارن. ولی معمولا اون جاده رو به اسم جاده‌ی قَزّاقی می‌شناسن.کافئین تاثیر خودش رو گذاشته بود. صدای ضبط رو تا ته دادیم بالا و شروع کردیم به اَدا-‌بازی. یکی اَدای خواننده رو در میاورد. اون‌یکی ژست تماشاگرای روشنفکر به خودش می‌گرفت و خلاصه هرکی مشغول یه کاری بود. چقدر چسبید! موزیک‌های درحال پخش، همه نوستالژی بودن. موزیک‌هایی که تو نوجوانی و اونجایی که پر بودم از ذوق و احساسِ عاشقانه، گوش می‌دادیم. چقدر که باهاشون گریه کرده بودم و پیاده‌روها زیر پاهام خسته شده بودن. امید نوری پخش میشد. آلبوم‌های قدیمیش بود.لابلای موزیک هم، اَدای این و اون رو در میاوردیم. خاطره تعریف می‌کردیم. شیشه‌ها رو داده بودیم پایین و از هوای پر از اکسیژن دَم می‌گرفتیم. چقدر سیگار می‌چسبید ولی فرهاد مانعم شد که بخرم. یعنی از شهر که خارج شدیم یادم اومد که دیگه با جمع همراهی کردم و منصرف شدم.پیشنهاد من این بود که ماشین رو یه جایی کنار جاده پارک کنیم و بریم قدم زدن. اکثرا مشغول همین کار بودن ولی فرهاد گفت یه جای بهتر سراغ دارم، بریم اونجا؛ ما هم موافقت کردیم. حالا ناگفته نماند که نیم ساعت تو راه بودیم و آخراش دیگه فکر می‌کردیم که داستان سَرکاریه و از پیاده‌روی خبری نیست. چندتا روستا رو رد کردیم؛ قَزّاقی رو هم پشت‌سر گذاشتیم و رسیدیم به یه جاده‌ی خاکی که خودمم قبلا بهش سر زره بودم و البته همین اخیراً هم توش یه سری خاطره داشتم... بگذریم.وسطِ گپ و گفت‌هامون، فرهاد گفت همینجاس؛ بزن بغل. با کلی تیکه و کنایه، پیاده شدیم و لباس‌هامون رو مرتب کردیم و راه افتادیم.یه کوچه‌-باغ که با یه شیب نسبتا تند، وارد باغ‌ها می‌شد. سَرازیری بود و زمین هم گِل و شُل، همراه با لکه‌های برف. اینطوری شد که راه رفتن روشون مهارت خاصی رو می‌تلبید. که تو این ماجرا کفش‌هامون هم یه دل سیر گِل نوشجون کردن ولی لذت‌بخش بود. یه نسیم خنک هم از روی برف‌ها بلند می‌شد که ماحرا رو دلنشین‌تر کرده بود. جلوتر که می‌رفتیم و به دیوار باغ‌ها می‌رسیدیم، زمین‌های یک‌دست سفیده اون‌ور دیوار، خودنمایی می‌کردن. چقدر من می‌خواستم از روی دیوار‌ها بمرم اون‌طرف ولی باز طبق معمول فرهاد مخالفت کرد و می‌گفت که آره زشته و... فلان. منم اطاعتِ امر کردم ولی توصیه‌ام به شما اینِ که تو همچین شرایطی زیاد از قوانین تبعیت نکنین؛ تا میتونین خوش‌بگذرونین؛ من رو که می‌بینین موذّب بودم. حالا دلیلش گفتنی نیست اینجا!آره، تو مسیر، فرهاد از خاطراتی که تو اونجا داشت برامون صحبت می‌کرد. می‌گفت یه‌بار با دوست‌دخترش اومره بودن اونجا برای خوشگذرونی و عکس گرفتن که اتفاقا زمستون هم بوده و تو راه برگشت، ماشین‌شون نتونسته بیاد بالا؛ آخه جَوگیر شده بوده و همه‌ی راه رو با ماشین اومده بوده و این شده که بعد از کلی دردسر، از روستایی‌ها کمک ‌گرفته و...چند قدم بیشتر تا انتهای کوچه باقی‌نمونده بود؛ رودخونه رو جلوی چشمام می‌دیدم. وای مگه از این بهترم می‌شد؟ فرهاد و دوستم وایستادن به خاطره‌بازی‌هایی که از اون مکان داشتن ولی من نتونستم جلوی خودمو بگیرم و سریع دویدم سمت روخونه!رودخونه زیاد عریض نبود؛ تقریبا چهار، پنج متر عرض داشت و توسط یه تنه‌ی درخت به اون‌طرف متصل می‌شد. بدون ترس از افتادن داخل آب، بدو ازش عبور کردم و خودم رو رسوندم اونطرف. بچه‌ها هم دست گرفته بودن برام و اذیتم می‌کردن که بیفتم ولی مگه من کوتاه میام! کور خونده بودن! خوب که رسیدم، دست به کمر وایستادم و شروع کردم به تلافی. اَدای بلد‌ها رو در میاوردن؛ خوب بالاخره قبل از من هم کلی اومده بودن اونجا و کسر شاءن بود که بیفتن دیگه!همه که رسیدن، بازم بدون فرصت نفس کشیدن، زودی کفش‌هام رو درآوردم و بعدشم جوراب‌ها و رفتم روی تنه‌ی درخت نشستم و پاهام رو داخل آب کردم. این‌یکی رو دیگه واقعا کم آوردن و حاضر به رقابت نبودن چون آب شدیدا سرد بود. سرد که چه عرض کنم، یخ بود. سرچشمه‌ی رودخونه از دل کوه‌ها بود؛ برف‌های آب شده‌ی اون ‌بالاها! ولی من یه بار تجربه‌ی همچین کاری رو داشتم و می‌دونستم با همه‌ی سختیش، لذته خاصی داره که با هیچی قابل مقایسه نیست. الانم نمیتونم حسش رو براتون با کلمات توصیف کنم. مثه این می‌مونه که بیام مزه‌ی لیمو‌ترش رو بداتون تعریف کنم؛ شما تا خودتون نخورین که متوجهش نمیشین؛ درسته!بله. پاهام رو داخل آب کردم و چشام رو بستم و سعی کردم فقط به صدلی شُرشُر آب گوش بدم. البته لابلاش صدای مبارکِ آقای بانمک هم شنیده می‌شد. ولی انگاری روخونه کارش رو بلد بود و می‌دونست که من اومدم تا انرژی مثبتش رو دریافت کنم. پس با پارازیت‌های موجود، بازم من رو تسخیر کرد.تو تجربه‌ی قبلیم نتونسته بودم زیاد دوام بیارم؛ خواستم این.بار جبران کنم؛ تلاش خودمم کردم ولی بازم زیاد موفق نبودم. با این‌حال حسابی به جونم‌ نشست. سرما تا مغز استخونم نفوذ کرد. پاهام رو که درآوردم و گذاشتم روی سنگ‌ها تا خشک بشه، صدای گِزگِز پوستم رو واضح می‌شنیدم. لذت بردنم انقدر معلوم بود که فرهاد هم طاقت نیاورد و اونم دست به کار شد تا بزنه به دل آب! بیرون که اومد، بعد از چند دقیقه سکوت، یه فکری مثه سائقه از ذهنم رد شد. اینکه هرکی یه آرزوش رو بلند برای بقیه تعریف کنه؛ بدون فکر کردن! نوبت به خودم رسید. با اینکه پیشنهاد خودم بود، ذهنم قفل شد. کلی آرزو بودن که دوسداشتم براورده بشن؛ صادقانه نمی‌دونستم کدومشون رو انتخاب کنم! بعد از چند لحظه سکوت، گفتم:《آرزوم این که هرکی من رو دید حالش خوب بشه!》یه نعس عمیق کشیدم و برگشتم به زمین؛ پیش بچه‌ها! آره، برای چند دقیقه واقعا اونجا نبودم! یاسر، اون‌یکی دوستمون، باید می‌رفت سر کار. ساعت دوازده و بیست دقیقه بود و اون باید یک شهر می‌بود تا حاضر بشه و بره. این شد که بعد از سفر کوتاه دیگه به دل آب، این‌بار به صورت راه رفتن با پاهای لخت داخل رودخونه، نشستم یه گوشه تا پاهام خشک بشه و راهی بشیم.