تربیت فرزندان در سنین مختلف

همانطور که بچه‌ها رشد و تغییر می‌کنند، رفتار آنها نیز تغییر می‌کند. کارشناسان می‌گویند بهترین راه برای درک رفتار فرزندانتان این است که بفهمید آنها از نظر رشدی چه مرحله‌ای را از سر می‌گذرانند. این دانش به شما کمک می‌کند تا کودکان را بدون فریاد زدن، تهدید کردن و یا درهم شکستن پرورش داده و تربیت کنید. اسکات وودینگ، روانشناس کودک در کلگری و نویسنده کتاب The Parenting Crisis، می‌گوید: "انضباط در مورد آموزش و راهنمایی کردن فرزندانمان است – این موضوع در مورد تنبیه یا عصبانیت نیست بلکه به سادگی راهی برای کمک به کودکان برای تشخیص درست از اشتباه و حفظ امنیت آنها است." در اینجا چند استراتژی برای راهنمایی فرزندان در هر سن و مرحله آورده شده است.چگونه کودک نوپای خود را راهنمایی کنیمالیزابت پانتلی، نویسنده کتاب «راه حل نظم و انضباط بدون گریه»، می‌گوید پسر کوچک شما غر نمی‌زند، هیاهو نمی‌کند یا عصبانیت شما را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. "بیشتر کودکان نوپا بدرفتاری می‌کنند زیرا نمی‌توانند احساسات خود را ابراز یا کنترل کنند. آنها همچنین تمایل دارند که بسیار نمایشی باشند. بنابراین وقتی آنها خوشحال هستند، بسیار خوشحال هستند. و وقتی ناراحت هستند، خیلی ناراحت می‌شوند.» نوزاد شما به طور طبیعی کنجکاو است، بنابراین طبیعی است که او وارد همه چیز شود. کار او آزمایش حس جدید استقلال است. کار شما تعیین محدودیت است.نقاط معمول دردسرسازکج خلقی: پنتلی می‌گوید: این ضربات عاطفی معمولاً نتیجه عصبانیت و ناامیدی فرزند شما از ناتوانی در گفتن، انجام یا رسیدن به خواسته‌هایش است. او همچنین در مواقعی که خسته، گرسنه، بی حوصله یا ناامید است فیوز بسیار کوتاهی دارد. عصبانیت یک راه مطمئن برای اطلاع دادن به شما است: "من واقعاً به یک نوشیدنی / میان وعده / اسباب بازی / چرت نیاز دارم - در حال حاضر!"مثال: به کودک دو ساله خود یک سیب پیشنهاد دهید و او یک موز می خواهد. صورتی به او پوشانده ای و او می‌خواهد قهوه‌ای بپوشد. کودک نوپا شما در مراحل اولیه تشکیل هویت جدا از شما است و بخشی از این فرآیند ممکن است تصمیم‌گیری در مورد انچه شما می‌خواهید و او نمی‌خواهد، باشد. کلمه مورد علاقه او: نه!نکات انضباطی که ارزش امتحان کردن با کودکان نوپا را دارد.گزینه‌های پیشنهادی: پنتلی می‌گوید: خواسته کودکان نوپا تماماً در مورد استقلال و کنترل است، بنابراین شما می‌توانید با دادن کمی استقلال بیشتر در زندگی آنها، از مشکلات زیادی جلوگیری کنید. دو انتخاب برای این گروه سنی کافی است، به عنوان مثال، "اول می خواهید چه کار کنید: مسواک بزنید یا پیژامه خود را بپوشید؟"خونسردی خود را حفظ کنید: کودکان نوپا از نظر توجه - مثبت یا منفی - رشد می‌کنند، بنابراین اگر زمانی که کودکتان عمداً غذای خود را می‌ریزد، واکنش بیش از حد نشان دهید، می‌توانید شرط ببندید که او دوباره این کار را انجام خواهد داد. با آرامش به او بگویید که وقتی نمی‌توانیم شیرینی دیگری بخوریم، غذا را روی زمین نمی‌ریزیم یا جیغ نمی‌زنیم. این را کوتاه و ساده بیان کنید (لطفا بدون سخنرانی) وگرنه او را گیج خواهید کرد.کج خلقی در کودکان نوپا را کاهش دهید: با پیدا کردن عواملی که باعث ایجاد آن می‌شوند، کج خلقی ها را به حداقل برسانید. اگر نوزادتان همیشه وقتی گرسنه است خلق خود را از دست می‌دهد، به خوردن تنقلات سالم زیادی توجه کنید. اگر وقتی مجبور به ترک پارک شد ناراحت شد، قبل از شروع به جمع کردن وسایل به او هشدارهای خنده‌دار زیادی بدهید (10 دقیقه، پنج دقیقه، دو دقیقه). و بازدید از نقاط مشکل ساز خود مانند فروشگاه اسباب بازی را محدود کنید.از زمان استراحت استفاده کنید: کارشناسان انجمن اطفال کانادا می‌گویند تا زمانی که کودک شما دو ساله شود، تایم‌اوت‌ها می‌توانند یک ابزار انضباطی موثر باشند. اگر کودک شما با عصبانیت سر همبازی‌اش را کتک می‌زند، او را به یک منطقه زمان‌آوت تعیین‌شده ببرید تا بتواند آرام شود و خودش را کنترل کند. با استفاده از کلمات ساده ای مانند "بدون ضربه زدن" به او توضیح دهید که چه اشتباهی انجام داده است. تایم اوت ها باید فقط یک دقیقه به ازای هر سال سن داشته باشند، حداکثر تا پنج دقیقه.چگونه کودک پیش دبستانی خود را راهنمایی کنیمحافظه و مهارت های ارتباطی کودک پیش دبستانی شما در حال رشد است و او بهتر می‌تواند دستورالعمل‌ها را دنبال کند و توضیحات را درک کند. پنتلی می‌گوید این گروه سنی مشغول کشف مهارت‌های اجتماعی پیچیده، مانند اشتراک‌گذاری، رفتار و کنار آمدن با دوستان هستند. آنها در مورد جهان خیلی بیشتر یاد می‌گیرند، اما با گسترش افق‌هایشان، چیزهای بیشتری برای مقابله دارند و نمی‌دانند چگونه با همه چیز کنار بیایند.»نقاط معمول دردسرسازآری براون، متخصص اطفال و نویسنده کتاب Toddler 411، می‌گوید: «گوش دادن به صدای خراشیده شدن ناخن‌ها روی تخته گچی دردناک است - و مؤثر است زیرا فقط می‌خواهید سر و صدا متوقف شود.» وقتی ناله کردن به یک عادت برای فرزندتان تبدیل می‌شود، ممکن است حتی متوجه نشود که این کار را انجام می‌دهد.گوش ندادن: کودک پیش دبستانی شما به تلویزیون چسبیده است و تلاش های مکرر شما برای فراخوانی او را برای شام نادیده می گیرد. سارا چانا رادکلیف، نویسنده تورنتویی کتاب «بچه هایت را بدون اینکه صدایت را بلند کنی، بزرگ کن» می‌گوید: سه، پنج یا 10 بار پرسیدن از یک کودک، دیوانه‌های خشمگین را از همه ما خارج می‌کند، و کودک می آموزد که تا زمانی که هیستریک نشوید، نیازی به پاسخ دادن ندارد.نکات انضباطی که ارزش امتحان کردن با کودکان پیش دبستانی را دارد:هرگز بیش از دو بار تکرار نکنید: نحوه کار به این صورت است:• یک بار خوب توضیح بدهید ("لطفاً اسباب بازی های خود را کنار بگذارید").• بار دوم بگویید، اما اگر فرزندتان گوش ندهد، درباره پیامدهای منفی هشدار دهید ("از شما خواستم اسباب بازی هایتان را کنار بگذارید. اگر تا زمانی که تا 5 بشمارم این کار را انجام ندهی، خودم این کار را خواهم کرد. تا فردا غروب آنها را از شما می‌گیرم»). از تهدیدهای غیرواقعی مانند "در را بکوب و دیگر هرگز تلویزیون تماشا نخواهی کرد!" خودداری کنید.• در صورت لزوم پیامد منفی را اعمال کنید. رادکلیف می‌گوید: «اگر به قول خود در مورد نظم و انضباط عمل نکنید، اعتبار خود را از دست می‌دهید.»چگونه کودک مدرسه‌ای خود را راهنمایی کنیمرادکلیف می‌گوید: «بچه‌های بزرگ» اکنون بهتر می‌توانند احساسات خود را بیان کنند و خودکنترلی نشان دهند، بنابراین این بهترین زمان برای پایه‌گذاری رفتارهای آینده است. "هر اتفاقی بین سنین پنج تا 10 سالگی بیفتد، تاثیر زیادی بر آنچه قرار است در سال های نوجوانی رخ دهد، دارد."نقاط معمول دردسرسازرادکلیف می‌گوید: «در این سن، نظم و انضباط به معنای تلاش برای وادار کردن فرزندتان به انجام کاری است که باید انجام دهد: تمیز کردن، بیرون رفتن به موقع، انجام تکالیفش». "در حالی که کودکان پیش دبستانی نیز می‌توانند از این طریق چالش برانگیز باشند. لجبازی در مورد این گروه سنی بسیار سخت‌تر است، زیرا نمی توانید آنها را بردارید و در رختخواب بگذارید یا آنها را از در بیرون ببرید."نکات انضباطی برای استفاده با کودک مدرسه ای خودرویکرد مربی را در نظر بگیرید: کارسون می گوید: مربیان از سوالاتی استفاده می کنند که با چه چیزی و چگونه به اعضای تیم کمک کنند تا به اهداف خود برسند. اگر پسرتان با دوستی دعوا کرد، از او بپرسید: «دفعه بعد چه کار متفاوتی می‌توانی انجام دهی؟» هدف شما این است که به او کمک کنید از اشتباهاتی که این بار مرتکب شده درس بگیرد تا بتواند دفعه بعد بهتر عمل کند.دکمه عقب را فشار دهید: در صورت امکان، فرصتی دوباره به فرزندتان بدهید. به او توضیح دهید که چه اشتباهی انجام داده و رفتاری را که دوست دارید ببینید را به او یادآوری کنید. کارسون می‌گوید: و وقتی درست شد از او تشکر کنید.از پیامدهای منطقی استفاده کنید: در غیر این صورت به عنوان علت و معلول شناخته می‌شوند، اینها باید مستقیماً با رفتار کودک شما مرتبط باشد. اگر کودک هشت ساله شما به دلیل مشکل بیدار شدن در صبح به مدرسه دیر می‌آید، به جای لغو امتیازات تلویزیونی، شب‌های آینده او را زودتر به خوابیدن تشویق کنید. بهترین پیامدها آنهایی هستند که فرزند شما چیزی یاد بگیرد.خوب بودن آنها را در نظر بگیرید: کودک پیش دبستانی شما واقعاً می خواهد شما را راضی کند، بنابراین وقتی اولین باری که با او تماس می‌گیرید یا اسباب بازی مورد علاقه‌اش را به اشتراک می‌گذارد، او را تشویق کنید. تری کارسون، مربی والدین در تورنتو می‌گوید: «ما اغلب به رفتارهایی که دوست نداریم توجه می‌کنیم و به رفتارهایی که می‌خواهیم بیشتر آن‌ها را ببینیم، توجه بسیار کمی داریم. رفتاری را که می‌خواهید ببینید را الگو کنید.» بچه‌ها از آنچه ما انجام می‌دهیم بیشتر یاد می‌گیرند تا آنچه می‌گوییم. اگر هنگام ناراحتی خونسردی خود را از دست دادید، انتظار داشته باشید که کودک پیش دبستانی نیز همین کار را انجام دهد.چگونه نوجوان خود را راهنمایی کنیموودینگ می‌گوید: «والدین باید بدانند که تغییرات مغزی و هورمونی در حال وقوع است، و بچه‌ها کنترل کاملی بر رفتار خود ندارند.» انگیزه استقلال به یک نیروی مسلط در زندگی نوجوان شما تبدیل می‌شود و گروه همسالان بر او حکومت می‌کنند.نقاط معمول دردسرسازنگرش اصلی: ممکن است فرزند شما هنوز بالغ نشده باشد، اما سعی نکنید این را به او بگویید! وودینگ می‌گوید: «نوجوانان می‌خواهند همه تصمیمات خود را بگیرند و سعی می‌کنند کارهایی را انجام دهند که کاملاً آماده انجام آن نیستند. "مشکل این است که نوجوانان همیشه تصمیمات خوبی نمی‌گیرند."نکات انضباطی که ارزش امتحان کردن با نوجوانان را دارد:آن را شخصی نگیرید، وودینگ می‌گوید: نوجوان شما سعی نمی‌کند راه‌هایی بیابد که شما را عصبانی کند، حتی اگر اینطور به نظر برسد. آرام بمانید و به خود بگویید که این شخصی نیست ("فرزند من به قدرت من حمله نمی‌کند، او به والدگری من حمله نمی کند - او فقط در حال حاضر به آنچه می خواهد نمی‌رسد"). اگر فقط دعوا کنید نمی‌توانید چیزی از پیش ببرید.به تعیین محدودیت‌های مناسب ادامه دهید: به گفته وودینگ، نوجوانان زمانی که مرزهای مشخصی در مورد مسائلی مانند تکالیف و مقررات منع رفت و آمد دارند، احساس امنیت بیشتری می‌کنند، اما آنها را در همان لحظه اصلاح نکنید. در اواخر آگوست با نوجوان خود بنشینید و قوانین سال تحصیلی آینده را بررسی کنید. همچنین به یاد داشته باشید که با رشد فرزندتان، آزادی و مسئولیت بیشتری در خود ایجاد کنید.5 قانون طلایی نظم و انضباط:1. محکم بایستید.وودینگ می‌گوید: همه ما از درگیری متنفریم، اما اگر به قوانین و عواقبی که تعیین کرده‌اید پایبند نباشید، بچه‌هایتان نیز احتمالاً این کار را نمی‌کنند.2. نبردهای خود را انتخاب کنید.به چیزهای کوچک توجه کوچک و به چیزهای بزرگ توجه بزرگ داشته باشید، تا شادتر و آرام‌تر باشید و فرزندان شما نیز شادتر، آرام‌تر و رفتار بهتری خواهند داشت.3. ستایش کنید، تنبیه نکنید.رادکلیف می‌گوید سعی‌کنید بیشتر اوقات نظم و انضباط «احساس خوب» را تمرین کنید. به عبارت ساده، لحن صدای شما، رفتار شما، کلماتی که به کار می برید، همه باید در 80 درصد مواقع احساس خوبی برای فرزندتان داشته باشند. ا4. قوانین و انتظارات روشنی را تعیین کنید.رادکلیف می‌گوید، مجموعه‌ای از قوانین متناسب با سن که با دقت انتخاب شده‌اند، می‌توانند زندگی خانوادگی را بسیار روان‌تر و آسان‌تر کنند. به عنوان مثال، قانون "قبل از شام کلوچه ممنوع" از بحث های منظم در مورد میان وعده قبل از شام جلوگیری می کند. "بعد از ساعت 10 شب بدون کامپیوتر." قانون اختلاف شبانه در مورد خاموش کردن رایانه شخصی را متوقف می کند.5. عشق بی قید و شرط فراهم کنید.بله، این کار مهم است، اما کودکان باید بدانند که شما آنها را دوست دارید، هر روز، حتی زمانی که آنها کار بدی انجام داده‌اند.