یوتیوب و سوگندِ تداوم

تازه وارد دانشگاه شده بودم که کرونا اومد و تمام شیطنت و ترم های ابتدایی ساده دانشگاه و دوران جوونیمونو گرفت . قبل از اسفند 98 بعد از چندین ماه دست و پنجه نرم کردن ، یه اپیزود پادکست ساختیم مرتب با رشتمون و بعد از ورود کرونا ، در خونه ، تنهایی به ساخت اون ادامه دادم . برای ساختش مقالات و کتاب های زیادی سرک کشیدم و پام به یوتیوب باز شد . قبل از این داستان ، با مجموعه تد TED آشنا بودم و چون توی اپلیکیشنشون گاهی زیرنویس فارسی هم پیدا میشد ، دنبال میکردم . تا اینکه گوشی من جایی برای برنامه های اضافه و غیر واجب نداشت و مجبور شدم اَپ تِد رو هم پاک کنم . بعد ها متوجه شدم اون ویدیو ها حتی تعداد بیشتر در یوتیوب هم هست ( اما نه لزوما با زیرنویس فارسی) ، پس برای دیدن تد هایی که بهم معرفی میشد به سراغ یوتوب میرفتم . یادمه هر وقت انگیزه درس خوندن برای کنکور نداشتم یا با ورزش و رژیم خوب پیش نمیرفتم یا افسردگیم میزد بالا توی دسته های اپ تد میچرخیدم تا در میون اون حرف ها و سخنرانی ها ، راه حلی برای کمک به خودم پیدا کنم . خودم عملا میدونستم که باید برای خودم فراتر از دیدن اون ویدئو ها کاری کنم اما فقط نگاه میکردم و اون ها ارومم میکردن. دوران خونه نشینی کرونا و پادکست و حذف اَپ تد ، همگی باعث شد که بیشتر با بوتیوب اشنا بشم . حواسم بود که خودمو درگیر یوتیوبر ها طنز و بی محتوا نکنم . بسیاری مستند و فیلم های مفید مرتبط با دیزاین و طراحی پیدا کردم و مثل برنامه روزانه دنبالشون میکردم .قاعدتا همه زیرنویس فارسی نداشتن پس چشمم به زیر نویس انگلیسی عادت کرد و در نهایت بعد از دو سال لیسنینگمو عالی کرد .من روزانه کانال های مخصوص خودمو ، درست مثل درس روزانه دنبال میکردم . خوب میدیدم و میدونستم که هر کدوم کلی چیز به من تازه وارد دارن یاد میدن . یادمه همون اوایل یه پسری رو پیدا کردم شاید دوسال از خودم بزرگ تر ، داشت از روند دانشگاه و کارهایی که میکنه برای رشتش - که هم رشته من هم بود - در استرالیا محتوا تولید میکرد . هر ویدئوش کلی به من ایده میداد و روشنتَرَم میکرد . با روندی که تو جهان اتفاق میوفته با خبرم میکرد . چندین چند کانال مثل اون رو دنبال میکردم .تمام مدت سعی میکردم و میکنم که تعداد افرادی که دنبال میکنم زیاد نشن تا وقت زیادی رو ازم نگیرن . مثل اینستاگرام . سعی میکردم ولاگر های کمی رو دنبال کنم . اما بین اون کسایی که بودن یه پسری بود چند سال از خودم کوچیک تر که هر هفته از کارهای طول هفتش میگفت. همیشه با خودم میگفتم اینکه کار خاصی نمیکنه ! من از شیش صبح پا میشم و همچین روتین قشنگ و مفیدی برای خودم ساختم که بین اطرافیانم اصلا نیست . ( مثلا فکر میکردم که کارهای اون داره ارزشمند دیده میشه و کار های من نه ! ) همین موضوع کلی وسوسم میکرد که کانال خودم رو بزنم . ( بنظر داشتم حسودی میکردم و دنبال تاییده به روتینم بودم ؟ ) دیدن اون ولاگ ها هر روز وسوسم میکرد که خودم هم شروع کنم به ساختن یه کانال : مثلا مثل همون پسر استرالیایی از روند تحصیل ایران بگم . بهونه میووردم که انگلیسی حرف میزنم تا بهونه ای شه برای تقویت اسپیکینگ زبانم و هم اینکه ویدئو هام جهانی باشن تا بیشتر دیده بشن . من عاشق ادیت و تدوین فیلم ها هستم . از طریق دیگه هم میشد بهترین سرگرمیم . از طرف دیگه هم ایده ی وحشتاک وسوسه کننده ی علی اَبدل درمورد ساخت کسب و کاری که شب ها هم برات پولسازی کنه ، همش توی ذهنم میچرخید و می چرخه. با خودم گفتم بیا درمورد هنری که داری ویدئو بساز . روز های اخر هفته رو برای خودم پر کردم با ساخت فیلم اما باز دودل بودم و هستم . در طول این سه سال هر ماه هوس ساخت ویدئو به سرم زده و ازش گذشتم . البته چند باری هم برای اینستاگرام ولاگ ساختم اما هر بار ترسیدم که گیر کامنت ها و بخش بد فضای مجازی بیوفتم . بعد از دیدن فیلم ضعیف گربه سیاه هم این ترس بیشتر شد . اما وسوسه درامد اروم نمیگیره . هفته ی پیش برای اولین بار پس از چندین و چند سال استفاده از اینستا که سعی کردم حداکثر استفاده مفید رو ازش داشته باشم ، به خودم یک هفته محدود کردم و اجازه ی لوگ این کردن ندادم . حس میکردم تمرکزم پایین اومده و ذهنم برای خودش به افراد دیگه فکر میکنه و مسائل اونها رو پیگیری میکنه ! اینکه با دیدن بقیه به خودم میگفتم" که ببین هر کسی متناسب با سن و شرایط و مهارت هاش باید سنجیده بشه ، تو فلان کار هارو کردی . ببین . " اما انگار اون حرف ها بدرد نمیخوردن و باید یه مدت نمیدیدمشون تا ذهنم با مسائل خودم پر بشه . این چیز ها برای من خیلی بعید بوده و جوری که میشه این هارو اعترافات دردناکی نامگذاری کرد . خلاقه که اون هفته به من خیلی کمک کرد ، قانون چک کردن شبانه رو برای بعد اون هفته پیش گرفتم نسبتا و اهمیت درونش برام خیلی کمتر شده .در مورد علاقم به ساخت ویدئو اونم به شکل بی نام ( یعنی عدم معرفیش به دوستانم ) ،به خودم میگم شاید من دنبال یک گوشم برای حرف زدن . من بلد نیستم با دوستام حرف بزنم پس میخوام خودمو از طریق این مکان ها آروم کنم . نمیدونم ایا راه درستیه ؟ ایا باید یاد بگیرم با بقیه حرف بزنم ؟ سال پیش که حرف زدن در اینجا خیلی بهم کمک کرد . شما چطور خودتونو خالی میکنید ؟ بنظر باید بسازم یا نسازم ؟ --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------پنج شنبه ، متنی از اقای سروش صحت خوندم که عجیب حس کردم در زمان درستی خوندم :متن در بین داستان های معروف تاکسی قرار گرفته بود و از پشت صحنه ی این داستان ها میگفت . از اینکه برای هر داستان یه مراسمی انجام میشه و چقدر این نظم هر هفته برای این نویسنده مهمه . تعریف میکنه روزی نمیتونه بر اساس برنامه پیش بره و داستان اون هفته رو بنویسه و این موضوع رو برای مسئول صفحشون تعریف میکنه و دستیار میگه " گاهی چیز هایی که برای شما مهمه ، برای بقیه اونقدر مهم نیست " و چقدر این جمله ی مهمیه . اما من اونجای متن رو دوست دارم که اقای صحت نوشته " خوشحالم که از سفر برگشتم و این هفته هم نوشتم و ستونم را رساندم ."بنظرم اگه یه جوری نگاه کنیم ما تمام کار هایی که انجام میدیم رو برای خودمون انجام میدیم و اونها رو بسیار مهم میدونیم . موضوع اینجاست اگر اینطور نباشه ، هیچ چیز پیش نمیره . من توی انجمن دانشگاه که بودم ( هستم ) با خودم میگفتم اگه هر کی کاری رو که انجام میده برای خودش بدونه ، همه چیز بهتر میشه و این خط صعودی بی مسئولیتی مون سقوط پیدا میکنه بلاخره . پس منم به خودم قول میدم هر شنبه (مثل همین متن که یک هفتست به خودم قول دادم ، ) بیام و درد و دلی کنم و برم .