قسمت سوم رمان افسونگر جهنمی

با دردی که تو سرم پیچید، چشمام رو باز کردم و نور سفیدی چشمام رو زد که دستم رو جلوشون گرفتم و مقداری که چشمام به نور عادت کرد، دستم رو برداشتم و به اتاقی که توش بودم با تعجب نگاه کردم. با صدای گرفته‌ و بلندی گفتم:-کسی این‌جا نیست؟ من کجام؟ آهای...!بی‌فایده‌ست! اتاق ست مشکی-قرمز داره و وسایلش مدرن و امروزی چیده شده. نگاهم به آینه دراور روبه‌روی تخت افتاد. موهام و چشمام از ترس نقره‌ای شدن. نگاهم به انعکاس قاب عکس پشت سرم افتاد. یه تای ابروم رو بالا دادم و پوزخند زدم. در اتاق باز شد که بی‌اراده به پتوی روم چنگ زدم و اندامم رو پوشوندم، اما با دیدن لباس تنم چشمام گرد شد!آریابد: لباس دیگه‌ای نداشتم، پس لازم نیست با خودت فکرای دیگه کنی.این لباس همسر پادشاه جهنمه! این لباس رو از اولی که کسی پادشاه جهنم میشه بهش میدن تا وقتی که بخواد با ملکه‌ش ازدواج کنه. از فکر لباس اومدم بیرون و رو به آریابد که به چارچوب در تکیه داده بود، گفتم:-منم با خودم فکر دیگه‌ای نکردم. واسه چی من رو به این‌جا آوردی؟تکیه‌ش رو از دیوار گرفت و دستای مردونه‌ش رو توی جیب‌های شلوار کتانش کرد و به سمتم اومد و دقیقا جلوی تصویرم در آینه ایستاد. سرش رو به سمت شونه راستش خم کرد و سرد گفت:-می‌دونی اونی که اومده بود برای کشتنت کی بود؟ بدون اینکه منتظر جوابم بمونه ادامه داد:-یکی از شیاطینی بود که آزاد کرده بودی! نمک خوردن و نمکدون شکستن.شوکه شدم و هر چی دنبال جمله‌ای واسه مخالفت گشتم، پیدا نکردم. یعنی دستور پدرمه؟ حس بی‌پناهی به قلبم هجوم آورد و بی‌اراده پاهام رو تو شکمم جمع کردم. نه این ممکن نیست!آریابد: دستور پدرتم بوده.دهنت رو ببند! چرا نمی‌تونم این رو ازش بخوام؟ چشمام بسته شد و قطره اشکم روی گونه‌م سر خورد که سریع با دستم پاکش کردم. وجودش رو کنارم حس کردم اما چشمام رو باز نکردم که دست سردش روی رد اشک گونه‌م نشست! سریع چشمام رو باز کردم و نگاهم اسیر نگاه آتش سردش شد. رد اشکم رو پاک کرد و سریع به سمت دیگه‌ی اتاق رفت و جلوی گل سرخ پژمرده‌ای متوقف شد. نفس عمیقی کشید و با همون دستی که اشکای من رو پاک کرده بود به برگای گل دست زد که یهو رنگ قرمز دوباره به برگاش برگشت و گل مثل روز اولش شد.آریابد: بهت گفته بودم اشکات رو هدر نده؛ اشکات مثل اکسیر می‌مونه.در کل دردم رو فراموش کردم و به گلی نگاه کردم که با اشکای من دوباره زنده شده بود. حس خوبی دارم. انگار اون گل داره بهم انرژی میده! یه انرژی مثل تشکر کردن.نگاهم رو از گل گرفتم و بدون توجه به آریابد، پتو رو انداختم اون طرف و از روی تخت بلند شدم و وایسادم که حریر سفید بلند لباس شروع به حرکت کرد و پاهام نمایان شد. سوالی چرخیدم و به آریابد خیره شدم، اما اون به لباسی که بدون باد حرکت می‌کرد، خیره شده بود. صدام رو صاف کردم که نگاه ناخواناش رو بهم دوخت و گفت:-من دلیل حرکت لباس رو نمی‌دونم.از کجا فهمید که به این موضوع فکر می‌کنم؟! تا جایی که می‌دونم کسی نمی‌تونه ذهنم رو بخونه. اصلا حوصله فکر کردن به آریابد و کارهاش رو نداشتم، پس با قدرتم به خونه‌م فکر کردم؛ ولی خلا همیشگی رو حس نکردم! چشمام رو باز کردم که دیدم آریابد جلوم وایساده و بهم نگاه می‌کنه. وای نکنه که...به مچ دست راستم نگاه کردم و با دیدن دستبند آتش جهنم، پوف عصبی کشیدم و گفتم:-یعنی من از امروز اسیر جهنم شدم؟ پس چرا تو جهنم نیستم؟به سمت تخت رفت و روش نشست و گفت:-هنوز فرمان خدا بهم نرسیده، زمانی که فرمان به دستم رسید حکم تو هم اجرا می‌شه.-تا اون موقع من باید چیکار کنم؟ تو که دستبند آتش جهنم رو به دستم بستی پس بذار برم؛ من که دیگه نمی‌تونم فرار کنم.آریابد: نه، تو از این به بعد این‌جا می‌مونی.خشمگین شدم و این خشم به صورتم دمید و باعث سرخ شدن موهام و چشمام شد. با خشم گفتم:-واسه چی؟ من که هیچ راه فراری ندارم.-این یک دستور صادر شده‌ست و هیچ ربطی به من نداره.لعنتی اگه فقط می‌تونستم لحظه‌ای از آریابد فاصله بگیرم، جادو دستبند رو می‌شکستم. لعنت به تو آریابد! لعنت...پوزخند زد و آنالیز کلی ازم کرد، که بی‌اراده به لباس خیره شدم که دیدم رنگش قرمز شده و حرکتش سریع‌تر از قبل شده. پس این لباس با احساسات انس می‌گیره! نفس عمیقی کشیدم که کمی آروم شدم و لباس به صورتی خوشرنگی در اومد و حرکتش ملایم‌تر شد.با صدای آریابد از افکارم جدا شدم و به چشماش خیره شدم:-فردا تا ساعت چند کلاس داری؟کدوم کلاس؟ سوالی نگاش کردم که گفت:-تا کی باید تو دانشگاه باشی؟فکر کردم و به معنی ندونستن، شونه‌هام رو بالا انداختم که با تأسف سرش رو تکون داد و گفت:- از این به بعد تو تمام کلاسایی که من هستم تو هم هستی.به موهام چنگ زدم و روم رو از آریابد گرفتم. چطوری می‌تونم فرار کنم؟ کلمه فرار تو ذهنم جولان می‌خورد و حالم رو خراب می‌کرد. کی حالم رو می‌فهمه؟ من افسونگر تنها شدم؛ همه رفتن و من رو تو گرداب سختی تنها گذاشتن! صدای آریابد خط کشید روی تمام افکارم:- تو هنوز تنها نشدی...چرخیدم و گنگ به چشماش خیره شدم، مگه کسی هم دیگه برام مونده؟!- تو هنوز خدا رو داری.مثل دیوونه‌ها شروع کردم به خندیدن و در حالی که اشک فرضی گوشه چشمم رو پاک می‌کردم، با تمسخر گفتم:- خدا! کدوم خدا رو میگی؟ همونی که به خاطر تحفه‌ش، پدرم رو که صدها سال عبادتش رو کرد انداخت بیرون؟! [نگاهم به تیزیِ خنجر شد و در چشماش فرو رفت] تو که اینا رو خودت خوب می‌دونی و انقدر خدا، خدا می‌کنی! همه که مثل تو شانس ندارن بشن پادشاه جهنم!اخم ترسناکی مهمون ابروهاش شد و گفت:- پدر تو از دستور خدا سرپیچی کرد که از بهشت رانده شد و من هنوز نمی‌دونم واسه چی من رو به عنوان حاکم جهنم انتخاب کردن!مکثی کرد و روش رو ازم گرفت:- فکر کردی واسم آسون بود؟! نه، تو هیچی رو نمی‌فهمی، هیچی رو نمی‌بینی! سرت رو مثل مردم شهر شوم کردی تو برف... کجای کاری افسونگر؟هر دو سکوت کردیم. حرفاش تو ذهنم قدم رو می‌شدن و اعصاب داغونم رو خراب‌تر از اینی که هست می‌کردن!با صدای رعد و برق از خواب پریدم و سر جام نشستم و به اطراف نگاه کردم. نگاهم رو به سمت پنجره اتاق سوق دادم و قطرات باران نگاهم رو میخکوب خودشون کردن. مثلِ مسخ شده‌ها از روی تخت بلند شدم و پنجره‌ها رو باز کردم که نسیم ملایم چنگ زد به موهای بلندم. مردد دستم رو دراز کردم تا یک بار قبل از زندانی شدنم بارون رو لمس کنم، حتی اگه بمیرم. اولین قطره آب که به دستم برخورد کرد، درد بی‌امونی بدنم رو در برگرفت و با سرعت دستم رو عقب کشیدم و انگشتم رو تو دهنم کردم تا از سوزشش کم بشه. با غم به قطرات زلالی که همه این جهان رو شامل محبتش کرده بود به جز من خیره شدم. از اتاقی که الان به من اختصاص داده شده بود بیرون زدم و از راه پله‌های چوبی پایین رفتم و جلوی در خونه وایسادم و آروم بازش کردم. همون جلوی در نشستم و زانوهام رو بغل کردم.-دوست داری بارون رو لمس کنی؟با وحشت بلند شدم و با دیدن آریابد نفس راحتی کشیدم و دستم رو روی سینه‌م گذاشتم و گفتم:-آروم‌تر هم می‌تونی سوالت رو بپرسی!کمی مکث کردم و با کنایه ادامه دادم: -نه؛ از کی تا حالا دختر شیطان به فکر لمس کردن بارون افتاده؟اهمیتی به کنایه‌ی توی حرفم نداد و گفت:-می‌خوای بارون رو لمس کنی؟ من می‌تونم کاری کنم که بارون رو لمس کنی.به فکر فرو رفتم؛ پیشنهادش وسوسه برانگیز بود. با لحنی که اصلا با حرفم جور در نمی‌اومد گفتم:-کی گفته من اصلا دوست دارم برم زیر بارون؟با کشیده شدن بازوم به سمت باغ و دردی که ممکن بود بارون بهم تحمیل کنه، جیغی کشیدم و تند و گزنده گفتم:-چیکار می‌کنی روانی؟! من...با نشستن قطره‌‌های سرد بارون روی پوستم، بی‌اراده ساکت شدم و اجازه دادم بارون وجود منفورم رو لمس کنه! یک لمس بی‌درد! از ذوقی که سعی می‌کردم پنهانش کنم به لرز اومدم، اما لباس که به رنگ سفید در اومده بود، حالم رو رسوا کرد. برگشتم و نگاهم رو تو نگاه آتشین آریابد که عجیب شعله می‌کشید، انداختم. نگاهم رو غرق در تشکر کردم و امید داشتم که کمی از احساسم رو بفهمه. ازت ممنونم پادشاه عذاب...***از ماشین آریابد پیاده شدم و مثل زندانی‌ها به ماشین کناری تکیه دادم و دست به سینه منتظر شدم تا سلول‌بانم بیاد.با صدای نکره دلربا غم عالم به دلم سرازیر شد و دوست دارم تمام عقده این چند روزه‌م رو سرش در بیارم و تیکه تیکه‌ش کنم. چه حس با‌حالی!دلربا: چطوری تو؟با لبخند مصنوعی چرخیدم که دستای دلربا با خشونت دورم حلقه شد و چسبید بهم. از بوی گند تعفنی که می‌داد تمام محتوای معده‌م به سمت حلقم اومد و حالم رو بد کرد. یکی بگه تو بعد از هر مراسم نجاست چرا نمی‌ری حموم؟ به زور از چنگ دستاش خودم رو کشیدم بیرون و با دیدن صورت ناخون کشیده‌ش، رو ل*با*م پوزخند تمسخرانگیزی جا خوش کرد و گفتم:-چه رابطه خشنی داشتی!متوجه کنایه حرفم شد و گفت:- خشن کجا بود، عشق و حال بود.اخمی بین ابروهام نشست و خواستم جوابی به حرف حال بهم زنش بدم که صدای آریابد خط قرمزی روی دهنم کشید.آریابد: عشق و حال اگه اون کارای غیر انسانی باشه، پس تو با اوباشتون جز حیوونایین.دلربا با چشمای از حدقه در اومد چرخید و با لکنت گفت:- فرشت... منظورم اینه که استاد این چه حرفیه، منظورتون روی منه؟ریز خندیدم و کنار آریابد ایستادم و در مقابل نگاه مبهوت دلربا با هم به سمت ساختمون دانشگاه رفتیم.وارد ساختمون که شدیم همه نگاه‌ها به سمت ما چرخید. یک فکر از نوع فکرای پدرم به ذهنم هجوم آورد و در یک حرکت انگشتام رو توی انگشتای آریابد قفل کردم. سرش رو برگردوند و دنبال دلیل واسه کارم تو اجزای صورتم گشت. نگاه شیطونم رو تو چشماش دوختم که پوزخند زد و گفت:-تو هیچ وقت عوض نمیشی!فقط همین حرفش کافی بود که که تمام شعله چشمام خاموش بشه. سعی کردم دستم رو از دستش بیرون بیرون بکشم که به دستم فشار آورد و اجازه این کار رو بهم نداد. با صدای دلخور و عصبی گفتم:-آریابد دستم رو ول کن!اهمیتی به حرفم نداد و به زور، من رو به داخل کلاس کشوند. پسره خودخواه! روی دو صندلی ردیف آخر از سمت چپ کنار هم نشستیم. دستم رو رها کرد و کتابی رو از تو کیفش درآورد و در حال مطالعه شد. از غفلتش استفاده کردم و سرم رو دور تا دور کلاس چرخوندم. با دیدن یک پسر که با دختر چادری در حال حرف زدن بود. بوی عشقش به دختر انقدر تیز و قوی بود که بی‌اراده لبخند شیطانی زدم و با قدرتم مجبورش کردم که برگرده و زمانی که چشماش میخکوب چشمام شد، مثل مترسک بلند شد و جلوی چشمای از حدقه در اومده دختره اومد و کنار من نشست. به صورت دختر پوزخند زدم و دستم رو روی قلب پسر گذاشتم و تمام عشقش رو جذب کردم. هنوز 10درصد عشق مونده بود که یهو دستم کشیده شد و به سمت آریابد چرخونده شدم. نگاه خمارم اسیر نگاه آتشینش شد. آتشی که از پشت لنزاشم داشت زبانه می‌کشید! با حرص مچ دستم رو فشار داد و گفت:-تو کی می‌خوای از کارات دست برداری؟ همین الان تمام عشقی رو که جذب کردی به پسر برمی‌گردونی!اخم کردم و در حالی که سعی می‌کردم مچ دستم رو از حصار دستاش آزاد کنم، گفتم:-مثلا اگه برش نگردونم تو می‌خوای چیکار کنی؟آریابد: اون مال تو نیست، برش گردون.-من غذام رو ول نمی‌کنم.و واسه حرص دادن آریابد، دست آزادم رو روی قلب پسرک قرار دادم و باقی مونده عشقش رو جذب کردم. آریابد به مچ دستم فشار بیشتری آورد؛ ولی من توجهی نکردم و بعد از اتمام کارم به پسر گفتم بره.آریابد از عصبانیت بلند شد و من رو مثل یک عروسک دنبال خودش کشید و از دانشگاه بیرون برد. محکم هلم داد که پشتم به ماشین برخورد کرد و درد بدی توی کمرم پیچید. حالا هردومون با خشم بهم دیگه خیره شدیم. کف دستاش رو دو طرف شونه‌هام روی ماشین قرار داد و سمتم خم شد و با عصبانیتی که توی صداش موج می‌زد، گفت:-چرا به حرفم گوش نمیدی افسونگر؟ چرا هنوز سرتق و یک دنده‌ای؟ لعنتی تو داری دزدی می‌کنی، می‌فهمی؟ دزدی! تو داری احساسی رو که با یک عالمه جون کندن در قلب یک نفر تشکیل شده رو می‌دزدی!پوزخند زدم و گفتم:-توقع نداری که دختر شیطان بره جلوی یک عاشق بگه با اجازه صاحب خونه می‌خوام عشقت رو بخورم! من دختر شیطانم و هیچ وقت ذاتم عوض نمیشه.از اینکه این همه برای هم کری کشیده بودیم و اون اصلا حالت چشماش تغییر نکرده بود اعصابم رو بیشتر خط می‌انداخت. ازم فاصله گرفت و سرد گفت:-تو کلاس که دیگه راهمون نمیدن، سوار شو بریم.چرخیدم اون سمت ماشین و سوار شدم. آریابد هم سوار شد و ماشین رو روشن کرد و از دانشگاه خارج شدیم. حوصله رفتن به خونه آریابد رو نداشتم پس برگشتم سمت آریابد و گفتم:-میشه بری کوه؟تو همون حالت خیلی قاطع گفت:-نه!-ولی من می‌خوام برم کوه.آریابد: من به نظر تو کاری ندارم.-آریابد، لطفا!برگشت سمتم و به صورتم خیره شد و با سردی گفت:-باشه، ولی فقط یک ساعت.از خوشحالی سر انگشتام رو بوسیدم و روی گونه آریابد گذاشتم. سریع دستم رو برداشتم که دیدم بی‌خیال‌تر از این حرفاست که با این کار ساده متحول بشه.لعنتی آخه واسه چی انقد سرد و بی‌احساسی؟دیگه تا آخر مسیر هیچ حرفی بین‌مون گفته نشدازاز ماشین پیاده شدیم. به اطراف نگاه کردم و گفتم:آریابد از عصبانیت بلند شد و من رو مثل یک عروسک دنبال خودش کشید و از دانشگاه بیرون برد. محکم هلم داد که پشتم به ماشین برخورد کرد و درد بدی توی کمرم پیچید. حالا هردومون با خشم بهم دیگه خیره شدیم. کف دستاش رو دو طرف شونه‌هام روی ماشین قرار داد و سمتم خم شد و با عصبانیتی که توی صداش موج می‌زد، گفت:-چرا به حرفم گوش نمیدی افسونگر؟ چرا هنوز سرتق و یک دنده‌ای؟ لعنتی تو داری دزدی می‌کنی، می‌فهمی؟ دزدی! تو داری احساسی رو که با یک عالمه جون کندن در قلب یک نفر تشکیل شده رو می‌دزدی!پوزخند زدم و گفتم:-توقع نداری که دختر شیطان بره جلوی یک عاشق بگه با اجازه صاحب خونه می‌خوام عشقت رو بخورم! من دختر شیطانم و هیچ وقت ذاتم عوض نمیشه.از اینکه این همه برای هم کری کشیده بودیم و اون اصلا حالت چشماش تغییر نکرده بود اعصابم رو بیشتر خط می‌انداخت. ازم فاصله گرفت و سرد گفت:-تو کلاس که دیگه راهمون نمیدن، سوار شو بریم.چرخیدم اون سمت ماشین و سوار شدم. آریابد هم سوار شد و ماشین رو روشن کرد و از دانشگاه خارج شدیم. حوصله رفتن به خونه آریابد رو نداشتم پس برگشتم سمت آریابد و گفتم:-میشه بری کوه؟تو همون حالت خیلی قاطع گفت:-نه!-ولی من می‌خوام برم کوه.آریابد: من به نظر تو کاری ندارم.-آریابد، لطفا!برگشت سمتم و به صورتم خیره شد و با سردی گفت:-باشه، ولی فقط یک ساعت.از خوشحالی سر انگشتام رو بوسیدم و روی گونه آریابد گذاشتم. سریع دستم رو برداشتم که دیدم بی‌خیال‌تر از این حرفاست که با این کار ساده متحول بشه.لعنتی آخه واسه چی انقد سرد و بی‌احساسی؟دیگه تا آخر مسیر هیچ حرفی بین‌مون گفته نشداز ماشین پیاده شدیم. به اطراف نگاه کردم و گفتم:از ماشین پیاده شدیم. به اطراف نگاه کردم و گفتم:از ماشین پیاده شدیم. به اطراف نگاه کردم و گفتم:-میشه با قدرت طی‌الارضت سر قله بریم؟نگاهی بهم انداخت و دستم رو گرفت. چشمام رو بستم و وقتی باز کردم تمام شهر تهران زیر پامون بود. این‌جا از بام تهرانم بلندتره. بی‌اراده لبخند زدم و دستم رو از دست آریابد بیرون کشیدم و لباسام رو با قدرتم عوض کردم. حالا به جای اون پالتو و شلوار گرم، یک لباس حریر قرمز تنم بود. شال حریر رو تو دستام گرفتم و با تمام وجودم رقصیدم. موهام اسیر دستای باد شد و باد هم توی این رقص همراهیم کرد. پاهام که تا مچ تو برف فرو ‌رفت حس جالبی همرنگ حس چشمای آریابد بهم تزریق ‌کرد. باید از این آزادی زودگذر لذت ‌ببرم تا در روزای سختی این خاطرات رو یاد کنم. چقد زود از شهر شوم خلاصی پیدا کردم و اسیر جهنم شدم. لبخند از رو ل*با*م ماسید و اشکام از روی گونه‌هام سرازیر شد اما من باز هم می‌رقصیدم. خدایا چرا بین این همه موجود من باید دختر شیطان می‌شدم؟ چرا من افسونگر عشق‌ربا شدم؟ چرا من باید زیباترین باشم؟ آخه چرا! به کدامین گناه؟ زانوهام سست شد و رو برف‌های سفید افتادم. شال حریر از چنگ دستام فرار کرد و با رقص باد از من دور شد. هق‌هق کردم و برف‌ها رو به این‌ طرف و اون‌طرف پاشیدم. جیغ کشیدم و مشتام رو تو برف‌ها فرو کردم. از اینکه آریابد داشت شکست من رو می‌دید ناراحت نبودم و از این خوشحالم بودم که نگاهش هیچ رنگ و بویی نداشت. ساعت‌ها اشک ریختم و فریاد زدم. وقتی که وجودم آروم شد سرم رو بلند کردم و نگاهم میخکوب طلوع آفتاب شد. این زیبای آتشین که انسان‌ها هیچ اهمیتی براش قائل نبودن. آریابد رو همون تخت سنگی که از اول اومده بودیم نشسته بود و هم پای من طلوع آفتاب رو تماشا می‌کرد؛ طلوعی که با ذرات زیبای برف چیزی دیگر ساخته بود و بزرگی امپراطور جهانیان رو به رخ می‌کشید. چشمای آریابد هم شبیه خورشیده! با صدای خشداری که به‌ خاطر فریاد این چند روزه‌م بود گفتم:-آریابد! می‌دونستی چشمات شبیه خورشیده؟برگشت و به چشمام خیره شد و گفت:-نه نمی‌دونستم، تو اولین کسی هستی که این رو بهم میگی.لبخند زدم و تو خودم جمع شدم و گفتم:-کاش چشمای من شبیه چشمای تو، فقط یک رنگ داشت!هیچی نگفت و فقط به چشمام خیره شد. ای کاش خورشید چشمات گرم بود آریابد! ای کاش می‌تونستم گرمای چشمام رو بهت هدیه کنم اما این قدرت رو ندارم. آریابد قفل نگاهمون رو شکست و بلند شد و گفت:-پاشو بریم نزدیک سه روزه که اینجائیم.از جام بلند شدم و با حرارت بدنم، برفای رو لباس و موهام رو آب کردم. دست آریابد رو گرفتم و چشمام رو بستم.به بخار شکلات داغ خیره شدم و دستام رو حصار لیوان کردم. عاشق گرما و شیرینی این نوشیدنی دوست داشتنی بودم. نگاهم رو از نوشیدنی گرفتم و به آریابد سوق دادم. به بیرون خیره شده بود و سیگار شکلاتی می‌کشید. قهوه تلخش رو نصفه رها کرده بود و بدجور در افکارش غوطه‌ور بود. کمی از شکلاتم رو مزه کردم و گفتم:-یک نخ از سیگارت رو به منم میدی؟زیر چشمی نگام کرد و پک عمیقی به سیگارش زد و گفت:-به درد تو نمی‌خوره.-من که آدم نیستم برام مضر باشه.چشماش رو تو حدقه چرخوند و گفت:-وقتی از کافی‌شاپ بیرون رفتیم بهت می‌دم.سریع شکلاتم رو داغ خوردم و گفتم:-خب بریم دیگه.هر دو از جا بلند شدیم و آریابد پول رو روی میز گذاشت و از کافی‌شاپ زدیم بیرون. به برج ایفل نگاه کردم و گفتم:-اگرچه تمام زندگی ما نفرین شده‌ست اما همین قدرت طی‌الارض یک معجزه باحال بوده، چون مثل آدم‌ها مجبور نیستیم با هواپیما سفر کنیم.روی نیمکت کنار هم نشستیم. بدون اجازه از آریابد دستم رو کردم تو جیب کتش و جعبه سیگارش رو کشیدم بیرون و یک نخ سیگار در آوردم و کنج ل*با*م قرار دادم. جعبه رو دوباره تو جیبش برگردوندم و دنبال فندک گشتم. دستش رو تو جیب فرو کرد و دستم رو بیرون کشید و گفت:-الکی دنبال فندک نگرد.-پس با چی روشنش کنم؟سیگار رو از حصار ل*با*م بیرون کشید و کنج لبای خودش گذاشت و به سیگار خاموش پک محکمی زد و منم با تمسخر نگاهش کردم که با دیدن دود از سیگار، چشمام گرد شد. سیگار رو بهم برگردوند و واسه اینکه زیاد ضایع نشم شروع کردم به پکای محکم از سیگار گرفتن. طعم شکلات شیرین تو دهنم پیچید و لبخندی گوشه لبم جاخوش کرد. پک پنجم بودم که به سرفه افتادم و پشت بندش خنده‌م گرفت و سرم رو کمی کج کردم و با عشوه مخصوصم گفتم:-سیگارش خوشمزه بود اما متاسفانه به درد من نمی‌خوره.سیگار نصف سوخته‌ رو روی زمین انداختم و با پاشنه کفشم لهش کردم. در حالی که به برج ایفل خیره بودم گفتم:-آریابد به نظرت کی حکم مجازاتم میاد؟جوابی نداد که ادامه دادم:-به نظرت حکمم چیه؟آریابد: دوست داری حکمت چی باشه؟از ته قلبم گفتم:-آزادی.من همون پرنده‌ایم که آرزوی آزادی رو داره ولی میله‌های زندون بهش اجازه نمیدن. هر دو سکوت کرده بودیم و دیگری خبر از فکر دیگری نداشت.با صدای بال پرنده‌ از افکارم بیرون کشیده شدم و نگاهم به دو کبوتری که جلوی پام وایساده بودن و به امید داشتن غذایی روی زمین نوک می‌زدند افتاد، اما دریغ از یه‌ خورده نون! به بغل دستم که نون خشک شده ساندویچی باقی مونده بود نگاه کردم و طبق خواسته قلبیم و دعواهای ذهنیم، نون رو بین دستام گرفتم و اهمیتی به خشکیش ندادم و طبق قانون فشار پودرش کردم و همین که تو کف دست راستم ریختم چیزی رو دستم قرار گرفت و نگاهم به کبوترهای عجول افتاد. اونا مشغول خوردن شدن و من بی‌اراده دست نوازشم رو روی پرهای نرم کبوتر سفید کشیدم. حس آرامش بین تک تک سلولام دمیده شد. این چه حسیه؟ نکنه حس زندگی که میگن اینه؟ افسونگر چت شده! نکنه یادت رفته تو دختر شیطانی. انگار که وجود پلیدم به حال رقت بار الانم تلنگر زده باشه، اخمی کردم و دستم رو تکون دادم که کبوترها پرواز کردن و دور شدن. کف دستام رو بهم زدم تا دیگه اثری از اون حس زندگی نمونه! با حس نگاه سنگینی سرم رو چرخوندم و به آریابد که بی‌پروا به چشمام خیره شده بود خیره شدم و اخم ظریفی به خاطر احمق بودنم بین ابروهام نشست. بلند شدم و با لحن پرخاشگرانه گفتم:-بریم خونه...دیگه نتونستم حرفم رو ادامه بدم چون یهو ذهنم خالی از هر کلمه‌ای شد. تا حالا نگاه آریابد رو انقدر تیز و نفوذپذیر ندیده بودم! دنبال چی می‌گردی لعنتی؟ اصلا فکر نمی‌کردم روزی برسه که نگاهی صد مراتب قوی‌تر از نگاه خودم ببینم. وسوسه چیزی که به ذهنم رسیده بود داشت دیوونه‌م می‌کرد! دستم رو مشت کردم و تمام تلاشم رو کردم تا طلسم چشماش رو بشکنم و خودم رو خلاص کنم، ولی مگه می‌شد؟! دیگه دووم نیاوردم و دستم رو روی قلبش گذاشتم. تپشش رو حس می‌کردم اما دریغ از ذره‌ای زندگی! پس چطوری قلبی که احساسی نداره می‌تونه با چشماش طلسم کنه؟ کف دستم رو سینه‌ش مشت شد و با عصبانیتی که از اعماق خاطراتم بیرون زده بود، مشت عصبی رو قلبش کوبیدم و فریاد زدم:-لعنتی تو مُردی! قلبی که فقط بکوبه و هیچ، به درد هیچی نمی‌خوره. همون خدایی که داری ازش دفاع می‌کنی احساسات تو رو ازت گرفت، می‌فهمی لعنتی! تو هیچی نداری. چی باعث شد که احساساتت رو ول کنی؟ اینکه بشی پادشاه یه جهنم دره با چند تا ناشی مثل من! چی باعث شد قلبت رو بکشی؟ بگو لعنتی، جواب من این سکوت نیست. [آروم زمزمه کردم] جوابم رو بده عالیجناب... جواب این فرشته عذاب رو بده که داره عذاب می‌کشه...دستای بی‌جونم دو طرف بدنم افتادن. هیچ حسی نداشتم و همین حس پوشالی حالم رو بد می‌کرد! دستی زیر چونه‌م قرار گرفت و سرم رو بلند کرد و صورتم مقابل صورت آریابد قرار گرفت. سرد و بی‌حس گفت:-من برای نجات قلبم، قلبم رو قربانی کردم.بدون اهمیت به حرفی که زد عقب رفتم و مثل کسی که تو خواب رفته باشه رو یک کلمه تاکید کردم «بریم خونه» فقط همین.ادامه دارد...به بخار شکلات داغ خیره شدم و دستام رو حصار لیوان کردم. عاشق گرما و شیرینی این نوشیدنی دوست داشتنی بودم. نگاهم رو از نوشیدنی گرفتم و به آریابد سوق دادم. به بیرون خیره شده بود و سیگار شکلاتی می‌کشید. قهوه تلخش رو نصفه رها کرده بود و بدجور در افکارش غوطه‌ور بود. کمی از شکلاتم رو مزه کردم و گفتم:-یک نخ از سیگارت رو به منم میدی؟زیر چشمی نگام کرد و پک عمیقی به سیگارش زد و گفت:-به درد تو نمی‌خوره.-من که آدم نیستم برام مضر باشه.چشماش رو تو حدقه چرخوند و گفت:-وقتی از کافی‌شاپ بیرون رفتیم بهت می‌دم.سریع شکلاتم رو داغ خوردم و گفتم:-خب بریم دیگه.هر دو از جا بلند شدیم و آریابد پول رو روی میز گذاشت و از کافی‌شاپ زدیم بیرون. به برج ایفل نگاه کردم و گفتم:-اگرچه تمام زندگی ما نفرین شده‌ست اما همین قدرت طی‌الارض یک معجزه باحال بوده، چون مثل آدم‌ها مجبور نیستیم با هواپیما سفر کنیم.روی نیمکت کنار هم نشستیم. بدون اجازه از آریابد دستم رو کردم تو جیب کتش و جعبه سیگارش رو کشیدم بیرون و یک نخ سیگار در آوردم و کنج لبام قرار دادم. جعبه رو دوباره تو جیبش برگردوندم و دنبال فندک گشتم. دستش رو تو جیب فرو کرد و دستم رو بیرون کشید و گفت:-الکی دنبال فندک نگرد.-پس با چی روشنش کنم؟سیگار رو از حصارلبامم بیرون کشید و کنج لبای خودش گذاشت و به سیگار خاموش پک محکمی زد و منم با تمسخر نگاهش کردم که با دیدن دود از سیگار، چشمام گرد شد. سیگار رو بهم برگردوند و واسه اینکه زیاد ضایع نشم شروع کردم به پکای محکم از سیگار گرفتن. طعم شکلات شیرین تو دهنم پیچید و لبخندی گوشه لبم جاخوش کرد. پک پنجم بودم که به سرفه افتادم و پشت بندش خنده‌م گرفت و سرم رو کمی کج کردم و با عشوه مخصوصم گفتم:-سیگارش خوشمزه بود اما متاسفانه به درد من نمی‌خوره.سیگار نصف سوخته‌ رو روی زمین انداختم و با پاشنه کفشم لهش کردم. در حالی که به برج ایفل خیره بودم گفتم:-آریابد به نظرت کی حکم مجازاتم میاد؟جوابی نداد که ادامه دادم:-به نظرت حکمم چیه؟آریابد: دوست داری حکمت چی باشه؟از ته قلبم گفتم:-آزادی.من همون پرنده‌ایم که آرزوی آزادی رو داره ولی میله‌های زندون بهش اجازه نمیدن. هر دو سکوت کرده بودیم و دیگری خبر از فکر دیگری نداشتدودو از جا بلند شدیم و آریابد پول رو روی میز گذاشت و از کافی‌شاپ زدیم بیرون. به برج ایفل نگاه کردم و گفتم:-اگرچه تمام زندگی ما نفرین شده‌ست اما همین قدرت طی‌الارض یک معجزه باحال بوده، چون مثل آدم‌ها مجبور نیستیم با هواپیما سفر کنیم.روی نیمکت کنار هم نشستیم. بدون اجازه از آریابد دستم رو کردم تو جیب کتش و جعبه سیگارش رو کشیدم بیرون و یک نخ سیگار در آوردم و کنج ل*با*م قرار دادم. جعبه رو دوباره تو جیبش برگردوندم و دنبال فندک گشتم. دستش رو تو جیب فرو کرد و دستم رو بیرون کشید و گفت:-الکی دنبال فندک نگرد.-پس با چی روشنش کنم؟سیگار رو از حصار ل*با*م بیرون کشید و کنج لبای خودش گذاشت و به سیگار خاموش پک محکمی زد و منم با تمسخر نگاهش کردم که با دیدن دود از سیگار، چشمام گرد شد. سیگار رو بهم برگردوند و واسه اینکه زیاد ضایع نشم شروع کردم به پکای محکم از سیگار گرفتن. طعم شکلات شیرین تو دهنم پیچید و لبخندی گوشه لبم جاخوش کرد. پک پنجم بودم که به سرفه افتادم و پشت بندش خنده‌م گرفت و سرم رو کمی کج کردم و با عشوه مخصوصم گفتم:-سیگارش خوشمزه بود اما متاسفانه به درد من نمی‌خوره.سیگار نصف سوخته‌ رو روی زمین انداختم و با پاشنه کفشم لهش کردم. در حالی که به برج ایفل خیره بودم گفتم:-آریابد به نظرت کی حکم مجازاتم میاد؟جوابی نداد که ادامه دادم:-به نظرت حکمم چیه؟آریابد: دوست داری حکمت چی باشه؟از ته قلبم گفتم:-آزادی.من همون پرنده‌ایم که آرزوی آزادی رو داره ولی میله‌های زندون بهش اجازه نمیدن. هر دو سکوت کرده بودیم و دیگری خبر از فکر دیگری نداشت.با صدای بال پرنده‌ از افکارم بیرون کشیده شدم و نگاهم به دو کبوتری که جلوی پام وایساده بودن و به امید داشتن غذایی روی زمین نوک می‌زدند افتاد، اما دریغ از یه‌ خورده نون! به بغل دستم که نون خشک شده ساندویچی باقی مونده بود نگاه کردم و طبق خواسته قلبیم و دعواهای ذهنیم، نون رو بین دستام گرفتم و اهمیتی به خشکیش ندادم و طبق قانون فشار پودرش کردم و همین که تو کف دست راستم ریختم چیزی رو دستم قرار گرفت و نگاهم به کبوترهای عجول افتاد. اونا مشغول خوردن شدن و من بی‌اراده دست نوازشم رو روی پرهای نرم کبوتر سفید کشیدم. حس آرامش بین تک تک سلولام دمیده شد. این چه حسیه؟ نکنه حس زندگی که میگن اینه؟ افسونگر چت شده! نکنه یادت رفته تو دختر شیطانی. انگار که وجود پلیدم به حال رقت بار الانم تلنگر زده باشه، اخمی کردم و دستم رو تکون دادم که کبوترها پرواز کردن و دور شدن. کف دستام رو بهم زدم تا دیگه اثری از اون حس زندگی نمونه! با حس نگاه سنگینی سرم رو چرخوندم و به آریابد که بی‌پروا به چشمام خیره شده بود خیره شدم و اخم ظریفی به خاطر احمق بودنم بین ابروهام نشست. بلند شدم و با لحن پرخاشگرانه گفتم:-بریم خونه...دیگه نتونستم حرفم رو ادامه بدم چون یهو ذهنم خالی از هر کلمه‌ای شد. تا حالا نگاه آریابد رو انقدر تیز و نفوذپذیر ندیده بودم! دنبال چی می‌گردی لعنتی؟ اصلا فکر نمی‌کردم روزی برسه که نگاهی صد مراتب قوی‌تر از نگاه خودم ببینم. وسوسه چیزی که به ذهنم رسیده بود داشت دیوونه‌م می‌کرد! دستم رو مشت کردم و تمام تلاشم رو کردم تا طلسم چشماش رو بشکنم و خودم رو خلاص کنم، ولی مگه می‌شد؟! دیگه دووم نیاوردم و دستم رو روی قلبش گذاشتم. تپشش رو حس می‌کردم اما دریغ از ذره‌ای زندگی! پس چطوری قلبی که احساسی نداره می‌تونه با چشماش طلسم کنه؟ کف دستم رو سینه‌ش مشت شد و با عصبانیتی که از اعماق خاطراتم بیرون زده بود، مشت عصبی رو قلبش کوبیدم و فریاد زدم:-لعنتی تو مُردی! قلبی که فقط بکوبه و هیچ، به درد هیچی نمی‌خوره. همون خدایی که داری ازش دفاع می‌کنی احساسات تو رو ازت گرفت، می‌فهمی لعنتی! تو هیچی نداری. چی باعث شد که احساساتت رو ول کنی؟ اینکه بشی پادشاه یه جهنم دره با چند تا ناشی مثل من! چی باعث شد قلبت رو بکشی؟ بگو لعنتی، جواب من این سکوت نیست. [آروم زمزمه کردم] جوابم رو بده عالیجناب... جواب این فرشته عذاب رو بده که داره عذاب می‌کشه...دستای بی‌جونم دو طرف بدنم افتادن. هیچ حسی نداشتم و همین حس پوشالی حالم رو بد می‌کرد! دستی زیر چونه‌م قرار گرفت و سرم رو بلند کرد و صورتم مقابل صورت آریابد قرار گرفت. سرد و بی‌حس گفت:-من برای نجات قلبم، قلبم رو قربانی کردم.بدون اهمیت به حرفی که زد عقب رفتم و مثل کسی که تو خواب رفته باشه رو یک کلمه تاکید کردم «بریم خونه» فقط همین.