۵ عکس دیدنی از جهان که توسط تلسکوپ‌ها گرفته شده‌است

منتشر شده در thenextweb به تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۱لینک منبع 5 spectacular photos of the universe taken by telescopesپرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب فرصت‌های جدید بی‌سابقه‌ای را برای ستاره‌شناسان فراهم می‌کند. همچنین این یک فرصت به موقع برای انعکاس آنچه که نسل‌های قبلی تلسکوپ‌ها به ما نشان داده‌اند، است.ستاره‌شناسان به ندرت از تلسکوپ‌های خود برای گرفتن عکس استفاده می‌کنند. تصاویر در فیزیک نجومی معمولا توسط فرآیند استنتاج علمی و تخیل تولید می‌شوند، گاهی اوقات در برداشت هنرمند از آنچه داده‌ها نشان می‌دهند، تجسم می‌شوند.انتخاب تنها چند تصویر آسان نبود. من انتخابم را به تصاویری محدود کردم که توسط تلسکوپ‌های دولتی تولید می‌شدند و برخی از علوم جالب را آشکار می‌کردند. من سعی کردم از تصاویر بسیار محبوبی که قبلا به طور گسترده دیده شده‌اند، اجتناب کنم.انتخاب زیر یک انتخاب شخصی است و من مطمئن هستم که بسیاری از خوانندگان می‌توانند از انتخاب‌های مختلف حمایت کنند.۱. قطب‌های مشتریاین تصویر گاهی اوقات «سایه مشتری» نامیده می‌شود. تصویر پیشرفته توسط جرالد آیشتاد و شان دوران (CC BY-NC-SA) بر اساس تصاویر ارائه شده توسط ناسا/JPL-Caltech/SwRI/MSSSاولین تصویری که انتخاب کردم توسط ماموریت جونو ناسا که در حال حاضر به دور مشتری در حال چرخش است، تهیه شده است. این تصویر در اکتبر ۲۰۱۷ زمانی گرفته شد که سفینه فضایی در فاصله ۱۸ / ۰۶ کیلومتری قله ابرهای مشتری قرار داشت. آن یک سیستم ابری را در نیم‌کره شمالی سیاره ثبت می‌کند و اولین دید ما از قطب‌های مشتری (قطب شمال) را نشان می‌دهد.تصاویر این تصویر براساس آشکار کردن الگوهای جریان پیچیده، شبیه به گردبادها در اتمسفر زمین، و اثرات قابل‌توجه ناشی از تنوع ابرها در ارتفاعات مختلف، و گاهی اوقات ایجاد سایه بر لایه‌های ابرهای زیر است.من این تصویر را به خاطر زیبایی و نیز شگفتی ناشی از آن انتخاب کردم: بخش‌هایی از سیاره نزدیک قطب شمال بسیار متفاوت از بخش‌هایی به نظر می‌رسند که قبلا به خط استوا نزدیک‌تر دیده بودیم. با نگاه کردن به قطب مشتری، جونو دید متفاوتی از یک سیاره آشنا به ما نشان داد.۲. سحابی عقاباین تصویر به ما این امکان را می‌دهد تا به مناطق متراکم و گرد و خاک گرفته فضایی که تشکیل ستاره در آن رخ می‌دهد، نگاهی بیندازیم. جی. لی کاسی، IAPS / INAF، ایتالیا، CC byستاره‌شناسان می‌توانند با ساختن تلسکوپ‌ها اطلاعات منحصر به فردی به دست آورند که نسبت به «رنگ‌های» بسیار حساس هستند. رنگین کمان آشنا از رنگ‌ها تنها بخش کوچکی از چیزی است که فیزیک‌دانان آن را طیف الکترومغناطیسی می نامند.فراتر از قرمز، مادون‌قرمز است، که حامل انرژی کمتری نسبت به نور نوری است. یک دوربین مادون قرمز می تواند اجسام بسیار سرد را ببیند که توسط چشم انسان قابل تشخیص نیستند. در فضا، می‌تواند درون گرد و غبار را نیز ببیند که در غیر این صورت دید ما را کاملاً مبهم می‌کند.تلسکوپ فضایی جیمز وب بزرگ‌ترین رصدخانه مادون‌قرمز است که تا کنون راه‌اندازی شده‌است. رصدخانه فضایی هرشل تا کنون بزرگ‌ترین رصدخانه فضایی آژانس فضایی اروپا بوده‌است. تصویر بعدی که من انتخاب کردم دیدگاه هرشل از تشکیل ستاره در سحابی عقاب است، که با نام M16 نیز شناخته می‌شود.سحابی ابری از گاز در فضا است. سحابی عقاب ۶۵۰۰ سال نوری دور از زمین است که کاملا نزدیک به استانداردهای نجومی است. این سحابی یک محل تشکیل ستاره قوی است.یک نمای کلوزآپ از یک ویژگی نزدیک به مرکز این تصویر «ستون‌های خلقت» نامیده شده‌است. این ستون‌ها که کمی شبیه انگشت شست و اشاره به سمت بالا و کمی به سمت چپ هستند، به داخل یک حفره در ابر غول پیکری از گاز مولکولی و غبار بیرون زده‌اند. حفره با باده‌ای ناشی از ستاره‌های جدید پر انرژی که به تازگی در داخل ابر شکل گرفته‌اند، شسته می‌شود.۳. مرکز کهکشانیآیا می‌توانید خوشه پنج‌تایی و قوس‌ها را ببینید؟ هابل: ناسا، ESA و QD وانگ (دانشگاه ماساچوست، آمهرست)؛ اسپیتزر: ناسا، آزمایشگاه پیشرانه جت و اس استولوی (مرکز علمی اسپیتزر/کالتک)این تصویر عمیق‌تر به فضا در مرکز کهکشان راه شیری ما نگاه می‌کند. همچنین از نور مادون‌قرمز استفاده می‌کند، این بار داده‌های دو تلسکوپ ناسا، هابل و اسپیتزر را با هم ترکیب می‌کند.ناحیه سفید روشن در سمت راست پایین تصویر، مرکز کهکشان ما است. این ستاره شامل یک سیاهچاله عظیم به نام قوس A *، مجموعه‌ای از ستارگان و بقایای یک ستاره عظیم است که حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش به عنوان ابرنواختر منفجر شد.خوشه‌های ستاره‌ای دیگر نیز قابل‌مشاهده هستند. یک خوشه پنج‌تایی در سمت چپ پایین تصویر در یک حباب وجود دارد که در آن باده‌ای ستاره‌ها گاز و گرد و غبار محلی را پاک کرده‌اند. در سمت چپ بالا، یک خوشه به نام طاق‌ها وجود دارد، که برای کمان‌های روشن گاز که در بالای آن و خارج از تصویر کشیده شده‌اند، نامگذاری شده‌است. این دو خوشه شامل برخی از بزرگ‌ترین ستاره‌های شناخته‌شده هستند.۴. «آبل ۳۷۰»آبل ۳۷۰ خوشه‌ای از صدها کهکشان است که حدود پنج میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارند. ناسا، ESA، و جی لوتز و تیم HFF (STSCI)در مقیاس‌های بسیار بزرگ‌تر از کهکشان‌های منفرد، جهان به صورت شبکه‌ای از رشته‌ها (رشته‌های با اتصال طولانی) از ماده تاریک ساخته شده‌است. برخی از دراماتیک‌ترین اشیا قابل‌رویت، خوشه‌هایی از کهکشان‌ها هستند که در تقاطع رشته‌ها شکل می‌گیرند.اگر به خوشه‌های کهکشانی نزدیک نگاه کنیم (البته به طور نسبی)، می‌توانیم شاهدی چشمگیر ببینیم که انیشتین وقتی ادعا می‌کرد که جرم فضا را منحنی می‌کند، درست می‌گفت. یکی از زیباترین مثال‌هایی که این انحراف فضا را نشان می‌دهد را می‌توان در تصویر هابل از آبل ۳۷۰ که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد مشاهده کرد.آبل ۳۷۰ خوشه‌ای از صدها کهکشان است که در حدود پنج میلیارد سال نوری دور از ما هستند. در تصویر، شما می‌توانید کمان‌های دراز نور را ببینید. اینها تصاویر بزرگ و تحریف‌شده‌ای از کهکشان‌های بسیار دور هستند. جرم خوشه، فضا-زمان را منحرف می‌کند و نور را از اشیا دورتر خم می‌کند و آن‌ها را بزرگ می‌کند و در برخی موارد تصاویر متعددی از یک کهکشان دور ایجاد می‌کند. این پدیده عدسی گرانشی نامیده می‌شود زیرا فضازمان تاب خورده مانند یک عدسی نوری عمل می‌کند.برجسته‌ترین این تصاویر بزرگنمایی شده ضخیم‌ترین کمان روشن در بالا و سمت چپ مرکز تصویر است. این کمان که "اژدها" نامیده می‌شود از دو تصویر از یک کهکشان دور در سر و دم آن تشکیل شده است. تصاویر همپوشانی چندین کهکشان دوردست دیگر، قوس بدن اژدها را تشکیل می‌دهند.این تصاویر بزرگ‌نمایی شده گرانشی برای اخترشناسان مفید هستند زیرا بزرگ‌نمایی جزئیات بیشتری از شیء دوردست را نشان می‌دهد که در غیر این صورت دیده نمی‌شد. در این مورد، جمعیت ستارگان کهکشان عدسی‌دار را می‌توان با جزئیات بررسی کرد.۵. میدان فوق ژرف هابلگاهی اوقات، کم‌تر بیشتر است. ناسا، ESA، و اس بکویث (STSCI) و تیم HUDF، CC byدر یک ایده الهام‌گرفته شده، ستاره‌شناسان تصمیم گرفتند هابل را برای چند روز به سمت نقطه‌ای خالی از آسمان بگیرند تا کشف کنند چه اجرام بسیار دوری را می‌توان در لبه جهان قابل مشاهده دید.زمینه فراژرف هابل شامل تقریبا ۱۰۰۰۰ شی است که تقریبا همه آن‌ها کهکشان‌های بسیار دور هستند. نور برخی از این کهکشان‌ها برای بیش از ۱۳ میلیارد سال از زمانی که جهان تنها حدود نیم میلیارد سال قدمت داشت، در حال حرکت بوده‌است.برخی از این اشیا در میان قدیمی‌ترین و دورترین اشیا شناخته شده‌اند. در اینجا ما نور ستاره‌های باستانی را می‌بینیم که معاصران محلی آن‌ها مدت‌ها است که خاموش شده‌اند.قدیمی‌ترین کهکشان‌ها در دوران یونیزاسیون مجدد شکل گرفتند، زمانی که گاز ضعیف جهان برای اولین بار در نور ستارگان غرق شد که قادر به جدا کردن الکترون‌ها از هیدروژن بود. این آخرین تغییر عمده در ویژگی‌های جهان به عنوان یک کل بود.این واقعیت که نور اطلاعات زیادی را حمل می‌کند، که به ما اجازه می‌دهد تاریخ جهان را کنار هم بچینیم، قابل‌توجه است. پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب تصاویر مادون‌قرمز بسیار بهبود یافته‌ای به ما خواهد داد و به ناچار سوالات جدیدی را برای به چالش کشیدن نسل‌های آینده دانشمندان مطرح خواهد کرد.این متن با استفاده از ربات ترجمه مقالات علمی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.