داستان|اطمینان از عشق

درستش این است که تردید نکنی و عمل کنی.لازم است که در این جور مواقع کمی شرور باشی.آدم ها معمولا بدترین شرایط اش را در نظر می گیرند.اینکه اگر رابطه را قطع کنی،طرف ممکن است انگیزه اش برای زندگی را از دست بدهد و به خودکشی فکر کند.اما من می گویم که او قبل از من هم داشت زندگی اش را می کرد و بالاخره انسان مثل تمام حیوانات موجودی است که راهی برای ادامه دادن پیدا می کند و اگر بتواند از آن مرحله بگذرد،قوی تر می شود.اما اصلا چه کسی می تواند از دوام یا عدم دوام یک رابطه خبر داشته باشد.شاید بعضی ها بگویند که مشخص است.اگر چشمت را باز کنی می توانی متوجه اش شوی.لازم نیست که حتما وارد رابطه شوی.اما اگر لازم باشد وارد رابطه شوی و بعد از آن بفهمی چی؟بالاخره منطق حکم می کند که رابطه را تمام کنیم.اما چه کسی گفته که تنها رابطه ای مفید است که ابدی باشد و ادامه دار.چرا روابط عاطفی و همیشگی و همه جانبه بودن اینهمه باهم گره خورده است.می شود با این هدف وارد رابطه شد اما باید توقع هرچیزی را داشت.خلاصه او دختری بود شانزده ساله که دختردایی ام بود.هرکسی که جفت مان را می شناخت با قطعیت می گفت که ما به درد هم نمی خوریم.البته آدم حسابی ها را می گویم.وگرنه آدم های اطرافم که فقط به این توجه می کردن که من مردم و او زن و انگار همین هم کافی بود.مرد کاری داشته باشد و زن هم خانه داری و بچه داری بلد باشد و از همه مهم تر جفت شان عقیم نباشند که هدف از زندگی مشترک به باد نرود.من که فعلا کاری نداشتم،اما کاری بودم.حالا هم تنها چیزی که می خواستم این بود که با او باشم.او زیبا بود؟می توانم بگویم که کافی بود.لااقل برای من.حداقل می دانست که چگونه به خودش برسد.می توانستم امیدوار باشم که بچه مان خوشگل شود.اما حالا این چیزها مهم نبود.مهم این بود که آیا من را برمی انگیخت یا نه؟آیا باید از این سوال شرم می کردم؟اما این واقعا سوال مهمی است.آیا اینکه من نخواهم کنار او بخوابم و نزدیک ترین حالت جسمانی را با او تجربه کنم می توانست رابطه را نگه دارد؟در جواب سوال قبلی می توانم بگویم که بله.برای نزدیکی به او نخواستم که افکارم را سبک سنگین کنم.دلم می خواست که رابطه مان مخفی بماند،اما چرا حالا باید نگران این باشم.اصلا خود کلمه رابطه مان خنده دار است.کدام رابطه؟این نگرانی اصلا به من مربوط نمی شد.بعد هم این موضوعی بود که راحت می شد جمع اش کرد.نمی شدم هیچ اتفاقی نمی افتاد.اصلا ممکن بود من چه چیزی را از دست دهم؟رابطه خانوادگی را؟اصلا این رابطه برای من چه اهمیتی دارد؟هیچی.تولدش نزدیک بود و خاله ام بوتیک داشت.می توانستم قسطی از او برایش چیزی بردارم.چندباری شده بود که لباسی چشمم را گرفته بود و دلم خواسته بود که برای کسی بخرم.واقعا عمیقا دلم می خواست که آن را برای کسی بخرم.کسی که به سلیقه من اعتماد داشته و قدرش را بداند.کسی که به اندازه کافی خوش هیکل بوده و از ظرافت های زنانه برخوردار.اصلا دلم می خواست بی عشق و بی رابطه آن را برای کسی بخرم.دلم می خواست فقط به این شرط برایش بخرم که آن را برایم بپوشد و من ببینم.انگار درواقع می خواستم آن را برای خودم بخرم و بپوشم و چون پسر بودم،نمی توانستم.درنتیجه می خواستم تن یک دختر را برای این کار قرض بگیرم.خلاصه اینکه او هم گاهی از بوتیک خاله ام خرید کرده بود.درنتیجه نسبت به جنس های او بی میل نبود.اما من دلم می خواست که سلیقه خودم را به رخش بکشم.درنتیجه لباسی برای او خریدم که بهاری بود.یک سوییشرت نازکی که جنس لغزنده و رنگ های شادی داشت.بدون طرح و انگار گران قیمت به نظر می رسید و البته شیک بود.بدون هیچ شکلی و انگار رنگ ها برروی آن پخش شده بود.هم هنرمندانه بود و هم کلاسیک.به خاله ام گفتم که آن را کادو پیچ کند و به اسم خودش به ثنا کادو بدهد.البته به او بگوید که از طرف من است.خاله ام تعجب کرده بود.درنظر داشتم که به او بگویم اما حوصله ام نکشید که برایش برنامه ریزی کرده و استرسش را به جان بخرم.درنتیجه گذاشتم او بپرسد که چرا؟ازش خوشت می آید؟و من هم در جواب گفتم که می خوام باهاش باشم.چراشو خودمم نمی دونم.یک سری تخیلات قلقلکم میده که می خوام عملی شون کنم،همین.نفهمید و واسه همین این طور فرض کرد که ازش خوشم میاد و من هم برای تغییر فرض اش تلاشی نکردم.می دانستم نه فایده ای دارد و نه اهمیتی.او دست از سرم برداشته بود و کمکم می کرد.همین کافی بود.حتی به او کارت پستالی دادم که در آن یک سری جمله های شبه عاشقانه مبهم نوشته بودم.جمله هایی که در آن ها خبری از وعده وعید نبود.می خواستم متوجه علاقه من شده و ترغیب شود که من را ببیند.می دانستم جواب می دهد و جواب هم داد.خاله ام به تازگی به خانه بالایی آن ها کوچ کرده بود و من آنجا را بهترین جا برای قرار دیدم.یک جای نسبتا کور بود که کسی شک نمی کرد.نزدیک بود و کسی نمی گفت که یک دختر بچه کجا می خواهد برود.ضمن اینکه خونه خاله ام بود.او به آنجا آمد و خاله ام با وجود اینکه از ما پذیرایی می کرد ما را در یکی از اتاق خواب ها تنها گذاشت که راحت باشیم.لازم به گفتن است که من با خاله ام راحتم و او اتفاقا از این موضوعات حمایت می کند و هم چنین در حال حاضر با بچه اش زندگی نمی کند.خب او به خودش رسیده بود و من هم به اندازه خودم.زیاده روی نکرده بودم.زیرا می دانستم که می توانم توجه اش را جلب کنم.ابتدا فکر می کردم که این نکته مثبتی است.اما حالا این راحتی بیش از اندازه تو ذوقم خورد.یاد دختر عمویم افتادم که به من محل سگ هم نمی گذاشت.احتمالا با خودتان خواهید گفت دل نیست که دریا است.اما واقعیت این است که تا دخترعمویم بامن آن برخورد سرد را نداشت به فکر دختردایی ام نیفتادم.ازطرفی این طور نیست که من به راحتی از این دختر به سراغ دختر دیگری بروم.من گزینه های کمی دارم که ایده آلم نیستند اما چون در دسترس اند نقد را گرفته ام و دست از نسیه برداشته ام.توقعم را پایین آورده ام.به خودم آمدم و دیدم که فرجی نمی شود.سنم دارد بالا می رود و هیچ شانسی ندارم که دختر ایده آلی پیدا کنم.به خصوص که دانشگاه ناامیدم کرد و به خودم آمدم دیدم که هیچ کدام از دخترهایی که ازآن ها خوشم میامد از من خوششان نیامد.به خصوص آن دختری که فکر می کردم که دستی نامرئی آن را سر راه من قرار داده است.خلاصه کلاس ها مجازی شد و من هم دیگر نتوانستم دانشگاه را تحمل کنم.زندگی در خانه گذشت و تو فضای مجازی و واقعی جفت شان مثل مرد نامرئی بودم.تنها کسانی که من را می شناختن و می شناختم همین فامیل و آدم های اطرافم بود.اولش فقط یک ایده بود،اما وقتی شیدا را دیدم واقعا عاشقش شدم.بعد که آن طور برخورد کرد ثنا را در نظر گرفتم و با خودم گفتم که آن قدر ها هم بد نیست.آن قدر ها هم بد نبود و من هم کلی خیال درباره اش داشتم.اما شما چطور می توانید با کسی حرف بزنید درحالی که فکرتان و دل تان گیر کس دیگری است.شاید با خودم فکر می کردم که وارد رابطه می شوم و فراموشش می کنم.اما اگر باهم همخوابه شدیم و باز هم به او فکر می کردم چی؟نطفه بچه ام با فکر به یک دختر دیگر بسته می شد.بدون عشق.اگر این کاری که داشتم می کردم یک جور انتقام بود چطور؟نه،ترجیح می دادم تنها بمونم تا با کسی غیر از او باشم.یا او یا هیچ کس دیگر.زیرا تنهایی برای من عظیم و باارزش است و او از تنهایی ام عظیم تر و ارزش مند تر.اما هرکسی در مقابل او هیچ است.حالا او در واقع چه جور آدمی است؟حالا خواهم گفت.