اشیاء با جان (قسمت اول)

صبح با صدای نفس‌های خودم که در سرم می‌پیچد از خواب بیدار می‌شوم. بیرون روی زمین سرد و مرطوبِ خزه بسته، کارگرانی مشغول به کارند. با لباس‌هایی یکسره خاکستری. با سری پوشیده از کلاه. صدای غار‌غار کلاغ‌ها زمستان را ابدی‌تر می‌کند. چیزی روی لباس نازکم می‌پوشم از جنس کرک و پشم. از پله‌های موزاییکی پایین می‌آیم. دستم روی نرده سرد آهنی سبز روشن سر می‌خورد. هیچ آفتابی نیست. پنجره پشتی ساختمان که از پاگرد نگاهی بهش می‌اندازم نیز، خاکستری آسمان را قاب گرفته، با شاخه‌های درختان که از بارش باران و تیرگی آسمان سیاه دیده می‌شود و با سطح پس زمینه خاکستری‌اش هماهنگ دیده می‌شود. دست‌هایی سیاه بر دلی خاکستری. به سالن پایین می‌رسم. در را با سر و صدا باز می‌کنم که بر چهارچوبش سخت چفت شده و خیال جدا شدن ندارد. خانم صاحب ساختمان را می‌بینم که با وسایلی به دست سریع از کنارم عبور می‌کند و سلامی سرسری می‌کند. دو سوی لباس گرمم را به هم نزدیک می‌کنم تا سرما کمتر نفوذ کند. پا به حیاط می‌گذارم. آنکه نزدیکتر است دارد میله‌هایی فلزی را میان تکه‌های چوب جا می‌زند تا اسکلت مبل کامل شود. قرار است یک ماهی که اینجا هستم با واقعیت اشیا آشنا شوم. این تجویز پزشکم است که تصور می‌کند اگر من تن شکافته اشیا را ببینم یا پیش از ساخت تکه‌های خام آنها را بشناسم دیگر حقیقت وجودی آنها را کشف خواهم کرد و هیچ موسیقی‌ای همراه با کشش اشیا نخواهم داشت. کمی بازگو کردن آنچه برایم اتفاق می‌افتد مشکل است. روزهای زیادی با پزشکم سر شد تا چیزی نزدیک به آنچه برایم اتفاق می‌افتد را درک کند. هر بار صحبت از آنچه بر من می‌گذرد آنقدر انرژی از من می‌برد که خسته و خواب‌آلود از نفس می‌افتم. زیرا مرور وضعیت خاص من نیز هم مرا در موقعیتی نزدیک به مشکلم می‌برد هم مرا در بیان آن دچار دردسر می‌کند. حالا کارگر دارد با اره تکه‌های چوب را برش می‌زند. صدای کشیده شدن اره بر چوبی که نمی‌دانم ناله اره است یا چوب بلند می‌شود. دست در جیب می‌کنم. در سوله‌ای که پارچه‌ها و الیاف به این اسکلت‌های چوبی اضافه می‌شوند صدای ممتد دستگاه منگنه و کوبیدن میخ می‌آید. کارگران زیر چشمی نگاهم می‌کنند و به کارشان می‌رسند. دو نفر زیر لب چیزی می‌گویند و می‌خندند و من ولی یکباره تمام حواسم متوجه صندلی‌ای است با کف پارچه‌ای به رنگ طلایی با نقش‌های بنفش و تکه‌پارچه‌ای که از زیر صندلی آویزان است. تکه‌ای از پیکره آنچه صندلی نامیده می‌شود در غفلت منگنه جدا افتاده. پوستی آویزان و تنی ناسور. تکه پارچه را به یک حرکت دست کشیدم و پاره کردم. جیغ ممتدی کشید. صدایی که از آن بیرون می‌آمد و در دل آسمان فرو می‌رفت. بعد از یک هفته صرفا تماشا، وارد عمل شدم. صدایش به دنبالم می‌دوید. و بعد کشدار و مواج روی دستم خراش می‌داد. در تنم سیخی فرو می‌کرد. چشم‌هایم را می‌سوزاند. چیزی در حقیقت اشیا جهان است که در ستیز با جان من است. دستم را مشت کرده و پارچه را بیشتر در آن می‌فشرم. دستم داغ می‌شود. زوزه حیوانی دنبالم می‌کرد تنم انگار در حال از هم پاشیدن بود و او همچون حیوانی زخمی پیش توله‌اش دنبالم بودو پایم را به دندان می‌کشید. پارچه را همچنان در دست می‌فشرم. سوزش عمیقی در دستم حس می‌کنم ک اشک از چشمم بیرون می‌زند و فریاد از گلویم. به آسمان نگاه می‌کنم. خاکستری‌ یکباره سیاه می‌شود و دیگر چیزی نمی‌فهمم. وقتی چشم می‌گشایم آفتاب از لای پرده چشمم را می‌زند. دستم را نگاه میکنم که خالی‌ست. در عوض زخم است. زن صاحب‌خانه می‌گوید که ناخن‌هایم را در دست فرو کرده بودم. دستم را آرام می‌بندم. ناخن‌های من روی رد زخم‌ها جا نمی‌گیرند. بعد زن چیزهایی می‌گوید که پس از عبور از فضای بینمان و رسیدن به گوش من تنها صوتی بم و نامفهوم می‌شنوم زیر صدای شفاف ظروفی که دارد روی هم سوار می‌کند تا بیرون ببرد. پرده کامل حائل نور بینمان می‌شود. سرم را برمی‌گردانم سمت سفیدی یکدست دیوار و چشم می‌بندم.