ساعت زندگی

نگهبان: بازم که دیر کردید خانم توانگر.لیلا کمی چشمانش از هم باز شدند، گفت: چی؟ من مثل همیشه 10 دقیقه دیر کردم._نگهبان به ساعت بالای میز نگهبانی اشاره کرد و گفت: ساعت رو نگاه کنید. یک ساعت تأخیر کردید. لیلا به ساعت نگاه کرد. چشمانش بیشتر از قبل از هم باز شدند و خیره به ساعت نگاه کرد. سرش را به طرفین برگرداند و با خود گفت: ولی مثل همیشه که ده دقیقه دیر می رسیدم از خونه حرکت کردم تو مسیرم ترافیک نبود. سپس سرش را به زیر انداخت و با دستی که می لرزید کارت پرسنلی¬اش را در دستگاه کشید. با صدایی که از دستگاه بلند شد و صفحه ای که ساعت ورودش را نشان میداد، به اطمینان رسید که ساعت ورودش ثبت شده است. چند قدم از نگهبانی جلوتر رفت و روبروی در آسانسور ایستاد. در آسانسور باز شد. لیلا وقتی داخل آسانسور شد. طبقۀ چهار را انتخاب کرد. در طبقۀ چهارم وقتی که به دفتر کارش رسید. در اتاقش را باز کرد و وارد مطب دکترش شد. دکتر را دید که سرش در گوشی خودش هست و آهنگ آرامی در فضا پخش می شد. صورت دکتر کمی قرمز شده بود و یک پایش را از انگشتانش بلند می کرد و بر زمین می زد، طوری که صدای آهسته¬ای از آن بلند می¬شد.دکتر به او گفت: باز هم که دیر کردید. نوبت شما نیم ساعت پیش بود. فقط 15 دقیقه از نوبتتون مونده. اگر می¬خواید می تونید بنشینید تا با هم صحبت کنیم. لیلا از صحبتهای دکتر سرش را پایین انداخت و بروی صندلی نشست. وقتی که روی صندلی نشست. لحظه ایی دیگر در کلاس نقاشی بود. در آنجا روی صندلی نشسته بود و به حرفهای استاد گوش می داد. به اطرافش نگاه کرد. همه دوستانش را در کلاس دید. لبخندی بر لبانش نقش بسته بود. وقتی در کلاس نقاشی با مداد رنگ حضور داشت، بهترین لحظات زندگیش را تجربه می¬کرد.استاد از فضای خالی بین صندلی شاگردانش می گذشت. بالای سر هرکدام می ایستاد و کار رو به اتمام آنها را نگاه می کرد. کنار یکی از صندلی ها که نقاشیش را تمام کرد بود ایستاد. کمی لبهایش را رو به جلو روی هم گذاشته بود و با نگاهی کنجکاوانه گفت: این خط که منتهی میشه به خیابون کمی صافتر بکش و رنگ که میزنی یه دست تر رنگ بزن. بین تعداد کمی از خطاهات فاصله هست که تو رنگ آمیزی نباید باشه.همین را گفت و چند قدم جلوتر رفت. در این هنگام دستهایش را در پشت کمرش در هم گره کرد. بعد صدایش را بلند تر کرد و گفت: خوب، دیگه برای امروز کافیه. هر کسی که می خواد بره می تونه بره. اگرم کسی هنوز کار طراحیشو تموم نکرده می تونه بمونه کاملش کنه. فقط جلسۀ بعدی کسی دیر نیاد. مخصوصاً شما خانم توانگر. لیلا احساس کرد که تمام بدنش برای یک لحظه لرزید. دیگر دستانش برای جمع کردن وسایلش یاریش نمی داند. موقع جمع کردن وسایل جعبۀ مداد رنگی 48 تایش بروی زمین خورد. به سختی خود را از روی صندلی بلند کرد. تلاش کرد به دوستان و هم کلاسیهایش نگاه نکند. دوست نداشت ببیند که آنها به او نگاه میکنند. دوستش فاطمه که در صندلی نزدیک لیلا بود به کمکش آمد. مداد رنگیها را جمع کردند و در جعبه گذاشتند. در همین حال با خودش می گفت: ای کاش اسممو نمیاورد. مجبور بود اسم منو بلند بگه. به اینم میگن استاد.مشغول جمع کردن وسایلش شد. که فاطمه دوستش در حالی که او را نگاه می کرد، دستانش را گرفت و به او گفت: اشکالی نداره لیلا جان، خودتو ناراحت نکن. استاده دیگه.لیلا کمی سرش را تکان داد و گفت: ناراحت نیستم.فاطمه لبخندی زد و گفت: راستی بیا بعد کلاس بریم پارک. باهم بستنی بخوریم._ بستنی؟!_ آره وقتی تو نبودی همه بچه ها با هم تصمیم گرفتیم که امروز بعد کلاس بریم یه بستنی بخوریم.کیفش را روی شانه اش گذاشت و تخته شاسی را در دستش گرفت. همراه با فاطمه به سمت راهرو بیرون از کلاس رفتند. در راهرو دوستانش را دید که منتظر آنها ایستاده بودند. همراه با آنها از پله ها پایین رفتند و به سمت در خروجی موسسه که روبروی پله ها بود رفتند. لیلا که از همه جلوتر بود، در خروجی را باز کرد. لیلا با دیدن محوطه سر سبز با در ختان سر به فلک کشیده بی اختیار با قدمی بلند رو به جلو رفت. فضای سبز آنجا لیلا را یاد پارک سبزی که در دوران کودکی در نزدیک خانه شان بود، انداخت. حس خوب دوران کودکی در او چنان بود که تمام وقایع و تلخیهای کلاس را از یاد برده بود. درختان ورودی پارک، درختان کاج مصنوعی بودند که به اندازه سه آدم دو متری طولشان داشتند. در اطراف آنها چمن سبز کرده بودند. به نظر لیلا آمد که آن چمنها جان می داد برای اینکه رویش بنشینند. انگار که چمنها صدایشان می زدند. با همه بچه ها به سمت چمنها رفتند. در سمت چپشان بوفه پارک بود. فاطمه گفت: من رفتم بستنی بخرم. هر کسی بگه چی می خوره؟ مریم که همیشه کت زیبایی را برای کلاس نقاشی می پوشید گفت: من مگنام دابل چاکلت می خورم. مرضیه گفت: منم میوه ایی، ترجیحاً تمشک باشه. لیلا گفت: من کاکویی معمولی می خورم. فاطمه کمی دلخور شد و به سمت چپ سرش را برگرداند و گفت: یعنی هیچ کدومتون با من نمیاید.لیلا گفت: من میام. با بوفه دو متر فاصله داشتند. وقتی لیلا و فاطمه از جمع جدا شدند. خانم مسنی به آنها رسید. ظاهرش ژولیده بود. موهایش مجعد و حنایی رنگ بودند که از زیر روسریش از دو طرف بیرون آمده بودند. قسمتهایی از صورتش سفید سفید بود و قسمتهای از آن به تیرگی متمایل بود. لیلا با دیدن صورت آن زن چشمانش و لبانش را جمع کرد. زن دستش را به سمت لیلا دراز کرد و گفت: بیا فالِت بگیرُم. لیلا اخم کرد و بینی اش را نا خدا آگاه جمع کرد. گفت: چی؟ فالم بگیری؟فاطمه سه قدم جلوتر از لیلا رفت و گفت: نه خانوم ما نیازی نداریم فالمونو بگیری. برو. پیرزن گفت: به تو نگُفتُم کِ، با اِی دخترو بودُم. لیلا از سمت راست پیرزن به فاطمه خود را نزدیک کرد و گفت: اما من نمی خوام فالمو بگیری مگه زوره._ میخوام بِگُم که چِطُو از دست اِی دیر رسیدنات می تونی راحت بشی. نمی خوای بدونی؟فاطمه که فاصله اش با پیرزن یک متری شده بود به سمت او برگشت و گفت: عجب گیری کردیما. خانوم برو خودش گفت نمی خواد فالشو بگیری.لیلا با خودش فکر کرد بد نیست اگر این پیرزنه راهنماییم کنه شاید مشکلم حل شد. اصلاً راه حلش که ضرری برام نداره می تونم بعد عمل بهش نکنم. بعد رو به پیرزن کرد و گفت: می خوای چی بگی؟ چجور می تونم؟_ اگه با من بیای پشت همی دکه بهت میگُم._ ولش کن به حرفاش گوش نکن._ بریم ببینیم چی می گه.فاطمه که از حرفهای لیلا تعجب کرده بو د. گفت: شاید یه اتفاقی برامون افتاد.نگران نباش به بچه ها می گیم که داریم کجا می ریم.فاطمه رفت به بچه ها خبر داد و آمد.هر دو با خانم دور گرد به پشت بوفه رفتند. پشت بوفه اتاقی بود که شبیه اتاق جادوگرها بود که در فیلم ها دیده بودند. اول هر دو دختر ترسیدند که وارد بشوند. ولی با صدای دورگرد به خودشان آمدند و از در ورودی وارد شدند. دورگرد گفت: خوب معجون دیر رسیدن رو کجا گذاشته بودم؟ وسایلش را جابجا کرد. گفت: آهان اینجاست. اینم از معجون.شیشه معجون را بلند کرد و در دستش گرفت. به لیلا گفت: بیا جلو دختر، بیا جلو. لیلا پاهایش سست شده بودند. نمی دانست که چه بکند. ولی آنجا نیروی عجیبی داشت. انگار که او را وادار به انجام دستورات پیرزن دورگرد می کرد. یک قدم برداشت و به سمت پیرزن رفت. پیرزن گفت: دست راستتو جلو بیار. لیلا بدون اینکه بتواند فکر کند دستورش را انجام داد. دستش را جلو برد. پیرزن مقداری از معجون را کف دست او ریخت و گفت: هر وقت دیر کردی به میزانی که دیر کنی از عمرت کم میشه. ساعت عمرت هم در ساعد دستت نوشته شده. می تونی الان نگاهش کنی. لیلا آستینش را بالا زد. چشمانش از حدقه در آمده بود. ساعتی سبز رنگ را بروی دستش می دید. شش عدد دو رقمی داشت. براساس چیزی که پیرزن می گفت و عددی که دیده بود فهمید که سه رقمی که نزدیک به مچ دستش هستند سال و ماه و روز زندگیش را نشان می دهند و سه تای دیگر ساعت و دقیقه و ثانیه اش را نشان می دادند.فاطمه که در آستانه در ایستاده بود، خود را به لیلا رساند. لیلا و فاطمه برای چند لحظه فقط نگاهشان به ساعت بود و به آن نگاه می کردند. لیلا با صدایی لرزان گفت: اگر من اینو نخوام چی؟ نمی خوام از عمرم کم بشه؟ پیرزن لبخندی زد و گفت: اینو دیگه نمی تونی از خودت جدا کنی. بعد چنان خنده بلندی کرد که صدایش به گوش بوفه دار می رسید و ادامه داد: تا آخر عمرت با تو هس. لیلا بخاطر تیکش که از زمان بچگی با او بود، از شدت ترس صورتش آرام آرام تکان میخورد. گفت: یعنی چی؟ یعنی من دیگه نمی تونم بدون این ساعت زندگی کنم؟پیرزن بدون توجه به صحبتهای لیلا خندید و از در خانه اش بیرون رفت. لیلا و فاطمه بعد از رفتن پیرزن تمام بدنشان به لرزه در آمد. به سمت در دویدند و از آن جا خود را به بیرون انداختند. **مهین محکم به در اتاق کوبید و گفت: لیلا جان، لیلا جان، مامان نمی خوای بیدار بشی.صدای زنگ موبایل بلند شد. مهین دوباره به در اتاق زد و این بار با صدای بلندتری ادامه داد: دوباره دیرت میشه دختر. بلند شو.لیلا آرام آرام چشمانش باز شد. خودش را کش و قوسی داد. آنچه دیده بود یادش آمد. به دستش نگاه کرد و دید که اثری از ساعت نیست. به ساعتش نگاه کرد. گفت: وای یک ساعت دیگه بیشتر نمونده. حالا با این ترافیک چطور به کارم برسم.