افزودن این ادویه به غذای شما با ۲۸ درصد افزایش خطر مرگ زودرس مرتبط است!

شکل ۱. طبق یک مطالعه جدید، افرادی که همیشه به غذایشان نمک اضافه می‌کنند، ۲۸٪ خطر مرگ زودرس را دارند. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۱۴ جولای، ۲۰۲۲لینک منبع: Adding This Seasoning to Your Food Is Linked to 28% Increased Risk of Dying Prematurelyطبق تحقیقات جدید منتشر شده در مجله قلب اروپا، افرادی که همیشه به غذایشان نمک اضافه می‌کنند، ۲۸٪ خطر مرگ زودهنگام را دارند. این امر با کاهش امید به زندگی به میزان ۲.۲۸ سال برای مردان و ۱.۵ سال برای زنان در سن ۵۰ سالگی مطابقت دارد.براساس یک مطالعه تحقیقی که بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر را در بر می‌گیرد و در ۱۰ جولای ۲۰۲۲ در مجله قلب اروپا منتشر شده‌است، افرادی که نمک اضافی به غذایشان اضافه می‌کنند در معرض خطر مرگ زودهنگام با هر دلیلی قرار دارند.کسانی که همیشه به غذایشان نمک اضافه می‌کردند، در مقایسه با کسانی که هرگز نمکی اضافه نمی‌کردند و یا به ندرت اضافه می‌کردند، ۲۸٪ خطر مرگ زودرس را داشتند. در کل جمعیت، حدود سه نفر از هر صد نفر بین ۴۰ تا ۶۹ سال پیش از موعد می‌میرند. افزایش خطر ناشی از اضافه کردن نمک به غذایی که در مطالعه کنونی مشاهده شد نشان می‌دهد که یک نفر بیشتر در هر صد نفر ممکن است پیش از موعد در این گروه سنی بمیرد.علاوه‌بر این، در یک نتیجه هم‌بسته، این مطالعه امید به زندگی پایین‌تری را در میان افرادی که همیشه نمک اضافه می‌کنند در مقایسه با کسانی که هرگز نمک اضافه نمی‌کنند، و یا به ندرت اضافه می‌کنند، پیدا کرد. در سنن ۵۰ سالگی، ۲.۲۸ و ۱.۵ سالگی امید به زندگی مردان و زنان که همیشه به غذایشان نمک اضافه می‌کردند در مقایسه با آن‌هایی که هرگز این کار را نمی‌کردند و یا به ندرت این کار را انجام می‌دادند، از بین رفت.این یافته‌ها دارای چندین مفهوم مهم سلامت عمومی براساس محققان است که توسط پروفسور .Lu. Qi، از دانشکده بهداشت عمومی و پزشکی گرمسیری دانشگاه تولین، نیواورلینز، ایالات متحده آمریکا رهبری می‌شد.او گفت: «تا جایی که من اطلاع دارم، مطالعه ما اولین مطالعه‌ای است که رابطه میان افزودن نمک به غذاها و مرگ زودرس را ارزیابی می‌کند.» این گزارش شواهد جدیدی را برای حمایت از توصیه‌هایی برای اصلاح رفتارهای غذایی برای بهبود سلامت ارائه می‌کند. حتی کاهش مختصر در مصرف سدیم، با افزودن کم‌تر یا عدم افزودن نمک به غذا در سر میز غذا، به احتمال زیاد منجر به فواید سلامتی قابل‌توجهی خواهد شد، به ویژه وقتی که در جمعیت عمومی به دست آید.بسیاری از غذاها، به‌ویژه غذاهای آماده و فرآوری شده، پیش از رسیدن به میز، سطوح بالایی از نمک به آن اضافه می‌شود که این امر ارزیابی سدیم کلی را بسیار دشوار می‌سازد. مطالعاتی که مصرف نمک را با استفاده از آزمایش ادرار ارزیابی می‌کنند، اغلب تنها یک آزمایش ادرار انجام می‌دهند و در نتیجه لزوما رفتار معمول را منعکس نمی‌کنند. علاوه‌بر این، غذاهایی که نمک زیادی دارند اغلب با غذاهای غنی از پتاسیم مثل میوه و سبزیجات همراه هستند که برای ما خوب است. در حالی که پتاسیم برای حفاظت در برابر خطر بیماری‌های قلبی و بیماری‌های متابولیک مانند دیابت شناخته شده‌است، سدیم خطر شرایطی مانند سرطان، فشار خون بالا و سکته را افزایش می‌دهد.به این دلایل، دانشمندان تصمیم گرفتند بررسی کنند که آیا مردم نمک را، مستقل از هر گونه نمک اضافه‌شده در طول آشپزی، به غذاهای خود در سر میز اضافه می‌کنند یا خیر.پروفسور Qi. گفت: «افزودن نمک به غذاها در میز غذا یک رفتار غذایی رایج است که به‌طور مستقیم با ترجیح بلندمدت افراد برای غذاهای با طعم نمکی و دریافت نمک عادی در ارتباط است.» «در رژیم غذایی غربی، افزودن نمک به میز، ۶ تا ۲۰ درصد از کل نمک دریافتی را تشکیل می‌دهد و یک راه منحصر به فرد برای ارزیابی ارتباط بین عادت به مصرف سدیم و خطر مرگ فراهم می‌کند.»محققان داده‌های حاصل از ۵۰۱۳۷۹ نفر را که در مطالعه UK Biobank شرکت داشتند، مورد تحلیل قرار دادند. هنگام پیوستن به مطالعه بین سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰، از شرکت‌کنندگان از طریق یک پرسش‌نامه صفحه نمایش لمسی پرسیده شد که آیا آن‌ها به غذایشان نمک اضافه می‌کنند (i) هرگز/به‌ندرت،(ii) گاهی، (iii)معمولا،(iv) همیشه، یا (v) ترجیح می‌دهند پاسخ ندهند. کسانی که ترجیح می‌دادند پاسخ ندهند، در این تحلیل گنجانده نشدند. محققان تحلیل‌های خود را برای در نظر گرفتن عواملی که می‌توانند بر نتایج تاثیر بگذارند تنظیم کردند، مانند سن، جنس، نژاد، محرومیت، شاخص توده بدن (BMI)، سیگار کشیدن، مصرف الکل، فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی، و شرایط پزشکی مانند دیابت، سرطان و بیماری‌های قلبی و عروقی. آن‌ها شرکت‌کنندگان را به مدت متوسط ۹ سال پی‌گیری کردند. مرگ زودرس به‌عنوان مرگ قبل از سن ۷۵ سالگی تعریف شد.علاوه‌بر این، یافته‌ها نشان داد که اضافه کردن نمک به غذاها همیشه با خطر بالاتر مرگ زودرس به هر علتی و کاهش امید به زندگی مرتبط است، محققان دریافتند که این خطرات در افرادی که بیش‌ترین میزان میوه و سبزیجات را مصرف می‌کنند، به آرامی کاهش می‌یابد، اگرچه این نتایج از نظر آماری معنی‌دار نبود.پروفسور Qi گفت: «ما از این یافته تعجب نکردیم زیرا میوه‌ها و سبزیجات منابع اصلی پتاسیم هستند که اثرات محافظتی دارند و با خطر مرگ زودرس در ارتباط هستند.»او افزود: «از آنجا که مطالعه ما اولین مطالعه‌ای است که رابطه بین افزودن نمک به غذاها و مرگ و میر را گزارش می‌کند، مطالعات بیشتری برای تایید یافته‌های قبل از ارائه توصیه‌ها مورد نیاز است.»در سرمقاله همراه این مقاله، پروفسور Annika Rosengren، محقق ارشد و استاد پزشکی در آکادمی Sahlgrenska، دانشگاه گوتنبرگ سوئد، که درگیر این تحقیق نبود، می‌نویسد که اثر خالص کاهش شدید مصرف نمک برای افراد بحث‌برانگیز باقی مانده‌است.او می‌نویسد: «با توجه به شواهد مختلف مبنی‌بر این که مصرف بسیار کم سدیم ممکن است سودمند یا حتی مضر نباشد، مهم است که بین توصیه‌ها به صورت فردی و اقدامات در سطح جمعیت تمایز قائل شویم.»او نتیجه‌گیری می‌کند: اپیدمیولوژی کلاسیک استدلال می‌کند که یک منفعت خالص بیشتر با رویکرد گسترده جمعیتی (دستیابی به یک اثر کوچک در بسیاری از افراد) نسبت به هدف قرار دادن افراد پرخطر (یک اثر بزرگ اما تنها در تعداد کمی از افراد) به دست می‌آید. استراتژی آشکار و مبتنی‌بر شواهد در رابطه با پیش‌گیری از بیماری‌های قلبی عروقی در افراد، تشخیص و درمان به موقع فشار خون، از جمله اصلاح شیوه زندگی است، در حالی که استراتژی‌های کاهش نمک در سطح جامعه، به معنای کاهش سطح فشار خون خواهد بود، که منجر به کاهش رشد فشار خون، نیاز به درمان و بیمار شدن افراد می‌شود. اضافه نکردن نمک اضافی به غذا بعید است مضر باشد و می‌تواند در کاهش فشار خون مردم نقش داشته باشد.قدرت مطالعه پروفسور کی تعداد زیادی از افراد را شامل می‌شود. همچنین محدودیت‌هایی دارد که عبارتند از: احتمال اینکه افزودن نمک به غذا نشانه‌ای از سبک زندگی ناسالم و وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایین‌تر باشد، اگر چه تحلیل‌ها در تلاش برای تعدیل این موضوع بودند؛ هیچ اطلاعاتی در مورد مقدار نمک اضافه‌شده وجود نداشت؛ افزودن نمک ممکن است مربوط به کل دریافت انرژی باشد و با دریافت سایر غذاها درهم‌آمیخته باشد؛ مشارکت در بیبنک بریتانیا داوطلبانه است و بنابراین نتایج نشان‌دهنده جمعیت عمومی نیست، بنابراین مطالعات بیشتری برای تایید یافته‌های دیگر مورد نیاز است.پروفسور Qi و همکارانش مطالعات بیشتری در مورد رابطه بین افزودن نمک به غذاها و بیماری‌های مزمن مختلف مانند بیماری‌های قلبی عروقی و دیابت انجام خواهند داد. آن‌ها همچنین از آزمایش‌ها بالینی بالقوه انتظار دارند تا تاثیرات کاهش افزودن نمک بر نتایج سلامتی را مورد آزمایش قرار دهند.این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات تغذیه ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.