فصل اول: سیاه­ چاله ­های کهکشان راه شیری

فصل اول:سیاه­ چاله ­های کهکشان راه شیریماه آبان را با جمعه ­ای پرکار شروع کرده بودم. آشپزخانه جای سوزن انداختن نبود. از صبح در حال نظافت بودم. آبگرمکن دیواری جرم گرفته، در انتظار مَردک بدقولِ تاسیسات­ چی، خوابش برده بود. کل روزم با رِگلاژ کابینت­ های قدیمی طرح کَنَف، سپری شد. لیوانِ آب مسی­ را تا لبه برایش پر کردم. پاورچین پاورچین از مطبخِ سرد به طرف نشیمن نقلی و خلوت حرکت کردم. کف پایم گزگز می ­کرد. خستگی، برایم آزار دهنده ­تر از شکستگی استخوان پاشنه ­ی پای راستم بود. نشیمن تار شده بود. از بس درگیر روانشناسی و جمع بندی کشفیاتِ یک ماهه بودم، حضور شب در کنارش را حس نکردم.روی دسته­ ی­­ زبرِ کاناپه سوزن ­دوزی شده نشستم. از طرز نگاهش فهمیدم باید سر بخورم روی کفِ کاناپه. گل­ های ارغوانی، زیر اندامم محو شدند. نگاه دومش نصیب آب شد. معنای نگاهش واضح بود. لیوان آب بین دو کف دستم می ­غلتید. نیلوفرِ ارغوانی زیر فشار اندامم، به سطح آب رسید. نفوذ آبِ خنک لای پاها، نوید بخش بود. لبخندش روحم را تازه کرد. این بار به نگاه سوم می­ خندید.از راه دور، عقربه ­ی بزرگِ ساعت برنزی روی دیوار را، هشت واحد به عقب برد. رو ­به­ من گفت:«هشت دقیقه تاخیر»چانه ­اش را با انگشت سبّابه و شستِ دست راستم، کمی فشار دادم. صورتش را به سمتم برگرداند.-گفتم:«هشت دقیقه نگاه»از این­که متوجه نگاهم نشده بود، خوشحال شدم. جعبه حصیری قرص­ ها را به دستش دادم. دسته ­بندی برایش تازگی داشت. کِش­­ پول­ ها، تمام قرص­ های هم­ شکل و هم­ رنگ را در بر گرفته بود. کِش­ هایم که تمام ­شد، ده ورق قرصِ باقی­مانده را با کاموا دسته ­کردم.نیم نگاهی به ساعت انداخت. دیگر با عقربه ­ها کار نداشت. ضربِ ناخن ­های چرک گرفته ­ام روی لیوان، نگاهش را از روی ساعت به درون جعبه قرص ­ها تکان داد.-گفتم:«پری­ جون، چی شد که دیگه قرصاتو با ماست نخوردی؟»صدای لذت­ بخشِ- تِق تِق- فویل آلومینیمیِ خشاب قرص­ ها بلند شد. قد و قواره ­قرص­ ها هیچ سنخیتی با هم نداشتند. قرص­ های ریز و درشت، مثل طیف نور بهم ریخته ­ای، در گودی کف دستش جمع شدند.با خنده­ ای موذیانه گفتم:«آها، خودم فهمیدم»-گفت:«چی رو؟ این­که دیگه با قرص، ماست نمی­ خورم؟»-گفتم:«آره دیگه، واسه اینکه اگه این عادتت ادامه ­دار می ­شد، باید یه کارگاه ماست­ بندی می­ زدیم»هِلال لب­ های باریکش کشیده­ شد. قندِ خنده ­هایش شیرین نبود. لیوان آب را عقبِ قرص­ های ناموزونش، یک­ جا سر کشید.مثل قهرمانان شنای کرال سینه، همه­ ی اکسیژن هوا را، یک­جا بلعید. نفسش که تازه شد، گفت:«یادته تا همین چند وقتِ پیش، از ترس اینکه دهنت گشاد نشه با قاشق مربا خوری غذا می­ خوردی؟ چی شد که عادتتو ترک کردی؟ منم به همون دلیل عادتمو کنار گذاشتم.»مادر راست می­گفت. تا کلاس پنجم ابتدایی با قاشق مرباخوری دسته چوبی غذا می­ خوردم. منظور پری جون از چند وقتِ پیش، بیست و سه سال بود. دوازده سالِ اولش، فکر و ذکرم این بود که دهانم گشاد نشود. نمی­ دانستم از آن به بعد هم باید مواظبِ گشاد نشدن عضو دیگرم باشم.از جایش بلند شد و با ته مانده­ی آبِ لیوانش به سمت گوشه نشیمن رفت. کنار شمعدانی­ ها نشست. بی­ رمق گفت:«رامییین، از بس که تو خودت بودی، یادت رفت به خواهرات آب بدی»دلم غنج می­زد برای رامین گفتنش. کلمات و خصوصا اسامی­ دل­خواهش را کشیده بیان می­ کرد. زیرکی ­اش خفتنی نبود، دستم رو شد. روز تعطیل، روده ­هایم را وجب کرده بود.-گفتم:«مامان خانم، تو که کل روز خواب بودی، چطور فهمیدی تو خودم بودم؟»سرش را روی گردن باریک و ظریفش تکان داد. نوسانِ کَلّه­ ی گِردش، قابل تحلیل نبود. اَبروی کم پشتِ چپش را بالا کشید. حواسش را متوجه شمعدانی­ های گُل­ دار کرد. برای پر کردن لیوان آب به سمت پارچ بلوری روی پیشخوان حرکت کرد. گفت:«پسرم، وقتی که خودت نیستی، می­ فهم که؛ تو خودتی.»پاهای سفیدِ خیزرانی ­اش، از زیر پیژامه ­ی صورتی بی­ حالش می ­درخشید. لباس­ های خواب، روحِ خمارش را زندانی کرده بود. حسرت به دل ماندم که جمعه شب­ ها، او را در تن­ پوش ­های آرکالیک و یک­ دستش تماشا کنم.چشمان زاغ و جذابِ پریوش، دیگر شهاب­ سنگِ گداخته، پرت نمی­ کرد. مردمک چشمانش مثل سیاه­ چاله­ های کهکشان راه شیری، بجای فضا­زمان، کمرم را خم می­ کرد.برای اولین بار، بهار را در چارقدِ ترمه ­اش دیده بودم. حاشیه دوزی لباس ­های خاصش در مجالس عروسی ایده ­ی نقاشی­ های کودکی­ ام بود. از بس لباس­ هایش را می­ شست، نقاشی ­هایم کم­رنگ شده بود.روی صورت­ های ترمه و سرخِ، آبجی خانم­ ها، دست کشیدم. رو به پری گفتم:«کاش، اینقدر که به این گل­ ها می­رسی، یکمم برای خودت و سر و لباست، وقت میذاشتی»روی کاناپه نشست. دستی روی پیژامه­ نخی و بی حالش کشید. با لحن کشیده و جذابش گفت:« ور نبود جامه ­ی اطلس تو را دلق کهن، ساتر تن بس تو را »خندیدم و با تکان دادن رعشه وار سرم، گفتم:«اطلس ­خانم! یه لباسِ تو خونه با نقش­ و ­نگارِ فاخر، برات انتخاب کردم. نقطه­ هاش اِنقدر رنگ داره که نمیتونی بشماریشون»پنجه ­های ظریفش را، لای موهای خاکستری ­اش برد. به سقف خیره شد.با نجوا گفت:«شانه ­ی عاج اَر نبود بهر ریش شانه توان کرد به انگشت خویش»سوزنش روی شیخ بهایی گیر کرده بود. از گچ بری­ های حاشیه سقف که خسته شد، نگاهش را روی چشمانم لغزاند و گفت:«مرسی مامان جونم، فردا که می­خوام تو جلسه شورای آموزشی منطقه شرکت کنم، برگشتنی، خودم ی چیزی می­گیرم.»ساعت یازده شب بود. غورباغه ­های بی­ محل خواندنشان می ­آمد. معده ­ام استودیو شده بود. از تعارف رشتی پری، فهمیدم حوصله آشپزی ندارد. از جایم بلند شدم. مثل شامپانزه ­های جوان دستانم را تا آنجا که می­ شد، بالا بردم. خمیازه عمیقی کشیدم. پری خندید و گفت:« چه خبرته؟ نَکِشیمون تو»گرسنه می ­شدم، سیم ­های عصبی مغزم دچار اتصالی می ­شد. تا شعاع ده متری، برقِ زبانم، جریان داشت. بی حوصله جوابش را دادم و گفتم:«هر وقت اون جاروی گشاد خرطوم و کهن خسته، چهار تا کاه و کلش رو کشید تو، منم تو رو میکشم تو»پاهای خشکش را به سمت جلو مبلی سر داد. صندل­ های جلو بسته و طلایی ­اش را پوشید و از جایش بلند شد. راه می­ رفت و زیر پوستی غرغر می­ کرد. با صدای آرام و کشیده ­اش گفت:«یه شبم با شکم پر از خالی با بدبخت بیچاره­ های اون پایین همدردی کن، در ضمن، میتونی با حقوق سر برجت، یه جارو برقی بگیری که یه آجر رو درسته قورت بده»این بار سوزنش را روی حافظ شیرازی گیر داد و گفت:«شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما سبک ­بالان ساحل­ ها»سیر که شدم، استاد پری و غزل­ های شبانه ­اش هم مثل گردا­ب ­های هایل، آرام گرفته بودند. پری خوابش برده بود! اما قرار بود، افکار روزانه خواب شبانه ­ام را خراب کنند. توجه ­ام از معده نقل مکان کرد. در مغز سبکم خاطراتِ شلخته جولان می­ دادند.یک ماهِ تمام، تحلیلگرِ ارشدِ رفتار و حرکات نو ظهورش شده بودم. از بس در اتاق تاریک، نور چراغ خورده بودم؛ بالاخره در یک صبحِ خاکستری، روانشناس از خواب بیدار شدم. در اتاقِ تاریکم، خوراکِ فوتون سرو می­ کردم. پنجره برایم بی مفهوم شده بود. بهترین مَناظر هستی، در همین اتاق­ تاریکِ ده متری، برایم شکل می­ گرفتند. معلم زیرکی بود. مغزش، هزار و سیصد گرم بیشتر وزن نداشت. وزنِ افکار و نگاه را، با سلول­ های رنگیِ مغزش، اندازه می­ گرفت. شب ­ها نگاهش می­ کردم چون افکارِ سردش، برایم غریبه شده بود. نیمه­ خالی لیوانِ بلوری، برایش کابوس بود. آب را در لیوان مسی می ­نوشید. رکودِ آب، آرامش می­ کرد. آرامشش برایم دلهره ­آور شده بود. باید کاری می­ کردم! اما سکوت و رخوت جوانی راکدم کرده بود.ضرب­ آهنگِ باران، رویِ کانالِ کولر، اشتیاقم برای بیداری را، تامین می ­کرد. شنبه­ ها دل و دماغ جاکَن شدن را نداشتم. جنسیت شنبه، نَر بود. فقط یک مرد کهن با گاوهای نر از پس این شنبه ­ها بر می­ آمد. به امید خروج زود هنگام از طبقه آخر ساختمان، وارد حوزه ­ی چهارگوشِ پری شدم. به سمت روشویی حرکت کردم. استکانِ چای نیم خورده و داغش، کنار شمعدانی ­ها، رها شده بود.چایِ لب­سوز، تا چند هورت اول، برایش جذاب بود. بقیه ­اش برای قورت دادنِ قرص ­های ریز، کارایی داشت.گفته بود که قرص­ های پروپرانولول­ اش ته کشیده است اما توجهی نکرده بودم. دلم برایش ­سوخت. می دانستم اوایل سخنرانی، از شدت دلهره، صدایش بریده بریده به گوش همه می ­رسد.وارد تراس باریک و مستطیلیِ شدم. هاله ­ای از مه کوه ­های اطراف را در بر گرفته بود. غار غار صدای کلاغ­ ها، لابلای توده ­های خاکستری ابر به کندی بالا می­ رفت و گم می ­شد. ریه ­هایم را برای ورود اکسیژنِ آماده کردم. جوراب هایم را به تندی از روی رخت آویز بلند کردم.طبق معمول دیرم شده بود. چرت­ های یک دقیقه ­ای، بعد از صدای زنگ گوشی تلفن همراه، نظم را از زندگی­ ام، حذف کرده بود.راه کارگاه را از مسیر سبزه میدان در پیش گرفتم. گام ­هایم را بلند برمی­ داشتم. گُلِ میوه ­های دست فروشانِ چرخی کنارِ خیابان، شکوفه کرده بود. وارد بازار تره ­بار که شدم، چینشِ اَنار، روی مجمع ­های روحی، حضور ماه آبان را به مورخان سانسورچی، یادآوری می­ کرد.فصل­ ها هیچ ­وقت مثل ما آدم ­ها، گم شدنی نیستند. در لابلای اَنارهای سرخ، چشمم دنبال اَنار ناموزون صفحه هجدهم کتاب فارسی اول دبستان بود.مَنگ هوا بودم، حس کردم ترازویم برای وزن کشیِ نگاهِ مردم، فعال شده است. اِرثیه­ ی پری، در وجودم گُل کرده بود. نگاه عابران جذب بینی منحرف و بی­ حجابم شده بود. داشتم زیر بار نگاه حسودشان له می­ شدم. ماسک سه لایه را بالا کشیدم، نفسم بند آمد؛ اما نگاه ­ها تا آخر روز سبک شد.وارد کارگاه شدم. شالیزار کشتِ سنگ و آجر راه اُفتاده بود. پله اول ورودی کانکس، زیر آب رفته بود. مزرعه­ ی سیمان ­های خاکستری در زمین کارگاه و ابرهای خاکستری در بالای سر فشارم می دادند.کارگر بناها کنار درب ورودی کِز کرده بودند. در انتظار من زیر سرما و باران ، وول می­ خوردند. نگاه نگرانشان پشت لبخندی خیس، پنهان شده بود. اورکت ­های خاکی و پاچه­ های شلوارهای گشادِ کردی و نیمدارشان، خیس آب بود. مزد روزشان، با آب کسر می­رفت. آمده بودند سک سک کنند و پس از خودنمایی راهشان را به سمت خانه کج کنند.غالبا اهل لرستان و جنوب استان همدان بودند. بهار که آسمان بی­ مهری می­کرد رزقشان بسته می­ شد. فقط راه فعله ­گی در فصل سرد برایشان باز بود.رحمتِ خدا، بحران مدیریت شهری را نمایان می­ کرد. برق قطع شده بود. بی­ کفایتی، رحمت را برای مردم عذاب کرده بود.پیر مردی با چتری سفید و یقه آهاری که از زیر پالتوی بلندش برق می­زد، از کنارمان رد شد. دائم کفر می ­گفت و فحش و ناسزا نثار شهردار و ... می­ کرد.می­گفت: «قربونت برم خدا که رحمتتم برامون عذابه»پشت سرش با خنده گفتم: «حاجی جون صلوات بفرست. نعوذ باالله خدا هم با ما گیر کرده»روی پاشنه کفش ­های جیرش به تندی چرخید. لبه چترش را بالا داد. نگاهش ترش بود. دلم هُری ریخت. نزدیکش رفتم.گفتم: «نمی­دونم کدوم از خدا بی­ خبری این اصطلاح -بلاهای طبیعی- رو باب کرد. بی وجدانا حرف تو دهن مردم می­ذارن. بلای طبیعی کجا بوده؟ خودمونیم که به بدبختیا و گرفتاریامون دامن می­زنیم»پیرمرد ایستاد. در جمع عمله بناها تز می ­داد. اقتداری شاهانه در وجودش جریان داشت. فکر می­ کرد چراغ­ های فکرش از همه بیشتر است. فازش فاز روشنفکری و خرد ورزی بود. حرف که می­ زد نگاهش برایم خوشایند نبود. بعد ازاینکه نفهمی ­مان را به رخ کشید، احترامی نظامی گذاشت و دور شد.تا ظهر کارهای عقب افتاده را دم بریده انجام دادم. کارگاه سوت و کور شده بود. خبری از ناهار نبود. نصف دیگر روز را کنار نگهبانِ خیس، با قلیان قاجاری و تنباکوی دو سیب در فضا سیر کردم. نزدیک غروب بود در بین زمین و آسمان چای دارچین را نوشیدم. لذت چای در باران کل اعصاب خوردی روز را از یادم می ­برد.با پوتین­ های گِلی آسفالت خیابان را می­ سابیدم. وارد رستوران خیابان کاج شدم. غذای سه ­شنبه ­شب­ ها، کوفته تبریزی با سس مخصوص بود. فاطی خانم، صاحب رستوران با دستان چاق و پهنش در حال تمیز کردن میز استیلِ مقابل اجاق بود. اجاق سیاهِ روغن گرفته، مناسب دکور و دبدبه ­ی رستورانِ سروناز نبود. سلام کردم. نگاهش که متوجه من شد از تعجب یادش رفت جوابم را بدهد. گفت:«آقا رامین، از گِل بازی برگشتی»دستانم را داخل جیب پالتوی جلو بازم گذاشته بودم.با خنده گفتم:«نه بابا، بارون محوطه کارگاه رو گلی کرده. بابت کفشام عذر میخام؛ بخدا سابیدمشون، بعد اومدم تو»فاطی خانم با پیشانی بلند و صورت فراخش لبخندی زد و گفت:«شوخی کردم عزیزم. امشب برات کوفته بذارم یا قورمه سبزی؟»گفتم:«کوفته با سس زیاد»سفارشم را زود آماده کرد. مسئولیت رساندن سلام گرمش برای پری را هم، به من سپرد.در هوای نم ­دار، فاصله رستورانِ سروناز تا خانه را پیاده طی کردم. باران پاییزیِ صبح و سردی رمانتیک هوا، اشتیاقم برای تیپِ کلاسیک را بیشتر کرده بود. بعد از پوشیدن پالتوی کبریتی طوسی رنگ، دسته کلید را جا گذاشته بودم. شیطنت کردم و پی در پی شروع به زنگ زدن کردم. با شنیدن صدای ناله­ ی پری پشت آیفون، خنده ­ام گرفته بود. طرز نگاهش را از صدای نازکش می­ شنیدم. پری با لحن کشیده گفت:«رامییین»-گفتم:«جونِ رامین باز کن، از گشنگی مُردم»با هم شام خوردیم؛ اما سهم پری دست نخورده ماند. کوفته ­ها مثل قلوه سنگ­های هِماتیت[1] شده بود. خودش را با پیاله ­ی چینیِ ماست چکیده مشغول کرده بود. بی­ حوصلگی و کرختی از سر و رویش می­ بارید. آن شب سیگارش خاموش نشد.-گفتم: «مامان خیلی دمغ شدی، ببرمت دکتر؟»بی تفاوت به حرف ­هایم، سیگار بعدی را روشن کرد. گفتم:«عزیزم دو ماه پیش دکتر بهت چی گفت؟ یادت رفته رنگ ریه ­هات سیاه شده؟»از لحن حرف زدنم ترش کرد. چهل و هشت ساعتی می­ شد که، بجز دمنوشِ دارچین­ نبات و چای ­آزربه هیچ چیز دیگری نخورده بود. بقول پدر خدابیامرزم، مرغش یک پا داشت. محال بود راضی شود. می­ دانستم اصرار زیادی هم فایده ندارد.یکشنبه صبح بود. بیدار که شدم کنار شمعدانی­ ها چرت می ­زد. بعد از نماز صبح خوابش نبرده بود. خودش را با ورق ­زدن روزنامه دیروز مشغول کرده بود. هم­زمان که قرارِ بتن ریزی ساعت نه صبح را ترتیب می ­دادم، بدون خدا­حافظی، در را پشت سرم بستم.وارد کارگاه شدم. هوا خیلی سرد بود. یک راست رفتم سمتِ دفترِ کارم. دیوارهای شادولاینِ کانکس، اولِ صبح برایم سرما پرت می­ کردند. کاش برای المپیک 2020 ورق ­های آهنیِ اتاقِ کارم را راهی می­ کردم که با کسب مدال طلا آبروی کشورم را بخرد.خواستم چراغ پریموس نفتی را روشن کنم. از شدت سرما، بی­خیال قضیه شدم. چراغ را پارسال از پری جون، با هزار خواهش و تمنا امانت گرفته بودم. به امید گرمای آتشِ گُر گرفته­ بیرونِ اتاق، با عجله چک ­لیست­ های کارگاهی را برداشتم. به سمت آسانسور حرکت کردم. در بین راه نوک انگشتان خشک شده­ام را روی آتشِ پُر­فروغی که نگهبانِ شیفت شب در بامدادِ پاییزی روشن کرده بود، گرم کردم.گرمای آتشِ چوب گیلاس، دلِ نگهبانِ هراتی را خوش جلا داده بود. عادت کرده بود هر وقت کنارش می ­ایستم، برایم ترانه ­ی اصیل "ملّا ممد جان" را بخواند.راهم را به سمت آسانسور کج کردم. آسانسور خراب شده بود. تا طبقه­ ی پنجم، حدود پانزده کالری از هشتصد و ده کالری جذب شده ­ی دیشب را، سوخت کردم.روز به روز با مرتفع شدنِ ساختمان، از درختان حیاط قدیمی پیرزنِ همسایه فاصله می ­گرفتم. با اوج گرفتن، به کلاغ­ های سیصد ساله و آدم­ های سی و پنج ساله­ آن پایین، فخر می­فروختم. به امید رقابتی نا­­برابر، با عقابِ گَرِ سر سفید، پا به پای کوه­نوردانِ سرسخت همدان، از اَلوند، بالا می­ رفتم.هنوز قهرمانی ­ام را در صعود به ارتفاع پانزده متری جشن نگرفته بودم که تصویر سیاه سفید و آدمکیِ پری جون، روی صفحه گوشی ­ام ظاهر شد.شنیدن صدای بی رمقش از گوشیِ دکمه دار قدیمی، بی­ قرارم کرد. نزدیک بود خودم بجای قلبم از طبقه پنجم ساختمان سقوط کنم. بر خلاف میل باطنی ­ام، وقتِ مناسبی برای گِله­ گذاری نبود. با شنیدن صدای نحیفِ نازنازی­اش دلم ریش شد. انگار فهمیده بود حق با من بوده.به سختی از پله ­های نیمه کاره پایین می ­آمدم. دردِ پاشنه پای راست، امکانِ حرکت انفجاری را از من گرفته بود. البته پاشنه­ ای نمانده بود. دویست سیصد گرم پلاتین، استخوان­ های خرد شده را با هم آشتی داده بود.هیچ ­وقت حیاط بیمارستان را اینطوری ندیده بودم. چادرهای برزنتیِ خشن با تخت­ های تنگ چیده شده، آدم را یاد فیلم ­های جنگی می ­انداخت. فقط از رادیو تلویزیون این وضع را شنیده بودم.برای رسیدن به پله های ورودیِ اورژانس، مسیر سنگفرش شده با سنگ­ های فولادِ تیره را انتخاب کردم. عبور سنگفرش ­ها از کنار درختانِ سربلند و شمشادهای جوان، برایم لذت بخش بود. مطمئن بودم اله ه­ی طبیعت روح پری را تازه می­ کند. راه تمام شد اما نَفَسِ پری، تازه نشد.از بس که درخت­ ها دیوانه وار برای تولید اکسیژن کار کرده بودند رنگ و رویشان زرد شده بود. همه فکر می­ کردند باد خزان به صورتشان گَرد زردچوبه ریخته؛ اما بادِ زبان­ بسته، فقط تکانشان داده بود.هنوز چند قدم بیشتر وارد راهرو نشده بودیم که چشمانم، پیرمرد سرگردانی را دنبال کرد. در راهرو، پشتِ سرِ دخترک جوان که محلش نمی ­گذاشت راه می­ رفت و مدام می­ گفت:"خدایا خودت کمک کن""خانم دکتر، نفسش رو نبرید، تازه رفته خونه بخت"نگاه دخترکِ عبوس مثل ربات­ های سیلیکون ولی[2] خشک و بی روح بود. سردی و بی تفاوتیِ نگاهش، حالم را بهم می­ زد. مهتابی ­های طولیِ خاک گرفته قبل از هرچیزی خبر خستگیِ سلامت­ بانان را اعلان می­ کردند. فکرش را نمی­ کردم چراغِ راه، آدم را به سمت آخر دنیا راهنمایی کند.حدس 50 ساعت ه­ام درست بود. مرغ یک­ پای پری، کار دستش داده بود. فهمیدم مرغ پریِ بیچاره اصلا پا ندارد چه برسد به یک پا. همچنان­ که جلو می­ رفتیم، پاهایش بی­ جان­ تر می ­شد. هم­گام با پری، راه رفتم. شانه­ هایش را که گرفتم، چشمک ریزی برایش پراندم و با خنده نگاهش کردم و گفتم:"حاج پری­ خانم، نترس، اینم مثل آنفولانزاییه که پارسال قلقلکت می­ داد"لب باز کرد و با چشمان خمارِ تنگ کرده گفت:"رامین، باز شروع کردی به پرت و پلا گفتن و دلداری الکی؟"در سالن انتظار، فکر­های عجیب و غریب مثل ماشین ­های­ خراطی درودگرانِ پیر، شروع به تراشیدن گِرداگرد مغزم کرده بودند. از یک طرف حواس پری جون را به گذشته پرت می­ کردم و از طرف دیگر، به اتفاقات خیره کننده و جدید اطراف نگاه می­ کردم.پیرمرد سرگردان که پری با چشمان خمارش او را دنبال می­ کرد کنار من با فاصله دو متری نشست. انگشتان در هم بافته ­اش را پشت سرش گذاشته بود و به چراغ سه ­شعله سقفی خیره شده بود. از بالا پایین شدن برآمدگی حنجره ­اش معلوم بود که دارد بغضش را فرو می ­خورد. سیبِ آدم در گلوی پیرمرد، گیر کرده بود. سن و سالش به 75 سال می ­زد. از تیپ و ظاهرش حدس زدم ارتشی­ بازنشسته باشد. سرفه ­های پیرمردِ بیچاره شدت گرفت. دست پری را گرفتم. با اَبروهایِ به هم نزدیک شده رو به منشی، گفتم:"این همه مریض بدحال و درمانده تا کی باید منتظر بمونن"پس از نگاه بی تفاوت منشی، پیرمرد که دستانش را از هم باز کرده بود، گفت:"پسرم حوصله کن، تا وقتی که بمیرن. جون مردم چه ارزشی داره"انگار همه منتظر پیشاهنگ بودند. هر کسی حرفی می­ زد و از مدیریت و نحوه خدمت رسانی گله می ­کرد. اما از حق که نگذریم، میز خدمت و صندلی نارنجی رنگ پلاستیکی ­اش در سکوت کامل پاسخ مردم را می­ دادند.پاییز سردِ امسال با آمدنش دنیا را سرکش کرده بود. حق با دنیا بود. من هم سردم که می­ شد اینطور می­ شدم. شروع به ورجه ورجه می کردم.دست­ های سرد پری را رها کردم و به سمت پنجره حرکت کردم. یک لنگه از پنجره برای تهویه هوا باز گذاشته شده بود. از پشت ماسک چند نفس عمیق کشیدم؛ اما به جانم ننشست. درختان راجی تبریزی خط شده در ستون یک را وراَنداز کردم.مرد خمیده و درشت اندامی با شکم آویزان به من نزدیک شد. درخواست فندک کرد. جیب چپ قلنبه شده­ ام او را به سمت من هدایت کرده بود وگرنه چه معنی داشت از بین این همه آدم جورواجور، از من درخواست فندک کند. فندک کبریتی­ را با احترام تقدیمش کردم؛ ولی چند لحظه بعد، از بخشش و رفتار محترمانه ­ام پشیمان شدم. مردکِ کپل می­ خواست کنار من، در فضای بیمارستان به سیگار بهمنِ 57­اش آتش بزند. انگار باورش شده بود که "معتادها نمی ­گیرند".کلا قید نفس کشیدن را زدم. لغزش نگاهم را مهار کردم. کنار پری نشستم.ضعف، ذهن فولادی­ اش را نرم کرده بود. سرش را چرخاند و با پیشانی به کتف راستم ضربه­ ی بی حالی زد و گفت:"زندگیِ مامان، حالم خرابه"زلزله­ ای هشت ریشتری قلبم را تکان داد. همچنان­ که سرش را به شانه ­ام تکیه داده بود با دست چپم صورت استخوانی ­اش را نوازش کردم. صورت بدون نقص و لطیفی داشت. انگار به پرنیان دست می ­کشیدم.با صدای ته حلقی منشی اورژانس و تکان پهلوهای من، پری چشمانش را باز کرد. کیف و چادرش را برداشتم روی دستم انداختم. سرمای دستانش لرزه به جانم می ­انداخت. باید مسیر چراغ­ های مهتابی را به همراه پری طی می­کردم.پزشکی جوان با لباس­ های فضایی و نگاهی گیرا، داخل اتاق نشسته بود. پری را به سمت صندلی چوبیِ لق و لوق هدایت کردم. ضربان قلبم روی هزار بود. دوست داشتم آقای دکتر، اول من را معاینه کند.مردِ بی ساعتِ بدون عقربه شده بودم. پری سرش را به دیوار تکیه داد. 57 ساعتی بود که حضورش را حس می­کردم. مهمان برایم مثل نَفس، عزیز نبود، چون قرار بود در خانه قرمز جا خوش کند و خفه­ مان کند. اکسیژن خون پری هم مثل مهمانِ ناخوانده در ایستگاه هشتاد گیر کرده بود. حدس 57 ساعته درست بود. کرونا بالاخره مهمان ریه­ های پری شد و بختِ ریه­ های سیاهش را سفید کرد.[1] سنگی معدنی و قرمز رنگ[2]. منطقه‌ای در شمال سان فرانسیسکو و جنوب کالیفرنیا برای فعالان حوزه فناوری