«محبت»، ضد اخلاق_ای آرام _ «عشق»، اخلاق_ای وحشی

خواب، شالوده ی اسرار آمیز وجود مازمانی که زیر پوستین سنگی شهر استخوان ها می‌پوسند و موش ها می‌لولند، سگ ها دنبال استخوان های زیر خاک اند و موش ها اما.. به دنبال چیزی اند پست تر از «زیر زمین»؛ لبخندی از روی آسودگی چه معنایی دارد؟چرخِ زندگی، نه چندان تند، و خون، نه چندان پر حرارت در رگ_هام، می‌چرخید.آسوده بودم و لبخند می‌زدم..‌ چشمانم را بسته بودم و به آسودگی لبخند می‌زدم.زندگی به دنبال من می‌گشت و خونِ رگ_هام، «حیات» را درون پوستین تنم جستوجو می‌کرد.«آسودگی» در پس لبخند پنهان و در لبخند آشکار شده بود و من دنبال هیچ چیز جدیدی نبودم جز آنچه روزی برایش جنگیده بودم؛ بی شباهت به سگی که نهایت لذت_اش استخوان است و مرگ؛ به موشی که سعادت_اش عمقی ست نکبت بار.هدر دادن رویاهایم در خواب احمقانه‌ می‌نمود.مرا چه حاجت به خواب دیدن، زمانی که «یقین» و «تردید» ، شجاعانه بر من مستولی گشته و روح و ذهن معاف شده بود از زحمت رویا بافتن؛ که «خواب» را ترادف گرفتن با «رویا» احمقانه است.مفتخر بودم که «پرده ی مایا» را شرحه شرحه ساخته‌ام. «هنر» را چنان گرامی داشته‌ام که مستی و مفهوم «تصاویر» را، وهم می‌نمایاند و محو.بر «عقل و منطق» چنان تاکید ورزیده‌ام که دیگر «آینده» و «گذشته» معنای پیشین را ندارد؛ آنچه با معناست واقعیت لحظه است.«لحظه»؛ دروازه ای فتح گشته به دستانِ آن که کفر می ورزد بر «معجزه».«معجزه» به واقع کفر ورزیدنی ست زمانی که یقین حاصل شده، بر بی پاسخ ماندن عشق؛ زمانی که دروغِ «معشوقِ معشوق بودن» ، محرز گشته است._«ببخشید خانوم!.. شما زندگی را چطور توصیف می‌کنید؟! »مردی بود چهل ساله با موهای بلوطی رنگ. چشمانی داشت به رنگ عسل. مرد سیبیلو_ای که ریش_اش را تماما تراشیده بود.عجب خوابِ شیرین_ای بود چشمان این مرد فرهیخته._«زندگی، خواب_ای ست مضحک. »لبخند_اش شجاعت_ای بود تعدیل یافته و تردید_ای بود پنهان در پسِ رنگ ها و اوهام:«شرم دارم که خواب ببینم. »_«خواب دیدن در منتهای نبوغ شرم آور است. »در چشمانش چیزی درخشید؛ احتمالا استعدادِ نبوغ آمیز_اش بود... اگر نبوغِ استعداد آمیز من نبود.این دیگر «وهم» نبود و «خواب» نبود و احتمالا کمی «رویا» بود فقط.محبوب_ای یافته بودم که به طرزی وحشتناک باور_اش کرده بودم... مرا واضح تر از تصویر_ام در آیینه بر خودم تجلی می‌داد.متفاوت از سایرین «خوشبخت» گشته بودم؛ دور از تعاریف عام از «خوشبختی» .و چه اهمیتی داشت که، هیچ کس خوشبخت نیست؛ چون اصلِ طبیعت بر خوشبختی آدم بنا نشده و اگر تا کف اقیانوس و تا ته کهکشان هم پیش برویم، باز هم یک بدبختی پیدا می‌شود که روی یک بدبختی دیگر سوار شده.شبی از شب‌های شهریور ماه، نمایشِ هنرمندانه_اش به پایان رسید و در پشتِ «پرده ی مایا» برای همیشه پنهان گشت و افتخار_ام را به هیچ بدل کرد.چهل روز گذشت و سیاه از آن به در شد و روزی به شب نرسید که همان طور که التماسم می‌کرد لبخند بزنم و آسوده باشم؛ به خداوند التماس نکنم که اجازه بدهد خواب_اش را ببینم.خواب دیدن پاسخِ چگونه زیستن است.خواب دیدن اهمیت دارد چون به ما نشان خواهد داد حول کدام محور از ترجمانِ آفرینش می‌چرخیم؛ و این گردش آنقدری گرم و پر حرارت هست که دویدن خون در رگ_هامان؟!باورمندان به خواب های نبوغ آمیز از خواب دیدن محروم می‌شوند. درست مثل آن لحظه که از خودمان می‌پرسیم:«من شاد هستم؟! »و در همان لحظه است که دیگر «شاد» نخواهیم بود.هیچ کس غمگین تر از فیلسوف_ای نیست که جز خواب دستاویز دیگری برای دیدارِ محبوبِ از هستی ساقط_اش ندارد؛ و احتمالا زود مُردن برای ما بهتر است از خودِ مُردن.چشمان مرد به رنگ عسل وحشی بود:«مشکل تو این است که زیادی خود خواه_ای. »پوزخند_م شیرین می‌نمود و لطیف:«و مشکل تو این است که زیادی انسان_ای.. و انسان وهم ای ست ناطق. »خب.. شاید محبت کردن به بشر ضد اخلاق_ای باشد بسیار آرام؛ چون هیچ گاه نمی‌شود «بشر» را باور کرد. و آن را که باور نکنی تنها از سر ترحم به روی_ش لبخند خواهی زد.تقصیر بشر نیست که شرارت را نسنجیده محکوم می‌کند و حرفی در باب ستایش آن نمی‌زند.تقصیر بشر نیست که چشم می‌پوشد از زشتی ها و دوست دارد خودش را معصوم نشان دهد.تقصیر بشر نیست که دوست دارد خوش بین باشد و رویا ببافد و خواب ببیند؛ که تابِ خواب ندیدن ندارد.بشر مقصر نیست اگر خیال می‌کند «خوشبختی» عین اخلاق است و هر محبت_ای که عرضه می‌شود باید پاسخی بگیرد؛ گویی تابعان اخلاق خوشبخت اند.بشر مقصر نیست اگر به معجزه ایمان دارد و دوست دارد خودش را به معشوق_ش معرفی کند؛ که لحظه را نمی‌فهمد و وهم را.قصور از ما ست.. از ما که خیال می‌کنیم خواب یک مرد فرهیخته نمی‌تواند با خواب مردی بیگانه با تمدن یکسان باشد.قصور از ما ست که نمی‌توانیم کسی را دوست داشته باشیم قبل از اینکه باور_اش کنیم و نمی‌توانیم کسی را باور کنیم قبل از اینکه دوست_اش بداریم؛ که این درندگیِ اخلاقی ِ عشق است.ضد اخلاق محبت می‌کنند که «مهربان» صدا_شان بزنند و اخلاقی عشق نمی‌ورزند تا «مجنون» شناخته نشوند.#فاطمه_اسمعیل_زاده