از جبر روزگار…

توی شیشه ی خاک گرفته ی وانت کنج خیابان خودش را ورانداز کرد. چشم های قی کرده اش را با پشت دست پاک کرد. خرده نان های ریخته روی تای یقه را تکاند. توی زبری تُک موهای تراشیده اش دست کشید.دسته نرگس های توی مشت عرق کرده را جابجا کرد و دماغ عقابی اش را به جست و جوی عطر کم جان گل ها بالا کشید. ساعت دور مچش را نگاه کرد. به حسابِ او، یک ساعتی مانده بود تا از راه برسد.هر دو سه روز یکبار از گل فروش سر چهارراه نرگس می خرید. بینی بی نقصش را توی گل ها فرو می برد و بو می کشید و چشم هایش… امان از چشم های سیاهش که چه برقی می زد موقع بوییدن گل ها. دست ظریفش را توی کیف رودوشی اش فرو می برد و پول گل ها را حساب می کرد. آخ که به اسکناس های چرک مرده ی توی دستش هم حسودی می کرد.سر و صدایی که از آن طرف چهارراه بلند شده بود، او را از جا پراند. گل ها را توی یقه ی لباسش چپاند و شلوار گشادی که داشت از کمر می افتاد را بالا کشید. از بین ماشین هایی که پشت راه بندانِ پیش آمده بی امان بوق می زدند، راهش را به سمت سر و صدا باز کرد.گاری لبوفر‌وش، قُر و دبه گوشه ای چپه شده بود. یک چرخش از جا در آمده و لب جدول تلوتلو می خورد. بوی لبو و باقالی هایی که با لجن توی جوب قاطی شده بودند، حال آدم را خراب می کرد.لبو فروش یقه ی راننده پراید را چسبیده بود . سبیل های از بناگوش دررفته اش بی وقفه می جنبید و دهان گشادش فوجی از دشنام و آب دهان را توی صورت راننده پرت می کرد.-مرتیکه! کور که نیستی! بساطمو چپه کردی دم عیدی.راننده پراید که جوانک ریغویی بود، توی دست های درشت لبوفروش که دور گردنش چفت شده بودند، دست و پا می زد و بریده بریده چیزهایی بلغور می کرد.- خو کاکو! نیگا کن چی میگم… آقو! داداش! عامو! برادر!- طاقتش تمام شد و لگدی توی شکم لبوفروش پراند.- لبو فروش یقه ی سرباز را ول کرد. با دو دست شکمش را چسبید و عین خرسی که شاخ گاوی وحشی شکمش را پاره کرده باشد، بنا کرد به نعره کشیدن.- راننده پراید که از توی دست های لبوفروش روی زمین افتاده بود، دو دستی گردنش را چسبید و جای سرخ انگشتان یقور لبوفروش را مالش داد.- - عامو، زخم شمشیرت که نزدُم. ای همه مویه چلوندی، صدا درنیومد ازم. پاشو ای کارا چی چیه؟لبو فروش اما، انگار افعی نیشش زده باشد، توی سرخی آب لبوهای روی آسفالت تاب می خورد و از درد به خود می پیچید.سرباز جلو دوید، جلوی لبوفروش زانو زد. خواست دست های چنگ‌ شده اش را از روی شکم بردارد که لبو فروش‌ مشتی توی هوا پراند.سرباز سرش را دزدید و به لبو فروش توپید.- چرا همچی می کنی اسمال آقو؟ خو‌ بذا ببینُم چی شده ایطور عین مار‌ میپیچی به خودت؟لبو فروش دست سرباز را چنگ زد و سعی کرد از لای نفس های تنگش ، چیزی حالی سرباز کند.- جناب.. سروان.. طحالم… ایراد.. داره پر ِ خونه. نباس… ضربه …بخوره.راننده پراید خودش را ور دل سرباز تپاند و بنا کرد به زبان ریختن.-عامو، تونم همشهری مویی؟ مال کجای شیرازی؟سرباز گوش کری داد. دکمه های پیراهن لبو فروش را جر داد و با دیدن شکمش، عقب پرید.پوستِ روی شکم، جا به جا همرنگ لبوها شده بود و کبودی ها کم کم بزرگتر می شد.راننده پراید، شکم لبوفروش را که دید، خودش را عقب کشید.انگار نفسس تنگ شده باشد، یقه ی چرک مرد پیراهنش را کشید و کلافه از خودش جدا کرد.سرباز دستپاچه بلند شد و سعی کرد جمعیتی که دور معرکه حلقه زده بودند و گردن می کشیدند تا بفهمند چه خبر است را پراکنده کنند.- برید عقب! برید عقب! بذارید ای بنده خدا یه نفسی بکشه. یه نفرم زنگ بزنه اورژانس. صدای جیغ لاستیک روی آسفالت، بار دیگر او را از جا پراند.راننده پراید پشت رول نشسته بود و با همه ی توان پا را روی پدال گاز فشار می داد. یکی دو نفر خواستند مانع فرارش شوند، جوانک اما شوخی نداشت. عین دیوانه ها ماشین را به سمت جمعیت راند، راهش را ازبینشان باز کرد و رو به آن سمت چهارراه ویراژ داد.سرباز مات برده به ماشین که دور می شد زل زد. بعد رو به جمعیتی که ساکت شده بودند و بر و بر نگاهش می کردند چرخید.- لا اله الا الله! اَ شماها آبی گرم نمیشِد، ها؟موبایلش را از جیب شلوار بیرون کشید. شماره گرفت و گوشی را به صورتش چسباند.- الو؟ آقو یه آمبولانس میفرستی ای جا؟ . چهارراه استانبول سر سعدی. یه بنده خدایی شکمش ضربه خورده، پکِ پهلوش سیاه و کبوده. میگه طحالش عیب داره.مکث کرد، همانطور که سعی می کرد از توی شلوغی جمعیت به صدای آن سمت خط گوش بدهد، به تُک موهایش دست کشید.- مو پلیسم. ای جا بالاسرش مردم جمع شدن. بیاید می بینید. فقط تو ر جان عزیزت زود بیاید. ای حالش خرابه، رنگ میّت شده.و به راستی هم، حال لبوفروش خراب بود. از رنگ سرخ صورتش خبری نبود. چشم ها نیمه باز مانده بود و با هر نفس، ناله ی جگرسوزی از دهان خارج می شد. شکم و پهلوهایش را لکه های بنفش پوشانده بود.سرباز کنار لبو فروش زانو زد.- اسمال آقو؟ کاکو صدام میشنوی؟ سردت نیست؟خواست پیراهن جر خورده ی لبوفروش را دوباره روی شکمش بکشد که اسمال آقا دوباره بی هوا مشتی پراند و این یکی درست وسط دماغ سرباز نشست.خون بیرون پاشید. سرباز روی دو زانو نشست و دماغ شکسته اش را بین دو دست گرفت. مزه ی خون دهانش را پر کرد. لباس فرم سفیدش پر از لکه های قرمز می شد. چشم هایش سیاهی رفت. قرمزی خون داشت حالش را خراب می کرد. خم شد و از ته دل روی آسفالت بالا آورد.یکی از توی جمعیت داد زد:اینجا کسی دکتر نیست؟ این بنده خدا که پدرش دراومد!-من پرستارم.سرباز سرش را رو به صدا بالا آورد. چشم هایش… امان از چشم های سیاهش که زل زده بودند توی صورت او.این بار رو به سرباز گفت:-من پرستارمسرباز دستپاچه از جا بلند شد.- سلام - این حالش خیلی خرابه چش شده؟- ها، ای بنده خدا رو لگد زدن به شکمش، زنگ زدیم آمبولانس بیاد. همانطور که سعی می کرد خودش را بین پرستارو لبوفروش قرار بدهد، با یک دست به تُک موهایش دست کشید.- منم دماغم مشت خورده، اوضاعش خرابه.دستش را با ذوق عقب برد و از بینی شکسته اش رونمایی کرد.پرستار بی تفاوت به سرباز که باز خون از دماغش فواره می‌زد، پهلوی اسمال آقا زانو زد که عین نوزادی که گرسنه مانده، بی وقفه نال می زد.دست روی نبض لبوفروش گذاشت به ساعت ظریف روی مچش خیره شد و زیرلب شمرد.- این نبضش خیلی کند میرسه. دیر به دادش برسن، دیگه رگ هم نمیشه ازش گرفت.تابی به تار موهای مشکی رنگ توی صورتش داد- که دل سرباز‌ هُری پایین ریخت- و سرش را رو به سرباز بالا آورد.- یه آنژیوکت صورتی از داروخانه بگیر. ازش رگ نگیرم تا رسیدن آمبولانس دووم نمیاره، رگاش کُلابس می‌کنن.سرباز همانطور که سعی می کرد با آستین لباس، خون دماغش را بند بیاورد، به طرف ‌داروخانه ی گوشه ی چهار راه دوید.داروخانه بوی غریبی می داد. رایحه ی تند الکل طبی که توی‌ چیزی شبیه به بوی گند جوراب نشسته پیچیده باشد. داروساز پشت پیشخوان ایستاده بود. بینی اش را با دست پوشانده بود و با پیرمردی که تکه موکت چرکی را دور خودش پیچیده بود، صحبت می‌کرد. پیرمرد کلاه بافتنی گره گرهی را تا روی چشم ها پایین کشیده بود. زرداب خشکیده ای از کنار دهان تا روی یقه ی پاره ی بافتنی چرکی که به تن داشت کشیده شده بود. داروساز که سفیدی چشم هایش به سرخی می‌زد، دستی به ته ریش‌های خاکستری اش کشید و با خشونت مشتش را روی پیشخوان کوبید. - پدرجان، تا صبح هم که اینجا وایسی، من بدون نسخه ی پزشک کدئین بهت نمیدم. والسلام!پیرمرد که از سر و صورت و صدایش خماری می بارید، دماغش را بالا کشید.- پ دکتر شیفت دیشبتون چجوری نسخه نخواست؟- من از دیشب خودم شیفتم. خوبه والا! دروغ توی روز روشن. جنستو از جای دیگه جور کن عمو!پیرمرد لیچاری بار داروساز کرد. سرراه به سرباز تنه زد. در را با شدت به هم کوبید و از داروخانه بیرون زد.شیشه ی در آلومینیومی داروخانه از جا درآمد و با سر و صدای گوشخراشی پخش زمین شد.داروساز همانطور که زیر لب فحش می داد، توی اتاق پشت پیشخوان ناپدید شد. چندلحظه بعد با جارو و خاک اندازچرکی بیرون آمد.همانطور که خرده های شیشه را توی خاک انداز می ریخت، با بدخلقی رو به سرباز کرد.-شما کاری داری؟سرباز که صدایش از پشت آستینی که روی دماغ گرفته بود به سختی درمی امد، یک قدم به داروساز نزدیک شد.-به آنژیوکت صورتی می خوام.-نسخه داری؟- مریض تصادفی بدحال داریم، اون طرف چهارراه. پرستار گفته بگیرم.داروساز که پیدا بود ظرفیتش برای بحث و جدال پر شده، پشت شیشه برگشت. با بی حوصلگی توی قفسه ها چشم چرخاند. آنژیوکت را بیرون آورد و روی پیشخوان کوبید.- سه و دویست و پنجاه!سرباز پنج تومانی مچاله ای را روی دخل گذاشت.بسته ی آنژیوکت را چنگ زد و همانطور که دوان دوان از در بیرون می رفت، با احتیاط دستش را از روی دماغ برداشت. خونریزی بند آمده بود.توی خیابان که ‌پیچید، جمعیت داشت پراکنده می شد. اثری از لبوفروش نبود.به دنبال چشم های سیاهش ، توی جمعیت چشم دواند. مردی که رد می شد دست روی شانه اش زد.-بردنش جناب سروان. نگران نباش. آمبولانس بالاخره اومد. خسته نباشی.سرباز لب ورچید. خسته و آویزان لب جدول نشست. سرخی رد لبوها را تا جایی که خونش روی آسفالت ریخته بود دنبال کرد. توی چاله ی مخلوط خون و آب لبو، برق سفید رنگی به چشمش خورد. جلو رفت. لابه لای قطره های خون و‌ تکه های لبو، دسته ی سفید و‌زرد نرگسها، له شده و شکسته، جا مانده بود.پایان