سقوطِ فضاپیمای اتاق من

توی فضاپیمای اتاقِ من، که حالا میلیون ها سالِ نوری از زمین و آدماش دور شده، کاغذا جامو تنگ کردن! کاغذ چرک نویس محاسبات ریاضی و فیزیک، کاغذ اولین شعری که نوشتم، کاغذ آخرین شعری که نوشتم، کاغذ مچاله شده ی یه نقاشی از اون...یادمه سر یه کلاسی بودیم که یادم نیست چه کلاسی بود، به ممدرضا گفتم میکِشیش؟ گفت چه شکلیه؟ یکم فکر کردم بهش گفتم حالا فعلا جزوه تو بنویس بعد بهت میگم. بیشتر فکر کردم دیدم سخته، دیدم هرکاری میکنم نمیتونم توی ذهنم مجسمش کنم. آروم زدم به ممدرضا گفتم چهره شو خالی بذار فعلا ولی صورت لاغری داره. شروع کرد به کشیدن. پرسید موهاش؟ گفتم کوتاه ولی نه خیلی کوتاه. مثلا تا پایین گردن. اون موقع نمیدونم چرا فکر میکردم موهاش کوتاه اما بعدا فهمیدم نه، بلنده، بزنم به تخته خیلی هم بلنده. خلاصه هنوز اون تصویر اشتباه کشیده شده رو دارم. ورق مچاله شده و صورتِ بی چشم و دماغ و دهنش که خیلی خودشو درهم گرفته، الان راست زل زده تو چشمام(آره بدون چشم هم میشه زل زد. نمیشه؟) ولی این کاغذا که گفتم زیاد جا نمیگیرنا. مشکل از کتاباس. از فرش تا عرشِ نه چندان بلندِ این اتاق، کتاب آوار شده. البته قبلا آوار نبودنا. مثل یه ستون خوشگل روی هم چیده شده بودن اما یه روز(شایدم یه شب) چشمتون روزِ بد نبینه رفتیم روی یه چاله ی فضایی و همچی ریخت بِهم. یبار که مامانم بهم زنگ زده بود گفت پسر این کتابارو از پنجره بنداز بیرون آخرش فضاپیمات سقوط میکنه از سنگینیشون. گفتم مادر من اولا که فضاپیما توی فضا سقوط نمیکنه. دوما(البته این دومی رو توی دلم گفتم) یعنی میگی تنها چیزی که منو به اون مربوط میکنه رو بندازم بره؟ نمیشه که؟آقا ما سال آخر دوران ابتدایی بدجور به شعر علاقه مند شدیم. شروع کردم به حفظ کردن شعرا و غلط غلوط خوندنشون سر کلاس. وقتی رفتم دبیرستان، سال اول یه معلم ادبیات نه چندان خوب داشتیم که چون دکترای ادبیات داشت صداش میکردیم دکتر. خلاصه این دکتر با وجود کج خلقیش باعث شد من چند برابر بیشتر از قبل به ادبیات علاقه مند بشم.ماهم که فازمون شاعرانه شده بود و سیبیل تاب میدادیم و در گوشه ای نه چندان خلوت به انزوایی نه چندان سودمند خو گرفته بودیم، یه روز، یه جایی که قبلا اون اونجا نبود، یهو....دیدمش!شالِ سبزآبی رنگ...انگار همونوقت شجریان شروع کرد توی سرم آواز خوندن. انگار همونجا باد وزید و برگای پاییزی رو پس زمینه ی قامتش کرد هرچند که فصلِ پاییز نبود!خلاصه گذشت و گذشت تا اینکه به کمک یزدان و بچه ها تونستم بیشتر باهاش آشنا بشم. نفهمیدم چیشد که انگار بحث رشته و درس و دانشگاه شد که گفت: من ترم یک ادبیاتم.هیچی دیگه. مغزم با آرنج زد به قلبم و گفت: برو که رفتیم!قلب هم رفت نشست پشت پیانو و شروع کرد به نواختن قطعه ی رومئو و ژولیت.از اون به بعد هم رشته تحصیلیِ ما از ریاضی به ادبیاتِ ریاضی تغییر کرد و ....بدین ترتیب من اولین شعر خودم رو نوشتم.حالا بماند شعره چی بود چون معمولا اولین شعر، شعرِ زیاد جالبی نیست اما اینا همه رو گفتم که بگم اون ستونِ سابق و آوارِ حال حاضر کتابا از کجا اومده. ببخشید زنگ میزنن فکرکنم پیک پیتزا رسید.از پشت پنجره بهش(به همون پیک پیتزا)گفتم خیلی دلم میخواد درو باز کنم ولی شرمنده نمیشه! کیو دیدی در یه فضاپیمارو باز کنه؟ با عصبانیت داد زد: خب مگه مریضی پیتزا سفارش میدی؟ و رفت!کجا بودیم؟ آها اصن مشکل ما کاغذا بود که بحث کشیده شد به اینجا. راسیاتش یه دفعه هم بازیافتی اومد زباله هارو تحویل بگیره و منم وسوسه شدم همه کتابامو بدم بره اما خب چه میشد کرد؟ شما جای من بودید در فضاپیمارو باز میکردید؟ نمیکردید دیگه؟ حالا هم که ماییم و یه کوه خاطره. از آدما بترسید. آدما میتونن هرچیز ساده ای رو براتون حاملِ خاطره بکنن. مثل اون که توی هر شعر یه ردی از خودش گذاشته. از صددانه یاقوت بگیر تا غزل های حافظ. انگار همه جا هست. اما جدی خودش کجاست؟ نگفتم؟خودش میون ترس های من گم شده. من هیچوقت بهش نگفتم که دوستش دارم. خواستم بگما، ولی انگار نشد، نتونستم. و اینقد نگفتم و نشد و نتونستم که دیگه...میگذره. خوبیش اینه که میگذره. اینجا که حدود یکسالی گذشته، روی زمینو نمیدونم! شاید یه روز اون فرمون بی صاحابو چرخوندم و برگشتم. شاید فرود اومدم و بعد مثل آدم یه پیتزا سفارش دادم. اما قبلش باید سیاهچاله هارو پیدا کنم. ببینم این حفره ها که میگن حتی نور رو هم توی خودش میکِشه، میتونه خاطرات منو از من جدا کنه؟ میتونه صداهارو از توی گوشم بیرون بکِشه و ببلعه؟ اگه تونست، که برگشتنه برای شماهم پیتزا میگیرم ولی اگه نه... شاید اونطرف سیاهچاله دنیای دیگه ای باشه. مثلا جایی که توش هیچکس ادبیات نمیخونه!