نقد " In the mood for love 2000 " (در حال و هوای عشق )   یک خیانت نجیبانه !

هیچ زبانی در هیچ کجای دنیا با تمام کلمه هایش توان توصیف این فیلم را مانند موسیقی متن آن ندارد . " شیگرو اومه بایاشی " با اثر گوش نوازشش ، توصیف ناممکن ابیات غزلِ " وونگ کار وای " را تا حدی ممکن ساخته است . من هم برای گفتن از این فیلم چاره ای جز واسطه قرار دادن موسیقی آن ندارم . https://musicdel.ir/single-tracks/111485/ درابتدای موسیقی ، ریتم تکرارشونده ی هارمونیک همراه با ضرباهنگ خسته کننده اش شروع به زدن می کندانگار زندگی زناشویی کسالت بار دو شخصیت اصلی فیلم را می گوید که در پس زمینه وجود دارد و این رنج تمام نشدنی برای آن ها از ازل بوده و تا ابد باقیست . البته ریتم ، کاملا خالی از ملودی هم نیست انگار کمی محبت از سر اجبار بین زوجین وجود دارد . فقط محبت و نه عشق . و اما عشق که به نظر نمی رسد این ریتم سرد و بی روح از پس آن بربیاید . نیاز به ساز ملودیک است و چه سازی بهتر از ویالون ... ؟ویالون وارد می شوددر اینجا حکمِ ویالون ، دل است و آسِ عشق را به دست دارد . به کمک دیدارهای کوتاه در طول مسیر با طعم نودل ، نرم نرم جای خود را در بین ریتم اولیه پیدا می کند . سرکش نیست و ضربه نمی زند . از نظر فیلمساز رنگ سبز ملایمی دارد که گاه به قرمز تندی می گراید . این قرمز شاید بیانگر هوس است و بشر ( حتی دو کاراکتر نجیبفیلم ) ناگزیر از آن .صدای ویالون از اینجا تا لحظه آخر طنین انداز است . ضرباهنگ شروع کننده ی موسیقی ، هر چند سرد ، هیچ گاه از حرکت نمی ایستد و صدای شیرین ملودیک ویالون هیچوقت خود را جدا از هارمونیک اولیه نمی یابد. به حدی که حتی بسیاری از دیالوگ های بین دو کاراکتر اصلی ، حول محور همان زندگی ناخوشایند زناشویی می باشد . خودِ ساز ویالون با وجود اندوهی که در دل خود دارد ، همیشه حس شکوه و اصالت را منتقل می کند . دقیقا مانند قهرمانان این افسانه ی مصور . ازلحاظ روحی درگیر غمگین ترین احساسات موجود ، از جمله خیانت همسر ، عشق دست نیافتنی و ... می باشند ولی هیچ گاه دست از شکوه و اصالت با کمی چاشنی غرور برنمی دارند . انگار لباس های فاخر حتی موقع خواب به بدنشان چسبیده و ادب جزءِ لاینفک شخصیت آن هاست . درنتیجه فیلمساز سعی در ایجاد یک فضای غمگین مجلل دارد که به کمک موسیقی متن ، بسیار در آن موفق است .شاه بیت غزلِ " وونگ کار وای " می تواند جمله ای باشد که دو بار در طول فیلم تکرار می شود : ما مثل اونا نمی شیم .با تمام قدرت منطق ، در تلاش اند که احساس ، سرنوشتی شبیه کسانی که از آن ها رنجیده اند برایشان رقم نزند. انگار با وجود آتشی که درونشان شعله ور است نمی خواهند شبیه اهریمنان زندگیشان شوند . از همین حالا کم کم دارند از خودشان متنفر می شوند که در مقام آن ها قرار گرفته اند . و این اندیشه ایست که در مشرق زمین یافت می شود و در غرب حکم به انتقام خواهند داد . اما دل به این سادگی ها راضی نخواهد شد . همان زنی که در ماشین دست خود را عقب کشید ، برای مرد شیره کنجد می پزد با اینکه دست به آشپزی ندارد .البته که از نظر من قهرمانان داستان هم در حال خیانت هستند اما این کجا و آن کجا ... . من به رابطه ی این دو ، خیانت نجیبانه می گویم که در مقابل خیانت بی رحمانه ی آن دو همسر غریبه شان قرار می گیرد . غریبه از آن جهت که پس ازفروریختن دیوار اعتماد ، آشنایان با غریبه ها تفاوتی نخواهند داشت . غریبگی همسران بی وفا برای شریک زندگیشان مسئله مهمی است که کارگردان به درستی و با نشان ندادن چهره آن ها به آن اشاره دارد . تقدیر همان قدرت پشت پرده ایست که از نظر فیلمساز ، همانطور که می تواند روز اول این دو را به شکل بسیار تصادفی به هم برساند ، در سکانس های پایانی آن ها را از هم دور نگه دارد با وجود اینکه دوباره شاید چند قدم بیشتر با هم فاصله ندارند .و اما سکانس پایانی و شاهکار فیلم . توصیفش را از دوش خودم ساقط و به شیخ احمد غزالی می سپارم .اینجا نقطه ای هست مشکل؛ همه کس بدو راه نبرد و آن ملامت در عشق است که چون عشق به کمال رسد روی در غیبت نهد و ظاهر را وداع کند. پندارد که رفت و وداع کرد و آن خود در درون خانه متمکّن نشسته باشد و این از عجایب احوال است. این وداعِ در رفتن بود نه وداعِ بر رفتن ...پورحوادی، نصرالدین.، 1359. سوانح العشاق، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، ص : 10.