باربی بهتره یا اوپنهایمر؟| مقایسه‌ی کامل دو فیلم

اگه زیرکی استودیوهای سازنده در تبلیغ نبود، شاید من هیچ‌وقت همچین مطلبی نمینوشتم. باربی، فیلمی در مورد یک عروسک جنسیت زده که معیارهای زیبایی رو تغییر داد و اوپنهایمر در مورد فیزیکدانی که دنیا رو برای همیشه تغییر داد خنده داره. اما این دو فیلم در یک زمان اکران شدند و ناگریز خیلی‌ها این دو فیلم رو با هم مقایسه می‌کنند. تا اینجا فروش باربی از اوپنهایمر بیشتر بوده که البته اصلا به معنی بهتر بودن باربی نیست. بیایید دو فیلم رو از جنبه‌های سینمایی با هم مقایسه کنیم تا ببینیم کدوم فیلم بهتریه:بازیگری:از اونجایی که هر دو فیلم، فیلم گیشه محسوب میشن، استودیوهای سازنده‌شون برای استخدام بازیگرهای نام آشنا و معروف هیچ خساستی به خرج ندادن و حسابی سر کیسه رو شل کردن. هر دو کارگردان، گرتا گرویک و کریستوفر نولان، به کار کردن با بازیگرهای شناخته شده معروفن. اما بازیگرهای اوپنهایمر بازیگرهای کارکشته‌تری هستند و بازی‌های پخته‌تری از خودشون به نمایش گذاشتن. مخصوصا کیلیان مورفی که ممکنه این بار شانس باهاش یار باشه و حتی بتونه جوایز مهم رو به خاطر بازیش بگیره (هر چند آکادمی‌ها نشون دادن معمولا جوایز رو به فیلم‌هایی میدن که نزدیک فصل جوایز اکران بشن). از طرفی سبک فیلمسازی نولان طوریه که بیشتر به تدوین اهمیت میده و هر چند بازیگرهای فیلمش یکدست و تماشایی بازی میکنن، اما هیچ کدوم اونقدر بازی خاص و متفاوتی ارائه نمیدن که شایسته‌ی جوایز مهم باشن (به جز هیث لجر برای نقش جوکر در فیلم شوالیه‌ی تاریکی). از اون طرف بازیگرهای فیلم باربی به جز مارگو رابی، نقش‌های کوتاهی داشتن و اساسا هیچ کدوم فرصت جلوه‌گری خاصی نداشتن. اما خود مارگو رابی خیلی خوب بازی میکنه. هم تو صحنه‌های کمدی موفقه، هم تو درام. با اینحال اونقدر درخشان ظاهر نشده که نتونم کسی رو به جاش تصور کنم. این برای فیلمی مثل باربی المان مهمیه.نتیجه‌گیری: بازیگرهای اوپنهایمر بهتر بازی کردن.فیلمنامه:وقتی یه کارگردان به موفقیت در کیشه میرسه، استودیوها بهش آزادی عمل بیشتری میدن. کریستوفر نولان ثابت کرده کارگردان خاصیه و بلده سینمای هنری و سینمای گیشه رو با هم ترکیب کنه. اما وقتی به سمت شخصی‌ کردن آثارش رفت، مثل همین فیلم و فیلم قبلیش تنت، نتونست اونطور که باید و شاید با مخاطب ارتباط برقرار کنه. در اوپنهایمر هم همین اتفاق افتاده. زمان فیلم طولانیه و اکثر مخاطب‌ها از خواب آور بودن فیلم شکایت دارن. نولان حرفی که میخواد بزنه رو اونقدر تو لایه‌های مختلف میپیچه که وقتی بالاخره حرفش رو میزنه مخاطب اهمیت نمیده.از طرف دیگه فیلمنامه‌ی باربی برای اثری به اندازه‌ی خودش خیلی خوبه. هر چند در نهایت مرتکب این اشتباه میشه که پیامش رو تو دهن کاراکتر‌ها بزنه و آخرای فیلم حسابی سینمایی میشه اما باز هم فیلمنامه‌ی نوا بامباک و گرتا گرویک بهتره.نتیجه‌گیری: فیلمنامه‌ی باربی بهتره.تدوین:مشخصه‌ای که فیلم‌های نولان رو دوست داشتنی میکنه تدوینه. نولان از طریق تدوین‌هاش هر احساسی که بخواد رو به مخاطب القا میکنه و کم هستن کسایی که بتونن درست از این نوع تدوین استفاده بکنن. برعکس، در فیلم باربی از تدوین استفاده‌ی خاصی نشده‌.نتیجه‌گیری: تدوین اوپنهایمر بهترهکارگردانی:فیلم اوپنهایمر از سکانس‌های رنگی و سیاه و سفید استفاده میکنه. سکانس‌های رنگی شخصی‌ترن و در فیلمنامه اول شخص نوشته شدن. سکانس‌های سیاه و سفید سوم شخص نوشته شدن و اوپنهایمر رو از دید دیگران نمایش میدن. فیلم باربی، جای کار زیادی برای کارگردان نذاشته‌. فیلم کاملا یه اثر تبلیغی برای افزایش فروش عروسک‌های باربیه پس، کارگردان نتونسته اونطور که باید و شاید این عروسک و اثرات منفیش رو نقد کنه.نتیجه‌گیری: کارگردانی اوپنهایمر بهتره.فیلم:تو کشور خودمون نولان خیلی دست بالا گرفته میشه‌. بله، کریستوفر نولان یه نابغه‌ست که تاثیر زیادی روی گیشه گذاشته، فیلم‌سازی ابرقهرمانی رو به طور کلی تغییر داده، متخصص ترکیب سینمای هنری و گیشه‌ست ولی یادتون باشه بالاخره این کارگردان‌ها قرار نیست حرف مهمی بزنن، تاثیری روی فرهنگ یا طرز نگاه انسان‌ها داشته باشن. این کارگردان‌ها از طرف استودیوها استخدام میشن تا سودآوری داشته باشن و تا ابد در حد محدوده‌ی قوانین سفت و سخت استودیویی عمل کنن. بله، توی فیلم به دولت آمریکا نقد میشه، ولی دولت ۶۰ سال پیش. تازه مثل همیشه، سیستم آمریکا هیچ وقت بد نیست. آدم‌هایی که توش کار میکنن تصمیم‌ها اشتباه میگیرن.تازه اشتباه بزرگ و نابخشودنی فیلم اینه که هیچ اشاره‌ای به قربانی‌های اختراع اوپنهایمر نمیشه. تازه با دیالوگ «ویرانگر دنیاها» اون رو در حد یه خدا بالا میبره و در شمایل یه ابرقهرمان نشون میده‌. مردی که باعث کشته شدن چندین هزار نفر شد، باعث شد شهروندان کشورهایی مثل کره‌ی شمالی، پاکستان و چین تا ابد تحت دیکتاتوری‌هاشون باقی بمونن. بله، من کاملا موافقم که نمیشه جلوی علم رو گرفت، من کاملا موافقم که اگه اوپنهایمر نبود یکی دیگه به فرمول بمب اتم میرسید ولی تاریخ همینه. اگه هیتلر نبود به نفر دیگه جنگ جهانی راه مینداخت ولی خب، این هیتلر وجود داشت و اون بود که جنگ جهانی راه انداخت. پس تا ابد انگشت اتهام به سمتشه و نمیشه تبرعه‌ش کرد، همونطور که نمیشه رابرت اوپنهایمر رو تبرعه کرد. بالاخره نمیشه منکر شد که در طول این پروسه تنها هدف اوپنهایمر کمک به پیشرفت علم نبوده. قطعا انگیزه‌های مالی و سیاسی داشته ولی چون بازی سیاست رو بلد نبوده توسط دولت آمریکا کنار گذاشته شد. این‌ها حقیقت‌هاییه که فیلم آگاهانه از کنارشون عبور میکنه یا عامدانه سعی میکنه حقیقت رو وارونه نشون بده.از طرفی باربی هم فیلمیه که میشد ازش استفاده کرد تا این عروسک‌های جنسیت زده رو به صلابه کشید. ۵۰ سال فرهنگ اشتباه رو نقد کرد و تهش به مخاطب اجازه‌ی نتیجه‌گیری داد. ولی نه، اینجا دنیای واقعیه و باربی هیچ هدف فمنیستی نداره و صرفا یه تبلیغ خوش آب و رنگ و ۲ ساعته‌ست که مردم رو ترغیب به خرید این عروسک‌ها کنه. نتیجه گیری: هر دو فیلم، فیلم‌هایی به شدت شعار زده و پروپاگاندایی هستن که واقعا ارزش تماشا ندارن. ولی حقیقت اینه که من تماشا کردم‌ شما هم حتما تماشا خواهید کرد ولی لطفا این فیلم ها رو به دید انتقادی ببینید.