قسمتی از سیاهی شب

دست هایش صورت نرم و جوان پسرک را سرخ کرد. فریاد هایش مانند پارچه ای سفید دور پسرک را فرا گرفت. تمام پنجره ها با صدای فریاد های او سیاه شدند. تمام گل های خانه پژمرده شدند و انسان ها میان کفن فریاد های مرد، با روزه سکوت مانند جنینی در شکم مادر، خود را در آغوش گرفته بودند. زن در کناری، آرام برای پسرک کوچک و بی پناهش می گریست. برادر بزرگ تر با ظاهری جدی و سرد و روحی در هم شکسته کنار در ایستاده بود تا پدر خستگی اش را با کتک زدن پسرک کوچک و ضعیف، در کند. اشک های پسرک میان دست های کوچک و سرخ شده اش جمع می شدند و صدا ها، صدا های درد و خشم بودند که از آن خانه کوچک و کاه و گلی به گوش می رسیدند. اول صدای فرود آمدن کمربند چرمی پدر بر روی بدن آسیب دیده ی پسرک بود و سپس صدای فریاد های پر از وحشی گری های پدر. و در آخر اینها صداهای دردناک و وحشتزده در هم آمیخته مادر و پسرک بودند. و صدایی که هرگز به گوش نمی رسید، صدای فریاد های برادر بزرگ تر بود. فریادی از سر خشم، شرم و ترس. پسرک کوچک درد را در تک تک سلول های وجودش احساس می کرد. گرمای خونی را که در آن خانه سرد، روی بدن مچاله شده اش جاری می شد را با آن چشم های وحشتزده و بسته اش ، می دید. در آن لحظات دنیا برایش چیزی جز یک اتاق سرد و کوچک و هیولایی که او را گاهی پدر صدا می زد نبود. در میان تمام آن تاریکی ها، درد ها و فریاد ها، ماردش را تصور می کرد که با هر ضربه بر تن پسرکش، قلبش در سینه سنگین و سنگین تر می شد. و برادر بزرگ ترش را تصور کرد که با تمام خونسردی ها و بی رحمی هایش در حال تماشای اوست. سپس پدرش را. آن هیولای وحشتناک و غول پیکر. آن دردی که هر شب عذابش می داد. آن موجودی که هیچ رحمی حتی به پسر کوچک خودش نداشت. و سپس چشم هایش برای لحظه ای کاملا بسته شدند. همه چیز یک دفعه ناپدید شد اما درد هنوز هم احساس می شد. ابری تاریک و بزرگ را که اتاق کوچک او را در بر گرفته بود و بارانی که هر روز و هر لحظه بر روی زندگی اش می بارید. و درد همانند موجودی عظیم و سیاه پر از دهان های تاریک و تو خالی، تمام اکسیژن آنجا را می مکید و در آخر چیزی برای تنفس برایش نماند. هیچ چیز در این جهان برایش نماند؛ هیچ چیز. و سپس بعد از تمام آن خیال ها صدا ها دیگر نبودند. ضربه ها ایستادند و دنیا سیاه شد. سیاه تر از هر شب. سیاه تر از نگاه پدر. سرما آرام آرام میان وجود پسرک خزید. روحش آرام آرام مچاله و مچاله تر شد. بغضی بزرگ و غول پیکر راه گلویش را سد نکرد؛ بلکه مانع تمام وجودش شد. خون دیگر در رگ هایش جاری نمی شدند. ضربان قلب کوچک و سنگینش را احساس نمی کرد. مغزش درون سرش مانند بمبی بود که هر لحظه امکان داشت بترکد. دست هایش را، پاهایش را و تمام وجودش را دیگر احساس نمی کرد. چشم های خسته اش پشت پلک های خیسش، تو خالی جلوه می کردند. چشم هایش درد را به نمایش گذاشته بودند. و روحش در ته آن چاه سیاه مردمک هایش، چیزی جز نفرت و ترس احساس نمی کرد. نفرت و خشم مانند ماری سیاه و گرسنه، از درون روح پدرش خزید و آرام آرام دور پسر کوچک پیچید و همان لحظه نفسش گرفت. و سپس دیگر او خودش نبود. صدایش ، افکارش و حتی بویش با قبل تفاوت داشت. صدایش دیگر مانند صدای یک پسر بچه نبود. او صدای پدرش را داشت ؛ صدای رعدی که آتش می کشید. افکارش هم مقصد افکار پدرش شده بود. او دیگر بوی یک کودک ساده و مهربان را نمی داد؛ بلکه دیگر بوی نفرت، خشم و فریاد می داد.دیگر روح پسرک بزرگ شده بود؛ آلوده شده بود و دیگر رنگ قبلی خود را نداشت. حالا می توانست صدای ضربان های تند قلبش را احساس کند و که سرمایی نا آشنا را در سراسر بدن کوچکش پخش می کرد. سرما در رگ هایش جریان پیدا کرد و سپس تمام روحش یخ زد.حالا کمی به اعماق داستانمان برویم. کمی به آن خانه، اعضایش و سپس به آن پسرک معصوم بیندیشید. اتفاقاتی که برای شخصیت اصلی داستانمان می افتد یک مقدمه برای بیماری های گوناگون روانی در بزرگسالی و یا حتی در همان خود کودکیست. کودکی معصوم که شاید قرار بود به یک هیولا همچون پدرش یا حتی افراد بدتر، تبدیل شود. کمی به سرنوشت او فکر کنید. آیا می توان آن سرنوشت را تغییر داد؟ بله! این جواب من است. فقط اگر پدر کمی محبت پدرانه ، مادر کمی شجاعت مقابله با پدر را داشتند و برادر بزرگ تر مدافع برادر کوچک ترش بود، شاید آن کودک می توانست یک زندگی عادی و خوب داشته باشد. اگر فقط کمی علم نگهداری و پرورش کودک و فرزند داشتند، شاید همه چیز خیلی بهتر می شد.« این یک داستان خیالی بود؛ اما شما آن را به عنوان یک زندگی نامه بخوانید. زیرا هزاران هزار کودک در خانه هایی متفاوت از یکدیگر و در خانواده هایی مختلف، در خشم و خشونت بزرگ می شوند و سپس این زنجیره خشونت را به نسل های آینده منتقل می کنند. و شاید هرگز هیچکدام نتوانند این زنجیره را پاره کنند. اما بیایید ما این زنجیره خشونت را قطع کنیم. فرقی ندارد چه خشونت علیه کودکان باشد، چه علیه زنان و چه علیه مردان. خشونت خشونت است و هیچکدام از آنها مناسب ما انسان هایی که قدرت تفکر داریم، نیستند. »