دست بالای دست بسیار است

بسم اله الرحمن الرحیم. سلام دوستان. حالتون چطوره؟ خب خب خب .. از قضا امروز از ساعت 5 صبح بیدار بودم و دوست داشتم که بنویسم و برخی که بیشتر میشناسند مرا فکر میکردند حتما دارم مینویسم اما خب دیشب درست خوابم نبرد و ساعت 3 خوابیدم و 5 بیدار شدم و بعد هم سنگ و تکرر و قطعی آب همه دست به دست هم دادند تا روزی درخشان را رغم بزنند. البته به خیر گذشت ولی واقعا شرایط بحرانی بود واقعا. البته خدا را شکر گل و گیاه هایی در خانه داریم که مادرم شیشه آب بگذارد کنار تا آبشان دهد و همان شیشه های آب تا حدودی به رفع بحران کمک کردند. وقتی دیدم شرایط اینطور است یاد این شعر قدیمی افتادم که می گوید:سِپَلَشت آید وزن زایدو مهمانز سفر آیدعمه از قم برسدخاله ز کرمان آیدبگذریم الان می خواهم در مورد این صحبت کنم که دست بالای دست بسیار است. یعنی چه؟ یعنی من هر چه هم مشکل داشته باشم باز هم خدا را شکر میکنم. چون در همین لحظه خیلی های دیگر هستند که مشکلات بدتر و بحرانی تری از ما دارند. یادم می آید قبلا می گفتند برای دیدن خوشبختی های خودتان خودتان را با پایین تر از خودتان مقایسه کنید. یعنی مثلا برای دیدن کمبودهایی که داریم کافی ست یک سری به پایین شهر و حاشیه شهر بزنیم تا کلاهمان را تا سقف آسمان بالا بیاندازیم که چقدر ما خوشبختیم و چقدر ما دارایی داریم و وضعمان خوب است.یا اگر بیماری ای داریم کافی ست یک سر برویم بیمارستان و آنجا بستری شویم. مادرم چندی پیش بعد از کرونای خفیفی که گرفته بودند حسابی احساس ناراحتی می کردند و ناراحت بودند. دکتری برای ایشان بستری شدن در بیمارستان را تجویز کرد تا تحقیق کنند ببینند مشکل از کجاست. پس ایشان در بیمارستان بستری شدند و با خیل بیماران جورواجور آشنا شدند. پس بعد ازینکه از بیمارستان مرخص شدند. میگفتند : (( وااای خدا ... من تازه توی بیمارستان فهمیدم که چقدر من سالمم ))حالا شما هم اگر دوچرخه ی پنج دنده و گوشی آیفون بیسار و فلان و بهمان ندارید کافی ست بروید و سری به اطراف شهر بزنید. آن وقت می بینید که همچین چیز مهمی را هم نیست که ندارید. حالا به جای آن گوشی هفتاد هشتاد میلیونی یک مدل پنج شش میلیونی اش را دارید که نیازتان را برآورده می کند. چه کاری ست آدم انقدر خودخواه شود و پدر و مادر گرام را به سیخ و صلیب بکشد که من فلان چیز را می خواهم. وقتی با طبقه ی پایین تر خودتان آشنا بشوید می بینید دست بالای دست بسیار است. یعنی خیلی چیزهایی که شما دارید و خیلی ها ندارند را بیشتر می بینید.البته نمی گویم آرزوهای خودتان را سرکوب کنید. نه. آرزوهای خودتان را بنویسید و برنامه ریزی کنید تا بهشان برسید. ولی همیشه مشکلات خودمان را گردن دیگران نیندازیم. می خواندم که در روانشناسی دو گروه از رفتار وجود دارد. یکی کسانی که درون کنترل بیرونی دارند که این ها بر میدارند و تقصیر اتفاقات ناگوار زندگی شان را می اندازند گردن عاملی بیرونی. چرخ و فلک و آسمان و زمین و کشور و پدر و مادر و کتف چپ رستم. خب این ها هیچ کار نمی توانند بکنند برای رفع مشکلاتشان. چرا؟ چون کنترلی ندارند بر روی آسمان و زمین و چرخ غدار.اما گروه دوم گروهی هستند که درون کنترل درونی دارند. این ها آدم های موفقی اند. چرا؟ چون این ها عامل اصلی مشکلاتشان را خودشان می بینند. پس برنامه ریزی میکنند تا ضعف هایشان را برطرف کنند. نقشه میکشند تا چطور موانع را از سر راهشان بردارند و به خواسته شان برسند. در این رویکرد افراد با خودشان روبرویند. یعنی چیزی که رویش کنترل دارند و می توانند مدیریتش کنند و تغییرش دهند. شاید بعضی وقت ها تلاششان را هم بکنند و به خواسته شان نرسند ولی می گویند خب تلاشم شاید کم بوده. تلاششان را چند برابر میکنند تا ببینند چه می شود.حالا اول کمی از مقایسه خود با پایینتر از خودمان گفتم و خوبی هایش اما الان بد نیست کمی از مشکلات مقایسه خودمان با بالاتر از خودمان بگویم. نتیجه ی مقایسه خودمان در مسائل مادی با بالاتر از خودمان چیست؟ سرخورده شدن. حسادت. پرخاش گری. ناامید شدن و غیره. حسادت گناه اولین است. یعنی قابیل به برادرش هابیل حسادت کرد و از روی حسادت زد او را کشت. حالا ما هم ناتوانایی های خودمان را خیلی وقت ها با توانمندی دیگران مقایسه می کنیم. مثلا یکی فوتبالش خوب است و ما هی افسوس بخوریم که چرا فوتبال ما خوب نیست. هی بگوییم خوشبحال او. هی ظاهر زندگی دیگران را ببینیم و با باطن زندگی خودمان مقایسه کنیم. خب از کجا می دانیم مشکلات طرف مقابل چه ها هستند؟شاید فرد مقابل یک سری چیزها داشته باشد که ما نداریم ولی ما هم خیلی چیزها داریم که او ندارد. مثلا خود من از لذت نوشتن و خوانده شدن بهره مندم. از لذت دوستان خوب و فرهیخته ای چون شما بهره مندم. ولی او هم همینطور است؟ فکر نمی کنم. برای شما هم همینطور است. نکات مثبت زندگیتان را برای خودتان بنویسید. ذهنتان را از افکار منفی خالی کنید. تا بحال شنیده اید که می گویند ترس از مرگ از خود مرگ بدتر است؟ من تجربه اش کرده ام. واقعا همینطور است. اینکه ما هر روز با خودمان تکرار کنیم که بدبختیم ما را از بدختی واقعی هم آنورتر می برد. دارایی هایتان را برای خودتان بنویسید. مثلا پدری دارم مهربان. مادری دارم فداکار. خواهر و برادر دارم. چند دوست دارم که درست است توی سر و کله هم میزنیم ولی دوستشان دارم. من مطمئنم اگر شروع کنید به نوشتن می بینید که دارا ترین فرد روی زمین هستید.نیمه ی پر لیوان را ببینید. وقتی یک لیوان نصفه را روبرویمان می گذارند یک عده می گویند نگاه کن چقدر خالی ست. ولی بعضی می گویند نگاه کن خدا را شکر نصف لیوان از آب پر است. اتفاقا من تشنه ام و همینقدر آب عطشم را برطرف میکند. امیدوارم سرشار از امید باشد زندگی تان. در حدیثی میخواندم که میگفت اگر مادر به آینده ی فرزندش امید نداشته باشد به او شیر نمی دهد. و اگر باغبانی به رشد نهال های کاشته اش امید نداشته باشد به آن ها آب نمی دهد. دوستان من امید را در خودتان چون نهالی کوچک پرورش دهید تا رشد کند و میوه بدهد. تا از زندگی تان بیشتر لذت ببرید و این لذت را به دیگران هم هدیه کنید.سید مهدار بنی هاشمی1اسفند1401نوشته های دیگر ازین قلم: https://vrgl.ir/ZCSfr https://vrgl.ir/YEoUR https://vrgl.ir/FVCH1 https://virgool.io/@mahdarname/list/qklz1imefigu https://virgool.io/@mahdarname/list/ko3zhs2uwrdk