پاراگراف هایی از ایران

فکر میکنم اینو لازمه یادآوری کنم: چیزی که می خوانید یک ایده است، یک دیدگاهه که ایراد دارد، ضعف دارد و طبیعتا شامل تمام حقیقت نیست. و این صرفا تحلیلی است از لنز من و امثال من. کسانی که به عنوان وسط باز فحش زیاد میخورند ولی حقیقت را در دست یک طرف نمی دانند.حالا بخوانید :)پاراگراف اولاسم ایده آل خود را بگذارید شرع و اسم واقعیت و رئالیسم موجود را بگذاریم عرف. پرسش اینجاست که چگونه رئالیسم یا همان عرف میتواند تحت تاثیر ایده آلیسم یا شرع قرار بگیرد؟ طبیعی است که ایده آل همواره بخواهد به واقعیت تبدیل شود و البته که واقعیت همواره محتاج ایده آل است.بین عرف و شرع یک واسط وجود دارد به نام قانون. وظیفه قانون میانجی گری بین ایده آلیسم و رئالیسم است. اگر قانون فقط به سمت واقعیت (عرف) غش کند نمی‌تواند ایده آل بسازد و اگر فقط یه سمت ایده آل غش کند نمی تواند برای عرف مشروع باشد.‌ عرف تنها زمانی قانون را برسمیت میشناسند که امکان بازنمایی کردن خود در آیینه قانون را داشته باشد.در مواجه با عرف اما قانون فقط میتواند وجهه سلبی شرع را نمایندگی کند. وجهه ایجابی شرع باید مستقیم و بدون میانجی گری قانون با عرف در میان گذاشته شود. پس قانون نمی تواند تنها بارکش تبدیل ایده آل به رئالیسم باشد. ایده آل باید بدون میانجی گری قانون با زبانی که عرف می‌پسندند با عرف وارد چالش و گفتگو شود.اگر شرع توانست بدون میانجی گری قانون و از طریق گفتگو ( یا همان کار فرهنگی) عرف را متاثر خود کند، آن عرف در قانون بازنمایی شده و میانجی گری قانون بین عرف و شرع را تسهیل می‌کند.ایده تبدیل شرع به قانون چند مشکل اساسی دارد:. قانون باید میانجی عرف و شرع باشد و چون عرف سیال و متغیر است و قانون نیازمند التفات به عرف، قانون باید مدام در معرض تغییر و بازنگری قرار گیرد. وقتی شرع قانون میشود نمی تواند مورد تغییر قرار گیرد چون تغییر قانون یعنی عقب نشینی از ایده آل.. قانون نمیتواند به عنوان میانجی اقتضایات عرف را در نظر بگیرد و لذا مشروعیت خود را در چشم عرف از دست می‌دهد. قانون بلا وجه میشود و این مقدمه را برای هرج و مرج ایجاد میکند.. در این شرایط هم شرع دیگر نمی تواند مستقیم با عرف گفتگو کند و از پشت قانون را متاثر کند هم اینکه جامعه بدون ایده آل میشود. چون ایده آل الان قانون است، نه شرع‌‌.. در فقدان شرع و بلا موضوع شدن قانون، عرف دست بالا پیدا کرده، عرف حکمرانی میکند.‌با این اوصاف، پیامد ناخواسته تبدیل شریعت به قانون، نه فقط بلا موضوع کردن شرع است بلکه قانون نیز بلا موضوع می شود و سر آخر به غالب شدن عرف یا همان سکولاریسم با چاشنی هرج و مرج می انجامد.پاراگراف دومجنبش های سبک زندگی شکست ناپذیرند چرا که پیش از آغاز پیروز شده اند. نخست آنکه محل نزاع را خارج از حیطه سیاست و در لحظه لحظه ای از زندگی قرار داده اند که قدرت سیاسی توان حضور ندارد. دوم آنکه در پی دستیابی به قدرت سیاسی نیستند تا بتوان از رهگذر دستیابی یا عدم دستیابی به آن از پیروزی یا شکستشان سخن گفت. همچنین دوستی و دشمنی در جنبش های سبک زندگی، آنطور که در رابطه با سیاست تعیین کننده است، محلی از اعراب ندارد. این جنبش ها تنها نمود بیرونی امری اند که بیشتر حادث شده و علت حادثه ای نیستند و نمی توانند باشند.اما جنبش های سیاسی، که در پی قرار گرفتن در جایگاه ایجاد تحول، دستیابی به قدرت و دوستی و دشمنی سیاسی اند می توانند شکست خورده یا پیروز شوند.در رشته تحولات یکسال گذشته دو جنبش سیاسی و سبک زندگی به موازات در جریان بود: جنبش سبک زندگی در مخالفت با حجاب اجباری که نمود یک پیروزی پیشینی بود و جنبش سیاسی برای براندازی نظام سیاسی که دست کم تا به امروز شکست خورده و ناتوان از ایجاد هرگونه تحول سیاسی است.پاراگراف سوماز همان روزهای اول اتفاقات مهسا امینی از گفتگو دم زدم و هنوز هم میزنم. اگر همه جا را جبهه جنگ می بینید، اگر فکر می کنید با فحش دادن و چسباندن القابی مثل حرامزاده و هیز زاده می توانید برنده شوید، اگر فکر میکنید قدیس سازی از آدمها کار درستی است، اگر هر اتفاقی را سیاسی می کنید، اگر فکر می کنید حقیقت در جیب شماست و تنها دلیلتان از حضور در یک گفتگو این است که ثابت کنید شما راست میگویید و دنبال حقیقت نیستید، آن خوی تمامیت خواهتان را بکشید، بروید و با خدایتان خلوت کنید و وقتی آرام شدید نه برای جنگ بلکه برای حرف زدن بیایید.یادمان نرود: حقیقت مقدس است، نه مقدس حقیقت.