هفت! بابا را پیدا کن.(3)

دروغ میگفت.همه شان دروغ میگفتند و من هم دروغگویی دیگر بودم.خدا میداند در مغز و قلب هر کدام چه میگذشت؛ یکی از سرِ عشق اشک میریخت و دیگری از سرِ سبک سری صدایش را در گلو می انداخت.شاید هم هیچکدامشان، الحق هیچکداممان، آنقدر ها که اهلِ محل چرتکه انداخته بودند و حق فرزندی ما را شماره زده بودند، حقِ یافتن دوباره ی بابا را نداشتیم.ما پنج اولاد جمیلی، برای یک هفته بیش از حد کم بودیم؛ هر رقمه که حسابش را میکردم، خوار بودیم برای هفت روز.برادران تک روزه خنجر تیز کرده بودند و گلاب مادر هم با دو دست قفل زده بود بر گوش هایش بلکه نعره ی به ظاهر مردانِ خانه، رد گم کند و شنیده نشود.ایستاده بودم پشت محسن؛ جمعه جان!پلک بر هم نزده بودم که فرود آمد روی زانوهایش.غیرتش نگذاشت از زانو ها خون بچکد که الله قسم هر که غیرِ او بود صدایش بالا میگرفت.سقوطِ تکه ی ارشد روبه روی منی که چشم داشتم به هر چه برای او بود، مرا به مانندِ سلاخ کرده بود و او را خداخواسته مثل پهلوان.چیزی در سینه ام تکان خورد و فرو ریخت.خمیدگی محسن دهان همه را بسته بود؛ نه تک روزه ها عربده میکشیدند و نه زنی ناله سر میداد و نه بچه ای بهانه میگرفت.دویدم سمتِ برادر.به جانِ دخترهایم به حاجتِ رخ نمایی نبود؛ کامَم بِبُرد اگر غیر این باشد.از آن گذشته، در نبود پدر هم تنها، دلواپسی جایز بود و چشم خیس روا؛ جز این ها باشد باید شرم کرد از خدا و بندگان خدا که همگی شرمگین نفس میکشیدیم از پسِ کم کاری هایی که در حقِ آقاجان کردیم.نشستم کنار محسن و نگاه انداختم به چشم هایش؛ بسته بود.دست هایش روی دو زانو بلانسبتِ مرده ها ول افتاده بود.دلی گفتم که تو کم بیاوری خانه کم می آورد. گفتم که پشتِ همه به تو گرم است.باید ماند.لبخند تلخی زد که مگر یکبار مثالی از آن ندیده بودم و ای کاش مغز مرا گِل میگرفتند و جای پدر هر چه در ذهن داشتم میسپردم به دست باد.گفتم برادر! باید ماند.و جز جمعه جان کسی نمیدانست این برادر در کدام لغت نامه معنا میدهد.تاب نیاورد.پیچید سمتم و مردانه گریست. سرش را تکیه داد بر شانه ام و خیال میکنم که گلاب مادر و احمد سخت متحیر بودند؛ خدا داند محمد چه میکرد، سنش آن هوا قد نمیداد تا به ستیزِ منو محسن برسد.من هم الحق و الانصاف نگاه نچرخاندم و تا آخر عمر از احوال خانه در آن لحظه بیخبر خواهم ماند؛ بسی توفیری هم ندارد:برادر ارشد به من تکیه کرده بود.خودم معنایش را میدانستم.در حال و هوای دیگری بودیم که زنگِ در بر سکوتمان خَش انداخت.احمد تیز دوید سوی درِ خانه و همگی چشم دوخته بودیم به او.هول و ولای درون قلبمان تا فلک میرسید؛ شکی در این حکایت وارد نیست و خوب میدانم همه خبردار شدند که پشت در هیچ نیست جز آقاجان.و پدر بود.پدر بود.ورِ دیگرِ این سرا پدر بود و هزار حیف بر این دنیا که نمی‌شود هزاران بار نوشت: پدر بود.مثل درخت خرمالو خشکیده بودم.چهارشنبه گفت: خان داداش! آقاجانت آمد.محسن نگاهش نکرد و رویش را چرخاند سوی رضوانه که روضه ی قربانت شوم برای پدر میخواند و احمد که بال و پرِ بابا را زیر بغل گرفته بود.زدم بر شانه اش که کمر راست کن.ای تف بر روزگار که آنقدر ها که محسن شرمنده بود آن محمد بی ریشه ی بی جنَم نبود.جان رسید به خرخره ام و دویدم سمت بابا.گفتم که فدای تنت بشوم! صد مرگ به حسابمان زده ای. معلوم است کجایی حاج آقا؟پیرمرد خسته تر از آن بود که جوابی بدهد.بابا شده بود تربت حسین که از خودِ کربلا آمده بود.شده بود کعبه ی خدا؛ متبرک بود؛ شفا میداد و بر سرِ طوافش با یکدیگر در جنگ بودیم.محسن هم نفس زنان مشرف شد به زیارت حاج آقا جمیلی. دستش را که بوسید گفت حجره را از هر چه هست و نیست بتکانید که بابا بخوابد.پیرمرد خواب را در هوا قاپید. اوضاع که آرام گرفت صدای سرهنگ در گوشم آمد که رضاخان! فرصت.گفتم الساعه و برادران را خبر کردم پِیِ سرهنگ بیایند تا از پدر بگوید.با سرهنگ جمع شدیم مرزِ ملک پدری و رضوانه و مرضیه ماندند بالاسرِ بابا و عروس ها در اتاق دیگر نوه ها را شام دادند.محسن و محمد زبانشان قفل بود و احمد کلام را به دست داشت.جمعه از شرمندگی و چهارشنبه از بی شرمی اش.سرهنگ هم هندوانه را درسته زد زیر بغلمان که خدا خیرتان بدهد، حاج آقا را خانه ی سالمندان یافتیم.نگاهی رد و بدل کردیم که احمد گفت مگر میشود؟ بابا هوش و حواسش کجا باشد که ردِ سالمندان را پیدا کند؟اصلا هوشش را خدا داده و حواسش را شما، مگر آنجا در و پیکر ندارد که خبری بدهد؟ سرهنگ گردن کج کرد: خدا داند؛ در خیابان دنبال پدرتان بودیم که ما را تلفن زدند. گفتند از سالمندان خبرِ پیرمرد هشتاد ساله ای رسیده که بعید نیست گمشده ی شما باشد.شکرخدا که خودش بود. آنها هم گفتند مردی صبح آمد اینجا و دو هزار تحویلمان داد و گفت جمیلی ست و میخواهد بماند؛ بعد هم گفتند این روزها پدرها زیاد گذرشان به اینجا میخورد و جای هیچ تعجب نیست.جز سکوت، صدای دیگری نبود.چه باید میگفتیم؟ این زبان بسته بماند آبرویش بیشتر است.تشکر کردیم و سرهنگ راهی شد و ما هم رفتیم به نیتِ تماشای پدر.خستگی از پیکرمان می‌چکید و با معده ی خشک رختِ خوابیدن پهن کردیم تا آن شب، کل هفته در خانه ی پدر بمانیم.محسن اتاق بابا ماند، خانم ها رفتند جای دیگر و سه برادر ماندیم در حجره ی پایین.حوالیِ خروس خون بود که رختِ خالی محمد نظرم را به خود گرفت.جای بحث نیست که دلم از او سراسر آتش بود و خوش داشتم حالی از آن حالِ بیخیالش بگیرم.هر چه نباشد، بارِ او در گم شدن پدر از همه مان سنگین تر به چشم می آمد.دمپایی به پا کردم و حیاط را دور زدم؛ میدانستم جز در چهار وجهِ خانه جای دیگری نیست.در انباری یافتمش.بی شرف نیم وجب سیگار را ده دفعه پُک نزده ده مرتبه بالا آورد.به او گفتم جز خاک بر آن کله چیزی نباید ریخت که عرضه ی دود کردن هم نداری.مرا که دید دست و پایش شل شد؛ سیگار را ول داد کف انباری.گفت قربانِ برادر بشوم! تقی بزن دو هزاری مان بیوفتد خان داداش آمده که اینچنین ضایع نشویم.گفتمش تو را خدا زده و همین بس است.دستش را گرفتم و نشستیم کنج انباری. نه نا داشتم گوشش را بپیچانم و نه دلش را.جایش گفتم که محمد تو رو به روح مادرجان خدابیامرز آدم بمان. چه میکردی بالاشهر؟سرش را بالا نیاورد: ولله راستش را گفتم؛ رفتم سراغ سفارشی پدر که سپرده بود دستِ امین خان.امین خان را به یاد داشتم. رفیق دیرینه پدر بود و کله ی خدمت را هم باهم تراشیده بودند. سخت حساب میکردیم روی مرامش.گفتم: کدام سفارشی؟با کلمات ور میرفت. نگاهم را از رویش بر نداشتم و کم آورد؛ مِن مِن کرد اما کم آورد.گفت همان سفارشیِ محسن دیگر.از جا پرت شدم که طفره رفتن بس است. رک و پوست کنده قالِ قضیه را بکن. چرا حرف را تکه تکه میکنی؟گفت من چه میدانم! حقا همان ها که محسن نباید ببیند.گفتم تو از کجا فهمیده ای؟ پوزخند شتری تحویلم داد و پرسید که مرا دست کم گرفته اید؟ ما خودمان هفت خطِ روزگاریم. مگر میشود برادر ناتنی را جای تنی بکنید در پاچه مان و سرمان نشود؟گفتمش بِبُر صدایت را. کو سفارشی؟ جواب داد: نبود. آقاجان هم وضعش خراب است ها. خداشاهده سقفِ شهر را سه بار وجب زدم تا خانه ی امین خان را دیدم؛ اِی اِی اِی؛ حیف که اجل به مردی مهلت نداد مگرنه خوب مِلکی زیر پا داشت.گفتم: ملکش چه وصله ای به تو دارد؟ آقاجان محسن را یادش بود؟چند دقیقه ساکت ماند.گفت یقینا بابا آنقدر نمیدانست که محسن پسرش نیست ولی مرا خبر کرد که رضا کِی می آید؟ من هم گفتم الله اعلم؛ آخرش که می آید.او هم رو کرد سمت درخت خرمالو و گفت صغیر! کبیرم که آمد، بگویید شاخه ی خشکیده ی درخت را تبر بزند. بعد هم، مثل اینکه هر چه گفته باشد یادش برود، در چشم بهم زدنی حکم کرد که بروم از امین خان کاغذ ها را بگیرم و بیاورم.خون خونم را میخورد. به دروغ های چهارشنبه خبطی وارد نبود اما به خدا قسم که آن صدا صادقانه از حنجره در می آمد؛ رنگ و بوی دروغ نمیداد.دستم را گذاشتم بر پیشانی: میگذارمش جای کَرَمِ خدا که پدر چیزهایی به یاد دارد. این هم از لطفِ روزگارست که حالش ناخوش نیست و پیدایش کردیم. اما خدا عقلت بدهد؛ چرا زودتر نگفتی که آن همه فحش حرامت نکنیم و دلمان آرام بگیرد؟محمد هم در جواب زبان باز کرد که رضاخان! راستِ مرا به زور میشود باور کرد چه برسد که تهمتِ دروغ هم بر ما چسبانده بودید. آقاجان تو را میگفت نه محسن را.کبیر تو هستی و صغیر من. نکند میخواستی جلوی خان داداش بگویم هر چه کرده برای خونِ غریبه کرده و بابا، یک شبه، بعد از خدمت با امین خان ورش داشته از ناکجا آباد آوردتش خانه و به زور جایش داده در شجره نامه ی جمیلی؟ سرش را کج کرد سمت دیوار: هر چند همه میدانند بَدَت نمی آمد راه را برایت باز میکردیم؛ هر چه نباشد این همه عقب ماندگی از محسنِ ناتنی برای تو از همه بیشتر زور داشت. انصافا هم اولی را دومی کردن درد دارد.جوابش را ندادم.اما میدانستم اگر مرا صد سال زودتر میزاییدن، باز چند قدم از جمعه جان عقب بودم.محسن وجودش برتر از من بود. هر چه که میکردم، تهِ کار، آقایمان او بود.ته تاقاری راست می‌گفت: خبرش اینگونه به ما رسیده که یک شب آقاجان بچه زیر بغل می آید خانه و به عیالش که مادرم باشد میگوید باید هوای این پسر را داشت.مادرم سنش کم بود و جز چشم چیزی در زبانش نمی‌چرخید.هر چند که در کَتِ ما نرفت محسن از کجا آمد و مرگِ مادرجان و فراموشیِ بابا این راز را تا ابد پوشیده نگه داشت.اَمان. خیال میکردم جز احمد و من کسی نمیداند که دست گیرم شد محمد، تیز تر از ماست و دم نزده.حالا آن لبخند تلخ برادر ارشد را به یاد می آورم.۱۸ سالم بود و از غرور پُر. آقاجان حجره را سپرده بود به محسن و آخرش باید شاگردی او را میکردم.میخواستم بداند جایم را تنگ کرده و هر چه دارد از صدقه سری من است.دم دکان بحثم با او بالا گرفت؛ گفتمش هر چه جان بکند جز نون خوری اضافه هیچ نیست و بوی کثافت آن حرفا هنوز در مشامَم است.خام بودم.حالا این را میفهمم که من از اولش پنج سال دیر زاییده شدم. از اولش قسمت بر دومی بودن بود.دخلی به اولی و سیُمی نیست. حرف، حرفِ مردانگیست؛ حرفِ محسن است که بیشتر از من و رضوانه و احمد و محمد نوکری بابا را کرد.لاجرم گاهی احمد رشیدِ خاندان بود؛ گاهی حتی رضوانه و شاید محمدِ ته تاقاری هم اوقاتی را برای ما بزرگی میکرد.من را هم چنین شبی تاجِ سر کرد. در دلتنگی آقاجان بودم؛ تکیه گاهِ محسن بودم؛ پشیمان بودم؛ هفت بودم؛ بعد از سالها حرص و غرور، هفت بودم برای همه.آن شب به راستی خیال کردم، هفت روزِ هفته هستم و ای کاش زودتر خبرم میشد که تسلیم شدن این چنین آدم را بزرگ میکند.در همین خیال میپلکیدم که هفتم آذر ماه، هشتم شد.صبحش هر چه سعی کردیم بر مغز آقاجان سوار شویم و چیزی از زیر زبانش بیرون بکشیم، جواب نداد.نه حالیِمان شد که پدر چطور راه را پیدا کرد و چطور نه کسی او را دیده و نه او کسی را.و نه محمد به واقع راستِ ماجرا را فاش کرد و شاید هم هرگز پیِ سفارشی پدر و امین خان نرفته بود که در پسِ ذهن به یاد دارم احمد گفت میان برادرِ کوچک تر و ملکِ امین خان حداقل چهار خیابان فاصله بود.ما هم دنباله اش را نگرفتیم.وقت تنگ بود برای گرفتن.گم شدن پدر روح ما را شُست؛ گرچه نه آنقدر ها که راهِ کج شده ی محمد را یک شبه راست کند یا احمد را مجاب کند از ول جنبیدن دست بکشد.حتی یک سکه ی مرا دو سکه و محسنِ ناتنی را تنی نکرد؛ رضوانه هم تا آخرش گلاب مادر ماند و درخت خرمالو هرگز بار نداد.اما عوضش هر دوشنبه کلید می انداختم درون درِ زنگ زده و داخل نیامده برادران و تک خواهر سلام میکردند که بسی عجب است! امروز رضا خان دیر رسیده است.فی حیث المجموع، به میمنت ترسِ از دست دادن پدر، نیت کردیم هفته را بچسبانیم بهم و بعد از آن هر چه بود به خوشی میگذشت مگر حالِ پدر، که چندان خوش نبود.میدانستیم رفتنی ست و باید دل میکندیم؛ به پشیمانی ام قسم، هیچ احد الناسی نمیداند دردِ پشیمانی را.حال سه سالی از لحظه ی گم شدن بابا میگذرد و دیگر هیچ هفت روزِ هفته ای برای پیدا کردنش در این شهر و در این دنیا کفایت نمیکند.خواباندیمش حوالی مادرجان؛ بدون درد.شبِ فوت بابا هم سفارشی ها از وری رسید که هیچ خطی به سرای امین خان و بالاشهر وصلش نمیکرد.و الا تقسیم سهم الارث، هیچ لفظی، معنای فاش کردنِ رازِ چندین ساله ی خانواده ی جمیلی را نمیداد و فرض بر این باقی ماند که هرگز نباید فاش شود و فاش نشد.محسن برادر ارشد باقی ماند؛ از اولش هم زاده شده بود که بزرگی کند برای ما؛ حقا که بزرگی مرامِ او بود.با تمامِ تفاسیر، این حرف ها، حکایتِ گم شدن پیرمرد هشتاد ساله نبود. نقلِ کینِ من و خونِ محسن هم نبود.شاید ابدا هیچ دخلی به ما ندارد.صد سالِ دیگر هم بشود، آخرش درخت خرمالو میخشکد؛ شیشه ی علی قباز میشکند؛ محسن میخواباند در گوشم؛ بابا گم می‌شود و این هفته می‌شود آخرین هفت روزِ قاچ شده.اگر سر راست تر بگویم: حرف، حرفِ شنبه و دوشنبه و جمعه نیست.حرفِ یک روز است که می آید و هیچ هفته ای نمیتواند جلویش درآید.روزِ ما آمد.سخت هم آمد.اما آمد و ما هم به خودمان آمدیم.همه ی آن هفت روز ها ذاتا کارشان همین بود، که بیایند و بروند. اما الحق که یک روز را سپرده اند تا بیخِ روزگار بنشیند و نگذرد؛ نه که شَبَش صبح نشود، نه؛ هفتم آذر ماه، همیشه هشتم میشود؛ اما امان از روزی که دیر بجنبی.دیر بجنبی و نبینی چه شد که فردا شد و بعدش، هر چه میکنی نمیگذرد؛ قسم به مقدسات که جز این نیست.به قول مادرجان خدابیامرز؛ جان به جانتان کنند مردِ لحظه ی آخری هستین.بسکه معلم سال پنجم شکایتِ تاخیر ما را به مادر کرده بود، این را گفت.استادمان سوادش قد نمیداد، اما من به خودتان میگویم: بجنبید! حالایش هم لحظه ی آخر است.این روزگار لبریز است از پیرمرد هایی که با شاخه های خشکیده ی درخت خرمالو درگیرند و نمی‌دانند در شهر چه می‌گذرد.بجنبید!در این دیار، شجره نامه های بی اساس بسیار است و هفته های تکه شده هم اندک نیست.مردانه بجنبید و آنچه باید بیابید، پیدا کنید؛ من صدای بمِ برادرم را گرو میگذارم.مهرِ مادرانه ی خواهرم را میبخشم.صبرِ عیالم را میدهم که به خودتان بیایید.لاجرم، غیرت و حسرت و حسادتِ خاندان جمیلی وسط؛ هفت ها! بابا را پیدا کنید. دوستدار شما https://vrgl.ir/wYFio پ ن: بالاخره تموم شد و امیدوارم از نتیجه لذت ببرید. خودم از نوشته راضی ام و به عنوان اولین تجربه در چنین سبکی، به نظر خوب یا حداقل قابل قبول میاد.پ ن 1: شاید بد نباشه بگم که از یه جایی به بعد نوشته ی اصلی پاک شد و اعتراف میکنم حسابی به خاطرش گریه کردم، اما دوباره شروع کردم به ادامه دادن و این متن نتیجه ی دومین تلاش منه.پ ن 2: سعی کردم طولانی نشه چون میدونم گاهی متن های طولانی آزار دهنده اس به ویژه چنین نوشته ای که شاید همه پسند نباشه.پ ن احتمالا آخری: در نهایت ممنونم از همه ی عزیزانی که داستان رو دنبال کردن و با حرفاشون کلی انرژی بهم دادن؛ امیدوارم شایسته ی توجه شما بوده باشه. ( خیلی دلم میخواد اسم تک تک دوستان رو بیارم اما حیف که خیلی طولانی میشه و به جاش از sadra.M.P تشکر ویژه میکنم که نقش پررنگی توی ادامه دادن داستان داشت. ازت ممنونم و فایتینگ)پ ن به نظر میاد آخری: اگر خوش شانس نبودم و نظرتون جلب نشده برای جبران، همینجا قولِ یه پُست متفاوت رو بهتون میدم.پ ن قطعا آخری: و در آخر نقدی، تعریفی، سخنی؟ شاد باشید و ایام بگذره طبق آرزو های شما.