دزد آشنای طلاهای من

دزد آشنای طلاهای من توی ماه گذشته که چند روز تعطیلی پشت سر هم بود ما قصد داشتیم به مسافرت برویم. تقریباً ساختمونمون خالی بود به غیر از خانم کریمی که تو تعطیلیا گفت: خونه می‎مونم و جایی نمی‎رم؛ همسرم خیلی خوشحال بود بابت این قضیه می‎گفت شانس اوردیم که خانم کریمی و خانوادش جایی نمی‎رن و ساختمون خالی نیست اینجوری خیالم از بابت طلاهامون راحته. همسرم درست می‎گفت، خیال منم راحت بود از این بابت، راستش ما مقداری طلا تو خونه داشتیم برای همینم هرموقه جایی می‎رفتیم که چند روز خونه نبودیم خیلی دلمون شور می‎زد آخه علاوه بر طلاجات و جواهرات من شوهرم چندتا شمش طلا نیز توی خونه قایم کرده بود که کل پس اندازمون توی سال‎هایی بود که با هم زندگی مشترکمون رو شروع کرده بودیم.خلاصه براتون بگم که ما خوش و خرم رفتیم مسافرت و آپارتمان رو هم سپردیم به خانم کریمی! اما این خوشحالیمون زیاد دوام نیورد فردای همون روز خانم کریمی با من تماس گرفت و گفت دزد اومده تو ساختمون تا متوجه شدم زنگ زدم پلیس، الان پلیس اینجاست اگه می‎تونین برگردین که سریع‎تر پلیس کار پیگیریشو شروع کنه. شاید باورتون نشه ولی وقتی اومدم به همسرم بگم لکنت گرفته بودم اصلا انگار زبونم نمی‎چرخید برام مثل یه خواب بود همش با خودم می‎گفتم یعنی من دیگه هیچ‎وقت طلاهامو نمی‎بینم :( بالاخره با کلی ناراحتی و از لابه لای صدای هِق هِق گریم هرچی خانم کریمی بهم گفته بود رو به همسرم گفتم خیلی زود سوار ماشین شدیم و از همون مسیری که دیشب خوشحال و شاد طی کرده بودیم خیلی ناراحت و پر از استرس برگشتیم.تقریباً حدود 5 ساعت بعد رسیدیم خونه، یک راست رفتیم داخل آپارتمان، خدا برای هیچ‎کس همچین روزی رو نیاره خونمون شده بود بازار شام! هیچ وسیله‎ای سر جاش نبود همسرم پاهاش سست شده بود و نشست، منم همین‎طوری هاج و واج نگاه می‎کردم انگار منتظر بودم تا یکی بیاد و منو از خواب بیدار کنه. یکم طول کشید تا پلیسا بیان و با ما صحبت کنن آقای پلیس می‎گفت با این‎که ساکنین طبقه‎ی اول و طبقه‎ی دوم و طبقه‎ی چهارم هم نبودن چرا دزدا فقط اومدن و قفل در شما را شکستن!!! بعد کلی سوال و جواب کرد مارو که به کسی گفته بودین نیستید یا اینکه به تازگی گفته بودین به کسی که طلا خریدید؟! آقای پلیس عقیده داشت که دزد آشنا بوده و می‎دونسته شما مقدار قابل توجهی طلا در خانه نگهداری می‎کنید! منو همسرم نگاهی به هم کردیم! آخه چه کسی اومده و هرچی طلا داشتیم رو برداشته و برده... دیگه کاملاً گیج شده بودیم و ناامید! قرار شد چندتا از وسایلامونو ببرن انگشت نگاری تا ببینن متوجه می‎شن کار کی بوده یا نه. چند روزی گذشت و منو همسرم هر روز برای پیگیری به اداره‎ی پلیس زنگ می‎زدیم اما خبری نبود که نبود تا اینکه یه روز از اداره پلیس باهامون تماس گرفتند و گفتند: خوشبختانه یکی از سارقین دستکش دستش نبوده و مشخصاتی از سارق پیدا کردند، از ما خواستند برای شناسایی و تایید هویت سارق به پاسگاه برویم.‎ در آنجا عکسی به ما نشان دادند که باورش برامون خیلی سخت بود. اره خودش بود پسر کوچیکه خانم کریمی! آقای پلیس وقتی که فهمید ماجرا رو به ما گوش‎زد کرد که دیگه هیچ وقت و هیچ وقت اسرار خونمون رو برای هیچ احدی تعریف نکنیم چون بنده خدا خود خانم کریمی روحشم از این اتفاق خبر نداشت و وقتی فهمید پسر کوچیکش موقعی که از حرفای من با مادرش فهمیده که ما تو خونمون مقداری طلا داریم با دوستش همکاری کرده و اومدن سر وقت طلاهای ما! خلاصه بعد از پیگیری نیروی انتظامی و اعتراف پسر خانم کریمی مشخص شد که او طلاها رو بر داشته به یه طلافروشی فروخته بود، البته چون طلافروش هم مال خری ( یعنی طلای بدون فاکتور خریده ) کرده بود مغازش پلمپ شده بود تا توی دادگاه تکلیفش مشخص شه. این ماجرا رو تعریف کردم تا هیچ وقت رازای خونتون رو به کسی نگید مثلاً اینکه چقد طلا دارید کجا قایمش کردید رو به هیچ احدی نگید چون بعدها از جایی که فکرشم نمی‎کنید ضربه می‎خورید!