داستان سفر اسرار آمیز 10

... پس ما تنها نیستیم ؟نگاهی به اطراف کردم سکوتی آنجا را فرا گرفت . چارلار و چند نفری که در آن قسمت بودند به من داشتند نگاه می کردند . ادامه دادم : بله صد در صد ما تنها نیستیم ، فقط یک عده انسان بی عقل این فکر را می کنند و دوباره شروع به جستجو و خواندن مطالب کردم.در حال مطالعه بودم که چارلار به دیدنم آمد و پرسید نمی خواهی استراحت کنی .گفتم : چرا احساس خستگی می کنم اینجا شب و روز ندارد از کجا باید بفهمیم وقت استراحت است و یا وقت کار.چارلار گفت : اینجا زمان تقسیم شده است و هر هشت ساعت یک گروه کار می کنند و دو گروه استراحت می کنند.اینجا زمانبندی به این صورت است ، طول و غروب و چرخش ستارگان تاثیری در کار ما ندارد و زمان خود را طوری تنظیم کردیم که کارها ایراد پیدا نکند هر فرد در اینجا در یک دوره هشت ساعته کار می کند و شانزده ساعت دیگر به استراحت و مطالعه و کارهای معمول می گذراند. بگذریم مطالعه به کجا رسید و چیزی که بدردت بخورد کشف کردی.گفتم: همه چیز اینجا شگفتی است، وقتی در اینجا مطالب را میخوانی و با دانسته های خودت مطابقت میدهی می بینی خیلی اختلاف وجود دارد و بعضی از موارد کلاً بصورت دیگر ذکر شده است.با چارلار از کتابخانه و بقول او تالار اطلاعات خارج شدیم و مرا به محل استراحت راهنمایی کرد. سوار آسانسور شدیم و به یکی از طبقات رفتیم در آنجا محل استراحت بود.چالار پرسید : چه نوع استراحتی را دوست داری ، دریایی ، صحرایی و فضایی.با تعجب پرسیدم: یعنی چه ؟چارلار: حالا یکی را انتخاب کن می فهمی.گفتم: فضایی را دوست دارم، به طرف دربی راهنمایم کرد. درب را که باز کردم یک تختخواب بزرگ و زیبا در وسط یک اتاق بود و این تخت انگار در فضا شناور بود و دور تا دور آن سیارات ، منظومه ها ، کهکشان و شهاب ها و هر آنچه که در فضا بود در آنجا هم بود، حیرت زده شده بودم بی اختیار به سمت تخت رفتم و روی آن افتادم و چشم در آسمان داشتم بسیار زیبا بود و موسیقی خاصی هم پخش میشد مثل صدای نهنگ در زیر آب بود و لحظاتی بعد انگار تختم در فضا شناور شد و در بین ستارگان و کهکشان شروع به حرکت نرم و ملایمی کرد و من غرق تماشای آن شدم و دیگر هیچ نفهمیدم.نمی دانم چقدر خواب بودم که چارلار من را بیدار کرد از جا که بلند شدم انگار در بهشت بودم در اطرافم چندین آبشار زیبا قرار داشت در کنار تختم چندین آهو و پرندگانی از قبیل طاوس در حال حرکت بودند بیشه ی بزرگ و درختان با شکوه که در نسیم صبحگاهی تکان می خوردن.به چارلار نگاهی کردم و پرسیدم اینها همه مجازی هستند، چارلار اشاره ای کرد. همه چیز محو شد و گفت بله همه اینها مجازی است و این اتاق ها چند بعدی هستند و هر حالتی را برای آن میشود تعریف کرد.به اطراف نگاه کردم چیز خاصی دیده نمیشد جز دیوارهای صاف و سیقلی گفتم: الان اینجا را کویر کن .با یک اشاره آنجا شد یک کویر سوزان که باد شدید شروع به وزیدن کرد ، دانه های شن بود که بصورتم میخورد. تختم را باد داشت با خود میبرد و از هر طرف نگاه می کردی صحرا بود که طوفانی در آن برپا بود.ناگهان زمان به یادم افتاد از چارلار پرسیدم زمان دارد می گذرد ، من چند وقت است اینجا هستم الان متوجه غیبتم میشوند .چارلار با خونسردی گفت: ما حدود بیست و چهار ساعت است اینجا هستیم و کسی متوجه غیبت شما نمی شود و اگر هم بشوند بزودی از یادشان میرود..... یعنی چه از یادشان میرود.چارلار : ما هر چند روز که اینجا باشیم وقتی بخواهیم برگردیم به زمانی بر می گردیم که هنوز با من سفر را شروع نکردی.... یعنی در زمان سفر میکنیم و بر می گردیم به زمانی که هنوز سفر را شروع نکردیم.... بله.... ولی می گفتید سفر در زمان ممکن نیست ما نمی توانیم در زمان سفر کنیم خصوصاً به آینده و از این حرفها.چارلار: شما هم اکنون در آینده هستی.با تعجب پرسیدم چطور در آینده هستم من که طبق معمول یک ساعتی حرکت کردیم و الان هم اینجا هستیم و طبق معمول داریم پیش می رویم چارلار جواب گفت: بله همینطور است شما اکنون طبق معمول پیش میروید و چندین روز عادی مهمان ما هستی ولی وقتی سفر تمام شد و برگشتی به زمانی خواهی رسید که هنوز سفر را شروع نکرده ای و آنچه در این سفر گذشته سفر در زمان آینده شما خواهد بود.پس هر چه که الان دارد برای من اتفاق می افتد در آینده من است و من هنوز این سفر را شروع نکردم، خیلی پیچیده بود و من گیج میزدم .چارلار دست من را گرفت و گفت دنبال من بیا برویم صبحانه بخوریم . از آنجا خارج شدیم.در حالی که از اتاق خارج میشدیم گفتم: می خواهم اینبار در وسط اقیانوس بخوابم امکانش هست ؟چارلار گفت : بله امکانش هست.وارد سالنی شدیم که میزهای زیادی در آن چیده شده بود و در اطراف یک میز نشستیم ، بعد از چند لحظه یک پیش خدمت دو لیوان مایع رنگی برای ما آورد هر لیوان داخل یک بشقاب بود و کنار لیوان دو عدد حبه قند رنگی قرار داشت و بعد از گذاشتن آنها روی میز تعظیمی کرد و از آنجا دور شد.من نگاهی کردم ، لیوان برداشتم و آن را هم برانداز کردم .چارلار گفت: این یک وعده غذای کامل است که تا هشت ساعت از تشنگی و گرسنگی شما جلو گیری می کند و کلاً جذب بدن می شود.خنده ام گرفت به چارلار گفتم پس برای همین است که لاغر هستید چون غذاهای شما دقیق و به اندازه است .... بله دقیق و به اندازه و ما به مرور زمان و در طول چندین هزار سال بدن ما تغییر کرده و ساختار آن به این صورتی که می بینی در آمده است. شربت را بخور برویم و آن حبه ها هم طمع غذا هستند.یکی از حبه ها را خوردم مزه خوبی داشت مزه لبنیات می داد و شربت را هم سر کشیدم مایع خیلی غلیظی شبیه ژله روان بود.چارلار گفت : دوست داری سفر مجازی بروی؟پرسیدم به کجا ؟گفت: هر جای که دوست داشته باشی ؟گفتم: می توانم به گذشته خودم بروم و کارهای که نتوانستم انجام بدهم را درست کنم.چارلارگفت : به گذشته خودت می توانی بروی ولی هیچ کاری نمی توانی انجام دهی چون آنها تصویری بیش نیستند و فقط می توانی نظاره گر باشی و هر جای دیگر و هر زمانی را که انتخاب کنی همین است فقط نظاره گر هستی و هیچ دستکاری نمی توانی در گذشته انجام دهی.پرسیدم در آینده به چه صورت است؟... در آینده هم به همین صورت است ، در آینده هر اتفاقی بیافتد از گذشته شما سر چشمه می گیرد ، مثلا در همین سفر شما چند روزی مهمان ما هستید و از اینجا بازدید می کنید و ما بعد از پایان بازدید شما را به زمان چند لحظه از قبل از شروع سفر بر می گردانیم تا کسی متوجه غیبت شما نشود و هم اطلاعاتی که در ذهن شما ثبت شده است پاک شود، حال اگر در حین این سفر صدمه ی فیزیکی به شما وارد شود مثلا یک انگشت شما قطع شود، شما بعد از برگشت به زمان خود آن انگشت را نخواهید داشت چون آنرا از دست داده اید و دیگر وجود ندارد در زمان بازگشت همراه شما باشد.