روجا چمنکار

بانو "روجا چمنکار"، نویسنده و شاعر ایرانی، زاده‌ی ۲۰ آذر ماه ۱۳۶۰ خورشیدی در برازجان استان بوشهر است؛ که در زمینه‌های شعر، نمایشنامه، فیلمنامه، کارگردانی فعالیت دارد. نخستین سروده‌های او در ده سالگی در نشریات شیراز به چاپ رسید.چمنکار تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته سینما در دانشگاه هنر (تهران) آغاز کرد، در دوره کارشناسی ارشد به تحصیل در رشته ادبیات نمایشی در همان دانشگاه پرداخت و سپس به فرانسه رفت و به تحصیل در رشته زبان‌های شرق (ادبیات معاصر فارسی) در مقطع دکترا و نیز سینما در مقطع کارشناسی ارشد مشغول شد.وی در سال ۱۳۹۰ برنده جایزه کتاب سال شعر جوان (به نام قیصر امین‌پور) از سوی وزارت ارشاد ایران گردید که مورد انتقاد وبگاه فارس نیوز قرار گرفت. همچنین او بارها کاندیدا و برگزیده انجمن‌های ادبی مختلفی چون: کاندیدای سومین دوره جایزه‌ی شعر امروز ایران (کارنامه)، برگزیده‌ی چهارمین دوره‌ی جایزه شعر امروز ایران (کارنامه)، برنده‌ی دومین دوره‌ی شعر زنان ایران (خورشید) شده‌ است.▪︎کتاب‌شناسی:- رفته بودی برایم کمی جنوب بیاوری- مردن به زبان مادری- سنگ‌های نُه ماهه - با خودم حرف می‌زنم (نمایشنامه‌) - همیشه دری باز به دربه‌دری بودم- عاشقانه‌های ناکجا - نهمین روز دریا (نمایشنامه‌) - می‌خواهم مجسمه باشم (فیلم‌نامه‌)- پیش از طلوع (فیلم‌نامه‌) - به خواب من بیا (فیلم‌نامه‌)▪︎فیلم‌شناسی:- می‌خواهم مجسمه باشم - پیش از طلوع- به خواب من بیا - فضه (فیلم کوتاه)- یادها، بوسه‌ها، خنجرها (مستندی از زندگی و شعر منوچهر آتشی) ▪︎نمونه شعر:(۱)[می‌خواستم پرنده باشی] می‌خواستم پرنده باشی پر بکشی وهرگز برنگردی.حالا سال‌هاست در من لانه کرده‌ایشاخه‌هایم را شکسته‌ایهر شب خواب‌هایم را ریخت‌ و پاش می‌کنی وهر روزنوک می‌زنی به زندگی‌ام...(۲)از تهران که می‌گویم به دریا می‌رسم از خودم از تو از آسمان که می‌گویم به دریا می‌رسم از دریا که فاصله می‌گیرم که فراموش می‌کنم که دوباره شروع می‌کنم به دریا می‌رسم کجای دریا نشتی داردکه تمام رابطه‌های من عاشقانه می‌شوند خیس می‌شوند و به دریا می‌رسند. (۳)[پیدایم کن] پیدایم کن از اثر انگشت روی فنجان‌ها توی کافه‌ها از ایستادن پشت ویترین‌ها چسبیدن به عروسک‌ها به درخت گیلاسی که به نامم بودنیمکتی زرد، رُزی سفید، روزی برفی پیدایم کن از لرزیدن زیر ترس، توی گریه وسط رقصی بندری، استکانی کمر باریک، شبی تاریک حافظه‌ام کجاست؟خانه‌ام کجاست؟خنده‌ام کجاست؟پیدایم کن از پاورچین زیر پنجرهپنج‌شنبه، مترو، ایستگاه آخر آخر اسمم چه بود؟اسمم چه بود؟پوستم چه رنگی بود؟پیدایم کن از رد پای کلمات جلوی سینما، توی پاک، انتهای خیابانی درازخیابانی درازدیروزی درازروزی درازرازم چه بود؟سایه‌ام کجاست؟تهران، میدان ولی‌عصر، جنب بانک ملی ایرانقسمت اشیاء گمشدهپیدایم کن از میان سایه‌های بی‌نشان اشیاء گمشده...(۴)[دلفین‌های آبی] هر صبح از خواب می‌پرمعجله می‌کنم دلفین‌های آبی را به موهایم می‌زنم جایِ لب‌هایت را بر لب‌هایم صورتی می‌کنم میز را می‌چینم صدایت می‌زنم بعد به یاد می‌آورماز پاییز به بعد دیگر نبوده‌ای و من هر صبح از خواب پریده‌امعجله کرده‌امدلفین‌هایِ آبی را به موهایم زده‌امجایِ لب‌هایت را بر لب‌هایم صورتی کرده‌اممیز را چیده‌ام و بعد صدایت زده‌ام...(۵)[چشم‌هایت را نبند] تمام راه‌ها را به رویم بسته‌اند از مژه‌هایت بالا آمده‌ام چشم‌هایت را نبند.(۶)[دری به در به دری] همیشه دری باز به در به دری بودم رفتن را بیشتر از آمدن دوست داشتم صدای تو تنها سرزمین واقعی‌ام بود کلمات را در آغوشت پنهان می‌کنم از این به بعد همه می‌توانند شعرهایی از مرادر تو بخوانند. (۷)[آبشارهای مخفی به چشم‌هایت می‌آیند] به گردنبندی که توی گردنم انداخته‌اند دیگر آویزان نشو پنجره‌ها را گِل بگیر مبادا دوباره عاشقم کنند صدایم را گِل بگیر چشم‌هایم را بگذار همیشه باز بمانند و سیاهلباس مخصوصم را به تن کنم این جنگ، آخرین تلاش من برای زنده ماندن خواهد بودمی‌خواستم بروماز تو از این خانه نمی‌خواستم برای عروسک‌هایم پدری کنی مادر!وسواس عجیبی گرفته‌امدر شانه کردن موهامفر شده‌اند و خاکستریمتوقفم نکن این جنگ، آخرین تلاش من برای زنده ماندن خواهد بودلب‌هایم را از پشت بام فراری بدهلرزش صدایم را از پشت بام فراری بدهقلبم را از پشت بام فراری بدهچشم‌هایم رابگذار همیشه باز بمانند و سیاهبه گردنبندی که توی گردنم انداخته‌اند دوباره آویزان می‌شویدوبارهآبشارهای مخفی به چشم‌هایت می‌آیند صخره‌های وحشی به اندامت چیزی میان دست‌هایت ولرزش صدایم رد و بدل می‌شودنه متوقفم نکن لباس مخصوصم را به تن کرده‌امهمان که روی منجوق‌های براقش وقت صلح فرمان شلیک می‌دادیاین جنگ آخرین تلاش من برای زنده ماندن خواهد بود. (۸)[از تهران که می‌گویم به دریا می‌رسم] از تهران که می‌گویم به دریا می‌رسم از خودم از تو از آسمان که می‌گویم به دریا می‌رسم از دریا که فاصله می‌گیرم که فراموش می‌کنم که دوباره شروع می‌کنم به دریا می‌رسم کجای دریا نشتی داردکه تمام رابطه‌های من عاشقانه می‌شوند خیس می‌شوند و به دریا می‌رسند.(۹)[نه سایه نه سکوت نه ساعت] با تو شبی در آینده‌ای نه چندان دورزندگی نکرده باشم وتو گریه‌هایم را بغل نکرده باشی نه انتظار کشیده باشی در انتهای جهانی گردجنون تلخ جهان مراگمم نکرده‌ای که پیدایم نکرده باشی نه سایه نه سکوت نه ساعت نه صندلی خالی و فنجان نشسته‌اینه پایه‌های سست و شکسته‌اینه چشمانت را بسته باشی ومرا به یاد آورده باشی نه نبضم را از پایه‌های میز تکانده باشی دستم را گرفته باشی بیرون زده باشیم از شعر شب بوق ممتد بارانخنده الو صدانباخته‌ای که نبرده باشی نه خیابانی که با من قدم زده باشی نه کافه‌ای که روبرویم نشسته باشی نه غروبی نه بارانی نبوده‌ای که نباشی نرفته‌ای که نیامده باشی.(۱۰)[در دستانم خطی نیست] در دستانم خطی نیست نه خطی که طول عمرم را نشان دهد نه خطی که آینده‌ام را بگوید و نه خطی که مرا به کسی برساند من تمام خطوط دنیا رادر چشمانم پنهان کرده‌ام تا از نگاه متعجب کف‌بین‌ها دلم خنک شود.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها)