انتخاب

چقدر حرف میزنی بس‌کن و زودتر تلفن را قطع کناین جمله‌ی تکراری و همیشگی مادرم بود که هر بار گوشی تلفن را دست من می‌دید، گفته میشد .مشغول به انجام هر کاری بود، خودش را به من می‌رساند و از بالای عینک‌اش نگاهم می‌کرد، در حالی که دو دستش را در گودی کمرش فرو کرده بود و با نوک پنجه‌ی پاهایش به زمین می‌نواخت تا اینطور من را متوجه‌ی حضور مقتدرانه‌اش کند و اگر بلافاصله به علائم هشدار‌دهنده‌اش توجهی نمی‌کردم قطعا موج صدایش تمام فضای خانه را پر می‌کرد.باز که رفتی سروقت اون‌ تلفن لعنتی اینا کی هستند که مدام در حال پچ‌پچ کردنی باهاشون چی می‌گید که تمومی نداره؟بارها او را در حالی که پشت در اتاقم فال‌گوش ایستاده بود مچش را گرفته بودم و به راحتی می‌گفت :چیه؟ من مادرتمباید بدونم که با کی دوستی و چی داری میگیتو خودت عقلت نمیرسه یه روز میفهمی که ....و از اینجا به بعد حرف‌هایش را از بَر بودم یا من را به ندامتگاه و بازداشتگاه کشانده بود و یا میان‌ِ معتادانِ کارتن خواب پیدایم کرده‌اند و یا آنقدر فساد و سیاهی از من بیرون زده که حکم اعدامم را در جا اعلام می‌کرد .بیشتر اوقات برای جلوگیری از آبروریزی بیشتر در مقابل دوستانم، مجبور می‌شدم با عذرخواهی تلفنم را نیمه‌کاره قطع کنم. حرف‌هایش مثل پتک بر سرم کوبیده میشد و چنان‌ میخی هرز و کند من را در زمینی سفت فرو می‌کرد . و برای هزارمین بار شباهت من با پدرم را یکی‌یکی یاداوری می‌کرد و من را سزاوار هر دشنام و تهمتی می‌دانست‌. در خیالش دادگاه صحرایی برایم برپامی‌کرد و نامه اعمالم را بدست چپم می‌داد.و‌می‌گفت: تو هم قراره بشی یکی مثل همون‌ پدرت دیگه، اینقدر دنبال این و اون افتاد و به حرف دوستاش گوش کرد ، که آخرِ سر با همونا رفت و گم‌گور شد.و مارو با هزار بدبختی تنها گذاشت.بفرما اینم نتیجه رفیق‌بازی ..... سلاحی جز سکوت و اطاعت نداشتم.استخوان‌هایم در زیر آوار تحقیر‌هایش خرد میشد می‌دانستم اگر لب باز کنم اوضاع بدتر خواهد شد .تماسم را قطع کردم. دوستان نزدیکم دیگر همه چیز را می‌دانستند گاهی این‌ ماجرای تکراری باعث خنده‌امان میشد اما برای من زهرِ تلخندی بود که ذره‌ذره وجودم را خرد می‌کرد در پشت تمام مادرانه‌هایش همیشه زخم‌زبان‌هایش بر دلم‌ نیشدر میزد. و نمی‌توانستم به عنوان یک‌ مادر او را بپذیرم بیشتر شبیه یک‌زندانبان بود، تا مادر، مادری که می‌بایست فرشی از بهشت زیر پایش پهن می‌بود، اما آنچه که من می‌دیدم‌ جهنمی از برهوت عاطفه بود که او بر آن قدم می‌گذارد. حرف‌هایش را میزد و می‌رفت‌ چنانکه ماموریتش تنها تحقیر و له کردن من باشد. غروری که بعد از آن در حرکات و رفتارش می‌دیدم‌ بیشتر از هر زمانی من را از او متنفر می‌کرد.و من خموده و بی‌حوصله‌تر از همیشه برای التیام زخم‌های روحی‌ام و فرار از سرزنش‌های مداوم‌ به کنج اتاق بی‌پنجره‌ام و کتاب‌های چندبار خوانده شده پناه می‌بردم و خود را میان دیوارهایش جای می‌دادم . از اینکه هنوز خاطرات کودکی من را در سی‌سالگی رها نکرده به خودم لعنت می‌فرستادمباید کاری می‌کردم. دانشگاه و رشته‌ی مورد علاقه‌ام را به خاطر همین سرزنش‌های او از دست داده‌ام .سرم‌ از سنگینی روی گردنم باری اضافه می‌نمود و اگر رهایش می‌کردم به آنی پخش زمین میشدم مردمک چشمانم به ته کاسه‌ی سرم چسبیده بود. سروصدای روده‌هایم امانم را برید و توان صبر برایم نگذاشت چند لحظه بعد خودم را جلوی در یخچال یافتم که پنجه در قالب پنیر فرو کرده‌ام می‌خواستم همه چیز را در لذت خوردن‌ِ پنیر هضم‌کنم و فرو دهم شکمم را به داخل یخچال هل دادم و خودم را روی در آن انداختم و محو تماشا شدم و به دنبال طعمی تازه می‌گشتم. زیر نگاهم برآمدگی شکمم سایه انداخته بود از دیدنش بیزار بودم هر روز جلوتر می‌آمد و با خودش زخم‌ِزبان‌های مادرم را بیشتر به سمتم می‌کشاند . خودم را از هر فکری رها کردم و انگشتان آغشته به خامه را در دهانم فرو بردم همه چیز برایم رنگ باخت چشمانم را بستم و حرکت نرم خامه را در مری دنبال می‌کردم که به آنی همه چیز چون صاعقه از چشمانم بیرون زد و غرشی تمام فضای آشپزخانه را پر کرد ، پس سرم‌می‌سوخت و گزگز آن تا نوک‌انگشتانم‌ پیچید . با فریاد مادرم به دنیای سیاهم برگشتم . خامه در گلویم ماسید و سرفه‌های مداوم امانم را بریده بود کف اشپزخانه پر شد از تکه‌هایی مخلوط از پنیر و خامه، فریادهای مادرم به فحش و ناسزا تبدیل شده بود. پسره‌ لندهور دیوانهاین چه وضع غذا خوردنههیچ‌وقت بلد نیستی یک‌ کار را درست انجام بدی.خودمم را زیر پتو جا دادم و در سیاهی ان فرو رفتمکاش همان سال به بهانه دانشگاه رفته بودم ، کاش می‌توانستم مثل زهره و سپهر چمدانم را برمی‌داشتم و می‌رفتم ، ای کاش می‌توانستم من هم مثل آنها ناله‌های او را نشنوم. بعض روی خامه می‌لغزید و من به اصرار آن را فرو می‌دادم گرمایی گونه‌هایم را داغ می‌کرد و در شیار گلویم فرو می‌رفت .هر چه می‌کردم فریادهای بی‌امانش راحتم‌ نمی‌گذاشت . تصمیم گرفتم‌ یک قرص آرامبخش بخورم از جایم‌ برخاستم و پاورچین به سمت آشپزخانه رفتم راهرو نیمه‌ تاریک‌ بود نور ضعیفی از میان شیارهای کرکره روی زمین افتاده بود. سکوتی مشکوک و خالی از فریادهای مادرم تمام خانه را پر کرده بود. که صدای برخورد جسمی سنگین با زمین‌ میخکوبم کرد جرات تکان خوردن نداشتم در دم همه چیز در تاریکی فرو رفت انگار آسمان به یکباره با تمام سیاهیش پایین آمده بود .چنان همان روز که میان تاریکی کوچه به بهانه‌ی یک‌آبنبات ساعت‌ها به انتظار پدر ایستاده بودم . شانه‌هایم از سرما یا ترس می‌لرزیدند. بدنم خیس عرق بود و پاهایم در میان دمپایی‌های ابری لیز می‌خوردند ترسی در دلم افتاد این همه سکوت عجیب به نظر می‌آمد. می‌ترسیدم از سرجایم تکان بخورم هر لحظه منتظر بودم که لنگه دمپایی و یا لیوان و حتی کارد آشپزخانه‌ایی به سمتم بیاید و یا دستی از دیوار پشت‌سرم بیرون بیاید و محکم پس‌سرم بزند دستم را به دیوار حایل کردم .پاورچین پاورچین خودم را به آشپزخانه رساندم آنچه که را می‌دیدم برایم باور کردنی نبود .بیشتر شبیه کابوس‌های شبانه‌ام بود . تا واقعیتی که جلوی چشمانم اتفاق افتاده .او را دیدم که با دهانی باز و چشمانی از حدقه در آمده کف آشپزخانه ولو شده بود . شاید این‌نقشه حدیداش برای تحقیر و تنسخر من باشد در خیالم این را هم ترفندی از طرف مادرم می‌دانستم که بیشتر من را عذاب دهد و یا دل و جراتم را محکی زده باشد. بعد از چند لحظه که خوب خودم را باختم‌ بلند شود و خنده‌های تمسخر امیزش را نثارم کند .چند دقیقه‌ایی فقط خیره نگاهش کردم‌هیچ واکنشی نشان‌نمیداد .ترس جای خودش را به دلهره نگرانی می‌داد خم شدم و مچ دستش را گرفتم‌ نبضی ضعیف زیر انگشتانم حس کردم اما نمی‌توانستم تشخیص بدهم‌ مرده است یا زنده ، بعد از سال‌ها در کمترین‌ فاصله از او قرار داشتم حسی غریب و عجیب وجودم را می‌خراشید صورتم را به دهانش نزدیک کردم و توانستم گرمای نفس‌هایی که با خس‌خس از سینه‌اش بیرون‌میزد را حس کنم .او بی‌جان روی زمین افتاده بود و در سکوت مطلق فرو رفته بود .کاش همیشه همانطور بماند. لحظه‌ایی از این سکوت و درماندگیش خوشحال شدم از اینکه دیگر قدرتی برای خرد کردن‌ من ندارد در خودم احساسی شیطانی پیدا کردم. دلم‌می‌خواست دیگر بلند نشود و برای همیشه در همان‌حالت بماند .خودم‌را عقب کشیدم و به پایه‌ی میز تکیه دادم سرم هنوز درد می‌کرد پاهایم مثل دو دکل سنگی شده بودند که من را به اقیانوسی مبهم فرو می‌کشیدند وهر چه بود دور سرم می‌چرخید. صدای زنگ‌تلفن را می‌شنیدم اما جرات برخاستن نداشتم‌ چطور به این زودی خبر دار شدند . من کسی را نکشته‌ام من قاتل نیستم . کسی حرفم را باور نخواهد کرد. مادرم که لحظه‌ایی دهان‌ نمی‌بست حالا در سکوتی کامل جلوی چشمانم بی‌جان افتاده بود. تلفن پشتِ سرِهم زنگ می‌خورد و من خودم را در دادگاهی خیالی محکوم به قتل کرده بودم چوبه‌ی داری که من را از آویزان‌می‌کردند در مقابلم می‌دیدم چطور برای خواهر و برادرم بگویم که من بی‌گناهم او خودش سکته کرد و مرد از بس که فریاد می‌کشید و مدام عصبانی بود .کاش همان چند سال پیش که قصد فرار داشتم رفته بودم وخودم را گم‌گور می‌کردم.حالا صدای زنگ خانه هم می‌آمد. انگار چند نفر پشت در محکم به آن می‌کوبیدند و فریاد میزدند.صداها دور میشدند و در فضایی نامعلوم گم میشدند دستی بازویم را می‌فشرد خنکی در رگ‌هایم‌ جاری شد. از گوشه‌ی چشم‌مرنگی سفید و مات نمایان بود . حالا چشمات را باز کن صدایش بمن جرات میداد تا آنچه را که در اطرافم هست را ببینم آرام آرام‌ چشمانم را باز کردم تمام بدنم از ضربان‌قلبم‌می‌تپید با خودت چکار کردی مردِ گنده ...زهره بالاسرم‌ایستاده بود و با خنده‌ای ریز خیره من را تماشا می‌کرد .صدای ناله‌ایی باعث شد سرم را بچرخانم . سری باندپیچی شده پایی کچ گرفته شده میان تخت فرو رفته بود اما آتش چشمان‌مادرم هم‌چنان زبانه می‌کشید . لحظه‌ایی از دیدن آن صحنه خنده‌ام گرفت و خوشحال بودم اما خیلی زود لبخند بر لبانم چسبید زهرِمادر پسره بی‌دست‌وپا..... چه بلایی سرم آمده آیا زلزله شده وهمگی با هم مرد‌ه‌ایم. یعنی اینجا جهنم است. خدایا چه گناهی کرده‌ام . ناله‌ام به هوا رفت .خواهرم خودش را بمن نزدیک کرد و ارام در گوشم گفت :شانس آوردی مامان‌ پاش شکسته وگرنه خدا می‌دونست به خاطر اون دسته گلت چیا بهت نمی‌گفت .با تعجب پرسیدم مگه چه اتفاقی افتاده مگه مامان نمرده بود.نه دیونه اون به این راحتی‌ها جون به عزرائیل نمیدهبهتره حواست را جمع کنیدفعه بعدی پوست موز را بندازی تو سطل آشغال نه کف آشپزخونه.زهره ، میشه گوشیمو بدی بهم؟میخوای چکار؟حرفی نزدم و زهره من را در سکوت تماشا کرد.از او قول گرفتم که به کسی چیزی نگوید. دستانش گرم بود در آغوشش کشیدم و خواستم برایم دعا کند. مرد راننده از پشت سرم فریاد زد:آقا اگر خداحافظیتون‌ تموم‌شده بفرمایید سوار بشید می‌خوایم‌ حرکت کنیم.چشمامو بستم خودم را میان صندلی اتوبوس ولو کردم هوا شرجی بود و من برای یک سفر چند ماهه آمادگی لازم را نداشتم دوباره سرم گیج میرفت و صداهای عجیب و غریب به گوشم می‌رسید. اینجا همه با من غریبه بودند ، باران می‌آمد و چتر نداشتم. جلوی مسافرخانه ایستادم به تابلوی( نگهبان شب نیاز داریم ) نگاهی انداختم بی هیچ فکری داخل شدم . گرمای بخاری صورتم را نوازش داد پلک‌هایم سنگین شدند همانجا پشت پیشخوان مسافرخانه به خواب فرو رفتم.