روایت پنجم؛ روایت درد

هربيماری که از اتاق بیوبسی بیرون می‌آمد، می‌خواباندند روی تختی که ملحفه یک‌بار مصرفش عوض نشده بود. با لباس آبی مخصوص بیمارها نشسته بودیم توی تریاژ و منتظر نوبت جراحی. گفت:«می‌بینی، کرونا آمده و این ملحفه‌ها که پولش را هم گرفتند عوض نمی‌کنند». حواسم نبود که پول وسایل را روی فیش نوشتند. دو هفته پیش بود. هنوز حضور کرونا توی شهر انقدر پررنگ نشده بود و کسی حواسش را به این چیزها نمی‌داد. اما برای بغل‌دستی من مهم بود. برای زن بسیار زیبایی که لحظه ورودم به اتاق تریاژ از پشت پرده بخش معاینه اولیه پرستاری بیرون آمد و با عصا، محکم و بی‌تفاوت به نگاه‌های بقیه خودش را کشید سمت صندلی‌های انتظار. صندلی‌ها همه پر بودند. بلند شدم و خواستم جایم را به او‌ بدهم اما، قبول نمی‌کرد. مشخص بود که لازم دارد بنشیند و مشخص‌تر که نمی‌خواهد محبت از سر ترحم قبول کند. آنقدر تعارف کردیم‌ بالاخره بیمار بغل‌دستی صندلیم رفت توی اتاق جراحی و صندلی‌ها خالی شد. در ساعت‌های طولانی انتظار، برایم تعریف کرد که شش سال است درگیر یک تومور در لگنش است و حالا تومور «برای خودش» تصمیم گرفته تغییر شکل بدهد و دوباره آمده بیوبسی. برایش تعریف کردم که تازه دو روز است فهمیدم چه شده و آنقدر نابلدم که وقتی اسم «بیوبسی» آمد برنامه‌ریزیم این‌طور بود که صبح می‌آیم اینجا، یک سوزنی به من می‌زنند و بعد می‌روم روزنامه، سرکار. به نابلدیم خندید و برایم تعریف کرد وقتی بروم توی آن اتاق و بیرون بیایم، با داروی بی‌حسی موضعی، می‌روم توی «استندبای» و تا فردا هم هما‌ن‌جا می‌مانم. شبیه یک پزشک ماهر دقیق برایم تعریف کرد که چه‌کار می‌کنند و تنها چیزی که نتوانست توضیح دهد، همان «استندبای» بود. گفت:«حالش یک‌جوری است که تا تجربه نکنی توضیح ندارد». درست می‌گفت. بعد که از اتاق جراحی بیرون آمدم، «استندبای» شدم و هنوز نمی‌توانم توضیح دهم آن حال و گیجی عجیب چطور بود. بعد برایم از دردها گفت، مسکن‌ها، برخورد آدم‌ها. توی همان دوساعت، با حرف‌ها و رفتارش با پرستار و پدر و همراهان نگرانش، ترسیم دقیق و درستی از وضعیت روزهای بعد به من داد. انگار مربی باشد که بداند چه چیز در انتظارم است و از حجم ناآگاهی و سرخوشی لحظه‌ای من دلش بسوزد، ماهرانه آماده‌ام کرد. توی آن لحظه‌ها یادم داد که زندگی شکلش عوض می‌شود و ناخوشی‌های اضافه‌ای وارد می‌شود که نه می‌توانم نادیده بگیرم و نه می‌توانم پذیرایش نباشم. یادم داد که چطور درد را بپذیرم و چطور در لحظه بدانم و بلد باشم که از مسکن‌ها به نفع سرپا ماندن و ادامه روند روتین زندگی استفاده کنم. من، مات و مبهوت نگاهش می‌کردم و غرق در همه دانش و آگاهی‌اش از زندگی در سرزمین عجیب سرطان، به نگاه‌های آرام و رفتار محکمش غبطه می‌خوردم. به این‌که می‌تواند عصا و درد را جزیی از زندگی بداند و تعریفش از بیماری سرراست، شفاف و بدون مغلطه باشد. شش سال تجربه را گذاشت توی بغلم و بعد وقتی خیالش راحت شد که دیگر آنقدر نابلد نیستم که تصورم از هرمرحله درمان، یک آمپول باشد و بعد رد شدن از موانع، حواسم را پرت ملحفه‌های عوض نشده تخت‌ها کرد. گفت این‌ها باید عوض شوند چون پولش را دادیم و از آن مهم‌تر کرونا آمده و برای همه خطرناک است. کمی صبر کرد و منتظر ماند تا ببیند من گیج و مبهوت از جهان آدم سالم‌ها چطور بیرون می‌آیم و می‌پذیرم که وارد دنیای تازه‌ای شده‌ام. گمانم شاگرد خوبی بودم؛ کارگر بخش که از راه رسید، پرسیدم ملحفه‌ها را عوض نمی‌کنید؟! کرونا آمده و خطرناک است. نوبتش شده بود، با لبخند از روی صندلی بلند شد و رفت توی اتاق جراحی. درهای اتاق که بسته شدند کارگر بخش رفت و با روکش‌های تازه برگشت. هر ملحفه‌ای که عوض می‌کرد، یک‌دور به من نگاه می‌انداخت و متلک که:«کرونا آمده، کرونا آمده». انتظار داشت حرفی بزنم؛ تاییدی، اعتراضی، چیزی. اما هیچ نگفتم. زل زدم به ملحفه‌‌های سفید عوض شده که روی زمین بودند و در سکوت اتاق انتظار به صدای فریاد دردی که از توی اتاق جراحی می‌آمد گوش دادم.