اوقات فراغت خود را چگونه می‌گذرانید؟

مشتری نبود. گوشیم رو درآوردم که یه مطلب آموزشی بخونم. یه بازیِ چِرتِ حوصله-سَربَر هم داشتم ولی دلم به بازی نبود. الگو رو روی صفحه کشیدم و وارد منوی اصلی شدم و نرم‌افزار موردنظرم رو باز کردم. نوارِ بالای صفحه رو پایین کشیدم و گزینه‌ی چرخشِ صفحه رو زدم و شروع کردم به مطالعه. حمید توی لابی روی مبل لَم داده بود و با گوشیش مشغول بود. صدای نامفهوم ترانه‌اش که میومد ولی دقت نکردم دقیقا داره چکار می‌کنه! تازه یه مشتری رو اصلاح کرده بودیم. مغازه رو سَرسَری تمیز کرده بودم و این شده بود که هرکی سرِ خودش رو با کاری گرم کرده بود. امشب هوا سرد بود. اَمان از دست این پاییز که هیچیش معلوم نیست! روزهاش انقدر گرمه که باید با تیشرت از خونه بزنی بیرون و شب‌هاش با زمستون رقابت می‌کنه! ( البته امشب استثناءً بیشتر سرد بود ) بااین‌حال، در رو نیمه‌باز گذاشته بودم که هوا در جریان باشه. به این ویروس‌ها نمیشه اعتماد کرد؛ تا یه فضای بسته رو پیدا می‌کنن، از فرصت استفاده می‌کنن و... منم که حساس! هنوز بخاری رو نصب نکردیم. البته مغازه گازکشی نشده. حالا یه سری برنامه براش داریم ولی هنوز دقیق مشخص نیست. چند خطی رو خوندم ولی گوشی حمید زنگ خورد و تمرکزم بهم خورد و مجبور شدم که برم بیرون. از فکرم گذشت که سوییشرتم رو بپوشم ولی بهش محل ندادم. کلا طَبعم گرمه و زیاد به این سرماها اهمیت نمیدم ولی خب این‌روزا بدنم خیلی ضعیف شده و دیگه فکرِ اینکه بخوام مریض بشم، حالم رو بهم میزنه و اینجوریه که زیادی رعایت می‌کنم. البته زیاد به ماسک اعتقاد ندارم! صدای رفت و آمد ماشین و موتورها، باعث می‌شد یه خط رو چندبار بخونم تا متوجه بشم ولی زیاد سخت نبود؛ زود به روال عادی برمی‌گشتم. لابلای مطالعه‌ام، نگاهی هم به حمید مینداختم و می‌دیدم که هنوز مشغوله.‌ به حاشیه‌ی تقریبا نیم‌متریِ سنگ‌کاری-شده‌ی روبروی مغازه تکیه داده بودم. پشت‌سرم فضای خالی‌ای قرار داشت که قدیمی‌ترها رودخونه بود و اونطرف عرضِ رودخونه، پارک بود. فاصله‌ی بین این حاشیه تا مغازه، تقریبا دو، دوونیم‌مترِ و کوچه‌ی فرعی‌ایِ که خیابون رو به فضای بازی که مردم اصطلاحا میگن پارکینگ شهرداری، وصل می‌کنه. توی ساعتی که من اونجا ایستاده بودم ( شیش و خورده‌ایِ شب ) تردد ماشین زیاد بود و این باعث می‌شد که علاوه بر صدای خیابون، حواسم به زانوم هم باشه که سَدِ راهِ ماشین‌ها نباشه. هرچند انقدر اونجا ایستادم که دیگه دستم اومده! ورود از کوچه به خیابون، ممنوعه و همیشه توی دلم به ماشین و موتورهایی که توی این مسیر حرکت می‌کنن فحش میدم! اصلا منتظرم که یِکیشون به زانوم بخوره و با قیافه‌ای حق‌به‌جانب برم سروقتشون و هرچی دِق‌دِلی از عالم و آدم دارم رو روی سر اونها خالی کنم! ولی متأسفانه تا الان همچین اتفاقی نیفتاده! البته این اواخر یکم کمتر میام بیرون وایمیستم؛ جلوه‌ی خوبی نداره! نگاهِ مردمی که از پیاده‌رو میان و میرن و عابرهایی که از جلوم رد میشن رو دوست ندارم. مخصوصاً که خانوم هم باشن! سرما، سروصدای خیابون، رفت و آمد ماشین‌ها و آدم‌ها، همه به یک‌طرف؛ سنگینیِ یه نگاه، بیشتر از همه‌ی این‌ها حواسم رو پرت می‌کرد! مسیرِ نگاهش، مستقیم به سمت من بود. یه چشمم به صفحه‌ی گوشی‌ بود و چشمِ دیگه‌ام داشت اون رو می‌پایید! می‌خواستم ببینم کیه که انقدر با جسارت بهم زُل زده و دست‌بردار هم نیست! بین این‌همه آدم، چه چیزه جذابی توی من دیده که وِلِشون کرده و چسبیده به من! تعریف از خود نباشه، کلا آدمِ سَربه‌زیری‌ام! توی پیاده‌رو هم همینطوریم؛ یا سرم توی گوشیِ یا هندزفری زدم و دارم ترانه گوش میدم! بارها پیش اومده که مادرم یا دوستام اومدن از روبروم رد شدن و حتی بعضیاشون نزدیک شدن که سلام کنن ولی من متوجه نشدم! دوست دارم توی دنیای خودم، مشغول خیال‌بافی توی رویاهام باشم تا گیرِ مدل لباس فلانی یا قد و پاچه‌‌اش و... دلم می‌خواد از تنها تفریحم ( پیاده‌روی ) با همه‌ی وجود لذت ببرم! برای همون هم هست که بیشتر توی پارک‌ها میشه من رو پیدا کرد تا خیابون؛ اونجا آدم کمتره! هرکاری کردم طاقت نیاوردم و طوری که زیاد تابلو نباشه، همراه با صفحه‌ی گوشی، سرم رو هم بالا آوردم و مسیرِ نگاه رو دنبال کردم. پیدا کردنش سخت نبود چون طرف خیلی پررو تشریف داشت و از جاش تکون نخورده بود: توی تقاطع پیاده‌رو و خیابون، چسبیده به تیر-چراغ‌-برق، روبروی لباس‌فروشی! کاپشن کلاه‌دار تنش بود و کلاهش رو هم کشیده بود روی سرش. دست‌هاش رو هم تا جایی که جا داشت، توی جیبش فرو کرده بود. عجیب بود؛ زیپِ کاپشن باز بود! تقریبا پنجاه‌متر از من فاصله داشت. از همین فاصله، لبخندی نامحسوس تحویلش دادم و به مطالعه‌ام برگشتم. این‌بار یخورده از حساسیتم کمتر شده بود و در کنارش، جسارتِ اون، به منم منتقل شده بود و فاصله‌ی زمانیِ نگاه کردن‌هام بهش رو کم کرده بودم و هر چند ثانیه یک‌بار، نیم‌نگاهی تحویلش می‌دادم؛ می‌خواستم بفهمه که منم دستِ کمی از خودش ندارم!بلاخره مطالعه‌ام تموم شد و می‌تونستم راحت‌تر زیرنظر بگیرمش! برای چند لحظه، دقیقا مثل خودش، بهش خیره شدم! یه زن و شوهرِ جوان، روبروش ایستادن و جنسِ کاپشنش رو امتحان کردن. یه ماشین هم درحین پیچیدن داخل کوچه، نزدیک بود بِماله بهش! با همه‌ی این اتفاق‌ها، مصمم‌تر از قبل، حتی یه سانتیمتر هم از جاش جُم نخورد و نگاهم می‌کرد. تشخیصش آسون نبود که لبخند هم روی لبش بود یا نه! بین همین اکتشافاتم، اتفاقی توجهم به جهت عکس اون، جلب شد. یکی از دوستام بود که داشت بهم نزدیک می‌شد. ظاهراً اصلاح داشت. با لبخندی که تا بَناگوش کِش اومده بود، به دنبال جواب سلامش، رفتم داخل.