آبله‌ی خروس

از ماشین پیاده می‌شویم. صدای بهم خوردن در های چهار تا ماشین، یکی پس از دیگری به گوش می‌رسد. تق تق تق... همه مواظب کفش هایمان هستیم که در گِل کوچه کثیف نشوند. به این فکر می‌کنم که این روز ها چقدر کفش و لباس ها برایمان عزیز هستند، دو روز که از عید بگذرد دیگر هیچکس نگران کثیفی آنها نیست. میلاد در بغل بابا جا خوش کرده و لبخندی همه‌ی عرض صورتش را گرفته. من از چاله‌ی آبی می‌پرم و میلاد فکر می‌کند دارم دنبال او می‌دوم تا بگیرمش. او با خیال باطل خود من را نگاه می‌کند و دست می‌زند که یعنی باز هم با من بازی کن. خودم را پشت مامان قایم می‌کنم که من را نبیند و توقع بی‌جای خودش را فراموش کند. این هشتمین سالی است که من به خانه‌ی عمویِ بابا می‌آيم. درِ خانه‌ی عمو مثل همیشه باز است.همیشه اول به دیدنِ عمو جان که بزرگ فامیل است، می‌آییم.آقاجان یاالله گویان وارد خانه می‌شود و پشت سرش پدرم و عمو ها. خانه‌ی آنها قدیمی است و همین در آهنی بزرگ نشان از روزگار جدید دارد. پایم را داخل خانه می‌گذارم و از راهرو ای وارد حیاط می‌شوم. یک حیاط نسبتا بزرگ، با دوتا درخت سمت چپ، چهار در کوچک چوبی و یک میز کار؛ همین. پارسال از بابا پرسیدم که اینها درخت های میوه هستند؟ و بابا سری به نشانه‌ی مثبت تکان داد و گفت:« درخت های زردآلو هستند». توی دلم می‌گویم کاش یک بار تابستان با سهند و هانیه می‌آمدیم و دخل‌شان را می‌آوردیم. نگاهم را از درخت ها می‌گیرم و به اتاق کوچکی که بینِ دو اتاق دیگر هست وارد می‌شوم. هرسال فقط در همین اتاق می‌نشینیم. حتی اگر نباشند همین جا منتظر می‌شویم تا بیایند؛ مثل امسال. یک قوطی عسل روی یکی از طاقچه ها هست.مادر هانیه برمی‌دارد تا ببینیم عسل دارد یا مثل بیشتر قوطی هایشان چیز دیگری در آن است. در آن را باز می‌کند، پر از عسل است و روی آن با موم پوشیده شده. یکدفعه عمو یدالله و زن‌عمو را در چارچوبِ در می‌بینیم. زن‌عمو سریع در قوطی را می‌بندد و سر جایش می‌گذارد. به احترام بلند می‌شویم و بعد از سلام دوباره می‌نشینیم. کمی به آقاجان که کنارعمو نشسته نگاه می‌کنم و کمی به عمو، چقدر شبیه هستند.هردو همیشه خمیده می‌نشینند و پشت کمرشان یک قوز بزرگ دارند. میلاد چهار دست و پا به سمت شیرینی ها می‌رود و آب دهانش از ذوق روی فرش می‌چکد. مامان دست دراز می‌کند و او را دوباره بغل می‌کند. میلاد لب هایش را جمع می‌کند و سیبی را که مامان به دستش داده پرت می‌کند روی فرش. زنِ عمو یدالله یک شیرینی به میلاد می‌دهد، میلاد هم سریع پسرخاله می‌شود و می‌رود بغل زن‌عمو می‌نشیند. زن‌عمو اصرار می‌کند که میوه بخوریم، من به چاقو هایشان که مثل همیشه کمی کثیف هستند نگاه می‌کنم. دلم نمی‌خواهد میوه هایی که مامان با آن چاقو پوست کنده را بخورم. می‌دانم که پیر هستند و سخت است که هربار مهمان می‌آید آنها را بشویند، اما دلم نمی‌خواهد آن میوه ها را بخورم. انقدر مامان و زن‌عمو اصرار می‌کنند میوه بخور، که در نهایت یک قاچ پرتقال در دهانم می‌گذارم. برای اینکه پرتقال زیاد در دهانم جا خوش نکند، دوبار می‌جَوَم و سریع آن را پایین می‌دهم. نمی‌دانم بخاطر پایین دادن پرتقالِ نجوییده بود یا چاقو های نشسته که تهوع گرفتم. دستم را جلوی دهانم می‌گیرم و به دلم که زیر و رو می‌شود توجه نمی‌کنم. عمو یدالله از روی طاقچه دسته‌ای پول برمی‌دارد و از آقاجان که کنارش نسشته است شروع می‌کند و به همه یک اسکناس پنج تومانی می‌دهد. دستم را از جلوی دهانم برمی‌دارم، عیدی را می‌گیرم و بدونِ اینکه تا بزنم در کیف پولم می‌گذارم. به هانیه که حوصله‌‌اش رفته نگاه می‌کنم. به او که میان من و زن‌عمو نشسته می‌گویم:« بریم تو حیاط بازی کنیم؟» هانیه ریز می‌خندد و می‌گوید:« بذار از مامانم اجازه بگیرم». از خنده‌ی ریز او می‌فهمم که از این پیشنهاد ذوق کرده. از مادرش اجازه می‌گیرد و من هم. مواظبیم که پایمان به بشقاب ها نخورد یا روی جعبه‌ی شیرینی نرویم. با احتیاط مانع ها را رد می‌کنیم و به حیاط می‌رسیم. در حال پوشیدن کفش هایم سایه نفر سومی را روی موزاییک ها می‌بینم. از سایه‌اش می‌فهمم که سهند است. حتی او هم که خیلی وقت ها برای ما قیافه می‌گیرد که دیگر بزرگ شده است؛ حوصله‌اش از آن اتاق و حرف های بزرگ‌ترها سَر رفته است. قد راست می‌کنم و رو به سهند با لحن مسخره ای می‌گویم:« تو چرا اومدی بیرون؟ مگر حرف های هم‌سن و سال هات برات جالب نبود؟» هنوز حرف‌هایم تمام نشده سهند پشت می‌کند و به سمت میزِ بزرگی که به دیوار رو به رو چسبیده، می‌رود. زیر لب یک "بی‌ادب" نثارش می‌کنم. به هانیه می‌گویم:« حالا چیکار کنیم؟» شانه هایش را بالا می‌اندازد و به سمت همان میز می‌رود. برای پیش آنها رفتن لاکپشتی تازه غذا خورده هستم که با بی میلی به سمت آنها می‌روم. به میز که می‌رسم کلی وسیله می‌بینم که روی هم ریخته شده‌. آقاجان خودم هم در خانه‌شان کارگاهی دارد که بیشتر از این میز وسیله دارد و برای ما خیلی جالب است. هروقت آنجا می‌رویم دور از چشم بقیه، سریع به کارگاه می‌رویم و کِیف دنیا را می‌کنیم. سهند با خوشحالی به سیم چینِ روی میز اشاره می‌کند و سعی می‌کند چشمکی بزند که زیاد موفق نیست؛ می‌گوید:«همون بازی همیشگی رو می‌کنیم.موافقین؟» یکی از تفریح هایمان این است که سیم برق هایی که اضافه آمده و آقاجان توی دَله انداخته را بچینیم.سهند، با سیم‌چین به یک تکه سیم برقِ بی‌جان حمله می‌کند. می‌خواهم سیم چین را از دستش بگیرم. من بکش و او بکش. در نهایت، سیم چین از عصبانیت گازی از دست من می‌گیرد و بعد توی دست های سهند جا خوش می‌کند. سهند با لبخندی پیروزمندانه سیم را دوباره برمی‌دارد که ناگهان پدرم از توی اتاق داد می‌زند:« شیطنت نکنید بچه ها! به چیزی هم دست نزنید.یه بازی بی‌خطر انتخاب کنید و سرگرم بشید». سهند با اخم وسایل توی دستش را روی میز پرت می‌کند و سیم هایِ بی‌جان نفسی از سر آسودگی می‌کشند. لبخند سهند را به او برمی‌گردانم و می‌گویم :« بیاید قایم باشک بازی کنیم.» هردو موافقت می‌کنند. برای شروع هر سه باهم می‌گوییم :« سنگ کاغذ قیچی». و بعد از سه بار بالا پایین آوردن دست ها، مشخص می‌شود اولین نفری که باید چشم بگذارد هانیه است. به دیواری نزدیک می‌شود و چشم هایش را روی ساعد دست می‌گذارد. ما در این فکر مانده‌ایم که کجا قایم بشویم؟ به سهند اشاره می‌کنم که به آشپزخانه برویم. سهند سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان می‌دهد، همیشه با پیشنهاد های دیگران مخالفت می‌کند و فکر می‌کند خودش عقل کُل است. البته این بار راست می‌گوید، آشپرخانه نزدیک هانیه است و از صدای پای ما متوجه می‌شود که ما کجا قایم شده‌ایم. سهند دست مرا می‌گیرد و به طرف دری که پشت درخت ها هست می‌دویم. سهند دستگیره‌ی درِ اتاق را، آرام پایین می‌کشد و در را به عقب هل می‌دهد. در کمتر از یک لحظه سیل مرغ و خروس ها به سمت ما روانه می‌شود. من که ترسیده‌ام با جیغ و داد به سمت اتاقی که خانواده هایمان نشسته‌اند، شروع به دویدن می‌کنم. هانیه با سر و صدا های ما چشم هایش را باز می‌کند، از آن طرف زرنگی می‌کند و سریع خودش را به اتاقی که بقیه هستند، می‌رساند. ما اما گیر می‌افتیم؛ سرعت مرغ و خروس ها از ما بیشتر است و در یک لحظه محاصره می‌شویم. سهند سعی می‌کند با قدم های کوتاه و بلند خودش را از میان آنها نجات بدهد. وقتی می‌خواهد قدم بعدی‌اش را بردارد آستین لباسش را می‌کشم. همین کافی است تا سهند تعادلش را از دست بدهد و میان مرغ و خروس ها به زمین می‌افتد و آنها خوشحال از اینکه غذا گیر آورده‌اند شروع به نوک زدن می‌کنند. حالا جیغ و داد سهند هم به آسمان رفته. همه از اتاق بیرون آمده و به سمت ما می‌آیند. خروس ها هم ترسیده‌اند و بی‌وقفه قوقولی قوقو می‌کنند. عمو یدالله با همان قد خمیده نزدیک می‌شود و کیش کیش گویان سعی می‌کند خروس ها به آن اتاق غیر معمولی بفرستد. زن‌عمو هم می‌آید و با او همراه می‌شود تا بالاخره حیاط را از خروس خالی می‌کنند. من سریع پیش مادرم می‌دوم و اشک هایم سرازیر می‌شود. آنقدر ترسیده‌ام که بدنم مثل منارجنبانی که تکانش بدهی، می‌لرزد. مادر هانیه، سریع حلقه اش را در لیوان آبی می‌اندازد و آب را به خورد من می‌دهد. زنِ عمو یدالله از آن طرف به خانم‌جان می‌گوید:« برو از اتاق عسل بیار، یه قاشق بده این بچه ها بخورن. رنگ صورت‌شون با گچ دیوار هیچ فرقی نداره». خانم‌جان آمد، با همان قوطی عسل که داخل‌اش را دید زده بودیم. اصلا دلم نمی‌خواهد از این عسل بخورم، پر از موم است و من دوست ندارم. یک قاشق عسل به من می‌دهد و یکی هم به سهند. با زور عسل ها را پایین می‌دهم و تکه موم آن را گوشه‌ی دهانم مثل آدامسی که از جویدنش خسته شده‌ام، نگه می‌دارم تا هروقت کسی حواسش نیست آن را بیرون بیاندازم. آن طرف حیاط سهند را می‌بینم، با صورتی که از خال های قرمز پر شده، بی اختیار زیر خنده می‌زنم. سهند ناراحت می‌شود و رویش را از من برمی‌گرداند و من هم سعی می‌کنم لب هایم را جمع کرده و آرام‌تر بخندم. عمو یدالله پیش ما می‌آید. بابا و عمو ها نزدیک عمو می‌شوند و از سر تکان دادن و مِن مِن کردن هایشان مشخص است که می‌خواهند چیزی بگویند اما نمی‌دانند چطور بگویند. بعد از چند ثانیه سکوت، آقاجان می‌گوید:« یدالله، در خونه باز بوده مرغ ها همه‌شون رفتن تو کوچه». بابا پرید وسط حرف آقاجان و گفت :« این خیابون‌ خیلی خطرناکه ها، خیلی ماشین ها تند می‌رن». عمو اسد گفت:« آره، مرغ بیچاره گوشت‌ش حرام شد». خانم‌جان گفت:« ماشین، یکی از مرغ ها رو زیر گرفته؟» بابا و عمو ها همه باهم سر تکان دادند. از تصور مرغ که وسط خیابان زیر ماشین رفته و چه بلایی سرش آمده، صورتم را جمع می‌کنم. عمو یدالله با شنیدن خبر یک لحظه سرش را پایین می‌اندازد و بعد با خنده به ما نزدیک تر می‌شود و می‌گوید:« فدای سر این دوتا بچه. اشکالی نداره باباجان». من هم لبخند نصفه نیمه‌ی پر خجالتی می‌زنم. نگاه عمو به سهند می‌افتد و با خنده می‌گوید:« تو چیشدی باباجان؟ آبله مرغان گرفتی؟» سهند صورتش را از درد جمع می‌کند، دستی به خال های قرمز می‌کشد و می‌گوید:« آبله‌ی خروس گرفتم». صدای خنده در حیاط بلند می‌شود. در هم همه ای که می‌شود و همه حواسشان می‌رود به سهند، موم را از گوشه‌ی دهانم درمی‌آورم و گوشه‌ی باغچه پرت می‌کنم. با دیدن خانه‌ی مرغ و خروس ها به خودم می‌گویم:« چه جای اشتباهی رو برای قایم شدن انتخاب کردیم». بعد به بقیه نگاه می‌کنم، به آنها نزدیک می‌شوم و خودم را با آنها همراه می‌کنم.