حرفهای یک قاتل

نویسنده سانا نیکی یوس اسم این مرد آبراهام بود. از چند سالگی آدمکش شده بود کسی چه می داند. خودش می گوید از ابتدا با دار زدن خرگوش ها پی به استعدادش برده. به هر صورت آقای آبراهام بعد از کشتن چند پیرزن و پیرمرد و یک معلولِ هشتاد درصدی در آخرین اقدامش که کشتن سگ آقای داوینچی بود به دام افتاد . آقای آبراهام هنوز مشغول آب خنگ نوشیدن در سلولش هست و من که وکیل مدافع ایشان هستم باید پای صحبتش بنشینم. دو مامور او را به اتاق من آوردند . آنهم دست بسته با پیراهن و شلوار آبی رنگ و ریشی که بقدر کافی بلند شده بود. آبراهام روبروی من نشست. قبل از آنکه با او صحبتم را آغاز کنم گفت: گفتند شما وکیل مدافع من خواهید شد و اسمتان فردیک یوهان آدم ست. سرم را تکان دادم و گفتم بله درست خدمتتان عرض کردند. آیا شما موافقت خود را اعلام می دارید؟ آبراهام دستی به ریشش کشید و گفت نه. راست نشسته بودم و منتظر چرای آقای آبراهام بودم. آبراهام با خاراندن چانه اش مشغول بود. چشمهای ریز ابی رنگ بی فروغش را انداخته بود به سقف. یکباره لبش را با زبان خیس کرد وگفت: همه اینها مسخره بازیست و مثلا میخواهند نشان بدهند که حتی یک قاتل هم حق دفاع از خود را دارد. شما هم از برکت وجود من سیبیلتان چربتر شود. این بدبختی ها همه اش از پُزهای دمکراسیست. وگرنه آنها کار خودشان را می کنند. آخر و عاقبت من مهر و موم شده و آماده لای پرونده است. ادعاهای یک قاتل چیزی را حل نمی کندمگر من بگویم در سلامتی روحی کامل نبودم. آنوقت هزار و یک پزشک قانونی از معاینه من حقوق می گیرند. چند روانپزشک هم به تحلیل نحوه بزرگ شدن و کمبودهای عاطفی من می پردازندو پولی نیزبه جیب آنها می رود. از همه دزدتر خبرنگاران هستند که خود را به آب و آتش می اندازند تا از زندگی من پول در آورند. این وسط یک مشت جیره خوار کوچک و بزرگ نیز سودی می برند. آقای آبراهام با اعتماد بنفسی که کمتر در یک قاتل دیده می شود حرف می زد. با ناخن انگشت کوچکش گوش چپش را خاراند و ادامه داد. و اما این وسط از همه خوشحالتر خانواده مقتولند که با دمشان گردو می شکنند چونکه ارث کلانی به آنها می رسد. اگر دقت کرده باشید من سالمندان پولداری را طعمه قرار دادم تا کارم صواب داشته باشد . جدی نشسته بودم و به حرف های آبراهام گوش می دادم. آبراهام دماغش را بالا کشید و گفت: آنوقت فکر می کنید بعد از محکوم شدنم چه می شود. چند تحلیل گر و دانش پژوی بزه شناس می نشینند دور هم و تبادل نظر می کنند ببینند کدام فیلسوف یا روانشناس نظرش درست از آب در آمده. آقای فردریک یوهان شما اوقات فراغتتان را چگونه می گذرانید؟ شانه هایم را بالا انداختم و گفتم: قرار نیست من به این سولات شما پاسخ بدهم. اما در جواب به بحث بی منطق شما باید بگویم هر شغل و پیشه ای برای جامعه منبع درآمدست. اگر غیر از این بود دکترها به طبابت اهمیتی نمی دادند ویا معلمان برای تدریس مجانی به خود زحمت درس و دانشگاه رفتن نمی دادند. آیا می شود جلوی بیماری را گرفت تا به جیب پزشک پول نرود. بچه هایمان را به مدرسه نفرستاد تا معلمین پولدار نشوند؟ نه آقای آبراهام شما در اشتباه هستید اما شما می توانستید آدمکش نشوید تا جامعه نیازی به روانشناس، تحلیلگر و یا وکیل مدافع نداشته باشد. لبخند پر معنایی به او زدم که یعنی، حرف زیادی ممنوع و لطفا برای من نطق نکنید. آبراهام چشمهایش را تنگ کرد و بسیار غضبناک من را نگاه کرد. دنداهایش را بهم سایید و انگار در ذهنش داشت نقشه دار زدن من را می کشید. لیوان کاغذی را که روی میز کناری ام بود برداشتم و جرعه ای آب نوشیدم. او سرش را کمی نزدیکتر آورد طوری که اُنگار می خواهد کسی جز من و او حرف هایمان را نشنود و گفت: وقت خود را برای تعلیم و تربیت من هدر ندهید. بر طبق نظریه فروید بسیاری از آنچه حاکم بر رفتار ماست ناخودآگاه ست. بله آقای وکیل مدافع، حتی همین آدمکشی من. آبراهام به عقب برگشت و نیشخندی زد که گویا دلیل کافی برای کارهایش داشت. خودکارم را روی میز گذاشتم و گفتم: به هر حال شما با من موافق نیستید و بهتر آنست همانطور که فرمودید وقت خود را تلف نکنیم. بلند شدم و با دست راستم گره کراواتم را مرتب کردم و گفتم: با اجازه شما مرخص می شوم. پشتم را به او کردم تا از اتاق خارج شوم. صدای خنده های بلند و متشنج آبراهام بلند شد. دستم را بسوی دستگیره ی در بردم. صدای مستحکم او مرا در همان حالت نگه داشت. شما خیلی شانس آوردید که منتخب من نشدید. بروید و بگویید، به قتلهایم افتخار می کنم چونکه هر کسی از عهده ی اینکار بر نمیاید. خدا را شکر کنید که ما قاتلها وجود داریم وگرنه کره ی زمین گنجایش اینهمه آدم را ندارد. همین روزهاست که سنگین می شود و می افتد مثل یک تکه صخره. همه ی این جنگها و بکش بکش ها برای همین بوده و هست که کره زمین تعادلش را حفظ کند. اگر شما اکنون زنده هستید و کره زمین سر جایش هست مدیون ما قاتلهایید. در را باز کردم و یک پایم را بیرون از در گذاشتم. - شما به فکر سوراخ لایه اوزون باشید که اگر بزرگتر شود همه ی ما از گرما ذوب خواهیم شد. از لای در به آبراهام نگاه کردم و گفتم: فقط اگر از این هوش و استعدادتان استفاده ی معقول می کردید اکنون جای شما اینجا نبود. دستی برایش تکان دادم و گفتم: به هر حال آدم جالبی هستید آقای آبراهام و امیدوارم مسئولین به سوراخ لایه ی اوزرن بیشتر فکر کنند. در را بستم و براه افتادم تا به پرونده ی بعدی رسیدگی کنم.