تکرارِ خیسِ نیمه های اسفند (قسمت دوم)

دو ماهی که تا اعلام نتایج وقت داشتم را یا با نیما می گذراندم یا با خاطراتش. هفته ای یکی دو بار به زیرزمین سرک می کشیدم. صندوقچه ای که در آن همه جور چیز خاطره انگیز را نگه می داشتیم به رغم ارزشمند بودن، خوشبختانه قفل نداشت که کلیدی داشته باشد. نمی دانم «چه» را برای چه به صندوق چسبانده بودیم چون اصلا کوچک نبود، من به راحتی در آن، جا می شدم.همیشه وقتی می رفتم که کسی خانه نباشد. یک بار که با دوربینِ قدیمی مان که کلی عکس با نیما گرفته بودیم داشتم اطراف را نگاه می کردم، سنگینی دستی را روی شانه ام احساس کردم، بی اختیار با دوربین روی چشمم برگشتم و شیطانی سرتاپا سیاه را دیدم که می خواهد با دستانش جلوی دهانم را بگیرد. دوربین را پایین آوردم و همین که با دستم چیزِ محکم ولی نامعلومی را از صندوق درآوردم تا به سمتش پرتاب کنم صدای خنده ی نادر بلند شد. گفتم:«زهرمار» گفت: «معلوم هست همه اش این پایین چه کار می کنی؟ نکنه تو هم به راه بادیه رفتی؟» نگاهی بهش انداختم و داشتم زاویه ام را طوری تنظیم می کردم که دستم در بهترین حالت ممکن روی صورتش بنشیند که گفت: «شوخی کردم. ولی مشکوکی. دنبال چی می گردی؟» گفتم: «تو که این پایین چیز باارزشی نداری، نگران چه هستی؟»نادر سه سالی از من بزرگتر بود. بعد از دیپلمی که به زور گرفت، حالا چند ماهی می شد که از سربازی برگشته بود و اگر ورزش کردنش را فاکتور بگیرم، دورانِ علافی را می گذراند. او به تنهایی این فرضیه را که "سربازی پسرها را مرد می کند" له و لورده کرده بود. هیچ وقت نفهمیدم چه طور یک نفر می تواند تا این اندازه بی خیال باشد. بیچاره همسر آینده اش. اگر اندازه ی یک نخود هم آدم دغدغه مندی باشد نهایتاً دو روز و نیم بتواند او را تحمل کند، اگر هم مثل او باشد که باید فاتحه ی آن زندگی را خواند. هیچ وقت احساس نکردم که از من بزرگ تر است و شاید روزی بتوانم روی کمکش حساب کنم. درِ صندوقچه را بستم و پله های زیرزمین را بالا رفتم.چند روز بعد در حال عکاسی از در و دیوارِ حیاط و باغچه بودم که باز سر و کله اش پیدا شد. هیچ چیز بدتر از بودن یک پسرِ بیکار در خانه نیست که نه بیرون رفتنش ساعت مشخصی دارد نه برگشتنش. نگاهی عاقل اندر سفیه به من و دوربین انداخت، تا آمد دهان مبارک را باز کند گفتم: «ناهارت روی گازه، خوردی برو مغازه. بابا می خواد قفسه ها را جابه جا کنه. فقط قبلش یک عکس از من کنار درخت انجیر بگیر. فقط خواهشاً دُرست بگیر» گفت: «چشم. خانم مهندس» عکس را که گرفت گفتم نزدیک ظهر برود دنبال مامان. رفته بود خانه ی مهری خانم. گفت: «امر دیگری نیست؟» گفتم: «تو هم که بدت نمی آید.» خاطر سهیلا را می خواست. حاضر بود هر روز برود مامان را برساند آنجا و بعد برود دنبالش. این تنها کاری بود که درست انجام می داد. و شاید اصلا تنها کاری که انجام می داد. باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود... نمی دانم عاشق شدن این جنس آدم ها چه رنگی است... فکر کردم با شنیدنِ رفتن به خانه سهیلا متلک گفتن را فراموش کرده ولی اشتباه می کردم، همان طور که پله ها را بالا می رفت گفت: «به نظرم می تونستی موضوعِ بهتری برای نمایشگاه عکست انتخاب کنی. در ضمن یادت نره منو دعوت کنی.» حوصله بحث کردن نداشتم با یک "باشه. حتماً" قضیه را ختم کردم.***نتیجه ها آمد. تهران قبول نشدم. قرار هم نبود بشوم. و این یعنی انتخاب بین دو گزینه: زندگی خوابگاهی و یا یک سال پشت کنکور ماندن و به جان خریدن استرس و بلاتکلیفی.کمتر پیش می آمد کسی برایم تصمیم بگیرد، همیشه خودم جورش را می کشیدم. پدر و مادرم متفق القول گفتند هر طور خودم صلاح می دانم. نیما گفت: «همون رشته ایه که دوست داشتی. راه زیادی هم نیست. برو. چشم به هم بزنی چهار سال تمام شده.» می دانستم که نظر نیما همین است. تصمیم گرفته شد. شب نیما مرا تا ترمینال رساند.صبح که پله های اتوبوس را یکی یکی پایین می آمدم، دهانِ ریه هایم را دیدم که باز و بازتر می شد. نمی دانم از تعجب بود یا از هولِ بلعیدنِ اکسیژن بیشتر. هوا واقعاً هوا بود. به نظرم بهترین و غیرممکن ترین سوغات این شهرها اکسیژن است. چیزی که بعید می دانم در هوای تهران باشد.یکی دو ساعت بعد به نیما زنگ زدم و ناراحت گفتم: «باید برگردم. مثل اینکه خوابگاه ندارند. بخوام بمونم باید خودم خونه بگیرم و دردسر هم اتاقی. ولی واقعا حیفه، نمی دونی چه آب و هوایی داره نیما. دلم نمیاد برگردم.» نیما گفت چرخی در دانشگاه بزنم تا خبرم کند. دل توی دلم نبود. ده دقیقه نشد که عکس خندان نیما _البته مربوط به اوایل ازدواجش_ روی صفحه ی گوشی افتاد. بی درنگ جواب دادم. همان چیزی را گفت که می خواستم. فهمیدم در شناختنش اشتباه نکرده ام. «نسیم جان ثبت نام کن. من هم تا بعد ازظهر خودمو می رسونم. میریم دنبال خونه، خودم هم پیشت می مونم.» خواستم بگویم کارَت چه می شود که گفت هسته ی اتم که نمی شکافد برای یک حسابدار هم همه جا کار پیدا می شود. با مامان و بابا هم هماهنگ کرده بود.برای آمدنش خودم را رساندم ترمینال و از آنجا رفتیم دنبال خانه. چندتایی دیدیم تا بالاخره یکی را انتخاب کردیم. یک خانه ی به قول خودشان نقلی در ابتدای یک بن بست طولانی. یک هال دوازده متری، یک آشپزخانه ی کوچک و یک اتاق که پنجره اش رو به حیاط باز می شد و حتماً روزها نور خوبی داشت. بس بود. کار ما را راه می انداخت. حیاطش کمی دلگیر بود. اما برای ما که به داشتن حیاط عادت داشتیم، توفیر زیادی با نبودنش می کرد.پول زیادی نداشتیم. پس به همان رضایت دادیم. پولِ رهن را بابا فرستاده بود. نیما هم پس اندازی نداشت، اما گفت نگران کرایه ها نباشم. خودم کمی پول داشتم. _ گاهی خصوصی به بچه ها ریاضی و زبان درس می دادم. گاهی هم پروژه های کوچک دانشجویان ترم های پایین معماری را انجام می دادم._ اما برای برنامه ام لازمش داشتم. قرارداد امضا شد و کلید را تحویل گرفتیم. تا آخر شب که بلیط داشتیم، دو سه ساعتی وقت بود. رفتیم کنار دریاچه کیو و بستنی خوردیم. نیما تلنبار افکار بود، اما ترجیح داد شیر خروجی را باز نکند و یک کلمه هم حرف نزند. من هم به سکوت و تمرکز، بیش تر احتیاج داشتم.ادامه دارد...