-کرونا؟؟      -حاضر!!

@beshaarat_team شاید این روزها را حتی در خواب هم نمی دیدم. بیش سه ماه رهایی از مدرسه!این یعنی شش صبح هم آغوشی با رختخواب؛ فرار از صبحانه های عجله ای یا بدتر از آن، ناشتایی ناشیانه؛ از هم گسیختگی رفاقت های ناگسستی با سرمشق هایی که در اطراف خالی خودشان آزادانه چشمک میزدند و یا تکالیفی که رقص کنان به سبک خرچنگ قورباغه سرهم می شدند. من بیش از سه ماه است که آزاد هستم؛ آزاد در خانه!یک تعطیلی بزرگ بی آنکه انتظارش را کشیده باشم، وسط دستانم جا خوش کرده بود. با اتفاقات و حواشی بسیاری که اطرافش داشت، نمی دانستم که چه فالی باید برایش بگیرم. به هرجا و هرچه که نگاه می کردم و گوش تیز می کردم، ناگریز کلمات محدودی را می خواندم و می شنیدم. مجهولاتی آمیخته با ترس ، تهدید و تهاجم به همراه احساسات جریحه دار شده در مسیر یادآوری هم نوع دوستی که گویی اتفاقی در مکانی عمومی با ناشناسی به نام سیاست هم کلام شده و کنجکاوی هر دو رفته رفته برای آشنایی بیشتر با هم اوج می گرفت. اما من به جز اینکه مانند گذشته هر چند وقت یک بار برای ناراحتی ها و سختی های دیگران متاسف شوم یا از دوستانم درباره اینکه چطور در شبکه های اجتماعی از کادر درمان حمایت کرده اند بشنوم، هنوز خنثی به نظر می رسیدم. چون شلاق این بیماری مستقیما سمت من نبود و هراتفاقی که رخ داده بود یا قرار بود رخ دهد، فعلا منفعتش بر ضررش برای من میچربید.درست مثل اینکه معلم تان دقیقا قبل برگزاری امتحان، آشنایی را ببینید یا دچار حادثه ای شود. خب خدا بد ندهد! ولی فعلا که از امتحان خبری نیست، برای ما که بد نشد!دقیقا کرونا هم همین حس مشابه را در من برانگیخته بود. روزها بد نمی گذشت. و ماندن در خانه هم بد نمی گذشت. ولی بعد از مدتی متوجه شدم که این شرایط قصد گذشت ندارد و نمی گذرد! و این طولانی شدن و یکنواختی کم کم روی ترسناک خودش را به من نشان داد. دقیقا مانند روایت انیمیشن ها که دلقک ناشناس و بنظر بامزه، همان کودک رُبای نامرد است. بله دروغ چرا. این درست است که امکان دارد معلمتان در اثر حادثه ای نتواند در روز مقرر امتحان برگزار کند، که اگر چنین شود، خوشی موقت دلچسبی خواهد بود. اما قطعا بعدها ترکش هایش به هر نحو شما را خواهد گرفت. این یک حقیقت است!حالا هم همینطور بود، این کرونا با اسم شناسنامه ای کوید نوزده آنقدر دست و پا زد و این سیاسیون را هم آنچنان به عربده زنی تشویق کرد که بالاخره ما را هم از سرجایمان بلند کرد و نگذاشت در حاشیه بمانیم و پرِ مان به پرِ کسی نگیرد. البته وصف این وضع برای پدرم برعکس است، او همیشه ایستاده بود و حالا از وقتی که هتل پنج ستاره ای که در آن مشغول بود به همان کیفیتی که از مشتری هایش پذیرایی میکند، به همان کیفیت در تعدیل نیرو پدرم را اخراج کرد؛ بعد از مدت ها مجبور است بنشیند. مادرم گفت بد هم نشد، بعد از سالها سخت جان کندن، می توانی کمی استراحت کنی. من با خودم فکر کردم چه استراحت تلخی! حتی نمی توانم چای خوردنش را تماشا کنم، انگار که زهر می نوشد! از آن روز به بعد مادرم هم هنر آشپزی را به کلی فراموش کرده و فقط آب پز به خورد ما می دهد. نمی دانم شاید هم از این غرب زده ها چیز های ناجور یاد گرفته. اما هر چه که هست هنرهای دیگری را در خودش پرورش داده، مثلا می توان در عین غم که نفسش بالا نمی آید لبخند بزند، واقعا هنر می خواهد. یادم باشد اگر از این شرایط عبور کردیم، به او یادآوری کنم که برای تست بازیگری برود. از همان روزنامه های دور سبزی ها که می آورند و او همیشه عادت مطالعه آنها دارد، می توان یک چیزهایی پیدا کرد. البته فعلا که داستان طور دیگری است. چند روز پیش دیدم که برخی از آگهی های نظافت در منزل را نشانه گذاری کرده؛واقعا نگران شدم. این روزها هرکسی می داند ویروس و رعایت فاصله و نظافت و اینها یعنی چه. بالاخره ما هم با بقیه چه فرقی میکنیم؟ خلاصه از استرس شدید نمیدانم چطور آن روزنامه ها را معدوم کردم. و ماه آینده از سبزی خطری نیست. اینطوری ماه رمضان هم تمام شده. با این حال فقط گوشی همسایه می ماند که در تلگرام در یک کانال کاریابی عضو است و هر دقیقه ممکن است دردسر شود. این اینترنت هم این روزها خوب معرکه ای گرفته و ماجراهایی دارد. خدا رو شکر ما در امان هستیم. دقیقا مثل نمایشی با شعار "نمایش مردمی" که بلیط هایش برای همه گران باشد. درست است که گاهی رایگان تئاتر بازی می کنند اما فقط نمایش در نمایش است. البته همیشه هم اینطور نیست جای تان خالی دیروز کشیده ای نقد از پدرم خوردم. عیبی ندارد. حق دارد. پول این همه اینترنت کجا بود؟ قطعا سرسام آور است. تاکید های معلم از یک طرف و کتک های پدرم از طرف دیگر. واقعا نمیدانم چه باید بکنم. به حرف معلم عمل کنم و آبرویم را حفظ کنم یا گردن پدرم را از زیر گیوتین اپراتورها کنار بکشم؟ شوخی که نیست! ما بعضی شب ها توان شام خوردن نداریم. حتی بعضی روزها یک وعده غذای گرم هم نداریم. با این اوصاف اگر کسی سوال کرد که درس ات چطور است، باید حواسم را جمع کنم که راجع به کلاس های مجازی صحبت می کند. این کلاس ها مجازی هستند یا جزایی؟می دانم گوشتان از این حرف ها پُرِ پر است اما واقعا من چه گناهی کردم؟ چرا باید آنچنان فشار روی من باشد که سخن همه را نیش و کنایه بشنوم؟ چرا باید ناخودآگاه هر صدای محکمی را چَک های پدرم و ناله های گربه ها را گریه های مادرم تصورم کنم؟ از حق نگذریم. تا به حال اعتراض و گلایه زیاد شده است. اما گویا فقط اعتراض و گلایه می شود و وضع ما هیچ تفاوتی نسبت به قبل نمی کند! البته دروغ چرا، نسبت به قبل تغییر می کند. وضع ما بد و بدتر می شود!ببخشید اگر لحن تندی دارم. چون واقعا ناراحتم. ناراحت و بسیار عصبانی هستم. خصوصا وقتی می شنوم که وعده می دهند "لیست کمک ها در راه است"خدایا خیرین بزرگ و کوچک بی منت را خیر بدهد. نمی توانم کمک هایی که به صف می شوند و از سر و کول تلویزیون بالا می روند را تماشا کنم. واقعا نمی توانم. نمی توانم با اسم شبکه شاد کنار بیایم. هیچ چیز که یاد نگرفته باشم. فرق رایگان و غیر رایگان را می دانم. این شاد، کجایش شاد است؟ سامانه ای سراسر غم است. شاید ساده بنظر برسد. اما نمیدانید وقتی تمام امیدت به همین است که بالاخره در آنجا می توانی رایگان و با آرامش در کلاس ات شرکتی کنی اما آنقدر کند عمل می کند که عملا برگزاری کلاس در آن غیر ممکن می شود. این یعنی بعید است بتوانم در کلاس آنلاین شرکت کنم. ساده بگویم چون پولی اینترنتی در کار نیست و از طرفی تلفن همراه را هم باید پس بدهم. می دانم تکراری حرف میزنم. حتما تا به حال شنیده اید یا خوانده اید. اما بعد چه کرده اید؟ باز نشر داده اید؟ ممنون اما فرقی به حال من نداشته است. شما که به روز هستید می توانید بگویید که سرنوشت من زیر حملات انگشتان برای لمس صفحات گوشی ها چه خواهد شد؟ با این اوصاف می توانید من و شرایطم را به ماسک طلقی و ژل ضد عفونی کننده اجباری پیوند بزنید؟ بهتر است متن از این طولانی تر نشوم. "دو صد گفته چو نیم کردار نیست" ضرب المثل زیبایی است. اما چه فایده! به آن عمل که نمی شود. به درد همان کتاب های ادبی و گنده گویی های برخی می خورد!خلاصه که معذرت خواهی میکنم. سعی کردم به بهترین نحو حرف بزنم اما خب از یک دانش آموز چه انتظاری دارید! شما که علم بیشتری دارید گفته های من را اصلاح کنید. و با توانایی بیشتری که دارید بهتر درباره حق و حقوق خود صحبت کنید و از حقوق و تکالیف ما هم دفاع کنید. امیدوام روزی "همه" در معنای واقعی کلمه باشد و به "هر" همیشه عمل شود. و بتوانیم در کنار هم به مساوات زندگی کنیم. به تبعیت از انتهای این مقاله و برای حسن ختام، "ده نکته درباره انتظارات و چشم اندازهای آموزشی" درنظر گرفته شده است. هم اکنون این ده نکته و تمامی محتوای تولیدی ما را به صورت یکجا در کانال تلگرامی به آدرس زیر در اختیار داشته باشید.ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:اینستاگرام: instagram.com/beshaarat_team تلگرام:t.me/beshaarat_team