یه نامه به تویی که چند وقته این فکر تو سرت چرخ می‌زنه که زندگیت‌رو پایان بدی.

عزیزدلم سلام! حال و احوالت خوبه؟ روزات خوب می‌گذره؟ نمی‌دونم از کجا شروع کنم و از چی برات بگم. فقط قبل هرچیزی اینو بگم من اصلا برای نصیحتت دست به قلم نشدم یا اصلا قصدم ترحم بهت نیست. می‌دونم می‌دونم الان می‌خوای بگی تو چی میدونی از درد من؟ شاید نتونم جای خودِ خودِ تو باشم و واقعیت رنجت رو همونطور که هست لمس کنم، اما همه تلاشم رو می‌کنم تا کمی درکت کنم، رنجت رو نادیده نگیرم یا حداقل رنجات رو کم و بی ارزش جلوه ندم. بین همه کسایی که انگار چشماشون برای دیدن تو و غمی که بغل کردی کم سو شده، من می‌بینمت. هم خودت رو، هم رنجت رو، هم تمام روز‌هایی رو که انقدر قوی و محکم پشت سر گذاشتیشون که نه من نه خودت هنوزم باورمون نمی‌شه که تونستی اون حجم سیاهی رو از لباس زندگیت دست تنها پاک کنی. دمت گرم. کاش می‌تونستم کنارت باشم و پا به پات گریه کنم. اصلا گریه نه دستت رو می‌گرفتم و می‌رفتیم یه جایی که بالای بالا باشه و به ته تغاری خدا ماه و تنها رفیقمون خدا نزدیک‌تر باشیم. بعد انقدر داد می‌زدیم، درد و دل می‌کردیم، می‌خوندیم، از هر دری می‌گفتیم که آروم شیم و برگردیم اون پایین و ادامه بدیم و بجنگیم. خب آره! راست می‌گی من اصلا تورو ندیدم و نمی‌شناسمت اما ندیده و نشناخته برای من عزیزی. اونقدر عزیز که برات نگران و دلواپسم که حتی نوشتن رو هم از یادبردم. هول کردم و اصلا نمی‌تونم برات بنویسم. چرا هول کردم؟ می‌ترسم که از دستت بدم. می‌ترسم یه روزی خودم رو لعنت کنم که چرا حواسم بهت نبود و حسرت جای خالیت خفه‌م کنه‌. می‌ترسم به خوندن تا انتهای این نامه نرسیده مچاله‌ش کنی و بری و حالم از خودم و این نامه بهم بخوره. ته همه حرفای من می‌رسه به بودنت. ازت می‌خوام بمونی، باشی، نری. خودکشی گناه کبیرست؟ من می‌دونم حتما تو هم می‌دونی. ولی من نیومدم بگم آی آی چکار داری می‌کنی؟ نیومدم که تمسخرت کنم. یا جدیت نگیرم. یا بگم کسی که می‌خواد خودکشی کنه که اعلام نمی‌کنه. من فقط نگرانتم. حتی فکر به تاثیر این کلماتی که کنارهم چیدم روی حال و احوال الانت باعث می‌شه از اضطراب دستام یخ بزنه. هم‌‌درد من! همه‌ی درداتو می‌فهمم و به جون می‌خرم. دیدی کسایی که با سوء مصرف مواد درگیر بودن بعد ترک کردنشون دست بالا می‌برن و می‌گن من فلانی‌ام و چند روز یا ماه یا ساله که پاکم؟ امیدوارم توهم چند وقت بعد که این افکار خودکشی، غم‌های کشنده رو ترک کردی بیای بهم بگی من فلانی‌ام و چندوقتی می‌شه که هستم. خواستم که باشم، همه جوره هم پاش وایسادم. خسته‌ای؟ حس اینکه دوستت ندارن سال‌هاست پا روی گلوت گذاشته و داره خفه‌ت می کنه و از سنگینی بغض به خس خس افتاده سینه‌ت؟ شایدم چندساله که با افسردگی درگیری و سونامی فکرا داره غرقت می‌کنه و یه زندگی معمولی برات شده آرزو. شاید همه‌ش یه فکری توی ذهنت مثل چرخ‌وفلک می‌چرخه و پشت هم تکرار می‌شه که تو داری اطرافیانت رو اذیت می‌کنی. شاید انقدر ضربه خوردی که حتی نمی‌دونی کدوم زخمتو درمون کنی. شاید حس تنهایی شده قسمتی از تو یا اصلا شده خود تو. شاید صدای خنده‌ت همه رو به خنده وادار می‌کنه اما از درون داری له می‌شی. شاید خوردو خاکشیرشدی، شکستی، سرافکنده شدی، برای کارهای درستت هم زیر سوال رفتی. شاید بارها التماسشون کردی که رنجت رو باور کنن و کمکت کنن تا بند نافت به دنیا رو قطع نکنی و بازم باشی. شاید به رنجت پقی زدن زیر خنده. شاید فکر کردن داری الکی رو هوا تهدید می‌کنی. شاید سرت داد زدن که بسه بابا! پاشو به زندگیت برس. بسه غم و غصه الکی. شاید گفتن: وا خب همه درد دارن حالا انگار چیشده. شایدم انقدر تنهایی همه چی رو گذروندی و توی هر حالی لبخند زدی، که وقتی نزدیکانت حرفات رو می‌شنون با تعجب نگاهت می‌کنن که تو زیر بار هر لبخند انقدر خمیده شدی و ما نمی‌دونستیم؟ هزار تا شاید دیگه که تهِ همه این شایدها می‌رسونتت به بیراهه‌ی نبودن. اما قربونت برم! منی که تهِ این سیاهی‌ها زندگی کردم، بهترین روزهای عمرم رو ناقابل تقدیم افکار منفی و غم کردم‌و هیچکس حتی نفهمید عمق این سیاهی چقدر بوده، بهت می‌گم هیچکدوم از این شایدا توجیه نیست برای نبودنت. حواست هست؟ ما داریم راجع به زندگی تو حرف می‌زنیم. تو! می‌دونم لذت بردن خیلی وقته حسرت شده برات. می‌دونم ته دلت غنج میزنه برای بودن و مثل بقیه آسوده و شاد زندگی کردن. دنبال معنا می‌گردی برای موندن، دنبال یه دستی که از باتلاق بکشتت بیرون. من می‌شم اون دست اگه تو بخوای. من می‌شینم پای دردات. من وقتی درداتو شنیدم نمی‌خندم‌ بهت، من خوردت نمی‌کنم، من نمی‌گم حالا انگار چیشده. درد تو برای من محترمه، عمیقه، قابل درکه. من سرت داد نمی‌زنم که بابا بسه. من می‌فهممت جان دلم. من کنارتم. اصلا منم نباشم، خودت همه جوره کنار خودت بمون و تکیه کن به خودت. برای بودن بجنگ. تلاش کن که خوب شی، خوب باشی، خوب بمونی. این جنگ تهش برد توست. تو! پس ارزشش رو داره که تن بدی به این جنگ. حداقل یه بار امتحانش کن. ببین منو. بمون. باشه؟ آره قبول دارم سختی هست، رنج هست، غم هست، هزار تاچیز هست اما هزار تا چیز خوشگلم هستا. شدم مثل مامانا که بچه‌هاشون رو گول می‌زنن؟ اما باور کن حقیقته. خیلی چیزای حال خوب کن و زیبا هست که ارزش موندن توی این دنیا رو داره. مثل هر جمعه رفتن به شاه عبدالعظیم، مثل بازار رفتن با بابا، مثل لبخند نخودی مامان وقتی حسابی قربون صدقه‌ش می‌ری، مثل شنیدن صدای جیغ و داد نوه‌ها توی خونه وقتی از دانشگاه برگشتی، مثل جاده چالوس، مثل ابرای آسمونِ زمستون و پاییز، مثل غرغرکردن، مثل خیاری خوابیدن توی اولین مسافرت دسته جمعی با دوستات، مثل شعر خوندن عزیزت که عاشقانه ترین بیتش رو برای تو می‌خونه و با ذوق توی چشمات نگاه می‌کنه تا جواب دوستت دارمِ پنهون توی اون بیت رو ازت بشنوه، مثل کتاب‌هایی که منتظرن تا زندگیشون کنی، مثل آینه اتاقت که منتظره تا هر روز صبح تصویر شلخته‌ی تو رو به خودش ببینه، مثل خودت که حسابی خوشگل کردی دنیارو. زندگی و نفس‌های تو به همه اون شایدها می‌ارزه مهربون من. تو قبل اومدنت به خدا قول دادی که بیای رو زمین و یه کارایی بکنی. شاید اصلا قول دادی بیایی تو ماه محرم تکیه بزنی، شاید قول دادی یه کیسه قند ببری برای هیئت محله‌تون، شاید قول دادی شب‌ها حواست به کوچولوت باشه و پتورو بکشی روش تا سرما نخوره، شاید قول دادی بیای به زمین و توی ترافیک برای بچه‌ها شکلک دربیاری تا بخندن. شاید‌های ساده و کوچیک و خنده‌دار اما خیلی ارزشمند. این شاید‌ها توجیه خوبی نیست برای بودن؟ اصلا شاید قول تو توی این لیستی که دست منه نباشه، بمون و اون قولی که دادی رو پیداکن. دنبال معنایی تا نگهت داره توی دنیا؟ راستش منم خیلی گشتم. همه چیز قشنگ و زیباست اما انگار روی زمین همه چی پایه‌ش سسته‌. معنای زندگیت رو توی آسمونا حوالی خدا پیداکن. پیداش که کردی سفت بچسبش. کمکت می‌کنه، وصلت می‌کنه به زمین، نفست می‌شه وقتی از نفس افتادی، دست نجاتت می‌شه وقتی تو چاهی. رفیق دور من! ببینمت؟ اشکاتو پاک کن. به خودت زمان بده. هرکاری که می‌دونی توی این شرایطت درسته و منطقیه انجام بده تا غم دست از سرت برداره. فکرا هجوم آوردن بهت؟ فقط یه لحظه صبر کن و تسلیمشون نشو. شاید نظرت برگشت. اصلا از ده هزار تا یک بشمار، فکرای خونه خراب کن که اومد توی سرت به قول استادم توهم نقشه بچین علیه اونا که چجوری اونارو خنثی کنی و بمونی،یا می‌خوای فردا اول وقت زنگ بزن به یه روان‌درمانگر خوب و وقت بگیر، اصلا برو مسجد یه گوشه بشین، زانوهاتو بغل کن و بزن زیر گریه، پاشو برو پارک زل بزن به درخت و مثل من خط‌های روی تنه‌شو بشمار تا بفهمی چند سالشه. فقط نرو. تو هیچکسو اذیت نکردی عزیزدلم. تو بدنیستی، تو ضعیف نیستی، تو کم و ناقص نیستی. تو، زندگیت، خنده‌هات، آرامشت ارزشمندن. تو تنها جنگجوی قصه زندگیتی. تو خوب می‌شی‌. همه چیز می‌گذره. حال خوب حقته حقتو بگیر از دنیا. نترس. تو فقط پنچر شدی. برو پیش یه مکانیکی خوب پنچریتو بگیره. مکانیک برای هرکسی یه چیزه. خدا، مامان، بابا،رفیق، نوشتن، سفر، امام حسین... اگه زمینیا دردتو جدی نگرفتن گوشاتو محکم بگیر و برو دم خونه آسمونیا. مطمئن باش خدا جدیت می‌گیره. یه جا خوندم سر به سجده که می‌ذاری، انگار سرتو گذاشتی روی پای خدا. سرتو بذار روی پای خدا. گریه کن، داد بزن، حرف بزن، غر بزن، فقط باش. این حرفم کلیشه‌ست اما واقعیه زندگی خیلی قشنگه. مثل چشمای خیس و پر رنج تو که تهِ قشنگیه. اگه اشکاتو پاک کنی و محکم بگی هستم و پای همه چیِ بودنم وایمیسم قشنگ ترم می‌شه. من منتظرتم تا بیای و بگی: راستی حدیثه! من موندم. پشیمون شدم از رفتن. من منتظرتم. منو یادت نره خب؟ چشم انتظارم نذار.توی آغوش واقعی ترین معنای زندگی زخماتو درمان کن.