زندگی از دانشگاه نمیگذرد

بعد ۲ سال پشت کنکور بودن و گریه های شبانه دانشگاه تبریز قبول شدم از وقتی وارد دانشگاه شدم زجر هام نه تنها تموم نشد بلکه شدتش هم بیشتر شد اولش سرخوش بودم اما یواش یواش سرو کله استاد هایی که تیکه مینداختن و دانشجوها رو اذیت میکردن و دانشجوهایی که استادارو اذیت میکردن پیدا شد که به شدت رقابتی بودن و تو توی این رقابت له میشدی ترس اینکه اگه دانشگاه نرم مدرک گیرم نمیاد پس نمیتونم کار کنم و از اون طرف اگه دانشگاه رو ول کنم سربازی بیچارم میکنه همیشه تو دلم بود منی که زمان کنکور ۱۰ کیلو اضافه کرده بودم تو یکی دو سال عین کاغذ شده بودم خلاصه ترم ها رو یکی پس از دیگری مردود میشدم که مارو فرستادن پیش روانشناس که یه شانس دیگه بدن که بتونیم دوباره وارد سیستم دانشگاه بشیم اینم تلاش کرد که بهمون تکنیک تمرکز و اینا یاد بده و گفت واسه پرفکشنیسمت هم یه قرص میدم ازین حالت دربیای که بتونیم بخونیم و تو این رقابت یه نمره ای هم بگیریم از مطب که اومدم بیرون نسخه رو انداختم تو سطل اشغال اون زمان ۵۰ هزار تومن برای یک ربع بهش دادم ( ۵۰ هزار میتونستی یه هفته میوه بخری برا خونه) خلاصه اینم نشد تو بدبختی کامل و داغونی روانی بودم که اومدم خونه گفتم من دیگه نمیکشم دیگه دانشگاه نمیرم نه دانشگاه میرم نه سربازی اصلا ولم کنید یه کتک کاری فیزیکی حسابی با داداش بزرگم کردم دید از خر شیطون نمیام پایین گفت حداقل دانشگاه رو ول نکن برو یه دو ترم مرخصی بگیر کلت باد داره درست میشه مام این کارو کردیم اومدم خونه 9 ماه مرخصی داشتم توی این 9 ماه زبان انگلیسم رو بهتر کردم فشار دانشگاه کمتر شده بود خلاصه وضعیت روحیم بهتر شده بود اما درست نشده بود همش دنبال کتاب موفقیت و این چیزا بودم تو این 9 ماه نزدیک ۷۰ تا کتاب خوندم از استیون کاوی ( هفت عادت مردمان موثر) تا ریز و درشت همشون (خدا لعنتشون کنه…) خلاصه با وضعیتی بهتر با امید تازه دوباره رفتم دانشگاه اما این دفعه زبان بلد بودم و توی تبریز تازه اینترنت نسل ۳ اومده بود همش تو یوتوب بودم انگار یه دانشگاه جدید پیدا کرده بودم توی مخمم موفقیت این چیزا بود یه استارتاپ ویکند هم تو تبریز برگزار شد که اونجا شرکت کردم و دیدم چقدر کارا میشه کرد و ایده چه طور پرورش میدن خلاصه خوشمون اومددوباره دیدم کابوس دانشگاه بالا سرمه من چیز دیگه ای بودم اینا از من چیز دیگه ای میخواستن بسازن و دوباره کابوس امتحان و درس خوندن های شبانه و عدد سازی های مسخره که یه ۲ تا نمره بگیریم و ترس اینکه کسی بفهمه ما نمره سازی کردیم و ترس و ترس و ترس نمیدونستم بدبختی من چیه چرا این بلاها سرم میاد راه کجاست ادمای اطرافم هم مثل من بدبخت بودن اما میرفتن جلو اما من چرا نمیتونستم برم جلو ...یکی از دوستام بود که رتبه ۲ و ۳ رشته مکانیک بود شما بدن این فرد رو میدیدی داد میزد که چقدر داره زجر میکشه برای اون رتبه کبدش چرب شده بود و زیر چشماش سیاه ولی میرفت جلو افتخارم میکرد من اینا رو میدیدم میگفتم این راه درست نيست انگار ولی نمیدونستم چه غلطی بکنم گیر کرده بودم میترسیدم از همه چیز و همه کس! روزی ۱۸ ساعت میخوابیدم پا میشدم زجر بود پس میخوابیدم که بگذره بیشتر تو خوابگاه بودم و دانشگاه نمیرفتم دوستام سراغم رو میگرفتن ولی میگفتم خووووبمم یه روز برعکس روزای دیگه صبح بلند شدم برم سرکلاس دیدم یه نفر خودش رو از رو درخت خوابگاه دار زده یعنی چیییی.... مگه میشد باور کرد اون چیزی رو که دیده بودیم همه جا حرفش بود تو اتوبوس تو دانشگاه همه جا ،طبق معمول رفتیم سر کلاس استاد اومد اما نه چیزی گفت نه همدردی کرد هیچی باورتون میشه هیچیییی کچ ورداشت مثل ماشین شروع کرد به نوشتن من که شکه شده بودم هیچی مثل همیشه کنار پنجره نشستم درختای بیرون دانشکده رو نگاه کردن و تو فکر رفتنتوی این بین من یه ادمی رو تو یوتوب پیدا کردم که زندگیم رو متحول کرد ( دلیل نمیشه شما دنبال چنین چیزی باشین) این شخص مثل پدر بزرگ شد برای من.میپرسیدی پدر بزرگ چرا زجر میکشم جواب میداد و زجر انسان رو بهت نشون میدادمیپرسیدی چرا میترسم بهت خود ترس رو نشون میداد تا بفهمی و درکش کنیازش میپرسیدی چه طور موفق شممیگفت رنج تو در رسیدن توه(دیوونم کرده بود یعنی چی این حرف…)دیگه هر جا میرفتم کتابش دستم بود میرفتم ته کلاس میشستم کتابش رو باز میکردم اون جلو انتگرال دوگانه میگرفتن من اون پشت انتگرال زندگی!منی که مجنون شده بودم احساس میکردم نور تو زندگیم تابيده شده پدر بزرگ میگفت: «تو جامعه ای که همه مريض هستن اندازه گیری برای ادم سالم وجود نداره» زیبا نيست این حرف ، نشون دهنده زندگی من نبود؟ میگفت تا وقتی به فکر رسیدن هستی بینش وجود نداره نمیتونی ببینی پس نمیتونی عمل کنی فقط ریکشن میشه زندگیت انگار داشت زندگی خودم رو جلوی چشام میزاشت حلاجی میکرد یعنی جوری بود وقتی میفهمیدم و کامل درک میکردم حرفاش رو ، ناخداگاه میزدم زیر گریه از بس رهایی بخش بود جملاتش از بس یه جمله رو تکرار کرده بودم که بفهممش یه دفعه میدیدی توی خواب به جواب میرسیدم و تو خواب میخندیدم ( عجیب بود ولی واقعیه )توی دانشگاه تبریز یه باغی وجود داره که برای دانشکده کشاورزیه قایمکی میرفتم تو باغ درازمیکشیدم تو علفا و ابرا رو نگاه میکردم و به حرفای پدر بزرگ فکر میکردم تبریز ارتفاع زیادی داره برا همین ابرا همیشه نزدیکتن احسای میکنی اگه دست بکشی میتونی بگیریشون خلاصه اصلا یه ادم دیگه ای شده بودم به اینو اون جملات پدربزرگ رو میگفتم اما دریغ از کسی که گوش بده همه کر شده بودن چرا … چون میخواستن برسن اما من از رسیدن دست کشیده بودم نه میخواستم کسی باشم نه به چیزی برسم وقتی اگاهیم بیشتر شد دیدم دیگه نمیتونم تقلب کنم که به نمره ای برسم تا همه چیز درست بشه چون میخواستم ترس رو کشف کنم میخواستم باهاش رو به رو بشم و درکش کنمپدر بزرگ گفته بود که اگه کاری رو به خاطر خودش انجام ندی ترس به وجود میاد خب من میدیدم که اگه من تقلب کنم این درس رو نمیفهمم شاید الان به خیر بگذره و از اینکه سر استاد رو کلاه گذاشتم لذت ببرم اما سر کار رفتم چی اون جا هم باید این کار رو بکنم انگار این خود ترسه یه نوع خط فکری که باید الان درست بشه نه فردا پس تقلب بی تقلب ( دیگه از اون روز به بعد تقلب تو زندگی من نبوده و تمام) به این میگن «بینش»شاید افكار باباهاتون به ذهنتون برسه که خب به خاطر خودش بخون نمره هم بگیر (?) هیییی بدبختی همینه هم خر میخوایم هم خرما رومیگی پس از افتادن درس نمیترسیدی راستش بخوای چرا اما انگیزه شناخت ترس از خود ترس بیشتر بود پس ترس میرفت من نمیخواستم شجاع بشم چون پدربزرگ گفته بود شجاعت ساخته ترسه شما اگه از چیزی نترسی نمیخای که شجاع باشی پس با ترسم موندم عجيب ماجرا اینه وقتی نمیخوای به چیزی برسی دیگه نمیترسی پس بینشت بیشتر و عمیقتر میشه خلاص پرده ها از روی چشمت برداشته میشه خب حالا که من نمیخواستم به چیزی برسم و کسی بشم و کنترل کنم اونوقت یه ادم مرده نمیشدم؟من فهمیدم زمانی که کنترل وجود نداره انرژی ماورایی وجود داره ، ببینین زمانیکه به شما میگن ازین ساعت تا این ساعت ریاضی باید بخونی یا از این ساعت تا این ساعت باید کد بزنی یا ازین ساعت تا این ساعت باید ورزش کنی این نظم نیست این پترنه (pattern) که شما میخوای خودت رو توش فیت کنی این یعنی بینظمی و وقتی بینظمی وجود داره کنترل اهمیت فوق الاده ای پیدا میکنه و با پاداش و تنبیه سعی میکنن این کنترل رو نگه دارن و چون با ترس میتونن به شما سیخونک بزنن که حرکت کنین اونوقت فکر میکنن که در شما انرژی به وجود آوردن این انرژی نحسه ، کثیفه ، تموم شدنیه نیاز به روانشناس داره که به شما قرص بده که تو این پترن فیت بشینبابا شاید من الان دوست دارم موسیقی بزنم چرا باید ریاضی بخونم اینا چیزی ساختن به نام تمرکز که میپرستنش کسی که تمرکز کنه پول خوبی گیرش میاد نمره خوب میگیره یا هرچی اما تمرکز هم یه پترنیه که میخوای خودت رو توش فیت کنی با پاداش و تنبیه ، فهمیدی چی شد اون کاری رو که خودت داری با خودت میکنی دیگران دارن هم با خودشون میکنن و هم با تو ، تمرکز رو زیر سوال ببر همین(توصیه پدر بزرگ)حالا منی که ۱۸ ساعت میخوابیدم یه دفعه انرژی سرشاری پیدا کرده بودم وقتی به زندگی نگاه کردم دیدم مشکل من نداشتن آموزش مسایل مالی بود همیشه میترسیدم که اگه مدرک نگیرم چه طور زندگی کنم این ترس بزرگی بود منم اماده بودم که با ترس هام مواجه بشم خلاصه توی ۶ ماه من کلی مقاله و کتاب و دوره مالی دیدم (کتاب پدر پولدار پدر بی‌پول ) چشمم رو باز کرد اینقدر قوی شدم که که کنفرانس درمورد سیستم های مالی دنیا تو درس تحلیل سیستم ها دادم و دیگه ترسم از اینکه مدرک دانشگاهی نداشته باشم ریخت معدلم اون ترم ۸ شد(تمرکز نداشتن این طوریه) اما نمره این درس ۱۸ بود ? که استادم گفت بیا همین رو مقاله کنیم من اون جا یه لبخند زدم تو دلم گفتم من اون کار رو به خاطر مقاله نکردم به خاطر همین بود که انرژی که داشتم فراتر از این دنیا بود اصلا اون انرژی خود عشق بود زیبا بود هر روز بود ، تموم شدنی نبود هر روز که کشف میکردم بیشتر دلم میخواست که بفهمم اما اگه به خاطر نمره و مقاله و این مضخرفات بود که این نمیشد به قول پدر بزرگ همه چیز رو به خاطر خودش انجام بدهمیرسیم به قسمت سخت ماجرا خب به جایی رسیدم که معدلم شده بود ۸ و دانشگاه هم دیگه رام نمیدادن خوابگاهم ازم گرفته بودن و دزدکی از دیوار خوابگاه رفته بودم تو اتاق یکی از بچه ها خوابیده بودم که زیادم نمیشناختمش اون شب از ترس تو تخت داشتم میلرزیدم خیلی عجیب بود با این همه خودشناسی و سعی بر اینکه دارم قدم ها رو درست برمیارم بازم ترس؟ ولی این ترس فرق میکرد علتش انگار چیزای پیش پا افتاده نبود مثلا استاد و نمره و اینا ، انگار از خود زندگی میترسیدم خیلی میلرزیدم خونه هم که تهران بود دعوا کرده بودم نمیخواستم برم خونه تبریز هم بی خونه بودم در به در دنبال جا بلاخره یکی رو پیدا کردم که گفت بیا خونه من اجاره رو نصف کنیم بیا پیش خودمم کار کن کارش چی بود تو رستوران غذا میزاشتیم جلو مردم ۴و ۵ ماه تا عید کار کردم این ۵ ماه خورد و خوراک و مسکنم اوکی بود برا همین خیلی روزای خوبی داشتم همیشه خوشی بود منی که اصلا نمیخندیدم فقط میخندیدم و خوش بودم ولی پول کم بود اینقدری که لباسم نمیتونستم بخرم خلاصه بازم سختیهایی داشت اینکه نزدیک عید اماکن اونجا رو بست و یارو پول مارو هم خورد جوری شد که دوستمم که بی پول شده بود رفت خونه خودشون من تنها تو خونه بودم فقط یه کیسه برنج بود که مال دوستم بود میتونستم ماست و برنج بخورم که اونم بعد مدتی نمیتونستم دیگه دیدم دارم نابود میشم وسایلو جمع کردم خودم رو شکوندم با ته پولم رفتم خونه تهران نمیدونستم که چی کار میخوام بکنم ولی میدونستم که چی کار نمیخوام بکنم بعدا فهمیدم به این تو عرفان میگن( نفی منفی) برترین نوع به کار گیری منطق تو زندگی اینه! وقتی به زندگی نگاه میکردم میدیدم ازنظر بیزینسی و کتاب هایی که خونده بودم بهم میگفتن چی کار کن اما تواناییش رو نداشتم فهمیدم انگار فرقی هست با دانستن و توانستن وقتی فهمیدم توانایی ندارم تصمیم گرفتم یه توانایی یاد بگیرم اولش برادرم از اینک من بیکار بمونم نفرت داشت سر همین گفت بیا برو کارخونه که مدیر خودش بود اما خودش تهران بود کارخونه قم رفتم کارخونه یه ۴ ماه که گذشت دیدم من اصلا انگار مال اینجا نیستم برادرم من رو اینجا فرستاده بود که کار رو یاد بگیرم مثلا بعد ۲،۳ سال من این کار خونه رو بگردونم اما احساس خنگی میکردم مثلا واسه اینکه کارگرا رو ساماندهی کنی نیاز بود که یه خشونت نه به اون معنی که بزنی اینکه حرفت برو داشته باشه یه کارایی باید بکنی که با شخصیت من جور نبود اصلا نمیتونستم این کارارو بکنم براهمین ادمای دورو برم فکر میکردن خنگم ازم حساب نمیبردن همه چیز بدتر میشد فهمیدم من اینکاره نیستم یعنی اگه برادرم نباشه منو از اینجا با تیپا میندازن بیرون فهمیدم یه جای کار میلنگه تصمیم گرفتم کار رو عوض کنم و رو پای خودم وایسم چون پدربزرگ گفته بود (stay on your feet , financially or spiritually ) این رمز کار بود پس روزا کار میکردم شبا کد زدن یاد میگرفتم ( به یاد دورانی که استارتاپ ویکند شرکت کرده بودم )منی که برنامه نویسی رو با ۱۰ پاس کرده بودم و هچی علاقه ای نداشتم بعد ۶ ماه یادگیری واسه یه جا رزومه فرستادم و برای کاراموزی قبول کردن وقتی رفتم اونجا انگار دیگه اینجا مال من بود ادم خنگ تبدیل به ادم سخت کوش شده بود روزی ۱۰ و۱۲ ساعت کار میکردم خیلی عجیب بود دیگه ادما به جای مسخره کردنم هی میگفتن برو مثلا از امین بپرس اون میتونه کمک کنه یعنی جام درست بودمن از برادرم میترسیدم چون روی من خیلی کنترل داشت چون وابستگی مالی وجود داشت تلفن که زنگ میزد قلبم تندتند میزد اما بعد یکی ۲ سال کار کردن و دیگه حقوق گرفتن این ترس خود به خود رفت من کاری نکردم خودش رفت تو همه اینا تاکید میکنم اصلا فکری به نام شجاعت تو ذهنم نبود فقط میخواستم ترس رو بفهمم و ازش فرار نکنم الان که ۵ و۶ سال از این ماجرا میگذره من یه اپ تو اپ استور دارم و همین روزاست که یه جای خوب شروع به کار کردن کنم همیشه یادتون باشه بینش شما نباید وابسته به کسی یا جناهی یا حتی به خود شما باشه شما هزاران خاطره و زخم دارین که اینا بینش شما رو تحت تاثیر میزاره اما اگه هر کاری رو به خاطر خودش انجام بدین اونوقت خردمندانه میتونین زندگی کنینیادتون باشه شما بین ادم هایی زندگی میکنین رسیدن براشون از اون چیزیکه هست مهمتره و اون چیزی که میخوان برسن ساخته خودشونه برا همین زجری که الان دارن میشکن رو توجیه میکنن واسه آینده ای بهتر که دروغه مواظب روانشناسی باشین کسی نمیتونه کسی دیگه رو خردمند کنه(اینم پدر بزرگ گفته) یا زندگیش رو سامان بده تنها میتونه بهت یه الگو بده که طبق اون رفتار کنی و فکر کنی که خردمندی یا اینکه با زور قرص و دارو تو رو به راه راست هدایت کنه که خود اون راه راست خرابترین راهه!این پست رو برای چی نوشتم ؟ یکی تو توییتر گفته بود قرص برای کنترل روانی خودتون زمانی که داغونین و از کار و زندگی افتادین خوبه من میگم اگه سلول های مغزتون خراب شده براثر پرتوهای هسته ای و غیر قابل بازگشته و حتما نیازه که قرص بخورین پس بخورین اما اگه این جامعه هستش که مغز و خرد ادم ها رو دچار مشکل کرده و شما رو میخوان با قرص تو این جامعه مریض فیت کنن همون جا اون کاری رو بکنین که من کردم بندازین سطل آشغال تمام تلاشتون رو بکنین که از این جامعه خراب فاصله بگیرین alpachino تو فیلم Serpico یه داستان جالب میگه:میگه یه شهری بود که یه پادشاهی داشت و یه مردمانی که همه شاد بودن و کشاورزی میکردن اخر فصل برداشت که میشد همه نزدیک چشمه شهر که اب کشاورزی رو تامین میکرد جمع میشدن و برای برکت این اب شکر گذاری میکردن و از اب میخوردن یه روز جادوگری وارد شهر میشه و این اب رو مصموم میکنه و همه که از اب خورده بودن دیونه میشن الا حاکم شهر که از قضا اون روز مریض بوده نمیتونسته تو مراسم شرکت کنه حاکم فرداش از تخت خودش بیرون میاد شروع میکنه به حکم دادن مردم میگن این چی میگه چرا حاکم دیوونه شده چرا حکم های مسخره میده و این حرفا ... خلاصه حاکم که نمیدونست چی کار کنه یه روز در کاخش به صدا در میاد و یه جادوگری میاد تو میگه مشکل تو دست منه یا از این اب میخوری و عاقل میشی یا به دست مردم کشته میشی حاکم که جون خودش رو در خطر میدید اون جام اب رو میخوره و به اصطلاح عاقل میشه(دیوانه) خلاصه از فرداش که حک میده همه میگن ایول بلاخره حاکم سر عقل اومد...??‍♂️این داستان زندگی ماست انسان باید خردمند زندگی کنه خرد با کنترل نمیاد خردمندی از بینش میاد و بینش زمانی میاد که خودتون رو میشناسین خودشناسی اول و اخر خردمندیه!