همه چیز را همه کس نمی دانند

همه چیز را همه کس نمی دانندبرای کار ناخن به آرایشگاه رفتم. سالن بزرگی که تعدادی دختر جوان در آن مشغول به کار بودند. رئیس آنها دختر جوانی است که بسیار فعال وبادقت به کار بقیه نظارت دارد. دختر جوان مسئول آرایشگاه آگهی داده بود تا ناخن کار حرفه ای استخدام کند.گوشی مرتب زنگ می خورد وآدرس می داد. در حالی که گوشی را بین شانه وگوش نگه می داشت کارهایش را هم با دقت وتوجه پیش می برد.دختری با یک کیف چمدانی کوچک وارد شد. احوالپرسی گرمی با مسئول آرایشگاه کرد.آرایشگر: راحت پیدا کردی؟دختر جوان: آره خوب من این منطقه را بلدم مشکلی نیست.آرایشگر در مورد سوابق کاری او پرسید.-دوسالی هست که کار کاشت ناخن انجام می دهم.طراحی وکاشت ولمینت وهمه را کاملا مسلط هستم.- چه عالی خوب وسایلت را بردار وپشت این میز بشینید.سالن با یک ردیف میز که یک طرف را گرفته پوشیده شده است. دختران ناخن کار در این لاین نشسته اند وهرکدام کاری انجام می دهند. مشتریها با جابه جایی در این لاین کاشت ناخن هایشان انجام می شود.دختر پشت میز نشست. آرایشگر گفت: کار این خانم را انجام بدهید.-چه کاری انجام بدهم.-دوتا از انگشت هایش را سوهان بکشید. لایه قبلی را از ناخن بردار.-با کدام سوهان اینکار را انجام بدهم.-خوب به نظرم باید خودتان بدانید.- بله بله بلدم الانبه سمت ساک رفت ووسایلش را ردیف کرد. کار سوهان کشی تمام شد. آرایشگر نگاه کاوشگرانه ای کرد وسرش را کمی تکان داد.به دستیارش که طراحی حرفه ای است، گفت: از توی پالت مدل ها یکی را به خانم بدهید تا طراحی کند.دستیار طرحی را نشان و یک قالب ناخن خام به دخترداد تا مدل را روی آن پیاده کند.دستیار مدل را به دختر نشان داد.-اینکه خیلی ساده است. چهره اش درهم شد. حس کرد که با این مدل ساده به او توهین شده است.آرایشگر گفت: بله ساده است لطفا مثل همین برایم طراحی کنید.دختر اینبار روی صندلی نزدیک من نشست. کیف را دوباره به نزدیک خود کشید. از داخل آن ابزاری را بیرون کشید وروی میز چید. از داخل لوله شیشه ای یک قلم مو نازک را با وسواس ومدل خاصی که به انگشتانش می داد بیرون کشید. طوری ابزار را روی میز می چید که حس کردم داخل اتاق عمل هستم وچیدمان ابزار را می بینم.مدتی از دختر غافل شدم. کار ناخنم هنوز ادامه داشت. آرایشگر از اینکه با تاخیر کارها پیش می رفت عذرخواهی کرد.دختر از جایش بلندشد وبه سمت آرایشگر رفت. طراحی که انجام داده بود را نشان داد. آرایشگر گوشی را از زیر چانه روی میز گذاشت، گفت: این طرحی بود که به شما دادم؟-خوب من به سلیقه خودم تنه درختش را کمی پهن تر کردم اینطوری زیباترمی شد.آرایشگر گفت: ولی مشتری از شما نظر نمی خواهد طرح را می دهد وشما وظیفه دارید که آنرا عین مدل اجرا کنید.دختر مکثی کرد ولی حرفی نزد.آرایشگر گفت: شرایط کار ما اینطور است که شما در ساعات کاری هر روز اینجا هستید. با توجه به کار شما یک ماه آزمایشی هستید ویاد می گیرید. بعداز یکماه در صورت رضایت از کارتان با هم در مورد حقوق ومزایا صحبت می کنیم.دختر گفت : فردا با شما تماس می گیرم. با همان تمانینه که وسایل را از ساک بیرون آورده بود دوباره آنهارا داخل کیفش گذاشت. ساک را برداشت واز پشت آرایشگر ها به سمت بیرون رفت. ناگهان لیوان آب آراشگر را روی زمین انداخت وبا صدای آن همه یک جابه جایی در محلشان اتفاق افتاد.بعداز رفتن دختر برای برطرف شدن حس کنجکاوی از آرایشگر خواستم که مدل را نشانم بدهد.چیزی که می دیدم در باورم نبود.من یاد گرفتم که گفتن "بلد نیستم" هیچوقت خجالت ندارد. شاید اگر از همان اول گفته بود ، وجه وجایگاه بهتری برای خود پیدا می کرد. حالا آرایشگر نه تنها به کارش ایمان ندارد اورا هم در سطح مبتدی هم می بیند.ارائه شده در وبسایت ویرگولhttps://leilafarzadmehr.ir/همه-چیز-را-همه-کس-نمی-دانند/