قهوه ­ای که هرگز فراموش نمی­کنم!

جلسه به اتمام رسیده بود. از همه زودتر بلند شد و به سمت تک صندلی های دور پیشخوان رفت و آنجا، به تنهایی روی صندلی چوبی بلندی نشست. با همکاران خداحافظی کردم، به سمت در خروج می ­رفتم که دلم افتاد به او خسته نباشید بگویم و تشکر کنم بابت این جلسه پربار، شروع به حرف زدن که می ­کند متعجب می­ شوی چطور ممکن است شخصی اینقدر بداند و شفاف بتواند سخت ترین موضوعات را ساده بگوید؛ گویی از جهان دیگری آمده است.به سمت او حرکت کردم، پالتوی خاکستری بزرگش پشت صندلی بود و او کمی خمیده به جلو، روی پیشخوان، در حال استشمام قهوه اش بود. اینطور کارها را قبول ندارم اصلا و به ­نظرم برای جلب نظر دیگران است، فرقی هم نمی­کند چه کسی آن را انجام بدهد.نزدیک که شدم، متوجه حضورم شد:+هنوز نرفتی تو؟-نه راستش، خواستم قبل از رفتن از شما بابت جلسه امروز تشکر کنم.+قهوه نمیخوری؟-نه، مزه خوبی ندارد.+آخرین بار کی امتحانش کردی؟-خیلی وقت پیش، خاطرم نیست.+همینجا بشین، زیاد طول نمی­کشه؛ علی، یه قهوه برای دوست من درست کن که تا ابد، امروز در خاظرش بماند!وقتی مرا دوست خودش خطاب کرد، لبخندی از اعماق وجودم زدم اگرچه سعی کردم ظاهرم را حفظ کنم تا متوجه نشود.کمی گپ زدیم، خیلی کوتاه. سریع متوجه حال و روزم و درجا زدن این روزهایم شد. متوجه شد که بی هدف در حال پرسه زدن هستم و از این شاخه به دیگری می ­پرم، هنوز نمی ­دانم چه­ کار بکنم و چه استعدادی دارم.رو کرد و به من گفت اگر فکر می کنی هیچ کاری را نمی ­توانی انجام دهی، اگر فکر می ­کنی که هیچ کاری از دستت برنمی ­آید و در هیچ زمینه ای که برایت راضی کننده باشد، استعداد نداری، بهت یک پیشنهاد می­دم که روش فکر کنی .کوچکترین کاری که از انجام دادن آن شاد می ­شوی چیست؟دم دادن یک چای؟ درست کردن یک غذای ساده؟ بو کردن یک گل تازه؟ مرتب کردن کتابخانه؟ مهم نیست چقدر کوچک، چقدر ساده، چقدر پیش پا افتاده، چقدر بی اهمیت بنظر بیاید. فقط کافیست که تو از انجام آن لذت ببری و در لحظه غرق شوی و از زمان و مکان فارغ، طوری که اگر کسی تو را آن هنگام ببیند، گمان برد که تو مست شده ای یا در خیال هایت تاب بازی می ­کنی.آن کار را که انتخاب کرده ای، با وسواس بسیار بالای خودت که من به آن آشنایم انجام بده. از اشتباه کردن و تجربه جدید در آن کار، هراسی نداشته باش. تو آن را انجام بده؛ آنقدر آن کار را، هرچه که هست، انجام بده که تبدیل به بخشی از هویت تو شود، به تکه ای از وجود تو تبدیل شود.اگر فقط سلام کردن را بلد هستی، جوری سلام کن که برای آن حاضر شوند برایت نامه بنویسند، تو را استخدام کنند و فقط برای سلام کردن، به تو پول بدهند.یادت باشد این کار ساده ای نیست، باید آنقدر تمرین کنی و آنقدر تکرار کنی تا آن کلمه تکراری به ظاهر ساده و آن لبخندی که همه سلام کنندگان معمولا بر لب دارند، در جان مخاطب نفوذ کند. با بقیه، متفاوت باشد. آن کلمه تکراری، مثل همیشه به گوش برسد ولی مثل همیشه ساده از گوش گذر نکند، به شکلی که در خاطر مخاطب بماند. لبخندی عمیق، که آن را فراموش نکند.اگر از مشتریان آن رستوران یا فروشگاهی که تو را استخدام کرده است سوالی بپرسند مبنی بر اینکه چرا این رستوران یا فروشگاه را انتخاب کرده اید، یکی از مواردی که نام می ­برند، اسم تو باشد؛ تو دلیل حضور آن ها باشی.برای رسیدن به این مهم، به تنها چیزی که نیاز داری فقط تخصیص زمان زیادی برای تکرار و تمرین و استاندارد بالایی است که همه ما از تو سراغ داریم.روزی خواهد رسید که هرکس سلام تو را می شنود، آن را حس میکند. آنگاه کسانی هستند که کیلومتر ها را طی می­ کنند تا فقط سلام تو را بشنوند.کاری که از انجام آن خوشنود می­ شوی و از تکرار آن خسته نمی ­شوی .این نکته ­ای بود که استادم به من آموخت و حال، من به تو؛ ده سال دیگر اگر به آنچه باید، رسیدی، یادت باشد که آن را به دیگری نیز بگویی .ماهد توسلی