یادداشت نوزده

از آن روز که یکهو خانم ف. نمی دانم چش شده بود به من گیر داد و بعدش هی گیر داد و بعدش هی گیر داد و گیر داد تا یکهو کوله ام را برداشتم و گفتم: «اوکی، خلاصه اش این است که شما از من ناراضی هستید دیگر، به قول خودتان نه از عملکردم، از خودم - من می فهمم که باید بروم و سوهان روح شما هم نباشم!» نمی دانم چقدر می گذرد. فقط یادم هست وقتی خیابان برفی ولنجک را با گریه می آمدم پایین تا سوار اتوبوس شدم آبدارچی شرکتمان با آن یکی همکار دیگرم می دویدند دنبال من که آرامم کنند شاید برگردم ولی برنگشتم!اصولا بر نمی گردم! یعنی وقتی بروم دیگر رفته ام! حتی وقتی که برای دیدن مدیریت رفتم و به من گفت که در نبودش این تصمیم گرفته شده، حس کردم همگی فکر می کنند آمده ام که بمانم! شاید فکر می کردند می خواهم یک معذرتخواهی خیلی مفصل کنم و بعدش منتظر بمانم که بخشیده شوم از این جهت که در بحث های خاله زنکی و غیبت های پشت سر این و آن شرکت نکرده بودم و مستحق اخراج شدن از این دایره فعال بودم! ولی من فقط رفته بودم هندزفری ام را بردارم و خانم ف. هاج و واج نگاهم می کرد. میزم بعد از یک هفته به همان شکل که رهایش کرده بودم باقی مانده بود و هندزفری ام روی دسته های کاغذی که خودم مرتبشان کرده بودم. اصولا مدلم این طوری است وقتی هم که برنگردم دیگر حرفی برای گفتن ندارم. با یک سلام و یک خداحافظی ساده که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده برای همیشه با خانم ف. و ولنجک خداحافظی کردم و هنوز گیج بودم که الان دوباره باید چطور زندگی کنم که کرونا آمد!دیده اید آخر سال ها که می شود انگار خود این سالی که دارد تمام می شود حوصله اش سررفته باشد همه چیز را با شلختگی جمع می کند می ریزد توی چمدانش، اعصاب ندارد، زیر لب غر می زند که قدرش را ندانسته ایم و بعد یکهو نفرینمان می کند و ما را محکوم و معدوم به سال جدید تحویل می دهد! مانده بودم خب حالا دقیقا باید چکار کنم! با خودم فکر می کردم خب الان اواسط بهمن است. کمی آزاد کار می کنم و بعد شروع می کنم به تدریس! ولی دقیقا اسفند که از راه رسید فهمیدم که من هم باید بساطم را با این سالی که دارد تمام می شود و از حرصش به جان ما افتاده، جمع کنم. کمی دستم را گذاشتم زیر چانه و فکر کردم، فکر کردم و فکر کردم ان قدر فکر کردم که دیگر عقلم به جایی نرسید! چمدانم را با کلی الکل و پد ضدعفونی و اسپری و ژل و ماسک و دستکش و تجهیزات دیگر بستم و راهی خانه شدم! به همین راحتی!حالا خیلی وقت است که سال قبلی رفته و هنوز جای چنگول هایش روی قلب های ماست. حتی به این یکی سال هم سپرده که مدیونی اگر حال این آدم ها را نگیری! اینها تا حالا قدر کدام سال را دانسته اند که قدر تو را! برای همین این یکی به اصطلاح گربه را دم حجله کشت! چنان زهره چشمی از ما گرفت که سیزده بدر جرات نکردیم به گلدان های لب پنجره مان حتی سر بزنیم! حالا ما هستیم و ترکه ای که این سال جدید دستش گرفته تا اگر دست از پا خطا کنیم چنان حالمان را بگیرد آن سرش ناپیدا! ما گوشمان به این حرف ها بدهکار نیست. ما آن قدر امید به این زندگی داریم که نگو و نپرس. جوانیم طبیعتمان است. ما از این زندگی عشق می خواهیم، حال خوب می خواهیم. حتی اگر نشود ماسکمان را می زنیم به صورتمان، دستکش هایمان را دستمان می کنیم، با فاصله یک و نیم متری یا حتی کمی بیشترتر با آرزوهایمان حال و احوال می کنیم. بوس و قلب برایشان می فرستیم. بهشان قول می دهیم که فراموششان نمی کنیم و بعد هم با بغض برمی گردیم خانه مان، در اتاقمان را می بندیم. خود را قرنطینه می کنیم. انرژی های منفی را دور می ریزیم. بغض هایمان را قورت می دهیم. حتی اشک هایمان را با آستینمان پاک می کنیم. دفترمان را بر می داریم. مداد رنگی هایمان را کنارش. با خودمان فکر می کنیم باید طرح قشنگی از این زندگی را نقش بزنیم حتی اگر کرونا هیچ وقت نخواهد پایش را از روی گلویمان بردارد... حتی اگر این سال جدید هیچ وقت نخواهد از در آشتی با ما راه بیاید...