دوباره ایستادن

به آن خدای دور از هـوشبه آن اذانِ ابتدا در گـوش به شیر مادر، به طعم جنگبه بوی باروت و پستوی تنگ به طفلِ شهادت گوی در پارچهبه ریدن رویِ قرآنِ زیرِ طاقچه به "نوبری" و تیغ تیز بندگیبه "ممد" شهادت، خدا را نبی و خون ریختن، سوزش از بتادینبه تنبان "جا"دار و "کش" دار دین به هر بار معنی ضربدر روی شیشهبه خر بودن رهبر مسلمین جنگ پیشه به کوچ هر باره از بمب و دَردبه شاشیدنم روی سجاده از آژیر سرد به آهنگران ضجه و کشته ها رویِ مینبه نوشیدن جام زهر! دست ها رو زمین به آب یخ که دست مادر می دریدبه قلب پدر که با باطری میتپید به از جلو نظامِ آن نسلِ شکو حَظِ تلاوت به ضربِ کتک به تکرار و تقلید، چند بار دستمالی شدنبه دستی که گفتند هست، از معلمِ دینی شدن! به سفیدی و خامی ذهنِ کودکیهجوم احکام و خیسیِ روی رانِ زورکی به وقت هشت سالگی و مرگ روح اللهو اولین شرم ارضاء شدن با یاد گناه! به ولایتِ علی و خاطراتِ هاشمیو تنگ بازی آقا و چشمک قایمی! به دست هایی که رو زمین بود و تا شدو استایل سگی که افتتاح شد به مرگ پدر در آن اسفند سردبه پول گور و گورکن، مداح درد به اضطراب و شب بیداری اشهراسِ دوزخ و آتش قلابی اش به این اضطراب پنج بار دولا شدنکمربند و باد و تِلَنگ باطل شدن به هر بار ضجه های عارفانهصبح، ظهر و شب ناله عامدانه به دزدین کفش نایک زیر عباو اوج رستگاری به وقت قضا به وقت قنوت، یاد پا و لایِ بی موو جای عقیق رو رانِ یکی آن روبرو به محکومیت هر روزه مان در کلاسبه بر کردن آیه ها، سوره ها با آه و لاس به شلوار و کفش کهنه، به زارِ در تنو حسرت مداد شمعی و کتابِ تن تن گذشت و ما ول شدیم در نوجوانی ای که سجاده هامان بوی وایتکس میداد و خدا در ذهنمان مرد سیبیلو با یک شکم گنده بود، آن هم تنها برای بخشش گناهان کبیره مان... ترس شراره های دوزخ امانمان نمیداد در استمرار دعای مداوم. آری شراره... آه شراره... زهرا.... زینب... آی فانتزی لعنتی!اگر ایران در منطقه دیگر جغرافیایی قرار داشت، مثلن در شرق دور یا آن پایین های آمریکای جنوبی، یا دقیقن روی تیزی شاخ آفریقا، شاید مخاطب دعاهایم فرق میکرد. اگر در هند زاده میشدم، نه هر جایش، منظورم آن جایی ست که آلت رگ به رگی را می پرستند، دیگر قنوت وار نمیبایست به معراج میرفتم! جور دیگری لازم بود با دستانم با عبودیت خویش نزدیکی کنم. از ملاهای قم بپرسید! به آنچه گذشت و جذام شد در جانمانبه امید منجی و ظهور از چاه مان به جایِ پارکِ با دعوا در جمکرانو ناسزا به زن به خواهر به روحمان به نامه ای که با آه در چاه اوفتاد، آخ!به ملایی که مالید از روی چادر زن را، آخ! به درد و فقر و خواستن در نامه هابه بوی عرق، عربده، ناله ها به روایات و پرتره های پر جزئیاتبه خط چشم حسین و لامپ سرِ صد وات به شورهای مداحی و خودزنی"و غزل های خیسِ از آبِ منی" به صیغه های نیم ساعته به قصد سنتو دخول از پشت حین رکعت به سوزاک و زیگیل مدت داربه طب اسلامیِ پرطرفدار"به کسی که به نسل ها میرید"به سبیل نداشته مان میخندید به جریمه جای پارک در جمکرانو زیر لب ریدن به منجی شیعیان ... من استارت زدم، نه به قصد قهرمانی، که به معنای ترکِ آن فضای مجهول. بعد از عوارضی میخواستم سر ماشین را خم کنم به سمت بهشت زهرایِ جان به قصد فاتحه برای شادی روح رفتگان! (قافیه اش هم درست درآمد) یک آن فکر کردم، این همه سال به زبانی غیر، کلمات را جویدم که مثلن روح فلان مرحوم کیفور شود؟ آنقدر که از "مواجه با جواب چراییِ آن" بیمناک بودم از تکرار آن هراسی نداشتم!ترسِ از پذیرش جوابِ چرایی یک اکتِ احمقانه، به مثابه رد زخم عمیقی است که نمی کشدت اما ردش شاید سر به راهت کند. من از پذیرش میترسیدم مثل سگ! بلادرنگ، با مضمون دلبر و شب، شیش و هشتی روانه باندهای خربزه ای زبان بسته کردم و مطمئن بودم رفتگان اینجور شادترند تا اینکه بنشینند به نظاره جویدن چرندیات، زیر دندانِ عقلِ کرم زده!گاز دادم و به طهران رسیدم، به آزادی و خشتکِ باز راه راهش، که از صد تا فحش بدتر است؛ آزادی! کدام آزادی؟ اگر اسمش ولایت، امامت یا مثلن اینطور چیزها بود یک چیزی؛ با خشتک بازش هم جور در می آمد... اجابت مزاج! من آزادی را جا گذاشتم و به یادگار رسیدم...به یادگار آن سید جمارانبه اوین و چشم بند و زندان به جمود آرمان در ذهن خستهو بوی باروت از دور با چشم بسته به مذهب، سیاست، به مرتَد و ملحِدبه خاوران پر دود و قاضیان مفسِد به تعجیل در رستگاری موهومطناب دار و تجاوز به دختری محکوم به گریه کودکان در آغوش مادرانو شرم شکنجه و خودکشی توی زندان به زن که از کجی ترازو در اعتصاب بودبه مردی که هر بار در انتظار اعدام بود به خط شلاق و رد خون یک مچ بریدهبه فال و چهارراه و کار و کودکِ تکیده به غمی که در عکس هامان نمایان بودو مرگی که عادی در جریان بودبه اختلاس و غارتی که اصل دین استو مولا که از غدیر به پاستور وقیح است به هر بار آیه های خشم و نفرت از بیتبه تکبیرگویان آلت پرست، مشتی خرفت به این همه تناقض و مهر قصاب ها"به این همه جفنگیات آوانگاردها" به هشتاد و هشت و آن خیال در بادسکوت و شلیکِ مرگ؛ امیر آباد به جان ناقابل و نَقصِ جسمِ کفتاربه جمعه و اشک تمساح و نسخه کشتار به تهران و عاشورا، زیر تایر جان دادنو تف و خون بر حسین، دوباره ایستادن به سردی باتوم و کوکای خنکبه دورترین صدای کهریزک به دهان های بسته پرخونو خواب خدای عشق جنون به این تو و تکرار سلبیت"یا به این مای در اقلیت!" "به قهرمانان آماتور پرده آخر"و سبزهای سرخ در عصرِ شَر قسمت میدهم که تکرار شویماز خوابِ چهل سال! بیدار شویممولای ناقص کنیم به چاهکتاب و ترازو به مستراحزیر رنج سیاه خاکستر بودنعروج آتش باش برادر من!رضا سرلک - اسفند 98 https://www.instagram.com/tv/B9BqZ5-JO1o