من عاشق پیانو هستم اما الان دارم تایپ میکنم

این اولین باری هست که دارم اینجا مینویسم و احتمالش هم هست که کسی نخونه!جز خودم و شاید علیرضا(همکارم).اما خب نیاز میدونم توضیحات نه چندان مختصری بنا به احترام بدم:.اول از همه عارضم خدمتتون که من از هیچ زاویه ای ،دور و نزدیک نویسنده نیستم اما نوشتن و نویسنده هارو به شدت دوست دارم نه همشون ،اما اکثرشون..تا بحال جایی جز نت پد،دفترچه هام و پیج اینستاگرامم مطلبی ننوشتم.بزرگترین واقعه نویسندگیم نوشتن شب و روزم به مدت 4سال بود(تمامی جزئیات)خب الان که توضیحاتم تموم شد امیدوارم اگر شخصی جز علیرضا هستید درکم کنید!پس شروع میکنم.سالهاست که لیسانس معماری رو با موفقیت نه چندان تموم کردم.منم مثل ایهالجوانان فکر میکردم همه چی در گرو همین مدرکی هست که حتی نرفتم بگیرمش ،خوشحال و خندان که طبیعتا مسخره بود جویای کار بودم.هر روز مصمم تر از دیروز ولی ای دل غافل.نه که کار نبود،اتفاقا زیادم بود ولی متناسب من نبود. نه که فکر کنید پرنسس یکی مونده به اخر از کتاب شاهزاده پریان هستم نه!اتفاقا بر عکس.همونطور که میتونید حدس بزنید من دختری هستم زندانی توسط جبر جغرافیایی.کار با پیشنهاد های فرسنگ ها دور از شرایط کاری.خلاصه با خودم گفتم شاید جو اینجا ،یعنی این حوزه کاری بد یا افتضاحه!شروع شد دوباره شاخه به شاخه شدنم.اخر سر دیدم نه !مونث بودن من هست که همه چی رو به فضاحت کشونده.با کلی خرده گیری به خودم و دست کشیدن از تمام حقوق بشریم!!! با تراشیدن موهام شروع کردم به کار کردن. که تنها وجه شبه من بود با پسرا به امید یکسان دیده شدنم.درسته که کار پیدا کردم اما حقوقمو هیچ وقت نگرفتم.اما در عوض عشق زندگیم رو پیدا کردم با همون مو های کچل.یا بهتر بگم تنها رفیقمو!این عشق منجر به ازدواج شد و کلی کار که روحمم ازش خبر نداشت مثل عروس شدن و بقیه مخلفاتش.با متاهل و متعهد شدنم قضیه کار برای من معنی دیگه ای داشت و هیچ جوره نمیتونستم با اگهی های استخدام کنار بیام.انقدر گشتم که خسته شدم و دست از کار کردن کشیدم و این همان لحظه شروع افسردگی من بود.تا بلاخره با کمک تنها رفیقم خواستم دوباره شروع کنم.اما این دفعه تو شرکت خودش همراه خودش.اینجا بود نقطه اشنایی من و علیرضا.بعد سلام و علیک من باب ادب، دیدم تو حوزه استراتژی و مدیریت محتوا هستم و دارم در مورد هاست چیست و انواع ان مینویسم.البته اینجوریا هم نیست یعنی اصلا برام اسون نیست با هر کلید با هربار تایپ دلم میریزه و نکنه های مغز مریض گونم بهم حمله میکنن.تا اینجا یعنی تا این ساعت تونستم که باهاشون بجنگم.چند روز پیش شدیدا دلم گفته بود و تو شرکت داشتم در مورد شکست استارتاپ ها مینوشتم که یکی از قطعه های کلاسیک با باغلاما تو گوشیم پلی شد و ناخود اگاه بعد از گوش کردنش رفتم سراغ البوم قطعه های کلاسیک خاک خورده پیانو تو soundcloud.دیوانه وار داشتم رو کیبوردم که حروف فارسی نداره تایپ میکردم.انگار بعد چندین جلسه گذروندن کلاس پیانو مثل شاگرد مبتدی که فقط دو ،ره ،می ،فا، سل، لا ،سی ،دو رو یاد گرفته نشستم که پیانو بزنم.بعد چند تا اشتباه تازه داشتم یاد میگرفتم که بدون نگاه کردن بنویسم.و فقط وقتی نگاه میکنم که جای حروف رو حفظ شم و دفعه بعد مطمئن تر بنویسم.وقتی خیلی نوجوون بودم گیتار میزدم تا که یهو سر و کله کنکور و مسئولیت های بزرگ شدن پیدا شد.گذاشتمش کنار چون نمیدونم چرا اما بزرگتر ها گفتن که باهم جور در نمیان.درسته هیچ وقت نمیتونم که درک کنم چراا ولی حق انتخاب فقط چشم گفتن بود. به خودم قول داده بودم بود بعد کنکور با پیانو دوباره برگردم به دنیای موسیقی که جزئی از زندگیم هست.ولی تا این لحظه جز معدود قول هایی هست که بهش عمل نکردم.از اونروزی که مثل مبتدی های کلاس پیانو ،نشستم و تایپ کردم همش قطعه کلاسیک گوش میکنم و تایپ!حس عجیبیه!با هر حرفی که تایپ میکنم گویا دارم پیانو میزنم.با هر لحظش تو ذهنم دارم کلید های سیاه و سفیدش رو میبینم.دقیقا مثل این صفحه. پس زمینه ای سفید با نوشته های سیاه.درصد سیاه و سفیدیشون به نظرم یکسان اند.سفیدی غالب ،سیاهی دلبر!مطمئنم حین تایپ کردن با کیبورد بدون حروف فارسی،شباهت زیادی بین من و شاگرد مبتدی کلاس پیانو هست.ممنونم ویرگول بابت تداعی این حس.ساناز