متروی تهران

امشب ذهنم خیلی مشغوله و فکرم فوق العاده درگیره بی خوابی زده به سرم و بعد از مدت ها اینجوری شدم که اگه ننویسم میترکم.همین دو هفته‌ی پیش بود فکر کنم۲۸ خرداد، تهران بودم.باید به بیمارستان خاتم الانبیا و بعد هم به بیمارستان نفت میرفتم، از شب قبل بخاطر ترافیک و شلوغی با پدر تصمیم گرفتیم که با اسنپ برویم.ساعت ۹ صبح از میدان راه آهن تا بیمارستان به راه افتادیم ۷۵ هزارتومان هزینه اسنپ بود ک به لطف کد تخفیفی که داشتم ۷۰ تومان شد. طی مسیر از یک تونل بزرگِ درکن شهری گذشتیم که بعد از کمی‌فکر‌کردن متوجه شدم همان تونلی است که سکانس پایانی فیلم بادیگار ساخته ابراهیم حاتمی کیا در آن ضبط شده، سکانسی که حاج حیدر(پرویز پرستویی) برای نجات دانشمند هسته ای از ترور خودش را مقابل گلوله قرار داد.بعد از تونل بود ک از دور بعد از سالیان سال چشمم به برج میلاد افتاد هنوز خوب سیر نشده بودم که پیچیدیم و دیگر هم چشمم به جمالش نخورد...تهران گردی دیگر تمام شده بود، ۱۰۰ متر پایانی را بخاطر قفل شدن ماشین ها پیاده رفتیم.بماند ک در بیمارستان چ گذشت...ساعت ۱بعد از ظهر بود مررم گرمشان بود ولی برای من و پدرم خنک محسوب می‌شد، از خاتم تا نفت ۶۵ تومن اسنپ میشد، و پدرم گفت اینطوری پیش برود هزینه های رفت و آمد از کل سفر بیشتر می‌شود.گفتم: اتوبوس هست؟ بیخیال، اگر هم باشد دیر به دیر می آید و فوق العاده گرم و آخرش هم به جایی ک میخواهیم نمی‌رسیم و...(یادم نبود تهران هستیم)قدم زنان به یمت خیابان ولی عصر رفتیم، ایستگاه اتوبوس دیدم BRT بود ما سریع دویدیم که به اتوبوس برسیم ولی نرسیدیم.با کمی اوقات تلخی(ناشی از اتفاقات بیمارستان) گفتم: اصلا هرچه میخواهیم عکس آن اتفاق می‌افتد.چن دقیقه نشد که اتوبوس دیگری آمد و من واقعا متعجب بودم؛ از شدت شلوغی نشد شوار شویم با هم غر زدم، مشکلی نبود چون دوباره چن دقیقه بعد اتوبوس دیگری آمد...با سرعت خیابان ولی عصر را می‌تاخت...خیلی راضی بودیم ک چه قدر این اتوبوس ها خوب اند و... اما مردم همه غر می‌زدند از طعنه به حکومت و دولت گرفته تا شوخی های تلخ سیاسی؛ زیر باد خنک کولر های اتوبوس...اولین بار‌در اتوبوس کولر روشن میشد...رسیدیم به بیمارستان نفت و بازهم بماند...ساعت ۵ بعد از ظهر خارج شدیم، تا محل اسکان ۳۵ تومان هزینه اسنپ بود...به پدرم گفتم: کاش متروی اهواز هم راه بیفتد خیلی راحت جا به جا میشویمپدرم: چی؟ مترومن:واییییی تهران، مترو و خنده به تمام دنگ و فنگ هایی ک برای جا به جا شدن داشتیم.از آنجا به بعد سفر من از روی تهران و دیدم ساختمان های طویل و برج های زیبا به زیر تهران منتقل شد، زیر زمین تهران خنک، ساکت و تاریک بود.بعد از دقایقی در مترو حس خفگی داشتم.از خط صادقیه به سمت ایستگاه شریعتی باید میرفتیم، در ایستگاهی ک نامش یادم نیست ولی با رنگ بنفش مشخص شده بود باید خط عوض میکردیم و...خلاصه به خانه رفتیم. و از نتایج ناخوشایند روز تعریف کردیم و از خستگی خوابیدیم. فردا بازهم به نفت باید میرفتیم، این بار از ۷ صبحولی با مترو رفتیم و پدرم چقدر خوشحال بود از این بابت، صدای قطار هایی ک از ته تونل می‌آمد، پله برقی، نگاره ها و کار‌های هنری در ساختمان مترو، از همه نس غریبانه ای میگرفتم درمترو خیلی بیشتر آدم هارا میدیدیم، و اصلا خوشم نمی آمد، نه از نگاهشان نه از چشم هایشان نه هیچحس بدی میگرفتم، خونسردی آنها اذیتم میکرد، وقتی از متصدی مترو بخاطر نشنیدن صدایش خواستم تا دوباره جوابش را تکرار کند با نیش کنایه جواب میداد.به سادگی در شلوغی های مترو باهم مشاجره میکردن، دغدغه بیمارستان اصلا نمیگذاشت به چیزی دیگری فکر کنم چندین بار درون خودم شکستم...وقتی از کسی راجع به مسیر سوال میپرسیدیم گویا ک ناراحت میشد، مشخص بود که اصلا دوست ندارن به پایتخت برویم و جایشان را تنگ کنیم.برای رفتن به سمت ایستگاهی کمی تند باید راه میرفتیم، خانمی را به یاد دارم ک با دست راستش از بغل مرا کنار زد و گفت: برو کنار. رفتاری تازه بود... دست فروش های داخل مترو مارا احمق فرض میکردن و هر ایستگاه سر و کله یکی شان پیدا میشد.از این ها گذشته اما آدم هایی با ظاهر های جالب می‌دیدم، از مردی با ریش های پروفسوری تا دختری با موهای کاملا بنفش، تیپ هایی ک فقط در فیلم های آمریکایی از محله های مخوف آنجا میدیدم حالا در مترو وجود داشتند.درست است که در اتوبوس های شهر های دیگر کولر‌ درکار‌نیست و مترو یک افسانه است، اما در همان اتوبوس های داغ و طاقت فرسا ک ۴۰ دقیقه یکبار می آیند مهربانی بیشتری وجود دارد.خلاصهاز‌ آن روز تا زمانی که آنجا بودیم از تهران جز زیر زمینِ بزرگش و بیمارستان چیزی ندیدم.آخرین بار هم به مترو رفتیم، برای اولین بار صندلی خالی گیرمان آمد تا بنشینیم در خط فرهنگسرا بودیم که مردی ک کنار‌من نشسته بود بلند شد و در ایستگاهی رفت، دختری کنار آن مرد ایستاده بود آرام به من گفت: میشه بنشینم؟جا خورده بودم، خونسردانه گفتم: بله بفرمایید.مث کورسویی از امید بود اولین و آخرین رفتار دوستانه ای ک در مترو دیدم، مترو حس خفقان میداد.عصبی بودم و تحت فشار؛چقدر دلم میخواست جایی آرام بگیرم...پ‌ن: ویرگول توی آپلود تصویر اذیت میکنه نمیزاره عکس بزارمپ‌ن۲: پایتخت نشینامون یه وقت ناراحت نشنا؛ صرفا مشاهدات من بود دیگه