بخشی از کتاب اشک قلم بر سجاده نیاز

بخشی از کتاب اشک قلم بر سجاده نیاز : اشک قلم بر سجاده نیاز، فاطمه مرادزاده ✳️ قسمتی از متن سلام و انتهای نماز : ??در پایان نمازم حس پروانه ای را دارم که با طواف گرداگرد شمع معشوقش غرق در حرارت عشق شده است و به مقام فناء فی الله رسیده است ، من هر روز نامه شکرگزاری ام را با قلم نماز مشق می کنم و از اینکه قدم در سلوک عارفانه حق می نهم بر فراز قله ی شادی پرواز می کنم . اکنون با گذر از آبشار راز و نیازم با خدا حس مرواریدی را دارم که در صدف بی وزنی آرام گرفته است ، سالهاست که پس از هر بار عبور از جاده ی عاشقی از نردبان وصال دوست بالا می روم و دریای زلال معرفتش قایق کوچک ذهنم را به سوی ساحل یکرنگی هدایت می کند ، آری ! این قراری است که پروردگارم با من وعده کرده است…معبودا از تو به خاطر توفیق دوباره ی شکرگزاری از نعمت های بی انتهایت سپاسگزارم ، ممنونم که باز هم بر این بنده ی بی سر و پا منت نهادی که تو را صدا کند و خودش را در دارالسلام بندگی ات حس کند. خدای من ، هر زمان پایم از زمین کنده شد و از خود گذشتم تو را در حوالی خود حس کردم ، هر گاه اندوه های توخالی را به دست باد سپردم در دستانم یاقوت های شادی تو را لمس کردم ، من همیشه در اینگونه لحظات کلبه ی دلم را با نقش احسانت تزیین می کنم ، چه خوب می شود اگر منت نهی که همیشه شانه های امن تو آشیانه ام باشد .الها ای طنین آرامش در پس بحران ها ، تویی که به من عشق و محبت و اشک و لبخند را آموختی ، اگر در میان هیاهوی تندباد سهمگین دستم را نگیری نسیم حیاتم به سوی گردباد گمراهی کشیده می شود و خدایا نگذار بنده ای که دوستت دارد راهش را گم کند و سرانجامش این چنین باشد ، خدایا مباد که دست نوازش از سرم برداری ؛ مباد که نگاهت را از من دریغ کنی و مباد که رویت را از من برگردانی که اگر لحظه ای مرا نبینی آن لحظه برای من بیهوده گذشته است و ای کاش نبودم و آن لحظه را درک نمی کردم . خدایا ای کسی که ذهنم پناهگاه یاد و عشق اوست اگر برگ زردی بر دلم باقی مانده آن را فرو ریز و دلم را سرشار از شکوفه های بهاری حضورت ساز .خدایا روزگاری آدمیانی از سراپرده ی خلقت سر برون آوردند که شایستگی شان باعث شد تقدیر در مقابلشان زانو بزند ، مرا نیز در زمره ی این یاران صمیمی ات قرار بده ، محبوبا مرا همچون بندگانی قرار ده که با تمام ناتوانی شان در گفتن ثنای پروردگارشان باز هم در لحظات اوج کبریایی لباس تن را می درند و با معبودشان آن چنان به کران می تازند که کس ندیده است .ای خدای خوبم ای آنکه بعض آسمان را شکاند تا باران محبت در دل های بندگانش جاری شود و ای تک نوازنده ی گیتار عشق ، من از فردا و فردا ها هراسی در دلم نیست تا تو در این عالم خدایی می کنی ، مدد کن تا همیشه عاشقانه به دیدارت بیایم و توفیق ذکر و یاد دائمی ات و نماز مخلصانه را تا آن هنگام که در کالبد جسم خاکی ام نفسی هست ، داشته باشم .خدایا ای آنکه ابرها برای خندیدنت آسمان را می رقصانند ، به آبروی آبروداران درگاهت ، نگذار که قطار تندروی هستی ما بندگانت را در ایستگاه غفلت نگه دارد و مگذار که خودمان را به اندک متاع دنیا بفروشیم چرا که بهای آفریده ی تو فقط و فقط خود توست و تو خود میدانی که قلب های ما چه قدر مشتاق تو و آغوش گرم توست پس خودت از گوهر وجود ما محافظت فرما . خدایا قطب نمای قلب من هنگامی که جهت تو را نشان می دهد آرام می گیرد ، کمکم کن تا در این وادی ابتلاء و امتحانت دستی بگیرم و توفیق خوبی های بی منّت و بخشش های بی بازگشت و خوشی های بی غفلت و زندگی بی ذلّت را عطایم کن و یاریم کن تا ذره ای به صفات زیبا و شگفت انگیز تو و اولیای تو شبیه باشم تا وقتی تو از عرش اعظمت مرا می نگری لبخند رضایتت قلب و جانم را نوازش دهد و خنکای آن از حرارت درونم بکاهد و مسکّن هیاهوهای نفسم باشد...خدایا ای عزیزترین برای من هر چه تاکنون از عشق تو گفتم در برابر ذات اقدس تو کم بود و ناچیز چرا که تو غیر قابل وصفی و آنقدر بزرگ و باشکوه و با قدرت هستی که هیچ کس و هیچ چیزی در این پهنه خاکی نخواهد توانست آنچه حقیقت توست را به رشته تحریر درآورد ، پس مهربان پروردگارا این تحفه ی ناچیز را از بنده ی حقیرت بپذیر و آن را با لبخند شیرینت بیارای ، ای نورانی ترین خورشید سپهر تابناک زندگی...???