صدپسردرخون بغلتدگم نگردد دختری...

شهید علی خلیلی در سال 1371 ، در تهران متولد شد و تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد.او پس از اخذ مدرک دیپلم ، وارد حوزه علمیه امام محمد باقر (علیه السلام) شد.علی خلیلی همچنین، به عضویت موسسه فرهنگی- دینی بهشت در آمده و یکی از 350 مربی موفق آن مؤسسه شد. شرح درگیری نیمه شعبان دو سال پیش به نظرم ساعت دوازده شب بود که می‌خواستیم دو نفر از دوستانم را به خانه‌‌شان در خاک سفید برسونم که دیدیم پنج، شش نفر در حال اذیت دو خانم هستند و به زور می‌خواستند او را سوار ماشین کنند.دوستان من سن‌شان پایین بود (اون موقع سوم راهنمایی بودن)جلو نرفتند اما من رفتم تذکر دادم و گلاویز شدیم و یکدفعه چاقویی که نمی‌‌دانم از کدام طرف، نثار ما شد.چاقو به ناحیه گردنم و شاهرگ خورده بود، من همان جا افتادم و رفقایی که زده بودن همه فرار کردند،من نیم ساعتی در خیابان افتاده بودم .بعد از نیم ساعت .دو نفر؛ مسافر بودن، بچه های شمال بودن داشتن رد میشدن از اونجا مارو سوار کردند و بردن اورژانس فلکه سوم تهرانپارس ؛ ساعت دوازده و نیم بود که دکتر ها به دوستان گفته بودن که اگر تا نیم ساعت دیگر مریضتان را به یک بیمارستان مجهز نرسانید جان به جان آفرین تسلیم می‌کند..«دوستان بیست و شش بیمارستان دیگر هم پی گیری کردنداما هیچ کدام پذیرش مارو قبول نمیکردند ،شاید چون حالم وخیم بود..تا اینکه بالاخره ساعت پنج در بیمارستان عرفان عملم کردند و متآسفانه زنده موندیم.بعد از عمل دو روزی در کما بودم..سکته مغزی کرده بودم.تمام خون بدنم خالی شده بود..ایشان با بیان اینکه ضارب نیز به دلیل در اختیار داشتن شماره پلاک اتومبیلش به زندان افتاد گفت:مدت زیادی گذشت و ما چهار الی پنج ماه بعد به دادگاه رفتیم که سردار نقدی نیز حضور داشتند و من دیدم وکیلی گرفته‌اند و خود ایشان پیگیر کارها بودند.در دادگاه یکی از آن افراد به سه سال زندان و بقیه نیز که همدست بودند به ?شصت الی هفتاد ضربه محکوم شدند اما همه آن‌ها به قید وثیقه آزاد هستند.البته ناگفته نماند دکتر دستجردی نیز تشریف آوردن و هزینه بیمارستان را حساب کردند...هیچکس پشت آدم نیست....فقط خدا هست...اون موقع هم که رفتم زدم امیدم به کسی نبود...برای لبخند آقا رفتماو گفته بود که اسم کارش را امر به معروف نمی‌گذارد بلکه آن اقدام را دفاع از ناموس می‌داند و به گفته وی دفاع از ناموس بر هر مسلمانی واجب است... نامه شهید به رهبر معظم انقلابسلام آقا جانامیدوارم حالتان خوب باشد. آنقدرخوب که دشمنانتان از حسودی بمیرند و از ترس خواب بر چشمانشان حرام باشد. اگر از احوالات این سرباز کوچکتان خواستار باشید،خوبم؛دوستانم خیلی شلوغش میکنند. یعنی در برابر جانبازی هایی که مدافعان این آب و خاک کرده اند،شاهرگ و حنجره و روده و معده من عددی نیست که بخواهد ناز کند… هر چند که دکترها بگویند جراحی لازم دارد و خطرناک است و ممکن است چیزی از من نماند…من نگران مسائل خطرناک تر هستم… من میترسم از ایمان چیزی نماند. آخر شنیده ام که پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: اگر امر به معروف و نهی از منکر ترک شود، خداوند دعاها را نمی شنود و بلا نازل میکند. من خواستم جلوی بلا را بگیرم.اما اینجا بعضی ها میگویند کار بدی کرده ام.بعضی ها برای اینکه زورشان می آمد برای خرج بیمارستان کمک کنند میگفتند به تو چه ربطی داشت؟!!مملکت قانون و نیروی انتظامی دارد!ولی آن شب اگر من جلو نمی رفتم، ناموس شیعه به تاراج میرفت ونیروی انتظامی خیلی دیر میرسید.شاید هم اصلا نمی رسید…یک آقای ریشوی تسبیح بدست وقتی فهمید من چکار کرده ام گفت : پسرم تو چرا دخالت کردی؟ قطعا رهبر مملکت هم راضی نبود خودت را به خطر بیندازی!من از دوستانم خواهش کردم که از او برای خرج بیمارستان کمک نگیرند، ولی این سوال در ذهنم بوجود آمد که آقاجان واقعا شما راضی نیستید؟؟ آخر خودتان فرمودید امر به معروف و نهی از منکر مثل نماز شب واجب است.آقاجان!بخدا دردهایی که میکشم به اندازه ی این درد که نکند کاری بر خلاف رضایت شما انجام داده باشم مرا اذیت نمیکند. مگر خودتان بارها علت قیام امام حسین(علیه السلام) را امر به معروف و از منکر تشریح نفرمودید؟مگر خودتان بارها نفرمودید که بهترین راه اصلاح جامعه تذکر لسانی است؟یعنی تمام کسانی که مرا توبیخ کردند و ادعای انقلابی گری دارند حرف شمارا نمی فهمند؟؟یعنی شما اینقدر بین ما غریب هستید؟؟رهبرم!جان من و هزاران چون من فدای غربتت.بخدا که دردهای خودم در برابر درد های شما فراموشم میشود که چگونه مرگ غیرت و جوانمردی را به سوگ مینشینید.آقا جان!من و هزاران من در برابر درد های شما ساکت نمی نشینیم و اگر بارها شاهرگمان را بزنند و هیچ ارگانی خرج مداوایمان را ندهد بازهم نمی گذاریم رگ غیرت و ایمان در کوچه های شهرمان بخشکد.بشکست اگر دل من بفدای چشم مستتسر خمَ می سلامت شکند اگر سبویی ....