خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم

[ اول صبح]مدت‌هاست احساس می‌کنم در یک خلأ و نیستی گیر افتادم. به امید روشن شدن مسیر شغلی و اینکه بالاخره چه‌کار کنممیرم همایشی که سه‌شنبه ثبت نام کردم. امیدوارم که بعضی از چرا‌غ‌ها در این تاریکی روشن بشن.انگار که در یک تاریکی‌ مطلق قدم بر می‌دارم و حالا با هر سوال، گفت‌و‌گو و سرچ هر صد متر پیش‌روم رو می‌تونم ببینم،دورتر اما هنوز تاریکه و افراست که باید درباره هر سنگ و خار و بالا و پایینی مسیر پیش رو تصمیم بگیره،پایان همایش به یکی از اساتید می‌گویم که:« من عاشق فضای دانشگاه و رشته‌ام هستم، اما دانشگاه آزاد تهران مرکز از همه چیز بیزارم کرده،ازم می‌پرسه دنبال چی می‌گردم؟ براش توضیح می‌دم،همین توضیح دادن، همین که صدای چالش‌های درونیم رو از گوش‌هام می‌شنوم، سبک‌ترم می‌کنه.یاد حرف مهتاب (روانشناسم) می‌افتم که بهم گفت:« می‌فهمم احساس می‌کنی گم شدی، چشمات رو ببند و بدون ترس ببین خودت رو در کدوم مسیر می‌بینی؟ سعی کن تصویر خودت رو بسازی.» اما باز از ترس‌هام میگم و می‌گه افرا نمی‌شه که هزینه‌ی تصمیم‌هات رو نپذیری، از این برزخ بی‌تصمیمی برای ترس از هزینه دادن بیا بیرون.[ظهر تا عصر]دم عیده و بسته‌بندی هدایا داریم، میرم شرکت و با وجود همه خستگی‌های هفته و دیر خوابیدن‌ها و زود بیدارشدن‌ها هنوز انرژی دارم،موقع ناهار،همکارم ازم می‌پرسه معمولا بعد از سر کار چه کار می‌کنم،بهش می‌گم روی فلان موضوعاتی که علاقه دارم کار می‌کنم، می‌نویسم و می‌خونم و درس هم می‌خونم، می‌گه:« چطور می‌شه که مثلا هم سر کار میای، هم کتاب می‌خونی، هم درس می‌خونی، هم فلان مطلب رو می‌نویسی؟»راستش نمی‌دونم چطور می‌شه، اما خب همه این پروژه‌ها یک روزه و یک شبه جمع نمی‌شن، بلند مدت‌اند. ذره ذره و خط به خطش شاید ۶ماه طول بکشه تا نوشته شه.البته بعدش فکر می‌کنم این مدت، دانشگاه چنان دلزده‌ام کرده که این یک ماه در شروع ترم، درس نخوانده‌ام و حتی سر کلاس هم نرفته‌ام.یاد حرف مهتاب (روانشناسم) میوفتم که می‌گه:« افرا باور کن که دانشگاه قرار نیست چیزی به تو بده، دنبال چیز خاصی از اونجا نباش.»[شب]خودم رو مجبور می‌کنم که در مسیر برگشت برم و وسایل ضروری‌ای که یک ماه پیش باید می‌خریدم رو بخرم،موفق می‌شم جای پارک پیدا کنم و پیاده حال و هوای عید ولیعصر رو دوباره ببینم.( یک لحظه دلم می‌گیره که اگر من از ایران برم دیگه حال و هوای اسفند رو اینطور نمی‌فهمم، من دیگه چهل دقیقه با خواهرم و یک خیابون با خاله‌ام و ۵۰ دقیقه با دوستم فاصله ندارم، مقیاس فاصله‌ها تبدیل می‌شه به چند روز و چند پرواز و... تازه یادم می‌افته که تا اردیبهشت زندگیم رنگش متفاوت می‌شه، خواهرم و دو دوست نزدیکم می‌رن. این بیت شعر رو زیر لب می‌خونم:«خرّم آن روز کزین منزل ویران برومراحت جان طلبم وز پی جانان بروم...»از خیابون رد می‌شم و وسایل رو می‌خرم. اس.ام.‌اس بانکم قطع شده و مدام باید موجودی بگیرم،به مغازه‌دار می‌گم صبر کنه تا موجودی بگیرم و بعد کارت رو بدم،صبر می‌کنه.کارت رو که می‌دم می‌گه:« آخ، من باید زودتر از شما موجودی می‌گرفتم، فکر کنم نداریم.» می‌گردد. دارد.میرم سراغ ماشین و کثافت از سر روی این همیشه همراه بیچاره می‌ریزه. بهش می‌گم ببخشید که مدت‌هاست کارواش نبردمت.بعد با خنده می‌گم البته هر شب خودم رو هم به زور حمام می‌برم.در مسیر فکر می‌کنم اگر چقدر پول در بیارم دغدغه‌هام کمتر می‌شه؟هیچ جوابی ندارم.نه من، و مطمئنم نه هیچ کس دیگری.ما روی گسل زندگی می‌کنیم، هر روز یک زلزله می‌لرزانتمان. اما خوشحالم که تجربه کار دارم،(یاد حرف استادم میوفتم که چقدر فضای دانشجوی ارشد شاغل با غیرشاغل متفاوته و چقدر دانشجوی شاغل زندگی جدی رو فهمیده)به خونه رسیدم،هدیه مادرم رو بهش می‌دم. می‌گم عیدی گرفتم برات و دلم طاقت نمیاره چیزی بخرم و همون موقع بهت ندم،می‌بوستم. فکر می‌کنم که چقدر دلم نمی‌خواد رفتن از ایران بوسه‌هاش رو ازم بگیره، دلم برای بوی تن مادرم همیشه تنگ می‌شه.[شب‌تر از شب]با عزیز دلم تلفنی صحبت می‌کنم، از همه اتفاقات روز برایش می‌گم، اون هم می‌گه.می‌خندیم. چند موضوع مهم هم که باید باهاش مشورت کنم رو براش می‌گم،ذهنم آشفته است، مدام یادم میره که قرار بود چی رو بگم، می‌ترسم موضوع مهمی از قلم بیوفته.فکر می‌کنم همه چیز رو گفتم. او هم درباره پروژه سربازی و نگرانی‌هاش میگه.هم دیگر رو دلداری می‌دیم. خداحافظی می‌کنیم.[پایان]از خستگی بیهوش می‌شوم.