نوشتن همیشه بخش جدایی ناپذیر زندگی پیچیده ام بوده است.

تقریبا تمام عمرم به خواندن کتاب گذشته است. از کودکی شیفته ی کتاب های داستان بودم. اگر کتاب ها چاشنی تخیل هم قاطی داستان میکردند دیگر واویلا! بزرگتر که شدم دنیا عجیب تر شد. مدرسه مجبورمان میکرد همگی یه نوع کتاب بخوانیم.دیگر خبری از داستان های هیجان انگیز و تخیلی نبود. منطق بود ریاضی بود جبر بود جغرافیا بود... همیشه شاگرد اول بودم. همیشه! هیچوقت تلاشی برای گرفتن بالاترین نمره نکردم. صرفا کنجکاو بودم.نویسنده ها بهترین دوستانم بودند.همین کنجکاوی باعث شد رتبه های علمی زیادی بیاورم.وارد مقطع راهنمایی شدیم. یک ساعت در هفته اختصاص داده میشد به درس انشا. چقدر شیرین بود! درست مثل زنگ های ورزش برایم هیچ زحمتی نداشت. مطلقا هیچ زحمتی. زنگ تفریح قبل از کلاس انشا مینوشتم و همیشه بالاترین نمره را میگرفتم. یک هفته این زنگ انشا کنسل شد و معلم مربوطه گفت هفته بعد دو انشا خواهید نوشت با موضوعات متفاوت. توجهی نکردم. خیالم راحت بود! هفته بعد فرا رسید و زنگ قبل از درس انشا درس ریاضیات داشتیم. متوجه شدم همه هراسان به سمت من آمدند. تقریبا همه! با صدای دوستم به خودم آمدم. آن ها همگی یک چیز میخواستند؛ اینکه من بنویسم! آن هم برای همه. نمیدانم چه شد که قبول کردم. حتی به خاطر ندارم چه ها نوشتم! چیزی حدود 30 صفحه انشا نوشتم. دستانم حرکت میکردند.ساعت انشا فرا رسید و همگی خواندیم. همگی نمره بیست گرفتیم و من آن روز چیزی حدود پانزده عدد نمره بیست گرفته بودم. حس خوبی بود. درست مانند حس یک پیروزی بزرگ. سال آخر مطالعه هایم جدی تر شده بود. از کتاب های استیون هاوکینگ گرفته تا میچیو کاکو و انیشتن و تسلا. شیفته ی فیزیک بودم.کلاس های تخصصی زبان را میگذراندم و تفریحم شده بود مطالعه ی فیزیک به زبان انگلیسی. خیلی کودک بودم برای فهمیدن نسبیت. ریاضیات پیچیده را درک نمیکردم. خنده دار بود وقتی کسی در این سن از عدم قطعیت حرف بزند! راستش را بخواهید واقعا هم نمیفهمیدم. برای دوستم همه را تعریف میکردم و چقدر صبور بود که گوش میکرد. بنر های تازه نصب شده ی مدرسه را دیدیم. بنر مربوط به یک مسابقه خاطره نویسی بود. موضوع هم جنگ و خاطرات جنگ.من هیچ وقت به چنین موضوعاتی علاقمند نبوده ام. سر کلاس بودیم. درس تاریخ. عجیب بود به آن بنر فکر کنم. حتی برایم دور از تصور بود . تنها چیزی که یادم می آید این است که یک دفتر بود و یک خودکار. نوشتم! از زبان یک نوجوان که در کنار پدربزرگ جانباز نشسته بود و.... آمدم خانه و به مخاطب همیشگی ام ، مادرم ،نوشته هایم را نشان دادم. مادرم فکر نمیکرد که نوشته هایم در حد یک مسابقه باشد پس من هم با کمال نا امیدی نوشته هایم را تحویل معاون پرورشی دادم و گفتم: این باشد اینجا فقط برای اینکه مدرسه ی ما هم در این مسابقه شرکت کرده باشد. سال سوم هم تمام شد. سر کلاس آمادگی آزمون علمی ورودی مدارس بودیم که از طرف دفتر مدیر دعوت شدم. در کمال ناباوری نوشته هایم رتبه اول استان شده بود! من جلوی مدیر زدم زیر خنده.. من خندیدم و مدیر خندید. "خانم اختری این امکان ندارد! من حتی یادم نمی آید محتوای نوشته هایم چه بوده! "چیزی نگفت و جایزه هایم را دادند دستم. چندین کتاب بزرگ و یک ساعت رومیزی زرد رنگ! قسمت خنده دار ماجرا این بود که مادرم مطلقا باور نمیکرد بابت نوشته هایم این جایزه ها را گرفته باشم. وارد دبیرستان که شدیم شبیه دیوانه ها شدم. شما را به خدا کدام دانش آموز سال اول دبیرستانی عاقلی ساعت چهار صبح بیدار میشود تا درس ریاضیات سال سوم دبیرستان را مطالعه کند؟ دیوانه شده بودم! کلاس های فیزیک به قدری در کلاس مشارکت فعال داشتم که معلمم چندین بار از کلاس اخراجم کرد! باعث حسادت و رنجش همکلاسی ها نیز میشدم. حق میدهم آزار دهنده بودم! زیادی میخواندم. باعث حسادت و رنجش همکلاسی ها نیز میشدم. حق میدهم آزار دهنده بودم! زیادی میخواندم. زیادی مشتاق بودم. این عادی نبود؛دیوانگی محض بود. سال اول تمام شد و همه مشغول انتخاب رشته بودند. ب رشته بودند. من سه سال قبل انتخابم را کرده بودم. ریاضیات! هیچ جوره نمیشد فکر دیگری کرد. کسی حتی پیشنهادی هم نداد. همه میدانستند. همه! مدیر مدرسه که اتفاقا زن بیچاره ای بود به مادرم گفته بود که به خاطر نمرات بالایی که داشتم حتما باید تجربی بردارم تا بتوانم پزشکی قبول شوم. حق میدهم! اگر پزشکی قبول میشدم قطعا افتخار بزرگی برای مدرسه بود ولی من این وظیفه را به دوستان واگذار کردم و مطلقا به چیزی جز ریاضیات فکر نکردم. ورود به ریاضیات از یک دیوانه ای مثل من یک مجنون ساخت! تعداد کم بود. حدود ۲۰نفر.از تمام این ۲۰نفر ۱۷نفر از من متنفر بودند. آن سه نفر هم شبیه به خودم بودند. زنگ های تفریح مسائل ریاضی المپیاد حل میکردیم! فکرش را بکنید! از آن دانش آموز های حوصله سر بر! روبیک حل میکردیم. شطرنج بازی میکردیم. کلا هر چیزی که ذهنی بود برای ما سه نفر زیبایی تلقی میشد. دوران زیبایی بود. اینکه نامم در شهر میپیچد هم باعث ایجاد حس غرور و هم باعث ایجاد نوعی حس ترس بود. اینکه اگر نخواهم بقیه دوران تحصیلی را اینگونه بگذرانم و دوست و آشنا را ناامید کنم چه میشود؟نمیدانم چه شد! سال کنکور دقیقا ترم دوم درس را رها کردم. مشاور مدرسه مدام با خانواده ام تماس میگرفت. مادرم به زور مرا در اتاق نگه میداشت. راستش دیگر کنجکاو نبودم! یا شاید هم به قول مشاور مدرسه خسته بودم. البته بعد ها فهمیدم اختلالی به اسم کمال گرایی داشتم. دچار یک شکست شدم. شکست بزرگ. دقیقا همان ترسی که وقتی اسمم در شهر پیچید به سراغم آمده بود تبدیل به کابوسی در دنیای واقعی شد. دانشگاه شریف، امیرکبیر، تهران. با این اسم ها زندگی کرده بودم! فکر میکردم بهشتی که میخواهم دقیقا یکی از این دانشگاه ها باشند. تبریز قبول شدم. دانشگاه تبریز. آخرین اولویتم. تنها یک رشته مد نظرم بود. فیزیک! حداقل همین کلمه مسرورم میکرد. هرجای دنیا هم باشی فیزیک، فیزیک است. چیزی که زندگی را برایم سخت کرد شروع دانشگاه از بهمن بود. این دوران وحشتناک بود! از سر خلاء و افسردگی و شکستی که داشتم عاشق شدم! عاشق رتبه برتر شهر. عشق زیبایی داشتیم. و تنها یک دیدار! تلخ بود که فاصله جدایمان کرد. و من فکر میکنم دلیل اینکه عاشق او بودم فقط یک چیز بود : او دقیقا چیزی بود که من میتوانستم باشم! پزشکی دانشگاه تهران. دانشگاه تهران. تهران. رشته و دانشگاه مورد علاقه اش بود. قطعا دوست داشتم چنین چیزی را داشته باشم. وارد دانشگاه که شدیم همه چیز عوض شد. افسردگی خفیفی داشتم. وحشتناک بود که همه را ابله میدیدم! بی انصافی بود! شرم آور بود! ( که البته اصلا پشیمان نیستم!) تماما تنها بودم. وارد خوابگاه که شدم احساس بهتری داشتم. حداقل همه فیزیک نمیخواندند! احساس بهتری داشتم اگر فکر میکردم همه مانند من دغدغه مند فیزیک نباشند. باید احساس میکردم موجود خاصی هستم.در غیر اینصورت افسردگی ام حاد تر میشد!(هنوز هم همینطور فکر میکنم!) تمام یک سال از دوره کارشناسی را تنها گذراندم. از دانشکده و آدم هایش بیزار بودم! دیگر خبری از نمرات بالا نبود. اساتید پیر و بی حوصله. تماما بی روح. به معنای واقعی سال اول انزجار و نفرت به مغز استخوانم رخنه کرد! همه مرا دست نیافتنی ترین انسان دانشکده خواندند. این میان با عشق دوران نوجوانی ام خداحافظی کردم. سخت تر شد! خیلی سخت تر! تنها یک چیز مانده بود تا افسردگی را از خود دور کنم. کتاب! مدت زیادی غافل بودم. نخواندم و ننوشتم. شاید میتوانست کمک کند. تولد ۲۰سالگی ام با افسردگی همراه بود. و من برای خودم زیباترین هدیه را خریدم. اولین کتابم از آرتور شوپنهاور. "در باب حکمت زندگی"اینکه نویسنده داخل کتاب بیشتر از تنهایی و انزوا و ابله بودن انسان ها میگفت متوجه شدم به همین دنیا تعلق دارم. کتاب که تمام شد رفتم سراغ کتاب های دیگر این نویسنده. داشتم به دیوانگی زمان دبیرستان برمیگشتم. صبح و شب مطالعه میکردم آن هم فقط فلسفه! برخلاف همه تنها مکالمه ام در کلاس با اساتید بود آن هم سر مسائل درسی! بعد ها فهمیدم همه مرا شخصی درس خوان، مغرور و تماما بی احساس شناخته بودند. آیا ممکن است روزی من هم بتوانم اینگونه از معاشرت با انسان هاییکه در اطرافم هستند لذت ببرم؟! اینگونه زیستن برایم چیزی شبیه رویا بود . حس میکردم زندگی ام گره خورده به تنهایی، به کتاب، مسئله،کیهان، نوشتن... در یک کلام پیچیدگی! اولین دیدار رسمی ام با یکی از هم کلاسی ها در یکی از زیباترین کافه های شهر بود. و فکرش را بکنید! اولین بحثمان سر کتاب بود! سر نوشتن و سر رویاهاییکه داشتیم. حرف میزدم. آن هم بی اختیار! دوستی زیبایی شروع شد. تفریح ما گشتن در کتابفروشی ها، کافه ها و گلفروشی ها بود.ولی مشکل بزرگی وجود داشت؛ او علاقمند به فلسفه نبود. ناچار نوشتم. صفحه اینستاگرام را پر میکردم و بازخورد خوبی نداشتم. حق داشتند بد و بیراه بگویند. یا نمی فهمیدند یا با رفتارم باعث نفرت شده بودم. دیگر ننوشتم. نخواندم. و دوباره خفگی! از حس سکون بیزار بودم. از همه چیز بیزار بودم! با نقاشی آشنا شدم. درست به موقع! یک آرزوی از دست رفته بود. درست زمانیکه معلم هنر مدرسه گفت "تو نقاش خواهی شد "نقاشی را رها کرده بودم که مبادا ریاضیدان یا فیزیک‌دان نشوم!! نقاش نشدم ولی نقاشی میکشم. چهره ها را روی کاغذ سفید میگنجانم. هنر زیباییست. توجه به جزییات چهره انسان ها مخصوصا لبخند ها و چشم ها. درست مانند خواندن نوشته های بوکوفسکی دلنشین و تلخ است. مدتی است باز هم دچار خفگی شده ام. نقاشی هم نمیکشم.تا به خودم آمدم ساعت ها نوشته بودم. نوشتن همیشه بخش جدایی ناپذیر زندگی پیچیده ام بوده است.