برشی از اتفاقی یکهویی

معده‌ام اذیت می‌کرد؛ سرکار نرفته بودم؛ به دلیل بدقولیِ یکی از دوستام، مجبور بودم جایی حاضر بشم که قرار بود امروز اونجا نباشم. هوا، یه روز بهاری بود که اشتباهی جای سی‌ام دی رو گرفته بود: مثلاً بیستم اردیبهشت! موسیقی بی‌کلام « خواب » درحال پخش بود و من داشتم حواسم رو از دختر و پسرایی که هر روز توی مسیرم می‌بینم، پرت می‌کردم: یکی نشسته روی پاهای اون‌یکی؛ یکی دست‌تو‌دست اون‌یکی، لِی‌لِی می‌رفت و یکی... و من برای چندهزارمین‌بار داشتم این جمله رو به خوردِ خودم می‌دادم که فعلا وقتش نیست، یکم دیگه صبر کن... از چهار‌، پنج‌تا راهرویی ( از فضای سبز ) که من رو به آدرسم می‌رسوند، خلوت‌ترین و دورترین‌شون به دختر، پسرها رو انتخاب کردم و با تظاهر به معمولی بودن، به مسیرم ادامه می‌دادم. توی مسیر، نگاهم نه به منظور فضولی، که کنجکاوی، به طرفین می‌چرخید که اتفاقی یه پژو رو دیدم که یه مرد به درِ سمت شاگرد تکیه داده و داره با کسی حرف می‌زنه. پیگیر نشدم و سرم رو با چیز دیگه‌ای گرم کردم. ( مثلاً شوت کردن یه کاج که روی سنگ‌فرش جاخوش کرده بود. ) به اون رفیق بدقولم هم کم بدوبیراه نگفتم؛ سرزنش کردن خودم برای اینکه آیا واقعا دل‌درد باعث شده که نرم سر کار یا... هم ازجمله سرگرمی‌ها بودن که راننده‌ی پژو بهم نزدیک شد. دوبه‌شک بودم که واقعاً می‌خواد من رو‌ مخاطب خودش قرار بده یا نه که بعد از یکی، دو قدم دیگه، مطمئن شدم منظورش منم. احتمال دادم یه غریبه‌اس که دنبال سرویس بهداشتی و یا نمازخانه می‌گرده. یکی از گوشی‌های اِیرپاد رو درآوردم ولی موزیک رو قطع نکردم: صدای اون مرد با موهای ژولیده و جوگندمی، توی گوش چپم و با گوش راستم مشغول گوش دادن موسیقی بی‌کلام:« ببخشید مزاحمتون میشم، یه سوال داشتم اگه ایرادی نداره... » کاملا مودبانه! راحت می‌شد لرزش غیرعادی تارهای حنجره‌اش رو دید! عجله داشتم؛ باید راس ساعت دو و رُبع، خودم رو به آدرسم می‌رسوندم و طبق محاسباتم، داشت دیر می‌شد. توی شرایط کاملاً جدیدی گیرافتاده بودم؛ خودم رو دستِ اتفاق سپردم :« بفرمایید! +من یه سوال داشتم... برای پایان‌نامه‌ی دانشگاهیم... _اوهوم!+ شما یه زن و شوهر رو درنظر بگیر که به یه مشکل خوردن... چه راهی رو بهشون پیشنهاد می‌دید؟ » سختش بود که بخواد چشم‌تو‌چشم من، محکم حرفش رو بزنه. تحت فشار بود و بی‌هوا، به راه‌حل چنگ زده بود، شبیه به کسی که به خودش میاد و می‌بینه که توی یه رودخونه‌ی وحشی رها شده و کاری از دستش برنمیاد جز اینکه به هر شاخه و تخته‌سنگی که می‌بینه بچسبه! قطعا من اون شاخه یا تکیه‌گاهِ مطمئن نبودم ولی به‌هرحال از اقبالِ بلندش، سرراهش قرار گرفته بودم! « _ خب... نمی‌دونم، بستگی داره، مثلا... + ما کلی باهم صحبت کردیم ولی به نتیجه نرسیدیم._ خب یه جاهایی باید بهم فرصت بدیم... مثلاً...+ اوهوم! خیلی عالیه! یعنی نظر شما اینه که بهم فرصت بدیم! »نمی‌خواستم که این حرف من رو به عنوان جواب اصلیم برداشت کنه پس شروع به کِش دادن قضیه کردم! خب چه کار دیگه‌ای ازم برمیومد؟! یه لحظه فکر کردم دوربین مخفیِ و‌ با ترس، این‌طرف و اون‌طرف رو‌ چک می‌کردم!« _میگم که، من که شما رو نمی‌شناسم... شما باید بشینید باهم صحبت کنید، اشتباهات همدیگرو دربیارید و... + ما خیلی با هم صحبت کردیم ولی..._ باید به هم° زمان بدید و یه چیز دیگه! اینکه دیگه خودتون هم باید این رو خوب بدونید که رابطه‌های الان، مثل پنجاه سال پیش نیست که بشه با زور و کتک‌کاری... » تا این حرف از دهنم درومد، سریع توی هوا قاپیدِش، تا نکنه این جِسارتم باعث آبروریزیش بشه!« + کتک‌کاری و زور...؟ اصل، به هیچ وجه! نه، نه، اصلا دیگه جواب نمیده! »حسی به من می‌گفت که از این اعترافِ صادقانه، پشیمون شده و با لگد در کون راه‌حل زده و می‌خواد سریع در رو ببنده تا بیشتر از این سرما ( تحقیر نشده ) وارد حریم خصوصیش نشده! در همین حین، دزدکی، نگاهم سمت شاگرد رفت و آدمی کلافه رو دیدم که به جایی ( که معلوم نیست کجاست ) خیره شده. « +پس شما میگید که باید بهم زمان بدیم! می‌دونید که من برای پایان‌نامه‌ی دانشگاهیم تحقیق می‌کنم و..._ اوم... من روانشناس رو هم پیشنهاد می‌کنم! بنظرم باید هردوتاییتون پیش روانشناس برید و...+ من برای خودم نمی‌خوام... گفتم که، برای پایان‌نامه‌ی دانشگاهیم..._ بله، متوجهم... منم چیزی که خودم تجربه کردم رو پیشنهاد دادم!+ خیلی متشکرم که وقت گذاشتید! »خیلی گرم، دستش رو سمتم آورد و دستم رو محکم فشار داد و با نهایت سرعتی که ممکن بود، ازم خداحافظی کرد و رفت سمت ماشین و من بعد از چند قدمی که ازش دور شدم، مطمئن بودم که اون، جوابش رو نگرفته، دلم خواست برگردم و بگم: « داداش بیا این‌یکی گوشی رو بکن توی گوشت و موسیقی بی‌کلام گوش کن! بیخیال پایان‌نامه‌ی دانشگاهیت، یکم آروم شو... » ولی برنگشتم.