متن و ترجمه دعای عشرات

دعاى عشرات از دعاهاى بسيار معتبره است و ما بين نسخ آن اختلاف است و ما آن را از مصباح شيخ نقل مى ‏كنيم و مستحب است خواندن آن در هر صبح و شام و افضل اوقات آن بعد از عصر جمعه است‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُبه نام خداى بخشنده مهربان پاك و منزه است خدا و ستايش مخصوص خداست و هيچ خدايى جز خداى يكتا نيست و خدا بزرگتر از هر چيز استوَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ‏ و قدرت و نيرويى جز از خداى - بلند مرتبه عظيم الشأن نخواهد بودسُبْحَانَ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَ أَطْرَافَ النَّهَارِخدا را تسبيح مى ‏كنم در ساعات شب و حدود روزسُبْحَانَ اللَّهِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصَالِ سُبْحَانَ اللَّهِ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكَارِخدا را تسبيح مى ‏كنم وقت صبح و عصر خدا را تسبيح مى كنم اول شب و اول روز(سُبْحَانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ‏خدا را تسبيح مى ‏كنم چون شام كنند و صبح كنندوَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِيّاً وَ حِينَ تُظْهِرُونَ‏و ستايش مخصوص اوست در آسمانها و زمين و هنگام شب و چون روز به نيمه رسديُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِ‏آن خدايى كه زنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مى ‏آوردوَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَ كَذَلِكَ تُخْرَجُونَ‏) [1]و زمين را بعد از مرگ (و خزان) آن باز زنده مى‏ گرداند و همين گونه شما هم پس از مرگ زنده مى‏ شويد(سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ‏منزه است پروردگارت خداى صاحب عزت از هر چه خلق توصيف او كنندوَ سَلاَمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ‏) [2]و سلام بر رسولان او و ستايش مخصوص خداى عالميان استسُبْحَانَ ذِي الْمُلْكِ وَ الْمَلَكُوتِ سُبْحَانَ ذِي الْعِزَّةِ وَ الْجَبَرُوتِ‏پاك و منزه است خداى صاحب ملك و ملكوت منزه است خداى صاحب عزت و اقتدارسُبْحَانَ ذِي الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَةِ الْمَلِكِ الْحَقِّ الْمُهَيْمِنِ (الْمُبِينِ) الْقُدُّوسِ‏منزه است خداى صاحب بزرگى و شأن عظيم پادشاه حقيقى بلند مقامسُبْحَانَ اللَّهِ الْمَلِكِ الْحَيِّ الَّذِي لاَ يَمُوتُ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمَلِكِ الْحَيِّ الْقُدُّوسِ‏پاك و منزه است خداى سلطان عالم كه زنده ابد است كه نمى‏ميرد منزه است خداى سلطان عالم كه زنده ابد است پاكيزه صفاتسُبْحَانَ الْقَائِمِ الدَّائِمِ سُبْحَانَ الدَّائِمِ الْقَائِمِ‏منزه است خداى پاينده ابدى منزه است خداى زنده پايندهسُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى‏منزه است خداى عظيم الشأن من منزه است خداى بلند مرتبه منسُبْحَانَ الْحَيِّ الْقَيُّومِ سُبْحَانَ الْعَلِيِّ الْأَعْلَى‏منزه است خداى زنده پاينده منزه است خداى بلند مرتبه ‏ترين موجودسُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّنَا وَ رَبُّ الْمَلاَئِكَةِ وَ الرُّوحِ‏منزه است و متعالى و بسيار منزه است و پاكيزه صفات پروردگار ما و پروردگار فرشتگان و روحسُبْحَانَ الدَّائِمِ غَيْرِ الْغَافِلِ سُبْحَانَ الْعَالِمِ بِغَيْرِ تَعْلِيمٍ‏منزه است خدا كه وجودش دائم و ابدى است و يك لحظه از خلق غافل نيست منزه است خدا كه ناآموخته عالم استسُبْحَانَ خَالِقِ مَا يُرَى وَ مَا لاَ يُرَى‏منزه است خدا كه آفريننده ديدنيها و ناديدنيها استسُبْحَانَ الَّذِي (يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ وَ لاَ تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ) [3]منزه است خدا كه بندگان را مى ‏بيند و چشم خلق او را نمى ‏بيند و هم اولطيف است و دانااللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ مِنْكَ فِي نِعْمَةٍ وَ خَيْرٍ وَ بَرَكَةٍ وَ عَافِيَةٍ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‏خدايا من شب را از لطف تو صبح گردانيدم در حال نعمت و خير و بركت و عافيت پس درود بر محمد (ص) و آل او فرستوَ أَتْمِمْ عَلَيَّ نِعْمَتَكَ وَ خَيْرَكَ وَ بَرَكَاتِكَ وَ عَافِيَتَكَ بِنَجَاةٍ مِنَ النَّارِو اين نعمت و خير و بركت و عافيتت را بر من كامل گردان به اينكه از آتش دوزخ هم نجاتم دهىوَ ارْزُقْنِي شُكْرَكَ وَ عَافِيَتَكَ وَ فَضْلَكَ وَ كَرَامَتَكَ أَبَداً مَا أَبْقَيْتَنِي‏و مرا شكر خود و عافيت و فضل و كرمت مادامى كه هستم روزى گردانىاللَّهُمَّ بِنُورِكَ اهْتَدَيْتُ وَ بِفَضْلِكَ اسْتَغْنَيْتُ وَ بِنِعْمَتِكَ أَصْبَحْتُ وَ أَمْسَيْتُ‏خدايا من به نور تو هدايت يافتم و به فضل تو بى‏نياز شدم و به نعمتت صبح و شام كردماللَّهُمَّ إِنِّي أُشْهِدُكَ وَ كَفَى بِكَ شَهِيداً وَ أُشْهِدُ مَلاَئِكَتَكَ‏خدايا تو را گواه مى‏ گيرم و گواهى تو كافى است و باز گواه مى‏ گيرم فرشتگانوَ أَنْبِيَاءَكَ وَ رُسُلَكَ وَ حَمَلَةَ عَرْشِكَ وَ سُكَّانَ سَمَاوَاتِكَ وَ أَرْضِكَ (أَرَضِيكَ) وَ جَمِيعَ خَلْقِكَ‏و پيغمبران و رسولان و حاملان عرش و ساكنان زمين و آسمانها و همه خلق تو رابِأَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ‏كه معتقدم به اينكه تو خداى يكتايى و هيچ خدايى جز تو نيست و احدى شريك تو نخواهد بودوَ أَنَّ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَبْدُكَ وَ رَسُولُكَ‏و اينكه حضرت محمد صلى الله عليه و آله بنده خاص و پيغمبر توستوَ أَنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ تُحْيِي وَ تُمِيتُ وَ تُمِيتُ وَ تُحْيِي‏و اينكه تو بر هر چيز قادرى تويى كه خلق را زنده مى‏ كنى و مى ‏ميرانى و مى ‏ميرانى و زنده مى‏ گردانىوَ أَشْهَدُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَ أَنَّ النَّارَ حَقٌّ وَ (أَنَّ) النُّشُورَ حَقٌ‏و گواهى مى ‏دهم كه بهشت و دوزخ حق است و روز رستاخيز حق استوَ (السَّاعَةَ آتِيَةٌ لاَ رَيْبَ فِيهَا وَ أَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ) [4]و ساعت قيامت خواهد آمد بدون شك و خدا هر كه در قبر است بر مى‏ انگيزدوَ أَشْهَدُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ حَقّاً حَقّاًو گواهى مى‏ دهم كه على بن ابى طالب (ع) امير المؤمنين البته بر حق استوَ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ هُمُ الْأَئِمَّةُ الْهُدَاةُ الْمَهْدِيُّونَ غَيْرُ الضَّالِّينَ وَ لاَ الْمُضِلِّينَ‏و يازده فرزندش همه امامان هدايت يافته و پيشوايان هدايت خلقند نه گمراه و نه گمراه كننده امتندوَ أَنَّهُمْ أَوْلِيَاؤُكَ الْمُصْطَفَوْنَ وَ حِزْبُكَ الْغَالِبُونَ وَ صَفْوَتُكَ وَ خِيَرَتُكَ مِنْ خَلْقِكَ‏و آن امامان اولياء تو و برگزيدگان تو و حزب غالب و فاتح تواند و خاصان و منتخبان تو از ميان خلقندوَ نُجَبَاؤُكَ الَّذِينَ انْتَجَبْتَهُمْ لِدِينِكَ وَ اخْتَصَصْتَهُمْ مِنْ خَلْقِكَ وَ اصْطَفَيْتَهُمْ عَلَى عِبَادِكَ‏و خالصان (در ايمانند) كه تو به خلوص آنها را براى حفظ دين خودانتخاب كردى و ميان خلق اختصاص دادى و بر بندگان برگزيدىوَ جَعَلْتَهُمْ حُجَّةً عَلَى الْعَالَمِينَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِمْ وَ السَّلاَمُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ‏و آنان را حجت بر اهل عالم گردانيدى درود تو و سلام و تحيت و رحمت و بركاتت بر آنان باداللَّهُمَّ اكْتُبْ لِي هَذِهِ الشَّهَادَةَ عِنْدَكَ حَتَّى تُلَقِّنَنِيهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِخدايا اين شهادت را نزد خود در نامه عملم بنويس تا روز قيامت مرا به ياد آورىوَ أَنْتَ عَنِّي رَاضٍ إِنَّكَ عَلَى مَا تَشَاءُ قَدِيرٌو تو از من خوشنود باشى كه تو بر خيرخواهى قادرىاللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يَصْعَدُ أَوَّلُهُ وَ لاَ يَنْفَدُ آخِرُهُ‏خدايا ستايشى مخصوص توست كه اولش بالا رود و آخرش بى ‏پايان باشداللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً تَضَعُ لَكَ السَّمَاءُ كَنَفَيْهَا (كَتِفَيْهَا) وَ تُسَبِّحُ لَكَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْهَاخدايا ستايشى مخصوص توست كه آسمان به تواضع براى تو بال بيفكند و زمين و اهلش تو را تسبيح گويداللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً سَرْمَداً أَبَداً لاَ انْقِطَاعَ لَهُ وَ لاَ نَفَادَ وَ لَكَ يَنْبَغِي وَ إِلَيْكَ يَنْتَهِي‏خدايا ستايشى مخصوص توست كه سرمدى و ابدى و بى‏ انتهاست و تمامى نيابد و آن ستايش لايق حضرت تو باشد و به تو منتهى گردد و آن ستايش در وجود تجلى كندفِيَّ وَ عَلَيَّ وَ لَدَيَّ وَ مَعِي وَ قَبْلِي وَ بَعْدِي وَ أَمَامِي وَ فَوْقِي وَ تَحْتِي‏و براى من و نزد من و با من و پيش از من و بعد از من و پيش رو و بالا و زيروَ إِذَا مِتُّ وَ بَقِيتُ فَرْداً وَحِيداً ثُمَّ فَنِيتُ‏و چون بميرم و منفرد و تنها و بى‏يار و ياور مانم و آنگاه كه فنا شوم در همه حال آن ستايش بجا آرموَ لَكَ الْحَمْدُ إِذَا نُشِرْتُ وَ بُعِثْتُ يَا مَوْلاَيَ اللَّهُمَ‏و تو را ستايش مى‏ كنم هنگامى كه باز زنده و برانگيخته شوم اى صاحب اختيار من خداياوَ لَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الشُّكْرُ بِجَمِيعِ مَحَامِدِكَ كُلِّهَا عَلَى جَمِيعِ نَعْمَائِكَ كُلِّهَاو تو را حمد و شكرى به تمام انواع حمد و ستايشهاى تو بر جميع نعمتهاى بى‏ پايان توحَتَّى يَنْتَهِيَ الْحَمْدُ إِلَى مَا تُحِبُّ رَبَّنَا وَ تَرْضَى‏تا آنكه حمد من اى پروردگار من پسند تو گردد و موجب خوشنودى تو شوداللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى كُلِّ أَكْلَةٍ وَ شَرْبَةٍ وَ بَطْشَةٍ وَ قَبْضَةٍ وَ بَسْطَةٍ وَ فِي كُلِّ مَوْضِعِ شَعْرَةٍخدايا تو را حمد مى ‏كنم بر هر خوراك كه تناول كنم و هر شربت كه بنوشم و در هر زور بازو و گرفتن و رها كردن و بر هر مويى كه بر اندامم هستاللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً مَعَ خُلُودِكَ‏خدايا تو را ستايش مى‏ كنم به حمدى كه ابدى باشد به ابديت تووَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ مُنْتَهَى لَهُ دُونَ عِلْمِكَ‏و تو را حمد مى‏ كنم به حمدى كه منتهى نشود مگر به علم تووَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ أَمَدَ لَهُ دُونَ مَشِيَّتِكَ‏و تو را حمد مى ‏كنم به حمدى كه مدتى ندارد جز مشيت تووَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ أَجْرَ لِقَائِلِهِ إِلاَّ رِضَاكَ‏و حمد مى ‏كنم تو رابه حمدى كه اجر قائلش جز خوشنودى تو نباشدوَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حِلْمِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ‏و تو را حمد مى ‏كنم بر حلم تو بعد از علم تووَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى عَفْوِكَ بَعْدَ قُدْرَتِكَ‏و بر عفو تو پس از قدرتتوَ لَكَ الْحَمْدُ بَاعِثَ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ وَارِثَ الْحَمْدِو حمد تو را سزاست كه حمد را تو برانگيخته و باز به تو باز مى ‏گرددوَ لَكَ الْحَمْدُ بَدِيعَ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ مُنْتَهَى الْحَمْدِو حمد تو را سزاست از اول پيدايش حمد و انتهاى آنوَ لَكَ الْحَمْدُ مُبْتَدِعَ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ مُشْتَرِيَ الْحَمْدِو حمد سزاوار توست كه حمد را تو در بنده ايجاد كنى و حمد تو را سزاست كه مشترى حمدىوَ لَكَ الْحَمْدُ وَلِيَّ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ قَدِيمَ الْحَمْدِو صاحب حمد و حمد تو را سزاست كه قديم الذاتىوَ لَكَ الْحَمْدُ صَادِقَ الْوَعْدِ وَفِيَّ الْعَهْدِ عَزِيزَ الْجُنْدِ قَائِمَ الْمَجْدِو حمد تو را سزاست كه وعده‏ ات صدق و عهدت پايدار و سپاهت مقتدر و غالب است و بزرگواريت ثابتوَ لَكَ الْحَمْدُ رَفِيعَ الدَّرَجَاتِ مُجِيبَ الدَّعَوَاتِ مُنْزِلَ (مُنَزِّلَ) الْآيَاتِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَاوَاتٍ‏و حمد تو را سزاست كه درجاتت بلند است و دعاى خلق را تو مستجاب مى‏ كنى و آيات با عظمت و بركت را از بالاى هفت آسمان تو نازل مى ‏گردانىعَظِيمَ الْبَرَكَاتِ مُخْرِجَ النُّورِ مِنَ الظُّلُمَاتِ‏و روشنى را از تاريكى تو بيرون مى ‏آورىوَ مُخْرِجَ مَنْ فِي الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ مُبَدِّلَ السَّيِّئَاتِ حَسَنَاتٍ وَ جَاعِلَ الْحَسَنَاتِ دَرَجَاتٍ‏و هر كس در تاريكى است تو به عالم نور مى‏ آورى و تويى كه بديها را به خوبيها مبدل كرده مطابق خوبيها درجه و مقام مى ‏دهىاللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ غَافِرَ الذَّنْبِ وَ قَابِلَ التَّوْبِ شَدِيدَ الْعِقَابِ ذَا الطَّوْلِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُخدايا حمد سزاوار توست كه بخشنده گناه و پذيرنده توبه بندگانى و بسيار سخت عقاب و صاحب لطف و احسانى خدايا غير تو نيست و بازگشت همه بسوى توستاللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ فِي (اللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى) [5] وَ لَكَ الْحَمْدُ فِي (النَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى‏) [6]خدايا تو را حمد مى‏ كنم در شب چون جهان را تاريك كند و تو را حمد مى ‏كنم در روز چون جهان را روشن سازدوَ لَكَ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَ الْأُولَى‏و تو را حمد مى‏ كنم در آخر و در اولوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ كُلِّ نَجْمٍ وَ مَلَكٍ فِي السَّمَاءِو تو را حمد مى ‏كنم به عدد ستارگان و عدد ملائكه آسمانوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ الثَّرَى وَ الْحَصَى وَ النَّوَى‏و تو را حمد مى‏ كنم به عدد خاك و ريگ و هسته ‏هاى عالموَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا فِي جَوِّ السَّمَاءِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا فِي جَوْفِ الْأَرْضِ‏و تو را حمد مى كنم به عدد هر چه در ميان آسمان و تو را حمد مى‏ كنم به عدد هر چه در جوف ‏زمين استوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ أَوْزَانِ مِيَاهِ الْبِحَارِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ أَوْرَاقِ الْأَشْجَارِو تو را حمد مى‏ كنم به عدد وزن آب درياها و تو را حمد مى ‏كنم به عدد برگ درختانوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ‏و تو را حمد كنم به عدد هر چه در روى زمين استوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا أَحْصَى كِتَابُكَ‏و تو را حمد مى‏ كنم به عدد آنچه در لوح و كتاب تو بشمارش آيدوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ‏و تو را حمد مى‏ كنم به عدد آنچه علم تو به آن احاطه داردوَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ الْهَوَامِّ وَ الطَّيْرِ وَ الْبَهَائِمِ وَ السِّبَاعِ‏و تو را حمد مى‏ كنم به عدد جن و انس و خزندگان و مرغان هوا و چرندگان و درندگانحَمْداً كَثِيراً طَيِّباً مُبَارَكاً فِيهِ كَمَا تُحِبُّ رَبَّنَا وَ تَرْضَى وَ كَمَا يَنْبَغِي لِكَرَمِ وَجْهِكَ وَ عِزِّ جَلاَلِكَ‏به حمدى بسيار نيكو و با بركت در آن حمد آن گونه كه تو اى خداى من دوست دارى و موجب خوشنودى تو و لايق مقام ذات بزرگوار و عز و جلال توستپس مى ‏گويى ده مرتبه‏لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُهيچ خدايى بجز خدا نيست او يكتا و بى‏شريك است ملك وجود همه از اوست و ستايش مخصوص او و او لطيف است و داناو ده مرتبه‏لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ يُمِيتُ وَ يُحْيِي‏هيچ خدايى بجز خداى يكتا نيست او يگانه و بى ‏شريك است و ملك وجود از او و ستايش خاص اوست كه خلق را زنده مى ‏كند و مى ‏ميراند و مى ‏ميراند و باز زنده مى ‏كندوَ هُوَ حَيٌّ لاَ يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلَى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌو او خود زنده ابدى است و هر خير و نيكى به دست اوست و او بر هر چيز تواناستو ده مرتبه‏أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ‏آمرزش مى ‏طلبم از خدايى كه بجز او خداى زنده ابدى نيست و بسوى او از گنه باز مى ‏گردمو ده مرتبه‏يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ‏اى خدا اى خداو ده مرتبه‏يَا رَحْمَانُ يَا رَحْمَانُ‏اى بخشنده اى بخشندهو ده مرتبه‏يَا رَحِيمُ يَا رَحِيمُ‏اى مهربان اى مهربانو ده مرتبه‏يَا بَدِيعَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ‏اى پديد آرنده آسمانها و زمينو ده مرتبه‏يَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِكْرَامِ‏اى صاحب جلال و بزرگوارىو ده مرتبه‏يَا حَنَّانُ يَا مَنَّانُ‏اى مهربان و اى صاحب منت بر خلقو ده مرتبه‏يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ‏اى زنده اى پايندهو ده مرتبه‏يَا حَيُّ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ‏اى زنده ابدى كه هيچ خدايى جز تو نيستو ده مرتبه‏يَا اللَّهُ يَا لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ‏اى خدا اى كه هيچ خدايى جز تو نيستو ده مرتبه‏بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏به نام‏ خداى بخشنده مهربانو ده مرتبه‏اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍبار خدايا درود فرست بر محمد (ص) و آل محمد (ع)و ده مرتبه‏اللَّهُمَّ افْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ‏خدايا آنچه را كه سزاوار توست با من بجاى آورو ده مرتبه‏آمِينَ آمِينَ‏آمين آمينو ده مرتبه(قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ) [7]پس مى‏ گويى‏اللَّهُمَّ اصْنَعْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ لاَ تَصْنَعْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ‏خدايا با من آن كن كه لايق بزرگوارى توست نه آنكه سزاوار من استفَإِنَّكَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ وَ أَنَا أَهْلُ الذُّنُوبِ وَ الْخَطَايَاكه تو لايق آنى كه از تو بترسند و از تو مغفرت و آمرزش طلبند و من اهل گناهان و خطاهاى بسيارمفَارْحَمْنِي يَا مَوْلاَيَ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ‏پس به حالم ترحم كن اى مولاى من كه تو مهربانترين مهربانان عالمىو نيز ده مرتبه مى‏ گويى‏لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لاَ يَمُوتُ‏هيچ قدرت و نيرويى جز از خدا نيست بر او توكل و اعتماد مى‏ كنم بر آن خدايى كه زنده ابدى استوَ (الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ‏و حمد مخصوص خداست كه فرزندى نگرفته و شريكى در ملك و سلطنت نداردوَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً) [8]و قدرتش از يارى خلق بى‏ نياز است و او را پيوسته به بزرگى ياد كن.