اراذلِ روحی

دو هفته رفتم سفر . خوش گذشت . از لب تاپ و گوشی و هرگونه خبر بد رسماً خودم رو دور کردم . اکانت اینستاگرام رو هم تا مدتی غیر فعال کردم . با اتفاقات واقعی که در این ممکلت در حال وقوعه . با وجود خشم و تواماً ترسی که همه ی آدمها رو فرا گرفته ، تصمیم گرفتم ، چیزی که برای من به عنوان یک انسان لازم و ضروریه رو کاربردیش کنم . که طبق تحلیل های برونی و درونی خودم به این نتیجه رسیدم که فعلاً از هر گونه انسان ناامیدی ، اعم از دوست و آشنا و فک و فامیل دوری کنم ، که خوب تصمیم رو سریعاً اجرایيش کردم و از شر تمام مظلوم نماهای وابسته به روح بشر و انسانیت خلاص شدم . کاش آلبر کامو زنده بود و این شرایط رو تحلیل می کرد . من اون و بقیه ی متفکرین نیستم . ولی مطمئناً اگر امثال او وجود داشتند ، نه یک بار بلکه در روز هزاران بار خودشون رو از سقف دار می زدن تا بلکه بصورت اتفاقی هم از چنگال مرگ رها نشوند . بگذریم و تحلیل این انسانهای رو ی مخ رو ادامه بدیم . به اعتقادم این جور افراد به مدلی از غصه خوردن عادت دارن و اتفاقاً اگر همه چیز این دنیا ساکت و بی تنش باشه ، اینها یک جور حالشون بده و از قضا در خلوتشون در همونجاهایی که همیشه در حال پی گیری ایجاد غصه یا هر گونه ، تنشی هستن چیزی رو که بیشتر از همه چیز طلب می کنند ، همین تکرار و تکرار اتفاقات عجیب و غریبی هست که اونا رو در معرض این آسیب ها قرار بده . باور کنید ، دیدم که می گم . دیدم و شنیدم که می گم . بقول مش قاسم پنداری که اینها از ازل منتقد و ناسازگار بدنیا اومدن . واضح تر این که اینا از این دست آدمهای متولد شده ای هستند که پا به دنیا میگذارند که انسانهای دیگر معنا و مفهوم خوش و آرامش رو بیشتر درک کنند چون هر چه بیشتر بااین انسانها در تماس باشید بیشتر متوجه خواهید شد که دنیا خیلی زود می گذرد و مثل فال تاروت که همیشه سه برگ رو جلوی روت میذاره و گذشته و حال و آینده ات رو برانداز می کنه ، می تونه همون اندازه کوتاه و مسخره و شوخی باشه . اما اینا چی نه اینا اونقدر اونقدر ، جدی می گیرن این زندگی رو که دلت می خواد فقط بهشون نگاه کنی و یه مشت گنده حواله ی صورتهای شسته شدشون کنی و بگی بابا بی خیال . چرا داری انتقام جدی نبودن خودت برای خودت رو از دیگران می گیری . بازم بی خیال بابا . اما متاسفانه تو بعنوان یک انسان کاملاً‌طبیعی که گاهی شادی گاهی غمگین وقتی با این افراد روبرو می شی کافیه فقط یک لبخند کوچیک از یک ماجرای کاملاً عادی که برای دوستت اتفاق افتاده و در حال تعریف کردنشه ، شکل بگیره . اینا آنچنان با قیافه های عبوس و سیاه و کبودشون بهت چشم غره می رن که اگر در حال نوشیدن یا خوردن چیزی مثل کیک یا هر خوردنی خشکِ دیگه باشی ، باید انتظار خفه شدن رو از خودت داشته باشی . این ها همون جماعتی هستن که دو هفته ی اخیر عاشق این اتفاقات هستن . عاشق مردن و هرج و مرج و بهم ریختگی اوضاع هستن. می دونید چرا چون مسائلی از این دست هیچ ربطی به خودشون نداره با یه جمله ی کاش می تونستیم کاری کنیم از بار مسئولیت شونه هاشون رو خالی می کنن و در حالیکه تو می شنوی در همین حالت افسرده طور مثلا رفتن پالادیوم از سوپر مارکتش فلفل هالوپینوی اسپانیاییی درخواست کردن در همون حال دارن اشک می ریزن که قدرت نفس کشیدن نداریم . سخته اینهمه ناراحتی و غم که برای مردم کشورم هست رو من چطور می تونم هندل کنم . چطور می تونم با غم از دست دادن ۱۷۶ نفر زندگی رو بدون فلفل هالوپینو ی اسپانیایی بگذرونم . خدا به من و شما و همه ی انسانهای ساده دل رحم کنه . گیر چه اراذلِ روحی ذهنی افتادیم . اراذلِ‌خیابونی بلاخره یک روز مجرم شناخته می شن و افراد جامعه از شرشون خلاص می شن . اما این مدل از اراذلی که گفتم ساکت و آروم کنارمون نشسته ، فهمیده یا نفهمیده داره روحمون رو خراش می ده .