روایتی تخیلی از مرگ نویسنده ای جنگجو که دنیا را تغییر داد.

عنوان قبلی: امروز می خوام براتون یه داستانِ "پوچ" تعریف کنم.بذار این پستو به سبک خودم بنویسم، خیلی علیرضایی و بهتره بگم؛ علیرضاییِ ابراز شده. منم مثل سایر آدم هایی که دور و برتون ان زیاد فکر می کنم، این یه پدیده نرماله. اما من موقع فکر کردن، با سرهم کردن قطعه های پازل، یه داستان می سازم. اینم یه پدیده عادیه، اما داستانی که امروز می خوام براتون تعریف کنم زیاد عادی نیست! البته که این روزا عادی نبودن داستان ها خودش یه پدیده عادیه. این متن سیاسی نیست، انگیزه پنهانی هم نداره، فقط قصد داره پدیده مرگ رو نشون بده. کاملا هم ساخته ذهن خودمه.این نوع داستان پردازی رو از ایوان کارامازوف، شخصیت داستان برادران کارامازوف اثر داستایفسکی یاد گرفتم.یه روز، تو یه تاریخ غیر از تاریخ ما (کل بشر)، تو یه سال غیر از سال های ما و توی یه جامعه غیر از جوامع ما، یه مرد بزرگ بود؛ شاید هم یک زن بزرگ.(همه ی کتاب های تاریخ، تاریخ ما رو روایت نمی کنن. بازی کالتیست سیمولاتور.)این مرد بزرگ یک متفکر مردم دوست بود که مردم هم شدیدا دوستش داشتند. کتاب هاش جزو پرفروش ترین های ژانر خودش بود و همه به دوازده زبان زنده ی دنیا ترجمه شده بود و معروف ترین کتابش، "انسان آزاد، در سایه قدرت ها." (تخیلیه؛ سرچ کردن بی فایده ست.) همه ی جهان را به حیرت واداشته بود و با وجود اینکه فقط شش ماه از انتشارش می گذشت، به پنجاه و چهار زبان زنده ی دنیا ترجمه شده بود و خود نویسنده هم برای سی و سه تا از ترجمه ها؛ مقدمه ای به زبان خودشان نوشته بود، این شگفت انگیز ترین پدیده قرن بود!کاپیتالیسم از دیدگاه مارکسیسماو استاد رو کردن دست سیاسیون و روشنفکران و نظریه پردازان بود، برایش اهمیتی نداشت که چه کسی را نقد می کند، کارل مارکس یا آدولف هیتلر؛ اهمیتی نمی داد فلسفه کمونیسم را نقد می کند یا کاپیتالیسم. به علت نوشته های سیاسی اش، کشوری که در آن زندگی می کرد از او سلب تابعیت کرده بود و او هم در سخنرانی ای آتشین، خودش را شهروند سیاره زمین خواند و آزادی از پرچم را افتخار خودش شمرد. مردم از او به عنوان اسطوره ی زنده ی قرن یاد می کردند و نکته ی جالب توجه این بود که او تازه در اوایل میانسالی بود، هیچکس نمی دانست چطور به این دیدگاه عمیق رسیده. مردم معتقد بودند او همه چیز زندگی را چشیده و دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.او هم مردم را دوست می داشت، کتابهایش را با "تقدیم به مردم جهان" شروع می کرد و به شیوایی قابل توجهی مطالب فلسفی را به مردم عادی عرضه می کرد، او مردم را آگاه کرده بود و این به ضرر عده ی کمی بود که بالای هرم کاپیتالیسم نشسته بودند. عده ای از متفکران هم دوره اش معتقد بودند که او جهان را عوض خواهد کرد، عده ای هم می گفتند او فقط عطش بالا رفتن از این هرم را در مردم شعله‌ور کرده است.در سفری که به کشوری دیگر داشت، در هنگام سخنرانی ای روشن کننده و پر شور، متوجه شد نظام حکومتی کشور خودش، با یک کودتای ناگهانی عوض شده و حاکمان نظامی جان او را می خواهند. در همان کشور بزرگ میزبان در نقطه ای نامعلوم پناهنده شد و در خانه ای معمولی ولی امن ساکن شد. باز هم با نوشته هایش در جهان تحولات اجتماعی عظیمی رقم خورد. سران چهار انقلاب بزرگی که در همان سالها آغاز شده بود رسما اعلام کردند که کتاب های او آنها را به ایجاد تحولات اجتماعی تشویق کرده و او را استاد خود می دانند؛ او هم در کنفرانسی آنها را افرادی بزرگ و قهرمانانی خوش‌قلب خواند.اما او دشمنانی هم داشت. قطعا فرد بزرگی مانند او با طرفداران زیاد، دشمنان زیاد و قدرتمندی هم دارد. کودتاگران در کشور خودش رسما در رسانه ها اعلام کرده بودند که افرادی را برای کشتن او گماشته اند. قلب شجاع و سبک بار او هرگز از مرگ نمی ترسید؛ ولی هنوز کار های زیادی برای انجام داشت. شبی با سوالی عجیب بیدار شد: "تکون بخور! خانواده ت کجان؟ ها؟" چشمانش را بازکرد و قاتلش را دید که روی قفسه سینه اش نشسته بود، در حالی که اسلحه را روی سرش گرفته بود. با خونسردی گفت: "برای کشتن من اومدی؟ خانواده م مسافرت ان." "اوه، که اینطور. شنیدین بچه ها؟ گشتن اتاق ها کافیه." "چقدر زود به حرفم اعتماد کردی، قاتل." "تو آدم درستی هستی، من در خارج از محیط شغلیم طرفدار کتاب هات ام و اونها رو خوندم..." چاقو را در هوا چرخاند و گفت: "ولی... تو یه تهدید برای دولت هایی. از من نپرس چرا، خودت می دونی. اما متاسفم، این مشکل شخصی نیست. یه مشکل بین المللی ایجاد کردی مَرد!"آدمکش از روی قفسه سینه مرد نویسنده که در حال سرفه بود بلند شد. مرد دستش را زیر تخت برد تا شمشیرش را از آنجا بردارد. "دنبال این می گردی؟" یکی از زیردست های آدمکش با خنده این را گفت و بعد شمشیر را در هوا تکان داد. "اون قدری که فکر می کنی تیز نیست، بیا بگیرش." این را گفت و شمشیر را به دست نویسنده داد. آدمکش سوت بلندی زد و پنج نفر دیگر از افرادش در اتاق جمع شدند. نویسنده که ترسیده بود دیوانه‌وار شمشیر را به سمت آنها می گرفت. "صبر کن آقای نویسنده، مبارزه قانون داره."دقیقه ای بعد افراد آدمکش اطراف اتاق ایستاده بودند و نویسنده و آدمکش برای مبارزه با سلاح آماده می شدند. آدمکش همه ی ضربات سنگین شمشیر حریف را با چاقوی نظامی اش دفاع کرد. بعد از چند دقیقه شمشیر نویسنده به دیوار خورد و آدمکش مشت محکمی به سرش زد. روی زمین افتاده بود، سرش درد می کرد و گیج می رفت. "تو امشب با این چاقو می میری جناب نویسنده، با همین چاقو." این را که گفت چاقو را به کمربندش بست. "برو و کت و شلوار سخنرانی ت رو بپوش، باید با لباس خوبی بمیری."چند دقیقه بعد نویسنده با خودکار و کاغذ پشت میز چوبی نویسندگی اش نشسته بود. "خب، بذار مرگت رو قطعی کنم و بعد با همین قلم و خودکار تنهات می ذارم." آدمکش بطری کوچکی از جیبش در آورد که در آن مایع بی رنگی با بوی تند بود. تیغه را به ماده آغشته کرد، انگشت های نویسنده را گرفت. همراهان آدمکش که مقاومت نویسنده را دیدند او را گرفتند. آدمکش چاقو را بلند کرد و با شدت روی ساق دست چپ نویسنده کوبید. فریاد او بلند شد و خون روی میز جاری شد. "بهت برای نوشتن فرصت دادم و می تونی ازش استفاده کنی، تا دو ساعت دیگه این سم تو رو می کشه. زیاد نگران نباش، اثرش قویه."آدمکش و افرادش از خانه بیرون رفتند. سر نویسنده داشت گیج می رفت و احساس ضعف می کرد. حتما اثر سم بود. شروع به نوشتن کرد:من زندگی خوبی را از سر گذراندم. همه چیز داشتم، شهرت، ثروت، قدرت، خانواده ی خوب و دو فرزند. من با بیان افکارم و توضیح آنها به مردم، آنها را از بند ها نجات دادم و خودم هم در این راه قربانی شدم. فردا صبح، حدودا پنج میلیون نفر در مراسم تشییع جنازه من حاضر خواهند شد؛ افراد زیادی برای من خواهند گریست و از من به عنوان قهرمان یاد خواهند کرد. من شخصا اثر بسیار بزرگ و عمیقی بر روی روند تاریخ گذاشتم. اما چه فایده؟ همه ی اینها بی فایده است در حالی که من فردا صبح مرده ام. من را بسوزانید و خاکسترم را در دریا بریزید.بیرون از خانه، افراد آدمکش پرسیدند که چرا او را نکشته و با چاقوی آغشته به هیدروکلریدریک اسید روی دستش زده، این کار فقط سوزش موقت و درد زیاد ولی قابل عادت ایجاد می کرد. آدمکش فقط سری با تاسف تکان داد و گفت: "آدم های بزرگ، ایمان زیادی به خودشون و سایر چیز ها دارن و این موضوع براشون خطر زیادی داره. خیلی از این آدمای بیچاره تو کوچه خیابون هم ایمان زیادی داشتن، ایمان لزوما باعث موفقیت نیست..." دستش را در هوا تکان داد و گفت: "اون الان به مرگش ایمان داره، چون اگه با سمی که توی ذهنش ساخته کشته نشه؛ من بهش شلیک می کنم. ولی اون تا دو ساعت دیگه قطعا مرده."و به راستی هم همینطور شد و همه ی پیشگویی ها تحقق یافتند. او دو ساعت بعد واقعا مرده بود و با صورتی به سفیدی گچ، روی میز افتاده بود. فردا صبح آن روز برایش مراسم تشییع جنازه ای با شکوه برگزار شد و مردم از سراسر کشور برای ادای احترام به قهرمان بزرگشان آمده بودند. کتابهایش پرفروش تر شد و بیش از پنج میلیون نفر در مراسم تشییع جنازه اش حضور داشتند. او تبدیل به قهرمان ملی شده بود. "اما چه فایده؟" او دیگر مرده بود. همه ی اینها بی فایده بود. او را مطابق وصیت خودش سوزاندند و خاکسترش را در دریا ریختند، قاتل هم هیچگاه دستگیر نشد.دو ساعت زجر کشیدن از سمی کشنده که البته وجود نداشت؛ در یک لحظه تمام شده بود. در آن لحظه ی آخرین نفس و آخرین پلک؛ ناگهان مثل سکوتی در شب، شبی پربرف و در میان بارش برف؛ همه جا ساکت شده بود. این سکوت مرگبار، آخرین دردی بود که قبل از مرگ احساس می کرد. چرا دیگر هیچ چیز نبود؟