اگر یک گردشگر در فضا بمیرد چه باید کرد؟

منتشر شده در thenextweb به تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲لینک منبع What happens if a tourist dies in space?شرکت‌های تجاری فضانوردی مانند ویرجین گالاکتیک و بلو اوریجین در حال حاضر فرصت‌های منحصر به فردی را برای افراد مشهور و شهروندان جهت سفر به فضا ارائه می‌دهند.به طور سنتی، فضانوردان قبل از رفتن به فضا، تحت آموزش شدید و بررسی پزشکی قرار گرفته‌اند، و خطر مرگ ناشی از علل طبیعی دور در نظر گرفته می‌شد.اما در این عصر جدید گردشگری فضا، به نظر می‌رسد که غربالگری پزشکی ممکن است انجام نشود، و تنها حداقل آموزش قبل از پرواز ارائه شده‌است.با وجود طیف گسترده‌ای از مردم که اکنون به فضا می‌روند، و چشم‌انداز ایجاد پایگاه‌های انسان در ماه و فراتر از آن در سال‌های آینده، این سوال مهم را مطرح می‌کند: اگر فردی در فضا بمیرد چه اتفاقی می‌افتد؟براساس قانون فضای بین‌المللی، کشورهای منفرد مسئول اعطای مجوز و نظارت بر تمام فعالیت‌های فضای ملی، چه دولتی و چه خصوصی هستند. در ایالات‌متحده، سفینه‌های توریستی تجاری نیاز به مجوز برای راه‌اندازی دارند که توسط اداره هوانوردی فدرال صادر شود.اگر کسی در یک ماموریت توریستی تجاری بمیرد، باید در مورد علت مرگ تصمیم گرفته شود. اگر مرگ یکی از شرکت کنندگان در پرواز فضایی به دلیل نقص مکانیکی در فضاپیما باشد، اداره هوانوردی فدرال به دنبال تعلیق پرتاب‌های بیشتر توسط این شرکت در انتظار بررسی است.اگر نقص مکانیکی تخفیف داده شود، باید وظیفه مراقبت کلی از همه مسافران توسط ارائه‌دهنده تجاری در نظر گرفته شود و ارزیابی شود که آیا هر کاری برای جلوگیری از مرگ فرد انجام داده است یا خیر.ناخوشایند اما اجتناب‌ناپذیرزمان صرف‌شده در فضا برای این ماموریت‌های توریستی در حال حاضر از چند دقیقه تا چند روز متغیر است. این به این معنی است که خطر مرگ در فضا از علل طبیعی بسیار کم است، هر چند غیر ممکن نیست.این سؤال که اگر فردی در فضا بمیرد چه باید کرد، زمانی که انسان‌ها مأموریت‌های طولانی‌تری را در اعماق فضا آغاز می‌کنند و حتی یک روز به طور دائم در فضا مستقر می‌شوند، به طور قابل توجهی مرتبط‌تر – و پیچیده‌تر خواهد شد.اساسا، نیاز است که نوعی فرآیند تحقیقی برای ایجاد علت مرگ انسان‌ها در فضای بیرونی وجود داشته باشد. قبلا تحقیقاتی صورت‌گرفته است، مانند تحقیق در مورد فاجعه شاتل کلمبیا در سال ۲۰۰۳، جایی که شاتل فضایی Nasa کلمبیا با بازگشت به زمین از هم پاشید و هفت فضانورد را کشت.اما این ها تحقیقات تخصصی در مورد حوادث پر سر و صدا بوده و تنها به سفینه‌های فضایی آمریکا مربوط می‌شود. با گسترش فرصت‌های سفر فضایی، مرگ در فضا یا بر روی جرم آسمانی دیگر، چه از طریق تصادف، بیماری یا افزایش سن، اجتناب‌ناپذیر است.یک روش رسمی برای بررسی مرگ و میر در ماموریت‌های طولانی مدت و سکونت‌گاه‌های فضایی برای اطمینان از وجود اطلاعات واضح درباره افرادی که مرده‌اند، علل مرگ ضروری است، و بنابراین می‌توان درس‌هایی آموخت و الگوهای احتمالی را شناسایی کرد.بسیاری از روش‌های مرتبط با تحقیق و بررسی می‌تواند از زمین وارد شود. قوانین بین‌المللی فضایی موقعیت پیش‌فرضی را ارائه می‌دهد که به موجب آن کشوری که یک فضاپیما را به ثبت رسانده است، صلاحیت قضایی آن شی فضایی و هر پرسنلی را دارد. این احتمال وجود دارد که کشوری با این صلاحیت، اختیار طبیعی برای شروع تحقیقات و تعیین روش‌هایی برای مقابله با مرگ در فضا را داشته باشد.در حالی که این یک نقطه شروع مفید است، یک توافق متناسب با نشست یا ماموریت خاص احتمالا بهتر خواهد بود. برنامه‌ریزی یک ماموریت به فضا شامل در نظر گرفتن عواملی مانند قدرت، غذا، حفاظت در برابر تشعشع و دفع زباله است. ایجاد فرآیندهای مربوط به اینکه اگر یک فرد بمیرد چه کاری انجام دهد، و ادغام این فرآیندها در هر برنامه‌ای، یک رویداد آسیب‌زا را کمی کم‌تر خواهد کرد.در صورتی که تعدادی از کشورها در این ماموریت شرکت کنند، توافق در ابتدای ماموریت مهم‌تر خواهد بود.ملاحظات عملیعلاوه بر بعد قانونی، ماموریت‌هایی که انسان‌ها را بیشتر به منظومه شمسی می‌فرستند باید دفع فیزیکی بقایای انسان را نیز در نظر بگیرند. در اینجا مهم است که در نظر داشته باشید که فرهنگ‌های مختلف با مردگان خود به شیوه‌های بسیار متفاوتی رفتار می‌کنند.در ماموریت‌های کوتاه، این احتمال وجود دارد که بدن به زمین بازگردانده شود. بدن باید حفظ و نگهداری شود تا از آلودگی خدمه زنده جلوگیری شود.در یک سفر رفت و برگشت به مریخ، که سال‌ها طول می‌کشد و ممکن است در دهه‌های آینده یک چشم‌انداز باشد، احتمالاً بدن می‌تواند در سرمای فضا منجمد شود تا وزن آن کاهش یابد و ذخیره آن در مسیر بازگشت به زمین آسان‌تر شود. .اما اگر ما شروع به تسخیر فضای خارجی کنیم، شاید لازم باشد که بدن‌ها به جای ذخیره شدن، دور انداخته شوند.اگرچه طرفداران «استار ترک» (Star Trek) ممکن است به یاد بیاورند که چطور بدن «اسپاک» به فضا پرتاب شده‌بود، اما این مساله احتمالا در زندگی واقعی، مطلوب نبود. کشورها ممکن است با شناور بودن جسد انسان در فضا مخالفت کنند، در حالی که بدن خود ممکن است در مشکلات فزاینده ایجاد شده توسط زباله های فضایی نقش داشته باشد. خانواده متوفی ممکن است بخواهند بدن عزیزانشان به آن‌ها برگردد.دفع بقایای انسان در یک کلونی نیز بسیار دشوار است. بدن یک مهاجر دفن‌شده روی یک سیاره دیگر ممکن است از نظر بیولوژیکی آن سیاره را آلوده کند. سوزاندن نیز به احتمال زیاد آلودگی ایجاد می‌کند و می‌تواند هزینه‌بر باشد.در زمان، بدون شک راه‌حل‌های فنی برای ذخیره‌سازی و دفع بقایای انسان در فضا وجود خواهد داشت. اما مسائل اخلاقی پیرامون مرگ در فضا از مرزهای انسان‌شناختی، حقوقی و فرهنگی می‌گذرد. فکر کردن به این ایده ممکن است ناخوشایند باشد، اما این یکی از بسیاری از گفتگوهایی است که با تبدیل شدن انسان‌ها به گونه‌ای فضانورد به آن نیاز داریم.این متن با استفاده از ربات ترجمه مقالات علمی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.