چرا وبلاگ نویسی و چرا ویرگول؟

این اولین پستی است که در اولین وبلاگم منتشر می‌کنم؛ و به نظرم آمد که در آغاز، مانند آنچه معمول است، مقدمه‌ای برای وبلاگ بنویسم.من نوشتن را دوست دارم؛ و فکر می‌کنم در نوشتن تا حدی (نه خیلی زیاد) استعداد دارد. حیطه علاقه و نیز تخصص تحصیلی و کاری‌ام را من را به‌سوی نوشتن و هرچه بیشتر نوشتن سوق می‌دهد. این‌ها به نظرم کافی است که چرا می‌خواهم بنویسم؛ اما خب نوشتن کافی نیست و محیط مناسب نوشتن نیز مهم است.تا مدت‌ها من در شبکه اجتماعی اینستاگرام می‌نوشتم. عمده یادداشت‌هایم، ری‌ویو (Review) هایی بود که بر فیلم‌ها و سریال‌هایی که تماشا کرده بودم، می‌نوشتم و در آنجا پست می‌کردم و گاهی هم آن‌ها در قابل استوری منتشر می‌کردم؛ اما همیشه به نظرم چیزی لنگ می‌زد. اولین چیزی که به نظرم می‌رسید این بود که اینستاگرام محیط مناسب برای نوشته‌های طولانی نیست و پلتفرم آن، ابزارهای لازم و مناسب این‌گونه نویسندگی را ندارد. دوم اینکه بسیاری از دنبال‌کنندگان صفحه‌ام، علاقه‌ای به نوشته‌های من ندارند و آن‌ها را کامل نمی‌خوانند. علت این امر، این حس و برداشت بود که اصلاً اینستاگرام، محیط این یادداشت‌ها و متن‌ها نیست و مخاطبی ندارد. اینستاگرام به‌عنوان یک صفحه شخصی محیط به اشتراک‌گذاری خاطرات خوش و دیدارهای صمیمی و سفرها و این‌گونه چیزهاست؛ نه تحلیل‌های سینمایی و هنری، اجتماعی، سیاسی و امثالهم. البته این برداشتی است که من از اینستاگرام دارم.مقطع کارشناسی در رشته‌ای تحصیل کردم که ارتباط نزدیکی با رشته مدنظرم داشت و حداقل در ایران، به‌گونه‌ای پایه و اساس آن محسوب می‌شود؛ اما علاقه‌ای به آن و مباحث آن نداشتم و خودم آن را «دانش کهنه» می‌نامم. رشته مقطع کارشناسی، شامل مباحث و متون قدیمی می‌شد که امکان قلم‌زدن درباره آن‌ها وجود نداشت و گفتنی‌ها و نوشتنی‌ها را از من بهتران و قدما بسیار گفته و نوشته‌اند. رشته‌ای که در مقطع کارشناسی ارشد به تحصیل در آن مشغولم اما بسیار متفاوت است. نه‌تنها در ایران بلکه در جهان دانش و گرایشی نو و جدید است و جای کار، گفت‌وگو و نوشتن بسیار زیاد دارد و به‌خصوص محتوای فارسی درباره آن کم است و فرصت برای همچو منی که شیفته نوشتن هستم بسیار عالی و مهیاست. این تغییر دنیای مطالعاتی و تحقیقاتی باعث شد که بیش‌ازپیش به نوشتن منظم و حرفه‌ای در حوزه تخصصی تحصیلی‌ام که در آینده به حوزه تخصصی کاری‌ام بدل خواهد شد، فکر کنم.اینستاگرام را محیط مناسبی برای به اشتراک‌گذاری آنگونه یادداشت‌ها ندانستم؛ پس به فکر کوچ از آن افتادم. اولین جایی که به ذهنم رسید، تلگرام و کانال‌های تلگرام بود. تلگرام الآن در ایران چیزی بیشتر از یک برنامه پیام‌رسان دارد و با کانال‌های خود و نیز قابلیت نظر گذاری پای پست‌های کانال‌ها، نقش یک شبکه اجتماعی گسترده چند ده میلیون نفری مانند اینستاگرام را دارد؛ اما همین ویژگی مانع آن شده که به سمت آن بروم. محیط آن، ابزارهای آن، من را از خود زده می‌کند، مانند اینستاگرام. من غالبی شبیه سایت می‌خواستم؛ صفحات بزرگ! اینستاگرام و تلگرام بیشتر در گوشی‌های تلفن همراه استفاده می‌شوند و من از این‌همه گوشی به دست گرفتن و... خسته شده‌ام. مرا یاد هر چیزی جز نویسندگی حرفه‌ای می‌اندازد. نمی‌دانم شاید تفکر من قدیمی است و به زبان فرنگی‌ها Old-School هستم.بنابراین سراغ قالب‌های قدیمی‌تر نوشتن در اینترنت یعنی وبلاگ‌ها آمدم. چند وب‌سایت ارائه‌دهنده خدمات بلاگ در ایران و نیز نمونه‌های خارجی آن را بررسی کردم و در این میان، ویرگول بیش از همه چشمم را گرفت. ویرگول پلتفرمی است که جدیدتر از سایر رقبای ایرانی خودش است و گروه تبلیغاتی قوی‌ای دارد و توانسته نام خود را در شبکه‌های اجتماعی، مخصوصاً توییتر مطرح کند. امکاناتی هم که ویرگول در اختیار کاربران قرار می‌دهد مناسب وبلاگ نویسی است (البته امیدوارم این امکانات بیشتر شوند و به‌روز با اینترنت پیش بروند)؛ و رایگان نبودن نمونه‌های خارجی مانند سایت Medium و نیز فیلتر بودن بعضی از آن‌ها مانند Blogger مزید بر علت شد که ویرگول را برای وبلاگ نویسی انتخاب کنم.نمی‌دانم این تبعید خودخواسته از شبکه‌های اجتماعی تا کی ممکن است. شاید روزی مجاب شدم که به آن‌ها برگردم و نوشتن را در آنجا از سر بگیرم یا بخشی از یادداشت‌های وبلاگم را در آنجا منتشر کنم؛ چون فعلاً در اینستاگرام مخاطب بیشتری دارم.القصه، امیدوارم که این نهال نوشتن پا بگیرد و شاخه‌هایش روزی سایه‌بان سرم شود.