داستان کوتاه روزگار خاله خانم

خاله خانم از آن پیرزن های جمع و جور وظریف و دوست داشتنی بود برعکس عزیز جانم که تپل و سفید و باب میل مادر شوهر های قدیم،خاله خانم لاغر و سبزه بود.عزیز جانم و خاله خانم گرچه دختر عمه و دختر دایی بودن اما از دو خواهر خونی بیشتر به همدیگر وابسته بودند و ما هم خاله صدایش میکردیم .همیشه حوالی پنج شنبه های آخر ماه که عزیز جان آش نذری داشت بعد از پخش کاسه های آش یک سر هم با عزیز خانه ما میزدو جیب هایمان را پر از گز و پولکی میکرد بعد هم بقچه کوچک اش را جمع میکرد و یکه و تنها راهی ترمینال میشد .امروز هم پنج شنجه آخر ماه است ،دم غروب بود که خاله خانم و عزیز آمدند .عزیز جان همیشه عاشق قلیان هایی بود که بابا برایش چاق میکرد این بار هم بعد از سلام و احوال پرسی و تعارف نشست پای قلیان و خاله خانم هم کنارش خاله اما گره روسری مخمل اش را شل کرد و سیبی پوست گرفت و گفت :نمیدانم خاله جان این قلیان های آقات چی چی داره که اعظم دیگه دلش به قلیون های چاق شده من نمیره ، یادش بخیر عمه جان هم همیشه برای حاج یونس عصر به عصر رو میکرد اون موقع ها که قلیون ها مثل حالا آتا و آشغال قاطیش نبود. خاله خانم یک قلوپ شربت خورد و از نگاهش فهمیدم میخواهد مثل همیشه از سال های جوانی اش تعریف کند.شربتش را که تمام کرد ادامه داد:عمه جانم خدابیامرز بچه داداش هاش رو دوست میداشت ولی خب ننه ام و عمه از همون اول هم باهم سر ناسازگاری داشتن ،مثلا هرچی عمه جان میخرید ننه هم باید پشت بندش عینهو اون یا بلکه بهتر اونا بخره ،عمه جان هم همین طور جفتشون لنگه هم بودن ،ما هم بین این عروس و خوار شوور گوشت قربونی بودیم هربار که ننه ام از حسن آقا تاناکورا بُنجل مُنجل میخرید، عمه هم عصری نشده باید بره و یه توپره بنجل دیگه بخره.اون موقع ها من و عزیزت دم بخت بودیم و آخر هم سر این لج و لجبازی ها شد اون که نباس میشد. من مثل اعظم بر و رو نداشتم اعظم سفید و تپل و بور بود و صورتشم همیشه آب وجارو کرده میزد عین یه تازه عروس اما من لاغر و سبزه بودم و پشت لبم هم همیشه علف هرز داشت بیشتر از این بابت شبیه حسن اقا قصاب بودم .خاله خندید و ادامه داد:خب میدونی جونم ، بلاخره اون موقع ها رسم نبود دختر ها دست به صورتشون بزنن ،خلاصه اعظم سر همین خوشگل موشگل بودنش خواستگار بیشتر داشت .گمونم چارده ساله بود و من تازه پونزده ساله میشدم که پسر خجالتی حاج یعقوب ماست بند رفت خواستگاریش..بین صحبت های خاله سرم پایین بود و مشغول میوه پوست کردن بودم که یک آن صدای جیغ بچه ها آمد سرم را بالا کردم که دیدم عزیز دندان مصنوعی هایش را در آورده و انداخت است در لیوان آب ،بچه ها هم که انگار اسکلت غسل داده دیده باشند ترسیده بودندخاله سقلمه ای به عزیز رفت و گفت:عارِت بیاد خواهر زشته جلو بچه ها عزیز شکسته و نامفهوم جواب داد که فهمیدم از سر و صدای بچه ها عاصی شده بود و خواسته بروند و بازی هایشان را بیرون خانه کنند.خاله از جواب عزیز خنده ملسی کرد و ادامه داد:اره جونم داشتم میگفتم،این اعظم همچین هم چشم و گوش بسته نبود اما از سر و سنگینی محمد جواد خوشش اومده بود و بدون ناز و کرشمه بله را داد. البته که اعظم از همون اول شووری بود ،هرچی خاله جون ،من عاشق درس و کتاب بودم اعظم فراری بود و سر هین همیشه از معلم ها چوب میخورد یادمه اون موقع ها پشت ویترین مغازه های شیک و پیک لباس عروس هارو را یک ساعت نیگا میکرد ،یک قرمه سبزی میپخت که حتی ارباب بزرگ ولایتِ آقام اینا که آشپز فرنگی داشت عاشقش میشد خونه داری هم خوب بلد بود.شکر خدا رضای دلش با رضای خدا یکی بود و بخت و اقبالش بلند و خوشبخت شد حالام ور دل من داره قلیونش میکشه اما خاله جون چی بگم برات که از فردای عقد اعظم ننه جانم پاش و کرد تو یه کفش که الا و بالالله باید شوور کنی هرچی میگفتم نه جواب میداد در و همسایه چی میگن ؟نمیگن دختر عمه ات یه سال هم کوچیک تر بود و شوو کرد نمیگن تو این سن شوور نکرده عیب ایرادی لابد داره .اون وقت تو نیشستی ور دل من هنوز مشق میکنی .تو دلم میگفتم گور باباشون اخه خاله جونم خیر سرم آقام سواد دار بود برعکس مرد های قدیم فرستاده بودتم مدرسه بلکه دیپلم بگیرم بلاخره اون قدر ننه تو گوشم گفت و گفت که خودمم باورم شده بودم دیگه میگفتم نکنه دست دست کنم رو دست ننه و آقام میمونم ؟اما خاله جون الهی که تو خیر از جوونیت ببینی من آدم شوور کردن نبودم دلم میخواست مثل خانوم غلامی دبیر ادبیات بشم با دامن مشکی براق و کلاه های رنگاوارنگ برا بچه حافظ و مولانا بخونم دلم هنوز بازیگوشی های توراه مدرسه رو میخواس واسه یه زن عاقل و بالغ شدن هنوز زودَم بودم حتی گاهی تو خیال بافی هام دلم میخواس مثل فیلم خارجی های اون موقع عاشق شم و ازدواج کنم که اگه این آخری ننه ام میفهمید گوش راستم کف دستم بود.القصه جونم برات بگه بالاخره خواستگار پیداش شد پسر خوبی بود یکی یه دونه پسر بود و پنج تا خواهر بزرگ تر از خودش داشت یک آن دیدم خاله خانم چشم هایش خیس شد و با پهنای روسری اش اشک هایش را پاک کرد و با بغض گفت :اگه بدونی این پنج تا خواهر چه ها که با من سیاه بخت نکردن چه جادو و جنبل ها که ازشون پیدا کردم چه کتک ها که ازشون خوردم .خاله نفس عمیقی کشید بغض اش را قورت داد من یکی که طاقت بغض خاله خانم را نداشتم. اما خاله دوباره باب حرف را باز کرد : اره جونم عباس خوب بود هاا اما از همون اول هم به دل من ننشست انگاری که اون ماهی آب شور باشه و من شیرین خلاصه که دوستش نداشتم حتی به ننه هم گفتم چنگ انداخت رو صورتش که چه حرفای خارجی میزنی اما خاله جون حرف خارجی گجا بود حرف دلم بود . ننه ام منو هول داد وسط یه قشون آدم و من مثل یه بره بی پناه بودم البته اون عباس ننه مرده هم بچه بود.ناشکری نمیکنم مرد خوبی بود انصافا همیشه احترام منو داشت اما هرچی بود بین ما احترام بود ولی خب مهر و عشق و عاشقی نه .بالاخره خاله جون جوون بودم و تازه عروس درسته زیاد مهر بهش نداشتم ولی دلم میخواس یه بار بگه دوست دارم اما حسرتش موند رو دلم، روم به دیوار، حالام که دیگه از من پیرزن گذشته این حرفا .یه چیز هایی خاله جون به وقتش قشنگه خاله به شمع دونی های ناصری پشت پنجره خیره شد و سکوت کرد از چشم هایش خواندم التفاتی به شمع دونی های بلور ندارد انگار که خاطرات سال های دور از جلو چشم هایش مثل پرده سینما در حال عبور بود و خاله خانم همچنان چشم هایش حسرت داشت .