بی علاقگی؛ قصۀ علی/ بخش پایانی

وارد کافه که شدم دیدمش. تونیک مشکی پوشیده بود و شال طوسی. لاک زده بود. کم پیش می آمد لاک بزند. صورتش مثل همیشه آرایش نداشت و یا شاید داشت و معلوم نبود. گل را گذاشتم روی میز و نشستم.« سلام علیکم خانوووم!»لبخند زد. انگشتش را روی گل کشید و گفت :«سلام... چه خوبه این.» لحنش غمگین بود. به من نگاه نمی کرد. گفتم:« چیزی سفارش دادی؟»« آره... دو تا قهوه.»« خوبی؟ خسته‌ای؟»« نه.»جوری حرف می زد انگار می خواست چیز مهمی بگوید و دنبال فرصت بود.« یه چیزیت هست. مثل همیشه نیستی.»لبخندی اجباری زد.« نه، ذهنم مشغوله. دارم فکر می کنم چه جوری حرفامو بگم.»« دیگه فکر کردن نمی خواد. من می دونم می خوای حرف بزنی. خودت هم حتما می دونی...»جوری نگاهم کرد انگار بهش بر خورده باشد. زاویۀ گل را روی میز عوض کرد و گفت:« داشتم فکر می کردم بعضی وقت ها آدم ها فکر می کنن رسیدن به هدف. فکر می‌کنن فقط باید برن روی سکو و مدال پیروزی رو بندازن گردنشون. ولی در اصل این سکو تازه اولین پلۀ مسیره... نقطۀ شروع.»با خودم گفتم مگر کسی می خواهد چیزی را شروع کند؟ و خودم به خودم جواب دادم هیچ کس!«راحیل، جانِ من یه بار فلسفی حرف نزن. به خدا نمی فهمم منظور واقعیت چیه.»می دانستم تا قهوه ها نیاید حرفش را نمی زند. باید قهوه ها می آمد، کمی از آن می نوشید و بعد شروع می کرد به وَر رفتن با فنجان. آن وقت همه حرف‌هایش را محکم و واقعی می زد.« همۀ آدما تو زندگیشون تصمیم‌های زیادی می گیرن. از تصمیم‌های بی اهمیت هرروزه تا تصمیم های مهمی که یک عمر تبعاتش ولمون نمی کنه. توی بعضی از این تصمیما آدمای دیگه هم شریکن. اون وقت باید دو تا تصمیم بگیری؛ هم به خودت فکر کنی هم به کسی که قراره تصمیم تو روی زندگیش تاثیر بذاره. تو باشی به کی فکر می کنی؟» دوباره انگشت کشید به گلبرگ ها.« می دونی یاد چی افتادم راحیل؟ یه سریال بود... کلید اسرار...»نگاهش را از گل برداشت و انداخت توی چشم های من. خندۀ کَمَم را خوردم. جدی شدم و گفتم:« بستگی داره طرفم کی باشه. خب اگه طرف آدم مهمی باشه تو زندگیم یه جوری تصمیم می گیرم که بهش آسیب نرسه.»« اگه خودت آسیب ببینی چی؟»پیش خدمت با سینی قهوه آمد سمت میز. راحیل لبخند زد. دختر گفت:« سلام. خیلی خوش اومدین.» فنجان را گذاشت جلوی راحیل.«ممنون.»فنجان دیگر را گذاشت جلوی من.« چیز دیگه ای میل ندارین؟» و به هر دوی ما نگاه کرد.سرم را تکان دادم که یعنی «نه» راحیل گفت:« متشکر.» گفتم:« بازم به طرفم ربط داره.» کمی از قهوه خورد، با این که داغ بود. زبانش را روی لبش کشید و فکر کردم حتما طعم رُژ لبش را حس کرده. رُژ لب زده بود؟« من تو زندگیم تصمیم‌های مهمی ‌گرفتم. بارها شده پشیمون شدم و فکر کردم اگه...» نگذاشتم ادامه بدهد. داشت مقدمه چینی می کرد و اصلا بلد نبود خوب این کار را بکند.« چیزی که می خوای بگی اون قدر مهم هست که حاضر شدی ناپرهیزی کنی قرار بذاری. پس بگو نمی خواد معطل کنی.»فنجان را بلند کرد و توی دستش گرفت. بخار قهوه صورتش را پوشاند. مرحله به مرحلۀ واکنشم به حرفش را توی ذهنم آوردم. احتمالاً اول باور نمی کردم. بعد همۀ بدنم سرد می شد. بعد عرق می کردم. و بعد، انگار یک روح از بدنم جدا می‌شد و یک دفعه دلم می شکست.« علی من خیلی فکر کردم. هر جوری حساب می کنم دودوتام چهارتا نمی شه. همش احساس می کنم جایی وایسادم که نباید وایمیسادم. علی خیلی چیزا دست خود آدم نیست، دست دل آدمه! »فنجان را گذاشت روی نعلبکی.«شده حالت یه جوری باشه که ندونی چه مرگته؟»پاسخ من برایش اهمیتی نداشت. از آن سوال هایی بود که بی دلیل پرسیده می شوند. ولی فکر کردم که «شده»« نمی تونم با خودم کنار بیام... وقتی فکر می کنم چجوری این مدت خودم و خودت رو اذیت کردم عذاب وجدان می گیرم. علی من باهات صادق نبودم. منو ببخش!»فنجان را برداشت. راحیلِ با اراده که همیشه محکم حرف می زد، شده بود یک راحیلِ سست که صدایش می لرزید.« میشه واضح حرف بزنی؟ نمی فهمم.»دوباره زبانش را روی لبش کشید و دستش را به فنجان فشار داد.« من الان هرچی بگم تو فکر می کنی می خوام بهونه بیارم. من هرچی بگم باز نهایتاً مقصرم. اصلا نمی خوام قضاوتم نکنی. ولی لطفاً عادلانه قضاوت کن.»تقریبا فهمیده بودم قرار است چه چیزهایی بشنوم. احتمالاً می‌گفت من لیاقت بهتر از او را دارم و لیاقتم این است که با آدمِ بهتری خوشبخت شوم و همۀ حرف‌هایی که بعد از خودکشی ام با گریه گفته بود. تصمیم گرفتم فقط گوش کنم. حرف زدن من فایده نداشت. یک قطره اشک سر خود روی گونه هایش.« من فقط به خاطر تو حاضر شدم این رابطه رو کِش بدم. ازت ترسیدم. فکر می کردم آروم آروم از سرت می افته ولی اشتباه می کردم.»فنجان را چرخاند. نگاهم روی چشم هایش مانده بود و به اجبار که پلک می زدم، بین نگاه‌های مان فاصله می افتاد.« علی به خدا برای من خیلی سخت تر از توئه. حس عذاب وجدانی که من دارم... منی که می دونستم همه چی از اول نشدنیه نباید امیدوارت می کردم. ولی تو خیلی منو ترسوندی. با خودم فکر کردم اصلا تحمل نمی‌کنم به خاطر من یه بلایی سر خودت بیاری. الان خدارو شکر خیلی بهتری. می دونم عاقلانه رفتار می کنی. می دونم منو اذیت نمی کنی. اگه من خودم تنها تصمیم گرفتم به خاطر اینه که تو هم یه بار تنها تصمیمت رو گرفتی. شروع کردن این رابطه با تو بود، بذار تموم کردنش با من باشه! انتظار دارم ازت همون جوری که من به تصمیم تو احترام گذاشتم، تو هم به تصمیم من احترام بذاری. این کارو می کنی؟»قطرۀ اشک زیر گلو رسیده بود. چرا چشم هایم خیس نشد؟ نمی دانم. دست به سینه شدم و تا جایی که می شد تکیه دادم به پشتیِ صندلی. فکر کردم بگویم من تنها تصمیم گرفتم ولی تو را مجبور نکردم. حتی گفتم اگر از من خوشت نمی آید من پاپیچت نمی شوم. من تنها تصمیم گرفتم ولی مجوز تو را هم خواستم. من هیچ کس را به هیچ کاری مجبور نکردم. فکر کردم حداقل می‌توانست زودتر بگوید... من هنوز من بودم؟ چرا دیگر به فکر خودکشی نیفتادم؟ چرا حتی حدس زدم حرف راحیل راجع به چیست؟ در این یک سال چه چیزی در من عوض شده بود که حتی نوع فکر کردن مرا به یک اتفاق متفاوت می کرد؟ همین یک سال بزرگ شده بودم. برایم عادی بود. من که در یک روز مرد شده بودم می‌توانستم در یک سال بزرگ شوم. مرد شدن با یک سیلی و بزرگ شدن با راحیل.« دورادور حالت رو می پرسم. روزای خوبی با تو داشتم. می خوام بدونی که فراموش کردنت کار راحتی نیست.»از جعبۀ دستمال کاغذی دستمال برداشت و روی اشک ها کشید. متوجه گلدان وسط میز شدم که گل های ریز سرمه ای داشت. تلفنش زنگ خورد. به من نگاه کرد.« بله آقا... تشریف آوردین؟... یه چند لحظه منتظر بمونین میام... متشکر.»تلفن را توی کیف گذاشت.« بلاکت نمی کنم. دارم میرم پیش مامان اینا. مرخصی گرفتم این ترم. استراحت کنم یه کم. از من می شنوی تو هم یه سفر برو، با هیراد. حالت عوض میشه.»فکر کردم بگویم حالم خوب بود، تو عوضش کردی! و بعد فکر کردم که راحیل هم می‌داند هیراد همیشه همراه من است و آن وقت خودش فکر می کند دوستی ما به ضرر من بوده. بند کیف را که روی شانه‌اش می‌انداخت گفت:« ماشین منتظرمه.» دیگر نفهمیدم به گل های ریز نگاه می‌کردم یا به چیزی که خیالی بود، یا اصلا حواسم نبود به چه چیزی نگاه می‌کردم. بلند شد.« علی یه سری چیزا باید سریع اتفاق بیفته. کِش دادنشون اصلاً درست نیست.»بدنش را کمی مایل کرد. نمی‌دانستم منتظر بود چیزی بگویم یا حرف هایی داشت که نزده بود.« علی دلم برات تنگ میشه!»میخواستم داد بزنم که «برو» ولی چیزی نگفتم. فکر کردم چرا این قدر دست دست می کنی؟ دیگر مطمئن شدم که گلدان را نمی‌بینم. چشمم به گلدان بود و نگاهم به رفتنِ راحیل. فکر کردم دلم یک استخر آب گرم می خواهد با یک مشت و مال مفصل. فکر کردم باید بزرگ شدنم را جشن بگیرم، توی همین کافه. هیراد و ثمین و زهرا و نگین و محمد را هم دعوت کنم. یادم آمد باید می رفتم پیش ثمین. قرار کوه را هم اوکی می‌کردم. یک سفر هم باید با هیراد می رفتم. فکر کردم کاش به بابا دربارۀ راحیل چیزی نمی‌گفتم. یا شاید دو سه روزی بروم مشهد خانۀ خاله فاطمه. تصمیم گرفتم بروم دانشگاه یا بگردم دنبال کار. خانه را هم می شد عوض کرد. یا حداقل دستی به سر و رویش کشید. هوس سیگار کردم. چند ساعت بود سیگار نکشیده بودم؟ بعد فکر کردم چرا هیچ علاقه ای به سیگار نداشتم؟ گفتم می روم پیش ثمین بعد با هم می‌رویم دنبال هیراد. فکر کردم شام را با هم بخوریم عالی می شود. دلم برای مامان تنگ شد چه قدر تنها بودم و نمی‌دانستم. فکر کردم یعنی ثمین می خواهد چه بگوید؟ اگر ثمین و هیراد به هم بزنند چی؟ صدای شهره خانم گرفته بود؟نفهمیدم چه قدر گذشت که پیشخدمت پرسید:« آقا... حالتون خوبه؟» آمدم به خودم. آدم‌های توی کافه عوض شده بودند. اشک پشت چشم هایم خشک شده بود. دختر جوان نگاه می کرد به من و منتظر جواب سوالش بود. « آره» توی دهانم نچرخید. فکر کردم حالم خوب است؟ چه قدر جواب دادن به این سوال سخت بود.« مثل این که حالتون خوب نیست. آب بیارم براتون...» و رفت.به خودم گفتم حالت خوب باشد یا نباشد راحیل رفته!و فکر کردم آن قدر راحت که به رفتن فکر می‌کنم نمی‌توانم به زبان بیاورمش. مثلاً هیچ وقت به هیراد نمی‌گویم راحیل «رفت». رفتن هم مثل آره توی دهانم نچرخید. سردم شد. انتظار داشتم نفس کم بیاورم.بابا گفته بود:« بعضی آدم ها به هم وصلن. مادرزادی. یعنی وقتی به دنیا میان یک چیزی به هم وصلشون می کنه. بعد هر جا که باشن، هر جای دنیا، بعضی وقت‌ها یک دفعه احساس می‌کنن ناراحتن یا خوشحال. هیچ دلیلی هم پیدا نمی کنن برای وصل بودنشون.» گفته بودم:« بابا خودت فهمیدی چی گفتی؟» خندیده بود و گفته بود:« می خواستم بگم دوست داشتن چیزی نیست که با فاصله از بین بره.» و نگاه کرده بود به عکس مامان.از خودم پرسیدم یعنی بابا به مامان وصل بوده؟ پس بیچاره بابا ! فکر کردم چرا راحیل خداحافظی نکرد؟ بعد دیدم دسته‌گل را با خودش برده بود...پایان