معجزه امامزاده

امامزاده بین دو صخره سنگی بزرگ قرار داشت وقتی اونجا بودیم و از صخره ها بالا می رفتیم محو تماشای روستاهای دور تا دور صخره که پر بود از گندمزاردهای سبز نرسیده و عدس و نخود و برنج می شدیم .آنقدرشیطنت می کردیم که زمان را از یاد می بردیم .مادر می گفت : امامزاده از نوادگان زین العابدین است که می رسد به جدمان امام حسین (ع).بعد از زیارت و گشت و گذار اطراف خسته و کوفته کنار امامزاده روبروی قبرستان قدیمی پتو پهن کردیم به همراه عصرانه مختصری که شامل نان سنگک داغ و پنیر ، خیار ، گوجه و چای ، همه آمدند و منتظر مادر که روی قبرها فاتحه میخواد .چشم مادر به قبرمرحومه حلیمه زن عباس خیره شد، نشست و نجوا کنان قطرات اشکی بر گونه اش ریخت . همه مات و مبهوت این حالت مادر شدیم که اورا چه شده ؟ و این زن کیست ؟ آمد و روی سفره نشست و شروع کرد به بیان کلماتی که در ذهنش رژه میرفت : آن روزها من با سه بچه قد و نیم قد همه جا می رفتم . در یک روز بهاری که مردها در زمین بودند و زنها در حال پخت نان و شیرو گرفتن کره بودند خبر آمد که امامزاده دزد آمده است . خبر تا چند ده بالاتربه سرعت باد پیچید . مردان جلوتر و زنها و کودکان دوان دوان خود را به امامزاده که در ده پایین دست قرار داشت رساندند .ملامکتبی ده که زیر سایه درخت کنار امامزاده به مردم قرآن یاد می داد ، بالای تخته سنگی ایستاده بود و مردم را به آرامش دعوت می کرد .و اینگونه آغاز کرد : خبر را همه شنیده اید که دیروز پنج نفر با تابوتی مستطیلی شکل چوبی که روی دستشان بود ومی گفتند جنازه ای دارند به اینجا آمدندو شب را در امامزاده خوابیده اند ولی از نیمه های شب به بعددیگر کسی آنها را دیگر ندیده است ؟سحر که برای اقامه نماز صبح آمدیم قفل ضریح شکسته و پولها و جواهرات درون حرم را دزد برده بود .کسی نمی داند چه اتفاقی افتاده ؟((همه می دانند که این پول سهم ایتام و فقراست )). کدخدای ده مسن ترین فرد روستا با ریشهای سفید و قدی خمیده که خودش را به زحمت راست می کرد با کمک عصایی که از چوب سپیدار بود لنگان لنگان خود را به تخت سنگ رسانید.جوانها کمک کردند و زیر هر دو بازویش را گرفتند تا روی تخته سنگ بایستد .سکوتی سنگین بر جمعیت سایه انداخت .کد خدا بی مقدمه شروع کرد : درب امامزاده روبه روی این خانه هاست با آن همه سرو صدایی که دیشب بلند شده چطور کسی از میان شماها جلویشان را نگرفته است؟ چند مرد میان سال از جای خود بلند شدند و یکی از آنها رو کرد به کدخدا و گفت : کدخدا ما دوروزه که برای جمع آوری غله مان به تپه های اطراف رفته بودیم و حالا هم با شنیدن این خبر کار را نیمه رها کرده ایم و آمدیم .چند نفرهم که فلج و بیمار و پیرند و در بستر ،اما ، اما یک نفر هست که می تواند برای مردم توضیح دهد .نگاهها به طرف حلیمه زن عباس دوره گرد گره خورد .حلیمه زنی لاغر اندام با صورتی کشیده استخوانی و سبز گونه، کمی چهره اش حالت عبوسی داشت و همیشه در حال آب و جاروکردن حرم امامزاده بود . حالا چه شده ؟ خدا می داند ....کد خدا این بار با حالتی که عصبانیت را نشان می داد و کی هم خمیده تربنظر می رسید با تکیه روی عصایش پرسید :ای زن دیشب چه دیده ای ؟ و چه شنیده ای ؟ زن باز هم سکوت کرد و سرش را به زیر انداخت .آفتاب درست بالای سرمان قرار داشت گرمی هوا گرم بود و عرق از سرو رویمان می بارید بابانگ الله اکبر ملای مکتبی جمعیت حاضر را برای نماز ظهر به حرم حرکت داد. بعد از نماز همه به طرف خانه هایشان رفتند . هنوز ساعتی نگذشته بود که پیکی سوار بر اسب خبر آورد ، که زن عباس کرو لال شده ....همه مات و و حیرت زده به هم نگاه می کردند .مردان به سرعت باد خود را به امامزاده رساندند . با غروب خورشید مردان از راه رسیدند .همه در خانه پدرم که صدای جرقه های سرخ آتشین زغالهای منقل همه دور تا دورش جمع شده بوند قوری های چایی روی زغالها در حال قل زدن بود . مردی گفت : حلیمه که امروز لب به سخن باز نکرد ظهر در خانه خودش کرو لال شده و نتوانسته حرف بزند به امامزاده پناه برده و توبه کرده و آنقدر گریه و زاری و شیون کرده و به سرو رویش زده و با دست و اشاره فهمانده که زبانم را باز کن همه چیز را می گویم و همانجا بیهوش نقش زمین شده مردم با ناله هایش رسیدند بالای سرش و آب به سرو رویش زدند تا به هوش آمد که تند تند کلماتی بر زبان می راند دستهایش را به نشانه شکر بالا می گیرد و می گوید :توبه کارم یا امامزاده از خطایم بگذر ..پشیمانم مرا عفو کن ....گریه و زاری امانش را نمی دهد با صدایی بریده بریده ادامه می دهد :صدای شکستن چیزی درون امامزاده به گوشم رسید از خانه بیرون آمدم ولی در تاریکی چیزی مشخص نبود .همین که خواستن برگردم دوباره صداهایی مثل خش خش کشیدن شی یی روی زمین رو شنیدم حیرت زده به سوی امامزاده راه افتادم درب را باز کردم و آرام به داخل رفتم چند نفر بودند که داشتند پولها را می ریختند درون تابوت خالی ، چشمانم از حدقه داشت در می آمد که دستی ازپشت سر به شانه ام خورد از ترس نزدیک بود قالب تهی کنم نفسم در سینه حبس شده بود بدنم یخ کرد و اندامم به لرزه افتاد به هر زحمتی بود به عقب برگشتم مردی با صورت بسته که مقداری پول در دستانش بود و گفت : ای زن این پولها را بگیر و سریع از این جا دور شو .....اگر جانت را می خواهی برو..... حتی یک کلمه هم نباید از چیزی که دیدی و شنیدی بر زبان بیاوری ....به لکنت زبان افتاده بودم و ممم ...مممن ..کنان رهایم نمی کرد .