دست از سر نوشتن بردارید!

به پیشنهاد دوستی، به سراغ صفحه‌ی اینستاگرام بزرگواری می روم که می‌گویند در نوشتن استاد است و مدرسه‌ی نویسندگی دارد و کلی‌ها دنبال‌کننده‌اش هستند. شب‌ها پخش زنده‌ی اینستاگرامی می‌گذارد و با آن‌ها که دنبالش می‌کنند، گپ و گفتی درخصوص نوشتن -و به قول خودشان تولید محتوا- برقرار می‌کند. سر ساعت مقرری که از آن خبر داشتم، صفحه مبارک بزرگوار را باز کردم و دیدم بله؛ چه خبر است؟! مثل آن وقت‌هایی که در دنیای واقعیت، با ذوق و شوق به بزم استادی می‌رویم و مشتاق روی زمین و رف پنجره و لبه‌ی طاقچه و هر جایی که می‌شود نشست، می نشینیم و می‌ایستیم، ورودی پخش زنده‌ی بزرگوار، تندتند در حال زیاد شدن بود و بزرگوار با لبخندی ملیح بر چهره‌ای که مدیوم شات، جلوی کتابخانه‌ای پر از کتاب نشسته، به صفحه‌ی گوشی یا تبلت یا آیپد خود زل زده و یکی یکی، گویا که به پیشواز مهمان‌هایش آمده باشد، سلام ها و قلب‌ها و ایموجی دست تکان دادن‌ها را خیلی خوشحال پاسخ می‌دهد. بماند که من بی‌ادبانه، نه سلامی کرده بودم و نه دستی تکان داده بودم و نه ابراز عشق و ارادتی کرده بودم؛ غریب بودم انگار!پس از دقایقی انتظار، به امید پایان یافتن بروزیات علاقه و نشریات احساسی، بالاخره بزرگوار سر به اصل سخن سپرد و جان کلامش را گفت که می‌خواهد بداند آن جمع چند صد نفری که دور هم بودند -بودیم- هر کدام از چه کلمه‌ای خوششان می‌آید. تنها یک کلمه و آن کدام کلمه است که آن‌ها دوستش دارند؟ هر کسی شروع به ارسال کلمه محبوبش کرد و من مدام داشتم پیام‌های ارسالی را می‌دیدم و بزرگوار هم که با مقام استادی، خطاب دنبال کنندگانش بود، با همان لبخند ملیح که انگار روی صورت مبارکش ماسیده بود از بس که بی حال و حس بود، به سان اساتید مهربانی که دوست ندارند هیچ کس را از خود برنجانند، بی‌وقفه از خواندن کلماتی چون «آسمان»، دریا» و «زمین»، سر شوق می‌آمد و به‌به و چه‌چه می کرد که« چه جالب و جذاب و چه دلبر!دلم خیلی می‌خواست بمانم و ببینم چه می‌شود حاصل آن همه واژه؛ اما بخشی از وجودم که گویا عاقل‌تر از دلم بود، از آن حجم سانتی‌مانتالیسم به ستوه آمد و آن سطح از لذایذ هیجانی را بر نتابید و واداشتم که از پخش زنده بزرگوار خارج شوم. همین که صفحه‌ی گوشیم سیاه شد، به خودم گفتم که چه فایده پس از این زمانی که صرف کردم؟ و چه نتیجه از این آشنایی هر چند که مدام نباشد؟ باز خواستم به صفحه‌ی بزرگوار بازگردم و بفهمم اصلاً که است؟ و چه می‌کند که این چنین است و آن‌چنان هوادار دارد و با جستجوی اسم مبارکش در صدر نتایج گوگل، چشم به نام بزرگوارش برخورد می‌کند؟ صبر کردم تا پخش زنده‌اش تمام شود که اصلن توان این را نداشتم که تسلیم وسوسه‌ی ذهنم شده و به جای پیگیری سوابق صفحه‌ی اینستاگرامش، دوباره برگردم به دریای اغراق و غرق شوم در واژه‌های محبوب دیگران.یک ساعتی با خودم کلنجار رفتم -از شما چه پنهان گویا مازوخیسم دارم در این مورد- و پخش زنده که تمام شد بازگشتم به صفحه‌ی اینستاگرام بزرگوار و میدان عمل را به انگشت شست دادم تا با بالا، پایین و لمس کردن مطالب مندرج در آن ببینم چه دستگیرم می‌شود از این همه نام و کلام و واژه؟خیلی که نخواهم تفصیل بدهم، می توانم این‌طور ابراز کنم که بزرگوار نامبرده، گویا تولید محتوا -از نوع نوشتاری‌اش- می‌کند و نوشتن را ابزار پیشرفت می‌داند و واژه را مقدس می‌شمارد و کلاس‌های چنان و چنین برگزار می‌کند و سمپوزیوم خلاقیت در نوشتن برقرار می‌کند و خلاصه -با عرض پوزش از بزرگوار- نامبرده اینفئولنسری است در حوزه تولید محتوا و نه بیشتر از آن، که نویسنده بودن پیشکش.همه‌ی این‌ها را گفتم و پرچانگی کردم که بگویم -نه، خواهش کنم- که ای خانم و ای آقای فعال در فضای مجازی، لطف کن و دست از سر نوشتن بردار! نوشتن شناسنامه‌ای به قدمت انسانیت دارد. نوشتن قداستی به پشتوانه‌ی کلام خدا دارد. شمایی که نوشتن را اسباب و ابزار تجارت می‌دانید، به‌تر است به همان تولید محتوا بپردازید و دامن کارتان را تا مرزهای مقدس نوشتن فراخ نکنید. کار شما درست مثل آن آدم‌هایی است که می خواهند با کلام و بیانِ -البته قوی‌شان- تنها با پاشاندن چاشنی هیجان به واژه‌ها، انگیزه‌های روانشناسانه ایجاد کنند و غافل‌اند -یا مخاطب را غافل یافته‌اند- از این که درون هر انسان، صیقل می‌خواهد و صیقلی شدن، عرق‌ریزان دارد. نمی‌شود با چند جمله و فرمول انگیزشی، انسان تربیت کرد. نمی‌شود زیبا حرف زد، با هیجان دست و ماهیچه‌های صورت را حرکت داد، واژه ها را کنار هم چید و آرایش کرد و انتظار داشت، روان آدم به انسانیت و آدمیت نزدیک شود. انسان با حرف ساخته نمی‌شود. انسان در لحظه ساخته نمی‌شود. انسان در طول زمان ساخته می‌شود. انسان با ساییده شدن به زندگی ساخته می‌شود. زندگی‌ای که رنج است و درد. زندگی اگر آن‌قدرها که شما مدعی آن هستید زیبا بود و راحت، که دیگر نیاز به زندگی کردن نداشت. انسانیت و آدمیت با ساییدن به رنج و درد زاده می‌شود. قدرت آدم در این است که دریابد و تجربه کند و صاف شود. نوشتن و نویسندگی کردن هم درست مثل زندگی کردن، با لبخند گشاده‌ی روی صورت اتفاق نمی‌افتد. نویسندگی کردن فرمول ندارد؛ درد دارد. رنج دارد. آن که نویسنده می شود، از بس به در و دیوار زندگی خورده و ساییده شده، تنِ پر از زخمی دارد. صورتِ کبودی دارد. دستهایش پینه بسته و ذهنش مدام چون مرغ پرکنده، از این سو به آن سو پریده است. پس لطفاً این بساط مکاره را جمع کنید و بگذارید آن‌هایی که وقت عاشقی را دریافته‌اند، دکان باز کنند.