قدیس زمستان فصل دوم

لشکر طولانی از کامیون ها و ماشین های نظامی از دور دیده می‌شد. هرچند که از این فاصله منظره رعب آوری بود، اما به لطف دیده بان‌ها، دیگو به خوبی می‌دانست که تقریباً چیزی از توان آن‌ها باقی نمانده است.مهمات، سوخت، سرباز های آموزش دیده، تمام آن‌ها را در مسیر فرار از دست داده بودند؛ اما غذا داشتند، ده ها بار بیشتر از نیاز خو‌دشان غذا داشتند.ردای پشمی خود را پوشید، امشب شب سردی بود، حتی سرد تر از اکثر شب های کوهستان بارد.مرد جوانی بود، شاید بیشتر از بیست سال نداشت، پوست گندمی، چشم های تیره، مو های تیره، عینک طلایی، تقریبا هیچ چیز خاصی او را از دیگران متمایز نمی‌کرد؛ تقریباً.بدون اینکه نگاه خود را از لشکر ماشین های زرهی بگیرد پرسید:«چند نفرن؟»«یوکی حداقل سیصد نفر رو شمرده، اما باید بیشتر از این حرفا باشن»_سیصد بازمانده، ها؟ کارشون بد نیست.معمولاً هیچ کدام از کسانی که به ساحره کافر می‌شوند زنده نمی‌ماندند، فرار از دست خدای این سیاره پس از شورش کار ساده‌ای نبود؛ هرچه نباشد خاندان او برای ده‌ها سال راه گریزی نیافتند.«نظرت چیه؟ حمله کنیم؟ نفرات اونها سه برابر ما هستن، اما سرباز های ما کجا و این بدبخت های سرما زده کجا، میتونیم با تلفات حداقلی یادگار رو ازشون بگیریم.»ایمان تقریباً مانند برادر او بود، از بدو تولد باهم دیگه بزرگ شده و قد کشیده بودند؛ خانواده ایمان پس از مرگ پدرش مسئولیت بزرگ کردن او را به عهده گرفته بودند، آن‌ها را مانند خانواده خود دوست داشت.قد بسیار بلند و ریش های ضخیم داشت، کسی باورش نمیشد این غول ترسناک هم یه پسر ۲۰ ساله مثل خود او بود.«میدونی ایراد تو چیه ایان؟ به اندازه کافی بلند پرواز نیستی، چرا با تلفات حداقلی؟»پوزخندی زد و به سمت دوست قدیمی خود برگشت، با شصت به گروه خودروهای زره پوش اشاره کرد.«من این کاروان رو بدون هیچ گونه تلفاتی میگیرم، بعدش...»«وظیفه من اینه که وقتی بلند پروازی می‌کنی بال‌هات رو قیچی کنم، به عنوان رفیقت البته، به عنوان دستیار که... زیرکانه و ملوکانه بود قربان!»با حالتی فیلسوفانه و شوخ دستی به ریش خرسی اش کشید.«جدی؟ فکر می‌کنی نمیشه؟ پس بیا و ببین»به سمت کاروان زرهی حرکت کرد، ایمان ناله ای کرد و پشت سرش به راه افتاد، زیر لب در مورد احمق ها و حقه بازها چیزهایی گفت؛ که دیگو در کمال خوشحالی چیزی از آن نشنید._اگه این ماموریت رو درست تموم کنم، می‌تونم خانواده‌مون رو ببرم شهر داخلی، غذا، رفاه، و گرما؛ همه چیز رو بهشون میدم، فقط همین یکی مونده...پس از چند دقیقه پیاده روی از آن سمت تپه بیرون آمدند و در محدوده دید کاروان قرار گرفتند؛ همزمان صدای فریاد و تهدید از سمت کاروان بلند شد، اسلحه ها دانه به دانه به سمت آن‌ها نشانه رفت؛ یکی از دیده بان ها داخل بلندگو فریاد کشید:«جلو نیاید! خودتون رو معرفی کنید وگرنه بهتون شلیک میکنیم! گفتم که خودتون رو...»«خفه شو الاغ!»صدای فریاد ایمان انقدر بلند بود که مرد لحظه ای از فرط تعجب سکوت کرد.«اون کوه رو بالای سرت نمی‌بینی؟ میخوای بهمن راه بندازی و همه‌مون رو بندازی تو یه تابوت یخی؟ کدوم خری توی خرو گذاشته برای دیده بانی؟!»انگار عصبانیت ایمان لحظه ای همه ذخیره خشم و قدرت این مردم بدبخت را مصرف کرد و حالا فقط در سکوت حیرت زده به آن‌ها نگاه میکردند؛ دیگو با ناامیدی سربازانی که با دهن باز به آن‌ها نگاه می‌کردند را برانداز کرد._به این‌ها حتی نمیشه گفت سرباز آماتور، با این وضع یک هفته دیگه خوراک هیولاها میشن، شاید هم همین امشب.مهربانانه ترین لبخندش که ایمان به آن روباه صفت می‌گفت را به لب آورد و آرام آرام به سمت سربازان رفت و دستش را بالا گرفت.«آروم دوستان، قرار نیست به شما صدمه‌ای بزنیم؛ من دیگو سورن هستم، فرمانده گروهان سوم خانواده سورن»زمزمه بین سربازان و مردمی که از غار بیرون آمده بودند بالا گرفت، چند نفر را دید که ناخودآگاه حلقه های سنگی روی انگشتانشان را می‌فشارند. همیشه همین‌طور بود، هربار که اسم خانواده و گروهانش را به کسی می‌گفت همین واکنش را نشان میدادند؛ به زحمت خودش را مجبور کرد که چهره درهم نکشد.«پیشنهادی برای گروه شما دارم، میخوام فرمانده تون رو ببینم، لطفاً بهش بگید منتظرش هستم.»چند لحظه بعد پسرکی که بهش نمی‌خورد بیش از ۱۶ سال داشته باشد تفنگ‌‌اش را غلاف کرد و گفت:«میرم صداش کنم»دیگو پسر را تماشا کرد که دوان دوان به داخل غار می‌رفت، چند باری سر خورد و چیزی نمانده بود دست و پای خود را بشکند، ایمان با حرص تف کرد.°°°رهبرشان جوان تر از چیزی بود که انتظارش را داشتند، مردی قدبلند با هیکلی باریک بود که به نظر نمی‌رسید بزرگتر از دیگو باشد، موهای بلوند تیره و چشمان سبز براقی داشت که به طرز عجیبی او را جدی نشان می‌داد. نیزه فلزی باریکی با خود حمل میکرد، از درخشش زرشکی رنگ نیزه مشخص بود از والانیوم خالص ساخته شده است.آهسته به سمت دیگو اومد و در فاصله چند قدمی او ایستاد، نگاهی به ایمان انداخت و پرسید:«تو همون گروهبان سورنی هستی؟»_همیشه خدا همین میشه! شاید بهتر باشه دیگه این گنده بک رو با خودم نیارم.«نه، در واقع منم»دیگو چند قدم جلو رفت و دستش را به سمت مرد دراز کرد، لبخند دوستانه ای زد و گفت:«پیشنهادی براتون دارم، یکی که به نفع هر دو گروه باشه، نظرتون چیه یکمی باهم گپ بزنیم ، آقای...؟»سرش را کمی کج کرد و منتظر جواب مرد ماند، ده ثانیه تمام دست دیگو در هوا‌ آویزان بود و مرد او را با تردید و شک برانداز کرد، در نهایت دست دیگو را گرفت و آهسته و محکم تکان داد.«آرمان، آرمان آذرین، خوشحال میشم پیشنهادتون رو بشنوم.»_کم کم داشتم فکر می‌کردم لاله.«خیلی اتفاقی متوجه شدم که وضعیت تون زیاد خوب نیست»با سر اشاره‌ای به تانکی کرد که تقریباً به طور کامل با زنگار پوشیده شده بود.«تجهیزات خوبی دارید اما اسقاط شده، سربازانی که دارید که همه آماتور و بی‌دست و پان، و اینطور که پیداست سوختی هم برای گرم کردن خودتون ندارید»اکثر سربازان آنجا به او چشم غره رفتند، گویا خیلی از شنیدن نظر صادقانه او خوشحال نبودند، اما آرمان با دقت گوش می‌داد.«پیشنهاد من برای شما اینه؛ سلاح ها و تجهیزات تون رو تحویل بدید، ماهم شما رو با خودمون به روبین می‌بریم، و اگه دلتون بخواد می‌تونید تا هر وقت که بخواید با ما زندگی کنید، به هر حال ما تبعیدی ها باید هوای همدیگه رو داشته باشیم»چشمکی زد و دستش را با بیخیالی تکان داد.آرمان هم لبخند کمرنگی زد و گفت:«چقدر سخاوت، اینجوری تقریبا هیچی بجز زحمت گیر شما نمیاد، اعتراف می‌کنم وسوسه کننده‌ست، اما خب اگه طعمه رو زیادی بزرگ بزاری شکارت از خیرش می‌گذره»دیگر اثری از لبخند روی چهره آرمان نبود.«گورتون رو گم کنید، قبل از اینکه بگم به رگبار ببندن تون»صدای کشیده شدن فلزی شنیده شد؛ شمشیری بزرگ و برنده فرود می‌آمد که آرمان را از وسط به دو نیم کند، بزرگی شمشیرش اصلا روی سرعت آن تاثیری نداشت، چشمان آرمان کاملا باز شد و عقب پرید، اما شانسی برای فرار از آن فاصله نداشت.ناگهان شمشیری به رنگ لاجوردی از غلاف خارج شد و شمشیر بزرگ چماق مانند را درست بالای سر آرمان متوقف کرد، درخشش شمشیر در نور باقی مانده خورشید خیره کننده بود.«بیخیال ایمان، نیازی به خشونت نیست»لبخند می‌زد، اما لبخندش سرد بود، نگاهش مانند ماری بود که به دور طعمه‌اش پیچیده است.«ما همون بالا منتظر میمونیم، اگه پشیمون شدی با این بهمون خبر بده» وسیله قرمز رنگی را به سمت آرمان انداخت و او در هوا گرفت.«کافی دکمه سیاه رو فشار بدی، بریم»پشت به گروه کرد و از گروه خودروهای زرهی فاصله گرفت، ایمان هم به پسر پوزخندی زد و به دنبالش به راه افتاد. کمی از آن‌ها فاصله گرفتند، از این فاصله اردوگاه کوچیک‌ گروه سورن تقریبا پیدا بود.«حالا میخوای چیکار کنی؟ فکر کنم بدونه دنبال چی اومدیم.»«اگه نمیدونست چرا باید اینطور رفتار میکرد؟ فقط یه روانی اون پیشنهادی که من بهش دادم رو رد می‌کنه.»«حمله کنیم؟»«ندیدیش نه؟»ایمان متعجب به نظر می‌رسید، به یاد گردنبند نقره‌ای رنگ آرمان افتاد.«صبر کن! اون گردنبند...»«پس فکر کردی چرا جلوت رو گرفتم؟»دیگو دست از راه رفتن کشید و به یک دیوار سنگی تکیه داد.«یادگار به اون بسته شده، اگه بکشیمش برای همیشه از دست میره، یا اینکه باید زنده بگیریمش و به زور شکنجه ازش بگیریم که...»دستش را با بیخیالی تکان داد، ایمان به خوبی می‌دانست به عنوان پسر کسی که شکنجه را برای همیشه از فهرست مجازات های مشروع خانواده حذف کرده بود، میانه خوبی با این چیزا نداشت.نگاهی به او انداخت.«یه نقشه داری، اما چون از دیدن من با دهن باز لذت میبری قصد نداری چیزی بگی، مثل همیشه.»دیگو خندید.«نه این‌بار، به مهارتت احتیاج دارم، اون گله دِدها رو یادته؟ فکر میکنی بتونی یکمی به این سمت بکشونیشون؟»«میخوای چیکارشون کنی؟»ایمان اخم کرد، هیچ وقت از این حقه بازی های دیگو خوشش نمی‌آمد.«اونطوری نگام نکن داداش، فقط میخوام یکمی بترسونمشون، اون گله واسه ما چیزی نیستن، می‌تونیم بدون تلفات همه رو بکشیم، اما همین ها هم برای اونها چالش بزرگی هستن؛ کافیه در زمان مناسب برای نجات شون سر برسیم»دستانش را بهم کوبید و ادامه داد:«همین! هم کشته های اون‌ها خیلی کمتر میشن، هم ما تلفاتی نمی‌دیم، هم یادگار به دستمون میرسه، همه به خوبی خوشی میرن خونه هاشون»ایمان همچنان مردد بود.«حست رو میفهمم، اما یا این، یا شکنجه اون پسر.»بالاخره شانه های او پایین افتاد و پذیرفت.«خیلی خب، میرم کارها رو راست و ریست کنم.»دیگو لبخندی زد و سر تکان داد، بعد هم به سمت باقی افراد حرکت کرد تا آماده شوند، شب طولانی‌ای در پیش بود.پ.ن: این آخرین فصلیه که توی ویرگول میزارم، بعدش به روند عادی برمیگردم، البته از اسفند که برگشتم:)پ.ن۲: کمر هوش مصنوعی رو شکستم، اما خب بالاخره موفق شد شخصیت های رمان رو بسازه.دیگو آرتمیس شمشیر دیگو:ترومئتی آرمانروح درون شمشیر، خود ترومئتیاینم هر شخصیت های اصلی قصه:)