بادکنک هلیومی

بسم اللهصبح ها با انگشت به شیشه میزنم تا از خواب بیدار شودگاهی کمی چشمانش را باز میکند،بدنش را کش و قوسی میدهد و دوباره میخوابد.این زمان ها من هم اذیتش نمیکنم،بی سر و صدا مشغول کار خودم میشوم.اگر سر و صدایی شود،یک چشمش را باز میکند و بعد از اینکه مطمءن شد کسی با او کاری ندارد دوباره میخوابد و قهقهه من را بلند میکند.عصر هنگام، نیم ساعتی می آید کنارم.همانطور که نوازشش میکنم غذا های مانده از ظهر را میخورد.خوابه :)اینجا چندتا قانون با مزه دارد که همه موظف هستند آنها را رعایت کنند.اول اینکه کسی قرمز نمی پوشد،چون اردشیر،خسرو و کامران از این رنگ میترسند،پرنده هایی ک اینجا هستند را میگویم.بعد اینکه در حیاط باید روی پنجه پا راه بروی،چون هر لحظه ممکن است یک حلزون را له کنی.اینجا همیشه یک ظرف پر از آب در حیاط است،گربه ها،گنجشک ها،کبوتر ها و حتی کلاغ ها از آن آب میخورند.پرنده ها با خرده نان و گربه ها با استخوان و گاهی شیر پذیرایی میشوند.از انواع گل و گیاه های اینجا هم قبلن گفته ام.* * *اگر با تلسکوپ به دنیا نگاه کنی فقط ابهام میبینی،اگر با میکروسکوپ هم به دنیا نگاه کنی باز هم غرق ابهام میشوی.انسان وسط این همه ابهام چکاره است؟بال پروانهسحابی پروانهو وسط این ابهام ها یک ابهام عمیق وجود دارد،انسان... دنیای پیچیده انسان ها،احساسات و تفکرات و قدرت عجیب مغز او. فرو ریزش هایش.به پوچی رسیدن هایش،معنا یافتن ها و دوباره برخواستن هایش.دویدن ها،آرزو ها و امید ها و شکست های این موجود...در میان این پی ریزی عجیب از این دنیا، شنیدن برخی صداها خیلی عجیب تر است.صدای غر زدن در ترافیک در میان گریه های یک نوزاد متولد شده گم میشودو صدای قهقهه آدم ها بر هر دوی آنها غلبه میکند.باز هم عجیب تر...میان این هیاهو، میشود یک گوشه دنیا نشست و یک گربه را نوازش کرد.میشود ساعت ها در سکوت به دنیای پر از سکوت حلزون ها چشم دوخت.و میشود زیست...دنیای خودمان را بیخیال،میتوانید تصور کنید هر لحظه در دنیای میکروسکوپی و ماکروسکوپی میتواند چه اتفاق هایی رخ دهد؟ * * * *خب، له کردن یک حلزون وحشتناک است.اینکه ناخواسته یک موجود را له کنی یک شک عجیب دارد.این را اولین بار وقتی یکی از انها را زیر پا له کردم و از صدای خرد شدنش سرجایم خشک شدم، فهمیدم.خیره شده بودم به مایع بی رنگی که به سرعت دور بدنش پخش میشد.فکر کنم اگر در آن لحظه خون جاری شده میدیدم کمتر شکه می شدم. تمام شد.من زندگی آن موجود را تمام کرده بودم و مسلما او دیگر نمیتوانست نیمه شب خرامان راه برود...!زندگی ما هم همینطور تمام میشود؟ هستیم و تق! یک لحظه بعد نیستیم؟ نه برای یکی دوساعت و حتی یکی دوسال،دیگر تا میلیارد ها سال دیگر من وجود نخواهد داشت!؟ممکن است وقتی من در میان ابهام غرق می شود ، در همان لحظه یک جای دیگر این دنیا یک نفر نشسته و به یک حلزون _خیره_ نگاه میکند. * * * * *بعضی ها مرگ برایشان یک دوست قدیمی ست.بعضی ها زندگیشان را میکنند و بعد میگویند خدایا الان دیگه میتونم بمیرم.بعضی دیگر پا از این هم فراتر میگذارند،بعضی ها چطور مردن را هم انتخاب میکنند.یک نفر میگفت ،هر وقت حس کردی لازم است بفهمی کجای دنیایی،و کجا قرار است بروی بنشین و وصیت نامه بنویس. اینطور مواقع ناخودآگاه فرع های زندگیت کنار میروند...وقتی میخواهم از افکار درهمم بنویسم میبینم که این افکار و احساسات و سردرگمی های نو برای من به تعداد تمام آدم های این دنیا کم و بیش تکرار شده. * * * * * *اینکه یک نامه ی خیس از اشکی را بخوانی که کسی چهل سال قبل ، شاید کنار یک درخت،شاید کنج خانه ، شاید در حیاط کنار حوض،شاید وقتی سعی داشته هق هقش را پنهان کند، آن را نوشته برای تو، هیجان آور است.و این خیلی عجیب است که کسی را که نه میشناسی نه دیده ایی ،بفهمی.برخی دغدغه ی آدم ها هر کجای تاریخ هم که باشند یکسان است. خواندن یک نامه از 40 سال قبل همانقدر عجیب است که یک نامه برای چهل سال بعد بنویسی!مثلا روی یک کاغذ بنویسم،در زندگی هیچ چیز واقعا متعلق به خودمان نیست،جز زندگی و در زندگی همه چیز قابل جبران است جز مرگ.آخرش هم زیرش امضا بزنم و بنویسم با حیوانات مهربان باش. بعد هم بگذارمش در یک پاکت نامه ،تمبر بزنم و پشتش بنویسم چهل سال دیگر باز شود،لطفا.آخر سر هم به یک بادکنک هلیومی متصلش کنم و بگذارم برود پی سرنوشتش!به هر حال شاید ما زمان را نمیفهمیم که همواره به خودمان یاداور میشویم باید در حال زندگی کردحق داریم،زمان خیلی عجیب است. تقریبا چیزی شبیه آیینه نفاق انگیز هری پاتر و اکسیر!وقتی چشمم به پویش روایتگر باش میخورد، فکر میکنم که چیزی شبیه به همین بادکنک هلیومی من است.اگر کسی ببیندش، همان لحظه بازش میکند،شایدهم به کارش امد، شاید آنقدر در یادش ماند که به چهل سال آینده رسید،شاید نوه هایش چهل سال بعد آن را لای کتابی پیدا کنند.گفتم که، برخی دغدغه های ما آدم ها_هر کجای دنیا که باشیم_ شبیه هم است.آسمان را...ناگهان آبی است!(از قضا یک روز صبح می بینی)دوست داری زود برخیزیپیش از آنکه دیگرانچشم خواب آلود خود را وا کنندپیش از آنکه در صف طولانی نانباز هم غوغا کننددر هوای پشت بام صبحبا نسیم نازک اسفنددست و رویت را بشوییحوله ی نمدار و نرم بامدادان راروی هرم گونه هایت حس کنیو سلامی سبزتوی حوض کوچک خانهبه ماهی ها بگوییسفره ات را وا کنی- نان و پنیر و نور-تا دوبارهفوج گنجشکان بازیگوشبر سر صبحانه ات دعوا کننددوست داریبی محابا مهربان باشیتازه می فهمیمهربان بودن چه آسان استبا تمام چیزها از سنگ تا انساندوست داریراه رفتن زیر باران رادر خیابانهای بی پایان تنهاییدست خالی باز گشتناز صف طولانی نان رادر اتاقی خلوت و کوچکرفتن و برگشتن و گشتنلای کاغذ پاره هانامه های بی سرانجام پس از عرض سلام...نامه های ساده ی باری اگر جویای حال و بال ما باشینامه های ساده ی بد نیستم امانامه های ساده ی دیگر ملالی نیست غیر از دوری توگپ زدن از هر دری،با هر در و دیواربعد هم احوال پرسیبا دوچرخهبا درخت و گاری و گربهبا همه، با هر کس و هر چیزهر کتابی را به قصد فال وا کردناز کتاب حافظ شیرازتا تقویم روی میزآب پاشی کردن کوچهغرق در ابهام بوی خاکدر طنین بی سرانجام تداعی هابا فرودقطرهقطرهقطره های آبروی خاکسنگفرش کوچه ای باریک را از نو شمردندر میان کوچه ای خلوتروبه روی یک در آبیپا به پا کردننامه ای با پاکت آبی- پاکت پست هوایی-بر دم یک بادبادک بستن و آن را هوا کردنیادگاری روی دیوار و درخت و سنگروی آجر های خانهخط نوشتن با نوک ناخنروی سیب و هندوانهقفل صندوق قدیم عکس های کودکی را باز کردنناگهان با کشف یک لحظهاز پس گرد و غبار سال های دورباز هم از کودکی آغاز کردنروی تخت بی خیالیروی قالی، تکیه بر بالشدر کنار مادر و غوغای یکریز سماورگیسوان خواهر کوچکترت رابا سر انگشتان گیجت شانه کردنو انار آبداری راتوی یک بشقاب آبی دانه کردنامتداد نقش های روی قالی رابا نگاهی بی هدف دنبال کردنجوجه ی زرد و ضعیفی را که خشکیدهتوی خاک باغچهبا خواندن یک حمد و سوره چال کردنفکر کردن، فکر کردندر میان چارچوب قاب بارانخورده ی اسفندخیرگی از دیدن یک اتفاق ساده در جادهدیدن هر روزه ی یک عابر عادیمثل یک یادآوریدر سراشیب فراموشیمثل خاموشیناگهانیمثل حس جاری رگبرگ های یک گل گمنامدر عبور روزهای آخر اسفندحس سبزی، حس سبزینه!مثل یک رفتار معمولی در آیینه!عشق هم شایداتفاقی ساده و عادی است....قیصر امین پور