من که هستم؟

احساس میکنم فضای ذهنم محدود است. دلیلش را در بی انتهایی افکارم می یابم. واقعا درد ذهنی، بدترین نوع درد است. افکارم همگی دردناک نیستند اما زیادی آنها و به هم ریختگی شان مرا پریشان تر از همیشه میکند. چون عاشق نظم ام، بی نظمی مرا وسواس ناک دچار آلارم عجیبی میکند. این آلارم فقط مرتبط با فضای ذهنی ام نمیشود. بلکه همچون زلزله ای تمام بدنم را به تکاپو وا میدارد‌. بهترین راه را در نوشتن میدانم. نه از یادشان میبرم این دلبرکان کوچک -افکارم- را و نه غرق و آلوده به اعتیاد یافتن پاسخی برایشان میشوم. راه حل نوشتن همیشه جواب نمی‌دهد. گاهی باید جوری دیگر به مسئله نگریست. وقتی رنگ عینک ات را عوض میکنی، با هجومی از راه حل های جدید رو به رو خواهی شد. عجیب است ندانسته، قصه ام را روایت کرده ام. حتی دغدغه هایم را. آنچه که مرا به تعالی میرساند و آنچه مرا از این حس ناب «خود بودن» باز میدارد‌. دیگر چنان این ایده و در اصل این سوال «که هستم؟» مرا مست خود کرده است که مجالی به جریان ممتد هستی افکار دیگر نمیدهد. آدمک های کوچک ذهنم از یک ساعت پیش تا به حال، حتی تنبل ترین هایشان، دیگر شروع به جنب و جوش و ولوله کرده اند‌. انگار که این غوغا و سرسام همیشگی، تازه شروع شده باشد، یکباره به خود می آیم. راه حل نوشتن که در دور دست ها دست تکان میداد، حال قدرتمند تر از همیشه، دوباره خود را نمایان میسازد. به خود میگویم دیگر ضبط صدا و جستجو در اینترنت راه حل هایی درخور سازمان دادن به این پریشانی نیستند. الان وقت نوشتن است. باید نوشت. باید نوشت تا رهایی یافت. اما خودم هم میدانم نوشتن سخت است. واقعا مرا میترساند. نوشتن مثل چاقو دولبه است. چنان میتواند لبه های افکارت را تیز کند که منجر شود قایق جریان یافته در رودخانه خروشان افکارت را زخمی کند. این افکار خروشان که گاهی تغییر چهره میدهند و هولناک مرا به این سو و آنسو میکوبانند، مرا واقعا در تاریکی ترس فرومیبرند. از اول هدف رهایی بود پس چه شد که اجازه دادم این ترس مرا در خود ببلعد؟ این ترس ها از یکجا منشا نمی‌گیرند، داستان جدی تر است‌. نوشته مثل قطعه ای از وجودم، جدایی از او برایم سخت است. مثل این است که بگویند با یک غریبه، هر چه راز داری فاش کن. ناخودآگاه، نوشته هایم مرا فاش میکنند. به مرور زمان دیگر اندازه و پیمانه از دستم در رفته است. ترس ها حجم بیشتری دارند یا افکارم؟ شاید همین ترس ها دشمن داخلی ام هستند که مرا از درون مجروح کرده اند.با اینکه به سختی میشود این روزها خوشبین بود، اما تصمیم گرفته ام، نگاه ام را شست و شویی دوباره دهم. به خود میگویم بگذار «کمال گرایی ات در نظم» کل وجودت را فرا بگیرد. بگذار نوشتن، مجری نظم ات شود و زخم های التیام نیافته ات را مرهمی فراهم کند. چیزی را از دست نمی دهی. هر تجربه ای، اگر با تلاش در جهت رشد مثبت جنبه ای از وجودت همراه باشد، هر اندازه کوچک، حتی اکر خیری نرساند، ضرری در بر نخواهد داشت.پس راه معلوم و تصمیم گرفته شده است. باید نوشتن را با قلم نظم بیاموزم و مکتب ام روایت باشد. روایت از خود و ترس هایم. حالا چرا ترس ها؟ جوابش ساده است. از نگاه من یکی از راه های سریع و ساده شناخت افراد، شناخت ترس هایشان است‌. وقتی از ترس ها بدانی. منابع شان هم برایت آشکار می‌شود. این ترس ها هستند که اگر تصمیم به برخورد با آنها بگیریم‌. نقاط قوت ما را شکل خواهند داد‌. نگاهی سریع اما عمیق.اما چه شد که به اینجا رسیدم. چرا خود را بعد از مدتی که غوطه ور در افکارم یافتم، قانع شدم که شناگری قهار شوم و در قایف رانی عرصه های زندگی هم کمی مهارت کسب کنم. حتی بعد از پاسخگویی به مهم ترین سوالات هنوز از تنش جریان قوی افکار کاسته نشده است. پس تصمیم میگیرم اول از خودم شروع کنم! چون هر چه دقیق تر می‌نگرم اکثر افکار دو لبه، از هستی خودم، پایه گرفته اند. جریان مرور گذشته، چه خوشمزه چه بد، را آغاز کردم. مثل رقابتی بی پایان با خودت میماند. هر چه بیشتر همش میزنی، تلخ تر جلوه میکند. شاید بهتر است در حال باشم و در جست و جوی اینکه از آینده چه میخواهم به سر ببرم. حکایت از آینده و در فکرش مستانه از امید حکایت کردن، به نظرم جز توطئه، جلوه ی دیگری ندارد. به نظر میرسد که جز «حال» گزینه دیگری برایم باقی نمانده است. زمان در حال گذار آلارم مرتبط با کمبود وقت را روشن میکند. پس باید صریح و عمیق بنویسم. به قول گفتنی، شایسته است سریع به اصل مطلب متصلتان کنم. تا هم دغدغه ی بی نظمی ام سامان یابد و هم قدمی رو به جلو برداشته باشم. پس اینگونه روایت، کم کم تدبیر خود را بر من نمایان میسازد. «تدبیری خود چاره ساز». روایت کردن و روایت شنیدن است که ما انسان ها را تشنه ی شنیدن از دیگری نگه میدارد. تا این حد که شاید ما بیش از خوردن و نوشیدن به ان نیاز داشته باشیم.سوالات بیش از پیش مرا در برگرفته اند. آیا من به غیر از دست ساخته ای از روح زمان هستم؟ چه چیزی مرا تا به اینجا آورده است؟ آیا هستی که از صحبت میکنم در مکان و زمانی معین شکل نگرفته اند؟ هر چه بیشتر فکر میکنم «من امروز» به جز ساخته ی دستان قدرتمند شرایط مکان و زمان نیست. اطرافیان و آدم هایی که با آنها در ارتباط بوده ام تاثیر شگرفی بر شکل گیری و رشد نهال های اولیه ام داشته اند. خود را شبیه باغی خالی از درخت میبینم که دیگران به خصوص خانواده هسته ای، در سالیانی نزدیک شروع به کاشت نهال هایی در آن کرده اند. امروز شاهد سرسبزی و طراوت بعضی نهال ها و پوسیدن و از دست رفتن تعدادی از همان نهال ها در سالگرد بیست سالگی این باغ هستم. تلاشم این است که اولین تصاویری که بر پرده ذهنم جاری گشته اند را بازسازی کنم. کم رنگ اند اما همچنان زنده! پسری که نگاه نافذ اش از رسوخ حکایت دارد. رسوخ به عمق نایافته ها و ناشناخته ها‌. دوست دارد با هر چقدر سختی هم که شده، پا به عرصه ولوله انگیز زندگی بگذارد. در فکرش این است که از هم آغوشی با ماجرا چرا باید هراسی باشد؟ مفهومی از انتظار در بر ندارد. به قول گفتنی عجول است. حتی خود را تک نمیپندارد. از خودش به عنوان «ما =من و ذهنم» آدرس میدهد. وجودیت خود را از ذهنش جدا میداند و ذهنش را جاویدان در نظر میگیرد. نگاهش یادگیری را رفیقی میابد که انگار زمانی طولانی از آخرین دیدارشان گذشته باشد. گمشده ای را یافته است. چنان در بغلش میگیرد که دیگر تفسیر جدایی و معنی کردن خودش بدون وجود او بی معناست. با تازگی و طراوتش انس میگیرد اما طعمی که بر دیواره ذهنش با خط میخی میخکوب شده است را هیچگاه نمیتواند به دستان فراموشی بسپارد. با بزرگتر شدن دایره افکارش، تلاش میکند هویت خود را تعریف کند اما تعریفی جدا از «علاقه دائمی اش به دانستن بیشتر و بیشتر» نمی‌یابد. نگران است. نمیخواهد تمام عمرش را فقط برای رشد تنها یک جنبه از شخصیت اش صرف کند. پس به کتاب روی می آورد. تا قبل از این، یادگیری، تنها یار همیشگی اش بود اما حال که با ابزار اصلی آن آشنا میشود، بیش از پیش پیوند دوستی شان محکم تر میشود. اما در خاطرش نوع خاصی از کتاب ها را می‌پرستد. «رمان ها» برایش آزادی می آورند. اجازه میدهند که ذهنش را رها کند و چیز هایی را ببیند و به دنیا هایی قدم بگذارد که تا قبل از این، از نگاهش پنهان بودند. احساس میکند هر چه بیشتر بخواند به درجه ای میرسد که دیگر عمرش به بی نهایت نزدیک تر خواهد شد. فرض اش این است: اگر هر نویسنده انعکاسی از تجربیات اش را در صفحات کتاب اش گنجانده باشد، حتی اگر کل هستی یه نویسنده را یک سال در نظر بگیریم.(منظور عمر مفید است.) پس با خواندن هزار کتاب مثل این است که هزار سال زیسته ایم و تجربه کسب کرده ایم.پس به امید یافتن عمری بی نهایت، به خواندن و سپس نوشتن آنچه آموخته ادامه میدهد. به نوشتن اعتقاد دارد. چون از تاریکی فراموشی هراسان است پس به نوشتن روی می آورد. تنها راه حفظ آنچه آموخته را، نوشتن میداند.بعد از چندی همان کودک دیروز که باور داشته کتاب ها هستند‌ که بر وجودیت او می افزایند و حقیقت او را شکل می‌دهند، در عرصه ی تجربیات و حقایق تلخ می یابد که «تنهایی بدترین ترس و شکارچی روح اش شده است.» خود را غرقه در گودالی پر از مار میبیند که تکه تکه وجودش را در می‌بلعند. اعتقادات اش در مسیر رهایی یافتن از این گودال هولناک، دچار طغیانی عظیم میشوند. و حال که به نظرش از گودالی رهایی یافته، تصمیم دارد کمک به خود و دیگران را سرلوحه زندگی اش کند. تنها راهی که می‌یابد تا نقطه به نقطه، او را به شناخت خودش نزدیک تر کند، مسیر انسان شناسی و خودشناسی است. در این مسیر که شروع به قدم گذاشتن میکند، دوستان قدیمی اش را باز می یابد و خواندن و نوشتن را که مدتی از لذت واقعی آنها محروم شده بود را، باز می یابد. می یابد که گاهی خود را باید در دیگری یافت؛ پس یکی از قول‌هایش به خود برقراری روابطی عمیق و دوستانه است.هنوز هزاران سوال و معما و انواع ترس ها احاطه اش کرده اند. اما چون عاشق ماجراجویی است در پی حل هر یک، تلاش در یافتن و قدم گذاری به دنیا هایی تازه دارد‌. امیدوار است دنیا و جایگاهی که ارزش تلاش هایش را داشته باشد، نصیبش شود.این مسیر همچنان ادامه دارد...