حبس، روز اول | من تنهام

‌ از طوفان گذشتم. از تموم گریه های بید مجنون و بالشتای خیس و حالا شاید هم بتونم بگم مشکلاتم با خانواده کمتر شده؛ اما در کل می‌خوام بگم چیزای کمی این روزها اذیتم می‌کنن. انگار با شروع شدن تابستون، گرما چرک ها رو خشک کرده و حالا با وزیدن باد پاییزی لرزه به تن و بدن این پیشی کوچولو افتاده. نمی‌تونم بگم ناراحت هستم. انگار بین بی حسی و پر بودن از احساسات موندم و نمی‌تونم راهِ واقعی رو پیدا کنم؛ اما هیچ جوره نمی‌تونم تحریم هایی که از طرف خانواده م برای منه رو نادیده بگیرم. تموم دوستایی که دارم... همه ی دوستام توی اون لپتاپ لعنتی هستن و حالا من تنهام! حتی بعد از مدرسه هم نمی‌تونم باهاشون حرف بزنم و اتفاقات توی مدرسه رو براشون تعریف کنم؛ برای هیچ کس نمی‌تونم این اتفاقات رو تعریف کنم. به گذشته که برمیگردم میبینم هیچوقت هیچکسی نبوده که بتونم همه ی حرفامو بهش بزنم و... شاید الان به همچین آدمی نیاز دارم..؟ کاش یکی مثل خودم پیدا بشه؛ یکی پیدا بشه که من رو به هیچ چیز ترجیح نده و هیچوقت نتونه ناراحتیم رو تحمل کنه؛ درست همونجوری که من برای همه ی دوستام هستم.‌ سرم رو برای لحظه ای از توی دفترچه ی خاطراتم در میارم و به همهمه ی بچه های کلاس که منتظر صدای زنگ هستن تا بریزن توی حیاط، نگاه میکنم. زنگ اوله و کاروفناوری داریم یا دستِ کم "داشتیم". از اونجایی که جلسه ی اوله، معلم یکم باهامون گپ زد و بعد از کلاس بیرون رفت؛ آزادی! چشمم به یکی میخوره و نمیتونم نگاهم رو ازش بردارم. به دیوار خیره شده و نگاهش پر از ترسه. پوست سفیدش و کوتاهی موهای مشکی و لختش بهم اجازه نمیده که حتی یه لحظه به جای دیگه ای نگاه کنم. چشمای سیاهش از روی دیوار می‌چرخن و روی من قفل می‌کنن. می‌ترسم؛ دستپاچه میشم و سریع روم رو برمیگردونم. از شانس خوبم دفترچه م میفته و مجبور میشم خم بشم تا بگیرمش. این چه حسیه که دارم..؟‌ بالاخره صدای زنگ بلند میشه و بچه ها همزمان از جاشون بلند میشن تا بیرون برن. درست مثل مرغای گرسنه ای هستن که درِ مرغدونی شون رو باز کرده باشی. به کفشاشون نگاه میکنم. نمیخوام سرم رو بالا بگیرم که مبادا باهاشون چشم تو چشم بشم. به قول یگانه که فوبیا از چشم تو چشم شدن با بقیه دارم. امیدوار از اینکه "اون" هم بیرون رفته باشه، به صندلیش و جایی که نشسته بود نگاه می‌کنم؛ ولی در کمال تعجب اون هنوز اونجا نشسته! سریع نگاهم رو ازش برمی‌گردونم که دقیقا همون موقع یه صدای آشنا به گوشم می‌خوره:«جلوی درِ سالن منتظر بودم. نشستی چرا؟»‌ به در کلاس نگاه می‌کنم. درسته! من تو این مدرسه تنها نیستم. آریانا توی چهارچوب در ایستاده و با صورت خندونش به من نگاه میکنه. اون از کلاس اول تا پنجم باهام همکلاسی بود و حالا هم تو این مدرسه، هم مدرسه ایِ منه. دست دوستی به سمتم دراز شده، معطل نمیکنم. از ترس اینکه وقتی رفتم خونه مامان بهم گیر بده که چرا خوراکی مدرسه ت رو نخوردی، ظرف غذام رو برمیدارم و به سمت آریانا میرم. برای آخرین بار به دخترِ مومشکی نگاه میکنم و از چهارچوب در خارج میشم.‌ حیاط مدرسه نسبت به دانش آموزاش خیلی کوچیکه. توی حیاط نه نیمکتی هست نه جایی برای نشستن و بچه های هشتمی و نهمی هم همونجا روی زمین میشینن و گرد میکنن. نمیتونم جلوی خودم رو بگیرم و ناخواسته به زبون میارم:« خودتو برای آزمون ورودی همچین مدرسه ای پاره کنی و حالا یه جایِ نشستن نداشته باشن.. عالیه!»‌ آریانا میخنده و لب های منم تا کناره ی صورتم کش میان. این سومین لبخند امروزه. اولین لبخند موقع خداحافظی از بابا بود، دومی هم برای وقتی بود که معلم به زور میخواست من رو به حرف بگیره و این هم سومی...‌ با آریانا درباره دوست قدیمیمون و بیبیم حرف میزنیم. آریانا خیلی ناراحت به نظر میرسید از اینکه اون باهامون نیومده و خیلی تاکید داشت بر اینکه "حتما فاطره خیلی حسودیش میشه." و خب من میشناسم بیبیمو... صددرصد حسودی میکنه و ناراحت میشه و بدتر از اون کنیه به دل میگیره از اینکه هم من و هم آریانا تنهاش گذاشتیم. آریانا حتی میگفت که فاطره به زبون آورد اینارو. یه جوری میشم. حالت بچه ای رو میگیرم که مامانش رو گم کرده. با وجود آریانا من بازم تنهام. همکلاسی های پارسال آریانا هم توی همین مدرسه هستن و آریانا برای چند لحظه میره تا با اونا حرف بزنه و دقیقا همونجاست که احساس میکنم میخوام برم توی کلاس و گریه کنم. اما بلافاصله یادم میاد که اون دختره هم تو کلاسه. حسرت عجیبی با فکر کردن بهش به دلم میشینه. یه جورایی انگار دلم میخواست برم جلو و باهاش حرف بزنم یا مثلا وقتی بهم نگاه کرد، به جای اینکه سرم رو برگردونم یه لبخند گشاد بهش هدیه کنم؛ ولی هم منطقم و هم احساسم خوب میدونن که من نمیتونم...‌ دوباره زنگ کلاس میخوره. به ساندویچ ناگت توی دستم نگاه میکنم که فقط یه گاز بهش زدم؛ اما باید برگرده توی ظرف غذا.گورباه ناگت دوست که نتونسته ناگتش رو بخوره:*)***‌ بچه ها خیلی ساکت خودشون رو روی صندلی هاشون جمع و جور کردن که باعث میشه با خودم فکر کنم که همشون کل تابستون رو مطالعه کردن تا هرچه سریعتر آدم بشن یا دست کم حس می کنم توی فضای بزرگ گانه تری قرار گرفتم. معلم میاد توی کلاس و بچه ها از جاشون بلند میشن؛ اما گمونم من آخرین نفری باشم که از جاش بلند شده. معلم علوم با رژلب سرخابی و لوچه ی شکلاتی وارد کلاس میشه. به صندلیِ معلم که میرسه یه سلام پر انرژی میده و باعث میشه به چهره ش نگاه کنم. سرجاهامون میشینیم. معلم شروع میکنه به معرفی کردن خودش، یکم درباره ی درس توضیح میده و بعد قوانین کلاس رو میگه:"یک، من از بچه هایی که آدامس میجون متنفرم!" توی یه مطلب که پارسال مدیریت مدرسه توی گروه فرستاده بودن خوندم که چندبار پیش اومده بچه هایی که آدامس میجون سر کلاس، حواسشون پرت بشه و به جای جویدن ادامس زبونشون رو گاز بگیرن و مهم تر از اون یه مورد وجود داشته که یه تیکه از زبونش جدا شده. چندش آور نیست؟ ولی خب، وضع این قانون دلایل زیادی میتونه داشته باشه."دو، تو کلاس من کسی حرف نمیزنه! میخواین حرف بزنین بفرمایین بیرون کلاس." پارسال سه تا نکته که معلم خارج از کتاب گفته بود رو یادداشت نکردم و دلیلش پرت شدن حواسم توسط اسمشو نمیگم* و اسمشو نمیگم* بود. از شانس بدم از همون نکات تو امتحانات سوال می اومد..."سه، کسی اجازه ی دستشویی رفتن نداره جز اینکه واقعا مشکلی داشته باشه. دو نفر نمیتونن باهم برن پایین برای دستشویی." دوستای پارسالم وسط کلاس، دو یا سه نفری میرفتن تو دستشویی و باهم حرف میزدن. خداییش خفه نمیشدن تو اون... استغفرالله.‌ معلم، لیست حضور/غیاب رو از توی پوشه ی سبز رنگش در میاره. همون موقع یه پچ پچایی توی کلاس میپیچه؛(فقط من حس میکنم جمله قبلی خیلی خفنه؟) اما به نظر میرسه که معلم به چیزی اهمیت نمیده؛ اصلاح میکنم:" فعلا به چیزی اهمیت نمیده." به لباسِ فرمِ خاکستری رنگ معلم نگاه میکنم. انگار یکی از پَنس های کُتش پاره شده و بعد به طور نامنظم و زشتی کوک گرفته شده. به نظر معلمِ بدسلیقه و بی نظمی میاد؛ کتابش که معلوم بود با عجله تو کیفش فرو کرده بود و گوشه هاش هم یه تای گنده خورده بود رو روی میز میذاره و مثل آدمایی که سلیقه ی زیادی به خرج میدن، سعی میکنه کتابش رو صاف کنه.‌ بی دلیل و ناخودآگاه، روی صندلی میچرخم و به پشت سرم نگاه میکنم؛ تقریبا نصف کلاس به من که برگشته م خیره شدن. با تمام وجودم سعی میکنم به دختر مو مشکی نگاه نکنم. زود سرم رو میچرخونم؛ اما نیم نگاهی به دختره میندازم و متوجه میشم داره نگاهم میکنه.***‌ زنگ بعدی ورزش داریم و دو_سه نفری که پشتِ سرِ من نشستن دارن درباره ورزش حرف میزنن. یکی از اونا هندبالیسته. باشگاه معرفت میره. امسال تابستون قرار بود برم باشگاه معرفت و تو رشته هندبال ثبت نام کنم؛ اما بعد که از طرف هیات با هم میرفتیم سالن تا هندبال بازی کنیم، به همون راضی شدم. فاطمه هم مربیِ خوبیه با اونکه رشته ی تربیت بدنی نخونده. ازش نپرسیدم ولی به نظر میاد که انسانی خونده باشه. آره دیگه... وقتی دوستی نداری که باهاش حرف بزنی، با دفترچه ی خاطراتت حرف میزنی.‌ معلم علوم به نظر وظیفه شناس میاد؛ با اونکه فقط نیم ساعت اول رو داشت فک میزد، ولی تا الان تو کلاس مونده و با صندلیِ چرخ دار بازی میکنه. بعد که انگار حوصله ش سر رفته ازم میپرسه:« صورتم شکلاتیه؟» یکم ادای دقت کردن در میارم که متوجه نشه که از اول کلاس میدونستم لوچه ش شکلاتیه. بعد بدون اینکه مستقیم به چشماش نگاه کنم، با اشاره بهش نشون میدم که کجاش شکلاتیه و میگم:«عامم.. اونجا. یه ذره پایین تر! آهااا!»‌ بعد برای شوخی، دستش رو روی خال کمرنگ روی چونه ش میذاره و میگه:« اینو میگی؟ این خالِ ها!» بعد میزنه زیر خنده و منم برای اینکه غیرعادی به نظر نرسم، با اون که خنده م نگرفته، میخندم. دقیقا همون موقع صدای زنگ رو میشنوم و اولین نفر از کلاس میزنم بیرون.*** ‌ تقریبا نیم ساعت تو کلاس منتظر مربی میمونیم؛ شاید یادش رفته بوده لباس ورزشیش رو بشوره و حالا منتظر بوده که خشک بشه؟ شاید هم توی مسابقات آسیایی صدمه دیده و تا یه ماه نمیتونه بیاد مدرسه؟ شایدم توی اتاق معلما نشسته و با معلمایی که این زنگ کلاس ندارن گپ میزنه...‌ بالاخره خانوم صادقی که معلم پرورشی مدرسه هست، میاد تو کلاسمون و میگه که آروم برین تو حیاط و اطلاع میده که هنوز وسیله ی ورزشی نخریدن، برای همین هم این زنگ، زنگِ ورزش محسوب نمیشه و پایین رفتنمون هم فقط برای جلوگیری از سروصدای زیاد توی ساختمون مدرسه هست وگرنه دلیل خاصی نداره. داداشم چقدر دیشب حسودی کرد که اولین روز مدرسه ورزش داریم...(*پوزخندِ تمسخر) به عکسِ توصیه هایِ فراوانِ خانومِ صادقی، اکثر بچه ها با کله به سمت حیاط حمله ور میشن و حتی یکی از بچه ها از پله ها سر میخوره و پایین میفته. از روی غریزه خم میشم تا کمکش کنم اما بی خبر و با شتاب از جاش بلند میشه و کله ی مبارکش با دماغِ گنده ی بنده تصادف میکنه. اگه مهدیس توی این مدرسه بود بهش میگفتم که فردا باباش رو بیاره مدرسه و این دختره رو به دلیل رعایت نکردن قوانین راهنمایی و رانندگی دستگیر کنه. باورتون میشه؟! دختره حتی آینه بغل هم نداره!‌ همونطور که دستم رو به دماغم گرفتم، از تصوراتم یه پوزخند کوچولو میزنم. مجرم، یک لحظه به پشت سرش نگاه کرد و پا به فرار گذاشت. شانس آورد؛ میخواستم گیس و گیس‌کشی رو آغاز کنم که در رفت. ولی حتی معذرت هم نخواست! هعی... ‌ دستم رو بر میدارم و با صحنه ی پشم ریزونی مواجه میشم؛ خون دماغ شدم. من حتی یه بار هم توی عمرم خون دماغ نشدم و حالا... این عالیه! دستم رو جلوی صورتم میگیرم تا کسی صورت خونیم رو نبینه و بعد به سمت نمازخونه میرم؛ شنیده بودم که اونجا روشویی داره. وارد راهرویی میشم که نمازخونه اونجاست. راهروی بزرگیه اما کاملا سربسته نیست. از روی شونه ی راستم روشویی رو میبینم. سرایدار مدرسه داره یه کارایی اونجا میکنه. اهمیت نمیدم و میرم تا صورتم رو بشورم. آب رو توی دستم میریزم و آروم روی صورتم میکشم؛ خون با آب همسفر میشه با هم، سفری رو به سوی لوله های بی انتهای فاضلاب آغاز میکنن. لبخند کوچولویی روی لبم میشینه. آینه ی جیبی و زشتی که دور از چشم مامان تو جیبم چپوندم و به مدرسه آوردم رو از جیبم در میارم تا مطمئن بشم دیگه خون ریزی ندارم. از جادستمالی روی آبسردکن یه دستمال بر میدارم و صورتم رو خشک میکنم. من خوبم..:>