محتویات کیف یک خانوم متاهل (۴)

غذا را آماده کرد. دوش گرفت و نامحسوس، طوری که باعث جلب توجه سروش نشود، دستی بر سر و روی خود کشید. آخر هنوز او را در جریان تصمیم خویش قرار نداده بود؛ او شدیدا مخالف اسقلال مالی زن‌ها بود، اکنون که دیگر از حال و روز مساعدی نیز برخوردار نبود و این خود بهانه‌ای می‌شد تا همان بیرون رفتن‌های معمولی را نیز از وی سَلب کند. می‌خواست هنگامی که استخدام شدنش قطعی شد، خرده خرده ماجرا را با او در میان بگذارد؛ هرچند از آن واهمه داشت.آدرس را چک کرد و سروش را تنها گذاشت. هیچگاه برق چشمانش در آنروزها را فراموش نمی‌کرد. همسری که کمترین توجهی به نیازهای او نمی‌نمود؛ ضمناً که ایشان را مُسبب این حال و روز خود نیز می‌دانست. همچنین از محکم‌تر شدن و عزت نفسی که هرروز در حال قد کشیدن در وجود او بود عصبی می‌شد؛ با اینحال، او بود که با تمام وجود خواستار بازگشت بی چون و چرای روزهای خوش زندگیش بود و تنها مشکلش این بود که تازه‌کار بود و نمی‌دانست باید در کجا، چه رفتاری با همسرِ سرکش خود نشان دهد. آری! تنها جرمش همین بود. اما قلب دریایی‌ای که در سینه‌اش می‌تپید، مانع آن می‌شد تا وی را مورد بازخواست رفتار اشتباهش قرار دهد و درعوض یک‌تنه به جنگ با پیشامدهای غیرمنتظره، کمر بسته بود.هر قدم که به آدرس نزدیک‌تر می‌شد، تمایل برای تغییر، بیشتر از لحظه‌ی قبل سراغش را می‌گرفت. شوقی که برای در آغوش کشیدن روزهای روشن در وجودش خانه کرده بود، اجازه‌ی وارد آوردنِ ذره‌ای اضطراب را به افکارش نمی‌داد. ادکلنِ شالیزِ خوشبویش را که هدیه‌ای از جانب خودش برای آینده‌ی متفاوتش بود، بر روی شال مشکی‌اش اِسپری کرد. گیسوان خرماییش را مرتب نمود. لبخند را تمرین کرده و با پشت انگشت اشاره، به درب چوبیِ شرکت، چند ضربه وارد کرد؛ شرکت واردات محصولات آرایشی و بهداشتی. صدایش را صاف کرد و با خوشامدگوییِ چند تن از پرسنل، وارد فضای پر از سر و صدای آنجا شد. یک آپارتمان مستطیلی شکلِ بزرگ، واقع در طبقه‌ی دهمِ یک برج تجاری، با پنجره‌هایی مشرف بر اتوبان‌ها و خیابان‌های شلوغ شهر.با سکوتی مودبانه، نگاهی به اطرافش انداخت. تلفن‌ها مدام در حال زنگ خوردن بود. اتاق‌ها با دیوارهای شیشه‌ای از یکدیگر جدا شده بودند و پشت درب هر کدام، تابلویی نصب شده بود که مشخصات فردی که در آن مشغول به کار بود، همراه با سِمت وی، بر روی آن حکاکی شده بود. هرکس مشغول به کاری بود و صدای قدم‌هایی که از طرفین، از برابرش عبور می‌کردند، برای لحظه‌ای، سردرگمی را به وجودش دعوت نمودند. به دنبال یک صندلی خالی برای اِلتیام حواسش می‌گشت که خانمی میانسال که پشت میزی با عنوان مسعول روابط عمومی نشسته بود، او را به سمت خود فراخواند.ابتدا با حواسپرتی به اطراف سر چرخاند تا اینکه ایشان از پشت میزش بلند شد و خود شخصاً نزد او آمد. با ملاطفت، دست بر روی شانه‌اش گذاشت و از وی خواهش کرد که نزد ایشان برود تا راهنماییش کند. کیف شانه‌ای‌اَش را با دقت در سر جای خود محکم کرد و پوشه‌ی آبی‌رنگی که سوابق تحصیلی خود را در آن نگاه‌داشته بود، بین انگشتانش لمس کرد و با نهایت گشاده‌رویی، او را همراهی کرد. به یک نوشیدنی خنک دعوت شد تا کمی آرام شود. سپس سوالاتِ ایشان آغاز شد.《ببخشید. خانومِ..._میتونی سهیلا صدام کنی عزیزم!سهیلا خانوم، من چند روز پیش برای استخدام، یعنی برای حسابداری به شرکت شما اومدم. بعد امروز بهم زنگ زدن گفتن با درخواست من موافقت کردن. اگه میشه..._خیلیم عالی! گمونم شما خانوم فرانک حامی باشی. خودم امروز صبح باهتون تماس گرفتم. اینطوری که فرم کرده بودی، سوابق کاری نداری درسته!راستش آره. آخه می‌دونین شوهرم با..._اشکالی نداره عزیزم. جای نگرانی نیست. اتفاقا ما دنبال جذب نیروهای تازه‌کاریم تا کار رو از صفر براش باز کنیم. یجورایی می‌خوایم پرسنلمون آموزش دیده‌ی دست خودمون باشن؛ این خودش یه امتیازه. مخصوصا که می‌بینم سوابق تحصیلی درخشانی هم داری! آفرین.مرسی. میدونین من عاشق حسابداریم. از سر و کله زدن با اعداد خوشم میاد._چی ازین بهتر! خب... تا شما نوشیدنی‌تون رو میل کنی، من یه قرار ملاقات با آقای رئیس برات تنظیم می‌کنم که ایشالا در اسرع وقت مشغول به کار بشی.خیلی ممنونم ازتون. یعنی نمی‌دونین با این کارتون..._فقط گفته باشم ما اینجا خیلی سرمون شلوغه‌ها! باید دل بدی به کار. بابت متاهل بودنتم مشکلی نیست. راجب اون بعداً می‌تونیم با هم به توافق برسیم که حالا یا زودتر بیای که ازون‌طرف زودتر به کارهای خونت برسی... راستی! رنگ موهات طبیعیه؟اوم._خب! از نظر من مشکلی نداری. فقط می‌مونه نظر جناب رئیس که امروز تشریف ندارن. شما لطف کن فردا ساعت ده صبح اینجا باش که ایشونم یه سری صحبت‌ها باهت دارن و... همین. باقی چیزام که داخل پرونده‌ات ذکر شده. ولی نگران نباش. استخدامی.متشکرم. یعنی من الان برم!_آره عزیزم.》نمی‌دانست فاصله‌ی دست دادن با سهیلا و رسیدن تا درب خروجی را چگونه طی کرد. در پوست خود نمی‌گنجید. باورش سخت بود که تمام مراحل به همین سادگی انجام شود. او خود را برای سوالاتی دشوار آماده کرده بود؛ حتی قرص آرامبخش را هم برای لحظه‌ی مبادا همراه خود آورده بود ولی... در حالتی بین زمین و آسمان، خنده و گریه، ساختمان را ترک کرد. دیگر با آن محیط احساس غریبگی نمی‌کرد. انگار که آنجا همان سکوی پرتاب او بود. همانجایی که قرار است وی را با زندگی، با آدم‌ها آشتی دهد. تکه‌های پازل، یکی پس از دیگری در کنار هم چیده می‌شدند و او اینها را تماماً حاصل شجاعتی می‌دانست که خود بلاخره تصمیم به پذیرفتن آن گرفته بود. هندزفری‌ را در گوشش فرو کرد و شادمانه، به سمت منزل قدم برداشت. دیگر از توضیح دادن اشتغالش به سروش هم نمی‌ترسید. می‌دانست که اکنون از پس هر کاری برمی‌آید و درضمن ایشان خوشحالی او را که ببیند، خود دست از بازخواست‌های بی‌مورد برمی‌دارد؛ آخر برای یک مرد، چه چیزی می‌تواند مهمتر از دیدنِ حال خوبِ همسرش باشد! سرراه، برای اِبراز خوشحالیش، از ته‌مانده‌ی پس‌اندازی که داشت، قدری خرید کرد.با گشاده‌رویی وارد خانه شد. از ذوقی که داشت، با همان لباس‌های بیرون، قصد سِرو غذا را کرد. با صدایی بلند، سروش را صدا زد. پاسخی دریافت نکرد. این شد که خود، شخصاً سراغش را گرفت. صدای دوش را شنید و آوازهای او را که آن ‌محدوده را پر کرده بود. نخواست که مزاحم کارش شود. با حوصله لباس‌هایش را عوض کرد. رایحه‌ی ادکلن و طعم رژلب، تصویری از روزگار خوشِ جوانی را در ذهنش تداعی کرد. گوشه‌ای از تخت نشست. نفس‌های عمیقی کشید و چشمان خود را بست. دوست‌داشت تمام این لحظات را ثبت کند. لحظاتی که روزگار بلاخره روی خوش خود را به او نشان داده بود. آرزوهایش در حال جان گرفتن بود. مگر یک زن از زندگی چه می‌خواهد؛ جز اینکه در کنار تمام چیزهایی که متعلق به اوست، در کنار مردش، جراتِ خندیدن را داشته باشد!صدای سروش نزدیک‌تر شد. به خودش آمد و آرایش ساده‌اش را که رَدپای اشک بر روی آن دیده می‌شد، پاک نمود و قدم‌زنان به سمت آشپزخانه راهی شد. در مسیر، بدون هیچگونه بهانه‌ای، در کمال غافلگیریِ سروش، بوسه‌ای بر گونه‌اش زد و از برابرش عبور کرد. همه می‌دانستند که او حالش خوبست؛ در و دیوار می‌دانست، قالیچه‌ی کف زمین می‌دانست، قاب عکس‌ها می‌دانستند؛ سروش هم فهمید اما غرورش اجازه‌ی شریک شدن در این جشن را به او نداد.میز ناهار را با سلیقه چید. دو عدد رز آبی، غوطه‌ور در لیوان آب، در وسط میز. بشقاب‌ها را روبروی هم، مقابل صندلی‌ها، طوری که بتواند در نگاه وی خیره شود، قرار داد. کنار هرکدام، یک دستمال کاغذی و روی آن، قاشق و چنگال و در کنار آنها لیوانِ پر شده با یخ. نوشیدنی هم مطابق با سلیقه‌ی سروش، یک نوشابه‌ی سیاه که در نزدیکیِ بشقاب او قرار داده بود. خود نیز نشسته بر روی صندلی، خیره به بخارهایی که از ظرف غذا بلند می‌شد، انتظارِ آمدنِ همسرش را می‌کشید.آمد و بدون سلام، پشت صندلی‌اش نشست. فرانک دلش می‌خواست که همسرش احوالش را جویا شود؛ لااقل بپرسد تا اینموقع در کجا به سر می‌برده است اما این اتفاق نیفتاد. سعی در حفظ لبخند، به آهستگی صندلیش را به عقب هل داد و تصمیم گرفت خود، غذا را در ظرف وی بکشد. نوشیدنی را برایش سِرو کرد و با قدم‌هایی سنگین، به مکان خود بازگشت. نیازش به همراهی، اِرضا نشده بود اما ایرادی نگرفت؛ گویا وی هنوز توانایی این کار را نداشت. نیاز دید که باز هم به ایشان زمان بدهد. برای خود نیز غذا کشید و برای شکستن سکوت، احوالش را جویا شد. اینکه روزش را تا اینموقع چگونه سپری کرده است. وی نیز با جواب‌هایی سر و سنگین و بعضاً با حرکت سر، به او پاسخ می‌داد. به سادگی می‌تواست متوجه شود که چه فشاری را تحمل می‌کند. می‌دانست که برای یک مرد سخت است، خانه‌نشینی و کج عزلت گزیدن. از آرزوهایش بود که آنقدر قوی شود تا بتواند رودرویش بنشیند و در حالی که انگشتانِ زمختِ مردانه‌اش را در میان دستانش نوازش می‌کند، در نگاه پریشانش زُل بزند و دردش را بپرسد. دوست‌داشت که بازهم او را نیمه‌ی گمشده‌اش بداند و از دغدغه‌های روزمره‌اش با وی به صحبت بنشیند. دوست‌داشت تا همچنان که سابق بر این بود، بدون دلیل و بی‌موقع، بدن برهنه‌‌ی او را در آغوش کشد و عرق‌ تنش را با وی به اشتراک بگذارد. دوست‌داشت اما می‌دانست که تا رسیدنِ آنروز باید رنج فراوانی را بر دوش بکشد. نگاهش در زلف‌های پر از پیچ و تاب و ریش‌هایی که از شدت بی‌حوصلگی در هم گره خورده بودند، خیره بود.به هر طریقی که بود غذایش رو کاملا تمام کرد و دوباره به همان آدرس همیشگی راهی شد؛ تِراس و پاکت سیگار. او نیز سرگرم جمع کردن میز ناهار شد. وقتی در حال شستن ظروف بود، از اینکه چرا ماجرای کارش را با او درمیان نگذارده است، به خود خورده نگرفت؛ هنوز وقت مناسب آن نرسیده نبود. باید همچنان در هزینه‌ها صرفه‌جویی می‌نمود. محل کار، از خانه دور بود و لازم بود تا زودتر راه بیفتد و از اتوبوس برای طی کردن مسیر استفاده کند. شب را نتواست چشم بر هم بگذارد. فکر ملاقات با رئیس شرکت و خوب جلوه دادن در اولین دیدار، ذهنش را به شدت درگیر ساخته بود. صبح زود، شروع به آب و جارو کردن خانه نمود. نان تازه تهیه کرد. قوری چایی را مانند هرروز صبح، بر روی سماور قرار داد. صحبت‌هایی که قرار بود بکند را مرور کرد. آراستگیِ ظاهرش را چک کرد و با آخرین نگاه، پلک‌های بسته‌ی همسرش را بدرقه کرد.زودتر از موعد مقرر در شرکت حاضر شد. هنوز تمام کارمندان حاضر نشده بودند؛ حتی سهیلا. آبدارچی، با یک لیوان چایی، او را در انتظار همراهی نمود. به منظور خو گرفتن با محیط، ایستاد و چند قدمی را به وارسیِ نقاط مختلف شرکت پرداخت. پشت شیشه‌های عمودی که تماماً نمای دور تا دور فضا را پوشانیده بودند، ایستاد و شهر و مردمانش را که در حال تکاپو، به مثال نقطه‌هایی سیاه بودند، به نظاره نشست. در این بین هم به سوالات آبدارچی که از کنجکاوی درباره‌ی علت حضور او می‌پرسید، پاسخ می‌داد و در میان صحبت‌هایش متوجه شد قسمتی که او باید در آن مشغول به کار شود کجاست. همچنین شنید که جناب رئیس، شخصی بسیار خوش‌مشرب است و بیشتر از سابقه‌ی کاری، ظاهر و طرز بیان کارمندان برایش اهمیت دارد. کمتر از نیم ساعت گذشت و فضای شرکت، به مرور پر از هیاهو شد. عرض ادبی خدمت سهیلا نمود و در صندلی مقابلش نشست. بعد از احوالپرسی، ایشان منظم بودن او را مورد تحسین قرار داد و در اولین فرصت، مقدمات ملاقات وی با رئیس را فراهم آورد.با حفظ خونسردیِ ظاهری، در حالی که درونش پر از استرس بود، پشت سر سهیلا وارد اتاق ریاست شد. یک مرد حدودا چهل و پنج ساله، کت و شلوار پوش و کراوات زده، در فضایی که مالامال از رایحه‌ی ادکلن خارجی‌اش بود، پشت میز نشسته و مشغول رسیدگی به امور شرکتِ تازه تاسیس‌اش بود. یک اتاقِ ذوزنقه شکل که میز در راسِ تلاقیِ اضلاع شکل هندسی قرار داشت. دیوارها تماماً با دیوارپوش‌های مشکی پوشیده شده بود که بر روی آن، نقش و نگارهایی از گل‌های مینیاتوریِ بنفش به چشم می‌خورد. در اطراف دیوار، با فاصله، دکورهای مثلثی شکلِ شیشه‌ای قرار داشت که درون هرکدام از آنها شاخه‌ای پیچک، دورادورِ یک تنه‌ی درخت را چرخیده و بالا رفته بود. در اطراف تنه، نمونه‌‌هایی از محصولات ارائه شده توسط شرکت قرار گرفته بود. اشعه‌های خورشید از پشت سر میز ریاست، از لابلای لوگوی شرکت که برروی شیشه‌های عمودی نقش بسته بود، کف چوبیِ اتاق را تزئین می‌نمود؛ نوری متشکل از انواع رنگ‌های آبی، سبز، نارنجی، قرمز و... سهیلا، او را معرفی نموده و مرخص شد. ایشان نیز با نگاهی مهربان، خوشامدِ خود را اِبراز داشت و خواهش کرد تا چند دقیقه‌ای را به انتظار بنشیند. اتاق ریاست، توسط یک درب چوبی که آن نیز جزئی از طراحیِ دیوار محسوب می‌شد، به سالن جلسات اداری متصل می‌گشت. فرانک همچنان که در انتظار به سر می‌برد و از نشستن برروی صندلی‌ِ راحتی که از آستر چرمی آن احساس ناراحتی می‌کرد، به آن دربِ مرموز که تنها دستگیره‌ی آن مشخص بود، چشم دوخته بود. گاهی هم تصویر خود را در شیشه‌ی میزی که در مقابلش قرار داشت، مشاهده کرده و ظاهرش را بررسی می‌کرد. همچنان که بر تمرین در لبخندش اصرار می‌نمود، زیر چشمی، شخصِ رئیس را از نظر می‌گذراند. چند دقیقه‌ای به همین منوال گذشت و او در حال هضم فضای سنگین آنجا به کمک موسیقیِ ملایمی بود که از دستگاه پخش می‌شد؛ تا اینکه بلاخره جناب رئیس، دست از کار شستند و مجدداً احوال میهمانش را جویا شدند.یک صدای بم و در عین حال لطیف که هیچگونه نمی‌شد آرامشِ توام شده با آن را پنهان نمود. گویا آنرا شخصاً برای آن چهره طراحی کرده بودند؛ همه‌چیزش بهم می‌خواند. از وقتی وارد آن اتاق شده بود، کاملا به این مطلب آگاه شده بود که طرف مقابلش، شخصی ریزبین است که برروی جزئی‌ترین نکات هم تاکید خاصی دارد. نمی‌خواست به هیچ قیمتی این موقعیتِ خاص را از دست بدهد. همین امر باعث شد تا در ابتدا، خورده‌ای صدایش بلرزد؛ اینچنین شد که با لبخند رئیس مواجه شد که وی را به آرامش دعوت کرده و از او می‌خواهد تا دست از بازی با کلمات بردارد و در یک جمله؛ خودش باشد. از هم‌صحبتی با ایشان متوجه شد که فردی‌ست به شدت رُک و راحت؛ طوری که از بر زبان آوردن هیچ حرفی اِبایی نداشت و بدون رودربایستی نظرش را راجع به شخص مورد خطابش بیان می‌کرد؛ آنچنان بود که آبدارچی، قبل از ملاقات در موردش گفته بود. اکثر کارمندان آن شرکت را خانم‌ها تشکیل می‌دادند و همانطور که در مورد گزینش آنها نیز به این موضوع اشاره کرده بود، به وی نیز گوشزد کرد که برای حضور در این محیط باید کاملا تابع شیوه‌ی آراستگی خاص این شرکت باشد. هرچند در پرانتز، به وجه تمایزی که وی نسبت به سایر کارمندان داشت که آن، جذابیتِ ذاتی ظاهرش بود، اشاره کرد. تمام موضوع مورد بحث ایشان همان چند نکته بود و باقیِ کارها را به سهیلا سپرد و موافقت خود را برای کار در آنجا اعلام داشت.دروغ نبود که اگر بگوییم احساسی شبیه ترس در وجودش رخنه نکرده بود. تابحال به هیچ مردی آنقدر نزدیک نشده و به او اجازه نداده بود تا در مورد خصوصیات زنانه‌اش به این صِرافت صحبت کند. موذّب بودن، تنها بخشی از لحظاتِ تحتِ فشار در آن اتاق به شمار می‌آمد. لحظه‌ای که پا را از اتاق بیرون گذاشت، حقیقتاً در قبول کردن کار در آن محیط تردید داشت. مدام سروش را به خاطر می‌آورد که درصورت آگاه شدن از این موضوع چه عکس‌العملی از خود نشان می‌دهد؛ قطعا مخالف بود. اما حقوقِ این شغل آنقدر قابل توجه بود که بتواند به دنبال راه حالی در این مورد بگردد. با آن می‌توانست وضعیت زندگیشان را به کلی تغییر دهد؛ نه به عنوان کمک‌خرج که می‌توانست به منظور رسیدن به اهداف شخصی خویش نیز از آن استفاده کند؛ چمیدانی! شاید فکر خرید ماشین هم از ذهنش عبور کرد. با اینحال، با قدم‌هایی شمرده به میزِ کار سهیلا نزدیک شد و دست از بازی با افکارش برداشت و در حالتی بین شک و یقین (امیدوار به اینکه در این شغل، آینده‌ی مطلوبی انتظارش را بکشد) فرمِ امضا شده توسط رئیس را به وی تحویل داد. ایشان نیز در حرکتی غیرقابل پیش‌بینی که گویا مختص به تمام کارمندان آنجا بود، او را در آغوش کشید و پیوستن او را به جمع خانواده‌ی کاریشان خوشامد گفت. بعد از صرف یک نوشیدنی، آدرس یک خیاطی برای پرو لباس فرمش را به او داد و درضمن اتاق کارش را نشانش داد. ساعت کاری را به وی خاطرنشان کرده و راه دسترسی به وسایل مورد نیازش را برایش شرح داد.اینگونه او رسماً به یک کارمند شرکت واردات محصولات آرایشی بهداشتی تبدیل شد. این بار بعد از ترک آنجا مستقیماً به منزل بازنگشت و تصمیم گرفت تا قدری با خود خلوت کند.محتویات کیف یک خانوم متاهل (۳)