خارهای زندگی

امروز داشتم جلد اول مثنوی را می خواندم و در بخش هفتمش ناگهان قطعه ای از شعر توجهم را جلب کرد: کس به زیر دم خر خاری نهد خر نداند دفع آن بر می جهد برجهد وان خار از سوز و درد عاقلی باید که خاری برکند خر ز بهر دفع خار از سوز و درد جفته می انداخت صد جا زخم کرد آن حکیم خارچین استاد بود دست می زد جابه جا می آزمودماجرا از این قرار است که وقتی به تنِ خری خاری فرو می رود، خر برای در آوردن خار و رهایی از درد، جفتک می اندازد و برعکس به جای آنکه بتواند خار را از تنش در بیاورد بیشتر در تنش فرو می رود، در اینجا است که یک طبیب می تواند به راحتی این خار را بیرون بکشد.خیلی اوقات در زندگی هایمان با احساساتی ناخوشایند رو به رو می شویم، احساساتی که شاید یک روز، یک هفته و یا حتی یک ماه ذهن ما را درگیر خود کند و ما را به تلخی، خشم و دل مردگی وا دارد.در چنین مواقعی به عقیده من حتما خاری در روح و جانمان فرو رفته است که شادابی را از ما گرفته است و یا زالویی کوچک که در حال مکیدن طراوت و انگیزه ما هست. این خار که استعاره ای از مشکلات است برای هر کسی در زندگی به وجود می آید و امری طبیعی است، اما در مواجه با آن هر کسی به سبکی متفاوت عمل می کند.در برخورد با خارهای زندگی من انسان ها را به سه دسته تقسیم بندی می کنم.1- بی تفاوت هاعده ای بی تفاوت می شوند و یا حداقل سعی می کنند که بی تفاوت بشوند. سعی می کنند با طرق مختلف مثل مشروب، شهوت و یا ملایم ترش با مثبت اندیشی ها و انگیزش های خام دستانه ماجرا را فراموش کنند.فراموش هم می کنند ولی در هر صورت خار در جای خود باقی می ماند. در این صورت یا خار خودش به تدریج بیرون می آید یا اینکه همانطور باقی می ماند و در وجود ما یک عفونت روحانی ایجاد می کند!2- جفتک اندازانعده ای مثل خرِ در این شعر هستند! وقتی خار در وجودشان فرو می رود جفتک می اندازند و سعی می کنند با خشونت آن را بیرون بکشند و نه تنها نمی توانند خار را بیرون بکشند بلکه صدجای دیگر روح خود را هم زخمی می کنند. این دسته افراد شاید برای حسادتی ناچیز، نافرجامی در اهدافشان، خاطره ای بد از گذشته و... نزد انواع روان درمان و روان پزشکان بروند تا مشکلشان را رفع کند و معمولا هم به انواع بیماری های مختلف نسبت داده می شوند.وقایع ساده ای از زندگی شان که امری طبیعی است را به قدری بزرگ جلوه می دهند که برای ناراحتی از یک شکست کوچک، افسرده نامیده می شوند!افرادی که خارهای زندگی شان را تبدیل به جلاد های زندگی شان می کنند.3- پزشکان دروناما دسته سوم می روند نزد پزشک تا خار را بیرون بکشد و بدون خشونت یا بی تفاوتی مسئله را برطرف می کنند.اما چه پزشکی؟بدون مقدمه چینی می گویم بهترین پزشک خودمان هستیم.سقراط می گوید: خودت را بشناس!راز همین است، بهترین پزشک روحانی، برای هرکسی خودش هست هیچ کسی بهتر از خودمان نمی تواند مکان، ریشه و علت خار را بیابد.خودشناسی یکی از ارزشمندترین توانمندی های بشر است. وقتی به خودشناسی برسی مثل آن است که همیشه یک پزشک آنلاین در ذهنت داشته باشی که منتظر درمان تو باشد.با خودشناسی و پذیرش زندگی تو در وجودت یک مطب خواهی داشت که بدون وقت قبلی نوبت می دهد و همیشه هم مطبش خالی است چون فقط یک نفر سراغش می آید و آن هم تو هستی!در این اواخر یاد گرفته ام که خارو خاشاک زندگی ام را خودم بیرون بکشم، از وقتی که این کار را شروع کرده ام خیلی سریع تر می توانم مشکلاتم را برطرف می کنم و با مشکلاتی که شاید تا چند ماه پیش من را از پا در می آورد (سعی می کنم) به سرعت رو به رو بشوم و برایشان راه حل ارائه کنم.به تجربه بهم ثابت شده است که خودم بهتر می توانم برای خودم دارو تجویز بکنم. البته به این معنا نیست که شده ام مثل مادربزرگ های قدیمی که برای هر دردی دوایی دارند!نه من ابتدا پیش استاد متخصص آن مشکلم می روم و در نهایت این خودم هستم که راه درمانم را انتخاب می کنم. چرا؟چون اکثر اوقات بهترین کسی که می تواند ریشه مشکل را بیابد خودم هستم، هیچ کسی به اندازه خودمان نمی تواند درون ما را ببیند. در ضمن خیلی از مسائلی که در زندگی مان به وجود می آیند تکرای هستند و دارای یک الگوریتم مشخص هستند که بعد از مدتی می توانی حتی پیش بینی شان هم بکنی.