برو جایی که با فکرت هم راستا باشه

در خوابگاه دانشگاه تربیت مدرس نشسته ام که دوستم به سراغم می آید و با صراحتی تمام می گوید: جایی ست به اسم جمعیت امام علی، برو آنجا، با روحیات تو سازگاری دارد، برو ببین چطور است، شاید آن دغدغه هایی که در ذهن داری و افکاری که می پرورانی در این ان جی او (NGO) بیابی. **درون نوشت : من الان داوطلب جمعیت امام علی (ع) هستم از همون موقع ولی اون دوستم هنوز عضو جمعیت نشده و دورادور، گه گاهی از من احوال وقایع رو می پرسه !!!هیچ امر محالی وجود ندارد، با تمام وجود بخواهیم و تلاش کنیم می شود، به آنی و کمتر از آنیبعد از یکی دو روز سرچ و تحقیق مفصل، در سایت جمعیت امام علی ثبت نام کردم و بر خلاف خیلی هایی که می گفتند ممکن است یک سال بعد با تو تماس بگیرند، به یک هفته نرسید که با من تماس گرفته شد و برای معارفه دعوت شدم. چیزی که درک کردم همیشه اینجاست که خواست خودِ آدمی چقدر مهم است در رسیدن و نایل آمدن به چیزی که می خواهی. به آنی بخواهی می شود، به همین سادگی و ای کاش در تمام لحظات زندگی و برای مسائل بزرگ و کوچکی که می تواند زندگی هایی را بسازد هم اینچنین باوری داشتیم.برگردم به سال های بسیار پیش؛ یادم نمی آید راهنمایی یا دبستان بودم که به کلاسی می رفتم و هنوز هم که به شهر زادگاه تولدم، فسا، سفر می کنم به این کلاس می روم، با موضوع حافظ شناسی، اشعار حافظ را می خواندیم و تفسیر می کردیم، مفاهیم زیبا و متعالی و گاهاً عجیب که از این اشعار برایم گفته می شد بسیار جالب و البته بسیار سوال برانگیز بود و یک چرایی بسیار بسیار عظیم در ذهن من به وجود می آورد. شاید به ضرورت کودکی ام درک درستی نداشتم ولی باز برایم هیجان انگیز بود اینچُنین گرایشی به اشعار کسانی مثل حافظ و مولوی و فردوسی و ... در آن سن کودکی. هر چه بزرگتر می شدم، دغدغه هایم نیز بیشتر می شدند و مفاهیم این اشعار برایم سوال برانگیزتر می شدند و کتاب های بیشتری نیز می خواندم و باز بر سوالاتم افزوده می شد و گیج تر و گیج تر. به دنبال جوابی می گشتم که نمی دانستم حتی سوال آن جواب چیست ! معلمی که در آن کلاس بحث را شروع می کرد و تفسیر اشعار را بر عهده داشت، همیشه می گفت: باید بگردی و بگردی، ببیینی و ببینی، بشنوی و بشنوی تا مسیرت را، همراهت را، دوشا دوش­ت را، راهنمایت را، معلمت را و همه چیز و کَسَت را در این راه بیابی و باز من گیج و منگ تر می شدم که یعنی چه؟ چه می گوید؟ افکارِ ذهن آشفته کودکی بازیگوش که به هر جایی دوست داشت سرک بکشد تا بفهمد و چیست و چرا ؟؟!! و اکنونِ من انگار جوابی است برای پرسشی که خودِ "من" در اصل آن پرسش بودم.باز برگردم کمی قبل تر به سال اول یا دوم دبستان، در شب های قدر به همراه پدر به روستای زادگاه خود، نوبندگان از توابع شهرستان فسا می رفتیم و پس از پخش کیسه های آذوقه ای و غذای مختصری که پدرم به کمک اندک اطرافیانش جمع کرده بود در مسجدی که حدود 80 سال پیش پدربزرگم ساخته بود (یک سالن ساده که در آن 4 فرش فقط پهن می شد و هنوز هم که هنوز است به همان شکل ساده و دلنشین باقی مانده است) می رفتیم، در آنجا به دعا می نشستیم و نماز می خواندیم. نمی دانستم که بیست و اندی سال بعد در جمعیت امام علی نیز کوچه گردی را در وسعتی دیگر و نام و نشانی دیگر بیابم و شاید هم می دانستم که برای چنین روزی تمرین می کردم. همین الان که این متن را می نویسم نیز پدرم همچنان در کوچه گردی های عاشقیش در همان دیارِ نوبندگان، عهد خود را شاید دارد نو می کند و همچنان می گردد و می گردد و هر شب 21 ام به من زنگ می زند و با هم پیمان می بندیم و می گوید امسال هم تمام شد ولی این جا هنوز خیلی ها منتظرند. کوچه گردی های من و پدرم برایم جالب بود، در تاریکیِ روشنِ قدر خود، که درکنار یک کودک و مادربزرگش رفته بودیم و یادم می آید که می گفتند: هر سال منتظر شما هستیم. دیوارهای کاه گلی روستای نوبندگان و خانواده های نیازمند که چشم به راه اندک آذوقه ای بودند. نخل های سر به فلک کشیده در ساختمان کناره مسجد، سر به فلک گذاشته و در آن شب های قدرِ آدمیان انگار ذکری را زمزمه می کردند. اکنون که فکرش را می کنم، بیش از همه چیز نگرانی که در چشم های آدم ها می دیدم مرا آشفته می ساخت. آن شب ها، آن فضاها و آن لحظات برای یک کودک احتمالا بسیار هیجان انگیز بوده است.طرح کوچه گردان عاشق جمعیت امام علیبزرگ و بزرگتر شدم، از کودکی ها فاصله گرفتم و دورتر شدم، دبستان، راهنمایی، دبیرستان، دانشگاه، لیسانس، فوق لیسانس و دالان تو درتوی زندگی، ولی به کودکان سرزمینم نزدیک و نزدیک تر شدم، نعمتی که شارمین میمندی نژاد به من هدیه داده است. اکنون شش سال است که مدرک خود را در رشته مهندسی مکانیک گرایش تبدیل انرژی از دانشگاه تربیت مدرس گرفته ام و تقریبا 7، 7 و نیم سال است که عضو جمعیت امداد دانشجویی مردمی امام علی (ع) هستم.