روز تولد من

یک سالی روز تولدم باران سختی بارید ،همه جا خیس آب بود و باران از پنجره های خانه خودش را به خانه می رساند و موکت را خیس می کرد ،ما ایستاده بودیم و حیاط را نگاه می کردیم ،راستی همیشه حیاط بود و درخت های انگور و انجیر و خرمالو وگل های بنفشه پدر و البته آن درخت اقاقیا که مجبور شدیم سر ببُریم چون گل های قشنگش دید پنجره همسایه بی ذوقمان را کورکور می کرد .یادم هست مادر گفت تولدت مبارک شری، می خندید و روی لباس مهمانی اش پیشبندی بسته بود که خودش دوخته بود ،همیشه همه چیز را خودش می دوخت ،لباس مدرسه ،لباس مهمانی ،پالتو هایمان و جاجورابی وحتی پیشبند آشپزخانه مان را.روی این پیشبند هم یک قلب دوخته بود ، قلبش صورتی بود ،نگاهش کردم و گفتم مامان ،گفت هیس به صدای باران گوش کن ، اردیبهشت خیلی قشنگ است ،بعد دیگر یادم نیست چی شد ،سال بعدش بود یا سال های خیلی بعد از آن که مامان در اردیبهشتی رفت و من سیاه پوشیده بودم در روز تولدم اما گریه نمی کردم ،فقط گوش می دادم به گریه مردی که خیال می کردم دوستم دارد و خدا می داند چرا این قدر گریه می کرد .میدانستم نباید به صدای گریه اش گوش کنم ،می دانستم باید نگاه کنم به حیاط و مثل پرستو به آسمان بپرم ،نمی خواستم زندگیم را با آدمی که از پس رنج خودش هم برنمی آید خراب کنم ،نمی خواستم درد بکشم ،اما گوش دادم به صدای گریه اش و نمیدانم چرا دلم برایش سوخت وماندم و نپریدم و خیلی زخم خوردم از همین دلسوزیم .سال ها بعد در تولد دیگری این را وقتی به خودم گفتم که مرد دیگر گریه نمی کرد ،می خندید اما نه به من ، حواسش به آدم دیگری بود که برای خراب کردن زندگی من رسیده بود ،یادم هست ،حیاط پر از گل های به ژاپنی صورتی بود و دوستم هدیه های قشنگم را بغل گرفته بود و می رفت .هدیه ها روی یک میز بزرگ روی سرهم تلنبار بودند و من قدم می زدم تا دم میز و دلم می خواست تنها هدیه دنیا به من خلاصی باشد از درد ،اما راستش خیلی طول کشید که خلاص شوم ،در یک اردیبهشت دیگر که باز باران می بارید و رعد و برق می زد و من از رعد و برق می ترسیدم اما گریه نمی کردم .امروز اما وقتی آسمان رعد می زد ،باز توی حیاط خانه نگاه کردم ،به پدرنگاه کردم که تند تند داشت حیاط را جارو می زد ،صدا زدم پدر ،برگشت و پرسید امشب مهمان نداری ،گفتم نه و دلم نیامد بگویم منتظرم که دنیا به من هدیه تولد دیگری بدهد ،ترسیدم باز نگران شود ،ترسیدم دلش بگیرد از غمگینی من ،پس گفتم کاش باران ببارد و پدر گفت امسال اردیبهشت قشنگی داریم و هوا چقدر خنک است و این همه گل داریم وراستی این درخت را ببین که میوه های ریز دارد .دلم نیامد بگویم می بینم اما دلم یک جوری است ،دلم نیامد بگویم آن بیرون،جایی دور از حیاط ما ،به هم ریختگی دنیا انگاردارد موج می خورد که بیاید و روزهایمان را ببرد ،فقط گفتم اردیبهشت ها همیشه قشنگند و برگشتم به هزار سال پیش ،کنار پنجره وقتی مادر جلوی پنجره ایستاده بود و می گفت هیس ،به صدای باران گوش بده .یادم آمد درست همسن همان روزهای مادرم هستم،وقتی چند دانه موی سفید داشت و قشنگ می خندید و پیشبند قلب دار به سینه می بست و برایمان کیک می پخت و وقت آشپزی آواز قشنگی می خواند .حیف که دخترهای نداشته ام توی حیاط نمی دویدند که صدایشان کنم و بگویم هیس ،گوش بده ،اردیبهشت دارد رد می شود ، بعد یکی از دخترها ، یک دانه از آن موسیاه ها و نیمه دیوانه هایشان ،جلوی پنجره بایستد و با دهن باز نگاهم کند و بگوید که مامان چرا قلبی که روی پیش بندت دوختی کج وکوله است تا من هم از ته دلم برایش بخندم و بگذارم توی سینه اش گل انار و بوی بهارنارنج شکوفه بزند و روی دست هایش برگ انجیر و خرمالو بروید و بعد شروع کند به نوشتن ،این قدر بنویسد که بفهمد فقط دنیا آمده برای نوشتن و آن وقت دنیا یک دانه گل به ژاپنی صورتی به مویش بیاویزد.