تحلیل فیلم "شماره 10"-جشنواره فجر 1401

جشنواره فجر 1401امشب برای دیدن فیلم "شماره 10" به سینما هویزه رفتم. طبق معمول زود رسیدم. یعنی عادت دارم زودتر بروم. پنج دقیقه . ده دقیقه. نیم ساعت. اما این شب ها چون اسنپ تپسی یا آژانس سخت گیر می آید زودتر به فکرش می افتم. البته مترو هم هست. ولی به خاطر همان سنگ و این ها سعنی میکنم به خودم ضرب نزنم. ماشین می گیرم. البته میزنم روی عجله دارم و به سینما می روم. خب احتمالا گشنه ام شود تا آخر فیلم. یک پیراشکی مرغ و قارچ می گیرم با سس شیرین. کلی می گردد تا یکی پیدا می کند. نمی دانم چرا انقدر ملت عشق تندی جاتن.صبح هم که صبحانه خوراک هندی گرفته بود همکارم همه ی سس هایی که بهش داده بودند سس تند بود. ولی خب توی یخچال شرکت سس کند هم داشتیم. مشکلی نبود. خلاصه همانجا که نشسته بودم و پیراشکی ام را می خوردم به آن دوستی که برایم بلیط ها را گرفته بود پیام دادم که من داخل سینما کنار بوفه نشسته ام. سر و کله اش خیلی زود پیدا شد. کمی با هم حرف زدیم و بهش گفتم ندیدیمت برای فیلم قبلی که یادگار جنوب بود اسمش. گفت اتفاقا من از تو شاکی بودم که بلیط ها را گرفتی و نیامدی به من بدی. گفتم آخ راست می گویید ... من دست به آب داشتم بلیط ها را دادم به جواد-پسر عمه ام- که او بلیط را به شما برساند. خلاصه معذرت خواهی کردم و گفت پس اینطور بوده من بی خود تو ذهنم کلی شاکی شده بودم ازت. گفتم بله اینطور. پس یادمان باشد زود قضاوت نکنیم.خلاصه کمی حرف زدیم و بلندگو اعلام کرد که کسانی که می خواهند بروند سالن یک فیلم ببینند سریع برن بشینن که الاناس که فیلم شروع شه. اول رفتم دستشویی تا وسط فیلم دستشویی ام نگیرد. بعد رفتم بنشینم دیدم کسی جای من نشسته گفتم خانوم ببخشید؟ گفت : آقا .. خواهش میکنم. بلیطم را که نقش نشان حاکم بزرگ داشت را نشانش دادم و بنده خدا گفت : ااا .. باید برم؟ بعد نگاهی به رفیق هایش که چند نفری تلپ شده بودند روی صندلی ها انداخت و کوچ کردند. این ها یا از اصحاب رسانه بودند یا از فک و فامیل اصحاب رسانه. بلیط نخریده بودند.فیلم شروع شد. چه تصویرهای خوبی گرفته بود فیلم بردار. از تصویر برداری اش و کادرهایش همان اول کار خوشم آمد. از زاویه ی دوربین. از صحنه ها. ریتم فیلم تند بود. آدم خوابش نمی برد. همان اول کار هم چند شوک وارد کرد. چشم هایمان چهار تا شد و خواب از سرمان پرید. مجید صالحی بعد از مدت ها دوباره در سینما ظاهر شده. بازیگر خوبی ست. اول فیلم این ها را سوار قطاری کرده بودند و داشتند می بردند به جایی. یکی افتاده بود و پایش زخم دلخراشی داشت. مجید صالحی هم به دنبال فرار بود.صحنه بعد این ها را بردند داخل اسیرخانه ای و توجیهشان کردند که دهنتان سرویس است به فکر فرار نباشید. هر که نیت فرار کند جز خودش سه نفر دیگر هم اعدام میکنیم. یاد فیلم های آمریکایی و جنگ جهانی دوم می افتاد آدم وقتی فیلم را میدیدی. من که یاد زندگی زیباست افتادم. یاد پاپیلون افتادم. یاد خیلی فیلم ها افتادم. هر چه آن یادگار جنوب به درد نخور بود این فیلم فیلم خوبی بود. همان اول کار یکهو از بالای راه پله ها یک زندانی افتاد پایین و شتک شد. در همان راه پله ها مجید صالحی گفته بود آب میخواهد. یارو عراقیه هم کله اش را هی توی سطل زیر آب کرد. داشت خفه میشد بدبخت. بعد این مجید صالحی و یکی دیگر شروع کردند به نقشه ریختن برای فرار کردن. می خواستند از طریق یک کانال آب فرار کنند.داستان بر اساس واقعیت بود. آخرش تکه هایی از صحبت های همین شخصیت اصلی که فرار کرده بود را نشان داد. شبیه فرار از زندان هم بود فیلم. فیلم کاملی بود . بعضی جاها خنده داشت. بعضی جاها شوک. بعضی جاها اشک آدم جاری میشد. روایت نزدیک به واقعیتی بود از جنگ و اردوگاه اسرا. بازیگران فیلم خوب بازی می کردند و به نقششان می خوردند. آن بازیگرانی که می خواستند عربی صحبت کنند یا عربی فارسی- تمیز صحبت می کردند. مثل فیلم های دیگر که طرف بد صحبت میکند تو ذوق آدم می خورد نبود.بالاخره مجید صالحی و رفیقش به سختی در رفتند. از سیم خاردارها هم که همه میگفتند به برق وصل است ولی نبود رد شدند. کلی تعقیبشان کردند و ول کن نبودند که باز اینجا یاد فیلم لوک خوش دست افتادم. چه فیلم تلخی بود آن فیلم. ولی خب خیلی جالب هم بود و ارزش دیدن داشت. در همین در رفتن ها گیر منافقین افتادند و بردنشان اردوگاه اشرف. بخش زیادی از سپاه منافقین زن بوده اند و من در مورد جنایت هایشان-یعنی جنایت های گروه- خوانده ام. با خودم گفتم خوب است که زن ها خیلی در جنگ ها شرکت ندارند. چه بسا که اگر زن ها دکمه ی احساسشان را خاموش کنند از صد تا مرد هم بد ترند.خب دیگر آخر فیلم را لو نمی دهم که ضایع نشود. ولی مجید صالحی آخر فیلم کار خیلی مهمی میکند که باعث نجات جان آن اسرای در بند می شود و آخرش هم می رود یک کار بسیار قهرمانانه انجام می دهد که من خیلی کیف کردم و اشک توی چشم هایم جاری شد. و خب چون فیلم بر اساس واقعیت بود اینطور تمامش کردند وگرنه ازین جماعت فیلمساز بخاری بلند نمیشود که فیلم با پایان خوب و دلنشین بسازند. البته ملاقات خصوصی هم آن آخر آخرش که دیگه جان همه لبریز از نفرت و کینه شده بود داستان عوض شد ! کشش فیلم خوب بود. داستان عالی. ضرب آهنگ فیلم خیلی خوب بود. بازی بازیگران حرف نداشت. فیلمبرداری درجه یک. کادربندی عالی. موسیقی مناسب بود. و من نمره 14 از 20 به این فیلم میدم ... ! 14من خیلیه ها ...! این رو هم در نظر داشته باشین Jسید مهدار بنی هاشمی21بهمن1401