پرخوری و چاقی |چرا در غذا خوردن زیاده روی می کنیم؟ قسمت سوم

پرخوری عامل اصلی بیماری است.در بعضی از خانواده ها - وقت غذا- زمان اعلام اخبار بد بود. موقعی که تجدید شدن در جبر به زبان می آمد و می شنیدید که آن آخر هفته نمی توانید به اردو بروید. اگر رسم خانواده تان به هنگام غذا خوردن این گونه مکالمات منفی بوده است، احتمالا هر بار که غذا می خورید آنها تداعی می شوند. و هرگاه دیگر بار مکالمه یی منفی را به هنگام غذا تجربه کنید، این گرایش در شما بیدار میشود که «ناهشیار شوید» و ندانید که چه می خورید. این سبب می شود که بیشتر و تندتر از حد لزوم بخورید، فقط به این دلیل که اصلا نمیخواهید بدانید که چیزی میخورید.بکوشید به یاد آورید که والدین شما درباره غذا و پرخوری و تن شما و سایر چیزها چه می گفتند. شاید به مشکل اضافه وزنتان کمک کند. لطفا این را نیز به خاطر داشته باشید که ملامت و سرزنش پدر و مادرتان به شما کمک نخواهد کرد. بیشتر آنها از اثر این یادآوریهای کوچک «بی آزار» بی خبر بودند. اما اگر شما پدر یا مادر هستید، تمنا می کنم این بخش را دوباره بخوانید. بیایید از هم اکنون بچه هایتان را از این نیاز خلاص سازیم که اضافه وزن مستلزم مکافات پس دادن است.?دلیل دهم پرخوری:تصویر مادرانهبسیاری از زنان به من می گویند که تا موقعی که بچه دار نشده بودند، هیچ گاه مشکل پرخوری نداشتند. البته حقیقت دارد که بدن شما با زایمان دگرگون می شود؛ اما این دگرگونی به اندازه دگرگونی ذهن شما نیست. کافی است به تفاوت شیوه زندگی یک مادر با خانمی که مادر نیست بنگرید. شاید تصویری که از خود دارید، از همسری جذاب و خود انگیخته و آزادی به مادری مسؤول و مقید و خسته و فرسوده بدل شده است.وقتی به مامان می اندیشیم، کدام تصویر در ما زنده می شود؟ معمولا این تصویر نیست: زنی باریک اندام و متناسب. ناخودآگاه به رانهایی نرم و فربه می اندیشیم که رویش بنشینیم و به پستانهایی پر از شیر، به عبارت دیگر، زنی گوشتالو که فقط به فکر رفاه ما باشد. اینها تصاویری است که در کودکی به ما القاء شده است و هنوز هم پا برجا هستند، مگر این که خودمان آنها را عوض کنیم. اغلب پدر نیز همسرش را «مادر» صدا می زند، شاید چون برای او هم «مامان» شده است، شاید هم چون فکر میکند که نقش مادرانه او مهمتر از نقشی است که به عنوان همسر دارد. برای این که مامان خوبی باشد، تصویرش را در کودکش می پیچد و فردیت خویش را نفی می کند.دلیل یازدهم پرخوری:جستجوی رضایت?از دروتی پرسیدم: «آیا از زندگیت راضی هستی؟»چانه اش را پایین آورد و سرش را تکان داد. وقتی چهره اش را بالا آورد، چشمانش پر از اشک شده بود.او 49 ساله است - سنی آسیب پذیر برای بیشتر زنها - زمانی که به آسانی می توان تسلیم احساس خلا شد. بچه هایش به دانشکده میرفتند و همسرش بیشتر وقتش را سرکار می گذراند. دروتی هم می کوشید از راه بی وقفه خوردن، رضایتی به دست آورد. او نویسنده یی هوشمند و با استعداد بود که مدتها نتوانسته بود چیزی را بر روی کاغذ بیاورد. توانایی انجام کاری برای شادمانی و رضایت خود را از دست داده بود. همواره خودش را به برآوردن نیازهای بچه ها و همسرش و انجام وظایف منزل سرگرم کرده بود.درونی نیاز داشت بیاموزد که این حق اوست که خودش را با چیزهایی به غیر از غذا ارضا کند. سرانجام به خودش اجازه داد که داستانهای کوتاه بنویسد و در دانشکده شهرش به کلاسهایی برود. آموخت که خلأ زندگیش را به جای کسب لذت از غذا، با چیزهای مثبت پر کند. کاهش وزن او آغاز شد: آرام، اما مطمئن. گفتم که زنان هم سن و سال دروتی در معرض این مشکل قرار دارند. اگرچه این مشکل به آن گروه سنی محدود نمی شود. خواه ۱۸ ساله باشید و خواه ۸۰ ساله، اگر از زندگیتان (به طور کلی یا جزیی) راضی نباشید، این امکان وجود دارد که خودتان را تسلیم لذت از غذا کنید.دلیل دوازدهم :جلب توجهبه هنگام مشاوره با آمی - دخترکی ده ساله – با تصویر کودکی بسیار تنها و خشمگین روبرو شدم. پدر و مادرش سرگرم حرفه یی پر مشغله بودند. همیشه در حال دویدن برای حضور در جلسات و میهمانیهای شام و قرار ملاقات. آمی دختری پر انرژی بود: خوش قیافه و محبوب و بسیار موفق. آمی احساس می کرد که پدر و مادرش بسیار برادرش را به او ترجیح میدهند. همان یک ذره وقت و توجهی را که می توانستند صرف کنند، نصيب برادرش میشد. آمی که بچه یی مهربان و مودب بود کوشید برای عدم توجه پدر و مادرش هر عذر و بهانه یی را که می توانست بیاورد. اغلب جملاتی از این دست میگفت که: «این مهم است که مامان به کلاسهای شبانه می رود تا در باره کارش بیشتر بداند.» یا « مردم بسیاری به کمکهای بابا جونم نیاز دارند، پس لابد او بیشتر وقتش را با آنها می گذراند.»اما پشت آن همه شیرینی، آرزو و خشم نهفته بود و ذهنی کوچک که سرگرم توطئه یی بود، بادا توجه والدینش را به خود جلب کند.ناخودآگاه، راهی را برگزید که او را بدبخت تر کرد. آمی چاق شد. در این فرایند، توانست توجه آنها را به خود جلب کند. مادرش او را ترغیب کرد که رژیم لاغری بگیرد. پدرش اعلام کرد که از ریخت و قیافه او منزجر است. برادرش هم او را «خپله» خواند.بچه ها و بزرگها به توجه عزیزانشان نیاز دارند. این نیاز در انسانها چنان شدید است که برای دریافت آن به هرکاری دست می زنند. آیا شما نیز می کوشید که از راه چاقی، توجه کسی را به خود جلب کنید؟دلیل سیزدهم : غذا (بمقدار زیاد)سلامت می آورد?هیچ گاه این خاطره کودکی خودم را فراموش نمیکنم؟! هرگاه میگفتم سر درد دارم یا ناخنم شکسته، مادرم سوپ جوجه درست می کرد یا نان تست را توی شیر می انداخت و یک قاشق را در دستم می گذاشت. صدای پر مهر و محبتش هم میگفت: «لابد باید چیزی بخوری.» او به نسلی تعلق داشت که معتقد بود: «بچه چاق یعنی بچه سالم.» البته امروز اعتقاد ما به غیر از این است.هنوز هم مردم بسیاری سلامت و حتی بقا را با غذا یا اضافه وزن، هم معنا می دانند. مراجعم جین، نمونه این امر بود. وقتی جین سنین نوجوانی را می گذراند، مادرش دچار مرض قند شد. خانواده اش مراقبت از بیمار را به جین سپردند. جین مشاهده کرد که مادرش از زنی تقریب گوشتا لوبه موجودی بینهایت لاغر تبدیل شد. وقتی مادرش مرد، جین به طور ناخودآگاه، کاهش وزن را با بیماری و عاقبت با مرگ، یکی پنداشت.جین در طول درمانی کاهش وزن، هرگاه خودش را باریک مجسم می کرد، بسیار ناراحت و به ترسهای کهنه بیماری قند و مرگ دچار می شد. این ترس، سالها سرکوب شده بود. پس از این که چند ماه برای زدودن این ترس کار کرد، توانست لاغری و باریک بودن را با تندرستی و سرزندگی یکی بداند. تنها آنگاه بود که توانست اضافه وزنش را از دست بدهد..دلیل چهاردهم پرخوری:اجتنابمجسم کنید در خانه اید و میخواهید به هر ترتیب، انبوه لباسهایی را که جمع شده و از نظر ارتفاع با قله اورست برابری می کند، نادیده بگیرید. همه ظرفها کثیف هستند و این ور و آن ور آشپزخانه ریخته اند. در اتاق کارتان هم برجی هیبت انگیز از اوراق که هر لحظه ممکن است فروریزد در انتظارتان است. میخواهید از این همه درهم برهمی چشم بپوشید. اما صدایی آرام و ملایم از اعماق درونتان می گوید: «تو باید زايا باشی و سرگرم به کاری، اگر نه تنبل میشوی.» تنبلی چیزی است که بیشتر مردم از آن می ترسند؛ معتقدند تنبلی نشانه منشی سست و ناتوان است.اگر چه تنبلی از اوقات فراغت داشتن متفاوت است. منتها ذهن نیمه هشیار که ساده لوح است نمی تواند میان این دو فرق بگذارد. پس شما اینجایید: با احساس فشار از انجام این همه کار. البته میخواهید از آنها اجتناب کنید، اما از این که احساس تنبلی می کنید و کوچکترین علاقه یی به انجام دادن هیچ کدام از آنها را ندارید، احساس گناه میکنید.