بذارید یک دقیقه تمرکز کنیم!

تمرکز، چیزیه که تقریبا همه ما - انسان‌هایی که در دنیای مدرن زندگی می‌کنیم - از نداشتنش یا کم‌داشتنش رنج می‌بریم. خیلی ها برای این که به دستش بیارن، رو میارن به مصرف دارو (که خیلی هم روش امن و سالمی نیست)، خیلی ها ترجیح میدن از محیطهایی که تمرکزشون رو به هم میزنه دور بشن و خیلی ها هم، سعی میکنن در همون محیط ها یکم هم که شده، داشته باشنش ... در این مطلب سعی میکنم کمی در مورد این که چرا در دنیای امروز تمرکز نداشتن، اپیدمی شده صحبت کنم. چون چیزهاییه که کمابیش خودم درگیرشونم و خب، از شما هم میخوام که تجربیاتتون رو بیان کنید :) عصر دیجیتالجمله معروف «از بس سرت تو کامپیوتره» رو شنیدید؟! جمله‌ای که این روزها تقریبا افرادی که از نسل‌های گذشته هستند و خیلی از کارهاشون توسط کامپیوتر انجام نمیشه، بسیار به کار می‌برن. بخصوص وقتی ماهایی که کارهامون عمدتا آنلاین و دیجیتالی شده، از مشکلاتی مثل تنهایی، سردرد، گوش درد و ... می‌نالیم. شاید کمی احمقانه به نظرمون بیاد، ولی یکی از دلایل مهمی که تمرکز نداریم اینه که در عصر دیجیتال زندگی می‌کنیم. حتی همون پدران و مادران ما که خیلی اهل دیجیتال بازی نیستن (به قول فتحعلی اویسی «دیجیتالم کجا بود؟») هم به همین خاطر از کمبود تمرکز رنج می‌برن. دلایل متعددی هم داره. برای مثال، من پیامی رو در تلگرام به دوستم مخابره میکنم. منتظر جوابشم و چون میدونم ابزارهایی مثل تلگرام یا واتساپ، دقیقا ساخته شدن برای پیام‌رسانی سریع، استرس پاسخگویی اون شخص باعث میشه که تا حدی از تمرکزم بیاد پایین. حتی این هم نه، عدد و رقم های عموما قرمز رنگی که روی آیکن اپلیکشن ها قرار می‌گیرن، خودشون عامل دور شدن فکر شما از موضوعی هستند که دارید روش فکر یا کار می‌کنید. راه حل چیه؟ من شخصا راه حلم برای فرار از عصر دیجیتال، این بود که ارتباطاتم در تلگرام و واتساپ رو شدیدا محدود کردم. شاید در این حد که حتی ماهی یک بار هم خیلی از گروه ها و کانال ها رو چک نکنم. سعی میکنم نوتیفیکشن های توییتر رو چک نکنم، اینستاگرامم به معنای واقعی برهوته و دیر به دیر آنلاین میشم و پست یا استوری میذارم. ولی آیا عصر دیجیتال، تنها عامل کاهش تمرکزه؟ خیر. محیط اطراف ما محیط، روی موجودات زنده بسیار تاثیر میذاره. بخصوص انسان، چون موجودیه که تعاملش با محیط تقریبا عامل بقاش در هزاران سال گذشته بوده و تعاملهای اجتماعی هم داره، خیلی راحت میتونه داده و همچنین نویز رو از اطراف دریافت کنه. بیاید یک انسان رو با یک زنبور مقایسه کنیم، زنبور مثل انسان تعاملات اجتماعی نداره و حتی همون تعاملاتش هم، از پیش برنامه‌ریزی شده و غریزیه. اما انسان علاوه بر غریزه اختیار و عقل هم در تعاملاتش دخیله. خیلی وقتها هم پیش میاد که دقیقا همین «میل به تعامل» باعث کاهش تمرکز ما بشه. چطوری؟ با حضور موجوداتی به نام کَنه. ترجیح میدم در مورد کنه‌ها خیلی توضیح ندم چون مطلب خوبی در موردشون اینجا نوشته شده : https://virgool.io/@ashkantaravati/%DA%A9%D9%8E%D9%86%D9%87-%D9%86%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%85-cdik5bwppuq5 اما، نویزهای محیطی که عمدتا باعث کاهش تمرکز میشن، از طرف کنه‌ها نیستن و این در واقع ماجرای ما رو میتونه به شدت غمگین تر کنه. اصلا چرا میگیم «نویز»؟ نویز اصولا یک سری سیگناله (که میتونه اتفاقا از نظر علمی سیگنال سالم و درستی هم باشه) ولی در نتایجی که برای کار خودمون میخواهیم، اختلال ایجاد کنه. شما فکر کنید جریانی که در سیم برق خانه شماست، نه تنها سالم بلکه کاملا هم مفیده. ولی نزدیک شدن مودم ADSL تون بهش میتونه باعث این بشه که اینترنتتون درست کار نکنه! نویزهای محیطی در خانه مکانی که خیلی خیلی نویزهای محیطی تولید میکنه و اذیتمون هم میکنه، خانه‌س. همه ما در هفته روزهایی رو در خانه سپری می‌کنیم. تعطیلی های رسمی (مثل همین امروز که چهل روز پس از شهات امام حسین(ع) است و تعطیل رسمی)، آخر هفته ها (که خیلی هم ازش دور نیستیم)، روزهایی که کار و دانشگاه نداریم، روزهایی که از کار یا دانشگاه مرخصی گرفتیم، روزهایی که نیاز به استراحت داریم و ... . آیا خانه جای بدیه؟ مطلقا نه. ولی، بسیاری از نویزهای محیطی رو از خانه دریافت می‌کنیم. چطور؟فرض کنید یک روز نشستید مشغول درس خواندن در خانه هستید، یک باره یکی از دور ترین فامیلای شما یادش میفته که شما مثلا کامپیوتر میخونید! تلفن میکنه و دقیقا وقفه میفته بین کار شما «پاشو بیا فلانی زنگ زده کارت داره!». حالا سوالش چیه؟! اینه که «مهندس جان چرا وقتی کولرم روشنه، پرده ها تکون میخورن؟». این خودش نویزه. اعضای خونواده، خودشون میتونن عامل تولید نویز بین کار شما باشن. مثلا «پاشو بیا شام بخور» یا «بیا چای ریختم برات» یا اصلا ممکنه خیلی بی‌دلیل شروع کنن به پند و موعظه و نصیحت و شما رو الکی از کارتون بازدارن. راه حل چیه؟! حداقل باید کارهای مهمی که میخواهیم انجام بدیم رو در فاصله مناسبی از خانه انجام بدیم. غیر از اینه؟! مثلا یکی از راه حل های جالب (که خیلی هم جدید نیست ولی راه حل خوبیه) اینه که شما برید کافه. مطلبی هم در مورد کافه و کافه‌نشینی و کافه-ادیکت ها هست که خوندنش رو توصیه میکنم : https://virgool.io/@ashkantaravati/%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%87-%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%81%DB%8C%D9%88%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%B3%D9%84-%D9%85%D8%A7-qsdc97y4ai6b در انتها هم، من راه حل مناسبی برای ثابت نگه داشتن تمرکز خودم پیدا نکردم. فقط وقتی عوامل بالا نبودن به شکل خوبی تمرکز داشتم و کار هم انجام دادم. داکیومنت خوندم و کد زدم و کارها به خوبی پیش رفتن. ولی، خواهشم از شما اینه که اگر راه حل منطقی دارید، لطفا در بخش نظرات بیان کنید تا ببینیم با این معضل نسلی چه باید بکنیم :)