در فرهنگ افغانستان،

در فرهنگ افغانستان،نامزدی یک زن و شوهر یک امر بزرگ، خیره کننده و هیجان انگیز با نظم خاصی است.«پیشنهادها در فرهنگ ما واقعاً با پیشنهاد اصلی آمریکا متفاوت است. وقتی یک مرد و یک زن می خواهند در فرهنگ افغانستان ازدواج کنند، آن مرد باید اعضای خانواده [خود] را برای پیشنهاد ازدواج نزد خانواده دختر بفرستد. به این می گویند خزگری. این ... در مورد ما اتفاق افتاد زیرا بخشی از سنت های ما است. مادر و خانواده اش را چند بار به خانه پدر و مادرم فرستاد تا از من خواستگاری کنند. پس از چند بار تلاش، والدینم با پیشنهاد پیوند عشق ما به یکدیگر موافقت کردند. خانواده من خانواده او را با تهیه شیرینی دعوت و لباس زنانه افغانیکرده بودند تا به آنها بدهند. شیرینی/شکلات نشان می دهد که طرف دختر خانواده پیشنهاد آنها را پذیرفته است. بعد از این پذیرش، قسمت اصلی سفر عروسی ما شروع شد، حداقل از طرف من! من و خانواده ام مجبور شدیم یک جشن نامزدی ترتیب دهیم تا همه با دوستان و خانواده خود جشن بگیرند.» ابتدا عروس و داماد در حالی که قرآن بالای سر خود گرفته اندیک ورودی بزرگ ایجاد می کنند. سپس عروس در سمت چپ داماد می نشیند تا به قلب او نزدیک تر شود - نشانه ای از عشق و ارادت به یکدیگر.در ادامه، نیمه نیکه اجرا می شود. این یک مراسم ازدواج اسلامی مذهبی است که در آن عقد ازدواج توافق می شود. این به طور سنتی به صورت خصوصی با گردهمایی خانواده نزدیک زوج برگزار می شود. این مراسم توسط آخوند روحانی اسلامی برگزار می شود.سپس جشن شروع می شود! حدود یک ساعت بعد از ورود عروس و داماد، شام سرو می شود. این غذای خیره کننده مجموعه ای از غذاهای اصیل افغانی از جمله شوله گشته، انواع برنج به نام پالو و چلو، کباب هایی مانند چپلی کباب، تکه کباب، کباب چوپان، شامی کباب و مانتو اوشک با نان اصیل افغانی (نان) است. سپس دسر با فیرنی، برنج خالص (که پودینگ برنج است) و شیرینی عسلی، باقلوا با میوه های فصل سرو می شود.بعد از این غذا، شیرنی و هدایایی از طرف داماد داده می شود. نامزدی را شرنی خوره می گویند که در لغت به معنای شیرین خوری است، بنابراین به طور سنتی، خانواده داماد برای خانواده عروس شیرینی (گواش ای فیل)، جواهرات، لباس و سایر هدایا می آورند. خانواده عروس در عوض غذا و جشن را آماده و ترتیب می دهند.پس از رد و بدل شدن هدایا، داماد حلقه نامزدی خود را به عروس هدیه می دهد.و سپس این زوج اولین رقص خود را به اشتراک می گذارند.پس از این لحظه خاص، عطان اتفاق می افتد. عطان رقص ملی مردم پشتون در افغانستان است – رقص سنتی آنها. این زوج پسرخاله برای رقص هستند. این رقص ویژه زمانی یک رقص مذهبی بود که شامل حلقه‌هایی بود که دور آتش می‌رقصیدند - اغلب به عنوان رقص جنگجویان در اطراف آتش که قبل از رفتن به جنگ انجام می‌شد تصور می‌شد. این سنت در رابطه با جنگ در دوره اسلامی از بین رفت. در عروسی های امروزی افغانستان فقط یک بار برگزار می شود.ازدواج در فرهنگ سنتی افغانستان روندی ریشه دار دارد که قدم به قدم آن را طی می کند. به ندرت مردان و زنان جوان فرصتی برای ملاقات با یکدیگر دارند و همسر آینده معمولاً با عجله انتخاب می شود. وقتی مرد جوانی می خواهد با خانم جوانی ازدواج کند که از خانواده ای ناشناس است، ابتدا والدینش نوعی بررسی سوابق او را انجام می دهند و سعی می کنند درباره اخلاق، زیبایی و سایر امور خانوادگی او بیشتر بدانند.اگر به آنچه می‌بینند راضی باشند، پدر و مادر او یکی از اعضای زن خانواده یا یکی از بستگانش را برای درک غیر مستقیم یا مستقیم به خانه او می‌فرستند و در صورت مساعد بودن خواستگاری را فاش می‌کنند. این روند مشاوره مدتی طول می کشد و معمولاً در صورت رضایت هر دو طرف از این معامله، تاریخی برای اعلام تصمیم بین اقوام تعیین می شود.تعامل. شرنی خوری یا نامزدی (دری به معنای نامزدی) اولین قدم برای رسمیت بخشیدن به قرابت است. پدر داماد با همراهی برخی از اقوام و بزرگان، در یک تاریخ پیشوندی با کیسه های شیرینی و هدایایی برای عروس آینده، مقداری پول و لباس برای برخی از اعضای خانواده به خانه عروس می آید. پس از سرو غذا، پدر داماد یا مرد محترمی از میان مهمانان، رسماً هدف از آمدن آنها را آشکار می کند و طوری این تقاضا را مطرح می کند که گویی پدر عروس، پسرش را «خدمت خود» می پذیرد.یک مرد بزرگ از خانواده بزرگ یا نزدیک عروس این تقاضا را دریافت می کند و هر دو طرف در مورد مواردی مانند جهیزیه، جواهرات، مخارج عروسی و سایر مایحتاج - که در بیشتر موارد از توان فرد آینده خارج است - بحث و توافق می کنند.