عیش احسن

شب است و هوا تاریک. تاریک تاریک تاریک. چشم، چشم را نمی‌بیند. سیاهی شب بر همه­‌جا سایه افکنده است. اکثر موجودات هستی از خستگی به دامن شب پناه برده‌اند. در میان این همه ظلمت، با اینکه هنوز سنگینی خواب از چشمانش برداشته نشده است، به هوای هم‌صحبتی با معشوق خود از خواب برمی‌خیزد (یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ. قُمِ اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا) و در دل شب و بدون نظاره دیگران به نجوا با محبوب خود می‌پردازد (وَ مِنَ اللَّیلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَک عَسی أَنْ یبْعَثَک رَبُّک مَقاماً مَحْمُوداً). مدتی می‌گذرد. آهسته آهسته نسیم اذان وزیدن گرفته و آخرین کلام‌ها و اشک‌هایش را برای معشوقش می‌فرستد. از جای خود برخاسته و آماده برای عشق‌بازی دوباره با خدای خود می‌شود. بعد از صحبت با خدای خود، با جان و دل به پای کلام او می‌نشیند و به مطالعه قرآن می‌پردازد (وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلًا).با احساس گرمای اولین پرتوهای خورشید بر گونه‌اش کم‌کم خود را مهیای کار می‌کند. لباسی آراسته به تن می‌کند و خود را آراسته می‌سازد (اِنَّ الله‏ تَعالی یُحِبُّ مِنْ عَبْدِهِ إِذا خَرَجَ إِلی إخْوانِهِ أَنْ یَتَهَیّاَ لَهُمْ وَ یَتَجَمَّلَ). هر روز زندگی خود را با صدقه دادن آغاز می‌کند تا به زندگی خود برکت دهد و آفات و بلاها را از خود دور سازد (إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَالْمُصَّدِّقَاتِ وَأَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ). مقداری ورزش می‌کند (المُؤمِنُ القَوِیُّ خَیرٌ و أحَبُّ إلَی اللَّهِ مِنَ المُؤمِنِ الضَّعیفِ)، صبحانه‌‌ای می‌خورد و آماده انجام کار خود می‌شود (وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا). در زمان تعامل با دیگران، خوش‌رویی را سرلوحه کار خود قرار می‌دهد (عنوانُ صَحیفَهُ المُؤْمِنِ حُسْنُ خُلْقِهِ). کارهایش را با یاد و نام خداوند شروع می‌کند (اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ). و در طول کار با توجه تمام مشغول به کارش است و از کارش کم نمی‌گذارد (وَیلٌ لِلْمُطَفِّفِینَ * الَّذِینَ إِذَا اکتالُوا عَلَی النَّاسِ یسْتَوْفُونَ * وَ إِذا کالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ یخْسِرُونَ).مدتی مانده تا اذان که می‌شود به خواب کوتاهی می‌رود تا غبار خستگی کار از چهره‌اش ربوده شود و مهیای دیدار دوباره با معشوق خود شود (تعاونوا بِاكل السَحور على صيامِ النهار و بالنوم عند القيلوله على قيام الليل). اندکی قبل از اذان بر می‌خیزد و به دیدار دوباره با معشوق خود می‌رود. بعد از نماز ظهر و عصر ادامه به ادامه کارهای خود می‌پردازد (فَإِذَا قُضِيَتِ الصَّلَاةُ فَانتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَابْتَغُوا مِن فَضْلِ اللَّهِ). قبل از غروب آفتاب کار‌های روزانه خود را جمع و جور می‌کند و برای نماز مغرب و عشاء آماده می‌شود. بعد از نماز خانواده گرد هم جمع می‌شوند. مادر به استقبال همسر خود می‌رود و با پذیرایی از او خستگی ناشی از کار را از او دور کند. اهل خانه با یکدیگر با احترام برخورد می‌کنند (اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَاللّه‏ اَشَدُّكُمْ اِكْراما لِحَلائِـلِهِمْ). پدر هم که خستگی مادر را در از انجام کارهای خانه و نگهداری بچه‌ها می‌بیند در کارهای منزل به کمک مادر می‌رود و شروع به بازی با بچه‌ها می‌رود تا مادر هم بتواند بخشی از زمانش را صرف خود کند. کم‌کم اهالی خانه احساس گرسنگی می‌کنند و وقت شام می‌رسد (لاتجلس علی الطعام الا و انت جائع). مادر غذایی را که با علاقه برای همسر و فرزندانش پخته را می‌آورد. همه‌ی اعضای خانواده غذا را با نام خداوند و تشکر از نعمت او آغاز می‌کنند. هر نفر آهسته غذا می‌خورد و هر لقمه را به شکل کامل می‌جود (و جود المضغ) و قبل از آنکه سیری بر او غالب شود دست از غذا خوردن می‌کشد (لاترفعن یدک من الطعام الا و انت تشتهی). همه از مادر برای پختن این غذای خوشمزه تشکر می‌کنند. چند ساعتی از اذان مغرب و عشاء می‌گذرد. کودکان از خستگی ناشی از بازی دیگر توان بیدار ماندن ندارند. اهالی خانه قبل از خواب به دستشویی رفته (اذا نمت فاعرض نفسک علی الخلا) و مسواک می‌زنند تا دهانشان پاکیزه و تمیز باشد (لولا أن أشُقَّ على اُمَّتي لأَمَرتُهُم بِالسِّواكِ مَع كُلِّ صلاةٍ). به این ترتیب اعضای خانواده در طول شب در حال خواب هستند (وَجَعَلَ اللَّيْلَ سَكَنًا).برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت ‌الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.