کمک دیگران در فقدان عزیزان

در این مطلب می خواهیم درباره کمک دیگران در فقدان عزیزان | بهبودیابی از غم و اندوه | گریف کوچ صحبت کنیم.کمک دیگران در فقدان عزیزاناحتمالا حین مطالعۀ فصل سوم به این نتیجه رسیدید که برخی از مواردی را که توصـیف شد، تجربه کرده اید.شاید تعدادی از تجربه های اوایل زندگی شما برایتان یـادآوری شـده باشد، تجربه هایی که روش هـای غلـط رویـارویی بـا فقـدان یـا ضـربۀ عـاطفی را بـه شـما آموخته اند. تقریبا تمام افراد جامعۀ ما، یک سـری اطلاعـات نامناسـب و ناکـافی در رایانـۀ ذهنشان ذخیره کرده اند. طبیعی و تقریبا ً منطقی است که اشخاص غمگین، آرامش را در اطرافیان خود جستوجو کنند. هرچند، اشخاص غمگین خیلی زود متوجـه می شـوند کـه دوسـتان و نزدیکانشـان نمی توانند کمک زیادی به آنها بکنند. آنها حسن نیت دارند، اما بیشـتر چیزهـایی کـه می گویند نامناسب به نظرمی رسد.آنها نمی دانند چه بگوینداجازه دهید بحث را با یکی از متداول ترین جملاتی که اشخاص غمگین می شنوند، آغـاز کنیم. فرقی ندارد ضربۀ عاطفی شما مرگ، طلاق یا هر اتفاق مهـم دیگـری باشـد. شـاید این جمله را شنیده باشید:«می دانم چه احساسی داری.»این جمله بـا حـس هم دردی زیاد و به منظور تسلی دادن بیان می شود.اکثر مردم می گویند که وقتی چنین جملاتی بیـان می شـود، هـر حسـی بـه آنهـا دسـت می دهد غیر از حس آرامش. اگر هدف از این جملات تسلی دادن اسـت، پـس چـرا اکثـر اشخاص غمگین واکنش شدیدی در مقابل آن نشان می دهند؟ جـواب ایـن پرسـش را درحقیقت مطلقی که پیش تردرمورداندوه و بهبودیابی بازگو شد، می یابیم.تمام روابط منحصربه فرداست، بدون استثنا !به همین دلیل هیچ کس نمی داند شما چه احساسی دارید.حتی دوستی هم که می گوید ضربۀ عاطفی مشابهی را تجربه کـرده، نمی دانـد شـما چـه احساسی دارید . ضربۀ عاطفی مشابه، واقعیتی عقلانی اسـت. ایـن ازنظـر عـاطفی هـیچ کمکی به فرد غمگین نمی کند. ارتباطی با رابطۀ منحصربه فرد شخص پیدا نمی کند. این واقعیت که من مادرم را از دست داده ام و شـما نیـز مادرتـان را از دسـت داده ایـد، چیـزی بیشتر از واقعیت مشترک عقلانی نیست. این واقعیت شخصی، اهمیت یا تفاوتی بـیش از سایز کفش ندارد. شاید به نظربرسد ما کمی تندروی میکنیم، ولـی منظـوری داریـم. مـا می کوشیم از چیره شدن واقعیت های عقلانی بر روابط عاطفی جلوگیری کنیم. برای مثال، اگر شما رابطۀ مهرآمیز، گرم و نزدیکی با مادر خـود داشـته اید و مـن رابطـه ای پرآشوب، دردناک و نامساعد ، آیا «می دانید که من چه احساسی دارم»؟اجازه دهید تکرار کنیم:تمام روابط منحصربه فرداست، بدون استثنا!همین طورکه این قضـایای سـاده را درک می کنیـد ومی پذیریـد، در راه بهبودیـابی خـود قدمی به جلو برمی دارید. ِ بهبودیابی یعنی «شناسایی و تکمیل» چیزهـایی کـه در رابطـۀ «منحصربه فرد» شما ناتمام بوده اند.اکثر افراد دلسوزی که در اطرافمان وجود دارند، از بهبودیـابی تجربـۀمـوفقی ندارنـد کـه بتوانند در اختیارمان قرار دهند. به همـین خـاطر، ناآگاهانـه مـا را تشـویق می کننـد کـه وانمود به بهبودیابی کنیم.این پدیده، آن قدر متداول شده که تمام فصـل بعـدی را بـه آن اختصاص داده ایم.آنها از ابراز احساسات ما می ترسندخیلی زود جامعه به ما یاد می دهد که داشـتن احساسـاتی چـون غـم، درد یـا احساسـات ِ منفی و بروزدادن آنها کاری ناشایست است. با چنین سرزنشی شروع می شود: «پسرها و دخترهای بزرگ که گریه نمی کننـد.» حتـی بعضـی وقتهـا می تـوان از والـدین چنـین چیزی شنید: «این قدر گریه نکن، وگرنه دلیلی برای گریه کردن به تو می دهم»منظور ما از این گفته ها این نیست که والدین ما بی عاطفه هستند، چون حقیقـت نـدارد. آن ها فقط چیزی را که خود فرا گرفته اند، انتقال می دهند. چیزی که آنهـا فـرا گرفته انـد این است : «بروز احساساتی چون غم، درد و احساسات منفی دیگر در جامعۀ ما پذیرفتـه نمی شود»طنـین «بچه ننـه، بچه ننـه»را در حیـاط کودکسـتان ها می تـوان شـنید. ایـن خـود نشـان می دهد که این درس را پیش از چهار یا پنج سالگی فراگرفته ایم .چند نمونۀ مختصر از اظهار نظرهایی که روزانه شنیده می شـوند، تـرس دیگـران را از ابـراز احساسات ما به وضوح نمایان می کند :«بر خودت مسلط باش.»«به خودت بیا.»«قوی باش.»«اجازه نده در هم بشکنی .»ما نیز به عنوان عضوی از جامعه وقتی با احساسـات دردنـاک دیگـران مواجـه می شویم ، احســاس ناخوشــایندی پیــدا مــی کنیم. ایــن باعـث می شــود کــه بــه طور دائــم، از بــروزاحساسات طبیعی حاصل از ضربۀ عاطفی بترسیم.سردرگمی که متخصصین ایجاد می کنندباورهای ما، تعیین کنندۀ احساسات ماست. اگر تصورات نادرسـتی داشـته باشـیم، آنهـا باعث ایجـاد احساسـات نادرسـتی در مـا می شـوند. بـه نظرمی رسـد غـم و انـدوه یکـی از عبارت هایی است که مملو از تصورات نادرست است، تا حدی که کلمۀ غم ر ا با کلمـه های نادرست و گیج کنندۀ دیگری جایگزین می کنند.وقتی چیزی را از دست می دهیم، احساس غم می کنیم. غم دربرگیرندە ٔتمام احساسـات انسانی و طبیعی است که در اثر ضربۀ عاطفی بروز می کند. وقتی تعریف نادرستی از غـم شده باشد، ناخواسـته مـانع پیـروی شـخص غمگـین از احساسـات طبیعـی و رفتارهـایی می شود که بهبودیـابی را امکان پـذیر می کنـد. غـم و انـدوه واکنشـی عـادی و طبیعـی مقابل از دست دادن است و به خودی خود، حـالتی بیمارگونـه یـا اخـتلال روانـی نیسـت.ادامه مطلب