من دیگه نیستم بسه این بازی

دارم اتاقم رو مرتب میکنم. موقع تمیز کردن اتاق همیشه یه چیزی گوش می دم، خسته نشم. گره های هندزفری رو باز میکنم میذارم رو گوشم. حالم خیلی خوب نیست آهنگ بیمار استاندارد گروه داماهی رو پلی میکنم میگذارم رو تکرار. گاااهی....ندونسته گاهی میوفتیی وسط یک دو راهی....گاهی وقتاااا...همه چیز درسته...امااا انگار خود تو اشتباهی یاد عید نود و پنج افتادم که سریال بیمار استاندارد رو میگذاشت و این تیتراژش بود. چقدر من حالم خوب میشد وقتی فیلم شروع میشد. اون سال تنهایی میدیدمش هیچ کس تو خونه ما نگاه نمیکرد. مثل اینکه تو عید دیدنی ها هم کسی رو پیدا نکردم که ازش خوشش اومده باشه: "عه اون سریال بی مزه هه آره یه قسمت دیدم خوشم نیمد دیگه دنبال نکردم"پونزده سالگی اینجوریه که ممکنه خیلی بزرگترا آدم حسابت نکنن یا تو همسن و سالات خیلی محبوب نباشی. اینا خیلی مهم نیست میگذره درد اونجاییه که خودتم قدرت پذیرش کامل شخصیتت رو نداشته باشی. دلت بخواد بی نقص و محبوب و ماهر باشی ولی نیستی نمیتونی هم بپذیری که نیستی. حالت بد میشه. از خودت بدت میاد. دلت میخواد خودتو عوض کنی با یه نفر بهتر و باحالتر....بگذریم...من به همین دلایل یکمی حالم خوش نبود یه جور بیزاری از نفس رو با خودم حمل میکردم.وقتی سریال بیمار... میدیدم یکم حالم بهتر بود. احساس ارزشمندیم آروم آروم بیدار میشد. (الان که دارم قصه سریاله رو مرور میکنم، واقعا نمیدونم با چیش احساس ارزشمندیم تقویت میشده؟؟ شایدم فقط تیتراژش بوده) گاهی واقعا مهم نیست بیرون داره چه اتفاقی میگذره، صفحه نمایش تلویزیون چی داره نشون میده. مهم اون اتفاقی بود که درون من رقم خورد. شاید بیمار استاندارد یه سریال بی مزه باشه ولی درون من پذیرشای بزرگی رو رقم زد. میشه مهره هااارو یکم آسون تر انداخت. میشه آسون ترم جا زد. میشه آسون ترم باخت. کنار هم گاهی میشه آسون ترم موند. با ریتم این بازی میشه بلند بلند خوند.راستش من آسون باختن رو یاد گرفتم. سعی کردم فقط تجربه کنم برام مهم نباشه نتیجه چی میشه. پونزده سالگی قطعا بهترین قسمت عمر منه. یک سال تموم تو لحظه بودم و تو لحظه زندگی کردم. من همیشه محافظه کار، توانتخاب رشته به حرف و فکر بقیه اهمییت ندادم و رفتم رشته ای که عاشقش بودم. سعی کردم تصمیمای جسورانه بگیرم. تصمیمایی که فقط خودم فکر میکنم منطقیه. سعی کردم خودمو بشناسم و با همه ضعف هام خودمو قبول کنم. نمیگم گشایش خاصی تو زندگیم ایجاد شد یا همه قبولم کردن ولی دیگه از درون احساس بی ارزش بودن نمیکردم. آسون میباختم ولی بازنده نبودم.واقعا گاهی مهم نیست بیرون تو داره چی میگذره وقتی درونت غنیه و حالش خوبه حتی گند ترین وضعیتای بیرونی رو هم تحمل میکنی.درون خیلی مهمه. میتونه با یه سریال یا یه آهنگ خودشو بسازه. یه سریال دیگه ای هم که همین وضعییتو داشت سریال نجوا بود.آبان ماه، چند ماهی مونده به کنکور هیچ کاری نکردی و میترسی از اینکه همین وضعییت جلو بره در آینده هم کار خاصی نکنی. معلما و دوستات مدام و به نحو های مختلف امید و انژیتو تخلیه میکنند. از مدرسه که برمیگردی خونه قابل ترحم ترین وضعییتو داری...تلویزیون هنوز به خاطر اخبار ساعت چهارده روی شبکه یکه. آهنگ تیتراژ سریال روی یه سری هلی شات نظرتو جذب میکنه...شروع میکنی به دیدن فقط به خاطر اینکه آهنگ لایت ش حالتو خوب کرده. تمام روز حال بدمو با این سریال میریختم دور. حتی خلاصه قسمتاش رو هم میدیدم. چون اصلا مهم نبود قصه چیه من برای اینکه یک ساعت از وضعیت گندم کنده بشم سریال نگاه میکردم. چی سریال برام جذاب بود؟ این زنه شوهرش فرار کرده. خودش برای چک داره میوفته زندان. بچش سقط شده. ولی دووم میاره چون درونش هنوز قشنگ و شاعرانست. پر نجوا های عاشقانست. هنوزم خیال برش میداره که جلال اومده داره آواز سر میده: رستن از دامت نتوانم محبوب زیبا...خلاصه که الان تمیز کاری اتاقمو نصفه ول کردم دارم مینویسم تا به خودم یادآوری کنم که از بیرون تاریک و سرد و مریض نترسم. دلمو گرم کنم به ارزشمندی خودم. خیلی هم سخت نگیرم آسون ببازم.زندگی فقط یه بازیه. یه بازی که خیلی جدیش گرفتیم.مثل یک بازی خیلی ساده مهره ها رو مهره ی بعدی افتاده کار من نیست که بگم چی خوبه چی بد اما همه گاهی سواریم یه وقتا هم پیاده... من دیگه نیستم بسه این بازی...من دیگه نیستم تو هم میبازی.