مفهوم سمبلیک تقارن جمعه و عاشورا

شاید این "جمعه" بیاید..." منتظر " بودن برای چه؟ چه لزومی دارد با وجود جهانی دیگر(آخرت)، عدالت حتما روی همین "زمین مادی" بنیان شود؟ با توجه به حدیث نبوی " حتی اگر یک روز هم از عمر زمین باقی مانده باشد آن روز آنقدر طولانی میشود تا قایم ما ظهور می کند و زمین را از عدالت پر کند همانطور که از ظلم و جور پر شده است "، چرا اگر یک روز از عمر زمین باقی مانده و فردا را باید سر بر دادگاه عدل خداوندی فرو آریم، موعودی باید ظهور کند؟ (در مقابل خداوند در عالمی دیگر عدالت را در نامه اعمالمان استقرار ببخشد!) **شیعه به راستی منتظر کیست ؟ چرا جمعه ؟ چرا عدالت ؟ احادیث مختلف و پراکنده ای در رابطه با ظهور بیان شده که تفسیر مثالی یا سمبلیک به نظرم امکان فهم عمیق تری نسبت به این مسئله فراهم می کند.یکی از این مسائل روز جمعه بودن ظهور امام زمان است، این که اساسا جمعه با شنبه چه تفاوتی دارد؟ و یک توجه ساده به ریشه واژه " جُمُعَه " بسیار پرمعنی است و با فلسفه ای که از ظهور امام در ذهن دارم همخوانی بیشتری دارد؛ آن هم برداشت تسلسل وار از تاریخ است ، تاریخ توحیدی جریانی است که با آدم شروع می شود و با قیام مردم به کمک منجی آخرالزمان پایان می یابد. **"جُمُعَه" از ریشه "جمع" به معنای جمع شدن (جماعت) می آید ، همین مفهوم را در" نماز جمعه" می بینیم ، نمازی که همه در روز معینی جمع می شوند و ارزش آن به همراه "جماعت" بودنش است. همچنین نقل شده است، ظهور منجی در " تقارن روز جمعه و عاشورا» اتفاق می افتد و عاشورا با توجه به حدیث امام صادق-هر روزی عاشورا و هر جایی کربلا- مفهوم سمبلیکی فراتر از فردای تاسوعا می یابد.با ترکیب این مفاهیم سمبلیک، تقارنِ تاریخیِ اجتماع مردم (جمعه)، حول مفهوم ایدئولوژیک حقیقت محور (عاشورا) برابر است با زمانی که امام زمان ظهور و بروز پیدا می کند و این زمانی است که زمینه برای ظهورش مهیا شده است. یعنی زمانی که خواست درونی اجتماع بشری با خواست خدا همراه شده است و بشر بدون "اجبار" به راهی می رود که خدا می خواهد . یا به عبارت صریح تر ، بدون جمع شدن توده مردم ( دقیقا همین مسئله را در جریان به خلافت رسیدن علی مشاهده میکنیم که میگوید اگر" حضور حاضران و اجتماع مردم " نبود افسار شتر خلافت را بر پشت آن می انداختم ) بصورت ارادی حول دین خدا و یاری رهبران الهی ، قرار نیست سرنوشت بشر به عدالت منتج شود. بلکه حتی امام نیز بدون یاری " توده مردم : ناس " نمی تواند حکومت عدل را در جهان گسترش دهد. و اگر قرار بر این می بود که منجی بیاید و همه چیز را اصلاح نماید، نیازی به برانگیختن این همه نبی و رسول نبود ، خدا از همان ابتدا شالوده را بر عصمت آدمی می گذاشت؛ وَ لَوْ شَاءَ رَبُّکَ‌ لَآمَنَ‌ مَنْ‌ فِي‌ الْأَرْضِ‌ کُلُّهُمْ‌ جَمِيعاً أَ فَأَنْتَ‌ تُکْرِهُ‌ النَّاسَ‌ حَتَّى‌ يَکُونُوا مُؤْمِنِينَ‌ (و اگر خدای تو (در مشیّت ازلی) می‌خواست اهل زمین همه یکسره ایمان می‌آوردند، آیا تو می‌خواهی تا به جبر و اکراه همه را مؤمن و خداپرست گردانی؟)**" کسانی که در زمان حیات منتظر ظهور مهدی باشند و آرزوی جنگ در رکابش را داشته باشند ، زمانی که "او" آمد ، زنده گردانیده می شوند تا جزو سپاهیانش باشند " . احتمالا این سخن را نیزبتوان بر همان سیاق تسلسل تاریخی تحلیل کرد، یعنی پیروان واقعا زنده ( فیزیکی ) نمی شوند بلکه هر کس در هر زمانی و هر مکانی در این جبهه بوده باشد و کمکی به این جبهه کرده باشد مساوی است با کسی که در زمان موعود در میدان حقیقت حاضر باشد. در نهج البلاغه داستانی از حضرت امیر نقل است که پس از پیروزی در جمل، یکی از سپاهیانش رو به حضرت می گوید : کاش برادرم این جا بود و در این پیروزی سهیم بود ، امام می پرسد : آیا هوای دل برادرت با ماست ، جواب میشنود ، آری ، می گوید " نه تنها برادر تو در این جنگ و پیروزیش سهیم بود ، که افرادی در این جنگ "حضور" داشتند که هنوز در پشت پدران و زهدانهای مادران نیستند " (مفهوم شهادت به معنای حضور). **به قول شریعتی در (انتظار مذهب اعتراض) مي‌خواهد بگوید كه تسلسل پيوسته‌ای از اول آدم و هابيل تا آخرالزمان در يك جبهه به رهبري پيامبران و پيشوايان در پيشاپيش توده‌های ستمديده در برابر نظام ظلم و زور و فريب وجود دارد.تاريخ عدالتخواهي يك جريان پيوسته است، حوادث متفرقه‌ای نيست كه مثلاً يك‌مرتبه اسپارتاكوس بيايد، يك‌مرتبه ابراهيم به بت شكني برخيزد، در زماني قيام و نجات اسيران به رهبري موسي عليه فرعون رخ دهد و در مكاني، تصادفي تاريخي پيغمبر اسلام را با برده داران و تجار قريش و امپراطوري ستمگر درگير [سازد] و در آينده نيز ممكن باشد اتفاقاتي پراكنده و گاه به گاهي از اين نوع پيش آيد و يا نيايد، پيروز شوند يا نشوند و ...