گاهِ گاهان_ هشتاد و شش

هشتاد و شش_میکائیل بلند می‌شود از روی کاناپه... نگاهش می‌کنم که می‌رود تا آشپزخانه تا فنجان‌هامان را باز پُر کند از قهوۀ تلخ و غلیظ ...و فکر می‌کنم به وقتی که بیاید و بنشیند و به آن اطوارِ متین و موقّرانه، نرم‌نرم، سهمِ خود را بنوشد و دو لبِ نمناکش را آهسته بر هم بفشارد و با یک تکّه دستمالِ کاغذی- که بالاخره یک جعبۀ آن را توی یکی از قفسه‌ها پیدا کرده و آورده گذاشته روی عسلیِ پیشِ پایمان- لب از ترشّحِ قطراتِ قهوه پاک کند و خاطرِ مرا به هزار وسواس اندازد[1] از آن همه نقشِ پراکنده[2] که ببینم در تَهِ فنجانش... آن شعله‌های آتش و انارهای رسیده... آن آهوانِ دلربا و قوهای پرگشودۀ زیبا...[3]وقتی برمی‌گردد و می‌ایستد روبه‌رویم و کمی خم می‌شود تا با یک دست، بی‌هیچ تعارف و تکلّفی، فنجانِ قهوه را بدهد به دستم، که بی‌خود دارد می‌لرزد، یکدفعه و برای خلاصی از خنّاسِ وسوسه، در برابرِ لبخندِ امیدبخشِ او، جسورانه و ابلهانه- البته پس از وقفه‌ای هشت ساعته- می‌پرسم پرسشی را که باید احتمالاً سرِ ناهار می‌پرسیدم- وقتی او گفته بود که خیال می‌کرده من روزی عاشق خواهم شد!...- «میکائیل!... خودِ تو چطور...؟»می‌نشیند روی دیوان، در یک قدمیِ من... آهسته و پرسش‌گرانه تکرار می‌کند...- «من چطور...؟...»حالا که افتاده‌ام وسط، چه سخت‌تر به نظر می‌رسد ادامه دادنِ گردش در میدانِ سخنی چنان نامرتبط!...ولی بالاخره باید بپرسم آن پرسشی را که انگار به جانم بسته است... اسفناک خواهد بود اگر برود و من هرگز ندانم او به چه کسی تعلّق دارد که همچنان و برای یک عمر بیگانه است با من...پس همان‌طور ناشیانه و بلاهت‌آمیز به میان می‌آیم که:- «نظرِ تو چیست؟... دربارۀ عشق؟... در بابِ ازدواج...»نمی‌دانم این را که ناخودآگاه است یا از سرِ عمد... ولی چشم برنمی‌دارد از آن فنجانِ کوچکِ قهوه که می‌چرخد مطیعانه و آهسته در میانِ انگشتانِ کشیدۀ دست‌های باشکوهِ باروک‌وارش...و در همان حال با آهنگی که انگار از سرِ اجمال، بی‌تفاوت و بی‌احساس می‌گوید:- «از نظرِ من؟... خوب است... عالی است...»برایم آشکار است که نمی‌خواهد بیشتر توضیح دهد... فوراً منصرف می‌شوم از ادامۀ ماجرا و برای آن که بیش از آن خود را شرمنده نسازم، عذرخواهی می‌کنم...- «می‌بخشی... پرسشِ خوبی نبود... یعنی بیش از حد خصوصی است... معذرت می‌خواهم...»چشم از فنجانش برمی‌دارد و با نگاهی آلوده به تردید، چند ثانیه‌ای نگاهم می‌کند...بعد با آهنگی پرسش‌آمیز و انگار با قدری شگفتی، می‌گوید:- «یعنی داری دربارۀ زندگیِ شخصیِ من می‌پرسی؟»هر دو دستم را به نشانۀ تسلیم و پوزش‌طلبیِ شرمسارانه، از هم می‌گشایم...- «نه!... عذرخواهی می‌کنم... که فضولی کردم... لطفاً بی‌نزاکتی‌ام را ببخش!»در ادامۀ همان حالتِ نیمه‌بُهت‌زده و انگار ناخودآگاه، بلافاصله جواب می‌دهد...- «خواهش می‌کنم... کدام بی‌نزاکتی؟!... عذرخواهی لازم نیست... ولی... فکر می‌کردم که بدانی!...»- «چه چیزی را بدانم؟!...»ساده و جدّی می‌گوید:- «که من تعهّد دارم...»آن وقت من حیران و منفعل، فقط می‌توانم تکرار کنم که:- «تعهّد داری؟... چه تعهّدی؟...»- “Caelibatus Clericorum”با گیجی تکرار می‌کنم:- «کَئِلیباتوس چی؟؟...»و او فنجانش را می‌گذارد روی میز... تا با دَوَرانِ نرم و مأنوسِ دستِ راستش توضیح دهد:- «Crerical Celibacy ... تجرّدِ روحانی...»می‌گویم:- «منظورت چیزی است شبیهِ سوگندِ پاکدامنی یا پیمانِ تجرّد؟»با حرکتِ آرامِ سر، تصدیق می‌کند...- «بله! دقیقاً همان!... حتماً دربارۀ پیمان‌های سه‌گانۀ بِنِدیکتین[4] مطالب خوانده‌ای...»(ادامه دارد) [1] - عبارت را از حافظ گرفته‌ام به عاریت: لب از ترشّحِ می پاک کن برای خدا/// که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد[2] - عبارت از حافظ: خاطرت کی رقمِ فیض پذیرد هیهات/// مگر از نقشِ پراکنده ورق ساده کنی[3] - نمادهای مربوط به فالِ قهوه[4] - Benedictine پیمان‌های یکی از فرقه‌های کاتولیک منتسب به سنت بندیکت: پیمان فقر، اطاعت و پاکدامنی قسمت بعدقسمت قبل