معرفی کتاب «ردپایی در رمل»

? نام کتاب: ردپایی در رمل? نویسنده: محمدحسن منافی? نشر ۲۷ بعثت? سال چاپ : ۱۳۹۶? معرفی :?️تا به حال کتاب‌های متعددی راجع به تفحص شهدا نوشته شده که اکثرا راجع به پیدا شدن پیکر شهدا و کرامات این عزیزان بوده و کمتر به اعضای گروه تفحص پرداخته شده است. درحالی‌که جای خالی چنین کتاب‌هایی احساس می‌شود.«رد پای رمل» کتابی است که به این بخش از تفحص می‌پردازد. این کتاب چنان‌که «محمدحسن منافی» نویسنده آن می‌گوید در واقع به زندگی روزمره گروه تفحص در مناطق جنگی پرداخته و از طرفی یادنامه‌ای برای شهیدان «علی محمودوند» و «مجید پازوکی» فرماندهان گروه تفحص است.این روزنگاری‌ها که شامل خاطرات سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰ «محمدحسن منافی» است با جزئیات فروان و به‌دور از تکلف‌های ادبی و احساس‌گرایی صرف نگاشته شده است. نویسنده به جای آنکه ما را در این کتاب بدون واسطه با حال و هوای تفحص آشنا کند، از زوایه دید خود ما را به مناطق جنگی می‌برد. در واقع ما سلوک نویسنده را تجربه می‌کنیم?️توضیحات «محمدحسن منافی» نویسنده کتاب :این مطالب فقط دست نوشته‌ای از برهه‌ای که در گروه تفحص بودم است. سال ۷۹ مشغول درس خواندن در تهران بودم. آن زمان خطات بودم و تفحص به خطات نیاز داشت. برای همین با این گروه آشنا شدم. ما دو برهه تعطیلی در تفحص داشتیم یکی سال ۷۶ و دیگری ۷۹ بود.?️نخستین آشنایی من با علی محمودوند در آن دوران بود. در جایی، نمایشگاهی از تفحص شهدا برپا بود. علی آقا یک انگشتر از شهید داشت که از خانواده شهید اجازه گرفته بود و برداشته بود. او این انگشتر را در نمایشگاه عرضه کرده بود و هر ساعت می‌آمد به آن سر می‌زد که برای من اذیت کننده شده بود. این ماجرای اولین آشنایی من و شهید محمودوند است.?️بعدها در منطقه فکه یک مقر ایجاد کردیم و کم کم به کارها سر و سامان دادیم. برای هرکسی در طول زندگی‌اش مقطعی وجود دارد که برایش بسیار مهم است. دوران تفحص برای من و ۱۴ نفر دیگر که در کنار شهدا بودیم لحظاتی است که جزو زندگی محسوب نمی‌شود. مجید پازوکی در طول جنگ هشت گلوله خورده بود و علی محمودوند دوست صمیمی‌اش بود. آقا مجید و علی آقا اخلاق‌های متفاوتی داشتند اما باعث شده بودند که وقتی از ما جدا می‌شوند بچه‌های سرباز انتظار آمدن‌شان را می‌کشیدند. ما هر شب مطالبی را می‌نوشتیم و وظایف هرکسی مشخص بود و گزارش کار را ارائه می‌دادیم.من سختی‌ها، تلخی‌ها و شیرینی‌های زندگی رزمندگان تفحص را به نگارش درآوردم. ما زندگی‌های عالی داشتیم. بر خلاف تصوری که فکر می‌کنند بچه‌های تفحص زندگی زمختی دارند.?️شهید علی محمودوند در زمان جنگ تخریب‌چی بود. پس از جنگ احساس مسئولیت می‌کرد تا پیکر هم‌رزمان شهیدش را برگرداند. ((یک روش تفحص این طور بود که در آن منطقه باران می‌آمد و پس از پایان باران آفتاب می‌تابید. ما با دوربین‌های دوچشمی منطقه را بررسی می‌کردیم. به استخوان‌های شهدا نور می‌تابید و بازتاب آن موجب می‌شد تا آنها را بیابیم. یک روش دیگر این طور بود که گاهی ممکن بود سه ماه با بیل مکانیکی کاوش کنیم و پیکری نیابیم. پیدا کردن پیکر هر شهید روایت‌هایی داشت. مثلا برخی شهدا پاهایشان با سیم تلفن بسته شده بود و حتی تعدادی از پیکرها سوخته بودند و همچنان پس از سال‌ها بوی سوختگی می‌آمد. کالک و نقشه‌های عملیاتی مشخص است و پس از این سالها شرایط فیزیکی منطقه هم دست نخورده باقی مانده بود. علی آقا خودش در این عملیات حضور داشت و از کانال کمیل و حنظله آگاه بود. این کانال‌ها بعد از دو سال گشتن پیدا شدند. آن هم با کاوش یک بند انگشت شهید که از خاک بیرون آمده بود.))در این کتاب می خوانیم:?️((پیکر شهدا(سه شهید) را که تا مغز استخوان‌شان هم سوخته بود. وقتی درآوردیم، بوی سوختگی کاملا به مشام می‌رسید. ما نتوانستیم به خاطر پوسیدگی پلاک‌ها شماره‌ی پلاک را بخانیم و در نتیجه شهدا بی‌هویت ماندند. ولی امید داشتیم حداقل یکی از پلاک‌ها را پیدا کنیم. تمام اطراف را با بیل شخم زدیم و تا غروب مشغول الک کردن خاک‌ها بودیم.پوتین، لباس، اسلحه و قسمت‌هایی از باقی مانده‌ی پیکرشان به دست آمده و حتی زنجیر پلاک را نیز پیدا کردیم. بچه‌ها پشت سر هم صلوات می‌فرستادند. خیلی نذر و نیاز کردیم، ولی آثاری از پلاک هویدا نشد. در لحظه‌ی آخر که به اذان ظهر نیز نزدیک می‌شدیم، ساعتی که روی استخوان دست بود، بیرون آمد. ساعت دوازده و نیم مورخ نوزده را نشان می‌داد. عملیات والفجر مقدماتی 61/11/18 اجرا شده بود.))⬛@sut_kongere_shohada⬛