انتشار آگاهی (قسمت آخر)

مهشید که اومد کنارم اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که چقدر قدش بلنده. نه اینکه فکر کنید الان منظورم یه دختر با قدِ صد و هشتاد-نوده، مهشید شاید صد و هفتاد باشه (یادم باشه ازش بپرسم)؛ اما من به قد هر کسی که ده سانت هم ازم بلندتر باشه رشک میورزم. یادم نمیاد خودم هیچوقت با قدم مشکلی داشتم یا نه اما از وقتی که قدم دیگه ثابت شد و رشد نکرد انگار بابا غافلگیر شد، خیلی وقتا با آه و حسرت بهم نگاه میکرد و میگفت کاش قدت ده سانت بلندتر بود مینو.و این عاملیه که همیشه خودمو زیر سایه ی قد بلندها احساس میکنم و فکر اینکه مثلا اگر بابا منو تو اون موقعیت ببینه چقدر دلش میسوزه که قدم بلندتر نیست.اما خوشحال شدم که مهشید تیپش شبیه خودمه.?هر گروهی دوتا همیار داره و گمونم هر همیاری مسئول دو یا سه تا گروهه. شماره تلفن هامونو نوشتیم تا همیارها گروه تلگرام درست کنن و ما رو توی گروه ها اد کنن و هفته ی دوم هم به مطالعه ی کتاب و کمی آشنایی با همگروهی ها مشغول شدیم و یه تمرین که از بقیه مهم تر بود: "مشاهده ی افکار"مشاهده ی افکار؟؟؟؟!!!!!!مگه اصلا چقدر فکر میکنم؟? من که اصلا فکر نمیکنم. باورتون میشه من صدای افکارمو نمیشنیدم شاید چون باهاشون کاملا یکی شدم.شروع کردم به شنیدن صدای افکارم اول نگاه کردم ببینم چه حسی دارم و بعد اینکه ببینم خب این احساس اگر از افکارِ ذهنمه به چی دارم فکر میکنم و تازه دیدم یک لحظه هم ذهنم خاموش نیست و بدتر از اون اینه که اکثر قریب به اتفاق افکارم منفیه. یک لحظه از خودم ترسیدم، من دارم چیکار میکنم؟ بیخود نیست که لحظه به لحظه بیشتر در تاریکی فرو میرم. حالا فهمیدم چرا موقع خوندن کتاب هم ترس رو یک لحظه تجربه کردم.من ترسیدم چون با آگاه شدن به افکارم، انگار هویتمو از دست میدم. هویت قربانی بودنم خدشه دار میشه و اعتماد به نفس زیادی میخواد که تاج قربانی رو رها کنم. من باید تاج قربانی رو حفظ کنم و جلادهایی که قصور خودمو گردنشون بندازم تا از خودم بابت درجا زدن و به قهقرا رفتن سلب مسئولیت کنم.هر چی کارگاه بیشتر پیش میره متوجه شباهت حرف های آقای عباسی و سهیل رضایی میشم؛ اینکه بدن صادقه و تعارف نداره اگر به حرف خودت گوش نکنی و برای حفظ "من درونی" (تعبیر اکهارت تُله) یا "خودِ کاذب" (تعبیر کارل گستاو یونگ) به راهی بری که راه تو نیست، فشار زیادی رو تحمل میکنی و بهش بی توجهی اونوقته که بدنت دست به کار میشه و تو رو مجبور به رفتن در راهی میکنه که صلاحته و تازه میفهمی تو با خودت هم در صلح نبودی چه برسه به دیگران.جلسه ی پنجم کارگاه آقای عباسی بهمون تبریک گفتن که تا اینجا پیش اومدیم، از نظر ایشون بیشتر راهِ سخت و سربالایی رو طی کردیم. پر بی راه هم نمیگن از گروه ده نفره ی ما دو نفر از جلسه ی سوم دیگه نیومدن در واقع این اوضاع کل گروه ها بود چون یک سوم کارگاه ریخته بود. بگذریم از فیروزه که توی گروه ماست و هر هفته از قم میاد و افرادی که توی کارگاه عصر از انزلی یا کرمانشاه خودشونو به کارگاه میرسونن.انرژی کلاس و تمرین ها خیلی عالی هستن. چقدر خوشحالم که این کارگاه در تقدیرم قرار گرفت. من به این نور آگاهی نیاز داشتم تازه متوجه حرف های سهیل رضایی میشم؛ هر چند هنوز هم از شنیدنشون عصبی میشم اما تازه میفهمم اون هم تلاش میکنه برای کمک به بیرون اومدن از حالِ بدی که امروز خیلی ها درگیرش هستن اما من اصلا در سطحی نیستم که الان با شناختن سایه ها و عقده هام بتونم کاری از پیش ببرم من نیاز به نوری دارم که اول جرات کنم به درون خودم نگاه کنم و این نور رو آقای عباسی و همیارها با عشق به همه ی ما تقدیم میکنن و برای من بیشترین ارزش رو داشته.تازه من خیلی هم دانش آموز خوبی نیستم و تمرین ها رو کامل انجام نمیدم، اما خب کتاب رو خوندم و دیگه توی کارگاه نخوابیدم انگار آبی که روز اول، طوبی جون به دستم داد آب حیات بود.در آخرین جلسه ی کارگاه از گروه هفت، هفت نفر باقی موند؛ ما هفت نفر کارگاه رو تا آخر اومدیم. به پیشنهاد مهشید با همیارمون یه عکس یادگاری گرفتیم.در طول کارگاه با پویش آفتابگردون هم آشنا شدیم که برای کمک به بچه های کار و خیابان راه افتاده. داوطلبینی که هر دوشنبه عصر میرن سر چهارراه های شهرمون و با بچه های کار بازی میکنن، کاردستی درست میکنن و نقاشی میکشن تا این بچه ها هم بچگی کنن و فکر نکنن دنیا خیلی تیره و تاره و هیچکس بهشون اهمیت نمیده؛ تا در آینده با تعداد زیادی بزهکارِ جامعه ستیز مواجه نشیم که با خشم میخوان حقشون رو به بدترین شکل از جامعه بگیرن.بنیاد سپاس لحظه ی حال چهار ساله که فعالیتشو شروع کرده و حالا تونسته ملی بشه تا فعالیت هاشو به همه ی ایران ارائه بده هرچند که این مسیر شاید خیلی طولانی باشه و شاید هم کوتاه بشه؛ اگر مردم ارزش کارش رو درک کنن و به گسترشش که همون گسترش آگاهیه کمک کنن.جلسه ی آخر جشن شکوفه ها داشتیم!?و از اونجایی که این مسیر هیچ وقت فارغ التحصیلی نداره؛ انتهای تمام کارگاه های بنیاد جشن شکوفه ها دارن.سرود ای ایران رو همه باهم خوندیم و انگار که تا به حال این سرود رو نشنیدم. چقدر معنیش فرق میکنه وقتی میشنوی "در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما" و من اونقدر مشعوف و پرانرژی بوذم در اون حال که میخواستم پرواز کنم.در دلم چیزی هست، مثل یک بیشه ی نور مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم که دلم میخواهد بدوم تا ته دشت بروم تا سر کوههمیشه از شنیدن "ای ایران" لذت بردم اما این بار لذت نیست دلم میخواد بتونم این جمله ها رو زندگی کنم هر چند به نظرم خیلی بعید میاد.تا به حال من برای ایران چکار کردم؟ منی که حتی پای خودم نایستادم و به خاطر احساس گناه همه چیز رو رها کردم. اگه بپرسین چرا اینو میگم؟ جوابم اینه که با اینکه در جلسه ی ششم کارگاه حالم خیلی با قبل فرق کرده بود اما هنوز هم زندگی رو اونقدرها به خودم روا نمیدونستم و وقتی توی یکی از تمرین ها مربی گفتن یه نفس عمیق بکشید و بعد پرسیدن این نفس رو روا میدونی به خودت؟ کیا این نفس رو روا نمیدونن؟ و من یکی از اون چند نفری بودم که دستم رو بردم بالا -در حالی که بعید میدونستم کسی دستشو بالا آورده باشه!- و مربی بعد از دیدنمون -در حالی که ناراحتی توی صورتشون مشهود بود- گفتن شما سه، چهار نفر سعی کنین خودتونو ببخشید.از نظر مربی اول و دوم و سوم حق النفس مهمه و بعد بقیه ی حقوق و ما ایرانی ها اصلا هیچ اهمیتی بهش نمیدیم. هدف این نیست که خودخواه و از خود راضی باشیم، مشکل اینجاست که ما استاد خودخوری و خودتخریبی هستیم، با فکرهایی که فقط برداشت های ما از هر اتفاق هستن و در اکثر موارد هم اشتباه میکنیم و اصرار شدید داریم که قضاوت هامون درباره ی خودمون یا دیگران حتما درستن و در طول زندگی با قضاوت ها، خشم ها، ترس ها و ... داریم خودمون رو آزار میدیم و نتیجتا دیگران رو.ما کلا بلد نیستیم در صلح با خودمون و بقیه زندگی کنیم و من فکر میکنم واقعا ظهور اباصالح المهدی چطور امکان پذیره و چقدر باید صبر کنیم تا این آمادگی ایجاد بشه.مربی و همیارها روی سن رو به روی همه ی ما ایستادن و به خاطر فرصتِ خدمتی که در اختیارشون گذاشتیم تشکر کردن و مگه میشه ما نایستیم و براشون دست نزنیم؟همگی ما هم خیلی ممنونیم از این نور آگاهی که به درونمون تابیده و امیدواریم خیلی ها طالب این نور باشن و به دستش بیارن.پی نوشت: به نظرم اگر کسی حالش بد باشه و کارگاه قدرت لحظه حال رو تجربه کنه حالش بهتر میشه و اگر بهتر باشه خوب میشه و اگر خوب باشه عالی میشه.?پی نوشت دوم: مبلغ دهشی که چند روز بعد از پایان کارگاه اعلام شد آه از نهادم بلند کرد تعداد صندلی هایی که برای ترم بعدی از دهش ما تدارک میشد کمتر از تعداد شرکت کننده ها بود.?