شب چهارصد و سی‌ام یا دوشنبه خوشگله

تامام پروژ‌ه‌های بزرگ، کار گل دارند. مثلن برای یک آشپز، خرد کردن پیازها، برای یک بنا، درست کردن ملاط، برای یک ویراستار، غلط‌گیری و لیست را همین جا می‌بندم.در پروسه‌ی تولید فیلم، ارتش یک نفره، داده‌گر، خودش می‌پرد، عین طوقی، طبقه‌ی بالا، فیلم‌نامه پرینت می‌کند، شماره صفحه چک می‌کند، چهار برگ چهار برگ، می‌شمارد و پانچ می‌کند. دقت بفرمایید در این سرزمین پنجاه ستاره، سه سوراخ می‌زنیم سمت چپ، نه چهار تا سوراخ سمت راست.کار گل می‌کنیم که بدون گل‌بازی، ره به جایی نمی‌بریم.دویست و‌ ده برگه را چهار تا چهار تا، سوراخ کردم و انضباط دادم. بی‌شک، این ساده‌ترین نقطه‌ی فیلم ساختن است. باشکوه‌ترین نقطه، آما، تمرکز بر درام و قصه‌گویی است.خودم را به جلسه با استاد طراحی تولید، کارن، رساندم. برگه‌های تفکیک‌شده‌ی هر سکانس را نگاه کرد و از انضباط و تفکیک‌شان تعریف کرد. گفتم ده سالی منشی صحنه بوده‌ام و این‌جای کار را خوب بلدم.گفت پس برای چه به مشورت احتیاج داری؟ گل از گلم شکفت که، والا، در اپیزود آنتونی، دلال مواد، ماریجوانا می‌خواهیم، زیاد، در بسته‌های پلاستیکی. گفت آنلاین می‌شود ماریجوانای پلاستیکی خرید. گفتم ایده می‌خواهم برای طراحی داخل ماشین‌ها. برای خانه‌ی فال‌گیر و یک متل و پمپ بنزین. کارن، فکر کنم هفتاد سال را دارد. قد کوتاهی دارد و امروز یک بوت قهوه‌ای پوشیده بود. در را که باز کرد گفتم ا چه بوت‌های باحالی! گفت تازه دو اینچ قدم رفته بالا. که در دنیای من خیلی است.این برای من نشان از بلوغ و صلح با خویش است. این‌که از شوخی، درباره‌ی آن‌چه قوی‌ترین خصوصیتش نیست، ترس ندارد.کارن، با حرفه‌ای‌ها کار کرده و از قصه‌هایی که می‌گوید مشخص است. من هم، فیلم‌ام را برایش فرستادم، تا از طرف استعداد‌ شش سال پیشم با او سخن بگوید.شاید بگویم آن جای زندگی مهاجرانه‌ام هستم که احساس تعلق می‌کنم، ولی آگاهم چقدر جای رشد دارم. معاشرت طولانی با دوستان همزبان، انگلیسی محاوره‌ایم را متاثر کرده است. قلم انگلیسی‌ام می‌چرخد، چشم و‌ گوشم. زبانم تنبل شده!از روی تردمیل در حرکت، نتوانستم خودم را کنترل کنم و با دست و زانوی چپ خوردم زمین. دردم گرفت؟ البته! در تامام این سال‌ها از این واقعه می‌ترسیدم و حالا، یک ترس دیگر هم کشته شد.وقتی در هفت سالگی، با دوچرخه‌ی کوچکم زمین خوردم و ابروی راستم چهار تا بخیه خورد، تا سال‌ها سوار دوچرخه نشدم. امروز آما، پنج دقیقه بعد از زمین خوردنم، به دویدن برگشتم. من برای ترسیدن زیادی پیرم، برای تسلیم شدن زیادی جوان!چقدر از حکایت آخرشب‌هایمان را حوصله کنم بگویم، رییس ستاره‌های آسمان می‌داند. اکثر شب‌ها، بعد از ورزش، پیاده‌روی می‌رویم، یا بستنی‌خوری، یا سیب‌زمینی و نوشابه. لب آب، یا روی صندلی‌های رستوران‌هایی که بسته‌اند و هنوز می‌شود از فضای بیرونی‌شان استفاده کرد، می‌نشینیم. معمولن جای سازمانی همیشگی، ترتیب همیشگی. خوراکی‌های ثابتی می‌خوریم، حرف‌های مشخصی می‌زنیم و شوخی‌های معمول. این روتین، امنیت می‌دهد. می‌دانم با چه روبرو می‌شوم، چه دوزی از هیجان را خواهم داشت و چقدر از روزمره فاصله می‌گیرم. در این جمع کوچک، معمولن غر نمی‌زنیم، خبر بد منتقل نمی‌کنیم و از کرونا نمی‌گوییم. قراردادهای نانوشته‌ای، این یک ساعت را، به دور از بحران کرده.امشو، حرف این شد که چرا در قصه‌هایم، که یکی از بچه‌ها می‌گوید این‌ها حتی قصه نیست! اسمی ازشان نمی‌برم. رشته‌های بی‌ربط ما، مکانیک، عمران، آموزش، بیزینس و سینما. ما را با بک‌گراند‌های متفاوت فرهنگی و سنی، بریزید در میکسر، بفرستید دل جنوب آمریکا. ما هم‌دانشگاهی‌ها، که داریم کنار هم دوستی و آستانه‌ی تحمل را تمرین می‌کنیم، اکثرن با هم وقت می‌گذرانیم. این روزها، مشق نوشتن جمعی هم، به فعالیت‌هایمان اضافه شده. تصویر بیرونی‌اش را که تصور کردم، خیلی باحال بود. زندگی درون این دایره‌ی کوچک، جالب است. جالب‌ترین نکته، آرام و قرار گرفتن موضعی ما، در ساعات کوتاهی از روز، کنار هم است.می‌گویند ما برآیند پنج نفری هستیم که بیشترین وقت را در کنارشان می‌گذاریم. باشد که از برآیند آموخته‌هایمان، رستگاری، پول، سلامتی، عشق، موفقیت و خانه‌ی منهتن نصیبمان شود. این هم چند خط، برای آنان‌که این روزگاران، خاطراتمان را کنارشان تقسیم می‌کنیم، شب‌های شرجی کم‌ستاره را می‌گذرانیم و شکر و کالری و وزنه و مشق می‌زنیم.ما می‌گوییم قصه، شما بخوانید حکایت، حکمت، دل‌نوشته، بلاگ. من، شهرزاد، قصه می‌گویم تا زنده بمانم.