غُر غُر | پاییز زودرس

قرار بود یه متن قشنگ باشه، ولی از اونجایی که حالم افتضاح و خنده داره، این یک متن شدیدا مزخرفه. ولی فایل صوتی رو گوش کن، با اینکه ادیت نخورده و خامه، خودم دوسش دارم. گوش کن!فایل صوتی: https://uupload.ir/view/recording2_0fxa.mp3/ الان که دارم می نویسم، وسط مردادیم؛ و البته اول پاییز. ماجرا این نیست که من با یه ذره خنک تر شدن هوای این سمت کشور مشکل دارم، ماجرا اینه حواسمون نبود یهو دیدیم تو پاییز ایم. بیرون که میرم این بادو به وضوح حس می کنم. باد پاییزه. یه باد میزنه بهم و یهو همه ی اون برج اعتماد به نفسی که ساخته بودم فرو می ریزه.به زودی پاییز نفوذ خودش به ریشه ی درخت هارو با ریختن برگ از شاخه هاشون نشون میده. کم کم سیب های سبز، سرخ می شن. باد سرد هودی هامون رو از توی کمد صدا میزنه و بیشترمون می دونیم کم کم باید بریم مدرسه و دانشگاه. با این حال تقویم میگه هنوز وسط تابستونیم، ولی واقعیت متفاوته. واقعیت اینه که توی هر چهره ای نگاه می کنی میبینی به تیزی آفتاب تابستون و به سردی باد پاییز؛ بی حال و حوصله ست. واقعیت همینه. واقعیت اینه که کم کم به جای گوش کردن به صدای تریک تریک یخ توی لیوان باید صدای تریک تریک نبات توی آبجوش و زنجبیل رو گوش کنیم.ولی مسئله پیچیده تر از این حرفاست. مسئله کمبوده. مسئله اینه که به یه نقطه ای می رسی که جفت پاهات قفل می شن و نمیتونی حرکت دیگه ای بکنی. یاد حرف شاهین میفتم که میگه: «خواستم مثل آسمان باشم، منجی شهر نیمه جان باشم؛ با همین دست خالی و سردم...» مسئله اینه که خواستم با پولی که با سختی جمعش کردم یه ذره کامپیوترمو ارتقاع بدم و باهاش کار کنم، حالا پوله دود شده. البته کاش دود می شد، رفته تو کامپیوتر ولی فرق خاصی نکرده. به هر حال یکی مثل من برای اینکه پول داشته باشه باید از همه چیش بزنه. از دوستاش، از بیرون رفتنش، از درس خوندن برای کنکور و هرچی. همه ی اینا برای اینکه تازه ماهی 700 هزار تومن بذارن کف دستش. آره، همه ی شهرو گشتم. شاید دلیلش رده سنی مه، شاید هم چون اینجا ایرانه.ترکیب گریه و خنده رو تجربه می کنم و از خودم متنفرم. از خودم متنفرم که به همین سادگی فکر کردم می تونم به یه جایی برسم. از خودم متنفرم که رویا های واقع‌گرایانه م نمیتونه تبدیل به واقعیت شه. از خودم متنفرم که می خواستم پادکست درست کنم و ویدیو بسازم ولی الان فقط نشستم و غصه ی پول رو می خورم. امین میگه برو کار کن. میگه تو قشر ما باید یه چیزو فدا کنی تا یه چیزو به دست بیاری. دلم می خواد داد بزنم. اپیکور میگه: «فکر کردی داد بزنی همه می رسن به حرفت؟»البته داد زدن بی فایده ترین کاریه که می تونم بکنم. چون آدم ها به طرز غم‌انگیزی درگیر مشکلات خودشون ان. هیچکس فرصت گوش کردن نداره. همه پر از حرف های نازده و دردناکی ان که داره از درون می خوره شون؛ و من، اون پسر پر از ایده، نشستم و دارم ایده هامو توی دفتر دفن می کنم. می نویسم مجموعه پادکست نقطه آبی کمرنگ. مجموعه ای که قصد تولید شو دارم. ولی نمیدونم به چی می رسم. پس بهتره بگم قصد تولید شو داشتم. آره درسته، من از این موضوع که پنج میلیونی رو که با بدبختی جور کرده بودم و فکر می کردم با ارتقاع کامپیوتر می تونم معجزه کنم رو نفله کردم. البته که دقیقا همون خرجی رو کردم که می خواستم.بله، من مادِربورد و سی پی یو ی جدید گرفتم، ولی متاسفانه گرافیک داخلی پردازنده م اونقدر ضعیفه که نیازمند خرید یه کارت گرافیک ام. این به این معناست که باید پنج شیش تومن دیگه رو جمع و در این راه نفله کنم. دیشب دلم می خواست بعد از خوابیدن دیگه بیدار نشم، سر پول هایی که یه عده می ریزن دور و آقای ف تو مدرسه ی خودمون ماهی 5 تومن پول تو جیبی داره. به هر حال دنیای ما اینه.شدیدا نیازمند یه دلخوشی ام، یه چیزی که بهم بگه به این زودی پاییز نشده. هیچ چیزی وجود نداره که این کارو انجام بده. وضعیت روحیم افتضاح به توان چند هزاره. کلی کار ناقص دارم و کلی ایده که ازش ناامید شدم. سه تا کتاب باز دارم که کامل نخوندم شون. هندسه ای که نخونده بودم رو تجدید شدم و باز هم هنوز هم نخوندمش. «برادران کارامازوف» صفحه 616 ول شده و کتاب های «باشگاه پنج صبحی ها» و «چگونه یک رمان بنویسیم» به دلیل مزخرف بودن ناقص ول شدن، اگرچه خودمو مجبور می کنم کامل شون کنم. «تئوری انتخاب» رو کامل نکردم. عملا حوصله ی مثل همیشه باشگاه رفتن رو ندارم، به خصوص مستمر و منظم. این وسط بار سنگین حرف های خودم به خودم، از درون منو می خوره؛ چون نه تنها بقیه باور دارن که نمی تونم، خودم هم تقریبا داره باورم میشه که نمی تونم.نه اینکه یک چیز خاص رو نتونم، کلا نمی تونم. توو روانشناسی بهش میگن «ناتوانی آموخته». نمیدونم، اگه یکی دیگه جای من بود و می دید با 5 تومنی که با بدبختی جمع کرده و فکر می کرده می تونه با این ارتقاع ویدیو بسازه و کم کم پول در بیاره، هیچ کار مفیدی نشده بکنه؛ واکنشش چی بود. من واکنشم این بود: نیم ساعت تا یک ساعت حتی یک کلمه هم نتونستم حرف بزنم، بعد هم تقریبا برای هرکی این بدبختیو تعریف کردم یه موضوع بحث دیگه رو بهم قالب کرد و نتونستم بزرگی مشکلم رو نشون بدم. در واقع، این مشکل بزرگی نیست؛ من زیادی کوچیک ام.ببین رفیق، خیلی دوست داشتم همراهم بیای کافی شاپ و یه فنجون قهوه مهمونت کنم، ولی در حال حاضر نیاز دارم که یکی منو یه فنجون قهوه مهمون کنه.همینطوری واسه دل خودم:با دوتا هندوانه زیر بغلبا همین جان لاغر و زردمفکر کردم که می شود جنگیدفکر کردم فقط خودم مَردممرد بیزارِ خسته از بیداداز همه سمت نیزه می باریدبه خودم آمدم، تنم خاریدگفتم از شهر دست برداریدشب شد و سینه را سپر کردممثل یک کوه سخت از فولادخواستم مثل آسمان باشممنجی شهر نیمه جان باشمآشیان پرندگان باشمبا همین دست خالی و سردم......دهانی جریده از فریاد، شاهین نجفی.راستی، هندوانه ها افتاد.خواستم مثل آسمان باشممنجی شهر نیمه جان باشمآشیان پرندگان باشمبا همین دست خالی و سردم...