«وقتی گُم ،گُمنامِ زندگی است»

این اشاره به آن استاشاره بهانگشتِ اشاره­ای که افسرده­ می ­زید!درمُردگی پژمردگی خود ،بی تاب استوازتمامِ تام ها و نام ها گریزانازتمامِ کام های جهانتنها کامِ شیرین خودش را به یاد داردحالاباهمین اشاره برگونه های تو دست می­ کِشممی­ کِشم دستانِ خودم رابه سوی خودهای خودکارِچشمانتکه تو را به جایهمه ی هیچ های جهان دوست دارمتو را به جای آبی که برف می­ شوددوست دارمو به خاطرِنخستین گریه اتکهشبیه موهای بلندِ یک زن لبخند می زندبنگربه اشک های منوقتی که درلابه لای موهای باران مهربان می­ شوندمن­ کمی زیادتر ازهمدردی امکههم دردکشیدو هم تمامِ کشیده های جهان راکِشیدکِشیدن هنرِ زیبایی استآنگاه که توسطِ چشمانِ خمارِسیگار کشیده می­ شویوقتی تمامِ واژه های هم درد رااز صبح تا شب بردوش می ­کِشید!وقتی رنج خودآگاهِ خود را می­ خوریکههمه ی مردم دردنیای آن زندگی می­ کنندجزخودت که درناخودآگاهِ خودت زندانی شده ­ای!همراه شدن خوب نیستوقتی با کسانی همراه می شویکهبی همراه تو را همراهی می­ کنندبا دستانتمی­توان بهترین موسیقی جهان را نواختمی ­توان گیسوانِ آفتاب را عاشق کرددستانِ تو نقاشی است کهوحدتِ مشت ها رادرخیابانِ آزادی ترسیم می­ کندبا دستانِ تومی­ توان بلندترین رمان زندگی را نوشتمی ­توان غم های غمناکی را سُرودبا چشم های تومی­ توان برای همه ی فصل ها عزاداری کردمی­ توان همه چیز را دیدجز آغوشی که مهربانانه خاموش می­ شود!آریبا چشم هایتمی­توانی عینِ عشق را عاشق­ کنیعینِ این همه حرف که درهیچ زمستانی برف نشدند!عینِ همین خیابان کهمیدانَش مشحونِ ازبیابان شدفریادِ مرا از دورمی­ شنویمنی کهدرآنسوی نزدیکی ­ام از شما دورترم!همیشه فریاد را به یاد داشته باشحتا زمانی کهدستانِ کودکی معصوم دستِ تو را می­ خواندوقتی به دستانت قفل زده ­انداما اشکِ نگاهت قرمزمی ­باردپنجره را بازکن و زندگی را سازو قطعه­ ای برای صدای قشنگِ این باران بسازاو به چشمانت رسم باریدن را خواهدآموختحتمن به توخواهد گفت:با چه چشمانی درعزای قلم اشک بریزآهای فریادِ لجباز؟جایی که سکوت صدایی نداردفریادِ من همانجاست!همانجا کههررنِگِ سیاهی را شلاق می­ زنندهمانجا کههرسپیدی به خاطرِ سفیدی اش سرخ می ­شودآنجا که کَرآبادی برپاستکهکسی صدای رنگ های دنیا را نمی­ شنودنگریستن چه زیباستنگریستن به سیبیعنی ­کمی قرمزِ پیشِ پا افتادهو نگریستنِ به توی ادیبمانند آبی است که به دریا ایمان می ­آوردنگریستنِ به تودرکِ یک اتفاق استکهاتفاقی اتفاق می­ افتدمثلِ یک میوه می ­ماندکه برای افتادن آماده استافتادن...چه فرقی می­ کندازارتفاعِ خدایی هزارساله بیفتیمیا درقله ی آسمانی که خورشیدش نشسته می­ افتد!؟یا ازارتفاعِ انسانی کهچسبیده به گناهش تا که نیفتد!دردهانِ این سرمای ستمگرهیچ گرمایی سرد نمی­ شود!و هرتبسمی بی خانمان استمن ازانتهای جهنم می­ آیمبا سبدی ازشاخه های بهشتکهمزه ی زمستان می ­دهندسال هاستدرشمالِ خودم جنوبی را سراغ دارمجنوبی که هرروزبه چشمانِ شمال قسم می خورد!گویا عاشق شده استاو نیز درجهنمِ خودش به بهشتی فکرمی­ کندکهبراریکه ی شادی نشسته استنشستن­ کارِجنابِ جنوب نیستاو باید هرصبح خودش رابرای ایستادن آماده کند؟!دلبستگی های من چقدر شبیه وابستگی هاستشبیه یک فضای پاستورال کههزاران شهردرآستین داردشبیه یک نگاهِ عتیقِ عمیق کهمدرن ها را به فالِ نیک می­ گیردمی­ خواهمبا زخم های همیشهنه همیشه که همیشه «تر» باشمامادرکویرِاین کلمات هیچ سطری خیس نیست!فرقی میانِ میان وکیان استفرقی میانِ نیست و بیستآنگاه که بیست ها همه نیست می ­شوند؟!آه نگو که هرگویی گویا نیستو نمره ی هربیستی نیست است؟!می­ خواهم که به می­ خواهدِ تو برگردمبه مزه ی جنوبِ خودمدرآنجا شورها را هم می ­توان شیرین خواندو هنوزکورها برای بینا شدن فرصت دارندوسطِ این سطرخودم را می­ نویسمشاید کلمه ای به خودآگاهی رسیدو خودِ ما راآگاه کردآوای این آوارآکنده ازفیگورهای فراشعراستو شعردرفروشعرِخودش فرو می ریزد!چه باید گفت ای نام؟وقتی گُم ، گُمنامِ زندگی استو هیچ مرگی درخوانشِ خود پیدا نیستاینجا هواکاملن سیاسی استوهرپرچمی به اندازه ی خودش ایمان داردجز پرچمی کهباد درموهای آن می ­وزد!شعراز:عابدین پاپی(آرام)ازدفترِشعر:حسرتِ این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!