اندر حکایت یک چادر عکاسی یا همان لایت باکس!

خیلی وقت بود که آقای میم گفته بود میخواد یه لایت باکس درست کنه. کلی هم پز داده بود که اگه خودم درست کنم کلی از هزینه های شرکت کم میشه؛ کلی صرفه جویی میشه و تازه کاراییشم بیشتره.از اون به بعد گاهی که زیر چشمی روی مانتیور سیستمش نگاه می کردم، می دیدم که داره تو یوتیوب فیلم نگاه می کنه. منم که نمیخواستم زیاد فضولی کنم، سریع نگاهمو برمیگردوندم.چند روز گذشت تا اینکه یه بعداز ظهر دیدم آقای میم داره یه چیزیو برای آقای خ تعریف میکنه. آقای خ هم هی با هیجان سر تکون میده. کنجکاو شدم که این دوتا دارن چی بهم میگن. آخه هردوشون از زمین تا آسمون با هم فرق داشتند. آقای میم یه جوون امروزی، خلاق و عاشق تکنولوژی بود. به عکاسی علاقه زیادی داشت اما هنوز به اصطلاح کله ش باد داشت! در حالیکه آقای خ نسبت به سنش تجربه زیادی داشت. منطقی فکر میکرد و تصمیم هاشو برمبنای تجربه ای که داشت میگرفت.خلاصه که گوش تیز کردم و متوجه شدم دارند درباره لایت باکس حرف میزنن. منم که عاشق اظهار نظر کردن، سعی کردم خودمو تو بحث جا بدم!آقای میم داشت توضیح می داد که لایت باکس یه جعبه ایه که می تونیم کالاها رو بذاریم توش، نورشو تنظیم کنیم و بعد از کالاها عکس بگیریم. اونوقت دیگه لازم نیست که عکس ها روتوش بشن و بعد برن توی سایت. یه لقمه ی راحت و آماده! بعدشم سینه سپر کرد و گفت که میخواد با وسایل دم دستی خودش یه لایت باکس درست کنه.یک لایت باکس آماده به قیمت 940 هزار تومانمن از همون فاصله ای که بودم (نه زیاد دور که نتونم بشنوم و نه زیاد نزدیک که بگن این دختره چقدر فضوله :))) دیدم چشمای آقای خ یه برقی زد و نیشش باز شد اما اون موقع نفهمیدم برای چی!فردا صبح آقای خ زودتر از همیشه و پرانرژی اومد سرکار. یه کارتن خالی سماور هم دستش بود. مشخص بود کارتن از سالیان قبله. زیرش آب رفته بود و حسابی چروک شده بود. رو به حضار اخمو در شرکت که تازه رسیده بودند، با صدای بلند اعلام کرد که امروز تا بعد از ظهر یه لایت باکس درست و حسابی تحویل ما میده. بعدش هم یه نگاه انداخت که ببینه ما چقدر از این تصمیمش استقبال کردیم و خرکیف شدیم. (طبیعتا خیلی زیاد!? من خودم به شخصه خیلی خوشحال شدم!) آقای خ کارتن سماور رو گذاشت رو زمین و شروع کرد برای خانم میم توضیح دادن که قراره چطوری از دل این کارتن درب و داغون یه لایت باکس تر و تمیز با قابلیت هایی نزدیک به لایت باکس های خارجی تحویل ما بده. خانم میم هم از همه جا بی خبر، بامهربونی سر تکون می داد و تایید می کرد.زیر چشمی یه نگاه به آقای میم کردم دیدم که تا کمر تو مانیتور سیستمش فرو رفته و حتی برای یه لحظه هم سرشو بالا نمیاره. تو پنل کاربری خودم یه بررسی کوچولو انجام دادم، دیدم که آقای میم چنان با حرص داره کار میکنه که یه تنه بازده شرکت رو از 30درصد به 100 درصد رسونده :))در همون حین بود که آقای خ گفت اگه بتونید بهم چند تا کاغذ سفید باطله بدین، میچسبونم به در و دیوار این کارتن و دو تا لامپ هم میذارم توش و کار تمومه! اینجا بود که آقای میم دیگه نتونست تحمل کنه. یه نفس عمیق کشید و گفت اگه کاغذ بذاریم، خط کاغذ داخلش میفته. باید توش یه مقوا به شکل منحنی بذاریم و دوباره فرو رفت تو سیستمش.طرحی که تو ذهن آقای میم بود.من و خانم میم یه نگاه به همدیگه انداختیم و تازه دوزاریمون افتاد که اوضاع داره خطری میشه و شاید بهتر باشه تو کار آقای میم دخالت نکنیم...! آقای خ اما دست بردار نبود. گفت من میرم بیرون تا ببینم لامپ بخوایم بخریم قیمتش چقدر در میاد. یکی دو ثانیه از رفتنش نگذشته بود که آقای میم پاشو از زیر میزش دراز کرد و یه لگد خوابوند زیر کارتن سماور :)) کارتن سماور شوت شد تو هوا و یه تیکه ش پاره شد.دو دیقه بعد امیرحسین که خبری از این داستان نداشت اومد گفت چرا این کارتن پاره این وسطه؟ بعدم کارتن رو برد انداخت دور :))آقای خ با یه مقدار سیم که یکم گچ بهش چسبیده بود برگشت اومد دید کارتنش نیست! رفت گیر داد به مدیریت محترم...مدیریت محترم هم نه گذاشت نه برداشت گفت که زنگ زدیم به نجاری گفتیم که یکی بسازند و بدین ترتیب غائله با تدبیر مدیریت ختم به خیر شد!پایان.