اگر دست ها، پا ها، گوش ها و چشم هایم به حرف آیند

این فقط یک تمرین تخیلی است.آن روز ها ذهنم درگیر فکر های متعددی بود و به این فکر می کردم که اگر همه چیز در این دنیا به طور شگفت انگیزی تغییر می کرد، اوضاع چگونه می شد؟گاهی هنگام تماشای فیلم های علمی - تخیلی، تحقق بعضی از آن ها را در ذهنم تصور می کنم و شاید به همین دلیل آن خواب عجیب را دیدم.چیزی که می دیدم، باور نمی کردم. روی دست ها، پا ها، گوش ها و چشم هایم، لب و دهان رشد کرده بود.کمی ترسناک بود و من لرزش بدنم را احساس می کردم، اما باید بر خود مسلط می شدم تا بتوانم بفهمم دور و اطرافم چه خبر است؟همه آن ها با یکدیگر صحبت می کردند و هیچ کدام فرصت شنیدن صحبت دیگری را نمی داد. به دلیل سر و صدای زیادشان خواستم که گوش هایم را بگیرم تا چیزی نشنوم، اما به محض این که دست ها را به سمت گوش هایم آوردم، صدا چند برابر شد.گوش هایم داد کشیدند و گفتند: آهای چه کار می کنی؟ دست هایت راه نفس کشیدن ما را سد کرده اند.کمی فکر کردم، درست است که اعضای بدن من به طرز عجیبی صحبت می کنند، اما من که زبان خودم را از دست نداده ام.پس می توانم با آن ها حرف بزنم تا هم آن ها کمی آرام بگیرند و هم من بدانم اوضاع از چه قرار است؟با صدای بلند گفتم: بس کنید، سردرد گرفتم. همه از تن صدای من ترسیدند و ساکت شدند. حال با خیال راحت می توانستم ماجرای این اتفاق عجیب را متوجه شوم.با صدایی آرام پرسیدم: این جا چه خبر شده است؟ دوباره همهمه ای به پا کردند.این بار با صدای بلند تری گفتم: وقتی سوال می پرسم فقط یکی از شما جواب دهد و از چشم هایم خواستم تا ماجرا را تعریف کنند.آن ها تعریف کردند که: ما در وجود همه انسان ها، آفریده هایی ناطق هستیم، اما تا شما از ما نخواهید، ما خود را از شما پنهان می کنیم تا آثار و نشانی از زبان و دهانمان بر شما هویدا نگردد و صدای ما در گوش هایتان طنین انداز نشود.پرسیدم: پس چرا حالا تصمیم گرفتید، این ویژگی ها را نشان دهید؟ من که به خاطر نمی آورم از شما درخواست کرده باشم که با من ارتباط برقرار کنید؛ البته شاید هم در ته قلبم چنین چیزی را آرزو کرده بودم.این بار گوش هایم گفتند: تو هر روز با چشم هایت فیلم های تخیلی زیادی را تماشا می کنی و با گوش هایت داستان های عجیبی را می شنوی.ما فکر کردیم که دیگر زمان آن رسیده است تا تو از این قدرت خارق العاده ما با خبر شوی.دست هایم هم ادامه دادند: فراموش نکن، ما هر روز قلب تو را لمس می کنیم و از تپش هایش احساس تو را درک می کنیم.هم خوشحال بودم که به جز زبانم، 4 عضو ناطق دیگر هم دارم و هم نگران بودم که چگونه باید با این قضیه کنار بیایم؟در گیر و دار افکارم بود که پا هایم با صدای بلندی گفتند: دیروز که به کارگاه اختراعات یکی از دوستانت دعوت شده بودی، شور و شوقت را برای تماشای اختراعات او از نحوه قدم برداشتنت بر زمین، احساس می کردیم.چشم ها گفتند: بله درست است، ما برق عجیبی را لمس می کردیم و دست ها هم از لمس اختراعات و گوش ها از شنیدن توضیحات با جان و دل، حکایت می کردند.راست می گفتند، شاید علت این همه علاقه من به فیلم های علمی - تخیلی، این بود که مایل بودم، روزی فضایی را تجربه کنم که بتوانم با تخیلم در آسمان اختراعات، ستاره ای را به نام خودم ثبت نمایم.شاید حال که اعضایی سخنگو در کنارم بودند، آرزویم خیلی هم دور از دسترس نبود و فقط قدرت و تلاش بیشتری می خواست.این بار من شروع به صحبت کردم و آن ها فقط گوش کردند. برایم جالب بود که به جز گوش هایم، بقیه آن ها چگونه صدای مرا می شنیدند؟ اما انگار با گوشی از عمق جانشان حرف های من را می شنیدند و تحسینم می کردند.من در صحبت هایم بیشتر از آرزوی اختراع کردن وسایلی گفتم که شاید دانشی هم درباره ساخت آن ها نداشتم.گفتم: دوست دارم، پروتز هایی اختراع کنم که در خدمت علم دامپزشکی باشد تا دیگر برای یادگیری آناتومی آن ها احتیاجی به مرگ هیچ یک از حیوانات نباشد.دوست دارم، حال که شما صد ها برابر بیش از گذشته در کنار من هستید، عینکی اختراع کنم که دیگر هیچ نابینایی از دیدن جهانی به این عظمت و زیبایی محروم نماند و نابینایی به طور کامل با آن درمان شود.مایلم قرص هایی تولید کنم که با مصرف آن ها انسان ها دیگر احتیاجی به خوابیدن نداشته باشند ونیرویی خارق العاده پیدا کنند و....شاید اگر مادرم من را از آن خواب رویایی بیدار نمی کرد، هنوز هم به بافت گیسوان رویا هایم مشغول بودم. وقتی چشمانم را باز کردم، جلوی آینه رفتم به گوش، چشم، دست و پاهایم نگاه کردم تا شاید در بیداری هم اثری از آن لب و دهان بر اعضای بدنم را ببینم.اما همه آن ها در شکل و حالت طبیعی و همیشگی خود بودند. حیف چه رویای قشنگی بود. ای کاش همیشه در این خیال زیبا می ماندم.من باید خواب های رویایی ام را جامه عمل می پوشاندم. قلم و کاغذی برداشتم و هر آنچه که در آن خواب بر من گذشته بود در آن یادداشت کردم.کسی چه می داند، شاید روزی این خیالات را پر و بال بیشتری داده و در کتابی چاپ کنم.از شما چه پنهان که هنوز هم صدای آن ها در گوشم زنگ می زند و گاهی در ذهنم با آن ها صحبت می کنم.شاید خنده دار باشد، اما گاهی احساس می کنم که آن ها هم در جلوی آینه برایم چشمک می زنند.امیدوارم که باز هم در خواب همدیگر را با زبانی ناطق ملاقات کنیم و این بار از چگونگی برآورده کردن آرزو هایمان سخن بگوییم. آرزو هایی ناب با دستاورد هایی ناب تر.راستی اگر روزی شما هم در خواب و رویا با این اعضای بدنتان صحبت کردید، دوست دارید که چه بشنوید و چه بگویید؟ اگر برایم بنویسید خوشحال می شوم.