دست هایی که تکرار نمیشوند

لحظه ی دیدار که فرا رسید، گریه امانم را برید. نمی دانم چرا گریه میکردیم. آن روز در تک تک نقاط کره ی زمین، در فاصله ی یک اتاق، یک بیمارستان، یک شهر، یک کشور، یک قاره و هرجایی از زمین که آدمی سکونت گزیده، یکی چون من با گریه به زندگی سلام کرد. مشخص نبود مسیری که قرار است با پاهای ما پیموده شود. یکسان است و یا هر کدام از ما مسیرمان متفاوت از دیگری است و هیچ وقت قرار نیست همدیگر را ملاقات کنیم. نمی‌دانم چه تعدادشان دختر زیبای خانواده می‌شوند وچه تعدادشان پسری شاخ شمشاد... خانواده به شدت از آمدن من استقبال کردند.پدرم با جعبه ای شیرینی به خانه رفت وخبر آمدن من را به برادرانم داد، بالاخره خداوند دختری به این خانواده بخشید. پدرم گاهی از خاطرات مشترکمان می‌گوید. اینکه هرجا میرفت مرا باخود می‌برد ومن به او وابسته بودم. اما وقتی این وابستگی شدت پیدا کرد، سعی کرد موقع رفتن به بیرون مرا از خود جدا کند و بگذارد خانه بمانم. می‌گوید بعد از چند وقت که متوجه شدی دیگر خبری از گردش های دو نفره نیست، با تکان دادن دست به نشانه ی خداحافظی بدرقه ام میکردی. این خاطرات یک تا دوسالگی مرا برایش تداعی می‌کند. همه از وابستگی من به پدرم آگاه بودند و از بچگی بخاطر این حجم از وابستگی سوژه جمع بودم. مفهوم خانواده برایم از کودکی واضح بود. نیازی به تعریف نداشت. هرچه بزرگتر شدم، وابستگی و دلبستگی من بیشتر وبیشتر میشد. خاطرم هست، ده ساله بودم در حیاط مدرسه روی سکو، خیره به بازی دختران آبی پوش، ازخودم پرسیدم دوست داری جای کدام یک از دختران باشی، ذهنم اسم ها رابه ترتیب حروف الفبا چید و من هربار جوابم خیر بود. بسیاری از من زیباتر، زرنگتر، باهوش تر، پولدارتر و..... دیگر بودند. اما من چیز دیگری بودم. ناخودآگاه بغض گلویم را گرفت. حاضر نبودم خودم را با هیچ کسی عوض کنم. این بهترین احساسی بود که خداوندبه من هدیه نمود. مرا در آغوش گرم خانواده ای قرار داد که هر لحظه ی زندگی محبت وامنیت را حس کرده بودم.خانواده اولین هدیه ای بود که خداوند به من داد. در واقع من از جانب ایزد منان هدیه ای بودم به دامان پدر ومادر، و آغوش امن آن ها هدیه ای برای من، شاید دوران نوجوانی دوره ی کوتاهی دچار یاس، بی هویتی، سرخوردگی شدم اما زود گذر بود . نمی‌دانم خوشبختانه یامتاسفانه تلفیقی از سنتی ومدرن شده ام که باز وزنه ی سنت برایم ثقیل تر است. گاهی بخاطر طرز تفکری که دارم، حرف هایم با دوستانم به بحث ومجادله کشیده می‌شود.ناخوداگاه اکثر اوقات طرف والدین را می‌گیرم. دست خودم نیست. حقیقتا به این جمله ایمان دارم :آنچه که جوان در آینه تماشا میکند، پیر در خشت خام می‌بیند. حتما که در بعضی از موارد والدین بهتر از ما می‌توانند خوب و بد را تشخیص دهند و یا صلاح مارا بهتر از خود ما می‌دانند. نمی‌گویم با پدر ومادرم بحث نکرده ام، که متاسفانه خیلی وقت ها دختر بدی بوده ام. صدایم رابلند کرده ام، بحث کرده ام. و بلافاصله پشیمانی و اشک ندامت، روزانه وقتی نگاهشان میکنم در دلم قربان صدقه شان میروم. یکبار به مادرم گفتم :اگر حرفی نمیزنم، کلام محبت آمیزی نمیشنوی، درست، اما هیچ فرزندی نیست که پدر ومادرش را دوست نداشته باشد. از دختران وپسرانی شنیده ام که خانواده درکشان نمی‌کند، تفاوت نسل ها، بیداد می‌کند، ولی این دلیل نمی‌شود آن ها را نادان یا ساده لوح فرض کنیم. مادرم زن باسوادی نبوده ونیست، اما مادرانه های پررنگ و لعابش جایی برای نقد وحرف اضافه نمی‌گذارد. چشمان نگرانی که همیشه به دنبالمان بوده و ما را، احوالاتمان را رصد کرده و آرزوهای خوبی که تا همیشه برایمان خواسته، به وقت ترس وبی تابی تنها آغوش مادر پناهگاه امنی بوده که ترس ها را پشت آن جا گذاشتم. انگار احساسی که از دست های پدر ومادر به ما منقل می‌شود با هم فرق دارد. می‌دانم هرگز آدمی پیدا نمی‌شود که اندازه این دو نفر مرا بخواهد و دوستم بدارد. تنها احساسی که نتوانستم حتی ثانیه ای آن را درک کنم احساس مادرانه است. خودم را جای خیلی از آدم ها قرار داده ام تا بتوانم با آن شخصیت، آن آدم، همزاد پنداری کنم، اما مادر بودن تنها احساسی بود که دریافتم باید اتفاق بیفتد. دوستی دارم که شش سالی هست نعمت مادر شدن به او عطا شده، یک بار از او پرسیدم :مادر بودن چگونه است؟ گفت:بچه که به دنیا آمد، تمام احساس وادراک یک زن متعلق به بچه می‌شود. گفت :اکنون 80 درصد زندگی و حواسم متوجه آن دو بچه ای است که خدا به من عطا کرده، گاهی خودم را نیز فراموش میکنم. وقتی خوابیده اند، دوست دارم بیدار شوند و صدایشان را بشنوم.طاقت اشکشان را ندارم، وقتی می‌خندند تمام خستگی های از تنم می‌رود. نمی‌گویم همیشه حق با پدر ومادر است. اما منصفانه نیست انگشت اتهام را همیشه به سمت آن ها گرفت. عقربه های ساعت زمان را نشان می‌دهد، زندگی رسم آشنایی دارد. قرار نیست همیشه من فرزند بمانم، قرار نبود کوچک بمانم. هرچه بزرگتر میشوم، گذر زمان را در نگاه پدر ومادرم مشاهده میکنم. جایمان عوض شده، اکنون نوبت دست های من است برای گرفتن دستهایشان، اما توان وقدرت دست های آنها هنوز بیشتر است. گاهی حس میکنم پدری اگر به فرزندانش ظلم کرده، عمدا نبوده، جهل سهم عظیمی در سرنوشت مردانی که پدر نبوده اند، داشته، اما مادر، همان نه ماه، کافیست که بتواند ما را متقاعد کند که حرمتش را حفظ کنیم.حس تلخیست فرزندی را به دنیا آوری، برای قدم هایش ذوق زده شوی، برای بابا، مامان گفتن هایش جان فدا کنی، از لذت هایی خودت را محروم کنی تا او بتواند کودکی کند، بزرگ شود، اما طاقت حرف های تورا نداشته باشند. همیشه به گوشمان خورده، بچه ها از نصیحت بیزارند و دوست ندارند چنین حرف هایی بشنوند، شاید اگر بعضی از این نصایح را آویزه گوشمان کرده بودیم. سرنوشت جور دیگری بود. می‌بینی بعضی اوقات شرایط کار وزندگیت روی روال نیست، چرخ زندگیت خوب نمیچرخد و دست انداز هایی در جاده زندگی، حرکت تو را آهسته می‌کند.گاهی نشدن های زندگی ما ناشی از دل تنگ پدر ومادریست که فراموششان کرده ایم. یقین دارم که دل شکسته ی پدر ومادر، فرزند را در زندگی عقب می اندازد، حیف از وقت هایی که به تنهایی تلف شد و پدر ومادری منتظر گفت وگوی دو نفره با فرزندشان عمر را سپری کردند. خانواده، بهشتی که در این دنیا به ما ارزانی شده و ما با غرور و لجاجت شاید آن را به جهنم بدل کنیم. هیچ کس جای خانواده را نمی‌گیرد. حتما روزی حسرتی ابدی گریبان آنهایی را میگیرد که خانواده را پشت سر جاگذاشتند برای پیمودن مسیر هایی که آنها را از بهشت دور می‌کرد. «خاویر زانتی» اسطوره ی باشگاه اینتر در خاطرات شیرینی که با اینتر تجربه کرده، یک خاطره تلخ فراموش نشدنی همیشه کنج ذهنش جا خوش کرده که لابد به گوشتان خورده :شب قهرمانی اینتر در جام حذفی، زانتی که برای جشن قهرمانی آماده میشد، پیامی تلفنی از مادرش دریافت می‌کند وبه او بابت قهرمانی تبریک می‌گوید وابراز احساسات می‌کند، خاویر به هوای اینکه بعدا جواب مادرش را می‌دهد پیام را بی پاسخ می‌گذارد، اما مادرش فردای آن روز دیگر بیدار نیست تا زانتی بتواند با او حرف بزند. گاهی به به دوستانم می‌گویم :هیچ آدمی در زندگی ارزشش را ندارد که به خاطرش قید پدر ومادر را بزنیم. پیش آمده که حرف هایم را احساسی و به دور از منطق دانسته اند. اما منطقی هم که می اندیشم پشت پا زدن به بیست، سی سال محبت، عشق، ایثار، جنون می‌خواهد وبس.