قضیه ی نوع ششم... قانون بقای بغی...

بپرسی چطوری؟... طبق معمول باید بگویم...خوبم عزیزدلم!... و بی نهایت خسته... خستۀ خسته...روز عجیبی بود... شبیهِ پاری وقت ها، خوب... و سرشار از غرائبِ همیشگی...امتحان درسِ "تجزیه و تحلیل آثار نقاشی" داشتم با بچّه ها... ممتحنِ همراهم در کلاس، یکی از دانشجویانِ قدیم خودم در دانشگاه بود... از ورودی های هشتاد و نُه که همان سالِ اولِ استخدامم در دانشگاه، با ایشان کلاس داشتم و الان خودش از کارشناسان دانشکده و همکار ما شده ... در نتیجه آنقدر جلوی بچّه ها "استاد استاد" گفت که حسابی شرمنده شدم و عوضش در مرتب کردن صندلی ها و خاموش کردن چراغ ها و سیستم سرمایشی کمکش کردم که بی حساب شویم...بعد از امتحان... از کلاس که در آمدم یکی از دانشجوها منتظرم مانده بود... خیلی ریزاندام و ظریف و غمگین... با چشمانی زیبا و اشک آلود آمد و به من گفت:"استاد کمی وقت دارید؟..."مگر می شد بگویم نه؟... آنقدر که شکننده به نظر می رسید...همۀ کارهای عالم را گذاشتم کنار و گفتم... "بله البته!...خواهش می کنم بفرمایید!..."گفت:"یکبار در کلاس گفتید که تیپ شخصیتیِ شما "infj" است... من هم همینطور... حالا بگویید چه کنم؟..."گفتم:"خیلی خوبست که!...لذّتش را ببرید..."گفت:"نه اصلا خوب نیست!... من خیلی حساس و نزدیک به افسردگی هستم... شما چه کار کرده اید که از بدبینی ِعمیق نجات پیدا کردید و به این آرامش و خوش بینی رسیدید؟"بعد خیلی هم مهربانی کرد و گفت:"تا به حال نشده دلم بخواهد مثلاً کسی را الگوی رفتاری قرار بدهم تا این که با شما روبه رو شدم..."مطابق معمول شتاب کردم که به سرعت از اشتباهی مهلک درش بیاورم و فوراً همان توضیحِ همیشگی را گفتم که خوبی ها و قابلیت ها همه در شما است که آن را بر یک شخص بیرونی...مثلاً یک معلم معمولی منعکس می فرمائید...والله دروغ چرا؟... در واقع همان طور که خواهرم خوب مرا می شناسد من یک دلقک بدبین جهنمی ام... ولی نمی شود که صاف بایستی جلوی دانشجویت توی چشمش نگاه کنی و این حقیقت دردناک را بگویی...اصلا اگر می خواستم این بی آبرویی ها را طفلک دانشجوهام بفهمند که با نام جعلی قصه نمی نوشتم...در نشریه ی دانشکده منتشرش می کردم...به دانشجوی کوچکم توضیح دادم که البته من هم خیلی حساس هستم و خیلی ریزبین مثل خود شما ولی فکر می کنم خواندن کتاب های روانشناسی...خیلی کمکم کرده... بعد یکی دو کتاب_ مقدمتاً _ معرفی کردم و گفتم...هر وقت سوالی هم داشتید در خدمتتان هستم... ان شاالله...بعد کلّی دانشجوهای دیگر آمدند سراغم... برای آزمون و ارائه و این ها... هر یک با حکایتی... مثلاً آن یکی که اهل افغانستان است و دکترای پژوهش هنر در استانبول را ناچار نیمه رها کرده و آمده اینجا به این امید که مجدداً فوق لیسانسی بگیرد و شاید زن و فرزندش را از هرات بتواند بیاورد به ایران...گفت هرات تا مشهد فقط سیصد کیلومتر راه است... گفت می بینید که لهجه ام چقدر نزدیک به مشهدی است... و البته فارسی را به لهجه دری خیلی شیرینی حرف می زد... همان طور که به یاد زن و فرزند، چشم هاش از اشک پُر می شد...می گفت در کشورم مرا تهدید به مرگ کرده اند چون پیشه ام نقاشی است... نامه فرستاده اند برای خانمم...می گفت خانمم مدیر آموزش و پرورش منطقه بوده و الان در خانه پنهان شده با دو بچه... تنها بی کار...کشتن نقاش مرا به یاد "کشتن مرغ مقلّد" می اندازد...و از خودم لجم می گیرد که هیچکاری برای نجات هیچکس از دستم بر نمی آید...تازه گهگاه آدم ها را می رنجانم... مثلاً امروز مدیر گروهمان می گفت:" آقای ورجاوند این چه وضعش است؟!... برای بچه ها مگر درست توضیح نمی دهی؟... بهشان گفته ام سه موضوع و شش استاد به ترتیب برای پایان نامه معرفی کنید... سه موضوع نوشته و شش بار نوشته استاد ورجاوند!..."به نظرم دلخور بود از من... به خیالش بچه ها را گول می زنم یا مثلاً خیلی بی خودی آسان گیرم و این حرفها... در حقیقت به این سادگی ها که نیست... اصلاً شاید همان تیپ شخصیتی است که موجب می شود زیادتر از حد لزوم شاید دست و دلم بلرزد و همانطور ترسان ترسان و همراه با ناراحتی شدید وجدان، از همه حمایت کنم و نتیجه همین می شود که خیال می کنند به دردشان می خورم... هر چند این فضولی ها گاهی هم نتیجه ی معکوس می دهد...مثلا این دانشجوی هشت سال قبلم که با توپ پُر آمده و نیامده برای تسویه حساب و گرفتن مدرک... با هر مانعی که رو به رو می شود، به من پیامی می دهد که تقصیر شما است یا وظیفه شماست که چنین و چنان...ناچار سر آخر از آن پاسخ های کوتاه کافکایی نثارش کردم که افتد و دانی...گفتم:"متاسفانه تا اطلاع ثانوی مراحل فارغ التحصیلی ظاهراً این طوری است... هر طور شما صلاح بدانید بنده در خدمتم...موفق باشید..."تشکر کرد با یک گل سرخ...خواهش کردم با یک گل صورتی...فکرش را بکن!...آدم شش بار پشت سر هم بنویسد ورجاوند... ورجاوند... خدا خیرش دهد... من خودم هم اگر بخواهم شش بار اسمم را پشت سر هم بنویسم سرگیجه می گیرم...خانم دکتر به دانشجوها می گفت..."استاد شفاعتی که از او شاکی هستید، هنوز خیلی جوان است ولی خیلی باسوادتر و بهتر از قبلی ها است... مثلاً همین استاد ورجاوند که الان شما دوست دارید همه با او پروژه بگیرید، سال های اول خیلی دانشجوها از دستش شاکی بودند!..."بعد رو به من کرد و گفت:"اینطور نیست آقای دکتر؟..."با صدای بلند از پشت ماسک خندیدم...گفتم: "بله!... من خیلی بد بودم... الان ولی یادگرفته ام بدی هام را طوری قایم کنم که اگر شش تا هم شوم آن ورش پیدا!!..."