هوبخت سه قبر خالي ...

روايت اسارت برادرانتا به حال برایتان اتفاق افتاده پنج دقیقه منتظر کسی باشید؟ چه حالی پیدا می کنید؟ اگر خیلی عزیز باشد چه؟ حالااگر 10 دقیقه شد چه؟ 30 دقیقه چه؟ 33 دقیقه چطور؟ 33 روز، 33 هفته، 33 ماه، 33 سال ...حالا فکر کن بخواهی برای انتظار سه عزیز در این مدت بگویی و بنویسی. دیدی کلمات کوچکند! این‌ها که می‌خوانی از زبان اسماعیل است. روایت سه برادرش احمد، مرتضی و علی که دو هفته پس از شروع جنگ رفتند و دیگر نیامدند. همین.علی، دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه شریف در گروه چریکی شهید چمران ثبت نام کرده بود و در انتظار دوره آموزش یک هفته‌ای بود. اولین نماز جمعه پس از آغاز جنگ بود که احمد و مرتضی- برادرانش- را دید. احمد گفت: یک گروه از وزارت کشاورزی می خواهد به منطقه برود. شما هم بیایید با ما برویم. اولین و آخرین قرار جنگی سه برادر در نماز جمعه گذاشته شد.روز پانزدهم مهر 1359 از طرف انجمن اسلامی وزارت کشاورزی 32 نفر برای اعزام به جبهه جمع شدند. قبل از اعزام نماز جماعت خواندند اتوبوس به سوی سرنوشت به راه افتاد. سرنوشتی که همچنان ادامه دارد ...آن روزها اوضاع حسابی به هم ریخته بود و سازمان و تشکیلات منظمی برای سازماندهی افراد داوطلب جنگ وجود نداشت. هرکس دل در گرو انقلاب و میهن داشت، با هر وسیله‌ای که می‌توانست راهی جنوب می‌شد. خیلی‌ها با ماشین شخصی خودشان می‌رفتند.اتوبوس به اهواز رسید و تقریباً بدون توقف به سوی خط مقدم راه افتاد. دشمن تا سه راه دارخوین پیش آمده بود و آنها فکرش را هم نمی‌کردند. شب را در دارخوین می‌خوابند و صبح وقتی بیدار می‌شوند، خود را در محاصره تانک‌ها می‌بینند.همان شب تلویزیون عراق تصاویر آنها را نشان می‌دهد و زنده بودنشان مسجل می‌شود. کم کم به خانواده‌ها خبر اسارت را می‌دهند این خبر برای خانواده هوبخت که جای سه پسر خود را خالی می‌بیند، از همه سنگین‌تر است. هیچ کاری از دست هیچکس ساخته نیست. کم کم صلیب سرخ آمار و نام اسرا را اعلام می‌کند و برخی هم برای خانواده خود نامه می‌نویسند اما از آن ها هیچ خبری نیست. نه صلیب سرخ خبری دارد، نه نامی و نه نامه‌ای! انتظار آغاز می‌شود.سال 61 خبری از آنها می‌رسد. یک سرباز که موفق شده بود از اسارت فرار کند به خانه هوبخت می‌رود و این‌گونه می‌گوید: من و دو نفر دیگر خودمان را به رودخانه‌ای پرت کرده و موفق به فرار شدیم.این سرباز گفت: آدرس خانه شما را علی و مرتضی به من دادند. سرباز پیش مادر خانواده چیزی نمی‌گوید و به برادران در خفا اشاره می‌کند: وقتی فهمیدند احمد چه کاره است، او را به شدت شکنجه کردند و آنقدر حالش وخیم بود که از بقیه جدایش کردند دیگر منتظر احمد نباشید!جنگ هم تمام شد و از هوبخت‌ها خبری نشد. مادر خانواده چند ماه مانده به آزادی اسرا از دنیا رفت. شاید این هم خواست خدا بود. بدون شک مادر دیگر طاقت آن همه تنش را نداشت.آزادگان گروه گروه به وطن بازگشتند و طوفان در خانواده آغاز شد. به هر جا و هر که توانستند سر زدند و خبر گرفتند. اما هیچ خبری نبود.روزها، هفته‌ها، ماه‌ها و سال‌ها گذشت و تنها خبر، بی‌خبری بود. حالا اگر می‌خواهی کمی بغض‌هایت را سبک کنی به بهشت زهرای تهران برو. قطعه 50، ردیف هفت، شماره‌های 116 ، 117 و 118، سه قبر خالی ...اشک، فاتحه، انتظار، تردید. چگونه باید این سه خلاسرد و سنگین را پر کرد؟اولشهید احمد هوبخت فرزند محمود متولد 1318 در محله دخانیات تهران به دنیا آمد. لیسانس کشاورزی و فوق لیسانس کامپیوتر گرفت و استادی دانشگاه صنعتی شریف و کارمندی ارشد وزارت کشاورزی قبل از انقلاب و قائم مقامی وزیر کشاورزی بعد از پیروزی انقلاب را تجربه کرد. اولین شرکت کامپیوتری و اولین سیستمIBM را نصب نمود و جزوات دانشگاهی را منتشر ساخت. در دوران کودکی قرآن را نزد مرحوم آیت الله طالقانی آموخت و به قول خودش هر بار که قرآن را خوب تلاوت می‌کرد توسط ایشان با یک مشت نخود و کشمش تشویق می‌شد. زمان درگیری‌ها و راهپیمایی‌های انقلاب حضوری فعال در بطن انقلاب داشت. بعد از انقلاب به دلیل فراست و هوش سرشارش به سمت قائم مقامی وزارت کشاورزی رسید. در آخرین نماز جمعه‌ای که شرکت کرد با برادرانش قرار گذاشت به جبهه بروند و این آغاز راهی بی‌انتها بود.دوممرتضی متولد 1334 و بسیار جسور بود. هیچگاه دیده نشد از چیزی بترسد. در هنگام درگیری با گاردی‌ها با شجاعت تمام سنگ به شیشه ماشین آنها پرتاب می‌کرد و هنگام درگیری‌های انقلاب و تسخیر اماکن مختلف رادیو، ارگ، پادگان حر و پادگان حشمتیه با شجاعت تمام شرکت کرد و به وسائل نظامی بدلیل دوره سربازی کاملاآشنا بود. به پادگان همافرها رفته و اسلحه خانه را چند شب قبل از پیروزی انقلاب خالی کرده بودند و با خود تیربار، اسلحه ژ-3، کلت و سرنیزه و انواع و اقسام مهمات را آورده بود.در روز 21 بهمن با اسلحه از منزل بیرون رفت و تا شب در حال درگیری با نظام منحوس پهلوی بود. اطاعت عجیبی از امام خمینی داشت و هرگاه ایشان پیامی می‌دادند با دقت کامل گوش می داد و همه را تشویق می‌کردند که کاملا گوش کنند. به شغل‌های آزاد مختلفی از قبیل ساختمان سازی و ... مشغول بود. بسیار شاداب و فعال، بذله گو و شوخ طبع بود.می‌خواست به کردستان برود که در نماز جمعه احمد را دید ...سومعلی دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف بود. زمان پیروزی انقلاب 19سال داشت و با رفقایش اعلامیه های حضرت امام را در دانشگاه‌های مختلف تهران توزیع می‌کردند. دانشجوی ممتاز و انقلابی!اما این همه فعالیت علی نبود. وضعیت اقتصادی خانواده چندان مناسب نبود و او با طراحی و دوخت کیف به تامین مخارج هم کمک می‌کرد. دلش می‌خواست کارخانه‌ای راه بیندازد و طرح‌هایش را عملی کند.تنور مبارزه که داغ شد با مرتضی راهی خیابان‌ها شد و اسلحه به دست گرفت.انقلاب که پیروز شد روی جریان‌های مختلف سیاسی در دانشگاه‌ها مطالعه و تحقیق می‌کرد. می‌گفت در کلاس ما 15 نفر حزب اللهی هستند و 15 نفر هم از سایر گروها!از کتاب جدا نمی‌شد. روی انتخابات حساس بود. با تحقیق رای می‌داد و بقیه را هم به شرکت در انتخابات تشویق می‌کرد. می‌گفت نباید گذاشت انقلاب دست منافقین بیفتد. این حرف را زمانی می‌زد که هنوز منافقین افشا نشده و از همه بیشتر ادعای انقلابی بودن داشتند!در گروه دکتر چمران ثبت نام کرد اما سرنوشت برای او چیز دیگری رقم زده بود.⬛@sut_kongere_shohada⬛