طناب پوسیده

خورشید از میان ابر های خاکستری، بر چهره‌ی ماتم می‌تابید. نگاه پریشانم به قله پوشیده از برف، مبهوت و بی ‌حرکت مانده بود تا اینکه صدای اذان از گنبد مسجد وارد کوچه های خسته‌ی ذهنم شد و سکوت را شکست. ناگهان چنگ عمیقی به گلویم زده شد و تا زمانی که پنجره را کامل ببندم تا حد مرگ سرفه کردم.مادرم به خانه برگشته بود. به شیوه مادرانه و مهربانش چند بار نامم را صدا زد. بدن مچاله شده‌ام را با خروارها غم از روی تخت بلند کردم و رو به آئینه ایستادم. چشم‌هایم در گودال تشویش و افسوس چال شده بود و رنگی به رخساره نداشتم. با لبخندی مصنوعی از اتاق خارج شدم.لرزش نگاه دلسوزانه‌ی مادرم روی آشفتگی چهره‌ام ثابت شد. کیسه‌های میوه و سبزی را از دستانش گرفتم و صورتش را بوسیدم. مادرم با مسرت، تولد سی سالگی‌ام را تبریک گفت و تن سردم را در آغوش مادرانه اش گرم کرد؛ اما ای کاش تاریخ تولدم را به خاطر نمی‌داشت.شب تولد، خواهرم به همراه همسر و دو فرزندش کنار مادرم نشسته بودند و صحبت می کردند. پدرم در بالکن سیگار دود می کرد. برادرم با همسرش در آشپزخانه مشغول آماده کردن مراسم تولد بودند و من همچون نابینایی که سیاهی تنها رنگیست که می‌بیند، در حاله‌ی ترحم خانواده رو به روی جعبه ی جادویی، غرق در مرداب افکارم شده بودم.برادرم کیک به دست وارد پذیرایی شد و همه ی خانواده آواز « تولدت مبارک » را هم خوانی کردند. برادر زاده ام برف شادی را که از براده های آهن، زبر و برنده تر بود، روی سرم پاشید. سی سالم شده بود بدون آن که یک بار طعم موفقیت را تجربه کرده باشم. مه حسرت، حرکت به سمت جاده ی آرزوهایم را هر سال غیر ممکن تر از قبل کرده بود. حسرتی با غلظت ناامیدی و دلمردگی که هیچ وقت رقیق نمی شد.به قدری پریشان بودم که تنها خواب می توانست افسار اسبم را که به طرف پرتگاه می تاخت، بکشد. یک ساعتی در جمع خانواده ماندم و بعد به اتاقم رفتم. قرص های آرام بخش کمکم می کردند چند ساعتی از زندگی در حال گسیختنم فاصله بگیرم.نزدیک ساعت شش صبح بود که از خواب پریدم . تمام بدنم از استرس خیس عرق شده بود. بر حسب عادت، با عجله لباس هایم را از چوب رختی برای رفتن به محل کار برداشتم. به دنبال جوراب هایم می گشتم که هوش و حواسم مرا به یادِ درگیری هفته ی گذشته با مدیر مافوقم انداختند. _از اولین روزی که وارد اداره شد حجم انرژی منفی اش برای ثابت کردن قدرت پوشالی اش به شدت آزارم داده بود. حتی چهره اش را توصیف نخواهم کرد که چقدر نفرت انگیز بود. از اینکه هر ماه دستمزد اضافه کاری ام را تایید نمی کرد از او ناراحت بودم اما وقتی شنیدم دستور داده به شعبه خارج از شهر منتقل شوم با عصبانیت به اتاقش رفتم و تا دهانم را باز کردم که حرفی بزنم مرا با بی احترامی از اتاقش بیرون کرد، من هم قندان روی میزش را با شدت هر چه تمام تر، کنار دستش با چاشنی نفرت منفجر کردم._جوراب هایم پیدا نشدند. کیفم را برداشتم و در کنج اتاق زانوهایم را محکم بغل کردم. نه بغضی و نه اشکی، فقط بهت و ترس بود که از آتشفشان چشم هایم فوران می کرد.نیمه های روز بود که صدای برخورد انگشت مادرم به درِ اتاق، چشمهایم را به روشنی روز آلوده کرد. درِ اتاق را باز کردم و از نگاه متعجب مادرم به لباس های فرمی که به تن داشتم ناگزیر به دروغ متوسل شدم. نمی خواستم روح حساس مادرم را از حال و هوای بغرنجم مطلع کنم. با جمله هایی که از روی دستپاچگی به هم وصل می شدند، مادرم را با رفتن به مصاحبه ی کاری امیدوار کردم. افسردگی ام، از تماشای چشم های مادرم که بشارتم می داد _ تلاطم دریا بالاخره آرام خواهد شد_ قلبم را به شدت فشرد. روزنامه همشهری را که هر روز به امید دوباره شاغل شدنم برایم می‌آورد را از دستان بی منتش گرفتم و پیشانی ام را با بوسه ای بر روی دستش متبرک کردم.نزدیک ظهر، بی هدف عابر خیابان شدم. از چاله ها و سنگ هایی که جلو پایم سبز می شدند، پیدا بود که خیابان هم تحمل ماندنم را ندارد. بسان تشنه ای بودم که در کویر زندگی به دنبال سراب امید می گشت. آه، که اگر می شد خوابید و بیداری را در گورستان بی نام و نشان چال کرد. ای کاش می شد سی سالگی ام را پیشکش جنینی می کردم که در سطلِ زباله ی نان شب، رهایش کرده بودند. ای کاش مهر مادرم را به وسعت تمام بی انتهایش درک نکرده بودم. ای کاش...چند ساعتی را همراه پرسه های خیابان گذراندم و بعد به سمت خانه براه افتادم. در میانه راه از هجوم طناب کنفی که به سویم می آمد مجبور به ایستادن شدم. طناب به آرامی همچون مار از بدن لرزانم بالا رفت و دور گردنم را نوازش کرد. با حس آرامشی که از نوازش طناب گرفتم، لرزش از دست و پایم افتاد. حالت خلسه را تجربه می کردم. بعد مدت ها آرام و بی دغدغه نفس کشیدم. ناگهان از صدای بوق ممتد تاکسی، بالا پریدم. وسط خیابان ، روبروی فروشگاه تاسیساتی که چند حلقه طناب بیرون از آن چیده شده بود، ایستاده بودم. راننده تاکسی از ماشین پیاده شد و مرا در حالی که دست هایم را روی سرم گذاشته بودم و از وحشت می لرزیدم تا پیاده رو با افسوس زیر لب هایش همراهی کرد. در نهایت به خانه رسیدم. اما تخته سنگ عظیم ناامیدی که روی شانه هایم سنگینی می کرد، نمی گذاشت از در خانه رد شوم. یک مرتبه کوچه به تلافی عطرِ دستپختِ مادرم، پنجره ها را برایم باز کرد. چشمهایم به کاسه های آش که مادرم نذر کرده بود، روشن شد. مادرم نگاهی امیدوارانه به من کرد و رو به آسمان دعایم کرد. سرم را پایین انداختم و وارد خانه شدم. گوشه ی تخت نشستم و بی صدا گریه کردم، بی صدا تر از سکوت.هیچ گاه احساس افسردگی شدید را درک نکرده بودم و همیشه در مقام قاضی، جان باختگان خود کشی را احمق می شمردم .اما اینک خودم پشت هزاران نفر که انتظار مرگ را می کشیدند، ایستاده بودم. ای کاش شجاعت آن دانش آموز رفوزه را داشتم که سر جلسه ی امتحان، سریعتر از دانش آموز ممتاز برگه ی بی جوابش را بالا برد و گفت: «آقا، من تموم کردم! » و بعد با لبخندی که حس غروب جمعه را داشت از کلاس بیرون رفت و هیچ گاه بر نگشت. سفره ی سیاه شب روی سینه ی آسمان بدون ستاره ای که بدرخشد پهن شد. برادرم همه ی خانواده را به صرف شام دعوت کرده بود اما من چون از شلوغی بیزار بودم تنها در خانه مانده بودم.خانه بدون حضور مادرم پر از هیاهوی افکاری شده بود که راز پایان دادن به زندگی را آشکارا جار می‌زدند. زجه‌ی دردناک زبانه های آتش، حباب های تقلای ماهی کبود ، سقوط پرستوی بی بال هر کدام به ترتیب مغزم را تا حد متلاشی شدن ، می فشردند. دیگر سکوت هم خائن شده بود و مدام در گوشم پچ پچ می کرد. فردا روز دل کندن از تنها وابستگی ام _مادرم_ بود. آلبوم قدیمی را برداشتم و خاطراتم را مرور کردم. قطره های اشک از چشم هایم آرام لغزیدند و یکی از آنها روی عکس مادرم که نوازشش می کردم، افتاد. برای آخرین بار به سیاهی آسمان خیره شدم. هیچ ستاره ای نمی درخشید.شب رفته بود و روز از لای پرده به اتاقم سرک می کشید. می دانستم تا چند دقیقه دیگر مادرم آخرین روزنامه نیازمندی را برایم خواهد آورد. برای جبران آن همه کاغذ هایی که برایم آورده بود دست به قلم شدم و کاغذی برای توصیف شرح حالم و اینکه چرا خودم را خواهم کشت برای او نوشتم:«مادر مرا ببخش برای خودخواهی ام. مرا ببخش که تو را در این دنیای بی رحم تنها گذاشتم.مادر عزیزم برایم دعا کن تا دنیای بهتری را ببینم، دنیایی که در آن خبری از منجلاب و بدبختی نباشد.مادر عزیزم قول بده هر هفته سر قبرم بیایی و با گلاب نفس هایت معطرم کنی. آه که نمی دانی دل کندن از تو سخت تر از کاری ست که خواهم کرد.مادر، روزها سخت می گذرند .کوله بارم هر سال از سرب های پریشانی سنگین تر شده و دیگر توان حرکت به سوی امیدی که تو نشانم می دادی هم نمانده. مادر خواهش می کنم مرا ببخش خداحافظ مادر عزیزم !...»کاغذ را تا کردم و کنار آئینه که شاهد روز های سختم بود، گذاشتم. اما او حتماً از مردن من دق می کرد اما چاره ای نداشتم. اگر زنده می ماندم قاب تصویر فرزند محبوبش را با پرخاشگری و بی ملایمتی می شکستم. پس بهتر بود که می رفتم. ناگهان از صدای زنگ تلفن، قلبم به شدت تیر کشید. گوشیتلفن را برداشتم و از شنیدن خبر تصادف مادرم کنار دکه ی روزنامه فروشی، دنیا دور سرم چرخید. پاهایم سست شد. مسبب این اتفاق من بودم. عرق سرد روی پیشانیم جمع شد و از شدت ناراحتی بر سَرم کوبیدم. پشتم همچون چوب کبریت محکوم به سوختن روی دیوار ساییده شد.پدرم در ساختمان اورژانس بیمارستان روبروی پذیرش ایستاده بود . برادرم هراسان به سمت پرستار می دوید. این صحنه ها آهسته از جلوی چشم هایم می گذشتند و بعد سوال هایی که به سراغم آمدند؛ _آیا مادرم مرده بود؟ آیا مسبب بد شومی ها، خود من بودم؟_. ای کاش کابوس می دیدم و این لحظه ها واقعیت نداشت اما آن زنی که روی برانکارد با ماسک اکسیژن به سوی اتاق عمل می بردنش، مادر غمخوار من بود.خواهرم از راه رسید و کنار پای پدرم به زمین افتاد. او مادرم را عاجزانه از خدا طلب می کرد. با دیدن اشک های خواهرم، دستهایم طاقت نیاوردن و من هم مانند او مادرمان را از خدا طلب کردم. به دستهایم که معصومانه بخشش را طلب می کرد خیره شدم و همانجا بود که ریسمان امید به درگاه خداوند گره خورد. ناگهان روحم از خاکستر دغدغه های بی ارزش زدوده شد و قلبم تنها برای سلامتی مادرم به تپش افتاد. زبانم به درد و دل با خدا باز شد. _خدایا تو امروز به من نشان دادی غم از دست دادن یک عزیز به چه اندازه می تواند دردناک و غم انگیز باشد . مادرم را به ما ببخش قول می دهم...