چل تیکه یا شطحیات

اینو همینجوری گذاشتم چون دوسش دارم.این نوشته یا پست یا هرچیزی که شما حال می کنید صداش کنید اول قرار بود معرفی نامه می بود، ولی با خودم گفتم که اسم و مدرک وشغل و این داستانا شاید نتواند حق مطلب رو ادا کنددر همین راستا تصمیم بر این شد که چل تیکه ای از ذهنیاتم رو به عنوان افتتاحیه برای شما خواننده عزیز بگم.یک سوالاسکول و شل مغز بودن بهتر است یا اینکه سرشار از انواع و اقسام مشکلات روحی و روانی و حتی جسمی بودن؟قبلا اگه کسی تیکه ای یا متلکی بهم می گفت حتی اگر منظوری نداشت ،خودم بیشتر دهن خودمو....می کردم، ولی الان سعی می کنم با اونا بخندم ولذت ببرم با وجود اینکه برچسب"اسکولو ببین داره به خودشم می خنده"روی من زده می شه.اصلا معیار اسکول بودن را چه کسی مشخص می کنه؟ها؟باورکنید افسردگی،اضطراب، وسواس و... پدر آدم را در می آورد.سخت تر از چیزیه که در کانال ها و کتاب های روانشناسی می خوانید.ما آدم ها عادت کرده ایم اول برای بقیه زندگی کنیم و بعد مقدارناچیزی هم برای خودمان، و می دانید مشکلات از کجا شروع می شود؟از همین مقدار ناچیز.همین یک ذره چنان لذتی در ناخودآگاه شما ایجاد می کند که اگر به آن آگاه می شدید همین الان کوله بار را جمع کردید و راهی کوه دشت وبیابان و بقیه ماجرا...همین یک ذره مثل ریگ در کفش، تو را متوقف و مجبورت می کند آن را در بیاوری و بعد ادامه بدهی.ولی شاید همین ریگ معنی اش این باشه که فلانی این جا ساحل است، کفش هایت را دربیار و از گرمای شن های ساحل لذت ببر.حتی اگه مردم بگویند تو دیوانه ای و تو اسکولی و هزار قضاوت دیگر.ما آدم ها حواسمون به این چیز ها نیست، ما از بچگی یادگرفتیم که مرد نباید گریه کند،دختر باید آشپزیش حتما خوب باشه و دلفین ها هم پرواز نمی کنند.هر شب سرسجاده دعا می کنم و از خدا می خوام که خدایا فقط یک دلفین، جان من یکی از دلفین هایت را پرواز بده تا همین دلفین را از عرض بکنم تو......پاچه ی این آدم های همرنگ جماعت شونده،زبان کج فهم،زندگی تلخ کن،مدرک گرا و ....... .(جای خالی را پر کنید(بدون نمره)).والا بخدا....دوشواری داریم ما با این جماعت.یک جایی خواندم که یک سری از دوستان فرنگی تحقیقی انجام داده اند در باب اینکه آدم ها تا چه حد از خودشان فرار می کنند.شاید باورتان نشود این موجود دو پا با دستگاه شوک ،خودش به خودش شوک برقی داد ولی حاضر نشد یک لحظه تنها بنشیند گوشه وبه خودش فکر کنند.ما با خودمون هم پدر کشتگی داریم.اینو دیگه من نمی گم دوستانِ دانشمند فرنگی می گن.آره،همونایی که اکثر کارامون از برنامه های تلویزیونی گرفته تا مد و فشنمون تقلید از اوناست.ای کاش حداقل از همه چیزشون تقلید می کردیم و خیال همه رو هم راحت.به جانِ بچه های نداشته ام اونا(یعنی بروبکس فرنگی)همیشه نمی رن کلاب و همیشه یه شیشه آبجو دستشون نیست، گاهی درس هم می خونن، گاهی فکر می کنند،دیدم که میگم.شطحیاتآخ گفتم درس درس درسخودم دست گذاشتم رو دل خودم و دل خودم را خون کردم.(از شما که آبی گرم نمیشه)من با شنیدن کلمه درس اولین چیزهایی که به ذهنم می رسد،انتظارات خانواده،رقابت با پسر خاله ی دامپزشکم،مدرک دکتری و هیئت علمی که پدرم علاقه شدیدی به آن داره ولی چون خودش در ایام شباب در سواحل دبی در حال عیش و نوش بوده و وقت نداشته درس بخواند،حالا قصد دارد از دماغ بنده یک عدد هیئت علمی بکشد بیرون.بگذریم...چند صباحی مدرک لیسانس مد بود ولی اونم از مد افتاد . حالا دکتری مد شده(ما هم که آدم های روی مد).دلم به حال نسل های آینده می سوزد،چون تا اون موقع دیگه حتما پروفسور و این جور چیزا مده.با چه زبانی بگویم هر کسی را بهر کاری ساخته اند؟خانواده عزیز برای تعیین مسیر آینده فرزندتان،اول علاقه او بعد علاقه و آینده نگری خودتان.فرض کنید دلبندتان همه فکر و ذکرش روانشناسی است،این شخص اگربرود پزشک بشود،متخصص و جراح مغز بشود،می زند مغز بیمار از همه جا بی خبر را نِفله می کند و تهش از بیمار یک سایکوپات در می آورد و اینگونه دِینش را ادا می کند به جامعه روانشناسان.حتما با خودتون می گید نه اینجوری نیست،پول تو جراحی مغز است و همون داستان بسیار سفر باید تا پخته شود خامی.ولی اگه خدایِ نکرده یک از نزدیکانتان در اثر جراحی امثالهم سایکوپات شد،بفهمید از کجا خوردید و تعجب نکنید لطفا.من که هرچی بگم فایده نداره و آخرش می گن طرف خودش روانیه(از پرش افکار توی نوشته هاش معلومه) و یا هیچی حالیش نیست.پس از طرف یک دیوانه می گویم:خودتون رو بیشتر دوس داشته باشید.اگه در حال فرار از خودتون هستید بگردید مشکل را پیدا کنید به جای فرار.(فرار شاید همون مصرف مواد و قرص باشه، شاید هم همون اضطراب و افسردگی خود تحمیل شده)باور کنید روانشناسا کار خاصی نمی کنند جز اینکه باعث می شن، خودتون،خودتون رابیشتر بشناسید و درک کنید.و این رو هم بگم که تا وقتی خودتون رو دوست نداشته باشید،هر روز تنها تر از چیزی که فکر می کنید می شید، و این سیکل خودآزاری همچنان ادامه خواهد داشت.دوست دارتان،روان نشناس