تأثیر ستایش بر موفقیت: آیا ستایش از هوش موفقیت برانگیز است یا ستایش از تلاش موفقیت به همراه می‌آورد؟

وقتی فرزندتان از امتحان نمره بالایی می‌گیرد ، چه واکنشی نشان می‌دهید؟ "تو سخت کار کردی و ثمره تلاش خود را گرفتی" یا "آفرین به بچه کوچکِ باهوش من!" تحقیقات نشان می دهد که روش دوم کمی خطرناک است! مطالعات اخیر در مورد تأثیر ستایش بر عملکرد کودکان نشان می دهد که روش دوم ، برخلاف انتظار، موفقیت را در بعضی از کودکان کاهش می‌دهد. پروفسور کارول دوک[1]و تیم او از دانشگاه استنفورد در مورد تأثیر نوع ستایش بر موفقیت کنجکاو شدند. در سال 1997 ، آنها یک نظرسنجی را با 128 دانش آموز 10-12 ساله انجام دادند. دانش آموزان به سه گروه تقسیم شدند و هر سه گروه یک مسئله داشتند. همه دانش آموزان با موفقیت مسئله را حل کردند و برای موفقیت خود مورد تحسین قرار گرفتند.به دانش آموزان گروه اول گفته می شود كه آنها "بسیار باهوش" هستند زیرا آنها مسئله را حل كرده‌اند. • به گروه دوم این پیام داده می‌شود كه آنها "چون آنها خیلی تلاش كرده‌اند" قادر به حل مسئله بوده اند. گروه سوم به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند و از آنها برای حل مسئله فقط تشکر کردند.ضمن پیگیری موفقیت های تحصیلی این دانش آموزان در مرحله بعدی تحقیق برای آنان این پرسش را مطرح می‌کنند که . آیا سوالی می‌خواهید که به شما اجازه می دهد چیز مهمی یاد بگیرید؟ یا سوالی را ترجیح می دهیدکه قادر به پاسخ گویی باشید و موفقیت شما تضمین شده باشد؟ اگر شما جای آنها بودیدچه چیزی را انتخاب می کردید؟ فرزند شما چطور ؟ ترجیح می دهد تاج پیروزی را حفظ کند یا بیشتر رشد کند؟ می دانید که گذاشتن تاج بر روی سر جمع آوری چیزهای جدید از روی زمین را دشوار می‌کند!نتایج تحقیق بسیار جالب است:۶۷ درصد دانش آموزانی که به دلیل هوش خود مورد ستایش قرار گرفتند ، به گزینه دوم روی آوردند که آسان تر است! از بین دانش آموزانی که به خاطر تلاشهایشان مورد ستایش قرار گرفته بودند ۹۲ درصد ، مسئله‌ای را انتخاب کردند که از آن می توانند چیز جدیدی بیاموزند. ظاهراً تعریف و تمجید از تلاش دانش آموز، تمایل به تلاش بیشتر را سبب می‌شود.نوع تعریف و تمجید چگونه بر برانگیختن انگیزه تأثیر می‌گذارد؟ وقتی نوبت به طرح سوال دوم می‌رسد چه اتفاقی می افتد؟ کودکانی که به دلیل هوش خود مورد تمجید قرار می گیرند، در حل مسائلی که برایشان مشکل است، کاهشِ انگیزه زیادی دارند. یک دلیل جالب برای اینکه چرا کودکانی که در معرض تمجیدهای بی اساس قرار می‌گیرند "توانایی حل مشکلات در سختی را ندارند"! از طرف دیگر ، کودکانی که به خاطر تلاش هایشان مورد ستایش قرار می‌گیرند ، با وجود سختی مسئله، با لذت بر روی مسئله کار می کنند پدر و مادرها دستمال خودتان رو برای پاک کردن اشک شوق حاضر کنید چرا که از بین این دانش آموزان یک عده درخواست تعداد بیشتری سوالات سخت می‌کنند تا در خانه حل شان کنند.از دانش آموزان با عملکرد ضعیف در حل مسئله پرسیده اند "فکر می‌کنید چرا این اتفاق افتاده است؟" گروه اول پاسخ دادند ، "آنها به اندازه کافی باهوش نیستند و به اندازه کافی خوب نیستند تا بتوانند مسئله را حل کنند." کودکی که موفقیت را به چیزی که ندارد (مانند ظرفیت هوش) نسبت می دهد ، در صورت عدم موفقیت ، تلاش خود را نمی‌کند.کدام نوع از تعرف و تمجید در دوران سختی و مشکلات فرد را قادر به مدیریت موقعیت می‌کند؟وقتی محققان یک معدن پر از اطلاعات جالب پیدا کردند ، شروع به حفاری عمیق تر در این تحقیق کردند. در مرحله سوم، محققان بی رحم یک گام فراتر رفتند: "آنها کنجکاو بودند که بدانند اگر آنها به همه دانش آموزان بگوییم که شکست خورده اند چه عکس العملی خواهند داشت؟." به نظر شما کدام گروه در صورت عدم موفقیت مانند لاک پشت به روی لاک افتاده پریشان می شود. آنها آزمون دیگری را انجام می دهند که شامل 10 سوال سخت است. 4 دقیقه بعد، فارغ از امتیاز واقعی دانش آموزان، به آنها اعلام می‌شود که شما فقط توانسته‌اید به نیمی از سوالات پاسخ دهید و در همان سوالات نیز عملکرد شما بد بوده است. "یعنی برعکس اولین آزمون، بازخورد منفی داده می شود. سپس از دانش آموزان خواسته می شود برای" تمایل به ادامه کار "و" لذت از حل سوال " به خود امتیاز بدهند. حدس بزنید که نتیجه این تحقیق چیست؟علاقه مندی بچه هایی که به دلیل هوششان مورد ستایش قرار گرفته بودند به کلآ از بین می‌رود و آنها نمی خواهند به پاسخ به پرسش ها ادامه دهند. آنها به نسبت سایر گروه‌ها اظهار می‌كنند كه از حل سوالات كمتر لذت می‌برند. خوب، كودكانی كه بخاطر تلاششان مورد ستایش قرار می‌گیرند چه می‌كنند ؟ علاوه بر اینکه اظهار آزرده خاطری نمی‌کنند مدعی می‌شوند که از حل سوالات دشوارتر لذت بیشتری می‌برند .ستایش اشتباه باعث ایجاد عزت نفس شکننده می شود.در مرحله چهارم و آخر، محققان سوالاتی به سادگی سوالات آزمون اول را می پرسند. عملکرد کسانی که به خاطر تلاششان مورد تمجید قرار می گیرند بالاتر از عملکرد گروه اول است. کسانی که به دلیل هوششان مورد ستایش قرار می گیرند عملکردضعیف تری نسبت به آزمون اول نشان می‌دهند. این نشان می دهد که آنها شکست روانی را تجربه می‌کنند. که این محققان را نیز متعجب کرد. آنها 4 بار با گروههای مختلف این تحقیق را تکرار می‌کنند. نتیجه هر بار یکسان است! وقتی این تحقیق منتشر شد، سر و صدای زیادی ایجاد ایجاد کرد.کودک مورد تمجید قرار گرفته به دلیل هوشش به چه فکر می‌کند؟ ·كودك وارد حالت روحی "من همیشه باید خوب باشم" می شود. این موضوع باعث می‌شود تا موفقیت و شکست را بیش از حد امر شخصی تلقی کند. وقتی نتیجه کارش خوب نیست، او احساساتی مانند استرس، ترس، عصبانیت را تجربه می‌کند. این باعث می شود اعتماد به نفس وحس موفقیت او شکننده‌تر شود. او این پیام را می گیرد که باهوش به نظر رسیدن از اشتباه کردن یا تلاش کردن بهتر است. این باعث می شود که آنها بیش از اینکه واقعاً موفق باشند، به ظاهر سازی در مورد موفق بودنشان تمایل نشان دهند. با این حال ، دادن این پیام به کودکان که مغز مانند عضله است و با کار کردن می تواند رشد کند ، عملکرد آنها را حتی بیشتر می‌کند. تأکید بر این ایده که "حتی اگر امروز نتوانم آن را انجام دهم ، می توانم خودم را بهبود بخشم و فردا قادر به انجام آن هستم" ضروری است.با حس"من در هر صورت باهوش هستم" ،کودک ممکن است که تلاش خود را به طور کامل متوقف کند. هنگامی که آنها تلاش نمی‌کنند طبیعتا به مرور زمان موفقیت آنها کاهش محسوسی پیدا می‌کند.پس این به نوعی یک واقعیت است که اگر کودک را چهل بار "احمق" خطاب کنید ، ممکن است احمق شود، یا اگر چهل بار بگویید "باهوش" هم می‌تواند احمق شود. پدر و مادر ها جمع شوید ، روی حرف ما به شما است: "بچه هایی که می گویید" باهوش هستند اما پشتکار ندارند" ، شاید به این دلیل که می گویید باهوش هستند تلاشی نشان نم‌یدهند. البته ممکن است استثناهایی وجود داشته باشد. تعریف و تمجید از هوش می تواند برخی از کودکان را بر آن داشته باشد تا بیشتر تلاش کنند زیرا که این کودکان ممکن است نیاز به تأیید اولیه داشته باشند. بنابراین، لازم است در کل کودک به خوبی مورد بررسی قرار گیرد تا مشخص شود چه روشی موثر است.تفکر ثابت بودن هوش و نه تعریف و تمجید از آن عامل همه این مشکلات است.یافته مهم این مطالعه این است که کودک در واقع به دلیل تعریف از هوش‌اش نیست که تلاش نمی‌کند درواقع کودکانی که فکر می‌کنند هوش و توانایی آنها ثابت است تلاش نمی‌کنند. وقتی کودک فکر می‌کند هوش انعطاف پذیر و قابل توسعه است، همین نگرش ها می تواند نتایج متفاوتی به همراه داشته باشد. ستایش اگر نادر باشد و در ازای تلاشی واقع بینانه و ارزشمند انجام بگیرد ، موثر واقع خواهد شد. به جای تعریف کلی و سخاوتمندانه از عمل کودک، لازم است که به کودکان درباره کارشان بازخورد کوتاه، واضح و واقع بینانه بدهید. این یک هنر است که کودک را در زمان مناسب، به مقدار مناسب و به دلیل درست تحسین کنید. در تئوری این رویه درست است ، اما ما در عمل ما نمی توانیم جلوی خودمان را بگیریم و از آنها تعریف نکنیم. بنابراین بهترین کار این است بر پایه یک واقعیت انجام گرفته از سوی کودک بازخورد پیشرفت دهنده، همراه با اطلاعات مفید در محتوای آن، ارائه دهید. شما می توانید رویکرد مفیدی را در این زمینه از روشهای مربی افسانه ای جان وودن در انتهای کتاب بیاموزید.اما چگونه می توان زیبایی دشواری‌ها را برای کودکان در عصری که عصر راحتی است، توضیح داد: پروفسور کارول دوک، صاحب این نظریه می‌گوید"نه یک دیکتاتور سخت گیر باشید و نه یک آسان گیر دوست داشتنی". شما می توانید استانداردهای بسیار بالایی تعیین کنید و بازخورد صادقانه بدهید ، این کار را در یک محیط پر از عشق و یادگیری انجام دهید ... اگر کودک عصبی است، مشکلی وجود دارد، یا خیلی سریع حرکت می‌کنید یا به دنبال تغییر همه چیز در یک روز هستید. اگر رویه شما تا کنون تعریف و تمجید بیش از حد بوده است، نمی توانید ناگهان استانداردهای بالایی تنظیم کنید. اول از همه، لازم است که این رویه با توضیح زیبایی حل مشکلات و چگونگی رشد مغز هنگام تلاش شروع شود. با تلاش کردن، آنها باید از پیشرفتی که ایجاد می‌کنند لذت ببرند. پس از دستیابی به این هدف، می توانید هدف های بالاتری را تعیین کنید. "[1] Carol Dweck