اولین گزارش: از روده‌ی پر تا مغز خالی، همه به دنبال تقلب!

روز اولی نیست که کارورزی می‌روم، اما این اولین گزارشی‌ست که می‌نویسم. و از بخت به روزی هم خورد که امتحان‌های شبه نهایی برگزار می‌شد.از هشت تا تقریبا هشت و نیم صبح کلاس اولی بود که رفتم. کلاس هشت و نیم تمام شد، چون امتحان‌های شبه نهایی نجات‌مان داد. از کلاس که بیرون آمدم استاد راهنما از غیب پیدا شد. دستورش این بود که: «مراقب وایسید یاد بگیرید.»اجازه گرفتم که دستشویی بروم. آخر من را چه به مراقب بودن؟ از آن بغل فرار کردم و می‌خواستم سریع خودم را داخل دستشویی‌ها بچپانم. دستشویی اول را که باز کردم شلنگ کف دستشویی افتاده بود. نه اینکه چند تا دانش آموز شلنگ را کف دستشویی ول کرده باشند، جایی نبود که شلنگ را به آن آویزان کنند.دستشویی دوم به نظر سالم بود. شلنگ سر جایش بود. وضعیتش هم بد نبود. در را که بستم ناامید شدم. دستشویی قفل نداشت.رفتم سراغ دستشویی سوم. در را باز کردم. قابل استفاده به نظر می‌رسید. پشت در را نگاه کردم، قفلش سالم بود. این یکی نمی‌دانم چطور از دست‌شان در رفته بود و سالم مانده بود. ستاره اقبال خودش را از آن ته توی بغل من انداخته بود (البته اگر این را فاکتور بگیریم که دستشویی آب گرم نداشت و سرمای زمستان اسپرم‌هایم قندیل بست).اولین کاری که بعد از بیرون آمدن از دستشویی می‌کنید چیست؟ من دست‌هایم را می‌شویم. اما از شش شیری که بیرون دستشویی‌ها قرار داشت، پنج‌تایش خراب بود. بالاخره یک شیر پیدا شد که من دست‌هایم را بشویم. اما دستشویی رفتن که نباید کار راحتی باشد، همیشه باید کار را سخت کرد. این دفعه چه شد؟ مایع دستشویی نبود. به جان پمپ افتادم و هرجوری بود کمی مایع از آن کشیدم تا خودم را از دستشویی خلاص کنم. و بالاخره موفق شدم دل پیچه‌ی اول صبح را رفع کنم. حالا که از دل پیچه خلاص شده بودم چشم‌هایم باز شده بود، صداها را بهتر می‌شنیدم و می‌توانستم کمی فکر کنم.اصلا نمی‌خواستم مراقب بایستم. چون می‌دانستم از سی دانش آموز یک کلاس، بیست و پنج نفر دنبال تقلب خواهند بود. نه اینکه چون بد تربیت شده‌اند و بی‌اخلاق‌اند و چه و چه. آن‌ها واقعا چیزی بلد نبودند. و البته نمره بالا می‌خواستند، چون قرار بود در جلسه بعدی اولیا مربیان نمره‌ها را بکوبانند تخت پیشانی والدین و والدین بخوابانند تخت پیشانی دانش آموز و...واقعا وقتی از یک گروه بیست نفری نوزده نفر به دنبال تقلب می‌گردند چه می‌شود گفت؟ واقعا چیزی نمی‌توانم بگویم.این بود که آمدم داخل حیاط روی صندلی‌ها بنشینم. چشم‌تان روز بد نبیند، تمام صندلی‌ها زیر نور آفتاب می‌درخشیدند. بیش از دو دقیقه نمی‌شد روی صندلی‌های داخل حیاط نشست. این بود که کاسه کوزه‌ام را جمع کردم و رفتم داخل سالن. انگار جایی نوشته بودند که این روز نکبت را من حتما باید مراقب بایستم.اول سالن ایستادم.اولین دانش‌آموزی که مرا صدا زد گفت: «معلم تاریخ‌مان چیزی نگفته، کتاب‌مان را هم که نگاه کنی سفید است.» دانش آموز دوم تقلب می‌خواست. دانش آموز سوم تقلب می‌خواست.دو دانش آموز آخر تقلب می‌کردند.بقیه دانش آموزان تقلب می‌کردند.فقط یک نفر آن ته نشسته بود و برگه‌ها را پشت و رو کرد. به او گفتم: «خرخون کلاس تویی؟» تایید کرد.وقتی یک نفر به دنبال تقلب باشد، می‌شود گفت یک جای کارش می‌لنگد. اگر دومی اضافه شد باز همان است. اما وقتی هجده نفر دیگر اضافه می‌شود دیگر نمی‌شود سوراخ دیوار را ندید. اینجا می‌شود گفت آن یک نفر که تقلب نمی‌کند آنجا اضافی است.امتحان هم که تمام شد همه به دنبال این بودند که یک توپ پیدا کنند و داخل حیاط بازی کنند. البته کدام بازی؟ آدم تخم ندارد ضربه محکم بزند که مبادا توپ از حیاط مدرسه بیرون بیفتد. داخل هر بازی توپ حداقل ده بار از حیاط مدرسه بیرون می‌افتد. و دقیقا هم می‌افتد وسط خیابان شلوغی که حالا توپ یا برود زیر ماشین، یا توی سر یک موتوری بدبخت بخورد یا هر چی. مرحله سخت‌ترش این است که دانش آموز باید برود توپ را از زیر ماشین و موتور جمع کند و بیاورد. اما خودمانیم: احتمالا تنها جایی که توی این مدرسه چیزی یاد می‌گیرند احتمالا همین جاست که مجبور هستند توپ‌ها را از زیر ماشین بیرون بکشند...ولی اگر مدیر یا معاونی چیزی هستید یک چیز را فراموش نکنید:این دانش آموزان که سر کلاس چیزی یاد نمی‌گیرند (همین است که تاکید بیشتر روی کلاس‌داری است تا سواد). حداقل حواس‌تان به شاش و پشکل‌شان باشد که اگر آنجا چیزی یاد نمی‌گیرند، حداقل چهار روز دیگر کلیه و روده‌ی سالمی داشته باشند (البته اگر آن بخش دستشویی را دوباره بخوانید فکر کنم دستگیرتان بشود آن کسی هم که به دنبال درس خواندن است باید روده و مثانه‌ی خالی داشته باشد تا بتواند درست و درمان فکر کند).این نوشته ناتمام است، احتمالا ویرایش خواهم کرد.