تکه هایی از انسان واحد!

این پست رو می خوام متفاوت بنویسم.شاید چیزی که من تو ذهنمه واقعی باشه شایدم واقعا ساخته ذهن خودم و برداشت های اشتباه باشه اما به هر حال به خودم جرات نوشتن دادم.ما انسان ها مجموعه ای از چند من متفاوت ایم.این من های متفاوت کنار هم زندگی می کنند و این میشه که ما یه شخصیت واحد پیدا می کنیم.من ها برای هرکس می تونن متفاوت باشن.زیاد بشن یا حتی کم بشن.برای مثال یه انسان معمول تو ایران از من های مرسوم می تونه تشکیل بشه.یه من درس خون که میل به کمال و رقابت داره(میتونه هم نداشته باشه یا تنبل و بیکار باشه.هرکس من خودش رو یه طور خاص تربیت می کنه و نمیشه یه نسخه برای همه پیچید.)یه من غرغرو داره که نسبت یه همه چی میتونه غر بزنه و به نوعی تنبل و بی حوصله س.یه من داره که کارش غمه و اغلب ناراحته.(اینجا لازمه یه پرانتز باز کنم.اشتباه نکنید.من اینارو از روی انیمیشن inside outدر نیاوردم ممکنه شباهت هایی داشته باشه اما تصویر ذهنی و چیزی که در نهایت می خوام بهش برسم فرق داره پس صبر کنید و با حوصله تا انتهای نوشته رو بخونید.)همونطور که گفتم افراد من های متفاوتی رو دارن که به نظرم تعدادشون بسته به محیط،تربیت و.... میتونه متفاوت باشه.این من های مختلف تو شرایط مختلف بیرون می آن و شاید بهتر باشه بگم ما انسان ها هیچ چهره واحدی نداریم.(اما من واحد داريم.همون صورتي كه زندگي روزمره ما رو ميگذرونه!)همیشه در حال عوض کردن شخصیت هامونیم.من های مختلف در حال گردش.حالا برام سوال پیش میاد.این که میگن آدم های مختلف صورتک(نقاب)میزنن و جلوی شخصیتشون رو میگیرن یعنی چی؟یعنی شما باور دارید که همه یه من واحد دارن و برای افراد خاص تغییرش میدن؟یا اینکه با من موافقین و حس می کنین من های متفاوتی وجود دارن.اگر با من موافقین باز هم سوال پیش میاد.آیا این من های مختلف هم ماسک می زنن؟یعنی این من ها که خودشون در حال تغییرن باز هم باید خودشون رو بپوشونن؟اصلا برای چی اینکارو میکنن؟اگر اینکارو بکنن دیگه من های مختلف معنایی ندارن.اگر صفتی به آدمی اضافه بشه یه من جدید به وجود میاد که اون میتونه بیرون آزادانه ول بچرخه و نیازی به ماسک نداره.پس میخوام اولین نتیجه گیری خودم رو بکنم.این که آدم ها نقاب میزنن یا صورتک دارن به نظرم ادعای باطلیه.این که شما هم به این نتیجه رسیدید که فلانی دورو یا دروغگوعه درواقع تازه به این نتیجه رسیدید که اون یه من با این ویژگی داره كه حضورش غليظ تره.اون بخشی از وجود خود فرده و باور کنید که دلیلی وجود نداره که یکی بخواد خودش رو ازتون مخفی کنه.یعنی به نظرم اصلا دنیا جای اینکارا نیست که یکی بخواد انقدر فکر کنه که جلوی کی چه رفتاری داشته باشه.شاید حرفام تيز و خشن به نظر بیاد ولی حس می کنم بخشی از واقعیته.دومین برداشت کمی متفاوت تره.وقتی آدم ها به دنیا میان یک من اصلی از میان من های اصلی که پایه گذار و تشکیل دهنده شخصیت انسان وجود داره به اسم عشق و محبت.از یه سنی به بعد سرنوشت من عشق و محبت که من اینجا میخوام اسمش رو به اروس(Erosاسطوره عشق در یونان باستان)تغییر بدم.(صرفا برای سهولت در کار!). بعد از گذشت چندی از تولد انسان اروس در میان کودکان ایرانی با مابقی جهان متفاوت می شه.بیایید یکم شفاف ترش کنم.همه این من ها به لحاظ معنوی نیاز به تغذیه دارن و به نحوی باید نیاز هاشون ارضا بشه.برای مثال وقتی غم بیرون میاد و داره جولان میده نیازش بعضا گریه ست.یا خشم وقتی فوران میکنه نیاز داره خودشو روی چیزی خالی کنه یا...حس می کنم متوجه شدید ته دلم چه چیزی رو میخوام برسونم.درسته!هرکدوم از این من ها به واسطه شرایط تغذیه می کنند.رشد می کنند و بعد همراه هم بزرگ میشن.برمی گردیم به اروس.اروس تو جوامع مختلف خارجی همراه با بقیه من ها رشد می کنه و بزرگ میشه.طوری که من واحد میتونه اروس رو کنترل کنه و به نیاز هاش برسه.مثل بقیه من ها و زندگیش به نسبت تو یه تعادل نسبی میگذره.اما اروس تو ایران(ایران مثاله که برای خیلی ها بارزه و برای خیلی ها نه.همونطور که گفتم تربیت ها متفاوته و ایران صرفا حالت سمبل داره!تو پیشرفته ترین کشور های جهان هم همچین افرادی هستن!)عموما نابالغه.یعنی چند سالی از بقیه من ها عقبه.اروس به عشق معروف بود و معمولن تنها عشقی که افراد تو دوران اوليه زندگي شون دارن عشق نسبت به مادره و بالعکس(کلن عشق و محبت نسبت یه درجه یک ها).همین باعث میشه که تغذیه اروس تامين بشه.با بزرگ تر شدن من ها این عشق مادر لازمه اما کافی نیست.درست مثل رشد فیزیکی انسان ها که ببا بزرگ تر شدنشون غذای بیشتری هم میخوان.وقتی غذا نمی رسه باعث میشه اروس نابالغ و خام تر بمونه.حالا این چه اتفاقی رو رقم میزنه؟در وهله اول باعث میشه(اینجا هیچ تبعیض جنسیتی ای نداریم خوشبختانه)وقتی فرد وارد جوامعی بشه که به هر حال و به نوعی خودش رو آزاد ببینه سعی کنه با هرچیزی که دم دستش میاد اروس گرسنه رو سیر کنه.طبیعتا اگر خودش رو کنترل نکنه میتونه هر اشغالی رو به خورد اروس بده و اروس رو مسموم کنه.مسموم شدن روح اروس هم عواقبی داره.از کوچیکترین عواقب میشه بهم خوردن تعادل و صلح بین من ها رو نام برد.اروس میتونه غم رو اذیت بکنه.خشم رو آنتریک کنه و هزار داستان جدید به وجود بیاره.در وهله دوم.وقتی اروس بیرون بیاد برگردوندش تو کار سختیه.چرا؟چون اون من واحد نتونسته یاد بگیره کنترل اروس رو به دست بگیره.(درواقع واسه هر من جدیدی که ساخته می شه این شرایط به وجود میاد.کی میفهمید یه آدم دروغگوعه؟وقتی که اون فرد کنترل من دروغگو رو در دست نداشته باشه.اون بیرون میاد و انقدر جولان میده که شما به طور کامل متوجه میشید این من اون منی نیست که از فلانی میشناختید!).پس فهمیدیم که اون وقت کنترل اروس سخت میشه.در نهایت می خوام به این سوال برسم.آیا شما رفتار با اروس درون تون رو بدون اینکه با کسی برخورد داشته باشید که تونسته باشه اروس درونتون رو رام کنه،ياد بگيريد؟به نظرتون رام میشه این اروس؟راهکارتون چیه؟اصلا به نظرتون حرف های من تونست شما رو به تامل وادار کنه؟چه طور باید یادگرفت که کجا عشق رو خرج کرد؟