زندگی اینه :  باید میونه ی مه غلیظ قدم برداشت .

یک سال و هشت ماه از روزی که مهاجرت کردم میگذره . دو سال از روزی که مادرم توی اشپزخونه نشسته بود و من گفتم " مامان من از مهر ماه دیگه با شما زندگی نمیکنم میگذره" خب هیچی نمیدونستم ، حتی اینکه چه جوری قراره از خانواده جدا بشم . فقط سایت علی بابا رو باز کردم و با اضطراب درونی ، بلیط سفر رفتنم رو گرفتم. به تاریخ 16تیر.این یک بلیط سفر تنهایی بود .دو سال و یک ماه و نیم از روزی که برای اولین بار در عمرم ، کوله رو روی دوش انداختم و به تنهایی رفتم شیراز و کرمان میگذره . البته داستان شیراز داستان یک سفر بود به یک عروسی محلی ایل قشقایی و کرمان هم دیدار دوست دانشگاهم که بعد از دانشگاه ازدواج کرده بود و دوتا بچه قد و نیم قد داشت .دو سال و سه ماه از روزی که کادوی آرزوت رو برات آوردم و تو روی تخت نفس های اخرت رو میکشیدی و توان باز کردن چشمات رو نداشتی تا اومدن من رو ببینی میگذره . فقط مادرت رو بغل کردم اون بسته ی آرزوت رو گوشه ای گذاشتم و اشک های مامانت اخرین تصویری بود که از اون روز به یاد دارم .دو سال و چهار ماه از روزی که سخنرانی سحر روی استیج شروع بشه میگذره . سحر رو من تا بحال ندیده بودم. مانتوی زرد رنگ و روسری ساتن سرمه ایش رو یادمه که بی قرار تو راهرو راه میرفت ..صحبت رو باز کردم با سحر و اولین سخنرانی کنفرانس بود که وقت کردم بشینم پاش و گوش بدم به حرفاش. نمیدونستم که زندگی خودم رو توی تصویر حکایت هاش میبینم و دوستی ما مسیر من رو هم تغییر میده .دو سال و ده ماه از روزی که فکر کردم عاشق شدم میگذره . و بعدها شبی که توی خیابون مثل یه مجسمه زل زدی و فهمیدم زره ای از دوست داشتن در تو نیست . و چه غضه هایی بیخودی ای که خوردم . نمیدونستم کندن از تو ، شروع اون تجربه های جدیده منه . **یک سال و هشت ماه از روزی که اومدم ترکیه میگذره .دو ماه از وقتی قرنطینه ها شروع شد میگذره . شبی که های های گریه کردم . من چه جوری توی تنهایی اتاقم چند وقت نامعلوم رو باید سپری کنم . نمیدونستم از پسش برمیام . دو ماه و نیم از روزی که رک بهم گفت دوست ندارم ، تو فقط یه دوست معمولی هستی . اگر خواستی دوستیم ادامه دار باشه میگذره . تحملش رو نداشتم . تکرار طرد شدن ها دوباره زخم میزد روحم . و خب تمام شد. پنج ماه و نیم از روزی که پروژه ی مستندمون رو جزو برنده ها صدا کردن و ذوق زده از اینکه زحمت هامون نتیجه دار بود میگذره . مستندی که تجربه ی سفر به به روستای اوزوملی ترکیه و آشنایی با زندگی آدم های مهاجر ،کوله بارش بود . و چه قد ادم های قلب مهربون که شدن مثل خونوادمون . کاسه ی برادری ای که Timor بهمون هدیه داد . به رسم یه سنت قدیمی که دوست ها یه کاسه رو میشکونن و تیکه هاش رو نگه میدارن تا روزی که دوباره هم رو ببین. یه سال و چهار ماه ازون روزهای سرگدونی من برای اینکه آنکارا نمونم و کجا برم و چه کنم میگذره ، نمیدونستم توی یه دوره ی خوب پذیرش میگیرم و با ادم های جدید آشنا میشم . فقط یادمه 4 روز سفر ، رفتم ازمیر و آخر شب لابه لای روزمرگی های سفر ، فرم اپلای رو پر کردم و خوابیدم ، مقصد بعدی زندگی ام ازمیر بود ؟.هرچند صبح زود زلزله ی 5 ریشتری به هیجان سفر دامن زد . دو هفته بعد برای دیدن بابا که یه سفر کوتاه استانبول اومده بود ، رفتم استانبول و نامه ی قبولی ام اومد . کلا کوچ کردم استانبول. ***امروز هزار تا فکر درهم و برهم ، خواب رو ازم گرفته بود . یه موتور خودکار توی مغزم کار میکرد و خاموش شدنی در کار نبود . سیبل هم دیر بیدار شده بود . دو لقمه از صبحانه اش من هم خوردم و کمی صحبت کردیم . دو سه تا سرچ اینترنتی کردم تا ببینم راهی داره ازین هم همه های ذهنی ام خلاص بشم . از خودخوری های ذهنی ؟ دوتا ویدیوی خوب دیدم ادرسشون رو میزارم اینجا و ویدوی دوم هم ترجمه اش رو مینویسم چون میخام بیشتر توی ذهن و روحم هک بشه و یه جور مراقبه ی ذهنی و تکرار برای یادگیری حساب میشه . تیکه هایی از تجربه هام رو نوشتم . چیزی که از زندگی این سه سالم یاد گرفتم ، تلخترین حادثه ها هم میگذرن . و ایمان دارم که ندای درونی رو باید گوش کنیم ، نشونه ها هم راه رو نشون میدن و جایی بعد یه حادثه ی زهرماری ، راه به مسیری جدید باز میشه . یه وقتایی هم صفحه ی بعدی زندگی مون هیچیش معلوم نیست . باید میونه ی این مه غلیظ قدم برداشت . این ها برای ذهن درهم من ، کمک کننده بودند : ترجمه ی دومی هم پست خواهم کرد.1.پاکسازی ذهن از افکار منفی و مزاحم | ۱۰ تکنیک قدرتمند برای رهایی از افکار منفی ، نوشته ی آقای رضا بالغی .توصیه میکنم ویدیو رو حتما ببینید . https://hezarsarv.com/cleansing-negative-thoughts2.Unclutter Your Mind | Joel Osteen https://www.youtube.com/watch?v=1_ob_wJ4ddg