َََ  «یٰس»

داستان کوتاه تلفن خانه زنگ می‌خورد. بی محابا صدایش را می‌دهد بیرون و هارت و پورت می‌کند. انگاری لج کرده باشد. خانه را گذاشته روی سرش. آخرش برمی‌دارم، فقط می‌خواهم صدایش را خفه کنم. صدای بی‌جانی خس‌خس‌کنان از آن ور خط چیزی می‌گوید. ملتفت نمی‌شوم.از خواب می‌پرم. تلفن باز هم زنگ می‌خورد. دوباره دراز می‌کشم. خواب می‌بینم. تلفن باز هم زنگ می‌خورد. چشمانم را باز می‌کنم، صدا می‌آید. زنگ توی گوشم نفیر می‌کشد. توی خواب و بیداری سلامی می‌شنوم. صدای زنگ نمی‌آید. به خودم که می‌آیم گوشی توی دستم است. سلام می‌کنم و صدای خسته‌ای شاید علیک بگوید. صدا نامفهوم است. انگار از آن دنیا باشد.زیر بغل پدر را می‌گیریم و تا حیاط می‌بریم. رنگش زرد شده است. موهایش خیلی زود سفید شده‌اند. رنگش هم، شاید زرد نباشد و سفید باشد. زانو می‌زند روی زمین. طاقت دیدن ندارم. سرم را پس می‌کشم. نگاهم را می‌دزدم. پدر غلت بالا می‌آورد. خونابه.صدای پدر است. نه، انگار خواب نمی‌بینم. خس‌خس می‌کند. شاید بخواهد باز هم غلت بالا بیاورد. می‌گوید سلام. دستپاچه می‌شوم. من باید سلام بگویم. سلام می‌کنم. صدا ضعیف‌تر می‌شود. پدر شروع می‌کند به قرآن خواندن. دعا می‌خواند. هرچه بلد است با آواز و لحن محزونی می‌خواند. گوش می‌دهم.پدر دراز می‌کشد سر جایش. خانه شلوغ است. انگار به پیشواز مرگ آمده‌اند. پدر نفس می‌کشد، خس‌خس می‌کند. زن‌ها دور هم نشسته‌اند، قلیان‌شان چاق است. حاجی کرم یا‌ الله می‌گوید و تو می‌آید. زن‌ها جمع‌تر می‌نشینند. مردها برمی‌خیزند. جا باز می‌کنیم. حاجی صورتم را می‌بوسد. بغل جای پدر می‌‌نشیند. زل می‌زند به چشمان خسته‌اش. می‌گوید حاجی حالت چطوره؟ پدر نای جواب دادن ندارد. ولی احترام می‌کند. می‌خواهد نیم‌خیز شود. حاجی مانعش می‌شود. با صدایی که انگار از اعماق هزار چاه خشک بالا می‌آید، می‌‌گوید: «الحمدالله، شکر شکر». اشک در چشمان حاجی جمع می‌شود.خواب می‌روم. صدا توی گوشم می‌پیچد. بیدار می‌شوم. صدای پدر از آن ور دنیا می‌آید. دارد قرآن می‌خواند، سوره فاتحه. من هم هر وقت با خودم زمزمه می‌کنم شبیهش می‌خوانم. صدا تا مغز استخوانم می‌رود. درگیرم می‌کند. دوست دارم بخوانم. من هم زمزمه می‌کنم. «یس» می‌خوانم. پدر «یس» می‌خواند. نغمه شبیه هم است.حاجی از جعبه دو برگ دستمال بیرون می‌کشد و تا می‌کند. عرق پیشانی پدر را خشک می‌کند. پدر چشمانش را می‌بندد. زن‌ها قلیان می‌کشند. نوه‌ها و نتیجه‌های خودمان و عمه و عمو و خاله و دایی و هزار بچه دیگر توی هال در جهانی دیگر بازی می‌کنند. استکان‌ها را می‌چینم توی سینی استیل. یک نیم دایره می‌چینم. استکان‌ها را پر می‌کنم از چایی. از همان دم آشپزخانه می‌‌گیرم جلوی میهمان‌ها.غلتی می‌‌زنم. خواب سنگین می‌شود. بیدار می‌شوم. گوشی را برمی‌دارم. تلفن زنگ می‌خورد. چند بار زنگ می‌خورد. انگار آن ور خط کسی خواب رفته باشد. چشمانم گرم می‌شود. تلفن زنگ می‌خورد. گوشی را می‌گذارم زیر گوشم. پدر است. دارد برایم حرف می‌زند. چه آرام حرف می‌زند. اثری از خس‌خس نیست. مثل جوانی‌هایش است. آن موقع که هنوز ریشش سیاه بود و موهایش تنک نشده بود. دارد قصه شیراز را می‌گوید. آن محدود سال‌هایی که زمستان می‌رفت برای کار. می‌‌گفت:« ننه آمده بود شیراز دیدارمان. با هزار بدبختی آمده بود. می‌رود منزل. جایمان را که می‌بیند، دلش می‌گیرد. باورش نمی‌شود کجا داشتیم زندگی می‌کردیم. چهار تا پنج تومانی زرد گذاشته بود برایم».به حیاط می‌روم، طاقت ندارم. می‌روم زیر درخت سیب گوشه حیاط. بغضم می‌ترکد. چشمانم خیس می‌شود. نمی‌خواهم کسی متوجه شود. آرام ناله می‌کنم. کمی سبک می‌شوم. تا می‌رسم دم هال، حاجی بلند می‌گوید: «من یقرا فاتحه مع الصلوات» مردها صلوات می‌فرستند. زن‌ها جیغ می‌زنند. پاهایم شل می‌شود. از خواب بیدار می‌شوم. صدای پدر نمی آید. صدای پدر توی مغزم پیچیده. دارد قرآن می‌خواند. قرآن قدیمی‌اش را که هنوز روی زیر قرآنی است باز می‌کنم. اول «فاتحه» می‌خوانم. با همان لحن و صدای خودش. یاد «یس» می‌افتم. می‌خوانم: «یس، و القرآن الحکیم. انک لمن المرسلین، علی صراط المستقیم» آرام می‌گیرم. خواب می‌روم.این داستان با همین عنوان در روزنامه ابتکار قبلا چاپ شده است.*سوره 36 قرآن کریم