نخود

برای مصاحبه ی کاری به همراه زن دایی جان به کارخانه ای که در اطراف شهر بود رفتیم.یک سال و نیم از زمان فارغ التحصیلی ام گذشته بود و این پیشنهاد کاری در آن زمان، حکم لنگ کفشی در بیابان را برایم داشت. بعد از آن همه دویدن و نرسیدن، تمام سعی ام این بود که حتما آن را به چنگ بیاورم. زن دایی را که پایه تمام بیرون رفتن ها بود مجاب کردم تا برای خالی نبودن عریضه همراهی ام کند. آمد‌. هنگام ورود باید از بخش اداری کارخانه عبور میکردیم. فضایی در حد بیست متر ک در انتهای آن، دخمه ای را هم برای حسابدار درنظر گرفته بودند.در انتهای دخمه نیز، اتاقکی یک در یک برای آبدارچی عزیز. میز قهوه ایِ رنگ و رو رفته ای درست روبروی در ورودی قرار گرفته بود و بالای آن ،روی کاغذ آچاری با فونت ۶۴ و پررنگ نوشته بود رئیس بخش اداری. مردی با چهره ای گندمگون و موهایی ک انگار ب طرز ناشیانه ای رنگ شده و ب دلیل تراکم پایین موهایش تلاش کرده بود تا همان مقدار اندک را هم در تمام سرش پخش کند،پشت میز نشسته بود. از طرز نشستنش مشخص بود که آدم دیلاقیست. غوز کرده بود و با حالت اطوار گونه دست راستش را زیر چانه اش طوری گذاشته بود ک لبش از یک طرف جمع شده بود. انگار پرتره ای بود از بازیگران دهه ی شصت(البته از نوع میلادی) . کت و شلوار نقره ای براقش نیز او را در این وضعیت همراهی میکرد. میخواستیم از راهرو باریک کنار اتاق بگذریم ک ناگهان با صدای ایشان سر جا میخکوب شدیم.کجا؟ من هم با صدایی ضعیف گفتم :برای مصاحبه در بخش کنترل کیفیت آمده ام. با صدای دو رگه اش گفت اول باید من هماهنگ کنم. ما هم نشستیم.در آنجای تنگ و تاریک جا برای هر دومان نبود،در نتیجه من ایستادم تا زندایی جان بنشینند.مثل اینکه از آمدنش پشیمان شده بود.سرش را به سمتم چرخاند و با زبان بی زبانی گفت که این همان جایی است که میخواهی استخدام شوی و بعد سرش را با تاسف چند باری تکان داد و با کج و معوج کردن دهانش از نشستن روی آن صندلی کثیف پشیمانی اش رابراز کرد. هر دو ساکت و منتظر هماهنگی رئیس بخش اداری. به سختی از جایش بلند شد و از راهروی باریک به سمت آزمایشگاه رفت. بعد از چند لحظه هماهنگی؟؟! برگشت و اجازه ی ورود را صادر کرد. با رئیس آزمایشگاه صحبت کردم و قرارداد را نوشتیم و قرار شد از فردا شروع به کار کنم. هنگام خداحافظی رئیس آزمایشگاه با صحبت هایش ب من فهماند که رئیس بخش اداری را زیاد جدی نگیرم. از فردای آن روز ماجرا شروع شد. هر روز صبح مجبور بودم چهره ی ن چندان دلچسب مدیر بخش اداری را ببینم. ژست می گرفت.با گردن کشیده ای ک ب لک لک می مانست سرش را ب سمتم نزدیک می کرد و با اشاره ب ساعتش،چند دقیقه ی ناچیزی را ک آن هم بخاطر ترافیک دیر کرده بودم، ب رخ میکشید. بعد سر مبارکش را به عقب می کشید و به صندلی درب و داغانی ک اصلا گویی تا بحال رنگ و رویی از رئیس و مدیر را به عمرش ندیده تکیه میداد و با چرخش صندلی که آن هم با ناله هایی غمناک همراه بود سرش را به سمت در آزمایشگاه تکان میداد که یعنی برو. کار در آزمایشگاه را دوست داشتم ولی سر و کله زدن با چنین فردی را نه. طی یک ماه اولی که در آنجا مشغول به کار شدم اطلاعاتی دستگیرم شد.در کارخانه به گرگعلی مشهور بود. اهل زیر آب زنی بود و تلاش می کرد تا خودش را به هر طریقی مطرح کند. بعید بود که دیپلمش را گرفته باشد. شاید هم دیپلم ردی بود، نمیدانم. فقط بخاطر برادرش که در اداره بَهمان منصبی داشت و میتوانست گاه گاهی از رابطه اش به جای ضابطه استفاده کند و کار کارخانه را روی غلطک بیاندازد ایشان را استخدام کرده بودند. تلاش می کردم تا زیاد سر راهش قرار نگیرم . هر وقت که بی دلیل به آزمایشگاه سر میزد، خودم را سرگرم کاری می کردم ولی زیر چشمی می پاییدمش. خرامان ،خرامان وارد میشد با کفش های نوک تیز بلند مشکی مانند طاووس هایی ک می خواهند هنگام باز کردن دمشان همه آنها را ببیند و عکس بارانشان کنند دوری میزد،ب سمت اتاق استراحت ما میرفت و با گردن بلندش تمام زوایا و گوشه های اتاق را از چشم می گذراند و وقتی میدید که از ما چیزی عایدش نمی شود، اتاق را ترک میکرد. نمی دانم ولی هر وقت ک میدیدمش به جان عزرائیل دعا میکردم. شاید اگر فرشته ی مرگ را میدیدم آنقدر لرزه بر اندامم نمی افتاد تا گرگعلی را. کار در آنجا،جان آدم را می گرفت ولی به هر ترتیبی بود باید از پسش بر می آمدم. چند ماهی ب همین منوال گذشت. چون به زمان مونتاژ نزدیک میشدیم درخواست چندین کارگر اضافه را کردیم و طبق معمول گرگعلی مسئول آن شده بود. با چشم خودم میدیدم ک چطور با چرب زبانی به کارگران وعده های دلفریب میداد و متقاعدشان می کرد تا در آنجا کار کنند.یکی از آنها مرد کوتاه قدی بود ک نشان میداد جدای از جثه ی کوچکش، همه فن حریف و فرز است. تمامشان به صورت روزمزد استخدام شدند. چند روز گذشت و شلوغی زمان مونتاژ خستگی را ب چهره ی تمام کارکنان آورده بود.آخرِ روز،گرگعلی دستمزدها را ب کارگران میداد. ولی برای چاپلوسی پیش رئیس کارخانه،تلاش میکرد تا با چانه زدن و کم کردن حقوقِ کارگران،وجهه ی خود را بالا ببرد. مرد ریز اندام از این حقوق راضی نبود در خواست مبلغ بیشتری کرد. گرگعلی دستی در موهای خوشرنگش کرد در چشمان مرد زل زد و جواب منفی داد. مرد عصبانی شد و مشتش را به صورت گرگعلی کوبید. گرگعلی ک انتظار چنین حمله ای را نداشت به سمتی پرت شد. موهای بلندش ،بخشی از صورتش را پوشانده بودند. سرش به پایین آویزان شده بود و به زمین خیره خیره نگاه میکرد. انگار دیگر آن گرگعلی سابق نبود. پفش خوابیده بود. چند نفر جمع شدند و زیر بغلش را گرفتند و بلندش کردند.