داستان من و نادر

داستان من و نادر برگرد عقب عقب عقب.... اوهوم نه یه ذره بیا جلو. آهان همینجا واستا. خب این یه قسمت رو قیچی کن، دلیت کن. دوباره شروع کن.این مرد ارزش نداشت که هشت ماه با او به سر ببرم. درام درام درام... هیچ اتفاقی نیفتاده. حالا هشت ماه از زندگیم رو که با او بودم پاک کردم. هشت ماه سفید بدست آوردم که هر کاری دلم بخواد باهاش می کنم. خب اینجا یه مرد ایستاده، نه داره راه می ره. اوکی خب حالا همینطوری که می ره به من تنه می زنه. خیلی مودبانه می گه اوه ببخشید اصلا حواسم نبود، معذرت می خوام. من پشت چشمم رو نازک می کنم و با کرشمه می گم تویی نادر؟ خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم. -کجایی پسر؟ نادر نیشش باز میشه و می گه تو از کجا پیدات شد سحر؟ خیلی وقته پیدات نیست. ببخشید اینقد مودبانه ازت عذر خواهی کردم حالا چرا تنه ات رو می زنی به تنه من؟- خب چون می خواستم سرت رو از تو لاکت بکشی بیرون. شنیدم خیلی خرخون شدی راسته؟حالا نادر می خنده، از خجالت یه کم گونه هاش سرخ می شه و چشماش یه حالتی می گیره که انگار در موردش دروغ گفته باشن.- نه بابا خر خونی کدومه. تو هنوز تیکه می پرونی؟ دماغت رو عمل کردی؟ چه بهت میاد.نه اینو نمی گه. کات، باید پاکش کنم. خب حالا... چقدر خوشکل شدی! عه اینم بده، مگه قبلا زشت بودم. چقدر خوشکلتر شدی. آهان حالا بهتره. - خب اینجا شلوغه بیا یه جا بشینیم و چند ماه رو خلاصه گویی کنیم، کاری نداری که؟ اگه هم داری بگذار کنار بیا بریم یه جای دنج بشینیم بعد بگو کدوم گوری بودی.- باشه بی تربیت جان بریم. کنار هم راه میفتیم. هر دو ساکتیم. می گم همینجوری که راه می ریم هم میشه حرف بزنیم چرا ایقد ساکتی؟ نادر می گه ما مردا دو تا کار رو با هم نمی تونیم انجام بدیم. می گم کدوم دو تا کار؟ نادر باز نیشش باز می شه و می گه همینکه هم راه بریم هم حرف بزنیم. این قسمت رو می گذارم باشه چون حرف خوشمزه ای بود. میان ماشین هایی که هر کدوم با هم مسابقه گذوشتند که ما رو له کنند رد می شیم. می رسیم اونور خیابون. لبخند پیروزمندانه ای می زنیم. بهش نمی گم که لازم نبود نگران زیر شدنش باشه چونکه من دارم فیلم زندگیم رو خودم راست و ریس می کنم، هر کجاش می خواد یه اتفاق بد بیفته زود پاک می کنم چونکه حتما می گه خلی دیگه. - اینجا جای کلاس بالایی نیست و احتمالا دود ترافیک بیرون می پیچه توی قهوه مون اما عیب نداره. فعلا که اشباع شده هستیم. من می شینم اینجا و نادر اون روبرو. کیفامون رو می گذاریم روی زمین کنار پاهامون. اگه نادر کیف نداره می تونه چیزایی که دستشه رو بگذاره روی میز. گوشی مبایلش و بعد... دیگه مردا چی دارن؟ آهان گوشی های آیفونش روهم می گذاره رو میز و با چشم و ابرو پسرکی رو که منتظر دستوره صدا می کنه. -من یه قهوه می خوام. - منم همین رو می خوام.-خب بگو چیکار می کنی؟ اول بگو کجا بودی؟ -خونه شیر. اینو گفتم چونکه ناخودآگاه یاد بازی های بچگی ام افتادم کجا بودی؟ خونه شیر؟ رفتم نبود....- خب من راستش هشت ماهی آویزون یه عشق لوس و بی مزه بودم که همین چند لحظه پیش ریختمش بیرون. - عاشق بودی؟ عاشق کی؟- یه دیونه به اسم نادر، برای همین تو رو که دیدم یاد اون افتادم.- یاد من یا یاد دیونهه؟ هیچی نمی گم . خود خرش بود. دوست بودن باهاش چند درجه بهتر از عاشق شدنش بود. آخه این کیه که عاشقش بشم؟ حوصله داری؟ یه گپ می زدیم بعد می رفتیم پی کارمون. چه زرتی پرتی عاشق میشیم. - خوب بعد چی شد؟ - هیچی دیگه پاک شد رفت. دستام رو بهم حلقه می کنم و می گذارم روی میز. آهان یادم افتاد که یه آدامس بیندازم توی دهنم. تا بوی بد دهانم به مشامش نرسه.نادر می گه اوه نه باز تو آدامس می جوی؟چلپ چلوپ کنان می گم آره دلم می خواد. - اوه تو رو خدا اینجوری نجو، میری رو مخم.- چه خوب که می رم رو مخت، پنج تای دیگه هم می ندازم توی دهنم. - حالا آماده باش الان بادشون می کنم. لبام رو تا اونجایی که جا داشت جلو می کشم و باد دهانم رو می کنم توی آدامس. - بیا ... بیشتر و بیشتر و بیشتر و بعد بادکنک آدامسم یه دفعه با صدای تق بلندی می ترکه و جمع می شه نوک دماغم. نادر دندونش رو بهم می سابه و می گه: کثافت!من قاه قاه می خندم. کجای این پسر ارزش عاشقی داشت. باید اینقد تاق تاق آدامس بترکونم تا سر گیجه بگیره. - تو همیشه دیونه ای، یه جوری ....- چه جوری؟ بگو تا بادش نکردم....- اوف صبر کن، هولم نکن. آدم اصلا نمی تونه از تو بدش بیاد. این خل بازیات آدم رو بیخیال می کنه. می گم اینقد آدم آدم نکن. اعصابم خرد میشه و تندتر می جوم. نگاه گوشه چشمی به پسرک می کنه و با لبخند مرموزی می گه: برات متاسفم سحر تف کن بیرون فنجان قهوه اومد. پسرکی که کنار میز ظاهر شده با احترام دو فنجون روی میز می گذاره و می گه فرمایش دیگه ای ندارید. نادر با سر می گه نه. توده آدامسم را می پیچم لای دستمال کاغذی و می گم : می گفتی یه دهن آواز هم بخونه بد نیست.نادر فنجون رو می کشه جلو و می گه، پسره رو می گی؟ - آره خب. نادر قاه قاه می خنده و می گه از دست تو. - خب خلاصه چند ماه گم شدنت این بود که عاشق شدی و بعد تف کردی بیرون. - بی تربیت تف کردی یعنی چی؟ - خب تو همین مایه ها...- آره در گیر عشق و عاشقی و درد و مرض و طاعون بودم. نادر می گه عجب!می گم عجب چیه خوب عاشقی یه مرضه که سلولای مغز رو می خوره و اون سلولا دوباره تکثیر نمیشن. - بعد آدم می بینه به مرز جنون رسیده. - آره دقیقا تو از کجا می دونی؟ توی بیشعور اصلا می دونی عشق چند حرفه؟- عه سحر چرا بد دهنی می کنی خب دو حرفه. - دیدی دیدی؟ آخیش من می دونستم اصلا سواد نداری.نادر می خنده و می گه می خواستم بگم سه حرفه، نمی دونم چرا گفتم دو. خب از اینجهت می دونم که خودم هم به همین طاعونی که تو می گی و بقولی مالیخوریا، گرفتار بودم. یه طرفی به تورم خورده بود که استاد حرص درآوردن بود، مثل همین آدامس باد کردن های تو، نمی دونی چجوری منو باد می کرد، تلق تلق زیر دندون می جوید و بعد می پیچیدم لای دستمال یکبار مصرف.- ایول چه چیزهایی بلد شدی؟ شعر هم می نویسی؟ - آره چند تا دفتر شعر هم نوشتم- اسمش چی بود؟ - باورت میشه؟- تا نگی نمی تونم بگم باورم میشه یا نمیشه.نادر یه جرعه از قهوه اش رو مزه می کنه و می گه سحر بود. ایندفه من می خندم و ریسه می رم دستم می خوره به فنجون قهوه و خالی میشه روی میز اما نگران نمیشم چونکه این سه بازی هام رو بعدا می توم دلیت کنم. بسیار مودبانه به نادر می گم : برات متاسفم چه اتفاق بدی. هر چند حقش بود. حقش بود تیکه تیکه هم بشه و یه نخ مو رو کله اش نمونه. میون ریسه رفتنم یادم میفته که اصلا هیچ اتفاقی نیفتاده. من دارم اشکام رو پاک می کنم و یادم میفته که دوستی من و نادر چقدر خوب و شادمانه بود. چرا یه دفه رمانتیک بازی در آوردیم ؟ قانون مورفی از زندگی من چی می خواست؟ همه اون اتفاقای خوب چرا یه دفه بد شد؟ نادر می گه همچی ناراحت بودیم که جای دنج کلاس بالا نیومدیم. ببین چیکار کردی! با انگشت اشاره کرد به قطرات قهو ای که از لبه میز می چکید پایین. -ٓکاش همون آدامست رو باد می کردی، بهتر بود.- خب بسه، دست خودم نبود. - اصلا از چی می خندی؟ خب بگو تا منم بخندم. پسرکی که از ما پرسیده بود فرمایش دیگه ای ندارید مانند کسی که هر پشه ای بجنبد زیر نظر اوست به سرعت به طرف میز ما اومد و با دستمال چار خونه ای که دستش بود روی میز را خشک کرد و فنجون من رو برداشت و با گفتن هیچ ناراحت نباشید پشتش را به ما کرد و رفت و خیلی زود یه فنجون قهوه دیگه مقابل من گذاشت. با رفتن پسرک پقی زدم زیر خنده و گفتم: سحر؟ یعنی میون اینهمه دختر باید یه دختر به تورت بخوره که اسمش مثل اسم من باشه و حرصت رو هم مثل تلق تلق کردن های من در بیاره؟نادر با سر اشاره ای به فنجون من کرد و گفت: تا دوباره دست گل به آب ندادی بخورش.خودم رو جمع و جور می کنم و به نادرمی گم قهوه ات که تموم شد فنجونت رو بده به من واست فال قهوه بگیرم. - مگه بلدی؟- آره یه مدته مدام برای خودم قهوه درست می کنم و بعدش فال می گیرم. - خب باید بلد باشی همینطوری چشم بسته که نمیشه فال قهوه گرفت. اصول و فنون داره.- اینطور نیست نادر. فال قهوه یه الهام قلبیه . یه جوری بهت یقین میشه اون چیزایی که میبینی، زندگیته. اتفاقایی هست که یا افتاده یا قراره بیفته یا ممکنه بیفته.نادر قهوه اش رو می نوشه و فنجونش رو می گذاره روبروم.- زندگیم رو سپردم دست تو ببین چی می بینی.فکر نمی کردم به این زودی گول بخوره. فنجون رو برداشتم و چند بار چرخوندم بعد بالا بردم و گرفتم مقابل چشمم. نادر با نگاهش زل زده بود به دهان من. -خب؟!یه مقداری از قهوه خودم رو نوشیدم و گفتم. شانس آوردی دختره ولت کرد. مونده بود داغونت می کرد. تو اینقدی که باید، بهش علاقه نداشتی. یعنی دوستش داشتی اما یه رابطه عاطفی نداشتین. - اونم دوستم نداشت؟ -ٓاون دوستت داشت اما عشقش یه عشق آبکی بود. شما بیشتر به درد تو سرو کله هم زدن می خوردید. - آره واقعا! دارم بهت ایمان میارم. خب بعد؟ - بعد اینکه اون خیلی سعی کرد که این رابطه رو سر و سامون بده و به جایی بکشونه. اما می دونی چی شما مثل در و تخته ای بودید که بهم نمی خوردید.- جون من؟ اینا رو این تو نوشته؟ بده ببینم. دستش رو دراز کرد طرفم. خودم رو با فنجونش کشیدم عقب و گفتم: بشین سر جات کار هر بز نیست خرمن کوفتن.- شما به درد دوستی می خوردید نه عشق و عاشقی.- پس چرا اینو از اول نفهمیدیم.- چونکه در آغاز راه دوست داشتنه.- شعر مِر سر هم نکن سحر. قهوه ات سرد نشه بخورش. قهوه ام رو می خورم و دوباره زل می زنم به فنجون نادر.یه سفر در پیش داشتی که بهم خورد اما تا سه روز یا سه هفته یا سه ماه دیگه این سفر برات پیش میاد. - خوب شد نگفتی سه قرن دیگه.-هیس! توی حرفام نپر. یه چمدون افتاده این تو و یه جاده.- ای خدا یعنی پیاده باید برم.- نه، با ماشین می ری. همه جزییات که این تو جا نمیشه.-چطور چمدون به اون بزرگی اون تو جا میشه اما دو کلمه که با چی می رم جا نمیشه؟فنجون رو می گذارم روی میز و می گم، تایمت تموم شد. اصلا من واسه تو فال نمی گیرم. فنجون رو با دستم سُر می دم به طرفش. اما نشونه گیریم خطا می ره و قبل از آنکه نادر بتونه جلوی خرابکاری دومم رو بگیره فنجون نقش بر زمین میشه و هر تکه اش یه جایی پهن میشه. ایندفعه نفس هر دوی ما در سینه حبس میشه و با چشمانی گرد شده و لبهایی گاز گرفته شده به هم نگاه می کنیم. پسرک انگار تمام امروز ما رو قبلا تو خواب دیده بود خیلی زود با جارو بلندی طرف میز اومد و تکه های فنجون رو ریخت تو خاک انداز و باز خیلی مودبانه گفت: ناراحت نباشید، اتفاقه دیگه. ما با خجالت بهم نگاه کردیم و یکیمون گفت: معذرت می خوایم. پول فنجون را باهامون حساب کنید. پسرک سری تکان داد و رفت.قبل از اینکه نادر حرفی بزنه تصمیم گرفتم این قسمت شکستن فنجون رو هم حذف کنم. یه فلاش بک زدم و فنجون رو برگردوندم روی میز طرف خودم و پسرک هم با جاروش عقب عقب برگشت سر جاش. قیافه نادر رو هم از بهت زدگی کشیدم بیرون و گفتم: خب دوست جان هر وقت فال قهوه خواستی به من زنگ بزن و وقت قبلی بگیر، سرم شلوغه. نادر ساعتش رو نگاه می کنه و با عجله بلند میشه و می گه: من باید برم ، کار مهمی داشتم که پاک یادم رفته بود. خوب شد دیدمت، دلم برات تنگ شده بود مخصوصا این دیونه بازی هات. می شنویم دیگه.من بلند نشدم خواستم با رفتن او کمی با خودم تنها باشم. بهتر که می خواست بره. دیگه حوصله اش رو نداشتم. - باشه برو. دوباره یه جایی به هم تنه می زنیم و بعد می ریم یه جای دنج می شینیم قهوه می خوریم و چرت و پرت می گیم. بای.نادر همینطور که دستش رو توی هوا تکون می داد از من خداحافظی کرد و رفت.در کیفم رو باز کردم و چند تا آدامس ریختم توی دهانم و مشغول جویدن شدم.