دلبستگی هایی از جنس معمول...

ما آدم های معمولی که گوشه ای از این جهان پهناور را اشغال نمودیم. آدم های دل بستنیم. زود دل می‌بندیم ودیر فراموش می‌کنیم ویا بهتر است حقیقت فاش شود که ما آدم فراموشی نیستیم. مگر دچار آلزایمر شویم و یادمان برود که بودیم، چه بودیم وکجابودیم ؟ گذشته پا به پای ما می آید و در احوالاتمان سرک می‌کشد تا خودی نشان دهد وما را با خود ببرد به جایی که در روزگاری دور، حضور داشتیم وبه خاطراتی که ثبت شد و هنوز گاهی آلبوم ذهنمان را ورق میزنیم برای دیدن تصاویری که با خود به صورت ناخودآگاه ثبت کردیم وحالا گاهی، وقت دلتنگی به سراغش می‌رویم تا کمی دل کوچکمان را تسلی دهیم. بچه که بودیم فکر می‌کردیم آدم بزرگ ها وقتی از پیش ما می‌روند، که پیر وفرتوت شده اند. اما آهسته آهسته که پله های عمر را بالا آمدیم، دیدیم که همه خیالات خامی بیش نبود. وقتی قلبی از میان ما می‌رود، قلب ما، آدم های معمولی را می‌گویم یک گوشه اش به یاد او خالی می‌شود و این خلاء تا همیشه با قلبمان عجین شده است. جای خالی قلب ها با هیچ قلبی پر نمی‌شود. ما آدم های دلبستنیم. دل بستن به آدم ها، خانه ها، خیابان ها، کوچه ها، پرندگان، همه ی حیوانات وحتی اشیایی که در اطراف ما وجود دارد. حتی به یک مداد کوچک هم دل می‌بندیم. یادش بخیر، در اوایل نوجوانی، یک عدد مداد مغزی از برادرم، دلم را ربود. وَه که چه زیبا بود، منظره ای از پاییز رویش نقاشی شده بود که دلم میان برگهای زردش جا ماند. در غفلت برادر، به کیف مدرسه دستبرد زدم و مداد را به سرقت بردم.برادرم برای نوشتن تکالیف مدرسه به سراغ کیفش رفت و مداد را نیافت، تا مداد را حین نوشتن مشق هایم لابه لای انگشتانم دید،و نگاه پرسشگرش را به من دوخت. گفتم :بگذار مال من باشد، یکی دیگر برای خودت بخر. هرچند این تنها مدادی بود که درمغازه، رنگ و طرح‌ متفاوتی نسبت به سایر مداد ها داشت و از این بابت خرسند بودم. خیلی دوستش داشتم و از طرفی براین باوربودم که برایم شانس به ارمغان می آورد وهمه اتفاقات خوب مدرسه را به وجود او ربط میدادم.مدل و رنگ وطرح زیبایی که داشت مرا چنان مجذوب خود نموده بود که گاهی در کلاس یا درخانه میان انگشتانم میگرفتمش و فقط تماشایش می‌کردم. حتی با احترام تمام، اورا بالاتر از خودکار آبی وقرمز می نهادم و مواظب بودم از روی میز نیفتد که مبادا آسیب ببیند،تا اینکه روزی مرا ترک نمود وبه سرزمین ناکجا آباد رفت وهرچه گشتم او را نیافتم، نمی‌دانم مداد زیبایم چه شد وکجا گمش کردم.کم مانده بود چشمانم بارانی شود، کلافه ودلگیر بودم. سال های بعد که بزرگتر شدم، بازهم مداد مغزی زیبایی که نظرم را جلب کند میخریدم، اما جاذبه اش به مدت یک هفته بود وبعد تمام می‌شد. هر وقت که خواستم مداد بخرم به یاد مداد زیبایم می افتادم . همه ی مداد ها را با آن مقایسه میکردم و به دنبال چیزی شبیه به آن بودم اما هیچ وقت نیافتم. گاهی به همین علت ازخرید دلسرد میشدم و اشتیاقم برای خریدن فروکش می‌کرد. یا وقتی سال اول دبستان بودم، برادر بزرگم مسواک زیبایی خرید که ترکیبی از رنگ های بنفش وسبز بود. وقتی تکانش میدادم تیله های کوچکی که درونش قرار داشت صدا میداد. او نیز برایم خاص بودوهیچ وقت از او خسته نمیشدم تا اینکه خراب شد و بادل اندوهگین و سکوت من روانه ی سطل زباله شد. آدم هایی که ازما می‌خواهند گذشته و هرچه که به گذشته ربطمان می‌دهد دور بریزیم را، درک نمیکنم. آخر درخواستشان را نمیتوان با چَشم پاسخ داد. علی الخصوص اگر آن خاطرات، مزه ی شیرینی داشته باشند و هر از گاهی با مرورشان نیز حالت خوب شود و لبخند را به لبان وچشمانت هدیه دهد. ما آدم های ساده ی معمولی در دل کوچکمان قربان صدقه ی عزیزترین هایمان می رویم و در خفا ابراز محبت میکنیم، شاید در گفتار نتوانیم حس عمیقمان را نشان دهیم ولی سر بزنگاه دیگران را میفهمانیم که برایمان ارزشمند وعزیز هستند، وهر کدام خانه ای را در قلب ما صاحب شده اند. که هیچکدام از این خانه ها اجاره ای نیست وهمه صاحب خانه ای در قلب ما هستند. ما آدم های معمولی، آدم های دلبستنیم اما آدم های دل کندن خیر... شاید فرهاد هم از تبار ما بود. که نتوانست بیستون را رها کند، چرا که شاعر می‌فرماید:دل کندن اگر آسان بود، فرهاد به جای بیستون دل می‌کند. ما آدم های معمولی، آدم های ساده اما روشنی هستیم. کتمان نمیکنم،آری، آدم های معمولی ساده هم، دروجودشان نقطه تاریک وخاکستری هست اما دوست دارند به رنگ انبه و لیمو و پرتقال باشند. دوست دارند به سبزی سرو باشند و به زیبایی باغ گیلاس و سرشار از عطر نارنگی... به خوشمزگی مربای آلبالو و به سخاوت گندمزار...آدم های معمولی رنگین کمان را دوست دارند و هوای بعد از باران را...آدم های معمولی آدم دلبستن هستند، آدم سکوت و سکون و خاطره... آدم سِیر کردن به اعماق خاطرات دفن شده در پستوی ذهن...آدم های معمولی، آدم هایی هستند که به راحتی اشک می‌ریزند و به راحتی می‌خندند... آدم های معمولی آدم دلبستن هستند حتی به یک جعبه شکلات و یا به یک ساعت مچی... و چقدر ترانه ها در خاطرات ما، آدم های معمولی پررنگ وآشنا هستند. حتی زودتر از تصاویر تو را به گذشته پرتاب می‌کنند. شعرهایی که برای گرفتن نمره حفظ شد و حالا بعد از فارغ التحصیلی هنوز گاهی زیر لب زمزمه می کنیم...آدم های معمولی نمی‌توانند شبیه بقیه باشند، هیچ وقت... آن ها ریتم زندگیشان معمولی است با پستی وبلندی های خاص خودشان... ما آدم های معمولی آدم دلبستن هستیم اما نمی‌دانیم عشق افلاطونی چیست؟ ما راز پنجره و باران و فنجان قهوه را نمی‌فهمیم. از ما مپرس مسیر کافه و کلبه و دریاکجاست؟ صحبت ما یک استکان چای و عطر هِل ولقمه ای نان وپنیر است... مسیر ما باغچه و کوچه و خانه های آشناست... ما آدم های معمولی، انتخابمان همان همیشگی نیست، دوست داریم طعم های مختلف را مزه کنیم ولذت ببریم اما ریسک نمی‌کنیم... ما آدم های معمولی به شهرت حساسیت داریم وبرایمان خوشایند نیست، معمولی بودنمان را دوست داریم. ما آدم های دلبستنیم وبه تضادهایی که گاهی درونمان شکل می‌گیرد آگاهیم... ما آدم های معمولی نیزغروب های جمعه را دلگیر سپری میکنیم و صبح های جمعه را شاد... برای ما آدم های معمولی میان ستارگان و خورشید وماه و ناهید و زحل و هرچیزی که در کهکشان هست، زمین چیز دیگریست و دوستش داریم. ما آدم های معمولی، باید خوب باشیم، یک معمولی خوب... به ما می‌گویند آدم عادی... دل می بندیم و صلح را دوست داریم اما گاهی مبارزه را لازم می‌دانیم... ما آدم های عادی برای روزگار عادی از خداوند سپاس گزاریم و دوست داریم این جمله ماندگار شود، سلام چطوری؟ خوبی؟ چه خبر؟ سلام، سلامتی، خبر خاصی نیست