چند روایت از بخش پوست و زیبایی!

یک دختر تقریبا 26 - 27 ساله بود. روی صندلی پشت به ما نشسته بود و دکتر خوب بالای پلک اش را نگاه میکرد. + والا من چیزی نمیبینم.- کمی بیشتر دقت کنید خانم دکتر میبیند سفید شده. دکتر گفت بچه ها بیاید ببینم شما چیزی میبینید. اینترن ها جلو رفتند. فایده ای نداشت. نوبت به ما رسیده بود. حالا ما پرچم دار شده بودیم تا آن تار سفید بین موهای انتهای خارجی ابرو های او را پیدا کنیم. شیشه عینکم را یک بار دیگر تمیز کردم. تا جایی که راه داشت نزدیکش شدم. بعد فهمیدم چشم من اصلا دور بینی اش خراب است، عینک گذاشتن فایده ندارد. عینک را در آوردم، باز هم فایده نداشت. چیزی نمی دیدیم. دوباره اینترن ها جلو آمدند. یکی از اینترن ها بالاخره یک چیز سفید آن بین دید و گفت دیدمش! و بعد دوباره گمش کرد.نمیدانم چطور خودش متوجه آن شده بود. در این مدت همچین چیزی به چشم ندیده بودم. دیده بودم که دسته‌جمعی cpr انجام میدهند اما اینکه یک متخصص و هشت دانشجوی پزشکی دنبال تار موی سفید ابرو یک بیمار بگردند، از عجایب بود.با گذشت این چند روز در بخش پوست و دیدن بیماران این بخش، حالا دیگه این جمله رو بهتر درک میکنم:«Dermatology is the best specialty. The patient never dies and never gets well.».پوست بهترین تخصص است. بیمار هرگز نمی میرد و هرگز خوب نمی شودحالا جرج برنارد (برنده جایزه نوبل) یه جمله ای داره که میگه: « شهرت یک پزشک به تعداد افراد برجسته ای است که تحت مراقبت او می میرند.»بنظرم باز این جمله معیار موثق تری برای تصمیم به انتخاب رشته تخصصی برای ادامه تحصیل میتونه باشه.- شما به شعر هم علاقه دارید؟+اره! چطور دکتر؟ از کجا فهمیدید؟-داخل بیو تلگرامتون خوندم خانم دکتر، برام جالب بود که ازتون بپرسم ...+ دبیرستان که بودم، من و خواهرم شروع کردیم به نوشتن یک رمان، طوری شده بود که همکلاسی هامون پیگیر میشدند ببیند ما میخواهیم در ادامه چی بنویسیم! حدود چهارصد صفحه شده بود ... بعد هم که دیگه کمکم وارد دانشگاه شدیم و بعد متخصص شدیم و بعد هم کار و کار و کار. شاید الان، همین شعر نوشتن ها پناهی باشند برای رها شدن از روزمرگی ها ...و بعد، از شاعر هایی که دوست داشتیم صحبت کردیم و فاضل و گروس و علیرضا بدیع یادی کردیم. به من گفت :«نگذار این هنر و شوق ها در تو نهفته و خاموش باقی بمونه. در هر حوزه و تخصصی که باشی، روزی میرسه که درمان بیمارانت رو خوب یاد میگیری، اما نوبت به خودت که میرسه چیزی بغیر از این هنر(ها) نمیتونه التیام بخش روزهای سختت باشه.»وارد اتاق شد، به ما سلام کرد و‌ روی صندلی نشست.آقایی تقریبا ۴۵ ساله بود. با لباس و شلوار تمیز و اتو‌کشیده. شکایت اصلی‌اش این بود: بالای ران هایم سرخ شده و خارش دارند. استاد ما پرسید: دو طرفه‌است؟ تایید کرد. شغلتان چیست؟ نظامی ام. گفت باید معاینه‌ات کنیم.روی تخت دراز کشید و خودش را آماده کرد. بالای سرش رفتیم. آن ضایعات درماتوفیت قرینه را مشاهده و لمس کردیم. آرام بود تا تمام‌مان معاینه کنیم و ببینم و سپس بلند شد. برایش تست KOH درخواست داده شد که اگر بیماری قارچی است، با اطمینان کامل درمان شروع شود (بجای درمان Empirical)و بعد از همه‌مان تشکر کرد و رفت.هفته بعد اتفاقی بحث بیماری های قارچی شد و استادمان گفت: «راستی آن بیماری که در درمانگاه دیدیم با تست مثبت، دوباره مراجعه کرد برای گرفتن درمان. خیلی تصادفی بحث درباره شغل و کار شد و گفت که رئیس پلیس راهنمایی رانندگی شمال خوزستان است.»برایم جالب بود. کسی مثل او با آن سِمت سازمانی آنچنان حاضر میشود تا واسطی باشد برای آموزش دانشجویان و پزشکان آینده و از این بابت تشکر هم میکند و بعضی ها نه تنها حاضر نیستند به سولات دانشجویان پاسخ بدهند بلکه از پزشکان تنفر هم دارند؛ از طرفی آرزو دارند روزی بچه های خودشان پزشک شوند.گاه‌نوشته های من در تلگرام: AzMasirMan