حکایتی، اندر باب مصائب روز های پرحادثه

ظهر وقتی داشتم تو خیابون قدم می زدم تصمیم گرفتم که کار کارگاه رو سریع تر تموم کنم که از شرش خلاص شم. می دونی... همیشه شروع ها نفرت انگیزن. منم فعلا همون جام. باید می رفتم چایی و تمام مخلفاتش رو بگیرم.. ۸۰ کیلو چای به و سیب، که همراهش باید بهار نارنج، زعفرون، گل محمدی و کلی چیز دیگه هم می گرفتم...یه وقت تعجب نکنیا:) این چای معمولی نیست خب قرار هم نیست باشه!چای ما طبی هستش! میراث و رسالت حاج آقا اخوانحاج آقا اخوان ما هم حکایتیه برا خودش.. آخه چرا یه آدم پر حرارت و پر جنب و جوش، باید اینقدر متواضع باشه؟؟ یا للعجب!(البته حالا که فکر می کنم همچین هم آدم بخصوصی نیست ولی خب امروزی که دارم ازش حرف میزنم، سعی کردم بابت گند هایی که بعدا قراره سرش بیارم عذر خواهی کنم... تو لیست ذهنم اومد بالا:) )به هر حالاین از چای ما! رفتم سراغ جایی که آدرسش رو داشتم اما بسته بود. خب به عبارتی خیلی جاها بسته بود. امروز تازه اول حکایت بوده ظاهرا... مغازه های تو چهار راه بازار رو بسته بودن. تقریبا همرو بابت کرونا.اما خب نه همرو. یکی از عطاری ها رو گیر اوردم و تا هماهنگ کنم باهاش یه ساعتی طول کشید... و در نهایت گفت که یه ساعت دیگه بیاماین فروشنده هم خیلی آدم جذابی نبود... خیلی جاها حس کردم می خواد فریبم بده. اما خب سعی کردم هوشیار باشم.می دونی.. از صبح داشتم تو خیابون راه می رفتم. گرسنه بودم و زانو هام درد می کرد. رفتم اونور حرم، و یه فلافلی گیر آوردم. تو راه سعی کردم به دو تا از دوستام زنگ بزنم بلکه شاید این خستگیه بره اما خب، هیچ کدوم جواب ندادن...وسط بلوار وایسادم و هندفریم رو در آوردم، شوپن گذاشتم و وارد فلافلی شدم:)))#اینجا_قم_است_سرزمین_ایده_های_نوهمیشه خوراکی های ارزون بهترن... نمی دونم چرا، ولی آرامش بیشتری میدندرود بر شوپن، زمانی که قطعه nocturne in F minor رو تو فلافلی می زنهتوی فلافلی وقتی خواستم دستامو بشورم چشمم افتاد به آینه. پنج شیش ساعتی بود که خودمو ندیده بودم. نمی دونم ولی زمان هایی که بیرون خونه هستم آینه به من حس خوبی میده... انگار تمام تعهد هام رو به یادم میاره. جنس ها رو حساب کردم و یه تاکسی کامل گرفتم و پول تمام مسافرا رو دادم، عوضش ماشینشو پر کردم از چای و بند و بساطشتاکسی رو بردم دم در مجموعه حاج آقا، و همه چیز رو خالی کردیم. وقتی جنس ها رو بردم تو آشپزخونه متوجه شدم که دو تا کیسه ها رو بهم نداده فروشنده. سرم کلاه گذاشته بود لعنتی. نزدیک ۱۲،۰۰۰،۰۰۰ از جیب مجموعه داده بودم بهش و منو پیچونده بودبرگشتم و بدون اینکه کوله‌مو بر دارم رفتم سر میدون که تاکسی بگیرم. برگشتم سر مغازه اون مردک. خیلی خوشحال بودم که نبسته مغازه‌شو.. تمام راه به فحش کشیدمشوقتی رسیدم سعی کردم عادی و خونسرد باشم. بهش گفتم: دو تا از جنسا رو جا گذاشتم.-چی؟؟!+دارچین و گل محمدی-مگه اونا رو تو صندوق عقب تاکسی نذاشته بودی؟-_- به فنا رفتم بین اون همه گونی یادم نبود که صندوق عقب رو خالی کنم-______-حالا تاکسی رو از کجا گیر بیارم -_______________-رفتم جلو بازار وایسادم. دیدم اون تاکسی ای که توش بودم تو خط وایسادههیچی دیگه پریدم تو و از ذوق شروع کردم به تعریف کردن ماجرا:)دیگه چی می خوای؟ :) اونم منو برد و جنسا رو گذاشتم تو آشپزخونه (راستی آشپزخونه که میگم منظور مواد و این حرفا نیستااا:)))) جدی جدی یه خونست اون مجموعه الیته نه خونه کامل ولی فاز خوبی داره)این عکسو گرفتم که بزنمش تو صورت فروشنده و بگم: گل محمدی و دارچینمو بده!الان که داری اینو می خونی ساعت ۷:۴۷ شبه تو خونه ما. و من رو مبل نشستم و باز هم قطعه nocturne in F minor رو گوش میدم و برای بار دوم این متن رو تایپ می کنم.بار اول توی جای دیگه ای داشتم یادداشت می کردم که وسطش یه تماس گرفتم و همش پرید.به هر صورت نوشتمش. و برای خودم هم نگه‌ش می دارم... امروز چند بار از یه نوع حادثه برام رخ داد.حوادثی که بعدشون درست میشن و حال خوبی که میدن اینقدر دل نشینه که با خودت میگی، چه خوب شد که اون اتفاق های بد قبلی افتاد... اگه اونا نبود از اینا هم خبری نبود:)و اما خب مهم تر از همه اینا امروز هم داره به آخر می رسهاینم منو راننده تاکسی:) (صورت من؟؟ نه فکرشم نکن)