"ویروس کرونا، هراسی نوظهور"

✍?محسن کلهرنیا گلکار"جمعی از سیاستمداران، اندیشمندان، مذهبیون، روشنفکران، پزشکان، پرستاران، روان شناسان و جامعه شناسان با هجومِ این مهمان ناخوانده، سوگوار شده اند که چگونه یک تنه ، ایرانِ کهن را به بند کشیده است که انگار سیاستمداران مثل همیشه در اندیشه ی سیاسی کردن حوادث هستند که به قول خودشان تهدیدها را به فرصت تبدیل کنند تا بتوانند سکو و مسند اقتدار خویش را استحکام ببخشند، فیلسوفان نیز غرق در تعقل و تامل هستند، روشنفکران سکوت کرده اند چرا که باورشان این است که حرف ها و راهکارهایشان را قبلاً گفته اند اما کجاست گوش شنوا؟! ، مذهبیون هم با دعاهایشان در پی کاهش این بلای خانمان سوز هستند و اما تنها هماورد و حریفان این ویروس سرکِش، کاروانی از پزشکان و پرستارانِ جسور و از جان گذشته می باشند که تا حدودی عرصه را برای این ویروسِ چموش تنگ کرده اند و می روند که فاتح و پیروز این میدان بشوندو از سوی دیگر روان شناسان نیز نگران اختلالات روحی و روانی جامعه می باشند و تلاش می کنند که در هر شرایطی افراد را شاد و مثیت نگه دارند و اما جامعه شناسان نیز همچون روشنفکران، روزه ی سکوت گرفته اند چرا که شوربختانه اندیشه و راهکارهایشان را که نه در ترازوی نقد ٫ بلکه بسیار خصمانه و نابخردانه آوایشان را نیز درمردابی از انکار و تمسخر دفن کرده اند که هرچند جمعیتی پراکنده و متفرق از پیادگان زخمی جامعه شناسی ایران در تربیون های بی مشتریشان فریاد می زنند که اگر جامعه با بحران مدیریت مواجه باشد خروجی این بحران، عدم مدیریت بحران می شود. و همچنین این بازماندگان جامعه شناسی فریادشان به این امید است که شاید صدایی بشوند برای زخم های کهنه و قد کشیده ی پنهان در جامعه ایرانی.و اینک که هشدارهای بهداشتی و آمار و ارقام مبتلایان را در فضاهای مجازی و حقیقی و حتی در دورهمی های خودمانی رصد می کنیم باور بر این است که ، "کرونا" در جامعه ایران پیش از آن که ویروس کشنده ای برای جان آدمیان باشد هجوم اهریمن دیو سیرتی است تا روح و روان ایرانیان را اهریمنی کند و امروز در این گردابِ سیاست به خفقان رفته ، اقتصادِ فلج شده ، فرهنگ ِبه یغما رفته ٬ دین سیاست زده و اخلاق ِ به تاراج رفته؛ تنها امید و دلخوشی این مردم به دورهمی ها و دید و بازدیدهایی بود که زایشش در اجتماع بود و حال باید از این اجتماع فاصله بگیریم اجتماعی که آخرین خانه ی امید بود و هر ازگاهی سوسوی امید در آن دیده می شد و اینک بسیار نامهربانانه به بهانه ی آمدن کرونا بهترین دوستان را ترک می کنیم و دیگر دست های همدیگر را از سر مهر و محبت نمی فشاریم چرا که کرونا آمده است!کرونایی که آمده تا آخرین جرعه های مِهر را بخشکاند و آخرین شعله های عاطفه را خاموش کند. باورم این است که اگر سیاستمدارانمان دستهای اندیشمندان را مهربانانه می فشردند امروز برای "مدیریت بحران" لازم نبود که دست های مهربان و ناتوان این مردم خسته را از هم جدا کنند!!راستی از لحاظ زمانی چقد طول کشید و چه هزینه هایی داده شد که دغدغه و ارزش های آدمیانِ یک سرزمینِ جهان سومی، از خودخواهی به دگرخواهی کشیده شد و اما امروز چه ساده و آسان در سنگر خودخواهی از تنهایی رنج می بریم و مطالباتمان از عرش به فرش رسید: خواسته های گرانبهایی از قبیل آزادی بیان، آزادی سیاسی، دفاع از محیط زیست، احترام به زنان، دفاع ازکودکان و نگاه به سالمندان. ای وای من .... این ویروس لعنتی چه کرده است؟؟ به محض ورودش همه ی مطالبات به حق جامعه ی کهن ایرانی از ترس یک ویروس نوظهور چینی ٬ یک باره از یاد برفت مطالباتی که برای به دست آوردنش چه هزینه ها که نداده بودیم وحالا تنها دغدغه و مطالبه ی این مردم ٬ زنده ماندن است آن هم با چه هزینه ای ؟؟؟ با هزینه جدا شدن و فاصله گرفتن از عزیزانی که تا دیروز نگرانشان بودیم و فاصله گرفتن از مردمی که خواهان وصل شدن به آنان بودیم تا بتوانیم فصل خزان را به پایان برسانیم که شاید صدای درمانده و خسته ی هموطنان را به گوش حکام برسانیم . افسوس که باید از این آخرین پایگاه امید یعنی "اجتماع" فاصله بگیریم.و اما چاره ای نیست جز اینکه به پیوند دوباره ی دست هایمان بیندیشیم که آرزوی همه ی ایرانیان است و این چنین از زبان فردوسی جاری شده است;" بیا تا جهان را به بد نسپریم به کوشش همه دست نیکی بریم"منبع: کانال کندوکاوهای اجتماعی(mkg96research@)✍?محسن کلهرنیا گلکار(دانشجوی دکتری جامعه شناسی)۱۳۹۸/۱۲/۴