راه شهادت از دانشگاه می‌گذرد

تشییع پیکر شهید مصطفی احمدی روشن در مسجد دانشگاه – ۲۲ دی ۱۳۹۰ییع احمدی روشن در مسجد دانشگاهما که آمدیم دانشگاه، اسمش بود خوابگاه شهید احمدی روشن، یعنی برای ما از اولش همین بود، انگار اصلا از همان سال‌های قبل از انقلاب و آریامهر بودن شریف، اسمش احمدی روشن بوده و هنوز هم هست، اما واقعیتش ماجرا به هشت ماه پیش برمی‌گشت. ۲۶ دی ۱۳۹۰ شریف تصمیم می‌گیرد قدیمی‌ترین خوابگاهش را بزند به نام جدیدترین شهیدش و اسم مصطفی احمدی روشن بخورد روی سردر خوابگاه واقع در محله زنجان که قبلا به اسم همین محله نامیده می‌شد؛ همان خوابگاهی که مصطفای شهید روزگار نسبتا کوتاه دانشجویی‌اش را در آن گذرانده بود.تشییع پیکر شهید مصطفی احمدی روشن در مسجد دانشگاه – ۲۲ دی ۱۳۹۰یکی مثل مامصطفی در سالگرد شهدای ۱۷ شهریور میدان ژاله به دنیا آمد. سال ۷۷ وارد شریف شد و چهار سال بعدش هم مدرک کارشناسی مهندسی شیمی را از شریف گرفت و رفت دنبال باقی زندگی‌اش خارج از شریف تا ۲۱ دی ۹۰، در خیابان گل‌نبی تهران بمب مغناطیسی به خودرویش وصل کنند و در کنار رفیقش، رضا قشقایی بشوند سومین و چهارمین شهدای صنعت هسته‌ای ایران. بعد از شهادت، عنوان دانشمند قبل نام مصطفی قرار گرفت و از افتخارهای علمی و پروژه‌ها و مقاله‌های ISIاش در دوران کارشناسی روایت‌هایی عجیب‌وغریب به گوش رسید، اما به نظرم اینها جفای در حق او بود، اصلا هر روایت اسطوره‌ای و خلاف واقع از یک اسطوره جفای در حق اوست. مصطفی یک فارغ‌التحصیل کارشناسی یک رشته مهندسی بود، حالا این کارشناسی و این مهندسی را در شریف خوانده بود ولی مگر هر سال از این مهندس‌ها و از این کارشناس‌ها کم از در دانشگاه خارج می‌شوند؟ مصطفی در زمان شهادت معاون بازرگانی سایت هسته‌ای نطنز بود، یعنی سرش بیشتر با بازرگانی و تجارت و تأمین قطعه و کالا و واردات و گمرک گرم بود تا حساب‌وکتاب و فرمول و شبیه‌سازی و نرم‌افزار. مصطفی رفته بود زیر یک خم یک کار برای یک صنعت و هرچه در توان داشت، گذاشته بود تا حساب‌وکتاب و فرمول‌ها و شبیه‌سازی‌ها لنگ چیزی نمانند و چرخ صنعت هسته‌ای بچرخد. کار مصطفی همان‌قدر برای هسته‌ای که می‌خواستیم حق مسلم‌مان باشد، مهم بود که تئوری‌های علیمحمدی و حساب‌وکتاب‌های شهریاری. همان‌قدر مهم بود که یک روز قبل از دومین سالگرد علیمحمدی و یک سال و یک ماه و ۱۳ روز بعد از شهریاری او را هم زدند تا نباشد و کار هسته‌ای لنگ بماند. همان‌قدر مهم بود که تندیسش کنار شریف واقفی و علیمحمدی و شهریاری و عباسپور وسط دانشگاه است و هر روز می‌بینیمش.جشن تولد علیرضا احمدی روشن در دفتر بسیج دانشجویی – ۱۱ مهر ۱۳۹۱جای خالی روزنامه، جای خالی تاریخاز سال ۹۰ تاریخ‌نگاری کردن کار سختی‌ست، حتی برای کسی که دانشگاه را آن سال از نزدیک دیده، چه برسد به کسی که باید دیده‌ها و شنیده‌هایش از سال‌های بعد را با آرشیوهای معدود به‌جامانده از آن سال تطبیق دهد و از اولین سال دهه ۹۰ بگوید. حالا این وسط رسانه‌ای مثل روزنامه هم در کار نباشد، کار سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. روزنامه بهار ۸۸ به صورت عملی و بهار ۸۹ به صورت رسمی تعطیل شد و تا مهر ۹۱ خبری از آن در دانشگاه نبود. آن زمان هم نمی‌شد رفت و یک کانال تلگرام و یک صفحه اینستاگرام و یک حساب کاربری توییتر ساخت و با خیال آسوده از هرچه محدودیت، خبرپراکنی و گزارش‌نویسی و روایت‌گری کرد. به خاطر همین کل آرشیوی که از فضای دانشجویی و فرهنگی و اجتماعی شریف از سال ۹۰ برای نوشتن این یادداشت در دستم بود، محدود می‌شد به تعدادی خبر از آرشیو وب‌سایت روابط عمومی و تعدادی شماره از نشریه شریف که باز زیرمجموعه روابط عمومی‌ست و کار روابط عمومی هم با کار روزنامه تومانی دوزار توفیر دارد. همین است که اینجا دیگر باید گل‌درشت‌هایی را فقط نوشت که جایی در آرشیو روابط عمومی هم برای خودشان دست‌وپا کرده‌اند و اثری ازشان باقی مانده و خرده‌روایت‌هایی مهم از زیر و بم زندگی دانشجویی شریفی‌ها در دسترس نیست که کنار هم بنشینند و تاریخ‌نگاری دربیاورند.استخر دانشگاه در سال ۸۹ افتتاح شد.استخر دانشگاه در سال ۸۹ افتتاح شد.شریف است و استخر و عبدالسلام و دیگرانششریف کوچک است، شکی در این نیست که این شریف برای این بیش از ده هزار دانشجو تنگ است و بعضا نفس‌گیر، اما همین شریف کوچک محل‌هایی دارد که آدم را سرحال می‌آورد و کاری می‌کند که تا آخر عمر ذهنش پر باشد از ساعت‌ها و روزهایی که در این محل‌ها گذرانده و البته خاطرات آدم‌هایی که باهاشان در این محل‌ها گپی زده و نشستی داشته و برخاستی. خلاصه نمی‌شود آدم شریفی باشد و به استخرش ننازد و خاطرات استخرش محال باشد که از یادش برود. استخر شریف البته سال ۸۹ افتتاح شد و سال ۹۰ یک‌سالگی‌اش را جشن گرفته؛ استخری که به همت دکتر مصلی‌نژاد در کوچه گلستان که بیشتر به کوچه استخر شناخته می‌شود، جا خوش کرد و یک سالی می‌شود که همه دل‌شان لک زده دوباره بروند داخلش و تنی به آب بزنند و خستگی درس و کار در کنند. از آن طرف هم بعضی محل‌های دانشگاه هستند که آدم هر وقت بخواهد هرچه بلد هست و نیست را بریزد روی میز و کاغذ سیاه کند و جوهر تمام، باید یک‌راست برود یک گوشه دنجی از آنجاها را پاتوقش کند و مرز علم بشکافد. ۱۱ اردیبهشت ۹۰ یکی از دنج‌ترین و پاتوق‌خیزترین این محل‌ها سر از دانشکده فیزیک درآورد؛ سالن مطالعه «عبدالسلام» دوست‌داشتنی که سر خواستنش بین فیزیکی‌ها و غیرفیزیکی‌ها دعواست و به همت خیر خانواده مهندس وکیل در دانشکده فیزیک به یادگار مانده است.استخر دانشگاه در سال ۸۹ افتتاح شد.بازی دوستانه پیشکسوتان شریف و تهران – ۲۷ مهر ۱۳۹۰کنده‌ای که حسابی دود می‌کندآقای گلی فوتبال جهان کم‌چیزی نیست. هنوز که هنوز است بازیکن‌های عادی نزدیک رکوردش هم نشده‌اند و فقط اسطوره‌ای مثل رونالدو باید زور بزند تا شاید در سی‌وشش سالگی به رکوردش برسد و این رکورد را هم به نام خودش ثبت کند. ۲۷ مهر ۹۰ آقای گل دوباره برگشته بود به خانه جوانی‌اش تا در بازی فوتسال دوستانه بین پیشکسوتان دانشگاه‌های شریف و تهران خودی نشان دهد. در کنار علی دایی، عادل فردوسی‌پو، کیوان پروین، مهران تنهایی، محمدعلی عباسپور، میشاییل پطروس و حسین توکلی تیم شریف را تشکیل می‌دادند و در تیم تهران هم چهره‌هایی مثل محمد حسن انصاري فر، رحمان رضایی، حسین عبدي، آتیلا حجازي، مهران شفیعی و فرشاد کرمی قرار بود بعد مدت‌ها پایی به توپ برسانند. البته چهره‌های این بازی علاوه بر پابه‌توپ‌های دو تیم، شامل سوت‌به‌لب‌ها هم می‌شد، جایی که محمد فنایی و سعید مظفري‌زاده داوری مسابقه را بر عهده داشتند. هتریک علی دایی کافی بود تا شریفی‌ها بازی را هفت پنج از تهرانی‌ها ببرند و آقای گل نشان بدهد که هنوز هم دود از او بلند می‌شود.بازی دوستانه پیشکسوتان شریف و تهران – ۲۷ مهر ۱۳۹۰بازی دوستانه پیشکسوتان شریف و تهران – ۲۷ مهر ۱۳۹۰بازی دوستانه پیشکسوتان شریف و تهران - ۲۷ مهر ۱۳۹۰ابتکار شریفی شریف‌خانیدهه ۹۰ که شروع شد، دانشگاه به هر بهانه‌ای ورزش را تعطیل نمی‌کرد تا نمایشگاه و جشنواره و رویداد و مسابقه‌ای غیرورزشی در سالن ورزشی محبوب شمال دانشگاه برپا کند، چرا که آن زمان شریف جایی داشت به اسم محل دائمی نمایشگاه‌های دانشگاه صنعتی شریف؛ محلی دائم که بعدا در سال ۹۲ تبدیل شد به مجتمع خدمات فناوری شریف تا جایی شیک و نوآورانه برای فناوران و کسب‌وکارهای دانش‌بنیان داخل دانشگاه مهیا شود. ۷ آبان ۹۰ در این محل دائمی نخستین نمایشگاه کار شریف کارش را آغاز کرد؛ جایی برای کارفرمایان و کارجوها تا همدیگر را پیدا کنند و بروند سر کاروکسب‌شان. دکتر شریف‌خانی، دبیر نمایشگاه کار از عرضه فرصت‌های شغلی متنوع و متعدد و برگزاری هشت کارگاه آموزشی با موضوعات مختلفی مثل استراتژی کاریابی، فنون مصاحبه، فنون کاریابی و روان‌شناسی شغلی در اولین نمایشگاه کار خبر داده بود؛ نمایشگاه کاری که در سال‌های بعد، سالن جباری را یک هفته‌ای از تب‌وتاب ورزش می‌انداخت و بعدا نسخه ملی‌اش با نام نمایشگاه کار ایران شروع به کار کرد و حتی یازدهمین دوره‌اش به صورت مجازی در سال کرونازده ۹۹ برگزار شد. ابتکار دکتر شریف‌خانی در واقع جایی‌ست برای کارفرمایان تا نیروی انسانی مناسب پیدا کنند و جایی است برای کارجویان تا بتوانند از نزدیک با مسئولان منابع انسانی تعداد زیادی از شرکت‌های معتبر کشور (اکثرا بخش خصوصی) دیدار و گفت‌وگو کنند، رزومه بنویسند و به دست کارفرماها برسانند و شغلی مناسب برای خودشان دست‌وپا کنند.در حاشیه نمایشگاه کار شریف (عکس برای دوره اول نمایشگاه در سال ۱۳۹۰ نیست)یک پرونده کش‌دار یک‌ونیم‌ساله۱۶ آذر ۹۰ در کنار برنامه‌های روز دانشجوی بی‌رمق پساهشتادوهشتی، یک خبر مهم دیگر هم برای شریف داشت. دکتر سید مجتبی عطاردی، استاد دانشکده برق همین که پایش را به خاک آمریکا گذاشت، به اتهام خرید و انتقال برخی وسایل آزمایشگاهی در سفر قبلی از سوی دولت ایالات متحده، بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفت و در اثر این رفتار با توجه به شرایط جسمی و فشار روحی دچار عارضه سکته شده و به بیمارستانی در نزدیکی فرودگاه انتقال پیدا کرد تا از آنجا به زندان فدرال در شهر لس‌آنجلس برود. ۵۰ روز بعد از حبس در زندان، دکتر عطاردی توانست به قید وثیقه ۴۶۰ هزار دلاری در منزل برادرش در این شهر ساکن و ترددش از طریق دستگاه GPS کنترل شود. اتهامات دکتر عطاردی، ۴ اسفند در دادگاه شهر سانفرانسیسکو به او تفهیم شد؛ هماهنگی در خرید تجهیزات یک آزمایشگاه میکروالکترونیک و انتقال آن به ایران، وسایل و تجهیزاتی که جنبه آموزشى داشته ولى از نظر سيستم قضايى حکومت آمریکا اين ابراز و اقلام تعریفی دومنظوره دارد و جزء كالاى تحريمى محسوب می‌شود. هم شریف و هم دولت تلاش‌ها و پیگیری‌های زیادی برای تبرئه و‌ آزادی دکتر عطاردی در دستور کار قرار دادند که سرانجام در بهار ۹۲ به نتیجه رسید و استاد دانشکده برق در دانشگاه مورد استقبال پرشور شریفی‌ها قرار گرفت. رئیس وقت دانشگاه، دکتر روستاآزاد در شهریور ۹۱ نامه اعتراضی دانشگاه به این بازداشت غیرقانونی را به دست دبیر کل سازمان ملل هم رساند.استقبال از دکتر عطاردی – ۸ اردیبهشت ۱۳۹۲محمدجواد شاکر