آخرین پناه_داستان فرود یک فرشته

فرشته من..نجاتم دادی یا باز گرفتار این زندگی ام کردی؟چرا آخر قصه ها اینطوری اند؟راستش من حس میکنم آخرش را دارم میبینم !یک جور عجیبی است انگار که همه چیز درست شده است ...کاخ آرزوهایت را مرمت کرده اند،آدم های خوب زندگی ات را پیدا کرده ای،تازه تازه دلت برای آدم ها تنگ میشود حتی برای کسانی که دلتنگت نیستند! ،این آخری هوس سیب زمینی سرخ کرده میکنی با پنیر (: ،دلت چرخیدن در شهر میخواهد با پای پیاده و میان همه ی آدم ها،دلت خوشبینی میخواهد،قضاوت نکردن،مهربان بودن میخواهد،دلت یکجوری میشود انگار که میخواهی دست پدرت را بگیری و محکم در آغوشش بگیری و بگویی :ببین بابایی نمیدونستم این همه دوستم داری ،بابایی میشه با من بیای اون ور؟من جز تو پناهی ندارم... همه چیز خوب بنظر میرسد ولی باز دلت رفتن میخواهد ...انگار که فیلت یاد هندوستان کرده ،دلت خدا میخواهد به صرف یک عمر چای و حرف ؛دلت میخواهد دست بابا را بگیری باهم بروید پیش خدا و از آن بالا به همه ی این غصه های تو در تو، های های بخندید!این آخری را باید نوشت ،اگر دستان یخ زده ام اجازه میدادند تمام آن لحظاتی که در سرما دنبال آن قرص لعنتی میگشتم را فیلم برداری میکردم،آخر یک لحظه حس کردم که زیباترین فیلم سینمایی جهان میشود ! نامش را میگذاشتم "داروخانه دوستم دارد ". واقعا داروخانه دوستم داشت؟من تمام داروخانه های شهر را زیر پا گذاشتم از شبانه روزی و بیمارستان آن سر شهر تا داروخانه های کنار آن جا که شمع روشن میکردیم ،فقط و فقط برای یک ورق قرص لعنتی ،اما نبود که نبود !یک لحظه ترسیدم ،لرزیدم،سرد بود اما از سرما نمی لرزیدم!از ترس بود ،از دلهره ای که به جانم افتاد:اگر نمیرم چه؟اگر بگویند فلانی خودکشی کرد با آبروی پدرم چه کنم؟نفهمند قرص خوردم؟همه ی داروخانه ها بسته بودند ،شاید داروخانه هنوز دوستم داشت...شاید داروخانه میخواست نمیرم...نکند داروخانه هم نظرش برگردد؟اصلا چه بهتر من قرصم را پیدا میکنم و روسیاهی اش می ماند برای تمام آرزوهایی که افتخار رسیدن ندادند. دستانم یخ زده بود ،هوا خیلی سرد بود ،یک جوری که انگار میگفت دختر جان برو خانه، می چایی(: ...یعنی هوا هم دوستم داشت...؟راستش آدم این لحظه های آخر حریص می شود ،میخواهد هر چیزی را که تجربه نکرده تجربه کند .آدم است دیگر ،یک بار میمیرد از همان هم می خواهد لذت ببرد خاک بر سر!نگاهی به دکه کنار خیابان کردم ،هوا سرد بود، دکه فروش سیگارها را جلو دکه ردیف کرده بود ،در طرح ها و رنگ های مختلف.رفتم جلو .ترسیدم بپرسد چه سیگاری میخواهی ؛من هم که بچه ننه اسم هایش را هم نشنیده بودم اصلا ،آخر پدرم سیگاری بود یا مادرم؟ این آخری ها هم ترس از ضایع شدن داشتم،میترسیدم ببیند اولین بارم است ؛سیگار ندهد .واقعا مسخره است که اینطور آدم از چیزی که برایش نمانده بترسد ...من از زندگی میترسیدم! چرا ؟مگر زندگی ای مانده بود؟این آخری ها حواسم هم قوی شده بود ،من که حتی با ایما و اشاره هم مطلب را نمیگیرم ،سنگینی نگاه پیرمرد کنار دکه را حس کردم!فکر کنم لال بود،اشاره کرد که بیا خودت را وزن کن .با خودم گفتم ای بیچاره، نکیر منکر که آن دنیا وزن را نمی پرسند ...میپرسند با سنگینی نگاه پیرمرد چه کردی؟کمکش کردی؟یا رهایش کردی؟رهایش نمی توانستم بکنم ...دست کردم در کیفم، ۵ تومنی درآوردم و دادم. خیلی خوشحال شد ...به هوای خندیدنش بی اختیار خندیدم ،عضلات صورتم یخ زده بود و حتی خنده هم برام درد آور بود ...کاش زودتر میدیدمت پیرمرد .آن وقت هر روز باهم اینجا میخندیدیم.من که پول ها به دردم نخورد آخرش میشوند هزینه کفن و دفن .لاقل تو که میخندی ،بخند؛بگذار من هم با تو بخندم.دستانم یخ زده بود،به زور در کیف را باز کرده بودم و پول را بیرون آورده بودم ولی ارزشش را داشت .اگر بیشتر زنده بمانم از این به بعد ۵ تومن ها را بزرگ تر خواهم دید ...شاید به عمق پوسیدگی های داخل دندان پیرمرد که موقع لبخند زدن نمایان شدند ...۳ تا پسر آمدند و جلوی دکه گفتند ۳ تا وینستون،اسمش را شنیده بودم ،مارک گرانی بود گویا .خوشگل هم بود ،آجری بود با رگه های سفید بالایش ،خواستم من هم بگویم یه وینستون دیدم نمی صرفد اخر عمری ۱۰ تومن پول یک نخ سیگار بدهم ،۵ تومنی میخرم آن ۵ تومن بقیه را هم میگذارم ته کیفم بماند که نگویند گدا گشنه است .لاکچری بودن این اخر عمری هم ولم نمیکرد .در کارتم به قدر کافی پول بود ولی دلم میخواست در کیفم هم پول نقد باشد!ای بنی بشر الحق که بهشت از سرت هم زیاد بود،همین زمینش را هم لایق نیستی ...خلاصه که گفتم یک نخ سیگار و پولم را دادم و راه افتادم .داشت خوش میگدشت، همیشه دلم میخواست یکی را داشته باشم شب ها بیاییم دور دور،چراغ های رنگی رنگی شهر چشمک بزنند و هردویمان از این همه قشنگی ذوق کنیم ...چه میدانم دوست پایه ای ،زیدی ،کراشی ،خانواده ای چیزی! حیف این ۲۰ سالی که به خیال همچین شبی منتطر نشستم و بیرون نزدم،کاش پیشتر هر شب تنهایی این برنامه را پیاده میکردم،ستاره ها در اسمان می رقصیدند و لامپ های کوچک کنار خیابان چشمک میزدند.یک آن با خودم گفتم:دمتون گرم پس شما هم دوستم دارید،قول میدهم هر شب ببینمتون،چه از اون بالا چه از این پایین...رسیدم به یک مغازه نقلی ،یک بطری آب خریدم و بعد آدرس داروخانه را پرسیدم،مرد ها یک جوری نگاهم میکردند انگار که قبلا من را دیده بودند.انگار که برایشان آشنا بودم ...راستش آنجا یک رود بود که عمق زیادی نداشت ولی آنقدر آب داشت که بشود در آن خفه شد و مرد!میخواستم بگویم اینجوری نگاهم نکنید شاید همه آدم هایی که می آیند اینجا و آب میخرند ،آخرین شبی است که پیاده قدم میزنند ،حالا یا اب معدنی میخورند که اگر در آب رود خفه کردند خودشان را نگویند آب لجن خورد و مرد و با عفونت از دنیا نروند یا آب میخرند که از داروخانه آن ور رود اگر قرصی چیزی خواستند بخرند ،با آب پایین بدهند نگویند فلانی داشت قرص میخورد تو گلوش گیر کرد مُرد(الحق مرگ بی کلاسیه!) راستی من که معلوم نیست وقت کنم یا نه ولی شما اگر آدمی دیدید که شب آبمعدنی میخَرَد درحالی که دستانش تکه یخی شده اند و چشمانشان جار میزند که هوای باریدن دارند،چک کنید که شبیه هم اند؟قبلا ها(نه خیلی دور تا همین آخرین برف پارسال)فکر میکردم آدم هایی که وقت مردنشان رسیده (از کلمه نحس خود کشی بدم می آید لطفا استفاده نشود خودتان جایگزین پیدا کنید) شاخ و دم دارند،مثلا اگر یکی را میدیدم که عزم رفتن کرده حتما جلویش را میگرفتم و به قولی انقدر پتروس بازی در میاوردم که یا خودم بمیرم یا طرف بن کل از تصمیمش منصرف شود،ولی امشب وقتی قیافه های رهگذرهایی که بی تفاوت از کنارم میگذشتند را دیدم و مطمعن شدم که این آخر عمری شاخ و دم در نیاورده ام،فهمیدم مردن هم همچین چیز خاصی نیست،به هر حال موجود زنده ایم،روزی به دنیا می آییم و روزی باید بمیریم.(بماند که حتی اگر شاخ و دم هم داشتم این آدم ها تف هم رویم نمی انداختند.)آدرس داروخانه را پرسیدم و پیدایش کردم،دستانم توان باز کردن در را هم نداشتند.از آدم های توی داروخانه خجالت میکشیدم ،حس میکردم همه شان رامیشناختم. میگویند اگر دلتنگ کسی شوی بقیه را به آن چهره میبینی،آخ که باباجانم چقدر آن شب همه تو شده بودند!سریع گفتم یک ورق قرص فلان.مرد پرسید ۲۰ یا ۱۵؟یادم آمد هفته پیش ۳ تا ۱۵ انداختم و حتی سرفه هم نکردم!با خیال اینکه ۲۰ حتما عمل میکند ،گفتم ۲۰ و قرص و بقیه پول را گرفتم و از داروخانه زدم بیرون.پارک را دیدم،به سرم زد کبریت بخرم و بنشینم این آخری مزه ی سیگار را بفهمم.از پله ها پایین رفتم ،پارک مثل مار راه راه سیاه و سفید به نظر می آمد ،انگار یک دالان طولانی بود،دالان مرگ ...یک بخشی نور داشت و بخش دیگر نه.آنجا که چراغ روشن بود دوتا پسر داشتند سیگار میکشیدند، از انجا که رد شدم رسیدم به آن بخش تیره رنگ و بدون نور!شب عجیبی بود ،منی که حتی از تاریکی اتاق هم میترسیدم ،بی مهابا در دل شب بی نور و خالی از هر تابشی که حتی اندکی به دلم گرمای امید بدهد،زدم.انگار شجاع شده بودم .صدای قدم هایی را پشت سرم شنیدم، خواستم برگردم که صدا گفت:خانم ساعت چنده؟ قدم ها تند تر شده بودند ،میخواستم بگویم احمق این وقت شب با گوشی فلان مدل ساعت را از من میپرسی که به حالت دو افتاد ...دویدم ...فقط میدانستم که باید پناه ببرم،نمیدانم کجا ،بلد نبودم،خیلی وقت بود پناهگاهی نداشتم ،از یادم رفته بود چطور پناه میگیرند،نور خیابان به چشمم خورد ،سرعتم را بیشتر کردم و رسیدم به خیابان.ساده بودم و زود باور ،انقدر به همه اعتماد کرده بودم و بی وفایی دیده بودم که برایم عادی بود،باز اعتماد کردم و کنار اقای موجهی با بارانی سیاه پناه گرفتم،پسری که پشت سرم بود برگشته بود انگار ،برگشتم و دیدم دارد می رود...آب دهانم را قورت دادم و به مرد زل زدم ،هی میخاستم یک چیزی بگویم که نمیشد...چه می گفتم؟میگفتم در جایی که عزیزانم کمکم نکرده اند تو کمکم کن رهگذر غریبه؟بالاخره گره زبانم باز شد . گفتم «ببخشید اون آقا مزاحمم شده میشه گوشیمو از تو کیفم بدید دستام یخ زدن.»مرد بیشتر از من ترسیده بود ...گوشی ام را در آورد .با ایما و اشاره رمزش را گفتم و باز کرد .میخواستم زنگ بزنم اما کجا؟منصرف شدم. فکرم رفت سمت آن پسری که در پارک دنبالم بود ...کاش نمی آمد تا مجبور نبودم دوباره به جایی برگردم که برایم حکم زندان داشت... رهگذر با نگرانی گفت:دخترم،این بیرون چی کار میکنی؟اینجا حتی من هم میترسم رد شم ...پره از دزد و چاقو کش.خواستم از ان شجاعتی بگویم که دم آخری همه را میگیرد ؛دیدم بیچاره زن و بچه دارد،به دم اخرش مانده هنوز . تا ته خیابان با من آمد ،به روشنایی که رسیدیم گفت از کنار خیابان یک راست برو خانه،در دلم زهی خیال باطلی گفتم و با زبانم چَشم و راه افتادم که دیدم پیرمردی داخل ماشین صدایم میکند،صدایش آرام بود ،چقدر شبیه من بود،بهش میخورد لحظه آخر دیده باشد!گفت آن آقا تو را به من سپرد ،سوار شو می رسانمت .سوار شدم رویم پتو انداخت و بخاری را زیاد کرد،پیرمردی ۵۰ ساله بود،ساز میزد و از قیافه اش معلوم بود که اینکاره است.از لحظه های آخرش گفت که وقتی ۳۲ ساله بود رسیده بود. دستم را گرفت و گذاشت جلوی بخاری ماشین،گفت پدرت هستم و کلی ذوق کردم ،روی چهره اش دقیق شدم ...فرشته نجات بود ،شماره اش را داد و گفت فردا زنگ بزن یکم حرف بزنیم و درد و دل کنیم. شماره اش را سیو کردم ....واقعا دوست داشتنی بود فرشته من! فرشته ای با موها و ریش سفید ،لباسش را یادم نیست ،میلرزیدم و تمام تمرکزم را گذاشته بودم روی اینکه گریه نکنم. از دختر ۲۵ ساله اش برایم گفت ،از اینکه هم سن من است،وقتی گفتم 20 سالم است خندید ،انگار نقشه اش برای آرام کردنم نگرفته بود .جلوی هر وانت میوه فروشی ترمز میزد و قسم و اصرار که دخترم میوه بخرم ببر خانه .قرص توی دستم را دیدم،از بس دستانم بی حس بود نتوانسته بودم بازش کنم،گذاشتم توی دهانم و با دندانم پشت قرص را فشار دادم،ده بار این کار را کردم.پیر مرد نگاهی به من کرد ، و گفت: تونستی وسایلی که برای خانه نیاز داری رو بخری؟ یک جور گفت که یعنی هردویمان خوب میدانیم از خانه فرار کردی ولی تصور میکنیم که این موقع شب آمده بودی خرید .سری تکان دادم و قرص را نشان دادم .گفتم بله از این قرص نیاز داشتم . گفت مشکل عصبی داری ؟بله ای گفتم و بقیه ورقه قرص را خوردم . با لحن خاصی مهربانانه گفت کم بخور عزیزم،من هم قبلا زیاد مصرف میکردم ولی الان یک چهارمش کردم .معلوم بود که خیلی حالیش بود آخر سر هم فهمیدم روانشناسی خوانده.رسیدیم نزدیک خانه گفت من اینجا کار دارم انجام بدهم می آیم برویم خانه ات .تلفنش زنگ زد ،معلوم بود دنبال مردی که پشت خط بود میگشت با چشمش میدان را این ور و آن ور کرد و گفت :دیدمت ،من هم تنها نیستم با دخترمم!پیاده شد وسیله ای را تحویل گرفت و آمد .مدام حرفش توی سرم میچرخید ،با دخترمم...زدم زیر گریه ،پیرمرد آمد و گفت :بریم کمی دور بزنیم حالت بهتر بشه ‌؟چیزی نگفتم. خجالت میکشیدم .زیادی مهربان بود ،مخصوصا برای منی که تابحال اینقدر محبت یک جا ندیده بودم .آرام گفت :به نظر میاد دختر خوبی باشی.ناخودآگاه لبخند تلخی زدم و گفتم :بله به طور کلی دختر خوبیم .بعد هم با سرش تایید کرد و گفت البته که دختر خوبی هستی.چقدر حرف هایش بوی خدا میداد .یک هو یاد آیت الکرسی ته کیفم افتادم.با خودم گفتم یعنی این دعا این فرشته رو تا اینجا کشونده؟تنها حالت ممکن همان بود .قدرت دعا !چطور من با این همه اعتقاد به اینجا رسیده بودم؟یاد یکی از پست ها در مورد خودکشی افتادم؛نوشته بود کسی که قصد داره به عمرش پایان بده ،کارش به جایی رسیده که نشه با معنویات و اینکه این کار گناه کبیره است راضیش کرد .راست میگفت ،حرفش را لمس کردم .