برنامه‌نویسی باعث درون‌گرایی می‌شود یا برعکس؟

چند روز پیش یه مطلب در مورد مهندسی کامپیوتر نوشته بودم و اینطوری تموم شد:برای چه کسی مناسبه؟ ادمی هستی که به همه چیز منطقی نگاه کنی؟ می‌تونی ساعت‌ها با صفر و یک سر و کله بزنی؟ می‌تونی ساعت‌ها بشینی بشینی پشت کامپیوتر و از حل مسئله‌ای که بقیه حتی نمی‌بیننش خوشحال بشی؟ از اون مهم‌تر خودت مطالب رو پیگیری می‌کنی که فقط متکی به دانشگاه نباشی؟توی نوشته بالا یه سری خصوصیات که لازمه برای کامپیوتری شدن رو نوشتم. (کامپیوتری شدن رو اجتماع رشته‌ی کامپیوتر و برنامه‌نویس‌های دیگه در نظر گرفتم.) حالا این خصوصیات می‌تونن از اول وجود داشته باشن توی شخص، یا تا حد خوبی کسب بشن.اما کسب یه ویژگی یعنی تمرین کردن براش و این تمرین کردن مثل هر تمرین ورزشی‌ای باعث تغییر اون شخص می‌شه. من بهش می‌گم سیم‌کشی مغز عوض می‌شه. یه دوستی دارم که توی ساختن واژه‌های پالیندروم (واروخوانه یا قلب مستوی هم گفته می شود) مهارت خاصی پیدا کرده. آیا از اول هم توش مهارت نداشت؟ نه! به خاطر علاقه‌ش کم‌کم هرچیزی رو که دیده و شنیده از دید پالیندرومی هم چک کرده و کم‌کم به قول خودش کلمات توی مغزش cache شدن و الان بهش می‌گیم پدر پالیندروم فارسی :) قوی شدن توی برنامه‌نویسی هم متفاوت از این نیست، باید به هرچیز به دید الگوریتمی نگاه کرد، به دید منطق و صفر و یک. اما آیا این باعث انزوا می‌شه؟ به تنهایی نه. اما وقتی با نشستن طولانی مدت برای کار فکری ترکیب شه چی؟ احتمال منزوی شدن فرد بیش‌تر میشه ولی بازم نه.من قبول دارم که افرادی که توی برنامه‌نویسی غرق بشن و تفکرشون فقط صفر و یک بشه، ساعت‌ها هم پای کامپیوتر بشینن و هیچ ارتباط اجتماعی‌ای نداشته باشن، منزوی می‌شن (خب اگر اون ساعت‌ها رو هرکار دیگری هم بکنن منزوی می‌شن) ولی ما به عنوان انسان می‌تونیم خودمون رو مدیریت کنیم که این اتفاق برامون نیافته. لزومی نداره من بیش‌تر از ۸ ساعت در روز کار کنم. می‌تونم باقیش رو به روابط اجتماعی، تفریح، ورزش و هرکار دیگه‌ای بپردازم. برنامه‌نویسی می‌تونه به عنوان شغل باشه نه یه سبک زندگی.برنامه‌نویس های غیرتنها!پس برگردیم به جواب سوال، آیا تمام برنامه‌نویس‌ها منزوی و درون‌گرا هستن؟ نه! اونا می‌تونن طراح UI/UX باشن که کارشون به زیبایی گره خورده و انزوا توشون کم‌تره. می‌تونن رهبر تیم یا حتی یک عضو معمولی ولی فعال تیم باشند و توش تعامل و گفت‌وگو کنند. می‌توانند از شیوه‌های pair programming استفاده کنند تا حتی لازم نباشه ساعت‌های طولانی برنامه‌نویسی‌شون تنها باشند. می‌تونن هم یه free lancer تنها باشند که ساعت کاریش رو مدیریت کرده و باقی روزش رو کاری به جز برنامه‌نویسی انجام می‌ده.برنامه‌نویسی توی تیم، مدیریت تیم، اجتماعی بودن.آیا درون‌گراها بیش‌تر به کامپیوتر جذب می‌شوند؟ ممکنه اینطوری باشه چون احتمالا کم‌تر با دنیای اجتماعی بیرون وقت می‌گذرونند و بیش‌تر توی تنهایی‌شون هستند، پس توی این تنهایی ممکنه توی مهارت‌های کامپیوتری هم پیشرفت کنند. (ممکنه هم اینطوری نشه اصلا.)پس چرا برنامه‌نویس‌های درون گرا تعدادشون زیادتره؟ احتمالا همین سوال دوم باشه که درون‌گراها بیش‌تر به کامپیوتر جذب می‌شوند، یا اون‌هایی که وارد برنامه‌نویسی می‌شوند تعادل رو کنار می‌گذارند (که خیلی راحته تعادل نداشتن از متعادل زندگی کردن) و هرچه بیش‌تر منزوی می‌شوند.اگر خارج از رشته کامپیوتر هستید، این طبیعیه که برنامه‌نویس‌های درون‌گرای بیش‌تری ببینید ولی ربطی به این نداره که آدمای اجتماعی نمی‌تونند برنامه‌نویس بشوند.اگر داخل رشته کامپیوتر هستید ممکنه عدم تعادل به سمت منزوی شدن رو داشته باشید ولی می‌تونید تعادل رو برقرار کنید، ورزش کنید، معاشرت کنید. (و ماسک بزنید و بیرون برید!)پانوشت: این‌ها مثل همیشه نظر شخصی منه و اثباتی براش ندارم. خوش‌حال می‌شم با نظراتتون چیزایی که توشون اشتباه می‌کنم رو بهم بگید.