لطفا کمی مزاحم هم باشیم!

داشتم در لینکدین مطلبی را از دوستی می‌خواندم در باب غرق شدن کشتی تایتانیک و شناسایی مقصر اصلی آن. البته اسم دقیق کاپیتان یا ناخدای کشتی را نوشته بود که من فراموش کرده‌ام. غرضش از نوشتن درباره کاپیتان این بود که ما اصولا وقتی افراد کارشان را درست انجام می‌دهند، به آن‌ها توجهی نمی‌کنیم و فکر می‌کنیم که طبیعتا باید این‌گونه باشد ولی خدانکند که خطایی از کسی سر بزند، آنوقت که همه توجه‌ها به سوی آن فرد معطوف می‌شود! اسمش را می‌فهمیم و جد و آبادش را بیرون می‌کشیم چون کارش را درست انجام نداده ولی اگر در تمام عمرش کارش را درست انجام دهد، نامی از او در تاریخ باقی نخواهد ماند.کمی پایین‌تر از پُست این دوستمان، به یک تصویر برخوردم با این مضمون که آیا همیشه نباید بگوییم: «تو عالی هستی و من به تو افتخار می‌کنم؟» آیا همیشه باید به دنبال اتفاق خارق‌العاده‌ای باشیم تا قدر همدیگر را بدانیم؟ و متاسفانه واقعیت این است که ما همیشه به دنبال اتفاقات خارج از عادتی می‌گردیم تا به همدیگر توجه نشان دهیم.و بعد از پرسه زدن‌هایم در لینکدین، فیلم نیمه جذابی را از نیمه دیدم که البته درنهایت فکر می‌کنم به دیدنش می‌ارزید، چون ذهنم را به خودش مشغول کرد. فیلمی به نام «چگونه یک مرد را طی ۱۰ روز از دست بدهیم؟» (۲۰۰۳)؛ فیلمی در سَبک کمدی درام که اگرچه خیلی عمیق نبود اما امکان برداشت‌های عمیقی را در خود داشت. فیلم ساده و روان درباره زنی به نام اندی (کیت هادسن) و مردی به نام بِن (متیو کانهی) است که در گیرودار یک سری رویدادهای کاری به هم علاقه‌مند می‌شوند.اندی در یک مجله زنانه، مقالاتی باعنوان «چگونه» می‌نویسد و دوستش هم به تازگی با دوست پسرش بهم زده، فکر می‌کند به اندازه کافی جذاب نیست اما اندی اعتقاد دارد که وابستگی عاطفی و محتاج بودن اوست که روابطش را به شکست می‌کشاند. بنابراین تصمیم می‌گیرد تا فکرش را به امتحان بگذارد و با اولین کسی که بتواند آشنا شود و کارهایی شبیه دوستش بدهد تا مرد را از زندگی‌اش فراری دهد.چگونه یک مرد را در ده روز از دست بدهیماز طرف دیگر، رئیس بن در شرکتی تبلیغاتی، از او می‌خواهد به شرطی که بتواند روابطش را با یک زن ارتقاء دهد و او را عاشق خودش کند، به ارتقاءی مورد نظرش برساند و اجازه دهد کمپین مهمی را مدیریت کند، کمپینی که درست ۱۰ روز تا شروع آن زمان مانده است. و این شکلی بن و اندی با مهلتی ده روزه با یکدیگر آشنا و وارد رابطه می‌شوند. اندی تمام کارهای لوس و وابسته‌ای را که می‌تواند بر سر بن درمی آورد. دائما درباره خانواده آینده‌شان توضیح می‌دهد، با مادرش شروع به مکالمه می‌کند، دکوراسیون خانه‌ بن را تغییر می‌دهد، او را دوست پسرش خطاب می‌کند و دائما توضیح می‌دهد که از بن تقاضای شوهر بودن دارد اما در عین تمام این موارد، اندی با تمام لوس‌بازی‌هایش، بسیار تودل برو و سکسی است و با این عشوه‌هایش دل بن را می‌برد و بااینکه بن می‌داند که همه این تحمل‌ها را برای جلب عشق ده روزه اندی می‌کند، اما به آن وابسته می‌شود. این اتفاق برای اندی هم می‌افتد و درنهایت وقتی که احساس می‌کنند که بهم دل بسته‌اند، هر دو متوجه انگیزه نهانی پشت رفتارهای دیگری می‌شوند و دعوا و طبیعتا بعدش آشتی می‌شود و یک عمر با خوبی و خوشی با هم زندگی می‌کنند.غرض از این همه قلمفرسایی درباره این نکات این بود که ما انسان‌ها بیشتر مواقع وقتی به یکدیگر توجه می‌کنیم که کمی هم کارها و امور از روال عادی خارج شوند، به‌احتمال زیاد زنی که برای همسر یا دوست پسرش، دردسر درست می‌کند، بیشتر توجه او را به خودش جلب می‌کند تا زنی که همه چیزش بی عیب و نقص باشد. نکتهء ظریفی اینجا نهفته است. ما به عیوب هم (البته تا زمانی که بالاتر از آستانهٔ تحملمان نرود) بیشتر توجه می‌کنیم تا به حُسن‌های یکدیگر و خیلی مواقع این عیب‌های ما است که باعث ساخت هویت رابطه‌ای ما می‌شود. حتماً این نکته را متوجه شده‌اید که پدرومادرها، بچه‌ای را که مشکلات و دردسرهای بیشتری دارد، بیشتر از فرزندان خلف و سربه‌زیر خود دوست دارند! زیرا پدرومادرها با وجود این بچه‌ها احساس بهتری به خودشان پیدا می‌کنند. آن‌ها این احساس را پیدا می‌کنند که در زندگی یک فرد دیگر نقشی بازی می‌کنند و زندگی‌شان معنای عمیق تری پیدا می‌کند. حتی از دوستی درباره یک اندیشمند مهمی (نامش خاطرم نیست) شنیدم که وقتی ازش درباره معنای زندگی‌اش پرسیده بودند، گفته بود که بودن و زیستن در کنار بچهٔ عقب‌مانده‌اش، همان معنایی است که او از زندگی می‌خواسته است. نقص‌های ما به ما اجازه می‌دهد که از دیگران حمایت و محبت دریافت کنیم و در عوض کامل بودن ما، دیگران را پشت دری نامرئی نگه می‌دارد که اجازه عبور و مهر ورزیدن را به آن‌ها نمی‌دهد. نواقص ما نقشی مکمل به طرف مقابلمان برای شرکت در یک بازی دونفره یا چند نفره بدهد و به استحکام آن رابطه کمک کند. جالب‌تر اینکه هیچ کدام از ما کامل نیستیم و اگر صرفاً ادای کامل بودن را درمی‌آوریم به این دلیل است که ترس شدیدی از بودن، ترس شدیدی از خود بودن داریم، خودمان را سانسور می‌کنیم، کودک درونمان را خفه می‌کنیم و به جایش یک والد آگاه و بیش از حد دانا می‌نشانیم. کودک ترسان ما از ترس از دست دادن، از ترس صدمه و برخورد پشت یک والد کامل آگاه می‌شود و آخر سر هم رابطه به گند کشیده می‌شود. کمی ضعیف، محتاج،‌ حساس و عاطفی بودن، کمی رنجیدن و نشان دادن آن، نه فقط به روابط شما صدمه نمی‌زند بلکه اتفاقا به رابطه شما اجازه می‌دهد تا شاخ و برگ بگیرد و بزرگ شود، کمی کج شود، کمی راست برود، زیباتر و پربرگ‌تر شود. کامل بودن و ۱۰۰درصد متکی به خود بودن روابط را به مرگ تدریجی تبدیل می‌کند.ما به‌طور تکاملی به نقص‌ها بیش از حسن ها توجه داریم و گاهی آن را به معنایی برای زندگی خود تبدیل می‌کنیم. از من گفتن بود، لطفا کمی آزاردهنده باشید، لطفا کمی مزاحم هم باشید!