اخه چرا ایران(مهاجرت۴)

و اما ادامه مهاجرت ما،حدوده ده دقیقه ای پیاده رفتیم تا رسیدیم به راین زیبا،راین برای من تداعی کننده فیلم از کرخه تا راین بود ،رودخانه ای پر از کشتی های باری با پرچم هایی از ایتالیا،سویس،فرانسه و یه تعدادی هم من نمیدونستم مال کدوم کشور هستند.کنار رودخانه خیلی خیلی خلوت بود و به غیر از ما هیچ بنی بشر دیگه ای دیده نمیشد . به وطنم فکر کردم در شهر من رودخانه که نه جوی باریکه هایی خارج از شهر هست که وجب به وجب مردم میان زیر انداز میندازن قلیون میکشن،تخمه میشکنن،و بلند بلند میخندن و حرف میزنن.اما چطور اینجا با وجود این همه زیبایی کسی نیست.کمی گذشت و یکی دو نفری با دوچرخه رد شدن و چند نفری هم با لباس ورزشی میدویدند یکی دو نفری هم سگ شون برای هوا خوری اورده بودند.بله اینجا بود که اولین تفاوت فرهنگی با تمام وجود حس کردم،مردم سرزمین من اگر برای تفریح بیرون میرن حتما بساط شکم چرانی و دود دم شان باید باشد باید بالش خود را زیر بغل زده در طبیعت هم دراز کش باشند .اما اینجا هرگز در هیچ کجا بساط منقل و بخور بخور ندیدم .که اتش بع پا کردن و منقل زدن هزار جور قانون دارد .این میشه در کشوری که تماما جنگل هرگز آتش سوزی رخ نمی‌ده.روزهای بعد هم کنار راین زیبا قدم زدم و سخت گریستم .قبلا کتابی خوندم به اسم کنار رود پیدرا نشستم و گریستم ،حالا من در کنار راین میگریستم ،باد اشک های منو با خودش میبرد اما دوست نداشتم بقیه هم ببینن .حس یک تیکه پازل داشتم که اصلا و ابدا متعلق به این تصویر زیبا نبود و باهاش جور نمیشد.ادم وطن پرستی هستم من از دیدن چروکهای دست پدران سالخورده ،برق چشمان کودکان پر از عرق و خاک که تو کوچه ها گل کوچیک بازی میکنن،از لالایی دختر بچه ها برای عروسک هاشون،از سبزی فروش محل که هر روز قیمت ها چند برابر حساب میکرد ،من از لهجه راننده تاکسی ،از همه اینها نه که بگم لذت میبردم اما جزو لاینفک حک شده تو خاطرات همه دورانهای زندگی من بود.با ایران که تماس میگرفتم خانواده ام و ابراز دلتنگی میکردم در جواب فقط یک چیز میشنیدم ,`اوه حالا که هنوز مدتی نگذشته ،همش یک هفته است رفتی`.و البته که سکوت جواب خوبی بود.یک هفته تو هتل بودیم و بهترین قسمت صبحانه این هتل سه ستاره کوچیک در کنار رودخانه راین بود .موقع صبحانه کارگران شهرداری همان منطقه هم به هتل میاومدن و صبحانه مفصلی بر بدن میزدن و باز جگرم هزار هزار تکه شد در وطن من کدام مامور شهرداری میتواند هر روز صبح صبحانه اش را در هتل میل کند همیشه دیده بودم کارگران زحمت کش شهرم بساط سفره حقیرشان را درکف خیابان پهن میکنند لقمه نانی با چای می‌خورند با هم گپی میزنند و جارو را برداشته مشغول میشوند حال انکه اینجا همه چیز مکانیزه است جارویی وجود ندارد فقط کارگر پشت ماشینی مینشیند و خود ماشین جارو میکند و هزار کار دیگر.شهر کلن شهری بسیار زیبا ،ارام و بسیار تمیز و دیدنی است.بزرگترین و قدیمی ترین کلیسا اروپا در این شهر است هر انچه از شکوه و عظمتش بگو یم کم گفته ام.در کنار کلیسا موزه قرار دارد که البته ما نرفتیم چون باز هم تومن ما زورش به یورو نمی رسید و برایمان گران بود .هر چند عاشق موزه هستم از خیرش گذشتیم.روزهایی که در هتل بودیم شروع کردم به یادگرفتن زبان جدید .سخت بود اما من دوستش داشتم.در مدت اقامتمان در کلن هرگز صدای بوق نشنیدم،هرگز تصادفی ندیدم ،هرگز حتی پلیس هم ندیدم .محله های بسیاری از این شهر در دست ترک هایی است که سالها قبل مهاجرت کرده اند به اینجا و مغازه های ترک ها معروف هستند .ایرانی های زیادی ساکن در این شهر هستند همچنین عربها و مهاجرهای دیگر همه در ارامش نسبتا خوبی زندگی میکنند و کسی به کسی کار ندارد.حدیث است از حضرت علی (ع) که بزرگترین فضیلت کار است .من این را در اینجا دیدم .مردمی که یاد گرفته اند کار کنند ان هم کار درست و اصولی ان هم کار پر بازده .اینجور میشود که حرف اول اقتصاد اروپا را میزنند . اینجور میشود که از زندگی لذت میبرند.اقای فامیل اومد دنبالمون تا بریم محل جدیدمون..راین