هیأت؛ اتصال به ولایت

جمله معروفی وجود دارد که عرصه سیاست، فرهنگ، اجتماع و ... در خلاء نیست! اگر که نیک‌تر به معنی آن نگاه کنیم یعنی تحولات سیاسی و اجتماعی یا به قولی "عرصه واقعیت" عرصه تعارفات نیست. مثل یک مبارزه دائمی که اگر شما دست از مبارزه بکشید بازی تمام نمی‌شود؛ بلکه شمایید که ضربه خواهید خورد.اگر قیام سیدالشهدا (ع) را اوج درگیری حق و باطل بدانیم باید تقابل این دو جبهه را از آدم ابوالبشر(ع) تا مهدی موعود معتقد باشیم. بله ما در یک مبارزه دائمی بین جنودالله و جنودالشیطان هستیم. "عقب‌نشینی"، "دامن نزدن به دوقطبی‌ها"، "کوتاه آمدن از موازین برای جذب" و هر جمله به ظاهر زیبایی که می‌شنویم هرگز به معنا توقف و کمرنگ شدن این تقابل نیست.بعضی فکر می‌کنند اگر مؤمنین تظاهر به اعتقادات را کنار بگذارند و "هر کس اعتقادش را برای خودش داشته باشد" جامعه فریز خواهد ماند و انواع تفکراتی که اساسا برای ضربه به هر ارزش انسانی طراحی شده است، خود را به جامعه "تحمیل" نمی کند!!شاید تا چند سال پیش این تفکر منطقی به نظر می‌رسید اما اکنون که تقلای بی‌وقفه‌ی غرب برای ترویج "اجباری" گناه قوم لوط ( صد رحمت به آن‌ها که حداقل یک گرایش بودند نه ده‌ها و صد ها!) و آتش زدن قرآن با "کمک" و "حمایت" دستگاه‌های رژیم غاصب صهیونیستی دیده می‌شود؛ دیگر نمی‌توان رویای عیسی به دین خود و موسی به دین خود را صادقه دانست. البته که باید به آزادی عقیده احترام گذاشت اما مشکل این است که عده‌ای این رویای ناصادق را هر زمان که قرار بود جمعی از مؤمنین در جامعه "کنشگری" کنند، جریان اجتماعی راه بیندازند و اصلاحی در جامعه انجام دهند به سرشان می‌کوفتند.اگر "عرصه واقعیت" را اینگونه درک کنیم خواهیم یافت اجتماع و کنشگری مومنین نه یک ثواب و حسنه برای آخرت بلکه یک "وظیفه" و رسالت برای دنیاست. همین شعائر است که اسلام کنشگرِ مبارز را زنده نگه داشته است.امروز دیگر منافقان نقاب از چهره برداشته‌اند و علنا برای مردم نسخه‌ی عزاداری در خفا می‌پیچند تا عملاً مؤمن متعهد کنشگر را از "عرصه واقعیت" به کناری بیندازند. همان‌هایی که هر گونه احیای شعائر دینی را حکومتی می‌خوانند تا به زعم خودشان هم مناسک اجتماعی اسلام و هم حکومت را هدف قرار دهند.تقلای دشمن را که خردمندانه بنگریم و کنار جمله امام خمینی (ره) بگذاریم که فرمودند: ما یک ملتی هستیم که با همین گریه‌ها (مناسک محرم)، یک قدرت ۲۵۰۰ ساله را از بین بردیم؛ متوجه ضرورت "ظهور و بروز اجتماعی" اسلام خواهیم بود.اگر حکومتی مناسکی را جعل کند و برای مردم نسخه‌ی غربی بپیچد باید مناسک آن تحریم شود و قطعا آن مناسک حکومتی است. مثل اجبار رضاخان برای کشف حجاب و ممنوعیت محرم و یا تقلای رژیم پلید صهیونیستی در یکی از کشور‌های همسایه برای از بین بردن تشیع و حقنه کردن پان‌ها و ایسم‌های جعلی و ساختگی به مردم نجیب آن سامان!اما دقیقا حکومت اسلامی آن است که فرزند یتیم‌مانده اجتماع را از گزند جاهلیت مدرن مصون بدارد و در جهت احیای شعائر "پشتیبان" همان مردم مؤمنِ کنشگر باشد حال سوال این است که چگونه احیای امر کنیم؟ پاسخ را امام رضا (ع) به اباصلت هروی فرموده‌اند:«رَحِمَ اللّهُ عَبْدا اَحْیا أمْرَنا،» فَقُلْتُ لَهُ: «فَکَیْفَ یُحْیِی أمْرَکُمْ؟» قالَ: «یَتَعَلَّمُ عُلُومَنا و یُعَلِّمُها النّاسَ، فَإِنَّ النّاسَ لَوْ عَلِمُوا مَحاسِنَ کَلامِنا لاَتَّبَعُونا»«خداوند، رحمت کند آن بنده‌ای را که امر ما را زنده کند!». گفتم: چگونه امر شما را زنده کند؟ فرمود: «علوم ما را فراگیرد و به مردم بیاموزد، که اگر مردم محاسن کلام ما را می‌دانستند، از ما پیروی می‌کردند.»بنابراین؛ این مهم رقم نمی‌خورد مگر در "هیأت" که محل تعلیم و تربیت است و تقلیل هیأت به کمتر از این اشتباه است. هیأت - رسانه اهل بیت علیهم السلام – است. اینکه بزرگان ما گفته‌اند «مجالسنا مدارسنا» برداشتی درستی از این دست روایات است که مومنین (شیعیان) و ناس (غیرشیعه) با شرکت در این مجالس، "رشد" می‌کنند.این مفاهیم زیر انقلاب و حکومتی شکل گرفت که ثابت کرد می‌تواند با مردم یک جنگ همه جانبه ۸ ساله را مدیریت کند یا روستاهای قرون‌وسطایی اوایل انقلاب را با جهاد متحول سازد. این انقلاب بود که به این مردم مؤمنِ کنشگر انقلابی "هویت" داد و بستری آفرید تا حول مفهومی به نام "ولایت" در "عرصه واقعیت" نقش پیدا کنند.علیرضا کبیری‌فرد