سکوت قطار ²

می‌نویسم،گاهی...عصر بود. روی صندلی آن طرف میز ، به جای او انتظار نشسته بود. کاملا می شد زمستان را دید که پشت پنجره کافه لم داده است. ابر های کبود ، نفس های مه آلود ، بخار های به شیشه چسبیده !میتوانستی روی بخار پنجره ماشین ها قلب بکشی و تاریخ بزنی . چراغ های بعضی مغازه ها بیخودی روشن بود انگار که به استقبال شب رفته بودند .داخل کافه اما بوی زمستان نمی آمد. کافه خلوت بود و ساکت و گرم! آدمو یاد کتابخانه می انداخت. میزی که من گرفته بودم با بقیه میز ها کمی فاصله داشت و کنار پنجره بود. این میز رو دوست داشتم ، هیچ ویژگی خاصی نداشت اما من دوستش داشتم .دور میز جلوییم دوتا دختر همسن (حدودا ۱۶ ساله) نشسته بودند و همینطور چرت و پرت میگفتن ، هر چند دقیقه هم یکهو میزدند زیر خنده و صورتشان از فشار خنده سرخ میشد . حرف هایشان در گوشهایم طنینی نامفهوم داشتند . به طرف گوینده سر چرخاندم ، دختری بود با ادا و اطوار خاص خودش !آدامسش رو به طرز حال به هم زنی میجوید و در همان حال که حرف میزد ؛ ناخنهای پنجه مانندش را با حالتی نمایشی در هوا تکان میداد ، مثل اینکه بخواهد مطمئن شود همه حتما او را خواهند دید! صدایش در سرم پژواک میشد . پلک هایم را روی هم فشردم. سرم درد میکرد .صدایی گفت:« بفرمایید چاییتون!»پیشخدمت کافه بود ، زنی جوان که تقریبا هیچ چیز صورتش مال خودش نبود!دو تا فنجان چایی را روی میز گذاشت . زهر خندی زدم و تشکر کردم ، یک« نوش جان» حواله ام کرد و دور شد. تق ! .....تق ! ......تق!....کسی به شیشه پنجره میکوبید. خدای من سارا بود! بالاخره آمد این دختر ! همیشه خدا دیر میکند. برایش دست تکان دادم . او دوید . در کافه را باز کرد و آمد نشست روی صندلی آن طرف میز ! دستانش را ازسرما به هم مالید .گفتم :« سلام ، فکر کردم نمیای.»در پالتوی آبی اش فرو رفت و گفت:« شرمنده کلاس ژیمناستیک خیلی طول کشید ، همه راه رو تا اینجا دویدم. خب چیکارم داری؟»دستم رو روی میز گذاشتم و به جلو خزیدم . سارا فنجون چایی جلویش را برداشت و یه قلوپ از آن خورد . گفتم :«آم ....خب...چیزه ....میدونی؟ چیجوری بگم...آه....»نمیدونستم چطور باید بهش بگم. کلمات تا روی زبونم میامدند اما جلو تر نمیرفتند.سارا فنجان را روی میز گذاشت و با تشویش گفت:«خب؟»_اون شب که رفتیم...رفتیم ایستگاه قطار رو یادته؟_چطور یادم نباشه !؟ همین دو هفته پیش بود. چرا اینو میپرسی؟ ....چی شده آتریسا؟!....بهش بگو.....بگو دیگر...بگوووو...... _من اون شب اون زنو دیدم! وای بالاخره گفتم ولی خیلی به یک باره . سارا هنوز داشت نگاهم میکرد حتی پلک هم نمیزد .ناگهان روی میز کوبید و داد زد :«تو باید همون موقع بهم میگفتی !»_من اون موقع خیلی ترسیده بودم حتی مطمئن نبودم که بیدارم. فکر میکردم خیالاتی شدم._خب چرا الان تصمیم گرفتی بهم بگی؟ بعد از دو هفته!!! _چون دوباره دیشب اونو دیدم ولی نه تو ایستگاه ، توی اتاقم._خدای من! نه! تو دیشب دیدیش؟ توی اتاقت؟ واای دختر تو چرا انقدر همه چیزو به مسخره بازی میگیری!؟ اون چی کار کرد؟ چی گفت؟_گفت که از من خوشش اومده! سارا نفسش را کلافه بیرون داد . حسابی گیج شده بود .سارا می دونست که اون ایستگاه شوخی نیست . آخ من چقدر احمق بودم که به حرفهایش توجه نمیکردم . سارا گفت:«می دونی حدود ۵ نفر اون زن رو تو ایستگاه دیدن ولی فقط یه بار ! بعدش هم هیچ بلایی سرشون نیومده ، اونا هیچ کدوم دوباره به ایستگاه نرفتن و دوباره اون زنو ندیدن اما تو توی اتاقت اونو دیدی و اون باهات حرف زده ! شاید خواب دیدی ، شاید فقط فکر کردی که اونو دیدی . »چیزی نگفتم . یعنی چیزی نداشتم که بگم . خودم هم مطمئن نبودم که آن زن را دیدم یا نه! او هم چیزی نگفت. تنها چیزی که بینمان رد و بدل میشد سکوت بود .سارا پا شد و دستمو گرفت و کشیدم تا بیرون کافه . خیلی سریع راه میرفت .گفتم:« چیکار میکنی؟ هی !سارا! وایسا ، دستم درد گرفت.»گفت:« باید بریم کلانتری.»_چی!!؟_بجنب الان اتوبوس میره!اصلا نمیفهمیدم چرا، مطمئن بودم پلیس ها بعد شنیدن ماجرا نگران میشوند . نه نگران اینکه آن روح به ما صدمه بزنه ها ، نه!بلکه به خاطر مغزمان که احتمالا فکر میکنند دیوانه شدیم.سارا دیگر داشت میدوید و تقلا های من برای رهایی از دستش فایده ای نداشت . من را کشید داخل اتوبوس و اتوبوس هم بدون اتلاف وقت درهایش را بست و راه افتاد ، با همان صدای بوق دلنشین! اره ، من عاشق صدای بوق اتوبوس هستم!اتوبوس خیلی خلوت بود، فقط چندتا مرد و زن و دو_سه تا بچه کوچک آنجا بودند.روی صندلی های ردیف آخر هم تنها یک زن کنار پنجره خوابیده بود و چادر مشکی رنگش را روی صورتش انداخته بود . رفتم کنار او نشستم . سارا هم سمت راستم نشست و بالاخره دستم را ول کرد.شروع کردم دور مچ دستم را بمالم . اصلا درد نمیکرد. میخواستم سارا فکر کند که دستم خیلی درد گرفت و کارش زشت بود. اما او اصلا به این چیزها فکر نمیکرد ، داشت با خودش زمزمه میکرد:«.....اه!..........باید همون موقع سر در میاوردم !.........کاملا واضح بود که اون زنو دیده......از توی چشماش میشد ترس رو فهمید....»آهی کشیدم . یکم از سارا فاصله گرفتم و لم دادم روی صندلی اتوبوس جوری که تقریبا چسبیده بودم به آن زنی که خواب بود.یکهو حس کردم کسی مچ دست چپم رو گرفت. طنین افکارم بلند شد:ای بابا ! همین حالا مچ دست راستم را نجات دادم. مچ دست چپم در دستان همان زنی بود که فکر میکردم خواب است. زن همچنان چادرش را روی صورتش کشیده بود و تکان نمیخورد. با خودم گفتم :شاید دارد خواب میبیند طفلک!سرم را نزدیک گوش زن کردم و آهسته نجوا کردم:«خانم! مادام! الو! صدا میاد؟! متاسفم ولی شما الان خیلی محکم مچ منو گرفتید. دارم اذیت میشم! »مچم داشت میسوخت . واقعا حس میکردم دارد میسوزد! زن چادرش را پس زد .خودش بود ! خدای من ! خود آن زن بود! همان زن داخل ایستگاه ! با همان صورت مثل یخ و چشمانی غمبار ، با همان موهای سیاه بلند و سارافن سفید!قبل از اینکه بتوانم کاری کنم یا چیزی بگویم خودم را توی ایستگاه قطار دیدم!همان ایستگاه قطار کائوبای جوان و پر هیاهو ! همه مسافران داخل سالن انتظار نشسته بودند. من هم کنار ریل ایستاده بودم. بوی باران می آمد. آخ! چه بوی خنکی بود!آن زن را دیدم که چند متر آن طرف تر ایستاده بود و لباس سفید زیبایی بر تن داشت. خیلی جوان و زیبا به نظر میرسید. او دست دختر بچه ای تقریبا ۳ ساله را گرفته بود.دختر بچه خیلی ناز بود. خدایی! موهایش را خرگوشی بسته بود و یک بادکنک قرمز در دست داشت که با بلوز قرمزش همرنگ بود.زن با لبخند لطیفی کنار دختر بچه چمباتمه زد و بند های باز کفش های دختر را بست.بعد دختر را بوسید و بلند شد.همان موقع پیرمردی از سالن انتظار بیرون آمد و از زن خواست تا کاغذی را برایش بخواند ، زن با لبخند و صدای شیرینش شروع به خواندن کرد: پدر جان این نامه از طرف پسرتونه. از جبهه اومده، نامه رو میگم.......زن اصلا حواسش به دخترک نبود که داشت از او دور میشد. بادی وزیده بود و بادکنکِ دختر از دستش رها شده بود. او هم به دنبال بادکنک میدوید تا آن را بگیرد.دویدم دنبال بادکنک تا بگیرمش و به دخترک بدهم.وقتی به دخترک رسیدم حس کردم وارد بدن او شدم یا او وارد بدنم شد، نمیدانم چه طور ولی شد. شاید چون من واقعا آنجا نبودم.باد آهسته می وزید و بادکنک خیلی از زمین فاصله نداشت. چیزی نمانده بود تا به آن برسم . جستی زدم وسط ریل و بادکنک را گرفتم. ناگهان صدایی صدایم زد.برگشتم و زن را دیدم که با عجله به طرفم می آید.او میدوید و از همان فاصله دست هایش را باز کرده بود تا مرا بغل کند. انگار که دیوانه شده باشد.صدای سوت قطار را از پشت سرم شنیدم. خدای من! تا آن لحظه اصلا متوجه قطاری که بهم نزدیک میشد نبودم. زن و قطار هر دو با سرعت نزدیکم میشدند و من از ترس سر جایم خشکم زده بود. زن روی ریل میدوید و مسافران و راننده ی قطار داد میزدند. من مثل یک بچه سه ساله گریه ام گرفت.راننده سفت ترمز را گرفته بود و جنگی بین چرخ دنده های قطار به پا بود. زن از ته گلو داد زد:«آتریسا!»و صدای نازکی از درون من فریاد کشید:«مامان!»زن با تمام نیرویش خودش را به من رساند و هولم داد کنار.بادکنک از دستم رها شد و با صورت روی زمین، نزدیک ریل افتادم. قطار مثل اسب سرکشی به زن رسید و صدای جیغ زن در سرم طنین انداخت!همه چیز دور سرم چرخید و سیاهی!وقتی چشمانم را باز کردم ، در ایستگاه بودم.همان ایستگاه قطار کائوبای قدیمی و داغون! آن زن روبه رویم ایستاده بود و دست هایم را فشار میداد. دیگر از او نمی‌ترسیدم! حتی دوستش داشتم!زن لب های خشکیده اش را باز کرد و گفت:«تو خیلی زیبا شدی عزیزم!»لبخندی مثل یخ زد و ادامه داد:«حالا میتونم بخوابم، همیشه دوستت داشتم و دارم!»ارام دست هایم را ول کرد. داشتم گریه میکردم.نجوا کردم:«نه.....نه....نه.....نرو....تو نباید بری......خواهش میکنم!»او بالا و بالا تر میرفت. دستش را محکم گرفته بودم. ولی وقتی بالا رفت دستم سر خورد و از او جدا شدم. *** «آتریسا ! هی با تو ام !»سارا بود. در اتوبوس بودم.حیران روی صندلی دست کشیدم. زنی کنارم نبود. گفتم:«اون زن کجاست؟»سارا گفت :«کدوم زن؟اونجا کسی نبود. ببینم حالت خوبه؟»_تموم شد._چی تموم شد؟_همه چی تموم شد سارا !_یعنی دیگه لازم نیست بریم کلانتری؟_من پدر و مادرم رو دیدم! _تو الان خواب نبودی درسته؟_خواب؟....همیشه دوستت داشتم و دارم......مامان....و با نزدیک شدن به آن زن ناگهان ناپدید شد.....همیشه دوستت داشتم......همیشه.....مامان....البته....شاید.....صد در صد....شاید...وااااایی چه دختر کوچولوی نازی بودم...ساکت شو آتریسا !1401.3.26