عشق روزهای کرونا #روایتگرباش

روز اول: من متاسفانه خیلی اهل ورزش و پیاده روی اینا نیستم، ولی اواخر زمستون 98 بود که تو هوای سرد و یه خیابون خلوت داشتم قدم میزدم. صدای پای یه نفر رو از رو به رو شنیدم، سرمو آوردم بالا، خدای من چه چشمایی داشت! چند ثانیه در حالی که از کنار هم رد میشدیم، چشم تو چشم به هم خیره شدیم...رسیدم خونه تمام مدت چشماش تو ذهنم بود...روز دوم: طبق روال هر روز که واسه جلوگیری از پوسیدگیم تو قرنطینه، به زور یه تکونی به خودم میدادم و گردشی تو خونم ایجاد میکردم، از خونه زدم بیرون؛ رفتم قدم بزنم که دوباره دیدمش! این بار چون برای هم آشنا اومدیم، آروم تر از کنار هم رد شدیم... دلم میخواست زمان توی چشماش متوقف میشد، دلم میخواست میرفتم تو عمق چشماش غرق میشدم...برگشتم خونه؛ افکاری که مدام از ذهنم رد میشدن: چقدر دوست داشتم یه لحظه ماسکشو بردارم ببینم لبخند صاحب اون چشما چه شکلیه، کاش میپرسیدم اسمش چیه، اهل کجاس... گوشیمو برداشتم، دلم میخواست تو اینستاگرام یا فیسبوک جست و جوش کنم ولی به چه نام و نشونی؟ هیچ اطلاعاتی به جز یه جفت چشم، تازه اونم تو ذهنم نداشتم. یعنی میشه بازم ببینمش...روز سوم: با انگیزه بیشتری رفتم قدم زنی... اتفاقا بازم دیدمش!این بار بهم گفت: هی سلام رفیق!وای قند تو دلم آب شد از خوشحالی... دلم میخواست بهش بگم سلام به روی ماهت...گفتم: سلامپرسیدم: میتونم بپرسم اسمتون چیه؟گفت: ایکس هستم! اسم شما چیه؟گفتم: خب حالا که اینجوریه منم ایگرگم!هر دو خندیدیم...گفت: بعد از ظهر خوبی داشته باشید.من در حالی که با خودم داشتم میگفتم: نه نرو بیا با هم قدم بزنیم خواهش میکنم ماسکتو بردار فقط یه لحظه...گفتم: به همچنین خدانگهدار...برگشتم خونه مات و مبهوت، دیوانه شده بودم، کل اون روز کلمه ایکس رو به انواع اقسام مختلف تو همه شبکه های اجتماعی که عضو بودم جست و جو کردم ولی...روز چهارم: در خونه رو بستم و مسیر همیشگی رو در پیش گرفتم. قلبم داشت از جا کنده میشد، استرس داشتم که اگه نیاد چی؟ اگه نبینمش چی؟ هوا تاریک شد. تمام خیابونای اون اطراف رو متر کردم ولی ندیدمش.انگار یه کوه غصه تو دلم انباشه شده باشه، تمام شب ماتم زده بودم؛ چشماش بک گراند ذهنم شده بود... فردا چی فردا هم نمیاد؟ یعنی مسیر پیاده رویشو عوض کرده؟ تصمیم گرفتم بخوابم، شاید تو خواب ببینمش بتونم باهاش حرف بزنم...روز پنجم: گفتم اگه نیاد، دیگه نمیرم قدم بزنم، دلم میگیره، انگار بیرون از خونه بیشتر احساس خفگی میکردم... تو همین هین و بین، یهو دیدم یکی ازون طرف خیابون دست تکون میده میگه:هی سلام رفیق!وای انگار دنیارو بهم داده بودن؛ از خوشحالی دویدم اون طرف خیابون جوری که نزدیک بود ماشین زیرم کنه! اصلا نگاه نکردم و رد شدم. دلم میخواست بپرم تو بغلش و محکم فشارش بدم...گفتم: سلام ایکس!خندید...پرسیدم: یه سلفی یادگاری میشه با هم بگیریم؟گفت: البته که میشه، اتفاقا برام جالبه اینجوری باهم آشنا شدیم.اومد کنارم وایساد. میترسیدم صدای قلبمو بشنوه... یعنی اونم ممکنه اونم با دیدن من اینجور قلبش به تاپ تاپ بیوفته؟گفتم: یه لحظه ماسکامونو برداریم واسه عکس؟گفت: نه دیگه باید بمونه به یادگاری تو این روزهای کرونایی!هر دو خندیدیم...در حالی که عکس میگرفتم با خودم میگفتم: حیف نیست خنده مون تو عکسمون نیوفته؟! آدم شوخی به نظر میومد.تا اومدم بگم اگه اشکال نداره با هم قدم بزنیم، گفت: به امید دیدار، تا فردا، ایگرگ جان...انقدر خوشحال رسیدم خونه که تلافی غم دیروز درومد. حالا یه اسم ایکس داشتم با عکس دو تا چشم! عکس چشماشو انداختم تو گوگل پیداش کنم، یک عالمه عکس چشم آورد؛ گیج شدم... ولی بین اون چشما، یکی بود که واقعا شبیه چشمای اون بود. عکس رو باز کردم، دیدم زیرش نوشته ایکس! وای باورم نمیشد پیداش کردم! یعنی احتمال میدادم که خودش باشه... تا صبح داشتم میگشتم تا بالاخره لینک اینستاگرامشو پیدا کردم! یه صفحه خصوصی بود که عکس پروفایلش برخلاف عکس پروفایل من که واضح بود، ماسک داشت! تقریبا مطمئن شدم صفحه خودشه. واسه اینکه باقی عکساشو ببینم درخواست دنبال دادم و منتظر موندم تا درخواستمو بپذیره...روز ششم به بعد دیگه هیچوقت ندیدمش. درخواست دنبال کردنم هم هرگز پذیرفته نشد. من موندم و یه مشت سوال بی جواب... یه علاقه رو هوا مونده...چرا نمیخواست ماسکشو برداره؟! یعنی ممکنه لب و دهنش مثل چشماش قشنگ نباشه و برای این دائم با ماسکه؟ نکنه کرونا گرفته و... وای نه نمیخوام بهش فکر کنم...تو خیالم با توجه به چشماش، باقی صورتشو تکمیل کردم. کاش نقاشی بلد بودم تا میتونستم بکشمش... کاش میشد چهره تکمیل شدشو جوری توصیف کنم واسه یه نقاش که بتونه بکشتش... کاش میشد موبایلم یه قابلیتی داشت که تصورات ذهنمو اسکن و پرینت رنگی میکرد رو کاغذ میداد بیرون... اَه کاش کرونا هیچوقت نمیومد...دیروز در حالی که خودمو رو تخت پهن کرده بودم و داشتم تو اینستاگرام چرخ میزدم، دیدم اون بالا یه پیام اومد برام! رفتم ببینم چیه... بازش کردم، دیدم همون پروفایل کذایی مسیج داده: ایگرگ؟وای چنان جیغی کشیدم که مامانم از خواب پرید گفت:چی شد؟گفتم هیچی مامان جان طوری نیست!بهش جواب دادم: خود خودشه!پرسید: میشه همدیگرو به یه پیاده روی دعوت کنیم؟!#روایتگرباش