هی دنیا یه لحظه وایسا...

تحصیل تو ممکلت غریب؟یا کنکور کبیر؟؟اگه بخوام یکی از بارزترین ویژگی های خودمو بگم خب...توی یه کلمه بی برنامه!البته شاید اونقدر درست نباشه این واژه رو به کار ببرم اما راستش این موقع شب توی واژه نامه ی ذهنم لغت مناسب تری رو پیدا نکردم! ولی میتونم بیشتر توضیحش بدم.خب اگه یه برگه بدن دستم و بگن کل روتین زندگیت داخل این برگه نوشته شده توی فقط باید سعی کنی این برنامه رو اجرا کنی من توی اون شرایط عصبی میشم و سگ سیاه افسردگی میاد سراغم:) بیشتر دوست دارم توی لحظه انتخاب کنم الان چی کار کنم، چی بخونم و چی بخورم و کجا برم و غیره...توی نگاه اول زیاد جالب نیست این موقعیت! اما همین ویژگی باعث شده افرادی که توی شخصیتشون کمی بداهه پردازی دارن توی شرایط غیر عادی بتونن راحت کنترل کنن مثلا همین خود من، چون عادت دارم به چیزایی یهویی حالا اگه یه وقت برنامه زندگی از دستم در بره و چیزی پیش بیاد که توی برنامه من نبود خب خودمو وفق میدم.(البته بعضی موقعیت ها اینقدر یهویی و بَدن که کمتر ادمی پیدا میشه بتونه کنترلشون کنه)حالا من تا همین چند وقت پیش هی غر میزدم اقاااا من خسته شدم از روزمرگی های کنکور از این همه برنامه ی درسی از قبل نوشته شده و این حرفا دیگه....اما زیاد همین طوری نموند!توی یه مدت زمان کوتاه اینقدررررر همه چی عوض شد و بهم ریخت که هنوز خودم گیجم و نتونستم درست حلاجی کنم چی شد!و حتی قراره چی بشه.درست یک ماه پیش بحث تحصیل من توی خارج از کشور مطرح میشه حالا خانواده پیگیری میکنن میفهمن اگه نهایتا تا 3 یا 4 روز اینده اقدام کنن من هفته ی بعد دیگه اینجا نیستم.(خیلی راحت انگار دارم میرم شمال)راستش این خواسته قلبی خودمم بود(وی زیاد دلبستگی به وطن ندارد) اما نه اینقدر یهوییییی تازه حتی مطرح کردنشم با خودم نبود. حالا من شدیدن استرس داشتم که من توی یه هفته نمی تونم همه چیزو اینجا ول کنم و برم.قرار بود عصر پول به شرکت مهاجرتی واریز شه که با یه تلفن همه چیز کنسل شد.مامانم با درخواست بابام و البته خودم زنگ میزنه به مشاوره ی تحصلیم تا بپرسه چیکار کنیم چیکار نکنیم؟!(توی دقیقه 90) مشاور عزیزمم اتفاقا اون روز توی اون لحظه خارج از کشور بودن و احتمالا با یه سری مشکلات عظیم درگیر بودن چون خشمشون یقه ی مامان منو گرفت. و با عصبانیت اعلام کردن از نظرشون اینکار بزرگترین اشتباهه.(خیلی خیلی خیلی دعواطور)خب مام اون قرارداد رو کنسل کردیم.(و من اینجا هم یه نفس راحت کشیدم هم یکم ناراحت شدم)اخر هفته شد و مام وقت داشتم با مشاوری که تازه برگشته بود.اون روز خداروشکرررر اعصابشون خیلی اروم تر بودD:اما اخر جلسه توی لحظه ی خدافظی گفتن حالا اونقدر بد نیست بخوای بری0_o به شرط ها و شروط ها!!!خودتو حال منو مامانمو درک کنید اون لحظه دیگه. البته این حرف دیگه بی فایده بود چون مهلت قرارداد با اون شرکت مهاجرتی تموم شده بود و اگه میخواستم برم باید میموند برای تابستون.خلاصه ما تصمیم گرفتیم حالا که نشده حتما قسمت نبوده دیگه ،بشینیم همینجا مثل ادم برای کنکور بخونیم!! یکی دو هفتم همینطوری گشت که باز اتفاق جدید!!خواهرم استوری مشاور مدرسشونو میبینه که درباره اعزام برای تحصیل به خارج از کشوره و میاد به مامانم میگه و خانواده باز میفتن تو خودشون اینبار با یه شرکت دیگه صحبت کنن و البته درمورد یه کشور دیگه.و بازم اخرین مهلت هاست تا اخرین گروهشون رو اعزام کنن.(همیشه دیر میرسیم ما)این بار هزینه ی بیشتره اما شرایط ورود به دانشگاه راحت تر.همین باعث دودلی میشد!خب من یکم بالا پایین که کردم دیدم 5 ماه تا کنکور مونده من یه بار دیگه توی ایران تلاشمو میکنم که بشه و اینجا اون رشته لنتی ی مبارک(ینی پزشکی) قبول شم که خرج اضافی اونم به این حجم روی دوش مامان بابام نندازم. همین که عزممو جمع کردم و سرم با درسام گرم بود سر و کله ی یکی از دوستای دبستانم پیدا میشه که با همون شرکت داره اقدام کرده و الان داره دوره های زبانش رو میگذرونه که تا چند ماه دیگه گودبای پارتیشو بگیره و رفع زحمت کنه.مامانمم بنده خدا با مامانش ارتباط میگیره و بعد از صحبتهایی که رد و بدل شد به این نتیجه میرسه منو زودتر بفرسته تا هم با دوستم همراه بشم که تنهام نباشیم هر دوتامون تو مملکت غریب و دیگه اینقدر استرس کنکور رو هم نکشه(دقت کنید که استرس مامانم چندین و چند برابر استرس منه)یه هفته ای هم اینطوری درگیر بودیم که بریم عاقا نریم، چیکار کنیم!(این بار دیگه با مشاورم درمیون نذاشتیم).خب من موفق به قانع کردن مامانم شدم وقرار شد همین جا بخونم.راستش سخت بود اما هرجوری شده فکرشو از سر خودمم انداختم بیرون!و حالا بعد از چند روز باز متوجه شدم مامان در حال مذاکره با همون شرکته و دارن کم کم کارا رو ردیف میکنن و حتی درباره شهر ها و دانشگاه های اون کشور تحقیق کرده.عاه راستش الان اینقدر گیجم و همه چیز هی داره زود زود اتفاق میوفته که دلم میخواد داد بزنم و بگم اهای دنیاااا یه دو دقیقه وایسا ببینم چی به چی شده. من الان باید چیکار کنم؟؟ینی بیخیال این تلاش چند سالم برا کنکور ایران شم(امسال کنکور سوممه :() و راحت و بدون دردسر بزارم و برم یا فکر خانوادم باشم که تو این وضعیت اینقدر هزینه کردن و همچنان باید بکنن:( تازه دوری و تنهایی چی میشه؟؟عاههه همه چیز درهم برهمه و حس میکنم خودم نمیتونم هیچ کاری کنم.فقط خدا بخیر کنه اخر همه ی این چیزا رو!