مرور رسانه های سینمایی انگلیسی - شماره 10 نیمه دوم خرداد و نیمه اول تیر

ما در این صفحه خروجی رسانه های سینمایی انگلیسی زبان را که ارزش بالایی برای سینمادوست ها دارند، در بخش های نقد، پادکست، مصاحبه، خبر، ویدئو، نوشتارهای سینمایی و غیره جمع آوری و همچنین نقدهای یکی از فیلم های خارجی روز را در قسمت فیلم هفته جمع بندی می کنیم. فیلم ماه – تو هیچ‌وقت اینجا نبودیتو هیچ وقت اینجا نبودی (You Were Never Really Here) فیلم جدید کارگردان اسکاتلندی، لین رمزی، درام جنایی هیجان‌انگیزی‌ست که از کتابی با همین نام، نوشته جاناتان ایمز اقتباس شده‌است. نسخه‌ای ناتمام از این فیلم در جشنواره کن در سال 2017 اکران شد که در آن لین رمزی و خواکین فینیکس به ترتیب موفق به کسب جایزه بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر مرد شدند.جو(خواکین فینیکس) قاتل مزدبگیری‌ست که شلوار جین گشاد و هودی بزرگی به تن دارد، با چکشی که از فروشگاه خریداری می‌کند، مسلح شده و تنها یک هدف را دنبال می‌کند. او توسط اشخاص مبهمی اجیر می‌شود تا دختران ربوده شده را بازپس‌گیرد. اما زمانی که کارها از کنترل او خارج می‌شوند، کابوس‌های او نیز آغاز می‌گردند.اریک کون معتقد است که رمزی در هسته مرکزی فیلم دست به تمهیدات داستان‌های کاراگاهی shaggy-dog می‌برد؛ از داستان پرپیچ و تاب و یکپارچه‌ی Maltese Falcon گرفته تاروایت پاره‌پاره و متزلزل پست مدرنی چون The Long Goodbye، سعی در طرح‌ریزی سرگردانی و بدبختی قاتل مزدبگیری دارد که در راه انجام ماموریتی، سرگشته و حیران شده‌است. در همین حین، او شخص تنها و بدخلقی‌ست که گرفتاریش بیشتراز یک قهرمان تجسس، به جامعه‌ستیزی تراویس بیکل(در راننده تاکسی) شباهت دارد. دنیل کازمن در موبی معتقد است:«رمزی حساسیتی ظریف و یگانه‌ای به داستان(راننده تاکسی و کتاب ایمز) می‌دهد. او اشارات جزئی را به نشان دادن تمام خشونت ترجیح داده و به اضطرابِ به‌انتهارسیده در اجرای فینیکس اجازه ‌می‌دهد تا لحن را کنترل و میزانسن را جابه‌جا کند. تدوینگر ورنر هرتزوگ، جو بینی، برداشت ها را کوتاه و سریع‌تر کرده و موسیقی درخشان و ناموزون جانی گرینوود آن را برجسته می‌کند؛ احساس غوطه‌وری و سکندری‌خوردن در حیرانی.» پیتر برادشاو نوشته است:«نمونه‌ای از فیلم‌هایی که ممکن است در تلاش باشند که اطلاعات را به سمتی ببرند که(فیلم) به ثریلر رایجی با محتوای توطئه سیاسی، در مورد شخصی پست و زمخت که شرایط زندگی برایش سخت است، بدل شود؛ شاید چیزی شبیه به کارهای جان گریشام. اما این شبیه به کاری نیست که رمزی در تلاش برای انجام آن است؛ زیرا که فقط نشانه‌ای از معاملات نادرست و پلید می‌دهد که آن طرح بیرونی فیلم را شکل می‌دهد. اما بیشتر به حال و روز خوار و آسیب‌دیده‌ی مردی که زندگی و ذهنش به‌وسیله خشونتی که دیده و مرتکب شده زیر و رو شده‌است و یا با گرفتاری و گیجی‌ای تراویس بیکل-مانندکه معتقد است، راه نجات برای او و دیگر مردم ممکن است باز باشد». وحید مرتضوی در گزارش کن، فیلم رمزی را درکنار فیلم تاد هاینز، فیلمی می‌خواند که زیبایی‌شناسیشان با تاریخ‌های سینما «پیوند قلبی» دارند؛ فیلم رمزی از این بابت که تصویرهای پیشین «خشونت» در تاریخ سینما چنان فرا‌ می‌خواند گویی بخشی از گذشته‌ی کاراکتر مرکزی‌اش هستند. همچنین می‌نویسد:«فیلم تنها اشاره‌هایی کوچک و پراکنده می‌کند، چرا که می‌خواهد تماشاگر از دل تاریخ سینما باقی داستان را فرا بخواند. و چرا که نه؟ گویی از راننده تاکسیِ اسکورسیزی تا روح هیچکاک، همه، بخشی از این آوار شخصی هستند. مخالفان از خشونت زیاد فیلم انتقاد می‌کنند، اما فراموش می‌کنند که به بخش زیادی از این خشونت، تنها، در لابه‌لای تصویرها و به گونه‌ای پنهان و گذرا اشاره شده است.»نقدهابه مناسبت اضافه شدن چندی از فیلم‌های فون اشترنبرگ به Filmstruck مقالات متعددی در کرایتریون در مورد این فیلم‌ها نوشته شده است. فارن اسمیت نم درباره همکاران فراموش شده فون اشترنبرگ نوشته است که چگونه با وجود کنترل زیاد او بر صحنه به فیلم‌هایش شکل داده‌اند. هانس دریر، کارگردان هنری پارامونت، لی گارمز، فیلمبردار، دوروتی پوندل، گریمور، تراویس بنتون، طراح لباس و جولز قارتمن، فیلمنامه‌نویس. در مقاله‌ای دیگر، بری گیدینز مفصل درباره فیلم‌های دوران مارلن دیتریشی این کارگردان نوشته است. ایموژن سارا اسمیت با تمرکز بر بازی مارلن دیتریش اضافه کرده است «اغوای دیتریش فراتر از پوشیدن لباس مردان است و یا حتی بوسه‌ای بر لب یک زن در میان حضار، که خنده‌ای جیغ و خجالت‌زده تحویل او می‌دهد و خودش را پشت بادبزنش پنهان میکند. او دیگر امتیازات مردانه را به خود می گیرد: اعتماد به نفس، اقتدار جنسی، عدم دسترسی عاطفی. حتی فراتر از قدم زدن ها و ژست های بداهه بی عیب و نقص خودمانی، حس و حال بیخیالیش است که او را متمایز می‌کند. او آن را مانند عطر، مانند نقاب، مانند نورپردازی خاص خود می‌پوشد.»اد هالتر در یادداشتش در کرایتریون بر فیلم Female Trouble از تاثیرات فیلم‌های اندی وارهول و برادران کوچر بر جان واترز نوشته است با این تفاوت که «به جای این که به Female Trouble حس مستند بدهد، واترز از پیش‌زمینه‌های زندگی واقعی در جهت تشدید تصنع دراماتورژی، دیالوگ و پلات فیلم استفاده کرده است.»« همانند ستاره‌ی فیلمی صامت، او می‌تواند بدون بیان هیچ کلمه‌ای حرف‌های زیادی بزند» هیلاری وستون در کرایتریون درباره بازیگری سم شپارد در Days of Heaven نوشته است «از بعضی زوایا، او تقریبا مانند شاهین است – بر فراز جهان، کنجکاو، اما مردد در پرواز به پایین و ارتباط با آن هایی که در پایین دست او زندگی می‌کنند. اما وقتی که صحبت می‌کند، بی‌گناهی صدایش، شیرینی کودکانه صدای تودماغی ظریفش، همه «ر»های محکم و حروف صدادار نرم او را می‌شنویم، لهجه‌ای خاص که از تربیت او در روستاهای کالیفرنیا و میدوست گرفته شده است. او ساده، واضح و با کنجکاوی صمیمانه‌ای صحبت می‌کند»دنیل فیرفکس در گزارشش برای سنسز آو سینما، درمورد دوجین فیلم توضیحاتی ارائه می‌دهد اما تمرکزش بر ساخته جدید گدار است. وی می‌نویسد:«این فیلم به نوعی یک خاتمه و اپیلوگ برای تاریخ‌های سینمای گدار است. با به همراه داشتن همان تفکرات تاریخی، سیاسی و صوتی-بصری‌اش برای قرن بیست‌و‌یک؛ همان کارکردی که تاریخ های سینما برای قرن بیستم داشت. چیزی نه بیشتر و نه کمتر از یک فیلم و معجزه آسمانی، نامه‌ای از سیاره‌ای دیگر، که به نشان دهد سینما چه می‌تواند باشد و اینکه سینما را آن‌طور که هست، نپذیریم.»موزه تصاویر متحرک(MOMI) با تمرکز بر زندانی‌شدن اولگ سنتف، که در روسیه دست‌گیر شده‌است، مجموعه‌ای از فیلم‌های هزاره جدید روسیه در دست اکران داشت که شامل فیلم‌هایی چون A Gentle Creature، Leviathan و Blood است. در همین راستا بیلگه ابیری و وادیم ریزف نیز توضیحاتی در باب سینمای روسیه و مشکلاتی که فیلم‌سازان با آن مواجه‌اند، ارائه کرده‌اند. ابیری معتقد است که :«این فیلم‌ها در کنار هم داستان جامعه‌ای را روایت می‌کنند که سوار بر موج هرج‌ومرج به پیش می‌رود، تا شاهد این باشد که تعهدات و قراردادهای اجتماعی در میان تعصب، استبداد و کشتار از بین می‌روند. به ندرت مجموعه فیلمی را دیده‌ام که احساساتی مشابه با روایت خود را برانگیزد؛ دیدن این مجموعه فیلم‌ها، مانند این است که جهانی را زندگی کنیم که در حال انفصال از خود است.»جیمز کوانت، به مناسبت نمایش مجموعه فیلم Summer In Japan در سینماتکTIFF، الفبای سینمای ژاپن را در دو قسمت، و در قالب تک‌پاراگراف‌هایی به مخاطب معرفی کرده است. در قسمت اول، او ابتدا پنج بزرگ سینمای جهان را معرفی می‌کند: میزوگوشی، کوروساوا، ازو، ناروسه و ایشیکاوا. و در قسمت دوم، رهبران موج نوی ژاپن(nuberubagu) را معرفی می‌کند که کارهایشان، از اواخر دهه پنجاه تا اوایل دهه هفتاد، به نوعی، پاسخ به سینمای آن‌پنج ‌بزرگ سینمای ژاپن است: اوشیما، ایمامورا،کاواشیما، ماسومورا و تشیگاهارا.تئو باگبی در فیلم کامنت، پرونده فیلم‌سازی اسپایک لی به عنوان یک کارگردان ژانر را با تکیه بر ساخته اخیرش مورد بررسی قرار داده و نوشته است:«از School Daze تا BlacKkKlansman بهترین فیلم‌های ژانر لی، از تقلید برای پاسخ دادن به سردرگمی حین نگاه انداختن به تاریخ سینما و یافتن جای خالی چهره‌ها و هنر سیاهان استفاده می‌کند.» گزارش کنت جونز از جشنواره کن نیز بر روی سایت فیلم‌کامنت قرار گرفته که ضمن معرفی فیلم‌های جشنواره و توضیحاتی درمورد آنها، درمورد جشنواره نیز توضیح می‌دهد که چرا« این‌گونه به نظر می‌رسد که در جشنواره فیلم کن، کسب‌وکار فیلم و هنر سینما به‌مانند صفحات تکتونیکی از یکدیگر فاصله گرفته و هریک درحال رسیدن به قلمرو منحصر به خود هستند.»به مناسبت اکران فیلم کوتاه جدید ناتاناییل دورسکی مکس نلسون در فیلم کامنت نوشته است:«برای تماشای هر کدام ازفیلم های دورسکی شما باید از طریق الگویی از چشم اندازهایی متشکل از تعلیق ، روشن و خاموش هدایت شوید. در ادامه نقل قول هایی از مکس گلدبرگ و فیل کلدیرون نیز آورده شده است.»دیوید هادسون برای مرگ استنلی کاول، فیلسوف آمریکایی، یادداشتی نوشته است. در این یادداشت به تاثیر سینما بر استنلی کاول و مقالات دیگران در مورد رابطه ی او با سینما اشاره شده است. استنلی کاول اولین فیلسوفی بود که فیلم ها را هم در دوره ی مقدماتی ای که در فلسفه ی غرب داشت جا داد.مصاحبه‌هادر قسمت آنلاین مجله سینمااسکوپ، بلیک ویلیامز با بی‌گان حول سینمای سه‌بعدی و بالاخص ساخته اخیرش(که از نظر ویلیامز« یکی از چندجانبه‌ترین فیلم‌های این قرن درمورد روابط هستی‌شناسانه سینما با زمان، مکان، خاطرات و رویاهاست.»)مصاحبه کرده‌است. بی‌گان دراین باره می‌گوید:« فیلم‌های سه‌بعدی در نظرم تقلبی جلوه می‌کنند، اما در قالبی دیگر شاید واقعی باشند. به عنوان مثال سینمای سه‌بعدی برای من به مانند خاطرات است. در طی یک سالی که صرف فرمت سه بعدی کردم متوجه شدم که این فرمت، فرمت مناسبی برای برداشت‌های بلند نیست. اما در همین حین نیز متوجه شدم که فرمت سه بعدی، فرمت مناسبی برای دربرگرفتن زمان است. این فیلم-Long Day’s Journey Into Night - درباب خاطره‌ است، پس بیشتر با حرکت در زمان سروکار دارد تا با حرکت در فضا. اما فرمت سه‌بعدی، برای گرفتن فضا نیز فرمتی مناسب است و من در نیمه دوم فیلم سعی در بیان این موضوع داشتم؛ که زمان را مولفه‌ای مهم از فضا درنظر بگیرم. آن‌ها در کنار هم‌ست که کارایی دارند.»مارک پرنسون از سینما اسکوپ با فون‌ تریر گفت‌وگویی پیرامون The House That Jack Built داشته‌است. این گفت‌وگو جنجال همیشگی فون‌تریر نزد مخاطبین کن، موسیقی متن در فیلم‌هایش، توضیحات وی درمورد آمریکا و جایگاه سیاسی و اخلاقی فیلمش و همچنین اشاره‌هایی به فیلم بعدی او را شامل می‌شود.مطالبی برای خواندن و شنیدندیوید هادسون در این مقاله به کتاب های تازه چاپ‌شده در حوزه‌ی سینما می‌پردازد که عناوین جالبی در آن به چشم می‌خورد. از جمله کتابی در مورد دیوید لینچ (Room to Dream) ، استنلی کوبریک و ساختن اودیسه فضایی (Space Odyssey: Stanley Kubrick, Arthur C. Clarke, and the Making of a Masterpiece) ، سینمای کوبایاشی ماساکی (A Dream of Resistance) سینمای ارنست لوبیچ (How Did Lubitsch Do It?) و آخرین کار دیوید بوردول (Reinventing Hollywood: How 1940s Filmmakers Changed Movie Storytelling).در وبسایت سایت‌اند‌ساند نیز ریویوی شورانگیز آلبرتین فاکس بر What We Leave Behind: Jean-Luc Godard Archives، آلبوم جدید Soundwalk Collective که به آنها اجازه دسترسی فیلم‌های شخصی گدار به منظور ساخت شش کار صوتی داده شده بود، قرار گرفته است.ویدئورابی مولر، که با کارگردانان نامداری چون وندرس، جارموش، مک کوئین و فون تریر همکاری داشته ‌است، در هفتاد و هشت سالگی درگذشت. به‌همین‌منظور، دیوید هادسون صفحه‌ای را به او اختصاص داده و مصاحبه‌ای که از نسخه کرایتریون Down By Law استخراج شده را درآن قرار داده‌است. در این مصاحبه او در مورد احساسات درهم‌ریخته‌ی وی در باب زیبایی و کادربندی و نورپردازی در شب توضیحاتی ارائه می‌دهد.جیمی استوارت که با Idiot with a Tripod ویدئوی خیال انگیزش در سال 2011 معروف شده بود حالا اولین فیلم بلندش را به نام A Motion Selfie ساخته است.جشنوارهجشنواره سینمایی BAM که امسال ده ساله میشود به این مشهور است که جدیدترین فیلم های مستقل آمریکا را برای مخاطبان سینمای نیویورک به ارمغان می آورد. فیلم تحسین شده ی Sorry to Bother You اولین فیلم رپر تازه کارگردان شده Boots Riley این جشنواره رو افتتاح خواهد کرد. در بخشی از نقد Emily Yoshida میخوانیم :«این فیلم فوق العاده مترقی است، داستان گویی رادیکال آن موفق می‌شود که در تمامی طول فیلم کاملا لذت بخش و خلاقانه باقی بماند.» دیگر نقدهای براین فیلم که درجشنواره ی ساندنس هم پخش شده را میتوانید اینجا بخوانید.دیگر فیلم قابل توجه فیلمی از جوزفین دکر به نام Madeline’s Madeline می باشد. ریچارد برودی منتقد نیویورکر به بازی‌های قوی این فیلم و نحوه ی بازی گرفتن خلاقانه‌ی کارگردان در نقدش از این فیلم پرداخته است. فیلم جدید دبرا گرانیک (Winter’s Bone) به نام Leave no Trace نیز دیگر فیلمی است که در این جشنواره به نمایش درآمده است. ای ای داود در مورد این فیلم می‌گوید که فاقد هر چیز اضافی است و درامی است که لحظه‌ای از داستان اصلی جدا نمی شود و شما را با خود همراه میکند.اطلاعات بیشترالگوی لوسیدا برای جمع بندی دیوید هادسون بوده است که در حال حاضر در ستون Daily کرایتریون تقریبا هر روز جمع‌بندی‌ای از مطالب سینمایی روز دارد و بیشتر لینک‌های ما از آن‌جا تامین می‌شود. اکانت توییتر دیلی به روز رسانی‌های صفحه و بعضی اخبار را اطلاع رسانی می‌کند که دنبال کردنش خالی از لطف نیست. کاترین گرنت نیز در وبلاگ Film Study For Free جمع‌بندی‌ای از مطالب رایگان سینمایی موجود در اینترنت با تاکید بر محتوای آکادمیک دارد که صفحه توییتر فعالی هم دارد.