جشن تولد یا انتقام؟

سلام به همگیهی با خودم کلنجار رفتم، بنویسم آنچه رو که دیشب بر من گذشت یا نه، آخرش گفتم حیف است که آن لحظات طوفانی ثبت نشود. این ها بمونه به حافظه تاریخ بعدا به درد میخوره.دیشب بعد از آخرین اجراهای کاروان شادی غدیر، بالاخره این کاروان دوست داشتنی در مجتمع دانشگاه آزاد آرام گرفت. رفت تا یه سال دیگه . امیدوارم زنده باشیم و دوباره ببینیم و حس کنیم این حس و حال قشنگ رو در ایام غدیر. رفتم و روی سکوی کنار شهدای گمنام دانشگاه نشستم. همه بودند. بچه های گروه سرود بودند. X بود . Y بود. خلاصه که جمع مون جمع بود. اینم بگم چون بعدازظهر نخوابیده بودم، بدجوری خسته بودم و چشمام هی میرفت و میومد.در همین بین بود که دیدم آقای محفوظی( همون رفیق عزیز دوست داشتنی که در پست قبلی من اندک توضیحاتی درباره شون دادم) شروع کرد به صحبت کردن برای بچه های سرود:«اینکه ما کی به دنیا میاییم و کی از دنیا میریم دست خودمون نیست. بعضی ها که به دنیا میان بلند میشن بعضی های دیگه کوتاه. بعضی ها لاغر میشن بعضی ها چاق. بعضی ها خوشگل می شن بعضی ها زشت. اینایی رو هم که گفتم نمیدونم برای چی گفتم(!) فقط خواستم بگم که امشب شب تولد علی زاهدیه!» بچه های گروه سرود هم شروع کردن به دست زدن و جیغ و هورا و منو با چشمایی که از حدقه داشت در میومد بردن وسط حلقه بیست سی نفره شون. حالا شما تصور کنید من تک و تنها وسط بیست سی تا لباس سفید پوشِ دوست داشتنی گیر کردم و یهو روح اله محفوظی یه کیک تولد آورد با چندتا فشفشه روش. دم گوشش گفتم:«این بساط و کیک و اینا کار کیه؟» خندید و گفت :« محمد تاجفرد!» خب لازمه بگم که محمد به خاطر اینکه روز بعدش امتحان داشت نتونسته بود که به مراسم بیاد ولی به هرحال آتیش خودشو سوزونده بود. روی کیک رو که نگاه کردم فهمیدم کار خودِ خود محمده. محمد که قبلا از من زخم های بدی خورده و چندین بار تا مرز نابودی هویتی هم پیش روی کرده بود، روی کیک رو با جمله ای بس عجیب منقش بنموده بود: « با این که رفاقتی نداریم ولی تولدت مبارک!» ته دلم کیف کردم از این مرام و معرفت و عزیز بودنش، و یک ساعت بعد، بعد از اون همه حوادث ناگواری که برام پیش اومد، براش اینطور پیامک نوشتم و اون هم اینجوری جواب داد:خب تا اینجای کار که خیلی شیک و مجلسی جلو رفت و شما حتما با خودتون فکر می کنید که وای چقدر شما نایس(!) هستید و از این جور حرفا. ولی صبر کنید. هنوز تازه ماجرا شروع شده. یک آن دیدم روح اله محفوظی اون فشفشه ها رو از توی کیک درآورد و گفت:« و اما شگفتانه امشب!» من خودم رو در محاصره بچه ها دیدم و تازه نقشه شوم و نیرنگ موذیانه شون رو فهمیدم. تردید نکن تصورش هم سخت است که تا ثانیه هایی دیگه اون حجم خامه و کیک در صورتتون فرود خواهد اومد. اول گفتم:« آقا نکنید این پلشت کاری ها رو. بدید این کیک رو بچه ها هرکدوم یه تیکه کوچیکشو بخورن. اذیت نکنید.» ولی اون نامردا فقط خندیدن و به زبان حال گفتن:« فکر کردی! کارت تمومه» من که دیگه داشتم کار رو تموم شده می دیدم، یک آن گریزگاهی در بین صف بچه های سرود پیدا کردم. فوقع ما وقع:« الفرار!» خب چون یه مقدار توضیح دادن این قسمت سخته من مجبورم برای تقریب ذهن شما عزیزان مثالی بزنم. این مستند راز بقا رو حتما تا حالا دیدید. دیدید بعضی وقتا کفتارها به صورت دسته جمعی به یه آهو حمله می کنند؟( الکی مثلا من آهو ام:) ) خب اون آهو هی می دوه، هی می دوه، اون قدری می دوه که آخرش خسته میشه و خودش رو در محاصره کفتارها میبینه. خب این شرح مختصری بود از اون لحظات. اون کفتارهای سفید پوش برای گرفتن من شروع کردن به دویدن و من برای اینکه از دستشون در برم دور دانشگاه رو با سرعتی به تقریب زیاد طواف می کردم. یک آن به پشت سر خودم نگاه کردم. واقعا چرا این همه لشگر آمده به عشق صیدم آمده؟ من چه هیزم تری به این نامردا فروخته بودم؟ خلاصه که سرتون رو به درد نیارم بالاخره این غزال تیزپا ( دوباره الکی مثلا من خداداد عزیزی ام !!!!) در چنگال بچه های سرود گیرافتاد و کت بسته دوباره به همون جای اولش(کنار شهدای گمنام) برگردونده شد. برای آخرین بار با صدایی که با نفس نفس زدن قطع و وصل میشد ازشون خواهش کردم که کیک رو بدن بچه ها و این کثیف کاری ها رو نکنند. در حال التماس و خواهش بودم که دیدم آقا سیدمحمد عمادی خواه گفت:« علی جان حرف نزو!» و بعد دنیا و چشمانم در تیرگی ای شیرین فرو رفت! حالا نامردا بس نمی کردند که. شروع کردند به ماساژ دادن صورت با خامه کیک. من دیگه بی حرکتِ بی حرکت ایستاده بودم تا کفتارها(!) از صید خودشون نهایت استفاده رو ببرند. دیگه نمیگم که در همین اثنا یک قوطی برف شادی رو کامل روی سر و صورت ما خالی کردند. نمیگم که دیگه نه لباسی برای ما موند و نه شلواری و نه کفشی! بعد از اینکه بچه های سرود عقده های چندین ساله شون رو روی من خالی کردن، رفتم و با چشمانی غمبار بالای سر مزار یکی از شهدای گمنام نشستم. داشتم فاتحه میفرستادم که یهو علی توسلی اومد و گفت:«علی تکون نخور» و بعد با برف شادی جمله ی تاریخی «تولدت مبارک» رو این چنین بر پشت من حک کرد :بعد هم آقا سیدمحمد عمادی خواه یه هدیه ی خیلی خیلی باارزش بهم داد. یه نگین انگشتر که خودش بعد خادمی در حرم آقا از سنگ حرم امام حسین(ع) تراشیده و آورده بود. اونقدری این هدیه برام ارزشمنده که دلم نیومد برا خودم ازش استفاده کنم. رفتم و یه جا قایمش کردم تا بعدا ببینیم که این نگینِ عزیز کجا استفاده خواهد شد:ببخشید سرتونو به درد آوردیمکلا بدونید این بچه ها خیلی جدی شوخی می کنند!یا علی