ترمینال دو

با شنیدن صدای آیفون به خودم آمدم از خستگی روی مبل خوابم برده بود با تعجب به ساعت که ۲۳:۳۰ را نشان میداد نگاه کردم خودم را به آیفون رساندم با عجله"دم در منتظرم" را زمزمه کرد و از جلوی دوربین کنار رفت به سمت اینه برگشتم از ساعت هفت با همان لباس ها ، آماده آنقدر منتظرش نشسته بودم که خوابم برده بود از بد قولی اش دلگیر بودمیعنی در روز تولدم ، حتی یک ساعت هم فرصت نداشت تا شام باهم را بخوریم؟! چشمانم پف کرده بودند و روسری ام بهم ریخته بود بین رفتن و نرفتن مردد بودم و سرانجام کیفم را برداشتم و در را پشت سرم بستم به محض باز کردن در با گرمای بخاری ماشین استقبال شدم با سلام آرامی روی صندلی نشستم و بدون آنکه نگاهش کنم کمربندم را بستم به سمتم چرخیده بود و با لبخند نگاهم میکرد دلخوری ام از زبانم جاری شد:« فکر نمیکنی ی ذره برای رستوران رفتن دیره؟!» با همان لبخند رویش را از من گرفت و ماشین را روشن کرد:« میبرمت ی جایی بهتر از رستوران!» سرم را به شیشه خنک و مه گرفته ماشین تکیه دادم و سوال های مختلفی که در سرم می چرخیدند را بی جواب گذاشتم اتوبان خلوت بود و سرعت متین هرلحظه بالاتر می‌رفت آهنگ مورد علاقه‌ام را گذاشته بود هم ریتم با آن شتاب می‌گرفت نمی‌توانستم جلوی لبخندم را بگیرم کم کم تکیه سرم را از شیشه گرفتم و با سرعت بالایش در صندلی فرو رفتم پنجره سمت من را پایین داد باد خنکی که با سرعت زیاد به صورتم میخورد لبخندم را آنقدر عمیق کرده بود که به خنده تبدیل شده بود تپش قلبم با ریتم آهنگ و شتاب ماشین ، سرعت می‌گرفت چیزی نگذشت که ماشین پر شد از صدای همخوانی ما نمیدانم چند ساعت گذشت و چگونه گذشت تا همزمان با شروع نم نم باران ، ماشین را در پارکینگ سرباز بزرگی پارک کرد دستش را به سمت صندلی عقب دراز کرد و کاپشن چرم مشکی اش را بیرون کشید پیاده شد و بعد از خارج کردن کوله پشتی اش از صندوق ، در سمت من را باز کرد مات و مبهوت به اطرافم نگاه میکردم و سعی میکردم تابلویی پیدا کنم تا بفهمم دقیقا کجا بودیم به محض پیاده شدن ، کلاه بارانی ام را روی سرم کشید. و در حالی که کوله پشتی اش را روی دوشش می انداخت دستش را در دستانم قفل کرد و قبل از آنکه فرصت سوال پرسیدن پیدا کنم به سرعت دوید مانند کودکی که هرچقدر بدود به پای مادرش نمیرسد در حالی که دستم در دستش بود همراهش کشیده میشدم زیر طاق ساختمان بسیار بزرگی ، بعد از اطمینان از خیس نشدن از حرکت ایستاد نمی‌توانستم نگاهم را از تابلوی بزرگی روبه رویم بود بگیرم چند بار متن روی تابلو را مرور کردم "ترمینال دو" دستم را گرفت و مرا به داخل ساختمان برد قبل از آنکه توسط ایست بازرسی از هم جدا شویم دستش را کشیدم:« چرا اینجاییم متین؟!»کوله اش را داخل دستگاه گذاشت و با عجله جوابم را داد:« برو تو دلی ، اونور برات توضیح میدم ، دیر میشه!» به سمت گیت بازرسی بانوان رفتم و سریع خودم را به آن طرف گیت رساندمهمانطور که قدم هایم را به سمتش بر می‌داشتم اخم هایم بیشتر در هم می‌رفت لب هایم را گشودم تا عصبانیتم را سرش خالی کنم اما با حرکتش حرفِ نزده ام را قطع کرد دو برگه مستطیلی شکل را مقابلم تکان داد و با لبخند و شیطنتی که در صدایش موج میزد گفت:« مقصد رو بخون!» جا به جا کردن نگاهم از متین به سمت برگه ها کار سختی بود هنوز در بُهت کلمه«مقصد» که هیچ معنی غیر از آنکه آن برگه هایی که در دستش بودند نمی‌توانستند چیزی جز بلیط باشند ، مانده بودم به سختی نگاهم را از چشمانش جدا کردم و سعی کردم نام مقصد را بخوانم - مشهد مقدس! در حالی که اخم هایم هنوز در هم بود ، به خنده افتاده بودم بلیط ها را به دستم داد:« جدی جدی فکر کردی تولدت یادم رفته؟!» در حالی که زیپ کوله اش را باز میکرد ادامه داد:« اگه زودتر بهت میگفتم ، مزش می‌رفت!» پارچه‌ی سیاهرنگی از کوله اش بیرون کشید طولی نکشید که متوجه چادر شدم از ذوق و خوشحالی توان حرکت نداشتم قلبم ماتِ مهربانی اش شده بود کش چادر را پشت سرم انداخت و آن را روی سرم مرتب کرد نگاه تحسین آمیزش را به صورتم دوخت همانطور که به سمت گیت هدایتم میکرد ادامه داد:« گفته بودم حق نداری به این که حواسم بهت هست شک کنی! •‌͡•»نویسنده: کتایون آتاکیشی‌زاده#توصیف_صحنه