پست مدرنیسم

پست مدرنیسمبرگرفته از دایره المعارف فلسفه استنفوردامروزه ما با افکاری درگیر هستیم که بر همه کنش های ما تاثیر گذار است . من امروز فقط واژه پست مدرن را کمی باز کرده ام و نقد آن را نجام نمی دهم اگر خوب بخوانید نقد در آن وجود دارد. جالب است بدانید که پست مدرن امروزه حتی بر علم مدیریت هم تاثیر فراوانی گذاشته است به طور مثال تعریف پست مدرن از ساختار سازمانی می شود: روابط مضحک و مسخره جهت بازی های قدرت . اینکه پست مدرنیسم غیرقابل تعریف است، یک حقیقت است. با این حال، می‌توان آن را مجموعه‌ای از کنش‌های انتقادی، راهبردی و بلاغی توصیف کرد که از مفاهیمی مانند تفاوت، تکرار، ردیابی، شبیه‌سازی و فراواقعیت برای بی‌ثبات کردن مفاهیم دیگر مانند حضور، هویت، پیشرفت تاریخی، قطعیت معرفتی و یکپارچگی معنااصطلاح «پست مدرن» با انتشار کتاب «شرایط پست مدرن» ژان فرانسوا لیوتار در سال 1979 (به انگلیسی: The Postmodern Condition: A Report on Knowledge, 1984) وارد فرهنگ لغت فلسفی شد، جایی که او مدل بازی های زبانی ویتگنشتاین را به کار می برد. و مفاهیم برگرفته از نظریه کنش گفتار برای توضیح آنچه او تغییر قواعد بازی برای علم، هنر و ادبیات از پایان قرن نوزدهم می نامد. او متن خود را ترکیبی از دو بازی زبانی بسیار متفاوت توصیف می کند، بازی فیلسوف و متخصص. جایی که متخصص بداند چه می داند و چه چیزی را نداند، فیلسوف هیچ کدام را نمی داند، بلکه پرسش هایی را مطرح می کند. با توجه به این ابهام، لیوتار بیان می‌کند که تصویر او از وضعیت دانش «هیچ ادعایی مبنی بر اصالت یا حتی درست بودن ندارد» و به فرضیه‌های او «نباید ارزش پیش‌بینی در رابطه با واقعیت، بلکه ارزش استراتژیک در رابطه با واقعیت قائل شد. سؤالات مطرح شده» . بنابراین، کتاب به همان اندازه که یک «گزارش» عینی است، آزمایشی در ترکیب بازی‌های زبانی است.از نظر لیوتار، عصر رایانه دانش را به اطلاعات، یعنی پیام‌های رمزگذاری شده در یک سیستم انتقال و ارتباطات تبدیل کرده است. تجزیه و تحلیل این دانش مستلزم یک عمل شناسی ارتباط است تا جایی که عبارت پیام ها، انتقال و دریافت آنها باید از قوانینی پیروی کند تا توسط کسانی که آنها را قضاوت می کنند پذیرفته شوند. با این حال، همانطور که لیوتار اشاره می کند، منصب قاضی یا قانونگذار نیز جایگاهی در بازی زبانی است و این مسئله مشروعیت را مطرح می کند. همانطور که او اصرار می‌کند، «میان نوع زبانی به نام علم و زبانی که اخلاق و سیاست نامیده می‌شود پیوند متقابل شدیدی وجود دارد» ، و این پیوند متقابل دیدگاه فرهنگی غرب را تشکیل می‌دهد. بنابراین علم به شدت با دولت و اداره در هم آمیخته است، به ویژه در عصر اطلاعات، که در آن به سرمایه های عظیم و تأسیسات بزرگ برای تحقیق نیاز است.لیوتار خاطرنشان می کند که در حالی که علم به دنبال تمایز خود از دانش روایی در قالب حکمت قبیله ای که از طریق اسطوره ها و افسانه ها منتقل می شود، بوده است، فلسفه مدرن به دنبال ارائه روایات مشروعیت بخشی برای علم در قالب «دیالکتیک روح، هرمنوتیک معناست. رهایی موضوع عقلانی یا کاری، یا خلق ثروت» . با این حال، علم بازی زبانی دلالت را به استثنای سایرین انجام می دهد و از این نظر دانش روایی، از جمله فراروایت های فلسفه را جایگزین می کند. این تا حدی به دلیل آن چیزی است که لیوتار به عنوان رشد سریع فناوری ها و تکنیک ها در نیمه دوم قرن بیستم توصیف می کند، جایی که تأکید دانش از اهداف کنش انسانی به ابزار آن تغییر کرده است . این امر بازی فکری فلسفه را فرسایش داده و هر علم را آزاد گذاشته تا مستقل از زمینه فلسفی یا سازماندهی منظم توسعه یابد. لیوتار می‌گوید: «من پست مدرن را بی‌باوری نسبت به فراروایت‌ها تعریف می‌کنم» . در نتیجه، رشته‌های ترکیبی جدید بدون ارتباط با سنت‌های معرفتی قدیمی، به‌ویژه فلسفه، توسعه می‌یابند، و این بدان معناست که علم فقط بازی خود را انجام می‌دهد و نمی‌تواند دیگران را مانند نسخه‌های اخلاقی مشروعیت بخشد.تقسیم‌بندی دانش و از بین رفتن انسجام معرفتی دغدغه‌ای برای محققان و فیلسوفان است. همانطور که لیوتار اشاره می‌کند، «سوگواری از «از دست دادن معنا» در پست مدرنیته به سوگ این واقعیت خلاصه می‌شود که دانش دیگر اساساً روایت نیست» . در واقع، برای لیوتار، تحقق زدایی از جهان به معنای تجزیه عناصر روایی به «ابرهای» ترکیب‌های زبانی و برخورد در میان بازی‌های زبانی بی‌شمار و ناهمگون است. علاوه بر این، در هر بازی، سوژه از موقعیتی به موقعیت دیگر حرکت می کند، اکنون به عنوان فرستنده، اکنون به عنوان مخاطب، اکنون به عنوان مرجع، و غیره. بنابراین از دست دادن یک فراروایت پیوسته، سوژه را به لحظات ناهمگون سوبژکتیویته ای می شکند که در یک هویت منسجم نمی شوند. اما همانطور که لیوتار اشاره می‌کند، در حالی که ترکیب‌هایی که تجربه می‌کنیم لزوماً پایدار یا قابل انتقال نیستند، ما یاد می‌گیریم که با چابکی خاصی در میان آنها حرکت کنیم.حساسیت پست مدرن بیش از از دست دادن هستی برای از دست دادن انسجام روایی افسوس نمی خورد. با این حال، انحلال روایت، حوزه مشروعیت را به یک معیار وحدت‌بخش جدید واگذار می‌کند: عملکرد سیستم مولد دانش که شکل سرمایه آن اطلاعات است. مشروعیت اجرایی به معنای به حداکثر رساندن جریان اطلاعات و به حداقل رساندن استاتیک (حرکات غیرعملکردی) در سیستم است، بنابراین هر آنچه که به عنوان اطلاعات قابل انتقال نیست باید حذف شود. معیار عملکرد هر چیزی را که الزامات آن را برآورده نمی کند، مانند روایت های گمانه زنی، با مشروعیت زدایی و طرد تهدید می کند. با این وجود، سرمایه همچنین مستلزم اختراع مجدد «نو» در قالب بازی‌های زبانی جدید و گزاره‌های دلالتی جدید است، و بنابراین، به طور متناقض، قیاس معینی توسط خود سیستم مورد نیاز است. در این رابطه، پارادایم مدرن پیشرفت به عنوان حرکت های جدید تحت قوانین تعیین شده جای خود را به پارادایم پست مدرن ابداع قوانین جدید و تغییر بازی می دهد.اختراع کدهای جدید و تغییر شکل اطلاعات بخش بزرگی از تولید دانش است و علم در لحظه ابداع خود به کارایی اجرایی پایبند نیست. به همین ترتیب، فرا تجویز علم، قواعد آن، خود موضوع اختراع و آزمایش برای تولید گزاره‌های جدید هستند. لیوتار می‌گوید در این رابطه، مدل دانش به‌عنوان توسعه تدریجی اجماع منسوخ شده است. در واقع، تلاش‌ها برای بازیابی مدل اجماع تنها می‌توانند استاندارد انسجام مورد نیاز برای کارایی عملکردی را تکرار کنند و در نتیجه خود را به تسلط سرمایه می‌رسانند. از سوی دیگر، ابداع پارالوژیک علم، امکان ایجاد حس جدیدی از عدالت و همچنین دانش را افزایش می‌دهد، زیرا در میان بازی‌های زبانی حرکت می‌کنیم که اکنون ما را درگیر کرده است.لیوتار مسئله عدالت را در بازی Just Gamingو The Differend: Phrases in Dispute مطرح می کند، جایی که او مدل بازی های زبانی را با تقسیم بندی قوا توسط کانت (درک) ترکیب می کند. ، تخیل، عقل) و انواع قضاوت (نظری، عملی، زیبایی شناختی) به منظور بررسی مسئله عدالت که در شرایط پست مدرن مطرح شده است. بدون وحدت رسمی موضوع، دانشکده ها آزاد هستند تا به تنهایی فعالیت کنند. آنجا که کانت اصرار دارد که عقل باید قلمروها و حدودی را برای سایر قوا قائل شود، وابستگی آن به وحدت سوژه برای هویت مفاهیم به عنوان قوانین یا قواعد، اقتدار حقوقی آن را در عصر پست مدرن مشروعیت زدایی می کند. در عوض، چون ما با کثرت تقلیل ناپذیری از قضاوت ها و «رژیم های عباراتی» روبرو هستیم، خود قوه قضاوت به منصه ظهور می رسد. بنابراین، سومین نقد کانت، مواد مفهومی را برای تحلیل لیوتار، به ویژه تحلیل قضاوت زیبایی‌شناختی، فراهم می‌کند .همان‌طور که لیوتار استدلال می‌کند، قضاوت زیبایی‌شناختی مدل مناسبی برای مسئله عدالت در تجربه پست‌مدرن است، زیرا ما با کثرت بازی‌ها و قواعد بدون مفهومی مواجه هستیم که بر اساس آن بتوان آنها را متحد کرد. بنابراین قضاوت باید انعکاسی باشد تا تعیین کننده. بعلاوه، قضاوت باید تا آنجایی که دانش توصیفی در مورد وضعیتی قابل تعیین از امور ایجاد نمی کند، زیبایی شناختی باشد، بلکه به نحوه تعامل قوای ما با یکدیگر اشاره دارد، در حالی که ما از یک حالت عبارتی به دیگری می رویم، یعنی توصیفی، تجویزی، امر اجرایی، سیاسی، شناختی، هنری و غیره. در اصطلاح کانتی، این تعامل به عنوان یک احساس زیبایی شناختی ثبت می شود. در جایی که کانت بر احساس زیبایی به عنوان تعاملی هماهنگ بین تخیل و درک تأکید می‌کند، لیوتار بر حالتی تأکید می‌کند که در آن قوا (تخیل و عقل) در ناهماهنگی قرار دارند، یعنی احساس متعالی. از نظر کانت، امر متعالی زمانی اتفاق می‌افتد که توانایی‌های ارائه معقول ما تحت تأثیر تأثیرات قدرت و بزرگی مطلق قرار می‌گیرد و عقل به قدرت خود برای درک ایده‌هایی (مانند قانون اخلاقی) که از جهان معقول پیشی می‌گیرند، باز می‌گردد. با این حال، برای لیوتار، والا پسامدرن زمانی اتفاق می‌افتد که ما تحت تأثیر انبوهی از موارد غیرقابل نمایش بدون ارجاع به عقل به‌عنوان منشأ وحدت‌بخش آن‌ها قرار می‌گیریم. پس عدالت یک قاعده قابل تعریف نیست، بلکه توانایی حرکت و قضاوت در میان قواعد در ناهمگونی و تعدد آنها خواهد بود. از این حیث، بیشتر به تولید هنر شباهت دارد تا قضاوت اخلاقی به معنای کانت.لیوتار در «پسامدرنیسم چیست؟» که به عنوان ضمیمه‌ای بر نسخه انگلیسی «شرایط پست مدرن» ظاهر می‌شود، به اهمیت هنر آوانگارد(آوانگارد یا پیشرو به هنرمندان یا آثاری به ویژه در حیطه هنر، گفته می‌شود که ماهیتی تجربی، رادیکال یا نوآورانه دارند و در یک دوره معین، پیشروترین اسلوب‌ها یا مضامین را در آثارشان استفاده کرده‌اند و اغلب بانی جنبش‌های نو بوده‌اند) از نظر زیبایی‌شناسی امر متعالی می‌پردازد. او می‌گوید هنر مدرن مظهر حساسیت والا است، یعنی احساسی که چیزی غیرقابل ارائه وجود دارد که می‌خواهد به شکل معقول درآید و در عین حال همه تلاش‌ها برای انجام آن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اما در جایی که هنر مدرن امر غیرقابل نمایش را به عنوان محتوای گمشده در قالبی زیبا ارائه می‌کند، مانند مارسل پروست، هنر پست مدرن، که نمونه‌ای از آن جیمز جویس است، با چشم پوشی از خود فرم زیبا، امر غیرقابل ارائه را مطرح می‌کند، بنابراین آنچه را کانت اجماع سلیقه می‌نامد، انکار می‌کند. به‌علاوه، لیوتار می‌گوید، یک اثر تنها زمانی می‌تواند مدرن شود که ابتدا پست مدرن باشد، زیرا پست‌مدرنیسم در پایان خود مدرنیسم نیست، بلکه در حالت نوپایی خود است، یعنی در لحظه‌ای که تلاش می‌کند غیرقابل ارائه را ارائه کند، «و این حالت ثابت است. . پس پست مدرن، تکرار مدرن به عنوان «نو» است، و این به معنای تقاضای همیشه جدید برای تکراری دیگر است.