مردم سالاری دینی

بسم الله الرحمن الرحیمپیش از این در شرح و بسط مفهوم مردم سالاری دینی گفته شد که مردم سالاری به معنی به پا خواستن توده های عظیم مردم مومن برای تحقق شعارهای اسلامی است. قرائتی که در این دوران امام خمینی(ره) مبتنی بر آن انقلاب اسلامی را نظریه پردازی کرد و به پشتوانه آرا و افکار عموم جمهوری اسلامی را روی آن بنا کرد.جمهوری اسلامی لازمه و همچنین صورت عملی تحقق دین است. همانطور که پذیرفته نیست کسی دینی را قبول داشته باشد اما به دستورات آن عمل نکند، اعتقاد به برقراری دین هم به صورت سیاسی آن، یعنی جمهوری اسلامی می انجامد. برخی «جمهوری اسلامی» را ترکیبی انضمام یافته از دو جزء جمهوریت و اسلامیت درنظر میگیرند؛ سپس بین این دو تعارضی را متصور میشوند. بعد هم نسخه میپیچند که برای حل این تعارض، باید اسلامیت در جمهوریت حل شود یا بالعکس. این در صورتی است که جمهوری اسلامی یک اساساً حقیقت واحد است و به معنی قیام مردم مومن برای تشکیل حکومت اسلام است. به بیان دیگر ، جمهوریت و اسلامیت در طول یکدیگرند و نه در عرض هم. در مکتب مردم سالاری دینی اتکا به مردم برای تحقق اسلام، دستور دین است و از طرفی هم تحقق دین وابسته به خواسته عموم مردم است. «جمهوری اسلامی» نامی است که با توجه به تلقی جهانیان از ساختار نظامات سیاسی و برای درک بهتر ظاهر این پدیده جدید انتخاب شد، اما نمیتواند ماهیت و حقیقت آن را به درستی توصیف کند.مردم سالاری دینی و نظام امام و امت یک پدیده بی سابقه و یگانه است و قرابتی با دموکراسی غربی ندارد. این دو(مردم سالاری و دموکراسی) اولاً در ریشه ها و مبانی، ثانیاً در موجد تاریخی، ثالثاً در زمینه های اجتماعی-سیاسی شکل گیری به کلی با یگدیگر تفاوت دارند. مشکل آنجاست که برخی وقتی نتوانند یک پدیده نو را دریابند، آن را بر اساس مفاهیم و انتزاعات ذهنی قبلی خود میسنجند و همسان سازی میکنند. آنچه امروز از جانب تمدن غرب گفته میشود دموکراسی را حکومت مردم قلمداد میکند. جدای از ابهامات در تعریف دموکراسی و برداشت های متفاوتی که از آن وجود دارد، این شعار پس از چندین سال ، کارکرد خود را نشان داده است. جنبش مردمی 99% ای ها در خیابان های منتهی به والی استریت-نماد سرمایه داری در آمریکا-نمونه ای از شورش علیه این تعارض ها بود. شورشی علیه حاکمیت صاحبان سرمایه و رسانه، که تنها قیافه "مردم سالاری" به خود گرفته. عصاره فضائل دموکراسی آمریکایی هم روی کار آمدن یک تاجر نیویورکی چون ترامپ است. و این، آن مدینه فاضله ای است که عده ای ما را به آنجا نشانی میدهند...تفکر اسلامی و تفکر غربی هر دو امروز داعیه دار ایجاد یک نظام جهانی هستند و یک تقابل تمدنی میان این دو شکل گرفته است. جمهوری اسلامی برای رسیدن به آرمانشهر خود امروز در میانه راه است و این یعنی هنوز بسیاری ناکارآمدی ها و مشکلات وجود دارد و باید با آن بجنگد. تنها راه رسیدن ما به دروازه های تمدنی حفظ اصل اصیل به وجود آورنده انقلاب است؛ یعنی به پاخواستن مردم در راه آرمان های اسلامی. پیشتر نیز آمد که در تفکری که امام خمینی ارائه کرد، بنا نیست مردم یک حرکت انقلابی را مبتنی بر اصول خود شروع کنند؛ سپس با تشکیل یک نظام جدید کارها را به حاکمان بسپارند و بروند(شبیه آنچه در انقلاب فرانسه یا انقلاب اکتبر شوری رخ داد). این مرگ مردم سالاری است که نیروی مردم را نایدیده بگیرد و برای حرکت در مسیر پیشرفت و اصلاح بخشنامه ای و از بالا به پایین مردم را اداره کند.توفیق در بدست آوردن استقلال سیاسی(عدم وابستگی سیاسی به دیگر کشورها)، 40 سال است با مشارکت میلیونی توده های ملت در انتخابات قانون اساسی، مجلس، ریاست جمهوری و امثالهم رقم خورده است. موفقیت در هر زمینه دیگری نیز تنها با میدان داری مردم ممکن است و البته این در مواردی رخ داده‌است. حفظ تمامیت ارضی در 8 سال دفاع مقدس نه با سلاح های پیشرفته، که با بسیج کردن مردم در جنگ آوری و پشتیبانی از جنگ رقم خورد و در تاریخ 200 ساله ما حتی مشابه هم ندارد. محرومیت زدایی از دل جهاد سازندگی مردم و اردوهای جهادی تحصیل شده که این کار با ناکارآمدی دولت ها در این سال ها ممکن نبود. جمهوری اسلامی برترین نمودهای قدرت نرم(قدرت ایدئولوژیک) خود را با اعتکاف، اجتماع اربعین، راهیان نور و تشییع سردار سلیمانی و ابومهدی آشکار کرده که همه از جنس حضور مردمی است. به بیان دیگر استمرار ارتباط حاکمان با مردم، به معنی حرکت به سمت اهداف و پیشرفت است. این با تشکیل همین «حلقه های میانی مردمی» و گروه های ملت محقق شده و میشود.مخلص کلام آنکه راه حل مشخص است. حاکمیت اسلامی اتکا به توده ها دارد و البته این تنها راه برای پیشرفت است. وجود یک بدنه عظیم و مبتکر جوان در کشور که به وضع فعلی قانع نیست و از اساس به خودباوری قائل است بسیاری اصلاحات تا کنون رقم زده و از این پس نیز رقم خواهد زد.