یه دل (?) نوشته ی کافه ای، بفرمایید توو!

عنوانِ پیش نویس: یه از خونه بیزارِ بیگانه جوش...هی تو پست هام نوشتم قهوه، کاپوچینو، شکلات داغ، هرچیز مربوط به کافی‌شاپ. یه انشا نوشتم که معلم گفت یه قسمت از مدرسه رو توصیف کنین ولی من برای کافی‌شاپ انشا نوشتم که دل معلمم هم برد‌. علاقم بود، علاقمه. آخر هم رفتم تو کافه ی مورد علاقم، کافه همیشگی‌م. ولی نه برای کاپوچینو. یه سلام و احوال پرسی گرم، دست دادم و گفتم: اگه اجازه بدین میخوام اینجا مشغول به کار بشم. صحبت کردیم، به خانواده هم گفتم؛ خانواده رسما گفتن برامون مهم نیست، هرکار میخوای بکن. ولی خانواده ی صاحبکارم از خانواده ی خودم خانواده تر ان! درسته هیچکس خانواده خود آدم نمیشه ولی گرمی و محبت‌شون، واقعا بی نظیر ان. اسم پست رو هم از آهنگ یاس الهام گرفتم و به نظرم برداشت اوناییه که اینو میخونن. (عنوان پیش‌نویس)Sun Caféبرام مهم نیست بگین این پست تبلیغاتیه، چون تو شهرستان کوچیک ما کافه مون مشتری های خودشو داره و کلا اینجا (شهرمون) فقط یک نفر میدونه من کی ام و اکانت ویرگول دارم‌. بیخیال بریم ادامه صحبتم. یه کافه جمع و جور، با مدیریت یه خانواده دوست داشتنی. قطعا دکور کافه نبود که باعث شد بخوام اونجا کار کنم، خود خانواده‌شون و برخورد شون بود. و الان بعد از روزِ دوم کار؛ مطمئن شدم که از عمق وجود دوست دارم اونجا باشم. نمیدونم دنیا چجوری می چرخه؛ ولی یکسال مشتریِ اینجا بودم و الان قراره (ان شاء الله) پشتِ بار وایستم و با لبخند به اون هایی که از در میان تو نگاه کنم. دلیل عنوانی که گذاشتم اینه که برعکس خونه که شخصیت همه متضاد منه و سعی در تغییر و سرکوب من دارن، اونجا ارتباط خوبی با همه دارم، حتی خوشحالم که اونجا زیاد اسمم رو با یه لحن خوب می‌شنوم. خونه انگار همه طلب‌کار ان و من که توان پرداخت بدهی‌م رو نداشتم و چِک هام پاس نشده بود توسط قاضی ای که خودم بودم به حبس در اتاق محکوم شدم که اتفاقا تنهایی تو اتاق بودن برام از پیش خانواده بودن لذت‌بخش تر بود.مبحث خانواده:هشدار: احتمال تندروی و شاید مغلطهیکی از دلایلی که نسل ما (دهه هشتادی ها) تو خونه با خانواده مشکل دارن ضعف های خانواده‌س که نمیخوان بپذیرنش. (اینکه تجربه خودم رو به کل نسل تعمیم بدم کار درستی نیست چون مغلطه س، ولی جهت زیبایی نوشته رو می نویسم و هشدار رو میدم) اکثرا بی‌احساس ان مثل چوب خشک، بلد نیستن از احساسات شون استفاده کنن؛ درصد کمی متعادل ان و درصد کمتری خیلی احساسی ان. سعی میکنن کارشون رو با داد زدن راه بندازن؛ که خب من چون پسر خوبی نیستم تو خونه و زور کسی هم دیگه به من نمیرسه و مقداری موقع عصبانیت سگ میشم؛ دیگه کسی جدیدا سرم داد نمیزنه. ولی خب زندگی با چوب خشک های خودمحق‌بینی که فکر میکنن من هیچ چیزی نمیفهمم و در هر زمینه ای که ادعا میکنن توانا ان بهشون اثبات میشه من توانا تر ام؛ زندگی خیلی سختیه. چوب خشک هایی که خودشون تا بیست و چند سالگی محدود بودن، چوب خشک هایی که توسط والدین شون لِه می شدن و برگاشون میریزه وقتی یه پررو مثل من رو نمیتونن لِه کنن. چوب خشک هایی که سعی میکنن محدودت کنن ولی نمیدونن من متخصص دور زدن محدودیت ها ام. بله من سیمکارت ندارم؛ یه بشکن میزنم رفیقام برام تو هر پلتفورمی اکانت می سازن. بله من سیمکارت ندارم و تا چهار سال پیش هم خانواده می گفتن بازی آنلاین بازی نکن و اخیرا پیش فهمیدن نصف دوست های من تو بازی هام دختر تشریف داشتن (برا خانواده من غیرعادیه).به قول دست انداز افراد زیر ۱۸ سال نمی‌توانند سیگار بخرند [من سیمکارت و حساب بانکی رم اضافه میکنم] ولی:ولی من بلدم محدودیت هارو دور بزنم.خروج از مبحث خانواده:حالا چرا خانواده صاحب کارم رو دوس دارم؟ چون ویژگی هاییم که خانواده به چپ میگیرن رو اونجا بهش اهمیت میدن! امین آقا و خانومش (از لفظ صاحبکار متنفرم) بیشتر از خانواده م برا رتبه کشوریم ذوق کردن، اونم خودم نگفتم؛ شهر کوچیکه و خبرا میپیچه. چون اونجا امشب به اندازه ی سه هفته تو خونه بودن خندیدم. امشب با هم کار کردیم، شوخی کردیم و خندیدیم. امین و خانومش وقتی کار نیست میگن بِشین اینجا پیش خودمون، حرف میزنیم. ولی خانواده ی دائم الپوکرِ (پوکِر: ?) من عملا هیچی از حرفام نمیفهمن؛ انگار زبون مون فرق داره. من میگم دستم با یه تیکه یخ برید چیکارش کنم؛ خانواده میگن مگه ما دستتو بریدیم (همدلی نجود نداره). ولی ملیکا خانوم (خانومِ امین آقا) حداقل یه کرم مرطوب کننده بهم داد. چرا اونجا راحت ترم؟ چون اون عزیزان چوب خشک نیستن؛ به نسل ما نزدیک تر ان.درباره نسل:ما و نسل های پیشین معیارهامون فرق داره؛ آره ما نسلِ هوس‌رانِ نابالغِ فکری (!!!) وارد رابطه میشیم و با جنس مخالف ارتباط بر قرار می کنیم. ولی نسل های قبلی تا قبل از اینکه یکی بگه پیوندتان مبارک نمیدونستن همسرشون کیه و بعد که مجلس عروسی بود عروس و داماد باید دنبال هم می گشتن و میگفتن: 《لعنتی! پس کدوم بود؟》 یا هم وقتی دخترِ اقدس خانوم به دنیا میومده به عصمت خانوم خبر میدادن که همسر آینده ی پسر پنج ساله‌ت به دنیا اومد. معتقدم خیلی از دهه پنجاه و شصتی هایی که تشکیل خانواده دادن الان بعد از حدود ۲۰ سال، فقط دارن همو تحمل میکنن. قدیمی ‌تر ها هم بدتر! پدربزرگ و مادربزرگم هنوز که هنوزه نمیتونن با هم کنار بیان با اینکه چند تا بچه بزرگ کردن و تحویل جامعه دادن.درباره شخصیت:عزیزان ما ویژگی شخصیتی داریم، علاقه داریم؛ سلیقه داریم؛ تایپ شخصیتی داریم. انیاگرام شخصیت، MBTI شخصیت. فناوری پیشرفت کرده، علم پیشرفت کرده. ما نسل غرب زده (!) اگه با یکی ارتباط بگیریم که شخصیت ها و علایق و سلایق مون جور در بیاد ارتباط رو حفظ میکنیم وگرنه یه دست میدیم و روبوسی (!) میکنیم و میگیم خداحافظ. ولی قدیمیا خودشون به زور همو تحمل میکنن دیگه بچه های دهه هشتادی شونو که بماند...