حق الله،حق الناس،حق الخود...

به نام مهربانتو کوتاه بیا.جمله بالا که تشکیل شده از سه واژه،آب سردی بوده بر بسیاری از حق خواهی های مسلم و به جای ما در اوقات مختلف توی زندگیمون.از اون وقتی که یه کمی عقلم رسید و تونستم خوب و بد رو بفهمم یا به قول اساتید سوپرایگوی شخصیتم شکل گرفت،متوجه یه موضوع شدم و تا امروز هم بهش توجه کردم،که:ما آدم ها در مقابل آدم های دیگه موظف به رعایت یه سری حقوق هستیم.گاهی بهش میگن حقوق شهروندی،گاهی میگن حق الناس.در کنار حق الناس،چون جامعه ما دارای بافت مذهبی بسیار عمیقیه که تنیده شده به فرهنگمون و به هیچ روشی قابل جداکردن نیست،مبحث حق الله رو هم توی زمینه زندگیمون داریم.حق الله هم به زبان ساده،یعنی حقوقی که من به عنوان بنده در مقابل پروردگارم دارم،نماز و روزه و اینا.این دو تا واژه دنیای بیکرانی از معنی و مفهوم هستن اما خب من به همین توضیح ساده اکتفا میکنم،چون به اندازه خودم سعی کردم به هر دو توجه داشته باشم و باعث ضایع شدن هیچ کدوم نشم.نماز میخونم اما گهگاه ممکنه نماز صبح خواب بمونم،وظایفم رو در قبال مردم انجام میدم اما مسلما گهگاهی کوتاهی داشتم،در کل تمام تلاشم رو میکنم اما بعضی اوقات نمیشه که بشه...این وسط با خودم فکر کردم که یه جای کار میلنگه،یه وظایفی به غیر این دوتا هم هستن که به ما یاد ندادن.رسیدم به این نتیجه که ما یه سری وظایف نسبت به خودمون داریم که متاسفانه هیچ جا یادمون ندادن،چه وظایفیه و چطور باید بهشون رسیدگی کنیم.حق الخود اسمیه که خودم برای این مفهوم من درآوردی انتخاب کردم.من نسبت به علی زلفی یه سری حقوق و وظایف دارم که باید بهشون توجه ویژه داشته باشم.همین طور،تو نسبت به(......)یه سری حقوق و وظایف داری.میدونی،رعایت این حقوق برای حفظ شان و منزلت خودمون ضروریه.اینکه من بخوام به خودم و حق هایی که دارم توجه کنم،ابدا مصداق خودخواهی و غرور نیست.چون اگه من وظایفم رو نسبت به خودم انجام ندم،هیچ انتظاری هم نباید از بقیه داشته باشم که حق الناس رو در قبال من انجام بدن.من اکثر اوقات بخاطر رعایت حق الناس از حق خودم گذشتم اما حالا که میبینم،اشتباه بزرگی کردم...چرا؟چون هیچ وقت این سه حق که شامل(حق الله،الناس و الخود)هستن،مزاحم هم نیستن و باعث اختلال توی کار هم نمیشن اما اگه گاهی میبینی باید از یکی کوتاه بیای،مطمئن باش که یه جای کار رو اشتباه کردی.توجه افراطی به هر کدوم از این حقوق هم بیماری محسوب میشه.توجه بیش از حد به حق الله به صورتی که از بقیه کارها بمونیم،مسلما درست نیست و خود خدا هم راضی به این امر نیست و مردم رو به تلاش دعوت کرده.توجه افراطی به حقوق مردم هم باعث لوس شدن وظیفه خدمت رسانی میشه.از طرفی وقتی حق الخود رو بیش اندازه مهم تلقی کنیم و بهش برسیم،از نگاه بقیه مغرور میشیم و از حق الناس و حق الله دور میشیم.با یه دو دو تا چهارتای ساده میشه فهمید رسید به صحبت امام علی(ع):خیر الامور اوسطها...اما من میگم بیایم به حق الخود بیشتر توجه کنیم.وقتی به حق الخود بیشتر توجه کنی،طبیعتا میتونی با خلق خدا و خود خدا رابطه بهتری داشته باشی اما برعکس اگه به حقوق خودت پایبند نباشی و زیر پا لهشون کنی،نمیتونی به اون دوتا حقوق دیگه توجه کنی.یه جایی مطلبی خوندم که خیلی به دلم نشست:تو وقتی میتونی به یک غریق کمک کنی که خودت یه شناگر ماهر باشی.اینجاست که مشخص میشه،چقدر توجه به خود و رشد شخصی موثره و باید بهش توجه کرد،اگه من توی کار خودم گیر باشم،چطور میتونم نسبت به خدا و بنده هاش وظایفم رو درست اجرا کنم؟مهم تر از همه این صحبت ها،چگونگی رسیدگی به حقوق خوده.به قول بزرگی:بعضی انسان ها در سی سالگی میمیرند اما در هشتاد سالگی به خاک سپرده میشن.مرغای آسمون به حال آدم های موردنظر این جمله بال و پرشون رو میکنن و از شدت غصه میمیرن...تو فکر کن،زنده باشی اما زندگی نکنی...یه جایی میبینی طرف دیگه:شیک نمیپوشه.خیلی راحت کلاه سر مردم میزاره.سفر نمیره.فقط دنبال پوله.کمتر میخنده.خیلی زندگی رو سخت میگیره.به دختر گل فروش پشت چراغ قرمز یه خنده خشک و خالی هم نمیده.عطر و ادکلن نمیخره.به تناسب اندامش بی توجه.تفریحات مورد علاقش رو فراموش کرده.به عالم و آدم گیر میده و همه رو مقصر میدونه الا خودش.بیخیال دنیا شده و میگه هرچه بادا باد.برای بچه هاش کادو نمیخره.تولد بهترین آدم های زندگیش براش مهم نیست.ذوق همیشگی برای بیدار شدن از خواب رو نداره.و هزارتا از این نشونه های کوچیک...اگه دیدی این نشونه ها توی زندگیت عادت شده،کلی بترس و به خودت بیا...مگه زندگی چیه به جز این چیزای کوچیک؟این رفتارای ظاهرا کوچیک،سازنده حق الخود هستن.میدونم گاهی حس و حال هیچ کاری نیست و کلا بهم ریخته ای،مثال واضحش خود منم که انقد حال بد و اتفاقات عجیب و غریب داشتم که اگه بخوام بنویسم ازشون،اسمش رو باید بزارم،غم نامه.یا اگه برات تعریف کنم،برام زار میزنی...اما کسی مسئول حال بد من نیست که الانم برم پیشش زار بزنم.حال بد،روز بد،هوای سرد،زمستون،شب و همه اینا میگذره...باور کن اینا اومدن که به ما یه درسی بدن و برن.ولی بعد همه اینا وظیفه ما اینه که برگردیم به زندگی.برگردیم به لذت بردن از لحظاتی که بهمون هدیه دادن.چقدر مگه قراره زندگی کنیم؟پس بیا از حال لذت ببریم و خودمون رو بسازیم و توجه ویژه به حقوق خودمون داشته باشیم،چون اگه غیر این باشه،ما شکست خوردیم.و در آخر،دیالوگی درخشان که میگه:عمر کوتاه نیستما کوتاهی میکنیم...بیا نسبت به خودمون کوتاهی نکنیم،باور کن ما حیف ایم.یه وقت نشه یرسی اون آخرش که موهات شده همرنگ دندونات،بگی ای کاش...به قول بزرگی:ما ای کاش رو کاشتیم اما چیزی سبز نشد.پس بیا حالا که دیر نشده،خوش بگذرونیم و از تنها دارایی مون که لحظه حاله در جهت پیشرفت شخصی و لذت بیکران استفاده ببریم.