ویرگول 13؛ شیر به که می گویند!؟

حتما شما هم ویدیویی که در آن یکی از سران قبایل عرب خوزستان نسبت به معاون اول رییس جمهور، اسحاق جهانگیری، شدیدا اعتراض می کند را دیده اید.این ویدیو را در یکی از شبکه های اجتماعی مجازی مشاهده نموده و در پاسخ، کامنت زیر را گذاشتم:"معمولا ایرانی ها در دو موقع حسابی شیر می شوند: 1- در فاصله یک ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری تا روز انتخابات. 2- در فاصله یک ماه مانده از تاریخ انقضای یک دولت تا روی کار آمدن دولت بعدی"در کنار 3 لایک، پنج کامنت مخالف هم دشت کردم که یکی از آن ها، انصافا، توجه مرا جلب خود نمود:" اعتراضات مردمی زیادی را در سال های مختلف دیده ایم که از جمله آن ها می شود به اعتراضات دیماه 96 و آبان 98 اشاره کرد. آیا این ها هم در محدوده زمانی مورد اشاره شما قرار داشتند؟"به ظاهر به نظر می رسد که حق با نویسنده کامنت بالا بوده و من باید به علت نداشتن هیچ حرفی برای گفتن، دست ها را به علامت تسلیم بالا می بردم.خوشبختانه، یا متاسفانه، موضوع اصلا اینطور نیست و من فقط برای اینکه موجبات دلخوری و کدورت بسیاری از ساکنین گروه مستقر در شبکه مجازی نام نبرده را فراهم نسازم ترجیح دادم داستان را کش ندهم.قطعا، وقتی شما از شیر حرف می زنید در حال اشاره به قدرت تک نفره هستید و پر واضح است که وقتی افراد در گروهی پر شمار قرار می گیرند هم احساس قدرت بیشتری می کنند و هم واقعا دارای قدرت بیشتری می گردند. شاید به همین دلیل است که "مورچگان را چو بود اتحاد شیر ژیان را بدرانند پوست" در فرهنگ زبان فارسی دارای استفاده گسترده ای می باشد.لئو تولستوی، نویسنده شهیر و سرشناس شوروی سابق، عبارتی دارد که می باید در مورد آن تفکر حسابی صورت گیرد. تولستوی می گوید: "مردم به دروغ ادعا می کنند که دوستدار حقیقت هستند؛ زیرا بیشتر آن ها ترجیح می دهند آنچه دوست دارند را حقیقت بپندارند"متاسفانه، شمار کثیری از ما ایرانی ها را می توان از مصادیق بارز جمله معروف تولستوی به حساب آورد؛ زیرا بسیاری از ما در وهله نخست طرف خود را انتخاب می کنیم و در وهله دوم سراغ اینکه همه خوبی های دنیا را به آنی که دوست داریم نسبت داده و جمع بدی های دنیا را از آن کسی که نمی پسندیم نماییم می رویم.این نحوه داوری کار درستی نیست و همانطور که یک آدم خوب می تواند یک ویژگی بد هم داشته باشد، هر آدم بدی را می توان دارای جنبه های خوب و مثبت و انسانی هم دید.به عنوان مثال می توان از شجاعت هیتلر تعریف کرد و در عین حال گاندی را آدم ترسویی به حساب آورد( اصلا بحث بر سر اینکه این ادعاها درست یا نادرست هستند، نیست)به همین ترتیب می توان علیرغم همه انتقادات و اعتراضاتی که به عملکرد دولت حسن روحانی داریم، کار جهانگیری را، که در چنین فضا و شرایط پر التهابی سر از استان خوزستان در آورد، عملی بسیار شجاعانه تر از مردی، از سران قبایل، بگیریم که هم خوب می داند قبلا سر شیر را یک نفر دیگر بریده است1 و هم اطلاع مکفی دارد که حتی در صورت کینه توزی و کینه ورزی حسن روحانی و دار و دسته اش هم فرصت انتقام نصیب رییس جمهور فعلی و مجموعه زیردست نخواهد گردید.در همین باب، مجری صدا و سیما که استاندار خوزستان را سکه یک پول کرد را بسیاری از افراد جامعه دارای نشان درجه یک لیاقت و شجاعت کرده و نگرانی خود را بابت امکان اخراج نامبرده کاملا نشان دادند.این موضوع کاملا مبین این است که بسیاری از ما شجاعت را درست و حسابی نشناخته و از درک معنا و مفهوم آن کاملا عاجز و ناتوان هستیم؛ زیرا اگر شجاعت را خوب می شناختیم و خوب می دانستیم که در هشت سال گذشته صدا و سیما به مجریان و گزارشگران خود فرمان داده تا جایی که در توان دارند زدن دولت روحانی را در دستور کار قرار دهند، آنی که بهتر و بیشتر از دیگران می زند را نه تنها شجاع تر از دیگران حساب نمی کردیم، بلکه او را کسی که صندلی و جایگاه خود را بیشتر از دیگران دوست دارد می دانستیم.شب دراز است و قلندر بیدار و با تغییر دولت، که بزودی رخ خواهد داد، همگان متوجه این می شویم که شجاعان افسانه ای روند پیشین را همچنان ادامه داده و برای مطالبه حق مردم مو را از ماست بیرون خواهند کشید یا ترجیح می دهند این بار به عافیت گزینی روی آورده و به تاسی از "فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر سخن نوآر که نو را حلاوتی است دگر" کام آن هایی که به پای سخنان نغز و دلنشین و دلربای ایشان می نشینند را شیرین نمایند.1 مردی از خاطرات جنگل تعریف کرده و گفت که چگونه با مشاهده یک شیر، دم او را از بیخ قطع کرده است. دوست او با تعجب گفت: "دمش را؟ چرا سرش را قطع نکردی؟" مرد، در کمال خونسردی، جواب داد: "چون آن را یک نفر دیگر قطع کرده بود!"