اندر احوالات این روزهای من

مدت‌ها بود می‌شناختمش. می‌شناختم؟ گویا! شاید! پسر معقولی به نظر می‌رسید. با هم در چند تیم کار کرده بودیم تا این تیم آخر که با هم بودیم، به کرونا خوردیم و بعد تعطیلات عید.. کم کم احساس می‌کردم تیم به مشکل خورده است. از پول خبری نبود و در گروه هم کسی چیزی نمی‌‌گفت. تا اینکه بعد از تعطیلات عید به من زنگ زد و گفت: اینا پول ما رو خوردن و نمیدن.. میخوام برم ازشون شکایت کنم و...راست می‌گفت. از پول خبری نبود. حتی وقتی من هم پیگیر شدم. ابراز شرمندگی کردند و گفتند که حتما به زودی ترتیب اثر می‌دهند. گرچه الان بعد چند ماه هنوز از پول خبری نیست.اواسط خرداد بود که دوباره به من زنگ زد و گفت: می‌خوام یه تیم راه بندازم. میای با هم کار کنیم. من هم با توجه به اوضاع خراب کاری. قبول کردم. میان حرف‌ها از کرایه دفتر حرف به میان آمد و من بدون حتی ثانیه‌ای فکر، گفتم: خب من و سعید یه جایی کرایه کردیم. بیایید پیش ما.آن روز به عواقب این تصمیم اصلا فکر نکرده بودم. به خیالم با آمدن آنها به دفتر، شاید سعید را هم وارد تیم کردند و اینگونه سعید هم از گوشه‌گیری و انزوا بیرون می‌آید. اما زهی خیال باطل..وقتی به دفتر ما آمدند، متوجه شدم دختری که همراهش آمده، دوست دخترش است. دختری خوش خنده که با صدای بلند حرف میزند. صمیمی است و رفتار کاملا بچه‌گانه‌ای دارد. به نظرم بعید می‌آمد که یک آدم کم حرف و خجالتی، چنین دختری را انتخاب کند. داستان عشق آنها به من مربوط نبود. اما بعدها مربوط شد.از روز اول که آمدند، سعید را وارد تیم نکردند. متوجه شدم دوست ندارد کسی را به تیم دعوت کند که در کارش ماهر است. او بیشتر دوست داشت کارآموز داشته باشد. نبودن سعید در تیم یک طرف ماجرا بود. گاهی حس می‌کردم حتی از حرف زدن سعید هم خوشش نمی‌آید.دخترک اما با همه شوخی می‌کرد. بلندبلند می‌خندید و آنقدر درها را به هم می‌کوبید و آلودگی صوتی ایجاد می‌کرد که حتی نگهبان به طبقه 5 آمده بود و اخطار می‌داد که صدایتان مزاحم واحدهای دیگر است.مدتی گذشته بود که دخترک 180 درجه فرق کرد. دختری که تا دیروز به سعید التماس میکرد تا در اینستاگرام فالوو اش کند، به یکباره سعید را آنفالو کرد و گویی سعید به او بی‌حرمتی کرده باشد با من و سعید قهر کرد. هر چقدر پرسیدم دلیل این کارش چیست؟. حرفی نمی‌زد و می‌گفت: دوست ندارم دیگه با کسی شوخی کنم.این رفتار زننده برای سعید هم سنگین بود. او به گناه نکرده مجرم شناخته شده بود و پیکان تمام نگاه‌ها به سوی او بود. در حالی که خودش هم خبر نداشت کدام گناه را مرتکب شده. سعید را در اتاق دفتر زندانی کرده بودم تا به آرامش برسد. البته آنها اتاق‌های شرکت را برای کارهای عاشقانه شان نیاز داشتند و حتی زندانی کردن سعید برایشان مشکل ساز می‌شد.رفتارها رفته رفته زشت تر می‌شد و زشت‌تر... از طرفی کارهای پروژه هم پیش نمی‌رفت. گویا تمام وقت عزیزان جان به این می‌رود که مواظب باشند کسی عشقشان را ندزدد تا اینکه آن روز سر این صحبت باز شد. گفتم: چرا مسائل احساسی رو میارین دفتر؟یهو خانم کوچولو نه گذاشت و نه برداشت، گفت: خودت چرا روابط احساسی رو میاری دفتر؟ تو داداشت اینجا چکار می‌کنه؟ یعنی وقاحت تا حدی بود که برادر مرا می‌خواست بیرون کند. البته حرف‌هایش به همین جا ختم نشد و در ادامه گفت: تو چشم نداری رابطه ما رو ببینی! دختری دیگه! و...در تمام لحظات فکر می‌کردم آقای داستان منطقی‌تر از این حرف‌هاست. بنابراین هنوز ته دلم این امید بود که طرف حق را خواهد گرفت. یک هفته‌ای گذشته بود که متوجه شدم، آقای داستان هم بدجوری توپش پر است.به هرحال عشق کور و کر است. اما رو در رو گفتم: سعید خط قرمز من است. توهین به او و شخصیتش یعنی توهین به من... بنابراین با آسودگی خیال از تیم کنار کشیدم... البته این حرف هم برای من گران تمام شد. چون همه جا متهم می‌شوم به اینکه احساساتم را وارد کار کرده‌ام. اما شدیدا احساس می‌کنم این عاقلانه‌ترین کاری بود که می‌توانستم انجام دهم...