گوجه فرنگی با نمک شور میشه!+فایل صوتی⭕⭕⭕

ترس رو به اقدام تبدیل کن!سلام بر شما خواننده عزیز،محترم و دوست داشتنیمیرکمالی هستم،علی میرکمالیمن در سن دبستان که بودم،دختر خاله ای در تهران داشتم به نام فرانک که دو سال از من بزرگتر بود.البته الان هم که 45 سالم شده است همچنان ایشان دو سال از من بزرگترند ولی در کانادا به سر می برند!ایشان همبازی خوبی برای سنین کودکی من بودند و چون از من بزرگتر بوده و مادرشان هم معلم بودند،خیلی ذوق داشتند که به من تعلیم بدهند.یکی از بازی های ما "معلم بازی" بود که طبیعتا همیشه ایشان خانم معلم و من هم دانش آموز کلاس درس فرضی ایشان بودم.فرانک یک تخته سیاه چوبی داشت که حمید برادر من زمانی که در نجاری کار می کرد برایش ساخته بود و این فضای بازی ما را خیلی به واقعیت نزدیک می کرد.بازی ما چیزی شبیه به این بوداین بازی و تمرین پای تخته رفتن و درس جواب دادن به ایشان و تمرین نوشتن با گچ روی تخته سیاه؛در روند یادگیری من تاثیر خوبی گذاشت.معلم همیشه سر کلاس پای تخته و با گچ می نوشت ولی ما دانش آموزان با مداد روی کاغذ دفترهایمان می نوشتیم برای همین پای تخته رفتن برایمان کابوس بود!بیشترمان هیچ وقت داوطلب نمی شدیم که برای جواب دادن به سوال یا پاسخ دادن به تمرین یا مشارکت در درس،پای تخته برویم و بنویسیم.چون می ترسیدیم،چون فضا برایمان ناآشنا و ناملموس بود.چون تجربه مثبت و خوبی از آن نداشتیم.اما برای من این تجربه کردن در کلاس درس خانگی با فرانک موجب می شد که در کلاس درس مدرسه هم مشارکت بیشتری داشته باشم.همیشه داوطلب پای تخته رفتن و مساله حل کردن و جواب دادن به سوال معلم باشم. اتفاقا چون در معلم بازی خوب تمرین کرده و ماهر شده بودم،همه اش به دنبال موقعیت هایی بودم که این توانایی خودم را به آموزگار و همشاگردی هایم نشان بدهم.خودم فکر می کنم که این کار خیلی در رشد شخصی و مهارتی من در دوران دبستان تاثیرگذار بوده است.البته من هیچ وقت خطم به این خوبی نبوده است!چندی پیش ویدئوی آموزشی از خانم "باربارا اوکلی " دیدم در مورد تغییر ذهن که در آن به تکنیک "پومودورو" برای مطالعه کردن اشاره می کرد.خلاصه حرفش این بود که ذهن ما نمی تواند به مدت زمان زیاد روی یک موضوع متمرکز باشد.برای همین بهتر است که زمانهای مطالعه را به صورت مقاطع کوتاه و محدود بین بازه حداقل 20 تا حداکثر 50 دقیقه ای دربیاوریم و بین آن هم فاصله ای 5 تا 10 دقیقه ای به مغز استراحت داده و یک کار کاملا متفاوت انجام بدهیم و با این کار موجب بالا رفتن بهره وری مغزمان در هنگام مطالعه بشویم.این روش را آقای "فرانچسکو چیریلو" که اهل ایتالیا هستند،ابداع کرده اند و خودشان هم زمان 25 دقیقه را پیشنهاد می دهند.این زمان معادل است با مدت لازم برای درست کردن سس پومودورو .سس پومودورو همان طور که از اسمش معلومه یک سس گوجه فرنگی سنتی ایتالیایی است.زمان بندی با واحد گوجه!من یکسال است که روش برنامه ریزی روزانه خودم را دارم؛برای همین وقتی با این روش آشنا شدم زیاد آن را جدی نگرفتم و فقط به عنوان مطلبی که می دانم با آن برخورد کردم.اما مدتی بعد که مشغول یادگیری مهارت مدیریت زمان در سایت متمم بودم،بازهم به این تکنیک پومودورو برخورد کردم که آقای محمدرضا شعبانعلی آن را به عنوان روشی برای مدیریت بهتر زمان،معرفی کرده بودند.بار دیگر در دوره آموزش تمرکز "جیم کوئیک"در سایت نگرش نیک به این روش برای تمرکز بهتر و بیشتر روی کارهایی که انجام می دهیم،برخورد کردم.ولی بازهم خیلی جدی نگرفتم و پیش خودم گفتم:«من که خودم با روش خودم کارهای روزمره ام را می نویسم و زمان هایی را به انجام آنها اختصاص می دهم و پس از انجام هم آنها را خط می زنم،پس دیگر نیاز به این گوجه بازیها ندارم!»اما تیر آخر وقتی زده شدکه در سایت مدرسه نویسندگی دیدم که آقای شاهین کلانتری هم برای برنامه ریزی روزانه اش و تخصیص زمان به کارهایش از روشی استفاده می کند که شباهت ساختاری زیادی به این تکنیک پومودورو یا به زبان من "روش گوجه" دارد.تقسیم زمان یا تقسیم گوجه!بالاخره تصمیم گرفتم دست از لجبازی بردارم،در واقع با خودم فکر کردم وقتی این همه آدم حسابی یک مطلبی را می گویند،حتما یک چیز مهم و بدرد بخوری است!برای همین تصمیم گرفتم که ساعتهای روزانه ام را به طور کامل از 4 صبح که بیدار می شوم تا 10 شب که می خوابم را به واحدهای 25 دقیقه ای یا به عبارتی گوجه ای دربیاورم.آنها را پشت سر هم روی کاغذ بنویسم.برای هر یک واحد گوجه یک فعالیت تعریف کنم و یک کار اختصاص بدهم و تمام مدت انجام آن فعالیت دقیق روی کارم متمرکز بشوم.البته بعد از اتمام زمان که توسط تایمر موبایلم اعلام می شود 5 دقیقه یا به عبارتی یک گوجه گیلاسی کوچک به خودم و مغزم زنگ تفریح بدهم.الان یک هفته است که کل زمان فعالیت های روزانه ام گوجه ای شده است،اعم از فرنگی و گیلاسی!گوجه فرنگی و گوجه گیلاسی هردو برای شما لازمند!پس از انجام روش گوجه برای زمانبندی کارهایم و نوشتن آن روی کاغذ به صورت روزانه و نگاه کردن و بررسی مداوم و هر روزه آنها،نکات جالبی برای من واضح و آشکار شد.من متوجه شدم که چقدر زمانهای ناکارآمدی را در طول روز دارم که خودم فکر می کردم که دارم در آن کار موثر انجام می دهم.مثلا قبلا می نوشتم از 2 تا 4 مطالعه زبان،ولی الان که آن را به 4 گوجه تقسیم می کنم و دقیقا فعالیتی که انجام داده ام را می نویسم؛متوجه شده ام که در واقع فقط 2 گوجه آن مفید بوده است.چراکه به مدت یک گوجه مشغول صحبت تلفنی با همکارم بودم که برای کاری تماس گرفته بود و یک گوجه هم مشغول سر زدن و دیدن پیامهایم در گوشی شده بود.یا با اختصاص زمان معادل 12 گوجه برای نوشتن و تایپ کردن مطلب در ویرگول؛متوجه شدم که بیشترین وقت من در طول روز صرف تایپ کردن در این سایت می شود و این به خاطر ضعیف بودن مهارت تایپ کردن من است.حالا اگر می خواهم گوجه های مفید بیشتری به دست بیاورم یا باید مهارت و سرعت تایپ کردنم را بالا ببرم و یا اینکه این کار را به شخص دیگری واگذار کنم.گوجه فرنگی با نمک شور میشه!دوستان گرامی،نتایج عجیبی در اقدام کردن نهفته است.ما وقتی مطلبی را می خوانیم یا جایی می بینیم یا می شنویم،در بهترین حالت فقط آن را داشته ایم،اما وقتی که آن داشته را به کار می بندیم آن زمان است که تاثیر خودش را در زندگی مان نشان می دهد.خواندن مطالب مختلف،شنیدن پادکستها و دیدن ویدئوهای آموزنده،خیلی خوب است به شرط آنکه:بگیرید و بدانید و به کار بندید(بگیرید شامل:بخوانید،بشنوید،ببینید می شود)درست مثل مراحل "کاشت،داشت،برداشت"در کشاورزی است.شما مطلب را می خوانید یا می شنوید یا می بینید؛یعنی در واقع در ذهنتان کاشته اید.سپس روی آن کمی تامل و فکر می کنید و حالا موضوع را می دانید و این یعنی مرحله داشت را هم انجام می دهید.اما اگر همین جا،ولش کنید؛مرحله اصلی و مهم و مفید آن ،یعنی برداشت را از دست داده اید.چون به کار نبسته اید،چون عمل نکرده اید.پس در واقع از داشته خود بهره ای نمی برید.می دانم که اقدام کردن و عمل کردن ترس و دلهره دارد؛واقعیت این است که ما به طور ناخودآگاه ترجیح می دهیم که از زیر بار آن فرار کنیم.برای همین به قول آقای محمود معظمی:«نمی گویم نترسید بلکه می گویم بترسید ولی اقدام کنید!»این ترس ماست که دست و پاگیر ماستدر ضمن خدمتتان عرض کنم که تیتر این مطلب،برداشت آزادی از شعر زیر است که دختر خاله ام در دوران کودکی همیشه می خواند:شعر محبوب فرانک کوچولو! در همین راستا پیشنهاد می کنم که مطلب "فیل زبان را لقمه لقمه کن!" که در ارتباط با روشی برای انجام دادن کارهای بزرگ است را مطالعه بفرمایید.لینک آن در سایت ویرگول را با کمال احترام در اینجا خدمت شما می گذارم. https://vrgl.ir/b4QwC اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:(لینک آبی در بایو نیز در دسترس است) https//t.me/alimirkamalicoachدر پایان از شما صمیمانه سپاسگزارم که مطالب من را مطالعه کردید و مشتاقانه پذیرای نظر و پیشنهاد شما مخاطب گرامی هستم.دوستدار شماعلی میرکمالییکشنبهبیست و یکم خردادماه یکهزار و چهارصد و دو1402/3/21