ما پشه ی خوشبختی هستیم

پا به پای برانکاردی که راهروها و کریدورهای آشنای بیمارستان را طی می کرد، می دویدم . به بخش مراقبت ویژه که رسیدیم، درهای آن را کاملا باز کردند .و برانکارد را هل دادند داخل و درها را به شتاب بستند . ماندم پشت در بسته -تنها ؛ بدون تو -دکتر قبلا گفته بود، ترکشهای توی سرت حرکت کرده اند و ممکن است آسیب هایی به مغزت برسانند . به همه چیز فکر می کردم. به نابینایی ، عدم تعادل و....همه چیز غیر از کماگفتم : یه جراح متخصص خوب پیدا می کنیم عملش کنه، اگه اینجا نشد می بریمش خارج. دکتر گفت که ریسک عمل از حرکت ترکش ها خطرناکتره. صبح از من خواسته بودی ، کاغذهایت را جمع کنم . گفتی کار تعطیل . گفتم : مگه نباید ویرایش کتاب را تا آخر هفته تموم می کردی ؟گفتی : دیگه لازم نیس .فکر کردم قرارتان را با ناشر تغییر داده اید . تلفن را گرفتی . اما قبل از زنگ زدن پرسیدی : تا به حال یه کبوتر مریض ، گربه یا جوجه ای، چیزی داشتی که به دلیلی، احتیاج به مراقبت بیشتری داشته باشه ؟ چه میخواستی بگویی ؟؟- مثلا مجبور باشی هر روز کلی وقت بگذاری بهش آب و غذا بدی ؟ - خوب منظور ؟-هیچ فکر کردی وقتی میمیره چه احساسی بهت دست میده ؟ یه چیزی شبیه اندوه و....آسودگی خاطر. احساس توامان غم و ....فراغ! از تعبیرت خوشم نیامد . حرف هایت را نشنیده گرفتم . زنگ زدی به صادق ، نپرسیدم چکارش داری ؟ یه جور قهر کلامی . وقتی نیم ساعت بعد آمد . فهمیدم می خواهی استحمام کنی .- حمام ؟ تو که سه روز پیش حموم بودی ؟ به جای تو صادق جواب داد : اشکالی نداره خواهر ! چهار روز دیگه میشه یه هفته ! صدای تان از توی حمام می آمد . گاه تو میزدی زیر آواز ، گاه صادق . چرا اغلب مردها فکر می کنند صدای خوبی دارند ؟تو می خواندی : یه حمومی من بسازم چل ستون چل پنجره .و صادق همراهی ات میکرد : جانم چل ستون ،چل پنجره ! از همیشه بیشتر طول کشید . وقتی بیرون آمدی، شده بودی باز مثل شمایل های حضرت عیسی با رگه هایی از موی سفید در سر و صورت . مثل وقتی که برای اولین بار توی دانشکده ادبیات دیده بودمت، دیر کرده بودی، آن هم جلسه اول استاد فرهادی سخت گیر، سرپا ایستاده بودی، شبیه به شمایل های حضرت عیسی، در کلیسایی باشکوه. با سر و ریش خرمایی، و لبخندی که داشت کم کم محو می شد. با اشاره استاد، آمدی روی صندلی خالی کنار من نشستی. دست هایت را روی سینه چلیپا کردی و پاها را روی هم انداختی، آرام و خونسرد و بی حرف...مثل حالا که موی شانه زده و لباس نو پوشیده نشسته بودی، فکر کردم شاید منتظر کسی هستی غروب که شد پرسیدم :پس چرا نیومد ؟ اونی که منتظرش بودی ؟؟داشتی دعاهای بعد از نماز را میخواندی عینکت را از چشم برداشتی و دادی دست من،گفتی : شیشه اش خیلی کثیفه، خوب نمی بینمبه نظرکه تمیز می آمد . با این حال عینک را بردم تا بشویم . وقتی برگشتم، کتاب دعا از دستت افتاده بود.- ای بابا کتابو چرا انداختی ؟......لیوان آب رو هم که برگردوندی ؟جواب ندادی . سرت کج شده بود روی بالش، چشمهایت نیمه باز بود . نگران شدم، صدایت کردم، چند بار... جواب ندادی . عینک از دستم رها شد روی زمین . شانه هایت را گرفتم و تکان دادم . ترکش های توی سرت کار خودشان را کرده بودند . داشتم جلوی پذیرش فرم مشخصات بیمار را پر می کردم، گفتند دکتر عزیزی کارم دارد. فرم را نیمه کاره رها کردم . دکتر کمی مقدمه چید و عکس و اسلاید نشانم داد تا بگوید : متاسفانه بیمار شما برگشت پذیر نیست . ایشان دچار مرگ مغزی شده اند مات نگاهش کردم . فکر کرد نمیدانم مرگ مغزی چیست . شروع کرد به توضیح دادن : ......با این حساب کاری از دست ما ساخته نیست ! بهتره به ...به... اهدای اعضا فکر کنید. به چی باید فکر می کردم ؟پرسیدم : چی گفتید دکتر ؟دکتر عزیزی دستی به سر و صورتش کشید . بنظر خسته می آمد از آن همه توضیحات بیهوده .- خانم ...همسر شما بدون دستگاه هایی که به تنفس او کمک میکنه ، مرده است . این فرصتیه که شما تصمیم بگیرید و اعضای سالم ایشون رو اهدا کنید ....ظاهرا بیمار جز شما کسی رو هم نداره . چقدر راحت از مثله کردن تو حرف میزد . از تکه تکه کردنت. از جا بلند شدم، بنظر فریاد هم زدم :-- نه هرگز ! تا وقتی ایشون نفس میکشن حتی با اون دستگاه های کمکی، بنده اجازه نمیدم یه مو از سرشون کم بشه دکتر عقب کشید. انگار چنین انتظاری نداشت از همسر یک جانباز . شاید فکر میکرد اول گریه می کنم . بعد می گویم خدا رحمتش کند مرد خوبی بود.و آنگاه در کمال ایثار و فداکاری، یک یک اعضایش را می بخشیدم ، ریه ، قلب ، کلیه ، قرنیه . " بیایید بخورید این گوشت تن من است". این نقل قولی بود از مسیح در شام آخر ....این شام آخر مسیح است .نان ها را تکه میکند . دهان حواریون میگذارد و میگوید : بخورید این گوشت تن من است . او از خیانت یهودا باخبر بود. میدانست فردا مصلوب خواهد شد ......مگر آنکه خدا او را نجات دهد. آن را آتور در رمان خرمگس به جما می گوید . به تقلید از مراسم مذهبی .وقتی بیسکویتی را به دقت دو نیم میکرد . قبل از آنکه به آن سفر بی بازگشت برود.اما تو بر میگردی . باید برگردی . مثل دفعات قبل . توی بیمارستان های اهواز و تبریز و تهران. بار اولت که نیست. مثل قبل از انقلاب توی زاهدان. وقتی استوار زندی گفت که شوهرت لب مرز کشته شده، از فرمانداری زاهدان خبر آوردن. رفته بوده اسلحه بیاره . دوتا بودن . رفیقش هم تیر خورده اما فرار کرده تو کوه و کمر .به خودم گفتم ، دروغ است . این را برای تخریب من میگویند.گفت : جنازه اش تو راهه . راحت شدی از دست این شوهر خرابکار . حالا میتونی با یه آدم حسابی شوهر کنی !!!دست کردم از روی میز لیوان دسته دارش را برداشتم و پرت کردم طرفش. استوار زندی جا خالی داد و لیوان خرد شد به دیوار رو به رو.دو ماه طول کشید تا بفهمم فرمانداری زاهدان اشتباه کرده است . کسی که کشته شده عماد بوده و آن کسی که به کوه وکمر گریخته ، تو بوده ای .حالا دیگر چه می خواهند از تو ؟ تویی که هیچگاه برای خودت زندگی نکرده ای . دست کم بگذارند تا خودت بمیری ! . مثل همه ی آدم ها !گوشهایم رابسته بودم بر روی حرف های صادق ، فقط می شنیدم : ببین خواهر جان ! اون دیگه بر نمیگرده .....سرچرخاندم توی کریدور بیمارستان ...- میدونی پشت تلفن چی میگفت ؟ چشمم می افتد به مادر و دختری که روی نیمکت های مقابل نشسته اند . به نظرم رعناست و مادرش. برای دیالیز آمده است و چقدر زرد و رنجور. صادق ادامه میدهد - گوش میکنی چی میگم؟ .... گفت اگه نمی خوای یه حموم دومادی رو از دست بدی ،پاشو بیا . گفتم باشه واسه جمعه . گفت نه جمعه دیره ....همین امروز . رعنا سرش را گذاشته است روی زانو های مادر . اگر من دختری داشتم شاید حالا....صادق بلند شد که برود . از متقاعد کردن من مایوس شده بود . صدایش کردم ، برگشتپرسیدم: از دستش خسته شدی ؟ با حیرت و درماندگی نگاهم کرد . سر تکان داد . میخواست چیزی بگوید . لبهایش بیصدا می جنبیدند . نتوانست . چشمهای پر از اشکش را روی هم فشرد . گونه هایش خیس شد . روی برگرداند و رفت . " چقدر بی رحم میشوی وقتی می خواهی به من رحم کنی " این را از جانب تو، به خودم گفتم . به خودم که همه را رنجانده بودم بخاطر تو . که رنگ پریده و بیهوش روی تخت دراز کشیده ای . پاهایت سرد سرد است و چشمهایت را با چسب بسته اند تا قرنیه ات سالم بماند و شاید بخاطر خودم . برای شهاب و رعنا و امید ممکن است باز هم قلب و کلیه و قرنیه پیدا بشود. اما من چی ؟ برای من دیگر همه چیز تمام میشود . چطور به خانه ی بدون تو برگردم ؟ من به حضور تو خو کرده ام . به صدای ویلچرت که اینطرف و آنطرف میرفتی . گاه می آمدی توی دست و پای من . بعد میگفتی : ببخشید این ماشین چهار دست و پا شعورش نمی رسه که نباید مزاحم شما بشه . من میخندیدم : حالا خوبه که یه آدم با شعور پشتش نشسته !به دکمه هایش ور میرفتی ، عقب جلویش می کردی و می گفتی : خوب اونم خسته میشه ، بعد این همه سال ....مثل من.....مثل تو....میگفتم : من خسته نمیشم . میگفتی : میشی ، به روی خودت نمیاری ! چه اصراری داشتی به اقرار من ؟ و من، به اثبات خودم ؟ولی این دیگر چه امتحانی بود؟؟ تو که میخواستی بروی، دیگر مرا چرا به شرط گذاشته بودی ؟-- حتما خودشونم با این روحیه ی ایثار و جانبازی به اهدا راضی هستن .این را پدر شهاب گفت . وقتی به زحمت توی حیاط بیمارستان به من رسیده بودند. چطور مرا پیدا کرده بودند ؟ شهاب نفس نفس میزد . رنگ از صورتش پریده بود . خس خس آزار دهنده ای از گلویش شنیده میشد و دانه های درشت عرق روی پیشانی اش نشسته بود . جواب احوالپرسی مرا بریده بریده داد : خو....خوبم ....خیلی ....مم.....نون ...گفتم : شاید ! بعد آمدم خانه . تمام کاغذهایت را زیر و رو کردم . همه ی اسناد و مدارک . وصیت نامه . و لابلای آن چلوار سفیدی که برای.......برای.....دلم نمیخواهد اسمش را بیاورم . چیزی پیدا نکردم . خوب اگر راضی بودی چرا قبلا خودت از آن فرم های مرسوم اهدا عضو پر نکرده ای ؟ نکند به من وا گذاشته ای ؟ چرا من ؟؟ چرا من باید برای تو تصمیم می گرفتم ؟ این را بلند توی گوش ات گفتم . نگاهم نکردی ، جوابم را ندادی . نفس کشیدی با آن لوله ها و شلنگ هایی که به دهان و بینی ات وصل بود . اگر می توانستی، شاید میگفتی : آخ قربون دستت، زحمت این آخری رو هم بکش !! من همون کبوتر مریض و زخمی ام که ......لابد حرفت را قطع می کردم و می گفتم : اما من که شکایتی نداشتم ؟ من که به همه چیز راضی بودم . تو باشی، هر طور که میخواهد باشد. اما از من نخواه که سینه ات رو بشکافم و قلبتو که هنوز می تپد، بیرون بیارم. از من که از این زندگی فقط تو رو برگزیدم . نه جوانی کردن ....نه زندگی آسوده .....نه مادر بودن. حالا به من حق بده که برای حفظ اون بجنگم . شمارو به خدا به منم حق بدید .بنظرم می خندیدی، به قهقهه و میگفتی : اوووه ، چه توپ پری داری؟ حالا کی به شما وعده ابدیت داده بود تو دنیا ؟دلخورم، لب ورچیده ام : ابدیت ؟ نه! فقط یک نفر وعده ی زندگی داده بود که به اون عمل نکرد. حتما دست هایم را می گرفتی توی آن دست های سرد و بی حرکتت. شاید اول کمی سکوت می کردی . بعد دلداری ام می دادی : نمی گذارم.... نمی گذارم، بیش از این رنج بکشی. نگران نباش خودم تصمیم می گیرم . اگه....اگه تا غروب چشم باز نکردم ، اونوفت ....لابد سرآسیمه از جا بلند میشدم : چی گفتی ؟؟؟ تا غروب که چیزی باقی نمونده ؟آرامم می کردی ، می گفتی : بنشین . بگذار از این لحظات باقی مونده خوب استفاده کنیم .بنظرم تسلیم می شدم . دست هایم را محکم تر می فشردی . می پرسیدی : میخوای شعر کودکی آتور و جما رو از کتاب خرمگس برات بخونم ؟ شاید سر تکان میدادم .تو می خواندی : پس من پشه ی خوشبختی هستم .....حتما اشک هایم می ریخت روی دست های سرد تو . صورتم را می فشردم روی بالشت که بوی بیمارستان را میداد و بوی تو را . هق هق کنان با تو تکرار می کردم : پس من پشه ی خوشبختی هستم چه زنده باشم و چه بمیرمبخش پایانی، داستان بلند " پس ما پشه خوشبختی هستیم" مهدیه حدادیان . 29 مرداد 87