کابوسی که زندگی کردم...(5)

الان که دارم مینویسم نیم ساعتی میشه از این خواب بیدار شدم هنوزم که هنوزه دستام میلرزه و یادم نمیاد چجوری باید نفس بکشم. تازه رنگ صورتم یکم برگشته و پف چشام خوابیده. میدونم دیگه هیچوقت اون احمد قدیم نمیشم...بزار برات روایت کنم. امروز بعد صحبتم با عماد برگشتم خونه. وقتی از پیشم رفت حالم خوب بود که اوضاع احوال رو به راهی داره تو همین فکرا بودم که احساس کردم خیلی خسته ام و دیگه حوصله پیاده روی ندارم. احتمال دادم واسه واکسنیه که زدم ولی گویا کابوسم من رو به خواب فرا میخوند...راه افتادم سمت خونه و رفتم تو تخت خوابم بدون فکر و خیال خوابم برد و رو به روی یک نفر از خواب پا شدم که نمیشناختمش ولی بسیار زیبا بود و یه لباس بلند سفید پوشیده بود، حس یک مادر رو بهم میداد. چیزی نمیگفت فقط رو به روم وایساده بود و دستاش رو سمت من گرفته بود توی یه دستش یه حبه زیتون بود و تو دست دیگش یه حبه انگور و بهم القا میشد که باید انتخاب کنم. یه صدایی توی سرم تکرار میکرد: حقیقت یا شادی؟ من حقیقت رو انتخاب کردم و زیتون رو برداشتم. زیتون رو توی دهنم گذاشتم و به حدی تلخ بود که معدم هم درد گرفت. چشمام رو بستم و معدم رو گرفتم چشمام رو که باز کردم توی یه خاطره بودم. یادم میومد سه سال قبل که اون روز توی آموزشگاه تئاتر هفت بودم و با نقش یه دلقک که خونش خراب شده بود، عمیقا هم دردی کرده بودم باید برمیگشتم سمت ترمینال که برم تهران ولی همه پولم رو داده بودم برای بلیط و حتی پول تاکسی نشستن نداشتم و ناهارم نخورده بودم آخرین نخ سیگارم رو شکم خالی کشیده بودم و شکمم شروع کرده بود به تیر کشیدن و معدم رو نگه داشته بودم. دقیقا از اینجا چشمام رو باز کردم و داشتم قدم میزدم یه بغض سنگین تو گلوم بود و چشام از بدبختی خودم سرخ شده بود. زندگی برای یه جوون 20 ساله خیلی سخت شده بود. تمام ملال و بی رگ بودن رو تو اون 10 کیلومتر تجربه میکردم. تماما اون حس رو داشتم تجربه میکردم و از خیابونا که رد میشدم خوردن ماشینا بهم معنی نداشت و صدای بوق ماشینا و فحش راننده ها باعث نمیشد هندزفریم رو دربیارم حتی نمیفهمیدم که چه آهنگی داره پخش میشه. فقط یه موسیقی بود برای پس زمینه حرفایی که با خودم میزنم. تنه یه عابر توی راه من رو به خودم آورد و چشمم خورد به ساعت مچی که تو دستم بود. این ساعت مچی رو تو 7 سالگی دستم انداخته بودم و تنها خاطره ای که ازش دارم، افتادنم از رو دوچرخه بود و بیهوش شدنم وقتی زل زده بودم توی شیشه شکسته ساعتم که عقربش داشت هنوز کار میکرد و ثانیه ها داشتن برام دست تکون میدادن. میدونستم زمان همیشه دنبال کشتن منه. خیره به ساعت مچی بودم که یه گنجشک با نوک زدنش به من، من رو برگردوند به جایی که هستم. معلق بودم جایی بین دوچرخه و زمین و انگار از یه بند ناف بلند آویزون شده بودم نه به زمین میخوردم نه میتونستم نجات پیدا کنم. یکی به من نزدیک شد و من برعکس میدیدمش چون معلق بودم. در این حین رفتم توی تنظیمات تصویر بعد قسمت کنترل و چرخش رو زدم تا درست بفهمم تصویر چیه و درک کنم.چهار نفر بالای سرم بودن؛ تماما آشنا ولی نه به ظاهر بلکه از نظر حس... نفر اول کسی بود که تو نقاشی ون گوگ داشت جیغ میکشید اسمش رو میزارم ترس و به سرعت به سمتم اومد و رفت تو جلدم.(دیالوگم با این افراد رو به اختصار شرح میدم چون یک سری مسائلی مطرح شد که کاملا شخصی هستن و دوست ندارم کسی راجبشون بدونه. سعی میکنم بدون از وزن افتادن داستان حرف ها رو روایت کنم و دخل و تصرف رو مانع پیشروی داستان نکنم)وقتی این آدم رفت تو جلدم خودم رو روی بالکن خونمون دیدم و گرگ و میش بود تمام وجودم ترس شده بود و 5 طبقه با مرگ فاصله داشتم و پاهام من رو عقب میکشید حس آخرین دقایق ضبط پادکست خودکشی رو داشتم.ترس، یه تیکه از وجودمه که هر دری رو میخوام باز کنم قبل من وارد میشه و بهم میگه که نباید از این در وارد شم. ترس یه بخشی از ژنتیک منه...اون بالا همینجوری که داشتم به پایین نگاه میکردم میدونستم لحظه چیه. میدونستم سرطان دیگه مهم نیست. خوشحالی دیگه مهم نیست، غم دیگه اهمیت نداره و همه چیز رو میتونم از بین ببرم یه حس قدرتی که از داشتنش میترسیدم. ترسم با من حرف میزد: من هر روز و هر ثانیه کنار تو قدم میزنم و توی سایه تو لم میدم. جنگ ها رو از تو میگیرم و پناه خیالاتت رو بهت میدم. من به تو اهمیت میدم و از تو اهمیت رو میگیرم.تمام حرف های نزده و کلمات نوشته نشدت رو سر کشیدم و هر دوست دارمی که نگفتی رو ازت خریدم. فداکاریه تو برای من بوده و هست. من با تو زندگی میکنم و به زندگی تو معنا میدم.اون روز ها رو یادت میاد؟ - مثال میزنه برام- از حس بعد دعوا و شکوندن سرش. از خیانت میگه. از حس طرد شدن میگه. قیافه بابام بعد ناامید شدن ازم رو به یادم میاره حرفاش که تموم میشه میبینم باز هم معلقم و بند نافم به اندازه یه تار مو شده و پایینم یه چاله یک متر و 90 سانتی متری قبرمه. همه چیزم به یه بند وصل بود و تمام لحظه ام شده بود پاره شدن اون بند...نفر بعد با عصبانیت تمام صدام کرد و ترسم چندین برابر شد یک سایه ، یک موجود تمام سیاه پوش بسیار عظیم الجثه داشت به سمتم میدوید طوری که زمین میلرزید و نگران بودم که نکنه بند پاره شه. رفت تو جلدم...و اون روزی شد که با عصبانیت تمام داشتم میرفتم تو اتاقم و شروع کردم به مشت زدن تو دیوارای اتاقم به حدی عصبی بودم که میتونستم عزیزترین آدمای زندگیم رو بکشم و آروم نشم. رد خونی مشت هام روی دیوار بود و مشتم از شدت ضرب دیدگی بسته نیمشد. کمی اومدم عقب تر و به طرحی که رد خون روی دستم روی دیوار کشیده بود نگاه کردم مثل نقاشی های انتزاعی شده بود میتونستم حس خشونت رو توش ببینم، حمله عصبی هام یکی یکی از جلوی چشام رد میشد و هیچ قرصی نمیتونست من رو آروم کنه و روح تو چشمام رو بکشه انقدر عصبی بودم که انگار تا به حال آرامش رو تجربه نکردم.نفس کشیدن برام سخت شده بود و گریه میکردم. کسی رو به روی من نشسته بود. حضورش رو احساس میکردم ولی سرم پایین بود و نمیخواستم نگاهش کنم. صداش کاملا عصبانیم میکرد اما گوش میکردم:من واکنشی هستم در مقابل صدمه‌ای بزرگ به چیزی یا کسی که تو براش اهمیت و ارزش قائل هستی و تصور می‌کنی که این صدمه به‌ اشتباه وارد شده... من این جمله رو جایی خونده بودم و الان برام معنی پیدا کرده بودم. به حرف هاش ادامه داد: کنترل زندگی هر روز سطل خشم تو رو پر میکنه و اون سطل هر روز توی اتاقت خالی میشه تا جایی که غرق میشی. جایی متوجه میشی غرق شدی که مجبور میشی توی اون غرقگی نفس بکشی. جایی کنار طرد، انزوا، درد، سخره و ... . خشونت تمام عشق رو تو یک جا بخار میکنه و تشنگی رو به جونت میندازه و میخوای تمام دنیا سیرابت کنه ولی به خیال اینکه دنیا سرابه به چیزی چنگ نزنی.خشم به اهدافت معنا میده و از اهدافت معنا میگیره. به اندازه از خشمت استفاده کن و از سطل خشمت سیراب شو.حرف هاش من رو آروم میکرد ولی خسته شده بودم میخواستم از خواب پا شم همین حالا هم خواب سنگینی شده بود و داشت اذیتم میکرد خشمگین بودم که نمیتونستم از خواب پا شم. چاره ای نبود باید ادامه میدادم و خواب میدیدم. از بند ناف آویزون بودم دود سیاهی ازش بلند میشد فهمیده بودم متناسب با آدم های اونجا بند ناف هم تغییر میکنه...نگاه کردم نفر بعد به نظر زیبا تر از بقیه بود و مدام صورت عوض میکرد توی اون وضعیت حالت تهوع بهم دست داده بود از این همه تغییر و اینکه آروم میومد سمتم بیشتر عذابم میداد. یک آن چهرش ثابت شد یه جنازه لاغر و لخت بود که سمتم میومد و تخم چشاش رنگ نداشت و وقتی دقت کردم دیدم یه ورژن آبستن از من توی چشماش گیر کرده انگار گیر کرده و میکوبه به دریچه شیشه ای چشم و فریاد میزنه که بیاد بیرون به آرامی توی جلدم رفت.و خیلی آروم اون جایی رفتم که همه بچه های کوچه داشتن فوتبال بازی میکردن ولی با من بازی نمیکردن و من نشسته بودم یه گوشه و به بازیشون نگاه میکردم. حرص داشت اذیتم میکرد. یه بطری کنار دستم بود که نیمه اش پر مشروب بود و نیمه دیگش یه آدم لخت بود. سرکشیدم بطری رو و وقتی دستم گرفتم دیدم یه انسان کوچیک لخت توی دستمه مثل یه جنین تازه از رحم دراومده؛ چسبناک و لزج بود. یکم بیشتر که دقت کردم بهش حس کردم فرو رفتم توی خاطرش. اون روز حالم خیلی بد بود خبر خیانت عزیزترین کسم رو شنیده بودم و کف حموم توی خودم جمع شده بودم. میخواستم تقصیر رو گردن کسی بندازم و انقدر فشار بدم طنابش رو تا خفه شه ولی کسی رو پیدا نمیکردم. خاطرات یکی بعد از دیگری میومدن تمام اون جاهایی که کوچیک شدم و نتونستم بهترین باشم رو دوباره داشتم تجربه میکردم همه حسودی به بهتر از خودم رو میدیدم و توی هر خاطره یه آدمک لخت کوچیک لزج بود. یه جا ناراحت بود، یه جا میدوید، یه جا عصبی بود....با یه حس سرگیجه کنج اتاقم نشسته بودم و اتاقم رو تاریک کرده بودم و فقط یه ریسه نارنجی روشن بود که نور کمی بده بهم که چیزی رو نبینم که حواسم رو پرت کنه. آدمک کوچولو روبروم مثل خودم نشسته بودم صداش هم مثل خودش نازک بود و به هیکلش میخورد. شروع کرد به صحبت کردن باهام:تند نرو، زوده. تمام عقیده تو روزی یک لبخند بوده.توی دستم گرفتمش و آوردمش نزدیکتر که بهتر ببینمش دستش رو به لبام کشید؛ به حدی سرد بود که انگار یه جنازه رو بوسیدم، انگار به آدمی که تو آیینست دست میزنی و میبینی چقدر سرده.دوباره شروع کرد به صحبت کردن: من عقده تو هستم. حرص تو هستم. تمام تو هایی هستم که پرورش داده نشدن و کشته شدن. من هر روز توی تو متولد میشم و هر روز رها میشم. من عقده هر چیزی هستم که توی اون بهترین نیستی. رویاهای شبانه روزی که توشون غرقی پرده سینمایی هستن که نذارن من رو ببینی.من هر آن هستم ولی تو تماما با من قهری و میخوای با چیزی حواست رو پرت کنی. انگار نمیخوای مسئولیت من رو قبول کنی. نمیخوای بلاخره من رو دوست داشته باشی. تو عادی نیستی ولی دلیل نمیشه بدون ما زندگی کنی. ما عضوی از زندگی توییم. ما عقده توییم. ما از توییم و تو از مایی.انگار نور اتاق یکم بیشتر شد و تعداد زیادی از اون موجودات تو اتاقم بودن و یک صدا این رو تکرار میکردن: ما از توییم و تو از مایی. ما از توییم و تو از مایی ... یکیشون گازم گرفت و بقیه شروع کردن به حمله کردن به من سعی میکردم پسشون بزنم کوچیک بودن ولی زیاد بودن انگار با هر ضربه من بیشتر میشدن هر یدونشون که له میشد 10 تا بهشون اضافه میشد به پایین کشیدنم و شروع کردن به زدنم و من باز هم تو خودم جمع شدم و شروع کردم به گریه کردن. وقتی دیدم کسی بهم ضربه نمیزنه اطراف رو نگاه کردم. باز از بند ناف آویزون بودم ولی زیرم توی چاله پر تیغ های تیز بود و حس پاره شدن بند نافم رو داشتم نفر آخر یه پیرمرد ژولیده بود که انگار تمام عمرش رو گریه کرده و چشاش از حدقه زده بیرون و اومد تو جلدم.این بار توی اتاقم بودم و داشتم هدیه دوستم رو درست میکردم. فردا تولدش بود. یکم که به خودم اومدم امروز اون روز کزاییه همون روزی که همه چی عوض شد. میخواستم برم خواهرم رو نجات بدم ولی از جام نمیتونستم تکون بخورم. گوشی پدرم زنگ میخورد میدونستم چی میخواد بشه. صدای جیغ و داد مامانم حتی از پشت گوشی بابام به گوشم میرسید و بابام که مات شده بود رو حس میکردم. روی مواد بودنم رو به خاطرم آوردم. اون روزی که بالا آوردم و زخم معده گرفتم رو بالا آوردم آروم نشدن مامانم. گریه داییم، فوت عمو و خاله ام و تنها شدنم و کلی خاطره که کمرم رو خم کرده بودن دوباره زندگی کردم. توی همشون حضور داشتم و کاری نمیتونستم کنم و کاملا میدونستم چه اتفاقی میخواد بیوفته ولی هیچ کاری از دستم برنمیومد کنترل خوابم از دستم خارج شده بود فقط باید میذاشتم بگذره.صحنه آخر توی کافه مورد علاقم بودم، ساووی دوست داشتنی...تنها بودم . من منو زیرسیگاری و پنجره. بیرون پنجره همه چی سوخته بود و ماشین ها چپ کرده بودن و 4 5 نفر داشتن به یه دختر تجاوز میکردن صدای عقب کشیده شدن صندلی من رو به خودم آورد همون پیرمرد داغون بود رو به روم نشست و سیگاری روشن کرد و به منم تعارف کرد من گفتم ترک کردم با اینکه خیلی دلم میخواست سیگار بکشم.پکی به سیگارش زد و شروع کرد به حرف زدن: نیازی نبود خاطرات رو به یادت بیارم راستش من همین الان هم هر لحظه با توام و هر بار که با هم شطرنج بازی میکنیم میبرمت. من روز ها نمایش عروسکی رویاهات رو بازی میکنم و هر روز یک هدف جدید ازت میگیرم و میذارم توی تخت خوابت غلت بزنی و روزمرگی هات رو مینویسم. من اونجام وقتی قلم به دست میگیری و کلمه هات رو میاری روی کاغذ شاید فکر کنی داری خودت تراوششون میکنی ولی داری به یه پرتره از چهره من سایه میزنی. من بهترین دوست توام و تو به حدی از من متنفری که میخوای من رو پاک کنی. راستش من هم میخوام 17 اسفند رو از روی تقویم پاک کنم ولی تو همچنان مشتاقانه به سمت باخت میدوی. حتی ترحم من هم برات کمه. ما هر روز با سمفونی زمان میرقصیم و از پا میوفتیم توی خواب هم رو ملاقات میکنیم و فردا باز هم پای میکوبیم. من نزدیکترین دوست تو هستم نزدیکتر از رگ گردن جایی میون جنگل آتیش گرفته ریه ات، اشک های ریخته روی گونه ات، فکر های بیهوده هر ثانیه ات.من هستم و میمونم. کسی که باید بره تویی.جایی اونور تر از زیرسیگاری سیگارش رو خاموش کرد؛ روی پوست دست من...درد زیاد من رو برگردوند به جایگاه اولم، معلق، بهت زده، بی چیز، تحقیر شده. خیره به آسمون بودم و بند ناف پوسیدم رو نگاه میکردم.کسی صدام کرد. فکر میکردم برای لحظه ای تنهام ولی مثکه بازم کسی بود اونجا. کسی رو نمیدیدم ولی صداش رو میشنیدم بیشتر که دقت کردم دیدم خودمم که دارم زمزمه های نامفهوم میکنم و میونش صدا میکنم: -احمد!+بله؟-با خودت ملاقات کردی؟+آره-چه حسی داری؟+نمیدونم گیجم، معلقم، بی چاره ام، حالم خوب نیست.ساکت شده بود و چیزی نمیگفت ازش پرسیدم:+باید چیکار کنم؟-نمیدونم+پیشنهادی نداری؟-زندگی کن. کنار تمام این آدم ها زندگی کن.+ولی زندگی با این آدم ها تماما حال بد منه. همه چیزیه که من رو بین زمین و آسمون معلق کرده و ..حرف رو قطع کرد:-اونی که معلق کرده خودش رو تویی، تو زیتون رو انتخاب کردی+اگه قراره حقیقت اینقدر دردناک باشه چرا پس دنبال حقیقت بگردم؟ مریض شدم هدف دیگه ای ندارم ...باز هم حرفم رو قطع کرد:-انتظار داری چیکار کنم برات؟ من که کاری نمیتونم کنم تویی که باید نجات بدی خودت رو تمام مسئولیتت همین بند نافته. خودت انتخاب کردی بین مرگ و خوشحالی قرار بگیری و دنبال حقیقت بری من تمام چیز هایی رو روایت میکنم که خودت میخوای به خودت بگی. کسی صاحب تو نیست. خودت میری زیر بالین بقیه. خودت هر روز لقد میزنی به خودت. خودت نشستی چون از پا شدن ترسیدی. خودت عصبی چون همیشه خودت رو بازنده پیدا میکنی. خودت عقده ای شدی چون هیچوقت نمیدونی کی کافیه کی کافی نیست. خودت انتخاب کردی برای چیزای بی اهمیت پر و بال بکشی. زندگی اون بیرونه و این بند ناف دیر یا زود پوسیده میشه حالا چه به قطر مو باشه چه بپوسه چه سنش بره بالا بلاخره یه روز این اتفاق میوفته و دلیلش به هیچ وجه مهم نیست. زندگی تو همین فاصله افتادن از دوچرخه ازت گرفته میشد. باید پا شی و رها شی یا باز هم برگردی و با خودت حرف بزنی ما به هم دچاریم، چه بخوای، چه نخوای. پس جای لج بازی و کودتا کردن علیه خودت به فکر صلح باش. ببین چطور با خودت میشه زندگی کنی. تنها شدن و انزوا جواب تو نیست. این مهره ها با گول زدن حرکت نمیکنن خالصانه با خودت بازی کن.همه وجودم ترسیده بود و واقعا کشش نداشتم میخواستم بند رو ببرم و تسلیم بشم یه چند دقیقه ای با خودم کلنجار رفتم و ترسم بیشتر شد. یه جایی مسخ شده بودم و جنازه ای بودم که بوی تعفنش داشت اذیتم میکرد.تصمیمم رو گرفتم به خودم گفتم بیدار میشم و دیگه نمیخوابم...و با نفس تنگی از خواب بیدار شدم دستام میلرزید عرق کرده بودم و فقط به تصویر تو آینه نگاه میکردم که بیدار شدم یا نه؟چرا اینقدر همه چی واقعی بود؟ نمیتونم هنوزم که هنوزه هضم کنم این واقعیت رو. گیجم و انگار آدمیم که 23 سال دراز کشیده و یادش رفته چطور راه میرن و حالا نمیدونم به صلاحمه که بخوابم یا سینه خیز برم یا سعی کنم روی پاهام وایسم؟خیلی گیجم و نمیدونم چه اتفاقی قراره بیوفته... شاید فقط بگم امروز رو هیچوقت فراموش نمیکنم و روز های زیادی این خوابم رو به یاد خواهم آورد.