داستان

شیشه های شکسته صدایش هر لحظه بلند وبلند تر می شد.هوا به شدت سرد بود، نم نم باران هم زمین را خیس کرده بود.سرش را بلند کرد نگاهش به پنجره بود، برای یک لحظه سیما را دید که پشت پنجره با لتماس نگاهش می کند گویی با نگاهش التماسش می کند که کاری بکند ونجاتش بدهد،تمام غمهای عالم در نگاهش بود وعشق که از نگاهش می بارید. وکسی از پشت پرده به شدت او را کشید تا نتواند او را ببیند.چشمایش پر از اشک شد دلش شکست،چرا باید تا این حد نامرد باشن چرا نمی گذارند او کنار کسی باشد که تمام ارامش وزندگیش در کنار او زیباست.دانه های اشک همراه قطره های باران که هر لحظه بیشتر وبیشتر می شد از گونه هایش سرازیر شد.با پشت دست بروی چشمهایش کشید نباید این اشکها مانع شوندتا از پنجره نگاهش را بر دارد،شاید باز سیما از دست انها رها شود وبرای دیدنش به پشت پنجره بیاید.تمام بدنش که از بارش باران خیس شده بود داشت مثل درخت بید می لرزید.از وقتی شب خوابش را دیده بود ودر خوای سیما التماسش کرده بود برای نجاتش ودیدارش برود. امده بود پشت پنجره.نه خستگی می فهمید نه گشنگی ونه سرما همه ی اینها برایش بی معنی بود وقتی سیما برای دیدارش حتی برای لحظه ای پشت پنجره می اید.نگاهش به پرده ی سفید پنجره بود انگار کسی انجا موهای طلایی وزیبا وبلند سیما را گرفته ومی کشید وصدای فریاد سیما در مغزش اکو می شد دیگر نباید تحمل می کرد. بقل مادر بزرگ مرگ یک بار شیون هم یکبار. باید کاری انجام می داد تا کی باید اینجا می نشست وبه پنجره ی بسته زل می زد. به زمین نگاه کرد چند تکه سنگ بزرگ وکوچک روی زمین بود، خم شد وسنگها را جمع کرد وانها را داخل گوشه ی پیراهنش که حالا کاملا خیس شده بود گذاشت. تکه ی بزرگتر را برداشت تمام نیرو وتوانش را در بازوانش ممع کرد وبا تمام توان سنگ را به سمت پنجره پرتاب کرد. صدای شکستن شیشه ی پنجره وریختن خورده های ان در پیاده رو پیچید. اما خوب شد کسی که موهای سیما را در دستش پیچیده بود موهای زیبای او را رها کرد. نفس راحتی کشید اما دلش خنک نشده بودسنگهایی را که در گوشه ی لباسش پر کرده بود را به سمت پنجره یکی پس از دیگری پرتاب کرد. کم کم مردم در اطرافش جمع شدند. انها با دست وهورا تشویقش می کردند وبه رشادت ونترسی او حسادت می کردند او بخاطر عشق چندین ساله اش می جنگید وحتما پیروزی با او بود. به اطاف نگاه کرد چندین نفر هم همراه او به پنجره سنگ می زدن. یک لحظه خودش را در کنار مجسمه ی شیطان دید که معشوقه ی او را به اسارت گرفته بود واو ومردم همراهش به ان شیطان سنگ می زدند . صدای اژیر ماشین پلیس نی امد اما برایش مهم نبود او تصمیم خودشو گرفته بود زده بود به سیم اخر. هر بار که برای نجاد سیما ودیدارش نی امد، مادر دنبالش نی اند والتماسش می کرد زر گردد خاله که پلیس او را نگیرد. ولی اگر قرار بود پلیس کسی را بگیرد ان یکنفر او نبود، بلکه کسی بود که عشق او را زندانی کرده بود واجازه نمی داد انها همدیگر را ببینند. مردم با دیدن پلیس پراکنده شدند همیشه همین بود بیچاره او که مظلومانه فکر می کرد انها برای حمایت از او وعشقش امده اند. اما انها از ترس جانشان فرار کردند وباز هم او تنها ماند. مادر کنار ماشین ایستاده بود واشک می ریخت. نگاه غضب آلودی بهش کرد حتما او پلیس را خبر کرد اصلا مهمنرین کسی که مخالف رسید ن او به سیماست همان مادرش است که مدام در گوشش می خواند. بیخیال سیما شو تو کجا ان کجا. جنازه ی سیما را ام به تو نمی دهند. اصلا قرار نیست کسی سیما را به او بدهد مهم خودشان بودند که همدیگر را دوست داشتند..افسر ارام به سویش می اید با ارامش کنارش می ایستد سلام می کند ومی گوید._جناب میشه چند لحظه ای باهم صحبت کنیم._من با شما حرفی ندارم اگر خیلی مردی، خیلی مثلا پلیسی برو سیما را از دست انها نجات بده.افسر پلیس نگاهی به شیشه ی شکسته می کند وارام می گوید ولی انجا کسی که تو فکر می کنی نیست انجا محل کار ه وشما باعث مزاحمت برای انها شدی._خوب پس شما را هم خریدن اول مادرم وبعد خواهرم وحالا شما چرا نمی خواهین هیچ ماری بکنین سیما انجا زندانی شده ونمی زارن من ببینمش.خواهش میکنم برین نجاتش بدین سیما نمی تونه بدون من زندگی کنه.خوب باشه شما بیا بریم حالا حرف می زنیم احساس نا امنی می کند باز می خواهند او را هم جایی زندانی کنند تا به راحتی سیما را اذیت کنن.افسر به اجبار می خواهد او را با خودش ببرد وبا مقاومت او ودرگیریش با افسر پلیس با زحمت زیاد به اداره برده می شود.صدای فریاد وفحشهایی که نثار همه می کند سکوت کلانتری شکسته می شود. از دست افسر رها می شود وبا تکه سنگی که از زمین بر می دارد شیشه ی در ورودی سالن را پایین می اورد.به مادرش که با التماس نگاهش می کند. اخمی می کند وبا فریاد می گوید._اگر اتفاقی برای سیما بیفتد همه را می کشم.وهمه ی اینها تقصیر شماست.افسر نگهبان با شنیدن سر وصدای انها بیرون می اید وبعد از شنیدن ماجرا او را به تنهایی وارام به اتاق خودش دعوت می کند.او را دعوت می کند تا روی صندلی بنشیند وخودش کنارش می نشیند وارام دستش را روی شانه اش می گذارد._خوب بگو ببینم چه اتفاقی افتاده. از چی ناراحتی.لیوان اب را سر می کشد وبا استین لباسش دهانش وبعد اشکهایش را پاک می کند.سیما، مشکل من سیماست. _خوب سیما کیه وچرا شده مشکل تو دوست داری حرف بزنیم. _با تو اره دوست دارم حرف بزنم ولی با انها نه. _خوب بگو گوش می کنم. من وسیما قرار بود ازدواج کنیم ان یه روانشناسه که خیلی به من علاقه داره ولی خانواده ان وخانواده من نمی زارن انا تو خونه زندانیش کردن واذیتش می کنن. دیشب التماسم می کرد نجاتش بدم ان بدون من می میره. _دیشب کجا دیدیش مگه نمی گی زندانیش کردن. _نیاز نیست ما همدیگرو ببینیم ما هر وقت بخواهیم با هم حرف می زنیم دیشب تو خواب بود م که امد تو خوابم وازم خواهش کرد. _اخه ان اصلا دیگه اینجا نیست وانجا که تو رفتی وشیششو شکستی محل کار ی شخص دیگریه. _نه دروغ میگن انجا مطب سیماست. خودش گفت هنوز انجاست. باشه تو به من قول بده با هم بریم بیمارستان وتو امپولتو تزریق کن ومن هم میام بریم نجاتش بدیم. _اول قول بده بد بیام. _قول می دم. پسر جوان همراه افسر راهی بیمارستان می شود. بعد از تزریق امپول ارام بخش روی تخت دراز می کشد ارام وبدون صدا. مادر ملافه را رویش مرتب می کند با گوشه ی چادر اشکهایش را پاک می کند. نگاهش را به افسر جوان می دوزد که پر از سوال است. بعد با دستش سر پسرش را نوازش می دهد. _چند ساله که گرفتار شده کل دکترا را بردیم دعا نویس رمال، فقط یه جا حالش خوب شد که انجا هم خودش شد بزرگترین مشکلش. زد عاشق دکترش شد فکر میکنه دکتر هم عاشقشه دکتر که کلا سالهاست از اینجا رفته ولی چند وقت یه بار که داروهاش عقب میفته، می ره همون جاییکه دکتر مطب داشت وهمه جا را بهم می زنه که شما سیما را انجا زندانی کردین کل زندگیش شده توهم موندم چکارش کنم توان نگهداریش را هم ندارم دیگه جون ندارم جلوش باایستم وبه زور ببرمش دکتر. در خواست دادم ببرنش توانبخشی، ولی نمی دونم با دلم چکار کنم که کبابه. خدا هیچ مادری را گرفتار درد بچه اش نکنه.هوا به شدت سرد بود، نم نم باران هم زمین را خیس کرده بود.سرش را بلند کرد نگاهش به پنجره بود، برای یک لحظه سیما را دید که پشت پنجره با لتماس نگاهش می کند گویی با نگاهش التماسش می کند که کاری بکند ونجاتش بدهد،تمام غمهای عالم در نگاهش بود وعشق که از نگاهش می بارید. وکسی از پشت پرده به شدت او را کشید تا نتواند او را ببیند.چشمایش پر از اشک شد دلش شکست،چرا باید تا این حد نامرد باشن چرا نمی گذارند او کنار کسی باشد که تمام ارامش وزندگیش در کنار او زیباست.دانه های اشک همراه قطره های باران که هر لحظه بیشتر وبیشتر می شد از گونه هایش سرازیر شد.با پشت دست بروی چشمهایش کشید نباید این اشکها مانع شوندتا از پنجره نگاهش را بر دارد،شاید باز سیما از دست انها رها شود وبرای دیدنش به پشت پنجره بیاید.تمام بدنش که از بارش باران خیس شده بود داشت مثل درخت بید می لرزید.از وقتی شب خوابش را دیده بود ودر خوای سیما التماسش کرده بود برای نجاتش ودیدارش برود. امده بود پشت پنجره.نه خستگی می فهمید نه گشنگی ونه سرما همه ی اینها برایش بی معنی بود وقتی سیما برای دیدارش حتی برای لحظه ای پشت پنجره می اید.نگاهش به پرده ی سفید پنجره بود انگار کسی انجا موهای طلایی وزیبا وبلند سیما را گرفته ومی کشید وصدای فریاد سیما در مغزش اکو می شد دیگر نباید تحمل می کرد. بقل مادر بزرگ مرگ یک بار شیون هم یکبار. باید کاری انجام می داد تا کی باید اینجا می نشست وبه پنجره ی بسته زل می زد. به زمین نگاه کرد چند تکه سنگ بزرگ وکوچک روی زمین بود، خم شد وسنگها را جمع کرد وانها را داخل گوشه ی پیراهنش که حالا کاملا خیس شده بود گذاشت. تکه ی بزرگتر را برداشت تمام نیرو وتوانش را در بازوانش ممع کرد وبا تمام توان سنگ را به سمت پنجره پرتاب کرد. صدای شکستن شیشه ی پنجره وریختن خورده های ان در پیاده رو پیچید. اما خوب شد کسی که موهای سیما را در دستش پیچیده بود موهای زیبای او را رها کرد. نفس راحتی کشید اما دلش خنک نشده بودسنگهایی را که در گوشه ی لباسش پر کرده بود را به سمت پنجره یکی پس از دیگری پرتاب کرد. کم کم مردم در اطرافش جمع شدند. انها با دست وهورا تشویقش می کردند وبه رشادت ونترسی او حسادت می کردند او بخاطر عشق چندین ساله اش می جنگید وحتما پیروزی با او بود. به اطاف نگاه کرد چندین نفر هم همراه او به پنجره سنگ می زدن. یک لحظه خودش را در کنار مجسمه ی شیطان دید که معشوقه ی او را به اسارت گرفته بود واو ومردم همراهش به ان شیطان سنگ می زدند . صدای اژیر ماشین پلیس نی امد اما برایش مهم نبود او تصمیم خودشو گرفته بود زده بود به سیم اخر. هر بار که برای نجاد سیما ودیدارش نی امد، مادر دنبالش نی اند والتماسش می کرد زر گردد خاله که پلیس او را نگیرد. ولی اگر قرار بود پلیس کسی را بگیرد ان یکنفر او نبود، بلکه کسی بود که عشق او را زندانی کرده بود واجازه نمی داد انها همدیگر را ببینند. مردم با دیدن پلیس پراکنده شدند همیشه همین بود بیچاره او که مظلومانه فکر می کرد انها برای حمایت از او وعشقش امده اند. اما انها از ترس جانشان فرار کردند وباز هم او تنها ماند. مادر کنار ماشین ایستاده بود واشک می ریخت. نگاه غضب آلودی بهش کرد حتما او پلیس را خبر کرد اصلا مهمنرین کسی که مخالف رسید ن او به سیماست همان مادرش است که مدام در گوشش می خواند. بیخیال سیما شو تو کجا ان کجا. جنازه ی سیما را ام به تو نمی دهند. اصلا قرار نیست کسی سیما را به او بدهد مهم خودشان بودند که همدیگر را دوست داشتند..افسر ارام به سویش می اید با ارامش کنارش می ایستد سلام می کند ومی گوید._جناب میشه چند لحظه ای باهم صحبت کنیم._من با شما حرفی ندارم اگر خیلی مردی، خیلی مثلا پلیسی برو سیما را از دست انها نجات بده.افسر پلیس نگاهی به شیشه ی شکسته می کند وارام می گوید ولی انجا کسی که تو فکر می کنی نیست انجا محل کار ه وشما باعث مزاحمت برای انها شدی._خوب پس شما را هم خریدن اول مادرم وبعد خواهرم وحالا شما چرا نمی خواهین هیچ ماری بکنین سیما انجا زندانی شده ونمی زارن من ببینمش.خواهش میکنم برین نجاتش بدین سیما نمی تونه بدون من زندگی کنه.خوب باشه شما بیا بریم حالا حرف می زنیم احساس نا امنی می کند باز می خواهند او را هم جایی زندانی کنند تا به راحتی سیما را اذیت کنن.افسر به اجبار می خواهد او را با خودش ببرد وبا مقاومت او ودرگیریش با افسر پلیس با زحمت زیاد به اداره برده می شود.صدای فریاد وفحشهایی که نثار همه می کند سکوت کلانتری شکسته می شود. از دست افسر رها می شود وبا تکه سنگی که از زمین بر می دارد شیشه ی در ورودی سالن را پایین می اورد.به مادرش که با التماس نگاهش می کند. اخمی می کند وبا فریاد می گوید._اگر اتفاقی برای سیما بیفتد همه را می کشم.وهمه ی اینها تقصیر شماست.افسر نگهبان با شنیدن سر وصدای انها بیرون می اید وبعد از شنیدن ماجرا او را به تنهایی وارام به اتاق خودش دعوت می کند.او را دعوت می کند تا روی صندلی بنشیند وخودش کنارش می نشیند وارام دستش را روی شانه اش می گذارد._خوب بگو ببینم چه اتفاقی افتاده. از چی ناراحتی.لیوان اب را سر می کشد وبا استین لباسش دهانش وبعد اشکهایش را پاک می کند.سیما، مشکل من سیماست. _خوب سیما کیه وچرا شده مشکل تو دوست داری حرف بزنیم. _با تو اره دوست دارم حرف بزنم ولی با انها نه. _خوب بگو گوش می کنم. من وسیما قرار بود ازدواج کنیم ان یه روانشناسه که خیلی به من علاقه داره ولی خانواده ان وخانواده من نمی زارن انا تو خونه زندانیش کردن واذیتش می کنن. دیشب التماسم می کرد نجاتش بدم ان بدون من می میره. _دیشب کجا دیدیش مگه نمی گی زندانیش کردن. _نیاز نیست ما همدیگرو ببینیم ما هر وقت بخواهیم با هم حرف می زنیم دیشب تو خواب بود م که امد تو خوابم وازم خواهش کرد. _اخه ان اصلا دیگه اینجا نیست وانجا که تو رفتی وشیششو شکستی محل کار ی شخص دیگریه. _نه دروغ میگن انجا مطب سیماست. خودش گفت هنوز انجاست. باشه تو به من قول بده با هم بریم بیمارستان وتو امپولتو تزریق کن ومن هم میام بریم نجاتش بدیم. _اول قول بده بد بیام. _قول می دم. پسر جوان همراه افسر راهی بیمارستان می شود. بعد از تزریق امپول ارام بخش روی تخت دراز می کشد ارام وبدون صدا. مادر ملافه را رویش مرتب می کند با گوشه ی چادر اشکهایش را پاک می کند. نگاهش را به افسر جوان می دوزد که پر از سوال است. بعد با دستش سر پسرش را نوازش می دهد. _چند ساله که گرفتار شده کل دکترا را بردیم دعا نویس رمال، فقط یه جا حالش خوب شد که انجا هم خودش شد بزرگترین مشکلش. زد عاشق دکترش شد فکر میکنه دکتر هم عاشقشه دکتر که کلا سالهاست از اینجا رفته ولی چند وقت یه بار که داروهاش عقب میفته، می ره همون جاییکه دکتر مطب داشت وهمه جا را بهم می زنه که شما سیما را انجا زندانی کردین کل زندگیش شده توهم موندم چکارش کنم توان نگهداریش را هم ندارم دیگه جون ندارم جلوش باایستم وبه زور ببرمش دکتر. در خواست دادم ببرنش توانبخشی، ولی نمی دونم با دلم چکار کنم که کبابه. خدا هیچ مادری را گرفتار درد بچه اش نکنه. افسر جوان نگاه می کند او ارام روی تخت به خواب رفته بدون هیچ فکر وخیالی. شاید در رویاهایش با معشوقه اش زندگی زیبایی دارد، شاید........ ماموران اورژانس اجتماعی به سر بالینش می ایند و مادر ارام بر گونه اش بوسه ای می زند. اشکهایش را پاک می کند و براه می افتد... 8_