همه خندیدند ولی من عصبانی شدم!

با یک مدیر موفق جلسه داشتم. جلسه در محل دفتر آن ها برگزار می شد. تا به اتاق جلسه برسیم از دو سه راهرو گذشتیم. روی همه دیوارها، جملاتی با این مضمون نوشته شده بود که «زنده باد نظر مخالف». از میان راهروها گذشتیم تا به اتاق جلسه رسیدیم. جلسه آغاز شد. در میانه جلسه صحبت از موضوعی شد که به من مرتبط بود. نظرم را گفتم. با نظر مدیر و دو سه نفری که در جلسه بودند تفاوت داشت. با این وجود بدون ملاحظه و بی کم و کسر نظرم را گفتم. آن ها نظر متفاوتی داشتند. دلایلی که داشتم را مطرح کردم. اما از طرف مقابل دلیلی مطرح نمی شد. بیشتر به چند بنچمارک سطحی از سازمان هایی اشاره می کردند که نه از نظر اندازه، نه از نظر بودجه، نه از نظر بلوغ سازمان با مساله ما همخوان نبود. من هم نپذیرفتم. با آن شعارهایی که در راهرو دیده بودم به خودم بیش از همیشه حق می دادم که نظر مخالفم را بی پروا بگویم. چند مرتبه ای به همین منوال گذشت که در نهایت با واکنش مدیر مواجه شدم. مدیر به من رو کرد و با تمسخر گفت: «حتما این مدل ها را در ام بی ای به شما یاد دادن!» و خندید. حاضرین هم به تبع او خندیدند. برای نقد یک ایده چرا باید با خود من کار داشته باشد؟ یا با تحصیلاتم؟ من نخندیدم. عصبانی شدم! اینجور موقع ها ذهنم دیگر در جلسه نمی ماند. دیگر سازنده عمل نمی کند. مخرب می شود. می رود دنبال جمع کردن شواهدی که ثابت کند نظر این آدم ها هیچ اهمیتی ندارد! این عصبانی شدن و کنترل نشدن ذهن را دوست ندارم. از جمله نقاط قابل بهبودی است که دائم به خودم یادآوری می کنم.البته دقیق تر توضیح بدهم، عصبانی شدن به خاطر یک مساله پیش پا افتاده را دوست ندارم. خود عصبانی شدن را دوست دارم. عصبانی شدن به خاطر مسائل مهم را. در واقع کودکانه رفتارکردن را دوست دارم. دوست دارم ساده ساده باشم. نه خال خالی، نه راه راه. وقتی سفید هم نیستم همه ببینند. توضیحش کمی سخت است ولی به نظرم عصبانی شدن، ناراحت شدن، گریه کردن، بلند خندیدن خیلی خوب است. آدم را واقعی می کند. مهم این است که دلیل این احساسات درست باشد. هر چیزی نباید باعث عصبانیت شود. باید وقتی عصبانی بشویم که ارزشش را دارد. مهم این است که واقعا چیزی که ارزش ندارد اینقدر در ذهنمان بی ارزش باشد که عصبانی‌مان نکند. ولی برای چیزهایی که ارزشش را دارد عصبانی شویم.از پیچیدگی بیزارم. این را البته همه می فهمند. خیلی از اطرافیان نصیحتم می کنند که مشکل تو این است که در موقعیت های پیچیده و در روابط سیاسی سازمانی درست رفتار نمی کنی. همیشه در پاسخ به آن ها گفته ام که علتش نتوانستن است. این بزرگترین دروغی است که در تمام عمرم گفته ام. نمی خواستم. شاید بقیه احساس کنند که هوش ریاضی بالایی دارم، اما خودم می دانم که هوش عاطفی بالاتری دارم. می توانم سیاسی برخورد کنم. می توانم موقعیت را به گونه ای بچینم که آن چه می خواهم را به راحتی به دست بیاورم. بعضا در فشارهای زیاد هم این کار را کرده ام. اما این کار را دوست ندارم.آدم سیاسی روی تک تک حرف هایش فکر می کند که چه اثری می گذارد. قبل از هر کاری، هر رفتاری و هر عکس العملی فکر می کند. من اما دوست دارم رها باشم. دوست دارم احساساتم را بتوانم بدون ملاحظه بروز بدهم. دوست دارم کودک باشم. راست بگویم بدون این که به تبعاتش فکر کنم. به دیگران اعتماد کنم ولو از این اعتماد سوء استفاده می شود. این ها با هم جمع نمی شوند. نمی شود هم سیاسی بود، هم رها بود. نمی شود برای هر حرفی، هر کاری و هر رفتاری دائم به روابط پیچیده فکر کرد ولی ساده بود. به خاطر همین است که بین دوراهی سیاسی رفتار کردن و ساده بودن باید انتخاب کنم. کودکانه رفتار کردن و رها بودن کار سختی است. هم اعتماد به نفس می خواهد و هم انرژی. از طرفی وقتی رها بودن خوب است که دنیا را درست ببینم، قضاوت های واقعی بر اساس شواهد داشته باشم و موضوعات پیش پاافتاده را هضم کنم. این ها مواردی است که در آن خیلی جای بهترشدن دارم.شاید بعضی ها اسم چیزی که من گفتم را بگذارند اصیل بودن. عده ای به زندگی اینجایی و اکنونی تعبیرش کنند. ولی تناقضی در این ها نیست. کودکان اصیل ترین، و اینجا و اکنون‌ترین زندگی را تجربه می کنند. در نگاه اول کودکانه رفتارکردن ممکن است تصویر خوبی در ذهن دیگران ایجاد نکند. ولی خوبی های زیادی دارد. ایجاد اعتماد مهم ترین پیامد کودکانه زیستن است. آدم ها شاید در یک جلسه از دست کسی که راحت حرف هایش را می زند ناراحت شوند ولی در بلندمدت به او اعتماد می کنند. در مورد آدم های سیاسی اما اینگونه نیست. معمولا پس از هر جلسه با این افراد پیچیده، یک پله از نردبان اعتماد به او پایین می آیند.برگردیم به آن جلسه. یکی از بدترین جلساتی بود که تجربه کرده بودم. من یک گوشه رینگ بودم و حاضرین جلسه یکی یکی مشتی حواله‌ام می‌کردند. انگار نه انگار که مهم ترین ارزش آن سازمان طرح آزادانه نظرات بود. این حملات را هم برای خوش‌آمد خودشان انجام می دادند و هم خوش‌آمد مدیرشان. من هم مثل یک مبارز واقعی شکست را نمی پذیرفتم. ایده هایم را مطرح می کردم، بعضا با تندی هم مطرح می کردم و با مخالفت بلادرنگ حاضرین هم مواجه می شدم. این رفت و برگشت های پینگ پنگی بحث دقیقا مخرب ترین نوع بحث کردن است. البته در آن جلسه ما باافتخار انجامش می دادیم. متاسفانه من هم مثل سایر حضار به خودم چندان مسلط نبودم که مانع از این اتفاق شوم. و به آن دامن هم می‌زدم.جلسه در نهایت با توافق حاضرین با هم تمام شد. عملا هر چه گفته بودم را نادیده گرفتند. گذشت. ایده آن ها اجرا شد. با مشکلاتی که پیش بینی کرده بودم مواجه شدند. فکر کردند و مسیر را تغییر دادند و اتفاقا به آن چیزی که من گفته بودم نزدیک کردند. هیچ کس آن موقع نیامد از من و از نظریه های مدیریتی تشکر کند. به هر حال من و این نظریه ها به اتفاق هم مشکلات را پیش بینی کرده بودیم. البته منصفانه بگویم کامل هم پیش بینی نکرده بودیم. در واقع نه ایده ما کامل درست بود نه ایده آن ها. اما اگر در آن جلسه اثربخش بحث می کردیم حتما به نتیجه درست می رسیدیم. ولی اظهارنظر شخصی و تمسخرگونه مدیر در کنار رفتار نادرست من باعث شد سازمان راهی را که با هزینه حداقلی در یک جلسه باید انتخاب می کرد، پس از چند ماه متوجه شود. همه ما در این ماجرا مقصر بودیم.