یک داستان کوتاه: دو مرد و دو زن

۱. عجیب‌ترین واقعه‌ی قرن بود ، با شوهرش وارد رستوران شدند ، حامله بود ! زن من هم حامله بود . به در خیره شده بودم ، بنابرین وقتی وارد شد کاملاً با او چشم توی چشم شدم . برخلاف بقیه ی آدم‌ها که این‌طور مواقع خودشان را به آن راه می‌زنند ما زل زدیم توی چشم‌های هم ، کاری نکردم ، اصلا نمی‌دانستم باید چکار کرد ، کمی باهم پچ‌پچ کردند و بعد به سمت ما آمدند ، قلبم آن قدر تند و محکم می‌زد که قاشق از توی دستانم افتاد .خودش کمی جلوتر و شوهرش پشت سر او می‌آید . توی صورتش نمی‌شود چیزی را خواند ، ناراحتی؟ عصبانی ؟ میخواهد با مسخره بازی مرا بترساند ؟وقتی به چند قدمی ما رسیدند لبخندی روی لبانش نشست ، اما هنوز هم مبهم است ، تمام زندگی ام جلوی چشمانم آمده ، این عاقبتی است که روزی گریبانم را می‌گرفت ، اما حالا و اینجا؟من و زنم تازه با هم سازش کرده ایم ، نمیدانم سر کدام بهانه ی بچگانه چند روزیست که باهم سر سنگین بودیم و این رستوران آمدن یکجورایی تنها راه حل من بود برای اینکه راضی اش کنم که بماند ، حالا این لبخند به راحتی می‌تواند تمام زندگی‌ام را بفرستد روی هوا ...مردها نشستیم روی تخت سفره‌خانه ، دخترها در کسری از ثانیه مثل دو تا دوست قدیمی نشستند روی تخت روبرویی و شروع کردند به صحبت ، صحبت می‌کردند و می‌خندیدند ؛ گاهی به ما نگاه می‌کردند ، گرمای آتش زیر خاکستر را می‌شد از دور هم حس کرد ، سیگاری درآوردم ، یکی هم به شوهر او تعارف کردم ، همانطور که دست به سینه صاف نشسته بود و دخترها را نگاه می‌کرد فقط کف دستش را بلند کرد که یعنی نه ، سیگار را آتش زدم ، دودش را طوری بیرون دادم که جلوی چشمانم ابری تشکیل داد ، آرام شدم ، حالا من و سیگار فقط چند نفس فرصت داشتیم ...2.مردک احمق!حالا تو از کجا پیدایت شد؟ حالا ؟ امروز و دقیقاً اینجا ؟اگر خودم اتفاقی این سفره‌خانه را انتخاب نکرده بودم فکر می‌کردم اینها همه‌اش نقشه است که مرا خراب کنند ، اصلاً از اولش هم نباید خودم را گرفتار این دو تا می‌کردم . پدرم راست می‌گفت :" آدم برای چیزی که تقدیرش باشد لازم نیست بجنگد"اصلاً من واقعا دوستش دارم ، فرقی هم ندارد ، هر چیزی می‌خواهد بشود ، بشود ...اما این مردک احمق ، دلم می‌خواهد گردنش را بشکنم ، بوی سیگارش دارد خفه ام می‌کند ، کاش تعارفش را قبول می‌کردم ، یعنی منظوری داشته و عمداً کاری کرده که من سر از این سفره خانه در بیاورم؟باید کاری کنم! نباید اجازه بدهم این بچه فوکولی با آن چشم‌های رنگی‌اش زندگی مرا خراب کند ، اما چه کار کنم ؟ می‌ترسم چیزی بگویم کار از این هم که هست بدتر بشود ، نگهش می‌دارم ، حرفی از طلاق نمی‌زنم ، پای همه‌ی گندکاری‌هایش هم می‌مانم ، آن بچه ! آن بچه که به دنیا بیاید تمام این نامهربانی‌ها ، تمام این نقشه‌ها و تمام این مسخره بازی‌ها دیگر مهم نیست ، بعد مادرش هر غلطی خواست بکند !اما من دوستش دارم !باید کاری کنم ؟ نمی‌دانم ! کاش لال می‌شدم و اصرار نمی‌کردم بیایم اینجا ، نکند فکر کند این نقشه‌ی من بوده ! خدایا ! باید بهش برسانم که من نمی‌دانستم این مردک متظاهر با آن زن بی‌ریختش اینجاست . شاید بهتر باشد بلندش کنم برویم سر یک میز دیگر و یا اصلاً از اینجا بزنیم بیرون ...3.بیچاره‌ها ، از قیافه‌ هایشان معلوم است هر دو تا بدجور قاطی کرده‌اند ، زل زده‌اند به ما ، از همین جا هم می‌شود صدای توی مغزشان را شنید ، آن نگاه خیلی آشناست ، شاید اگر کمی صبر می‌کردم حالا ما دو تا اینجا نشسته بودیم ، بی‌آنکه هیچ زن یا مرد اضافی مزاحممان باشد ، نباید فکرش را بکنم ، این چیزی است که گذشته است ، حالا باید به خودم فکر کنم ، من خودم را می‌شناسم ، الان چون زنش را اینجا دیده‌ام کمی حسودی می‌کنم ولی ...نه ! نباید ، درست نیست ، حالا زندگی دو نفر به من وابسته است ، چشمهاش را نگاه کن ، با تمام فکرهای احمقانه‌اش ، هوز وقتی مرا نگاه می‌کند چشمهایش مثل یک پسربچه برق می‌زند، هرچند این چشم‌ها مرا یاد وقتی می‌اندازد که اولین بار حس کردم موجودی هستم که دوست داشته شده‌ام ، حس خوبی است ، کاش قدرش را میدانستم ، البته تقصیر خودش بود ، او خودش در قفس را باز کرد ولی خوب ! بلد نبود چطور یک پرنده را باید جَلد کرد ، دستش را باز کرد و مرا پراند .حالا ! حالا چرا باید دوباره بخواهم به آن چشم‌ها خیره بشوم ؟ چون هنوز دلم می‌خواهد ؟ ولی الان زندگی دو نفر به من وابسته است! نمی‌دانم ، حالا که فکرش را می‌کنم می‌بینم هنوز هم امیدی به او هست ، بهتراست یک بار دیگر بهش فرصت بدهم ، شاید بهتر باشد یک لبخند مهمانش کنم ، چطوری بود؟4.باورم نمی‌شود . اینجا نشسته باشد روبروی من ، الان باید به او چه حسی داشته باشم ، الان من خواهرشوهر او هستم یا هوویش؟ برادرم را نگاه کن ، طوری زنش را نگاه می‌کند که انگار تا حالا او را ندیده ، بی چشم و رو یادش رفته اگر ثروت بابای فراری من نبود حالا آه نداشت با ناله سودا کند ، نشسته روبروی من طوری رفتار می‌کند که انگار توی این معامله کلاه سرش رفته ، کار دنیا همین‌طور است ، آخرش همان کاری را می‌کند که دلش می‌خواهد ، ولی دنیا این بار را کور خوانده است . فکر کرده‌اند خیلی زرنگ تشریف دارند ، با خودشان گفته اند حالا که خودمان را انداخته‌ایم روی مال و اموال این خواهر و برادر فلک زده یک بهانه‌ی جور می‌کنیم و ولشان می‌کنیم بروند پی کارشان ، باشد ، حالا که اینطور شد اصلاً طلاق بی طلاق ، به لج این دختره‌ی نخراشیده هم که شده دو دستی می‌چسبم به شوهرم ، این هم از قیافه‌اش معلوم است آن پسر پر شر و شور چند سال پیش نیست که تمام فکر و ذکرش دختربازی بود ، حق هم دارد ، مزه‌ی پول زیر زبانش آمده فهمیده چشمه از کدام طرف است . هر مرد دیگری هم با آن قیافه و ظاهر که بود ممکن بود کمی بلغزد ، عیبی ندارد می‌شود بخشیدش ، می‌دانم ته قلبش یکمی دوستم دارد ، حالا درست است که از اولش هم با کلک بازی این برادر احمق را خام کرد که به مال و اموال من برسد ولی حالا که چشمم به این سلیته افتاد، نمی‌گذارم به این راحتی شوهرم از دستم برود ، باید بهش حالی کنم که دوستش دارم ، باید یکم عشوه بیایم ، چطوری بود؟