دنیای بدون مرز- داستانی تقریبا کوتاه

سلام. من همچنان درختم و درحالی که تنها ده پونزده ثانیه وقت دارم که توجه شمارو جلب کنم باهاتون خداحافظی می کنم. آخه چه قدر شما آدما کم حوصله شدید!پسرکی که تا چیزش، تا کمرش رفته بود توی گل هم به خاطر اینکه متن پادکستو پر کنیم دیروز اومد اینجا و به من گفت که می خواد بذاره بره و اعصابش گور خری شده و دیگههه تحمل این وضعو نداره. دییگه تحمل این آدمارو نداره.یکم فکر کردم و بهش گفتم:«ببین ما درختا برخلاف شما آدما خیلی زیر حرفامون می زنیم کلا. درسته که بهت گفتم بیا برو مهاجرت کن. اما حالا که فکر می کنم یه راه دیگه هم وجود داره.»ببین ما به جای اینکه ویزا بگیریم تورو بفرستیم یه کشور دیگه، کره ی زمین و یه کشور می کنیم! مرزارو خط می زنیم. دنیارو بی مرز می کنیم. اینجوری همه مشکلات بشریت به طور کامل حل میشه. مشکل ویزا هم حل خواهد شد. جنگ هم تمام خواهد شد. تو هم خوب می شی. اصن یه وضعی میشه.همه بشیم یه کشورگفت تو اصلا می دونی از چی داری حرف می زنی؟ کره زمین بدون مرز؟ دیگه چی ؟ چشمم روشن. باز این هالییود شما درختارو تحت تاثیر قرار داده. اینم یه برنامه دیگه از غرب جهان خواره دیگه. برنامتون اینه که بیاید همه ی مارو بخوارید بی مرز و بند و بار کنید دیگه؟ دشمن درختم برامون نذاشته.گفتم چی میگی پسر جان؟ از هر صد نفری که روی این کره ی خاکی آبی مایل به قهوه ای دماغ دارند و زیر تیغ جراحی آن سوراخ های دماغشان را کوچیک نکردند و می تونن بدون مشکل نفس بکشند، یک نفر به اجبارررر دور از خونه زندگی می کنه. از سال های دور در کشور ما داستان تلخ مهاجرت شروع شده و انگار بعضی داستان ها هیچ وقت تمام نمی شن. دسته اول بعد از انقلاب فرهنگی گذاشتند رفتند. بعد جنگ شد و بعضی های دیگه رفتن. سال ها آمدند و رفتن و دوباره در دوره ی عزیز دل برادر، کاپشن قشنگ روزگار، دوستدار مادر چاوز و مشاور آتشنشانی در زمینه جاهایی که می سوزه، روند فرار مغز ها جدی تر شد.خوشتیپحالا فرض کن مرزی نبود! دیگه کی می خواست از خونه خودش بدزده ببره تو خونه خودش؟کی می خواست مث گراز یورش ببره به خونه خودش؟کدوم دیوار کشی مثل عمو می خواست بین خونه خودش و خونه خودش دیوار بکشه؟ اصلا کی می خواست دیگه چیزی رو برای منافع به اصطلاح ملی خودش بکشه؟ می خواست دیوار باشه یا دیوار نباشه.دنیا باید بی مرز بشه. اینو من درخت نباید بگم. شما آدما دارید چه نوع قهوه ای می خورید واقعا؟ چرا اینقد شلید؟پسرک گفت اصلا فرض کن ما می خوایم که دنیا بی مرز شه. باید چه پودر وانیلی بخوریم که زیبا شه شرایط؟گفتم والا خیلی سادست. کافیه ملت تمام عالم سر دو تا قضیه به تفاهم برسناولیش اینه که سر تفاوت ها جامه های خودشون رو ندرن و این ممه رو بدن لولو ببره و با همون شیر خشکی که دارن کنار بیان.دومیش اینه که سر یه سری کلیات به تفاهم برسن و همه رو با هم وصلت بدیم.پسرک گفت این ممکن نیست. تو توی داستان ها زندگی می کنی. یکم واقعی باش.گفتم:ببین! این اتفاق جدیدی نیست. در حقیقت قبل از جنگ جهانی اول ما چیزی مثل مرز های امروزی نداشتیم. بعد اون اتفاق اومدن چارتا خط از لای کوه و دریا و من درخت رد کردن که سیاست مدارا پشت همون خط ها خرخره همدیگرو بجون و فاصله مجازو رعایت کنن.نوشتن عنوان برای عکس اختیاریهبعدشم همین الانم دنیا بی مرزه. تو شیلتر فکنتو روشن کنی میری جاهایی که ... جاهایی در آمریکا که هنوز خودشونم کشف نکردن لعنتیا.پسرک گفت: ببین داری چرت می گی دیگه. هم وقت خودتو می گیری هم این چارتا شنوده ای که داری. ما آدما تعصب داریم. روی تیم مورد علاقمون تعصب داریم. ما روی آب و خاکمون تعصب داریم. روی تاریخمون. ما همسایه های خودمونو موش خور و به درد نخور می دونیم و در حالی که اونا سوار مازراتی ان و ما سوار پراید، خودمونو برتر و پاک تر و باکلاس تر از اونا می بینیم.پلیس دبیگفتم ببین پسر جان. هیچ آدمی با تعصب به دنیا نیومده. اینجوری نبوده که لحظه ای که به دنیا میاد با اخم به دکتر نگاه کنه و بگه دهنت سرویس آقای دکتر، کارتخوانم که نداری! تعصب از خانواده میاد. از فرهنگ میاد. ما شکست هامونو زیر کوهی از تعصب به دست فراموشی می دیم. روی یه چیزی تعصب داریم و اونو همیشه برنده می خوایم و نقطه مقابلشو همیشه بازنده. با همیشه برنده خواهی چیزی که روش تعصب داریم، شکست های خودمون رو جبران می کنیم! میشه با یاد دادن انتقاد پذیری و توضیح دادن اینجور چیزا به بچه هاتون تو مدرسه ها، به جای واکنش نمک با تف لیموشیرین و حل کردن مسئله ی مرگ و زندگی توپی که انداختیم بالا و اگه حالا سرعتشو حساب نکنیم به سه قسمت مساوی تقسیم می شیم ، این قضیه رو حل کنید.الآن خداوکیلی یه درخت متعصب به من نشون بده! بابا رو سیستم آموزشیتون کار کنید! ایران و ترکیه و آلمان و روسیه نداره! کلا رو سیستم آموزشیتون مشکل داره! ما که درختیم انواع مختلف داریم! بعد شما آدما می خواید همه رو بدید تو یه سیستم، از اونور یه مشت کارمندی که اتفاقا با زندگی روتینش کلی هم خلاقه تحویل بگیرید!!پسرک گفت من دیگه پیش تو نمیام. بابا ما آدما این همه لب و لوچه پروتزی و زبان و اینا داریم، اندازه تو زر نمی زنیم! خدا درختو شناخت بهش دهن نداد والا!اینا که میگی همش درست اصلا! الان که کاریش نمی شه کرد! یه پادکست می دی هر چند وقت یه بار، کلا دیویست نفرم دور هم نیستید و بعدم می خوای زمین و ساکنانش رو تند و تند تکون بدی!فعلا دنیای داستان ها با واقعیت یه کوچولو تفاوت داره. راست می گی درخت. این تفاوت ابدی نیست. آرزو های تو همشون واقعین. واقعین چون تو باورشون داری. ولی من دارم می رم. حداقل برای یه مدت.متنی که خوندید متن ناقص یک پادکسته!همواره با نظرات شما نویسنده بهتری می شم :)