ارزیابی نماتدهای حشره‌ زای بیماری‌ زا علیه مگس (مقاله ترجمه شده)

چکیدهشیوع شش گونه نماتد بیمارگر حشرات در برابرBactrocera oleae مقایسه شد. سطوح آلودگی مشابه زمانی مشابه شد که لارو سن سوم در معرض IJs ها در سوبستر های خاک گلدانی قرار گرفتند. وقتی IJs بر روی زیتون های افتاده آلوده اسپری شدند، بسیاری از لارو ها در زیتون های فراوری شده علاوه بر خاک مردند. Steinernema feltiae موجب بالاترین مرگ ومیر کلی 67.9 درصد شد. به علاوه، سه ازمایش برای بهینه سازی دوره زمانی برای کاربرد مزرعه ای S. Feltiae انجام شد.1- فراوانی لارو های مگس در زیتون های افتاده در دوره 2006-2007 با بالاترین تعدد لاور های حساس در هر 100 زیتون مشاهده شده طی دسامبر 2006 براورد شد2-کارایی S. feltiae در برابر لارو مگس به استعمال پس از IJ تعیین شد. B. oleae به سوبسترا قبل و بعد از استعمال نماتد در سطوح مشابه آلوده شد.3- اثر سه رژیم دمایی متناظر با اکتبر تا دسامبر در دیوس کالیفرنیا بر بقا و آلودگی S. feltiae تعیین شد. بعد از 8 هفته، لارو های سن سوم در تیمار 3-12 درجه، بالاترین سرعت بقا را نشان دادند. با این حال دمای سرد به طور معنی داری آلودگی و شیوع S. feltiae کاهش داد. نتایج نشان دهنده این است که لارو بالغ B. oleae به عفونت EPN هم در خاک و هم در زیتون های الوده حساس است. S. feltiae به عنوان کارامد ترین گونه، پتانسیل توقف رشد B. oleae را دارد. پیشنهاد ما این است که نوامبر زمان بهینه برای استعمال میدانی S. feltiae در کالیفرنیای شمالی است.مقدمهمگس میوه زیتون Bactrocera oleae (Rossi)، مهم ترین آفت حشره ای درختان زیتون در سرتاسر دنیا است (رایس 2000). این مگس برای اولین بار در 1998 در اکتبر در کالیفرنیا مشاهده شده و اگنون در بسیاری از منطق کشت زیتون در این ایالت منتشر شده است (رایس و همکاران 2003). در طبیعت، این آفت چند نسله تنها در میوه زیتون تولید مثل می کند( جانسون و همکاران 2006). اولین افراد بالغ در هر سال در بهار به دنیا امده و تخم گذاری در زیر پوست زیتون هایی انجام می شود که بر روی درختان سال قبل باقی مانده اند. لارو بر روی گوشت میوه تغذیه کرده و از این روی سه نسل خود را قبل از شفیرگی کامل می کنند. در طی ماه های گرم تر سال، شفیرگی در درون میوه رخ می دهد (رایس 2000). با گذشت زمان، نسبت زیادی از لارو ها میوه ها در سومین نسل ترک می کنند یا بعد از این که میوه بر روی زمین افتاد و یا زمانی که آن ها هنوز بر روی درخت قرار دارند. آن ها سپس شفیره شده و در زمستان در خاک می مانند(کاپتوس و فلچر 1984) در عمق 1-4 سانتی متر است (دیمو و همکارا 2003). آلودگی توسط B. Oleae موجب می شود تا میوه به طور نارس بیفتد و کیفیت میوه هم در زیتون های جعبه ای و همه زیتون های روغنی کاهش می یابد (Michelakis and Neuenschwander, 1983; Kapatos and Fletcher, 1983).امروزه، ابزار مدیریتی اصلی برای B. oleae متشکل از کاربرد و استعمال مواد آفت کش بر اساس اسپینوزاد می باشد.(جانسون و همکاران 2006) اگرچه اسپینوزاد به صورت یک ترکیب کم خطر طبقه بندی می شود، توسعه راهبرد های ایمن از نظر محیطی و پایدار تضمین می شود. این راهبرد ها شامل استفاده از نماتد های بیمار گر حشرات در برابر مراحلی از مگس هایی می باشند که در مرحله زمستانه در تماس با خاک هستند. به دلیل نگرانی های ایمنی مربوط به استعمال شیمیایی و سطح کم موردنیاز برای تیمار، استفاده از نماتد های بیمار گر حشرات یک روش ایمن و اقتصادی برای مدیریت B. oleae در حیات خانه و اراضی عمومی است که هر دوی آن ها منابع مهم آلودگی باغ های تجاری محسوب می شود.مواد و روش ها نماتد ها و حشراتSteinernema feltiae(SN strain),S. carpocapsae(All strain)، S. riobrave, S. glaseri(Steiner) (NC strain),Heterorhabditis bacteriophora Poinar, H. marelatusLiu و Berry در سومین نسلGalleria mellonella در دمای اتاق کشت شد. لارو های عفونی و بیمارگر در دام های سفید بر اساس روش Kaya and Stock (1997) برداشت شدند. اطلاعات بیشتر در مورد نماتد ها برای آزمایشات خاص ارایه شده است. S. feltiae تنها در آزمایشات کارایی استفاده شد.نتایج حساسیت به نماتد ازمایش 1همه شش گونه EPNs B. oleae را در سطوح یکسان الوده کردند. S. feltiae 100 درصد لارو های پیشنهادی را الوده کرده و S. riobraveوS. Glaseri موجب کم ترین سطح 76 درصد شدند. بسیاری از لارو های در معرض نماتد به صورت شفیره مردند به جز انواع الوده شده توسطS. Feltiaeکه همه آن ها قبل از شفیرگی مردند. آزمایش 2همه شش گونه EPNایجاد مرگ و میر بیشتری نسبت به شاهد نشان دادند که در آن هیچ گونه آلودگی دیده نشد: S. feltiae کارامد ترین گونه بود و این موجب ایجاد الودگی67.9% شد. سطج الودگی درون زیتون ها و حاک نیز در جدول 1ارایه شده است. همه لارو های الوده شده 3 میلی متر یا بزرگ تر بودند. شفیره های الوده تنها در خاک دیده شدند. به دلیل دسترسی متغیر لارو B. oleae علی رغم ترکیب زیتون های جمع اوری شده، تعداد کل لارو ها و شفره ها در میان تیمار ها متفاوت بودند. بحثنتایج ما نشان می دهد که لاروB. Oleae که سه میلی متر و بزرگ تر است حساس به الودگی EPN نه تنها در خاک بوده بلکه درون زیتون های افتاده وجود داشتند. این می تواند فرصت را برای نماتد ها برای استفاده علیه B. oleae فراهم می کند زیرا بسیاری از زیتون های الوده که به زمین در انتهای فصل می افتند دارای لارو بالغ می باشند. این یافته ها نشان می دهند که S. feltiae قادر به بقا و عفونی برای B. oleae در دما های پاییز و ا وایل زمستان می شود به خصوص زمانی که لارو ها زیر درختان زیتون به تعداد زیاد بر روی خاک در شرایط اقلیمی مشابه افتادند. از این روی S. feltiae یک عامل کنترل زیستی برای کاهش جمعیت های زمستانه B. oleae است پیشنهاد ما این است که ماه نوامبر زمان بهینه برای استعمال S. feltiae بر علیه B. oleae در مزرعه کارولینای شمالی به دلیل شرایط دمایی و رطوبتی آن است.لارو های نسل سوم حساسیت مشابهی به الودگی توسط سویه های SteinernemaوHeterorhabditisنشان دادند به خصوص زمانی که در معرض نماتد ها در سوبتسرای خاک گلدان و شن قرار گرفتند. بسیاری از لارو ها به صورت شفیره مردند که مشابه با نتایج مربوط به R. indifferens در معرض S. feltiae و S. carpocapsae است((Patterson Stark and Lacey, 1999; Yee and Lacey, 2003).هم چنین C. capitata, Dacus dorsalisHendel و D. cucurbitaeCoquillet در معرض S. carpocapsae نیز به صورت لارو الوده شدند ولی بعد از شفیرگی مردندو S. feltiae موجب مرگ ومیر 100 درصد قبل از شفیرگی شدند زیرا لارو های مگس در طی چند ساعت بعد از ترک میوه در دمای 25 درجه شفیره شدند. این ناشی از پاتوژنسیته بالا و یا درجه پاتوژنسیته بالا است. وقتی S. feltiae در برابر C. capitata تست شدند، عملکرد بهتری از S. riobrave داشتند( گازیت و همکاران 2000).وقتی گونه های EPNبر روی زیتون های الوده به مگس زیتون اعمال شدند،دارای سطوح الودگی متفاوتی با S. feltiae بودند که به عنوان عفونی ترین گروه بود. این ازمایش مطابق باشرابط طبیعی بود که در آن پتانسیل نماتد ها برای الودگی لارو های درون زیتون موجب بهبود کارایی ان ها می شود. یک زیتون افتاده همراه یا بدون سوراخ خروجی، دارای بیش از یک لارو در مراحل مختلف است. وقتی که زیتون ها جمع اوری شدند، نمی دانستیم که کدام یک الوده و کدام یک سالم است و از این روی 120 زینون در هر تکرار در نظر گرفته شدند و هدف داشتن تعداد کافی از گونه های الوده بود. حساسیت منحصر به فرد لارو های 3 میلی متری و بزرگ تر تاشی از خروج و انتشار دی اکسید کربن بالا است که نماتد جذب می کند( لوییس و همکاران1993) و منافذ طبیعی بزرگ آن ها از مهم ترین درگاه های ورودی لارو های نسل سوم است( گریف و همکاران 2005).بسیاری از لارو های درون زیتون های تیمار شده که نشان می دهد لارو های نسل سوم قادر به یافتن آن ها قبل از خروج می باشند، نماتد ها به احتمال زیاد وارد کانال های تغذیه ای در زیتون ها از طریق منافذ خروجی می شوند به طور مشابه S. feltiaeو S. carpocapsae موجب الودگی لارو های Anaplophora glabipennis درون کانال های سوراخ شده در رژیم غذایی مصنوعی شد( فالون و همکاران 2004). به علاوه، LeBeck et al. (1993) اثبات کردند که S. carpocapsae وارد برگ های Liriomyza trifolii از طریق منافذ تخم گذاری شدند. گونه های EPN به گونه های کمین کننده که دارای راهبرد غذایابی بشین و منتظر بمان استفاده می کنند و گشت زن، یعنی آن هایی که به جست و جوی میزبان می پردازند(S. glaseri) و یا بینابین(S. feltiaeandS. riobrave )، تقسیم می شوند( کمپل و لوییس 2002). نوع گشت زن S. glaseri لارو ها راکشته و در حالی که درون زیتون همانند S. feltiaeو S. carpocapsae باقی می مانند. از این روی حتی گونه های کمین کننده به اندازه کافی حرکت کرده و لارو را الوده می کنند. نتایج مشابه در تست های میدانی باcarpocapsaeدر برابرAmyelois transitella مشاهده شدند که در میوه پسته افتاده در زمستان باقی می مانند( سیگل و همکاران 2004).در براورد جمعیت لارویB. Oleae درون زیتونهای افتاده، زیتون های جمع اوری شده در سه تاریخ نمونه برداری دسامبر 2006 دارای بالاترین تعداد لاروهای سه میلی متر و بزرگ تر بودند که به آلودگی و بیمار ی توسط S. feltiae حساس بودند. با این حال، دماها طی این دوره، برای استعال ایده ال نمی باشد. وقتی که افتادن میوه ها شروع می شود، نسبت زیادی از لارو ها از میوه هایی که هنوز در روی درختان هستند برای شفیره شدن در خاک شروع می شود( کاپتوس و فلچر 1984). این نسبت در مطالعه ما تعیین نشد. از این روی داده ها تنها نشان دهنده بخشی از لارو هایی هستند که اهداف بالقوه در استعمال EPNمی باشند. با این وجود، نتایج ما را می توان معرف جمعیت لارویB. Oleaeدر نظر گرفت که حساس به S. feltiae است.برای تعیین دوره زمانی بهینه طی فصل برای کاربرد و استعمال مزرعه ای گونه های EPNانتخاب شده، برای بررسی اثرات عوامل غیر زنده بر روی بقای EPN و بیماری طی دوره زمانی بالقوه ضروری است. دما یکی از عوامل مهم محدود کننده فعالیت های EPN است( کریفین 1993، کروال و همکاران 1994) زیرا بر نمو( کایا 1977)، رفتار تغذیه( بیرز و پینر 1981)، بیماری((Molyneux, 1986; Saunders and Webster, 1999; Chen et al., 2003) نماتد ها اثر دارد. مقادیر پایین و بالای موسط طی ژانویه، فوریه و مارس در دسامبر، نوامبر و اکتبر دیده شدند که شامل رژیم های دمایی سه ماهه بودند.آزمایش بقای لارو های نسل سوم نشان داد لارو های سومین نسلS. Feltiae قادر به تحمل دمای پایین بوده و در طی ماه های نوامبر و دسامبر در کالیفرینا تحت هوای سرد زنده می مانند وقتی که بقای S. feltiae در سه دما با دمای حداقل حداکثر 3-12،6-18 و 10-27 در طی 8 هفته ارزیابی شده و لارو های نسل سوم در سرد ترین دما بالاترین بقا را در انتهای ازمایش نشان داد. اگرچه برای تیمار متوسط در مقایسه با سرد ترین رژیم در طی سه هفته کم تر بود، لارو های سومین نسل در رژیم اول سرعت بقای بالایی را به طور متوسط برای 5 هفته اول نشان دادند. S. feltiae مقاوم به سرما بوده و به دماهای سرد تر سازگار تر است((Grewal et al., 1994; Wright, 1992;Hazir et al., 2001)..اگرچه دماهای پایین اثر منفی بر تحرکS.feltiaeدارد، EPN به طور لعال به جست و جوی الوده کردن B. oleae در طی 72 ساعت با توچه به دمای بهینه می کند.دما یک عامل مهم در الودگی EPNs((Griffin, 1993; Hazir et al., 2001)). وقتی لارو های G. mellonella در معرضS. Feltiae در تیمار های دمایی قرار داده شدند، مرگ و میر لاروی به طور معنی داری در سرد ترین رژیم پایین تر بود. مشابه با نتایج ما، S. feltiae موچب الودگی لارو G. mellonella در دمای 8 درجه برای 10 روز اولیه انکوباسیون شد( ساندرز و بستر 1999). در مطالعات دیکر،S. feltiae موجب آلوده شدن لارو Delia radicum بعد از 4 روز در 10 درجه شده و مرگ و میر لارو G. mellonella بعد از 5 روز در دمای 8 درجه 50 درصد بود( گریول و همکاران 1994). مرک و میر های مشابه ناشی از S. feltiae در تیمار های متوسط و گرم ترین نشان می دهد که دمای پایین طی ماه نوامبر در مقایسه با اکتبر، اثری بر عفونت S. feltiae نداشت.نتایج نشان می دهد که سرد ترین رژیم موجب الودگی و بیماری نهان شد( براون و همکاران 2002). EPNمی تواند از این راهبرد برای بقا تحت شرایط سرد و زمستانه درون میزبان استفاده کند. با این حال، مرگ و میر ناشی از S. feltiaeبعد از انتقال بارو به دمای 25 درجه پایین بود. از این رویS. Feltiaeانتظار نمی رود که موجب مرگ و میر قابل توجهی در دامنه دمایی شود. تاخیر در الودگی برای سایر گونه های EPN گزارش شده است. براون و همکاران 2002 نشان داد که 100 درصد لارو mellonella که در معرضS. Carpocapsae در 5 درصد زنده باقی ماندند، در 72 ساعت پس از انتقال به 25 درجه مرد.S. feltiae که که قبلا به خاک اعمال شده بود، موجب الوده شدن B. oleae زیتون ها در حاک شد. یافته های ما نشان می دهد که S. feltiae در برابر B. oleae افتاده در حاک بعد از استعمال EPNموثر بود و زمانیکه شرایط بهینه وجود داشته باشد،B. oleae قادر به بقا خواهد بود. این موجب افزایش انعطاف پذیری در زمان بندی استعمالS. Feltiae و تعداد استعمال ها شده و از این روی فرصت را برای طرح های مدیریتی B. oleaeفراهم کرد. پیشنهاد زمان بهینه بین استعمال EPNو لاروB. Oleaeافتاده در خاک نیاز به مطالعه بیشتر دارد.این مقاله ISI در سال 2009 در نشریه الزویر و در مجله کنترل بیولوژیکی، توسط گروه های حشره شناسی منتشر شده و در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله ارزیابی نماتدهای حشره‌ زای بیماری‌ زا علیه مگس در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.