بخشی از خوابهای من !

هرچقدر شما می‌دانید ، من هم می‌دانم که اینجا چکار می‌کنم! من توی صحرا لای علف‌ها خوابیده و غرق توی رویای رنگی خودم بودم . هنوز هم گرمای آن خواب و شیرینی آن رویا را یادم هست. حالا بعضی‌ها می‌گویند من با سیل آمده‌ام و چون سرم به سنگی ، چوبی چیزی خورده است حافظه‌ام را از دست داده‌ام. این‌ها با من خیلی هم خوب رفتار می‌کردند، راستش اوضاع چندان هم بد نبود . راستش چند صد متر آنطرف‌تر از جایی که من خوابیده بودم و این‌ها مرا پیدا کردند یک ماشین گرانقیمت همراه سیل به گل نشسته بود. هر کسی چیزی می‌گفت، بعضی‌ها می‌گفتند من آدم پول‌داری هستم که با ماشینم به دل آب زده‌ام و سیل مرا با خودش به اینجا آورده، بعضی‌ها می‌گفتند سیل سر راهش از مناطق بالا دست زده توی ویلاهایی که پول‌دارها روی کوه درست کرده‌اند و مرا به همراه ماشینم که توی حیاط ویلا پارک بوده آورده پایین دست، از این نظر من شاید فقط سرایدار یک آدم پولدار بوده‌ام، بِه از شما نباشند آدم‌های بدی نبودند، بالاخره بعضی‌ها می‌گفتند حالا هر چی! میزبانی از یک آدم پولدار خودش یک جور سرمایه‌گذاری است ، همان بعضی‌ها می‌گفتند بالاخره که حافظه‌اش بر می‌گردد یا شاید کس و کارش آمدند پی کارش را گرفتند . اصلا اوضاع با همان خوابی که دیدم خیلی فرقی هم نداشت و اگر سر و کله گروه دوم پیدا نمی‌شد شاید در بیداری هم می‌توانستم به وصال یاری برسم . یکی از آن لعبتکانی که قرار بود با استفاده از نسیان من _ به عقیده‌ی بعضی‌ها فراموشی موقت_ در زمین یک آدم پولدار یا حداقل سرایدار یک آدم پول دار سرمایه گذاری شوند. حالا رسیدیم به گروه دوم، خدا ایشان را نبخشد، این‌ها وقتی دیدند رفتار ما خیلی شبیه خیلی‌هاست و فقط با لبخند اطراف را نگاه می‌کنیم انگار نه انگار که چه ! آنوقت تنبان‌ها را کمی بالا کشیدند و نشستند و بلند شدند و گفتند " اِلا و بالله که این آدم نیست، این فرشته‌ای آسمانی است که خدا فرستاده و آمده که برکت برساند و اِل و بِل " حال گویا آن شب که ما فردایش سر و کله‌مان توی این بهشت گمشده پیدا شده، چند گاو که از قضا خیلی هم سخت می‌زاییده‌اند، براحتی زاییده‌اند و از قضا گوساله‌ها هم همه ماده بوده‌اند، بعضی‌ها می‌گفتند رونق باران و بلند شدن جوها و گندم‌ها همه از برکت وجود این تازه یافته است و ماشین و خانه و ویلا را ول کن ، یک‌سال دیگر که این ملک مقرب را بین خودمان نگه داریم آنوقت شاید نعمت خدا دو برابر بر ما نازل شود و اِل شود و بل که بماند . بله ! البته ما هم اولش مثل شما خیال خام برمان داشت و کمی از اشعار فرانسوی را که کم کم یادمان می‌آمد برای خودمان بلغور می‌کردیم و وای که چه بعضی‌ها نبودند که ذوق مرگ می‌شدند ولی خوب حالا خوب می‌دانم چرا ملائک با این بلاد کاری ندارند. چشمتان روز بد نبیند، این گروه دوم خیر ندیده‌ها که زورشان هم کم نبود ما را با چوب و چماق از گروه اول ربودند و در چشم به هم زدنی خواب‌هایمان بد تعبیر شد . تا بخودمان آمدیم شده بودیم مسوول زایمان مادیان‌ها و ورد و تف ما شده بود برگه‌ی گارانتی ماده بودن گوساله‌ها! چیز دیگرمان برکت گندم زارها بود و چون ته مانده ما شفا بود به جان شما نباشد یک لقمه هم بی‌مکافات کوفت نکردم . اما وقتی آدم انقدر بد شانس باشد که با سیل بیاید همین می‌شود دیگر، باز خوش به حال باد آورده‌ها، لااقل باد می‌بردشان، اما ما؟! باید صبر میکردیم تا سیل بعدی که از قضا هر صد سال یکبار هم گذارش به این بیابان نمی‌افتد . بعد از چندی همان گروه اول که حالا فکر می‌کردند گروه دوم کمی بعد با معجزه دو قلو زایی میش‌ها ، می‌شوند سرور ممالک محصوره و ممنوعه‌ی دنیا باز تنبان‌ها را کمی بالا کشیدند و نشستند و این‌بار بلند نشدند که این یارو ملائکه که نیست بماند، خود شیطان است و این قد کشیدن گندم و جو و زایش گوساله‌ها همه برای آن است که جماعت را مسحور کند و از خود بیخود . ای لعنت به ما که هرچقدر هم زور زدیم حتی یکی از این مادیان‌ها هم درست و حسابی نزایید و آن میش‌های لعنتی هم که فقط آدم را همین‌طور خونسرد نگاه می‌کنند . حالا من مانده‌ام با گروه دومی که خودشان را زده‌اند به آن راه که تا حالا نشده بود بچه اسب قاطر شود و شاید ملائک دلش نمی‌خواهد به ما کمک کند و گروه اولی که حسابی خوش خوشانشان است و منتظر که گندم‌ها را هم ملخ بزند و بعد بیافتند به جان ما .هنرنمایی حین صحبت تلفنی،?