اگر بخوایم ،می تونیم...(از نوع غیر شعار)

چهار سال گذشت و من با تجویز اشتباه نهمین دکتر به خودم اومدم که یه جای کار می لنگه از جام بلند شدم کلی سختی کشیدم اولش، ولی بلند شدم از جام و روز به روز حالم داشت بهتر می شد و اتفاقای خوب داشت می افتاد فهمیدم دوباره می شه خندید، دوباره می شه آرزو کرد آرزوهای خیلی قشنگ به جای این که حسرت خورد و باور کرد چیزی رو که نبودم.هرروز چیزای جدید دلم می خواست و می خواد دوست دارم خیلی چیزها رو یاد بگیرم.منی که به سقف زل می زدم و اشک می ریختم و افسوس می خوردم ،الان سرم شلوغ شده .فهمیدم اگر خودت رو دوست داشته باشی دیگه احساس تنهایی نمی کنی و هر روز دلت می خواد خودت رو موفق تر ببینی و زندگی عالی برای خودت بسازی و یه روزی اینقدر قوی بشی و صبر داشته باشی که بتونی به آدمایی که مثل تو بودن کمک کنی .امسال شاید اولین سالی بود که من از خدا بخاطر حال خوبم تشکر کردم بجای آرزوی حال خوب ،آرزوی حال خوبتر رو کردم :)به هرکسی توی این مدت گفتم که حالم خوب شده خیلی خوش حال می شد یکی از دوستام که یکسال ازش بی خبر بودم وقتی چند هفته پیش شنید گفت:داشتم به خدا می گفتم 98 چه سال بدی بود ولی الان می فهمم خیلی سال خوبی بوده چون تو خوب شدی و حالی که الان دارم رو با هیچ چیز عوض نمی کنم .خیلی از شنیدن خوش حالیش برام، کیف کردم...من وضعیت خیلی بدی داشتم و فهمیدم هر چیزی رو بخوای می تونی انجامش بدی هر چیزی.قبلا وقتی از خواب بیدار می شدم می گفتم چرا هنوز زنده ام؟! ولی الان می ترسم زمان کم بیارم آدما می تونن تغییر کنن اگر بخوان و اگر خودشون رو دوست داشته باشن راستی من احتمالا بیش فعال هم هستم ولی مهم نیست می گم احتمالا چون نمی خوام روم مسلط بشه:))))درآینده با یک روش درست سعی می کنم تشخیص درستش رو پیدا کنم . چون بخاطر تشخیص های اشتباه چهار سال زندگیم رو از دست دادم دارو ها باعث می شدن چشممو رو همه چیز ببندم .دارو های اعصاب اگر بی جا باشن و فقط بر اثر تلقین هایی که به خودمون می کنیم و علائمی که در گوگل می خونیم اون ها رو مصرف کنیم یا اینکه یک پزشک فقط بر اساس حرف های خودمون اون ها رو تجویز کنه بدون تست و آزمایش و هرچیزی به جای اینکه زندگی رو بهت هدیه کنن زندگی رو ازت می گیرن .بعدش وقتی به پشت سرت نگاه می کنی می بینی فقط نرسیدن بوده فقط درجا زدن بوده ...خیلی مواظب باشیم . به نظر من هیچکس به اندازه ی خودمون ،ما رو دوست نداره و اهمیت نمی ده و دوستمون نداره باید خودمون رو بشناسیم مشکلاتمون رو تحلیل کنیم و از جامون بلند شیم روان شاس رو هم بیشتر از روان پزشک جدی بگیرید اگر جونتون براتون عزیزه:)من گاهی از کارای گذشته و رفتار هام خجالت می کشم گاهی هم بهشون می خندم ولی همیشه می گم خدارو شکر که تونستم خوب بشم.و به تلقین منفی کاملا ایمان آوردم و تاثیر انرژی چه مثبت و چه منفی.توی این مدت همیشه گفتم حالم خوبه و تاثیرش رو دیدم .من یه احتمالا بیش فعالم که اگر یه چیزی رو یه بار نفهمید دوبار می خونه هیچی نمی شهمن یه احتمالا بیش فعالم که اگر خیلی حواسم پرت باشه می شینم یه جای آروم آروم کارایی که نیاز به تمرکز دارند رو انجام می دم.من یه احتمالا بیش فعالم که ناله نمی کنم و بهونه نمی یارم و کارامو انحام می دم چون از حسرت خوردن بعدش بدم می یاد.من یه احتمالا بیش فعالم که اصلا براش مهم نیست بیش فعاله :)یه جمله از من : هیچوقت ناله نکنید فقط کارو پیش ببرید همین زندگی منتظر ما نیست تا همه شرایطمون فراهم باشه بعد بگه خب این حله ادامه بدیم زندگی می گذره ما هم باید خودمون رو باهاش هماهنگ کنیم.و اگر واقعا از همه لحاظ به جز گوگل و یک روان پزشک پول دوست مطمئن شدیم بیش فعالیم بعد اگر کار مهم داشتیم بخوریم که ترجیحا نخوریم بهتره:)مثل منمن از جام بلند شدم ولی دنیا نشسته سر جاش فعلا :))) به امید پیروزی دنیا بر این مشکل ؛)#بیش فعالی_بزرگسالی#افسردگی#داروی_اشتباه#زندگی_ادامه_داره