پوچی سنگین

دنیا جز لبخندی احمقانه نیست جمعه بود و عصر های دلگیرشبی هدف و بی اعصاب زدم از خونه بیروننه گذشته ای را یادم می‌اومد نه چیزی برای آینده داشتممغزم پر بود از پوچیفکر نکنید پوچی بی وزنه ها نه پوچی هم وزن داره هم جا گیره وقتی مغزت را پر کنه دیگه نه چیزی خوشحالت می‌کنه نه چیزی غمگین آنقدر همه ی مغزت را میگیره که حتی واژه ها کنار هم چیده نمیشند راه رفتم آنقدر راه رفتم که نزدیک محله و خونمون نباشم آدم ها می‌خندیدجیغ می‌زدند زوج ها دست توی دست سرمای زمستان را بهار میکردندبچه ها فارق از دنیا بازی میکردند و سر بهانه ی کوچک می‌خندیدند اونم از ته ته دلاما یه سوال همه آدم ها مغزشون چه شکلیه؟مغزشون پر شده از پوچی ؟یا نه هنوز مغزشون جا داره؟یه لحظه ایستادم از نفس افتادم دیدم دور شدم از خونمون اینجا شکل جای قبلی نیستیه لحظه بین تمام پوچی ها فکر کردم من کیم؟اصلا چیکارم؟برای چی زدم بیرون می‌خوام کجا برم؟هدف چیه؟تهش به کجا برسم؟اصلا یه سوال خانم ببخشید شما؟پوچی به حد خودش رسیده بود من حتی خودم را هم نمی‌شناختممن شکل هیچ کدوم از تعریف ها نبودمبی فایده بود نشستن باید میرفتم بلاخره مقصد یه جا هستمگه میشه دنیا ته نداشته باشهرفتم رفتمخیابون جدیدی را امتحان کردم که توی عمرم پیاده نرفته بودمساختمان های جدیدآدم های متفاوتتفکر ها متفاوتحتی گربه های متفاوتاما به کجا می‌رسید ؟بلاخره به یه جایی میرسه رفتم از خونه هاش بویی نمیومدآدم های این خونه ها چه شکلیه؟الان کجاند؟چیکار میکنند؟اینا که پولدارند چی توی مغزشونه؟خسته از تمام مسیر رسیدم به یه فروشگاه بزرگگفتم شاید زرق و برق اجناس باعث بشه من چیزی به یاد بیارم!شاید خوشحال بشم چیزی بخرم!رفتم اما هیچ چیز خواستنی نبودبین قفسه هابین خوراکی هابین لوازم آرایشیبین تمام بستنی ها و پاستیل هاچرا هیچ چیز جذاب نیست؟!خسته از چرخش بیهوده سر انداختم و اومدم بیرونغروب بودخورشید هم فهمیده بود وظیفه اش رو به اتمامهاونم میدونست کجا باید بره از کجا باید شروع کنهایستادم دورم را نگاه کردمالان کجا برم؟!برگردم تمام مسیر رفته را؟!یا نه برم جلو تر؟!نمیشد برگردممن هنوز پوچ بودم و سنگینیه چیزی باید از این پوچی کم میکردیه چیزی که حداقل یادم میاورد که اسمم چیهنزدیک ترین جا گلستان شهدا بوداما از مسیری که واقعا ناشناخته بودنقشه هم به دنبال مسیری بود که توش هیچکس نباشه که من به مغزشون فکر کنمرفتم از کوچه های قدیمی از کنار قبرستان هایی که سالهای دراز را به خود دیده بودنداز کنار مقبره هایی که آدم هایی را به دنبال داشت که مغزشون از پوچی پر نبودهمیشناختند خودشون رااین که چی از دنیا میخواند و برای چی می‌جنگد توی دنیارفتم مسیر سکوت بود و خالی از سکنه در مسیر پیرمردی بود که با عجله به سمت جایی میرفت +ببخشید-بفرمایید +شما میدونید از کدوم سمت میخوره به گلستان-از این سمت خلوت تره اما نزدیک تره از اینور شلوغ تره اما دور تره(چی شد اینجا هم که همان داستان همیشگی رخ داد راه سخت آدم را تنها می‌کنه اما زودتر میرسه راه شلوغ دور تره) +ببخشید شما مسیرتون از کدوم سمته ؟میتونم باهاتون هم مسیر بشم -من دارم میرم فلان مسجد از این سمت میرم بیا دخترمخوشحال از این که حداقل توی این مسیر که آنقدر سکوت بود و به جز صدای خاموش مردگان چیزی نبود کسی کنارم راه می‌رفتپیرمرد معذب بود که چی من را صدا کنه -دخترم اینجا سکوتش بهتر از پارکه من صبح ها میام اینجا اینجا هم خوابند کسی بیدار نیست که حرف بزنه با گوش بشنوه و از زبون خارج کنه بدون این که بدونه حق چیه و باطل چیهشب ها میرم مسجد از همین مسیر -درس میخونی؟+نه تموم شده امسال -منم سه تا دختر دارم خیلی درس خون بودند همشون مدارک بالا از دانشگاه های خوب ایران توی فلان رشته ها اما حالا شغلشون بچه داری استمعلمم ریاضی درس میدادم حتی تا همین سال پیش مدرسه های مختلف دانش آموز های مختلفدیگه نمیشهجوون ها با ما پیرمرد ها نمی‌سازنداخلاقشون فرق کردهخوب هاشون الان دکتر فلانی و مهندس فلانید همین گلستان که داری میری چند تا رفقای من توش خاکند هم سن بودیم و هم دانشگاهیاونا رفتند و الان نیستند شهید فلانی و شهید فلانیرسیده بودیم نزدیک مسجد -دخترم از این سمت میخوره به گلستان التماس دعاپیرمرد رفتصدای اذان بلند شدهوا بس ناجوان مردانه سرد بودبه قول صمد بهرنگی زندگی یعنی توی یک تکه جا هی بروی و برگردی تا پیر شوی یا میتوان جور دیگه ای هم زندگی کرد؟سخت عجیب بود مسیر هنوز همون شکل بود اما پیرمرد رفت تا مثل هر روز روال زندگی را تکرار کندشب شده بود تاریک تر و سکوت تر ترس از تاریکی نداشتم ترس از این داشتم که اگر اتفاقی افتاد بگویم که هستم و برای چه اینجامبلاخره رسیدم تاریک تاریکسرما انگشتانم را بی حس کرده بود دستام سرخ شده بود و سفترفتم سر جایی که همیشه میرفتمروی قبر ها اسم های زیادی نوشته شده بودنشستم و فکر کردم که اینا هم رسیدند به وقتی که سنگینی پوچی مغزشون را ازار میداد؟نه اگه رسیده بودند الان اسمشان را اینجا نمی‌نوشتند نشستم بر سر جای همیشگی تکیه دادم به تکه سنگی که انگار عصاره ای از عشقی صادقانه در عصری قدیم دفع کرده بودخواندم به روال همیشگیو سلام دادم به روال همیشگیسرد بود و رفت و آمد آدم هاببخشید خانم شما:شهرزادم امرتون؟