خوابگاه حركته

جنگل"خوابگاه حركته."صدای محمد باباجعفری مرا به خود می‌­آورد. نمی­‌دانم چند ساعت یا چند ماه یا چند سال است که به زمین خیره شده‌­ام.ساعت گردِ بالای قفسه ی پی سی را با طلبكاری نگاه می­‌كنم. هشت و چهل و پنج دقیقه. نگاهش را سريع می­‌دزدد."خوابگاه حركته."حركت؛ اين روزها خيلی چيزها در حركت هستند؛ "سلف حركته"، "اِلِك حركته"، "اَوِلان حركته"، "خوابگاه حركته" ...ممنون. من می­‌خواهم فقط بنشينم. بنشينم و نگاه كنم. بنشينم و ببينم.نُه و دوازده دقیقه. بهتر است قبل از اينكه اجازه دهم صدای گوشخراشِ نگهبانِ دانشكده سكوت درونِ مغزم را به هم بزند، آنجا را ترک كنم.سرم را پایین می‌­اندازم و به سرعت دور می‌­شوم. به سمت خانه. خانه؟ خانه جايی‌ست که به آن احساس تعلق داری. آپارتمان بهتر است.روی صندلی پشت ميز لم می‌دهم. لپتاپم را باز می‌­كنم. تب های بازِ مرورگرم با جيغی سرسام آور از من درخواست می‌­كنند كه پروژه­‌ای كه با هوشمندی، توسط استادِ فهميده­‌ام طراحی شده را به اتمام برسانم.سيگارم را روشن می‌­كنم. به آتشِ فندكم خيره می‌شوم. به يادِ آن روز می‌افتم. كه توی كافه ی خوارزمی پيش هم نشستيم و ساعت‌ها به جای اينكه يک كلمه با هم حرف بزنيم، برای هم ده ها صفحه نوشتيم و بعد هم همه‌­ی دفترچه را با هم آتش زديم و رقصِ خاكسترش را در هوای سردِ زمستان تماشا كرديم.سكوت؛ سكوتِ ممتد.اسكرين سيورِ لپتاپم ساعت دوازده و نيم را فرياد می‌كشد. صبح بايد قبل از دكتر حمزه وارد كلاس شوم.صداي كر كننده‌ی Deadman on vacation از April Rain و خاكستر سيگارم با من همخواب می‌شوند.چشمانم را باز می‌كنم. انگار سال‌هاست كه خوابم.وارد پی سی می‌شوم. شلوغ و پر سر و صدا. پر از آدم. با همه شان می‌­شود سلام كرد. با خيلی‌­هايشان می‌­شود راجع به وضعیت بخش و يا حذف و اضافه و يا ميانترم ريضمو و يا انتخابات مجلس صحبت كرد.با خيلی‌­هايشان می‌شود ناهار خورد.اما به چشم­‌هايشان نمی‌شود نگاه كرد.اينجا كسی به كسی نگاه نمی‌كند. توی سكوت می‌نشينم و با افسوس به چهره­‌هايشان خيره می‌شوم."جاوا حركته". كيفم را به زمين می‌­گذارم و به سمتِ جنگل روانه می‌شوم.جنگل.جنگلی كه هركس در آن پرسه می‌­زند يا عاشق است يا معشوق. جنگلی كه آخرين تپش های قلبِ تيره و بيمارِ اين دانشكده ی مرده‌­ست.جنگل.اولين جايی كه به او گفتم دوستش دارم. حالا ديگر اينجا مأوای من است.دودِ سيگار و نسكافه‌ام را در صبحِ سرد، خيره به تک درختی كه بين درختان هميشه سبزِ جنگل، خفته و برهنه از برگ، قد خم كرده است، تنفس می‌كنم.صدای بغلدستی‌­ام كه می‌­پرسد آنجا روی تخته چه نوشته است آرامشم را بهم می‌­زند. از كلاس بيرون می‌­روم. روی چمن‌های مكانيک می‌نشينم. جايی كه با هم نشستيم و ساعت‌­ها فقط به چشمان هم خيره شديم.ساعت دوازده است. الان سلف شلوغ است و پر از چهره‌های آشنا. قيد ناهار را می‌­زنم.صحنه ي مواجهه با پاكت خالی سيگارم دلهره آور است. به سرعت به سمت دكه ی جمالی گام بر می‌­دارم. نيم ساعتی حرف های محمدرضا راجع به كرايه ی دكه و مالياتِ جديد دخانيات را می‌شنوم. به جنگل بازمی‌‎گردم.جنگل.آخرين جايی كه به او گفتم دوستش دارم.سكوتِ وحشتناک غروب، وجودم را در خود غرق می‌كند. در زمستان روز­ها كوتاه‌ ترند و شب­ها بی پايان.با چشم­‌های باز روی صندلی تهِ اتاقِ پی سی نشسته­‌ام و رشته‌­ی درهم افكارم را از پی می‌گيرم.به چيزی نگاه نمی‌­كنم. فكر كردن به ماجراهای درون ذهنم من را از اينجا جدا می‌كند. اينكه به كجا می‌­برد مهم نيست.چه فرقی می‌كند من اينجا درحالی كه ساعت­‌هاست روی صندلی پی سی نشسته‌­ام به چه چيزی فكر می‌كنم؟ به نقدِ فيلمهای اسكارِ امسال يا به خاطرات كهنه ی خودم؟ مدتهاست فرقی نمی‌كند.قدم زنان از دانشكده خارج می‌شوم. حتی نمی‌­دانم به كجا می‌خواهم بروم.خودم را روی صندلی ايستگاه اتوبوسِ پايانه ی نمازی می‌يابم. چيزی آرامش دهنده راجع به رفت و آمد و در عجله بودن آدم­ها و بوی دود و صدای غرش موتور اتوبوس­ها وجود دارد.پرسه‌­ای در خوارزمی می‌­زنم و بی آنكه نگاهی نگاهم را جذب كند به سمت پی سی، همان اتاقِ لعنتی، راه می‌­افتم.پيشانی‌­ام را روی ميز می‌گذارم و به زمين خيره می‌شوم.صدايی آشنا مرا بازمی‌گرداند."خوابگاه حركته"