دنیای خودم ، مگه خودم چشه؟؟

لب ساحل نشسته بود و به موج هایی که آرام به سمتش می آمدند و برمیگشتند خیره بود...لب ساحل نشسته بود و به موج هایی که آرام به سمتش می آمدند و برمیگشتند خیره بود ، خورشید ملایم به صورتش میتاپید ، دریا در آرام ترین حالت ممکنش قرار داشت و هوای آنجا بهترین هوای دنیا بود ، صدای موجهایی که آرامش را به او میدادند با صدای نسیم زیباترین ملودی را برایش میساختند ، در فکر آینده ی روشنی بود که از مدت ها قبل در ذهن خود ساخته بود ، ناگهان بوی عطری آشنا آمد و صحنه ی زیبای روبرویش کامل شد ، روبرویش روی یک پا نشست و دستش را به سمت او دراز کرد افتخار قدم زدن میدی ؟ ماسه هایی که پاهایش آن را لمس میکرد و موجی که هر از گاهی به پاهایش میخورد با دستان گرمی که همراهی اش میکردند حس زندگی را در او بیدار میکرد و چه لحظه ای از این زیباتر و دل انگیزتر...این متن را که مینوشتم کاملا غرقش شدم و با تمام وجودم حسش کردم ، نوشتن و نویسندگی دنیاییست که درونش پدیده های طبیعی خیلی خوب میتوانند جلوه پیدا کنند که شاید در واقعیت به این زیبایی نباشند ؛ مثلا ممکن است نسیم آنقدر که توصیف شد ملایم نباشد یا موج آرام نیاید یا خورشید چشمانت را اذیت کند و یا وقت قدم زدن یک صدف تیز در پایت فرو رود.دنیای نوشتن همین است صحنه هایی را به رخ میکشد که در واقعیت شاید هرگز اتفاق نیفتد و تو ، در عالم نویسندگی هر جا بخواهی با هر شخصی که دوست داری میروی بدون آنکه کسی مانعت شود ...گفته میشود همینگوی در طول نوشتن رمان پیرمرد و دریا بارها سر از بیمارستان در می‌آورد و پزشكان معالج مشكل خستگی زیاد و دریازدگی را در مورد او تشخیص می‌دهند در حالی كه نویسنده در زمان نوشتن این كار كیلومتر‌ها از دریا فاصله داشته است. نویسندگی میتواند تو را از این دنیا دور کند و در دنیای زیبای خودش غرق کند...آلبرت انیشتین میگوید : من آنقدر هنرمند هستم که در خیالم آزادانه ترسیم کنم . خیال مهمتر از دانش است ، دانش محدود است ؛ اما خیال همه ی دنیا را در برمیگیرد. و من میخواهم همه ی دنیا را در برگیرم که نوشتن داستان چیزی جز خیال نیست...کودکی تا کنوناز کودکی دنیای دیگری را تصور میکردم و از زمانی که نوشتن آموختم از خیالاتم و از داستان های تخیلی که دخترعمویم وقتی کوچیکتر بودم برایم تعریف میکرد نوشتم... به یاد دارم در کودکی چند باری داستان نوشتم و کسی از آن استقبال نکرد . در دوران راهنمایی در مسابقه ای از نوشتن شرکت کردم و آنجا هم مشوقی نیافتم ، من فقط منتظر بودم کسی به من انگیزه دهد و بگوید تو برای اینکار ساخته شده ای و هیچکس نبود. به همین دلیل است با وجود شوق فراوانم به نوشتن اولین مقاله ام را در بیست و چهار سالگی مینویسم . «برای شروع نیازی به امیدواری و برای ادامه نیازی به موفقیت نیست» کاش این جمله ی گیوم دوانژ را خیلی قبلترها خوانده بودم . به هر حال که تا به خودم آمدم دیدم عمرم میگذرد و من یک قدم هم برای آنچه ساخته شده ام برنداشتم . نوشتن کم و بیش دلنوشته هایی که به قول شاهین کلانتری سالادی از کلمات بود برایم جذابیتی نداشت. نویسندگی درون خود یک دنیای دیگر دارد و همین دنیای دیگر مرا به خود جذب کرد. جان آپدایک میگوید : اگر تحقق رویاهایمان امری محال بود طبیعت هرگز در ما انگیزه ایجاد نمیکرد چنین رویاهایی در سر بپرورانیم .جن زدگی نوشتن از کودکی در من عجین شده بود . شنیده اید میگویند فلانی جن زده شده ؟؟!! حال نوشتن را جن تصور کنید ، من را همان آدمی که جن در آن وارد شده و همین جن نمیگذارد یک روزش را هم بدون نوشتن سر کند. یکبار در اتوبوس بودم که جن به سراغم آمد ، هزاران کلمه در مغزم آمدند ، جن درونم مرا وادار میکرد به نوشتن . کاغذی همراهم نبود . فقط یک خودکار داشتم . دستم برای نوشتن در تلفن همراهم کند بود در مقابل فشار ذهنم از کلمات ، دستی در جیبم کردم و یک کاغذِ رسید از مغازه ای که خرید کرده بودم یافتم . آن را برداشتم . روی تکه کاغذ ده سانتی بیش از سیصد کلمه نوشتم . آن زمان بود که جن راحتم گذاشت و نفس آسوده ای کشیدم.یک بار که مینوشتم ، پدرم مرا دید گفت حس میکنم آخرش یک روز تو کتابی خواهی نوشت در کتابت از من هم بنویس ، راستش به پدرم نگفتم ؛ اما دوست داشتم هرروز این حرف را به من بگوید... چند ماه قبل از 24 سالگی بود که به خودم آمدم و شروع به تلاش کردم برای بهتر شدن جن درونم... در جستجوی مهارت برای نویسنده شدن بودم که با شاهین کلانتری آشنا شدم . قدم به قدم آموزش میداد تا تو را تبدیل کند به یک نویسنده ، گفته هایش عجیب به دل می نشست ، قلمش جادو میکرد تا قید خسته شدن چشم را بخاطر زیاد خواندن مطالب سایت بزنی ... وارد سایت میشدم و یک آن میدیدم غروب شده و با صدای اذان متوجه میشدم چند ساعت طی کرده ام ... در این مدت ها جن درونم ساکت بود ، انگار خواب رفته یا مسافرت شاید او هم همراه من میخواند...یادتان هست درکودکی میگفتند پول عید را نشمارید وگرنه کم میشود؟؟!! یک بار با خودم گفتم اگر با شمردن ، پولهایم کم میشود پس شاید با شمردن صفحات کتاب درسی از آن کم شود ، و من بیش از ده بار شمردم و هیچ اتفاقی نیفتاد? دوست دارم وقتی مینویسم مانند کتاب درسی نباشد که یک نفر بنشیند و تعداد صفحاتش را به امید کم شدن آن بشمارد... دوست دارم اگر قرار است کسی نوشته های من را بخواند حالش خوب شود ، یک درس از دل آن بیرون بیاید تا با آن زندگی اش را زیباتر کند...معجزات نوشتن نوشتن معجزات زیادی دارد . میتوانی در کنار تمام کارهایی که انجام می‌دهی بنویسی . ابزار نوشتن یک کاغذ و قلم است و قلبی مملو از احساس که با نوشتن فوران میکند. نویسندگی برای خوب شدن حالمان معجزه میکند.یک بار دوستم به من دروغ گفته بود و من به شدت از خودم عصبانی بودم که چرا به او اعتماد کرده ام ، به خودم بدو بیراه میگفتم. دفترم را برداشتم و شروع کردم هر چه از دهانم می آمد به خودم روی کاغذ نوشتم به صفحه سوم که رسیدم دیدم قربان صدقه ی خودم میروم بخاطر مهربان بودن زیادم . وقتی روزانه از خودم مینویسم و حداقل سه صفحه را پر میکنم . میبینم که چه عادات و رفتارهایی دارم . همین باعث میشود خیلی از کارهای خوبم را تقویت و بدها را اصلاح کنم بودا در این خصوص می‌گوید:« آنکه بر خود تسلط دارد بزرگتر از کسی است که به دنیا تسلط دارد» وقتی نتوانم خودم را خوب بشناسم و ابزار شادی را فراهم کنم تسلط داشتن به کل دنیا ارزشی ندارد...رویا و شهامتارما بومبک میگوید :« در میان گذاشتن رویاهایتان با دیگران شهامت میطلبد» این حرف اورا به شدت قبول دارم من هنوز برای در میان گذاشتن رویایم با دیگران شهامت ندارم ، من هنوز حتی شهامت این را ندارم که در کلاس های نویسندگی شرکت کنم ؛ چون این توانایی را در خودم نمیبینم . بنظرم آمادگی آن را ندارم ؛ وقتی هنوز دراین سن چیزی از مقاله نوشتن نمیدانم. شاهین کلانتری در یک پستش نوشته بود چالش گذاشته ام . مشتاق بودم بدانم چیست ؛ وقتی درمورد مقاله گفت قلبم تندتند کوبید، استرس تمام وجودم را گرفت و چقدر از ناتوانی خودم بدم آمد . میگفت اصلا کار سختی نیست و من در دلم گفتم برای تو نباید هم سخت باشد... سایتش را که درباره ی مقاله نوشتن راهنمایی کرده بود معرفی کرد . رفتم سراغش و مثل همیشه کار سخت را آسان کرد...برای رسیدن به موفقیت باید تلاش مداوم کرد کسی یک شبه به جایی نمیرسد ، یک فرد برای پزشک شدن روزها و شبها درس میخواند و وقتی قبول شد تازه اول راه سخت شروع میشود. یک مهندس یا کارآفرین یا هر شغل دیگری... بری رسیدن به آنچه میخواهیم تلاش لازم است و نویسنده شدن مگر با نوشتن زیاد و تمرین های سخت امکان پذیر نیست... دیروز که به دیدار مادربزرگم رفتم عکسی از دستانش گرفتم ، میخواستم این دستان زحمتکش را که جای زخمهایش حاصل بافتن زیاد قالی است ثبت کنم . در همان حال فکر کردم یعنی میشود یک روز نوه های من هم از دستانم عکس بگیرند و بگویند این هم حاصل زیاد نوشتن ، مادربزرگم هرروز دستانش زیباتر میشود... اگر یک دقیقه به عمرم مانده باشد آن را هم صرف نوشتن درباره ی آن چیزی که یادگرفتم میکنم ، من به دنیا آمده ام که یادبگیرم و بنویسم آنچه یادگرفتم تا یادبگیرند آنچه لازمه ی زندگی است...