از شادی هام...

گفتم امروز کمی از شادی هام بنویسم برایت... قبل از همه، امروز شادی ام خودِ تو هستی و...هزار شُکر که دیدم به کامِ خویش ات باز... هر چند کمابیش هنوز دلگیر... کماکان ناخشنود از من... ولی حداقل این هست که من خرسندم به همان دیدارِ مختصرِ برای دقایقی... به قولِ خودت، ریاضت کش به بادامی بسازد... و حقیقت همان است که چند چکه آبِ زلالِ حیاتبخش می تواند خشکیده لبِ تشنه ای را از مرگ نجات دهد...من هم که بنابر طبع، هرگز پیِ سیراب شدن از جامِ زندگی نبوده ام... اگر گاهی لبی تر کنم کافی است... باز مدّتی تا جان داشته باشم می دوم...نمی خواستم باز پُرطولی کنم و دردِسرت دهم... می خواستم از خوشدلی هام بگویم با خودت...مثلاً همین دیشب که تقریباً تا خودِ سحر خوابم نبرد... از بس که خوشدِل بودم...حکایتِ خوابِ من هم حکایتِ همان طفلی است که پیِ بهانه می گردد برای نق و نوق و گریه و زاری...یعنی اگر اغلب از غم و حسرت خوابم نَبَرد، یکشب هم که شادمان باشم، از شدّتِ ذوق خوابم نمی برد...در آخرین دقایقِ بیداریِ شبانه به خودم گفتم شاید نتوانم امروز... ولی اتّفاقاً پس از یکی دوساعت خوابِ عمیق، چنان هوشیار و سرِحال بیدار شدم که دانستم طلبیده شده ام انگاری!...صبحانه خورده و نخورده راهی شدم... بله! یکی از دلخوشی های دائمیِ جوانی هام همین زیارت رفتن بود... خاصّه زیارتِ شاه عبدالعظیم...امروز هم ... گفتم که نذر داشتم و باید می رفتم... ولی انگار از همان دمِ در و توی کوچه روی ابرها بودم و پروبالِ فرشتگان سراپام را خنک و لطیف و مهربان... پوشانیده بود... طوری با شتاب و اشتیاق می رفتم انگاری کسی آنجا منتظرم باشد... انگار قرار باشد سرِ بازارچۀ کهنه تو را ببینم که ایستاده ای و به ساعتِ پشتِ دستِ نازکت اشاره می کنی و می گویی:باز که دیر کردی... چقدر باید اینجا منتظرِ جنابعالی از علف های زیرِ کفش هام مراقبت کنم؟... و تازه ساعت هم دو دقیقه ای بیش از وقتِ قرار نگذشته باشد و این اوّلین بار هم باشد که تو زودتر از من رسیده باشی...ولی من بگویم:برای هر نوع مجازاتی حاضرم...و تو بگویی:فعلاً برویم زیارت تا بعد خدمتِ شما هم برسیم...یعنی برویم ببینیم توی بازار چیزی پیدا می شود که من دوست داشته باشم که تو بخری برایم؟...امروز هم از توی بازارِ نو گذشتم تا تماشا کنم نورِ جادوییِ آفتاب را که از روزن های سقف می تابد و ذرّاتِ غبار را و دلِ مرا به رقص و جنبش وامی دارد...یکی دیگر از دلخوشی های دیگرم همین تماشای رقصِ نور است در بازارچه های رواق دارِ سنّتی...و دیگری را نمی توانی حدس بزنی به گمانم...شاید هم بتوانی...لذّتِ بزرگِ دیگرم، تنفّسِ عطرِ پونۀ کوهی توی آن سینی های بزرگِ عطّاری ها است... و هر چه سبزی و ادویۀ خوشبوی دیگر که هست... نعناع و ریحان و ترخون و مریم گلی... و آویشن و زنجبیل و دارچین و فلفلِ سرخ...آه که مشامم پُر شده بود از شمیمِ مستی بخش شان و طوری از خود بیخود شده بودم که انگاری نسیم عطرِ گیسوی تو را آورده باشد...یک گوشۀ بهشت است راستۀ عطّاری های بازارچۀ شاه عبدالعظیم...البته بازارِ سبزی فروشانِ تجریش هم برایم همینطوری ها است کمابیش... پُر از خاطره و حیات بخش و سُکرآور... همان جایی که دهۀ اوّل محرّم می شود محلِّ هیئتِ عزاداریِ کسبۀ بازارِ تجریش... همان میدانکی که از یک طرف می خورد به امامزاده صالح...می دانی؟... جوان که بودم اغلب این چند امامزاده را همه در یک روز زیارت می کردم... یعنی اوّل می رفتم و سلامی عرض می کردم خدمتِ حضرتِ حسنی... و بعد دو دیگر امامزادۀ حرمِ حضرتِ عبدالعظیم _ امامزاده حمزه و طاهر_... بعد از توی بازارچه می انداختم مسیرم را و پیاده می رفتم تا امامزاده عبدالله و آن خاکستان های پنهانیِ مصفّایش... بعد برمی گشتم با اتوبوس های حرم، خودم را می رساندم به راه آهن و از آنجا میدانِ تجریش...یک روزِ تمام را از صبح تا شب، حیرانِ راه های ملکوت!!...هرزه گردی ها و نا اهلی های دلِ من همین ها بود در روزگارِ جوانی...یا نشستن توی رواقِ خنکِ امامزاده طاهر... با آن ضریحِ فروتنانه چوبی اش... و تماشای بازی کودکان... و نماز و دعای زائران...خودم هم دعایی و زیارتنامه ای می خواندم... ولی بیشتر کارم همین تماشاکردن ها بود... خیلی غصّه ها داشتم انگاری جوانی ها... و شادی هام همین دیوانگی ها بود... و مشغلۀ اصلی ام... آوارگی...راستی یک شیطنتِ دیگرم هم خوردنِ کباب و ریحانِ بازارچۀ شهرِ ری بود...و بهترین نان و کباب و ریحانِ عالم را هم داشت آن دکانِ کوچک که بالاخانه ای بود درست نزدیکِ میدانِ ری...من که دیگر نمی توانم از این ناپرهیزی ها کنم...ولی کاش بودی و با هم می رفتیم ...هنوز حتی نشستن روی یکی از آن تخت های زمختِ قالی پوشِ چوبی برایم می ارزد به همۀ وعده های پوچِ دو عالم... به خصوص اگر تو نشسته باشی روبه رویم و عطرِ ریحان باشد و نانِ داغِ تازه و کبابی که دیگر روزیِ من نیست...امروز هم دقایقی البته نشستم... همان جا توی حرم البته...روی سنگی مرمرین و خنک... و تکیه دادم به دیوارِ مهربان...و سُرسُره بازی اطفال را تماشا کردم روی سطوح شیبدار و کفِ لغزندۀ رواقِ بین الحرمین...نذرم را هم به ضریحِ نجات بخش ادا کردم... یک صندوقِ نذوراتِ تازه هم دیدم که رویش نوشته بود برای خوراکِ زائران... به نظرم ایدۀ خوب و سخاوتمندانه ای هم بود... وقتی هم مسیرِ بازگشت را، از کنارِ آن همه البسه و اشربه و اطعمۀ رنگارنگ، می گذشتم... خیلی دلتنگِ تو بودم... نمی دانم چرا خیال می کردم تو باید باشی و با هم... کلّی از آن عطرها و رنگ ها و مزه ها را بخریم و به خانه بیاوریم... بعد هم که هیاهوی متروی غوغایی و باز آن همه وسوسۀ بخشش و خرید و فقر و نیازِ نمایان و پُر سر و صدا... که امروز کمتر رنجم می داد و حتی زیباتر به نظر می رسید... شاید چون هنوز خیال می کردم تو آنجایی و مرا می بینی... دیوانه ام.. می دانم... و شادی هام کوچک و کسل کننده به نظر می رسند... گفته بودم که من فقط تماشاگرم... انگاری غم هام باشکوه ترند وقتی به قالبِ کلمات در می آید...البته شاید قضیه همان تفاوتِ میانِ تراژدی باشد با کمدی... زایشِ دردناکِ تراژدی...و حضورِ نامحسوس و همیشگیِ کمدی...