معرفی و نقدی بر کتاب سال بلوا

من جز آن دسته از آدم‌هایی هستم که خیلی سخت با نویسنده‌های ایرانی مخصوصا نویسنده‌های معاصر می‌تونم ارتباط برقرار کنم شاید چون از اول کتاب‌های خوبی را برای خواندن انتخاب نکردم اما در هر صورت هر کتابی حداقل ارزش یک‌بار خوانده شدن را دارد. من بعد از مدت‌ها خواندن کتاب‌های زبان اصلی، ترجمه شده و نویسنده‌های قدیمی بلاخره تونستم شروع به خواندن رمان از نویسنده‌های معاصر ایرانی کنم. عباس معروفی به قدری شناخته شده است که نیازی به تعریف‌های من نداشته باشه اما به جرات می‌تونم بگم یکی از بهترین نویسنده‌های حال حاضر در بخش رمان فارسی است. اولین کتابی که من از این نویسنده خواندم «سمفونی مردگان» بود. کتابی که همه به عنوان یک شاهکار از اون یاد می‌کنند و به نظر من کاملا درسته. اما امروز قصد دارم اثر دیگری از عباس معروفی به نام «سال بلوا» را معرفی و نقد کنم. کتابی که مطمئنا انتخاب خیلی‌ها بعد از تمام کردن سمفونی مردگان کنند.سال بلوا، قصه تمام زنان سرزمینماگر نگاهی به جلد روی کتاب کنید اولین چیزی که به چشمتان می‌خورد تصویر زنی با شلوغی‌های بسیار است و همین موضوع ممکن باعث جلب نظر شما برای خواندن کتاب باشه اگرچه بسیاری اعتقاد دارند که کتاب را نباید از جلد انتخاب کرد! ??‍♀️رمان سال بلوار روایتی از عشق ممنوعه است که در بدترین شرایط تاریخی ایران رقم خورده است و همین عامل باعث نرسیدن لیلی و مجنون قصه ما شده است. شخصیت اصلی رمان زنی به نام نوش‌آفرین دختر سرهنگ نیلوفری یکی از بهترین فرمانده‌هان رضا شاه است. پدر نوشافرین برای رسیدن به موفقیت‌های بیشتر و ترقی به شهر سنگسر سفر می‌کند و درست در این شهر است که ماجراهای این کتاب رقم می‌خورد. سال بلوا در هفت شب اتفاق می‌افتد و هر شب را یکی از شخصیت‌های داستانی یا راوی بازگو می‌کند به همین دلیل ممکن است قصه تا انتهای شب سوم همچنان برای خواننده گنگ باشد.نوشافرین حسینا را می‌بیند و قصه از همان‌جا آغاز می‌شود.بهترین شیوه‌ای که عباس معروفی در طول داستان سال بلوا از آن استفاده کرده است تلفیق رمان با افسانه دختر پادشاه و زرگر است و بدون تردید می‌تونم بگم تاثیر بسیاری تو جذاب کردن داستان داشته. نوشافرین دختری سر زنده و شاداب و عاشق خانواده بود اما درست مثل تمام کسانی که لذت عشق را تجربه می‌کنند کم کم تغییر می‌کند و افسرده می‌شود. اگر بخواهیم نگاهی عمیق‌تر به شخصیت نوشا در طول داستان داشته باشیم به این باور می‌رسیم که نوش‌آفرین داستان همه زنان است شاید با کمی تفاوت.زمانی که داشتم این رمان را می‌خواندم شاید چندین بار از انتخابم پشیمان شدم اما هرچه کتاب به سمت جلوتر پیش رفت کنجکاوی من برای پایان داستان بیشتر شد به حدی که ۱۰۰ صفحه آخر کتاب را در بازه زمانی یک ساعت و نیم تمام کردم البته تو دانشگاه و سر کلاس?خیلی دارم تلاش می‌کنم که داستان را اسپویل نکنم اما بهتر کمی بیشتر توضیح بدم. نوشافرین زمانی که حسینا را دید مصادف شد با بازه‌ای که شهر تو بدترین دوران حکومتی و نظامی خودش بود و یاغی‌ها شهر سعی در ایجاد آشوب داشتند و تمامی این عوامل سبب شد تا عشق میان حسینا و نوشا به عشقی ممنوعه تبدیل شود. اما ماجرای اصلی داستان نه عشق است نه مبارزه با یاغی‌ها بلکه داستان حکایت زورگویی‌ها و خشونت‌هایی است که علیه زنان در جامعه ایران رخ می‌دهد و مقصر تمامی این اتفاقات سکوت زنان است همان کاری که نوشافرین کرد. سکوت، سکوت و سکوت... .سال بلوا مطمئنا همان کتابی که هیچ وقت از خواندنش پشیمان نمی‌شوم. حالا چرا؟ فقط کافی چند خط از کتاب را بخونید.می‌دانی اولین بوسهٔ جهان چه‌طور کشف شد؟دست‌هاش تا آرنج گلی بود گفت که در زمان‌های بسیار قدیم زن و مردی پینه‌دوز یک روز به هنگام کار، بوسه را کشف کردند. مرد دست‌هاش به کار بود، تکه نخی را به دندان کند، به زنش گفت بیا این را از لب من بردار و بینداز. زن هم دست‌هاش به سوزن و وصله بود، آمد که نخ را از لب‌های مرد بردارد، دید دستش بند است، گفت چه کار کنم. ناچار با لب برداشت، شیرین بود، ادامه دادند.