تور ترکیه

حمل و نقل عمومی در استانبول از خدمات مختلفی مانند قطار شهری، مترو، تراموا، تراموا نوستالژیک، فونیکولار، تله کابین، شبکه اتوبوسرانی، متروبوس، کشتی و اتوبوس دریایی تشکیل شده است که به جمعیتی بیش از 15 میلیون نفر در مساحتی به وسعت خدمات رسانی می کند.گردد، زمانی که قرارداد امتیازی برای ساخت سیستم تراموا در استانبول، پایتخت امپراتوری عثمانی امضا شد. با این قرارداد، " (Dersaadet Tramway Company)" که توسط کنستانتین کرپانو افندی تأسیس شد، امتیاز بهره برداری از حمل و نقل عمومی را به مدت چهل سال به دست آورد.خوشبختانه تور ترکیه دارای سیستم عالی حمل و نقل است و 1][2] در چارچوب این امتیاز، تصمیم گرفته شد خطوط تراموا با اسب در چهار مسیر بین آزاپکاپی - گالاتا - توپخانه - بشیکتاش، امینونو - آکسارای، آکسارای - یدیکوله و آکسارای - توپکاپی در سمت اروپایی استانبول احداث شود. اولین خط بین آزاپکاپی - بشیکتاش در سال 1871 به بهره برداری رسید و در سال اول به 4.5 میلیون نفر خدمات رسانی کرد. خطوط تراموا بیشتر در سال های بعد به بهره برداری رسید.[3] در مجموع 430 اسب برای کشیدن 45 وسیله نقلیه تراموا که 15 تای آنها تابستانی و تعدادی از آنها دو طبقه هستند در این مسیرها با دهانه مسیر 1000 متر استفاده شد. در طول جنگ های بالکان که در سال 1912 آغاز شد، زمانی که وزارت جنگ همه اسب ها را به جبهه فرستاد، خدمات تراموا با اسب باید به مدت یک سال متوقف شود.شبکه تراموا موجود در آن زمان در فوریه 1914 با کاتناری برق رسانی شد.[4] در سال‌های بعد، خطوط تراموا بین Üsküdar - Kısıklı در سمت آناتولی استانبول در 8 ژوئن 1928 و بین Bağlarbaşı - ، بوستانچی و مودا علاوه بر این خطوط به بهره برداری رسید.[5] بدین ترتیب طول خطوط تراموا در دهه 1950 به 130 کیلومتر رسید.[6] تراموا در سمت اروپایی شهر تا 12 اوت 1961 و در سمت آناتولی تا 14 نوامبر 1966 کار می کرد.[7][8]تونل، دومین سیستم ریلی قدیمی در جهانبا شروع ترامواهای اسبی در 30 ژوئن 1871، ساخت تونل، که یک خط فونیکولار کوتاه با 2 ایستگاه بین پرا و گالاتا است، آغاز شد.[9] تونل که دومین متروی قدیمی جهان بعد از متروی لندن است، در 5 دسامبر 1874 تنها به منظور حمل کالا و دام مورد بهره برداری قرار گرفت[10] و پس از اتمام تست درایوها، شروع به کار کرد. حمل مسافر در 17 ژانویه 1875.[11][12] امروزه، این تونل همچنان تحت نام خط گذرگاه تونل تاریخی F2 (Karaköy - Beyoğlu) به کار خود ادامه می دهد.خطوط حومه از Sirkeci در سمت اروپایی به y[13] و از Haydarpaşa در سمت آناتولی به ازمیت در 3 مه 1873 در سال 1872 به بهره برداری رسید.[14]عبور کشتی از زیر پل گالاتا، اوت 1976کشتی یکی از قدیمی ترین وسایل حمل و نقل در استانبول است، شهری که توسط دریا احاطه شده و توسط تنگه بسفر تقسیم شده است. در سال 1837، قایق های متعلق به انگلیسی ها و روس ها حمل و نقل را در تنگه بسفر آغاز کردند.[15] Company-i Hayriye که فعالیت های دریایی را در استانبول انجام خواهد داد، در سال 1851 با فرمان عبدالمجید اول تأسیس شد.[16][17] خدمات کشتی در سال 1853 با کشتی بخار شش بال ساخته شده در کشتی سازی رابرت وایت در انگلستان آغاز شد. حمل و نقل دریایی در سال 1859 به شاخ طلایی گسترش یافت.[18] در سال 1867، حمل و نقل وسیله نقلیه بین Kabataş و Üsküdar، اولین خط کشتی برنامه ریزی شده جهان، با دو کشتی خریداری شده از انگلستان آغاز شد.[17] پس از سال 1903، کشتی های بخار پارویی نیز وارد خدمت شدند.[19] در حالی که کشتی‌ها و کشتی‌ها تا سال 1929 وارد می‌شدند، کشتی‌ها و کشتی‌های داخلی پس از این تاریخ در کارخانه کشتی‌سازی هالیچ شروع به ساخت کردند.[20] در سال 1945، شرکت حیریه ملی شد و خطوط شهری تأسیس شد. بنابراین، خدمات حمل و نقل دریایی در استانبول زیر یک سقف جمع شده بود.[21]اتوبوس های برند MAN و اشکودا که در گذشته در استانبول استفاده می شدندحمل و نقل اتوبوس در استانبول برای اولین بار در سال 1927 با چهار اتوبوس رنو-اسکمیا بین بیازیت و کاراکوی آغاز شد.[22] ناوگان اتوبوسرانی که در سال 1942 به 9 نفر، در سال 1955 به 16 و در سال 1960 به 525 نفر افزایش یافت، [23] بعدها به ستون فقرات حمل و نقل عمومی در شهری در حال رشد تبدیل شد.ایستگاه قطار حیدرپاشابسیاری از شرکت های مختلف بریتانیایی و فرانسوی در گذشته تمام وسایل نقلیه عمومی را در استانبول اداره می کردند. با این حال، با قانون مورخ 16 ژوئن 1939 و به شماره 3645، کلیه شرکت های حمل و نقل عمومی ملی شدند و فعالیت وسایل حمل و نقل عمومی به شرکت های تراموا و تونل برق استانبول (IETT) منتقل شد.[2]پس از لغو تراموا در 27 مه 1961، اولین ترولی‌بوس‌ها بین توپکاپی و امینونو [24] راه اندازی شد، اما در سال 1984 به این دلیل که از تردد فزاینده وسایل نقلیه در خیابان‌های باریک جلوگیری می‌کردند، از خدمت خارج شدند. شهر.[25]در سال 1988، توسط شهرداری کلانشهر استانبول، "Transportation Inc." این شرکت تحت نام مترو استانبول تاسیس شده است و خطوط راه آهن سبک، مترو و تراموا مدرن را اداره می کند.[26][27] امروزه سیستم های ریلی توسط مترو استانبول و اتوبوس ها توسط IETT اداره می شوند.وضعیت فعلیمترونوشتار اصلی: متروی استانبولخودروی برند ABB که در خط M1 در حال حرکت استM5، اولین خط متروی تمام اتوماتیک بدون راننده استانبولM7، دومین خط متروی تمام اتوماتیک بدون راننده استانبولخط M1، اولین خط سیستم راه آهن سبک، در 3 سپتامبر 1989 بین Aksaray و Kocatepe به بهره برداری رسید.[28][29] این خط در طول زمان توسعه یافت و به فرودگاه آتاتورک [30][31] در 20 دسامبر 2002 و Kirazlı در 14 ژوئن 2013 گسترش یافت و به دو بخش M1ᴀ و M1ʙ تقسیم شد.[32] خط M1، که در حال حاضر به عنوان M1ᴀ و M1ʙ خدمت می کند، دارای 23 ایستگاه و طول مسیر 26.80 کیلومتر (16.65 مایل) است.[33]اولین خط مترو زیرزمینی، خط M2، بین تکسیم و 4th Levent در 16 سپتامبر 2000 به بهره برداری رسید.[33][34][35] در سال 2009، این خط به آتاتورک اوتو سانایی در محور شمالی و شیشانه در محور جنوبی گسترش یافت.[36] خط شعبه Seyrantepe در سال 2010[37]، Hacıosman، آخرین ایستگاه در محور شمالی، در سال 2011، و Yenikapı، آخرین ایستگاه در محور جنوبی، در سال 2014 به بهره برداری رسید.[38] امروزه خط M2 دارای 16 ایستگاه و طول مسیر 23.49 کیلومتر (14.60 مایل) است.[33]در 10 سپتامبر 2012، خط M3 بین Kirazlı و Başakşehir/Metrokent به بهره برداری رسید. امروزه خط M3 دارای 9 ایستگاه و طول مسیر 12.49 کیلومتر (7.76 مایل) است.[33][39]خط M4 بین Kadıköy و Kartal در 17 اوت 2012 مورد بهره برداری قرار گرفت و در محور شرقی ابتدا در 10 اکتبر 2016 به Tavşantepe و سپس در 2 اکتبر 2022 به فرودگاه Sabiha Gökçen گسترش یافت. امروز، خط M4 دارای 23 ایستگاه و طول مسیر 34 کیلومتر (21 مایل) است.[33]خط M6 که به عنوان یک مینی مترو توصیف می شود، در 19 مه 2015 بین Levent - Boğaziçi University / Hisarüstü به بهره برداری رسید.[40][41] خط M6 دارای 4 ایستگاه و طول مسیر 3.3 کیلومتر (2.1 مایل) است.[33]خط M5، اولین خط متروی تمام اتوماتیک بدون راننده در استانبول، بین Üsküdar - Yamanevler در 17 دسامبر 2017 مورد بهره برداری قرار گرفت و در 21 اکتبر 2018 تا Çekmöy در محور شرقی گسترش یافت.[42][43] امروز، خط M5 دارای 16 ایستگاه و طول مسیر 20 کیلومتر (12 مایل) است.[33]خط M7 که دومین خط متروی تمام اتوماتیک بدون راننده استانبول است، بین Mecidiyekoy و Mahmutbey در 28 اکتبر 2020 آغاز شد[44] امروز، خط M7 دارای 15 ایستگاه و طول مسیر 18 کیلومتر (11 مایل) است.[ 33]، ایستگاه های Fulya و Yıldız 2 در ژانویه 2023 مورد بهره برداری قرار گرفت[45]. هدف آن تکمیل ایستگاه های بشیکتاش و کاباتاش در جنوب و توسعه بیمارستان محمودبی - در غرب در سال 2024 است.[46]خط M8، سومین متروی بدون راننده استانبول، در 6 ژانویه 2023 در مسیر Bostancı - Parseller وارد خدمت شد. خط M8 14.27 کیلومتر (8.87 مایل) طول دارد و 13 ایستگاه دارد. خط M8 این ویژگی را دارد که اولین خط مترو باشد که در محور شمال به جنوب سمت آناتولی خدمت می کند و دارای ویژگی اتصال به کلیه سیستم های ریلی (Marmaray-M4-M5) در محور شرق به غرب در سمت آناتولی.خط M9 بین بهاریه و المپیاد در 29 مه 2021 به بهره برداری رسید.[47] امروزه خط M9 دارای 5 ایستگاه و طول مسیر 6 کیلومتر (3.7 مایل) است.[33]خط M11 که ارتباط بین فرودگاه استانبول و مرکز شهر را فراهم می کند، بین Kağıthane - ترمینال بار در 22 ژانویه 2022 به بهره برداری رسید. خط M11 34 کیلومتر (21 مایل) طول دارد و 7 ایستگاه دارد. حداکثر سرعت عملیاتی 120 کیلومتر در ساعت (75 مایل در ساعت) به دلیل فواصل طولانی ایستگاه است. به این ترتیب سریع ترین متروی ترکیه است.خطوط M1، M2، M3، M4، M5، M7، M8 و M9 در استانبول توسط اداره سیستم ریلی شهرداری کلانشهر استانبول و توسعه فرودگاه Tavsantepe - Sabiha Gokcen از خط M6، خط M11 و خط M4 ساخته شده است. توسط وزارت حمل و نقل و زیرساخت ساخته شده است. خطوط M1، M2، M3، M4، M5، M6، M7، M8 و M9 توسط مترو استانبول، یکی از شرکت های تابعه شهرداری کلانشهر استانبول، و خط M11 توسط TCDD Tasimacilik اداره می شود.امروزه خطوط M10 و M12 و خطوط توسعه M1، M4، M5، M7 و M9 توسط شهرداری کلانشهر استانبول اداره می‌شوند. خط M14، توسعه Halkalı خط M11 در جنوب، توسعه Gayrettepe، توسعه Bakırköy از خط M3 در جنوب، و خطوط توسعه Kayaşehir در شمال توسط وزارت حمل و نقل و زیرساخت ها در حال ساخت هستند.ترامواهای اسب‌کشی که در سال 1872 در استانبول وارد خدمت شدند، تا سال 1912 به ساکنان استانبول خدمت کردند.[3] پس از این تاریخ، ترامواهای برقی به بهره برداری رسید و تا سال 1966 به ستون فقرات حمل و نقل عمومی شهری تبدیل شدند.[4] مسیرهای تراموا گام به گام ساخته شدند و در سال 1956 گسترده ترین شبکه تراموا با 108 میلیون مسافر با 270 وسیله نقلیه تراموا در 56 مسیر به دست آمد. با این حال، ترامواها هرگز در این زمان مدرن نشدند، و حتی برخی از ترامواهای الکتریکی که در سال 1912 وارد خدمت شدند، هنوز در دهه 1960 فعال هستند. خطوط تراموا در اواسط دهه 1960 با ورود اتوبوس‌هایی که در آن زمان سفرهای سریع‌تر و روان‌تری را فراهم می‌کردند، بسته شد.[7]از اوایل دهه 1970، مشکلات ترافیکی در استانبول شروع شده است. پس از آن، خط تراموای نوستالژیک تقسیم - تونل در 29 ژانویه 1990 برای اهداف آزمایشی، 24 سال پس از بسته شدن آن در سال 1966، به بهره برداری رسید.[48] امروزه دو خط نوستالژیک تراموا در استانبول وجود دارد، T2 و T3.با توجه به علاقه شدید به خط تراموا، خطوط مدرن تراموا در سال 1992 در سمت اروپایی نیز راه اندازی شد. امروزه شبکه مدرن تراموا شامل خطوط T1، T4 و T5 با ناوگانی متشکل از 55 وسیله نقلیه Bombardier Flexity Swift، 37 Alstom Citadis، 30 Duewag، 34 Hyundai Rotem، 18 İTA استانبول و 30 Durmazlar Panorama تراموا است.[33]قدیمی ترین این خطوط، خط فونیکولار تونل تاریخی F2 (Karaköy - Beyoğlu)، دومین خط قدیمی مترو در جهان پس از متروی لندن است.[12][10] این تونل که 573 متر طول دارد 60 متر اختلاف ارتفاع دارد. از سال 1875 خدمات بدون وقفه ارائه می دهد. این سیستم که در ابتدا با دو قطار چوبی در مسیرهای موازی با قدرت بخار کار می‌کرد، در سال 1971 مدرن شد و با دو قطار که در مقابل یکدیگر در یک مسیر حرکت می‌کردند، شروع به کار کرد. این خط در حال حاضر توسط IETT اداره می شود.خط فونیکولار F1 (Taksim - Kabataş) در ژوئن 2006 و F4 (دانشگاه Boğaziçi/Hisarüstü - Aşiyan) در اکتبر 2022 توسط مترو استانبول[50]، F3 (Seyrantepe - Vadistanbul) خط فونیکولار Vadistanbul AVM به بهره برداری رسید. اداره شده توسط.اتوبوس مرسدس بنز Conecto در ناوگان متروبوس خدمت می کند.سیستم حمل و نقل سریع اتوبوس در استانبول متروبوس نام دارد. عملیات ساخت خط متروبوس در می 2006 آغاز شد و سیستم در پایان چهار مرحله مختلف شکل فعلی خود را به خود گرفت. در 17 سپتامبر 2007 بین Topkapı - Küçükçekmece در سمت اروپایی به بهره برداری رسید و در 12 اکتبر 2007 تا Avcılar در محور غربی گسترش یافت.[51] این سیستم که در 8 سپتامبر 2008 به Zincirlikuyu[52] در محور شرقی و Söğütlüçeşme[53] در محور شرقی در 3 مارس 2009 گسترش یافت، در 2 ژوئیه 2019 به Beylikdüzü Sondurak در محور غربی گسترش یافت. [54] طول کل سیستم متروبوس که از یک جاده دو بانده تشکیل شده است که برای خود در وسط شهر و وسط شهر در نظر گرفته شده است، 52 کیلومتر (32 مایل) و دارای 44 ایستگاه است.