قابل تعویض نباشید

زنده ماندن و رشد در حوزه فناوری همیشه یک چالش بوده است. برای کسانی که مهندس هستند چنین چیزی بسیار بیشتر هم قابل حس کردن است. اما چالش اصلی چیست؟ فناوری ها در هر حوزه ای مدت عمر کوتاهی دارند. این بخصوص در مورد حوزه کامپیوتر بیشتر به چشم می خورد. بسیار عادی ست که شما یک مهارت (مانند زبان برنامه نویسی،‌پلتفرم یا نرم افزار)‌ را با زحمت فراوان یاد میگیرید و بعد از چند سال با فناوری جدیدی جایگزین می شود. به این ترتیب تقریبا تمام آنچه یاد گرفته اید برایتان سودی نخواهد داشت. بدتر از آن اینکه تعداد زیادی از افراد همان چیزی که شما یاد گرفته اید را یاد گرفته اند و همیشه سیلی از جوان تر ها به حوزه شما وجود دارند که سرعت بالاتری دارند و فناوری های جدید تر را بلدند. تمام آن چیزی که گفتم ویژگی رشته های مهندسی است. اساسا در رشته ی مهندسی ما نیاز به سپاهی از متخصصانی داریم که مهارت خوبی در انجام یک کار دارند اما ویژگی اصلی «لشکر» مهم نبودن تک تک افراد آن است. همانطور که در یک جنگ اگر یک فرد تیر بخورد به سادگی با فرد دیگری جایگزین می شود. صد البته همه سربازان می خواهند فرمانده شوند اما واقعیت این است چنین اتفاقی برای همه نمی افتد چون نمیتوانند یا بازار نمیخواهد که از ذهنیت سرباز بیرون بیایند.یاد گرفتن مهارت های بیشتر در شکل یادگیری تکنولوژی های جدید تر پروسه ای طولانی خسته کننده و فرسایشی ست در نهایت یک تازه نفس می آید و براحتی شما را مغلوب می کند. ما معمولا عادت داریم که روزمه هایمان را پر می کنیم از لیست تکنولوژی هایی که بلدیم. یک نمونه اینجا از رزومه خودم. تصور ما این است که هرچقدر این قسمت را پر پیمانه تر بنویسیم شانس استخدام بالاتری هم داریم که البته تصور صد درصد اشتباهی هم نیست.اما بعد از استخدام و وارد شدن در محیط چنین لیست هایی اهمیت خودشان را از دست می دهند. شما نیاز دارید که مجموعه ای از مهارت های دیگر که بیشتر مرتبط با سازمانی که در آن هستید را یاد بگیرید. طبیعت چنین مهارت هایی تفاوت زیادی با تکنولوژی ها نمی کنند اما سرعت یادگیری آنها اهمیت بیشتری پیدا می کند. واقعیت این است میزان اهمیت شما در محیط کار علاوه بر چیزهایی که همه می دانیم به میزان «قابل تعویض بودن» شما بر می گردد. این معیار حتی برای رده های متوسط هم وجود دارد. سربازها همیشه از همه بیشتر «قابل تعویض» هستند و بعد فرمانده هان میانی و بالا دستی.به همین خاطر شما باید بدنبال چیزی باشید که شما را خاص می کند. فردی که خاص باشد نیاز خاصی را هم برآورده می کند و جایگزین کردن آن هم دشوار تر است. به همین خاطر یادگیری چیزی که همه افراد بلدند ممکن است برگ برنده ی شما نباشد. و به این دلیل است که باید قبل از هر چیزی برای خودتان هدف گذاری کنید و ببینید دنبال چه هستید. قطعا شما دنبال یاد گرفتن مثلا پایتون یا جاوااسکریپت نیستید. اینها ابزارهایی هستند که به مرور نیاز پیدا می کنید که یاد بگیرید. شاید این قسمت دشوار ترین بخش ماجرا باشد چرا که شما را از ذهنیت سرباز لشکر بیرون می آورد و شما را تبدیل به «فرد» می کند. قبل از همه چیز باید بدانید که شما به نحوی کارگر شخص دیگری نیستید حتی اگر حقوق خوبی به شما بدهد. قبل از آن شما یک شخص با علایق و افکار مستقل هستید و برای آن علایق وقت می گذارید و بیشتر و بیشتر یاد میگیرید. به این ترتیب شما یک «حل کننده مساله» می شوید تا کسی که یک «وظیفه» (task) تعیین شده را انجام می دهد. اگر شما مطالعه خودتان را در حوزه ای که به آن علاقه دارید (که می تواند یک موضوع بسیار خاص باشد) افزایش بدهید یه متخصص آن حوزه تبدیل می شوید. مثلا اگر به تحلیل داده های روانشناسی یا جامعه شناسی علاقه داشته باشید روز و شب بر روی آن وقت می گذارید و تمام زوایای آن را بررسی می کنید و با ابزارهای آن آشنا می شوید. در این مرحله ست که متوجه می شوید مثلا پایتون یک ابزار برای چیز «جالب تر» ی است که به آن علاقه دارید. شاید بنظر بیاید که کمی بیش از حد ایده ال به مسائل نگاه می کنم. با خودتان می گویید اگر من تمام وقتم را هم برای چنین علاقه ای بگذارم ممکن است در نهایت کار من به آن نامرتبط باشد. این اتفاق کاملا ممکن است اما شما هم نباید خودتان را محدود به یک کار یا بازه زمانی خاصی بکنید. اگر واقعا در چیزی حرفه ای و متخصص باشید خود آن کار هر جای دنیا شده پیدا می شود به شرطی که شما هم جستجو گر باشید.به این ترتیب با بالاتر رفتن سنتان نه تنها در کارتان بهتر می شوید بلکه هیچ جوان تری نمی تواند صرفا با یاد گرفتن یک تکنولوژی یا ابزار به پای شما برسد چون به همانقدر زمان نیاز دارد که تخصص یا شهود شما در آن کار را پیدا کند. این تفاوت شاگرد و استاد است. سعی کنید شاگرد باشید و همیشه یاد بگیرید اما برای همیشه شاگرد نمانید!