بازی موفقیت

آلارم موبايل خودش را کشت! گويا با چکش به سرش مي‌زند. يک ربع بعد صدايي شنيده مي‌شود. چشمانش را يواش يواش باز مي‌کند. صدا بلندتر مي‌شود. تازه مي‌فهمد خواب بوده‌است. صدا گويي گوشش را کر مي‌کند. نيمه هوشيار دستش به دنبال صدا مي‌گردد. بالاخره بعد از گذراندن هفت خان رستم صدا را قطع مي‌کند. روي تخت مي‌نشيند. نفس سنگيني مي‌کشد‌. دستي به موهاي ژوليده‌اش کشيده و با شدت خشم آن‌ها را بهم مي‌زند. نگاهي به ديوار رو به رو مي‌کند. نگاهش در نگاه ديوار دوخته مي‌شود. بلند مي‌شود. با قدرت، سرش را به ديوار مي‌کوبد. به زمين مي‌افتد. فرش خوني مي‌شود. چشمانش تار مي‌بيند. چندباري باز و بسته مي‌شود. دست اخر باز از بسته شکست مي‌خورد. همه جا سفيد است. پلک ها چند باري بالا و پايين مي‌شوند...- محمد به هوش اومد!!! واااي محمد جان عزيز دل مامان. اخه چرا اين کار رو با من مي‌کني؟ نمي‌گي من سکته مي‌کنم مي‌ميرم؟ سارا برو دکتر رو خبر کن...بوي خاص بيمارستان مي‌آيد، آميخته به بوي مواد ضدعفوني کننده. صداي پچ پچ‌ پرستارها در راهرو به گوش مي‌رسد. کم کم پرده‌هاي صورتي لابه‌لاي سفيدي نورهاي اتاق ديده مي‌شوند. مي‌خواهد بلند شود اما سرش تير مي‌کشد.-اِ محمد مواظب باش عزيزم سرت! تو نبايد بلند بشي...چشمانش را مي‌بندد. نفس سنگيني مي‌کشد. چشمانش را باز مي‌کند. چشمانش را از ديوار رو به رو مي‌دزد. پوفي مي‌کند و بلند مي‌شود. تلو تلو خوران راه دستشويي را پيدا مي‌کند. دستش را مي‌شويد. آبي به صورت مي‌زند. به سمت يخچال مي‌رود. در را باز مي‌کند. کوزه زرد رنگ آب را بر مي‌دارد و بالاي سر گرفته و قلپ قلپ آب مي‌خورد. نفسي مي‌کشد ولي اين بار نه آنچنان سنگين. به ساعت نگاه مي‌کند. 25 : 7 است. پنج دقيقه ديگر کلاس شروع مي‌شود. سيبي بر مي‌دارد و گازي مي‌زند و به سمت اتاق مي‌رود. پشت ميز مي‌نشيند و لپ تاپ را روشن مي‌کند. به لينک vc کلاس رفته و وارد مي‌شود. هنوز استاد وارد نشده. تعداد کاربران : 39 نفر ، الان 40 نفر. همين طور بچه‌ها يکي يکي وارد مي‌شوند. به نوشته‌ي بالا سمت راست زل مي‌زند:«سامانه کلاس‌هاي مجازي شريف ...» روي کلمه شريف مي‌ايستد و به آن زل مي‌زند. برق نورون‌هاي مغزش او را به يک سال پيش مي‌برد. سال کنکور، سال هياهوي درس، سال جنگ رقابت‌ها. شش ماه است که شور و شوق درس خواندن تمام وجودش را احاطه کرده‌است. از اول تيرماه و آزادي بچه مدرسه‌اي‌ها از زندان امتحانات خرداد. اما براي محمد ماه مرگ و زندگي، آغاز محکمِ کوهنوردي درس خواندن به سمت قله‌ي کنکور. به سمت رتبه‌ي برتر. شش ماه است که از هشت صبح بلند مي‌شود و شروع مي‌کند به تست زدن. دوساعت رياضي. دستانش را بالا مي‌برد و بدنش را در جهت دستانش مي‌کشد تا خستگي در کند. بلند مي‌شود و قدمي مي‌زند و آبي مي‌خورد و پلاستيک کشمش‌ها را از يخچال برمي‌دارد و به سمت اتاقش مي‌رود. پشت ميز مي‌نشيند و کتاب تست رياضي را کنار گذاشته و کتاب تست فيزيک را باز مي‌کند. چند تا کشمش را مالاچ مولوچ مي‌کند و با همان شور و شوق شروع به تست زدن مي‌کند. تا ده شب همين روال را ادامه مي‌دهد. چراغ اتاق را خاموش مي‌کند و روي تخت مي‌پرد و نفس عميقي مي‌کشد و لبخند رضايتي مي‌زند و آن کلمه‌ي شريف را به ذهن مي‌آورد:« شريف» و مي‌خوابد.بعد از شش ماه نه تنها خسته نشده بلکه شور و شوقش براي رسيدن به آن هدف والا بيشتر هم شده. ساعت سه بعد از ظهر جمعه، 29 آذر وارد سايت قلم چي مي‌شود و به صفحه شخصي مي‌رود و با ديدن تراز 7300 و رتبه 9 منطقه و رتبه 215 کشور ايول ايولي مي‌کند و کارنامه را به مامان بابا نشان مي‌دهد و قربون صدقه و عزيزم عزيزمي و چند تا ماچ دريافت مي‌کند و به اتاق بر مي‌گردد و با قدرت شروع به تحليل دفترچه آزمون مي‌کند.گهگاهي خسته مي‌شود. خميازه‌اي مي‌کشد و خودکار آبي را روي چرک‌نويس رها مي‌کند و از پشت ميز بلند مي‌شود و بيرون مي‌رود تا هوايي تازه کند. همينطور که در حياط راه مي‌رود. چشمش به ماه مي‌افتد. زيبايي ماه شب چهارده او را مي‌گيرد. ناگهان جرقه‌اي در سرش زده‌مي‌شود و شوري در قلب. همان اسم قديمي است. اسمي که از اول تير به ذهنش خطور کرده اما از اول دي بيشتر بهش فکر مي‌کند‌؛ «شريف». به خانه برمي‌گردد و يک راست به اتاقش مي‌رود و خودکار آبي را از روي چرک‌نويس برداشته و شروع به سوال حل کردن مي‌کند.استرس دارد. از تخت بلند مي‌شود. به سمت يخچال رفته و آبي مي‌خورد. برمي‌گردد و روي تخت دراز مي‌کشد و نفس عميق تصنعي‌اي مي‌کشد و چشمانش را مي بندد و سعي مي‌کند بخوابد. اما فکر فردا خوابيدن را سخت کرده است. فردا بازي مرگ و زندگي است. روز رقم خوردن سرنوشت. روز تقابل يک سال و چهار ساعت. ساعت 6 بيدار مي‌شود. خوب نخوابيده. چند بار از استرس بيدار شده. ولي توجه نمي‌کند. لحظه‌ي موعود را حس و فقط به آن فکر مي‌کند. آن چهار ساعت. ساعت 15 : 7 به حوزه امتحاني مي‌رسد.ساعت 30 : 8 در حالي که سعي مي‌کند تمام ‌حواسش را جمع کند صدايي توجه‌اش را قطع مي‌کند:«با نام و ياد خدا شروع کنيد». پلمپ برگه امتحاني را باز مي‌کند. جنگ لحظه‌ها آغاز مي‌شود. سوالات را يکي يکي حل مي‌کند. سخت است. انتظارش را نداشت. اما زماني براي غر زدن و اعتراض نيست. لحظه لحظه‌اش دنيايي است که مثل برق مي‌گذرد. مثل همان يک سال. نفس عميقي مي‌کشد اما صبحي که رتبه‌ها مي‌آيد عميق‌تر. شماره داوطلبي و کد ملي را وارد مي‌کند. کد چهار رقمي تاييد را هم وارد مي‌کند و دکمه تاييد را که مي‌زند، حالش گرفته مي‌شود. «شماره داوطلبي يا کد ملي اشتباه است» مامان که ديگر استرس را قورت داده، مي‌گويد:«از بس تند مي‌زني...» اين بار با دقت بيشتري وارد مي‌کند. اشک در چشم‌هاي مامان حلقه مي‌زند. مامان کلي قربان صدقه‌‌‌ي محمد مي‌رود و چند ماچ محکم به او هديه مي‌دهد. بالاخره لحظه‌اي که يک سال تصورش را مي‌کرد، رسيد. اشک شوق امان او را هم نمي‌دهد .رتبه 144 کشور و 6 منطقه شده‌است. بالاخره اين چند روز پر استرس گذشت. چند روزي که پدرِ سايت سازمان سنجش را در آورده بود. تا حالا يک سايت را اينقدر در طول روز بازديد نکرده‌بود. حالا ديگر راحت مي‌تواند بخوابد و مي‌خوابد. يک سال 8 صبح بيدار شدن را تلافي مي‌کند و تا ظهر مي‌خوابد . بلند که مي‌شود، مادر را طبق معمول پشت تلفن مي‌بيند. اما اين بار آن طرف خط دوست فابريکش نيست. بلکه اقوام و خويشان و دوستان و ... اند که پشت سر هم زنگ مي‌زنند و تبريک مي‌گويند. خلاصه تا چند ساعت محمد شده مامور مخابرات.‌ زنگ پشت زنگ‌. تلفن پشت تلفن.کم کم هياهوي خوشحالي مي‌خوابد. کم کم بوي دانشگاه و دانشجو به مشام مي‌رسد اما اين بار و براي اولين بار از نوع مجازي‌اش.17 آبان 99 ناباورانه آغاز مي‌گردد. فصل جديد، فضاي جديد، دوستان و آدم‌هاي جديد. ساعت ده و نيم با شور و شوق وارد لينک vc کلاس رياضي 1 مي‌شود.‌ 200 نفر؟! استاد قطع و وصل مي‌شود . نهايتا ربع ساعت نشده، استاد بچه‌ها را به خداي بزرگ مي‌سپارد و کلاس تمام! چه آغاز تمام کننده‌اي! بچه‌ها در گروه 99اي‌هاي دانشکده شروع به مسخره کردن و شوخي و چرت و پرت گفتن مي‌کنند. بالاي سه هزار تا پيام در روز! هيجان روزهاي اول دانشگاه را سر اين گروه خالي مي‌کنند. ساعت يک و نيم بعد از ظهر کلاس برنامه نويسي. ساعت سه پشت سرش يک کلاس ديگر. روز دوم هم به همين روال مي‌گذرد. کلاس پشت کلاس، تکليف پشت تکليف و روز سوم و روز چهارم و ... هفته دوم نيز به همين روال مي‌گذرد. اما هفته سوم فرق مي‌کند . ديگر کلاس‌ها را هم يکي در ميان مي‌رود . بعضي اساتيد اصلا خوب درس نمي‌دهند . قبل‌تر فکر مي‌کرد چقدر اساتيد شريف بلدکار و حرفه‌اي و خفن و درجه يک‌اند . اما تفاوت ميان واقعيت و رويا، به تفاوت ميان زمين و آسمان مي‌ماند. اما نه بخاطر کيفيت پايين تدريس بعضي اساتيد‌ بلکه بخاطر نبود رويا... نبود هدف... نبود شور و شوق... با شنيدن صداي «سلام بچه‌ها صبحتون به خير» رشته افکارش پاره مي‌شود و با ديدن «سلام استاد، سلام استاد...» بچه‌ها، او هم مي‌نويسد :«سلام استاد »ساعت هفت و نيم شب تا کلاس تمام مي‌شود، خرد و خسته در اتاق را باز مي‌کند. به سمت پذيرايي مي‌رود. مامان شام مختصري آماده مي‌کند. دارد فکر مي‌کند:«يعني همينجوري قراره ادامه پيدا کنه؟ همينجوري بايد درس بخونم؟ پس چي فکر مي‌کردي؟ که بياي شريف به قله‌ي آرزوها رسيدي و همه چي تمومه؟! نه ... راستش اصلا به بعدش فکر نکردم. فقط به کنکور فکر مي‌کردم. فقط درس مي‌خوندم. حواسم نبود که بيام دانشگاه هم بايد درس بخونم. مي‌دونستم بايد درس بخونم ولي فقط مي‌دونستم! شايد انتظار داشتم يک مدت استراحت کنم. يک مدت فکر کنم به خودم، به زندگي، به بعدش چي؟ ولي يهو همه چيز شروع شد و منو با خودش برد و من مثل هميشه بچه مثبت و فرمان‌بردار با شرايط جلو مي‌رم و خودم رو غرقش مي‌کنم بدون اينکه فکر کنم چرا؟ براي چي؟» مامان رشته افکارش را پاره مي‌کند:«محمد جان کلاس چطور بود؟» و محمد مثل هميشه لبخندي مي‌زند و مي‌گويد:«خوب بود مامان. همه چيز خوب بود».شوق رفتن به شريف. شرکت در جشن رتبه برترها و جشن جذاب ورودي‌ها و اردوي مشهد و آن هياهوي آن روزها همه و همه به رويايي ديگر تبديل شده. حالا بعد از گذشت چند ماه، نه خبري از شريف هست و نه خبري از شوق رفتن به شريف. اين روزها نه شور و شوق درس خواندن هست و نه خوشحالي قبول شدن. فقط نا آرامي و سردرگمي در کلاف پيچ در پيچ زندگي است . فقط همان سوال کودکي است که هدف چيست؟! که آرامش کجاست؟ فقط دست و پا زدن در تلاطم طوفان روزگار. فقط دردي است که بوده اما در بازي کنکور گم شده بود. به دنبال درماني است. به دنبال يک چيز عميق‌تر. يک‌ چيزي که لايه‌هاي خلوت و دروني او را ارضا کند.يک چيزي که همه کارها و اهدافش را زير چتر خود در اين فضاي باراني نگه دارد. يک چيزي که به تمام اين‌ها معنا دهد. يک چيزي که الي‌الابد به خاطرش بدود. برود و همه چيز را رها کند. اما آن چيست و کجاست؟!مهدی دادگر، ۹۹ مهندسی شیمی