پروپیلن گلیکول در غذا: آیا این ماده افزودنی بی خطر است؟

پروپیلن گلیکول ماده ای است که معمولاً به عنوان یک ماده افزودنی یا ماده غذایی در بسیاری از محصولات آرایشی و بهداشتی استفاده می شود.مقامات غذایی ایالات متحده و اروپا آن را به طور کلی برای استفاده در غذاها بی خطر اعلام کرده اند.با این وجود بحث برانگیز شده است زیرا از ترکیبات ضد یخ نیز می باشد. این امر منجر به نگرانی در مورد سلامتی در مورد اثرات سمی احتمالی ناشی از خوردن غذاهای حاوی آن شده بود.این مقاله بررسی می کند که پروپیلن گلیکول چیست ، چرا استفاده می شود و آیا برای سلامتی شما خطرناک است.پروپیلن گلیکول چیست؟پروپیلن گلیکول یک ماده افزودنی غذایی مصنوعی است که در همان گروه شیمیایی الکل قرار دارد.این مایع بی رنگ ، بی بو ، کمی شربت دار و کمی ضخیم تر از آب است. عملاً هیچ طعمی ندارد (1 منبع مطمئن).علاوه بر این ، می تواند برخی از مواد را بهتر از آب حل کند و همچنین در حفظ رطوبت خوب است. این باعث می شود که آن به عنوان یک افزودنی غذایی بسیار مفید باشد ، بنابراین می توان آن را در طیف گسترده ای از غذاها و نوشیدنی های فرآوری شده یافت (2).نام های دیگری که با آن شناخته می شود عبارتند از (2):1،2-پروپاندیول1،2-دی هیدروکسی پروپانمتیل اتیل گلیکولتری متیل گلیکولپروپیلن گلیکول گاهی اوقات با اتیلن گلیکول اشتباه گرفته می شود ، زیرا هر دو به دلیل نقاط ذوب پایین در ضد یخ استفاده شده اند. با این حال ، اینها همان ماده نیستند.اتیلن گلیکول برای انسان بسیار سمی است و در محصولات غذایی استفاده نمی شود.خلاصهپروپیلن گلیکول مایعی مصنوعی ، بی رنگ ، بی بو و بی مزه است که در همان گروه شیمیایی الکل قرار دارد. نباید این ماده را با ماده سمی اتیلن گلیکول اشتباه گرفت.کجا و چگونه استفاده می شود؟پروپیلن گلیکول معمولاً به عنوان افزودنی برای کمک به فرآوری مواد غذایی و بهبود بافت ، عطر و طعم ، شکل ظاهری و ماندگاری آنها استفاده می شود.در غذاها ، پروپیلن گلیکول ممکن است به روش های زیر استفاده شود (3 ، 4 ، 5):عامل ضد کیک: به شما کمک می کند تا اجزای غذا به یکدیگر نچسبند و توده ای ایجاد نکنند ، مانند سوپ های خشک یا پنیر رنده شده.آنتی اکسیدان: با محافظت در برابر خرابی های ناشی از اکسیژن ، ماندگاری مواد غذایی را افزایش می دهد.حامل: سایر مواد افزودنی غذایی یا مواد مغذی را برای استفاده در فرآوری ، مانند رنگ ها ، طعم ها یا آنتی اکسیدان ها ، حل می کند.تقویت کننده دوغ: نشاسته و گلوتن موجود در خمیر را اصلاح می کند تا پایدارتر شود.امولسیفایر: از جدا شدن مواد غذایی مانند روغن و سرکه در سس سالاد جلوگیری می کند.محافظ رطوبت: به غذاها کمک می کند تا سطح پایداری رطوبت را حفظ کرده و خشک شدن آنها را متوقف کنند. به عنوان مثال می توان به گل ختمی ، پوسته نارگیل و آجیل اشاره کرد.کمک پردازش: برای افزایش جذابیت یا استفاده از غذا استفاده می شود ، به عنوان مثال ، برای شفاف سازی مایعات.تثبیت کننده و غلیظ کننده: می توان از آن برای نگه داشتن اجزای غذا در کنار هم یا ضخیم شدن آنها در حین و پس از پردازش استفاده کرد.: می تواند ظاهر یا احساس دهان شما را تغییر دهد.پروپیلن گلیکول معمولاً در بسیاری از غذاهای بسته بندی شده مانند مخلوط نوشیدنی ، سس ، سوپ خشک ، مخلوط کیک ، نوشابه ، پاپ کورن ، رنگ خوراکی ، فست فودها ، نان و لبنیات یافت می شود (منبع 6)این دارو همچنین در داروهای تزریقی مانند لورازپام و در برخی از کرم ها و پمادهایی که روی پوست قرار می گیرد مانند کورتیکواستروئیدها (2 ، 7 منبع معتبر) استفاده می شود.به دلیل خواص شیمیایی آن ، در طیف گسترده ای از محصولات بهداشتی و آرایشی نیز یافت می شود. علاوه بر این ، این ماده در محصولات صنعتی مانند رنگ ، ضد یخ ، دود مصنوعی و سیگارهای الکترونیکی استفاده می شود (2 ، 6 منبع معتبر).خلاصهپروپیلن گلیکول معمولاً به عنوان افزودنی غذایی استفاده می شود. به حفظ رطوبت و همچنین در حل رنگها و طعم دهنده ها کمک می کند. همچنین در برخی از داروها ، محصولات آرایشی ، ضد یخ و سایر محصولات صنعتی استفاده می شود.آیا پروپیلن گلیکول موجود در غذا خطرناک است؟پروپیلن گلیکول توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) "به طور کلی بی خطر شناخته می شود" (GRAS) (8).در ایالات متحده ، می توان از آن به عنوان یک افزودنی غذایی مستقیم و غیرمستقیم استفاده کرد. در اروپا ، فقط در مواد غذایی به عنوان حلال برای رنگها ، امولسیون کننده ها ، آنتی اکسیدان ها و آنزیم ها مجاز است ، با حداکثر 0.45 گرم در هر پوند (1 گرم در کیلوگرم) در محصول نهایی غذایی (9 منبع معتبر) مجاز است.سازمان بهداشت جهانی توصیه می کند حداکثر مصرف 11.4 میلی گرم پروپیلن گلیکول در هر پوند از وزن بدن (25 میلی گرم در کیلوگرم) در روز باشد. قرارگیری در معرض پروپیلن گلیکول از طریق غذاهای ایالات متحده 15 میلی گرم در هر پوند (34 میلی گرم در کیلوگرم) در روز است (9 منبع معتبر).در مقایسه ، یک نفر که علائم مسمومیت پیدا کرده بود روزانه 213 گرم پروپیلن گلیکول دریافت می کرد. برای یک بزرگسال 120 پوندی (60 کیلوگرمی) ، این بیش از 100 برابر مقدار متوسط ​​رژیم غذایی است (9 منبع معتبر).فقط یک مورد مستند از مسمومیت ناشی از غذا وجود دارد.مردی مقدار زیادی ویسکی دارچین حاوی پروپیلن گلیکول نوشید و بیهوش شد. در حالی که علائم وی نیز به دلیل الکل بود ، برخی از آنها را می توان به پروپیلن گلیکول نسبت داد (10 منبع معتبر).به طور کلی ، به غیر از افراد مبتلا به آلرژی و یک مورد مصرف بیش از حد ، هیچ مورد دیگری از اثرات منفی یا سمی پروپیلن گلیکول در غذاها گزارش نشده است.با این حال ، چون میزان مصرف فعلی بیش از حد توصیه شده برآورد شده است ، ممکن است عاقلانه باشد که منابع غذایی را در جایی که می توانید کاهش دهید ، خصوصاً که منابع اصلی آن غذاهای بسیار فرآوری شده هستند.خلاصهپروپیلن گلیکول از نظر مقامات ایالات متحده و اروپا به طور کلی بی خطر است. فقط یک مورد مستند از مسمومیت ناشی از مصرف بیش از حد الکل وجود دارد. توصیه می شود مصرف را به 11.4 میلی گرم در هر پوند (25 میلی گرم در کیلوگرم) از وزن بدن در روز محدود کنید.طراحی شده توسط پروژه Rubiconاثرات پروپیلن گلیکول بر سلامتیاطلاعات متناقضی در مورد خطرات پروپیلن گلیکول وجود دارد.برخی از وب سایت ها اعلام کرده اند که ایمن نیست ، در حالی که برخی دیگر ادعا می کنند باعث حملات قلبی ، نارسایی کلیه و کبد و مشکلات مغزی می شود.پروپیلن گلیکول چقدر سمی است؟سمیت پروپیلن گلیکول بسیار کم است. مشخص نشده است که باعث ایجاد سرطان ، آسیب به ژن ها یا اختلال در باروری یا تولید مثل می شود. علاوه بر این ، هیچ گزارش شده از مرگ گزارش نشده است (1 منبع معتبر ، 9 منبع معتبر).در موش صحرایی ، دوز متوسط ​​کشنده 9 گرم در هر پوند (20 گرم در کیلوگرم) است. این را با قند ، دوز کشنده 5/13 گرم در هر پوند (7/29 گرم در کیلوگرم) یا نمک ، که فقط 4/1 گرم در هر پوند (3 گرم در کیلوگرم) در موش صحرایی است مقایسه کنید (11 ، 12 ، 13).پس از خوردن غذایی حاوی پروپیلن گلیکول ، حدود 45٪ از آن بدون تغییر از طریق کلیه ها دفع می شود. بقیه در بدن به اسید لاکتیک تجزیه می شود (1 منبع معتبر ، 14).هنگامی که به مقدار سمی مصرف شود ، تجمع اسید لاکتیک می تواند منجر به اسیدوز و نارسایی کلیه شود. اسیدوز زمانی اتفاق می افتد که بدن نتواند به سرعت سریع از شر اسید خلاص شود. شروع به جمع شدن در خون می کند ، که در عملکرد مناسب اختلال ایجاد می کند (10 منبع معتمد).نشانه اصلی سمیت افسردگی سیستم عصبی مرکزی است. علائم شامل سرعت تنفس کندتر ، کاهش ضربان قلب و از دست دادن هوشیاری است (14).موارد مسمومیت را می توان با همودیالیز انجام داد تا ماده از خون خارج شود یا با حذف دارو یا ماده حاوی پروپیلن گلیکول (منبع 15).با این حال ، سمیت بسیار نادر است. بیشتر موارد ناشی از استفاده از دوزهای بسیار بالای داروی حاوی پروپیلن گلیکول یا شرایط غیرمعمول مانند مردی بود که بیمار بود و محتویات کیسه یخ را نوشید (16 منبع معتبر ، منبع معتبر 17).خلاصهپروپیلن گلیکول سمیت بسیار کمی دارد. مسمومیت به ندرت اتفاق می افتد و به طور معمول به دلیل دوزهای بالای داروهایی است که حاوی آن هستند.خطرات افرادی که بیماری کلیوی یا کبدی دارنددر بزرگسالان با عملکرد طبیعی کبد و کلیه ، پروپیلن گلیکول خیلی سریع تجزیه و از خون خارج می شود.از طرف دیگر ، در افراد مبتلا به بیماری کلیوی یا بیماری کبدی ، این روند ممکن است به همان اندازه کارآمد نباشد. این می تواند منجر به تجمع پروپیلن گلیکول و اسید لاکتیک در جریان خون شود و علائم سمیت ایجاد کند (9 منبع معتبر ، منبع 15 معتبر).بعلاوه ، از آنجا که حداکثر محدودیت دوز برای پروپیلن گلیکول مورد استفاده در داروها وجود ندارد ، در برخی شرایط ممکن است دوزهای بسیار بالایی دریافت کنید (9 منبع معتبر)یک زن مبتلا به آسیب کلیوی به دلیل نفس تنگی و تورم گلو با لورازپام تحت درمان قرار گرفت. وی بیش از 72 ساعت 40 برابر میزان توصیه شده مونو پروپیلن گلیکول دریافت کرد که منجر به اسیدوز و سایر علائم مسمومیت شد (18 منبع معتبر).در بیماران جدی که دچار نارسایی می شوند ، عملکرد کلیه یا کبد آنها مختل می شود و همچنین ممکن است در اثر درمان های دارویی طولانی مدت یا با دوز بالا ، خطر بیشتری داشته باشد.به عنوان مثال ، در یک مطالعه ، 19٪ از بیماران حیاتی تحت درمان با داروی لورازپام مشاهده شد که علائم سمیت پروپیلن گلیکول (منبع معتبر 19) وجود دارد.برای افرادی که بیماری کلیوی و کبدی دارند ، دارو متناوب است.منبع: پیشگامان شیمی