روایت نوید یوسفیان از رابطه‌ی دوطرفه با راوی اول (یا چرا این روایت ربطی به می‌تو ندارد)

جوابیه جدید راوی اول, اگرچه به طور ضمنی به تبانی‌ای که بین راویان و خانی در جریان بوده صحه می‌گذارد. پر از دروغ و تناقض‌هایی است که جای شکی برایم نمی گذارد که دیگر زمان مماشات نیست. اگر پیش‌تر, به قصد همدلی با او و بی‌خبر از دامی که تیم می‌تو ایران برایم تدارک دیده (تا با عذرخواهی من روایات دروغ بعدی را باورپذیر کند)؛ و همچنین تلاش برای باز کردن مسیر عذرخواهی برای مردان پا پیش گذاشته بودم, این بار تمامی دروغ‌های او را برمی‌شمارم و آن‌چه او به عمد از روایت حذف کرده را توضیح می‌دهم. بگذارید ابتدا مفهوم «گسلایت» شدن با «تلقین» را برای مخاطب ناآشنا به این مفهوم توضیح دهم. در روزهای ابتدایی که روایت اول منتشر شد. با هجمه‌ی بی‌سابقه‌ای از تهدید به قتل, خشونت‌های کلامی و همچنین نظرهایی مواجه شدم که من را در قضاوت خودم درباره خودم دچار تردید کرد. گسلایت کردن, به حالتی از دستکاری روانی اطلاق می‌شود که سوژه‌ی آن بواسطه فشارهای روانی‌ای که در مقابل آن قرار می‌گیرد. دچار شک و تردید در قبال شناخت و درک خود حتی از وقایعی می‌شود که به آن‌ها دسترسی مستقیم دارد. تلقین گناه‌کار بودنم و گس‌لایت شدن چیزی بود که منجر به متن عذرخواهی من شد. در آن حال متشنج رواني که ترسناک‌ترین عکس من با بیش از ده هزار لایک توسط اشنا و ناآشنا منتشر مي‌شد، چاره‌ای جز پذیرش کلی و نه «تک‌تک کلمات» روایت (آن‌چنان که راوی اول وانمود می‌کند) نداشتم.حتی با علم به اینکه بخش‌هایی از آن روایت دروغ است و بخش‌های مهمی از اين رابطه سمی به هیچ وجه بیان نشده بودند، تصمیم گرفتم کوتاه بیایم و اين نمایش بی‌دلیل را با اعلام صادقانه آنچه همچنان بخشی از آن را به عنوان اشتباه‌های خود در گذشته می‌پذیرم بیان کنم. میزان دروغ‌های روایت اول، به هیچ وجه به اندازه دروغ‌های بی‌انتهای روایات دوم و سوم نیست. آنچه اما این روایت را از توصیف منصفانه واقعیت دور می‌کند، نه فقط دروغ‌ها در مورد آن شب در سفر, که تفاسیر خودخواهانه او از واقعیات و حذف بخش‌های مهمی از اين رابطه است. راوی اول (که او را «الف» می‌نامم), تلاش بی‌اندازه‌ای دارد که رابطه ما را به مراوداتی در مورد مقاله‌ای در مورد کوژین و کار در گروه داوطلبانه (شهری دیگر) تقلیل دهد. اين اولین دروغ «الف» است. قایم نمی کنم که برخلاف راویان دوم و سوم که هیچ‌گاه هیچ درگیری احساسی با آن‌ها نداشتم, من به این شخص علاقه‌مند بودم. درک اجتماعی و قوای تحلیل او برایم تحسین‌برانگیز بود و دفاعیاتم از او در گروه داوطلبانه، نه از سر محبت، که بر اساس موافقتم با رویکرد او در مورد عمل اجتماعی و سیاسی بود. اين اعتراف صادقانه من, اما شما خانم «لف», توضیح دهید به چه دلیل به مدت چند سال با من تماما آزارگر در ارتباط بودید، با من به کافه و سفر رفتید، کنار من خوابیدید.، و ماهها با من از آلمان چت کردید و در نهایت بابت اینکه شما را بلاک کردم شاکی شدید؟«الف» برای تکذیب وجود رابطه‌ای دو طرفه. که البته هیچ‌گاه به یک رابطه عاطفی تبدیل نشد، حتی حاضر است در روایتش و به دروغ, دلیل همراه شدنش در سفر با من را «وجود موشی در خانه‌شان» اعلام کند! اما واقعیت این است که ما به مدت حداقل دو ماه رابطه‌ای نزدیک که از دید هر دو مقدمات آشنایی بود داشتیم. با هم و به قصد دیت به کافه‌ای در شهرک غرب رفتیم (مکان را می‌گویم چون گویا فراموش کرده است), در پارک نشستیم، سفر رفتیم و حتی بعد از سفر با هم در خانه دوستی به منظور یادبود رفیق عزیزی که از دست داده بودیم حاضر شدیم. مورد آخر از این منظر مهم است که «الف» اینکه ما بارها در جمع‌های دوستانه، به همراه هم حاضر شدیم را فراموش می‌کند و به شکلی غیرقابل‌باور و توهم‌گونه، علت اطلاع دوستان از رابطه‌ی هر چند سطحی ما را «سوژه‌سازی جنسی» من از او در جمع‌ها می‌داند! جالب‌تر اینکه بعد از پایان دوره‌ی آشنایی ما که خیلی زود با شناخت‌مان از یکدیگر به جدایی و فهم ناممکن بودن شکل‌گیری رابطه عاطفی منجر شد، ما به مدت چند سال دوست بودیم. خاطرم هست که دوستی ما به حدی بود که من با او به عنوان دوستم و به همراه پارتنر سابقم به مهمانی‌ای رفتیم که احتمالا آواز خواندنش در آن مهمانی را به خاطر ندارد. حذف این وقایع اگرچه شاید روایت را به یک دروغ کامل تقلیل ندهد، اما قطعا در قلب واقعیت موثر است و توانسته نقشی در پرونده‌سازی صورت گرفته علیه من داشته باشد. «الف» اصرار دارد که او پیشنهاد دوستی من را رد کرده. اعتراضی نیست. اما امیدوارم با تجربیات بیشتر در زندگی, به کودکانه بودن این نوع اعتبارها آگاه شود. اما اینکه رابطه‌ی دوستی‌مان بعد از قطع ارتباط عاطفی (یا تلاش برای ایجاد رابطه عاطفی) را رد می‌کند، فقط نوعی از دستکاری واقعیت است. ما به مدت چند ماه، چند سال بعد از قطع ارتباطمان در تهران، زمانی که او در آلمان ساکن بود و من در رابطه‌ای نزدیک با پارتنر سابقم بودم، دوباره به دوست‌هایی نزدیک تبدیل شده بودیم. برای هم منبع پایان‌نامه ارسال می‌کردیم و یکدیگر را در جریان اتفاقات روزمره و مشکلات مهاجرت می‌گذاشتیم. در جایی از روایت می‌گوید من به ناگهان پرسیده‌ام «با چند آلمانی خوابیده‌ای؟!» فارغ از اینکه چنین ادعای مضحکی فقط بیرون آوردن یک مکالمه از بستر آن است، باید توضیح دهم که در آن زمان, او میزبان مردی بود که برای دیدار او به شهرش رفته بود. میزان صمیمیت ما به حدی بود که «الف» به راحتی در مورد رابطه‌اش با او با من حرف می‌زد و من را تا حدی که اخلاقیاتش اجازه می‌داد در جریان می‌گذاشت. این سوال نیز متعلق به همان دوره است. اما او با حذف بستر مکالمه, با زیرکی سوال من را به عنوان تعدی من به فضای خصوصی او جا می‌زند و این را به عنوان آزار تلقی می‌کند. این خیانت در مفاهیم است خانم متخصص. راستی، ادعا کردید نقدتان به سی‌یواین‌ایران تخصصی و غیرسیاسی بوده. نمونه اين نقد «تخصصی» را منتشر خواهم کرد.برای دیدن مدارک تبانی راویان و مینا خانی علیه من و مجموعه سی‌یواین‌ایران به اکانت اینستاگرام من مراجعه کنید: @navidysfدروغ دیگری نیز گفته‌ای که اینقدر غیر قابل باور است حتی خودت نیز در روایت ننوشتی! به من پیام دادی که من در ابراز علاقه‌ام صادق نبودم و آنچه از تو می‌خواستم «یک هم‌خانه» بوده است (تمام این مکالمات موجودند). در آن زمان من با سه نفر دیگر در خانه‌ای در مرکز تهران زندگی می‌کردم. حدود هفت سال بود که مستقل و به دور از خانواده‌ام در خانه‌های اجاره‌ای هم‌خانه داشتم. برای من هم‌خانگی, یک رابطه‌ی دوستانه و مشارکت‌محور است که پیوند خوردن آن با یک رابطه عاطفی نیاز به مقدمات بسیاری دارد. همچنین: هم‌خانه شدن با کسی که یه او علاقه دارم (اصطلاحا موو-این کردن) نه مرحله‌ای مربوط به شروع آشنایی, که مدت‌ها بعد از شکل‌گیری یک رابطه عاطفی و قوی صورت می‌گیرد و هرگز به کسی که در مراحل اول آشنایی با او هستم پیشنهاد هم‌خانگی نمی‌دهم! اما برای «الف» اینکه یک بار از او در مورد سخت بودن زندگی با خانواده در اين سن پرسیدم و صحبت از کمبود فضای خصوصی در خانه‌مان کردم، تعبیر به پيشنهاد هم‌خانگی شد! همین‌قدر توهم‌گونه، خودمحور، و با پیش‌فرض نسبت به نیت من نسبت به صحبت‌هايم. یا در همان مدت که در آلمان ساکن بود و در ارتباط بودیم، و بر اساس دوستی صادقانه‌ای که داشتیم، من یک بار عکس دو دخترم (گربه‌هایم) را برایش ارسال کردم. کاملا دوستانه و از سر علاقه‌ام به آن‌ها که از مهمترین بخش‌های زندگی من‌اند. اما در جلسه با دوست زندانی‌ام و خانی، ادعا کرد که این عمل تلاشی برای حسود کردن او نسبت به رابطه با پارتنرم بوده‌است!در مورد این جلسه توضیح دهم. تا جایی که به من اطلاع داده شد، درخواست این جلسه از سمت «الف» و بواسطه علاقه‌اش به دوست زندانی‌ام که حالا اسیر آزارگری حرفه‌ای چون من شده صورت گرفت. البته در جوابیه خلاف این امر را اعلام می‌کند؛ كه اين اختلاف غیرمهم با آزادی دوستم حل خواهد شد. اما این جلسه, به دعوت هر که بود، تلاشی ناموفق برای به هم زدن رابطه‌ی من با دوست زندانی‌ام بود. من اتفاقا تمام تلاشم را کرده‌ام که دوست زندانی‌ام را به این پروندسازی‌ای که برایم به راه‌انداخته‌اید آلوده نکنم. حتی عکس‌های دونفره‌ای که در پروفایلم بود را برای احترام به او و رابطه‌مان از اینستاگرامم حذف کرده‌ام. چقدر کوچک هستی خانم «الف» که اتهام استفاده از او را می‌زنی. تویی که حسادت به این رابطه از مهمترین انگیزه‌هایت برای انتشار روایت بعد پنج سال است. در ابتدای متن جوابیه‌ات نوشته‌ای «من از انتشار روایت‌های دوم و سوم بی‌خبر بودم.» در ادامه‌ی همین متن»، علت تصمیمت به انتشار را این‌گونه اعلام می‌کنی: «فهمیدم تو به آزار زنان دیگر مشغولی». بالاخره از انتشار روایات خبر داشتی یا نه؟! این تلاش مذبوحانه برای قایم کردن تبانی راوی‌ها و خانی برای پروند‌سازی علیه من مضحک است. واکنش دوست زندانی به روایت شما را هم یاداوری می‌کنم که دیگر فکر نکنی افرادی که معتقدند روایت شما نباید تحت می‌تو منتشر می‌شد «وقیح»اند. واکنش این دوست هم همین بود. او شما را فردی متوهم خواند که با تفسیر یک‌طرفه وقایع تلاش دارد خود را وارد بازی می‌تو کند.اما دروغ اصلی در مورد آن شب سفر است. گفته‌ای با هم شعر خواندیم و بعدتر من به سمت تو آمدم برای بوسیدن. باقی ماجرا یا دروغ‌های توست و یا آنچه خانی و نوروزی پا افتخار به عنوان «دستکاری روایات برای ساختن قربانی کامل» از آن یاد می‌کنند. گفته‌ای خشک شدی, و من به بوسیدن ادامه دادم. سپس گفته‌ام «تو هم این‌طور یا آن‌طور ببوس» و سپس دست در لباس تو کردم و به سینه‌ات دست زدم! طبق روایت تو من پرسیده‌ام که آیا میخواهی؟ و تو هم گفتی نه و من فاصله گرفتم. این روایت توست که با وجود دروغ بودن، نشان می‌دهد با اطلاعم از عدم رضایت تو متوقف شده‌ام. اما واقعیت این است که من تو را بوسیدم و در عرض چند ثانیه متوجه شدم علاقه‌ای نداری. برگشتم سر جای خودم و پایان. در روایتی که به دوست زندانی‌ام گفتی, که با روایت منتشر شده هم فرق دارد، ادعا کردی من دلخور شدم و رفتم روی مبل. در روایتی که خانی به دوست سابقی که مکالمه‌ام را با او منتشر کردم (پست انگیزه‌های سیاسی)؛ خانی مدعی شده که تو فریاد کشیدی و دوستانمان ما را جدا کرده‌اند! فارغ از این دروغ‌بافی‌ها که قرار بوده با باورپذیر کردن روایت تو را «قربانی کامل» جا بزنند، به این فکر کن: به قول خودت، وقتی عدم رضایتت را دیدم فاصله گرفتم. پس چطور همزمان مدعی می‌شوی که گفتم «اين طوری ببوس يا ...» توانستی لحظه‌ای چنین صحنه کمیکی را تصور کنی و چنین دروغ‌بافی کنی؟ من دیدم تو نمی‌بوسی و فاصله گرفتم.. سینه؟ چقدر وقیحی... دیدم که گفته‌ای تحت درمان افسردگی هستی. متاسفم. ولی باید همزمان به مشکلات دیگری هم فکر کنی: من و دوستانم را بواسطه استفاده از کلمات ک* و ک** در جمع چهار نفره به آزار جنسی متهم می‌کنی. بعد خودت در متنی که بیش از صد هزار مخاطب دارد این کلمات را به صورت کامل استفاده می‌کنی؟! عجب! اینکه فکر می‌کنی من زیر توییت دوست‌های مشترک کامنت می‌ذاشتم که تو را اذیت کنم من را یاد راوی دوم می‌اندازد که بیماری‌های روانی خود را در روایت برشمرده است. او ادعا کرده در استوری دوست‌های مشترک حاضر می‌شدم تا او را آزار دهم یا گفته جاجیم هدیه او را به قصد آزارش در مصاحبه‌ها استفاده می‌کردم یا به او اخطار آب جوش ندادم تا از سوختن دستش «مشعوف» شوم. من بابت این نوع تلقی و تفسیر مخدوش از واقعیت متاسفم و به هیچ وجه قصد تحقیر ندارم. ولی جای این مسائل اتاق تراپیست، نه قتل‌گاه اجتماعی فردی که با تو قصد دوستی داشته. مگر نگفتی از من خواستی هیچ گونه مراوده‌ای حتی در توییتر نداشته باشیم؟ دیگر پرسش از اینکه چرا بلاکت کردم برای چیست؟ کسی که آزار می‌رساند من بودم و آنکه منزوی می‌شد تو؟ْ! می‌دانی بواسطه روایت یک‌طرفه تو حتی قبل از انتشار آن و با سوءنیت مینا خانی در «جمع‌های امن» چقدر آدم من را کنار گذاشتند؟ تو منزوی شدی؟ تو حتی هویتت هم آشکار نیست خانم «الف». و بعید می‌دانم مشکل تو با می‌تو-تراپی حل شود. از لابلای ده‌هزار کلمه‌ای که نوشته‌ای, دنبال یک مدرک گشتم برای اثبات آزارگری‌ام اما دریغ از حتی یک مورد. روایتت که از نظر اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان جایی در می‌تو نداشت (بیش از صد کامنت که توسط صفحه می‌تو ایران به بهانه «قربانی‌نکوهی» پاک شد را استوری می‌کنم» مرا با فشاری روانی مجبور به عذرخواهی کرد. این «دام‌گستری» به این قصد بود که با عذرخواهی من بعدتر چرندیات روایت دوم و سوم نیز واقعی به نظر برسند. یه تو یادآوری می‌کنم که من اگر چه مثل تو اشتباهاتی کردم اما هیچ گاه بیش از آنچه تو می‌خواستی پیگیرت نبودم و همواره با تو به احترام برخورد کردم. از گشاد کردن مفهوم آزار توسط تو و آن باند تبهکار (که سعی می‌کتی از آن‌ها تبری بجویی) که نتیجه‌ای جز در سایه قرار گرفتن قربانیان واقعی تعرض جنسی ندارد می‌گذرم. در جایگاه تحلیل فمینیستی نیستم. اما تو برایم روشن کن که اگر من هیچ چیز جز یک موجود آزارگر با الگوهای پیچیده روانی نبودم، چرا وقتی در خانه‌ات موش داشتی تنها پناه تو سفر رفتن با من بود؟ خاله‌ای، عمویی، دوستی، کسی نبود که خود را به این موجود خطرناک آلوده نکنی؟ و چرا این رابطه را بعد از آن به مدت چهار سال ادامه دادی؟ و مهمتر از همه، چه شد که فقط بعد از اطلاع از رابطه عاطفی اخیرم تصمیم به انتشار گرفتی؟ باقی قصه‌بافی‌ها را رها کن. در قضاوت عمومی و دادگاه، مدارک هستند که در مورد افترازنی حکم می‌دهند.نوید یوسفیان