بولگاری و خون 51 (بی تی اس در لندن/شهر blue and gray)

دوسال و نیم از امدن سوک به لندن می گذشت. لندن برعکس سئول ارام و بی سر و صدا بود. سوک هر وقت احساس بدی پیدا می کرد تمام مسیر تا منچستر را رانندگی می کرد و خودش را به دریا می رساند و از دیدن موج ها و تماشای آن ابی بی کران ارام می شد. برایش اهمیت نداشت باران می بارد یا نه ، انگلیس همیشه بارانی بود و نمی شد برای بیرون رفتن منتظر روز های آفتابی ماند. ساعت ها پشت میز کار چوبی مادرش می نشست و به قطرات باران که پنجره را هاشور می زد خیره می شد. احساس می کرد زمان برایش متوقف شده و از اینکه زندگی ان بیرون در جریان است احساس خوبی نداشت. با این حال با خودش می گفت که مجبور نیست هیچ وقت به زندگی ان بیرون برگردد ، دلش می خواست برای همیشه پیش پدرش ، میز کار و کتابخانه ی مادرش و جنی بماند. جنی از چهار تا نه سالگی از او مراقبت کرده بود . آن زمان فقط بیست سال سن داشت . جنی بود که یادش داده بود چطور بند کفشش را ببندد و موهایش را ببافد ، جنی بود که یادش داده بود چطور ناخن هایش را لاک بزند و سوهان بکشد. جنی مادر دومش بود. هر چند به اندازه ی مادربزرگ به سوک نزدیک نبود.سوک چسب ها را روی دستش محکم کرد و پشت میز مادرش رفت. ان روز برخلاف بقیه ی روزها باران نمی بارید و هوا آفتابی بود. جنی گفت: این روزا چی مینویسی؟سوک جواب داد : زیاد مطمئن نیستم ، فقط خودمو خالی می کنم ، و باید بگم که موثرهسپس ادامه داد: جنی تو مطمئنی نمی خوای بری کره؟ اونجا میتونی حسابی پولدار بشی ، توی انگلیس برعکس کره واقعا دکترها هیچ ارج و قربی ندارنجنی گفت: نه فکر نمی کنم ، من بی پول بودن تو انگلیس رو به پولدار بودن تو کره ترجیح میدم ، ضمنا دوست پسرمم اینجاستسوک گفت: واقعا ؟! دوست پسر داری؟؟؟جنی گفت: من الان سی سالمه ها ، طبیعیه که یکی رو برای خودم داشته باشمسوک گفت: چرا هیچ وقت درموردش بهم نگفتی؟جنی گفت: خب تو حسابی موفق بودی و سرت شلوغ بود ، مطمئن نبودم که اهمیت بدیسوک گفت: آااه این حرفا چیه که می زنی؟ معلومه که اهمیت می دم زودباش تعریف کنجنی گفت: اسمش استفانه ، مثل خودم پزشکه، سرکار با هم آشنا شدیم و ... توی خواب خروپف میکنه...با گفتن این جمله هر دویشان زدند زیر خنده ... در همین لحظه آقای ای که از اتاقش بیرون امده بود تا بعد از دو روز لب نزدن به غذا یک فنجان قهوه بنوشد با دیدن سوک خشکش زد.سوک همان طور که می خندید گفت: آه ... چیزی لازم داری؟آقای ای همه چیز را همان طور که بود رها کرد و به اتاقش برگشت و با صدای بلند مشغول گریستن شد. سوک وحشت زده پشت در اتاق رفت. خواست چیزی بگوید اما منصرف شد و همان طور به در اتاق تکیه داد و روی زمین نشست. جنی در حالی که سرنگ توی دستش بود دوان دوان خودش را رساند. سوک گفت: اخه چشه؟ من اومدم اینجا که کمکش کنم ، چرا با دیدن من حالش بد میشه؟ اخه کدوم پدری اینجوریه؟جنی جواب داد: منم نمی دونم ، از جلوی در برو کنار تا بهش ارام بخش تزریق کنم ، و گرنه یه بلایی سر خودش میارهسوک خودش را از جلوی در کنار کشید . پیامی روی موبایل سوک ظاهر شد. تهیونگ بود ، نوشته بود ما فردا شب توی لندن کنسرت داریم ، برات بلیط خریدم ، اگه تونستی حتما بیاو توی پیام بعدی بلیط کنسرت را برایش فرستاد. سوک چشمش به پیام های قبلی که سین نشده بودند افتاد. تهیونگ برایش آهنگ بلو اند گری را فرستاده و نظرش را پرسیده بود.آهنگ بلو اند گری: https://www.aparat.com/v/nIoEG/ سوک موبایلش را به کناری پرت کرد ، طبق عادت بارانی اش را پوشید و از خانه بیرون زد اما فراموش کرد چتر بردارد. جنی پشت سرش دوان دوان به خیابان دوید و گفت: چتر رو جا گذاشتی ، کجا میری؟سوک چتر را گرفت و گفت: باید قدم بزنم ، متشکرمجنی گفت: زود برگرد امشب قراره طوفان بیاد.سوک حرفی نزد ، مشغول قدم زدن توی شهر شد ، راهش را به سمت خیابان اکسفورد کج کرد تا مغازه هایی را که در کودکی جنی برایش از انها اسباب بازی می خریده ببیند. همین طور که توی شهر قدم میزد چشمش به پوستر بی تی اس افتاد. هوا دیگر ابری شده بود و باران ریزی می بارید ، کمی جلوتر رفت ، چهره ی همگی حسابی تغییر کرده بود، زیر لب لبخندی زد و گفت: فقط من نیستم که توی این مدت عوض شدمهمه را با دقت از نظر گذراند تا اینکه چشمش به کوک افتاد. لبخند زد و گفت: حق با سئون هی بود. تو واقعا خوشتیپ شدی پسر...از ته دلش می خواست به آن کنسرت برود ، واقعا به این شادی کوچک نیاز داشت ، اما مطمئن بود اگر در ان برهه به دیدن شان برود ترک کردنشان تقریبا غیر ممکن خواهد بود. پس فقط با سئون هی تماس گرفت ، قرارملاقاتی ترتیب داد و خواهش کرد به کسی خبر ندهد. سئون هی نیم ساعت بعد در کافه ای منتظرش بود. با دیدن سوک بلافاصله گفت: او خدای من ، چه بلایی سرت اومده دختر؟سوک تمام مدتی که توی کافه بود سرش را روی شانه ی سئون هی گذاشت و گریه کرد. سئون هی گرم در اغوشش گرفت و هیچ چیز نپرسید. سوک هم همین طور. یک ساعت تمام توی بغل سئون هی ماند و زیر لب گفت: دارم میمیرمسئون هی تاکسی گرفت و در ان طوفان شدید سوک را به خانه اش رساند؛ روز بعد هم به خانه ی سوک سر زد و به هیچ کدام از اعضا نگفت که کجا میرود ، همان موقع بود که او و جنی از همه چیز با خبر شدند...قسمت بعدی: https://vrgl.ir/O61yx قسمت قبلی: https://vrgl.ir/KPOiL