اوّلین پست من (:

دوشنبه 8 اردیبهشت 1399 ساعت 17:19سلام .. این اولین نوشته‌ی من تو ویرگول هست؛دانیال هستم، 22 سالمه، متولد 27 آبان 1376، بچه اردبیل، ساکن تبریز، دانشجوی سال پنجم مهندسی معدن تو دانشگاه دولتی ارومیه هستم.از سال 83 که کلاس اوّل بودم، وارد دنیای اینترنت شدم. نوشتن وبلاگ‌ رو از سال 84 شروع کردم، با پرشین‌بلاگ.بعد از تجربه‌ی اوّلم، بارها وبلاگ‌های مختلفی تو سرویس‌های مختلف باز کردم ولی بعد از یه مدت پشیمون شدم و پاکش کردم.تا اینکه تابستونِ پارسال، یعنی سال 98، بعد از دیدن فصل اول سریال "Thirteen Reasons Why" یا "سیزده دلیل برای اینکه"، تصمیم گرفتم دوباره نوشتن رو شروع کنم. موضوع این سریال چندان ربطی به وبلاگ نوشتن من نداشت ولی انگیزه واسه نوشتن خاطرات رو برام ایجاد کرد.قبل از اون، سالها بود که نوشتن رو کنار گذاشته بودم، فکر میکنم از موقع وارد شدن به دبیرستان بود. تصمیم گرفتم دوباره برگردم پرشین‌بلاگ، همون جایی که اولّین بار از اونجا شروع کرده بودم.تصمیمم این بود که یه وبلاگی درست کنم که اونجا، دردودل‌ها و یادداشت‌های روزانه رو بنویسم. یه چیزی شبیه دفتر خاطرات.همون روزی که بازش کردم، تصمیم گرفتم هیچوقت پاکش نکنم. آخرین پستی هم که اونجا نوشتم، مال همین چند روز پیشه.ایرادی که پرشین‌بلاگ داره، اینه که گویا مدیرای سایت، اونو به حال خودش رها کردن. بهشون دو سه بار ایمیل زدم و باهاشون کار داشتم امّا بهم جوابی ندادن. حتّی صفحه‌ی اوّل سایتشون رو خیلی دیر دیر آپدیت میکنن. محیط سایتشون، بعد از اون آپدیتی که دو سه سال قبل انجام دادن، کلّی ایراد و کم و کسری داره. ولی خب، میشد باهاش کنار اومد و تحمّل کرد.حالا چرا اومدم ویرگول،من اولین بار ویرگول رو چند ماه پیش دیدم. یه چیزی تو گوگل سرچ کردم و تو نتایجی که آورده بود، تصادفی وارد یه وبلاگ ویرگول شدم. بیشتر که دقّت کردم، دیدم عه! اینجا مثل اینکه یه جای جدیده واسه وبلاگ. استایلش برام جالب بود، یه کپی خوب و ایرانیزه شده از سایت مدیوم دات کام.گفتم ببینم آیدی دانیال آزاد هست یا نه، دیدم یه بابا برداشته اکانت باز کرده همونجوری خالی و بلااستفاده ول کرده رفته. منم دیگه از باز کردن اکانت تو اینجا منصرف شدم.تا اینکه چند روز پیش با یه پسری تو یه سایت اینترنتی آشنا شدم. یعنی پست‌هایی که تو وبسایت شخصیش گذاشته بود و در مورد موضوعی بود که من دنبالش بودم و با سرچ تو گوگل وارد سایتش شده بودم رو دیدم.رفتم قسمت "درباره" سایتش و دیدم نوشته وبلاگ. کلیک که کردم، وارد ویرگول شدم. دو روز که گذشت، یعنی امروز، تصمیم گرفتم وارد ویرگول بشم. با آیدی کوتاهِ "DNL" که مخفّف اسمم هست.بعد از تابستونِ 98 که دوباره نوشتن وبلاگ رو شروع کرده بودم، دوباره ترم شروع شد و من که ترم 9 بودم، برگشتم خوابگاه .. چیزی که برام حسّ خوبی داشت، این بود که یه لپ‌تاپ تازه خریده بودم و باهاش وب‌گردی میکردم و معمولاً یک روز در میان تو وبلاگم (تو پرشین‌بلاگ) درباره اتّفاقای یکی دو روز اخیر می‌نوشتم.تا اینکه یه روز - هفتۀ اوّل آبان بود اگه اشتباه نکنم - تصمیمم رو گرفتم که یه سایت شخصی برای خودم درست کنم .. خب دامنه‌های خارجی گرون بودن و من نمی‌خواستم واسه شروع، سنگین هزینه کنم. رفتم سایت یه شرکت به اسم "رادکام" و اونجا اکانت باز کردم و سفارش ثبت دامنه‌ی دات آی‌آر دادم. یدونه هاست یک ماهه‌ی خیلی ارزون هم خریدم.بعد از یه مقدار مطالعه فهمیدم که هر کدوم از پسوند‌های اینترنتی (مخصوصاً پسوند‌های کشوری) رو یک یا چند شرکت با عنوان رجیسترار "Registrar" ثبت میکنن و به کسی که درخواست ثبت دامنه رو میده، رجیسترانت "Registrant" گفته میشه.دامنه‌های آی‌آر رو هم سایت ایرنیک ثبت میکنه. اون موقع، اینو نمی‌دونستم وقتی یه شرکت هاستینگ، به عنوان واسطه، برای یه نفر تو ایرنیک اکانت یا به عبارتی شناسه باز میکنه، تو حالت عادّی اون شخص خودش نمیتونه مستقیم وارد اکانتش تو ایرنیک بشه و چیزی رو تغییر بده، فقط از سایت اون شرکت واسطه میتونه تنظیماتی رو عوض کنه.این، چیزی بود که برای من مبهم بود و علّتش رو نمی‌دونستم که چرا باید این مدلی باشه و هرچقدر از پشتیبانی اون شرکت سوال میکردم، بهم درست حسابی جواب نمی‌دادن. شاید میخواستن من برای هرکاری به اونا مراجعه کنم و بهشون وابسته بمونم و مبادا من رو به عنوان یه مشتری از دست بدن.یه مسئله‌ی دیگه هم منو خیلی ناراحت کرد که باعث شد از اونا خیلی بدم بیاد و اون این بود که؛ وقتی من همراه با سفارش ثبت دامنه، هاست هم خریدم، بعد از اینکار، خواستم روی هاستم یه سایت ساده بارگذاری کنم. من در مورد قالب سایت و سیستم مدیریت محتوا "CMS" هیچی نمی‌دونستم. فقط با یه نرم‌افزار آفلاین، یه قالبی رو آماده کرده بودم و میخواستم اونو بارگذاری کنم.آقا من هر کاری کردم نتونستم روی هاستم چیزی آپلود کنم. منظورم اینه که آپلود میشد ولی نمیتونستم سایت راه بندازم. دوباره با پشتیبانی‌شون صحبت کردم. باز به سوالم جوابای مبهم دادن. یه چنتا اصطلاحات چرتو پرت مثل اف.تی.پی گفتن تنظیم نشده و اینجور چیزا و آخرسر، گفتن باید پلان سرویسی که خریدی رو آپگرید کنی تا بتونی سایت رو بالا بیاری. یعنی اینکه دوباره و بیشتر، باید پول بدی. من بهشون گفته بودم که هیچی بلد نیستم و به کمک‌شون احتیاج دارم. نه تنها منو راهنمایی نکردن بلکه فکر کردن بچّه هستم گفتن پول بریز سرویست رو آپگرید کن. در حالی که با یه هاست ضعیف، حداقل یه سایت خیلی سبک و ابتدایی رو میشه بالا آورد. من اینو خوب می‌دونستم و می‌دونستم این حرفشون نخود سیاهه. در نهایت من از اون هاست حتّی نتونستم یه ذرّه هم استفاده کنم.من از این رفتارشون خیلی ناراحت شدم. با خودم گفتم کی تو ایران، دنبال چاپیدن و زدن جیب بقیه نیست که شما هم نباشین. واسه همین بعد از یه ماه، دیگه واست تمدید هاست پول ندادم. بهم هفت-هشت باری ایمیل زدن و فاکتور فرستادن. منم گفتم گمشو بابا ));تو اون مدّت یه ماهه که من نتونستم از هاستم استفاده کنم، خودمو به هر دری زدم که بتونم وارد اکانت ایرنیکم بشم. فهمیدم که باید براشون مدارک می‌فرستادم که بهم اجازه دسترسی بدن. وقتی فرستادم، بهم جواب دادن مدارک شما با اطلاعات اکانت مطابقت نداره و باید از مدارک کپی بگیری، ببری دفتر اسناد، اونجا کپی‌هارو تطبیق بدن و مهر برجسته بزنن، بعد با پست بفرستی تهران.اون شرکت نامرد، حتّی اطلاعات من رو هم واسه ایرنیک درست وارد نکرده بود!! خنده‌م گرفته بود.سر همین جریانِ مهر زدن و پست کردن هم بیست تومن رفت تو پاچم .. خلاصه بعد از چند روز بهم ایمیل زدن که مدارک تأیید شده، و بلأخره بعد از تلاشِ دو هفته‌ای، تونستم وارد اکانتم تو ایرنیک بشم.من به شرکت‌های هاستینگ بی‌اعتماد شده بودم (الان هم هستم)، تصمیم گرفتم از یه هاست رایگان خارجی استفاده کنم. چنتا سرویس پیدا کردم ولی بیشتر از همه، از گیت‌هاب خوشم اومد. این شد که وارد گیت‌هاب شدم و فایل‌های قالب سایت رو اونجا آپلود کردم. تنظیم کردن رکوردهای دی.اِن.اِس های گیت‌هاب تو ایرنیک هم برام دردسر شد، چون نمی‌دونستم چجوری اون رکوردها رو که تایپ‌های مختلف هم داشتن و موقع وارد کردن، باید اون تایپ رو هم تعریف میکردی، من نمی‌دونستم که تو کدوم قسمت ایرنیک، باید اون رکوردها رو وارد میکردم.بعد از کلّی سرچ کردن و خسته شدن، فهمیدم که اون رکوردها رو یا باید توی سرورِ خودت تنظیم کنی و از سرور فقط چندتا لینک بگیری که برای دامنه، روی ایرنیک سیو کنی .. و یا اگه سرور نداری، باید از یه سایت واسطه واسه تعریف کردن اون رکوردها استفاده کنی. چندتا سرویس هم برای اینکار بودن که "کلودفلِر" بهتر از بقیه بود. ابر آروان هم ورژن ایرانیش بود که خوشم نیومد، گفتم حتماً اینا هم بعداً با یه بهانه‌ای پول زور میخوان از آدم.بدین ترتیب، بلأخره من تونستم سایت شخصیم رو با کمک گیت‌هاب بالا بیارم. تجربه‌ی خیلی سخت ولی شیرینی بود. این بود که دیگه پست گذاشتن تو پرشین‌بلاگ رو رها کردم و متن همه‌ی پست‌هامو یکی یکی از اونجا کپی پِیست کردم تو سایت خودم. ولی پرشین‌بلاگ رو هم دلم نیومد پاک کنم.از آذر تا آخرای بهمن 98 که امتحانای ترم تموم شدن، من تو سایتم پست میذاشتم. من با کد نویسی و طراحی وب و سیستم مدیریت محتوا، هیچ آشنایی نداشتم و واسه گذاشتن پست جدید، باید هر دفعه توی اون نرم‌افزار آفلاین طراحی قالب، چیزای مختلف رو ادیت میکردم و دوباره فایل‌ها رو توی گیت‌هاب آپلود میکردم. خودمم می‌دونستم خیلی چیزا رو بلد نیستم.من با اینکه از بچّگی تاحالا، خیلی به برنامه نویسی علاقه داشتم، هیچوقت نتونستم حتّی یه کوچولو هم یاد بگیرمش. یکی از دلایلش این بود که مغزم نمی‌کشید اون همه کد رو حفظ کنم. هنوز هم یکی از بزرگترین سوال‌هایی که تو ذهنم هست، اینه که برنامه‌نویس‌ها چطوری اون همه کد رو می‌نویسن و سایت یا نرم‌افزار طراحی میکنن. واقعاً کار خیلی خسته‌کننده‌‌ای هست، البته شاید از دید من.یه مدّت بعد، رفته رفته که حجم فایل‌ها سنگین شد، اون نرم‌افزار طراحی قالب خیلی سنگین و کند اجرا میشد و بشدّت منو اذیت میکرد. تا اینکه دیگه بی‌خیال سایت شخصی و این حرفا شدم و اون سایت رو هم تعطیل کردم.نمیدونم چه بلایی سرم اومد و چطور خُل شدم که تو فاصله بهمن تا اسفند، سه‌تا 129 تومن واسه ثبت کردن سه‌تا دامنه‌ی دات کام پول پس‌اندازم رو هدر دادم. تازه وقتی هم که دیدم دامنۀ دات کام گرون‌تر شد و واسه تمدیدش تو سال بعد، 149 تومن باید می‌سُلفیدم (و معلوم هم نبود تا سال بعد چقدر گرون‌تر شه)، بیشتر ناراحت شدم و افسوس خوردم. به خودم هزارتا فحش و نفرین حواله میکردم.قبل از اون دامنه‌های دات کام هم، حدود 70 تومن واسه ثبت کردن چنتا دامنه‌ی دات آی‌آر هدر داده بودم. ببین من چقدر حماقت کردم. به خودم دلداری میدادم که حداقل واسه اون پنج‌تا دامنه‌ی آی‌آر، خیلی پول خرج نکردم. البته باز حماقت کرده بودم و واسه ثبت یکی از اون پنج‌تا، بجای یه سال، چهار سال ثبتش کردم که 46 تومن هزینه شد.بعد از اینکه بی‌خیال درست کردن سایت شدم، من موندم و هشت‌تا دامنه‌ی خوب ولی به درد نخور. این بود که من دوّمین شکست و ضرر توی زندگیم رو متحمّل شدم (اوّلیش رو اینجا نگفتم، خیلی وقت پیش تو وبلاگ قبلیم تو پرشین‌بلاگ نوشتم). با خودم قرار گذاشتم دیگه من هیچوقت دامنه ثبت نمیکنم. خرِ ما از کُرّه‌گی دم نداشت. همه‌ی اون هشت‌تا دامنه (به جز یکی) هم تا سال دیگه مهلت‌شون تموم میشه و غیرفعّال میشن.ترم بعد شروع شد و من شدم ترم ده. هفته‌ی اوّل اسفند رسید و من شنبه، 3 اسفند 98 راهی شدم برم دانشگاه. شنبه شب تو خوابگاه، خبر رسید بعضی دانشگاها بخاطر کورونا یه هفته تعطیل دادن ولی دانشگاه ما هنوز خبری نشده بود. فردا صبح، یعنی یکشنبه اوّل وقت، تو کانال‌ها نوشتن که دانشگاه ارومیه هم یه هفته تعطیل کرده.خب، واسه پست اوّل، حرف رو زیاد طولش دادم تا اینجا. بقیه‌ی این ماجرا رو تو پست بعدیم می‌نویسم.:))