یار محمد اسدپور

یارمحمد اسدپور؛ فردوسی شاعراناستاد "یارمحمد اسد‌پور" زاده‌ی سال ۱۳۳۰ خورشیدی در "مسجد سلیمان"، از شاعران و یکی بانیان شعر موج ناب ایران در دهه‌ی پنجاه هستند؛ که با چاپ اشعار و مصاحبه‌های خود، نقش بسیار مهمی در معرفی این نحله‌ ادبی به ادبیات ایران دارند.ایشان در کنار سیروس رادمنش، سیدعلی صالحی و هرمز علی‌پور و آریا آریاپور، سنگ بنای این نگره و سویه‌ی جدید در شعر فارسی را نهادند، اما نتوانست مانند صالحی نام و مانند هرمز علی‌پور اعتبار ادبی، برای خود ایجاد کند. به قول "رضا قنبری" منتقد ادبی: "او نمی‌دانست و یاد نگرفته بود بخش زیادی از داشتن "حیاتِ شعری" به داشتن روابط ادبی و به حضور کلامی و گاردگیری‌های ادبی است؛ و زود به سایه‌ها رفت و نامش به ندرت شنیده شد".خودش در یک مصاحبه می‌گوید: "من بسیار تعجب می‌کنم گاهی از شعر ناب حرف زده می‌شود نام مرا یا نمی‌نویسند (نمی‌گویند) یا با اشتباه چاپی می‌نویسند... مگر می‌شود کسی را که تمام زندگی‌اش را برای شعر ناب داد حذف کرد؟!... پنجاه سال برای شعر ناب زحمت کشیدم... می‌پذیرم کم نوشتم ... به دلیل سی و یک سال زندگی کارمندی و طاقت‌فرسا...". ▪︎کتاب‌شناسی:- مکاشفه در باغ سوکیاس / نشر کلام - ۱۳۹۱- این گلو تاریک از صدای دنیاست / نشر آوانوشت - ۱۳۹۴ - چاپ دوم ۱۳۹۸- بر سینه سنگ‌ها، بر سنگ‌ها نام‌ها - مجموعه اشعار یارمحمد اسدپور / نشر هرمز - ۱۳۹۹▪︎نمونه شعر:(۱)روز می ‌وزدبر ضیافت‌های روشن آبو دل‌دادگان صبح هم‌چنان مسموم انضباط خویش‌اند من از کدام گلو زاده می‌شوموقتی همه‌ی آوازها نای تعزیت دارند!مادرمهمیشه می‌گفت:تمثال‌ها مقدس‌اند و من می‌خواستم قلب کوچک‌ام را قاب بگیرماما، اکنون،بر صخره‌ها می‌بینم که مردان مقدسشمشیرها را رها کردهو به جست‌وجویسپیده‌ی صبح سرگردان‌اند.(۲)غم‌گین‌تر از نبودن‌ات چیست؟ای که چهره از بهار کشیدی وبه خاک سپردی!گریان‌تر از من کیست؟ای که دریا به مژگان‌ام کشیدی وچشم بر این دری که تو دیگر باز نگشتی!.(۳)رمنده‌‌تر می‌خواهمت دوشیزه‌ی حجره‌های نوربا لحنی از بهارو نَفَسی از صبح چشم که می‌گشایی بر نَفَس‌های خود می‌لرزمو ضربه‌های تو هموارهعشق راخوش منظر می‌کند‌.لذتی خوانا مرا صیقل می‌دهد هرگاهکه سینه به نیزه‌ی تو می‌دهم.‌(۴)آن‌که در را محکم می‌کوبد به اهل خانه نزدیک‌تر است آن‌که در را آهسته می‌کوبد غریبه‌ای است که قصد آشنایی دارداما بدانآن که پشت در منتظر است از همه عاشق‌تر است.(۵)آرميده ميان دو پلك توامكه اين حضور پنهانى لهجه‌ى غريبى دارد.تا دور مى‌شوىاز گلوى يك ستارهسُر مى‌خورمتا نامت رادوباره جار زنم.(۶)به تالار دل نمی‌گنجد دمی به فرصت ماه که ما از میان جنگل غرفه‌های پاییزی دیدیم! نه صدای شریف دلی نه آوای وحش و تبسم بلبلی چه بسیار بر این رکاب منتظر ماندیم و دل برکندیم اکنون دریاب دلی که به پریشانی گیسو می‌گذرد و این کهنه اندوهانی که بدل دارم. (۷)دیگر بهار چه مفهومی دارد!کرانه‌ها آبی نیست من کرخت می‌شومباد هم نمی‌آید چه پریشان است من.(۸)پذیرفتم هیچ بهاراردیبهشت هیجده سالگی‌ام رانخواهد داشت اگر نتوانم اوج شکوفه و نارنج را بنگرماز پشت آخرین بهارسقوط خواهم کرد. (۹)سپیده‌دم است پلک در ادای مرثیه می‌بندمهنگامکه دعا از بازو می‌افتد مرگ می‌زند یک‌ریز طالع نحسی را. (۱۰)بریده می‌شود انساناز صبح هنگامی که مرگیک پرواز است «ایکار»!این طومار توست که به دریا می‌رود؟ (۱۱)به خانه که می‌آیم به انگشتان کشیده‌ی نوازشی و دل به نسیم شبانه و خواهشی چون پلک بر هم نهم خواب کودکی‌ام را می‌بینم با ماشین کوکی‌امبه میان پارک. (۱۲)چنار پیر کاخ!از باغ کدام شاهی؟که جمعیت افروخته بر تنه‌اتنیزه‌ها انداخته!.(۱۳)آدمی چه حکایت غمگینی داردبه کودکی‌اشخفته به دامن‌ها جوان که می‌شودبه کوتاهی یک فروردین می‌گذرد!و چون فرا گیردچگونه زیستن راناتوان می‌شود با پیری‌اش!.(۱۴)بهارچه ماه زیبایی دارد به نام فروردین!با درختی که رنگ به رنگ می‌شود وبا آواز پرنده‌ایقد می‌کشد!با خیال سبز فروردین!.(۱۵)گل سرخ!گل سرخ!سپیده‌دم است!برخیز و باز شو!تو با نام‌های بسیاری روییده‌ای!با علفی گره خورده‌ی دوشیزه‌ای که نام‌های بسیاریبر تو خوانده وآن‌همه آرزو!و این همه بهار سرخ!.گردآوری و نگارش:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی) منابع - آژانس خبری تحلیلی خوانا.www.ilna.newswww.honaronline.irwww.m-bibak.blogfa.comhttp://poem135.blogfa.comwww.delneveshtehpoet.blogfa.com