افول در فیلم و چند سریال

توی شش ماه گذشته سریال های زیادی دیدم اما فیلم نه. با اینکه فیلم خوب هم زیاد بود و خیلی هم به لیستم اضافه کردم اما دل فیلم دیدنم کم بود. مشکل از من بود نه از فیلم ها.کل فیلم هایی که دیدم فکر کنم خلاصه میشه به Top Gun، Baylon و دو تا فیلم از جشنواره برلین :یکی "بیست هزار گونه زنبور عسل" و یکی "تا انتهای شب"فیلم Everything Everywhere All at Once رو هم دو تیکه دیدم، با فاصله دو سه ماه و توی نیمه اول فیلم موضوع برام تکراری بود و حدسم همین بود که همینطوری پیش بره اما مثلا صحنه ای که سنگ شده بودن منو سورپرایز کرد و فیلم هم خیلی روش موند. حس میکنم اگه یه تیکه میدیدم شاید خسته هم میشدم. ولی خب خیلی جایزه درو کرد و خیلی نقد خوب گرفته. شاید یه روزی باز ببینم. این لابه لا It's a wonderful world رو دوباره دیدم و ممکنه فیلمی دیده باشم که الان یادم نباشه ولی کلش همین بود.چندتا از فیلم هایی که توی لیستم هستن که ندیدم هنوز Passages 2023All Dirt Roads Taste of Salt 2023Hit the road 2021درباره The Banshees of Inisherin هم خیلی نقد خوب هست ولی خیلی حس کردم شبیه In Bruges باشه و فعلا ندیدم. این فیلم ها همینطور نقدهای خیلی خوبی گرفتن که ندیدم هنوزTár قصه یه موسیقی دانهAmerica قصه به نظر خیلی کلیشه اس که یه نفر بعد از سالها برمیگرده کشور خودش و اتفاقهای جدید اما نقد بازی ها و موقعیت ها جالب بودReturn to Seoul جالبه که تم این هم بازگشت به خونه است ولی یه چیزی که توی نقدها خوندم و برام جالب بود این بود که میگفتن شبیه گمشده در ترجمه است All That Breathes این رو حس میکنم خیلی خوب نباشهWest side story که فیلم ۲۰۲۱ ولی هنوز میشه دیدNo Bears جعفر پناهی هم .. فیلم های اسپیلبرگ و گیلمورو دل تورو و آرنوفسکی هم نقد نمیخوان همه می بینن. گای ریچی هم Operation Fortune رو ۲۰۲۳ ساخته. من خودم هنوز ندیدم ولی اگه قبلا ازش فیلم ندیدید پیشنهاد میکنم اول Snatch رو ببینید بعد Gentleman رو، با سبکش آشنا بشید، بعد این جدیدش رو.سریال توی شش ماه گذشته بیشتر دیدم و شاید بعضی از این سریالها رو قبل تر دیدم اما به هر حال میذارم. اگه Russian Doll رو دیدین با سبک بازی لاتی ناتاشا لیون آشنایین. قصه اینه که قدرت عجیبی داره که میفهمه کی داره دروغ میگه. موضوعش جذابه ولی سریال واسه من جون نداشت و معلوم نیس چرا این اتفاقا دور و اطراف نقش اول میفته. ولی در حد دو سه اپیزود جالب بود.این سریال خیلی عجیب بود که تازه ساخته شده و ایده هاش خلاقانه اس. داستان از این قراره تو یه شهری همه سوپرپاور دارن یه بنده خدایی سوپرپاور نداره. سریال با اینکه کلا فانتزی باید باشه فانتزی نیست و با دیالوگ و اتفاق قصه میگه و بانمکه. کمدی انگلیسی.سریال Cunk on earth مدلش کمدی جدیه که تاریخ بشرو از اول شروع میکنه با مسخرگی تعریف کردن. من میذاشتم پلی میشد کار میکردم. ولی هنرپیشه اش یه سریال کمدی خیلی معروف داره که توی لیستم هست ببینم به اسم Inside No.9 و قبل از Cunk on Earth با همین سبک Cunk on Shakespeare و Cunk on Britain و چندتا دیگه هم ساخته. فک کنم یه جایی هم دیده بودم تو دارو دسته ریکی جرویز هم بود. خیلی هم دم دستی نیست. سریال "از روی خط چین پاره کنید" قصه یه جوون ایتالیاییه که طراح انیمیشنه و وجدانش به شکل یه آرمادیلو باهاش حرف میزنه. کلا یه فصله و از در و دیوار حرف میزنه ولی قصه حول مسئله خودکشی نوجون ها/جوون ها و کنار اومدن و موج عاطفه هاییه که اطرافش داره.سریال Wednesday رو تیم برتون ساخته و وضعیت یه مقدار از کارتونهاش بهتره ظاهرا. با اینکه تیم برتون رو دوست دارم ولی هنوز Wednesday رو ندیدم. حدسم اینه باید به Adams Family یه ربطی داشته باشه که یه سریال کمدی و یه ذره ترسناک طور دهه ۶۰ ه که عالیه و اگه ندیدین ارزشش رو داره و حدس بعدیم اینه تیم برتون سیاه ترش کرده باشه واسه همین سمتش نرفتم. یکی از چیزایی که من تو کارای تیم برتون دوست داشتم روابط لطیفی بود که توی دل قصه های عجیبش میذاشت و حس میکنم اینجا ممکنه نباشه واسه همین فعلا در Wednesday رو بستم ببینم بعدا خدا چی میخواد. و رقصی که توی سریال بود هم عجیب وایرال شد و حتما همه یه جایی یه گوشه ای دیدن رقصو. از خود گاگا که رقص ازش الهام گرفته شده تا کیم کارداشیان باهاش رقصیدن. یه سریال خوب دیگه که ندیدم هنوز White Lotus هست. این وقت تلف کنی بود نبینید. مکش مرگ من. یه بابایی اومد Mind Hunter رو ساخت صدتا چیز شبیهش ساختن این هم از اوناس. بازی ها ... خود Mind Hunter سبکی که توی ساختن تعلیق داشت خیلی منو یاد True Detective مینداخت اونطوری حساب کنی این کپی دسته سومه. بعضی سریالها شاید بد نباشن و وسط هستن که شاید ۴-۵ تا اخیرا دیدم، خیلی به سلیقه بستگی دارن مثل Flatshare ، Colin from accounts، American Dad و Everything I Know About Love. یا مثلا تازگی فیلم Luther اومده، سریالش هم دوباره بالا اومده ولی Luther رو همه می بینن واسه چش و ابرو اومدن ادریس البا، دو دفعه نمیشه دید. بعضی سریال ها هم مثل black bird رو نبینید به نظرم چیزی از دست ندادین. سریالهای Acapulco ، فصل جدید ریک اند مورتی و Ex on the Beach رو هم اگه دوست داشتید نبینید، خبر خاصی شون نبود. سریال Severance رو همه بچه ها صدبار تعریف کردن، ندیدم هنوز ولی به نظر خوش ساخت و جالب میاد.سریال Lucky Hank داستان یه استاد ادبیات انگلیسی توی یه دانشگاه بی نام و نشانه و قصه خیلی چیز عجیبی نداره. هنوز یک قسمتش رو دیدم ولی دلایل خودم رو دارم برای دیدنش که احتمالا برای شما اون دلایل وجود نداره ولی طنز آرومی هم توی دیالوگ ها هست و توی دیالوگ هاش خیلی اشاره به بحث های آکادمیک داره که جذابن.سریال Reacher از روی کمیک ساخته شده و جالبه که فیلم خیلی بهتر بود با اینکه همه نقد کرده بودن جثه تام کروز به جک ریچر نمیخوره، فیزیک آلن ریچسون توی سریال کپی جک ریچره ولی قصه از کمیک دوره. شخصیت جک ریچر اونقدر که سریال نشون میده عمق نداره و اصن واسه همین هم کله خره و اونقدر هم کم حرف نیست. اینکه کم حرف میزنه واسه اینه تو لحظه فکر میکنه و تصمیمشو می گیره ولی سریال خیلی تودار نشونش میده. به هرحال من دیدم و یه سری خواننده قدیمی جز رو هم باهاش دوره کردم.این انیمه قصه یه جاسوس کارکشته است که واسه یه ماموریت خیلی مهم باید یه خانواده پوششی بسازه و همه این کارا رو طوری انجام بده که آب از آب تکون نخوره و پر از غلو کردنه که خب انیمه اس دیگه. اگرچه همه انیمه ها مث فوتبالیستا دو ساعت با خودشون حرف میزنن بعد یه دیالوگ به طرف مقابل میگن همزمان هم کل دنیا وایساده تا اینا فک کنن ولی رشته فکری جاسوسه و رابطه هایی که براش پیش میومد منو جذب کرد وگرنه قبل و بعد این انیمه ندیدم. برخلاف باور غالب که اگه شروع کنی انیمه دیگه میری بعدی و ...سریال افسانه واکس ماکینا بهترین قصه گویی چندسال اخیره. این سریال قدیمی تره و خیلی هم intense و سخت جلو میره. من از تنهایی میدیدم.سریال mythic quest رو فک کنم یه روز یکشنبه دوفصلش رو دیدم. قصه ی شرکت طراحی گیمه که از یه استارت آپ شروع کرده و حالا بزرگ شده و وضعیت خرتوخری که هنوز دارن و یه مشت مشنگ دور هم جمع شدن تا این گیم ساخته شده ولی هرکسی جای درستیه. به اضافه اینکه بعضی اخلاق مدیرعامله خیلی شبیه من بود که عرق شرم میکردم.یه فاز جدیدی که تازه تر شروع کردم سریالهاییه که میذارم تا خوابم ببره. سریالهایی که قبلا دیدم و اجازه میداد توی فضای آشنایی باشم. اول با Curb your enthusiasm شروع کردم که دیدم نمیشه. از بس لری دیوید داد میزنه خوابم نمی برد. این سریال رو لری دیود بعد از ساینفیلد ساخته و دردسرهای روزانه اش و جر و بحث هاش با همسایه و همسر و ... این چیزاس . یه آدمی رو تصور کنید که خیلی میخواد منطقی و اجتماعی باشه. اینطور کسی یا معمولا از دست بقیه شاکی میشه که رعایت نمیکنن و غیرمنطقی ان یا خودش گیر میکنه تو منطقی که داره چون همیشه منطق با چیزی که دلش میخواد ممکنه جور نباشه. ساینفلد هم همینطوری دم خواب دوباره دیدم. اسم سریال از اسم واقعی جری ساینفلد میاد که یه استندآپ کمدین معروف بود تو نیویورک و این سریال رو با لری دیوید ساختن. سریال داستان جری ساینفلده با سه تا از دوستاش که یکی شون دوست دختر قبلیشه، یکی شون یه دوست خیلی قدیمی و یکی شون همسایه جری. استند آپ های جری ساینفلد به نسبت بقیه استندآپ های نیویورک خیلی اتو کشیده است. شبیه جُنگ خنده که دهه هفتاد تلویزیون پخش میکرد یا مثلا گل آقا. نه خیلی اجتماعی و انتقادی مثل جورج کارلین نه خیلی بی تربیتی و رک مثل لویس سی کی. اینجا هم نقشش همون انگار زندگی خودشه و با اینکه یه کمدینه زندگیش از بقیه دوستاش با سروسامون تره. دوست دختر سابقش خیلی دختر به هوش و بااحساسیه و با جمع این سه نفر بیشتر از دخترهای دوستاش حس نزدیکی داره. جرج که اون چاق عینکی اس و رفیق قدیمی جری، یه آدم بی اعتماد به نفس و سیاستمداره و فکر نمیکنه هیچ وقت با کار درست به نتجه میرسه و خیلی هم دنبال نتیجه اس ولی اونقد نتیجه نمی گیره. همسایه شون اون مو فرفریه اسمش کریمره و فقط توی لحظه زندگی میکنه و حتی معلوم نیست همین آپارتمان هم از کجا آورده. شبانه روز خدا خونه جری پلاسه و یخچالشو خالی میکنه و صب تا شب ایده بیزنسی میزنه ولی دلش از همه شون بزرگ تره. جری ساینفلد خیلی میگه که فرندز رو از رو ما ساختن که از یه طرف راست میگه چون بنیادی که اینا میسازن و زندگی نیویورک مثل یه چارچوبه که اجازه فرم گرفتن این قصه ها رو میده. ولی از طرف دیگه درست نمیگه.بعد که ساینفلد تموم شد الان شب ها رو فرندز می بینم قبل خواب. دیگه همه میدونن فرندز چیه ولی چیزایی که شاید کمتر تو چشم بیاد و دلیل اینکه فرندز تقلید نیست اینه که فرندز رو یه سری بچه باحال نیویورکی دور هم جمع شده ان وقصه اش رو ساختن و اگرچه متیو پری که کمدین بود یا دیوید شویمر که بازیگر و کارگردان بود اومدن توی گروه ولی هر شش نفر رو طوری انتخاب کردن که جذاب و خوشگل باشن. چارچوبی که ساینفلد ساخت رو میشه حتی توی راهروهای آپارتمان دید ولی فرندز هرچی جلوتر میره از جذاب بودن آدمهاش بیشتر و بیشتر استفاده میکنه و کسی که سریال رو می بینه هر لحظه فقط چیزهای قشنگ می بینه. اینه که فرندز از روی شونه های کمدین های دیگه بلند میشه. خیلی دوس دارم بدونم بچه های دهه هشتادی درباره فرندز چی فک میکنن ولی حتی اگه دوست نداشته باشن فرندز واسه نسل ما و قبل ما مثل یه آینه بود که قشنگی نشون میداد، موزیک بک گراند راک اش با گرمی آدمهاش.