بی علاقگی؛ قصۀ علی/ بخش چهارم

هیراد در را باز کرد. موهای ژولیده اش توی صورتش ریخته بود. یک ریش تُنُکیِ سه چهار روزه داشت و این نشان می داد حالش اصلا خوب نیست. دست دادم و سلام کردم.« صبحونه خوردم. منتظرت نموندم.»« دروغ میگی. چی خوردی؟»« ول کن علی. بیا بشین می خوام حرف بزنم.» و رفت توی اتاق. نشست لبۀ تخت و نشستم روی مبل. گفتم:« چی شده هیراد؟ با ثمین دعوا کردین؟»« به روح بابا خسته شدم. همش یه چیزی تو مخم سنگینی می کنه.»« خب چی شده؟ یه چیزی بگو. با ثمین چیزی شده؟»« عوض شده علی. دیگه آدم قبلی نیست. یه کارایی می کنه که زجرم بده. همه چی رو از من پنهون می کنه. یه حرفایی می زنه...»« چه حرفی می زنه مثلا؟ چی میگه؟»« استوریش رو ندیدی؟ خب دختر خوب به در می گی دیوار بشنوه که چی بشه؟ از همین کاراشه که حرص می خورم.»استوری ثمین آمد توی ذهنم. همان لحظه ای که دیدمش می دانستم هیراد به آن واکنش جالبی نشان نمی دهد.« حالا مگه چی شده؟»« چی نشده؟ خداوکیلی من چه برداشتی از اون استوری باید داشته باشم؟»« استوریه دیگه. قشنگ بوده، گذاشته.»« پس چرا من رو هاید کرده؟»دلم هُرّی ریخت. نمی توانستم باور کنم ثمین از آن استوری منظوری داشته. گفتم:« اگه هایدت کرده پس چه جوری دیدی؟»« با یه اکانت دیگه.»« هیراد داداش. از کی داری بهونه میاری که به خودت ثابت کنی ثمین دیگه دوسِت نداره؟ خب اگه نمی خوایش ولش کن بره. چیه؟ چرا داری این جوری می کنی؟ بابا دوست دخترته! مادر بچه هات که نیست. یه مدت با هم بودین، الان دیگه نمی تونین با هم باشین. خب نباشین!»« نمی فهمی من چی میگم. من ثمین رو دوست دارم. فکر کردی بدم میاد باهاش یه زندگی تشکیل بدم؟ کاش بدم می اومد. کاش اصلا فکر ازدواج با ثمین نمی افتاد به سرم. از لحظه ای که توی ذهنم اومد ما می تونیم با هم بریم زیر یه سقف، یه استرس مسخره افتاده به جونم. منی که می دونم خودم چه کثافت کاری هایی کردم، چه جوری می تونم بشم مرد زندگیِ اون؟»« چی میگی هیراد؟اونم مثل خودت نهایتا. به کسی بر نمی خوره. همیشه همین بوده. یه کارایی کردی تموم شده رفته. اونم یه گذشته ای داره که به تو مربوط نیست.»« مربوطه. به من هم مربوط نباشه به بچه هامون مربوطه.»« چی میگی هیراد؟ تب نداری؟ چرا هذیون می گی؟»« نمی فهمی علی. من الکی دارم با تو حرف می زنم.»بلند شد.« بشین بابا... الان حرف حسابت چیه؟ ثمین رو نمی خوای؟ این رابطه رو تموم کن. چی کار می خواد بکنه؟ فوقش یه مدت می ره توی خودش. بهتر از اینه که با توی نره خر باشه که هر روز یه بهونه ای در میاری. فکر نکن من دلم به حال اون نمی سوزه ها ولی مطمئن باش اگه ثمین بدونه تو دلت دیگه با این رابطه نیست، اونم احمق نیست الکی کِشِش بده. همه چی دو طرفه ست. یه روزی شروع شده، یه روزی هم تموم می شه.»خیلی راحت دربارۀ یک «رابطۀ احساسی» حرف می زدم. اما تقصیری نداشتم. همین را بلد بودم. به خاطر همین وقتی با راحیل آشنا شدم، یک علامت سوال جلوی تمام چیزهایی که قبل از او فکر می کردم چیزهایی «قطعی» اند، گذاشته شد.« بعضی وقت ها فکر می کنم اگه با ثمین دوست نمی شدم و یهو تو خیابون می دیدمش، عاشقش می شدم. اون وقت باهاش ازدواج می کردم. شاید بچه دار می شدیم. علی اون وقت بود که خوشبخت می شدیم.»« پس گذشتۀ ثمین برات مهم نیست. کارایی که خودت باهاش کردی رو مخته.»« تو جای من بودی چی کار می کردی؟» و این جمله را در نهایت استیصال گفت.« آخه این یه رابطۀ دو طرفه ست. به ثمین هم ربط داره. چیزی نگفته جدیدا؟ حرفی نزده؟»« نه...» و یک دفعه و بدون هیچ دلیلی پرسید:« راحیل خوبه؟» و طوری نگاهم کرد که احساس کردم به رابطۀ من و راحیل حسودی اش شده....راحیل بلند شد و از سالن رستوران رفت بیرون. به زهرا گفتم:« کجا رفت؟» بدون این که سرش را برگرداند، یک تکه جوجه را تقریبا بلعید. « نمی دونم.» رفتم بیرون دنبالش. شماره اش را پیدا نمی کردم. یک آن فراموش کردم اسمش را انگلیسی سیو کردم یا فارسی. یک روز زهرا که شارژ نداشت با گوشی من به راحیل زنگ زد و من هم انگار که رمز یک صندوقچۀ طلا را به دست آورده باشم سریع شماره را سیو کردم. نترسیدم از این که پرس و جو کند شماره را از کجا آوردم. چون حقیقت را می گفتم. شماره اش را پیدا کردم. جواب نداد. دوباره زنگ زدم. به محض این که صدایش را شنیدم گفتم:« کجا رفتی راحیل خانوم؟»« ببخشید شما؟» این جمله مثل ریختن یک سطل آب سرد بود.« منم... علی. کجایید؟»« چه قدر صداتون عوض شد پشت گوشی. نشناختم.»« بله... کجایید؟»« نمازخونه ام. چیزی شده؟»« نمازخونه؟!» و بعد خودم انگار که متوجه بی ربطیِ سوالم شده باشم گفتم:« کجاست نمازخونه؟»« سمت راست راهرو. چه طور؟»پیچیدم سمت راست. « نه، هیچی. همین طوری. خداحافظ.»« فعلا...»آخرین باری که نماز خوانده بودم را یادم نمی آمد. راحیلی که نماز می خواند، راحیلِ پیچیده تری بود. اما ذره ای از احساس من نسبت به او دچار تغییر نشد. نمی دانم چرا آن موقع به این فکر نکردم که شاید در نمازخانه کار دیگری داشته.به نمازخانه که رسیدم داشت کفش هایش را می پوشید. همان طور که زانو زده بود من را دید و لبخند زد. « اِ اومدین این جا؟» این که آمده بودم آن جا مشخص بود. من سوالش را این طور فهمیدم که «چرا اومدین این جا؟» جوابش روشن بود. آمده بودم که بگویم دوستش دارم. بگویم او اولین دختری نیست که توی زندگی ام دیده ام، اما اولین آدمی است که دوست دارم زندگی ام را با او ادامه بدهم. من داشتم به این چیزها فکر می کردم و راحیل با همان لبخند رو به رویم ایستاده بود.« می خواستم یه چیزی بهت بگم.»لحن صحبت کردنم بین نیمه رسمی و غیر رسمی در نوسان بود. بعضی وقت ها فعل را جمع به کار می بردم و بعضی وقت ها فعل مفرد با ضمیر جمع.« شماره ت رو اون روز سیو کردم که زهرا با گوشی من به شما زنگ زد.»انگار که بخواهد بفهمد گفتن این جمله چه اهمیتی دارد، ابرو بالا انداخت سرش را تکان داد. یعنی که اهمیتی ندارد. « چی می خواستید بگید؟» و بدنش را جوری مایل کرد که احساس کردم می خواهد برود. لبخندش از صورتش کنار نمی رفت و باعث می شد من هم خودم را خوش حال نشان بدهم. اما مِن و مِن کردم. رفتم آسمان و آمدم زمین. اگر به راحیل نمی گفتم که دوستش دارم، اتفاقی نمی افتاد. مسیری آغاز نمی شد و مسئولیتی به وجود نمی آمد. اما ابراز این احساس، تازه اول ماجرا بود. من نمی خواستم با فکر کردن به اتفاقات ناخوشایندی که پس از این اعتراف ممکن بود رخ بدهد، اتفاقات خوشایند احتمالی را نابود کنم. خیره شدم به چشم هایش. قدم آن قدر بلندتر بود که برای نگاه کردن به چشم هایش باید کمی سرم را پایین می آوردم. خیره شد به چشم هایم. چشم هایش می درخشید.« ترسوندیم علی آقا... نمی خوای بگی؟»« نمی دونم چه جوری بگم... من...»لبخندش بیش تر شد. هنوز هم اعتقاد دارم نباید می خندید. خنده اش باید وا می رفت و اخم می افتاد به ابروهایش. اما لبخندِ اطمینان بخشی داشت که انگار همیشگی بود.« من از شما خوشم اومده...»بدنش صاف شد. مثل یک عمود مستقیم ایستاد. سفتِ سفت. نگاهم کرد. لبخندش محو نشد. خیلی سرد و آرام گفت:« فعلا بریم. بعدا در موردش صحبت می کنیم.» و یکباره چرخید.« بعدا یعنی کِی؟ چیزی نمی خوای بگی؟»« قرار می ذاریم. می خوام راجع به این موضوع مفصل صحبت کنیم.» این جمله را بدون این که به من نگاه کند گفت. منتظرم نماند و رفت. من از خوش حالی بال در آورده بودم. مفصل حرف زدن راجع به این موضوع، آرزوی دورتری برای من بود که راحیل داشت در کم ترین زمان ممکن محققش می کرد. آن قدر ها هم که فکر می کردم این ابراز علاقه او را به هم نریخت. واکنشش جوری بود انگار که علاقۀ من به او موضوع واضح و مشخصی باشد. اگر ذوق زده می شد، اگر ناراحت می شد، اگر استرس می گرفت، اگر خجالت می کشید... برای همۀ این اگرها برنامه داشتم. در همۀ این حالت ها، تمام بالا و پایین هایی که برای رسیدن به این لحظه چیده بودم، معنادار می شد و به خودک یک دست مریزاد می گفتم. اما واکنش راحیل... تنها باعث شد به این فکر کنم که ادامه دادن این مسیر قطعا ناشناخته تر از چیزی است که فکر می کردم. ...نشستم کنار هیراد و مثل همیشه به قوس بازویش نگاه کردم. دستم را دور گردنش انداختم و گفتم:« داداش... بیا اصلا یه مدت کاری به کار هم نداشته باشین. شاید هر دوتاتون به یه نتیجه ای برسین.»« نتیجۀ چی علی؟ تو استوریش همه چی رو گفته دیگه.»گوشی را از روی تخت برداشت و اسکرین شات استوری را گرفت توی صورتم. همۀ کلمه ها این بار معنای دیگری داشتند.« خسته ام. مثل زنی که دوران حصر خود را در آغوش مردی می گذراند که دوستش ندارد.»گوشی را پس زدم و با حالت دلداری گفتم:« باور کن منظوری نداشته. اصلا تو رو هاید کرده که ناراحت نشی.» برگشت نگاه کرد توی صورتم. می توانستم ببینم که اشک به چشم هایش آمده. با صدایی که آرام ترین صدای ممکن بود گفت:« خودت حرف خودت رو باور می کنی؟» و بعد بدون هیچ مکثی سرش را پایین انداخت و من دیدم که یک قطره اشک افتاد روی پایش؛ جایی بالاتر از زانو و کمی پایین تر از انتهای شلوارکی که پوشیده بود. منتظر ماندم که اگر سقوط قطره های اشک بیش تر شد، جور دیگری رفتار کنم اما همان یک قطره اشک بود. « هیراد ما با هم بزرگ شدیم. من داداشتم، مگه نه؟ من که می دونم تو چه قدر حساسی. نباید این قدر خودت رو اذیت کنی داداشِ من.»چیزی که نگفت، دستم را از گردنش برداشتم و یک وجبی خودم را کنار کشیدم. سیاهیِ اتاق توی ذوقم زد. تا به حال متوجه آن همه سیاهی نشده بودم.« تو خودت چی؟ تکلیفت رو مشخص نمی کنی؟»« تکلیف من که معلومه. روی حرفم هستم.»« بابا رو چی کار می کنی؟»« بالاخره راضی میشه... من رگ خوابش رو می دونم. ببین هیراد من اگه قرار باشه اون جوری که می خوام زندگی کنم، چه می دونم به قول معروف خوشبخت بشم، نمی تونم راحیل رو ول کنم. چرا باید این کار رو بکنم؟ حالا که همه چی اوکی شده نمی خوام جا بزنم.»« نصف دخترایی که من می شناسم آرزو دارن با تو باشن. حالا تو چسبیدی به این دختره با این شرایطش... »وضعیت هیراد ناجور بود. ثبات نداشت. من آمده بودم که او را آرام کنم و دلداری بدهم. نتوانستم مطمئن شوم که هیراد با تکه انداختن به راحیل، قصد خیرخواهی دارد یا می خواهد وضعیت خودش را لاپوشانی کند. همه کم و بیش این کار را می کنند. خیلی از آدم ها برای این که شرایط افتضاح خودشان را توجیه کنند، به دیگران طعنه می زنند.« من عاشق راحیل شدم. هیراد می دونم بعد از اون همه باری که نشستم جلوت و گفتم عاشق یه دختر شدم، الان هم حرفم رو باور نمی کنی. باور کن این بار فرق داره. راحیل با همۀ قبلی ها فرق داره. به خدا همین الان که دارم اسمش رو میارم قلبم داره تندتر می زنه.»دستش را گرفتم و گذاشتم روی قلبم.« دوسِش دارم هیراد...»همان طور که دستش ضربان قلبم را حس می کرد، مستقیم به چشم هایم نگاه کرد.« اونم دوسِت داره؟»هیچ وقت فکر نمی کردم پاسخ دادن به این سوال این قدر سخت باشد. معلوم است که دوستم داشت. داشتیم به ازدواج فکر می کردیم. با هم خوب بودیم. مگر می شد دوستم نداشته باشد؟ اما عاشقم نبود. من بودم ولی او نبود. این را مطمئن بودم. همیشه که همۀ آدم ها عاشق هم دیگر نیستند. کسی هست ادعا کند که تمام زن و شوهرهای تاریخ، حتی آن هایی که با عشق ازدواج کرده اند، هر دویشان عاشق بودند؟ نه. معمولا یکی عاشق تر است و یکی فقط دوست داشتن را با خودش به یک رابطه می آورد. من هیچ مشکلی نداشتم که عاشق باشم. فکر می کردم این جور راحیل را برای خودم نگه می دارم. حالت چهرۀ هیراد هوار می زد که من را باور نکرده. پرسیدم:« سیگار داری؟» و تازه فهمیدم اتاق را دود گرفته. سکوت کردیم. من از ادامه دار شدن این سکوت می ترسیدم. چون باعث می شد چیزهای بسیاری به ذهنمان بیاید. بلند شدم و برای این که صرفا چیزی گفته باشم، گفتم:« این پنجره رو باز کنم، چه دودی گرفته این جا. اگه نداری برم سیگار بخرم؟»« بیا بشین علی.»« پنجره...»دستم را گرفت و کشید. « بشین بهت می گم.» نشستم روی مبل. صدایش خش داشت. انگار از پشت فیلتری دود گرفته بیرون بیاید. بغض سنگینی توی کلماتش حل شده بود.« اشتباه کردم. همیشه اشتباه کردم علی. افتادم به یه سری آدم و کارم شد تایید گرفتن از اونا. تو رو من خراب کردم. تو نباید الان این جایی باشی که الان هستی. علی... هیچ وقت فکر کردی من چه گُهی زدم به زندگیت؟ این سیگار رو واسه چی می کشی؟ من دادم دستت دیگه. چی شد قاطی این مهمونی بازیا شدی؟ به خاطر من بود دیگه. از همون مدرسه که می رفتیم جلوی مدرسۀ دخترونه، من تو رو با خودم می بردم که اگه یه آنتنی خواست گزارش بده، تو رو هم دیده باشه و تنها تنبیه نشم. علی...»بغضش ترکید. اشک ریخت و قاتی هق هق هایش حرف هایش را ادامه داد.« من به تو ظلم کردم علی. من تو رو از بین بردم. تا کی تاوان رفاقت با من رو باید بدی؟ علی بابات راست می گه. من آدم درستی نیستم. من گند زدم. من همیشه تو زندگیم گند زدم. ببین این مامانم رو می بینی... این من رو از خونه نمی ندازه بیرون چون دلش تنگ میشه. من می شنوم وقتایی که تنها می شینه یه گوشه، سر نماز... علی من می دونم کاری از دستش بر نمیاد. علی من به ثمین چی بگم؟ چه جوری بهش بفهمونم که دوسش دارم؟ ولی هر وقت کنارش نشستم، هر وقت دستش رو گرفتم هزار تا فکر مزخرف اومده تو سرم. من نمی تونم علی. من نمی تونم این دختر رو قاتی کثافت کاری های خودم بکنم. علی... می دونی آدم بدونه یه راهی رو اشتباه رفته یعنی چی؟»شانه هایش می لرزید. نمی دانستم چرا تصمیم گرفته بود حرف هایی بزند که شبیه اعتراف بودند. نمی خواستم به هیچ کدام از حرف هایی که زده بود فکر کنم. نمی خواستم قبول کنم مسیری را اشتباه رفته ام. راحیل توی همین مسیر سر راه من قرار گرفته بود و هیراد نمی توانست با این اعتراف های بچگانه اش، همه چیز را خراب کند.« علی هیچ وقت تنهام نذار. تو نباشی پشتم به هیچی گرم نیست داداش.»بغلش کردم و گرمای بدنش ضربان قلبم را تندتر کرد. تصمیم گرفتم چیزی نگویم. هیراد باید آرام می شد و من وقت داشتم به راحیل فکر کنم...