داستان " تمپو "

زن دیگه شورشو درآوردی ، این بار دیگه میرم برای همیشه تا تو بمونی و بچه هات ، ببینم چه غلطی میخوای بکنی ..مثل همیشه صدای ناله و گریه های زن در خانه می پیچد . مرد در را می کوبد و از خانه بیردن می رود . صدای در سارا را به خودش می آورد ، تکانی می خورد و پتو را بیشتر از قبل دور خودش می پیچد و آرام و بی صدا اشک می ریزد . دیگر تحمل این وضعیت را ندارد ، مدتهاست خشم را توی دلش جمع کرده و احساس می کند دیگر تحمل ندارد . به مادر که همچنان دارد گریه می کند نگاهی می اندازد و از خانه بیرون می رود . در خیابان ها قدم می زند ، از این خیابان به خیابانی دیگر می رود، جملات مادر و پدر در سرش رژه می روند و خشمش را بیشتر می کنند ، از زندگیش خسته شده ، دلش می خواهد سر کوهی برود و از عمق جانش فریاد بزند تا بلکه کمی آرام شود . از موقعی که خودش را شناخته است ، در خانه شان جنگ و دعوا بوده .سارا هم فرزند بزرگ خانواده و غمخوار مادر . پدر معتاد است و مادر را به بهانه های مختلف کتک می زند .برادرش هم چند وقتی است که از دست دعواهای مادر و پدر کلافه شده و از خانه فراری شده و خبری از او نیست . سارا با خودش فکر می کند ، اگر او هم بگذارد و از خانه برود ، مادر بیچاره اش تنها تر از قبل می شود . به همین خاطر است که سالهاست ، سارا آن خانه را تحمل کرده است . با همین فکر ها در خیابان راه می رفت که یکدفعه صدای بلندی توجه سارا را به خود جلب کرد ، اولش اعصابش بیشتر خورد شد ، اما کمی بعد که با دقت بیشتری به صدا گوش کرد ، جذب صدا شد ، حس کرد که انگار این صدا از دل خسته و پردرده او هست که بیرون می آید . انگار کسی داشت به جای سارا که نمی توانست فریاد بزند ، فریاد می کشید و بر طبل ظلم و درد می کوبید . قدم هایش را تند تر کرد و به سمت صدا رفت . این صدای چیه ؟! هر چه پیش می رفت ، صدا بلند تر می شد ، تا اینکه رسید ... یک مرد حدودا ۴۰ _۵۰ ساله بود که روی یک ساز کوبه ای که سارا دقیقا نمیدانست چیست ، می کوبید . سارا همونجا خشکش زد و با تعجب نگاه کرد . اون مرد ماهرانه و در کمال آرامش سازش را می نواخت . چند لحظه ای سارا مات و مبهوت حرکات دست مرد بود که آن مرد سرش را بالا آورد و انگشتانش بی حرکت شدند . نگاهش در نگاه سارا گره خورد و لبخندی بر چهره عبوس و متعجب سارا زد . _چیزی می خواستین خانم جوان ؟ من ! نه ، یعنی ... ببخشید اسم این ساز چیه ؟ _ تمپو اوهوم _ گویا صداش خیلی شما رو جذب کرده .. راستش بله ، خیلی . من با سازها آشنایی ندارم ، اما این صدا ، واقعا من رو به سمت خودش کشوند ، حس کردم این صدای درون منه . _ خوشحالم که روی شما تاثیر گذاشته . مرد از سر جایش بلند شد و کارتی به دستم داد _ محمدی هستم ، اگر دوست داشتین می تونید در کلاس هام شرکت کنید . _ نه ممنون ، اخه من هیچ سر رشته ای تو این زمینه ندارم ، فقط از صداش خوشم اومد . _ خب منم اولش هیچ سر رشته ای نداشتم ، یاد میگیرین ، یعنی من بهتون یاد میدم . تشکر کردم و از اونجا رفتم . تا مسیر خونه ، دائما اون صدا در ذهنم بود . دادارا داداوا ....‌‌دادراداداراداواوا این ضرب آهنگ رو دوست داشتم‌ ، انگار حالم رو خوب کرده بود . اون شب با فکر اون ساز و قطعه دیرتر اما بهتر از همیشه به خواب رفتم . صبح که از خواب بلند شد بدون معطلی ، کارتی که دیروز گرفته بودم را برداشتم و به همان شماره زنگ زدم . سه روز بعد اولین جلسه کلاس من بود . استاد که داشت ضربات ابتدایی را به من یاد می داد ، از من خواست که روی صفحه ساز بزنم ، اولش ترس داشتم ، اما هر چه که گذشت بهتر و بهتر شدم . هر جلسه بهتر از جلسه قبل . هر بار که روی ساز می کوبیدم، یکی از حرص هایم را خالی می کردم . به یاد حرف های بابا و گریه های مامان که می افتادم محکم تر روی ساز می کوبیدم و استاد بیشتر تحسینم می کرد . روزها گذشت و من هر روز بیشتر از قبل پیشرفت می کردم ، هر هفته برای رفتن به کلاس شوق و ذوق خاصی داشتم و با عشق به این کلاس می رفتم . احساس می کردم با رفتن به کلاس و نواختن ساز خلا های روحی من پر می شود . زمان هایی که سر کلاس بودم ، از خود بیخود می شدم و لذت می بردم ، احساس می کردم خشم هایم تبدیل به ضربه های محکمی تبدیل می شود و از دل این ضربه ها ، آهنگ زیبایی نواخته می شود . من‌خشمم را خالی می کردم و در عوض آهنگ زیبایی نواخته می شد که روحم را صیقل می داد و به من آرامش می بخشید . مدتی گذشت و من حال بهتری داشتم ، اوضاع خانه هم فرق کرده بود . پدر چند ماهی می شود که سر و کله اش پیدا نشده ، نمیدانم چه اتفاقی برایش افتاده و ما هیچ خبری از او نداریم . حتی چند بار بعد از کلاس به جاهایی که سراغ داشتم و می دانستم پاتوقش است ، رفتم ، اما نبود و از هر کسی هم سراغش را گرفتم ، گفت چند وقتی است که ندیدنش . با این اوضاع مالی ما کاملا بهم ریخته است اما آرامشمان الان بیشتر شده . مامان کمتر گریه می کند و من هم از وقتی به این کلاس می روم ، آرام‌تر شده ام . امروز یکشنبه است و دوباره کلاس دارم ، الان دیگه تقریبا می توانم خوب ساز بزنم و استادم ازم راضی است . سر کلاس حاضر می شوم و تمپو را روی پایم می گذارم . استاد میگوید سارا خانم درس جدیدت را بزن ، ببینم چکار میکنی امروز ... شروع به نواختن می کنم و ضربات را از عمق جانم بر روی ساز می کوبم .تمام خاطرات و سختی های زندگی ام جلوی چشمانم می آیند و همانطور بر ساز می کوبم ، اشکهایم روانه می شوند و روی گونه هایم می غلتند . از خود بیخود می شوم و دیگر چیزی حس نمی کنم . فقط خودم را می بینم ، این منم ، سارا که می کوبم و از درونم فریاد می زنم . فریادی که تمام این سالها دریغ کرده و فرو خوردم . آنقدر می کوبم تا انگشتانم درد می گیرند و از دردشان به خودم می آیم ، دستانم قرمز و کمی متورم شده اند. چشم هایم را باز می کنم ، استاد دارد برایم دست می زند و تشویقم می کند .همانطور که لبخند شادمانی روی لبهایم هست ، روبرویم را نگاه می کنم . دختری را می بینم که به من زل زده ، در چشمهایش غم را حس می کنم ، یک غم عمیق از جنس خودم . چیزی به هم نمی گوییم ، اما من حس میکنم او با من‌حرف می زند ، حس میکنم دیروز خودم جلوی رویم ایستاده و مجذوب این صدا شده و او هم‌ دلش می خواهد فریاد بزند ...