گزارشی از دانشگاه

در این پست میخوام از دوران قبل کنکور تا ورود به دانشگاه و تا به امروز ، گزارشی از دیده ها و تجربیات خودم بدم.تاکید میکنم اینها تجربه شخصی من هستند.قبل کنکورمصیبت های کنکور دادن و سختی اون رو میدونید ، نمیخوام بازگو کنم چون افراد زحمت کش خودشون میدونند. اما جدا از بحث کنکور، بدلیل سالها جدا سازی جنسیتی مدارس، اغلب پسر ها بدلیل مختلط بودن دانشگاه ها خیلی ذوق میکنند.همیشه بحث سر این بود. که دختر سرکلاس هست و روحیه میگیری و فلان و بهمان. من هم واکنشم به این حرفا این شکلی بود:در واقع برای من بیشتر یک دردسر و معایب حساب میشد. من اصلا دوست ندارم با دشمن هام سر یک کلاس باشم و به دشمن خودم بگم استاد. تلاش خیلی زیادی کردم و موفق هم شدم. کاملا خودم رو ایزوله کردم. بعد از گذشت چندین ترم هنوز هم اسمشون رو هم نمیدونم. قیافه شون رو هم همینطور. در مجازی هم کوچترین ارتباطی ندارم باهاشون. این یک پیروزی برای من بود. تا جایی هم که تونستم از اساتید زن دوری کردم‌ (بعضی موقع ها نشد) تا حدی که بعد از انتخاب واحد ترم اول که دست دانشجو نیست، چند هفته بعدش درسی که استاد زن داشت رو حذف اضطراری کردم و ترم تابستان دوباره برداشتم. با یک استاد مرد.محیط دانشگاه هم از نظر رسانه ای و هم از نظر جامعه ، محیط دانشگاه بسیار تقدیس میشه. انگار که آسمان دانشگاه با آسمان بقیه جاهای کشور فرق داره. محیط دانشگاهی و آکادمیک حقیقتا تفاوتی نمیکنه و بزرگنمایی کردند. تفاوتش با مدرسه و دبیرستان این هست که مثلا برای خروج از کلاس نیازی به اجازه گرفتن ندارید. یا میتونید گوشی بیارید دانشگاه. یا برای دختر بازی اومد باشید دانشگاه.بزرگسال هستید و هرگونه ایجاد مشکل و درگیری، باعث حراست رفتن شما و دردسر های بزرگی خواهد شد.برای من و طبق تجربه شخصی خودم ، محیط دانشگاه صرفا یک محیط آموزشی مثل سایر محیط های آموزشی بود که فقط قوانینش اون هم در جزئیات متفاوت بود. من چیز خاصی احساس نکردم. هیچ حال و هوای خاص دانشجویی به من دست نداده و تا به الان هم به همین روال بوده. اون بهار جوانی برای من هیچ وقت رخ نداده. همیشه تاریک بوده.برنامه ریزی کلاس ها قطعا شنیدید که میگند تایم آزاد زیاد تری دارید و ۳ روز در هفته میرید دانشگاه. این حرف همیشه صدق نمیکنه و در واقع اینکه چطوری و چند روز در هفته دانشگاه باشید کاملا بستگی به تعداد واحد ها و انتخاب واحد شما داره و اینکه چه روز هایی اون درس تدریس میشه. من هم همین ۳ روز در هفته رفتن رو تجربه کردم اما تجربه خیلی خوبی نبوده. مثلا فرض کنید ۲ شنبه ها از ساعت ۸ صبح تا ۴ بعد از ظهر اون هم ۳ تا کلاس پشت سر هم داشتیم. دیگه رسما جنازه من میرسید به کلاس سوم. خیلی انرژی از آدم میگیره. هیچکس نمیتونه ۸ ساعت تمام بشینه روی میز چوبی و ساعت ها صحبت کردن کسی رو گوش کنه و جزوه بنویسه. به نظرم بهره وری دانشگاه ها بخاطر چنین برنامه ریزی های سنگینی پایین میاد و ذهن آدم رو خسته میکنند.حباب دانشجویی من آدم بسیار بدبینی هستم. بسییییااااار بدبین. البته یاد آوری کنم بد بینی یعنی نگرش منفی به اتفاقات زندگی و آینده، در حالیکه پارانویا یعنی بدبینی به اطرافیان و مردم گویا که همیشه علیه تو باشند. من پارانوید نیستم. به هر حال... میخواستم در مورد حباب دانشجویی صحبت کنم. ببینید چون من آدم بدبینی هستم همیشه برای شرایط بد برنامه ریزی میکنم تا دوام بیارم.من در ضمن تحصیل کار هم میکنم. و در واقع از ۲۴ ساعت روز شاید ۴ ساعت بیشتر وقت نداشته باشم. زندگی برای من تاریک و بی رحمه و باید بجنگم برای بقا خودم. به وضعیت هاینریش هیملر نخست وزیر هیتلر دچار شدم که در نامه هایش به همسرش می نوشت که دیگه خوبی در چیزی نمی بینه و فقط به هدف نهایی داره فکر میکنه.اما سایر دانشجو ها رو که می بینم حیرت زده میشم. اکثر دانشجو ها کار نمیکنند. تعداد دانشجویان دختر شاغل به انگشتان یک دست هم در یک کلاس نمیرسه. پسر ها بیشتر کار میکنند. اما اون ها هم در بهترین حالت ۱۰ نفر به ازای هر کلاس بیشتر نیستند. خیلی ها سعی میکنند با نمایشگاه های داخل دانشگاه یا از راه های دیگه دانشگاهی شغل پیدا کنند. خیلی ها هم منتظر گرفتن مدرک و تازه شروع به یاد گیری تخصص و کاریابی اند. این فاجعه است! یا اینکه من دارم از شدت منفی نگری و بدبینی روانی میشم یا اینکه این دانشجو ها عمر نوح رو دارند که خیلی راحت حاضرند دهه های ۲۰ و ۳۰ عمرشون رو با بیخیالی بگذرونند.در کل تمامی مطالبی که فعلا در ذهنم بود رو بهشون اشاره کردم. اگر مسئله ای هست که نگفته باشم به من بگید.