یک فصل دهمی...

کودکی 23 ساله بودم، چست و چابک، نرم و نازک...این سرگذشت من بود؛ وقتی وارد باشگاه محتوا شدم. از محتوا کمی چیزمیز می‌دانستم ولی نه آنقدر که بگویم بلدچی‌خانم هستم. آمده بودم یاد بگیرم. در تماس تصویری با آیدین و هلیا می‌توانستم تصور کنم چه محیط جالب و به‌قول امروزی‌ها «خفنی» در انتظارم است. خدا را شکر دوستم را هم همراه خودم آورده بودم تا بساط شنگول‌بازی‌هایمان را در باشگاه نیز پهن کنیم. جانم برایتان بگوید که وارد باشگاه شدیم. روزهای اول با سیل گروه‌ها و کانال‌هایی روبه‌رو شدم که نمی‌فهمیدم چه خبر است. از فاطمه می‌پرسیدم: «چه خبر است؟» در جواب می‌گفت: «نمی‌دانم، به‌نظر تو چه خواهد شد؟» خلاصه در یکی از گروه‌ها که همه عضو بودیم، اول خواستند هویت‌مان را فاش کنیم؛ بگوییم از کجا آمده‌ایم، به کجا می‌رویم و آمدنمان بهر چه بود. ظاهر و باطن را شرح دادیم و با دوستان آشنا شدیم. یکی از مازندران بود، آن یکی از مشهد، تعدادی از تهران و باقی همه اهل اصفهان بودند. خوب تازانده بودند اصفهانی‌ها. رتبۀ اول‌مان هم اصفهانی بود.فردا روز که رفتیم داخل وبینار، آقای داریان را زنده‌تر دیدم. خوش‌آمد گفتند و حسابی از دیدن‌مان مسرور و مشعوف شدند. البته به زبان نمی‌آوردند ولی من از حالت صورت‌شان می‌فهمیدم چقدر خوش‌حال‌اند. وبینار اول همه چیز را می‌دانستیم، از وبینار دوم دیگر مخاطب خالی‌الذهن بودیم. من که چیزی برای گفتن نداشتم، مزه‌پراکنی می‌کردم. می‌دیدم آقای داریان چقدر از این خوش‌نمک‌بازی‌ها دوست دارند، بیشتر ادامه می‌دادم. البته این را هم به زبان نمی‌آوردند؛ من زیر بودم. باز هم از حالت صورت‌شان متوجه شدم.ما وبینارها را یکی پس از دیگری فتح کردیم. از پرسونا و مقاله‌نویسی و سئو گرفته تا سوات و ساستک و انواعِ اقسامِ شبکه‌های اجتماعی. از همان اول گفتند باید موضوعی برای کتابچه‌تان انتخاب کنید. ذوق زیادی داشتیم. هر کدام چند موضوع انتخاب کردیم که مربیان گفتند: «چه خبرتان است؟ فقط یک موضوع!» ما هم با گریه و اشک و بغض فقط یک موضوع را انتخاب کردیم و بعدها فهمیدیم عجب دل خجسته‌ای داشتیم!هر هفته مشقی داشتیم با نام «مشق عشق». مشق هفته اول راحت و شهلا بود؛ از هفته‌های بعد فهمیدیم از این خبرها نیست. می‌دانید؟ باشگاه محتوا سختی‌های خودش را دارد ولی این سختی‌ها واقعاً شیرین هستند. مثلاً وبینارها با آقای داریان خیلی خوش می‌گذرد. یک هفته استراحت داده بودند، دلمان حسابی تنگ شد. اول هر وبینار با لیست موسیقی آقای داریان حسابی انرژی می‌گرفتیم. آخر سر گفتیم کانال بزنیم و برایمان آهنگ بفرستید.بحث سر کلاس‌ها جذاب بود. می‌گفتیم، می‌خندیدیم. وبینارهای علی کاشی را گفتم؟ علی کاشی از آن کمک‌مربی‌هایی است که دعا کنید داشته باشید. جوانی‌های خودش را در ما می‌بیند. البته هنوزم جوان است بندۀ خدا.با پارسا کاکویی هم وبینار داشتیم. با عادل طالبی هم. هر دو آمدند و ما را در دنیای جذاب خودشان غرق کردند. پارسا می‌خواست برود گاتهام را نجات دهد. گفتیم برو؛ خدا پشت و پناهت باشد.جدا از بزرگان، با بچه‌ها هم خیلی دوست شدیم. مرسده، فریماه، سجاد. یک نمایشگاه کتاب هم با هم رفتیم. انگار چندین سال است که می‌شناسم‌شان.در باشگاه محتوا فقط یاد نمی‌گیری. دوست می‌شوی، دوستی می‌سازی، می‌خندی، جیغ می‌زنی، شجاع می‌شوی، شجاع می‌شوی و شجاع می‌شوی. اولین پست‌هایم را با باشگاه محتوا گذاشتم. توییتر را نصب کردم چون باشگاه از من خواست. اولش ترس داشت اما بعد خودم دوست داشتم پست بگذارم. می‌بینید؟ آدم را شجاع می‌کنند.می‌دانید؟ دوست دارم در فصل یازدهم باشگاه هم شرکت کنم؛ در فصل دوازدهم هم. دلم نمی‌خواهد شنبه از راه برسد و بدانم وبینار نداریم. کار این بروبچه‌های باشگاه محتوا همین است. آدم را به خودشان معتاد می‌کنند. دیگر دلم نمی‌خواهد چیزی بنویسم. حس خداحافظی به من دست می‌دهد. من هم اهل خداحافظی نیستم. فقط می‌توانم بگویم اگر می‌خواهید محتواساز شوید، هیچ جای دیگر اندازۀ باشگاه محتوا کیف نمی‌دهد برای محتواسازی.