برنامه نویسی کودکان

برنامه نویسی کودکانتلویزیون نشان می دهد که پخش در برنامه نویسی کودکان ساعات بعدازظهر معروف به زمان پربیننده بیشترین مخاطبان را به خود جلب می کند و بیشترین توجه رسانه ها را به خود جلب می کند. اما برنامه های تلویزیونی به بلوک سه ساعته بین ساعت 8:00 تا 11:00 شب محدود نمی شود. در واقع، اکثر ایستگاه‌ها برنامه‌های متنوعی را در طول روز ارائه می‌کنند که همگی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بینندگانی را که احتمالاً در یک زمان خاص تماشا می‌کنند، جذاب کنند.در طول روز، بسیاری از آمریکایی ها در محل کار یا مدرسه دور هستند. کسانی که تمایل دارند در طول روز در خانه باشند - و در دسترس برای تماشای تلویزیون هستند - شامل کودکان کوچک، والدین خانه‌نشین، سالمندان بازنشسته، و دانشجویان کالج هستند. از آنجایی که برنامه نویسی کودکان برنامه‌های تلویزیونی روزانه برای جذب این مخاطبان در نظر گرفته شده است،با کمدی‌های موقعیتی و درام‌های یک ساعته که معمولاً در ساعات پربیننده پخش می‌شوند بسیار متفاوت است. در اوایل دهه 2000، بیشتر برنامه‌های روزانه در شبکه‌های پخش شامل برنامه‌های کودکان، سریال‌های تلویزیونی، برنامه‌های گفتگو و برنامه‌های بازی بود.نمایش های کودکانهطبق گزارش کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC)، آژانس دولتی که همه انواع ارتباطات را تنظیم می کند، کودکان آمریکایی در سال 2005 به طور متوسط ​​3 تا 4 ساعت برنامه نویسی کودکان تلویزیون در روز تماشا می کردند. تماشای تلویزیون مزایای بالقوه ای را برای کودکان به همراه دارد.برنامه های آموزشی می تواند به آماده سازی آنها ایرانیان سایبر برای موفقیت در مدرسه کمک کند، مثلاً با معرفی دروسی مانند ریاضی، خواندن و علوم. برنامه های تلویزیونی همچنین می توانند مهارت های اجتماعی مهمی مانند اشتراک گذاری، همکاری و پذیرش تفاوت ها را به کودکان بیاموزند.با این حال، برنامه های تلویزیونی نیز می توانند تأثیر منفی بر روی بچه ها بگذارند. بسیاری از نمایش‌ها کلیشه‌های نژادی و جنسیتی (عقاید عمومی و اغلب منفی درباره گروهی از مردم)، رفتار خشونت‌آمیز، موقعیت‌های جنسی و زبان قوی را ارائه می‌کنند که برای بینندگان جوان مناسب نیست.حتی برنامه هایی که به طور خاص کودکان را هدف قرار می دهند دارای تبلیغات هستند و مطالعات نشان می دهد که جوانان همیشه نمی توانند تفاوت بین برنامه نویسی کودکان سرگرمی و تبلیغات را تشخیص دهند. در نهایت، بسیاری از منتقدان استدلال می‌کنند که بچه‌ها می‌توانند از زمانی که صرف تماشای تلویزیون می‌کنند، بهتر استفاده کنند – از طریق مطالعه، تعامل با خانواده، انجام تکالیف یا شرکت در فعالیت بدنی.تلویزیون از روزهای اولیه خود در دهه 1940 برنامه های کودک را به نمایش گذاشته است. بسیاری از اولین برنامه ها برای کودکان، نمایش های اکشن-ماجراجویی نیم ساعته مانند تکاور تنها و لاسی بود. یکی دیگر از برنامه های محبوب بچه های اولیه The Howdy Doody Show بود که از سال 1947 تا 1960 از NBC پخش شد.در آن یک گاوچران به نام بوفالو باب اسمیت (1915-1998) و شریک عروسکی او هاودی دودی بازی کردند. مانند بسیاری از برنامه‌های متنوع محبوب آن زمان، The Howdy Doody Show دارای جوک‌ها، آهنگ‌ها و صحنه‌هایی بود. این قسمت ها در مقابل تماشاگران استودیو زنده مملو از کودکان مشتاق و والدینشان فیلمبرداری شد.در حالی که The Howdy Doody Show بینندگان برنامه نویسی کودکان جوان را سرگرم می کرد، منتقدان شکایت داشتند که این برنامه هیچ ارزش آموزشی ندارد. نظرات متناقض در مورد ارزش این برنامه بحث طولانی مدت در مورد تلویزیون کودکان را آغاز کرد.برخی مدعی بودند که شبکه‌های پخش موظف به آموزش و اطلاع‌رسانی بینندگان هستند، اما مدیران شبکه ترجیح می‌دهند بر جذب مخاطبان زیاد تمرکز کنند و همین امر باعث درآمد بیشتر شبکه از حامیان تجاری شد.محبوبیت نمایش Howdy Doody در طول دهه 1950، زمانی که بسیاری از کودکان کلوپ میکی ماوس والت دیزنی را کشف کردند، کم رنگ شد. این مجموعه واریته از سال 1955 تا 1959 بعدازظهرهای روزهای هفته از شبکه ABC پخش می‌شد. گروهی از نوازندگان جوان با استعداد به نام Mouseketeers که آواز می‌خواندند، می‌رقصیدند، و اسکیت اجرا می‌کردند. تعدادی از برنامه نویسی کودکان موش‌بازها، مانند آنت فونیچلو (1942–)، در موسیقی و فیلم حرفه‌ای موفق شدند.