فرزند نامشروع و رسوایی سه جریان

فرزند نامشروع و رسوایی سه جریانعبارت‌هایی مانند «فرزند نامشروع» و یا رژیم جعلی از مهم‌ترین واژه‌هایی هستند که دررابطه با مسئله اسرائیل از زبان ولی‌امر مسلمین شنیده شده است. اخیراً هم بعد از عملیات طوفان ‌الاقصی به این موضوع اشاره کرده‌اند. اما بی والد و نامشروع‌بودن پیش از آنکه اعلام نفرت از رژیم غاصب باشد، به موجودیت و ریشه تاریخی آن اشاره می‌کند که حاصل شب‌نشینی بریتانیا در فاحشه‌خانه استعمار است. علاوه بر این ساده‌ترین راهی که با آن بتوان موجودیت اسرائیل و نطفه ناپاک آن را زیر سؤال برد، تحقیق و مطالعه در همین رابطه است. قبل از آنکه اندکی از این تاریخ نحس را بازگو کنم، می‌خواهم به این ماجرا اشاره کنم که عملیات طوفان الاقصی و وحشیگری که در غزه در حال انجام است، سه جریان در صحنه سیاسی کشور را رسوا کرد.جریان اول لیبرال‌هایی هستند که دچار از خودباختگی شده‌اند و نه می‌توانند مانند ارباب‌هایشان در اروپا و آمریکا از اسرائیل حمایت کنند و نه می‌توانند از ضربه‌ای که حماس به اسرائیل زد طرف‌داری کنند. این افراد برای خودشان جهانی را ترسیم می‌کنند که در آن جمهوری اسلامی وجود ندارد و ایران بخشی از نظم نوین جهانی شده و در جهانی سرشار از صلح به سر می‌برد. اما نمی‌دانند چگونه این مسئله را برای بقیه تبیین کنند که وحشی‌گری امروز اسرائیل در زیر سایه حمایت از همین سردمداران نظم جهانی انجام می‌شود که سرسپردگانشان هستند. البته حقارت این افراد زمانی مشخص می‌شود که با مطرح‌کردن ایده‌هایی مانند «تولد اسرائیل» سعی در تئوریزه‌کردن دولت غاصب به‌وسیله ربط‌دادن حکومت الهی و حق داوود نبی و حضرت سلیمان به حکومت غاصب و ناحق رژیم صهیونیستی هستند. تناقض دیگر این جماعت لیبرال آنجایی مشخص می‌شود که دفاع ناعادلانۀ خود از دولت یهودی را با افسانه‌سرایی‌هایی که دررابطه‌ با آن دارند، با زیر سوال‌بردن و عدم مشروعیت جمهوری اسلامی همراه می‌کنند. بیماری این جماعت این‌ است که هر آنچه را که غرب دوست دارد، طرف‌داری می‌کنند و با هرچه که غرب دشمن آن است، دشمنی می‌کنند.جریان دوم چپ‌هایی هستند که همزمان جمهوری اسلامی را که اصلی‌ترین مانع در برابر اسرائیل و شکل دهندۀ گروه‌های مقاومت در منطقه بوده است را با اسرائیل یک‌کاسه می‌کنند. چپ‌های آکادمیک در فضای علوم اجتماعی با مفاهیمی مثل فلسطین و مقاومت تنها ادا در می آورند و با گذاشتن عکس فلسطین در پروفایلشان خوی استکبارستیزی خود را ارضا می‌کنند. آن‌ها این حقیقت را نمی‌دانند که چه‌بسا اگر امروز جمهوری اسلامی نبود، اسرائیل سرزمین‌هایی بیشتر از آنچه امروزه غصب کرده است را اشغال می‌کرد. تنها با خون پاک شهید سلیمانی و شهدای مقاومت و درایت رهبران جمهوری اسلامی است که اسرائیل از نیل تا فرات را زیر سلطه خود ندارد. اگر ما با کمک به مقاومت، اسرائیل را عقب نگه نداریم، امثال نتانیاهو و بنت این قدر بی حیا هستند که ذیل توهم از نیل تا فرات، نیم نگاهی هم به کارون داشته باشند.و اما جریان سوم که حیف است هدردادن جوهر خودکار برای یاد کردن از آنها، سلطنت‌طلب‌هایی که به طور مستقیم از اسرائیل حمایت کردند. ربع پهلوی و هوادارانش آن‌قدر احمق هستند که نتوانستند مانند پدرشان پهلوی دوم که صمیمی‌ترین دوست اسرائیل در منطقه بود، در ظاهر و لفظ هم که شده ذره‌ای از حقوق فلسطین حرف بزنند.مواضع شوم این سه جریان در مسئله فلسطین، باطن راستین و ظاهر دروغین همراه با دلسوزی‌شان را دررابطه ‌با ایران و بلوای زن، زندگی، آزادی نمایان ساخت. علاوه بر این سه جریان باید تأسف خورد برای اساتید علوم اجتماعی کشور که موضع خود را به طور صریح بیان نکردند و انگار نقش سربازان بی‌طرف سازمان ملل را داشتند و تنها از توقف خشونت و صلح حرف می‌زنند.این افراد در فضای دانشگاهی و در راس آنها انجمن جامعه‌شناسی ایران که تا گردن در نظریات مارکس و دورکیم و وبر و... فرورفته‌اند. ای‌کاش حداقل اشاره‌ای به این جمله مارکس در کتاب ایدئولوژی آلمانی می‌کردند که دررابطه ‌با نسبت بورژوازی با یهودیان که چند سطح پایین‌تر از صهیونیست‌ها هستند گفته است: «بورژوازی نسبت به نهادهایش همان گونه‌ای عمل می‌کند که یهودیان نسبت به قوانین عمل می‌کردند. او مثل همیشه هرجا که ممکن باشد و در هر موقعیت فردی از قوانین سرپیچی می‌کند. اما از همۀ افراد دیگر می‌خواهد که به آن‌ها وفادار بمانند».اما به مسئله اصلی این یادداشت بپردازیم که در پی نمایان‌کردن جلوۀ کوچکی از تاریخ شکل‌گیری یک فرزند نامشروع در منطقه است.داستان اسرائیل از اساس به استعمار مربوط است. وقتی بریتانیا در بازی بزرگ استعمار، از رقبایش اسپانیا، پرتغال و فرانسه پیشی گرفته بود و توانست پهناورترین امپراتوری تاریخ را پدید آورد، بزرگ‌ترین مسئله‌اش خاورمیانه بود. منطقه‌ای در جنوب غرب آسیا که اگر روسیه به آن نفوذ می‌کرد، محور مواصلاتی‌ که بریتانیا را به هند که باارزش‌ترین و بزرگ‌ترین مستعمره‌اش بود وصل می‌کرد را به خطر می‌انداخت. روسیه‌ای که دستیابی و نفوذ به همسایه‌های جنوبی را تقدیر استعماری خود می‌دانست. بریتانیا با پیروزی در جنگ جهانی اول، توانست نقشه و تقسیم‌بندی‌ که از قبل در نظر داشت را در خاورمیانه پیاده کند. هدف بریتانیا از بین‌بردن هویت اسلامی‌ بود که کشورها را در منطقه به هم پیوند می‌داد. بریتانیا برای کنترل خود بر خاورمیانه، خود را حامی ناسیونالیسم عرب و یهود معرفی کرد و در جایگاه قیم سلطنت‌های اسماً مستقل عرب، قدرت را به دست گرفت.در سال‌های 1918-1917م، ژنرال آلنبی که نقش مهمی را در جنگ‌های صحرای سینا در جریان جنگ جهانی اول داشت، یک دولت نظامی انگلیسی را برای اداره کشور در سرزمین فلسطین بنا نهاد. او ماموریت تحقق سیاست‌های طاقت‌فرسایی را داشت که در اعلامیه بالفور به آن اشاره شده بود. «تاسیس ملتی برای یهودیان در فلسطین». پروژۀ صهیونیستی، اشغال سرزمین فلسطین و آواره‌کردن صاحبان اصلی آن سرزمین از خانه و کاشانه‌شان بود که با حمایت گسترده استعمار انگلیس و سپس امپریالیست آمریکا و شبکۀ صاحب‌نفوذ دولتمردان و سرمایه‌داران یهودی در سراسر جهان و بدلیل همسویی‌های ذاتی و همانندی‌های بنیادین میان صهیونیسم و لیبرالیسم، در سال 1948 میلادی در پی مصوبه سازمان ملل متحد مبنی بر تجزیه فلسطین و تشکیل دولت صهیونیستی به انجام رسید.