دوباره حس بد پشیمانی

امشب مامان صدام زد که برای شام به پایین برم.داشتم راجب اینکه دیشب به عمه ام سلام نکردم میگفتم(خیلی آروم و سکرت) که ناگهان پدرم که در پذیرایی بود صدای ما رو از آشپزخانه شنید و پرسید چیشده مامانم هم کاملا با جزئیات تعریف کرد در صورتی که من کلی چشم و ابرو اومدم که نگو بهشاما بی توجه به من کامل گفت بابام اومد موعظه ی باید سلام میکردی رو شروع کنه که زودتر بهشون با تندی گفتم فکر میکنم تا اندازه ای بزرگ شده باشم که نیاز نباشه بهم یادآوری کنین سلام کنم حتما خودم نخواستم! ( چند وقت پیش که من بالا خودم رو به خواب زده بودم که با یک مهمان به شدت نفرت انگیز روبرو نشم مامان از پایین پله ها اسم من رو فریاد می‌زد و من مجبور شدم با موهای چرب و شلخته برم پایین و نیش گشاده کنم و عرض ادب و احوالپرسی و پذیرایی و کمک ... بعد از رفتن آن مهمان بحثی شدید کردم و گفتم فکر میکنم آنقدر بزرگ شده باشم که مثل بچه ها دائم بهم نگید که به فلانی سلام کردی مامان جاننننننن؟) پدرم ابرویی بالا انداخت و گفت "تو اصلا سیاست نداری! به مامانت رفتی.... هزار بار هم که بگم یکم سیاست داشته باشین فایده نداره" خب تموم شد؟ خیلی تاثیر گذار بود و من داشتم فکر میکردم به عمه ای که روزی که خبر خوش من را همه شنیده بودند حتی به رویم نیاورد و یک تبریک خشک و خالی نگفت چه سلامی داشتم که عرض کنم؟ یا هنگام اتفاق های بد برای من حتی زحمت یک زنگ یا یک احوالپرسی ساده را به خودش نمی‌دهد! هرچند که خیلی بزرگتر است و شرط ادب این است که گاهی من زنگ بزنم اما آخر سالی یکبار با مامان من هم به زور حرف می‌زند چه رسد به من! یا اصلا آدم مهمی بوده که بخواهم سیاست داشته باشم؟ اصلا چرا همه باید فکر کنند من اخلاقم عالی است؟ بزار بعضی فامیل ها فکر کنند من عنق و لوس و خاک بر سر و بی ادبم ! روابط کمتر! چه بهتر! اصلا این ها به کنارررر ساعت ۲ شب وقت سلام کردن بود؟ مامان گفت نکنه اینم که تو بلد نیستی سلام کنی هم باز به ما ربطی نداره؟(اشاره به دعوای قبلی که راجب شلختگی من بود و من گفتم به تو چه ربطی داره اصن؟) مثل لباسات و شلختگی هات؟منم گفتم خب واقعا ربطی ندارهههه نمیدونم چرا الکی این همه خودتونو درگیر یه سلام من میکنین یا الان لباسای من بالا روی صندلی باشه چه فرقی داره با توی کمد بالاخره که هر دوش توی اتاقه و در اتاق هم بسته اس و کسی بالا نمیره یهو خیلی بی دلیل مامان کتکم زد! و گفت درست صحبت کن و آنقدر نگو به تو چه و به تو ربطی نداره. هرچند درد آنچنانی نداشت ولی من هوچی گری ای کردم که بیا و ببین انگار که یه لحظه یادم رفت این زنی که جلوم وایساده ۹ ماه به شکم کشیده منو و دوسال تمام شیرم داده و حدود ۲۰ سال کامل وعده های غذاییمو حاضر کرده چیزایی که مشترکا دوست داریم نخورده تا اول من بخورم..انگار نه انگار که یه غر ساده زد و نهایت یه پس گردنی که اصن درد نداشت داد و فریاد و فحش و بد و بیراه که تو اصلا حق نداشتی رو من دست بلند کنی و بهش سگ ،زنیکه منگل، روانی، و چند تا حرف زشت بد دیگه زدم که هنوز توی گوشم زنگ میخوره انگار که پام رو روی یه سری خط قرمز ترسناک گذاشته باشم حس میکنم مثل برادرم شدم مثل بابا بی احترام شدم حس میکنم دیکه ارزش قبل رو ندارم اخه آدم هایی که بی احترامی میکنن اول از همه احترام خودشون رو پایین میارن این کاملا برام ثابت شده است! اینکه مامان فقط بهت زده نگام کرد سنگین تر بود برام اگر چیزی میگفت و دوتای دیگه هم می‌زد و چهار تا گلوله اشک دم مشک الکی میریختم شاید قضیه هضم شده تر بود و انقدر عذاب وجدان نداشتم هنوز وقایع پیش هضم نشده بود که بابام ما رو به آرامش دعوت کرد و از مامانم دفاع کرد و گفت تو حق این مدلی حرف زدن با مادرت رو نداری و دوباره گفت که تو اصلا سیاست نداری منتها رو به مامان وگرنه کی با زدن بچه رو تربیت کرده و من تعجب میکنم با اینکه بارها کتک های دردناک تر از این رو خوردم صدام در نیومد ولی اینبار چرا اینجوری رفتار کردم؟ و اینکه اصلا میشد اون رو زدن به حساب آورد؟ خلاصه که یه عذرخواهی افتادم با اینکه شروع کننده من نبودم اما قراری که با خودم مدت ها بود گذاشته بودم رو دوباره شکستم" در مواقعی که حرصت در میاد سکوت کن" و الان پشیمون از انواع رفتار های بدم هستمچرا عاقل (چقدرم که من عالم!) کند کاری که باز آرد پشیمانی...؟منم نمیدونم چرا اگر فهمیدین به منم بگین!