چند دقیقه در جاده زندگی!

هفده سال بیشتر نداشت، بسیار لاغر و ظریف ! بدون هیچ نشانی از بلوغ در اندام کودکانه اش!زیبا بود و ...!بار اول که دیدم باورم نشد این دختر دبیرستانی را برای آقای x نامزد کرده اند! یعنی مادرش چه فکری کرده که یک دختر 17 ساله را به عقد پسر 35 ساله ای درآورده؟!البته این خانواده عجیب و غریب اعتقاد داشتند باید با دختری که هنوز چشم و چالش باز نشده ، ازدواج کرد! همیشه به دنبال دختر کم سن و سال بودند و این عجیب نبود. اما فکر میکردم این دختر درشت تر و قویتر از این حرفها باشد.شنیده بودم روز خواستگاری رییس رفته و قول شرف داده که عروس مشکل مالی نخواهد چشید! و البته یک آپارتمان و یک ماشین .عروس جدید از روزی که فهمید یک خانم مجرد همکار شوهرشان است، شمشیر را از رو بست! البته گاهی به حماقت هایش می خندیدم. مثلا به دفتر میامد و به من سلام نمی داد یا دهن کجی میکرد. چقدر خوش می گذشت! بیشتر به کودکی هایش خنده ام می گرفت. به شدت از ازدواجش خرسند بود و به شکل های مسخره ای فخر می فروخت یا کارهایی میکرد که معلوم بود از فیلمها یاد گرفته.اما یکی دوبار آنقدر غیرقابل تحمل شد که دلم می خواست یکی زیر گوشش بخوابانم. روزی از روزها طبق روال رمضان هر سال ، از طرف شرکت مراسم افطاری مفصلی داشتیم .اما اینبار مراسم در باغ رییس و 40 کیلومتر با تبریز فاصله داشت.همه در تدارک مراسم بودیم ، آشپزها و یکی دو نفر از آقایون صبح زود به باغ رفته بودند. من بودم و آقای x که قرار بود منتظر خواهر زاده های رییس بمانیم تا با هم برویم.خواهر زاده های رییس که دخترخاله های آقای x بودند، آمدند و رییس جان بدون مقدمه به آقای x دستور دادند که خانمها رو زود ببر به باغ تا روی میزها رو بچینن.از قیافه آقای x نارضایتی و ترس موج میزد اما چاره ای نبود. جلو دخترخاله ها هیچ حرفی نزد و ما چهارتا خانم سوار ماشین شدیم. گرچه این اولین بار بود که من سوار ماشین ایشان شدم و آخرین بار هم شد.چون دستور رییس بود و البته دخترها هم بودند ، قبول کردم و سوار شدیم. هنوز از یک چهارراه نگذشته بودیم که تلفن آقای x به صدا درآمد و جواب نداد..زنگ تلفنش تمامی نداشت و او هم مدام رد تماس میکرد .تا اینکه یک جایی زد کنار و از ماشین پیاده شد. همینطور با تلفن حرف میزد که یک تاکسی درست جلو ما ایستاد و عروس خانم با عصبانیت پیاده شد.با دیدن عروس خانم همه از ماشین پیاده شدیم .دخترک به طرف من آمد و با دهن کجب همیشگی به طرف ماشین رفت و در صندلی جلو نشست.بعد دخترخاله ها نشستن و هی به من گفتن بیا 4 نفری می شینیم .بیا.. اما نه دلم می خواست و نه میشد در پشت یک 206 -4 نفری نشست.گفتم :خودم تاکسی میگیرم. آقای x که رنگش مثل گچ شده بود هیچ حرفی نزد . و گاز داد و رفت.من مانده بودم و یک جاده در بیرون شهر.با چشمانی گریان و اعصابی خراب! کاش سوار نمی شدم. کاش مخالفت میکردم. کاش آن تاکسی که آمد میماند و من سوارش میشدم...کاش...اما با اینهمه کاش ، نمی شد که تاکسی گرفت! تازه من اصلا آدرس باغ را بلد نبودم. آنها فامیل بودند و به باغ رفت و آمد کرده بودند . اما من تا به آن روز به باغ نرفته بودم.اصلا میروم آن طرف جاده و برمیگردم تبریز ولی رییس به من سپرده بود که کارهایی را انجام بدهم .پول ها دست من بود و ....زود زنگ زدم به راننده وانت مجتمع و پرسیدم کجاست؟. او هم جواب داد که در مسیر باغ است.خوشحال گفتم :منو سر راه بردار! تا آمدن راننده فرصت زیادی بود برای فکر کردن، ترسیدن، تصمیم گرفتن و افسوس خوردن.آن جاده وحشتناک که هزاران بار در مسیر مرند ، دیده بودمش ، انگار می خواست تمام درسهای واقعی زندگی را نشانم دهد.من در راهی مانده بودم که سگهای ولگرد پرسه میزدند و راننده های بین راهی متلک بارم میکردند. وحشت از زمین و زمان روی سرم میریخت .خیلی فکر کردم به اینکه باید بزرگ شد و بزرگ. اونقدر که کسی نتونه با کودکی هاش ناراحتت کنه . به اینکه چرا بعضی ها همیشه مضظرب از دست دادن و خیانت عشقشون هستن ؟! یعنی عشق ها اینقدر پوشالی هستن؟ به اینکه چرا نباید خودم ماشین داشته باشم؟ به اینکه چرا اینهمه ضعیفم و ....راننده آمد و رفتیم .وارد باغ که شدیم، همه خوشحال به طرفم آمدند و دخترها از اینکه با آنها نیامدم ابراز تاسف کردند.جز دو نفر که به روی خودشان هم نیاوردند که چه شد و چه نشد؟!مهمانی به خیر و خوشی گذشت و بعد مهمانی خانواده ام به دنبالم آمدند و دیگر سوار ماشین هیچکس نشدم.