سکوت قطار

می‌نویسم، گاهی...برای تاکسی گرفتن خیلی دیر بود. دوباره ساعت مچی را تا جلوی چشمانم بالا آوردم و به عقربه‌های مشکی اش زل زدم. آه بلندی کشیدم و به تنه ی یکی از درخت‌های کنار پیاده رو تکیه دادم . مغازه‌ها کرکره هایشان را پایین کشیده بودند و قو در خیابان پر نمیزد. تاریکی به سرعت می‌تازید و کل شهر را تسخیر میکرد، تک چراغ برق خیابان هم همینطور چشمک میزد.هوا بیرحمانه سرد بود ولی در عوض جیبهای کاپشنم گرم گرم بودند. با این برفی که آمده بود راه رفتن سخت تر می شد، شاید به خاطر همین دیر کرده بود. هوای سرد، بینی ام _ درست همان جایی که آن دختر با مشت زده بود_ را اذیت میکرد. پشت دستم را روی بینی‌ام گذاشتم هنوز خون می آمد. ولی اصلا برایم مهم نبود. نگران سارا بودم که دیر کرده بود. کم کم داشتم از کاری که میخواستم بکنم پشیمان میشدم. سکوت سنگین و هوای سرد خیابان هیولای ترس را به جانم می انداخت.برای اینکه خودم را سرگرم کنم، خم شدم و یکم برف از روی پیاده رو برداشتم و با آن خون روی صورتم را پاک کردم.ناگهان صدای سارا از پشت سرم آمد.برگشتم سمت صدا. اولین چیزی که توجه مرا به خود جلب کرد شال و کلاه و کاپشن صورتی سارا بود. ابروهایم را در هم پیچاندم ، نگاهی به چشمان درشت و صورت رنگ پریده اش انداختم و گفتم:« کجا بودی تا حالا؟! نمی گی من یخ میزنم گوشه ی خیابون؟؟»خنده بی معنایی کرد و همین طور که از سرما دستانش را به هم می مالید گفت:« همین که اومدم کلاهتو بنداز بالا!»بی تفاوت به حرفش اطراف را بررسی کردم، حس می کردم یکی دارد نگاهمان میکند. یکهو چشمم به بند کفش هایم خورد، طبق معمول باز بودند‌ . نشستم و شروع کردم به بستن بند های دراز و بی ریخت کفش های بی ریخت ترم ! سارا دست به کمر و بعد دست به سینه شد. سپس یه بار دور خودش چرخید و دوباره دست به کمر شد.از ته دل هوفی کشید و گفت:«نگاهش کن! با کی اومدیم سیزده بدر! عین خیالش هم نیست خانوم! درحالیکه من دارم از ترس میمیرم..»درهمان لحظه من سعی می کردم تا با بندهای کفشم یک پاپیون متقارن بسازم.سارا پی حرفش را گرفت:« این کارت اصلا با عقل جور در نمیاد! تو چند ماهه اومدی توی این دهکده. اینجا رو درست نمیشناسی.میدونم یه چیزایی درباره ی اون ایستگاه شنیدی. میدونم که اومدی اینجا چون فکر کردی مادر بزرگت هنوز زندست...ولی هیچکدوم دلیل نمیشه که فکر کنی اون روح جواب همه سوال هاتو میدونه...اصلا مسخرس...یکم فکر کن!...تازه مامانم میگه...اونجا افسون شده...وای مامانم...الان فقط کافیه تا مامانم پاشه ببینه من توی رختخواب نیستم...اون وقت بدبخت میشم.... بدبخت!... میفهمی دارم چی میگم؟»گفتم:« سارا یه چیزی رو میدونی؟»گفت:« چیرو؟»گفتم:« شک نکن اینجایی که الآن وایسادم وسط زمینه.»_ای خداا، منو از دست این دیوانه نجات بده! تو یه دلیل منطقی هم نداری برای کارات._همه چیزایی که گفتی دلیل بودن به علاوه حس ششمم!برای چند لحظه هر دو به انتهای خیابان خیره شدیم. یک ماشین مشکی رنگ داشت می پیچید در خیابان. نور چراغ راهنمایش چشمانم را زد. ماشین مثل فشفشه از کنار ما گذشت و دورتر و دورتر شد تا اینکه کاملا محو شد. سارا یه جوری نگاهم میکرد با ناله گفت:«میگم بیا بیخیال این ایستگاه بشیم ، هان؟»دستانش را گرفتم و زل زدم به چشمانش ، گفتم:« ببین میتونی باهام نیای. هوم؟! تو مجبور نیستی. فقط دیگه انتظار نداشته باش که فکر کنم واقعا رفیقمی! اصلا جالب نیست که توی یه یتیم خونه زندگی کنی. تقریبا هم بهش عادت کنی ولی یکهو...میبینی که بزرگ شدی و یه چیزی توی زندگیت کمه..میفهمی مادر بزرگی توی یه دهکده کوچیک داری که به خاطر ضعف جسمانی نمیتونسته ازت محافظت کنه. میری دنبالش ولی خیلی وقته که مُرده...از اهالی دهکده پرس و جو میکنی و خیلی جالبه که هیچکدوم مادر بزرگتو نمیشناسن. بعد متوجه ایستگاهی میشی که چندین ساله تعطیله.ایستگاهی که چند تا عکس از اون توی آلبوم مادر بزرگت هم هست. من باید برم اونجا. هیچ چیزی برای ترسیدن وجود نداره و تنها راهم برای رهایی از این بلاتکلیفی رفتن به ایستگاهه، اوکی؟.....البته من بهت حق میدم که بترسی..»سارا پرید وسط حرفم و خیلی مصمم گفت :«کی گفته من ترسیدم؟» خودش گفت دارم از ترس میمیرم.بعد یکدفعه زد زیر خنده! صدای خنده اش در کل خیابان طنین انداخت.همینجور فقط هر هر می‌خندید! منم هاج و واج نگاهش میکردم.سارا خندش را خورد ، خودش را جمع و جور کرد.گفت:«متاسفم . یکهو داستانت به نظرم خنده دار اومد. ببخشید.»سارا فکر کرد و باز هم فکر کرد و مجدد فکر کرد ،احتمالا داشت به همه ی آن بدبختی های با اتوبوس رفتن به شهر فکر میکرد ! من هم فکر کردم، به حس عجیبی که به آنجا دارم. با اینکه تا به حال ندیدم چه جور جایی است ولی حس میکنم خیلی آشناست. بعد به پدر و مادرم فکر کردم ، پدر و مادری که هیچ چیز ازشون به یاد نمیارم.سارا گفت:«وقتی میگی تو مجبور نیستی. فقط دیگه انتظار نداشته باش که فکر کنم واقعا رفیقمی! یعنی مجبورم.. پس منم هستم ..»وااایی خدای من! این را سارا گفت ؟ بعید می‌دانم . مگر میشود؟ بالاخره ، بالاخره جواب داد.داد زدم :«همینه!ما از پسش بر میایم!آره.» سارا با آه و افسوس گفت:«خب آره»دوباره اطراف را بررسی کردم، چرا هی حس میکردم یکی نگاهم میکند؟ پنجره ی همه ی خانه ها تاریک بود ، ذهنم ناخودآگاه پشت همه پنجره ها در آن تاریکی محض مردی خوفناک را تصور کرد . این ذهنم همیشه همین است، تخیلات عجیب و غریبش دیوانه ام می‌کند!سارا با ترس گفت:«آتریسا! بینیت داره خون میاد!»سریع دستمالی از جیبم بیرون کشیدم و بینیم را پاک کردم. سارا گفت:«دعوا کردی باز؟با اون دختره؟»_خودش شروع کرد._ایندفعه چی گفت بهت؟چیزی نگفتم ولی همه آن صحنه ها جلوی چشمانم آمد و صدای آن دختر از خود راضی در گوش هایم طنین انداخت: تو یک سگی ! یک سگ کثیف! یک سگ یتیم کوچولوی بدبخت! حالا یکم برایمان بالا پایین بپر... و بعد صدای خنده های وحشتناکش. به چیز دیگری فکر کن آتریسا.....یه سگ کثیف!.....کافیه ! تمامش کن! .....واق!.....واق!ساکت شو آتریسا!فکرم را از این مسیر منحرف کردم. به ساعتم نگاه کردم، گفتم :« وقتشه! یک ربع دیگه ساعت ۱۲ شب میشه»بعد راه پیاده رو را گرفتم و روانه شدم. سارا هنوز همانجا ایستاده بود. مدتی گذشت و من از او دورتر می شدم و وقتی فهمید قرار نیست برگردم داد زد:«آتریسا!؟ هی ! صبر کن منم بیام!»دوید تا بهم رسید. ایستگاه از جایی که قرار گذاشته بودیم خیلی دور نبود. درست یک چهارراه بالاتر وقتی که پمپ بنزین را رد می کردی بعد حدود ۵ دقیقه پیاده روی می رسیدی به جاده باریکی که سمت راستش ریل های قطار روی زمین دراز کشیده بودند و به جنگل منتهی می شدند و همان حوالی هم ایستگاه کائوبا بود.کنار هم تند تند راه میرفتیم تا سر ساعت ۱۲ ایستگاه باشیم. هر از گاهی یک ماشین یا موتور از کنار ما می‌گذشت و راننده‌اش با چشمانی گشاد شده زل میزد به ما دوتا. حقم داشت ! هوا خیلی سرد بود. این را هی میگم چون واقعا سرد بود. داشتم یخ میزدم. بینی ام هم با هر باد به شدت می سوخت. سارا از سرما یا شاید هم اضطراب به خودش می لرزید هیچ چیز نمی گفت تا اینکه وقتی چهارراه را رد کردیم سارا انگار که چیزی یادش آمده باشد شروع کرد به گشتن جیبهای کاپشنش. از یکی از جیبها کاغذ تا شده ای را بیرون کشید و گفت:« این مطلبیه که درباره ایستگاه پیدا کردم. یادم رفت بهت بدم.»همانطور که داشتیم سریع راه میرفتیم کاغذ را از دستش گرفتم و تایش را باز کردم و شروع کردم به خواندنش؛ ۸ دی ۱۳۶۰ ایستگاه‌قطار کائوبا بر اساس گزارش راننده قطار:«بعد از توقف در این ایستگاه قطار دیگر راه نیفتاد و به طرز عجیبی دچار مشکل شد. این ماجرا مجدد هر بار که در این ایستگاه توقف می‌کردیم تکرار شد. به طوری که برای رسیدگی به این موضوع پای پلیس وسط کشیده شد اما هر دفعه هیچ مشکل فنی یافت نمی شد و بعد گذشت یک روز قطار خود به خود درست می شد و دوباره راه می افتادیم.»از همین تاریخ به بعد هر قطاری که از این ایستگاه می‌گذشت دچار مشکل می شد!۱۴ دی ۱۳۶۰ ایستگاه قطار کائوبا بر اساس گزارش نگهبان امنیتی ایستگاه:« هر روز حدود ساعت ۱۲ شب صدای جیغ زنی از داخل تاریکی مسیر قطار شنیده می‌شود. کارگران فکر می‌کردند اشتباه می‌کنند تا اینکه مسافرانی که در سالن انتظار ایستگاه منتظر قطار می‌نشستند هم این موضوع را تایید می کنند که آن جیغ به یکباره و کوتاه راس ساعت ۱۲ شب از جایی روی ریل های قطار به گوش می خورد.»۶ بهمن ۱۳۶۰ ایستگاه قطار کائوبا:به خاطر گزارش های پی در پی مردم و مسافرین، کارگران و مسئولین ایستگاه بسته شد. مقامات وجود شبح را برای بستن ایستگاه انکار کردند و دلیل های دیگری از جمله دور بودن ایستگاه از دهکده و خرابی ریل ها را بهانه کردند اما چند نگهبان امنیتی اظهار کردند که زن سفید پوشی را دیده اند که در حال قدم زدن روی ریل های قطار بوده و با نزدیک شدن به آن زن ناگهان ناپدید شده ...کاغذ را بستم و به سارا دادم. باز هم مطلب نوشته شده بود ولی من نخواندم تا همین جا هم حسابی خیس عرق شده بودم.گفتم:« چه مزخرفاتی!!.»سارا یکم با نگرانی نگاهم کرد ولی من خودم را به آن راه زدم که انگار هیچ چیز توی آن کاغذ نبود. ساعت مچی ام رو نگاه کردم ۱۰ دقیقه دیگر ۱۲ میشد. مثل این که تازه به هوش آمده باشم اطرافم را نگاه کردم. آنقدر محو خواندن کاغذ شده بودم که متوجه نشدم چقدر راه رفتیم. پشت سرم چراغ‌هایی را دیدم که اندازه نقطه شده بودند و احتمالاً چراغ‌های پمپ بنزین بودند و روبرویم جاده باریکی بود که به ایستگاه می‌رسید. اطراف جاده خیلی تاریک بود و همه چیز در مهی آشفته فرو رفته بود، ولی ریل های قطار را چند متر آن طرف تر می شد به راحتی دید.دستم را در جیبم کردم موبایلم را بیرون کشیدم و چراغ قوه اش را روشن کردم تا حداقل بتوانیم جلوی پاهایمان را ببینیم . نور آن مثل تیر، تاریکی را شکافت و کمی جلوی پاهایمان را روشن کرد. به سارا گفتم:« چقدر مونده تا برسیم؟؟»گفت:« چی؟»خیلی گیج شده بود. همش دوروبر را نگاه میکرد.گفتم:«دارم میگم تا ایستگاه چقدر راه مونده؟»گفت:« چی گفتی آتریسا؟»حتی بهم گوش نمی‌داد. حواسش به دور و بر بود. دوباره خواستم سوالم را تکرار کنم ولی ساکت شدم. سارا گفت:«مطمئنی داریم راهو درست میریم؟»گفتم:«البته!»شایدالبتهشایدمن از کجا باید بدانم؟! نقشه دست تو است دیگر آتریسا!بله ولی من چند ماه است که به این دهکده آمدم درحالی که سارا از وقتی به دنیا آمده اینجاست!خدا کند درست برویم. البته که درست میرویم ! صد در صد! شاید!ساکت شو دیگر آتریسا! افکارت را کنترل کن!....شاید!...‌. چند دقیقه‌ای در این جاده باریک و تاریک راه رفتیم و هر لحظه می خواستم فرار کنم. تا اینکه ساختمان قدیمی و آجری ایستگاه روبرویمان نمایان شد.دقیقا چند متر دیگر که در جاده راه می رفتیم به پله های ساختمان می‌رسیدیم و آن طرف جاده ، ریل ها تا بی نهایت ادامه داشتند. قدم هایم آرام و آرام تر شد. سارا محکم دستم را گرفته بود و فشار میداد. به بنای قدیمی و سیاه ایستگاه نزدیک می شدیم. سه پله بزرگ و خاک گرفته ای را که به ایوان پهنی می‌رسید بالا رفتیم و روبروی درب بزرگ چوبی ساختمان خشکمان زد. چراغ داخل ایستگاه روشن بود و نور از زیر در بیرون می پاشید. سارا با دیدن این صحنه بیشتر دستم را فشار داد و مدام زیر لب می گفت:« خدای من! خدای من!»دستم را از دستش کندم. نفس عمیقی کشیدم و در را به سمت جلو هل دادم. در با صدای غژ کشداری باز شد و یواش صحنه پشت آن آشکار شد ؛ یک سالن انتظار بزرگ و غبار گرفته با صندلی‌هایی که نامنظم و در هم ، گوشه و کنار سالن چیده شده بودند. اتاقک نگهبانی هم گوشه سالن بود ولی درش را با قفل و زنجیر بسته بودند. خواستم وارد سالن بشوم که سارا مانعم شد گفت:« میگم بیا برگردیم! من حس خوبی ندارم.»از سر راهم کنارش زدم و گفتم:« دیوانه شدی؟؟! حالا که تا اینجا اومدیم برگردیم؟؟عمرا.»اول من و بعد سارا وارد سالن شدیم. بادی وزید و در را محکم پشت سر ما بست. سالن نسبتاً گرم بود. حداقل گرمتر از بیرون!هی پشت سرم را نگاه میکردم. در طول راه همش فکر می کردم یکی قرار است از پشت بهم حمله کند. برای همین هی برمی‌گشتم و پشتم را نگاه میکردم، در این سالن‌هم وضعم همین بود. سالن خیلی ساکت بود و من تحمل این سکوت را نداشتم.انقدر ساکت که حتی صدای بی تابی قلبم را هم می شنیدم. قلبم داشت از جا کنده میشد .ناگهان متوجه پنجره بزرگی شدم که به طرف بیابانی برهوت و ریل های زنگ زده قطار باز میشد. چشم هایم در تاریکی بیرون پرسه زد و روی مهی که تمام بیابان را بلعیده بود قفل کرد. از ابتدای راه تا حالا این مه ها همراه ما بودند. دلم خواست فکر کنم در تعقیب ما هستند؛ علیه ما و همدست تاریکی! اما شاید هم همکاران ما بودند کمک می کردند تا چیزهای وحشتناک دوردست ها را نبینیم! تأملات بی حاصل! اوهام بی پایان!چرا الان باید به این چیزها فکر کنم؟ آتریسای درونم آخر کار دستم میدهد.سارا نگران در سالن قدم میزد. دوباره ساعتم را نگاه کردم. چیزی نمانده بود ساعت ۱۲ بشود. چشمانم به عقربه ثانیه شمار خیره ماند. صدای ساعت در سرم پژواک می شد،تیک تاک!تا اینکه طناب سکوت سالن بریده شد و از بیرون جایی روی ریل ها صدای جیغ بلند زنی رعشه بر جسممان انداخت.جیغی از ته گلو سوزناک و آکنده با وحشت. انگار که عاجزانه به ما هشدار می داد! من و سارا سریع از ایستگاه بیرون دویدیم به امید آنکه آن زن را پیدا کنیم.سارا داشت پوست لبش را می کند و با چشمانی براق و ترسان به خط بی انتهای ریل زل زده بود و من نفسم به شماره افتاده بود. دور خودم میچرخیدم. هر آن فکر می‌کردم کسی در آن سیاهی نگاهم می‌کند و نقشه قتلم را می ریزد. سارا بهم نزدیکتر شد. آنقدر نزدیک که می توانستم نفس نفس زدنش را حس کنم. هنوز بعد از آن صدا هیچ خبری نشده بود. صبرم طاق شد! رفتم و درست وسط ریل ایستادم.سارا داد زد:« کجا میخوای بری؟»گفتم:« دنبال اون زن بگردم!» چشمان سارا سراسر اشک شد با صدایی لرزان گفت:« لطفاً نرو!»گفتم:« خوب تو هم بیا!»سارا دستانش را از جیب کاپشنش در آورد، موهایش را از جلوی چشمانش کنار زد و هراسان به جایی که ریل ها به افق می پیوستند خیره شد. گفت:« من نمی تونم.»_پس همینجا بمون!_ چی؟ میخوای منو ول کنی وسط این برهوت؟...برهوت....برهوت....برهو...بره..بر...._ من فقط می خوام بفهمم توی این ایستگاه لعنتی چه خبره!سارا دیگه حرفی نزد یا باید با من می‌آمد یا توی سالن تنها منتظر می نشست اشک‌هایش را که در معرض سقوط بودند با آستینش پاک کرد و گفت:« خیلی خوب من همینجا منتظرت میمونم ولی به شرط اینکه زود برگردی باشه؟»با تردید باشه ای حواله اش کردم و مسیر ریل را پیش گرفتم. چراغ قوه ام اما روشن نبود. می ترسیدم آن زن با دیدن نور چراغ خودش را گم و گور کند.سرد!تاریک!و ساکت!آرام و سلانه سلانه روی خط صاف ریل پیش می رفتم. بادی از کنار شانه ام رد شد. یکهو حسی آشنا ! حس کردم کسی پشتم است. فوری برگشتم ولی هیچ کس نبود.دوباره که خواستم راهم را ادامه بدهم ، دیدم چند قدمی من درست لبه ریل زنی ایستاده است.لباسش زیبا و سفید بود. صورتی درخشان و معصوم داشت. موهای مشکی چتری اش روی پیشانی اش ریخته شده بود و همینطور که تعادلش را لبه ریل حفظ می‌کرد با آن چشمان درشت و غم زده نگاهم می کرد.هیچ حرکتی نمی کردم.مات و مبهوت زل زده بودم به آن زن و در چشمانش غم را می خواندم. زن بدون این که قدمی بردارد نزدیکم می شد. خواستم داد بزنم ولی صدایم در نمی آمد. زن نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد. پاهایم از ترس سست شده بودند و توان دویدن نداشتند. زن نزدیک می شد و من سنگینی اندوهش را در قلبم حس می کردم. درست در یک قدمی من بود .اشکش را دیدم که روی گونه اش می غلتید. کمی نگاهم کرد و دستش را به طرفم دراز کرد. از این کارش حیرت کردم، باید چیکار می‌کردم؟ از من چی میخواست؟ مانده بودم آن دست لاغروضعیف را بگیرم، یا با هر نیرویی که برایم مانده پا به فرار بگذارم. اما حس عجیبی داشتم. هنوز در هاله‌ای از ابهام بودم که دستم را در دست زن دیدم. سرم تیری کشید و چشمانم سیاهی رفت. نفهمیدم چی شد فقط دیدم که آن زن دستم را گرفت و بعد از آن فقط سیاهی بود.تا اینکه لکه سفیدی دیدم. آن لکه بزرگتر شد و اشکال و رنگ ها به آن پیوستند و آنچه که ظاهر شد ایستگاه بود. دقیقا همان ایستگاه کائوبا ولی جوان‌تر!صبح بود و مردم زیادی در سالن انتظار ایستگاه که حالا تمیز و مرتب بود منتظر آمدن قطار بودند. من هم دقیقا وسط سالن سبز شده بودم و هیچ کدام از مسافران متوجه من نبودند. هر کدام راه خود را می‌رفتند. با چشم دنبال صورت آشنا گشتم. در بین آن هیاهو زنی را دیدم که به نظرم همان زن روی ریل آمد اما خیلی جوان تر و شاداب تر از آن! جمعیت را پس زدم و خودم را به او رساندم. او انگار من را نمی دید. مردی جوان و بلند قد با لباس نظامی هم کنارش ایستاده بود. احتمالا همسرش بود. قطار آمد. مسافران هجوم آوردند به سمت قطار تا از آن جا نمانند. تقریبا همه رفتند ولی آن زن و مرد هنوز آنجا ایستاده بودند و به هم نگاه می کردند .مثل اینکه نمی‌خواستند بروند. بالاخره زن چمدانی را که جلوی پای مرد بود برداشت . تا نزدیک قطار رفت مرد هم به دنبالش راه افتاد. دویدم دنبالشان تا گمشان نکنم دیدم که زن چمدان را به مرد داد و صورت پر از اشکش را پاک کرد. مرد هم می‌خواست گریه کند انگار ولی شاید آن حس وظیفه شناسی سربازی اش بود که نمی‌گذاشت. باید میرفت. حسی بهم میگفت که برای جنگ میرود. مرد وارد یکی از کوپه ها شد و سرش را از پنجره آن بیرون آورد و برای زن دست تکان داد. زن در جواب دستش را بالا برد و زد زیر گریه!یکهو دوباره خودم را وسط سالن دیدم چشم چرخاندم به جایی که قبلا زن ایستاده بود. باز همانجا بود. از بین جمعیت به طرفش رفتم. اینبار مرد جوانی در کار نبود. با آمدن قطار زن زود تر از همه خودش را به قطار رساند و منتظر ماند. مسافرانی گروه گروه پیاده و سوار می شدند و زن همچنان چشم دوخته بود به بدنه مار مانند قطار! تا اینکه مردی با لباس نظامی از قطار پیاده شد. اول خوشحال شد ولی بعد سراسر درد وغم وجودش را فرا گرفت. دردی که من حسش می کردم. آن مرد ، مردی که منتظرش بود نبود!مرد غریبه جلو آمد و کمی با زن حرف زد. بعد از جیبش نامه و یک مدال افتخار بیرون کشید و به زن داد.زن همانجا روی زمین نشست!و خیره ماند به قطار . نامه را به سینه اش فشار داد و از حال رفت.بمب جمعیت از قطار و سالن انتظار بیرون ریخت. میدان دیدم کور شد. کم مانده بود بین آنها خفه شوم. از بین مسافران عبور کردم تا زن را ببینم ولی زنی آنجا نبود. برگشتم و دیدم قطار و همه مسافرانش ناپدید شده بودند. تنها ایستگاه مانده بود.از پنجره داخل سالن انتظار را نگاه کردم تعداد زیادی مسافر آنجا نبود. خورشید کم کم دامن پر نورش را جمع می‌کرد و بوی باران می آمد. خط بی انتهای ریل را دنبال کردم و متوجه آن زن شدم. زن در آن دور دست ها روی ریل میدوید و دست هایش را باز کرده بود. انگار که دیوانه شده باشد!اصلاً متوجه قطاری که نزدیکش میشد نبود. شروع کردم به دویدن تا به او برسم و هشدار بدهم. هرچه می توانستم سریع دویدم. قطار نزدیک و نزدیک‌تر میشد. راننده قطار سفت ترمز را گرفته بود و جنگی به پا بود بین چرخ دنده های قطار.زن فارغ از دادهای مسافران و راننده روی ریل راه میرفت. هرچه می دویدم آنها از من فاصله می‌گرفتند. تا بلاخره قطار مثل اسب سرکشی به زن رسید و صدای جیغ زن در سالن طنین انداخت. چشمانم را بستم خیس عرق شده بودم و نفس نفس میزدم. وقتی همه چیز ساکت شد. چشمانم را باز کردم هنوز دستم در دستان زن بود. او خیره شده بود به من!گیج شده بودم. دستم را از دستش جدا کردم و با تمام قوا شروع کردم به دویدن!تنها می‌دویدم!مسیر جاده را گرفته بودم و می‌دویدم!باور کردن چیزهایی که دیده بودم برایم سخت بود .حتی برنگشتم تا پشت سرم دوباره آن زن را ببینم. به ایستگاه که رسیدم سارا روی پله هایش نشسته بودو چیزی زمزمه می‌کرد. با دیدن من از جایش پرید و گفت:« چی شد؟؟!»ایستادم تا نفسم جا بیاید. سارا دوباره با نگرانی پرسید:« چی شده؟»نفس عمیقی کشیدم و گفتم:« هیچی پیدا نکردم!» ....آتریسااااا...تو یک دروغگو هستی....اما چند نگهبان امنیتی اظهار کردند که زن سفید پوشی را دیده اند که در حال قدم زدن روی ریل های......این کارت اصلا با عقل جور در نمیاد...اون وقت بدبخت میشم...میگم بیا بیخیال این ایستگاه بشیم...بدبخت....بدبخت.....بد.... کافیه! ساکت شو آتریسا! گفتم :«بهتره برگردیم خونه. حق با تو بود. اومدن به این ایستگاه از همون اول دیوونگی بود.»نمی‌خواستم برایش از آن زن چیزی بگویم . شاید بعدها برایش بگویم ولی آن موقع تنها می خواستم از آنجا بروم.1401.3.25