شورِ شیرین

خنکای صبح همیشه منو میبره به دوران دبیرستان ,دوران پیش از دبیرستان ، دوران ابتدایی ، دوران کودکی ,زمانی که همه ماها تجربه اش کردیم .وقتی بچه بودیم ، وقتی خییلی کوچک بودیم ... .می خواهم شما را به یک خاطره ی همگانی بسیار شیرین ، تجربه ای که همه مان داشتیم و همه هم یادمون هستش ببرم .روز اول مدرسه ، کمتر کسی هستش که تجربه اش نکرده باشد ,روز اول مدرسه ، استرس ، هیاهو ، تحول ، دگردیسی روحی، جابجایی ، شروع کردن یک وضعیت جدید ، پوست انداختن و تازه شدن ، رفتن از مقطعی به مقطع دیگر ,روز خاطره انگیزی هستش ,شروع طی کردن های استقلال طلبانه ای که ابتدا طلب کردنش از سمت ما نبوده و ما به اجبار در مسیری قرار گرفتیم که این حرکت آزادانه را شروع کردیم و بعدش اون رو به تجربه بدل کرده و بعدش تماماً اون را توی تقویم خاطراتمان ثبت کردیم.این روز با وجود اشتراکاتی که برای همه مون داشت,اما برای هر کدوم ما ، یک رنگ و بویی داشت و تجربه کردنش خاص خودمان بوده ,یک حال و هوای مبهم ، بد و شاید هم خوب ,حالتی از سردرگمی ، حالتی که برای نرفتن آماده ترو مشتاق تر بودیم ,احوالی که نوعی ترس بر ما اصلا شاید دوستش نداشتیم ,به خاطر ترس آن روز آرزو می کردیم که هیچ وقت شروع نشود ,ترس از جداشدن از خانواده ، مخصوصا برای دهه 60ها و قبل از آن که همه مون اون ایام را یادمون هست ,این کنده شدن و دور بودن از خانه ، خانواده و قرار گرفتن توی یک محیطی که برای خیلی هامون اولش جذابیت که نداشت بماند ، حتی ترسناک و ناشناخته بود ,ما مجبور بودیم که بالاجبار ساعاتی از روز را از وسایل ، متعلقات مان ، هر چیزی که به ما وصل بود و متعلق به ما بود و اسم ما روشون بود و آنها را به اسم ما می شناختند دور باشیم.باید از یک فضا به خواست بزرگترها کنده می شدی و یک جای دیگر و در مکان دیگر قرار می گرفتی و وصل می شدی به چیزهایی که دوستشون نداشتی,روزهای قبل از روز اول به خاطر فرم مدرسه ، کیف ، کفش ، کتاب و ... کلی ذوق و شوق داشتیمو البته این اشتیاق خیلی زود با ماجرای جدایی از مامان و بابا و خانه به تجربه تلخی تبدیل میشد که نگو و نپرس . وای روز اول چقدر برای خیلی هامون سخت بود,چون اون زمان پدیده مهد کودک رفتنِ پیش از مدرسه و این قضایا معنی نداشت و به شکل امروزی آن فراگیر نبود .کنار هم بودنها هم شیرین تر از دوره امروزی بود ، چون در باهم بودن ها اتصال شدیدتر بود و سرشار از مهر و عطوفت بود و روابط مادر و فرزندی ، پدر و فرزندی ، مادر و فرزندی ، خواهر وبرادری پررنگ تر از امروز بود .شیرین تر ، گوارا تر ، نزدیکتر از اینی که هست ,پس به تبع آن از هم جدا بودن های موقتی هم سخت بود ,تلخ بود ,به معنای واقعی در حکم " زقّوم" بود ,این تلخی گریه هامون رو در می آورد ,باعث میشد که روز اول مدرسه مشکل ترین روز زندگی ما باشد.هر چند که تجربه ای دور هستش ,به گذشته ای تقریبا دور اشاره می کند ,آنقدر دور که برگه های تقویم را برای دهه 60ها حدودا 30 و اندی بهار باید به عقب برگردونیم ,شاید با کمی تفاوت بیشتر یا کمتر تا بتونیم آن روز را برای خودمان تداعی کنیم ,30 و اندی بهار به یک عبارت ، مدت زیادی است و از منظری دیگر زیاد نیست ,از این بابت زیاد هستش که برای این که روزهایمان را چطور گذرانده ایم ,خوب ، بد ، تلخ ، شیرین .تلخ مثل دوری از خانه ,شیرین مثل فارغ التحصیل شدن و گرفتن کارنامه با نمره های رنگی و خوش رنگ و لعاب و دلچسب ,مَلَس مثل روز اول مدرسه که ... ,آره همیشه شروع شدنها همین طور مَلَس است ,از این بابت ملس که پایانی است برای آغازی دیگر .همیشه پایان ها تلخ و شروع ها شیرین است ,پایان ها درد، دارد و شروع ها چه پر هیاهو و هیجان هستند,همیشه این حال که چه پایانی را برای چه شروعی رقم می زنیم ، همین حال را در ما تداعی می کند . پایان ها تلخ اند ،پایان اختتام ماجرایی است که مدتهاست که با آن خو گرفته ایم و به آن عادت کرده ایم .و انس و الفتی بین ما و آن ماجرای پایان گرفته وجود دارد ، این قسمت داستان است که کندن ها را سخت می کند,بریدن ها همیشه سخت اند . اما اگر به شروعی که در ادامه قصد آن را داریم ایمان داشته باشیم ،آن پایان ها با وجود تلخی اش شیرین تر تمام می شود ،چون شروع آغازی دیگر است ,آره اگر روز اول مدرسه از فضای خانه و ... نمی کندیم و نمی بریدیم ,الآن ما موجود 7ساله ی حجم گرفته ای بودیم ,که بسیاری از فرصتهای طلایی اش را که برای ترس حاضر نشده است با یک تجربه چند ساعته و شاید نهایتا چند روزه جا به جا کند ، اکنون یک سوم قرنی بود که هنوز تاوان همان نبریدن ها را باید می پرداختیم .چه بسا بریدنها ونرسیدن های بیشترو بدتری برایمان اتفاق می افتاد و در قبرستانی از آرزوها و فرصتهای دفن شده ای خود را می یافتیم که راه گذری از آن نمی توانستیم داشته باشیم ,واین نتیجه معادله ای است که متغیرx آن تجربه نکردن است .