رویاهایی که کمرنگ نمیشوند

"چالش این هفته در مورد منِ خیالیمون هست، اون چیزی که همیشه فرای این بدن دوست داشتیم باشیم."جمله بالا رو وقتی دیدم ، یه حسی توی سرم فریاد زد : آهاااااا وقتشه :) من کلا آدمی هستم که به قول خونوادم توی یه دنیای دیگه سیر میکنم ؛ همیشه توی تخیلاتم غرق میشم ؛ به بعضی سکانس فیلم ها یا انیمه ها یا قسمتی از رمان مورد علاقم بارها و بارها فکر میکنم ؛ به اینکه "ایول عجبببب حرکتی زد فلان شخصیت توی اون نقطه داستان" . یا "اخ الان فلان کاراکتر نَمیرههه"حالا هر چقدر هم بزرگتر شم و افکار تیره و تار زیاد شن و تخیلات همیشه جذابم رو توی تاریکی بخوان غرق کنن ولی من هر جوری شده یه شمعی روشن میکنم برای دیدن این رویاهای قشنگم.خب بنظرم خیلی مقدمه نچینیم و بریم سراغ اصل کار ؛ همیشه صحبت کردن در مورد شخصیت های مورد علاقم خیلی برام جذاب بوده ( در حدی که فرض کنید از دست دوستم عصبی میشدم و دعوامون میشد ، برای اینکه بخواد سر صحبت رو باهام باز کنه، گفته : اتک این قسمت خیلی خوب بود .... و بله ؛ من نمیتونستم جلو شوقمو بگیرم تا در موردش صحبت نکنم:) ( یه چیز دیگه هم بگم که چون قراره از دنیای تخیلات و رویام بگم ، میخوام یه مقدار راحت تر و خودمونی تر بنویسم تا حسم رو بهتر انتقال بده)، خب بریم :لاکپشت های نینجا (2003)آهنگ اوپنینگش دیوونه کننده بود http://www.radiojavan.org/%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D9%88%D9%86-%D9%84%D8%A7%DA%A9-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7/ اولین اثری که غرقش شدم ، قطعا لاکپشت های نینجا بود. زمانی که بچه بودم با یکی از دوستام میشستیم و کارتونشو نگاه میکردیم، یادمه صدا سیما همیشه خدا این انیمیشنو نصفه پخش میکرد (آزاری داشتن) و خب همین دو سه سال پیش نسخه کاملشو دان کردم (ولی از یه جایی به بعد افت میکنه) . نمیتونم واقعا توی کلمه حسم رو به این انیمیشن، اونم توی اون زمان ، بگم . شهر تاریک و لاکپشت ها که همیشه توی سایه ها بودند ، شریدر لعنتی که هیچوقتتتت نمیمرد ، دکتر استاک من و ربات هاش ، کیسی جونز خوشتیپ و اون چوب بیسبالش، آوریل که همیشه همراه لاکپشتا بود ، استاد اسپلینتر که کلا فاز نصیحت و صلح بود ( امان از زمانیکه عصبی میشد :) ، سفرشون به فضا و .... کلا انیمیشنی بود که دیوانه وار دوستش داشتم و یادمه بزرگتر ها هم میدیدنش انقدر که خوب بود. بچه که بودم خیلی دوست داشتم جای رافائل باشم ولی الان بیشتر حس میکنم اخلاقم شبیه داناتلو شده و اونو از همه بیشتر دوست دارم هری پاتریاد و خاطره مشق های طولانی پروفسور اسنیپ بخیر https://virgool.io/p/yax7pakijdsa/musicgeek.ir/harry-potter-soundtrack/ https://musicgeek.ir/john-williams-hedwigs-theme/ در مورد هری پاتر باید یه ذره بیشتر بنویسم ؛ همین اول کار ، پیشاپیش عذر میخوام.هری پاتر کاری با من کرد که علاقه پیدا کنم داستان نوشتن هام رو جدی تر دنبال کنم ، بتونم ذهنمو بازتر کنم ، خودمو بیشتر بشناسم و به معنای واقعی جنونش رو بگیرم. دنیایی که جی کی رولینگ ساخته انقدر وسیع و بزرگه که شما بی اراده توی اون غرق میشید. بچه که بودم قسمت سوم این فرنچایز رو دیده بودم اما نمیدونم مشکل دوبله بود یا چی که فیلم دوساعته رو کلا سر و تهشو زده بودن ( خیانت از این بیشتر ؟؟). خلاصه که من این دنیا رو پیگیری نمیکردم ولی میدیدم دوستم چقدر داره حال میکنه با این دنیا و این شد که مشتاق شدم یکی از کتاباشو بخونم ، بهترین کادویی که توی عمرم گرفتم از خواهرم بود که یکی از کتابهای هری پاتر بود ، ولی فن فیک بود به اسم "قلعه گادریک" . من چیزی از کتاب نمی فهمیدم ولی باز انقدر دنیاشو دوست داشتم که تا تهشو خوندم و بعد تحقیق کردم و دیدم بلههه... گند زدم :) رفتم کتابای اخر رو خوندم و بعد تر دیگه شروع کردم کتابا رو خریدم و بدون مبالغه هر کتاب رو توی یکی دو روز تموم میکردم... حقیقتش رو بگم یه جوری توی این دنیا مات و مبهوت بودم که مرز بین تخیل و واقعیت برام مشکل شده بود و مدام حضور کاراکتر ها رو کنارم احساس میکردم... از بهترین روزهای زندگیم بود.بعدتر هم فیلم ها رو دیدم و خیلیییی زیاد دوستشون داشتم بخصوص فیلم سوم ، زندانی آزکابان به معنای واقعی آخرت فیلم بود ... سیریوس بلک ، لوپین ، دیوانه ساز ها ، اسنیپ ،اون قطار هاگوارتز زیر برف،پیتر پتی گرو و سکانسی که ازش رونمایی میشه از بهترین سکانس هایی هست که تا حالا توی عمرم دیدم و البته هری و رون و هرمیون و در نهایت خود هاگوارتز که بینظیر ترین چیزیه که تا حالا دیدم. همیشه آرزو داشتم کنار هری و رون و هرمیون توی سرسرا هاگوارتز در مورد اسمشو نبر صحبت کنیم...این دنیای زیبایی که جی کی رولینگ ساخته بود، رویایی ترین چیزی بود که من میتونستم تجربه کنم و منم همیشه مدافعش بودم توی خیلی از شرایط.اسپایدرمناین لحظه لعنتیابرقهرمانا روز به روز دارن بیشتر میشن. همین چند روز دیگه هم "راک" بهشون میپیونده. درسته که بیشتر و بیشتر ابرقهرمان توی دنیای فیلم ها داریم میبینیم ولی بنظرم دارن افت شدیدی از نظر محتوا میکنن. دیگه خیلی معدود فیلم هایی مثل اسپایدرمن های توبی مگوایر و اندرو گارفیلد یا فیلم هایی مثل لوگان یا حتی اونجرز اینفینیتی وار ساخته میشه. ( به استثنا بتمن). من از بچگی اسپایدرمن رو دوست داشتم ، اون زمان شاید صد بار مردعنکبوتی 3 ( سال 2007 ) رو دیده بودم . لباسش رو حتی یادمه داشتم. بعدتر که دیگه اون فیلم ها ساخته نشد و اندرو گارفیلد اسپایدرمن شد ، بخاطر نوستالژی یه گاردی نسبت بهش داشتم ولی امیزینگ اسپایدرمن 2 شد اون فیلمی که همیشه از دنیای اسپایدرمن میخواستم. یه دنیای تیره و تاریک و حالا اون امید این شهره و به مردمش یاد میده که خودشون قهرمان باشن ( سکانسی که با پسر بچه اخر فیلم داشت)، جوری که این اسپایدرمن تار میزد ، جلوه های ویژه ، اون امیدی که اسپایدرمن همیشه میتونست به اطرافیانش بده با اینکه شاید خودش خیلی شکسته بود ولی هنوز سر پا بود ، بازیگری درجه یک اندرو و اما استون و لباس خوشگل اسپایدرمن طوری بود که هر لحظه میخواستم جای اون باشم و بزنم توو دل شهر .بتونم شاید مثل اون حال خوبی به مردم شهر بودم... نبرد نهایی هم که با الکترو و گابلین داشت ، انقدر زیبا بود که بارها دیدمش و همیشه میگفتم ای کاش من اونجا بودم هر طوری بود گوئن رو نجات میدادم :( .مومیایی (1999)شروع کابوسسری فیلم های مومیایی هر چی جلوتر اومدن ، ضعیف تر شدن و بعد از اینکه ریبوت شدن ، تام کروز تیر خلاص رو به این سری زد. مومیایی1999 که اولین فیلم سری بود اما یه اثر ترسناک ماجراجویی و افسانه ای خیلی خوب بود . گروهی از باستان شناس ها به مصر باستان میرن و کتاب نفرین شده ای رو میخونن که باعث میشه ایمهوتب که چند هزار سال پیش بخاطر گناهی که انجام داده زنده زنده مومیایی شده باشه ، به این دنیا برمیگرده و... . این فیلم رو توی سن 6 یا 7 سالگی دیدم و باعث شد عاشق دنیای مصر باستان و افسانه هاشون بشم. اوکانل ( برندون فریزر) و اِوِلین ( ریچل وایز) یه زوج عالی توی این فیلم بودن و همچنین ایمهوتب که واقعا ترس رو به جونم مینداخت. لحظه ای که کتاب مردگان رو خونده شد و ایمهوتب که مومیایی شده بود از تابوتش خارج شد و سراغ اعضای تیم باستان شناس رفت مو به تن سیخ میکرد. من همیشه دوست داشتم در کنار اوکانل و اِوِلین باشم و بتونم یه بار فقط پامو توی اهرام ثلاثه بذارم و چنین ماجراجویی ترسناک و افسانه ای رو تجربه کنم و دنبال رمز و رازهای مصر باستان برم.کاش حالا که هالیوود هر فیلم ضعیفی رو بخاطر پول میسازه لااقل یه اعتمادی بشه و یه فیلم دیگه از این دنیا به مناسبت بازگشت با شکوه برندون فریز بعد از دوری طولانی مدتش از سینما و افسردگیش ساخته بشه.(البته اگه خود بازیگرا بیان...)سوپرنچرالهی سمی :)این سریال 15 تا فصل داره و احتمالا خیلی از شما در موردش شنیدید یا نگاهش کردید. پرونده هایی که دین و سم وینچستر حل میکنن مثل بقیه پرونده ها نیست و در مورد اتفاقات فراطبیعی هست. هر بار که یه قسمت جدید شروع میشه و سم و دین رو توی ماشین شورلت ایمپالا ( مدیونید فکر کنید سرچ کردم تا اسمشو پیدا کنم :) میشستن و در مورد پرونده حرف میزدن دوست داشتم کنارشون بودم و اون اتفاقات رو تجربه میکردم.اصلا حس اینکه شب سرد بارونی توی ماشین بشی و در مورد این اتفاقات صحبت کنی خیلی هیجان انگیزه.همیشه ولی حس میکردم اینا یه خواهر کم دارن ... نههه نمیخواستم خواهرشون شم... فقط همینجوری میگم کاش یه دختری هم توی داستان بود ( مثلا توی هری پاتر هرمیون رو داریم یا توی اتک میکاسا یا توی سریال های مشابه تر مثلا تین ولف لیدیا و آلیسون بودن)اشتاین گیتسکوت های پر از فریاد https://virgool.io/p/yax7pakijdsa/www.aparat.com/v/oZHds/%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C_%D8%A8%DB%8C_%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%85_Steins%3Bgate-360 انیمه های خیلی خوبی وجود دارن که بارها و بارها دیدمشون مثل اتک ان تایتان که شدید دوسش دارم ولی اصلا دلم نمیخواد توی پارادیس باشم چون الان دقیقا وسط جایی هستم که شرایطش مثل پارادیسه تازه هی پشت سر هم خبر مرگ دوستاتو بدن... واقعا نمیشه سر کرد.اشتاین گیت هم دنیای تلخی داره و اصلا فضای انیمه بیشتر غمگینه و هر چی جلوتر میره بیشتر اینو احساس میکنید ؛ اما گروهی که کنارهم جمع میشن ( اوکابه ، کریستینااا ، ایتارو ، مایوری و..) انقدر جمع جذاب و باحالیه و بخصوص خود اوکابه که اشتراکات اخلاقی زیادی رو باهاش میبینم همیشه دوست داشتم جای اون بودم و روپوش سفیدمو تن میکردم و میتونستم توی زمان عقب و جلو برم تا جلوی یه سری اتفاقات رو بگیرم .درسته که خود آدم خیلی میشکنه ولی جلو این اتفاقات رو گرفتن برای خیلیامون خوشیه. اتفاقاتی که کم هم نیستن...الان ولی دلم میخواد بتونم توی یه محیط آرامش بخش و شاد باشم و بتونم ایده ها و داستان هام رو بنویسم و به فیلم تبدیلشون کنم. امیدوارم خیلی زود به این رویام برسم..یک رویا می تواند قوی تر از هزار واقعیت باشد.جی. آر. آر. تالکین.مرسی که خوندید :)