داستان کوتاه "پل"

آفتاب داره انتقام این مدت دوری رو ازم می‌گیره. قرار نبود دوباره باهاش روبرو بشم. چند تا پیرمرد پیزوری می‌بینم. احتمالا نزدیک شدم. تضاد عینک‌های دودی و پیراهن‌های گشاد، زور کم اعتراضشون رو ضعیف‌تر کرده‌. نمی‌دونم اون کسی که اولین بار، واسه اعتراض، مشت گره کرده‌اش رو بالا برد چرا این کار رو کرد؛ ولی مطمئنم اگه اینجا بود و هاله‌ی عرق زیربغل این پیرمردها رو می‌دید، حتما راه دیگه‌‌ای رو انتخاب می‌کرد. بنرهای بزرگ زرد رنگشون دومین چیزیه که توجهم رو جلب می‌کنه. ترکیب احترام و اعتراض و مظلوم‌نمایی نوشته‌ها‌شون حالم رو به هم می‌زنه. اصوات فریاد مانندی که از لب‌های خشک و سیاهشون بیرون میاد، نامفهوم‌ترین صداییه که تا حالا به گوشم خورده. احتمالا بو کشیدن کت‌شلواری‌ها و راه انداختن این نمایش، تنها چیزیه که به زندگی سراسر شکستشون کمی رنگ مفید بودن می‌پاشه‌. فقط دیدن این صحنه‌ها واسه تنفرم از اون کافیه، چه برسه مجبور باشم یه روز تجربه‌شون کنم.چند لحظه‌ی اول تغییر دما خیلی واسم لذت‌بخشه. وقتی از یه جای خیلی گرم وارد یه جای خیلی سرد می‌شم، یا برعکس. معمولا سه یا چهار ثانیه طول می‌کشه. سالن خالی‌تر از اینه که جای خلوتی پیدا کنم. خودشه؟ مطمئن نیستم. خوشبختانه توی فیلم چهره‌ی هیچکدوممون درست مشخص نبود. مراسم شروع شد. ماده‌ی سیاه هم بلافاصله شروع به ترشح توی وجودم می‌کنه. می‌تونم حرکتش رو توی بدنم حس کنم و جمع شدنش رو توی دست‌ها و پاهام. اگه یه سوزن به نوک انگشتم بزنم، مثل خودنویس معلم دوره‌ی راهنماییم، رنگ سیاهش همه جا رو به گند می‌کشه‌. مطمئنم رنگش سیاهه. مگه می‌شه چیزی که همچین بلایی رو سر یه آدم میاره رنگ دیگه‌‌ای داشته باشه؟! از اون شب به بعد بیشتر حسش می‌کنم‌. چند تا حجم کت‌شلوار پوشِ همشکل، اون جلو، توی ردیف اول نشستن. گفته بودن فرماندار قراره ازش تقدیر کنه. کاش نمیومدم. جدال نابرابر فریادهای نامنظم پیرمردهای بیرون سالن و صدای خش‌دار و رسای مجری الکی‌خوش، زیر بلندی تپش قلبم خفه می‌شه. فکر نمی‌کردم بخوان فیلم رو پخش کنن. نمی‌دونم ترشح ماده‌ی سیاه حالم رو بد می‌کنه یا بد شدن حالم باعث ترشحش می‌شه؛ همزمان‌تر از اینه که بتونم تشخیص بدم. اگه چهره‌ام معلوم می‌شد. اگه روز بود. من واسه چیز دیگه‌ای شب رو انتخاب کرده بودم. قضیه‌ی اون دختر نوجوون. نمی‌دونم؛ شاید هم نوجوون نبود. سنش رو درست یادم نیست. هر کسی یه چیزی می‌گفت. ولی دقیق یادمه که ترکیب شلوغی بیش از اندازه‌ و گرمای ظهرِ اون روز، چه جهنمی روی پل ساخته بود. بچه‌های سرویس داشتن از دیدن همزمان ماشین‌های آتش‌نشانی و پلیس و آمبولانس ذوق می‌کردن ولی همه‌ی حواس من، به مامور چارشونه‌ی قدبلندی بود که خیره به رود، داشت میله‌های فلزی محافظ پل رو توی دستاش له می‌کرد. سنگینی قلب و تنفس نامنظمش رو می‌شد با اون فاصله، از پشت لباس پسته‌ای خیسِ عرقش، تشخیص داد. اون موقع فکر می‌کردم چه پلیس خوب و وظیفه‌شناسیه که این همه به افتادن اون دختر توی رود اهمیت می‌ده. یکم که بزرگتر شدم، رابطه‌ی چیزهایی که دیده بودم رو بهتر فهمیدم. نمی‌خواستم من هم پل رو به اون کثافت بکشونم. فکر می‌کردم نصفه‌شب کسی نیست. واقعا هم بیشتر شب‌ها کسی نبود. کاش همون شب‌های اول نترسیده بودم. فیلم پلی شد. حس می‌کنم کل جهان دارن بدن لختم رو می‌بینن‌. دهنم تلخه. لحظه‌ای که دست‌هام رو از نرده‌ها ول می‌کنم سکوت عجیبی به سالن می‌شینه. چهره‌‌‌هاشون میگه انگار همچین هم بدشون نمیومد افتادنم رو می‌دیدن. نمی‌دونم چجوری پیداش کردن. توی فیلم دوربین مداربسته نه پلاک ماشینش مشخصه نه قیافه‌اش. تا لحظه‌ای که فشار دستش رو روی شکمم حس نکردم متوجه حضورش نشده بودم. چقدر خونسرد من رو گرفت و کشید اینور نرده‌ها. مثل یه حیوون می‌خورم روی آسفالت پل. صدای تشویق حضار می‌خوره توی گوشم‌. از پشت سرش هم لبخند غرورآمیزش مشخصه. ماده‌ی سیاه مثل خون توی بدنم پمپاژ می‌شه. چقدر تحقیرآمیز فرار کردم. بالای سرم ایستاده بود. چیزی که دارم می‌بینم اصلا شبیه به حسی که اون لحظه داشتم نیست. بقیه دارن می‌بینن که من خودم رو روی زمین کشیدم، نیم خیز شدم و قبل از این که کاملا سرپا بشم شروع به دویدن کردم. اون حتی یه قدم هم دنبالم نیومد. گذاشت حقارت به بغل برگردم به بدبختی‌هام. مجری هر کاری می‌کنه که صدای تشویق ادامه داشته باشه. انگار روی صحبت بخش زیادی از حرف‌هاش، به عنوان تنها فرد بدون هیجان سالن، با منه. کمی بهم خیره می‌شه. نطق فرماندار، لابلای ملچ مولوچ مردی که هفت تا صندلی اونورتر، محتویات پَک پذیرایی رو وارد بدنش می‌کنه، بریده بریده به گوشم می‌رسه. به نظر چیزهایی در مورد شجاعت، امید و نجات گفت. لحظه‌ی موعود. بقیه‌ی کت‌شلواری‌ها بالا به خط می‌شن. همه دارن به من پوزخند می‌زنن. لوح و جایزه‌هاش رو می‌دن. باوقار و کنترل شده خوشحاله. انگار روزی صد بار این موقعیت رو تجربه کرده باشه. تیر خلاص. مادرش میره بالا. وقتی هم رو با ذوق به آغوش می‌کشن کل بدنم سیاه می‌شه. حضار این فوران رو تشویق می‌کنن. به سختی از بین صندلی‌ها بیرون میام. از شیب سالن بالا می‌کشم. حتی چند ثانیه تغییر دما هم نمی‌تونه واسم کاری کنه. آفتاب بی‌رحم‌تر از قبله. پیرمردها جوری خودشون رو توی تنها سایه‌ی بزرگ محوطه چپوندن، که انگار خورشید دنبال بیرون کشیدن جون بی‌رمق از بدن‌های چروکیده‌شونه. صداشون نمیاد. دهن‌هاشون با موز و آبمیوه و شیرینی پره. توی تمام وجودم درد جاریه. به سختی راه می‌رم. امیدوارم بتونم خودم رو به پل برسونم.❌️ این داستان ثبت گردیده و تمامی حقوق آن برای نگارنده محفوظ است.ممنون می‌شم نظراتتون رو به اشتراک بگذارید.