Too New to Digest !

اوائلشروزهای اوّل است. صبح­ها دلم می­خواهد زیرِ پتو حبس شوم و پتکِ واقعیتی که پاندول­ وار می­ خورد توی سرم را، ندید بگیرم. اداره که می­ رسم، بعد از مبادله ­ی اخبارِ هولناکِ روزِ قبل با همکاران - اخباری که اختلاط­شان با وحشتِ بی ­اندازه ­ی من، ترکیبِ عجیبی از یاس و ترس را به دست داده - پشتِ میز می­ نشینم. دَبلیو.اِچ.اُ را روی گوشی بالا می ­آورم، مسابقه ­طور دستورالعمل­ های بهداشتی را ترجمه می ­کنم و می ­ریزم توی گروه واتساپِ خانوادگی­ مان. من آدمِ بحران­ های معمولی­ ترم، این یکی دیگر خیلی عجیب­ غریب است پس فکر نمی کنم هیچ رقمه بتوانم از پسش بربیایم. چشم دوختنم به رقمِ صعودیِ آمار مبتلایان و درگذشتگان، چنان مُصّرانه و منظم صورت می­ گیرد، انگار که در کاهش و بهبودِ آن کوچکترین اثری داشته باشد. ساده­ لوحانه به خودم وعده­ ی دو سه هفته ­ی آینده و پایانِ مصیبتِ وارده را می ­دهم چون، فقط می ­خواهم دلم خوش باشد وَلو به همین انکارِ خام ­دستانه. من، فقط می­ خواهم دَرکِ این تلخیِ مُهلک را به تعویق بیندازم.بَعدتَرَشکمی بعدتر است. حدوداً یک ماه بعد. دیگر همان وقتی رسیده که توی اخبار مدام دارند از گروه­ های پرخطر حرف می ­زنند. حالا دیگر بجز ترس، غم و خشم هم جای خودشان را حسابی توی دلم پهن کرده ­اَند و "بیماری زمینه ­ای، بیماری زمینه­ ای، بیماری زمینه ­ای" پس­ زمینه ­ی مغموم و رُعب ­اَنگیزِ ذهنِ من شده است. هر آنچه از داده و نداده که عقلِ گوشی­ اَم قد داده را، خوانده ­اَم و بدبختانه همگی معتقدند، کیسِ بسیارِ مستعدِ مُردن به حساب می­ آیم چراکه حداقلِ حاویِ سه عدد عاملِ زمینه­ ایِ لعنتی می­ باشم. وامصیبتاگویان، گوشی به دست می­ شوم و به اُمیدِ شنیدنِ "نه عزیزم، تو؟ تو که نمی میری" به دکترم پیام می ­دهم. حالا منطقِ سرکشم - پوزخند به لب، یک دست به کمر- می­ پرسد: "مگر دکترت علمِ غیب دارد؟" و در واقع تنها کمکِ دکتر به منِ مایوس، ادای جمله­ ی بسیار کوتاه و بی ­اثرِ "نگران نباش عزیزم" است. از طبیبان نا ­اُمید، از زندگی دست شُسته، کم کم خودم را آماده ­ی اجرای سمفونی ِتراژیکِ وداع می ­کنم.رستگاری ­اَشهمان خردادی که همه­ امید داشتیم از از اِسارت آزادمان ­می ­کند، از راه رسیده و گره از گره باز نشده هیچ، بد از بدتر هم شده. به اینجا که می ­رسم زِره­ از تَن می­ کَنم، هر آنچه از اسلحه و مهمات که مهیا کرده بودم، به گوشه ای پرت می­ کنم و به مرگ، این قدیمیِ شکست­ ناپذیر سرِ تسلیم فرو می­ آورم، می­ پَذیرَمَش و به آغوشْ گرمْ می­ فِشارَمَش. از خودم می­ پرسم: "تویی که سال­های رفته­ اَت را زنده­ گی نکرده­ ای، برایت چه فرقی می ­کند الآن بِرَوی یا چهل سال بعد؟" و امان از آن دَمی، که اَفسوسِ نَزیستن­ ها، چنان یقه ­اَت را سِفت بِچَسبَد که نتوانی لب به دفاع باز کنی. اینجای کار، گناه هم، به قافله­­­ ی دردمندِ احساساتم ملحق می­ شود. حالا من و غم و ترس و گناه و خشم، همه سیاه­ پوش و سوگواریم برای تمامِ روزها و فرصت ­هایی که مفت مفت، از چنگ­شان دادیم­. عزا که تمام می ­شود دست به زمین می ­زنم، بلند می­ شوم، افتان و خیزان به راه می ­زنم. جرئه­ جرئه، لقمه ­لقمه زنده­ گی را از سر می­ گیرم. با فردا و دیروز کارِ زیادی ندارم، هدفْ زیستنِ همین ساعت های پیشِ­ روست، همین امروزِ امروز.جهانِ جدیدِ صد و پنجاه گِرَمی­ اَشسی سال دویده و رسیده به روزگاری که دوری و دوستی کردن، شده فضیلت. حالا یوتیوبِ تو شده جوابِ همه­ ی­ چطور؟هایش، گام­ شمارَت، شده همان پایه­ ای که بخاطرِ نداشتنش، سال­­ها ورزش را پشتِ گوش انداخته بود. حالا اویِ منزوی­ ترین، واتساپِ تو را باز می­ کند - شجاعانه و بی ­چشم­داشت - عشق می ­فرستد برای این و آن. حالا اویی که می­ گفت: "داستان خواندن هم شد کار؟"، کتابخوانِ تو شده لالاییِ چشم­های بی­ تابَش، وقتی هر شب با داستانِ آدم ­های افسانه ­ها به خواب میبری­ شان. حالا تویی که سال­های سال، همه همراه میخواندندت، شدی همراهِ واقعی روز و شَبَش. تو شدی مرهم دلتنگی­ هاش وقتی بابا از لا به­ لای آلبوم­ های ترک خورده، تاریخِ خاندان را بیرون می­ کشد و نشانش می ­دهد. تو شدی مرهمِ زخمِ ندیدنِ راه­ْ دوری­ها، وقتی توی دلت مَحفلِ خنده و شب ­نشینی می­ گیرند، سرکیف می ­شوند و تَهِ دل­شان، از هنوزْ داشتنِ همدیگر، کَلّه­ کَلّه قند آب می ­شود. تو شدی مُسَکنِ روانِ خسته ­اَش، وقتی نواهای رنگ به رنگِ اسپاتیفایَت را توی گوشهاش پِلِی می ­کنی. تو شدی مَرجعَش، وقتی آب به آتشِ یک­ کلاغ چهل ­کلاغِ سطحی ­ها می­ پاشی. تو شدی التیام­ بخشِ اضطراب ­های گاه و بیگاهش وقتی با معلوماتت نور می­ پاشی به مجهولاتش و یادش می­ آوری که کاه هم، توی تاریکی می­شود کوه.حالا دیگر تویی که شدی همراهش، همراهِ واقعی­ اَش.همراهِ شب­ های ترس و وحشتِ من،همراهِ ساعت ­های اَشک و آهِ من،همراهِ دقایقِ لبریز از دردِ من،همراه روزگارانِ صلح و سکونِ من،دَمَت گرم، که دِلگرمَم کردی.سایه­ اَت مستدام رفیق جان.