تکرار روزهای تکراری قرنطینه

در سیصد و بیست و سومین روز از قرنطینه‌ی خانگی هستم.بی‌حوصلهعصبیکلافهوخستهبچه‌ها ر‌‌ا خوابانده‌امبیحوصلگی را پشت پنجره کشاندم ،کنارش ایستادم ، لیوان چای را دستش دادم و منتظر ماندم تا برایم حرف بزند.خوابالود هست.دستم را پشتش می‌گذارم و می‌گویمش که تازه اول صبح است.می‌گوید ماه‌های خیلی زیادی است که شب‌ها درست نخوابیده.خسته است از وظایف زنانه و مادری کردن‌های بی‌وقفه...همانطور که حق را دو دستی به او تقدیم میکنم، می‌گویم :شاید کالبدت در حصار مکان ،خسته و درمانده باشداما بیا ،فکرت را بپران.پروازش بده تا هرجا که دوست دارد برود.فکر که محصور شدنی نیست ، همیشه قدرت حضور در همه جا را دارد.بازی‌اش بده ، سرگرمش کن.نگاه کنآن پایین ، توی باغچه ، پشت درخت شاه‌توت، آن دو گربه‌ی کوچک را چه خوشحال و بی غم‌اند_بیحوصلگی می‌گوید : همه را از بَر هستم.یکی جثه‌اش کمی بزرگ‌تر از دیگریست و خالهای پشتش پررنگ‌تر،آن دیگری یک چشمش زخم خورده است و بنظر نابیناستاما خوب از پس هم بر‌می‌آیند، بلدند سر هم را گرم کنند،گاهی موشی را لا‌به‌لای برگ‌های سقوط کرده‌ی باغ سوژه می‌کنند و بدنبالش می‌دوند؛وقتی سرما شدید می‌شود،میروند روی بام ساختمان جلویی و پناه به دریچه‌ای که راه به حیات خلوت دارد می‌برند.پشمشان را پوش می‌دهند و کِز می‌کنند ...درختان هم در خواب زمستانی بودند که کرونا آمد؛یعنی حوالی همان سیصد و بیست و سه روز پیش...اما از آنجایی که قانون طبیعت، توقف بردار نیست، نسیم بهاری شکوفایشان کرد؛سپس به بار نشستند و اکنون در حال دریدن جامه‌های رنگین‌شان هستند و در انتظار خواب زمستانی!آن نهال سیبی که در باغچه کاشته بودیم، بعد اینهمه سال، اندازه‌ی بوته‌ی شمشادی رشد نکرده چون محروم از دست نوازشگرانه‌ی نور هست.درخت چنار پوسته‌هایش زخیم‌تر شده و ترک‌هایش بیشترشاید هم چون ترک‌هایش بیشتر شده، پوستش کلفت‌تر شده‌.و پنجه‌هایش...گرچه پیر و خسته‌اند اما توقف نکردند و همچنان درحال کش دادن خودشان، سمت خورشیدند.در لابه‌لایشان شاخه‌های جان داده هویداست؛و پیچکی که هنوز باور نکرده که تیشه به ریشه‌اش خورده و سمج مثل دست‌های آدمکی برق گرفته، دور تنه‌ی چنار خشکش زده...._میگویم اصلا این باغچه و درخت رو رها کنیم...دیدگانت را سوار بر افکارت کن و بتاز و بروحصارها را بشکنخیلی دورمثل ماهی کوچک صمد._بی‌حوصلگی می‌گوید :چندبار سعی کردم اما وقتی از لا‌به لای شاخه‌ها عبور کردم و از پشت بام ، روی کولر و آنتن همسایه گذر کردم، به خانه‌ی روبرویی برخورد کردم و زمین افتادمدرست وسط خیاباننزدیک بود ماشینی از رویم رد شود که صدای بوقش مرا به خود آورد.برخاستم و پرواز کردم؛از روی خانه‌ها گذشتماز روی چند آنتن و لوله‌ی فاضلاب دیگرهم.بعضی از پشت‌ بام‌ها فرش شده با چمن و درختچه‌های تزئینی که با ریسه‌های ریز تزئین شده‌اند، میز و نیمکتی کنارشان چیده شده بودروی صندلی‌هاشان تشکچه‌های رنگیِ سبز و سرخابی و زرد و نارنجی و آبی فیروره‌ای و زیتونی روی میزهاشان پر از بطری‌های رنگارنگ و ممنوعه،لیوان‌های سر رفته‌ی آب جو،و انعکاس نور شمع‌ها در گیلاس‌ها در کنار مزه‌ها؛خنده‌های گاه بلند و نجواهای در گوشی و دست‌هایی که به آرامی به طمع صیدی میخزند روی بدن یکدیگر.برخی دیگر آنتن‌های کج و معوج و دیش‌های زنگ زده که پایه‌های سستشان را آجرها و بلوک های سیمانی نگه داشته و پایشان، کلاغ‌ها و کبوتران خود را خلاص کرده‌اند و آنجا را به گند کشیده‌اند.دمپاییِ کهنه‌ی رنگ پریده و به پشت خوابیده که آنقدر خوابش در گرمای تابستان عمیق و سنگین بوده که در قیرگونی مدفون شده.آنطرف تر ، لب دیوار ،چند شیشه‌ی آبغوره که از فرط تنهایی و یکجا ماندگی کف کردند...دبه‌های کپک زده‌ی ترشی و شور که آفتاب تابستان گذشته، خوب پدرشان را دراورده ، در کنج زاویه‌ی نود درجه‌ی بام در انتظار دستی‌اند تا بیاید و باری از دلشان بردارد...و نردبان چوبی زوار در رفته‌ای که ، استقامت و تحملش در زیر پای ادمها عیان است ، پشت بام را به خرپشته بصورت اریب بهم میرساند.از رو همه شان پر زدم و رفتم تا به کوه رسیدمنمیدانم پشت‌اش چه خبر است!دلهره و ترس وجودم را فرا گرفت._پرسیدم : چرا ترس؟ بشکن حصارت رو ،برو ، نترس._گفت: اگر پشت کوه‌ها چیزهایی را ببینم که بر حسرتم بیفزاید چه؟آنوقت زندگی نزیسته‌ام را چه کنم ؟نه! ترحیح میدهم باقی عمر را هم نرفته و ندیده و ندانسته اما در امان و ارامش بمانم و بمیرم..._ناگهان یاد تولستوی افتادمکه در سن ۸۲ سالگی، در زمستانی سرد ، در دل شب، ترک آشیانه کرد و تصمیم گرفت زندگی را اصیل زندگی کند