آنتروپوسن

با توجه به اینکه هنوز به طور رسمی لغت "آنتروپوسن" توسط زمین شناسان به رسمیت شناخته نشده است، گسترش اصطلاح "آنتروپوسن" در پنج سال گذشته قابل توجه است. این اصطلاح، اگرچه اغلب به طور مبهم استفاده می شود و اکنون در شرف تغییر معنا است، به وضوح نیازی از یک تعریف را برطرف می کند.این اصطلاح برای اولین بار توسط دانشمندان هواشناسی به عنوان نامی برای یک عصر زمین شناسی که با انقلاب صنعتی در حدود سال 1800 شروع می­شود، ابداع شد. مشخصه آن این است که بشریت نقش تعیین کننده ای، در بوم‌شناسی و زمین‌شناسی سیاره، به خود اختصاص می­دهد. اگر چه هنوز تا حد زیادی این نقش غیرقابل محاسبه است. "فعالیت‌های انسانی چنان فراگیر و عمیق شده‌اند که با نیروهای بزرگ طبیعت رقابت می‌کنند و زمین را به‌عنوان یک کل به سمت سیاره‌ای ناشناس سوق می‌دهند"اصطلاح آنتروپوسن از انقلاب صنعتی و اختراع ماشین بخار شروع می­شود. با این حال، دیگران استدلال کرده‌اند که کشاورزی گسترده و پاک‌سازی جنگل‌ها ممکن است قبلاً سیستم زمین را به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار داده باشد و دوران جدیدی را هزاران سال پیش رقم زده است. برای دانشمندان زمین شناسی که به دنبال انتشار ترس های الهام گرفته از آنها هستند«آنتروپوسن» در درجه اول «روش و سیاستی هوشمندانه برای ارائه بزرگی عظیم تغییرات بیوفیزیکی جهانی به مردم عادی است » (نوئل کاستری).این اصطلاح به سرعت در علوم انسانی به معنایی فراتر از مفهوم زمین شناسی آن پذیرفته شد. نیروی آن عمدتاً به عنوان یک اصطلاح ساده و مختصر برای همه زمینه ها و مطالبات جدید - فرهنگی، اخلاقی، زیبایی شناختی، فلسفی و سیاسی - در مورد مسائل زیست محیطی که واقعاً در مقیاس سیاره ای هستند، است ، به ویژه تغییرات آب و هوا، اسیدی شدن اقیانوس ها، اثرات افزایش جمعیت، جنگل زدایی. ، فرسایش خاک، صید بی رویه و تخریب عمومی و از بین رفتن اکوسیستم ها.از نظر تام کوهن، (2011 ) "آنتروپوسن" نشان‌دهنده دوره ای تقریبی است که در آن ماهیت برگشت ناپذیر گرمایش جهانی به طور گسترده به رسمیت شناخته می­شود. «عصر آنتروپوسن» دقيقاً دوره عدم امكان يك نگاه كلي مطمئن است. کتاب ابراشیاء (2013) او دوره آنتروپوسین را به عنوان «تصادف دلهره‌آور، در واقع هولناک، تاریخ بشر و زمین‌شناسی کره زمین» توصیف می‌کند. . . . فضای اجتماعی، روانی و فلسفی». این زمان درک انسان از آنچه که او آن را «ابر اشیاء» می نامد است. یعنی «چیزهایی که به طور انبوه در زمان و مکان نسبت به انسان توزیع شده اند و از دید کلی سرپیچی می کنند و در برابر درک مقاومت می کنند.از نظر توبیاس منلی و مارگارت روندا، «انتروپوسن» لحظه ای را نام می برد که در آن سرمایه داری جهانی در حال گسترش، با اثرات جانبی ویرانگر فزاینده اش از آلودگی، جنگل زدایی و نابودی، به آستانه خود تخریبی و همچنین خودفریبی می رسد. تبدیل شتابان همه موجودات طبیعی به اشکال سرمایه انسانی با انکار واقعیت‌ها و محدودیت‌های بوم‌شناختی آشکارتر و آشکارتر می‌شوداستدلال‌های اولریش بک مشابه هستند، زیرا او مدرنیته را در حال ورود به مرحله جدید نامطمئن و بازتابی، یعنی عصر «پیامدهای ناخواسته» توصیف می‌کند.اسلاوی ژیژک استدلال می‌کند که تغییرات اقلیمی انسان‌زا تنها یک « شبه مشکل » است که پرسش عمیق‌تر سرمایه‌داری بین‌المللی را پنهان می‌کند.سوابق وحشتناک زیست محیطی، فرآیندهایی که در آنتروپوسن به اوج خود می رسند، شامل وقایعی است که قبل از ظهور سرمایه داری، در درجه اول اختراع کشاورزی، جنگل زدایی و ریشه کنی پستانداران بزرگ در تمام قاره های فراتر از آفریقا در طول قرن ها با گسترش بشریت در سراسر جهان رخ می دهد. مورتون نگرش‌های مخرب زیست‌محیطی را به تأثیرات فضای سکونت که توسط کشاورزی در دوران نوسنگی امکان‌پذیر شده بود، ردیابی می‌کند: «کشاورزی واقعیت را به تکه‌هایی از فضای بسته‌بندی‌شده برای تسلط تبدیل می‌کند که در انتظار پر شدن و شخم زدن توسط انسان هستند». می نویسد: «بحران کنونی شرایط خاصی را برای وجود زندگی به شکل انسانی در نظر گرفته است که هیچ ارتباط ذاتی با منطق هویت های سرمایه داری، ناسیونالیستی یا سوسیالیستی ندارد.»برای اندیشیدن به شیوه های زیست محیطی در مورد روش های سرمایه داری، کمونیستی یا سایر شیوه های سازمان سیاسی، نقد سرمایه ممکن است بسیار مهم باشد، اما کافی نیست. «تمام اندیشه‌های سیاسی مترقی، از جمله نقد پسااستعماری، باید این تغییر عمیق را در شرایط انسانی ثبت کنند» (چاکراوارتی).اصطلاح «آنتروپوسن» نیز یک عبارت کلیدی است که هم به‌عنوان میانبر فکری و هم به‌عنوان علامت سؤال برای اشاره به موقعیت جدیدی که در آن قرار داریم استفاده می‌شود. این کلمه به طور فزاینده‌ای بخشی از لفاظی آکادمیک است . اصطلاح «آنتروپوسن» فارغ از محدودیت‌های یک اصطلاح زمین‌شناسی، ممکن است تا زمانی مفید باقی بماند که کاربردهای مختلف اما مرتبط آن، نیرویی خودانتقادی و حتی خود تخریب‌کننده را حفظ کند، حتی مبهم بودن خود این اصطلاح را به عنوان نشانه‌ای از انواع ابهامات را نشان می‌دهد که مرزهای مفهومی، بلاغی، مادی و انضباطی در یک زمینه سیاره ای به تازگی شناخته شده است.برای سرس این درک تنبیه گر، تناهی انسان نیست، بلکه دستیابی به معرفت به‌عنوان تعالی از خود است («ما این طناب‌ها را تا جایی می‌کشیم که همه آن‌ها را درک می‌کنیم. او استدلال‌های معاصر را مبنی بر اینکه آنتروپوسن، در خطر بسیار، می‌تواند نشان دهنده امید به شکل جدیدی از انسان‌گرایی باشد پیش‌بینی می‌کند. شکلی که با خودشناسی جمعی انسان به‌عنوان «مشاور» سیاره پیوند خورده و زمین را به‌عنوان باغ-شهر وسیعی که توسط طرح های مهندسی جغرافیایی مختلف پشتیبانی می شود. به همین ترتیب، برای ارل الیس، که در مجموعه‌ای می‌نویسد که یک لیبرالیسم ظاهراً «پسا محیطی» را جشن می‌گیرد، آنتروپوسن می‌تواند «آغاز یک عصر جدید زمین‌شناسی سرشار از فرصت‌های هدایت‌شده توسط انسان» را نشان دهد.با این حال سرس به صورت استعاری از چیزی می نویسد که هرگز ندیده است. در واقع، هیچ کس دسترسی فوری به جهان به عنوان یک سیاره ندارد: آنچه ما داریم مجموعه پیچیده ای از داده ها از ایستگاه های ضبط داده های مختلف در نقاط مختلف جهان است، و تاریخچه ای از این داده ها یا اطلاعات قابل مقایسه است که همه به آن نیاز دارند تا تفسیر و بحث شود. بنابراین، بسیاری از چالش‌های فکری و خطرات ناشی از بار بیش از حد که با اندیشه‌ی آنتروپوسن همراه است، هم‌اکنون و به یکباره در مفهوم گیج‌کننده و چندگانه خود در کلمه «آنتروپوسن» گنجانده شده‌اند.برونو لاتور همچنین علیه تصاحب بیش از حد شتابزده تصویر کل زمین توسط اشکال اخلاق گرایی محیطی استدلال می کند:بی فایده است که کنشگر با انگیزه زیست محیطی سعی کند شهروند عادی را به خاطر اینکه به اندازه کافی جهانی فکر نمی کند، یا به دلیل نداشتن احساسی نسبت به زمین، شرمنده کند. هیچ کس زمین را در سطح جهانی نمی بیند.در مجموع، مقاله سرس تمرینی برای توهم انسان محور است. گاهی اوقات، این نثر شبیه سخنرانی هیجان‌انگیز یک معلم با بشریت جوانی است که آماده ترک مدرسه و گرفتن کیهان است.ما مثل خدا هستیم؟ نه، زیرا ما قدرت را خلق کرده‌ایم اما ذهن را نهبرادن آر. آلنبی و دانیل سارویتز تصویری از دنیای کنونی بشر ارائه می‌کنند که تقریباً عکس آن چیزی است که سرس ارائه کرده است. با اذعان به آنتروپوسن به عنوان «جهانی که در آن فعالیت های انسانی به طور فزاینده ای بر سیستم های جهانی، از جمله آب و هوا و چرخه های هیدرولوژیکی، کربن و نیتروژن زمین تأثیر می گذارد» استدلال می کنند که «جهانی که ما از طریق انتخاب های خود می سازیم. جهانی است که تعهدات موجود ما را به عقلانیت، درک، و پیوند معنادار بین عمل و نتیجه خنثی می کند و حتی آن را به سخره می گیرد. »آلنبی و سارویتز سه سطح از پیچیدگی را در رابطه گونه ما با تکنولوژی تعریف می کنند (رابطه ای ضروری برای هر تعریفی از چیستی انسان). یک رابطه سطح اول، به طور خام، مفهوم سنتی فناوری به عنوان یک ابزار ساده است. به عنوان مثال، یک هواپیما یک قطعه مهندسی پیچیده است. با این وجود، به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن سریع از A به B در نظر گرفته می‌شود، یک رابطه ساده ابزاری ایجاد می‌کند - ما از آن برای یک هدف از پیش تعیین‌شده، صرفاً حمل‌ونقل سریع، استفاده می‌کنیم.شبکه ها، سیستم های کنترل اجتماعی و فنی، با پیچیدگی های اضافی در سیستم های امنیتی خود، روابط با قانون و غیره. همه اینها بسیار پیچیده تر از خود هواپیما به عنوان یک ابزار هستند و در معرض شکست غیرمنتظره هستند. آنها چیزی را تشکیل می دهند که آلنبی و دانیل سارویتز به آن سیستم سطح دوم می گویند. در حالی که در یک سیستم سطح یک روابط ساده و قابل مشاهده علت و معلولی وجود دارد - ابزار، مگر اینکه خراب شود، همان کاری را انجام می دهد که ما برای آن استفاده می کنیم - در سطح دوم ما با یک سیستم اجتماعی-فناوری پیچیده، بی نهایت کمتر قابل پیش بینی و پیچیده تر از خود هواپیمای جت سر و کار داریم.برای آلنبی و سارویتز، بسیاری از مشکلات زیست محیطی را می توان به عنوان اثرات ناخواسته تداخل بین رویدادها در سطوح مختلف پیچیده توصیف کرد. چیزی که ممکن است به سادگی در سطح یک راحت باشد (استفاده فردی از ماشین) ممکن است در سطوح دیگر فاجعه آمیز شود:پس آیا خودروها نهادینه کردن شر محیطی هستند یا بیان آزادی شخصی؟ هر دو اثر از پیوند بین عملکرد سطح یک که افراد را به استفاده از اتومبیل جذب می کند و پیچیدگی سطح دو ناشی می شود. اما این سؤال نامنسجم است، زیرا دو دیدگاه متفاوت از سیستم فناوری، دو مجموعه متفاوت از تأثیرات، و دو سؤال نامرتبط از ارزش ها را در هم می آمیزد.یک سیستم سطح سه نشان دهنده سطح بالاتری از پیچیدگی، و غیرقابل محاسبه است. مثال آلنبی و سارویتز باز هم خودرو است. اتومبیل‌ها، کامیون‌ها و غیره بخشی از شبکه‌های اجتماعی-فناوری هستند که قبلاً در سطح دوم توضیح داده شد، اما تأثیرات آنها بر جامعه، زیرساخت‌ها، روان‌شناسی، سلامت و غیره غیرقابل محاسبه شده است. به این معنا که افزایش اثرات نوظهور مدتهاست که از امکانات آینده نگری یا برنامه ریزی بشر فراتر رفته است:ماشین‌ها در شبکه‌ها رفتارهای نوظهوری را ایجاد می‌کنند که حداقل به طور موقت، مفید بودن خودرو را به عنوان یک مصنوع از بین می‌برد. (ما یکی از این رفتارهای اضطراری را ترافیک می نامیم). اما به عنوان اساس یک صورت فناوری که به مرحله ای از تکامل اقتصادی در غرب دامن زد، خودرو به مراتب کارهای بیشتری انجام داد: با تغییرات قابل توجهی در سیستم های محیطی و منابع همراه شد. با سرمایه داری مصرف کننده بازار انبوه؛ با اعتبار فردی؛ با خرده فرهنگ ها و کلیشه های رفتاری و زیبایی شناختی ؛ با فرصت ها و آزادی فوق‌العاده انسانی، به‌ویژه برای زنانی که به‌دلیل الگوهای اجتماعی و اقتصادی در خانه‌های خود به دام افتاده بودند. ما این را سطح سه می نامیمرویدادهای سطح سه به طور کلی با تصور مورتون از ابر شی مطابقت دارند، موجودیت هایی که مقیاس فیزیکی و زمانی آنها یک پیچیدگی بر هر دو مفهوم سنتی از چیستی یک چیز و «درک» آن چیره می‌شود. با این حال، مفهوم سازی آلنبی و سارویتز از مسائل بر حسب سه سطح متضاد پیچیدگی، به درک دقیق تری از چگونگی ظهور نهادهای سطح سوم و فراتر از شرایط تفکر قابل اجرا در سطوح پایین تر منتج می شود.آلنبی و سارویتز نیز مثالی از واکسن ها را ارائه می دهند:اگر کسی به واکسن به عنوان وسیله ای برای کاهش سطح عفونت فکر کند، به نظر یک فناوری سطح یک است. اگر کسی به آن به عنوان وسیله ای برای بهبود رشد اقتصادی فکر کند، مانند یک فناوری سطح دوم به نظر می رسد. اگر کسی به آن به عنوان بخشی از روندهای جمعیتی بلندمدت و متعاقب آن تحولات سیاسی و اجتماعی در یک کشور در حال توسعه فکر کند، به نظر یک فناوری سطح سه است.چالش این است که اثرات سطح سه نمایانگر ویژگی‌های نوظهور پیچیده‌ای است که توانایی ما برای مدل‌سازی، پیش‌بینی یا حتی درک آن‌ها را به چالش می‌کشد، مشکلی که قبلاً برای دانشمندانی که تلاش می‌کنند تأثیر انسان را بر آب‌وهوای آینده مدل‌سازی کنند بسیار آشناست. نادیده گرفتن اثرات پیچیدگی ممکن است دلیل این باشد که چرا اقدامات 25 ساله برای مقابله با تغییرات آب و هوایی کاملاً ناکافی بوده است، زیرا انتشار گازهای گلخانه ای خطرناک همچنان در حال رشد است، با تغییر آب و هوا در حال حاضر به گونه ای که از برخی از بدترین موارد فراتر رفته است. سناریوهای گزارش 2007 هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی، به ویژه در رابطه با از بین رفتن یخ دریا شکست نسبی اقداماتی مانند پروتکل 1997 کیوتو برای محدود کردن انتشار کربن ناشی از پوچ بودن کاهش تغییرات آب و هوایی به سطح ساده یک است. مسائل مربوط به انتشار کربن منجر به اخلاق گرایی سبز خامی می شود که هر چند به معنایی پیش پاافتاده مفید باشد، از پیچیدگی علل تغییرات آب و هوایی طفره می رود. آلنبی و سارویتز می نویسند:"وسایل نقلیه، اکنون در کل جامعه گسترش یافته است. علم تغییر اقلیم و سیاست تغییر آب و هوا به سرعت در حال تبدیل شدن به بنیادگرایی کربنی است، ساختاری ساده اما جامع از ارزش گذاری اخلاقی که می تواند تقریباً برای هر فرد یا مؤسسه ای اعمال شود. "یکی از راه‌های موقتی برای توصیف آنتروپوسن، به معنای وسیع‌تر آستانه فرهنگی که در این مطالعه استفاده می‌شود، این است که رویدادها و مشکلات بیشتر و بیشتری در سطح سه ظاهر می‌شوند و حالت‌های فکری منسوخ را که به سطوح یک و دو محدود می‌شوند، نمایش می‌دهد. سطوح یک و دو هنوز انواع تفکری را توصیف می کنند که تقریباً همه مردم سعی می کنند با آن زندگی کنند. «نیت و عقلانیت انسانی چگونه می‌تواند به طور معناداری بیان شود وقتی که تسریع تکامل و پیچیدگی فن‌آوری مفاهیم متعارف قابل درک را به سخره می‌گیرد؟» آلنبی و سارویتز از اشاره دقیق به سیستم های پیچیده طبیعی و زمینی که فعالیت های فناورانه در آنها نهفته است، صرف نظر می کنند. چیزی که چالش را برای درک انسان عمیق تر می کند.آنتروپوسن برخی از مقوله‌های مهم که مردم جهان درک کرده‌اند، را محو می‌کند و حتی در هم می‌کوبد. مرزهای بین فرهنگ و طبیعت، واقعیت و ارزش، و بین انسان و زمین شناسی یا هواشناسی را در بحران قرار می دهد. آنتروپوسن به عنوان یک آلودگی گیج‌کننده و اغلب مخرب اهداف انسانی و علیت طبیعی، خود را در شکاف‌های احتمالی بیشمار در دنیای آشنای زندگی، در مقیاس محلی و شخصی زندگی هر فرد نشان می‌دهد.مقیاس سیاره‌ای آنتروپوسن ما را وادار می‌کند که به گونه‌ای فکر و عمل کنیم که گویی از قبل شهروندان یک دولت جهانی هستیم. حداقل در برخی از کشورها، اعتراف به وجود یا عدم وجود گرمایش جهانی، به طرزی پوچ، به موضوع وفاداری سیاسی تبدیل شده است.برجسته ترین ویژگی آنتروپوسین این است که هیچ راه حل ساده یا واحدی برای مقابله مستقیم، یا محدود کردن آن وجود ندارد، چه رسد به اینکه بخواهیم آن را اصلاح کنیم. بنابراین ممکن است برخورد با تغییرات آب و هوایی به عنوان یک موضوع تحلیلی مستمر و مستقیم برای اکوکریتیسم(انتقاد زیست محیطی) سخت باشد، زیرا موضوع آن است که به محض اینکه به آنتروپوسن نگاه می‌کنید به سؤالات، رشته‌ها و موضوعات متعدد پراکنده می‌شود.استدلال آلنبی و سارویتز که یک حس واقعی از دامنه چالش هایی که یک انتقاد زیست محیطی باید داشته باشد را نشان می دهد. از نظر آلنبی و سارویتز، دنیای کنونی در حال تبدیل شدن به دنیایی است که تقریباً معکوس فانتزی میشل سرس از یک کل قدرتمند دانش بشری است که زمین را در بر می گیرد. اومانیسم سرخوشانه سرس در تضاد با خوانش دیستوپیایی[1] آنها از زمان حال به عنوان شکل دهنده نوعی مرز شناختی یا «نقطه عطف» برای پیچیدگی غیرقابل کنترل است، که فراتر از آن چیزی جز فلج شدن به نظر نمی رسد: «هر چارچوب یا مدلی که بتوان آن را درک کرد، در بهترین حالت فقط یک حقیقت جزئی است. تقریباً می‌توان گفت: «اگر آن را بفهمی، درست نیست. و اگر درست باشد، نمی توانید آن را درک کنید».وضوح مفهوم سازی آنها از سه سطح مختلف پیچیدگی به خودی خود نمونه ای است که یک پدیده نوظهور، مانند تأثیرات استفاده گسترده از خودرو، نیازی به دوری از نوعی درک ندارد، حتی اگر آنها قابل پیش بینی کامل نباشند.تشخیص سارویتز و آلنبی در مورد اشکال سطح سوم آنتروپوسن یک نتیجه گیری بیش از حد گسترده است. پالایش استدلال آنها این است که آنتروپوسن را به عنوان نامگذاری عرصه ای از معضلات غم انگیز، مبهم و گاه آشتی ناپذیر، در چارچوبی از امکان، خوانایی و دامنه عمل به طور فزاینده ای محدود می دانند.تعریف معروف سازمان ملل از «توسعه پایدار» را در نظر بگیرید:توسعه پایدار توسعه ای است که نیازهای حال را برآورده می کند بدون به خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده برای برآوردن نیازهای خود» (کمیسیون جهانی محیط‌زیست و توسعه، 1987). نسبت فزاینده ای از جمعیت رو به رشد 7 میلیاردی جهان در حال حاضر به گونه ای زندگی می کنند که از ظرفیت سیاره فراتر رفته است. نیازهای حال و برآوردن نیازهای آینده ناسازگار می شوند، سند بعدی سازمان ملل هنوز به تفصیل بیان می کند که چگونه انتقال به یک جهان پایدار مستلزم «پیمایش همزمان طیف وسیعی از مسائل بسیار پیچیده و مرتبط سیاسی. ، اجتماعی، دولتی، فنی، جمعیتی، اقتصادی و اخلاقی است» .بسیاری از تنش‌ها و شکنندگی‌های فکری اکوکریتیکیسم ناشی از انگیزه تطبیق ادعاهای ناسازگار فزاینده تحت یک چارچوب تشخیصی ، علی‌رغم زمینه‌ای که باید آنها را بیش از پیش در تضاد با یکدیگر قرار دهد است. این منتقدان را می‌توان در حال ارایه ادعاهایی علیه یکدیگر مانند بازی حدس‌زنی معروف سنگ، قیچی و کاغذ تماشا کرد. خواسته‌های فوری برای تشخیص اینکه نظام‌های فرهنگی و سیاسی به طبیعت وابسته هستند، با پاسخ متفکرانی که به عدالت اجتماعی اهمیت می‌دهند، پاسخ داده می‌شود. «طبیعت» همیشه سازه‌های فرهنگی هستند و اغلب در خدمت اهداف گروه‌های ممتازتر هستند، در حالی که دیگران بر محدودیت‌های مادی برای هر سیاست مترقی احتمالی در جمعیت انسانی گسترده و همیشه در حال گسترش تأکید می‌کنند. نیاز به حفظ یا ایجاد پارک‌های ملی در تضاد با حقوق ساکنان بومی آن سرزمین است، در حالی که، به نوبه خود، اخلاقیات «پسااستعماری» به دلیل انسان‌محوری تقریباً یکسان مورد حمله قرار می‌گیرد. نیاز به تاکید بر خطرات شدید گرمایش جهانی توسط استدلال‌هایی که یک لفاظی محیطی بیش از حد آخرالزمانی خود را به‌عنوان شیوه‌ای از نفوذ سیاسی شکست می‌دهد، در حالی که دیگران استدلال می‌کنند که جامعه سرمایه‌داری جهانی در هر صورت ساختاری نسبت به تأثیر محیطی ناشنوا است، مگر در اشکال خودفریبی سیستمی. . . و بنابراین مناقشات در چرخه است.آنتروپوسن به عنوان مفهومی که از زمین شناسی منتقل شده ، تقاضا برای اندیشیدن به زندگی انسان در مقیاس های بسیار وسیع تری از فضا و زمان را مطرح می کند، چیزی که به طور قابل توجهی نحوه ظاهر شدن بسیاری از مسائل زمانی آشنا را تغییر می دهد. شاید آنتروپوسن برای دیدن و یا حتی درست فکر کردن خیلی بزرگتر از آن باشد (مانند یک "هایپرابژه") ما را به چالش می کشد تا به روابط ضد شهودی مقیاس، اثر، ادراک، دانش، بازنمایی و محاسبه پذیری بیندیشیم. در زمینه جمعیت بیش از حد، آلودگی جهانی، تخریب اقیانوس‌ها و سایر اشکال عمل از راه دور، همراه با عمل نهفته «نقاط اوج» طبیعی ناشناخته، واقعیت صرف وجود دو زندگی با هم – در هر نقطه از زمین – می‌تواند اکنون پرسش‌های اخلاقی و شناختی جدیدی را در مورد رابطه‌شان، کاملاً جدا از مسائل هویت فرهنگی، سیاست، شناخت و غیره، ، با برنامه‌های درک انسانی و شناخت متقابل مطرح می‌کند.آنتروپوسن همچنین خود را در تأثیرات روانی و بی ثباتی هنجارها در مورد موارد جدی و پیش پا افتاده نشان می دهد. مسائل زیست محیطی جهانی مانند تغییرات آب و هوایی مستلزم گسترده‌ترین تأثیرات در کوچک‌ترین پدیده‌های روزمره، کنار هم قرار دادن چیزهای بی‌اهمیت و فاجعه‌بار به شیوه‌هایی است که می‌تواند مخرب یا فلج‌کننده باشد . هارالد والزر در مورد واکنش های اجتماعی و فکری به تغییرات آب و هوایی می نویسد: «در تاریخ علم احتمالاً هیچ موقعیت قابل مقایسه ای وجود نداشته است که در آن سناریویی از چنین تغییراتی در بخش های بزرگی از جهان، بر اساس شواهد علمی محکم، شده باشد. فیلیپ آدامز، روزنامه‌نگار و منتقد فرهنگی استرالیایی، یک نشست عمومی را درباره خطرات جدی گرمایش جهانی توصیف می‌کند: «این یک رویداد مذهبی بود. مردم نگران گازهای گلخانه‌ای که از شالیزارها یا گاوها می‌آمد نبودند، می‌خواستند در مورد خودروهای شیطانی و کارخانه برق شیطانی بشنوند. به همین ترتیب، «هر چه دانشمندان بیشتر یک فاجعه را پیش‌بینی می‌کردند، به نظر می‌رسید که مخاطبان آن را بیشتر دوست داشته باشند![1] جامعه ای خیالی که پلیدی ها و رذایل آن با هدف عبرت آموزی اخلاقی یا سیاسی به تصویر کشیده می شوند. این واژه برساختۀ جان استوارت میل، فیلسوف انگلیسی، در ۱۸۶۸ و متضاد اوتوپیا (آرمان شهر) است. رمان ۱۹۸۴ جورج اوروِل (۱۹۴۹) و دنیای قشنگ نو (۱۹۳۲) از آلدوس هاکسلی دو نمونه از رمان هایی هستند که به دیستوپیا می پردازند.