بَرفی و رُباب

ساعت نه و بیست و خورده‌ای بود که تَبَرزین را از تکیه‌گاه خود که واقع در سکویی ده سانتیمتری از سطح زمین، در قابی به عمقی حول و حوش پانزده سانتیمتر در دل دیوار که مستطیلی بود با طول شصت سانتیمتر و عرض چهل سانتیمتر، برداشت و شالَش را دور گردنش محکم کرد و چادرش را دور کمرش و فانوس-به-دست، زبانه‌ی عمودیِ در را پایین کشید و با گیوه‌هایی که برای کارهای خانه تهیه کرده بود، راهیِ انبار چوب شد. انبار که اتاقکی به طول و عرض یک در دو و نیم متر بود، واقع در ضلع شمالی طویله، با دَری فلزی، به ارتفاع حدود یک متر و نیم بود که با قفلی آویز، از چوب‌ها و ابزار برش چوب و لوازم و آچار‌های مربوط به تراکتور و کشاورزی مراقبت می‌کرد.سگ‌شان° بَرفی، مسئول مراقبت و امنیت خانه بود و در حیاطی خاکی که دیواری نداشت، برای خود می‌چرخید و بعضاً واقی می‌زد و با اعلام حضور خود، دل صاحبخانه را قرص می‌کرد. وقتی که نور، از شکاف در، در سطح زمینه‌ی سنگ‌فرش-شده‌ی مقابل در ورودی، چاق می‌شد، برفی، طبق معمول همیشه خود را به سرعت مقابل در می‌رساند و منتظر هدیه‌ای از جانب صاحبخانه‌ی سخاوتند می‌شد که در آن شب، جز یک نوازشِ گرم و یِک‌دستی، چیزی عایدش نشد؛ هرچند که او از این بابت دلخور نشد؛ هیچوقت نمی‌شد زیرا مطمئن بود زمانش که برسد، ظرف غذایش را پر می‌کنند و هنوز تا آن موعد مقرر، یکی، دو ساعتی زمان داشت: ماه، این را بهش یادآوری می‌کرد! پس دوری اطراف صاحبخانه زد و دُمی در هوا چرخاند و چند تعریفِ دلخواه برای دلگرمی از زحمتِ بی‌توقعی که شبانه‌روز برای اهالی می‌کشید، دریافت کرد: « برفی جانوم، جانِ دِلوم، رفیقِ جانوم، چه خوبه که تو هستی! تو قوت قلبِ مایی! این را خودت خوب‌تر از ما می‌دانی و می‌دانی که چه دوستت داروم! خدا می‌دانه که قَلبوم راضی به موندنه تو، توی این ضِلِّ سرما نیست اما چه میشه کرد که نمیشه روی زخم زبونه ای اهالی مرحمی گذاشت که همه‌شون فکر می‌کنن جای سگ، توی خاک و خوله... تو خودت خوب می‌دانی که جای تو، توی خونه‌ی ما، کنار دست خودومه! اسماعیل هم هم‌عقیده‌ی ماست! ممنونتوم که هستی عزیزوم! حال بِروم یک مقدار هیزوم آماده کُنوم که اسماعیلُم صبحی که میِه چای تازه‌دم مِخَه و چهاردیواری‌ای گرم! باش پیشوم عزیزوم که آروموم از بودنت! »با تبرزین بر دوش، با همراهیِ برفی، به آغل گوسفندان نزدیک شد. فانوس را مقابل در گرفت و نگاهی به داخل انداخت: هشت گوسفند و دو بز و یک بزغاله که چند روز پیش متولد شده بود و میشی که حامله بود، همگی درحال نشخوار کردن بودند و با بَع بَع و مَع‌ مَع‌شان، خیالش را راحت کردند و لبخندش را عمق دادند و او را به ادامه‌ی کارش هدایت کردند. تبرزین را بر زمین، کنار در انباری گذاشت. فانوس را کنار آن و دست در کمرش، بر زیر چادر کرد و دسته‌کلید را بیرون کشید و در قفل فرو کرد و درجهت عقربه‌های ساعت چرخاند. ماه در آسمان، پادشاهی می‌کرد و ستارگان سوسو و برفی رفته بود تا دوری در اطراف بزند. سوزِ بهمن، گونه‌اش را بوسید و نوک انگشتانش را محکم فشرد. فانوس را برداشت. انگشتانش را بر دسته‌ی چوبیِ تبرزین قلاب کرد و قدم به جلو برداشت. زیر لب، بسم‌اللهی گفت و قل هوالله را دوره کرد. جای ابزار و دسته‌ی هیزم‌ها را اَزبَر بود. طوریکه بدون نور نیز راهش را بلد بود. با این‌حال، طبق عادت تمامی آدم‌ها در مواجهه با تاریکی، فانوس را مقابل چشمانش گرفت و پیش رفت. دسته‌ی هیزم‌ها در انتهای انباری قرار داشتند. با دو، سه قدمِ بلند، به آنها رسید. خم شد. فانوس را به اطراف چرخاند تا از موجودی هیزم‌ها مطلع شود؛ تا انتهای هفته کفایت می‌کردند. چهارشنبه بود و می‌توانست این را فردا که اسماعیل نفسی تازه کرد، بهش اطلاع دهد؛ هرچند همیشه دوست داشت که خود، مسئول انجام این کار باشد اما چه کند دُردانه‌ی شوهرش بود و او نمی‌خواست که دست به سیاه و سفید بزند! این یادآوری، لبخندی توأم با غم و شادیِ محدود بودن، بر لبش نشاند!دست دراز کرد و چند تکه هیزمِ لاغر برداشت و با خود به جلوی در کشاند. وقتی برگشت، در نگاه اول، سایه‌ای که در راهروی نورانیِ فانوس، بر کف انباری می‌رقصید، لرز بر اندامش انداخت. قدمی به عقب برداشت. جیغی بلند کشید و دسته‌ی هیزم‌ها از دستش سقوط کردند. پایش به هیزم‌ها گیر کرد و با باسن برروی آنها افتاد. در این تصادف، فانوس واژگون شد و کف دستش را تیزی‌های ‌هیزم‌ها خراش دادند. نفس در سینه‌اش به شماره افتاد. بسم‌الله بود که از تمام نقاط بدنش به بیرون تراوش می‌کرد. سایه داشت نزدیک‌تر می‌شد و نگاه او، درگیر جاهایی به جز ورودی انباری بود. هرچیزی که با آن بتوان از خود دفاع کرد. هرچند جنس آن ترس با چوب و بیل و کلنگ ازبین‌رفتنی نبود و او این را خوب می‌دانست اما چه می‌شد کرد که او نیز مانند همه، آدم بود و آدم‌ها در این‌طور مواقع به هر آلتی دست دراز می‌کنند تا از خود دفاع کنند! تا اینکه بالاخره با اِستِغاثه‌ای عمیق، به نیروی برترش متوصل شده و خود را جمع و جور کرد و دست دراز کرده و دستگیره‌ی فانوس را چَنگ زد و مقابل در ورودی گرفت. چون بید مجنونی در مسیر طوفان، می‌لرزید. صدای شکستن هوا توسط بدنه‌ی فلزیِ فانوس، به موسیقی متن فیلم‌های ترسناک می‌ماند و لحظه‌ای او را رها نمی‌کرد! تا اینکه متوجه حرکت منظمِ قدم‌های صاحبِ سایه شد و وقتی که به خود اجازه داد تا از هشیاریِ بیشتری برای کشف آن استفاده کند، دید که او کسی نیست جز برفیِ زبان‌بُریده که او نیز، خود° هول برش داشته بود و با زوزه‌های خفیفش، با دُمی رو به پایین که متعلق به زمان‌هاییست که اشتباهی مرتکب شده، آهسته به سمتش قدم برمی‌داشت.تا از این مطمئن شد، نفسی عمیق کشید و فانوس را پایین گرفت و سرِ پشمالوی برفی را که پوزه‌اش را به دستان او می‌مالید، در آغوش کشید و عوض فحش، بوسه‌بارانش کرد: « جانِ دلوم! چه کردی تو با رُباب؟ تو که داشتی نطفه‌ی تازه‌-بسته-شده‌ی اسماعیلُمِ توی رَحِم می‌خُشکوندی! تو که می‌دونی ما با آهی بَندوم و به تَقّه‌ای پیوند! نکن این کارهات رو عزیزوم، نکن که باید جوابِ اسماعیلُ خودت بدی ها! حالا هم چیزی نشده جونوم، آروم بگیر! بیا این هیزوم‌ها رو جمع و جور کنیم که سرما اَمونومِ بریده. ای فِسقلی هم ای تو ( اشاره به شکمش ) ضعف کرده؛ باید خودومِ به غذا برسونوم! می‌دونی که! ما از ای به بعد، باید اندازه‌ی دونفر غذا بخوروم! بیا جانوم... »