نبش قبر کرونا

از آنجایی که مدّتی است از دوران التهاب کرونایی گذشته و زندگی در کنارش خیلی خیلی عادّی شده و مدّتهاست که از صدر اخبار پایین آمده و آن دعواها و تعصّب­ها و افراط­ها و تفریط­ها فروکش کرده و البته به بهانۀ گفتگویی که با عزیزی صورت گرفت؛ به نظرم رسید که کرونا را نبش قبر کنم و چند خطّی (یا بهتر است بگویم چند صفحه ای) در موردش بنویسم:از افاضات این عزیز این بود که:«... بنده در دوران کرونا ماسک می زدم، امّا هر وقت روضه ای شرکت می کردم، ماسکم رو بر می داشتم. مجلس اهل بیت اگه بخواد این چیزا توش باشه که پس اهل بیت چی کاره اند؟ حرم ها هم همینطور. اینجاها حرم امن الهیه، اینجا اگه ایمنی نباشه پس کجا هست؟!...اینقدر لَجَم می­گرفت که تلوزیون نشون می­داد دارن حرم امام رضا (علیه ­السّلام) رو ضدّ عفونی می­کنن! آخه یعنی چی؟! اینها طاهر و مطهّرن!مردم مریضی های صعب العلاج دارن، دکترا جوابشون کردن می رن این حرمها شفا می گیرن، اون وقت میان محدودیت میذارن و میگن تو حرمم ماسک بزنید!و...».برای نقد این فرمایشات (و بیشتر از آن)، با ذکر 7 مقدّمه نتیجه گیری خواهیم کرد:1) خداوند متعال به پیامبرش می ­گوید به مردم بگو: «قُل إنَّما أنَا بَشَرٌ مِثلُکُمْ یُوحَی إلَیَّ..»؛ پیامبر مثل همۀ ما انسان است و دارای شئون بشری است. پس اگر بگوییم پیامبر مثل من و شما می خورد، می خوابید، ازدواج می کرد، خرید می کرد، کار می کرد، خسته می شد، عرق می ریخت، بیمار می شد، در جنگها زخم بر می داشت، احتیاج به نظافت داشت و...؛ اصلا و ابدا شأن ایشان را پایین نیاورده ایم. صرفا از گزاره ای واقعی خبر داده ایم که قرآن هم به آن تصریح کرده است.2) اساسا، یکی از چیزهایی که باعث می شد مردم جاهل آن زمان ایمان به پیامبران برایشان سخت باشد و به آنها تهمت های بی اساس بزنند، مشاهدۀ همین شئون بشری بوده که اتفاقا یکی از جنبه های آزمایش مردم نیز همین بوده است. قرآن کریم بارها و بارها با عبارات مختلف از این مسئله یاد کرده است:«وَ قالُوا ما لِهذَا الرَّسُولِ یَأْکُلُ الطَّعامَ وَ یَمْشی‏ فِی الْأَسْواقِ‏ لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَیْهِ مَلَکٌ فَیَکُونَ مَعَهُ نَذیراً[1]»؛ و گفتند: «چرا این پیامبر غذا مى ‏خورد و در بازارها راه مى ‏رود؟! چرا فرشته ‏اى بر او نازل نشده که همراه وى مردم را انذار کند ؟!«وَ ما أَنْتَ إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُنا وَ إِنْ نَظُنُّکَ لَمِنَ الْکاذِبینَ[2]»؛ تو بشرى همچون مایى، تنها گمانى که درباره تو داریم این است که از دروغگویانى!3) بله؛ در ادامۀ آیه فوق آمده است: «یُوحَی إلَیَّ»؛ من نیز بشری مثل شمایم، لکن بر من وحی می ­شود! درست است که پیامبر بشری مانند ماست، اما او با ملکوت در ارتباط است. چیزی که سایر انسان­ها از آن برخوردار نیستند. پس تفاوت ما و معصومین (علیهم ­السّلام) در جنبۀ های مادّی و بشری نیست چراکه به تصریح قرآن آنها از این جهت فرقی با ما ندارند؛ امّا از جنبۀ معنوی و باطنی تفاوت بین ما از زمین تا آسمان است. و اگر شنیده ­ایم که قدرت ظاهری ایشان نیز از دیگران برتر و بیشتر بوده، ناشی از همین قدرت معنوی بوده است. چنانچه امیرالمؤمنین (علیه السّلام) در خصوص کَندن در قلعۀ خیبر فرمودند: آن نیرو و توانی که با آن درِ قلعۀ خیبر را از جا کندم و به اندازۀ چهل ذراع به پشت سر خود انداختم، نیروی بدنی در اثر خوردن غذا نبود. آن نیرو از قدرت ملکوتی و تأییدات الهی بود و از جانی نشئت می ­گرفت که با نور خدا روشن شده بود: «... ما قَلَعتُها بِقُوَّةٍ بَشَرِیَةٍ وَ لکِن قَلَعتُها بِقُوَّةٍ إلهِیَةٍ و نَفسٍ بِلِقاءِ رَبِّها مُطمَئِنَةٍ رَضِیَةٍ[3]...». اساسا مگر ممکن است چنین نیرویی با نان جویی که ایشان تناول می ­کردند به دست بیاید؟!!4) در خصوص همین جنبه های معنوی است که قرآن کریم می فرماید: «إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ‏ تَطْهیراً[4]»؛ خدا می ‏خواهد هرگونه پلیدى را از شما اهل بیت برطرف نماید، و شما را چنان که شایسته است [از همه گناهان و معاصى‏] پاک و پاکیزه گرداند.پس این آیه و امثال آن، در مقام اثبات «عصمت» اهل بیت (علیهم السّلام) هستند؛ نه اینکه آنها بیمار نمی شدند یا نیازی به نظافت نداشتند و...5) گزارش های مختلفی مبنی بر بیمار شدن اهل بیت (علیهم السلام) رسیده است. اساسا مگر بیشتر این بزرگواران به سمّ جفای دشمنان به شهادت نرسیدند؟ پس سم در جسم مبارکشان اثر می گذاشته و شدیدا بیمارشان می کرد.6) روایات بسیار زیادی در زمینه مسائل بهداشتی از اهل بیت (علیهم السلام) صادر شده است؛ به عنوان مثال ایشان همواره استحمام کرده و از «نوره» استفاده کرده و اصحاب خود را نیز به آن سفارش می کردند[5].7) سنّت و قانون الهی بر آن تعلّق گرفته که معصومین (علیهم السّلام) با وجود توانایی بر اعجاز و کارهای خارق العاده، جز در موارد خاصّی که ضرورت اقتضای آن را داشته، از این امور استفاده نکنند. لذا چنین نبوده که به یک اشاره در جنگ ها پیروز شوند و... لذا هنگام بیماری نیز ممکن بوده مدّتی با آن دست و پنجه نرم کنند و علاوه بر توکّل به خدا، درمان خود را از طریق داروهای همان زمان دنبال کنند. به عنوان مثال، هنگامی که در مسجد کوفه شمشیر بر فرق مبارک امیرمؤمنان (علیه السّلام) اصابت کرد و ایشان در خانه بستری شدند، برای معالجه طبیب بر بالینشان آوردند[6]...و امّا نتیجه گیری:اهل بیت (علیهم السّلام) به حکم اینکه مانند ما بشر اند، شئون بشری نیز دارند. از جملۀ شئون بشری «نظافت» و «بیماری» است. اهل بیت (علیهم السّلام) نیز هنگامی که احتیاج به نظافت پیدا می کردند و یا بیمار می شدند، از طرق عادی آن روزگار برای نظافت و مداوا استفاده می کردند. و این مسئله به هیچ وجه به معنای پایین آوردن شأن ایشان نیست و با آیاتی مثل آیۀ «تطهیر» تعارضی ندارد. چرا که این آیات در مقام بیان عصمت این بزرگواران از گناه و آلودگی های معنوی است، نه آلودگی و بیماری جسمی که طبیعت بشر بودن است. روایات و تاریخ نیز بهترین گواه بر این مسائل اند. وقتی آلودگی و بیماری به سراغ خود معصومین (علیهم السلام) می رفته و اساسا بیشتر این بزرگواران با زهر بیمار شده و به شهادت رسیده اند، چگونه می توان ادعا کرد که اثری از این موارد در حرم ها و مجالس منسوب به ایشان نیست؟!ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاصل مطلب تمام؛ امّا:برای تفکّر بیشتر می پرسم:ورود گرد و غبار و آلودگی های ظاهری به حرم را با چشم می بینیم و هیچ مشکلی با جارو کشیدن و شستن صحن حرم و... نداریم. حالا اگر این آلودگی (بخوانید ویروس) با چشم دیده نشد، یعنی وجود ندارد؟!!آیا عقلا محال است که شخصی دست گِلی و آلودۀ خود را به ضریح بمالد؟ و آیا اگر چنین کرد ضریح گِلی نمی شود و نیاز به نظافت ندارد؟ حال اگر دست آلوده به ویروس به ضریح خورد چه؟!!اگر تلوزیون نشان دهد که ضریح و قبر مطهّر و صحن حرم گرد و غبار گرفته و خادمین مشغول غبار روبی و نظافت اند یعنی تطهیر ائمه هدی (علیهم السّلام) زیر سؤال رفته؟! اگر نه؛ پس چرا ضدّ عفونی کردن حرم ها با پاکی معنوی و عصمت ایشان منافات دارد؟!!بالاتر از آلودگی و ویروس؛ مگر رمضان همین امسال سه طلبه را با چاقو در حرم امام رضا (علیه السّلام) به شهادت نرساندند؟ مگر سال 73 در همین حرم منافقین بمب گذاری نکردند و زائرین حضرت شهید نشدند؟ مگر رضا خان ملعون در همین حرم در ماجرای گوهرشاد بیش از 85 نفر را به شهادت نرساند؟ مگر در جریان ورود روس ها به کشور همین حرم به توپ بسته نشد؟! اگر چاقو و بمب و مسلسل و توپ می توانند وارد حرم شود؛ ویروس ذره بینی نمی تواند؟!مگر قرار است که اهل بیت (علیهم السلام) برای هر مسئله ریز و درشتی در جریان أمور عادی و سنت های الهی حاکم بر جهان دخالت کنند؟! اگر چنین است، موارد فوق نباید اتفاق می افتاد!بله، بسیاری از بیماران در حرم اهل بیت (علیهم السلام) شفا داده شده اند؛ امّا آیا تعدا بیماران شفا نیافته بیشتر نیست؟! آیا هر بیماری که به حرم رفت، شفا یافت؟! پس اگر شفا گرفتن، امری خارق العادّه است و طبق مصلحتی که امام خودش می داند به آن عمل می کند و ضابطۀ آن بر ما پوشیده است؛ چگونه می توان گفت چون این اماکن دار الشفاء هستند نیازی به رعایت دستورالعمل های بهداشتی نیست؟! و آیا این مسئله باید سبب ضعیف شدن عقاید ما گردد؟!آیا چون شما در مجالس خانگی رعایت نکردید و مریض نشدید، یعنی همه جا و همه کَس همینگونه اند؟ می شناسم افرادی را که در همین مجالس مریض شدند و ریه هایشان هم درگیر شد و بعضا فوت کردند! پس چطور با این استقراء به شدّت ناقص، حکم کلّی صادر می کنید؟!آیا چون شما به اهل بیت (علیه السلام) اعتقاد بیشتری داشتید مریض نشدید و دیگران که مریض شدند ناشی از ضعف اعتقادشان بوده؟! کجای دین اعتقاد را به عنوان سپر بلای بیماری ها معرّفی کرده است؟! آیا خود اهل بیت (علیهم السّلام) که مریض می شدند نعوذ بالله ضعف اعتقادی داشتند؟!!...و حرف آخر؛ برداشت آزاد از یک خاطره:بنده خدایی می گفت: «در اوج شرایط کرونایی، همسرم مجبور به شرکت در مجلس روضه سالانه یکی از اقوامشان در شهرستان شد ـ که تازه آنها بسیاری از اقوامشان را هم دعوت نکرده بودند ـ .از بدو بازگشت از سفر، مشخص شد که کرونا گرفته و چند هفته ای قرنطینۀ خانگی و دوا و دکتر و آمپول و طبّ سنّتی و... . چند نفر دیگری هم از اقوام حاضر در مجلس کرونا گرفتند...می گفت: تا قبل از این وقتی با برخی اقوام تماس می گرفتم می گفتند ما همه جا می رویم و رعایت هم نمی کنیم، مریض هم نشدیم. امّا بعد از درگیری همسرم که تماس می گرفتم، می گفتند اتفاقا من هم گرفتم ولی خوب شدم، فلانی هم گرفت و خوب شد، فلانی که هنوز هم درگیر است!!![1] . فرقان: 7.[2] . الشعراء: 186.[3] . امالی صدوق، ص514.[4] . الأحزاب: 33.[5] . ر.ک: مفاتیح الحیاة، ص121 – 122؛ حلیة المتّقین، ص 157 – 158.[6] . ر.ک: منتهی الآمال، ج1، ص234.