نام درختی است.

نام درختی‎ست.- غذای امشب خیلی خوب بود... اصلاً ربطی به وعده‌های دیگه نداشت...وقت بیشتری گذاشتی؛ آفرین...خب همین سالی یه بارش خوبه که بگی ...که بفهمی!اینها را زمانی می‎گفت که روی دو پا جلوی سینک ظرفشویی ایستاده بود؛ درست آخر همان آشپزخانه کوچک تاریک روشن.- حالا فقط باید صبر کنی چای دم کنم، اونوقت می بینی امشب واقعاً هیچ ربطی به شبای دیگه نداره ... صبر کن و ببین.دستش را برده بود سمت شیر؛ آرام آرام باز کرد. صدای یک قطره هم، نیامد. تا جایی که می‎شد باز کرد و دوباره بست.- دوباره معلوم نیس دارن چیکار میکنن! باید تا دوازده اینا صبر کنیم ...صدای بشقاب توی سیاهی سینک آرام گم شد.- نگران نباش؛ فکرش رو کردم! حتماً آب داریم...!توی آشپزخانه در آن نور چیزی دیده نمی شد؛ صدای کاویدنِ شاید کابینت زیر سینک به گوش می‎رسید.- یاد گرفتم؛من همیشه برا روز مبادا فکر می کنم... همیشه خدا بیست-سی تا بطری دارم... .به هر حال نیاز میشه دیگه...اینها را گفت و بعد صدای قلوب قلوب- شد... دیدی؟...حالا تا پس فردام قطع کنن، چایی سرجاشه.خانه تاریک و نور کوچک، زردی را از آشپزخانه روی هال می‎انداخت. هال پر از مهمان، منتظر چایی. هر طرف سایه‎ی چیزی روی مبل ها نشسته بود؛ همه را لامپ دعوت کرده بود.تق... تق‎تق ...تق ...تق‎تق‎تق...- فندکِ، بگیر نگیر داره... گلوش گرفته...صداش چه مثل پاشنه‎ی کفش اون خانوم‎اس...بیا اینم از این. چای ده-پونزده دِیقه، نخوردنش به خوردنش می‎ارزه؛ اما بیست دِیقه، دیگه بد نیست. هرچی یه آدابی داره بالاخره!صدای یکی از از سایه‎ها تمام خانه را گرفته بود؛ منتظر ۱۲.- راستی یادت هست که...؟ فردا خیلی کار داری!خانومه گفت، برای پیگیری باید حتماً حضوری بیایید...خوبه یادت افتاد!باید زود بخوابی! فقط یادت نره باید اصل مدارک رو حتما ببری!با دستمال پارچه‌ای بشقاب را تمیز می‎کرد. حالا کم کم صدای توی هال از تنهایی در آمده بود، شعله‎ی وسطِ گازِ توی آشپزخانه کنارش نشسته بود؛ منتظر ۲۰ دقیقه، که تاریک شود._ حالا با دستمال تمیز می‎کنم فردا-پس فردا هرموقع که وصل شد، درست تمیزش می کنم.... چایی که درست درمون دم کشید، فوری یکی می‎خوریم، می‎خوابیم برای فردا.راسی! بذار تا یادم نرفته اصل مدارک رو بذارم تو کیفم!بشقاب را روی کابینت، رو به روی ادویه‎ها گذاشت. آرام پایش را، روی دستبافتی، که جز سیاهی و مقداری خط اسلیمی چیز دیگری وجودش را اثبات نمی کرد، گذاشت؛ بعد از دو-سه قدم، کمد زیر تلفن را باز کرد. کیف کوچک را درآورد؛ روی همان سه صفر باز کرد.- خب این از این!کارت‎ام توی کیف پوله، حالا اگه نگه باید جدید داشته باشی...!درِ کیف را روی سه صفر و صدای در کمد ‌آمد. خب حالا کجا بذارم که یادم نره؟!... رو میز خوبه که صبح چشمم بهش بخوره!توی هال فقط یک نفر حرف می‎زد. سمت آشپزخانه، حالا آب توی کتری جوش آمده بود و گرمی‎اش روی سر و صورت قوری نشسته بود؛ صدای بخار به گوش می‎رسید.- خب امشب چون باید زود بخوابیم، فکر کنم همین نصف پیمونه کافی باشه.پیمانه را وقتی خالی کرد که دسته‎ی قوری را نتوانسته بود بگیرد.- دیدی یه چند وقته چای رنگش یه جوری شده؟ مزه و اینا...فکر کنم به خاطر همین آبه!با اضافه آستین قوری را روی کتری گذاشت. هر موقع این کار را می‌کرد، گوشه‎ی ترقوه، از یقه گِردش بیرون می‌زد.- ولی خوبیش اینه امشب کسی نیست باهاش سر چای گل بحث داشته باشیم!!صدایش توی آشپزخانه بود؛ اما ترقوه‎اش درست مثل زمانی بود که، توی حیاط با بچه‎ها بازی می‎کرد.حاشیه بود همیشه؛ اما، تفاوت دارد! لباس فرم! دو آستین را بین انگشتانش می‎کشید و ترقوه از هر دو طرف یقه بیرون می‎زد. جفت پا، می‎ایستاد کنار دیوار. اگر هوا سرد بود، رو به آفتاب؛ بعد چشم‎هایش را که می‎زد، اخم می‎کرد، لب پایینی را توی دهان می‎کشید و دندان‎ها را طوری که پنهان باشد، محکم رویش می‌گذاشت و آرام بازی بچه ها را می‎دید. باز آستین‎هایش را می‎کشید، می‎ایستاد و می‎دید "تخم مرغ گندیده" روی کدام یک از بچه های حلقه می‎افتد. و آنقدر منتظر می‎ماند تا زودتر بگویند "وقت بازی تمام" !میان بچه‎ها یکی بود تا نوبتش می‎شد، آنقدر محکم دعا می‎کرد که بعدِ بازی، حتی تا توی کلاس هم جای ناخن ها روی خط خط‎های کف دستش می ماند. چهار هلالِ کوچک قرمز! که البته کمی بعدتر رنگ کبودی می‌گرفت. بعد توی راه‎رو، توی پله‎ها باز از خدا می‎خواست تا اگر خانم خواستند گروه‌بندی کنند، با هم توی یک گروه بیفتند. و باز دعا می‎کرد تا او یکی از رنگ‎های مداد یا نمی‎دانم خمیر بازی‎اش را گم کرده باشد و بتواند در جوابِ "خانوم ما فلان رنگمون گمشده...!!" بگوید "از من هست...! بیا با هم...".اینطور حداقل می توانست با او حرف بزند؛ نه شاید از نزدیک نگاهش کند، آن موها را.- رو حسابش اگه درست فکر کنم، فردا روز آب دادن گُلاس.آب که معلوم نیس کی میاد...! اما حالا نمیشه تا اون وقت صبر کنیم.نهایتاً، مجبور میشی آب بخری که خب ضرری هم نکردیم.یک روز هم باران می‎آمد و او مثل تمام ظهرها، اما نه، باران می‎آمد پس مثل بقیه روزها نبود. باران می‎آمد و او جایی زیر نقاب جلوی در ایستاده بود تا ماشین پدرش را ببیند. همیشه دیر می‎آمد! اما آن روز فرق داشت آن روز کسی دنبال آن موها و چشم‎ها نیامده بود. او تنها نبود و حالا دو نفر توی لباس فرم، زیر نقاب در ایستاده بودند. چقدر سخت شده بود کشیدن آستین‎ها!به دیوار پشت تکیه داده بودند و دیگر برایشان مهم نبود کیف یا لباس‎شان، روپوش بارانی، خاکی می‌شود.- بابای تو همیشه دیر میاد؟آستین ها را با تمام توان گرفته بود؛ لبش را، با دندان نگرفته بود اما سرش پایین بود و کفش هایش، یا نمی‎دانم قوزک پایش را کج می کرد، نگاهشان می کرد و حالا دستپاچه شده بود و نمی‎دانست باید جواب بدهد یا نه.سرش را بالا آورد زبانش بند آمد؛ اما زود خودش را جمع کرد:- نه...!!!حالا امروز نمیدونم چی شده... ترسیدی؟گفتم با روزهای دیگر فرق داشت. الان باران می‎آمد و آن موها زیر باران، درست است زیر نقاب در بود اما، طور دیگری شده بود. با همان موهای طلایی، رُک، طوری که برق چشم ها می‎گفتند، گفت:- نه مگه ترس داره؟- نه خب چون بار اولته، گفتم باید برات فرق کنه!... هی... یه چیزی شده...!- چیه...؟؟؟سرش را می‎دزدید و آستین، که حالا آستین آن روپوش بارانی هم اضافه‎اش شده بود، توی دستانش مچاله می‎شد. همان طور سرش پایین بود و به دایره شدن قطره‎ها روی آسفالت نگاه می‎کرد.- هی...! با توام...!باز سرش پایین بود و باز نگاهش جای دیگر.- تو چرا اینجوری‎ای؟خب چی شده...؟- هیچی...! فقط در کیفت بازه!توی آن تاریکی، گُلی به چشم نمی‌خورد اما روزش را خوب به خاطر می‎سپرد تا مثل دفعه‎های قبل گلدان‎های خالی را روی هم، توی حیاط نگذارد.آن روز باران نمی‎آمد که سر کلاس، پشت میز کوچک، قرار بود همه با هم و توی کلاس تغذیه‎ها را بخورند. او همیشه خوراکی‎ها را حتی زمانی که کنار دیوار می‎ایستاد، با آداب می‎خورد. آن روز سرکلاس از توی کیفش هویج درآورد، آرام شروع کرد، از پایین. دندان جلو تازه رفته بود؛ به زحمت می‎افتاد اما خب آداب داشت. آن روز مثل دفعات قبل، مغز وسط هویج را، که خیال می‎کرد شیرین‎ترین قسمت است، به هر زحمتی بود، خوب تراشید؛ مغز را نگه داشت.همیشه توی کنج می‎نشست. سرش را نمی‎دانم اما، کارش به کار خودش بود و فقط گه‎گاهی دعا می‎کرد و از خدا می‎خواست تا "او" تمام شعرها را درست بخواند، یادش نرود. آن روز خانم خوب نگاه کرد و مغز هویج را دید؛ روبه کلاس با لبخند باز گفت:- بچه ها!!! ببینید چطوری خورده...! به نظرتون چیکار کرده...؟!چشم و صورت تمام بچه‌ها پی دندان هایش بود؛ و از آن روز عهد کرد آداب هویج خوردن را عوض کند تا دیگر، با صورت قرمز شده، نگاه او را، و تعجب او را نبیند و مجبور نشود با انگشتان‎اش تند تند بازی کند.- خب اینم از چایی...! فقط باید زود باشی که زودترِ شبای قبل بخوابی!زمانی می‎گفت که زیر صدای جوشیدن را هم تاریک کرده بود! تمام قوری را توی لیوان تکاند.- می‎دونی آدم یه چایی بخوره اما، درست حسابی بخوره...!کاش نجاری بلد بودم...! یا کار یک نجار خوبِ قابل اعتماد می‎شناختم!هرجا پرسیدم، ندارن.میگن دیگه محاله گیرت بیاد! اما به نظرم این میز باب یه صندلی لهستانی براقه...!لیوان را پشت سر هم بالا پایین می‎کرد؛ حول یک محور. سایه، اجازه نمی‌داد قند یا نمی‎دانم آن چه جزئی از آداب بود، مشخص باشد.- حالا اصلاً نمی‎دونم چرا بهش میگن لهستانی؟!واقعاً چیزای قشنگی‌ان اما حالا میگن داشتنش جرمه...!یه بارم یکی از بچه‎ها می‎گفت توی محله‎شون یه پیرمرد یا نمی‎دونم پیرزن هست که پنج تا دست نخورده‎اش رو داره که حتی خودش هم، یه بار روی هیچکدوم ننشسته!می‎گفت نمی‎دونم روزی دو بار با پارچه نمدار تمیز می‎کنه. بعدش پارچه سرش می‎کشه، سفید. می‎گفت اصله!تو این همه مدت، حتی یه تیکه از یکی‎شون هم رنگش نرفته؛ با اینکه اینهمه پارچه نمدار......حرفو کمش کن زود باش!از کنارِ میز طوری که هیچ کدام از انگشتان پایش، پایه‎ی چیزی را نگیرد، با ته مانده‎ی همان چای آداب‎دار، کفپوش آشپزخانه را حس کرد. دست از آرنج خم شد و در آن سیاهی لیوان را خوب تکان داد و صدای ضعیف ریختن چیزی آمد.- مردم چقدر عجیب‎ان... یکی می‎گفت ما فقط هر موقع یه ظرف چرب باشه، با مایع می‎شوریم...!نمیدونم با این وضع آب چطور میتونن؟... اصلاً رنگ می‎گیره...!صدای ته لیوان کنار بشقاب نشست.- خوبه این دفعه، با مترو برم! دقیقا یکی دو تا کوچه بالاتر از ایستگاه مترو میشه.دفعه قبل زانو چپم درد گرفت! اصلا نمی‎تونستم از ماشین پیاده بشم؛ دم بود ماشین‎م جوش بیاره.پدرش صبح‌ها، البته نه تمام روزها، زمان سردی، بیست دقیقه زودتر از رفتن، مشغول ماشین می‎شد. توی حیاط روشن می‌کرد و می‌آمد برای صبحانه تا ماشین گرم شود. اکثر روزها با دفعه اول و دوم روشن نمی‎شد و باید خیلی کارها را امتحان می‎کرد. هر وقت حتی بعد آبجوش هم روشن نمی‎شد، باید می‎رفت دم در برای یک ماشین زرد یا سفیدِ خط دار.یک روز هم پدرش گفته بود برای بار سوم، کلید را او بیخِ گلوی فرمان بچرخاند. اولش ترسید و پیش خودش گفت حرکت پاها، توی دمپایی‎های زرد پلاستیکی، حتما از سرماست؛ اما صدای روشن شدن را که شنید خودش را سفت چسبید. برگشتند تو و سر صبحانه توی دلش منتظر بود تا از پشت سبیل و لقمه نان، پدرش بگوید که امروز او روشن کرده!توی راه البته متوجه شد که صدای ماشین با روزهای قبل تفاوتی نکرده و دستش جان‎بخش نبوده. با این حال تمام آن روز کنار دیوار از خدا می‎خواست تا بتواند با او سرِ مدادی، خمیری، چیزی، حرف بزند و بگوید که ماشین را خودش روشن کرده.- اِ.. هِه هِه هِه.... چی؟نمی‎دانم دقیق اما، بعد از نیمه شب بود. صدای فریاد و بیراه گفتن کسی از دیوار رد شده بود، از حیاط و پنجره گذشته بود و میانه‎ی تخت به چشم‌های بسته‎اش رسیده بود؛ بی آن که از قبل خبر بدهد. صدای شکستنِ چیزی از پشت آن همه در و دیوار آمد.بی آنکه بداند از چه بوده، بی آنکه لحظه‎ای نگاه کند، دمپایی‎های پشت در را، جفت نکرده، به پا گرفت و فقط دوید. در را که باز کرد، دود، قسمتی از خیابانِ زیر چراغ را گرفته بود. یک ماشین که تنها دو نورِ سرخ وجودش را اثبات می‎کرد، میانه جدول را گرفته بود. کنار دو نور سرخ، یک جفت سفید روشن شد. عقب آمد در همان حالت، که چیزی آویزان‎اش بود راهش را گرفت.دود زود بالا رفت و خیابان خالیِ خالی شد. پیش خودش فکر می‎کرد کابوس خوبی برای آن شب نیست؛ اما صبر کرد. باد کوچکی به پیشانی خورد و این برای اطمینان آنکه خواب نیست، کافی بود.میانه‎ی در ایستاده بود و نمی‎دانست چه خبر شده؛ سکوت به گونه‌ای خیابان را گرفت که انگار اصلاً خبری هم نبوده. اما شکسته‎های شیشه و سیمانِ میانه‎ی خیابان هم دلیل‎های خوبی برای خواب نبودن شدند.شیشه ریخته بود. در را رها، بی آنکه چراغی روشن کند، سمت انباریِ کنار رفت. چشمانش نمی‎دید؛ اما خاطرش، حتی پس از خواب‎پریدگی، خوب به یاد داشت. صدای چیزی آمد و جاروی دسته بلند را کشید. به در رسید؛ ایستاد، خم شد و چفت پایین را به سمت کوچه کشید که باد اگر بزرگ شد، کوچه‎نشین‎اش نکند.آسفالت‎های خیابان را، با این خیال که ماشین‎های تا صبح به خرج نیافتند، جارو می‎کشید. ماشینی از دور آمد و زود رفت. میانه‎ی رفتن؛ و شاید چون دید لباسش نارنجی نیست، دهانش را بیرون کشید و داد زد تا صدایش حتماً برسد: یه تی‌ام بکش خوشگله!!!نمی‎دانست ناراحت شده، عصبانی، یا اصلاً برایش فرقی نداشته. زودتر آن مخلوط جامد در جامد را کنار خیابان کشید تا از پنجره ماشینی که زردی چراغش می‎آمد، چیز دیگر نشنود. برایش مهم نبود جارو را کجا می‎گذارد؛ در تاریکی طوری رهایش کرد که صدای دسته‎اش میانه‎ی تاریکی بر سر چیزی خورد.زیر پتو رفته بود که به فکرش مرتب می‎آمد؛ راستی چه می‎شود که کسی این طور می‎شود...؟ اینها به چیزی فکر می‎کنند؟- بیا حالا یه امشبی نیت کردیم زود بخوابیم...!پشتش را رو به اتاق کرد.راستی هر شب پدرش اصرار داشت، تا شب است، برنامه‎اش را مرتب کند. حتی از همان پیش دبستان، که قرار نبود جز تغذیه و یک کتاب، برای رنگ کردن یا وصل کردن، چیز دیگری ببرد؛ و چون جای کیفش بیرونِ اتاق بود و چون بیرون اتاق، شب، تاریک بود، از همان پیش دبستان نمی‌خواست برنامه‌اش را شب توی کیف بگذارد. و هر شب مادرش هم پشت پدرش را می‎گرفت : "مامان..! خب چرا حالا درِ کیفتو با خیال راحت نمی‎بندی؟"، بهانه ای باقی نمی‎ماند.زود می‎رفت. هر بار، طوری وانمود می‌کرد که یادش می‌رود؛ اما، درِ اتاق را باز می‎گذاشت تا نور و صدا داشته باشد. تند تند توی کیف می‎گذاشت و خیلی تندتر درش را می‌بست؛ تا بیشتر توی تاریکی نباشد.اما اگر کنار دیوار، زمانی که آستین‎هایش را میان انگشت می‎کشید، نه لزوما او با آن موهای زیبا، با آن صورت گرد، نه، اگر هر کسی از او می‎پرسید که چرا برنامه را شب توی کیف نمی‌گذارد، برایش می‎گفت که می‎شود قبل از آنکه لباس فرمِ سرمه‎ای‎اش را بپوشد، درست در همان ۲۰ دقیقه‌ای که پدر مشغول ماشین بود، همین دو سه قلم را توی کیفش بگذارد. می‌توانست بگوید که روز شده و دیگر تاریک نیست. می‌توانست بگوید اگر کسی هم‎حرفش می‎شد و اگر باز حین گفتن آستین‌ها حواسش را پرت نمی‌کردند.تمام این‌ها را کنار دیوارِ با روپوش گرانیت خاکستری، در فرم سرمه‌ای پسر بچه‎ای دید که از کنار پای مادرش تکان نمی‎خورد.صدای صحبت کردن کسی از خط برگشت می‎آمد؛ مردی بود که دستش خم شده بود و چیزی را به گوشش نگه داشته بود و اصرار داشت که آن موقع خیلی "دیر" است و تاکید می‌کرد که اگر برای آن وقت نمی‎شود، "کلا" انجام نشود.- آقا ببخشید... ساعت چنده؟سر را برگرداند. مردی که پا به پیری گذاشته بود، از پشت فِرمِ قدیمی‎اش منتظر عدد بود.سریع دست چپش را بیرون کشید عقربه را پیدا کرد.- هفت و ۲۳ دقیقه‌اس.خیالش راحت شد که جواب را به گوشش رسانده. اندازه چند میلی‎متر رو به پیر مرد، لب‎هایش را بسته، اما از دو طرف کشید. هنوز داشت نگه‎شان می‎داشت که دوباره از دهان روبرو سوال درآمد.- ببخشید دوباره... جسارتاً چندمه؟دستپاچه شد! یک مرتبه سر انگشتان سرد، دوباره دست را بیرون کشید و نگاه کرد. دنبال عدد گشت اما بد آورده بود؛ ساعتِ امروزش، بدون تاریخ بود. کامل یادش رفته بود؛ حتی نمی‎دانست دیروز یا پریروز چندم بوده که از روی آن جواب بدهد.مرد از پشت فِرم منتظر عدد بود.- باید ببخشید؛ روزا از دستم در رفته... نمیدونم؛اِمم... الان بهتون میگم.چشمهای مرد انگار منتظر همین بود؛ برق زد. از میان دو خطی که از کنار دماغ تا پایین، به چانه‎اش، کشیده شده بود گفت:- نمی خواد خودتون رو تو زحمت بندازین! الان از روی تابلو می‎بینم.پلک هایش بازتر شد. با همان چشم‎ها تابلو روانِ قرمزِ میانه‎ی ایستگاه را نشان داد.آرام صدای کفیِ کفش های مرد آمد. تازه نگاه کرد و دید قدش زیاد هم بلند نیست؛ وسط سرش براقِ براق است و کناره ها، یکی در میان است؛ سفیدِ بلند، از پشت سر می‎دید. تازه یادش افتاد که چشم‎هایش قهوه‎ای روشن بود اما نه زاغ.مرد برگشت . "شونزدهمه... اگه کس دیگه‎ای ازتون پرسید!" را تحویل داد و مقابلش ایستاد.- من زیاد با روزای ماه کاری ندارم؛ رو روزای هفته کارِ زندگی رو می‎چینم.- ما که پیریم باید اینطوری باشیم نه شماها...!ما رو یهو یه چیز تکون میده مثلاً هوا رو می‎بینیم، یهو می‎گیم کی پاییز شد...؟این را که شنید تازه یادش افتاد صبح وقتی از در، توی حیاط آمد؛ وقتی کیف را روی دوشش انداخته بود؛ گیج شده بود و نمی‌دانست هوا هوای بهار است یا پاییز و تا در، به این فکر بود که چه شده که اینطور شده! یادش آمد در را که باز کرد، دید مردی با لباس نارنجی، دُم جارو را به جدول گذاشته بود و از شاخه‎هایی که دستش می‎رسید برگ زرد می‎چید.- راست میگید اما چی بگم...؟!می‎دانست حتماً گونه‎هایش خجالت زده. کتاب توی دست راستش بود و انگشت، میانه صفحه تا یادش نرود.- البته من مزاح می‎کنم...شما مشالا جوونید... بهتون میخوره جوون اهل فهم و کمالی‎ام باشید!- نه خوب راست میگید... باید به زندگیم سر و سامون بدم!نمی‎دونم تا حالا تجربه کردین یا نه اما، فکر یه چیزی از اونجایی که یادم میاد، عجیب آزارم میده؛ عجیب دنبالش هستم و عجیب ندیدم کسی بهش رسیده باشه یا بتونه تعریفش کنه؛ یه جمله، فقط یه جمله ازش بگه برام!هنوز "میم" از دهانش بیرون نیامده بود که باد خنک از آخر سیاهی بیرون آمد و صدایش بعد از چند ثانیه و دو نور سفید."خب من با اجازه‎تون باید برم؛ ممنونم که بهم گفتین امروز چندمه و چقدر چندم بودن میتونه مهم باشه" را رو به آن گوش‎های بزرگ که هنوز رشد می‎کردند گفت.- اتفاقا منم باید با همین قطار برم.از خط زرد لبه سکو عبور نکرده بودند که در باز شد. جلوتر بود؛ رو به مرد اشاره کرد :"پس بفرمایین."کتاب را آرام توی کیف و دست را روی بند آن گذاشت. نور سفید همه جا بود. صندلی خالی را به مرد نشان داد"بفرمایید قربان...""خودت بشین... خودت پیرمردی..." با یک خنده ی مظلوم میگفت؛ ساده.لبخندی تحویل داد؛ " نه ممنون...! من همیشه وایمیسم."- خب میذارم به حساب راست گفتنت و میشینم.نشست و در همین حین زمانی که دو طرف کت خاکستری چهارخانه‎اش را به سمت خودش می‎کشید، از جیب، کارت "تک سفر"ی را درآورد.- من تا حالا کارت نگرفتم...!اینا دزدن همشون!همیشه دوتا اینطوری می‎گیرم؛ یکی برای رفتن اون یکی رو هم برا برگشت.جون که هیچی، نمیشه کاریش کرد؛ اما آدم هرچی پیش اینا کمتر پول داشته باشه خیالش راحت تره."تک سفر" پیرمرد را شنید و به اطراف سری چرخاند. آن فرم پیش دبستانی و مادرش؛ و دقیقاً نشمرد چند نفر گوش های‎شان را سیم‎پیچ کرده بودند.- خب حالا کدوم ایستگاه پیاده میشی پیرمردِ مو سیاه؟مرد با گردن کج پرسید. نگاه‎اش را سریع به او رساند.حالا به چراغ بالای در نگاه کرد: آزادی...- به به...! به به...!چه کلمه‎ای...!! هی هی...سرش به سمت زمین و تکان می داد.نمی دانست باید چه جوابی بدهد؛ دوست داشت زودتر این مکالمه هم به پایانِ تاریخ‎اش برسد و بتواند با خیال راحتِ اینکه هیچکس سراغش نمی‎آید، شماره‎ی صفحه را به خاطر بیاورد و دوباره برود از سر خط.سرش را تکان نداد اما نگاهش را پایین انداخت حالا هرچه مرد می‎گفت، هنوز نگاهش همانجا بود و فقط به نشانه تایید سرش را کمی پایین-بالا می‎کرد."ایستگاه بعدی، سی و سه پل. درهای سمت راست باز می شود."همین برای کشیدن نگاه، سمت چراغ بالای در، کافی بود. پیرمرد دستش را به میله کنار پایش گرفت.- خب من دیگه باید پیاده شم ولی تو...جوون آزادی پی تو و امثال توئه! اما می‎دونی نه فقط تو، هیچکدوم به آزادی نمی رس...آخر حرفش معلوم نشد که جمع بست یا با چشم‎های او بود.- آزادی یه درخته... هیچ وقتم سیر...دستش را بر میله‎ی کنار در گرفته بود و منتظر ایستاد تا مراقب فاصله بین قطار و لبه‎ی سکوت شود."آزادی یه درخته" تمام کاسه‎ی سر را گرفت.- درسته... همینه...چرا به ذهن خودم توی این همه وقت نرسیده بود؟نگاهش روی زمین. آن مکالمه بی‎تاریخ بود. چند جمله به گوشش خورد؛ بی آنکه بخواهد قطار ایستاد؛ در باز شد. نگاه می‎کرد اما آنقدر برایش مهم نبود که بشمارد. چندتایی رفتند و چندتایی آمدند؛ درست مثل همه چیز؛ به راه افتاد."آزادی" از پشت اسپیکر گفته شد و او تمام حواسش را به آن داد. نگاهش را سمت چراغ برد."ایستگاه بعدی آزادی" داشت میان گوش می‌پیچید اما چراغ چیز دیگری را نشان می‌داد؛ حداقل سه بار دیگر باید قطار می‎ایستاد و باز راه می‎افتاد تا آزادی.حتما یکی خراب است و اگر خراب باشد، دیر می‌رسد و بدقولِ قرار می‎شود. در این میانه‎ی حیرت، دوباره صدا آمد؛ این بار اما مرد بود."مسافرین محترم سیستم صوتی اعلام ایستگاه، با نقص فنی روبرو شده لطفاً برای اطلاع از ایستگاه به..." ادامه‎اش را گوش نکرد و مطمئن شد که هنوز آنقدر هم پیر نشده.حالا با خیال راحت نگاه کرد؛ خبری از پیش دبستان نبود. دقیق خاطرش نبود اما انگار سمت چپ کمی آن طرف‎تر ایستاده بودند. اما یک چیز دوباره "درخت" را فرو کرد توی سرش. توی دلش می‎خواست، کاش ندیده بود. یک پسر جوان، چند برگ نارنجی و زرد چنار را توی دست گرفته بود. برگ‎های بزرگی بود از توی خیابان آنها را شناخته بود؛ زیبا. دوباره یادآور شد که پاییز است. تمام نگاهش را دوخت به آن برگ‎ها؛ بزرگ بودند. آن پسر طوری نگاهشان می‌کرد...- چه امروز برگ زردا مهم شدن...!نمی دانست توی فکر پسر چه می‎گذشت اما حتم داشت "آزادی" درخت است. ابتدای خیال بود؛ "ایستگاه بعدی آزادی... درب‌های..." دوباره نگاهش را به سمت در برد اما یادش افتاد.داشت می‎چید کنار هم؛ راست می‎گفت. درخت زیبایی‎ست، بلند، میان حیاط خانه ایستاده و از بیرون شاخه‎ای از زیبایی و هیبت‎اش دل هر کسی را می تواند ببرد؛ عقل که هیچ. پیرها مراقب‎اند تا گذر جوان‌هاشان، به آن گذر نیافتد. صاحب خانه، پیر است یا جوان، زن است یا مرد را نمی‎دانم؛ برای هر کسی شکلی‎ست. مشخص نیست روزی چند بار از خانه بیرون می‎آید و باز مشخص نیست هر بار زیر گوش چند جوان می‎نشیند و از زیبایی آن درخت می‎گویند. و باز معلوم نیست که برای چندتاشان می‎گوید که آن درخت، با آن بزرگی، با آن زیبایی، با آن سایه نمی دانم چطور، را تا به حال آب نداده.و باز معلوم نیست که لبخند می‌زند و می‌گوید یا مستقیم، تنها به سرهاشان نگاه می‎کند. اما می‎توان حتم داشت که زیر گوش‎ها، به آن چشم‎های خمارِ آن همه زیبایی می‎گوید:"می‎خوای ببینیش؟"و بعد در جواب چشم‎ها با چروک، دست‎هاشان را می‌گیرد و داخل می‎شوند.خانه هر بار تمیز است. با چشم‎اش نوشته بالای هشتی را نشان می دهد که یک رنگ طلایی به‎خصوص دارد. تمام جوان ها می‎خوانند یا نمی‎خوانند و تمام زبان‎شان می‎شود "قبول".چشم‎هاشان بسته شود؛ که یکباره ببینند. که در گودالِ پای ریشه بخوابند تا زمانی که وقتش رسید، چشم‎پوش را باز کنند و از ریشه ببینند به بالا! و آستین‎هایشان توی دست، کف گودال دراز می‎شوند و از خدا می‎خواهند طاقت بیاورند این دیدار را. و در زمانی که ترقوه‎هاشان پیدا می‎شود، آن پیرمرد یا نمیدانم پیرزن، رویشان خاک می‎ریزد و آنها در بالای حسرت، می‌روند.و باز از خانه بیرون می‎آید و زیر گوش جوان دیگری از سایه آن درخت می‎گوید و می‎گوید که این درخت را هیچ موقع آب نداده." ایستگاه بعدی..."به خودش می‌آید آستین‌ها نه!... با انگشتانش تند تند بازی می‎کند.(پاییز نود و نه.)