#ازمدرسه...

همین الان با #ازمدرسه رو به رو شدم و تصمیم گرفتم به عنوان کسی که سال 98 اولین کنکورش رو میده دربارش بنویسم. البته چیزایی که من مینویسم بیشتر خاطرست و در قالب خاطره میخوام انتقاد کنم.راستش من دبستان رو تو دِهمون گذروندم که قبلا تو از قبرستان تا دبستان دربارش نوشتم که اگه خواستید میتونید برید و بخونید. البته یه سری چیزارو اون جا ننوشتم که این جا اضافه می کنم.تو دبستان من چندان مشکل یا مسئله ای که زجرم بده رو به خاطر ندارم. چون درس خون و بین رتبه های اول تا سوم بودم. اما یه چیز جالب که یادمه اینه که تو هر درس کتابِ بخوانیم چندتا کلمه بود که ستاره داشتن. از اون جایی که تو کتابِ بنویسیم بعد از هر درس یه صفحه خالی بود، به ما می گفتن برید و اون کلماتی که تو اون جا ستاره داره رو این جا بنویسید و باهاشون جمله بسازید. یادمه اولین بار که این کارو کردم و رفتم به معلممون نشون دادم، زیرش امضا زد و نوشت: سعی کن خودت بنویسی! هرچی بش گفتم خودم نوشتم قبول نکرد. نمیدونستم خوش حال باشم که اونقدر خوب نوشتم که دبیر باورش نمیشه کار خودمه، یا ناراحت باشم که بهم اعتماد نداره! در هر صورت من اون صفحه رو برای خانواده هم خوندم و یادمه همون لحظه خواهر بزرگ ترم گفت: منم باورم نمیشه خودت نوشته باشی! حالا خنده از سر شوق منو تصور کنید :)تا وقتی دبستان بودم همیشه یه جوری با من رفتار می شد انگار از بقیه بچه ها پایین ترم. منظورم از نظر درسی نیست. از همون روزا روم لقب گذاشته بودن و به خاطر قد بلند بودن هم مورد تمسخر خیلیا قرار گرفتم. اینا و چندتا چیز دیگه باعث شده بودن که من اعتماد به نفس پایینی داشته باشم و برای همین تصمیم گرفتم راهنمایی که البته تو دوره ما اسمش به دبیرستان دوره اول تغییر کرد رو برم یه جای دیگه بگذرونم. نمیدونم چرا اما یادمه فکر می کردم اگه از روستا دور بشم و کمتر تو چشم باشم بیشتر تحویلم می گیرن و اعتماد به نفسم میره بالاتر و برای همین رفتم مدرسه نمونه ای که تو مرکز شهرستان بود.یادمه من و سه تا دیگه از دوستام برای ورودی امتحان دادیم که هممون قبول شدیم اما فقط من و یکی از اونا رفتیم به اون مدرسه و بقیه نیومدن. شاید به خاطر این که مدرسه خوابگاه نداشت. یعنی خوابگاه داشت اما دانش آموزای یه مدرسه دیگه میومدن تو خوابگاهش میموندن!من کمی با بقیه بچه ها فرق داشتم. یعنی شنیدین میگن قد بلندا اعتماد به نفسشون بالاتره؟ من اعتماد به نفس پایینی داشتم اما از بس مسخرم کرده بودن دیگه برام عادی شده بود. دیگه برام مهم نبود که مسخرم کنن و البته الان هم همین طوره. شاید بشه گفت کلا اونایی که از نظر فیزیک بدنی با بقیه فرق دارن، از بس مورد تمسخر دیگران قرار میگیرن اعتماد به نفسشون میره بالاتر! این چیزیه که بهش ایمان دارم. یادمه روز اول مدرسه یه دبیر پرورشی اومد و درباره یه چیزای بی موردی حرف می زد. مثلا می گفت نباید سوسیس و کالباس بخوریم چون نمیدونیم از کجا میاد! راستش همه میدونن که اینا مضرن ولی آیا واقعا دلیلش اینه که ما نمیدونیم از کجا میاد؟! فکرشو بکن منی که الان خودمم گیج شدم که اعتماد به نفس بالایی داشتم یا پایین، دستمو بلند کردم و بعد از این که اجازه داد حرف بزنم گفتم: خب ما برنج و گوجه فرنگی و هزارتا چیز دیگه هم نمیدونیم از کجا میاد! رفت سراغ یه قضیه دیگه و گفت: تو غذا خوردن نباید از دست چپ استفاده کنیم! دست چپ فقط مخصوص اون جاست!!!! و البته که منظورش چنگال بود! می گفت: دیدین پشت این چنگالا نوشته مید این چاینا، اما خود چینیا برای غذا خوردن از دوتا چوب استفاده می کنن! یعنی منطقو حال می کنید :) همون طور که حدس می زنید من دوباره باهاش بحث کردم. آخر سر گفت این چیزا اصلا زمان پیامبر نبوده! گفتم خب زمان پیامبر که ماشین و موتور هم نبوده ولی دلیل نمیشه ما استفاده نکنیم. البته روم نشد بگم پس چرا الان با شتر نمیای مدرسه؟! :)یه چیزی که تو دبیرستان دوره اول رو مخم بود، طرز حرف زدن و رفتار کردن معاون آموزشی مدرسه بود. وقتی قرار بود جلسه اولیا و مربیان برگزار کنن میومد تو کلاس و اعلام می کرد. خب هدفشون این بود که از اولیا پول بگیرن واسه مدرسه نمونه «دولتی»!! از اون جایی که 90 درصد تو این منطقه خانوما خانه دارن و آقایون میرن سرکار، یه راست می گفت به باباهاتون بگین بیان فلان تاریخ و فلان ساعت این جا باشن. یکی از بچه ها گفت من بابام نمیتونه بیاد یا شایدم گفت اینورا نیست که بیاد. به هر حال جواب معاون ما مهم بود که گفت: یعنی باباهاتون انقدر واستون ارزش قائل نیستن که تو یه جلسه مدرسه بچشون حاضر بشن! من دوباره کاوه دادخواه وار بلند شدم و گفتم شما یه جوری حرف میزنین که آدم از خانواده خودشم متنفر میشه... بابای من اگه واسم ارزش قائل نبود که مینشست تو خونه و دست به سیاه و سفید نمی زد نه این که بره فلان جزیره و تو گرمای اون جا کار کنه!یه بار دیگه هم بعدها که گذاشتن ما از خوابگاه استفاده کنیم تو خوابگاه نوبت من بود که سلف سرویس رو تمیز کنم. البته تنها نبودم. وقتی کارمون تموم شد سرپرست خوابگاه به من گفت که کیسه زباله رو هم ببر بیرون و یکی جدید بنداز. گفتم هنوز نصفشم پر نشده، حیفه. منظورم این بود که تو مصرف کیسه زباله اسراف میشه. یه دو سه بار گفت و منم گفتم که هنوزم نصفشم پر نیست بذارید پرتر بشه. خلاصه این که تو دفترش گزارش مارو داد به دفتر و همین معاون منو احضار کرد و گفت چرا حرف سرپرست رو گوش نکردی؟! همون جوابی که داده بودم رو دوباره تکرار کردم. گفت تو کی هستی که تعیین تکلیف کنی؟! گفتم تعیین تکلیف نکردم. نظر دادم! گفت چه فرقی میکنه؟ برداشت من اینه که تعیین تکلیف کردی. گفتم من چنین منظوری نداشتم و من مسئول حرف خودمم نه برداشت شما!! (قبول کنید که سنگین بود) در ادامه هم یه تذکر داد و تمام.تو این مقطع، یکی از کارایی که مدرسه انجام می داد این بود که هر ماه، از دبیرا می پرسید که بهترین دانش آموز این ماه کلاس کیه و اون کلاس می شد به اسم اون شخص. توی کلاس ما یه نفر دیگه هم بود که فامیلیش مثه من بود. باباش تو اداره آموزش و پرورش شهرستان پست بالایی داشت. یه بار اسم کلاس شد به نام من. به خودم گفتن برو و اسم نفرات رو بزن بالای در کلاسا. منم همین کارو کردم اما دیدم اونی هم کلاسی ما داره حسودیش میشه. به شوخی بش گفتم چرا حسودی میکنی؟ به بابات بگو یه زنگ بزنه مدرسه همه چی ردیفه دیگه. عصر همون روز معاون اومد تو مدرسه و ما هم تو خوابگاه بودیم. منو صدا کرد و گفت که اشتباه کردیم و وقتی از دبیرا پرسیدم کیو انتخاب می کنید فقط فامیلیشو گفتن و منم فکر کردم تویی و الان فهمیدم که اون یکیه. الان برو اسم خودتو با اسم این جا به جا کن. منم رفتم "اسم خودمو اوردم پایین و پاره کردم انداختم تو سطل زباله". یعنی قشنگ کاری که گفته بودم رو انجام داده بود! چند روز بعد از این قضیه دفترکلاسی افتاد دستم و رفتم نمرات رو نگاه کردم. نمرات من یا از نمرات اون بالاتر بود یا باهاش مساوی بود! حالا دیگه شمام مطمئن شدین که چه اتفاقی افتاده :)اومدیم دبیرستان (دوره دوم) دیدیم این جا خیلی اوضاع بدتره. دبیر میومد سرکلاس و خیلی راحت به بچه ها می گفت: فلانی و فلانی شما فکر می کنید که حالیتونه اما هیچی حالیتون نیست! دوبار من مخاطب این حرفش قرار گرفتم. دفعه دوم بش گفتم شما از کجا میدونید من چی فکر می کنم؟ گفت من میدونم حالا یا اینی که نوشتم رو حل کن یا از کلاس برو بیرون!این دبیری که دربارش حرف زدم، سیستمش این جوریه. البته بعدها اینو فهمیدم. یعنی از مهندسی معکوس استفاده می کرد و دانش آموزایی که درسشون بهتر بود رو بیشتر گیر می داد. تا مغرور نشن و درس بخونن. یا مثلا با این که نمره کامل میگرفتن اما یه چیز الکی ازشون کم میکرد تا طرف ببینه که بیست نشده و بره درس بخونه.سر هر کلاسی یه تقویم میزدن تا دبیرا بدونن که یه دبیر قبل ایشون تو یه روز امتحان گذاشته و بقیه اون جا امتحان نذارن. یه بار تو یه روز دوتا امتحان گذاشته بودن. دبیر سوم که می خواست بذاره گفتم شما دیگه بنداز یه روز دیگه. خیلی راحت گفت اگه ناراضی هستی مدرستو عوض کن! به همین سادگی...یکی از دبیرای راهنمایی (همون دبیرستان دوره اول) رو بعد چند سال که رفته بودم دبیرستان دیدم. گفت چه رشته ای رفتی؟ گفتم ریاضی. گفت تو تا وقتی پیش من بودی یه فرمول سه مجهوله که دوتاش رو صورت مسئله میداد نمیتونستی حل کنی حالا واسه من رفتی ریاضی؟! به نظر شما این دبیر نمیتونست به من روحیه بده به جای این که بگیره؟!