توروخدا فقط چند ثانیه دیگه بم فرصت بدین...

هرلحظه که میگذره، قلبم تندتر میزنه.مطمئن نیستم؛هرچقدر بیشتر فکر می کنم بیشتر سردرگم میشم؛ بیشتر مردد و دودل میشم؛دوراهیِ سختیه؛زنگ رو بزنم یا نه؟نکنه در رو باز نکنه؟نکنه بی محلی کنه؟زشت نیست دست خالی اومدم؟نه میتونم از این ماجرا دل بِکَنم نه میتونم با اطمینان برم جلو؛نه دوست دارم از دست بدم؛نه روم میشه برم جلو؛دلو میزنم به دریا؛زنگ رو میزنم؛ ضربان قلبم بیشتر میشه؛استرس دارم؛دیگه نمیشه کاریش کرد؛منتظر می مونم...صدای قدم هاشو می شنوم؛ داره میاد سمتم؛دیگه استرس برام معنایی نداره؛ به معنای واقعی می ترسم.از چی؟از تمام اون اگه ها ...سرم پایینه؛ صدای قلبم رو به وضوح می شنوم.نکنه ... ؟در باز میشه.هیچی نمیگه؛هیچی نمیگم ...سکوتِ سنگینی حاکمه.همونطور که سرم پایینه؛ سلام میکنم.+سلام؛ خوش اومدین؛ منتظرتون هستن؛ بفرمایید داخل ..با خودم میگم شاید در جریان نیست که اینقدر گرم برخورد میکنه؛ شاید به روی خودش نمیاره؛شاید ...ذهنم پر میشه از شاید ها؛ از احتمالات...+ تشریف نمیارید داخل؟با خودم میگم زشت نیست با این لباسا اومدم ؟دست و صورتمم که نشستم؛ پیرهنم که عوض نکردم؛ کفش هامم که پاره اس؛ ...ولی خب دیگه وقت اینکارا نیست؛دوباره هجوم اگر ها به ذهنم شروع میشه.نکنه تحویل نگیره؟با خودم میگم وقتی همه نشستن سر سفره، میرم دست و صورتمو میشورم؛لااقل یه کم ظاهرم بهتر بشه.+آقا پارسا؛ منتظرتون هستن ...نگاهم را از سرامیک های طرحِ سنگ کف حیاط بر نمی دارم؛آرام آرام قدم بر می دارم؛ بویِ تازگی به مشامم می رسد، بوی سرسبزی و نشاط حس میکنم؛صدایِ نفس کشیدنِ برگ های درخت های حیاط را حس میکنم؛نَفَسِ عمیق می کشم؛ هوا را می بلعم؛ناخودآگاه سرم را بالا می آورم؛ چشمانم بسته است؛دوباره هوا را می بلعم؛دستانم را باز می کنم؛ چشمانم را آرام آرام باز می کنم؛به آسمان نگاه می کنم؛می ایستم؛نگاهم به آسمان است؛ چه آسمانِ زیبایی!فرق دارد با آسمانِ بیرون!غرقِ در زندگی شدم؛ کوتاه بود ولی لذت بخش!+آقا پارسا؛ از این طرف.با خودم میگم ای کاش آماده می شدم؛ صد حیف!لحظه ای نگاهم به ساختمان می افتد.سنگ های سفید رنگ؛نمایِ تمام سنگی؛دو ستونِ کِرِمی رنگ در دو طرف درب ورودی؛سردرِ سنگی؛دو طرفِ ستون های بلندِ از بالا به پایین کشیده شده؛ دو مشعلِ بزرگ می بینم...درب ورودی باز است؛دوباره صدای پمپاژِ خون در قفسه ی سینه ام را کاملا حس میکنم.+بفرمایید .ترس و اضطراب وجودم رو احاطه کرده؛جوری راه میرم که صدای پاهام مشخص نباشه.کفش هام رو درمیارم؛چشمم به کفش ها می افته؛از کفش های کودکانه گرفته تا کفش های چرمِ طبیعیِ به رنگ قهوه ای سوخته را میبینم.صدای جمعیتِ بزرگی به گوشم میخوره.دانه های عرقی که از بالای سرم به پیشانی ام می چکد و سپس در بافتِ ابروهایم محو می شود را حس میکنم.عرقِ شرم ...دنبال جایی میرم که خلوت باشه.یه جایی در تهِ سفره که پیدا نباشم.سریع گام بر می دارم؛به دوطرف نگاه نمی کنم که مبادا چشمانم در چشمان کسی گره نخوره!سفره ی بزرگیه؛ تندتر قدم بر می دارم؛تمام نمی شود ...هرچقدر به انتهای سفره نزدیکتر میشم تراکمِ جمعیت بیشتر میشه.همه جور آدمی می بینم؛بعضی ها چقدر زیبا و آراسته و بعضی ها چقدر نامرتب...یه جا پیدا می کنم؛سریع میشینم؛به اطراف نگاه نمی کنم.الان به این فکر می کنم که چطوری و کجا می تونم دست و صورتم رو بشورم؛گل و لایِ چسبیده به تار و پودِ شلوارم رو پاک کنم؛ آلودگی های چسبیده به زیرِ دکمه ی دومِ پیراهنم را پاک کنم.باید سریع برم و بیام؛دارن شام را توزیع می کنن؛-ببخشید کجا می تونم دست و صورتم را بشورم؟با تعجب نگاهم می کند. +الان؟نمیدونم چی بگم.-اوممممم؛ زود برمی گردم.انگشتِ اشاره اش را دنبال می کنم.سعی میکنم سریع راه برم.آدم ها دارن با هم خوش و بش می کنن؛ میگن و میخندن؛قدم هارو یکی دو تا می کنم؛واردِ راهرو میشم.راهروی پوشیده شده با فرشِ دستباف با طرح گل های سفید و قرمز؛بالاخره پیدا می کنم.شیرِ آب رو باز می کنم؛در آینه نگاهی به خودم می اندازم؛سریع نگاهم را می دزدم؛دو دستم را زیر آب می گیرم؛صبر می کنم تا آب جمع بشه؛به صورتم می پاشم؛دوباره در آینه نگاه می کنم؛هیچ تغییری نکرد.بیشتر مضطرب میشم؛دوباره دستانم را زیر آب می گیرم ...چند بار تکرار می کنم؛تغییری احساس نمی کنم.بیخیالِ صورت میشم؛دستانم را خیس می کنم؛دوطرفِ دومین دکمه ی پیراهن رو خم میکنم؛دست های خیسم رو می کِشم؛دوباره دستانم را خیس می کنم؛به پیراهن می کِشم.فایده ای ندارد.لحظه ای صبر می کنم؛دستانم را به دوطرف می گیرم و سرم را آویزان میکنم.دوباره تلاش می‌کنم؛بی فایده است...نگاهی به ساعت می اندازم؛خیلی دیر شد.بیخیال میشم.به سمت راهرو می دوم؛با تمامِ توان روی پنجه های پا می دوم؛به ابتدای سالن می رسم؛شوکه می شوم.به دیوار تکیه می‌دهم؛ سرم رو به بالاست؛اشک از چشمانم جاری می شود.-آقا؛ آقا؛ آقا ...-توروخدا جمع نکنید.-من هنوز چیزی نخوردم.کسی توجه نمیکنه؛-آقا با شمام؛ من تازه اومدم، فقط چند ثانیه دیگه فرصت بده...بدونِ توجه سفره رو جمع میکنن.باورم نمیشه؛تمامِ مدتِ مهمونی رو مشغول شستن و تمیز کردن خودم بودم؛مهمانی به این بزرگی و عظمت را از دست دادم...امروز ۳۰ ام ماه شعبانِ ماه ۱۴۴۳ هجری قمری و فردا اولین روزِ ماه مبارک رمضان است.امیدوارم بتونم از این سفره ی پهن شده ی بی حد و اندازه، اندک طعامی بردارم و روزِ آخر شرمنده ی خودم و دلم نشم ...● تمام نظراتتون رو می خونم...