نویسندگی چگونه است !؟ ( گــــزارش چــهاردهم )

گاهی می‌شود نویسنده‌ها‌ را به عنوان مشاور و هم‌سخن‌ انتخاب کرد، چونکه جدا از سواد نوشتن، از سواد خواندن کتاب‌های زیادی برخوردارند.زیرا‌ که بانک اطلاعاتی یک نویسنده در جهان همانند و همتا ندارد. چون همیشه، مثل حیوانی در کمین واژه‌های ساده و شیرین است که در لای به لای ورقه‌های سفید کتاب‌ها، پرسه می‌زند.یک نویسنده متعهد، هرگز برای نوشتن‌‌ هراسان نیست، حتی ترس از واژه‌‌ها و چیدن‌شان را ندارد. از همه‌ مهم‌تر، هیچوقت گذرا و سر به هوا، از تک‌تک عناصرِ پیرامون و محیط اطرافش به سادگی نمی‌گذرد. حالا این عناصر از کلام و گفتگو‌ها گرفته تا اشیا، رفتار حیوانات و انسان‌هاست.نویسنده واقعی، باید پنجره نگاهش را تا آخر باز کند و حتی اگر به خودش اعتماد ندارد، می‌تواند از وسیله‌ای برای مهار کردن و بسته نشدن آن، استفاده کند.نویسنده‌ها برای آغاز نوشتن، از خصوصی‌ترین زاویه‌های ذهن‌شان به بیرون پنجره نگاه می‌کنند، آن هم به امید رسیدن به شادکامی‌ در انتهای رنگین کمانی که در طول مسیر زیر باران مشقت، تحمل کردند و حالا به تماشای محصول کارشان می‌نشینند.من چندی پیش، کتاب یک نویسنده‌ای را خواندم که سری پرشور و دلی نازک داشت، این تعبیر و حس را از نوشته‌هایش فهمیدم و به همین دلیل، موجب گرمای دل من شد و باعث شد که از حال و هوای کهنگی و اندوه فاصله بگیرم و نفسی تازه کنم.تصمیم گرفنم به جای زنجموره‌ کردن و در پیله گذشته‌ها‌ ماندن، گوریده و هراسان و بی‌تصمیم‌، نباشم و برای التیام دادن به جراحت‌های درون و دردهای پنهان، تلاش کنم.بعد از آن تصمیم، با خواندن هر کتابی و نوشتن هر داستانی، واژه‌هایش در ته قلبم پناه‌ می‌گرفت.هر زمان که قلم را در دست می‌گرفتم، خودم را به جولانگاه کلمات و لغات جدید، فرا می‌خواندم و با هضم هر کدام‌شان در ذهنم مستقل می‌شدم و مانند رها شدن‌ در هوا، مثل بادکنکی دستخوش باد می‌شدم.شاید شما هم با موجی از سوال روبرو بشوید که چطور می‌شود، در میان این همه دست‌های لولنده و آرواره‌های جنبنده که خودشان را نویسنده و روشنفکر می‌نامند، به نوشته یک نویسنده سالم دست یافت و آن را به دور از کپی‌زدگی خواند.حالا که با چراغی روشن، که یک استاد در سر راه تاریک، به دست من نشاند، دیگر فهمیدم باید خودم را از خودخواری و مغموم‌زدگی بزدایم و از فرصتی‌ بی‌مانند‌ی همچون نوشتن که بر من القا و وحی شده است، تا لحظه پس از مرگ، از آن لذت ببرم.گاهی دیدم که بعضی از افراد به اشتباه با ذهنی تند و طبعی شوخ، به سوی نوشتن و هنر خطیر نویسندگی می‌روند.چون تندی ذهن‌شان از تعصب است و این باعث می‌شود که نتواند مطلبی درست و گزیده بنویسند و می‌خواهند با طبعی شوخ، آن مطلب را بنویسند و منتشر کنند.اما این اسلوب و متد اشتباه، باعث می‌شود قلم‌شان بعد از مدتی، فرساینده و سرانجام نابود شود و خودشان را جز نویسندگان خرمایه ادبی و سندیکای خرمایه‌داری بدانند و همیشه در این تصور هستند که با کتاب‌ها و شهرت کاذب‌شان که به تبی بند است، مردم‌سواری می‌کنند. چون با آخور‌ نشخوار خود دلخوشند‌ و بی‌خبر از اینکه با زیستن بر لبه پرتگاه، با کمی لغزش که باد مخالف کار آن را می‌سازد در قعر قعرای جهنم نادانی و فراموشی، مدفون می‌شوند.پس یادمان باشد که هر نویسنده‌ای باید در دریافت لغات و آموزه‌های جدید، تازه‌خواه باشد، اما بر خود آسان‌گیر نباشد، یعنی اینکه برای نوشتن سهل‌انگاری کند و نخواهد کیسه مشقت و ممارست را به تنش بکشد، اما در عین حال باید در آموختن، نوشتن و خواندن، مرزنشناس باشد هرچه بخوانید و بنویسید و بیاموزید، باز هم کم است.چون با یک قاشق چایخوری، یکبار آب از اقیانوس بردارید و بنوشید، نه سیر می‌شوید نه اقیانوس تمام می‌شود پس در این زمینه حریص باشید. و در آخر باید بگویم که حضور آسودگی در بخش این نوشتن‌ها، زمانیست که خواننده با شوق سیراب‌نشدنی آنها را می‌خواند و تا عمر دارد به افتخار تو که خالق آن بودی، می‌ایستد و دست می‌زند.من را در " باورهای یک نویسنده " دنبال کنیدhttp://www.mostafaarshad.ir/