بعد از او...

گاهواره اش را تکان دادم. . . . تکان دادم. . . . . . تکان دادم گاهواره خالے را. . . .قصه ( روضه) رباببعد از او. . . . . پاهایم سست می‌شوند به دیدن گاهواره‌اے که ململ رویش به نسیمے تکان می‌خورد. سکینه رد نگاهم را گرفته‌است، می‌گوید: برویم مادر، دیر می‌شود. پاهایم نمی‌روند. کنیزڪ دستم را می‌گیرد: بانو، آفتاب شدید است، لااقل بروید توے سایه. . . - سایه؟ نه!، بعد از او هرگز! او که بدنش سه روز زیر آفتاب مانده‌بود. کنیزڪ نگاه کنجکاوش را به سکینه می‌دوزد. او تازه وارد است، هیچ نمے داند. سکینه آهسته برایش می‌گوید: بعد از پدرم حسین، دیگر هرگز به سایه نخواهد رفت. کنیزڪ می‌پرسد: تا کی؟ سکینه جواب می‌دهد: تا همیشه، تا آخر عمر. کنیزڪ نگاهم می‌کند، سرتکان می‌دهد با افسوس. حتما با خود می‌گوید، ولے او که هنوز جوان است، نمے داند دیگر چیزے نمانده‌است. سکینه صدایم می‌کند: مادر؟ پا به پا می‌شوم. قلبم مے تپد براے آن گاهواره. کاش می‌توانستم کودکے را که درونش آرام خفته است، ببینم. فقط یڪ لحظه. . . . مثل وقتے که از شکاف خیمه دور از چشم حسین، نگاه می‌کردم. یڪ پا پیش می‌آمد، یڪ پا عقب می‌گذاشت. دلم ریش می‌شد از اضطرار و شرمندگے اش. طفلم پر پر می‌زد میان دستانش. عبا را کشیده‌بود رویش. می‌خواستم ببینمش، اما نگرانے ام از شرمندگے اش نمی‌گذاشت. قنداقه غرق خون بود. می‌خواستم شیون کنم، ضجه بزنم، مویه کنم، می‌کردم اگر پریشانے او نبود. اگر چشم به زمین ندوخته بود و گردن کج نکرده‌بود. سکینه جلو می‌رود. ململ روے گاهواره را کنار می‌زند. وقتے برمی‌گردد، نگاهش محزون است. نمی‌پرسم چه شد. خودش می‌گوید: خالے بود مادر. خالی؟ قلبم فرو مے ریزد از گاهواره خالی. . . . چشمانم تر می‌شود، چرا؟ نکند. . . . . . ؟ نگاهم گوشه و کنار را مے کاود، آنطرفتر، روے سکویے زیر سایه بان مادرے کودکش را شیر می‌دهد. خوب است شیرش خشڪ نشده‌است، وگرنه کودکش گرسنه می‌ماند. هم تشنه و هم گرسنه. . . . سکینه نگران حالم است. اصرار می‌کند: مادر بیایید برویم، نزدیڪ ظهر است، وقت نماز. نماز ظهر عاشورا را در آن هنگامه جنگ و جدال خواندند. سعید بن عبدالله خود را سپر او کرده‌بود. سیزده تیر، چند زخم نیزه و شمشیر. نماز که تمام شد، سعید بن عبدالله افتاد. راه می‌افتیم، می‌پرسم براے چه بیرون آمده‌بودیم؟ یادم رفته‌است، این روزها چقدر فراموشکار شده‌ام. می‌گوید: رفته‌بودیم بقیع، می‌گفتید می‌خواهید ام البنین را ببینید، مرثیه هایش دل سنگ را آب می‌کند. راست می‌گفت، چنان حزین میخواند که مرا طاقت نبود. سکینه با مشتے آب به هوشم آورد. آب؟ آب از کجا آورده‌بود؟ خودم به همه خیمه‌ها سر زدم، نبود. حتے قطره ای. ناله العطش بچه‌ها بلند بود، می‌ترسیدم صدایشان علے را بیدار کند، او که هم گرسنه بود و هم تشنه.نگاهم به نگاه گریان بی‌بے افتاد که بر اطفالے که شکم هایشان را بر خاک‌هاے خنک کف خیمه گذاشته‌بودند، می‌گریست. اشڪ هایم غلتید روے گونه‌هاے اصغر و راه باز کرد تا لب‌هاے تشنه او. زبان چرخاند به یافتن آب، گریه اش بلند شد، بیدارش کرده‌بودم. می‌ترسیدم در آغوشش بگیرم، می‌ترسیدم بویم گرسنه ترش کند. گاهواره اش را تکان دادم. . . . تکان دادم. . . . . . تکان دادم گاهواره خالے را. . . . + به خانه مے رسیم، توے حیاط دارند چند مرغ سیاه را پَر مے کَنَنَد. می‌پرسم: این‌ها چیست؟ می‌گویند: آشنایان فرستاده‌اند، تا بخورید و قوت بگیرید، یکسال است دارید سوگوارے می‌کنید. برافروخته می‌شوم؛ می‌گویم: این‌ها را از خانه بیرون ببرید، مرغ و چلو مال عروسے است، نه سوگواری.مردد می‌ایستند، بلندتر می‌گویم: گفتم از خانه بیرون ببرید. موقع گرسنگے ما کجا بودید وقتے در کوچه‌هاے کوفه، خرما را به صدقه به ما می‌دادند. بی‌بے جلو می‌دوید و خرماها را از دست بچه‌ها می‌گرفت و می‌گفت ما فرزندان رسول الله ایم، صدقه بر ما حرام است.آماده می‌شوم براے نماز، مشتم را پر از آب می‌کنم تا به صورت بریزم، شده‌ام علے ابن الحسین، چشمم که به آب می‌افتد، بی‌تاب می‌شوم. آنقدر نگاهش می‌کنم تا آب از میان انگشتانم بیرون مے ریزد، دستم خالے می‌شود. سکینه می‌گوید: مادر، وضو نمی‌گیرید؟ ـ می‌گیرم، اگر لب‌هاے خشڪ پدرت جلوے نظرم نیاید، اگر ناله العطش بچه‌ها توے گوشم نپیچد، و اگر تلظی۱ طفلم، به یادم نیاید. چشمهایم پر از اشڪ می‌شود: او ماهے به خشکے افتاده‌بود، چه آبش می‌دادند و چه نمی‌دادند. . . . سکینه به گریه می‌افتد. ــ دهان کوچکش یادت هست؟ چطور باز و بسته می‌شد؟ سر تکان می‌دهد و به سینه مے کوبد. ــ آبش ندادند هیچ. . . . آن تیر؟ تیر سه شعبه دیگر چه بود؟ جلو مے آید و سر مرا بغل می‌گیرد، میداند بیش از این طاقت ندارم. صداے گریه ام توے سینه اش می‌پیچد، می‌گویم: - دست‌هاے کوچکش یادت هست؟ وقتے به سوے مان باز می‌کرد تا در آغوشش بگیریم چشم هایم بسته می‌شود، از نفس مے افتم.چشم هایم به روے یڪ دشت سبز باز می‌شود. کودکے از دوردست به سویم می‌دود. نزدیڪ که می‌شود، می‌شناسمش، علے اصغر است روے زانو می‌نشینم و برایش آغوش باز می‌کنم. می‌ایستد و از گل‌هاے کوچک سرخ و سفید و زرد یڪ دسته می‌چیند دسته گل را بالا می‌گیرد و نشانم می‌دهد و باز به سویم می‌دود. علے اصغرم کے راه افتادی؟ یادم نمے آید. . . به من که مے رسد، خودش را می اندازد در آغوشم به بغل مے فشارمش، تنگ! در آغوشش که مے گیرم، بوے خوشش را که می‌شنوم، و صدایش که بگوشم مے رسد قلبم آرام می‌گیرد. گوشه گردنش را میبوسم، لب هایم خونے می‌شود. خون؟! سر بلند می‌کنم، حسین کمی‌دورتر ایستاده است.این خون چیست از گلوے دلبندم؟ حسین سر پایین مے اندازدسکینه جیغ می‌کشد: مادر. . . مادر؟ چشم باز می‌کنم، سکینه نگران خم شده‌است و خونے را که از گوشه لبم آمده پاڪ می‌کند مے خواهم آرامش کنم، سعے می‌کنم لبخند بزنم، نمی‌توانم...چشم هایم روے هم می‌افتددشت سبز است و علے اصغر که میانه دشت می‌دود و حسین که آغوشش را باز کرده است. لبخند می‌زنم، و به سوے شان می‌دودم. سبڪ شده‌ام سکینه باز فریاد می‌زند: مادر؟. . . مادر جان؟ دیگر دور شده‌ام. . . خیلے دور دشت سبز است و علے اصغر که میانه دشت می‌دود و حسین که آغوشش را باز کرده است. #مهدیه_حدادیان بازنویسے ۲۰ مرداد ۱۴۰۰پ ن. تلظے به باز و بسته شدن بی‌رمق ماهے به خشکے افتاده می‌گویند، که دیگر اگر به آب هم بیندازے زنده نخواهد ماند.