کودکی من vs کودکی برادرم

صحنه ی اول :بچه که بودم در یه شهرک بزرگ زندگی میکردیم . خیلی بزرگ . به نوعی خودش روستایی تلقی میشد ! وقتی میگم بزرگ از یه مساحت بیش از 200 هکتاری حرف میزنم . جایی بزرگ و امن . بهترین جا برای رشد یه کودک . شاید کمی دور از جریانات درون شهری ، اما آزاد برای انجام تمام بازی های کودکانه . تا اونجا که یادمه ، شاید 180 ساختمان چهار طبقه داشت ، یک استخر بزرگ ، دو ورزشگاه ، مسجد ، یه تالار ، یه پارک جنگلی ، دو مدرسه دختراته و پسرانه ی 27 کلاسه ، دو پارک بزرگ و شاید جزییات دیگه . خلاصه که توی اون دوران و حال و هوای بچگی به خودم میگفتم که فقط یه پمپ بنزین اینجا کم داره تا یه شهری برای خودش بشه ! (از اون بچگی عاشق شهر بازی نبودم وگرنه باید حتما اون هم کنار پمپ بنزین میگفتم ! )بگذریم از کلاس اول تا کلاس چهارم ، تمام روز با صدها دوستی که داشتم توی محوطه ساختمون ها قایم باشک ، لی لی ، تفنگ بازی ، دوچرخه سواری و کلی کار دیگه میکردیم . از سر صبح تا شام . توی مدرسه با همه دوست بودم ، تمام بچه های محل یک سن بودیم و از صبح تا شب با هم قهر و آشتی میکردیم . انواع کلاس های ورزشی و اردو ها میرفتیم. خلاصه که این کمی از جزییات کودکی در اونجا بود . دورانی شیرین . پر از تولد رفتن ها ، زنجیر دوچرخه افتادن ها ، آیس پک خوردن ها در مفازه ی قورباغه ی سبز در پارک بالایی ، و پیاده روی های آزادانه و بی نگرانی دور تا دور شهرک . یادمه مامانم میگفت نگهبونا حواسشون هست گرگا نیان داخل ! اصلا نگران دزد یا آدم بدی نبودیم !!!زمستون که میشد ، برف خیلی زیادی میومد . پشت بعضی از خونه ها که افتاب نمی افتاد ، برف ها یخ میزدن ، بابا ها اونا رو برش میدادن و میذاشتن رو هم درست شبیه یه سرسره و تا مدت ها ما روی اون سرسره ی کمی دردناک بازی میکردیم . چهارشنبه سوری ها همگی میرفتیم پایین ترین نقطه شهرک و کلی بازی میکردیم با خیال راحت چون ایستگاه آتش نشانی و اورژانس درست کنارمون بود . ظهر های تابستونی در تمام راه پله ی دوطبقه بساط میچیندیم و خاله بازی میکردیم ؛ یکی بانک میشد ، یکی رستوران ، یکی ارایشگاه ...وقتی بچه هستی ، جزییات و سختی های بزرگسالی رو متوجه نمیشی . اونجا برای من بهشت بود اما سخت ترین دوران جوونیِ مامان بابا بود.اما ارام ارام بعد از گذر از روزگار سخت ، ما دیگه کلاس پنجمم اونجا نبودیم و به خونه ی جدیدی رفتیم .صحنه ی دوم :زمستونه . اما با اینکه داریم به اخرش میرسیم ، تو کل فصل یه برف بازی قسمتمون نشد . ساعت نه صبح روز جمعست . از دیشب میدونستیم که نون نداریم ، اما صبح با باز کردن یخچال دوباره یاداوری شد و حالا باید یکی میرفت نون میخرید . خب از اونجا که من مسئول کار های خونه ام ، داداش کوچیکه ده ساله ام مسئول خرید از پایین برجه . پس باید اون میرفت بخره . رفت .معمولا خیلی سریع میخره و برمیگرده . نونوایی دقیقه کوچه کناریمونه اما از پنجره ما دیدی نداره . پنج دقیقه گذشت . نیومد . ده دقیقه گذشت نیومد . از اینجا به بعد مامان نگرانیش شروع شد . چند دقیقه ی دیگه هم گذشت و انبوهی از داستان های تکراری از پیدا کردن یه جسد بچه دم در خونه ای یا کانتینری پر از دختر و پسر بچه و داستان های اخاذی از ذهن های ما در سکوت میگذشت . چند دقیقه دیگه هم گذشت . هنوز برنگشته بود . دیگه حرف این بود که بریم دنبالش : « اصلا چرا بهش یه گوشی ندادیم ببره با خودش ؟ اصلا چرا سر صبحی بچه رو از خونه فرستادیم بیرون ؟ واقعا نون نداشتیم ؟» اون فقط بیست متر اون ور تر رفته بود تا دو تا نون تازه بخره و ما این همه نگران بودیم ! شاید بیست دقیقه بر ما گذشت و در آخر من حاضر شدم و رفتم پایین . جلوی نونوایی حسابی شلوغ بود . تا من رسیدن ، داداشی نون رو گرفته بود و داشت برمیگشت . چرا ما اینقدر نگران شدیم ؟ داستان ها و اخبار با ما چه کردند ؟ بعضی اینگونه تحلیل میکنن که باید مواضب بچه بود . آیا به این معناست که هیچ کار و وظیفه ای رو نباید بهش داد . اصلا چطور میشه مراقبت کرد ؟ آیا در بین تمام داستانهایی که شنیدیم راه فراری وجود داشته ؟درسته ،خلوت ترین و شلوغ ترین مکانها ، خطرناک ترین مکان هان اما وقتی اتفاقی بخواد بیوفته ، میوفته . چه تو گوشیتو توی دستت بگیری ، چه تو کیفت بذاری . آیا من باید تمام عمر در خونه بشینم تا کسی در خیابون گوشیمو نزنه ؟ سفر نکنم و زیبایی های جهان رو نبینم چون ممکنه یکی از افرادی باشم که پول هاش دزدیده میشه . میدونم خیلی اتفاق های بد تری امکان داره بیوفته . اما فقط امکان داره . این پیام ها و اخبار از اتفاقات تنها میتونن مارو آگاه تر کنن . اینکه در مقابل هر یک از موقعیت ها چه کار کینم . نه این که بگذاریم ترس ها در ما رسوخ کننده و در گوشه ی انزوا ، دور از تجربه ی زیبای زندگی ، بمونیم . تمام اخباری که حالا راحت میشنویم ، قبل تر ها نیز مشابه اونها بود اما دست به دست شدنش کمی بیشتر طول میکشید . چرا اون موقع کمتر میترسیدیم ؟ در تمام مهمونی های ما ، بعد از شروع حرف از مجموعه گیاهان خونمون و بعد رسیدن به سیاست ، گاهی بحث بچه دزدی ها و انواع خشونت هایی که در گوشی های همراه دست به دست میشه و دل آدم هُری ریخته میشه ، میرسه !این روزها کافیه که تنها یکی از این برنامه های پیام رسان رو باز کنی تا انبوهی از اخبار خشن و ناراحت کننده و کمر خم کننده نمایش داده بشه . لطفا در دورهمی های دوستانه محدود خودمون از اخبار بد نگیم ، از خوبی ها ، از ادم حسابی ها بگیم . یادمه معلم ادبیاتم داستانی رو تعریف میکرد از تاریخ : داستان فردی که با اسبش از کویری میگذشته که در مسیر پیاده ای رو می بینه . قصد میکنه تا کمکش کنه اما پیاده قصد سرقت اسب اون رو داشته و میدزده . در مسیر فرار دزد ، مرد اول داستان میگه ؛ این کار رو با من کردی ، اشکالی نداره اما برای کسی تعریف نکن تا اعتماد و جوانمردی در جامعه کم و با دلهره نشه .مراقب سلامت درونی خودمون باشیم .