دلبر

نمیدونم اصلا از کجا شروع کنم. اوایل اسفند بود که یهو گفتن همه بشینین تو خونه و تکون نخورین. اولش با خودم گفتم خب حالا نهایتش دیگه ۱ ماه تو خونه میمونیم بعد دوباره میریم بیرون و زندگی میکنیم و... اما یهو به خودم اومدم دیدم ۹ ماه گذشته و من هنوز تو خونم و در و دیوار و گوشی و لپ تاپ و... شدن دوستام ؛ باید مثل دیوونه ها اونارو بغل کنم و باهاشون حرف بزنم. حدودا ۲ ماه ازین فاجعه گذشته بود و اوایل اردیبهشت بود که دیدم گوشی قبلیم که فقط ۳۲ گیگ حافظه داخلی داشت دیگه منو یاری نمیکنه چون من یه دانش آموزم و معلما هی راه به راه عکس و پی دی اف از جزوه هاشون میفرستن و من باید برا امتحانای پایان ترم نگه دارمشون اما کو حافظه؟ من یه وسواس خیلی عجیب روی نوتیفیکیشن ها دارم و تموم نوتیفیای گوشیمو خاموش کردم و حالا بماند که چقدر بخاطر این داستان سرزنش شدم و...? این بین هی نوتیف میومد که "حافظه ی دستگاه شما پر است". از یه طرف فشار درسای سال آخر دبیرستان و از یه طرفم هی تذکرای گوشی بیچارم دیگه داشت اعصابمو خورد میکرد. دقیقا زمانی که دلار شد ۳۱ تومن گوشیم یادش اومد بازی در بیاره?اینم شانسه مایه:/ دیگه هی پشت هم هنگ کرد و خاموش شد و... هیچی دیگه ، عینه مامانبزرگم که همیشه داره ظرف و ظروفاشو نفرین میکنه که چرا انقد زود میشکنن (البته اینکه خودشم با بی اعصابی تمام ظرفارو پرت میکنه تو سینک هم بی دلیل نیست) داشتم هی گوشیمو نفرین میکردم بخاطر اینکه تو این موقعیت حساس بازی دراورده.دیگه باید هرجوری شده به فکر یه گوشی دیگه میبودم اما برعکس گوشیم که حافظش پره پره بود ، جیب من خالی خالی بود... خب اخه مامان و بابا هم کارشون بخاطر کرونا تقریبا تعطیل بود نمیتونستم خیلی بهشون فشار بیارم و جدا اعصاب و روانم دیگه کشش نداشت.وسط تموم این گیر و دارا تو یوتیوب میگشتم که دیدم ینفر داره دوتا گوشیو باهم مقایسه میکنه. زدم رو کلیپ و وسطای کلیپ بودم که دیدم انگار یچیزی تو قلبم تکون خورد... انگار پروانه های تو دلم از پیله در اومدن و شروع کردن به پرواز کردن ؛ از چشمام عینه اموجی گوشی قلب زد بیرون و قلبم به تپش افتاد ؛ همینجا بود که فهمیدم عاشق شدم:) اره درسته من عاشق شده بودم. اما نه عاشق یه ادم ، بلکه عاشق یه گوشی...ویدیو که تموم شد اسم اون گوشیو سرچ کردم تو اینترنت و هرچی نظر خوندم راجبش مثبت بود... انگار بجز من یه دنیا عاشقش شده بودن. همینجا بود که رگ غیرت و حسادتم زد بالا و فقط به فکر این بودم که "باید" به معشوقم برسم. میگنا دلبر هرچی زیباتر باشه عاشق بیشتر کمرش خم میشه ، این دقیقا حکایت من بود ، اما خب "ما را غم نگار بود مایه ی سرور". البته "من نمی دانستم معنی هرگز را" و اینجوری شد که تصمیم گرفتم گوشی قدیمیم رو قیمت بزنم و با ناز و کِرِشمه دل از پدر بِرُبایم تا بالاخره به منزل معشوق برسم...دیگه تقریبا به آخرای اردیبهشت نزدیک شده بودیم که دیدم ساعت ۱۰ شب یه نفر زنگ درو میزنه و میگه بیاید پایین بستتونو تحویل بگیرید. منم شال و کلاه کردم رفتم پایین و با کنجکاوی بسته رو تحویل گرفتم و اوردم بالا. بسته رو باز کردم باورم نمیشد چیزی که جلومه همون چیزیه که فکرشو میکنم. دیدم یه جعبه ی سفید مکعب مستطیله که روش نوشته شده samsung galaxy A51 و من فقط مات و مبهوت به این مکعب مستطیل سفید نگاه میکردم و جرعت نداشتم که بازش کنم و داخلشو ببینم...مامانم که دیگه کُفری شده بود گفت بازش کن دیگه. نمیدونم چجوری اما با باقی مونده ی توانِ تحلیل رفتم در جعبه رو باز کردم و بالاخره از نزدیک دیدمش ؛ و "من تورا دیدم و آرام به خاک افتادم" و از آن روز در بند تو ام ای دلبر:) خلاصه که الان حدود ۶ ماهه که باهم زیر یه سقف زندگی میکنیم و خیلی همدیگرو دوس داریم ؛ تازه من شبا براش لالایی میخونم اخه انگار صدامو دوس داره چون "هی گوگل" رو صدا میزنه.من دیگه کارم شده پی دی اف درست کردن و تایپ کردن چون همه چیز الکترونیکی شده و خب دلبر ماعم که سرعتش عالی... الانم که بیکارم تقریبا ، باهاش ترجمه و تایپ میکنم و یه درامدی هم میشه تو این اوضاع خراب. تازه انقدرم دیر شارژ تموم میکنه که خیلی بیشتر خیالم راحته که یه وقت منو وسط کلاسای آنلاین جا نذاره و راجبه کیفیت عکس گرفتنش که نگم اصن واستون ؛ کلی خاطرات قشنگ باهاش تو خونه کنار خانواده ثبت کردم ، دیگه خلاصه از هر انگشت این دلبر ما یه هنر میباره:)الانم که اینارو مینویسم خدایی نکرده فک نکنین که میخوام به دلبر خیانت کنما ، ابدا ، میخوام اگه اون یکی دلبر که همیشه هوامو داره و بهترینارو واسم میخواد صلاح بدونه و به امید خودش برنده شدم ، گوشیو بدم به خواهر بزرگترم که همیشه حامی و پشتم بوده و تو بدترین و سخت ترین شرایط تکیه گاهم بود. دیگه ببخشید که سرتونو دراوردما. بقول ما رشتیا "شیمی جان قوربان"??