آیا من واقعا نویسنده‌ام؟

گاهی لازم است در مقابل آیینه بایستم و از خود بپرسم که آیا من واقعا نویسنده‌ام؟پس از گذشت یک سال و اندی نوشتن، هنوز نمی‌توانم سرم را بالا بگیرم و بگویم که من نویسنده‌ام نه اینکه خجالت بکشم بلکه احساس می‌کنم که شرایط لازم برای پذیرش این عنوان را دارا نیستم. شاید به خاطر آنکه از تلاش‌های خود در طول این مدت راضی نبوده‌ام یا شاید هم دلایلی در این میان وجود دارد که از آنها آگاه نیستم.برای آنکه نام نویسنده بر من اطلاق شود، غیر از نوشتن چه کاری می‌توانم بکنم؟ می‌دانید این عادت دیرینه من است که همیشه نیمه خالی لیوان را می‌نگرم و از پیروزی‌هایی که کسب نموده‌ام، غفلت می‌ورزم. مگر شکست‌ها قرار نیست به پیروزی مبدل شوند؟در ضمن اعتراف می‌کنم که در یک سال گذشته به هر طریق ممکن حتی چند خط نوشته‌ام، اگر چه گاهی از میان نوشته‌هایم یک خط سالم هم بیرون نمی‌آید ولی نویسندگی مگر غیر از نوشتن است؟ مگر نویسندگی غیر از آنست که جا پای نویسندگان بزرگ بنهیم؟اکنون دوباره از خود می‌پرسم که آیا من واقعا نویسنده‌ام؟من معتقدم این باور شخصی ماست که مشخص می‌کند ما واقعا نویسنده‌ایم یا نه و نظرات عموم هم بستگی به آن دارد که شما چه نظری در مورد خودتان دارید. اگر خود را نویسنده می‌دانید، دیگران هم متاثر از باورتان، شما را نویسنده می‌پندارند در غیر اینصورت نباید چنین انتظاری را از آنان داشت.حال قصد دارم به مواردی اشاره کنم که نویسنده با اندیشیدن به آنها تیشه به ریشه خود می‌زند:توهم اشتباهگاهی فانتزی‌هایی که در مسیر نویسندگی وجود دارند، ما را از باور نویسنده بودن بازمی‌دارند. حال این فانتزی‌ها گاهی حول محور امکانات می‌گردد همانند در اختیار داشتن فضای عالی یا یک محیط آرامش‌بخش برای نوشتن که بسیاری را از نوشتن بازمی‌دارد.(فانتزی‌های نویسندگی)و گاهی هم این فانتزی‌ها حول محور نداری و بیچارگی است به عنوان مثال بارها به خود گفته‌ام که ویکتور هوگو یا رولینگ سختی‌ها و مصائبی را دچار شده‌اند و این سختی‌ها از آنها نویسنده عالی و جهانی بار آورده است ولی تو هنوز هیچ سختی نکشیده‌ای پس خودت را به نویسنده‌ها نچسبان. حال کسی نیست بگوید که چرا ولادیمیر ناباکوف را الگوی خود قرار نمی‌دهی؟خوره کمالگراییبارها برایم پیش آمده که از انجام برنامه خود بازمانده‌ام و نتوانسته‌ام آن را به پایان برسانم، حال از آنجایی که کمالگرا هستم در چنین مواقعی خودخوری می‌کنم و هر انچه که ساخته‌ام را نابود می‌سازم. با خود می‌اندیشم که کدام یک از نویسندگان چنین وقفه‌ای در نوشتن برایشان ایجاد می‌شد یا می‌اندیشم که برخلاف نویسندگان بزرگ، از روتین مناسبی برخوردار نیستم، دریغ از آنکه این عقب‌افتادگی، قرار نیست حقیقت نویسنده بودن را از من سلب کند.توهم بازنشستگیتوهم بازنشستگی موردی است که همه نویسندگان بلا استثناء از آن رنج می‌برند؛ نوعی تفکر که به شما در هر سنی که باشید القا می‌کند دیگر دیر شده و ادامه دادن به موفقیت نخواهد انجامید. برای مثال بارها خود را با جین آستین مقایسه کرده‌ام. از آنجایی که جین آستین در بیست ویک سالگی غرور و تعصب را نوشت، با خود می‌گویم که تو دیر شروع کرده‌ای به همین خاطر امیدی نیست.جدای از آنچه که گفته شد، سابقن تصور می‌کردم که موفقیت برای من می‌بایست تا قبل از سی سالگی حاصل شود و به درازا کشیده نشودگویی قرار است تا آن موقع زنده بمانم و باقی عمرم را به دیگران ببخشم.به هرحال لازم می‌دانم به این نکته اشاره کنم که باورهای ما شیشه‌های عمر ما هستند و با زیر سوال بردن آنها، دلیلی برای ادامه دادن نخواهیم داشت. بنابراین اگر نوشتن به اراجیف هم خلاصه شود، می‌توانم ادعا کنم واقعا نویسنده‌ام.استیون پرسفیلد در کتاب نبرد هنرمند می‌نویسد:هنرمند تقلبی کاملا از خودش مطمئن است در حالیکه هنرمند واقعی به حد مرگ می‌ترسد.شاید برایتان مفید باشد(نوشتن سخت است)