خدا

وقتی سیزده سالم بود، نماز می خوندم. هیچ وقت حجاب رو رعایت نکردم ولی رستگاری رو تجربه کردم. سیزده سالم که بود یه شب خیلی حالم عجیب شد. احساس کردم نه خودم رو می شناسم، نه دنیام و قبل از اینه فرصت کنم بهشون برسم، سریع تر از همیشه چرخ می خورن و از من دور می شن، هیچ وقت بهشون نمی رسم و هیچ وقت ماهیتشون رو کشف نمی کنم. اون شب خاص من گریه کردم. از اینکه داشتم بزرگ می شدم می ترسیدم، از اینکه برای خودم غریبه ام و نمی دونم کی ام و کجا دارم می رم. از فردای اون شب نماز خوندم. هر شب یه صفحه قرآن و معنیش. نماز هام طولانی بود. نه مثل این مامان بزرگا که فقط از روی عادت انجامش می دن. من حس می کردم که دارم از زمین کنده می شم، قشنگ حس می کردم یکی کنارم هست و هوام رو داره و حسم نه متعصبانه بود، نه خودخواهانه و نه برده وار. حس خیلی خوبی بود. مثل یه طناب من رو به خودم وصل نگه می داشت، به دنیا و این باور قلبی می تونست جای تمام پوچی های دنیا بشینه. من رستگار شده بودم. این ماجرا فکر کنم یک سالی طول کشید.یه روز یهو به خودم اومدم و دیدم از خدا متنفرم. نمی دونستم چرا، چی شده بود ولی انگار بهم یه توهینی کرده بود و من یه جنگ رو علیه اش شروع کردم. یه جنگی که مثل مشت کوبیدن به هوا بود یا به یه دیوار سنگی. در حالی که من داشتم عرق می ریختم و نفس نفس می زدم، اون یه عامل ثابت بود که نه عصبانی می شد و نه جواب مشت هام رو می داد، نه دست رو شونه ام می ذاشت که آرومم کنه و نه نشونه ای می فرستاد که من رو می بینه. با فرو نفرستادن عذاب الهی داشت بیشتر خوردم می کرد.منم مقابله به مثل کردم. بهش پوزخند زدم و گفتم تو وجود نداری بدبخت! تو دلیل من برای طلوع و غروب خورشیدی! تو استدلال من برای اومدن بهار و زمستونی، تو افسانه ای هستی که من برای وجود داشتنم خلق کردم! حالا چی می گی پدرسگ؟! ها؟! حرفی داری؟ من جواب سئوال ها رو می دونم! اسطوره ها شدن استعاره، آدم شده میمون، زمینت از اتیش به وجود اومده، کوه و دریا و آسمون و خورشید و ماه بهت خیانت کردن و راز آفرینش رو لو دادن،علم اومده نشسته جای کتاب مقدست بیچاره! تو وجود نداری، شیطان وجود نداره، بهشت و جهنمت تو هیچ مختصات جغرافیایی پیدا نمی شه. من روح ندارم! من دیگه یه موجود برتر که فرزند تویه نیستم! من خودمم! من یه حیوونم و این بیشتر از بهشت تو بهم آرامش می ده! من خاص نیستم! من یه تیکه ستاره ام توی لجن!حالا بزرگ شدم، حالا که بزرگ شدم می فهمم چه کاریه که باهاش بجنگی. ثابت کنی وجود داره یا نداره. الان توی این سن خدا رو اون موتور سواری می بینم که هر روز موقع دوچرخه سواری با هم رو به رو می شیم. اون داره می ره سمت نوخندان و من دارم بر می گردم سمت درگز و برای یه ثانیه با هم چشم تو چشم می شیم و به هم لبخند می زنیم، برای هم دست تکون می دیم و هیچ ربطی به هم نداریم. غریبه ایم ولی هر دو تامون بلدیم لبخند بزنیم و این حس خوبی بهمون میده. همین! من یاد گرفتم که لازم نیست برای بدبختی هام یقه خدا رو بگیرم، همونطور که مجبور نیستم بابت خوش بختی هام دستش رو ببوسم. دو تا وجود مستقل از هم که توی کهکشان بی انتها به دنبال تکاملن و خیلی وقته از هم دور شدن، نه به خاطر اینکه یکی مرده و اون یکی روی زمین مونده. فقط به خاطر اینکه هیچکدوم یادش نمیاد چی شد که کار به اینجا کشید. چون هر دوتا موجودات ناقصین که نمی خوان مسئولیت وجود مقابل خودشون رو گردن بگیرن.پی نوشت: این یک تجربه فوق العاده فوق العاده شخصیه و به هیچ عنوان نمی شه با دین مقایسه اش کرد. نظر من در مورد ادیان به این اندازه ملایم و رویایی نیست. اگه یه روز حوصله داشتم تجربه ها و کشفیاتی که سر کلاس دینی بهشون رسیدم رو هم می نویسم. فعلا با حس خدایی که فراموشتون کرده و بهشت و جهنمش خیلی وقته به سیاه چاله بعد پنجم کشیده شده، خوش باشین.https://t.me/FreakedUp_Texts