«آبانِ شیون»

ای حضرت ترین عالی ای هست؟دمت گرم آنگاه که نیست می­ شویآنسان که گرمای تنت زمستانِ پرگلی استدمت سردِ سرد بادچنان سرمای تابستانی آنی که صبر را عاشق می­ کندبگذارای سئوالِ بی جوابتا اندوه های پرسش، آواز خود را سازکنندبگذارچنان که می­دانی درچنین های خود لایق باشیممی­ خواهم با خواهم های توبا گیتارِتاردقایقی را به یاد شقایق بنوازمآه نگو که هزاران گاه درمن آه می­ کِشدو صدها راه که بی­ گناه کشته شدندمن درصفحات این فصل کلمه ای را آواره می­ بینمنام اش آبادی استمی­ خوام خرابه های همین آبادی را بنوازموتوغروب خودت را با رنگ ها تقیسم می­ کنیو مادرطلوع هرگریه ای به استقبال لبخند می ­رویمدیشب یک برهیچ به خودم باختمو فهمیدم کهدرمن دشمنی ازدوست زیست می ­کنددشمنی کهگاه درخلوت خودشمانند سایه به همسایه شباهت داردمن غمگین ترازانگشتی ام کهخودش را فدای دست ها کردنفسِ یک سکوتِ لیلی وارمکهبه خاطرِ مجنونِ فریاد آواره شدآواربا دیوارکه باشدسقف دربلندای خودش کوتاه می ­شوددیگرنمی شودبا دیگری به خود اعتمادکردوقتی دیگری درمتنِ زندگی ات فرامتن می ­شودبگذارروز را بر«نو»بپاشمشاید نوروز شدبگذار پی را برصورت روزبمالمشاید پیروز شدچگونه است؟همیشه چگونه ها زودتر ازچه گفتن ها شکست می­ خورند!آدم ها شکلِ کتبی دارندو شفای این قانون همیشه شفاهی استدست ما بر روی هرحرفی که بخوردشصت قهرمان دست می­ شودچگونه است کههیچ اشاره ای با اشاره سطرنمی­ شودبگو ببینمچگونه بخشی ازحافظه ام را حافظ کنمتا تمام خودت را حفظ باشم؟!این پارادوکس گاهی به خودآگاهی که می­ رسدآگاهی اش را فراموش می­ کندمن تأویلِ یک متنِ سرگردانمتأویلی ازدادائیسمِ یک فصلکهبهارش لباسِ پائیز را برتن داردحروف اش ازهیچ کلماتی پیروی نمی ­کنند!تصویری ازیک شکلِ تصادفی که دردنیای مدرن طرح شدکجای این هرمنوتیک هست مند نشسته ­ایکه هرمسِ خودت را از یاد بُرده ­ایکجای این آن به آن ها می­ نگریکه عقل را درگستره خویش عاقل می ­دانندای آن همانی هرهمان؟همان باش که هستیای حضرتِ هستعرض کردم که زندگی هیچ طولی را عَرض نمی ­کندبا زخمی که بر سینه ی این کینه نشستهچه می شود کرد؟من نوستالژی این ارتفاعِ خود ساخته امکهخون را با کلمه ی چون اشتباه می­ گیردو توفکرهایی را درایستگاه ِ گاه پیاده می­ کنیکهراهِ خود را گمُ کرده ­اند!هیچ می دانی؟درخیابان پیداتفنگی بی فشنگ قصدِجانِ کتاب را کرده ­است!؟من از نسلِ کلمه ای خرم بودم که هرگزآباد نشدازتبارِحسرتِ آبادی که آبادش خرم نشدبگو ای فهم مشترک به کدام نقطه ی کلمات پناه بیاورمتا که نقطه ی خرم آبادم را خرم ببینمهیچ چشمی با می­بینم های شما بینا نمی­ شودهیچ گوشی با بینم های شما «بینم» نمی ­شودبینم یک واژه ی اصیل استاو دوست دارد همه چیز را ببیندچشم ها راو بی چشم هایی که با چشم بی چشم شدند!دراین آنکِ بی ونکچگونه می شودعشقِ آرکائیک را آکادمیک کرد؟گاهی با خودم می­ نشینمو خودم را برای دیگری می­ نویسمدیگری درمتنِ ما همیشه هستجز باختینی که بی کلام چندی از چند صدایی را می­ نوازدمن و تویک جمعه تلخ که ازشنبه ی خودش فرار می­ کندگویند کهیک را از شنبه که بگیری شنبه می­ شودآه نگو که هفته برای دیدنِ خودش دوچشم کم دارددرخرم آبادِ فکرچشمی سراغ دارم که به هیچ کسی چشم نگفته استو تو می­ گوییچشم سرانجام انجام می­ دهم؟!این تکرارِدوآتشه به هیچ آتشی شبیه نیستچه دود باشی چه رود فرقی نمی­ کندما دودهایی شدیم که رود شدند!و آدمی بیش از خودش دردیگری پیرمی­ شودبیا نزدیک بیامی­ دانم که هزاران سال ازفرداهای ما بزرگ تریبیا تا با هم جهان را به نامِ تو آوازکنیممن کلماتی را سراغ دارمکهدرگذشته ی خود گذشت دارندآغاز هرپروازند که خود را نمی بازند!نگران نباشای ناشناخته ی شناختهوقتی شناخته ای ناشناخته شدیحتما"خواهم گفتآری به سپاری خاک خواهم گفتکهدرخاکسپاری ماآبانِ شیون فروردین اش را عالی بنوازد!شعر از: عابدین پاپی(آرام)از دفترِ: حسرت این آبادانی به هیچ «آبادانی» شبیه نیست!