زمینی که جان دارد و فریاد میزند.

جای جای اقلیم پارس این دیار مانده از پارسیان به میراث ,هرجا در صخره ای لاله ای روییده یا شمشادی قد بر کشیده؛همه از صفای پر میمنت تو بوده(خدا)زمین در نزد مانقشی بی‌جان و بی‌کلام نیست، بلکه هر جزوی از آن زنده است و در گوش انسان‌ها بانگ می‌زندمیتوانیم حقیقت این موضوع را دربیت های شعر بزرگانمان همچون مولانا؛حافظ؛و در نسل معاصر در نثر نو سهراب سپری و شاعران بزرگ دیگرپی میبریم.زمین زنده استاجداد و نیاکانمان مسوٌلیتی را به ما واگذار کردند که همانا خودشان آن را در وجود حیاتشان به دوش کشیده اند؛و این مسوٌلیت چیست؟بله درست حدس زدید؛امانت داریزمینی که کارشناسان میگویند آینده بیولوژیکی چندان مساعدی ندارد؛چرا؟تا به حال از خودمان پرسیده ایم که چرا زمین در این وضع است؟چه چیزهایی باعث بروز مشکلات نه چندان خوب برای زمین شده است؟چه راه حل هایی را میتوانیم ارائه دهیم که موثر واقع شود؟و اینکه به این راه حل ها چطوری عمل کنیم؟زمین جان دارد.جدا از امانت الهی که خدا به ما ارزانی داشته؛همانطور که گفتم این امر را بصورت متفاوتی تری نیاکانمان در خصوص ما انجام داده اند.متاسفانه امروزه استخراج بی رویه منابع تمام شدنی زمین از جمله نفت؛سنگ و قطع درختان به واسطه ماشین های اعظیم الجثه که این امر در دوران نه چندان دور پیش از ما به این منوال نبوده ؛و امروزه هرچه علم پیشرفت میکند در مورد چگونگی قطع درختان ,چگونگی استخراج و چگونگی پودر کردن سنگهاست .و جای تاسف دارد که هروزه آناتومی زمین دچار تغییر و تحول میشود.و علم در تسریع این موضوع کمک میکند.و درواقع مقایسه حال امروز زمین تا روزگاران نه چندان پیش در واقع دچار سیر تحول بسیاری بوده که نشان از امانت داری درست ما انسان ها نیست حال هر یک به نوبه خود تاثیر کم تا زیاد در انجام این موضوع داشته ایم.حتی ته مانده سیگاری که روانه طبیعت کرده ایم.همانطور که میدانیم این میراث را باید برای نسل های بعدی هم به ارث بگذاریم؛پوشش گیاهی و درختی و صخره ها و همه ادوات زمین چه بصورت فیزیکی که ازجلوگیری سیل و طوفان و تولید اکسیژن و دریافت دی اکسید کربن و قبیل این مسائل و از طرفی بصورت روحی و روانی که وجود همه ما را همیشه احیا کرده و میکند؛پس بدون شک این حق انسان ها و حیوانات بعد از ماست که از این نعمت الهی بهره ببرند.و برای تحقق این اتفاق باید کوشا باشیم.زمین امانت است.وقتی که به هر اثر هنری که رجوع میکنیم ردی از طبیعت ؛از گل و غنچه و بلبل به چشم میبینیم و به زبان میاوریم.زمینی که هر گوشه از آن خاطره ای از گذشته به تن پوشیده و نمایان گر فرهنگ و سنت بوده؛و شاعری همچون شفیعی کدکنی در وصف طبیعت چنین جمله ای می گویید:احساس میکنم که واژه های شعرم را؛از روی سبزه های سحرگاهی برداشته ام.و هنرمندان دیگری که این سنت و فرهنگ و طبیعت را به سبک های خاصی و با چیره دستی بر دیده ما نمایان کرده اند.عباس کیارستمی کارگردانی که همه ما با آثار درخشان او آشنا هستیم,کسی که فیلم هایش همه جان در طبیعت داشتند,کیارستمی باور و ایده های متفاوت و زیبای نسبت به طبیعت داشت که درون مایه آن کسب جوایز بین الملی بود,ولی مرحوم جمله ای زیبای دارند در مورد طبیعت که من هر بار تکرارش میکنم برایم تازگی و نقد بسیاری به همراه دارد.اگر درختی را که ریشه در خاک دارد از جایی به جای دیگر ببرید، آن درخت دیگر میوه نمی‌دهد و اگر بدهد آن میوه دیگر به خوبی میوه‌ای که در سرزمین مادریش می‌تواند بدهد نیست. این یک قانون طبیعت است. فکر می‌کنم اگر سرزمینم را رها کرده بودم درست مانند این درخت شده بودم.چقد درخشان و زیباست این جمله.و هنرمندانی خارج از این مرز و بوم و ساکن همین زمین همچون پابلو پیکاسو ؛شاهکار او(طبیعت بی جان)درختی که کیارستمی به میراث گذاشت.اگر توجه کنیم منبع الهام همه ما همین طبیعت بوده که در شرایط ناپایدار مارا حفظ کرده و جانی تازه به ما بخشیده ,طبیعتی که هروز به گوشه رینگ نزدیکتر می شود؛خطراتی که ما به زمین وارد کرده ایم؛گازههای گلخانه ای ,لایه اوزون و آسیب های فراوانی دیگر که همه ما با آن آشنایی داریم.این طبیعت میراثی است که باید بماند،خوشبختانه کمپین های در خصوص حفظ میحط زیست سالهاست به راه افتاده و جای سعادت دارد که تعداد این کمپین ها به مرور بیشتر و بیشتر میشود.از جمله کمپین آگاهانه که به احترام کره زمین به مدت یک ساعت چراغ های کمتری روشن میشود.و امیدوارم که پیرو این اتفاق جمعی صورت گرفته باشیم.اما خارج از کمپین ها و پویش ها که ما باید همکاری خود را نشان دهیم،بحث اصلی درواقع در خصوص انجام وظیفه و احساس مسوٌلیت بصورت فردی میباشد،که با توجه رشد جمعیت و تکنولوژی؛حفاظت از زیستگاهمان در سطوح انفرادی و شخصی گزینه باملاحظه تری میتواند باشد؛و صد البته که باید قوانینی در خصوص حفظ طبیعت ارتقا یابد ,اخلاق و وجود ذاتی مان را نسبت به میحط اطرافمان زنده و بیدار نگه داریم؛و در مدارس و دانشگاهایمان ؛آموزش های کارسازتری را به اشتراک بگذاریم.آثار مخرب آلاینده های زیست محیطیبه عقیده من مهمترین حرکت بیدار کردن ذات و جودمان نسبت به طبیعت است که آغاز پویش از همینجا نشاًت میگرد.و مادامی که وجودمان را پاک نگه داریم ،در واقع طبیعت را پاک نگه داشته ایم.و این رابطه بصورت بالعکس هم در ترویج حفظ و نگهداری موثر واقع میشود.نهالی به زمین اضافه کنیم.وچقدر لذت بخش است؛ در کنار خانواده روزی را در دامان طبیعت دور از فضای مجازی خوش باشیم؛نهالی به زمین اضافه کنیم ؛درختی را سیراب کنیم ؛و گلی به عزیزی هدیه دهیم؛دست ناتوانی را بگیریم؛مهرو مهربانی را برای زمین و خودمان به ارمغان بیاوریم.امیدوارم مثل طبیعت همیشه خرم و پایدار باشید.و من کسی که جرعه ای آب ؛وجبی خاک؛مقداری اکسیژن؛و مشامی پر از عطر گل مصرف کرده ام ؛وظیفه دانستم در این پویش همگانی شرکت کنم.