روزمره نویسی: یه امروزِ متفاوت و غیرتکراری و غیرقابل تکرار.

ظهر بیدار شدم. حقیقتا صبح تازه خوابم برده بود. بذار برگردم به شب قبل که تا ساعت دو و نیم سه با یکی از دوستام از فکرای رو مخ همیشگی حرف می زدم و بعد از یه ساعت و خورده ای قصه گفتن و فکر شرح دادن، احساس کردم یه بار زیادی از رو ذهنم برداشتم و دور ریختم. رفتم بخوابم ولی بازم خوابم نمی رفت. برای شاید آخرین بار افکارمو بایگانی کردم و به روم هم نیوردم که یه همچین افکار رو مخی تو مغزم گشت می زده. بعد با یه حالت مدیتیشن وار خوابیدم، در حال چیدن فکرام توی یه فایل بایگانی. زندگیم خیلی آروم و خوب داره میره جلو، دور و برم خلوت نیست ولی یه ترس از عمق سایه ی مغزم میاد بالا، اونم ترس از تنها شدنه. البته برای خودمم غیرقابل درکه، احساس اینکه همه چیز ممکنه از بین بره، مثل یه زلزله که پایه ی همه ی ساختمونا رو میریزه پایین.The last of Usخوابم میره و توی خواب دارم با بدبختی دست و پنجه نرم می کنم، دارم از یه چیزی فرار می کنم. به نظرم محتوای خوابم اشاره به تلاشم برای فراموش کردن داره. بیدار میشم و یه نگاهی به دور و برم می کنم. کپسول و قرص های معده رو می خورم و می پرم تو آشپزخونه. ساعت دوازدهه پس باید یه صبحونه سریع بخورم. شیرکاکائوی گرم درست می کنم و ماگمو باهاش پر می کنم. چند دیقه صبر می کنم تا سرد شه و تهِ ماگو میدم بالا.ظهر میشه. دارم زبان می خونم و برای ناهار صدام می کنن. دلم نمیخواد زبانو ول کنم و برم ناهار، ولی میرم. هیچ حرف خاصی نمیزنم، تلویزیون هم نگاه نمی کنم و در عرض هشت دیقه همه ی غذا رو می خورم. برمیگردم تو اتاق. زبان می خونم و یهو میبینم دارم تو ویکی پدیا ادامه ی یه مقاله رو ترجمه می کنم. مقاله بازی سانلس اسکایز. یه ذره احساس رضایت وارد جریان خونم میشه. ولی خب اولین مقاله ای که ترجمه کردم خیلی احساس رضایت بیشتری داشتم. این همون شیبِ منفی لذته و برای یه آدم هیجان‌طلب مثل من، کم کم میشه یه کار عادی و روزمره.ساعت میشه پنج و شیش و میرم زنگ میزنم به ایلیا که بریم بیرون. یه سورپرایزِ عادی، ولی چی؟ قهوه امریکنو درست می کنم و میریزم تو فلاسکم و با دوتا لیوان میذازم تو کوله پشتیم. کارت های پاسورمم تو کوله س. اصل مطلب کارتاس. بخش جدید روز همین بود. یه بسته کارت پاسور گرفتم و بازی می کنیم، البته که شرط نمی بندیم. تراست می.ایلیا اومد و رفتیم پارک. چقد دلم براش تنگ شده بود. یه فایل صوتی روانشناسی با محتوای مدیریت پلی کرد و در حال گوش دادنش هم قهوه خوردیم. پاسور هارو در اوردم و گفتم «ایلیا میای حکم دو نفره؟» و ایلیا هم پایه بود. آس افتاد به ایلیا و حاکم شد. دو دست بازی کردیم، بردیم و باختیم و خندیدیم. خوبیش اینه که برد و باخت فرقی نمی کنه و چیزی از دست نمیدیم. دوتا پسر رندوم داشتن رد می شدن. «داداش حکم بازی می کنی؟» برگشتم و گفتم آره. گفت «شرطی که نیست؟» سر تکون دادم و گفتم «نه! ما کلا تفریحی بازی می کنیم.» خوشحال شد و گفت «بازیتون تموم شد میشه چهارتایی بازی کنیم؟»من و ایلیا یه نگاهی به هم کردیم و گفتیم آره. نشستیم رو چمن و من کارتا رو بر زدم و پخش کردم. سه چهار دور هم با اونا بازی کردیم. «داش چند سالته؟» اونی که اسمش حسین بود به ایلیا گفت. ایلیا گفت دوتامون هیجده سالمونه و بهش گفت اهل اینجا نیستی، نه؟ معلوم شد مسافر بودن و از سبزوار اومده بودن. خیلی خوش گذشت. کاش می شد میرفتم تو خیابون و یه غریبه ی رندوم رو به یه بازی تخته ای دعوت می کردم. شطرنج، منوپولی یا هرچی. بازی کارتی هم خوبه.بعد سه دست بازی کردن گفتم کار دارم و باید برم و خب خداحافظی کردیم و رفتیم. خوش گذشتن متفاوتی بود. معلوم شد اونا شونزده سالشون بوده ولی چون یه کم لُپ دار تر و ریش دار تر بودن بهشون می خورد هم سن ما باشن. تو راه برگشتن به خونه درباره پاسور و دیدگاه منفی غالبی که بهش هست حرف زدیم. من به این موضوع که اونی که بخواد شرط بندی کنه حتی رو منچ هم میتونه شرط ببنده اشاره کردم. ایلیا هم یه ذره از دوره ی روانشناسی رو تحلیل کرد و لذت بردیم.رسیدم به خونه و سرحال بودم. می خواستم امروزمو در قالب یه پست بنویسم. لباس عوض کردم، رو برگای پتوسم آب اسپری کردم و نشستم پای کامپیوتر. وسط نوشتن پست یه موزیک ویدیو از امینم دیدم، برای خوندن یه آهنگ از دوستام در خواست همکاری کردم و چند بار هم ویکی‌پدیا رو چک کردم. این شد که نوشتنش طولانی شد. میاین بازی؟ :)