روزی روزگاری در تهران ... .

امیرالمومنین (ع) : «خداوند رحمت کند کسی را که بداند از کجا آمده درکجا است و به کجا می رود»خیلی ساله تهران زندگی میکنیم از روز که بدنیا اومدم .از اون بچه گیام که تعریف میکنن میگن خیلی جذاب بودی . مگه بچه غیر جذابم داریم ؟؟؟بابام تعریف میکنه وقتی میخواستم برم بیرون با خودم می بردمت . یروز که باماشینمون یادمه پیکان جوانان گوجه ای بود داشتیم می رفتیم بابام عینک دودیشو زد به چشمم و رفت یه چیزی بخره . منم یادم میاد که فقط سی یا چهل تا دختر از کنار ماشین رد می شدن شیشه ماشین پایین بود .یهو یکیشون منو دید یه صدایی از خودش درآورد که همه برگشتن سمت من . نه صدای بدی نبود خیالتون راحت. اره بابا . همه جلو پنجره ماشین بودن منم ترسیده بودم یهو یکیشون سرشو آورد تو ماشین عزززززییییزم گویان اوووماچ بوسم کرد ? دومی بوسم کرد? سومی چهارمی پنجمی? همینجور بوسم می کردن منم هم ترسیده بودم صورتمم خیس شده بود ( اگه الان بود نمیترسیدم که وایمیستادم مثل یه مرررررد بوسم کنن ) یهو بابام درو باز کرد پریدم بغل بابام گفتم بابااااا بووووس نه . بابا خندید و گفت باشه پسرم الان میریم .بزرگتر شدیم رفتیم مدرسه اول روز مدرسه مثل مرد وارد مدرسه شدم دیدم فقط من کچل کردم همه مو دارن?ناراحت شدم ولی گریه نکردما رفتم سرکلاس نشستم اصلا نمیفهمیدم چی میگه اقا معلم . همینجوری حرف میزد . اینقدم مشق داد که دستم افتاده بود از نوشتن .یکی نیست بگه اخه لامصب بچه ۷ ساله اینقد مشق بچه خودتم بود اینقد مشق میدادی . چند روزی همین طور گذشت منم خسته شدم از مشق و درس و مدرسه رفتم به اهالی منزل با بادی که به قب قب انداخته بودم گفتم با صدای بلند دیگه نمیرم مدرسه . کلام از دهان منعقد نشده بود که با چنان عکس العمل مهیبی روبه رو شدم که به دنبال خر برای بار کردن باقالی می گشتم . همین عکس العمل رویایی و طوفانی باعث شد تا آخر دبیرستان جرات اظهار نظر در مورد نرفتن به مدرسه نکنم . سالهای تحصیلی در حال گذران بود روزها و درس ها از پی هم می گذشتند زمان ،به زمان کنکور رسید هیچ کلاس کنکوری نرفتم، هیچ تستی نزدم، فقط نشستم خودم خوندم مثل اون حیوان نجیب اسب ، همیشه هم اون عکس العمل کلاس اول اولیای گرانقدرم خاطرم بود. روز دوئل علمی کنکور سراسری فرا رسید حوزه امتحانیم میدان فردوسی بود. رفتم کنکور دادم اومدم بیرون سخت نبود . همچین میگفتن کنکور کنکور ما گفتیم حالا چی هست.رتبه ی سه رقمی انتظار داشتم. اما چهار رقمی شدم ۲۰۴۹ با همین رتبه با انتخاب رشته ی طوفانی مشاور عزیزم که میتونستم دولتی شهرستان قبول بشم به سوی غیر انتفاعی روانه شدم و هم کلاس شدم با عزیزان رتبه های ۳۰.۰۰۰ ،۲۶.۰۰۰،۳۸.۰۰۰ و بماند .دانشگاهم با تمام خاطرات خوب و بدش تمام شد . حالا وقت کار بود دنبال کار میگشتم به هرکسی که میرسیدم میگفتم کار سراغ نداری به نتیجه نمیرسید . خبر رسید سوریه و عراق داعش حمله کرده چند ماهی هم دنبار کار بودم هم فکر این لعنتیا اذیتم میکرد که دارن مردمو میکشن و از همه بدتر به حرم های ائمه و امامان جسارت میکنن تا به جایی رسید که آیت الله سیستانی هم حکم جهاد داده بود که متوجه شدم اوضاع خیلی خرابه .یروز که با دوستام در این مورد داشتیم حرف میزدیم یکیشون گفت میتونی ثبت نام کنی بری . گفتم چرت نگو بابا مگه میشه گفت اره صبر کن . زنگ زد به یکی گفت حاجی ثبت نام هنوز هست . قطع کرد با یه حالتی غم انگیزی که میخواست اذیتم کنه گفت شرمندتم . ولی هنوز هست .منم رفتم تو فکر که الان برم حداقل چهارتا داعشی بکشم چهار نفرو از کشته شدن نجات بدم دوروز تو این فکرا بودم که زدم بیرونو رفتم سراغ رفیقم گفتم بریم ثبت نام کنم . ثبت نام شدم بعد از کلی سوال جواب دوره داشت، دوره ی آموزشیشو گذروندم چند ماهی طول کشید.اما دوره ی واقعا پر و پیمونی بود من از کسی که یسری اطلاعات عمومی نظامی داره به یه نمیچه چریک تبدیل شدم . و روز رفتن رفتن فرا رسید ... اوه اوه ساعت ۴ شد.الان باید برم سرکار برگشتم بقیشو براتون مینویسم. خدا قوت