ملاقات شیرین

از نبودنش پرسیدم و گفت :که به ملاقات یک دوست قدیمی رفته بود ، از او برایم صحبت کرد ,دوستی که خیلی وقت بود که دیدنش نرفته بود ,قبلاً ها بهتر و بیشتر سراغش می رفت ,گاهی گپُ و گفتی باهاش داشت ، باهم می رفتند خرید ، براش کادو می خرید و سورپرایزش می کرد ، با هم سر یک میز غذا می خوردند .هم صحبت هم بودند ، بنا به درخواستش می بردش بیرون ، با هم بازی های جدید می کردند ؛ البته وقتی بچه تر بود ، قایم باشک ، گرگم به هوا بازی می کردند و سر آخر دو تایی با کمک هم زنجیرهای عمویشان را می بافتند و بعدش هم پشت کوه می انداختند .شعر می خوندند ، بعضی وقتا با هم دونفری یک گوشه ای می نشستند و با همفکری همدیگر نقاشی می کشیدند ، البته با توجه به این که دوستش راهنمای خوبی , توی نقاشی کشیدن بود ، منتهای مطلب کشیدن نقاشی ها عملاً پای خودش بود ؛دوستش فقط به نظاره می نشست ,با هم شعرمی خوندند ، شعر می گفتند و بعد شعرهاشون را می نوشتند . دوستش با اینکه نوشتن بلد بود ، توی نوشتن فقط راهنمایی می کرد و کار اجرایی نوشتن بازهم به عهده خودش بود .خلاصه برای دوستش از روی کتاب قصه می خوند و دوستش کیف می کرد ,نقاشی می کشید و دوستش لذّت می برد ، شعر می نوشت و بازهم دوستش تشویقش می کرد ؛ کمک دست خوبی برای اون بود . اصلاً بهتره بگم کارگردانی را خوب بلد بود .حسابی از قوه و انرژی خودش برای راهنمایی اون کمک می گرفت .یادش اومد روزایی رو که با هم لباس مدرسه می پوشیدند و صبح اول صبحی راهی مدرسه می شدند ، توی سرما ، توی گرما ، شیفت صبح و عصر ، دوران ابتدایی ، راهنمایی ، دبیرستان , اما از زمان دانشگاه به بعد دیگه زیاد همدیگر رو نمی تونستند ببینند ,البته که کسی مانع دیدنشون نبود ,این دوستِ ما بود که کمتر به دیدن اون می رفت ، کمتر براش وقت می گذاشت .بعد از مدتها کم کم دوستی شون سرما زده شد ،بی روح و به کل یخ زد ؛خودش رو می دید که روز به روز کم انرژی تر و زمخت تر میشد، جدی و سرسخت وعقیده اش این بود که دیگه بزرگ شدند و دوستی ها مال دوران مدرسه است و ما دیگه بچه نیستیم ، پس چرا باید روابطمون و دوستی هامون مثل قبل باشد ، باید رنگ و بوی دوستی ها را عوض کرد و رنگ دیگه ای بهشون پاشید.این بود که شکل رابطه کُلّی تغییر کرد و برخلاف گذشته به دعوت دوستش برای بازی ، نوشتن ، نقاشی و شعر خوندن و ... گوش نمی کرد و همیشه تنهایی بیرون می رفت و خرید می کرد,روزهای تولد دوستش کم کم فراموشش شد ، فراموش که چه عرض کنم اصلاً تاریخ های مهم برایش مثل گذشته اهمیت نداشت,تبریک گفتن های مناسبت ها را بی مورد و بی فایده می دید و بچگانه به نظرش می رسیدند ,کمتر دوستش رو می دید ، هر وقت هم که می دید ، مدام گِله می کرد و یک کَلّه حرف می زد و کارهایی که دوست داشت انجام میداد ؛برای تصمیم های مهم دیگه نظر دوستش رو نمی پرسید . بی محلی هاش به اون بیشتر شده بود و بی تفاوت هر کاری که دوست داشت انجام میداد واصلا اجازه صحبت به دوستش نمیداد,اینقدر که دوستش بعد از چندین بار مشاجره ای که بینشون اتفاق افتاد، تصمیم گرفت که هیچ وقت اظهار نظر نکند و مطلقاً حرف نزد و مُهر سکوت به دهنش زد و رفت و گوشه ای نشست و همه درها رو به روی خودش بست تا صدای هیچ کس رو نشنود ، مخصوصا گلایه ها رو .این شد که فاصله ای زیاد بین اون و دوستش افتاد و دوستِ جون جونی چندین ساله ، دوستی که از بَدو تولد راه و چاه رو بهش نشون داده بود و توی سختی و تصمیم گیری ها کمکش کرده بود ,حالا دیگه تنها بود ، تنهایی هم خوب ترس دارد ، بی تصمیمی ترس داشت ، بی راهنما بودن ترس داشت و دارد ,آره اون چندین سال بود که به این روش "تنها" پیش رفت و ادامه داد ، منتها راهی کج ، مسیری اشتباه و خودش را دید که در عنفوان جوانی دقیقا زمانی که برای خیلی ها سونامیِ تصمیم گیری هایِ جور و واجور و ناجور هر آن ممکن هست که آدم رو به بیراهه های ناکجا آباد ببرد در تنهایی و سکوت ، بی همدم و بی راهنما گیر افتاده ، حالا از ادامه می ترسید,همین جور پیش رفت و پیش رفت تا اینکه چند وقت قبل از این احساس کرد که آدم قبلی نیست ، آره از هیجان ها و شور چندین ساله ی قبل خبری نبود ، اون بی رمق و بی انرژی شده و بی حال و کرخت و زمخت تر از سنگ خارا شده و نمی تونه که ادامه بدهد ,این شد که تصمیم گرفت به آشتی با دوستش(خود درونی اش)برود و تجدید بیعت کند باهاش و همین کار رو هم کرد ، اولش فکر می کرد شدنی نیست و شاید دوستش اون رو به دوستی نپذیرد اما اشتباه میکرد ،کم کم راه نفوذ به دل دوستش رو پیدا کرد و با هم آشتی کردند و دوستش با اشتیاق و روی باز ازش استقبال کرد و تجدید دوستی شد.حالا انگار جانِ دوباره گرفته بود,شادی می کرد و این شادی را بعد از چندین سال فراق با خود درونی اش تجربه می کرد پس تصمیم گرفت به شکرانه این آشتی جشن برپا کند و حسابی سور دهد ،آره این دوستی شادی دارد ، سور دارد ، باید سور داد و جشن گرفت ، شیرین و گوارا بود ، او کام خودش را شیرین کرده بود ، دیگر توی دلش داشتند کلّه قند آب می کردند و او با کلّه قند دنیا رو شربت داد ، دنیای درونش را . آره این شربت خوردن دارد، شربت آشتی کنان است.