امیرحسین

اگر بگویم کلی کار لذتبخش و احساسی کشف نشده وجود دارد، به فکر فرو می‎روید؟ من به تازگی با نوع جدیدی آشنا شدم!سر میز شام پیشنهاد جدیدی دریافت کردم. دریافت که نه، بیشتر خودم داوطلب شدم تا انجام دهم. حسن داشت درباره همکاری با بهزیستی می‎گفت. هر هفته به همراه چند نفر از اعضای مجمع امام حسن مجتبی دانشگاه (این یکی فقط یک نهاد خیریه است و کاری با سیاست ندارد.) به خوابگاه کودکان بی‎سرپرست و بدسرپرست می‎رود و مشکلات درسیشان را حل می‎کند. حسن دوست خوش‎قلب من هست. (خوشبختانه در مورد انتخاب دوست سلیقه خوبی دارم.) او اندام متوسطی دارد و معمولاً لبخند به لب دارد. خوش مشرب و فعال است و بخاطر رنگ پوستش آدم را به یاد مردم هندوستان می‎اندازد. بگذریم... این کارش برایم جذاب بود ولی به‎خاطر سبک زندگی که اتخاذ کرده بودم نمی‎توانستم فوراً بگویم که من هم هستم! باید کمی فکر می‎کردم و جوری برنامه‎ریزی می‎کردم که مبادا باز هم فجایع ماه‎ها و سال‎های گذشته تکرار شود. چه می‎شود کرد؟ میلاد است دیگر...بلاخره تصمیمم را گرفتم. من هم باید آدم خوبی باشم. آدم خوب نه برای رفتن به بهشت یا دور شدن از جهنم. نه! من از این معامله بدم می‎آید. این کار را می‎کنم چون حس خوبی به من می‎دهد، بسیاری از موجودات چنین تکامل یافته‎اند که تمایل به کمک به هم نوع داشته باشند و انسان خردمند هم جزو این جانوران است. درست است! این به من حس خیلی خوبی می‎دهد، من دوباره قهرمان خودم می‎شوم. قرار ما سه‎شنبه ساعت پنج عصر جلوی سردر.روز موعود فرا می‎رسد. امروز عصر دو ساعت خالی کردم تا به خوابگاه برویم. یعنی چه جور جایی است؟ چه جور بچه‎هایی قرار است برای مدت کوتاهی شاگرد من بشوند؟ احتملاً کلی سوال هم درباره آسمان و ستاره‎ها دارند و من خوشحال می‎شوم که مقداری درباره اخترشناسی توضیح دهم. شک ندارم اینقدر جذاب توضیح می‎دهم که همشان محو حرف‎های من می‎شوند. نیمکت‎های جلوی کتابخانه... ساعت حدود دوازده ظهر است. اینجا نشستم... اوه! داره می‎لرزه! حسن زلزله شد! استان بیچاره من! دو هفته‎ای هست که سی چهل کیلومتری کرمان روی ویبره است. باز هم زلزله، در عرض یک دقیقه محوطه دانشگاه پر از آدم شده. داشتم به ساعت پنج و خوابگاه فکر می‎کردم: لعنتی! کنسل شد.ساعت موعود فرا می‎رسد. هفته قبل که زلزله برنامه را لغو کرد، امیدوارم امشب انتظارم به پایان برسد. رأس ساعت پنج جلوی سردرم. با بقیه بچه‎ها آشنا می‎شوم: عرفان، ایمان، مجتبی، حسن که بود و امیر! چرا بهم نگفته بودی که تو هم می‎آیی؟ (این یکی هم‎اتاقی و یکی از صمیمی‎ترین دوستان من هست. داره جالب می‎شه!) تاکسی می‎گیریم تا به خوابگاه برویم. «تقریباً رسیدیم... الو... سلام... چی؟ برگردیم؟ چرا؟ اوکی، اوکی. بچه‎ها نیستن، بردنشون استخر. آقای راننده ما برمی‎گردیم.» چه می‎شود کرد؟ گاهی نمی‎شود...هفته سوم- نه این بار خودم نمی‎خواهم بروم. کار زیادی دارم، کلی عقب افتادم. باید کل روز را در کتبخانه سپری کنم. اما این بار نمی‎شود نرفت! خوشبختانه توی رودربایستی گیر می‎کنم و باز رأس ساعت پنج عصر جلوی سردرم. تعداد زیاد هست و باید دو تا تاکسی بگیریم. باور کردنی نیست، رسیدیم و بچه‎ها هم دم در منتظر ما هستند. «از دانشگاه اومدن، بریم سلام کنیم.»تقسیم وظایف بود. هفتمی‎ها برای امیر، هشتمی‎ها برای حسن، نهمی‎ها برای ایمان... کسی زیست‎شناسی بلد هست؟ به جز من، همه مهندسی می‎خواندند و من چون به علم (ساینس) علاقه زیادی دارم زیست‎شناسی را برداشتم. یک پسره بود، امیرحسین، باهوش و پرتلاش، کلاس هفتمی بود و در استعدادهای درخشان یا همان تیزهوشان خودمان درس می‎خواند. ظاهراً توی زیست‎شناسی مشکل دارد و من باید به او یاد دهم.یک گوشه خلوت پیدا کردیم و شروع کردیم به کار. می‎گفت درسش خوب است و این مباحث را هم بلد هست اما طوطی‎وار؛ یعنی می‎خواست کامل یاد بگیرد و از مغزش خارج هم نشود. من هم قبول کردم. قسمت اول ساختمان چشم: چشم از زلالیه، عدسی، شبکیه، زجاجیه، عنبیه و... تشکیل شده است. دارم کارم را به خوبی انجام می‎دهم. برای نشان دادن کار عدسی از یک ذرّه‎بین که خوشبخانه موجود بود استفاده کردم و نور لامپ را روی صفحه کاغذ کانونی کردم. چه جالب! تصویر واضح ولی برعکس روی صفحه کاغذ افتاده! و توضیحات من درباره دلیل این اتفاق و سازوکار عدسی‎ها و همچنین ساختار عصبی. بعد درباره بوجود آمدن چشم در جانداران ماقبل تاریخ حرف زدم. برای او خیلی جالب بود و با اشتیاق گوش می‎داد. امیرحسین خیلی سوال می‎پرسید که این به این معنی بود که من کارم را درست انجام می‎دهم و شاگرد جدید من هم بچه‎ی باعلاقه و کنجکاوی هست. کنجکاو مثل یک دانشمند کوچک! درباره گوش هم توضیح می‎دهم و با تکان دادن گوش‎هایم به او می‎فهمانم که گوش انسان به دلیل ساختار پیچ در پیچ لاله گوش نیازی به حرکت کردن و چرخیدن به سمت صدا ندارد و ماهیچه‎ای که باعث حرکت گوش می‎شود در بسیاری از انسان‎ها مثل خود امیرحسین وجود ندارد.داشتم از صحبت با امیرحسین لذت می‎بردم. او سؤال می‎پرسید و من با مقداری من‎من جواب می‎دادم، هر وقت هم جواب سؤال را نمی‎دانستم توی گوگل کیپ یادداشت می‎کردم تا بعداً برایش بفرستم. نمی‎دانم بحث به کجا کشیده شد که دیدم بغض کرد و پرسید: «آقا! چرا آدم‎ها می‎میرن؟» با اندوهی که در نگاهش بود...امیرحسین این‎ها را از من پرسید. برای آخری دیگر جوابی نداشتم چون هر چه می‎گفتم قانع نمی‎شد. کارمان تمام شد و برگشتیم به دانشگاه. با کلی فکر و خیال که در ذهنم بود. از ایمان پرسید درباره امیرحسین چه می‎دانی؟ شنیدم که گفت: فقط می‎دانم قبل از آزمون تیزهوشان مادرش رو از دست داد.فعلاً برای این بلاگ کافیست. شاید بعداً بیشتر بنویسم ولی پسر عجب دنیایی! پر از اشک و لبخند، برای هر موجود زنده‎ای و من (شاید تو هم) منتظر موفقیت امیرحسین هستیم. کلی آرزوی خوب براش دارم و اینجا... دیگه نمی‎تونم بنویسم...