سلام! من یه دخترم!

سلام! من یه دخترم!ولی این متن شبیه اون مدل از متنا نیست که درباره دخترا میخونین!یعنی الان قصد ندارم از لاکای رنگی و دنیای دخترونه و موهای بلند و شعر و شاعری بگم براتون!اگه این یه متنه معمولی بود، باید براتون مینوشتم که:من یه دخترم!با موهای بلند مشکی که وقتی بازشون میکنم، تا روی کمرم پایین میفته!من یه دخترم! با یه دنیای رنگی رنگی دخترونه که هر روزشو با سلام کردن به گلای آفتاب گردونی شروع میکنه و هر روز براش یه معجزه ی جدید برای شروع داستان جدیدشه!من یه دخترم که عاشق خرید کردنه و دنیاش با خریدن لاکای رنگیش و ناخونای بلندش کامل میشه!نمیدونم که چی شد اصلا ساعت 2.25 شب به سرم زد بنویسم؛ فقط چون فردا جمعست خیالم راحته واسه کار خواب نمیمونم:) پس میخوام یه ذره راجع به خودم حرف بزنم براتون!حقیقتش این بود که هیچ کدوم از چیزایی که بالا نوشتم من نبودم...از وقتی یادم میاد نه عاشق ناخونای بلند بودم نه لاکای رنگی... ناخونای بلند آرامش اعصابمو به هم می‌ریخت و همیشه دلم می‌خواست کوتاهه کوتاه نگهشون دارم! تازه از وقتی کارم با لپ تاپ بیشتر شد و یه کمی سمت پیانو هم کشیده شدم که اوضاع اصلا بدتر هم شد و دیگه کلا نتونستم ناخونامو بلند کنم!شاید باورتون نشه ولی وقتی ناخونای بلند بقیه رو هم میبینم یه احساسی شبیه مورمور شدن بهم دست میده!انگار همون لحظه صحنه ی کشیده شدن ناخن روی تخته گچی رو تصور میکنم و تمامه گوشتای تنم میریزه!راجع به لاکای رنگی هم، اصلا هیچ وقت یادم نمیاد از بچگی لاک زدن دوست داشته باشم!تو یه دوره لاکای رنگیه یه دختر ممکنه کل دلخوشیش باشه و کلی روحیشو عوض کنه! ولی خب من اینجوری نیستم! هر از چند گاهی میتونه روحیه آدمو عوض کنه ولی اینکه همیشگی باشه و همه رنگ باشه...نه واقعا مرسی!شاید شبیه اون دخترایی هم نباشم که توی رویاهاشون با پیرهن گلدار توی قصر صورتیشون نشستن و منتظر یار دلبر و سوار بر اسب سفیدشونن که بیاد و اونارو از چنگال تیز زندگی نجات بده و دنیای صورتی و قلبیشون رو برای همیشه رنگی‌تر کنه!نمیدونم از کی اینجوری شدم... بالاخره تغییر آدما از یه روزی شروع میشه و هیچ دختری نیست که رویای قصر صورتی و شاهزاده و اینارو به هر عنوانی نداشته باشه...میدونین، از بچگی یادمه که هیچ وقت فرصته اینو ناشتم که خیلی لوس بار بیام!با اینکه ته تغاریه خونه خودمون بودم، اما همیشه بیشتر همبازیام پسر بودن و واسشون غیر عادی بود که وقتی یه دختر توی بازی زمین میخوره و زانوش زخم میشه گریه کنه!یا اینکه وقتی میبازه و کسی بهش توجه نمیکنه قهر کنه و راهش رو کج کنه بره!اصلا انگار واسشون این قضیه تعریف نشده بود!و خب منم تو بیشتر بازیا تک و تنها بودم! خب بقیه خواهر برادر یه کم بزرگترشون همراشون بودن و هواشونو داشتن؛ ولی خب من تنها بودم همیشه!وقتی بقیه زمین میخوردن، خواهر برادره میدوئیدن و انقدر حواسش بهش بود که بازی کلا کنسل میشد!اما از اونجایی که من همیشه توی بازی‌ها، "گرگ بد گنده" میشدم، حتی اگرم زمین میخوردم باید خودم پامیشدم و خودمو جمع و جور میکردم و یه جوری وانمود میکردم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده!اتفاقی که همین روزا هم زیاد برام میفته!گریه هم نمیتونستم بکنم! جلوی اون همه آدم که یه سریاشون یکی دو سال بزرگتر از منم بودن، نمیتونستم بذارم فکر کنن لوس و ضعیفم!احساس میکردم اگر گریه کنم دارم خودم رو جلوی اونها تحقیر میکنم و نشون میدم من اون بچه ایم که بلد نبودن بازیش رو با گریه زاری راه انداختن جبران میکنه و میره پشت بوته ها قایم میشه!اینجوری بود که با همون دست و پاهای زخم و زیلیم پا میشدم و انقدر میدوئیدم و میخندیدم که اصلا انگار نه انگار اتفاقی برام افتاده!حتی اگر وسط بازی از درد اشکمم در میومد اشکامو قایم میکردم و سعی میکردم همه چی رو عادی نشون بدم!و این برای منی که از بچگی اشکم دمه مشکم بود خیلی خیلی خیلی زیاد کار سختی بود!هنوزم هست! ولی از پسش براومدم!شاید از همون روزا بود که یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس قرار نیس جز خودت مراقبت باشه!هیچ کس جز خودت نمیتونه وقتی حالت بده و هیچ پناهگاهی نداری دستتو بگیره و اشکاتو پاک کنه و بگه اشکالی نداره!البته وقتاییم بود که فراموشکار میشدم!مثلا وقتی عاشق شدم!همیشه به خودشم میگفتم، میگفتم: "ببین فلانی!قبل از اینکه بیای تو زندگیم، من یه دیوار خیلی بلند و محکم دور قلبم ساخته بودم!یه دیواری که فقط خودم بودم و خودم توش!با همه میگمو میخندمو دوستای زیادی هم دارم! اما تا حالا به کسی اجازه ندادم از این دیوار رد شه!اما از وقتی تو اومدی، احساس میکنم تمومه این دیوار داره آروم آروم فرو میریزه!یعنی فلانی، تو انقدر خوبی که بهم نشون دادی من دیگه نیازی به این دیوار ندارم تا از خودم محافظت کنم!میخوام همه چیو عوض کنم!میخوام این دیوارو خراب کنم و از منظره‌ی اون طرف دیوار لذت ببرم!منظره‌ای که واضح‌ترین و قشنگ‌ترین بخشش تویی!اما میترسم! نکنه یه روز تنهام بذاریو من بمونم و دیوارای خراب شده ای که دیگه هیچ جوره نمیتونن ازم محافظت کنن؟"اون روز حتی فکرشم نمیکردم یه روزی چند وقت بعدش فقط من میمونم و دیوارای خراب شده و تیکه های قلب خورد شده ای که همه میانو میرنو از روش رد میشن!اما بعد از یه سری اتفاقا...انگار آدم عوض میشه...انگار میفهمه نه بابا همچین خبریم نیستو دنیای واقعی بیرون هیچ ربطی به تصورات قشنگ بچگونش نداره و وقتی حالت بده و زمین میخوری و همه ی امیدتو از دست میدی... قرار نیست هیچ شاهزاده ی سوار بر اسبی یهو از آسمون قلپی بیفته جلوت و نجاتت بده!آخه شاید همون شاهزاده‌ی سوار بر اسب قصه هات باعث زمین خوردنت شده باشه و راستشو بخواین یادم نمیاد که توی داستانای پرنسسی صحبتی درباره این شده باشه!که اگر شاهزاده‌ی دلبندمون قلبمون رو شکست چجوری تیکه های لعنتیمون رو جمع کنیم و نمیریم؟چیزی که از این داستانا یاد نگرفتیم اینه که بعضی وقتا فقط خودتیو خودت! باید تیکه های شکسته ی قلبتو از روی زمین و زیر دست و پای بقیه جمع کنی و بلند شی و روی زانوهای خودت وایسی...اونم بدون کمک هیچ شاهزاده‌ی سوار بر اسب سفیدی... و قدم برداری!اشکالی نداره! ممکنه اولش سخت باشه...ممکنه تیکه‌های شکسته‌ی توی دستات باقی مونده ی قلبت رو زخمی کنن و هی به سنگای خاطره ی جلوی پات بر بخوری و زمین بیفتی!و ممکنه بلند شدن برات هربار دردناک تر و سخت تر از بار قبل باشه!انقدر دردناک که ترجیح بدی همون روی زمین بمون و هیچ کاری نکنی!هیچ اشکالی نداره! فقط پاشو و دوباره ادامه بده... انقدر ادامه بده و لبخند بزن که حالت خوب شه!که بگذری از اون تیشه ای که به قلب شیشه ایت خورد و به هزار تیکه تبدیلت کرد!میدونین، من همیشه هم که عاشق موی کوتاه نبودم که!اصلا مگه میشه دختری باشه موهای بلند خرمایی- مشکیشو دوس نداشته باشه؟یه روزای بود که منم عاشق موهای بلندم بودم! اون روزا اگر کسی بهم میگفت برو موهاتو کوتاه کن و تنوع بده یه ذره، احساس میکردم بهم فحش دادن!آخه یکیم بود که خیلی عاشق موهام بود!میدونین...یه چیز خیلی عجیبی درباره دخترا وجود داره! اونا تمامه احساساتشون رو سر موهاشون خالی میکنن!اگر عصبانی باشن، محکمه محکم از پشت می‌بندشون!اگر بازیگوش باشن...میذارن موهاشون مثل دو تا طره ی بازگوش از کناره های صورتشون پایین بیان!اگر عاشق باشن، موهاشون رو بلند و باز میذارن و توی باد رهاش میکنن!ولی وای به روزی که بشکنن!تماه دق و دلیشونو سر موهاشون خالی میکنن و میرن از ته کوتاهشون میکنن!راستش من واقعا عاشق موهام بودم!ولی خب...رفت!و بعد از رفتنش من دیگه چجوری میتونستم موهای بلندمو دوست داشته باشم؟علاوه بر اون کلی کار برای انجام دادن داشتم!درسته که حال و روز خوشی نداشتم، اما باید بلند میشدم و تیکه های قلبمو از روی زمین جمع میکردم و سعی میکردم که یه قلب جدید برای خودم دست و پا کنم...باید کار میکردم...اونقدر که اصلا فرصت نداشته باشم به چیز دیگه‌ای فکر کنم...و باید کلی آدمه جدید رو ملاقات میکردم توی زندگیم! آدمایی که هر کدوم برام یه داستان جدیدی برای گفتن داشتم!و بذارین یه چیزی رو بهتون بگم...یه قلب شکسته ای که تیکه هاش به هم چسبونده شدن خیلی خیلی زلال تر و صاف تر از یه قلب سالمه و نور ازش خیلی زیباتر عبور میکنه!همونطور که مولانا هم توی یکی از شعراش میگه که زخم همون جاییه که نور از اونجا وارد بدن تو میشه!قلب شکسته هم دقیقا همون روزنه ایه که نور رو به تو جذب میکنه و همون نور باعث میشه بیشتر از قبلت بدرخشی!الان که از اون روزا میگذره خیلی راحت تر میتونم دربارش حرف بزنم...ولی داستان اینجوری شد که کلی کار داشتم که انجام بدم، از یه طرفیم نیاز به تنوع داشتم و واسه همین کل موهای مشکیو بلندمو دادم دست آرایشگر و بهش گفتم: "ریش و قیچی دست خودت، دیگه نمیخوامشون!"خب میدونین! من یه دخترم!ولی خیلی با اون دختر 18-19 ساله ی چند سال پیشم فرق کردم!دیگه من اون دختر رنگی رنگیه زود باور نبودم ئ خیلی چیزا رو فهمیدم!فهمیدم که حال خوب من، توی جیب بقیه نیست و توی مسیر زندگی خودم، "خودم" باید پیداش کنم!فهمیدم که دلم نمی‌خواد بشینم یه گوشه و منتظر بشینم تا کسی بیاد و خوشبختم کنه! یعنی راستش فهمیدم که اصلا قابلیت "یکجا نشینی" ندارم و کلا نمیتونم دو دیقه آروم بگیرم!فهیمدم که عاشق کار کردنم، و انقدر میتونم توی کارم موفق و بزرگ بشم که اصلا یه روزی فکرش رو هم نمیکردم!فهمیدم همه ی اون چیزایی که احساس میکنم گمشون کردم توی عشق به "یه آدم" پیداشون نمیکنم و شاید باید جاهای دیگه ای دنبال این تیکه های گم شده ی پازل زندگیم بگردم!فهمیدم که شاید خیلی از آدما باشن که به کمک نیاز داشته باشن! پس من نباید بشینم یه گوشه و با غصه خوردن دنیامو تباه کنم!باید بلند شم و با ساختن یه زندگی جدید سعی کنم به این آدما هم کمک کنم!فهمیدم که عاشق سفر کردنم، که میتونم تنهایی سفر کنمو انقدر حس های جالب رو تجربه کنم که یه روزی به خوابمم نمیدیدم!و فهمیدم که من برای اینکه بتونم که نفر دیگرو دوست داشته باشم، باید اول شروع به دوست داشتن خودم کنم!شاید بهتر باشه بگم که: من یه دخترم که 5 روز هفته کار میکنه! من یه دخترم که یه روزی موهای بلند مشکی داشته ولی الان موهاشو کوتاهه کوتاه کرده! من یه دخترم که عاشق سفره! من یه دخترم که ترجیح میده تعطیلات آخر هفتشو به جای این که توی این مهمونیو اون مهمونی بگذرونه و از این آرایشگاه بدوئه بره اون آرایشگاه که رنگ ناخونشو با لباس شبش ست کنه، عاشق اینه که یه فنجون گرم چایی برای خودش بریزه و بشینه توی غار امن اتاقش و فارق از هیاهوی جهان کتاب بخونه!و شاید بهتر باشه بگم که فرق منه پینوکیوی 22 ساله با پینوکیوی 18 ساله اینه که دیگه دنبال کسی نمیگرده که خوشبختش کنه!اون دنبال کسیه که بتونن خوشبختیشونو با هم کامل کنن!پینوکیو فهمیده که تا زمانی که خودش به تنهایی احساس خوشبختی نکنه هیچ وقت نمیتونه با یه آدم دیگه هم خوشبخت بشه!پی نوشت: راستش این متن، اصلا اونجوری از کار درنیومد که میخواستم!انگار هزارتا حرف و ایده واسه گفتن و نوشتن داشتم اما توی ذهنم همشون روی همدیگه پریدن و قاطی پاتی شدنشون آرامشو از منو متنم گرفتن!واسه همین اگر خوندینش و احساس کردین خب که چی! معذرت میخوام!پی نوشت 2: نقشه ی کامل این متن دقیقا ساعت 2.25 دقیقه ی شب به ذهنم رسید و یهو یه اشتیاقی سر تا سر وجودمو گرفت که همون دیشب بشینم و بنویسمش!اونم بعد از یه مدت بی‌معرفتی نسبت به ویرگول جان!ولی نتیجه این شد که دو تا از ایده هام برای نوشتن قاطی شدنو یهو نمیدونم چرا اومدم موضوع "من یه دخترم" رو با داستانای عاشقانه قاطی پاتیشون کردم در حالی که اصلا نباید این اتفاق میفتاد!و از یه جایی به بعد کلا ریسمان نوشتن از دستم در رفت و نتیجه اینی شد که الان میبینین!پذیرای هرگونه انتقاد و پیشنهاد بی‌رحمانه‌ی شما درباره‌ی این متن سراسر آشفتگی خود هستیم!منو جایزالخطا بدونین و با نوشتن انتقاداتتون کمکم کنید که اشتباهاتمو توی همه مقاله ها تکرار نکنم!و این که در آخر ازتون ممنونم که هستین و بهم انگیزه ی نوشتن میدین!