از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۲)

همین چند دقیقه‌ی پیش بود که رضا دوباره بهم زنگ زد. بازم طبق معمول با بی‌محلی، جواب تماسش رو ندادم. رضا از همون رفیق‌های اولیِ که توی نگهبانی ساختمون باهاش آشنا شدم. بچه‌ی خوبیه تقریبا میشه گفت تنها رفیقیِ که توی این چند سالی که اومدم شهر همیشه هوام رو داشته و مدام پیگیر اوضاع و احوالم بوده و هست. متاهله و یکی دوسالی ازم بزرگتره. با اینکه اصالتاً اهل شهرِ اما خوب درکم میکنه چون اونم مثه خودم توی زندگیش بدون پشتوانه بوده و هرچی که به دست آورده نتیجه‌ی زحمت خودش بوده. واسه همین درکم میکنه. از اون طرفم بخاطر اینکه زیاد اهل معاشرت نیستم، مخصوصا با این ماجراهایی که اخیرا برام افتاده، توجهش بیشتر از قبل شده. با اینکه دل و دماغ واسه صحبت کردن باهش رو ندارم ولی همین‌ام برام یه دلخوشیه که یه نفر هست که حواسش بهم باشه. طفلی تا میتونه دستم رو می‌گیره و میبره بیرون؛ از گشت و گذار گرفته تا چمیدونم شامی، ناهاری، چیزی تا حواسم پرت بشه و چون می‌دونه یخورده حساسم، زیاد راجب مشکلات اصلیم صحبت نمی‌کنه. همش میگه؛ خدا خودش هوای ما بی‌کس و کارها رو داره. غصه نخور درست میشه!ولی چجوری آخه؟ اتفاقی که افتاده رو چطور میشه تغییرش داد! مگه میشه؟ ماجرا برمی‌گرده به نزدیک به دو سال پیش، وقتی سه سال از اومدنم به اینجا می‌گذشت. یه روز صبح از خواب پا شدم و طبق عادت هرروزم رفتم یه دوش گرفتم. بعد صدای موزیک رو بلند کردم و رفتم آشپزخونه تا قهوه‌امو آماده کنم. در همون حین مشغول چیدن میز صبحونه شدم. اون روز رو با تمام جزئیاتش به خاطر دارم. یادمه نون تموم کرده بودم و مجبور شدم از همسایه‌ی بغل‌دستیمون یه دونه قرض بگیرم. یه خانوم میانسال که اونم مثه من، تنها زندگی می‌کرد. خدا خیرش بده از مادری چیزی برام کم نمی‌ذاشت. خلاصه یه نیمرو خوردم و درنهایتم لباس نوهایی که خریده بودم رو پوشیدم و عطر و ادکلن‌زده، جلوی آینه سرگرم رسیدن به سر و وضعم شدم. شنبه بود و قرار بود قرارداد ساخت و ساز یه ساختمون رو ببندم. اون‌روزها دیگه خودم کار فیزیکی نمی‌کردم. چندتا کارگر انداخته بودم زیردستم و خودمم فقط به کارشون نظارت می‌کردم. خوش‌برخوردی و حُسن رفتارم، شهره‌ی اطرافیانم شده بود و این شد که معمولا سرم خلوت نبود. خوب بود. یجورایی با مشغول کردن خودم، گذشته‌ام رو فراموش کرده بودم ولی می‌دونستم که دارم از یه چیزی فرار می‌کنم.حاضر شدم و ساعت‌های نه، نه ‌و نیم بود که از خونه زدم بیرون‌. تیرماه بود؛ پنجمِ تیر. هوا آفتابی بود و نسیم گرم صبحگاهی پوستم رو نوازش می‌کرد و خاطرات اوایل مهاجرتم رو برام یادآوری می‌کرد. روزهایی که آس و پاس بودم و الانی که شبیه به معجزه، کلی پیشرفت مالی داشتم. با یه حالتی بین خنده و گریه، ریموت ماشین رو زدم و سوار شدم. در حال رانندگی، متن قرارداد رو مرور کردم. تخفیفاتی که می‌تونستم برای جلب رضایت مشتری بدم رو چک کردم. عنوان و کیفیت مصالح رو بررسی کردم تا چیزی کم و کسر نباشه. سرعتم پایین بود و یه موزیک ملایم در حال پخش بود. شیشه رو دادم پایین تا هوای تازه وارد ماشین بشه. به مسیر روبروم خیره شده بودم و سعی می‌کردم به چیزهای خوب فکر کنم. قرار بود سر راهم رضا رو هم سوار کنم تا حین بستن قرارداد، دست تنها نباشم. برعکسِ من که خیلی کم‌حرف بودم، اون سَرزبون خوبی داشت. اکثر مشتری‌ها رو هم خودش برام جور می‌کرد. یجورایی امینِ من بود. توی نصف سود هم با همدیگه شریک بودیم. اون با آشناییِ بیشتری که با بساز و بفروش‌ها داشت، کارم رو راحت کرده بود. اولین برخوردمون رو که یادم میاد خنده‌ام می‌گیره. رضا شاگردِ گچکاری بود و منم به عنوان نگهبان، به طبقات سَرک می‌کشیدم. (یجورایی چشم و گوشِ پیمانکار بودم و اگه کارگرها چیزی احتیاج داشتن به من می‌‌گفتن تا به اطلاع ایشون برسونم) اون برای دوتا اوستاکار گچ آماده می‌کرد و حسابی سرش شلوغ بود. از اونجایی که اون‌روز به غیر از اکیپ اونها کس دیگه‌ای مشغول کار نبود، برای اینکه حوصله‌ام سر نره، داخل طبقه‌ای که کار می‌کردن، یه گوشه وایستادم و کارشون رو زیر نظر گرفتمم. در همون گیر و داد یهویی یه کامیونِ حمل مصالح از راه رسید و شروع کرد به بوق زدن که در رو براش باز کنم. حواسم پرت اونها شده بود و متوجه کامیون نشدم که یکی از اوستا‌کارها با سوت بهم گوشزد که برم پایین. به خودم که اومدم با عجله به سمت درب خروجیِ واحد دویدم. در بین مسیر، پام به ظرفی که تازه داخلش گچ آماده کرده بودن گیر کرد و دو سه‌تا رو نقش بر زمین کردم. رضا تازه داشت عرقش رو پاک می‌کرد و در حال نفس تازه کردن بود که با دیدن این صحنه خونش به جوش اومد و شروع کرد به بد و بیراه گفتن، منم دست و پام رو گم کرده بودم و با خجالت ازونجا اومدم بیرون. تا رسیدن به کامیون و چک کردن رسیدِ تحویل بار، همش خودم رو می‌خوردم که چرا جوابش رو ندادم و تلافی نکردم. اما یخورده که گذشت، حالم که جا اومد فهمیدم تقصیر خودم بوده و اون بنده‌ی خدام حق داشته، لابد خیلی خسته بوده یه چیزی از دهنش درومده. کارگره دیگه، اونم کلی درگیری فکری داره. این شد که وقتی داشتن ساختمون رو ترک می‌کردن، دسته جمعی به کانکس دعوتشون کردم و یه هندونه مهمونشون کردم تا از دلش درآرم. طفلی اونجا چقد خجالت کشید. از اون‌روز به بعد کم کم رابطمون با هم بیشتر شد و شماره تماس گرفتیم و روزهایی که بیکار بود میومد بهم سر می‌زد و باهم چایی می‌خوردیم و از زندگیمون با هم صحبت می‌کردیم. اون‌موقع تازه ازدواج کرده بود و حسابی دستش تنگ بود واسه همون توی اوقات بیکاریش، منم از اینور اونور به بقیه می‌سپردم تا اگه کاری چیزی دارن خبرم کنن تا یه کمک‌خرجی واسش باشه. اینجوری شد که بعد از گذشت زمان و تجربه‌های زیادی که از کارهای ساختمونی به دست میاوردیم، تصمیم گرفتیم واسه خودمون مستقل کار کنیم و تبدیل شدیم به شریک‌های کاری.رسیدم جلوی خونه‌شون و بوق زدم تا بیاد پایین. برعکس من که همه‌ی حواسم به کار بود، اون شروع کرد به شوخی و عوض کردن جَو تا ذهن‌مشغولیم کمتر بشه. به دفتر پیمانکاری نزدیک شدیم و دیدیم که اون یارو جلوی در منتظر ما وایستاده. رضا مثه همیشه گفت بسپرش به من. از قیافه‌اش معلوم بود بابت مُعطلی خیلی هم شاکیه. خلاصه با کلی سلام و صلوات وارد دفتر شدیم. اضطراب از سر و کله‌اش می‌بارید. مدام با دستمال کاغذی عرقش رو خشک می‌کرد. منم برای اینکه احتمالا با هم بحثمون نشه، با رضا تنهاش گذاشتم و به بهونه‌ی چایی، رفتم سمت آبدارخونه. از اونجا یواشکی زیر نظرش داشتم و همش به این فکر می‌کردم که کارشون بی‌دردسر تموم بشه تا من برای امضای قرارداد بهشون ملحق بشم. از همون نگاه اول، حس خوبی بهش نداشتم؛ این رو به رضا هم گفتم. اونم توی جوابم گفت که این جماعت رو خوب می‌شناسه. منم با تعجب سرم رو تکون دادم ولی منظورش رو متوجه نشدم. خودم رو الکی مشغول کرده بودم که طرف بلند داد زد: 《برای من پررنگ‌تر باشه لطفا!》 لحنش دستوری بود. خیلی بهم برخورد. لابد با خودش فکر کرده بود که من آبدارچی اونجام. با کلی خودخوری، نفری یه دونه چایی کیسه‌ای انداختم داخل لیوان و رفتم یه گوشه کنارشون نشستم. دست خودم نبود. رضا باهاش مشغول چونه زدن راجبه قیمت بود و منم زیر چشمی به حرکات دست و پاش خیره شده بودم؛ همش با استرس تکونشون می‌داد. اول گمون کردم بنده خدا حتما مریضه؛ تَبی، سرماخوردگی‌ای چیزی داره که اینجوری پریشونه یا شایدم سابقه‌ی ناراحتی قلبی داره. چند باری هم نگامون بهم گره خورد و منم هول می‌شدم و نگام رو به سقف می‌دوختم. بعد از یکی دو ساعت بحث و کلنجار، بلاخره به توافق رسیدیم که از اوایل ماه بعد مشغول به کار بشیم چون هنوز یه پروژه‌ی نیمه‌تموم دیگه داشتیم که باید کارهای پایانیش رو انجام می‌دادیم. بلند شد و بدون دست دادن، راهش رو گرفت و رفت. رضا با سرخوشی، پُز موفقیتش رو بهم می‌داد ولی من هوش و حواسم جای دیگه‌ای بود. ساعت از دوازده گذشته بود و به پیشنهاد رضا پاشدیم بریم تا از ساختمون یه سر و گوشی آب بدیم. مسیر رو اون پشت فرمون نشست و توی راه از استخدام کردن یه منشی صحبت می‌کرد. اینکه خوب نیست انقدر درِ دفتر بسته بمونه و اصلا اینجوری کلاس کاریمون هم بالا میره. منم همش با سر حرف‌هاش رو تایید می‌کردم.به مناسبت جشن قرارداد جدید، ناهار رو خونه‌اش دعوتم کرد. کلی گفتیم و خندیدیم. سعی کردم دست از فکر کردن به اون یارو بردارم. می‌دونید اصلا عادت دارم‌ فکرم رو با یه چیزی درگیر کنم. بابت همین اخلاقمم همش با رضا درگیر بودم که روی خودم بیشتر کار کنم. خانوم رضا هم (که جای دوریِ خواهرم رو برام پر می‌کنه) بارها توی دورهمی‌هامون اصرار داشت که وقت ازدواجم رسیده. اینجوری سرم به زندگی گرم میشه و دست از این فکر و خیال‌ها برمی‌دارم. غروب بود که به قصد هواخوری، ازشون خدافظی کردم.اون‌موقع‌ها زیاد سیگار نمی‌کشیدم؛ کلا اهل دود و دم نبودم. مگه چی می‌شد که در طول سال به اندازه‌ی انگشت‌های دست سیگار کشیده باشم اما نمی‌دونم چی شد که اون‌روز دلم خواست ناپرهیزی کنم. کنار یه سوپرمارکت نگه داشتم و چند نخ خریدم و نشستم داخل فضای سبز تا یخورده با خودم خلوت بکنم. صندلیم روبروی یه آبنمای بزرگ بود. باد می‌زد و قطره‌های خنکِ آب، پوستم رو نوازش می‌کردن. توی اون لحظه هیچ‌جا نبودم. به هیچی فکر نمی‌کردم؛ نه به کار، نه به خانواده، نه به مسافرتی که خیلی بهش احتیاج داشتم و نه حتی به پیشنهاد ازدواج. برای چند دقیقه، محو افقِ نارنجی‌رنگ شده بودم. با اینکه دور و برم پر از هَمهمه‌‌ی آدما بود، گوشم هیچ صدایی رو نمی‌شنید؛ همونطور که چشمام هیچکس رو نمی‌دید. یه طونل به طول بی‌نهایت و عرضِ دوتا چشمام که من رو از زمین جدا کرده بود. با سوزِشِ آتیش سیگار، به خودم اومدم و بی‌تفاوت انداختمش زیر پام و لِهش کردم. باقیشون رو هم مچاله کردم و پرت کردم داخل سطل آشغال و رفتم سمت ماشین.اوقات بیکاریم رو می‌رفتم به کار جدید سر می‌زدم. محیطش رو برانداز می‌کردم، مسیرهای رفت و آمد وسایل نقلیه‌ برای حمل مصالح رو چک می‌کردم. بررسی می‌کردم که چیزی کم و کسر نباشه تا قبل از شروع به کار، وسایل مورد نیاز رو تهیه بکنیم. خلاصه یجوری خودم رو مشغول می‌کردم تا فکرهای موذی کمتر اذیتم کنن. تا اینکه موعد کار رسید. با هماهنگیِ صاحب ساختمون، مصالح رو سر کار حاضر کردیم و نیروهامون مشغول شدن. روز اول خودش نبود. یه سفر خارج از کشور داشت و خبر داده بود که تا اومدنش با وکیلش هماهنگ باشیم. رضا یخورده غر زد اما من ته دلم خوشحال بودم؛ چه بهتر، دیگه مجبور نبودم نگاه سنگین و آشفته‌اش رو تحمل کنم.یه ماه از شروع به کارمون گذشته بود و در طول این مدت، از مبلغی که به عنوان پیش پرداخت گرفته بودیم، برای خرید مصالح و حقوق کارگرها استفاده می‌کردیم. برعکسِ صاحبکار، وکلیش خیلی آدم متشخص و خوشرویی بود. معمولا آخر هفته‌ها میومد و پیشرفتِ کار رو زیر نظر داشت. بدون هیچگونه بحثی در مورد قیمت، دقیقا همون مصالحی رو که داخل لیست خرید عنوان کرده بودیم سفارش می‌داد. همه‌چی خوب بود. اکثرا خودم برای کنترل کارگرها سر کار حضور داشتم. رضا چون بچه‌اش تازه به دنیا اومده بود زیاد وقت نمی‌کرد کمک‌دستم باشه. وارد ماه دومِ کاری شدیم که یه روز نزدیک‌های ظهر بود جناب دکتر مهری (صاحب ساختمون) سرزده از راه رسید. با نقشه‌کش مشغول مشورت راجب استقامت آهنی که قرار بود برای راه‌پله استفاده بشه بودیم که مثه اَجل معلق بالای سرمون ظاهر شد. نسبت به اولین ملاقاتمون خیلی خوش‌برخوردتر شده بود. به نظر می‌رسید حالشم بهتر شده. بعد از احوالپرسی، بدون کلمه‌ای سوال، همونجا وایستاد و به صحبت‌های ما گوش می‌داد. معلوم بود اصلا براش مهم نیست که ما راجب چی صحبت می‌کنیم. (فکر کنم اصلا چیزی‌ام سر در نمیاورد) میون صحبت‌های ما، یه نخ سیگار آتیش زد و دورتر از ما، رفت یه گوشه از محوطه روی تیرآهن‌ها نشست و با گوشیش مشغول شد. بعدشم طبق معمول بدون خدافظی گذاشت رفت. این‌بار دیگه سعی کردم فکرم رو درگیرش نکنم. برای همون خواستم یه حالی به کارگرها داده باشم و رفتم براشون ناهار گرفتم. یکی دوساعتی پیششون نشستم و خودمم غذام رو در کنار اونها خوردم و با هماهنگی با سرکارگر، ازشون خدافظی کردم و رفتم خونه واسه استراحت.چند روزی گذشت و یه شب نزدیک‌های ساعت دوازده گوشیم زنگ خورد. شماره غریبه بود. از اونجایی که ما درخورِ شغلمون معمولا با آدم‌های جور و واجوری سر و کار داشتیم، تعجب نکردم. یکی دوتا زنگ خورد و جواب دادم. صداش آشنا به نظر می‌رسید ولی بلافاصله به جا نیاوردم. بعد از چند لحظه صحبت، خودش رو معرفی کرد؛ دکتر بود. زنگ زده بود بابت برخورد اون‌روزش ازم عذرخواهی کنه. تعجب کردم. از همچین آدمی این‌کارها بعید بود. با خودم گفتم حتما اخلاقش اینجوریه که زیاد با کسی گرم نمی‌گیره. توی دلم کلی خودم رو بابت قضاوت اشتباهی که کرده بودم سرزنش کردم. پیشنهاد داد فردا چون سرش خلوته، خودش میاد دنبالم. سر راه هم به یه پروژه که مال دوستش بود سر می‌زدیم؛ انگاری طرف یخورده سوال داشته، اونم من رو بهش معرفی کرده. فردای اون روز جمعه بود و ما همیشه جمعه‌ها رو تعطیل می‌کردیم؛ ظاهرا از این ماجرا خبر نداشت‌ ولی خب قبول کردم. گفتم فاله و تماشا. عوضش فرصت پیدا می‌کنم تا بیشتر باهاش آشنا بشم. با دَک و پُزی که داشت، در آینده به دردمون می‌خورد.بدون یه دقیقه تاخیر، ساعت نه صبح دم‌در خونه حاضر شد. شلوار جین، یه پیراهن نخیِ سفید که دکمه‌هاش تا روی سینه‌اش باز بود و گردنبند طلاش که از اون زیر پیدا بود، همراه با موهای جوگندمی که از پشت بسته بود و صورتی که معلوم بود تازه اصلاح کرده، از یه شخصیت رفاه‌طلب صحبت می‌کرد. با روی باز سلام کرد و ازم خواهش کرد تا سوار بشم. بوی ادکلنش فضای ماشین رو پر کرده بود؛ به محض نشستن، یه لحظه سرفه‌ام گرفت. بوی سیگار از لابلای رایحه‌ی ادکلن احساس می‌شد؛ معلوم بود تازه یه شیشه رو خالی کرده تا ظاهر قضیه رو حفظ کنه. بعد از سلام و احوالپرسیِ مجدد، برای باز کردنِ سر صحبت، از همون قضیه‌ی چند روز پیش حرف به میون کشید و گفت که اونجا تازه از سفر برگشته بوده و دلیل اون رفتارش خستگی بوده. منم به روش نیاوردم و از همون جمله‌های معروفِ نه بابا این چه حرفیه استفاده کردم و برای اینکه بحث رو عوض کنم، از سفرش پرسیدم. اونم خیلی سَرسری از شهری که در فرانسه دیدن کرده بود صحبت کرد؛ فکر می‌کنم گفت شهر صورتی؟ یه همچین چیزهایی. منم زیاد پیگیر دلیل این اسم عجیب و غریب نشدم. فقط یادمه پیشنهاد داد در صورت فراغت، حتما یه سر به اون شهر بزنم. گفت مخصوصا واسه من که توی کار ساخت و ساز هستم، با دیدن ساختمون‌های زیباش، دلم نمی‌خواد ترکش کنم. نمی‌دونست که من تنها مسافرت عمرم مربوط میشه به همین شهری که داخلش ساکن هستم. اونم به اجبار کار و خرجیِ زندگی. راستش بهش حسودیم شد.گرمِ صحبت بودیم که ماشین از روی یه دست‌انداز رد شد و پاکت سیگارش افتاد جلوی پام. گویا وقت نکرده بود بذارتش یه جای دور از دید. خندید و انگار که اتفاق خاصی نیفتاده باشه، تعارف کرد که اگه می‌کشم یه نخ بردارم. ازش تشکر کردم و خیلی واضح گفتم که اهلش نیستم. خواهش کرد بذارمش داخل داشبورد. در داشبورد رو باز کردم. پر از خرت و پرت بود ولی چیزی که بیشتر از همه توی چشم بود، یه قاب مکعب مستطیلِ مشکی‌رنگ بود که گوشه‌ی یه پلاستیک ازش زده بود بیرون. پاکت سیگار رو با حوصله بین باقی وسایل جا دادم و در همون حین، نگاه از اون قاب برنمی‌داشتم. به هر طریقی که بود کارم رو کردم و خودم رو با گوشی مشغول کردم. سنگینیِ نگاهش رو به خوبی متوجه می‌شدم. بعد از یه مسیر مستقیم و طولانی که باید از یه سربالایی عبور می‌کردیم، دوباره شروع کرد به صحبت. از خلق و خوی دوستش گفت. اینکه یخورده شاد میزنه؛ حواسم باشه از شوخی‌هاش دلخور نشم. در همون حالی که تعریف می‌کرد، یه لبخند موذیانه‌ای هم روی لب‌هاش به چشم می‌خورد. گمون کردم از سادگی و ادب منه، واسه همون خودم رو جمع و جور کردم و ظاهر جدی به خودم گرفتم.همینطور که نزدیک‌تر می‌شدیم، از حجم ساختمون‌ها کم می‌شد و به درخت‌هاش اضافه می‌شد. باغ‌های طولانی که اون‌طرفِ دیوار‌های کوتاهش، عمارت‌های مجللی رو می‌دیدم. رسیدیم. نگفته بود که دوستش خانومه یا آقا. برای همون طبق تجربه‌ای که داشتم فکرم بیشتر سمت یه مرد میانسال شبیه به خودش رفته بود. پیاده شدیم و بعد از احوالپرسی مختصر با نگهبان، ما رو به سمت یه آلونک نیمه‌ساخت که اطرافش چندتا صندلی چیده شده بود راهنمایی کردن. گفتن منتظر بمونیم تا مهندس تشریف بیارن. دکتر برای جواب دادن به تلفنش ازم فاصله گرفت؛ تقریبا تنها شدم. یه زمینِ اقلا دوهزار متری که دورش فَنس کشیده شده بود و به غیر از اتاقک نگهبانی و همین آلونکی که داخلش نشسته بودم، چیزی که به چشم می‌خورد، تماماً یه سطح صاف و هموار بود. چند دقیقه‌ای رو به صندلی تکیه دادم و چشمام رو بستم تا یخورده حواسم رو جمع و جور کنم چون معمولا اینجور وقت‌ها تنها نبودم، رضا هم همراهم بود. می‌خواستم خودم رو خوب نشون بدم؛ یه پیمانکارِ با تجربه که همه‌چی سَرشه!صدای یه ماشین، بین صداهای اطراف جلب توجه کرد. معلوم بود از این ماشین معمولی‌ها نیست. همونجوری با چشم‌های بسته صداش رو دنبال کردم. تا اینکه متوجه باز شدن درب ورودی شدم. صدا نزدیک‌تر شد. بلاخره چشمام رو باز کردم و دیدم که یه ماشینی که تابحال اسمش رو هم نشنیده بودم چه برسه به قیافه‌اش، چند قدمی ما توقف کرد. با نگام، راننده رو دنبال کردم ولی با آفتابی که مستقیم به چشمام می‌تابید، چیزی معلوم نبود. در ماشین باز شد و یه خانوم ازش پیاده شد. به محض دیدنش جا خوردم و از جام بلند شدم. گمون کردم لابد دختری، زنی، یا یه کس و کار اون جناب مهندسِ ناشناس هستن. اما دیدم که شخص دیگه‌ای از ماشین پیاده نشد و ایشون قدم‌زنان به سمت من حرکت کردن. عینکش آفتابیش رو برداشت تا من رو بهتر ببینه. از همون دور، بدون اینکه سلام کنه سراغ دکتر رو گرفت، منم با دست اشاره به پشت سرم کردم. نزدیک‌ترم وایستاد و بی مقدمه سر شوخی رو باز کرد.《پس این آقا پسری که می‌گفتن همه‌کاره‌اس شمایین؟ نه! دکتر خوب سلیقه‌ای داره. بابت همچین دوست‌هایی که دور خودش جمع کرده بهش حسودیم شد!》تا اومدم جوابش رو بدم، دستش رو دراز کرد و سلام داد. دو به شک بین دست دادن یا ندادن، بهش سلام کردم. 《خوشوقتم. کیانی هستم. مالک اینجا و شما!》خودم رو معرفی کردم و تعارف کرد که بشینم و نگهبان رو صدا زد تا یه نوشیدنی برامون بیاره.《خب. از خودت بگو آقای همه‌کاره.》سعی کردم صدام نلرزه ولی فکر کنم از استرسی که داشتم متوجه موضوع شد که تابحال با یه خانوم اینچنین برخوردی نداشتم. واقعا هم نداشتم. به غیر از خواهر‌هام و خانوم رضا، اولین خانومی بود که از این فاصله با هم صحبت می‌کردیم. زن‌گریز نبودم ولی تمایلی هم نداشتم رابطه‌ی گرمی باهاشون بذارم.توی اون لحظه بیشتر از این استدلالات به ذهنم خطور نمی‌کرد. به خودم که مسلط شدم از آشناییمون با دکتر صحبت کردم و اینکه از طریق دوستم باهاشون آشنا شدم و ایشون هم لطف زیادی به بنده دارن. از متانتم خوشش اومد یا حداقل اینجوری تظاهر کرد. مابین چک کردن گوشیش، هر از چندگاهی هم زل می‌زد توی چشمام و با سر حرف‌هام رو تایید می‌کرد و به اطراف نگاه می‌کرد و اومدن دکتر رو چک‌ می‌کرد. چند دقیقه‌ای به همین منوال گذشت و بعد دکتر رو دیدم که سینیِ چایی رو دستش گرفته و لبخند‌زنان، سلِانه سلانه به سمت ما حرکت می‌کنه. رسید و سینی رو گذاشت روی زمین و بعد از سلام گرمی که با هم داشتن، با نگاش به من اشاره کرد که ایشون همون آقا‌ مهربونه‌اس! خانوم مهندس:《شنیدم شمام چایی‌های خوبی درست می‌کنین. یادم باشه یه بار دعوتتون کنم خونه‌ام تا یه گپ خصوصی با هم داشته باشیم و...》دکتر حرفش رو قطع کرد:《هی! کجا کجا؟ این یکی مال خودمه. حق نداری دست‌درازی کنی!》موذب شدنِ من رو که دیدن، بحث رو عوض کردن و یه سری سوال راجب قیمت مصالح و دستمزد کارگر و... پرسیدن و بعد از چرخی که همراه با هم داخل محوطه زدیم، از همدیگه خدافظی کردیم و قرار ملاقات بعدی رو تعیین کردیم.دکتر، من رو نزدیک‌های ساختمون پیاده کرد و به بهونه‌ی یه قرار کاری ( اونم توی روز جمعه) گذاشت رفت. از اونجایی که برنامه‌ی دیگه‌ای نداشتم، بد ندونستم یه سر به نگهبان بزنم، تا هم حالش رو پرسیده باشم و هم ببینم سفارش‌های جدیدمون رسیدن یا نه. از اونجام یه تماس با رضا داشتم که اگه کمکی چیزی لازم داره برم پیشش. گوشیش رو جواب نداد و منم چون خیلی از خونه دور بودم و به ماشینم دسترسی نداشتم، تصمیم گرفتم همینطور پیاده بزنم به دلِ شهر و به اولین رستوران یا فست‌فودی که برخوردم، یه دلی از غذا درآرم.از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۱)