از یِکَّمی،بیشتر ویرایش شدی!

« واقعا نمیدونم چی بگم »روم نمیشه بهش بگم،میترسم براش سوتفاهم بشه. درمانگرم رو میگم؛خیلی برخوردش خشکه.. . گاهی به این فکر میکنم آیا واقعا اون هم دارای احساسات و هیجانات هست یا نه فقط بخاطر حضور من نقش بازی میکنه و به احساسات من به دید یک مشکل، یک خطای شناختی، یک اختلال نگاه میکنه!؟ اصلا میدونه که نیمی از من رو غم و غصه پر کرده و نیمه ی دیگه ی وجودم هنوز چراغی از احساسات، دوست داشتن ها، وابستگی و زندگی سو سو میکنه. روانکاو های زیادی از گذشته تا الان گفتن و میگن : ما بیمار هستیم نه کسی که میاد پیش ما برای مداوا ! بیمار خودش، هر آنچه که هست رو میاره پیشمون ولی ما باید جور دیگه ای باشیم( بخاطر درمان)همین میشه که کمتر احساسی نشون میدن یا متوجه دوست داشتن ما نمیشوند. قوانینی وضع میکنند که فکر میکنم خودشونم میمونند . من دوستش دارم اگه تا الان اینو فهمیده باشه . به هر حال... . _همیشه تو این فکر بودم که چی میشد احساسات هم رنگی رنگی بودند؟ چون اونموقع دیگه تشخیص درد و بیماری سخت نمیشد. هر کدوم از دردها و اختلالات رنگ های مخصوص خودشون رو داشتند. دیگه درمانگرم همش ازم خواب هایم رو نمی پرسید:( آخه همش من خواب و رویا میبینم و درمانگرم تحلیل و بررسی میکنه. خیلی خسته کننده است. حتی یکبار هم بهش گفتم: مگه شما خواب نمی بینید؟ همه خواب می بینند . اونوقت باید خواب همه رو تحلیل کرد؟ ? شما خودتون خواب دیدنی تحلیلش می کنید؟! لبخند کوچکی زد و گفت: فعلا خواب های تو مهم تر هستن، در مورد تو داریم حرف میزنیم??آره اینجور گفتم .ولی خب بعدش عادت کرده بودم به خواب دیدن و خواب تعریف کردن . دلم میخواد از ترسهایی که داشتم برایش میگفتم. میدونید چرا؟ چون با اینکه مشکلاتم تحلیل و بررسی میشه، بازم نیازهایی دارم که احساس میکنم باید شنیده بشن. یا از نظر من شنیده نشده، همینجور دست نخورده یک گوشه‌ی ذهنم دارند خاک میخورند. یامثلا وقتی که نه ساله بودم و جشن تکلیفم بود ، همزمان داداشم به دنیا اومد، دلم میخواست مامانم پیشم میشد و بغلم میکرد و با هم عکس یادگاری میگرفتیم. اما تا الان به دکترم نگفتم از دست داداشم عصبانی بودم و دوست نداشتم اصلا بدنیا بیاد. داداشم این فرصت رو بهم نداد که مامان کنارم باشه. من تنها با بغضی که کرده بودم ، بچه های دیگه رو نگاه میکردم که با مادرشون عکس میگرفتند و میخندیدند. اما من حتی فرصت متنفر شدن از داداشم رو هم نداشتم یا لااقل الان اینطور فکر میکنم.چون مجبور بودم مثل مادر ازش مراقبت کنم. دیگه شده بودم یک خواهر احساس مسولیت میکردم در برابر برادرم...مراقبت از برادرم ناراحت کننده نبود. اینها برایم همگی نوش بود.من با تمام وجود او را دوست داشتم.روزها به خوشی و صفا میگذشت و من بیشتر متوجه شدم که یک روز جشن تکلیف رو تنها موندن،می ارزید به روزهایی که همیشه تنها بودم.چون الان تا آخر روزهای زندگیم برادرم کنارمه و من دیگه تنها نیستم❤ ...گذشت و گذشت،من شدم ۱۳ ساله ... مثل همیشه شاد و سرزنده و خنده رو ?تا اینکه یکی از شبها سر و کله ی یک درد عجیبی روح و جسمم رو تحت تأثیر قرار داد. نه رنگی داشت ونه بویی تا مشخص بشه روحم از چی آزرده خاطر شده.از اون موقع تا الان خیلی چیزها رو از دست دادم. آرزوهایم رو با ناامیدی خاک کردم. به خودم اهمیتی نمیدادم . فقط نگران بودم که برادرم بخاطر من ناراحت بشه.آخه سنی نداشت?_لعنتی فرصت نداد هیجاناتم رو ابراز کنم. نوجوونی کنم ، کنجکاوی کنم،گریه کنم، بتونم راحت با مادرم حرف بزنم،لوس بابا باشم و ازش بستنی بخوام .دیگه دلم نمیخواست چیپس و پفک، هله هوله بخورم. شده بودم یک مرده ی متحرک:( هر چی بوده داره میگذره و درد همچنان همراه من هست. ۱۵ سال باهام بوده و همیشه درحال جنگم باهاش? باهاش جنگ کردم اما او در کنارم دوستی خوب بوده! انقدر با بدخلقی و بدرفتاری هایش کنار اومدم که باهاش خو گرفتم! از این دوست خیلی چیزها یاد گرفتم. محکم شدم و تازه الان میفهمم که چه تجاربی کسب کردم و بیشتر چیزها رو الان تازه درک میکنم. آرزوهایی که خاک کرده بودم، دارن جوانه میزنند?و اینها رو مدیون این دوست هستم! احساس میکنم به چیزهایی که دوست شون داشتم بیشتر نزدیک میشم. دیگه مثل قبل خیلی غمگین و ناامید نیستم و همه جوره تلاش خودم رو میکنم. و همچنان حس عشق و نفرتم رو بهش نشون میدم !یک شب که خوابیده بودم، متوجه شدم ،کودکی پنج ساله که خیلی شبیه کودکی های خودم بود بهم چسبیده. یکجور پناه خواستن و از اینجور حرفها. دوستش داشتم و واقعا بغلش میکردم! موضوع رو به دکتر تعریف کردم. با دکتر که تحلیل کردیم متوجه شدیم ،بین خواب و بیداری بوده که این کوچولو رو دیدم.دکتر گفت: چقدر هم شیطون و فعاله بالاخره بیدارش کردی؟?این کودک،کودک درونته?خیلی خوشحال شدم. مالکش فقط فقط خودم بودم. هرشب نوازشش میکنم . میدونم غمگینه ؛ اینو میفهمم چون مدام به من میچسبه و حسابی بهم اخم معصومانه ای میکنه ! ناراحت شدم از این موضوع؛باید بهش توجه کنم.نمیخوام مثل کودکی خودم باهاش رفتار بشه. باهاش رفتاری کودکانه در پیش خواهم گرفت. هیجاناتش رو نادیده نمیگیرم و مدام توجهم بهش خواهد بود._ عزیزم شرمنده ات هستم. واقعا دلم نمیخواد ناراحت باشی. سعی خودم رو میکنم تا کمکت کنم! برایت بهترین هدیه ها رو میخرم?چیپس و پفک میخرم . حسااابی حواسم بهت هست تا ذره ای غصه نخوری( ͡^ ͜ʖ ͡^)دیگه نگران چیزی نباش گلم؛ من پیشت میمونم همیشه!(✿❛◡❛)