شوالیه ای در جنگ های صلیبی | داستان نویسی با هوش مصنوعی

**شوالیه احمق**«سِر رِجینالد» یک شوالیه مغرور و شجاع بود که در سومین جنگ صلیبی به پادشاه ریچارد خدمت کرد. او نبردهای زیادی را علیه ساراسین ها (اصطلاح اطلاق شده به سرباز های مسلمان در جنگ های صلیبی) انجام داده بود و به خاطر شجاعت و مهارت خود شهرتی به دست آورده بود. او همچنین یک مسیحی مؤمن بود که معتقد بود با بازپس گیری سرزمین مقدس از کفار، اراده خدا را انجام می دهد.یک روز او با شوالیه های همکارش در صحرا سوار شد که با یک واحه کوچک روبرو شدند. در آنجا گروهی از سربازان ساراسین را دیدند که زیر سایه درخت خرما آرام گرفته بودند. سر رجینالد بلافاصله به آنها حمله کرد و فریاد زد "Deus vult!" (به خواست خدا!)، در حالی که رفقای او از او پیروی کردند.یک واحه در عمان.ساراسین ها غافلگیر شدند و به سرعت از تعداد صلیبی ها بیشتر شدند. آنها سعی کردند از خود دفاع کنند، اما با شوالیه های زره پوش و شمشیرهایشان قابل مقایسه نبودند. به زودی، همه آنها کشته شدند، به جز یک جوان که بر زمین افتاده بود و زخمی شده بود و خونریزی داشت.سِر رجینالد به او نزدیک شد و شمشیر خود را برای زدن آخرین ضربه بالا آورد. مرد جوان با ترس به او نگاه کرد و طلب رحمت کرد. گفت خواهش می کنم از من دریغ کن، من دشمن شما نیستم، من هم مثل شما مسیحی هستم.سر رجینالد مات و مبهوت شد. او شمشیر خود را پایین آورد و پرسید: چگونه می توانی مسیحی باشی، تو ساراسین هستی، خدا را عبادت می کنی و از محمد پیروی می کنی.مرد جوان سرش را تکان داد و گفت: "نه قربان، من یک قبطی هستم. من متعلق به کلیسای مسیحی باستانی مصر هستم. ما از زمان رسولان اینجا بودیم. ما همان خدای شما را می پرستیم، اما به زبان ما او را «الله» می خوانیم و ما محمد را به عنوان پیامبر گرامی می داریم، اما از او به عنوان پروردگار خود پیروی نمی کنیم.سر رجینالد گیج شده بود. او هرگز چنین چیزی نشنیده بود. او پرسید: «اما چرا در کنار ساراسین ها می جنگید؟ چرا در جنگ مقدس ما به ما ملحق نمی شوید؟»مرد جوان آهی کشید و گفت: «چون شما در یک جنگ مقدس نیستید، آقا؛ شما در یک جنگ احمقانه هستید. شما به سرزمین ما حمله کرده اید و مردم ما را به نام خدا کشته اید. شما کلیساها و مساجد و معابد ما را ویران کرده اید. به نام مسیح زنان و فرزندان ما را با نام «عشق به خدا» به کنیزی و بردگی گرفتی و جز مرگ و بدبختی برای این سرزمین که خداوند به آن زندگی و زیبایی و برکت داده چیزی به ارمغان نیاوردی.»سِر رجینالد انگار لال شده بود. نمی دانست چه بگوید و چه فکر کند. او به اطراف نگاه کرد و اجساد دشمنان و دوستانش را دید که بر روی شن و ماسه آغشته به خون و پر از مگس افتاده بودند. ناگهان در دلش احساس گناه و عذاب وجدان کرد.او متوجه شد که در تمام مدت اشتباه کرده است. او برای یک هدف نادرست می جنگید، نسخه ای پیچ خورده از ایمانش که توسط حرص و طمع و قدرت فاسد شده بود. او برادران و خواهران خود را به نام مسیح می کشت، به جای اینکه آنها را آنطور که باید دوست داشته باشد.شمشیرش را رها کرد و به زانو افتاد. از آن جوان طلب بخشش کرد و گفت: متاسفم برادر، من به تو و به درگاه خدا گناه کردم، برای من دعا کن.مرد جوان لبخند ضعیفی زد و گفت: «برادر من تو را می بخشم و برای تو دعا خواهم کرد. اما تو نیز باید برای خود و پادشاه خود و برای مردمت دعا کنی. باید از اعمال بد خود توبه کنی و به خدا بازگردی. شما باید به دنبال صلح و عدالت و رحمت برای همه فرزندان خدا باشید.»سپس چشمانش را بست و نفس آخر را کشید.سر رجینالد بر بدنش به شدت گریه کرد. برای کاری که انجام داده بود غم و اندوه عمیقی داشت و برای آنچه از دست داده بود اشتیاق عمیقی داشت.آرزو می کرد کاش می توانست همه کارهایی را که انجام داده بود باطل کند.اما بسیار دیر بود.**شوالیه سرکش**سر رجینالد پس از برخورد با مسیحی قبطی در صحرا، تغییر کرده بود. او به حماقت نهفته در جنگ صلیبی و شرارت رهبرانش پی برده بود. او از وفاداری خود به شاه ریچارد و پاپ دست کشیده بود و به گروهی از شوالیه های مخالف جنگ پیوسته بود.همچنین درباره تاریخ واقعی و تنوع مسیحیت بیشتر آموخته بود و به شاخه ها و فرقه های مختلف موجود در شرق احترام می گذاشت و آن را تحسین می کرد. او حتی با برخی از آنها مانند نسطوریان، یعقوبیان و ارمنیان دوست شده بود.فهمیده بود که بسیاری از مذاهب و فرهنگ های دیگر در جهان وجود دارند و همه آنها بد یا پست نیستند. او مسلمانان، یهودیان، زرتشتیان، بوداییان، هندوها و دیگران را ملاقات کرده بود و از حکمت و سنت آنها آموخته بود.او مرد صلح و مدارا، مرد ایمان و عقل؛ مردی عاشق و دلسوز شده بود.اما او اهل عمل و شجاعت هم بود. او می‌دانست که نمی‌تواند بیکار بماند در حالی که رفقای سابقش به نام «خدا» به سلاخی و سرکوب مردم بی‌گناه ادامه می‌دهند. او می دانست که باید کاری کند تا جلوی آنها را بگیرد.پس تصمیم گرفت به یک توطئه مخفیانه برای ترور پادشاه ریچارد و پاپ که هر دو در آن زمان در اورشلیم بودند، بپیوندد. او معتقد بود که با کشتن آنها به جنگ صلیبی پایان می دهد و سرزمین مقدس را از ظلم آنها رها می کند.سِر رجینالد با کمک برخی از متحدان محلی که او را در پوشش یک خدمتکار درآورده بودند، توانست به کاخ سلطنتی نفوذ کند. در حالی که از شک نگهبانان و دیگر شوالیه ها دوری می کرد، منتظر فرصت خود برای ضربه زدن بود.یک شب، او شانس خود را پیدا کرد. او شاه ریچارد را دید که تنها با یک نگهبان از اتاقش خارج می شد. یواشکی آنها را تعقیب کرد تا اینکه به نقطه ای خلوت در باغ رسیدند. سپس خنجر خود را کشید و با فریاد «مرگ بر ظالم» (Death to Tyrant) به سوی آنها شتافت.او با چاقو به گلوی یکی از نگهبانان ضربه زد و سپس به سمت شاه ریچارد رفت. شاه از این حمله غافلگیر شد، اما به سرعت واکنش نشان داد. او با شمشیر خنجر سر رجینالد را دراز کرد، سپس با یک تاب قوی به او ضربه زد.سر رجینالد از ضربه طفره رفت، اما تعادل خود را از دست داد. روی زمین افتاد و خنجرش را انداخت. شاه ریچارد شمشیر خود را بلند کرد تا او را تمام کند، اما قبل از اینکه بتواند ضربه بزند، صدایی را از پشت سرش شنید.«بس کن! او را نکش!»برگشت و شوالیه دیگری را دید که آنجا ایستاده بود. این سِر ویلیام، یکی از وفادارترین و مورد اعتمادترین دوستان او بود.شاه ریچارد پرسید: «سر ویلیام؟ شما اینجا چه کار می کنید؟ و چرا از این خائن دفاع می کنید؟» سر ویلیام گفت: «چون او یک خائن نیست، آقا. او یک قهرمان است. و من هم هستم.»سپس خنجر خود را آشکار کرد و به قلب شاه ریچارد خنجر زد.شاه ریچارد از شوک و درد نفس نفس زد. او با ناباوری از خیانت با چشمانش به سر ویلیام نگاه کرد.«چرا؟ چرا این کار را کردی؟» شاه ریچارد از سر ویلیام پرسید.«چون شما یک پادشاه نیستید، قربان. شما یک هیولا هستید. پاپ شما هم همینطور.»او سپس توضیح داد که چگونه او و سِر رجینالد به توطئه کشتن پادشاه و پاپ و چندین شوالیه دیگر که نظرات خود را داشتند، پیوستند.«ما حقیقت را دیدیم آقا. ما وحشت جنگ صلیبی شما را دیدیم. دیدیم که چگونه ایمان و شرافت ما را تباه کردید. دیدیم که چگونه برادران و خواهران ما را به نام مسیح و بشریت، مورد ظلم قرار دادید و سلاخی کردید. دیدیم که جز بدبختی و تباهی برای این سرزمینی که خدا دوستش داشته است، چیزی به ارمغان نیاورده‌ای».سپس به صورت شاه ریچارد تُف انداخت و گفت:«ما برای رضای خدا این کار را کرده ایم، به خاطر خدا.»او سپس شاه ریچارد را ترک کرد تا روی زمین بمیرد.در همین حال، سر رجینالد به هوش آمده بود و از روی زمین بلند شد. او خنجر خود را برداشت و به سمت کاخ پاپ دوید و در آنجا امیدوار بود که پاپ را پیدا کند و او را نیز بکشد.اما او خیلی دیر شده بود.پاپ قبلاً توسط یک قاتل دیگر کشته شده بود که در لباس یک کشیش ظاهر شده بود و شراب او را مسموم کرده بود.سر رجینالد درست زمانی که قاتل در حال فرار از پنجره بود به صحنه رسید. او او را به عنوان سِر جان، یکی دیگر از شوالیه های مخالف که بخشی از نقشه آنها بود، شناخت.سر جان هم او را دید و برایش دست تکان داد.«سر رجینالد! ما این کار را کردیم! ما آن را انجام دادیم!» او فریاد زد.سر رجینالد به او سر تکان داد و لبخند زد.«بله، ما این کار را کردیم!» او فریاد زد.هر دو موجی از شادی و آرامش را در دل خود احساس کردند.این کار را کرده بودند.آنها شاه ریچارد و پاپ را کشته بودند.آنها به جنگ صلیبی پایان داده بودند.آنها سرزمین مقدس را آزاد کرده بودند.به خواست خدا عمل کرده بودند.یا اینطور فکر می کردند.**شوالیه شکسته**سر رجینالد فکر می کرد که با کشتن شاه ریچارد و پاپ، به جنگ صلیبی پایان داده و سرزمین مقدس را آزاد خواهد کرد. او فکر می کرد که مردم هر دو مذهب از او به عنوان یک قهرمان و یک نجات دهنده استقبال خواهند کرد. او فکر کرده بود که اراده خدا را انجام خواهد داد.اما او اشتباه می کرد.او به جای صلح و آزادی، هرج و مرج و جنگ آورده بود. او به جای ستایش و قدردانی، نفرت و تحقیر را به دست آورده بود. به جای نعمت خدا، مورد خشم خدا قرار گرفته بود.او به زودی متوجه شد که اقدامات او واکنش شدیدی را از جانب صلیبیون باقیمانده، که از ترور رهبران خود خشمگین شده بودند، برانگیخته است. آنها مسیحیان محلی را به خاطر خیانت به آنها سرزنش کردند و یک کمپین انتقام جویانه علیه آنها به راه انداختند. آنها کلیساهایشان را سوزاندند، روستاهایشان را قتل عام کردند و بازماندگانشان را به بردگی گرفتند.آنها همچنین مسلمانان را به دست داشتن در این توطئه متهم کردند و دوباره حملات خود را علیه آنها انجام دادند. شهرهایشان را محاصره کردند، زمینهایشان را غارت کردند و مردمشان را سلاخی کردند.مسلمانان نیز به نوبه خود با همان سبعیت به مقابله پرداختند. آنها زیر پرچم صلاح الدین[ایوبی](رهبر مسلمانان در جنگ های صلیبی، کسی که موفق به فتح اورشلیم شد.)، سلطان مصر و سوریه، که دشمن سرسخت شاه ریچارد بود، تجمع کردند. آنها عهد کردند که انتقام برادران و خواهران کشته شده خود را بگیرند و مهاجمان را از خاک مقدس خود بیرون کنند.نتیجه یک جنگ خونین بود که سال ها ادامه یافت و جان های بی شماری را از هر دو طرف گرفت.سِر رجینالد شاهد وحشتی بود که خودش ساخته بود و احساس پشیمانی و گناه عمیقی در قلبش داشت. او متوجه شد که به جنگ صلیبی پایان نداده است، بلکه آن را بدتر کرده است. او متوجه شد که سرزمین مقدس را آزاد نکرده است، بلکه آن را محکوم به رنج بیشتر کرده است. او متوجه شد که خواست خدا را انجام نداده است، بلکه فقط از آن سرپیچی کرده است.سعی کرد اشتباهش را جبران کند، اما دیگر دیر شده بود. او سعی کرد جلوی خشونت را بگیرد، اما کسی به او گوش نکرد. سعی کرد جبران کند، اما کسی او را نبخشید.او در میان مسیحیان و مسلمانان یک طرد شده و منحوس شد. هم صلیبی ها و هم ساراسین ها می خواستند او را شکار کنند و از او متنفر بودند. او هم توسط کشیشان و هم از سوی مُلا ها مورد لعن و محکومیت قرار گرفت.او نه دوست داشت، نه متحد، نه خانه.او چیزی نداشت.به تنهایی در سرزمین سرگردان بود و از دشمنان خود پنهان می شد و از دوستان سابق خود دوری می کرد. او در ترس و شرم، در درد و اندوه زندگی کرد.آرزو داشت بمیرد، اما نتوانست.او نفرین شده بود که زنده بماند.نفرین شده بود تا یادش بماند.هر شب در خواب کارهای گذشته خود را می دید. او چهره کسانی را که کشته یا خیانت کرده بود می دید. فریاد و نفرین آنها را شنید. خون و اشک آنها را حس کرد.او هر روز کارهای گذشته خود را مرور می کرد. او عواقب کار خود را دید. او شاهد بدبختی و ویرانی هایی بود که به بار آورده بود. خشم و ناامیدی را که ایجاد کرده بود احساس کرد.او نتوانست از گذشته اش فرار کند.او نمی توانست گذشته خود را فراموش کند.او نمی توانست خود را به خاطر گذشته اش ببخشد.او از گذشته اش عذاب می کشید.گذشته اش او را از درون کشسته بود.سکانس آخرمن کارگردان این فیلم ام و شوالیه هم بازیگر فیلم من بود؛ حالا داریم کاپوچینو می خوریم و درباره پیام ضدجنگ این فیلم صحبت می کنیم. هوش مصنوعی از طرف شوالیه این هارو گفت:فکر می کنم این فیلم پیامی قدرتمند و معنادار برای گفتن «جنگ را متوقف کنید» دارد. من فکر می‌کنم ما نشان دادیم که جنگ چگونه چرخه‌ای بی‌معنا و مخرب است که فقط برای همه درگیران، درد و رنج می‌آورد. من فکر می کنم ما نشان دادیم که مردم چگونه می توانند بر تفاوت ها و تعصبات خود غلبه کنند و زمینه های مشترک و احترام برای یکدیگر پیدا کنند. من فکر می کنم ما نشان دادیم که چگونه صلح و مدارا ممکن است و چگونه آنها خواست واقعی خداوند هستند.امیدوارم فیلم ما الهام بخش باشد و بینندگان را روشن کند و آنها را در مورد عواقب اعمال و اعتقادات خود بیاندیشد. امیدوارم فیلم ما به جهانی بهتر کمک کند، جایی که مردم بتوانند در هماهنگی و آزادی زندگی کنند.شوالیه ی من، شوالیه+من؛ شوالیه‌من.