سلام آقای دیوانه! (۵)

یلحظه آروم بگیر! خب، می‌خوای چیکار کنی الان؟ نمیشه که همینجوری بی‌هوا اینموقع شب از خونه بزنی بیرون؛ همسایه‌ها ببیننت چی فکر می‌کنن! خدایا... توی این دنیا چی دادی بهم؟ درعوض چیارو ازم گرفتی؟ بابا که وقتی اَخم‌هاشو لازم داشتم، برده بودیش. مامانم که... لعنت به تو حسام! آخه مگه یه خواهر از داداشش چی می‌خواد؟ بجز اینکه سایه‌ات باشه تا زبونِ نیش‌دارِ دَروهمسایه کوتاه شه؛ همینکه فقط ببینن یه مرد تو خونمون میاد و میره!ههوم. الان توی این لحظه باید از کی گلایه کنم خدایا!؟ مامان! کجایی که سَرَمو بزارم روی پاهات؛ اونجا که توی بی‌صداترین حالت ممکن، با اون چادر° سفید خوشگلت، رو به سجاده‌ات نشستی. یه دستت تسبیح باشه و اون‌یکی، لای موهای من! مامان، من الان اون دستارو می‌خوام!یادمه این آخرا که همش خودمو خودت، توی خونه تنها بودیم، تا میومدم غر بزنم که باز این شازدت رفت تا بیاد! آخه چرا یه بار گوششو نمی‌پیچونی تا حسابِ کار دستش بیاد؛ همش تقصیرِ توعه مامان خانوم...سکوت کردی و بعد توی جوابم با یه لبخند، ازونایی که میمیرم براش، گفتی: یادگارِ باباته؛ هربار که نگاهش می‌کنم، توی چشماش اونو می‌بینم!یادگارِ بابا کجایی!دوستام چقد زبون می‌ریختن پشت سرت: خوشبحالش با اون داداشِ خوشگلش!یادته برف اومده بود، بعد همه‌جام شلوغ بود، اومدی درِ مدرسه دنبالم! با اون خنده‌ی #مَکُش‌مرگِ‌مات! همونجا یلحظه خودمم به اونی که قراره مالِ تو باشه، حسودیم شد. نتیجه‌ی مشترکی هم بود: دوستانِ عزیزتر از جان، که تابحال ندیده بودنت، فرداش همش در گوشم وِزوز می‌کردن مبارک باشه عروس خانوم!بیا و منو ازین حالتِ گیر افتاده بین خنده و گریه بیرون بکش داداشی. آبجی کوچیکه خیلی وقته که خط‌های پیشونیش رو سپرده به دستای زمختِ زمونه... چیشد که همه‌چی یهو اینجوری بهم ریخت؟آها زنگ میزنم به زنگ می‌زنم به فاطمه؛ اگرم پرسید این موقعِ شب ماشین می‌خوای چیکار، بهش میگم حالِ عموم خراب شده بهم زنگ زدن گفتن بیا پیشش. چمیدونم یچیزی میگم دیگه؛ نمیشه که همینجوری دست روی دست گذاشت!خدایا خواب نباشه! بزار اول پروفایلشو چِک ‌کنم، ها؟ نه. خوبه یروب پیش آنلاین بوده. خداجونم یه دروغِ باور کردنی بنداز سرزبونم! جواب بده دیگه فاطمه... جواب بده دیگه، کجایی تو! عَهه. بزار یه بار دیگه می‌گیرمش! نه، ولش کن... دیگه به کی زنگ بزنم ‌که بیدار باشه، هووم! عقلم به جایی قد نمیده؛ صبر کن مخاطب‌هارو چک‌ کنم. عِه خودشه؛ فاطمه‌ست! صدامو صاف کنم شک نکنه، ها! : عوهووم عوهووم... الو، خوبی فاطمه جونم! ببخشیدا تو رو خدا. این موقعه شب مزاحم توم شدم... میدونی یهویی شدا! این عموم هست، عموم بزرگم که ناراحتی قلب داره، حالش خراب شد، دخترعموم زنگ زد ترسیده، گفت من برم پیشِشون... خب!!! یخورده خونسرد باش. شدیم آژانسِ شخصیِ بانو دیگه ها؟ شوخی کردم صبر کن یچیزی تنم کنم میام باهات...ن...نه فاطمه. نمی‌خوام مزاحمت بشم. معلوم نیست کی برگردم. توم که فردا باید بری سرکار...تو نمی‌خواد نگران کار من باشی؛ بگو عموت مهمون نمی‌خواد! اصلا بگو ببینم تو کی گواهینامه گرفتی من خبر ندارم؟!فاطمه دیگه! اصلا ولش کن با آژانس میرم.صبر کن ببینم. مثه بچه‌ها قهر می‌کنه!خب آخه...مطمعنی چیزیو ازم پنهون نمی‌کنی مریم! قول داده بودیم همه‌چیمون رو بهم بگیما... یادت نره.بیا سوییچ رو بگیر.مرسی... میام الان.یادم باشه کارتِ عابرمو بردارم. معلوم نیست چقد باید تو خیابونا اینور اونور بچرخم. زشته اینهمه ماشینشو گرفتم، یه بارم خودم بنزین نزدم. همه‌ی این آتیش‌ها از گور جنابعالی بلند میشه آقا داداش!سلام...اووم. بیا. مواظب خودت باش. آروم برونی، زمین خیسه!چشم. فا...ف‌فاطمه... ببخشید.دیوونه. برو یالا؛ خواهر شوهرت دلخور نشه ازت!هههع! خدافظ.برو که رفتیم! وااییی چه سرده! اینم که حالا حالاها بخاریش گرم‌بِشو نیست. کاش یه لباس گرم می‌پوشیدما... برم الان؟ نه، ولش کن توم؛ بچه که نیستی! اون دیوونه معلوم نیست الان کجاست و چه غلطی داره می‌کنه بعد این... خب هیچی دیگه، بریم. خداجون فقط ماشین طوریش نشه. جواب این‌یکی رو نمیتونم بدم!می‌دونم حرف بی‌ربطیه ولی بیا اون آهنگی که می‌خواستیم توی خونه گوش بدیم رو الان گوش کنیم؛ هوم! حداقل یخورده حالمون عوض میشه.این کابلِش کجاست! اینو روشن کنم بهتر ببینم... اوووم... اوهوم ایناهاش. ایشالا که سالمه! وصلش کنم. ببلله، جواب داد. چی گوش بدیم: بزنیم پخشِ تصادفی، هرچی اومد، همونو گوش کنیم ها! باشه. بریم. عاااها! اِبی_پوستِ شیر چی بهتر ازین. آرامبخش هم هست. شانسِ آقا حسامِ دیگه؛ آهنگِ مورد علاقه‌ی ایشون!می‌دونم کجا باید برم! نزدیک نیست؛ پس کلی وقت واسه خاطره‌بازی داریم.خودت رانندگیو یادم دادی. می‌گفتی: تو این دوره زمونه آدم باید از پسِ خودش بربیاد؛ مخصوصا که زن باشی!بعد من زیر چشمی نگات می‌کردم، ازون نگاه‌هایی که آدم دوسداره به تکیه‌گاهش بکنه؛ وقتی که داره راجبش صحبت می‌کنه! چونه‌ام رو تکون ‌دادم و با یه خنده‌ی ریز ‌گفتم: خودت باید به خاستگارام جواب بدی آقا داداش!زدی روی شونه‌ام و گفتی: چه شوهر دوستم هست عوضی. بعد سرتو برمی‌گردوندی اونور و زیرِ لب گفتی: مثه مامان!رسیدیم چراغ قرمز؛ باید وایستیم دیگه، ها! ولی تو بودی پاتو میزاشتی روی گازو... منم یهو هوس کردما؛ ولی شرمنده، ماشین مال خودم نیست. آبجیت هنوز مونده تا مستقل بشه!بدت میومد اگه کسی قرار بود خرجیمون رو بده! مخصوصا بعدِ فوتِ بابا. تا از بیرون میومدی و عمو اینا رو خونه می‌دیدی، بهشون محل نمیزاشتی و مستقیم می‌رفتی تو اتاقت. تا میومدم اون تو، بدونِ اینکه ازم قایم کنی، سیگار رو لای انگشتات گرفته بودی و...وقتی بعدِ راهنمایی، مدرسه رو ول کردی، همون اول‌ها فهمیدم. الکی صبح‌ها به هوای مدرسه، از خونه میزدی بیرون که مامان شک نکنه. ولی توی راهِ برگشت از مدرسم، چندبار درِ پیک موتوری دیدمت که...آخ آخ آخ به این چی بگم:سلام عرض شد. مدارک لطفا!سلام. صبر کنید. بفرماییناینموقع شب کاری داشتین اومدید بیرون؟بله. دارم میرم سرکار. من پرستارم!خیلیم هم عالی. پس مزاحمتون نمیشم. فقط مامورهای ما خبر دادن که یه بیمارِ خطرناک از مرکز فرار کرده. ما پیگیر هستیم ولی حدالامکان تا مقصد، برای کسی نگه ندارین!بفرمایین؛ مدارکتون. بسلامتمتشکرم. حتما! با اجازه.همه‌جا خبر از توعه حسام! یبار عمو اومده بود خونه با کلی منت و لحنِ بد با مامان صحبت می‌کرد که آره: من که گفتم بیاین پیشِ خودم... شما یادگارهای داداشم هستین و... ازین مذخرفا! بعد طفلی مامان همونطوری سرش پایین بود و می‌پرسید مگه چیشده؟ تورو گرفته بودن به جرم پخشِ مواد توی پارک. ماموره دوستِ عمو بوده و تو رو می‌شناخته و...باورم نمی‌شد. داداشه من، حسامِ من، به جرم مواد! نه امکان نداره. تا اینکه وقتی بعد یه هفته اومدی خونه و هرچی ازت پرسیدم جواب ندادی. حتی وقتی زدم توی گوشت؛ مامان که دلِ اینکارها رو نداشت!دستِ فاطمه درد نکنه. باکش پُره انگاری؛ ولی برگشتنی حتما بنزین میزنم!یخورده شیشه رو بدم پایین بهتر نیست؟ بههه!!! عجب هوایی، با این آهنگ؛ دیگه همه‌چی شاعرانه شده! سلیقه‌ات توی انتخابِ آهنگ هم حرف نداشتا!راستی فاطمه بچه‌اش به دنیا اومده! برای تو که دیگه فرقی نداره بخوام از اون پیشت حرف بزنم؛ تو که خودت عمدا با سیگار از جلوی باباش رد شدی که دیگه حتی فکرِتم هم توی خونه‌شون قدقن بشه! خبردار شدم طفلی تا یه هفته از اتاقش بیرون نمیومد و دست آخرم با یه...چُرتم گرفت. عادت ندارم تا اینموقع شب بیدار باشم؛ برعکسِ تو! بعدِ اون ماجرای موادت، دیگه توی خونه ندیدیم. حیوونی مامان سَرِ همین‌کارات قندنش زد بالا!خیلی کم‌حرف شده بودی‌. همه‌جا شنیده بودم که می‌گفتن خواهرا، بعد مادر، محرمِ دلِ برادراشونن؛ ولی تو با خودتم حرف نمی‌زدی: مگه توی خواب! چندباری که توی خواب بالای سرت رسیدم، یچیزای گنگی می‌گفتی که زیاد چیزی ازش سردرنمی‌آوردم! همش از ینفر معذرت‌خواهی می‌کردی؛ اون یکی بود؟این آخرا که هرچند وقت یکبار، اونم تازه به اصرار من، سه‌تایی دور هم جمع می‌شدیم و شام می‌خوردیم؛ وقتی هنوز مامان بود... آره. اونم دیگه نیست! بیخیال...یه چندباری که پاکت سیگار و گوشیت و... خونه جاگذاشته بودی، مامان غمباد گرفت و نشست گوشه‌ی آشپزخونه. پیگیرش که شدم، گفت: این فراموشی، بینِ مردهای فامیلای بابات ارثیه. از بیست، بیستو پنج سالگی شروع میشه و... همیشه آرزو می‌کرد تو به اونا نرفته باشی. ولی...مامان خیلی برات دعا می‌کرد. همیشه یه ساعت بعد از نمازش، روی سجاده می‌نشست؛ ذکر می‌گفت و گریه می‌کرد. انقدر که با همون وضع بیحال می‌افتاد روی زمین؛ چندبار خودم سروقتش رسیدم و انسولینش رو زدم.یبار که داشت تلفنی با خاله صحبت می‌کرد، از بیرون رسیدم. شنیدم می‌گفت: ...بچه‌ام از دست رفت آبجی! رفته بودم نانوایی؛ همسایه‌ها من رو که دیدن، شروع کردن به پچ‌پچ کردن. انگاری عمدا می‌خواستن من بشنوم. می‌گفتن: حسام بچه‌ی خانوم ناصری به باباش خدابیامرز رفته: شوهرم اونروز توی کوچه دیده‌اش که یه مسیر رو از در خونه تا سر خیابون میره و باز برمی‌گرده. هی جیب‌هاش رو می‌گشته! تا اومده ازش بپرسه، پسرم چیزی رو گم کردی؟ شروع کرده به معذرت‌خواهی و سرشو انداخته پایین و زیرلب تند تند می‌گفته من حالم خوبه، من حالم خوبه. بعدشم بدون خدافظی گذاشته رفته...من شنیدم باباشم باخودش صحبت می‌کرده! بنده‌ی خدا انگاری سرکار، همینجوری که مشغولِ صحبت بوده، میره وسطِ خیابونو ماشین بهش میزنه...آره منم شنیده بودم. مثل اینکه سُپور بوده. مردِ خوش‌قلبی بوده! خدا رحمتش کنه......هربار که نگام بهش می‌افته دلم کباب میشه! انگاری خودِ حمیدرضاس: نگاش، کم‌حرف بودنش... انقدر آرومه که گاهی حضورشو توی خونه متوجه نمیشم! تو میگی چیکار کنم خواهر؟دیگه چیزی نمونده داداش بزرگه؛ دارم میام پیشت! نگران نباش. خودم حواسم بهت هستسلام آقای دیوانه! (۴)