امید را زنده نگه دار...

پنج سال پیش، نمی دانم چطور شد که یک پیج اینستاگرام راه انداختم...اسمش بود:Keep Hope Aliveشروع کردم به گذاشتن پست های به اصطلاح "انگیزشی" به زبان انگلیسی...این اولین پستش بود...شونزده تا هم لایک گرفته! روزی حداقل سه چهار تا پست می گذاشتم...رفتم چند تا پیج آموزش زبان انگلیسی ایرانی پیدا کردم و شروع کردم به فالو کردن فالورهایشان...ایده ام این بود که چون دنبال محتوای انگلیسی اند این جور محتواها را هم شاید دوست داشته باشند...تابستان بود و من آمده بودم خانه مصطفی و محمد، دوتا از دوستان صمیمی ام که یک واحد قدیمی توی هویزه اجاره کرده بودند و شده بود پایگاه همه بچه های اکیپ مان (که همشهری و هم کلاسی های قدیمی بودیم)...شب و روز مشغولش بودم دیگر...یا داشتم پست می گذاشتم...یا داشتم اتک می زدم! اسمش را گذاشته بودیم Attack Marketing! این جوری بود که می رفتیم سراغ پیج هایی که از نظر موضوعی مشابه بودند و شروع می کردیم فالو کردن فالوورهایشان...آنقدر فالو می کردیم تا اینستاگرام محدودمان می کرد و باید چند ساعت صبر می کردیم...بعدش دوباره شروع می کردیم...دیگر تبدیل به یک بازی شده بود...یک بازی اعتیادآور...کم کم فالورهایمان زیادتر شد...پست ها بیشتر دیده می شدند و طبیعتا لایک بیشتری می گرفتند...سی و چهار پنج روز بعد رسیدیم به اینجا:کم کم محدوده اتک ها را گسترده تر کردیم و به فالورهای پیج های غیر ایرانی هم اتک می زدیم...به نظرم می آمد همه آدم هایی که می توانستند انگلیسی بخوانند مخاطبان بالقوه پست هایمان بودند...مهر که شروع شد و درگیر ترم پنج ارشد شدم کمی از شدت حمله ها کاسته شد و خیلی آهسته مسیر ادامه پیدا کرد تا یک مدتی...بعد هم کم کم فراموش اش کردم...از آن سال تا امروز چند باری شد فکر کنم که یادش افتادم و چند روزی چند تا پست گذاشتم...اما هربار باز بیخیال می شدم و فراموشش می کردم...فکر کنم توی اوج فعالیت رسیده بودیم به بالای پنج هزار فالوور (و البته تعداد بیشتری از این فالووینگ!)الان که فکرش را می کنم، مخاطب اصلی آن پیج خود من بودم! همه آن پست ها را انگار خطاب به خودم می گذاشتم...داشتم تلاش می کردم خودم را کمک کنم...به خودم روحیه بدهم...شمایی که من را زیاد نمی شناسید برایتان قابل درک نیست که این کار چه قدم بزرگی می توانست باشد...آن موقع یک وبلاگ توی بلاگفا داشتم که از بیست سالگی توش چیز می نوشتم...هرچند یک دوره ای سرورهای بلاگفا به فنا رفتند و دو سال از نوشته هاش پرید...ولی باقی شان هنوز هستند...وقتی نوشته های آن سال ها را نگاه می کنی (نوشته هایی که تنها بروز بیرونی افکار آن سال ها بودند)، یک آدم افسرده اندوهناک را می بینی که تقریبا هیچ امیدی به آینده اش ندارد و هر دفعه ای می آید و خیلی شاعرمسلکانه یک چیز کوتاه و غم ناکی می نویسد و بر می گردد توی لاک خودش...و سیگارهاش را دود می کند! فکر کنم وقتی آمدم ارشد کم کم نوشتن هایم کم و کمتر شد...هرچند پست های آن سال ها اصلا در درسترس نیستند دیگر...ولی به هر حال هنوز اوضاع تغییر جدی نکرده بود...هنوز بازی همان بازی بود...این ها را گفتم که بگویم ساختن این چنین پیجی چه نقطه عطفی می تواند تلقی شود توی دنیای آن روزهای من...می دانی اصلا شاید همه این پست ها، خودشان تلنگرهای کوچکی بودند برای من تا کمتر از یک سال بعدش، بعد از سال ها ترس از نزدیک شدن جدی به یکی از علاقه هایم دست به کار شوم و بیفتم دنبال ساخت یک فیلم مستند...همان فیلمی که هیچکس ندید!...شاید واقعا بی تاثیر نبودند...مثلا همین پست اولی که گذاشته بودم را نگاه کن! If you don't step forward, you're always in the same place...قشنگ می توانم تصور کنم چقدر خودم تحت تاثیر این جمله بوده ام وقتی داشته ام پستش می کردم...آن موقع ها حس می کردم ترس فلجم کرده....ترس از خیلی چیزها...پرفکت نبودن، قضاوت شدن، نتوانستن و هزار مفهوم دیگر از این جنس...و همه این ها مرا به یک بی عملی کشانده بود...یک بی عملی که خودش به دنبالش افسردگی آورده بود...اصلا اسم پیج را نگاه کن..."امید" از آن چیزهایی بود که من کم داشتم آن روزها...الان یادم آمد یک پستی هست مال تقریبا دو سال بعد از شروع به کار پیج... توی یکی از آن بازه هایی که باز یاد پیج افتاده بوده ام و چندتایی پست گذاشته ام...آن موقع اصلا همه این هایی که الان دارم می گویم را گفته ام:چند وقتی هست دوباره به فکر راه انداختن دوباره اش هستم...دو سال پیش، وقتی دوران بیکاری پس از سربازی ام را طی می کردم، فاز این را گرفتم که پیج فارسی اش را راه بیندازیم...شروع هم کردیم...ولی ادامه ندادیم...عید امسال، در اواسط خانه نشینی دوباره با آمنه شروع کردیم درباره اش فکر کردن...حتی به گذاشتن اولین پست مان هم نزدیک بودیم...اما فوتوشاپ آن لحظه فارسی را ساپورت نکرد...پست را نگذاشتیم و بعدش آن قدر دیگر لش شده بودیم که پی اش را نگرفتیم...تا دیشب که باز یادش افتادم... تصمیم گرفتیم برای این که کار را از همین اولش سخت نکنیم، با همان محتوای انگلیسی کار را شروع کنیم...بعد، شاید رفتیم سراغ مرحله بعد و فارسی اش را هم راه انداختیم...آدرس پیج را می گذارم این زیر...دوست داشتید سر بزنید...دوست تر داشتید کمک مان کنید...https://www.instagram.com/keephopealive.irپ.ن: آن موقع ها خیلی سخت گیر نبودم...چیزهایی که برای خودم در آن دوران جذاب بود را می گذاشتم... روزهایی را یادم هست که خودم درگیر یک مسئله ای می شدم و بعد درباره همان موضوع یک پست می گذاشتم...این حالت زیاد پیش می آمد...الان ولی یک چیزهایی نگرانم می کند...یک تدی دارد همین آقای آلن دوباتن که کتاب هایش زیاد چاپ شده توی ایران... توی آن تد یک چیزی می گوید که به نظرم مسئله مهمی می تواند باشد...می گوید الان وقتی می روید توی یک کتاب فروشی و بخش کتاب های Self-help را نگاه می کنید، دو تا دسته عمده بین کتاب ها می بینید...یکی از دسته ها آن کتاب هایی اند که تلاش می کنند بگویند تو همه کار می توانی بکنی...و دسته دوم کتاب هایی اند درباره عزت نفس و اعتماد به نفس پایین...بعد می گوید توی عصر جدید، آن قدر روی توانایی بی حد و حصر آدم ها برای رسیدن به چیزهای دلخواهشان صحبت شده که نرسیدن به آن ها، خودش به یک بحران بزرگ تبدیل شده...یعنی آدم ها وقتی نمی توانند به خواسته هایشان برسند، تحت تاثیر همان طرز فکر موجود در دسته اول کتاب ها، فقط خودشان را مقصر می دانند...یعنی نتیجه این طرز فکر شده نادیده گرفتن خیلی از عوامل بیرونی در موفقیت آدم ها...به نظرم حرف درستی است...و خیلی از این محتواهای به اصطلاح انگیزشی، مشکل شان همین است که یک طرف قضیه را می بینند...به بعدش، به نشدن اش فکر نمی کنند...این چیزی است که الان فکرم را درگیر کرده...و به نظرم یک فرصت هم هست...برای رفتن به سمت محتواهایی که این تصویر کاریکاتوری را اصلاح می کنند...بعدتر نوشت: یک چیز دیگری الان یادم آمد...این که به بعضی از دور و بری هایم نگفته بودم این پیج را راه انداخته ام...منظورم همان موقعی است که خیلی فعال بود...یک ترسی داشتم...از قضاوت شدن...از مورد انتقاد قرار گرفتن...ولی همین که بر خلاف این جنس ترس ها پا پیش گذاشته بودم و پیج را فعال کرده بودم خودش یک قدم مثبت بود...