نیوفولدر

حوالی سال ۹۸ بود اگر اشتباه نکنم که با پادکست آشنا شدم. آشنایی من این‌جوری بود که یک داستان صوتی به دستم رسید با عنوان سیلک‌رود. موضوع داستان واقعی بود و درباره‌ی وب‌سایتی بود که مواد‌مخدر می‌فروخت. اولین سایت فروش مواد در جهان که اسمش سیلک‌رود بود. سیلک‌رود یعنی راه ابریشم.موقع شنیدن داستان صوتی که به گمونم توی تلگرام می‌شنیدم، گوینده که خودش رو علی بندری معرفی می‌کرد درخواست می‌کرد که اگر ممکنه داستان رو توی اپلیکیشن‌های مخصوص پخش پادکست بشنویم. من کنجکاو شدم که اصلا پادکست چی هست و چرا باید اپلیکیشن نصب کنیم. خیلی زود اپلیکیشن پادکست نصب کردم. خیلی زود فهمیدم علی بندری پدر پادکست فارسیه و خیلی آدم مهمیه و خیلی هم دوست داشتنیه. و خیلی از پادکست‌های مهم فارسی رو علی بندری یا ساخته یا سازنده‌ش عمیقا به علی بندری مدیونه‌.فهمیدم به هر قسمت پادکست میگن اپیزود و فهمیدم اپیزودی که از سیلک‌رود شنیدم یکی از اپیزودهای پادکست چنل‌بی هست. چنل‌بی قطعا معروف‌ترین و محبوب‌ترین پادکست فارسیه.من خیلی از قسمت های چنل‌بی رو گوش دادم، اما الان که دارم اینارو می‌نویسم دیگه چنل‌بی گوش نمی‌دم‌. حتی سابسکرایب چنل‌بی هم نیستم. توی دنیای پادکست به فالو کردن میگن سابسکرایب. نه اینکه چنل‌بی بد باشه‌. خیلی هم خوب و جالبه‌. ولی در طول این چند سال که با دنیای پادکست آشنا شدم، و بهش معتاد شدم، خیلی پادکست‌های دیگه پیدا کردم که برای من جذابتر از چنل‌بی بودن.آشنا شدن با پادکست برای من یه نقطه عطف بود‌. یه ترنینگ پوینت. از وقتی با پادکست آشنا شدم دیگه توی ماشین آهنگ پخش نمی‌کنم. سرِکار وقتایی که کارم ذهنی نیست، هدفون توی گوشمه و پادکست گوش می‌دم. حتی یه وقتایی که می‌دونم دستشوییم طول می‌کشه هدفون می‌زنم و میرم و میام. من عاشقم، عاشق پادکست. یکی از خوش شانسی های یکی مث من اینه که با یه عاشق آشنا بشم. من خیلی خوش شانس بودم چون یکی دوبار این شانس رو پیدا کردم. و چه شانس های شیرینی بود.یکی از این شانس های بزرگ، دوستی بود به اسم آقای جویافر‌. آقای جویافر نه علی بود نه حسین نه شایان نه مهدی. فقط آقای جویافر. یه مرد قد بلند با عینک بزرگ از اینایی که فقط نویسنده‌ها ممکنه بزنن‌. لاغر بود و موهایی داشت خرمن خرمن‌. ریش هم داشت خرمن خرمن‌! کلا بین ریش و مو و عینک، یه لب و دماغ زده بود بیرون. جویافر هر کتابی که بگی خونده بود. دوست داشتم باهاش بیشتر حرف بزنم و اونم دوست داشت با من بیشتر حرف بزنه. ولی هیچ وقت این اتفاق نیفتاد که بشینیم درست حسابی حرف بزنیم. ولی یه بار که داشتیم جسته گریخته حرف می‌زدیم، فهمیدم جویافر عاشق پادکسته‌. از اون عاشقای اصیل‌. اونم فهمید. و به شکرانه‌ی این عشق مشترک، یه پادکست بهم معرفی کرد. پادکست نیوفولدر.من یک دوست دیگه دارم که اسمش رو قبلا برده‌م. احمد. احمد جوریه که وقتی می‌خواد از چیزی تعریف کنه، شورش رو در میاره. احمد بطور ناخواسته با تعریف زیادی از یه فیلم، یه آهنگ، یه مکان تفریحی یا حتی یه آدم، باعث میشه توقع تو خیلی بالا بره و بعد که با اون موضوع مواجه میشی، حالت ازش بد بشه. قطعا هدف احمد بالابردن اون چیزه، ولی قطعا گند میزنه بهش!!!جویافر مثل احمد نبود. از نیوفولدر خیلی تعریف نکرد‌، فقط گفت این پادکست خوبه و حتما گوش بده. یادم نیست تاکید کرد با تمرکز گوش بدم یا نه. ولی من این کار رو کردم‌. شب که شد و همسرم خوابید و همه جا تاریک شد و من به ساعت های شیرین و دلچسب تنهایی در دل شب رسیدم، پادکست رو باز کردم. روی فرش دراز کشیدم به پشت بدون بالش و پتو. به حالت خلسه سلام گفتم. همه جا تاریک بود و ساکت. هدفون توی گوشم گذاشتم و نیوفولدر رو پخش کردم.و پخش کردم... و پخش کردم.... درجا سه قسمت شنیدم. با تمام وجود شنیدم و با تمام وجود لذت بردم.من نمی‌خوام مثل احمد جوری از نیوفولدر تعریف کنم که وقتی شنیدی بگی اونقدرام خوب نبود. ولی نیوفولدر برای من تا الان که فقط توی کست باکس ۱۸۰ ساعت پادکست شنیده‌م، قطعا بهترینه. نیوفولدر به نظرم برای هر کسی که به امام حسین، یا به ادبیات، یا به ترکیب خلاقانه چیزها علاقمنده، می‌تونه جذاب باشه. شاید هم جدابترین.فقط جان من، با حواس پرتی گوش ندید. حیفه، حروم میشه...التماس دعا.