روزهایی که بر دلم سنگینی می‌کنند.

بنشین تا امشب برایت از دنیایی بگویم که هیچ‌گاه به چشم و گوش‌مان بخورد.دنیایی که نمی‌توان در آن زندگانی کرد؛ بلکه تنها در تلاش برای زندمانی هستی و اصل موجودیت زندگی را از تو می‌گیرد. سخت است سرپا شدن، آن‌هم بعد از از دست دادن تمام چیزی که در طول زندگیت برایش تلاش کرده‌ای. گویی جانت را می‌گیرند و می‌گویند از نو بساز! ولی بدون جان و رمقی که قبلا در تنت بود.می‌دانی از چه حرف میزنم؟ جنگ. چیزی که همگان از آن فراری‌اند و تعدادی برای نفع خودشان دنیای انسان‌ها را به بازی می‌گیرند.در چنین روزهایی آرزو می‌کنم برگردم به روز آفریده شدن انسان؛ زانو بزنم و از خدا بخواهم دست بکشد. تا اینکه روزی به چشمانم ببینم مخلوق‌هایش به جان یکدیگر افتاده‌اند، آرزوهای یکدیگر را زیر خروار خاک می‌فرستند، خانواده‌ها را با باری از غم و رنج ول می‌کنند و به عنوان "قهرمان" به خانه‌هایشان برمی‌گردند. تا اینکه ببینم مخلوقاتش برای نجات جان خودشان هم نه! بلکه جان عزیزانشان به پای یکدیگر برای تکه‌ای نان التماس می‌کنند و اشک می‌ریزند. تا اینکه ببینم کودکان بر روی زمین به دنبال جسمی هستند که دیگر نفس نمی‌کشد.دیدن این صحنه ها فقط از روی کتاب‌ها و تصاویر هم دردناک است؛ حال فکر کن صدای زجه‌های خانواده‌ای را بشنوی که پسرک چندساله‌شان را ناخواسته در این جنگ جانش را از دست داده‌اند. آرزو‌های آن پسرک؛ آن عروسکی که ماه پیش در مغازه دیده بود، آرزوی خلبان شدنش آرزوی دکتر شدن و نجات دیگران دادنش، تمام این‌ها با خودخواهی دیگری زیرخاکی می‌رود و غم تمام این آرزوها بر دل خانواده تا آخرین نفس سنگینی می‌کند.می‌توانی حس آن سربازی را درک کنی که به او دستور بمباران داده شده؟ او مجبور به اینکار شده وگرنه بدون پول چگونه می‌تواند در روی خانواده‌اش بایستد؟ البته که هرکسی عزیزانش برایش ارجحیت دارند پس نمی‌توان چیزی گفت. نمی‌توان کسی را در سویی مقصر دانست و گفت آنها مسبب این‌ اتفاقات‌اند. تصور کن ده‌ها، صد‌ها‌، هزارها‌، میلیون‌ها خانوار در غم از دست دادن عزیزانشان یا گرفتن جان عزیزانِ دیگران هستند. هیچ‌کدام به میل خود به جان یک‌دیگر نیوفتادند، تک‌تک‌شان دنبال زندگی‌ای آرام و عادی به دنبال علایقشان بوده‌اند. این‌ها را تقصیر چه کسی می‌توان انداخت؟ انسان‌ها؟ با دیدن این اتفاقات دیگر نمی‌توانم واژه انسانیت را مقدس بشمارم.هیچ‌گاه نتوانستم حکمتی که درون این واژه نهفته است را درک کنم. "جنگ". وقتی به این کلمه فکر میکنی چه چیزهایی پدیدار می‌شوند؟ توپ و تفنگ؟ سرهنگی که بر سر سربازهایش برای سرپیچی از دستور شلیک فریاد میزند؟ سربازانی که به اجبار مجبور به شلیک به کودکان هستند؟ کودکانی که جسم بی‌جان خواهر و برادرانشان رو در دست گرفته‌اند؟ مادری که تنها عروسک دخترش برایش به جا مانده؟ عروسی که از به دست انداختن حلقه ازدواجش شرم می‌کند چون همسرش زیر خاک دیگر نفس نمی‌کشد؟ یا شاید کسانی که دور میز گرد نقشه‌ می‌کشند و به فکر کم کردن تلفات جانی متحدن خود هستند؟ یا سربازانی که بعد از فتح آن منطقه، هوا و قدرتی که آن اسلحه بهشان داده آنها را بر‌می‌دارد دختران را اسیر می‌کنند و انسانیت را فراموش می‌کنند؟ یا کسانی که از پیروز شدن کشورشان خوشحال می‌شوند و با شنیدن تلفات بالای جانی ککشان از هم نمی‌گزد؟می‌توانی جبهه‌ای را انتخاب کنی و بگویی صد در صد حق با کدامشان است؟ همین دوگانگی و سردگمی‌ست‌ که مرا بیزار تر از قبل می‌کند و باعث می‌شود دیگر میلی به نفس کشیدن نداشته باشم.انقدر جنبه‌هایی از این واژه به چشم می‌خورد که با زبان قابل گفتن نیست، با چشم قابل دیدن نیست و با دست قابل نوشتن نیست.دست از نوشتن بر‌می‌دارم. نمی‌دانم چقدر دیگر می‌توانم بنویسم تا بگویم این درد برایم پایانی ندارد. پس بگذار حرفم را خلاصه کنم.نمیدانم خدایی هست یا نه، ولی اگر هست از او می‌خواهم از آفرینش انسان تجدید نظر کند. می‌خواهم اگر آنها را می‌آفریند از دادن حق انتخاب و روحیه طمعکار بودنشان پرهیز کند. به اندازه کافی خون‌ دلهایی ریخته شده. پس خدا دلش بعد از دیدن چند انسان مرده بدون رسیدن به آرزوهایشان به رحم می‌آید؟ "