آذر ۱۴۰۰_حیات با طعم به‌لیمو

این جمعه نیز گذشت و باز هم بی تو جالب است نه! .ادعای‌مان میشود منتظریم اما در خقیقت....شاید مشتی خاک واقعا می گذرد ساعت ها و اصلا یادمان نمی اید جای کسی خالی است اصلا جایت برایمان خالی است!؟ نمیدانم ! قرار بود جای تو همیشه برای منتظران خالی باشد ، قرار بود ساکمان برای حرکت همیشه اماده باشد ، قرار بود هر جمعه بی تاب باشیم برای امدنت ، قرار بود دعای ندبه هایمان درک نشود دعای عهد ها.....اما،.....در این کثرت ، در این شلوغی این روز ها ، لای فرمول های فیزیک و شیمی ، لای اعداد اعشاری، لای قرابت های سخت شعر ها که لعل و باده و نوش و عیش می گویند ، لای کلمات بی معنی که ناشر برایشان معنی الکی ساخته است ، لای قواعد عربی ، گم شده ای ....‌من این روز ها ، تو را نمی جویم ، یادم رفته است به کل برای چه دارم تلاش می کنم چرا یادم رفته است! چرا فراموشت کرده ام.....چرا من ، لای فرمول ها ، لای سوالات سخت حسابان ، لای ان همه قدر مطلق و رادیکال و براکت و تابع تو را نمی بینم مگر قرار نبود علم تجلی نور حق باشد!؟ مگر تو نور الله نیستی ؟ چرا پس گم شده ای؟ شاید نه! تو هستی ، تو لای تمام فرمول ها هستی ....اما من کور شده ام...‌من تو را نمی بینممن لای فرمول ها ، دنبال اعداد می گردم نه تو شاید برای همین است که ساعت های پای کتاب می نشینم اخرش می شود درصد های رنگا رنگ.....می شود ناامیدی می شود.....قلبم گاهی درد می گیرد ، چشم هایم هم نیز نمی دانم! چرا در فراقت اشک هایم روان نمی شود ! چرا وقتی درصد حسابانم زیر بیست می اید به دنبال شانه ای برای هق هق می گردم؟ چرا اخر؟ چرا من گمشده ام و تلقی ام این است که تو گمگشته ای؟ عاه از این همه سوال ! خسته ام ، خسته از فراموشی ، خسته از دنیا ، خسته از خودم قرار بود سراسر امید باشم و نور اما....اما وقتی فراموش کرده ام برای چه تلاش می کنم نتیجه اش می شود همینعاه از این همه کثرت.....ای همیشه پیداای همیشه منتظر ای همیشه همراه مونس ، انیس ، همدم مرا ، نجات ده از این همه کثرتعاه از روز های فراموش شده .....عاه از عمق وجود دلم برای ان روز اول خلق شدنم تنگ شده شاید اون روز بیشتر میخواستمت نور خدا بر زمین رویم نمی شود امدنت را طلب کنم .من هنوز در انتظار خویش سر گردانم ولی تو بخاطر ان ، همیشه تنهای استوار بیا.....نشسته در جایی تنها! در انتظار خویشپنج دقیقه به شش عصری پاییزی آذر ماه ۱۴۰۰ چه بسا روز دوازدهمشجمعه ، جمعه ای بی نور و شلوغ《هیولاهای چادری》متن زیر حاوی اتفاقات و خاطرات خوشایندی نیست پیشاپیش برای کدورت ذهنتان پوزش می طلبم این روز ها ، ما چادری ها شده ایم مزدور حکومت شاید! ما را سخنگوی دولت انقلابی می دانند یا شاید ما را گشت ارشادی تصور می کنند بعضی ها هم تصورشان این است ، چادری ها دیوی پیچیده در سیاهی چادر اند سیاهی محض اند.....این تصور غلط بسیار بسیار ازاردهنده است و شاید بیشتر ان قسمتش برای من زار دهنده است که مادرم را می بینند که چادر بر سر میکند و تلقی شان این است که من بخاطر اجبار خانواده چادر پوشیده ام و نمیدانند من برای چادرم جنگیده ام نه مثل خیلی ها اما خب.....سختی های خودش را داشت و دارد من برای چادرم اشک ها ریخته ام و دوستش دارم..... کمی از هیولاها بگویم!هیولاهایی که این روز ها مستضعف شده اند نگاه عده ای از مردم به انها ، این است که ابلا و سارس دارن یا جنون گاوی:) چندی پیش رفته بودم لب ساحل هیچ هیولایی یافت نمی شد نگاه مردم به من خیلی عجیب بود من ادمی غیر عادی بودم و کسانی که به بلیز و شلواری بسنده کرده بودند عادی! نمیدانم تصور و تلقی از ازادی چیست در فرهنگ من ازادی عدم ایجاد مانع در راه رشد است اما تلقی انها شاید رها بودن از هر قیدی است که فی الحال هست مشروب ، موجود است ، لباس باز و راحت موجود است ، مانتو های رنگارنگ موجود است در هررنگ و قیمتی اما برای من چه! راستی یادم رفت ، گشت ارشاد مزخرفی هم دیگر نیست ملت را بکند توی گونی .برسم به خودم ، بخواهم یک مانتو ساده بخرم باید ساعت ها بازار را بالا و پایین کنم برای پیدا کردن یک مانتو جلو بسته و استین بلند بعد از زیر و رو کردن بازار یک مغازه پیدا می شود ان هم:) قیمت مانتو ها رو به اسمان و سر به فلک کشیده ، قیمت ها به سرو تنه می زننداز قیمت های چادر نگویم که قلبم می گیرد.....بعد از ان طرف ، مغازه و جنس وطنی هم یافت نمی شود اندر مصائب خرید.....بگذریم بخش رفتاری را بچسبیم بهتر است نمیدانم تا به حال این حس را داشته اید یا نه ، به یکباره کنار گذاشته شویدچقدر حس بدی است.... ادم احساس می کند مانند زباله ای پرت شده است یا در تاکسی را باز کرده اند و پرتش کرده اند بیرون....من حسش کردم ، تا کلاس نهم همچین احساسی انچنان نداشتم اما خب‌....بدون چادر راهی مدرسه می شدم حس می کردم چادر را نمی توانم با این مانتو و شلوار گشاد جمع و کنم و پوشیدنش ضرورتی ندارد وقتی حجابم کامل و لباسم گشادوقتی دوستان همکلاسی بعضی هایشان می فهمیدند چادری هستم رفتارشان عوض می شد ، انگار دیواری نا به هنگام کشیده می شد بین ما ! زیباست نه! همان هایی که حرف از ازادی عقیده و این جور چیز ها میزنند بعد اینگونه رفتار می کنند داشتم دوست عزیزی که در قلب من جا داشت....اما من برایش رفیقی بودم در محافل خصوصی رویش نمی شد بیچاره بگوید با یک چادری دوست است......ناگفته نماند که فی الحال رفقایی دارم که برایشان فرقی ندارد من چادری هستم یا نه همانقدر رفیق و مهربان هستند که باید باشند و از صمیم قلب با تمام تفاوت ها دوستشان دارم دوست دوست از این ها بگذریم امروزه انی که مردم رفتار متفاوت با او دارند انی که برایش سخت می گذرد .انی که احساس ارامش نمی کند وقتی در خیابان راه می رود .انی که نگران است چادر از سرش بکشند و کتکش بزنند انی که مردم تحقیر امیز نگاهش می کنند منم خودِ خودِ من .خودِ منی که ، مرا هیولای چادری می بینند .کمی فکر کنید این روز ها به چه کسانی بیشتر سخت می گذرد‌.....کمی فکر مغازه دار ها محل نمی گذارند گاهی رفتارشان گاهی شبیه ان است که امده ای دزدی و میخواهی زیر چادرت وسیله قایم کنی....زیباست نه؟نقطه ای که ارامم می کند انجاست که وقتی کسی می خواهد وسیله اش را رها کند ان را می سپارد به من هیولا! تا به حال مکرر اتفاق افتاده است که جایی بودیم پر از جمعیت و ان شخصی که نمیتوانسته وسایلش را ببرد بین ان همه انسان ما هیولاهارا انتخاب کرده است دوبار برای خودم در فرودگاه پیش امد و یکبارش هم اغاز دوستی شد با فرنگ خانم بگذریم ما هیولا نیستیم مزدور رژیم نیستیم سخنگوی دولت نیستیم ما مردمیمهمانقدر ساده همانقدر صمیمیو همانقدر دوست داشتنی کسی که این روز ها مستضعف است منم .نه تو!۱۶ آذر روز دانشجو ۱۴۰۰بسمک حالم خوش نیست .شاید چرایی اش را بدانی شاید هم نهکلمات دارند خفه ام میکنند ، بغض های فرو خورده ، عصبانیت های تبدیل به فریاد نشده هجوم برده اند به ذهن ، قلب ، روح آه کاش می شد فریاد براورد و داد زد کاش می شد کلمات اتش شوند نه صبر کن کلمات اتش میکنند ، همین امروز ، دوبار با کلمات اتش گرفتم سوختم و اما سکوت کردم فریاد های من کلمات روی کاغذ اند امشب حالم خوش نیست ، کاش می شد رفت نماند راهی شد کاش می شد فراق ها را خستگی ها را پایان داد کاش می شد کمی فکر میکردندو و بعد سخن سر می دادند کاش می شد برگشت به عقب و دریافت ها را تغییر داد تهدید های بی جواب! عاه! عمق وجودی ترسان ، لرزان ، نگران شعر سر می دهم شاید خسته ام زخم هایم درد می کنند و می شود آه و گاهی اشک ، شاید امشب دلم یادی کرده است از سارایوو.....یادی کرده است از ادم کشی ، قتل ، بوی خونشاید امشب دلم هوایش ابری شده بخاطر درد های دیگران! نه امشب خسته ام و غمگین بخاطر خودم قلبم! اه کاش کسی بود که حرف هایم را می شنید کاش کسی بود شنونده ی خوبی بود نه صبر کن . هست همانی که همیشه بود ولی ای کاش کامل بود حضور داشت هست اما در ذهن نه صبر کن ، هست ، در همه جا در همه حال همانطور که این همه سال بود در هرصورت کسی یافت نمی شود جز اومی روم سراغش پس کاش این اشک ها ، سیل به راه نیاندازند تمّت اگر اتفاقات امروز را بگویم شاید خنده‌تان بگیرد که کجایش دردناک است اما برای من هست ! ان هم زیاد بگذریم تمّت ۱۷ آذر ، نشسته در جایی سرد در انتظار امتحانی سختاتفاقات امروز از اولش خوشایند نبود کلمات‌اتشین، پر درد و پر زهر حالم دگرگون است نفس ها در حال مبارزه....رزم است در درونحتی نمیتوانم امروز را بنویسم ....کلمات نمیتوانند وصف کنند حال دگرگونم را سکوت هایی با بغض نگاه هایی فرورفته تاریکی های دلنشین ناملایمت هایی پر درد زخم هایی تازه نامهربانی هایی بی‌جاو حساسیت هایی بی خود شایداتفاقات امروز را شاید هرکس بشنود خنده اش بگیرد اما برای من درد داشتندفعلا تا چند وقت جایشان درد می کند کاش می شد دنیا گاهی توقف می کردکاش می شد خود را گاهی حذف کرد کاش می شد درحال برگزاری هیئت تک نفره!کسی یافت نمی شود برای همراهی! پس....بگذریم....‌صبح فرج نزدیک است ، باید جنگید و یاعلی گفت سعی برای فراموشی اما کاش می شد .....بگذریم ، یاعلی❤️تلاش کردم نیایم نطق کنم ولی انگار نمی شود فریاد هایم را باید بزنم حال دلم ابری است کاش قابل وصف بود درونم جنگ است ، نفس ها درحال مبارزه کاش کسی بود شنوا! حتی اگر هم بود توان گفتنش را نداشتم پناه می بریم به همان همیشه مانا! تنها کاری که در حق خودم میکنم این است که می روم جایی تاریک و اجازه بارش می دهم به بارانشاید روزی هم‌ره‌ی گشت شدهوا سرد است ، نشسته ام در حیاط خانه شیمی میخوانم و نگران ازمون فردا هستم ذهن پر می شود از سوال امشب شب جمعه است سوالی ، کل ذهنم را فرا می گیرد ، اگر مهدی فاطمه فردا بیاید من چه واکنشی نشان خواهم داد اگر امشب بگویند که مهدی ، صاحب ما ، قرار است فردا ، دم اذان صبح ظهور کند ، چه می گویم چه واکنشی نشان می دهم ! احتمال نگران ازمون فردا خواهم بود ، می گویم انقدر درس خوانده ام ازمون هم ندهم! یا می گویم چه وقت امدن است ، خب می گذاشت بعد ناهار می امد اخر ان وقت سحر وقت امدن است ! انا مهدی می گوید ملتی را از خواب می اندازد ، آه مردم میگیردش چه می گویم!؟ واقعا خوشحال می شوم؟ وجودم پر از شعف می شود؟ اشک در چشمانم جمع می شود؟ اصلا من امادگی دارم او را ببینم؟ رویم می شود؟ به این سوال ها که فکر می کنم می بینم جوابشان درد ناک است اگر بگویند مهدی فردا می اید من شاد نمی شود! خوشحال نمی شوم! چشمانم اشک بار نمی شود . به جایش دنبال مشتی خاک می گردم که بر سر ان را بریزم و می روم دنبال سوراخ موشی تا در ان قایم شوم چون من رویم نمی شود اورا ببینم من سیاه را چه به سفیدی ماه! از این ها بگذریم این ترس ها و این شاد نشدن ها ، حاکی از ان است من برای خدا زیست نکرده ام ! هرچه کرده ام برای خودم بوده است آه چه دردناک....‌بگذریم.....عرق شرم کجاست! دردمیگیرد روحم....روح او چگونه است !؟ گرفتار شده است میان ، ما! دیندار های مادی گرا! هعی....خدایا هدایتمان کن فقط همین ۱۸ آذر ۱۴۰۰#پنجشنبه‌های‌وحشتناک《تناقص، تفاوت، شباهت》میخواهم کمی از مشاهدات امروزم بنویسم و تحلیلی در مورد ان البته به طور خلاصهبعد از مدت ها یک کلاس حضوری رفتیم مدرسه ، سر زنگ هندسه پلک هایم سنگین بود ، مغزم خوابِ خواب بودو....خودم را به زور بیدار نگه داشتم از این ها که بگذریم با بقیه ی بچه ها در خیابان ایستاده بودیم دویست و ششی ، کنار خیابان ایستاد ما هشت نفر بودیم . پسری که لباس سربازی تنش بود و در دستش سیگار بود حرف های نامربوطی میزد که یک کلمه اش را نفهمیدم بچه ها می گفتند که دارد با لهجه ی غلیظ بوشهری صحبت می کند .انگار بین جملاتش گفته بود قصد ازدواج دارید:/ بانمک است. من که رویم را برنگرداندم . بنظرتون چه می شود که یک مرد سرباز به خودش اجازه می دهد کنار خیابان به ایستد و جمله و کلمه ردیف کند برای دختران! چه می شود که سیگار به دست می شود !چه می شود که .....شاید باید بگویم عزت نفس ندارد چون اگر عزت نفس داشت می دانست خیلی خیلی احتمالش کم است که جوابش را بدهیم و چون این را می دانست ، شخصیت خود را خورد نمی کرد و نمی ایستاد برای ما و بوق نمی زددلیل بعدی شاید نوع پوشش است و رفتار! صدای بلند در خیابان چراغ قرمزی است برای بیکاران!چرا میگویم نوع پوشش! برای اینکه به منی که چادر بر سر داشتم نگاه نمی کرد (گفتم که پشتم به او بود ، ولی اولش رویم به او بود .) بیشتر به انهایی نگاه می کرد که مقنعه هایشان روی دوششان بود . چه قبول کنید و چه نه! همه ی مرد ها ،از شخصیتی والا برخوردار نیستند ، و نوع پوشش یک بانو ، این بی‌شخصیتی را تشدید و باعث می شود ان فرد بی شخصیت به خودش اجازه دهد ، هرطور که دوست می دارد رفتار کند . مشاهده ی بعدی ان بود که من چادر به سر کنار دوستم که حجابی دارد مثل بقیه ی افراد جامعه راه می رفتیم و چند نفر عجیب نگاهمان کردند و دوستم گفت چه شده امروز همه نگاه میکنند دوتا دانش اموز هستیم دگر !نمی دانم دلیل نگاهشان چه بود ، شاید انقدر دوتا انسان متفاوت کنار هم ندیده بودند اینگونه نگاه می کردند .چرا ما ادم ها! چه با حجاب ها و چه کم حجاب تر ها ، دیوار کشیده ایم بین خودمان! که دونفر با پوشش متفاوت راه می روند انقدر تعجب برانگیز استتوصیه ام به شما! دیوار نکشید ، یکدیگر را دوست بدارید ، کم حجاب‌تر ها را کافر ملحد بی دین نپندارید چادر به سران را امل های متحجر نپندارید دوست باشید مورد بعدی ، دوتا از دوستانم از اهالی بوشهر ، امروز چند بار گفتند که به تو اصلا نمی اید تهرانی باشی چون نه پز می دهی ، نه خود برتربینی و نه پز پزو! چرا اخر اینگونه رفتار کرده اید که برای کسانی که پایتخت نشین نیستند اینگونه حس شود؟ چراااااا، مگر چقدر مهم است که کجا به دنیا امده ای که مایه ی فخر باشد و مباهات؟ یکی از دوستانم را که چندتا از دوستان دیگرم دیده بودند مدام می گفتند چقدر خودبرتر بین و خودشیفته است و مغرور چون تهرانی است فکر میکند چه خبر است سعی داشتم ذهنیتشان را عوض کنم ولی خب راست می گفتند....خودم هم گاهی حس می کردم:) به من بزرگ شده در جای دگر فرخ می فروشد:/ مشاهده و تعجب برانگیزترین مسئله ی بعدی حرف دوستم است در باب دین! دین که نه رفته بودیم اردویی ، شش صبح بود نشسته بودیم دور هم و نمیدانم چه شد بحث کشیده شد به حیوان نگه داشتن که یکی از بچه ها گفت من دوتا سگ در خانه نگهداری میکنم . درمورد این مسئله حرف زده شد بعد گفت من نماز هم نمیخوانم همین دوست عزیز که نماز نمیخواند نماینده ی یک استان بود:/ و چادری:/ بعد این دوست عزیز پیجش را نشانم داد و خودش هم بعدش پشیمان شد . پیج نبود.....جهنم دره:/ وقتی ویژگی ها و رفتار هایش را برای دوستم که اهل دیانت نیست تعریف کردن دهانش باز ماند و گفت این چادری بود دیگر://////چادری ای که نماز نمیخواند_حجاب گاها رعایت می شد_سگ نگهدار! و چیزی دیگر که انقدر قبیح است که نمیتوانم بگویمامروز دوستم که میخواهم بگویم درمورد عروسی گفت، گفته بودم عقدی دختر داییم ام است درمورد مراسم پرسیدن ، گفتم خوب بود حیف که داماد در قسمت بانوان بود با تعجب گفت: قاطی نبود!.گفتم خیر .گفت عقیده دارم در عروسی همه محرم اند حتی بقال سر کوچه ان یکی هم گفت:بنظرم کلا همه محرم اند(این نفر که همه را محرم می پندارد به شدت ساده پوش است و درست است حجاب ندارد ولی از این حجاب استایل ها کمتر در چشم می زند)ان یکی هم عقیده اش این بود در عروسی همه محرم اند جز عاقد????????همین دوست اول که بقال را محرم می دانست گفت نماز می خواند ان هم ۵ و نیم صبح گفتم من خودم ۶ و نیم نماز می خوانم .گفت قضاست که ان موقع .همین چند کلمه گویا بود که می خواند ناخن های کاشته شده اش را کجای دلم بگذارم!؟ نگاه سوپرمارکتی داشتن به دین میشود این تناقض ها که اصلا سرش نه به تهش می خورد نه به هیچ دیگر دعا کنید نفاق کم شود که بس حرص در بیار است و دعا کنید دوست نماز خوانم باطن زیبایش بروز کند یاعلی ، یاحقبیست و یک آذر ۱۴۰۰برگ گلم...من با این واژه بیگانه اممحراب ، رایحه اش را اینگونه خطاب می کردچقدر لطیف....از لطافت به دور شاید!کلماتی خشمگین، بغضی خفته در گلو احساساتی مبهم‌...خورد ، خاک ، شاید هم شیر!اشک ها در چشم جمع....قلب تپندهاز شدت خفگی ناتوان از سخن گفتن شاید هم کلمات قاصر از شرح حال حال دگرگون ، خراب ، غصه دار!کلماتِ خشمگین در گوش!قلبی زخم خورده چرکین....سوزناک و بغض الود حس و حال خراب ، دیوار ها لرزان ، تن ها ترسان دل ها بی تاب ، بی قرار ، مشتاق...‌مشتاق و شایق یک حال خوش....منتظر یک تحول شاید نور..‌‌‌..صبح فرج نزدیک است ، غبار هارا باید کنار زد پس یاعلی۲۴ آذر ۱۴۰۰صدای فریاد ها بلند....بوی خون، داد ، جیغ ، ناله ، درد پیچیده در عمق جان ، اشک هایی خشک شده ، گریه هایی جمع شده....نفسی بریده شده ، بوی خون ، سوختگی ، صدای سرخ شدن پوست، فرزندی در شکم ، آه ، ناله حسرت، غم درد ، زهر، علی‌ای ساکت، ناتوان از حرف ، مامور به سکوت.‌‌‌...میخ هایی در سینه ، درد ، ناله ، اه حسرت....بوی خون...هزار بار دلم میخواهد بنویسم، اه ، ناله ، حسرت ، بوی خون.‌.‌..درد.....شب است...راه می روم. جمعه ای دیگر گذشت...به چه کاری مشغول بودم!؟درس!زده ام بیرون، بازمانده ام از هرچیز‌...مامورم فعلا. به ماه خیره می شوم.کلمات قاصر اند. احساس نسبت به ماه وصف ناشدنی است. نمیتوانم بنویسمش ، تنهایی.نیست همراهی.تاریک ترین نقطه را پیدا میکنم.فکر میکنم ، به خودم به جهان ، به اوبه اینکه چگونه می گذراند این شب های طولانی و وحشتناک را. چگونه بوی خون را تحمل می کند. به اینکه..‌.آه ، نمیگویم....حرفی نیست، سخنی نیست،خسته ام نه ! نباید باشم ، اما خب.....دیروز روز خوبی بود . شاید البته.قسمتی از ان!فلسفه،هویتی نامعلوم،مهندس هایی ناپیدا در راه،عشق حل مسئله،عمق،تفکر.حال هایی خراب،یافت نشدن یک حس خوب،پنداشت هایی غلط...‌خلاصه ای بود از صحبت های دیروز....نسیمی می وزد،غریب ام،هم‌رهی نیست، یافت نمیشود.درحال برگزاری...‌بگذریم، صبح فرج نزدیک است ، باید جنگید....بوی خون را چه کنم!۱۴۰۰/۹/۲۶میخواهم بنویسم کجایم،به رسم خودم اما خب...‌بگذریمجنگی در وجود برپا،ارام بگیرد ان شاءالله(خب شاید از چیزایی که بالا نوشتم هیچی نفهمیدم ،حقم دارید ، نشون میده درون ذهن و روح و قلب نویسنده همه چی پریشون و بی تاب و بی قراره است. تا عمق صد متری دلم ، حال همه چیز خوب است اما بیشتر از ان پریشانی ها شروع می شود که دلایلش زیاد است و وقت کم برای گفتن.) اگر حرفی بود...