دیوانه چو دیوانه ببیند...

او خودش می‌دانست که دیوانه نیست؛ همین برایش کافی بود! بااین‌حال از این مطلبِ مهم آگاه بود که دیوانه بودن باعث می‌شود که از زیر سنگینیِ خیلی مسئولیت‌ها قِسِر در برود پس تصمیم گرفت که از این به بعد تمرینش را بیشتر کند! زمستان و تابستان، کلاهِ بافتنی‌ای نَخ‌نما بر سرش می‌کشید؛ طوری‌که چشمانش به زحمت دیده می‌شد؛ گویا قصد هم نداشت که مسیر روبرویش را، چه آدم و چه درخت و سگ‌های ولگرد و چهارراه با چراغ قرمزش را ببیند! از آن کُتِ سیاه و شلوارِ هماهنگ-شده با آن، هردو با آستَرهایی بیرون-زده و پارگی‌های خطوط دوختِ دورتادورشان، زیاد تعریف نمی‌کنم! نمی‌دانم آن کت و شلوار را از کِی و کی به ارث برده است اما این را مطمئنم که از ابتدای تَن-زدنشان، حتی یک‌بار هم رنگِ آب و تاید رو به خود ندیده‌اند: لَکه‌هایی به رنگ قهوه‌ایِ سوخته و آثارِ نقره‌ای و خاکستریِ عرقِ تنش و گردوخاکی که سرتاپای وجودش را در آغوش کشیده بود، او را از سطل زباله‌ای که از کنار آن عبور می‌کرد، تمایز نمی‌داد! پاچه‌ی شلوارش، به جارویی می‌مانست که از پشت‌سر، هرچه آشغال پیدا می‌کرد را با خود همراه می‌کرد. نمی‌دانم در ریش‌هایش چه خبر بود! قَدی حدود بیست سانتیمتر داشتند که از انتها در یکدیگر پیچ و تاب خورده بودند! از چِرک‌های روی پوست دستش معلوم بود که تمایلی به نظافت نداشت؛ شاید گربه‌ای بود که اشتباهی در غالب انسان در آمده بود! نمی‌دانم.چشمانش به مساحتِ کل کاسه‌ی پلک‌هایش ( چشمانش ) همیشه باز بودند؛ انگار که پلک نداشته باشد! زُل زده در نقطه‌ای نامعلوم، مردمک چشمانش را مانند گلوله‌ای، از هر مانعی که بر سر راهش بود، عبور می‌داد و زیر لب، چیزهایی زمزمه می‌کرد که از هم‌قدم بودن‌های گاه و بی‌گاهی که با او داشتم، بعضی از آنها را متوجه می‌شدم: فحش‌هایی بی‌نهایت رَکیک، به مخاطب فرضی‌ای که کنارش قدم برمی‌داشت! می‌گویند هرکسی با خود صحبت کند دیوانه است پس هرچه طبیعی‌تر، سرش را به طرفین می‌چرخاند و صاف در چشمان آن مخاطبِ مادرمُرده زُل می‌زد و از سکوتش سواستفاده می‌کرد و هرچه لایق خودش بود را نثار او می‌کرد! روز بود یا شب را نمی‌دانم اما یادم است که یک‌بار من و امین ( همکارم ) و شخص سومی که دقیق به خاطر ندارم چه کسی بود، در مسیر بازگشتمان به خانه، کاملا اتفاقی از مقابلش سردرآوردیم. آنجا هنوز اوایل آشنایی‌ام با این شخصیت مهم و تأثیرگذار بود و چیزی از بی‌چاک‌ودَهَن بودنش نمی‌دانستم؛ تنها همین که سرووضعِ درویش‌مانندش را می‌دیدم، برایم جالب بود که سربه‌سرش بگذارم تا ببینم جنس زبانش هم به لباس‌های تنش می‌خورد یا نه پس، از شوخ‌طبعی‌ای که همیشه یک چشمه با خود به همراه دارم، مُشتی برداشتم و بر صورتم مالیدم و خنده را بر آن نقش زدم!امین و آن شخص سوم، سرگرمِ ادامه‌ی بحثی که قبل از ملاقات با او بودیم، بودند اما من در کسری از ثانیه، از آنها جدا شدم و صورتم را به سمت او چرخاندم و لبخندی نیش‌دار، از آنهایی که معنایش، چیزی شبیه به این جمله می‌شود، تحویلش دادم: « ببین داداش، ما خودمون این‌کاره‌ایم! به سروشکلمون نگاه نکن! ادای کُ...خول‌ها رو درمیاری که بهت خوش بگذره؛ من که می‌دونم.... » همه‌ی این‌ها، گنجانده شده در یک لبخند! هنوز یک قدم هم از او دور نشده بودم که کنایه‌ام را در هوا زد و بدتر از هوکی سنگین، بر دهانم کوبید و بدون اینکه وقفه‌ای در سرعت و مسیر قدم‌هایش ایجاد کند، با همان ژست قبلی، اَزِمان دور شد: « جووون... بچه خوشگل... » شاخک‌هایم تیز شد! درجا قهقهه‌ای یک‌ثانیه‌ایِ آغشته به خوشحالی و بر خوردن به غرور، لَبانم را اشغال کرده و تمام‌قد به سمتش برگشتم و با چشمانی بُهت‌زده، به قامتِ سیاه و بَد-ریختش خیره شدم! کلمه در دهانم خشکید! نمی‌دانم آن دو نفر هم متوجه این واقعه‌ی مهم شدند یا نه برای همین منظور، ناخواسته به شانه‌ی امین زدم و بلند بلند این جمله را به نقل قول از او، بهش گفتم: « هی امین!!! اون بهم گفت بچه خوشگل!!! نَمُردیم و بالاخره یکی بهمون گفت بچه خوشگل!!! » و بعد هر سه‌تای‌مان مشترکاً در همانجا وسط پیاده‌رو، میخکوب شدیم و بعد از مکثی کوتاه، خنده بود که از ته گلوی‌مان بیرون می‌ریخت!