تمرین داستان‌نویسی - خودکشی

خودکشیپره‌های بالگرد بدون لحظه‌ای مکث می‌چرخیدند.- حلّه.مردی که عینک زرد داشت، وسط کابین ایستاد و با صدای نسبتاً بلند گفت: «بچه‌ها چند دقیقه بیشتر تا درّه فاصله نیست. تاموقع کوله‌هاتون رو بردارید. امیر کوله‌ت کو؟» پسر جوان لبخند زد و شست دست راست‌اش را نشان مرد داد. مرد نزدیکش آمد. لبخند پسر جوان محو شد و پاهایش را به زیر صندلی کشید.- دیوانه، می‌گم کوله‌ات کو؟- آها، این‌جاست.از زیر صندلی، کوله‌ای سبز رنگ درآورد و نشان داد.- گفتی چند دقیقه دیگه می‌رسیم؟- دقیق‌اش رو نمی‌دونم. محمود هم امروز اعصاب نداره، جرئت نمی‌کنم ازش بپرسم. باور کن یه‌روز همه‌مون رو می‌کوبه به یه کوهی چیزی .- مگه خودت تا حالا نیومدی؟سرش را کمی جلو آورد، لبخند زد و ابروی راست‌اش را تکان داد.- جلو اینا سه نکن.امیر لبخند زد و سری تکان داد. تکه کاغذی را که در دست‌اش بود، داخل جیب جلوی کاپشن گذاشت.- با این دختره صحبت کردی؟- ول کن تو رو خدا سعید.- احمق! می‌گم ازت خوش‌اش اومده. چه‌قدر گاوی تو.- الان اصلاً وقت‌اش رو ندارم.- دقیقاً چه غلطی میکنی که وقت‌ات پُره؟ تنها کار مفیدی که انجام دادی همین چتربازیه که اونم بعدِ یه سال اومدی. نوشتن و کتاب‌خوندن خوبه؛ ولی در حد تفریح.سعید لحظه‌ای به پنجره نگاه کرد و نفس‌اش را آرام بیرون داد. خودش را به‌زور کنار امیر جا کرد.- بابا! من برای خودت می‌گم. باور کن یکی که بیاد تو زندگی‌ات، از این وضع درمیای.امیر سرش را به سمت پنجره می‌چرخاند.- به خدا منم دلم برای الهه تنگ می‌شه. منم هر وقت سوار این کوفتی می‌شم، آخرین نگاه‌اش از پنجره یادم میاد. با خودم میگم اگه بودم نمی‌ذاشتم بپره. ولی آخه تا کی؟ به خدا اونم راضی ...- خب که چی؟ چیکار کنم الان؟برمی‌گردد و به سعید نگاه می‌کند.- ببین. من نمی‌گم فراموش‌اش کن. ولی بالاخره باید بگذره دیگه، نه؟- خب؟- خب و مرگ. عزیز من دارم بهت می‌گم تو برو این دختره رو ببین. یه چند وقت با هم بیرون برین، هم رو بشناسین. چه می‌دونم؟ پارکی سینمایی جایی برین.امیر سرش را پایین می‌اندازد.- چی بگم؟ نمی‌دونم والا.- اصلاً نباید از تو نظر بخوام. امروز باهاش صحبت می‌کنم، فردا شب می‌رین رستورانِ مانی. می‌شناسی‌اش دیگه؟- آره.- اصلاً منم میام که خجالت نکشی.- هر جور صلاح می‌دونی.سرعت هلیکوپتر کم و کمتر شد و در آسمان ساکن شد. خلبان، محمود، با همان اخم همیشگی داد زد: رسیدیم. گم شین برین پایین که خیلی کار دارم.سعید بلند شد و پشت به در ایستاد.- خب، می‌بینم که همه کوله‌هاشون رو دوش‌شونه. خودتون حرفه‌ای هستین دیگه، لازم نیست چیزی رو تکرار کنم.در را باز کرد و یکی‌یکی با فاصله‌هایی که سعید مشخص می‌کرد، می‌پریدند. در کمتر از پنج دقیقه کابین بالگرد خالی شد. فقط سعید مانده بود و امیر و البته محمود که نفس‌اش را از بینی بیرون می‌داد و نگاه‌شان می‌کرد.- پاشو امیر، امروز من فقط اومدم همراهی کنم. دیشب تو باشگاه گرم نکردم، کمرم و پهلو‌هام گرفته. درد می‌کنه‌ها.امیر تکه کاغذ را از جیبش درآورد و نگاهش کرد، سرش را نزدیک برد و آرام گفت: «داره تموم می‌شه». لحظه‌ای همان‌طور نشست، سپس ایستاد. کوله را روی دوش‌اش انداخت و نفس‌اش را با شدت از دهان بیرون داد.- ماشاءاللّه پسر. عینک‌ات کو؟عینک سبزش را از جیب بغل کیف بیرون آورد و به چشمش زد.- ببینم چی‌کار می‌کنی. تو راه هم وقت زیاده، بهش فک کن. فقط خیلی نری تو فکر این دختره‌ها.سرش را بالا برد و قهقهه بلندی زد. امیر از صدای خنده تکان خورد و لبخند زد. قطرۀ اشکی روی گونه‌اش آمد؛ امّا به‌سرعت آن را پاک کرد. سعید که هنوز با چشمان بسته می‌خندید، آن را ندید. از جلوی در کنار آمد و امیر در آغوش‌اش گرفت. هر کدام دو ضربۀ محکم به پشت دیگری زدند. امیر خودش را جدا کرد و رو به در ایستاد. نفس عمیقی کشید، روی پنجۀ پا خم شد و با تمام قدرت، ولی بدون چتر پرید.