گفتن بعضی چیزها تاوان داره!

تو خونه قدم میزدم که یه چیزی متوجه شدم!(البته بیشتر در حد سرنخی برای فهمیدن بود تا اینکه چیزی واقعا فهمیده باشم!) با ذوق خاصی زنگ زدم به یکی از صمیمی‌‌ترین دوستام و بهش گفتم و دقیقا لحظه‌ای بعد از قطع تماس متوجه شدم چه تاوانی داشت. فهمیدم که بهتر دیگه اینجا هم چیزی نگم. چرا که بعد از تلاش کوچکی (نوشتن یه سری کامنت و پست تو همین ویرگول) متوجه شدم که اصلا نمیشه به کسی گفت حالا چه با صوت حنجره و چه با قلم! بله تاوان داره😔 هم تاوان درونی و هم تاوان بیرونی که بیشتر منظورم تاوان درونی هستش!الف) بعضی چیزها رو میشه گفت و هم میشه نوشت. اصلا بعضی‌‌هاشون تو این دسته چیزی جزء یاوه نیست🤔( البته نه همشون) و معمولا برای بیان نیاز چندانی به تفکر ندارن.ب) بعضی چیزها رو نمیشه گفت ولی میشه نوشت!برخی شون همون دلنوشته‌های احساسی‌اند که معمولا از روی دردی نوشته میشن. این دلنوشته ها رو باید با چشم قلبت بخونی.این دسته از بیان‌ها پشیبان فکری بیشتری دارند. و یاوه گویی تو این دسته جایگاه چندانی ندارن بهتر به جای گفتن اونا رو تبدیل به یه نقاشی از کلمات کنی. نه یه آوایی که لحظاتی بیشتر به گوش نمی‌رسه.ج)بعضی چیزها رو نه میشه گفت و نه میشه نوشت! و فقط میشه تو فکر و ذهنت نگهشون داری. همون رشته افکار هست که بهتر بیانشون نکنی! البته می‌تونی اون رشته افکار با کمک قلم و کاغذ به نوشته‌ای تبدیل کنی، ولی بهتر که به کسی نشونش ندی!د) بعضی چیزها هستن که نه میشه گفت و نه میشه نوشت و حتی در ذهن هم نمیشه اونارو به کلمه تبدیل کرد! و فقط میشه درکی ازش داشت. (با قلبت حسش میکنی)فکر میکنم بیشتر حقایق تو همین دسته باشن. اینجا دیگه داستان فرق میکنه مشکل اینکه کلمات توان بیان آن را ندارند. معمولا بعد از کلی تلاش برای بیانش به این نتیجه می‌رسی: هر چه که میگفتی اون چیزی نبود که می‌خواستی بیانش کنی! هرچیزی گفتی غیر از آن چیزی بود که باید می‌گفتی وخلاء‌شو داخل نوشته‌ و گفته‌هات می‌بینی!خیلی چیزها هستن که قابل بیان نیستن، حتی نمی‌تونی با کلمات برای خودت تعریف کنی، چه برسه به دیگریچیزهای مثل درد، از این دسته‌اند. یه بار یه کوچولو سعی کردم دقیقا خود درد و توضیح بدم اما اصلاا موفق نشدم. حتی به اندازه یه ذره توضیح‌ش بدم، فقط نوشته‌م کاملا به حاشیه رفت!وقتی کم حرف باشی و بعد تو یه تایم شروع کنی به پرحرفی، متوجه میشی که خیلی‌ها ظاهر بین هستن! و به عمق مطلب فکر نمی‌کنن (از جمله خودم! نمیدونم شاید هرکسی فقط عمق نوشته خودشو درک میکنه؟ البته نه همیشه)و مسئله دقیقا از جای شروع میشه که تجربه‌ای داری، به درکی رسیدی که کمتر کسی اون تجربه و درک داره و اینجاست که دیگه هرچی بگی متوجه نمیشه. و اینجاست که کلمات اعتراف می‌کنن که از بیان هرچیزی عاجزاند.منی که یه سرنخ پیدا کرده بودم و با ذوق بیانش کردم، تاوان‌ش رو دیدم. درون دلم تاوان‌شو دادم. ای کاش هرگز نمی‌گفتمش. هنوز هم شک دارم این پست منتشر کنم. به دو دلیل یکی‌ش که تو همین نوشته گفتم و دومی‌ش اینکه خب بلد نیستم چیزی رو به خوبی بیان کنم!گفتن‌ش تاوانی در دل داره حالا هرچی که می‌خواد باشه. وگاهی این تاوان سازندست و گاهی مخربخیلی‌ها به خاطر اینکه منافع‌شون به خطر می‌افته، حقیقت رو پنهان می‌کنناما یه نوع حقایقی هست که افراد خیلی کمی این حقیقت رو کشف کردن، اما بیان‌ش نمی‌کنن چرا که گفت این نوع حقیقت کمکی به دیگران نمی‌کنه. برخی از حقایق هستند که خودت به تنهایی باید بفهمی‌شون و شرط‌ش اینکه راز دار باشی. با اینکه دوس داری با تمام وجود فریاد بزنی. باید تاوان راز داری‌شو بدیگفت آن یار کز او گشت سرِ دار بلند جُرمش این بود که اسرار هویدا می‌کردپی‌نوشت:هرکسی توان دیدن حقایق رو نداره! اگر ذهن رنگی بگیره، دنیا رو به رنگ خودش می‌بینه! اگر عینکی با فیلتر سبز بزنی، همه جا رو سبز می‌بینی!بی‌رنگ‌ترین ذهن(که آزادترین ذهن هم میشه گفت)، چه ذهنی می‌تونه باشه؟🤔طبق آیه زیر پس هرکسی به عمق آیات قرآن پی نخواهد برد؟!🤔ترجمه سوره بقره، آیه 2 «این قرآن، همان کتاب {کاملی} است که در آسمانی بودنش هیچ تردیدی نیست و راهنمای تقواپیشگان است» ترجمه براساس المیزانویدیو زیر که مربوط به آزمایش مارشمالو استندفورد حتما تماشا کنید. ضرر نمی‌کنید!🙂تست مارشمالو، یکی از مشهورترین تست‌های روان‌شناسی است. https://www.aparat.com/v/qgnOz