به کدامین گناه؟

تمامِ کاشانه ها با پرده ای از خفقان پوشانده شده بود و سکوتی مرگبار ، شهر را در محاصره اش گرفته بود !به گمانم بر سر این آبادی ،گرده­ ی حزن و خوف افشانده بودند!طفلان طبق عادت هر روزشان گرد هم جمع شدند و برای انتخاب بازی شروع کردند به پیشنهاد دادن. تا اینکه اکثریت تصمیم گرفتند این دفعه را به جای فوتبال ،هفت سنگ بازی کنند تا دختران نیز بتوانند همبازی­شان شوند.بلافاصله دختران و پسران به دو گروه تقسیم شدند.حین اینکه پسرکی با موهایی خرامان و به سیاهیِ رطب سنگ ها را دانه به دانه روی هم می نهاد ، شعله های آتش میانه­ ی زمین زبانه کشید!بلافاصله کودکان فلسطینی به همدیگر نگاهی سریع و گذرا رد و بدل کردند و فریاد زنان گفتند: حمله کردن! دارن میان سمت زمین بازی ما!گویا ایندفعه قصد نداشتند گفت و گویی میانشان صورت بگیرد.این برای چندمین وهله بود که به زمین بازی­شان تجاوز می شد و دشمن به خاک و خانه های­شان شبیخون می زد؛اما این بار رنگ از چهره نباختند! ترس در وجودشان زبانه نکشید و فرار را بر قرار ترجیح ندادند!بدون خرده ای درنگ به یکدیگر نزدیک شدند ، دستان نحیف و کوچکشان را به روی هم گذاشتند و با یکدیگر عهد بستند تا نگذارند دشمن، تنها یک وجب از زمین بازی شان را محاصره کند!بلافاصله به سوی سنگ ها دویدند و هر کدامشان یک سنگ در مشت نهادند.سربازان با نظاره کردن خشم کودکان، اسلحه هایشان را به طرف آنها نشانه گرفتند تا در دلشان ترس افکنند.اما این بار در چشمان مظلوم طفلان، به جای رعب و ترس ،خونِ غیرت و مروت در جوش و خروش بود!کودکان ابرو درهم کشیدند و اللهُ اکبر گویان، سنگ ها را به طرف سربازان پرتاب کردند.سربازان با نگاهی ناباورانه به این جسارت کودکان، چند گام به عقب برداشتند.در آنی تبسمی غرورمندانه با طعم افتخار ، به روی لبان طفلان نفسی دوباره گرفت!کودکان که در خیال خود فکر می کردند سربازانِ سخت دل حسابی ترسیده اند، به پشت سنگ ها پناه بردند تا منتظر سربازان مدافع بمانند که بیایند و یاری­شان کنند.در این میانه ، دختر بچه ای مویه کنان عروسکش را طلب می کرد!پسران از رأس سنگ ها نظری به زمین دشمن انداختندو عروسک را در حوالی سربازان یافتند.دختران سرگرم آرام کردنِ دختر بچه بودند و پسران در حال کشف کردن راه چاره ای!چاره ای نبود. باید یک نفر ته مانده­ ی شجاعتش را جمع می کرد و به سراغ عروسک می شتافت!پسرکِ مو خرمایی که از دیگر طفلان، بزرگتر و جسورتر بود، با اراده­ ی خود از روی زمین برخاست و لبخندی به روی لبانش نشاند.او دیگر تصمیمش را نهایی کرده بود!دختر بچه را درآغوش گشاده اش جای داد و دم گوش هایش نجوا کرد که قول می دهد تا عروسک را برایش بیاورد.پسرک بلند شد و با تمامِ قوتی که در جانش بود به سمت عروسک تاخت.پسران با نگاهی پر تشویش، رفیقِ بی باکشان را از پشت سنگ ها می­کاویدند.پسرک به محض اینکه به مکان رسید، عروسک را به نحوی محتاطانه برداشت که نگاه سربازان لحظه ای متوجه حضور او نشود. اما به محض اینکه اراده کرد تا به سمت بچه ها بازگردد، سربازان متوجه حضورش شدند و لوله ­ی سیاه رنگ اسلحه هایشان را به طرف پسرک هدف گرفتند.اما او دیگر نمی­ترسید!به جای خون، شهامت و شجاعت در رگ هایش شناور شده بود! عروسک را به سمت سنگ هایی که دوستانش به آن پناه برده بودند پرتاب کرد .بلافاصله گلوله­ ی داغی به روی پیشانی اش مهر شد...پسرک به روی خاک ها غلتید و خون گلگونش به روی زمین جاری شد.با آنکه درد به تمام نقاط بدنش چنگ می کشید اما تبسمی پر از شجاعت و غرور به روی لبانش حکاکی شده بود!پسرک خود را از ریسمان آرزو ها و مراد هایش خلاص کرد تا بگوید با آنکه نه قد کمانی دارد و نه زور بازویی؛ اما غیرت و مردانگی شهیدان را به ارث دارد!او با بال هایی سیمگون از میان دوستانش به سوی عرش الهی پر کشید تا به همه ­ی جهان ثابت کند کهنمی گذارد حتی یک مشت از خاک کشورش به تاراج برود.جشنواره و پویش " به کدامین گناه؟ "به قلم نازین جعفرخواه.