خواب گرد

یک جای کار می لنگید،مسئله از آنجا شروع شد ک با منطق نمی خواند،اینکه در زمانی ک من زندگی می کنم و هنوز وسیله ای اختراع نشده است ک مسافت های طولانی را در کسری از ثانیه طی کند حالا چ توسط جابجایی سلولی و یا هر چیز دیگر این اتفاق برای من هر شب و هر شب می افتاد. چطور من این همه ب سفر می رفتم اما هر روز صبح روی یک رخت خواب،در یک خانه و در یک شهر بیدار می شدم.دیشب داشتم در رم قدم میزدم ،زیاد زبانشان را نمی فهمیدم چیزی مثل سالاد عربی فارسی ترکی بود اما اگر اشتباه نکنم حوضچه ای ک کنارش بودم اسمش حوضچه ی کسانی ک یکدیگر را دوست دارند ،حوضچه ی عشاق یا همچین چیزی بود،طبق افسانه هایی ک در مورد این حوضچه از گوگل پیدا کردم و خواندم هر کسی ک سکه ای را درون آن بی اندازد روزی ب رم باز خواهد گشت.با خودم یک حساب سر انگشتی کردم و دیدم منطقی ب نظر می آید خیلی از جاهای رم را هنوز ندیده ام چ کلیساها و خیابان ها و کوچه ها و کافه ها و... ای ک من حتی از آنها خبر هم ندارم، یک سکه ی پنج هزار ریالی بلاد من ک دیگر ارزش پهن پشه را هم نداشت ته جیبم سنگینی می کرد او را از جیب چپم در اوردم و روی انگشت شصت دست چپم گذاشتم و مثل داورهای فوتبال ب هوا پرت کردم.رقاصه ی عربی با ریتم تند همهمه ای ک آنجا را گرفته بود در هوا شروع کرد ب لرزاندن شانه هایش و چرخیدن و چرخیدن و چرخیدن و....شالاپ.حالا داشت در حفاظ آب آرام آرام ماهیچه های شکمش را تاب میداد و روی موج نامرئی از پژواک نهنگ های اقیانوسی جا ب جا می کرد.کنار من دو زن تقریبن سی ساله ب زبان انگلیسی داشتند در مورد فلسفه ی داستان نویسی حرف میزدند .زنی ک موهای جوگندمی و چشم های سبز کم رنگی داشت و بیشتر شبیه روس ها بود از زبان برلوت برشت سخن می راند:اگر ک داستان نویسان مدرن وارد فردیت شده اند و از اجتماع ب دور و...رسالت هر نویسنده ای تغییر جهان و جامعه است.گوشه ی لبم خنده ای نشست ،اینجا رم بود و آن دو دختر مسلمن از هم خوششان می آمد اما نمیدانستند چطور این را ب هم بگویند و خواسته یا ناخواسته وارد این منجلاب بزرگ شده بودند،من مدت های زیادی فکر می کردم فقط کشور من است ک آدمهایش عشق و دوست داشتن و چگونه بیان کردن آن را نمی دانند،اما سفرهایم ک شروع شد فهمیدم آن در سرشت همه ی آدم ها هست اما باید مثل دانه ای آن را آب داد و مراقبت گرد تا ب ثمر بنشیند،شروع کردم ب قدم زدن یاد روزهایی افتادم ک در میدان نقش جهان می گشتم و ب عظمت و زیبایی هندسه و هنر می اندیشیدم و صدای نازک و کلفتی ک گه گاه زیر گوشم را قلقلک میداد ک _خارجیا رو ببین_اوه اوه محسن اون خارجیه چ شلواری پوشیده.و وقتی وارد مغازه ی فالوده و بستنی فروشی می شدم می دیدم ک بستنی دو هزارتومانی را ده تومان قالب می کردند ب مسافرها و قیافه ی فاتحان ب خود می گرفتند.اینجا زیادی احساس راحتی می کردم .ب نرخ خودشان غذا می خوردم،ب چشم خودشان دیده می شدم.اینجا رم بود.اینجا شهر ابدی بود.اینجا خود پایتخت دنیای قدیم بود.کلوسئوم ،فواره ی تروی و موزه ی واتیکان را دیده بودم ،باید ب موزه ی بورگزه می رفتم.کنار خیابان ایستادم و منتظر تاکسی ماندم،ماشین مشکیی ک هیچ شباهتی ب تاکسی ها نداشت جلوی پاهایم ترمز زد.......پارت دوماز آنجایی ک آدم ماجراجویی هستم و کشته مرده ی اتفاقات جدید سوار ماشین شدم.مردی با قیافه ای رسمی و سخت پشت فرمان نشسته بود.ب زبان انگلیسی سلام کرد و من هم جواب او را دادم و ته دلم گفتم خدایا شکرت چ عجب یک نفر پیدا شد ک انگلیسی میفهمد.بعد از سکوت چند ثانیه ای ک بینمان حکم فرما شد من از او پرسیدم زندگی در رم چطور است.او هم جواب داد ک از انگلیسی فقط سلام کردن را میفهمد و من باز برگشتم سر خانه ی اولم.ب قیافه اش نمیخورد مسافرکش باشد.از طرز لباس پوشیدنش معلوم بود ک در یک مکان دولتی کار میکند و از رنگ و گره کرواتش هم فهمیدم ک بی شک دارای رتبه ی بالایی در محل کارش است.مابین فکرهای من با خودم با دست راستش شروع کرد ب بازی کردن با حلقه ی ازدواجش و حرف هایی ک باز من چیزی از آنها نمیفهمیدم اما از بالا و پایین شدن تن و لحن صدایش فهمیدم با شریک زندگیش ب مشکل خورده است و الان ب یک نفر احتیاج دارد ک ب حرف هایش گوش بدهد من هم چیزی نگفتم و فقط ب حرف هایش گوش دادم و با خودم حدس زدم ک چ چیزی می تواند یک مرد را انقدر آشفته و از خود بیخود کند ک اینچنین بی مهابا ب خیابان بزند.شاید زنش ب او خیانت کرده بود این می توانست دلیل خوبی برای این رفتار باشد.از آیینه ی جلو ی ماشین ب صورت مرد رمی خیره شده بودم و حرکات لب و شقیقه اش را زیر نظر داشتم.کاری از دستم بر نمی آمد جز اینکه گوش کنم و گوش کنم و گوش کنم .روی یقه ی لباسش رد قرمزی ب چشمم خورد و افکارم ب سمتی دیگر چرخید.شاید او خودش ب همسرش خیانت کرده بود و حالا عذاب وجدان یقه اش را گرفته بود،اتفاقی ک برای اکثر مردها می افتد.داشتم از آینه فرو ریختن یک سازه ی بتنی مستحکم و بلند را از گونه های یک مرد می دیدم.فروپاشی یک نظام مقتدر ،واژگونی یک تئوری ب درازای تاریخ بشر.اما خب من هم در این تراژدی یک شی بودم ک جز تماشا کردن و ایفای نقش خنثی کار دیگری از دستم بر نمی آمد.نزدیک موزه ی بورگزه ک شدیم مرد صورتش را با دستمال کاغدی پاک کرد و خود را مرتب کرد.لکه ی روی یقه اش را ب او نشان دادم ک او را هم تمیز کند.از ماشین پیاده شدم و اسکناسی ک باید بابت جابجاییم ب او میدادم را ب سمتش دراز کردم .او باز ب زبان انگلیسی و بسیار مسلط گفت:من تاکسی نیستم.ب کسی نیاز داشتم ک حرف هایم رو گوش کند و مرا قضاوت نکند از من تشکر کرد و رفت.ترجیح دادم ب این موضوع فکر نکنم و از دیدن موزه لذت ببرم.وارد حیاط موزه ک شدم شروع کردم ب چرخیدن و تماشای مجسمه هایی ک بزرگانی مثل کورجیو، رافائل، روبنز ، کاراواجیومی و خیلی های دیگر ساخته بودند.این مابین چشمم ب تندیسی خورد ک برایم آشنا بود.ابوالقاسم فردوسی شاعر ایرانی ،من یک ایرانی هستم و ناخودآگاه ذهنم ب سمت مقایسه کردن می رود.مقایسه ی تندیس فردوسی در رم و ایران.یادگاری فلانی و فلانی از فلان جا.جملات قصاری ک روی مجسمه های پارک ها نوشته می شود و حتا بعضن مجسمه سازی ک کیفیت کارش جوریست ک یک قورباغه با عمامه را ب عنوان فردوسی تحویل شهرداری می دهد و شهرداری هم قبول میکند و ب معرض عموم میگذارد.هنر و جایگاهش در رم نسبت ب ایران از زمین بود تا آسمان.در ایران پول هنر را تعیین و تعریف می کرد در اینجا هنر جایگاه پول را .شروع کردم ب قدم زدن ب سمت کمپو مارزیو می خواستم بروم و از نزدیک ب آثار تیتان، کاراواجو و روبنس نگاه کنم ک روی دیوار های اتاق ها جا خوش کرده اند و سلیقه ی هنری اسکیپیونه بورگزه را بفهمم کسی ک همه ی آثار ایتالیایی و اروپایی آن مجموعه را دور هم جمع کرده بود و مانند کوهی از طلا برای بشر جا گذاشته بود.طبق تمام بازدید هایم از آثار هنری زمان زیادی را ب نشستن روبروی آثار و نوشتن واژه هایی در دفترچه ی همراهم کردم ک زمان را از یاد بردم و با حرف های نگهبان متوجه شدم ک موزه دارد تعطیل می شود و من باید آنجا را ترک کنم.خطی اریب روی بدنم از گرما و نور شدید را احساس می کردم ب جایی رسید ک دیگر نمی توانستم تحمل کنم و چشمانم را باز کردم ،دوباره خورشید از لاب لای پنجره افتاده بود روی بدنم و مرا از آن سر دنیا ب رخت خوابم برگردانده بود