داشتن و رسیدن

تو پست قبلی به قدر کافی درمورد دنیای نداشتن توضیح دادم تا جایی که حتی اشتباهی ادمیو انتخاب کردم که هیچ صنمی باش نداشتم.اما ادامه ش...اون روز ینی روز کات کردنم اولین باری بود که تصمیم گرفتم واقعا یه کاریو انجام بدم و خودمم توش تاثیر بذارم و در واقع اولین حضورم در محیط ویرگول... اینکه اعتماد به نفس اون روزام از کجا اومد و چقد تلاش کردم براش بماند ولی این اولین تصمیم من بود.البته اینم بگم که ویرگول و دوستای ویرگولی ام تو این موفقیت به نظر خودم خیلی بزرگ تاثیر داشتن. اون روزا تموم حسمو در یکی دوصفحه مینوشتم تا یادم نره چقد برای نبودنش زحمت میکشم. روزایی که بیشتر از هر وقتی از خودم فرار میکردم و برای هر لحظش تاوان سختی میدادم. چقد کامنت هایی که باران جان و علی آقا اون روزا بم گفتن تو حال و هوام تاثیر میگذاشت و برام حکم آب روی آتیشو داشت. .. اگه این نوشته رو میخونن باید بگم بعد شش ماه بازم ازشون ممنونم.دومین باری که تلاش در تغییر خودم و عادتام داشتم سه ماه پیش بود. وقتی آقای الف ازم خاست منشی امتحانش شم. تا حالا ندیده بودمش و تا اون موقع به جز چشمای سبزش چیزی ازش نمیدونستم. سر جلسه میانترم استادش ازمون خاست بریم کلاس بغلی و قول گرفت چیزی بش نرسونم. اون موقع بود که تازه فهمیدم مشکل از چشماشه و زیر فونت 72 براش غیر قابل خوندنه. اون دو ساعت سر جلسه امتحان به جواب دادنای ذهنی اون گذاشت و من فقط نوشتم. هر جایی که گیر میکرد با یه دستگاه نوشته ها رو بزرگ میکرد و بعد دوباره تو ذهنش محاسبه میکرد. اون روز به تعجبای من و جواب دادنای اون گذشت و خوشحالم که نتونست این تعجبو از چشمام بخونه. فردای اون روز تو سایت دیدمش و اینبار به جای این که ناراحت شم سلام نداده کنارش نشستم. استرس امتحانشو داشت و کلی از زحمتاش برام گفت. از اینکه از وقتی یادشه میخاسته برق بخونه و دید چشماش هر روز کمتر و کمتر میشه. توی هوشش شک نداشتم و مطمئن گفتم که میتونه. حتی با ندیدن صورتتم میتونست بفهمه دروغ میگم. برق که تاریخ یاادبیات نیست. گیریم از پس محاسبات و درساش بر بیا، کارای عملیش چی میشه؟!امتحان دومش از قبلی بهتر بود.. هم من میدونستم چی رو باید بنویسم و هم اون عادت کرده بود. وقتی تموم عدادا و داده های مسئله رو حفظ میکرد و تو ذهنش حساب میکرد چشمام گرد شده بود. بعد امتحان کلی حرف زدیم و از آرزوهاش گفت. وقتی ازم درمورد هدفام پرسید واقعا جوابی نداشتم بدم. فهمید الکی برق میخونم و اتفاقی توش موفقم...بم گفت براش مهم نیس چشماش نمیبینه و شاید تا یکی دوسال دیگه همین دید محوم نداشته باشه. فقط میخاد چیزی رو که دوست داشته تجربه کنه به هر قیمتی. از اینکه سه سال پشت کنکور مونده تا چیزی رو که میخاد قبول شه گفت و اینکه چقدر برای اینجا بودنش تلاش کرده.اون روز برای دومین بار فهمیدم تموم زندگیم رو الکی دوئیدم. اینکه چقدر دوست دارم روزایی که از خواب بیدار میشم با یه هدفی باشه و خودمو برای رسیدن به خاسته هام آماده کنم.بعد از چند وقت اونو بهتر شناختم و خب اونم راحت تر میتونست بشناسم. به قول خودش فقط منم که همیشه قرمز میپوشم و حالاهر دختری که سایه اش قرمزه احتمالا منه. روز اخری که امتحانشو نوشتم بیشتر از هر روزی به تغییر کردنم مطمئن بودم. به اینکه نمیخام با یک ساعت تلاش موفق تر از همه کسایی باشم که روز ها تلاش کردن. به اینکه اینبار باید برای خودم و خاسته هام تلاش کنم و اینکه مطمئن بودم حضور الف توی دنیام حکمتی داشته.اخر امتحان ازم پرسید که پاس میشه یا نه... حقیقت این بود نمیتونست اتنظار نمره خوبی داشته باشه ولی پاس میشد.. همینو بش گفتم. اروم خندید و جواب داد: افتادمم فدا سرم هنوز یه سال فرصت دارم برا تموم شدن درسم. فقط زحمتش دوباره میفته پای خودت. اون روز برای اولین بار با همون دستگاهش صورتمو دید و قول گرفتم اگه کمکی خاست بم بگه.آقای الف درسشو نیافتاد.... درسته ماکس نشد، ولی با سیزده نمره چهارم کلاس بود. توی لیست نمرات پر بود از ادمایی که با دوتا چشم افتاده بودن. مثل من که دوسال پیش با دوتا چشم همین درسو پاس شده بودم اونم با نمره نوزده... ولی هیچ وقت اندازه اقای الف چشمام از خوشحالی برق نزدپ 1: آقای الف اون روز دنیایی رو جلوی چشمام باز کرد که هیچوقت ندیده بودمش. و این پایانی بود برای نداشتن و نرسیدنم.