نشانِ لایِ کتاب

نشانِ لای کتاب، سرجاش نبود. هرچی کتاب رو ورق زدم، پیداش نکردم. سرعتم رو بیشتر کردم. از اول به آخر، از آخر به اول؛ حتی نهایتا برداشتم و کتاب رو وارونه گرفتم و تکونش دادم اما خبری از نشانِ لای کتاب نبود! کجا بود؟ قشنگ یادمه که آخرین بار، بعد از اینکه مطالعه‌ام تموم شد، فرو کردمش لای کتاب. یه کارت تبلیغاتیِ زردرنگ که قبل از شروع به اولین مطالعه، گوشه‌ای از میز کامپیوتر پیدا کردم و یه احساسِ اتفاقی، بهم گفت که این می‌تونه یه نشان خوب برای منِ فراموشکار باشه چون کلفت و یُغور بود و به هیچ وجه اجازه نمی‌داد صفحه رو گم کنم. نمی‌دونم همه اینجوری‌اند یا فقط منم که انقدر حافظه‌ی ضعیفی دارم.از وقتی یادم میاد، همیشه یه چیزی رو جایی جا گذاشتم. یه بار یادمه رفته بودم پارک ملت و مشغول گوش دادنِ موزیک و تفریحات این شکلی بودم. وقتی کارم تموم شد و برگشتم خونه، دیدم کیف پولم همراهم نیست. هرچی این طرف و اون طرف رو گشتم و از دوروبریام پرس و جو کردم، پیداش نکردم. حتی کار به جایی رسید که یه سر رفتم به سوپری‌ای که یادم بود آخرین‌بار قبل از گم کردن کیف پولم، اَزش خرید کرده بودم و از صاحب مغازه که رفیقم بود خواهش کردم تا دوربین مغازه رو چِک کنه ولی متاسفانه خبری از کیف پول نبود که نبود. به چند تا از مخاطبین گوشیم زنگ زدم شاید اونها خبری اَز گمشده‌ی من داشته باشن ولی با خنده بهم یادآوری کردن که من اون روز تنهایی رفتم پارک و اینجوری شد که برای چند دقیقه، نقشِ شخصیت اولِ شوخی‌های پشتِ تلفنی رو بازی کردم و باز به لیستِ گم‌کرده‌هام، یه گزینه‌ی دیگه اضافه شد. چند ساعت که از اون اتفاق رد شد و ذهنم قدری آروم گرفت، یادم اومد که اشتباه می‌کردم و انگاری آخرین بار، کیف پولم جایی که تو پارک نشسته بودم، کنارم بوده و اگرم گم شده، همونجا بوده. از این اتفاق‌ها زیاد برام افتاده. حالا اون‌یکی، فراموش کردنِ یه جسمِ فیزیکی بود، بعدها بارها پیش اومده بود که قول‌ها و قرارهای مهمی رو فراموش می‌کردم و بعد برای درآوردن از دلِ اون بنده‌ی خدا، مجبور بودم کلی وقت بذارم!این فراموش‌کاری‌ها، حتی به از یاد بردنه قیافه‌ی بعضی رُفقای دوران مدرسه که تو خیابون جلوم سبز می‌شدن و با خنده از شیطنت‌های قدیم‌ها تعریف می‌کردن هم کشیده می‌شد. تو اون شرایط، الکی مثلا که اون شخص رو به خاطر آورده باشم، با خنده همراهیش می‌کردم ولی بعدش حسابی تو دلم شرمنده‌اش می‌شدم. البته خب بعضی وقتا هم به زور، چیزهایی خاطرم میومد ولی خیلی خیلی ضعیف! از این دست فراموش‌کاری‌ها تا دلتون بخواد، تو زندگی من اتفاق افتاد تا جایی که دیگه قبول کردم من یه آدمِ فراموش‌کار هستم و کاریش هم نمیشه کرد! لازم به ذکرِ که اطرافیانم خیلی قبل‌تر از من به این موضوع پی برده بودن و فقط مستقیم به روم نمی‌آوردن! اونجا بود که با یه لحنِ دوستانه با خودم تکرار کردم که هرکسی یه ایرادی داره و مالِ من هم اینِ و این قوت قلبِ خوبی بود.این حول و هوش بود که یکی از دوستانم با روی باز، داستانی رو برام تعریف کرد که مَضمونش این بود: « آدم‌های بزرگ هم برای اینکه کاری رو از قلم نَندازن، جایی یادداشتش می‌کنن و البته به پیشنهادِ دیگران برای بهتر کردنه ایرادات شخصی‌شون گوش میدن. » جالب اینجا بود، منی که گوشم به انتقاد، هیچ بدهکار نبود، با کمال میل قبول کردم و چقدر هم جوابگو بود! گمونم دلیلش این بود که با خودم فکر می‌کردم منم آدم بزرگی هستم! یکی از این پیشنهادها، همین نشانِ لای کتاب بود. این‌یکی دیگه واقعا مال آدم‌حسابی‌ها بود چون این‌روزها کسی کتاب نمی‌خونه! سوتفاهم نشه؛ بعضیا هم روزنامه می‌خونن! بگذریم. من هم تو همین عمرِ کوتاهِ کتاب خوندنم، از این روش استفاده کردم اما یه مشکلی بود؛ اینکه امان از اون روزی که اون نشان گم می‌شد. هیچوقت یادم نمیره، یه بار یه صفحه رو هفت، هشت بار خوندم. چون نشان رو گم کرده بودم و زورم میومد یه چیزی بذارم اون وسط؛ انقدر که تنبل بودم! و داستان امشبم هم مربوط به همین قضیه‌اس؛ اینکه دقیقا خاطرم نیست آخرین بار که کتاب خوندم، نشانش رو چیکار کردم؛ اصلا آخرین بار کی کتاب خوندم! و باز اون کابوسِ مسخره سراغم رو می‌گیره که باید یه صفحه رو برای چندمین بار بخونم. گفته بودم که حافظه‌ام خیلی داغونه و آخرین پاراگرافی که خوندم یادم نیست.