زندگی، اپلیکیشن و دیگر هیچ؟!

هیچ وقت لذت اون لحظه رو یادم نمیره... وقتی که بعد از 2 روز چالش و عذاب وجدان! دوباره تو نانوایی دیدمش و این بار بجای دعوا، هر دومیخندیدیم و از هم عذر خواستیم و دنیا گلستون شد!الان چی؟ میتونم اون بنده خدا رو که با اپلیکیشن برام نون میخره میاره، دعواش کنم؟! بعد از دو روز یهو پیداش کنم و همدیگر رو بغل کنیم و دنیا گلستون بشه؟! نه دیگه نمیشه.. نهایت به بلاک و کامنت و ... ختم میشه.. لذتی که در زدن مشت زیر چشم و خوردن زانوی شُتُرفِیس توی شکم هست، در این چیزها نیست.اصلا لذت صبح زود پاشدن و توی گرگ و میش هوا بیرون رفتن، وقتی داری دستاتو هااااااه میکنی که از سرما خشک نشن بیفتن کف خیابون سگ بیاد بخوره! یا هرچی دماغتو میکشی بالا نمیاد بالا چون بین زمین و آسمون یخ زده، با چیزی قابل تعویضه؟آآآآآآآخ از وقتی که نون داغ و میگیری تو دستت و بو میکشی همه ی زندگیِ نهفته در گرمای نون داغ رو..... این بوی زندگی نیست؟! قطعا نیست.. بوی نونه :)ذاتا ماها دوست داریم که کشف کنیم. دوست داریم هیجان رو..دوست داریم حدس زدن و نقشه ی ذهنی چیدن رو، رفتن به جاهای ناشناخته رولذتی که در گم کردن های مسیر و به طبعش پیدا کردن مجدد راه هست... یا همه ی اتفاق هایی که میتونه سر همین نرفتن از کوتاه ترین مسیر!! برامون بیفته ( چه اتفاق های آسان، چه اتفاق های سخت... نمیگم اتفاق خوب یا بد! )لذت نداره وقتی از یکی از افراد اون شهر، روستا، سرزمین! آدرس میپرسی؟ لذت نداره وقتی با لهجه ی جدید و جالبی بهت آدرس میگه؟ که نصفشم نمی فهمی و اونم میفهمه که نمیفهمی و هر دو میخندین به این هَمنفهمی دسته جمعی و همین میشه جزیی از خاطرات؟ هم برای شما و هم برای اوشون.لذت نداره وقتی با یک آدم با فرهنگی متفاوت، حتی برای چند لحظه خوش و بش میکنید و حال و احوال و تشکر...لذت نداره وقتی مثل کاشفان 500 سال پیش، با بچه ات میشینی از روی نقشه مسیر رو پیدا میکنید؟ هیجان تو چشم هاشونو دیده اید تا حالا؟یا وقتی میخوای بری تنهایی تو دل طبیعت، بدونیکه توی راه خیلی چیزهای ناشناخته هست که همون موقع باید تصمیم بگیری؛ فقط به کمک پیش زمینه های ذهنیچقدر لذت داشت وچقدر تجریه و چقدر انتظارر!! برای پیدا کردن ی کادوی خوب براش... وقتی که 18 سالت بود و نگاهت به زندگی درچهارچوب همون سن و سال بود... اپلیکیشنی نبود تا تپی برم توش و با چندتا بالا پاین وتاچ! محبت خودت رو برای ی آدم سراپا دیجیتال شده ی دیگه بفرستی... و در عوض لایک تحویل بگیری و ازین دایره زردها با قلب های قرمز جای چششون؟حتی لحظات فوق العاده بازی و آموزش حین بازی به کودکمون رو سپردیم به ی تیکه پلاستیک !! با درک نکردن اینکه وقتی با کودکی بازی میکنی، بخشی از وجودمون هم که فکر میکینیم سال ها ازش دور شده ایم و در واقع اینجوری نیست! دوباره سرحال میشه... دوباره جوون میشه.. دوباره کودک میشه...وباره به دنیا میاد.. این بار کودکی با تجربه های ی آدم های سن بالاتر... و تو در یک " کُل" قرار میگیری .. و برای چند دقیقه گذشته و حال و آینده یکی میشه.مخالف روش های جدید نیستم... ولی از اون بیشتر موافق چیزهایی هستم که فکر میکنم در لابلای حرفام مشخص بود... چیزهایی که که نه فقط به عنوان لذت زودگذر وکوتاه، که برای ماها به عنوان یک مخلوق در این طبیعت، به عنوان انسان... لازمهواقعا از رانندگی لذت هم میبرین وقتی همه ی مسیر دستتون ب گوشیه که نکنه ی کوچه یا خیابونو اشتباه برید!اصلا از اینکه مدام توسط یک وسیله داریم رصد میشیم و سانت ب سانت جاهایی که میریم ذخیره میشه ... به هر دلیلی و هر جایی و به هر شکلی استفاده میشه راحتیم؟ اضرارِ امواج بالای سرها هم که هست ( اضرار رو خوب اومدم، جمع ضرر هست، نه ضر یا رووم به دیوار ذِر :)) )تو آخرین سفرم با یک رفیق قدیمی به کاشان، به چشم دیدم که گوشی رو از ته گرفت دستش و تو میکرفونش داد زد که" آخه لامصب تو این مسیرا رو از کجا میاری؟!" .... واقعا فکر میکرد میشنوه ؟!آخرین بار کی نشستیم با پدر و مادرمون درست درمون دور هم باز کنیم؟! همطنور که اون ها نشستند با ما و ساعت ها وقت گذاشتد... واقعا هیچ چیزی وجود نداره که هم اون ها درک کنند هم ما؟! بخدا کلی شادی میاره ... یادمون نره که اون ها دارند باز بچه میشند؛ هر چی که به سمت پیری میرند... الان نوبت ما هم هست که برای والدینمون، ادای والد بودن رو ی جاهایی در بیاریمچندبار گوشی رو گذاشتیم کنار رو رفتیم سربه سر مادربزرگ پیرو فرتوتمون بزاریم که آلزایمر گرفتههیچ اشکالی نداره که از طریق اپلیکیشن به همنوع کمک کنیم... ولی تجربه حضور کنار یک عزیزی که شرایط زندگیش فعلا به هر دلیلی با ما فرق داره، خیلی متفاوته از صرف خارج شدن یک سری کُد از کُدخانه ی ما و وارد شدنش به کُدخانه شرکت یا گروه یا تیمی که برنامه ای برای اینکار دارند ( در کنار توجه به همه ی مسائلی که در برخورد نزدیک با این عزیزان باید داشت و آسیب شناسی هایی که گاهی لازمه انجام بشه و حرفه ای برخورد کرد )اصلا شانس آورده ایم که تا حالا اپلیکیشن غذا دادن به گریه های پارک ساخته نشده!یا اپلیکیشن همبازی بودن با کودکان کار بدون نیاز به اینترنت! همراه با جوایز ویژه فقط تا شب عیدآخرین بار کی از طبیعت گردی محض لذت بردیم و مست شدیم توی این حجم از حیات!! بی اینکه نگران و آویزون گوشیامون باشیم برای عکس درست گرفتن! و سلفی خوب انداختن و لایک بیشتر و بیشتر و بیشتر...منکر عکس یادگاری نیستم... ولی تعادل از هرچیزی مهمتره.. مخصوصا موقع دوچرخه سواری :))اصلا همین الان بجای خوندن لاطائلات و خزعبلات بنده پاشید برید به بقیه زندگیتون برسیددلاتون شاد