در ستایش افسردگی: بخش چهاردهم، روح فاسد طعمه جذاب افسردگی است

اگر میتوانستید به خودتان در گذشته یک جمله بگویید چه میگفتید؟ یک جمله دستوری با لحنی آمرانه. یا شاید یک هشدار.اگر میتوانستید در گذشته تان چیزی را تغییر دهید سراغ کدام اتفاق میرفتید؟ اگر میتوانستید کسی را حذف کنید با چه کسی این کار را میکردید؟اگر میشد از زندگی الآن دنده عقب بگیرید، به کدام منطقه زمانی و مکانی از گذشته تان برمیگشتید؟ما این کار ها را خیلی دوست داریم. بازی با گذشته هایمان هرچند ناشدنی برایمان جذاب است. اینکه اگر برمیگشتم به عقب هرگز آن کار را نمیکردم یا آنجا نمیرفتم و آن حرف را نمیزدم. اینکه اگر به گذشته میرفتم فلان کار را میکردم. فلان جا میرفتم و با فلان فرد حرف میزدم.اینها برای مان هرچند دور و دراز ولی جذاب است.راستش من به خودم در گذشته یک دستور میدادم.ببین؛ بی خیال رویاهات نشو...!این حرف را سرش فریاد میزدم. اگر جدی نمیگرفت یقه اش را میگرفتم و به گوشه دیوار پرتش میکردم و دوباره فریاد میزدم که ببین؛ بی خیال رویاهات نشو...!اگر شما هم در جایی مثل گذشته من هستید پس شما هم مخاطب من هستید.میدانید چرا؟ چون درد است به جایی برسی ولی به زیر پایت نگاه کنی و ببینی رویای تو نیست. همان جا که دیگران تشویقت میکنند و برایت کف و سوت میزنند ولی اعماق وجودت کسی دارد عزا داری میکند.روزی که در دانشگاه قبول شدم همه برایم خوش حال بودند. همه افتخار میکردند. برایم کیک گرفتند و هدیه خریدند. من از همه تشکر میکردم و لبخند میزدم ولی در درونم مراسم عزای هفتم برپا بود.فرقی نمیکند الآن کجا هستید. از نظر دیگران جای خوبی است یا نه. افتخار دارد یا نه. جای زیبایی است یا نه. اگر در دل خودتان میدانید آنجا، جای شما نیست ماجرا تمام است.منم الآن از نظر دیگران جای خوبی هستم. در دانشگاه خوبی درس میخوانم. رشته زیبا و پر درآمدی دارم ولی من در هیچکدام از روز های زندگی ام خوش حال نیستم. چون جای من آنجا نبود. جای من پشت آن میز و سر آن کلاس ها نبود.من شغل میخواستم ولی عنوانی که الآن دارم برای من نبود.من به ظاهر خوبم ولی همچنان عزای عمومی در دلم برپاست. در تمام این مدت هر بار که مترو در ایستگاهی توقف میکرد به خودم میگفتم چرا اینجایی؟ واقعا اینجایی؟ هنوز اینجایی؟هر بار که سر کلاس به خودم نگاه میکردم میگفتم این ها چیست که مینویسی؟ چرا مینویسی؟ برای چه کسی مینویسی؟هر بار سر کارم صدایی میگفت ببین این کار، رویای تو نیست. چرا انجامش میدهی؟ولی دوستان من، حقیقت ماجرا این است که جبران اشتباهات گذشته فقط به کلام راحت است.راستش من زورم به جبران گذشته نرسید. هزار بار تصمیم گرفتم از رشته ام انصراف دهم. نشد. ترسیدم. نتوانستم.هزار بار تصمیم گرفتم کارم را رها کنم و بروم پی چیزی که قلبم میگوید ولی نشد. ترسیدم. نتوانستم.دوست دارم برگردم و به خودم بگویم وقتی میخواهی راه زندگی ات را انتخاب کنی به ندای قلبت گوش بده. اجازه نده عقده های دیگران تو را منحرف کند.که فلان کسِ زندگی ام در گذشته رویای دکتر شدن داشته؛ الآن به من میگوید باید دکتر شوی. یا دیگری در رشته خود موفق نبوده به من میگوید آن رشته مزخرف است.به خودم میگفتم دیگران اگر مشورتی میدهند بی طرفانه نیست. آنها عقده ها و احساسات حقارت خود را به تو میگویند.به خودم میگفتم آن مشاور کنکور اگر چیزی میگوید نگران آینده تو نیست او حرص جیب خود را میزند.به خودم میگفتم اگر رویایی داری برایش ملوس نباش. یاغی باش. سرکش باش.که اگر ندای قلبت چیزی برخلاف خواسته جمع است، مفت آن را نباز.که من هر روز به خودم در آینه نگاه میکنم و میگویم تو نباید اینجا باشی. در این دانشکده. سر این کار.من دوست داشتم روانشناس شوم. هر روز که به دانشکده خودم میروم چشمم دنبال دانشکده روانشناسی میگردد. آرزو میکنم که ای کاش آنجا بودم ولی نیستم. من چندین دانشکده آن طرف تر هستم. همانجا که جای من نیست.هر کسی که روزی ساکن این جهان میشود برای هدفی آمده است. هر کدام از ما رسالتی دارد. ما برای چیزی به این سیاره آمده ایم. ما بیهوده خلق نشدیم. این روح به غلط در این کالبد دمیده نشده است.اگر ما آمده ایم برای کاری آمده ایم و این ماموریت در قلب های ما جا سازی شده است.ما هستیم تا هر کدام اندازه بودن مان این دنیا را نجات دهیم. و زمانی میتوانیم که اول خودمان را نجات دهیم.کسی که خودش در حال سقوط است نمیتواند کسی را از لیز خوردن از لبه دره نجات دهد.اینکه رویای قلب مان را نادیده بگیریم آن رویا نمیمیرد. میگندد و روح مان را فاسد میکند. و روح فاسد طعمه جذابی برای افسردگی است.اگر در تلاشید کاری را شروع کنید همانی را انجام دهید که عاشقش هستید. هر چقدر از نظر دیگران احمقانه باشد.اگر میخواهید رشته ای را برای تحصیل انتخاب کنید همانی باشد که عاشقش هستید.اجازه دهید با داستانی این بخش را تمام کنم.در دوران راهنمایی دوستی داشتم که بسیار باهوش و زرنگ بود. از همان بچه درس خوان های عشق مدرسه.همه میگفتند او باید تجربی بخواند که پزشکی قبول شود. ولی او عاشق باستان شناسی بود. هر هفته سر کلاس، یک کتاب تاریخی می آورد و با اشتیاق میخواند.او رشته انسانی را انتخاب کرد و به من گفت هیچوقت بی خیال باستان شناسی نمیشود. خیلی وقت است خبری ازش ندارم ولی مطمئنم هر جایی که هست خیلی خوش حال تر از من است.خوش حال تر از من و همه آنهایی که به توهم عشق پزشکی بی خیال رویای حقیقی خود شدند.من در تک تک ساعات شبانه روز در تلاشم این ماجرای غم انگیز را درست کنم که اگر مثل منی، تو دوست خوب منی.دوست من، بی خیال رویاهات نشو. تو برای هدفی انتخاب شدی. ما بیهوده نیستیم. ما برای ماموریت ارزشمندی ساکن این سیاره رنج شدیم. ما زنده ماندیم تا این دنیا به اندازه بودن ما جای ارزشمند تری باشد. که اسم و جسم مان با هم در خاک متلاشی نشود.واقعا امیدوارم بتوانم. واقعا امیدوارم بتوانید.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگی