روزی به زیباییِ یک تغییر

من یک دانش آموزم!12 سال ِ تمام ساعت ِ 7 صبح تختِ گرم و نرمم را ترک کردم که سرم را بالا بگیرم و با غرور بگم معلومه که علم بهتر از ثروته (هنوز 12 سال نشده البته) خمیازه های پی در پی زنگ های آخرم را تحمل کردم به امید این که بتونم بعد از برگشت به خونه به تختم پناه ببرم وراحت ِ راحت بخوابم اما استرس امتحان فردام باعث شده خوابم زهر ِ مارم بشه یا وقتی از خواب بیدار شدم با چشم هایی پف کرده و موهای در هم پیچیده خیره بشم به کتاب هام و به این فکر کنم که اگه هیچ وقت به دنیا نیومده بودم چقدر خوب می شد.... خب بازم اشکالی نداره! آدمیزاد به امید زنده اس فردا که امتحانم را دادم راحت و بدون استرس به کار های خودم می رسم! به کار هایی که دوست دارم! با این جمله از جا بلند می شم و سعی می کنم با حفظ آرامش کتابم را باز کنم و شروع کنم...... کلمه آخر را گیج تکرار می کنم و کتابم را با حرص می بندم....گرسنمه اما این قدر خسته ام که ترجیح می دم بخوابم! انگار نه انگار که چند ساعت پیش از خواب بیدار شدم! اگه خرس بودم حتما می تونستم بهترین باشم اما حالا آدمم! اشرف مخلوقات! دراز می کشم و چشم می دوزم به دیوار سفید ِ بالای سرم احساس می کنم مغز ِ منم همین قدر سفیده هیچ چیزی از مطالبی که خوندم یادم نمی یاد شانه ای به معنی چی کار کنم بالا می ندازم و چشم هام را می بندم. بعد از بحث کردن سر ِ پنج دقیقه بیشتر خوابیدن بلاخره از جام بلند می شم! سرم را زیر ِ آب سرد می گیرم تا پف چشمام بخوابه... سعی می کنم بدون غر زدن صبحانه ام را بخورم و قبل از این که صدای ِ بوق سرویسم بلند بشه حاضر و آماده جلو در ایستاده باشم اما فقط سعی می کنم!پله ها را طی می کنم، قبل از ورود به کلاس صدام را صاف می کنم و با صدایی بلند که بیشتر شبیه ِ فریاد می مونه سلام می کنم! همه بچه ها گیجِ خوابن اما به دیوانه بازی های من عادت کردن!تنها کسی که با انرژی جوابم را می ده آتناس!این که منم با انرژی صداش شارژ می شم برام لذت بخشه....کوله ام را روی صندلیم می زارم و کتابم را با سرعت از کیفم در می یارم یه نگاهی روی مطالب می ندازم،نفسم را با صدا بیرون می دم و کتابم را می بندم به احترام دبیر بلند می شیم ، برگه ای تو دستش نیست ! صدایی از درونم فریاد می زنه، که چی حالا؟ شاید تو کیفش گذاشته یا شایدم هنوز برگه ها پایینه.... لبخند رو لبام خشک می شه و سر جام می شینم، خب قرار بود چی کار کنیم؟ نه انگار واقعا داریم نجات پیدا می کنیمبه سمت بچه ها بر می گردم و اشاره می کنم تا بچه هایی که ممکنه سر همه را به باد بدن حفظ کنن خوشحالم که تعدادشون زیاد نیست! نماینده کلاس بلند می شه :فکر می کنم قراره درس بدید و کلاس یک صدا ادامه می ده بله خانوم! قفلی می زنم رو چهره اش و منتظرم ببینم چی می شه! بچه ها ببینید....قبل از اینکه جمله اش را ادامه بده ترحبج می دم فاتحه ام را بخونم در واقع فاتحه همه را! پام را تند، تند تکون می دم و منتظرم جمله اش را تموم کنه ولی انگار قصد جون همه ما را کرده هیچ حرفی نمی زنه، گوشیش زنگ می خوره هوف! تماسش را کوتاه جواب می ده بعد از قطع کردن تلفن باز به سمت ما بر می گرده. خب چی می گفتم؟ ولش کنید بیخیال! بلند شید بیاید پایین همه! و همزمان از کلاس خارج می شه. گیج به سمت بچه ها بر می گردم و با نگاه گیج تر اون ها کلافه به سمت در حرکت می کنم. خدایا! خودت امروز را به خیر بگذرون صدای الهی آمینی از پشت سرم بلند می شه با دیدن دبیرمون وای آرومی می گم و با مودب ترین حالت ممکن از کنارش رد می شم. اتوبوسی که گوشه حیاط مدرسه می بینم گیج تر از قبلم می کنه با رفتن دبیرمون سمت اتوبوس ضربه ای به پیشونیم می زنم و قدم هام را تند تر می کنم با اشاره دستش همه به سمت اتوبوس می ریم و سعی می کنیم ریلکس باشیم اما فقط سعی می کنیم! این سومین جلسه ای هستش که باهاش کلاس داریم، از اخلاقش در همین حد بگم که کلاس پر از شیطنت ما با ایشون ساکت که هیچی حتی نفس هم نمی کشه روی یکی از صندلی ها می شینم. بعد از سوار شدن همه، اتوبوس حرکت می کنه اما هنوز هیچ کدوم جرعت نداریم بپرسیم کجا داریم می ریم یعنی ابرو های در هم گره خوردش همچین اجازه ای بهمون نمی ده شاید هم... بیخیال. بعد از چند لحظه اتوبوس متوقف می شه سکوت همچنان فرمانروایی می کنه، با اشاره دستش پیاده می شیم. نگاهی به اطراف می ندازم و زیر گوش پگاه لب می زنم به نظرت قراره چی بشه؟! نمی دونم! فقط می دونم ما این قدر بدبختیم که حتی جرعت نداریم بپرسیم این جا کجاس! یا چرا این جاییم!! راست می گه!ما خیلی بدبختیم!!! تخت خواب ها را! به سمت پگاه بر می گردم و رد نگاهش را دنبال می کنم تخت های چوبی که با فاصله ای منظم کنار هم قرار گرفتن باعث می شه دهنم باز بمونه و برای بار صدم از خودم بپرسم این جا چه خبره.! خب بچه ها! بفرمایید بشینید روی این تخت ها همین؟! هنوزم نمی خواد حرفی بزنه؟!کاش می تونستم.... فقط می تونم بگم چشم! منتظر می مونه تا همه بشینند و ادامه می ده:من از معلمی متنفرم! شاید هم بودم!(یک عالم دیگه سوال به ذهنم هجوم می یارن اما ترجیح می دم فعلا همه چیز را رها کنم، حتی حق تعجب کردن هم به خودم نمی دم فعلا فقط گوش هام حق شنیدن دارن) نفس عمیقی می کشه و لب هاش شروع به تکون خوردن می کنن :از روزی که مجبور شدم این رشته را انتخاب کنم نه چیزی دلم می خواد بگم نه چیزی ازم بپرسید.... از این که چرا بعد از تموم شدن درسم بازم مسیرم را ادامه دادم هم بماند! بغض پنهون شده تو صداش به راحتی قابل لمس کردنه:گاهی وقت ها مجبوری بمونی و ادامه بدی، چه با علاقه چه بی علاقه! گاهی وقت ها...چند باری تلاش کردم حالا که به زور اومدم حداقل دل به کار بدم. به این فکر می کردم که دانش آموز های بی چاره چه گناهی کردن!؟ اما نشد! بعد از یک سکوت طولانی این بار با صدای بلند تری ادامه می ده :یکی از آرزوهام این بود که به جای صندلی سر کلاس ها تخت خواب بود! به این فکر کردم که شاید یکی از شما ها هم مثل من همچین آرزویی داشته باشه! آوردن تخت به مدرسه که امکان نداشت اما این جا که دیگه مدرسه نیس هان؟ امروز می خوام از دنیای 15 ساله ای که بدون هیچ علاقه ای سپری شد خارج بشم. لبخندی رو لبش می شنینه و این بار شادی صداش بیشتر از بغض به رخ کشیده می شه :می تونین دراز بکشید، چشم هاتون را روی هم بزارین و بخوابین! لحظه ای که بیدار شدید قول می دم دیگه اون آدم قبلی نباشم! آره! برای اولین بار قول می دم که با عشق ادامه بدم. عشقی که از لحظه ورودم به کلاس شما جرقه اش زده شد. 2 ساعت بهتون فرصت می دم که حرف هام را هضم کنید و بعد از اون دو ساعت،امتحا.. کلمه اش را ناتمام می زاره و می گه :فقط می خواستم بگم یادم بود همین! 1، 2، 3! دو ساعت از همین الان شروع می شه(:دراز می کشم و چشم روی هم می زارم نمی دونم چه چیز یا چه کسی مجبورش کرد که این مسیر را ادامه بده! به این فکر می کنم که اگه همه سر جایی که دوست داشتن بدون دنیا چقدر قشنگ می شد! نمی دونم چی تو کلاس ما دید که از دنیای 15 ساله اش خارج شد! خیلی چیز ها را نمی دونم اما خوب می دونم که امروز برای همیشه روی دفتر مغزم حک می شه:)