پوچ

یه چیزایی رو باید حس می کردم ولی خب همه جا سیاه بود. سیاه؟ این واژه چیه؟ اصلا چرا من به کارش بردم؟ یعنی لغت مناسب واسه وضعیتی که توش بودم این واژه بود؟ هر چی که بود حس من اینطوری بود...تاریکی مطلق...دست و پا زدن توی سیاهی...و تلاش برای رهایی...دوباره...و این بار بار سوم بود البته برای بار سوم یه هاله ای از نور رو حس می کردم. خب شاید راه رهایی رو پیدا کردم. تپشاسترسترس...چشمام رو باز کردم...حس عجیبی بود...دیدن رو میگم اینکه باور کنم همه چیز سیاه نیست...تاریک نیست... خودش خیلی بود... اما...از یه دنیای غرق در تاریکی به یه دنیای غرق در سفیدی پا گذاشتم.نگاه کردم...بس بود دیدن.داشتم وجود خودم رو می دیدم و اطرافمو...من، با لباس های سفید توی اتاقی که همه ی در و دیوارش با کاشی های شش ضلعی سفید با فواصلی که انگار به دنیای هیچ می رسید پوشیده شده بود.سمت راستم اتاق به بینهایت امتداد داشت ولی سمت چپ...انگار من تنها موجود زنده ی این دنیای عجیب نبودم...ولی متفاوت بود و انگار نبود...سرم گیج رفت و باز هم دنیا تاریک شد...چشمام که باز شد رو به روی من بود ولی هنوز هم توی همون حالت قبلی...شکننده تر از اون چیزی که فکر میکردم به نظر می رسید... فقط نیاز به دقت داشت...موهای بلندی که روی کاشی های شش ضلعی پخش شده بود و سیاهی ای که در تضاد با سفیدی بود.لرزش خفیفی رو توی بدنش دیدم... رفتم جلو...شاید اگه یه نفر رو همون اول می دید حس بهتری داشت...ولی نه...من هم تنها از پسش براومدم...مردد، دو دل یا هر اسم دیگه...مهم این بود که قصد کاری رو داشتم و نمیدونستم اون چیه.قدم هام بین رفتن و نرفتن در تردد بودن...اروم اروم بلند شد...موهاش روی صورتش رو پوشونده بودن...باز هم میلرزید؛ولی نگاهش مثه یه تیغ برنده از زیر موهای مشکیش اعماق وجودمو شکافت.سرش رو تکون داد...موهاش از روی صورتش کنار رفت...مهتاب صورتش...مهتاب صورتش...ایستاد به سمت من قدم هاش استوار تر بود از من قدم های استوار تری داشت...چه فرقی داشتیم؟ اونکه قبل از اینکه بیدار بشه شکننده تر نشون می داد.یه قدمدوم قدمسقوطیه قدم دو قدمسه قدممانعیه چیزی نمی گذاشت جلو تر برم...یه قدم به عقب برگشتم و باز رفتم جلو...خودمو میکوبیدم به چیزی که واقعا وجود نداشت ولی مانعی شده بود که برم پیشش...برگشتم. نشستم سر جای قبلم.و منتظر نگاهش کردم.انگار کمکی از دست من بر نمیومد...بلند شدم.شروع به کنجکاوی کردم...جای جای اتاقِ بینهایت رو گشتم...بینهایت؟اسم جالبی بود...اتاقی که ته نداره، در نداره، همش دیوارهتناقض نیست؟ بینهایتی که توی حصاره...چشمام میچرخید و میچرخید و میچرخید فقط به دنبال یه راه حل...راه حل چی؟ برگشتم سرجاش نبود.بلند شده بود و سمت چپ اتاق نزدیک دیوار ایستاده بود و مستقیم به من نگاه می کرد.نگاهش معصوم بود اما خشم داشت...مهربون بود ولی برنده...درکش واسم سخت بود که این حس های متناقض رو با هم داشته باشه...اتاقِ بی نهایتمهربونِ خشمگیناینجا پارادوکس زندگی منه یا اشتباه کردم؟یک لحظه ماتم برد...ماتم برد و داشتم فکر می کردم...به اتاق، به خودم، به خودش و همه جا سفید بود و همه جا مشکی شد.وحشتزده از جا پریدم...چرا هر لحظه ای که ذهنم درگیر میشه از حال میرم؟این اتاق واسه چیه؟اینقدر سفید که شاید به هیچی فکر نکنم؟انگار سرنوشت منو داره با خودش همراه میکنه...انگار قراره توی این اتاق حل بشم...هر بازی قوانین خودشو داره و انگار من تمام یاغی گریمو یه جایی که نمیدونم کجاست جا گذاشتم...نگاهم چرخید.یه گوشه نشسته بود.تا نگاهش کردم رو برگردوند...یه کم چهار دست و پا رفتم جلو برگشت و دوباره نگاه کرد.دستمو گذاشتم روی زانوم و بلند شدم...ده قدم رفتم جلو و نشستم کنارش...جایی که فقط به اسم کنارش بود...هنوز هم یه دیوار وجود داشت.هنوز اون مانع بود و نمی شد جلو تر رفت. رو برگردوند و من منتظر بودمنگاه نکرد و من منتظر بودماخم کرد و من منتظر بودمبلند شد و دور شد و من منتظر بودم...بی هوا یه قدم دور شد و یه قدم نزدیک شدم...دیوار نبود...مانع نبود اما انگار نبود...قدم دوم مصادف شد با برخورد من با چیزی که نبود...دیوارای اتاق رو واسش تنگ تر کرده بودم. وحشتزده نگاهم کرد...دوید مثل یه ببر خشمگین با چشمایی که ازشون خون می بارید...ولی اون هم به مانع رسید خورد به مانع و به عقب پرت شد...غم دنیا رو ریختن توی چشماش...نگاهش کردم و میخواستم دلداری بدم که رو ترش کرد...و باز هم من بودم و انتظاری که به اندازه ی یه قرن طول کشید.برگشت...ملتمس.منتظر نگاهش کردم...من مرد انتظار بودم.انگار از اول عمری که هیچ چیزی ازش نمیدونستم انتظار می کشیدم.دستش روی مانع به دنبال یه راه چاره می چرخید.دستم رو روی به دستش روی مانع گذاشتم.خواستم حس کنه خواستم بگم هستم خواستم بگم هستم که کمکت کنم.خواستم...دستش ثابت شد.لبخند زد.بالاخره مهربونی چشماش به همه ی حسای توی چشماش غلبه کرد و ناگهان گفت:حسش میکنم...انگار یه موجی جریان پیدا کرد.یه قدم به جلو اومد و من یه قدم به عقب رفتم...یه قدم حتی به اندازه ی همون یه قدمی که دنیاش کوچیک شده بود به حالت قبلی برگشت.چشمامون پر از برق شادی شد...انگار میخواستیم دوباره و دوباره و دوباره تکرار بشه تا شاید نهایت اتاقی که با یه مانع دو تکه شده بود پیدا بشه.غرق در بینهایت به دنبال حس یافت نهایت...برق چشماشو دیدم و دوباره از حال رفتیم...چشمام باز شد اون هم با من چشماش رو باز کرد رو به رو با یه مانع نامرئی...لبخند زد لبخند زدم...انگار بینمون یه اینه بود...مثل هم شده بودیم و تمام حرکات هماهنگدوباره رفتم جلو اومد جلو انگار این دفعه نوبت من بود که سکوت بینمون رو میکشستم..." با هم از پسش بر میایم"دستمو بردم جلو اومد جلو تر تا دستمو بگیره به یه صدای ضعیف گفت : باهم...زمان که معنایی نداشت اینجا قوانین خودش رو داشت بی ارتباط با دنیای خارج...اصلا مگه دنیایی خارج از اینجا وجود داره؟با حس گم شدن توی یه جایی که به اون تعلق نداشتیم هر موقع تلاش می کردیم تا مانع رو برداریم...هر لحظه ای که چشممون باز می شد با لبخندی سرشار از امیدواری به دنبال راه حلی می گشتیم. حالا گه گاهی به جای برداشتن مانع فقط با هم حرف میزدیم......خوابیده بود. بیدار بودم.بلند شدم. قدم قدم دور شدم. رفتم رفتم رفتم و ناگهان ته بینهایت رو پیدا کردم.چیزی به اسم بینهایت وجود نداشت.هیچ پارادوکسی وجود نداشت.هیچ مانعی غیر از دیوارای بیرونی وجود نداشت... این مانع بین ما باید از بین میرفت.ترسیده بودم.حالا حصار دور من کوچیک و کوچیک تر می شد.چه بلایی سر من میومد؟نباید امیدش رو ناامید می کردم.برگشتم. دویدم تا رسیدم به مانع.بیدار شده بود.به منکه نفس نفس می زدم نگاه کرد و گفت چیزی شده؟بدون هیچ توضیحی در مورد اون چیزی که دیدم گفتم : نه. نظرت چیه به جای اینکه انقدر مانع رو جابه جا کنیم از ببریمش؟ گفت:مگه میشه؟نکنه خسته شدی؟مردد گفتم : خسته؟ از چی خسته بشم؟ فکر کنم بتونیم بشکنیمش... شونه ای بالا انداخت و بعد یه لبخند زد...انگار اونم میخواست این مانع نباشه انگار هر دوتامون خسته شدیم...شروع کردیم به ضربه زدن...خسته شد...خیلی زود...گفت کار من نیست...نباید...حسم بهم میگه نباید اینطوری بشکنه...گوش ندادم...باید از بین می رفت باید تموم می شد باید نجات پیدا می کردیم.محکم تر ضربه زدم...صدای برخورد دستم با مانع بلند شده بود...ترسیده یه گوشه نشسته بود...اشک گونه هاشو خیس کرده بود ولی من دیگه گوشی واسه شنیدن نداشتم چشمی واسه دیدن نداشتم...خودم بودم و خودم...ترس من باعث شد اونم بترسه و من خودخواه بشم.شاید منم خسته شده بودم...خسته میکوبیدم به مانع و تو اوج ناامیدی از خودم شکست...مانع شکست و خورده های اون به سمتش پرتاب شد.کاشی های شش ضلعی قرمز شده بودند...