معرفی کتاب مجموعه اشعار حسین منزوی

مجموعه اشعار حسین منزوی به کوشش محمد فتحی گردآوری شده است. علاوه بر غزل‌های زیبا و بی‌نظیر حسین منزوی، شعرهای دیگری که در قالب‌هایی مثنوی، رباعی، شعر نیمایی و سپید و … هم در این کتاب آورده شده است. در پیشگفتار این کتاب، نقل‌قولی از ویلیام هزلیت آمده است که درباره اهمیت شعر در دنیای ما سخن گفته است:شعر تمام آن چیزی است که در زندگی ارزش به یاد سپردن دارد.این نقل‌قول به دیالوگی فوق‌العاده از فیلم انجمن شاعران مرده شباهت زیادی دارد:پزشکی، تجارت، حقوق، مهندسی…این هدف‌ها برای ادامه زندگی ضروری هستند، اما شعر، زیبایی، لذت، عشق…این‌ها دلیل ما برای ادامه زندگی هستند.منزوی جزو غزل‌سرایان مشهور معاصر است. آثار زیبایی که از او به‌جامانده، به گفته برخی از صاحب‌نظران، انقلابی در عزل فارسی بود. برای آشنایی بیشتر با این کتاب فوق‌العاده و شاعر بی‌همتای ادبیات معاصر ایران، با ما در کتاب تور همراه باشد.مجموعه اشعار حسین منزویدر مقدمه مجموعه اشعار حسین منزوی، غزل منزوی، تنها فرزند حسین منزوی به قلم خود مفدمه‌ای نوشته و یادی از پدر هنرمندش کرده است؛ از زمان کودکی که پدر همیشه تک مصرعی را برای او می‌خوانده.«غزل غزل ترانه تو ترانه بهار من»همچنین سخنانی از بهروز منزوی برادر استاد حسین منزوی آمده است که مواردی را از زندگی استاد را بیان کرده است.مجموعه اشعار حسین منزویآشنایی با حسین منزوی شاعر پرآوازه ایرانیحسین منزوی در یکم مهر سال ۱۳۲۵ در زنجان به دنیا آمد. پدرش، محمد منزوی شاعر بود و به زبان آذری شعر می‌سرود. بعد از تمام کردن دوران دبیرستان در شهر محل تولدش، در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد اما این رشته را ادامه نداد و شروع به تحصیل در رشته جامعه‌شناسی کرد اما بعد از مدتی این رشته را هم رها کرد. سرانجام در سال ۱۳۵۸ با گذراندن واحدهای باقیمانده توانست فارغ‌التحصیل شود.فعالیت ادبی‌اش را از سال 1350 شروع کرد و اولین دفتر شعرش حنجره زخمی تغزل نام داشت و با همکاری انتشارات بامداد به چاپ رسید با این اثر او موفق شد که به‌عنوان بهترین شاعر جوان دوره شعر فروغ برگزیده شود. بعد از مدتی وارد رادیو و تلویزیون ملی ایران شد و در گروه ادب امروز در کنار نادر نادرپور شروع به فعالیت کرد. او نویسنده برنامه‌هایی مانند کتاب روز، یک شعر و یک شاعر، شعر ما و شاعران ما، سبز و آیینه آدینه را به عهده داشت.استاد حسین منزویحسین منزوی در دوره‌ای که اکثر شاعران روی به شعر نیمایی و سپید آورده بودند، غزل‌سرایی را به اوج خود رساند و در آن انقلابی به راه انداخت. به حدتی که برخی او را پدر غزل‌سرای معاصر لقب دادند. اما به نقل از محمدعلی بهمنی:به نظر می‌رسد حسین منزوی نیز این عنوان را قبول نداشته باشد و در بهترین حالت می‌بایست منزوی را فرزند غزل معاصر ایران نامید. منزوی شخصیت بزرگ و تأثیرگذاری در ادبیات معاصر و غزل‌سرایی به شمار می‌رود و بسیاری از جمله شخص بنده از وی فراوان آموختم و اعتراف کردم که: منزوی به من آموخت که بهمنی شدم.حسین منزوی در سال ۱۳۵۴ یک ازدواج ناموفق داشت که بعد از 6 سال به جدایی ختم شد. حاصل این ازدواج، دخترش غزل منزوی، بود منزوی در سال‌های پایانی عمر به زادگاهش، زنجان، بازگشت و تا آخر عمرش در آنجا ماند. سرانجام او در روز شانزدهم اردیبهشت سال ۱۳۸۳ بر اثر آمبولی ریوی در گذشت. پیکر او در کنار آرامگاه پدرش در زنجان (قبرستان پایین) به خاک سپرده شد.حسین منزوی در سال ۱۳۵۴ یک ازدواج ناموفق داشت که بعد از 6 سال به جدایی ختم شد. حاصل این ازدواج، دخترش غزل منزوی، بود منزوی در سال‌های پایانی عمر به زادگاهش، زنجان، بازگشت و تا آخر عمرش در آنجا ماند. سرانجام او در روز شانزدهم اردیبهشت سال ۱۳۸۳ بر اثر آمبولی ریوی در گذشت. پیکر او در کنار آرامگاه پدرش در زنجان (قبرستان پایین) به خاک سپرده شد.سنگ مزار حسین منزویمجموعه اشعار حسین منزویمهم‌ترین اشعار استاد منزوی عبارتند از:حنجره زخمی تغزلبا عشق در حوالی فاجعهاین ترک پارسی‌گوی (بررسی شعر شهریار)از شوکران و شکربا سیاوش از آتشاز ترمه و تغزلبا عشق تاب می‌آورماین کاغذین جامهمجموعه اشعار حسین منزویحیدربابا (ترجمه نیمایی از منظومه «حیدر بابایه سلام» سروده شهریار)دومانمجسمه حسین منزویبرخی از مشهورترین اشعار حسین منزوی عبارتند از:شعر ماه و پلنگخیال خام پلنگ من به‌سوی ماه جهیدن بود … و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بودپلنگ من – دل مغرورم – پرید و پنجه به خالی زد که عشق – ماه بلند من – ورای دست رسیدن بودگل شکفته! خداحافظ اگر چه لحظهٔ دیدارت شروع وسوسه‌ای در من به نام دیدن و چیدن بودمن و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری که هر دو باورمان زآغاز به یکدگر نرسیدن بوداگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بودشراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من فریبکار دغل‌پیشه بهانه‌اش نشنیدن بودچه سرنوشت غم‌انگیزی که کرم کوچک ابریشم تمام عمر قفس می‌بافت ولی به فکر پریدن بودشعر از زمزمه دلتنگیم استاد حسین منزویاز زمزمه دلتنگیم، از همهمه بیزاریمنه طاقت خاموشی، نه میل سخن داریمآوار پریشانی‌ست، رو سوی چه بگریزیم؟هنگامه حیرانی‌ست، خود را به که بسپاریم؟تشویش هزار آیا، وسواس هزار اماکوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریمدوران شکوه باغ از خاطرمان رفته‌ستامروز که صف در صف خشکیده و بی‌باریمدردا که هدر دادیم آن ذات گرامی راتیغیم و نمی‌بریم، ابریم و نمی‌باریمما خویش ندانستیم بیداریمان از خوابگفتند که بیدارید؟ گفتیم که بیداریم.من راه تو را بسته، تو راه مرا بستهامید رهایی نیست وقتی همه دیواریماشعار ترکی حسین منزوی کتاب دومان :آچ گؤزون قوی یوخودان، گوللر اویانسین، غزلیمآچ گؤزون قوی باخیشیندان گون اوتانسین، غزلیمگؤره بیلمز، گوزه لیم! آیدا، اوزوندن گؤزلینآیا باخ تا که حسددن، پارالانسین، غزلیمسن اۏلان یئرده، گولوم! گول ندی؟ دور گلشنی گزقوی سنین باشیوا، پروانه دۏلانسین، غزلیمچیخ چمن سیرینه، مدهوش ائله سرو و سمنیقوی آدین، عطر کیمی باغدا، جالانسین، غزلیمجلوه یوخ گونده، نه گولده، سن اولان یئرده گره کدفتر حسندن، هر آد، قارالانسین، غزلیمقالمیشام، قاشیوی و کیپریکلریوی – گؤزلریویقلمیم هانسینی وصف ائیلیه، هانسین؟ غزلیم!سنی آغوشه چکنده اوره گیمدن دئیرمکاشکی بو دور زمان بوردا دایانسین غزلیم!