عنوان را اینجا وارد کنید

الان که دارم شروع به نوشتن این متن می کنم خیلی ایده ای ندارم که قراره کجا بره, به چی اشاره کنه و به چی ختم بشه; به خاطر همین هنوز عنوانی نداره. به قولی داشتم طبق معمول overthinking (فرافکری؟) خودمو سر چیزای الکی شروع می کردم که جلوی خودمو گرفتم. فکر می کنم این طرز تفکرم جاهای دیگه هم مشهود باشه, از فعالیت هام توی شبکه های اجتماعی گرفته تا برخوردم با آدما و زندگی اجتماعیم. تا حالا نشده که جایی تا حدی اذیتم کنه که به بی ثباتی روانی برسم, برعکس, خیلی جاها ازش لذت بردم. فکر میکنم برای اهلش, ممکنه آدم جالبی به نظر بیام و حداقل توی دنیایی که توی سرم ساختم, خودم رو از خیلی ها جدا میکنه.از خودشیفتگیم که بگذریم, به موضوع وبلاگ نویسی می رسیم. اولین تجربه من با وبلاگ نویسی و در کل اینترنت, به سال 89 یا 90 برمی گرده( رو پی سی چطوری نیم فاصله میذارن؟). اون موقع با پسر عموم, مهدی, که باباش از مخابرات با کلی دنگ و فنگ اینترنت ADSL گرفته بود, توی بلاگفا یه صفحه باز کردیم که با توجه به اینکه بلاگفا هنوز دیتابیس (فارسی اینو نمیدونم خدایی) خودشو پاک نکرده, باید هنوز یه جایی تو اینترنت باشه. یادمه برای قالب صفحه یه عکس از مسی با پس زمینه لوگو بارسلونا انتخاب کردیم, اون موقع خیلیا منو با فوتبالم میشناختن, هنوز هم یه سری از فامیل های دورمون من رو با اون شخصیت می شناسن, ولی فکر کنم از اون دوران خیلی گذشته و طبیعتا, من هم خیلی تغییر کردم.حالا چرا به متن نویسی برگشتم؟ حقیقتا جرقه این کار رو نوید صدر توی سرم زد, یا حداقل فکر میکنم این اتفاقیه که توی ناخودگاهم افتاده. حدودا یه سالی میشه که فهمیدم یه چیزی توی شبکه های اجتماعی نوین درست نیست و خیلی سعی کردم که با دادن راه حل, باهاشون کنار بیام; ساختن اکانت جدید, عوض کردن شیوه گذاشتن پست یا توییت, یا حتی استفاده از محتوای دیگران, هیچکدوم خیلی کارآمد نبودن بیشتر من رو برای خروج ازشون ترغیب کردن. چند وقت پیش توی یه مقاله خوندم که مدت زمان تمرکز آدما کاهش پیدا کرده, و برای مثال, نزدیک به پنجاه درصد مردم توی اسپاتیفای قبل از تموم شدن موسیقی اون رو اسکیپ می کنن و به آهنگ بعدی میرن( مقاله رو می تونید اینجا مطالعه کنید). فکر میکنم مطلب رو گرفته باشید, تغییراتی که زندگی نوین و شبکه های اجتماعی مثل تیک تاک, اینستاگرام و توییتر دارن به مردم تحمیل می کنن برای من ترسناکه و فکر نمی کنم برای مغز تاثیرات مثبتی داشته باشه. به قول اِسکَت مَن جان:" Everybody's talking something really shocking just to keep on blocking what they're feeling inside "حالا چرا شبکه های اجتماعی برای من خیلی ترسناک شدن؟ چند وقت پیش داشتم یه پادکست از Lew Later گوش می دادم و دو طرف بحث داشتن درباره فرم جدید محتوا, که محتوای کوتاه یا به اصطلاح Shorts باشه صحبت می کردن. محتوایی که تیک تاک رواجش داده و حالا تقریبا همه جا می تونید پیداش کنید. خلاصه مطلب این بود که شما وقتی مدام scroll (فارسی اینو هم نمیدونم) می کنید, احساس کنجکاویتون روشن میشه و به قولی دنبال این هستید که بدونید ته این scroll ها چی می شه. در نهایت هم به چیزی نمی رسید, با زمانتون هزینه اش رو پرداخت می کنید, چند صد تا سلول خاکستری از دست میدید و تنها برنده این بازی صرفا کمپانی هایی هستن که اطلاعات شمارو می فروشن, کمی تبلیغات توی صورتتون میکوبونن و در نهایت هیچ احساس رضایتی به شما نمیدن. حرف های قشنگ تری توی پادکستشون زده میشه, اگر دوست داشتید می تونید از اینجا گوش کنید.فکر می کنم برای متن اول یکم زیاد نوشتم, شایدم تو طول زمان نتیجه برعکس بگیرم و در نهایت بشینم اینجا براتون کتاب بنویسم :) . امیدوارم این نوشتن ها یکم من رو خالص تر نشون بده, و شما و درنهایت خودم بیشتر بتونن با من کنار بیان. آلبوم Hallmark 87 رو یه بار دیگه توی مدت نوشتن این متن گوش دادم, نمیدونم چرا اینقدر با بعضی چیز ها ارتباط می گیرم و بعضی مواقع, همون چیز ها جزیی از هویت من میشن, درآخر هم ممنونم که این متن رو خوندید. ممکنه آدم هایی این متن رو بخونن که با هم ارتباطی ندارن, پس خوشحال میشم اگر نظری داشتید بنویسید تا بتونید با بقیه یه بحث قشنگ داشته باشید( اینجا میشه کامنت گذاشت؟ شاید.)( clickbait youtuber vibes).A T R I U Mتا طوفان ذهنی دیگر, خداحافظتان.