ابر های توی سرم

امروز تا ساعت 11 خواب بودم ، یجورایی هنوز از امتحاناتی که تموم شده خستم و خستگیم در نرفته و نمیدونم کی قراره این خستگی در بره از بدنم ، تازه از شنبه دوباره باید بریم سر کلاس و معلم ریاضی به احتمال 90 درصد امتحان پودمان سوم رو میخواد بگیره .نمیدونم شایدم منم که یکم لوس بازی در میارم یا شایدم همه همینطور غر میزنند .میخواستم بشینم پای پروژه مشتریم که حدود یک هفته ای هست بخاطر امتحاناتم نتونستم تکمیلش کنم ، نشستم روی صندلی میزم و کلیک کردم که پروژه لود بشه ، منتظر لود شدن پروژه بودم ، به خودم اومدم دیدم یک ربع گذشته و من خیره به میدی کنترلر بودم ، انگار ابر های فکر زا توی سرم دوباره اومده بودن و شروع به باریدن بدی کرده بودن ، فکر ها و تصورات بیهوده ، داشتم با یکی از همکلاسی هام دعوا میکردم که حتی باهمدیگه هم حرف نمیزنیم و فقط اسم همدیگه رو میدونیم ، پسر نمیدونم چرا حرص میخوردم و سرخ شده بودم ، انگار واقعا داشتم باهاش دعوا میکردم ، انقدری توی سرم فکر و تصور باریده بود که احساس خواب میکردم و فقط 2 ساعت بود که از خواب بیدار شده بودم .سعی کردم سرم رو به پروژه گرم کنم اما نمیشد ، ابر ها بارششون سریع تر شده بود و باعث شده بود احساس خواب بیشتری بهم دست بده ، بالشتم رو برداشتم تا نیم ساعتی بخوابم تا یکم آروم بشم ، سرم رو که روی بالشت گذاشتم بدتر شد ، انگار ابر ها منتظر بودن من سرم رو روی بالشت بزارم . اصلا خوابم نبرد با اینکه احساس خواب شدیدی داشتم ، بلند شدم و یک کاپ قهوه آماده کردم که احساس خواب از سرم بپره ، اما علاوه بر فکر یهویی استرس هم گرفتم و وقتی که روی میز بودم پاهام رو بطور سریع و ترسناکی تکون تکون میدادم ، انگار که دوستم تصادف کرده و من توی بیمارستان منتظر خبر وضعیت الان دوستم هستم . قهوم رو خوردم و رفتم داخل اکسپلور اینستاگرام ، یکم ویدیو های خنده دار دیدم و باعث شد حالم خیلی بهتر بشه ، انگار ابر ها رفته بودن و دیگه مزاحمتی ایجاد نمیکردن ، همون وقت نگاهم افتاد به برگه ای که داخل همه امتحانات رو نوشته بودم که نمره خوب بیارم ، دیدم همش رو خط زدم ، انگار همین سه روز پیش این برگه رو نوشتم ، نگو سه هفته پیش نوشتمش ، با اینکه خیلی سخت بود اما زود تموم شده بود ، عمر انسان خیلی سریع تر از اونی که فکرش رو کنی سریع میگذره و این تویی که بین این زمان پرس میشی .یادم افتاد به کلاس هفتم ، تقریبا نوبت دوم بود که گفتن به علت مریضیه کرونا میخوان دو هفته تعطیل کنند و ماهم خیلی خوشحال بودیم ، یکی از بچه ها میرفت هر زنگ روی صندلی معلم ها دست میکشید و بعضی اوقات یه تف ریز هم می انداخت که معلم ها کرونا بگیرن ازش ، خنده دار بود اما الان که بهش فکر میکنم همچین هم خنده دار نبود . جالبه ، گفتن دو هفته تعطیل اما یک دفعه ای دیدیم چندسال تعطیل بود و مردمی که با مریضی دست و پنجه نرم میکردن...از اون اتفاقات حدود 4 یا 5 سالی میگذره و من بعضی اوقات حس میکنم هنوز توی سال 98 هستیم ، همون وقت که هزینه سفر با اتوبوس 400 تا تک تومانی بود نه 3200 ، همون دوران که با دوست هامون هر چهارشنبه به گیم نت شهر میرفتیم و هزینه یک ساعت بازی 5000 تومان بود نه 23000 تومان ، همون وقت که بهترین پیتزا فروشی شهر پیتزای سه بعدی آورده بود به قیمت 4000 تومان ، اونوقت بیست هزار تومان پول برمیداشتم و چهارشنبه ها داخل شهر میرفتیم ، یک ساعت گیم نت بودیم ، یه پیتزا میخوردیم ، یه بستنی میخریدیم و میخوردیم و تازه با تاکسی میرفتیم و میومدیم ، تازه حدود 4 یا 3 هزار تومان هم اضافه میاوردم و مینداختم داخل قلک پلاستیکیم . الان بعضی اوقات میخوام با دوستم برم اصفهان و یه دور کوچیک بزنم ، هزینه تاکسی رو که میپرسم میگه 180 هزارتومان هزینه رفتن میشه ، با اتوبوس هم میخوام برم سه ساعت فقط توی راهم ، بماند یه فست فودی چیزی بخریم یا برای تفریح کاری انجام بدیم . بعد از کرونا انگار خیلی بزرگ تر شدیم ، بچه های کلاس هم دیگه مثل قبل نبودن ، انگار همه منزوی و تودار شده بودن و همه از هم میترسیدن ، هنوز هم بعضی از بچه هارو میبینم که میترسن برای دوستی به کسی نزدیک بشن ، خودمم بدجور یه مدت ترسیده بودم از ارتباط گرفتن اما خب این ترس رو از بین بردم .الان ساعت 10:30 دقیقه هست و دارم برای شما مینویسم.من سهیلم و تشکر میکنم برای اینکه تا اینجا با من بودید ، اگه خوشتون اومد برای من روی اون دکمه لایک کلیک کنید و اگر نظری داشتید خیلی خوشحال میشم که اون رو برای من کامنت کنید و خیلی واضح نظرتون رو بیان کنید .پیج شخصی من : soheil1998knپیج کاری من : sokanbeatپیج ترس : tars-text01