داستان‌هایی که با یک نخ سیگار، شروع می‌شوند

« یک نخ سیگار، من را پای صحبتی نشاند که درهایی رو به دنیایی که رسیدن به آن، در گذشته‌ای نه‌چندان‌دور، یک آرزوی دست‌نیافتنی بود، باز کرد: ‏« درهای ماشین را وقتی بستم، که هوا داشت، نَم‌نَمک می‌بارید. ساعت را نگاه نکرده بودم اما یادم است از دوش گرفتنم، تقریبا چهل و پنج دقیقه می‌گذشت: حول و حوش ساعت یازده شب! دگمه‌ی قفلِ ریموت ماشین را که زدم، برخلاف همیشه که سرم، گرهی ناگسستنی با زمین می‌خورد، برگشتم و پشت‌سرم را نگاهی انداختم و آقای... را دیدم. نمی‌دانم چرا دلم خواست احوالش را بپرسم و سال نو را با یک‌هفته تأخیر، بهش تبریک بگویم! پس با صدایی بلند ( ولومی مخصوص به آن ساعات شب ) و لحنی خیلی گرم، از آنهایی که گذشته اجازه‌ی فکر کردن به آن را نیز به خود نمی‌دادم، ایستادم و به رسم ادب، به سمتش قدم برداشتم تا دستش را بِفشارم! او نیز مردی دِلی بود؛ از گذشته، آن زمان که کودکی تازه‌پا بودم، همین‌گونه بود: چهارشنبه‌سوری‌هایی که پابه‌پای ما، آتش‌بازی می‌کرد و ترقه می‌ترکارند و جلوی شکایت‌های سایر همسایگان، هواداریِ ما را می‌کرد! در زیر نور تیرچراغ‌برق، در خلوتی دل‌انگیز، معطرشده با عطر باران، دست‌های یکدیگر را گرفتیم! آقای... : « بنظرت قهوه‌فروشی بازه الان؟ هوس یه شات قهوه کردم! »من در دلم به درجاتِ اهلِ دلی بودنش، لبخندی زدم اما نه به تمسخر، که به باصفایی‌اش که هنوز زنده بود و درونش نبض داشت‌: « قهوه‌فروشی که نه ولی آقای... الان همه‌ی سوپری‌ها دستگاه قهوه دارن... میتونید راحت قهوه‌تون رو‌ بخورید... »حرف‌هایم به نقطه نرسیده بود که ادامه داد: هوس یه نخ سیگار هم کردم... این فامیل‌مون آقاحبیب، از راه رسید و توی رودرواسی، چند نخ سیگار کشیدیم و پاکتش رو بهش دادم و... الآنم که تازه شام خوردم هوس کردم... جات خالی، این بچه‌های ما هم یه مشروبِ دوآتیشه آورده بودن و تعارف زدن، نشستم دو تا لیوان باهاشون زدم و... »این را که گفت، داشت می‌رفت. من چند قدمی را با او همراهی کردم ( اما نه به معنای هم‌قدمی‌ای طولانی ) نمی‌دانم، باز چرا دهانم باز شد و در گیج‌وگُنگیِ گفتن و نگفتن، گفتم: « آقای... من سیگار دارم ها! مراعات همسایگان و همچنین، وجهه‌ی او را کردم و این سد که با دو انگشتِ وَسَطی و اشاره، بهش فهماندم که منظورم سیگار است! با اینکه نمی‌دانستم نیاز اصلی‌اش سیگار است یا قهوه و او اتفاقاً درخواست کمکم را جوابِ مثبت داد و گفت: « آخ داری؟ دستت درد نکنه! اگه بشه که یکی، دونخ بیاری که... » از روی حُجب‌وحَیا و همان حساب‌بردن‌های کودکی، با صدایی افتاده و مودبانه گفتم: « چشم الان میرم از خونه میارم! » و سریع، کلید در قفل در انداخته و آن را به داخل هُل دادم و در کسری از ثانیه، بندهای کتانی‌ام را باز کردم و درِ راهرو را باز کردم و نگاهی سَرسَری به مادر و برادر کوچکترم که در هال دراز کشیده و تلویزیون تماشا می‌کردند، انداختم و راهیِ اتاقم شدم. درِ کمدِ میزکامپیوتر را ( که محل جمع‌آوری کتاب‌ها و دفتر‌های باطله‌ام و یک‌سری خِرت و پِرت اضافی است ) باز کردم و از قوطی ادکلن شالیز، پاکت سیگار وینستون‌قرمزم را درآوردم و سریع از خانه بیرون زدم. او یک نخ سیگار از من درخواست کرده بود اما از آنجایی که خود، آدمی محفوظ‌به‌حیایی هستم و هیچوقت نیازِ اصلی‌ام را همان‌گونه که هست، مستقیم بیان نمی‌کنم ( مخصوصا نسبت که کسانی که باهشان رودرواسی دارم ) پاکت سیگار کامل بردم. درضمن، من که سیگاری نیستم؛ این هم هدیه‌ی ازغیب‌رسیده‌ی آرش بود که مدتهاست قرار است با هم بکشیم و بعد از دو، سه هفته هنوز قسمت نشده! داستانش مفصل است! خلاصه با دمپایی از خانه بیرون رفتم و صدایش زدم. نگران این بودم که نکند دیر کرده باشم و رفته باشد! این شد که نگاهی به محلی که در آن، از یکدیگر خداحافظی کردیم انداختم و در نگاهِ اول، ندیدمش و یک‌آن نگران شدم که بعد یا چرخاندن گردنم به سمت چپ ( خانه‌ی او ) دیدمش! سریعا صدایش زدم: « آقای... آوردم ها! » حرفم تمام نشده بود که جوابم را با همان تُنی که من صدایش زده بودم، جواب داد و گفت: « اومدم! رفتم فندک بیارم! »قهقهه‌ای از روی حسی ناب که از ابتدای دیدنش، در دلم جوانه زده بود، برگی تازه داد و جا را برای برگ‌های دیگر، باز کرد! لبخند‌برلب، منتظرش ایستادم! دیدم که در خانه‌شان را بست و به سمتم قدم برداشت. تصمیمم این بود که پاکت سیگار را بهش بدهم و برگردم خانه و به کارهایم برسم! فکرِ سیگار کشیدن با او؟ عمرا اگر جرات اندیشدنِ بیش از سه ثانیه را به خود داده باشم اما ( باورتان بشود یا نشود ) وقتی که پاکت سیگار را با دودَستِ ادب، به سمتش نگاهداشتم، بهم گفت: « خودتم می‌کشی، بیا بریم... »طوری با خونسردی بهم تعارف کرد که انگار رفیقِ گرمابه و گلستانش بودم! در آن لحظه‌ی بخصوص، در حالتی بینِ خجالت از مردی که جای پدرم را داشت و تجربه‌ای ناب از سیگار کشیدن با همچو آدمی، باز دچار یک تصمیمِ لحظه‌ایِ دیگر شدم و زبانم گفت: « بله! چرا که نه! » هنوز چند قدم بیشتر از جلوی خانه‌مان دور نشده بودیم که با یک تو‌سَری به پاکت سیگار ( از شیوه‌های معمولِ بیرون آوردنِ سیگار از پاکت سیگارِ وینستون‌ ) نَخی برای خود، بیرون کشید و نخی هم برای من! با حسی که نمی‌دانم نامش را اعتمادبه‌نفس بگذارم یا چی، آن را گرفتم! در همان حین راه‌رفتن، فندکی زد و سیگار خود را روشن کرد و مانند یک عادتِ معمولِ بین دو رفیق، مکثی کوتاه کرد و برای من نیز آتش را روشن کرد! من نیز که درگیرِ داستانی نو و هیجان‌انگیز ( و تعریف‌نشده) شده بودم، سرم را به سمت آتش خم کردم و سیگارم را که بین لَبانم محکم شده بود، با آن مُماس کرده و با دَمی رو به عقب، گیراندمش! « بذار همسایه‌ها ببین ها! مگه چی میشه؟ من که حالم خوبه! کار اشتباهی هم که نمی‌کنم! اصلا بچه که نیستم... » این‌ها گوشه‌ای از واگویه‌های درونم، حین آن تصمیم بود! به انتهای کوچه نزدیک شدیم. نمی‌دانستم که به سمت راست رو به سکوی سیمانیِ نبش مغازه‌ی ابزارآلات‌فروشی بپیچم و یا به سمت چپ، رو به مغازه‌ی جوراب‌فروشی! همراهی با یک همچو دوستِ تازه‌‌آشنایِ خاصی، سخت بود. این شد که تصمیم را به عهده‌ی خودش گذاشتم. به سمت مغازه‌ی ابزارآلات‌فروشی رفتیم! او زیر چندسانتیمتر سقفِ کامپوزیتِ مغازه ایستاد و من روبرویش، پشت به خیابان! هر دو، با دَم‌هایی سنگین از سیگار، بی‌خیالی‌مان به آدم‌های آشنایی که ممکن است از دیدن ما در این وضعیت، قضاوت‌مان کنند، از این اتفاقِ یکهویی، لذت می‌بردیم! می‌ترسیدم که خشکیِ سیگار، لبش را به گِله باز کند اما نکرد و جوری دم می‌گرفت که انگار همین الان سیگار را از خط تولید کارخانه‌ی وینستون‌ تحویل گرفته باشیم! سایه‌های حجب‌وحیا، هنوز وجود داشت و دیواری بین من و او کشیده بود که لذتِ واقعیِ سیگار را بر جانم نَنِشاند! این شد ک سعی می‌کردم بازدمم را به سمت او فوت نکنم... » من رو ببخشید! داستان ادامه داره اما نتونستم به زورِ خستگی چشمام غلبه کنم. از طرفی دیروقت هم شده و می‌ترسم صبح خواب بمونم و سرحال به مغازه نرسم! همین الانم ساعت سه و هشت دقیقه‌ی صبحه! چمیدونی شاید وقت مناسب دیگه‌ای کاملش کردم ها؟ گاهی وقتا کلمات چه سخاوتمند هستن اما چه میشه کرد که زور جسممون به ادای احترام بهشون نمی‌رسه! البته که سخاوتمندی، از خصوصیات همیشگیِ کلماته و ما باید برای همنشینی باهاشون، تمرین داشته باشیم! سرتون رو به درد نیارم! روزِ بارونیتون بخیر!