کدام صنعت پاکستان را پیشرو خواهد کرد، نفت یا فولاد؟

صنعت فولاد و صنعت نفت دو تا از بزرگترین صنایع پاکستان هستند. فولاد و نفت هر دو برای تولید پاکستان و سایر صنایع ضروری هستند، به این معنی که اقتصاد این کشور به رقابت پذیری این بخش ها با استانداردهای بین المللی وابسته است.در حال حاضر، بحث های زیادی در مورد بهبود یکی یا دیگری به منظور افزایش رقابت پذیری جهانی و استاندارد زندگی پاکستان وجود داشته است، اما هیچ اتفاق نظری در مورد اینکه کدامیک باید توسط دولت اولویت بندی شود، وجود ندارد.بر کسی پوشیده نیست که تجارت فولاد و آهن برای امرار معاش پاکستان مهم است. این کشور به عنوان منبع اصلی درآمد خود به این صنعت متکی است، که تقریباً 35 درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) کشور را تشکیل می دهد.اما با وجود رقابت خارجی و قیمت های پایین، تجارت فولاد و آهن ممکن است بیش از آنکه به اقتصاد پاکستان کمک کند آن را آسیب پذیرتر بکند. آیا سرمایه گذاری در تجارت فولاد و آهن می تواند چیزی باشد که پاکستان برای مترقی شدن به آن نیاز دارد؟تعریف مترقیپیشرفت به سمت یک حالت پیشرفته یا توسعه یافته تر. حرکت رو به جلو به سوی یک هدف، به ویژه با افزایش استانداردهای زندگی و بهبود مشارکت سیاسی.مجموعه اقداماتی که هدف آنها بهبود شرایط کار و دستمزد در روابط کار است. حقوق یک روز منصفانه برای یک روز کاری منصفانه؛ افزایش سطح درآمد؛ و غیره.تعاریف دیگری نیز وجود دارد، اما همه آنها در یک چیز خلاصه می شوند: ترقی گرایی برچسبی است که به هر جنبش سیاسی که کسی در هر زمان خاص دوست دارد، اطلاق می شود. چرا دولت پاکستانی فکر می کند نفت بهترین گزینه جهت رشد اقتصادی آن است؟اغلب اقتصاد دانان پاکستانی اذعان می دارند که: دولت پاکستان نگاه ویژه ای به نفت دارد و صنعت فولاد خود را نادیده گرفته است. آنها بیان می کنند که: دولت فعلی ما حتی حاضر نیست به ذخایر عظیم آهن ما که باید برای تولید فولاد در داخل استفاده کنیم، توجه کند.به همین دلیل است که نفت، ما را تا این حد در سیاه چاله ای از تخریب و فساد بی پایان فرو برده است. ما باید استفاده از نفت را همانطور که در نظر داشتیم آغاز کنیم، نه برای حفظ یک دولت فاسد، بلکه برای ایجاد یک زیرساخت کاملاً جدید با ثبات و ایجاد مشاغلی که از همه اقشار جامعه پشتیبانی کند. چرا اقتصاددانان پاکستانی فکر می کنند فولاد می تواند اقتصاد آنها را رشد دهد؟پاسخ به این سوال واقعاً به آنچه به عنوان پیشرفت تعریف می کنیم، بستگی دارد. اگر پیشرفت با قدرت اقتصادی و منابع انرژی تعریف می شود، باید روی فولاد تمرکز شود. در حال حاضر، صادرات نفت و گاز طبیعی برای کمک به توسعه اقتصادی بسیار حیاتی است.از یک سو، انرژی های تجدیدپذیر می تواند رشد پایدار را در بخش های دیگر مانند تولید فولاد - از کوره های قوس الکتریکی گرفته تا کارخانه های نورد صفحه ای - بهبود بخشد. اما در سطحی دیگر، نفت و گاز طبیعی به اطمینان از ثبات مالی کارخانه‌هایی که گلوله‌های سنگ آهن می‌سازند و آنها را به میله‌های فلزی داغ به نام بلوم تبدیل می‌کنند، کمک می‌کند - که به صورت اسلب ذوب می‌شوند یا به عنوان ماده اولیه برای ساخت ورق‌های فلزی استفاده می‌شوند. توسعه ظرفیت کلی اقتصاد یک کشور را برای مدیریت تغییرات در زمان وقوع بهبود می بخشد.آنچه نویسنده فکر می کند:صنعت آهن و فولاد در پاکستان طی سال های اخیر رشد قابل توجهی داشته است و از حدود 4.4 میلیارد دلار در سال 2008 به بیش از 6.2 میلیارد دلار در سال 2012 رسیده است. این صنعت در حال حاضر تقریباً 300000 کارگر دارد و منبع اصلی درآمد ملی برای دولت پاکستان است.این بخش برای بخش مهمی از جامعه پاکستان شغل فراهم می کند، اما فساد و فقدان توسعه با مشکل مواجه شده است... با این گفته، آیا حمایت بیشتر دولتی فولاد را به جلو می برد در حالی که نفت همچنان به رکود ادامه می دهد؟ یا اینکه در حالی که فولاد به مبارزه خود برای جذب سرمایه سرمایه گذاری ادامه می دهد، این نفت است که باعث رشد می شود؟به نظر شما کدام صنعت پتانسیل بیشتری دارد: نفت یا فولاد؟ چرا؟ چه چیزی فولاد و نفت را آنقدر خاص می کند که اصلاً شایسته نامزدی برای اصلاحات اقتصادی باشد؟فروشگاه اینترنتی همراه فلز با هدف تامین، تولید و توزیع آهن آلات و مقاطع فولادی قصد دارد آخرین اخبار حوزه فولاد در جهان را در اختیار خوانندگان عزیز قرار دهد.